Бірінші Қытай-Жапон соғысы (қытайша: 甲午戰爭 / 甲午战争; пиньинь: jiǎwǔ zhànzhēng, жапонша: 日清戦争; Nisshin Sensō, 1 тамыз 1894  сәуір 1895) Қытайдың Цин әулеті мен Мейджи дәуірі Жапон империясының арасындағы Кореяның билігі туралы болды. Қытай-жапон соғысының нәтижесінде жапондық жеңіске жету Шың династиясының құлдырауы мен әлсіреуін және Мейджи қалпына келтіруінен бастап Жапонияның батысқа қарай өркениеттенуін білдіретін еді. Соғыстың ең маңызды нәтижесі Азиядағы аймақтық биліктің Қытайдан Жапонияға ауысуына әкеліп соқты, сонымен қатар Цинь әулетінің және классикалық қытай дәстүрінің заңдылығын жоғалтты. Кейін бұл оқиғалар 1911 жылғы революцияға әкелді. Жапония Ресей империясының Солтүстік Қытай мен Кореяға кеңейуінен қорқып, батыс кеңесшілерімен бірге империалистік жағдайларға қарсы шетелдік басқыншылықты іздестірді. Қордың Жапон аралдарынан қарсы стратегиялық орны және оның табиғи ресурстарындағы көмір және темір кендері Жапонияның қызығушылығын тудырды. 1875 жылы Жапония Кореяны Ганхва келісімін қабылдауға мәжбүр етті, бұл Кореяны жапон саудасына өз бетінше ашуға және Қытайдан тәуелсіздігін жариялауға мәжбүр етті, оның сыртқы қатынастарымен бөлісті. Жосон династиясы билеген Корея, Цин династиясына салық төледі. Реформашылар Жапониямен және Батыс мемлекеттерімен қарым-қатынасты нығайтып, жаңғыртуды қалады, ал консерваторлар Қытаймен дәстүрлі қарым-қатынастарын жоғалтқысы келмеді, ал халықтың пікірі екіге бөлінді. Алайда ол Қытайдың патшалық отбасындағы консерваторларға ықпалын сақтап қалды.
1875 жылы Жапония Кореяға нені мәжбүрлеп мойындатты?
Ганхва келісімін