Астрономия саласындағы теориялық алға жылжу Ибн әл-Хейсем мен Эбу ʿУбейд әл-Чузекани бастаған Птолемей планеталарының моделінің ташихи сынақтарында көрінеді (қараңыз. 5.11.11-ші күндері ғасыр). Наṣīreddīn aṭ-Ṭūsī өз планеталар моделінің біркелкі дөңгелек қозғалыстар қағидатын қайта құруға ілгерілеуші әрекет жасады, ол Птолемейдің өз планеталар моделінің aequansu (планеталардың орбиталарын шектеп, орталықтары Жердікіне қарағанда бөлек және орбиталарға тең деп есептелетін дөңгелектер) енгізуімен қайшы келеді. Өз моделінде ол aequans моделінің орта нүктесін сақтай отырып, экцентрикалық (Жердің орталығы мен планеталардың орбиталарының орталықтары арасындағы есептелген айырмашылықтың ұзындығы) диаметрі қосымша орбиталық (эпициклдік) диаметріне тең, бұл ортадағы айырмашылықты (планеталардың орбитасының) орта нүктесін береді. (Қосымша орбиталардың) орта нүктелері деферент үстінде шығыстан батысқа қарай қозғалатын планеталық эпициклдердің бір мезгілде (шығысқа қарай) бірдей қашықтықты өтейтін орта нүктелері болады. Бұл Птолемей моделі бойынша пайда болған, қозғалыстардың біркелкілігі себеп болған ауытқуды Наṣīreddīn қос эпициклдер арқылы жояды. Бұл модельде кіші шеңбер (оның радиусы үлкен шеңбердің радиусының жартысына сәйкес келеді, сондықтан оның экзантикалық ұзындығының жартысы) үлкен шеңбердің ішінде (яғни үлкен шеңбердің орта нүктесі мен шеңбердің сызығы арасында) батыстан шығысқа қарай кері бағытта қозғалады. Наṣīreddīn бұл модельді өзі ойлап тапқан және былайша айтқан қосалқы теоремаға негіздеген: Егер кіші шеңбер шеңбердің бірінде дөңгеленсе, оның (үлкені) радиусы екіншісінің (кішісінің) радиусынан екі есе көп болса, онда кіші шеңбердің әрбір нүктесі дөңгеленуі кезінде үлкен шеңбердің диаметріне сәйкес келеді. Бұл ұсыныс кейін Коперникте (өлім: 1543), Людовико Феррариде (өлім: 1565) және Филипп де ла Хиреде (өлім: 1718) қайтадан пайда болады.
Филипп де ла Хир қай жылы қайтыс болды?
1718