Мандарин немесе Бейфангхуа (北方話; Ханью пиньинь: Běifānghuà) - қытай тілінің ең көп сөйленетін тілі. Солтүстік Қытайда сөйленетін барлық диалектілер мандариннің астында жіктеледі. Бірақ, әдетте, мандарин дегеніміз Қытай мен Тайваньда ресми тіл ретінде қолданылатын стандартты қытай тіліне (普通话,Putonghua/国语,Guoyu) қатысты. Мандариннің Пекин (Пекин) диалектісі қазіргі уақытта Қытай Халық Республикасы мен Тайваньда ресми тіл ретінде стандартты қытай тілі ретінде танылған. Стандартты мандарин әрқашан көптеген диалектілерден тұрады, бірақ әрқашан беделді диалектілер болған. Мысалы, Конфуций жергілікті диалекттерге қарағанда yǎyán (雅言) диалектісін немесе 'ашық диалектті' артық көреді. Хан хандығының жазбаларында tōngyǔ (通语)  қолданылған. Солтүстік және оңтүстік патшалықтардың кітаптарында сол кездегі бір немесе бірнеше стандартты жүйелі айтылу үлгілері кездеседі. Алайда, бұл диалекттердің барлығы білімді элитадан басқа ешкімге таныс емес еді, тіпті элита арасында да олардың оқулары өте көп өзгеріске ұшырайтын, өйткені классикалық қытай деп аталатын стандарт тек қана жазба стандарт болды, бірақ сөйлеу стандарты емес. Мин (13681644) және Цин (16441912) дәулеттері соттарда қолданылатын тілді сипаттау үшін ресми тіл, яғни гуанхуа (官话) терминін қолдана бастады. Ал мандарин сөзі тура португал тілінен шыққан. Мандарин сөзі қытайлық бюрократиялық қызметкерлерді сипаттау үшін қолданылған. Бұл түсініспеушіліктің әсерінен бүкіл Азияда чиновниктерді сипаттау үшін қолданылған санскрит сөзі (мантри немесе ментри) термині португал тіліндегі mandar (бір адамға жұмыс беру) сөзіне ұқсас болғандықтан және чиновниктің берілген жұмысты орындайтын адам болғандықтан, чиновниктер мандарин деп аталады. Осыдан кейін португалдар бірден осы қызметкерлердің өз ара сөйлейтін тілін (гуанхуа) "мандарин тілі", "мандарин тілі" немесе қысқаша "мандарин" деп атай бастады. Уақыт өте келе мандарин батыстықтар үшін Солтүстік Қытайда қолданылатын барлық диалекттерді білдіретін терминге айналды.
Хан әулеті кезінде қандай диалектте жазылған?
tōngyǔ (通语) 