Sêmar: I, i, i, anakku Si Nala Garèng, utawa manèh Si Petruk kiyi têka wis lawas têmên ora ngadhêp-ngadhêp nyang ramane awake si aku iki. Nèk tak aranana: saka akèhe pagaweane nganti ora ana wêktune kanggo sanjan-sinanjan, kaya-kaya kok iya ora mèmpêr, awit kabare, yèn boskupe ganti gambar, Garèng lan Petruk sanyaine pisan, têmtu padha anjêngil nonton. Pancèn iya wis ngono watake wong nom kuwi, nèk lagi mukti lan sênêng, ora eling yèn isih anduwèni wong tuwa, nanging yèn lagi susah sathithik bae, sing diringik-ringiki iya: wong tuwane. Malah jarene wis tau kalakon, wong tuwa ditilgram anake, jarene anake mati, wusanane barêng bapakne enggal-enggal niliki, sing mati kuwi jêbul ... krêtune. Hara, apa kiyi ora mainan jênêngane. Mulane aku kiyi yèn ngrasakake anakku Si Nala Garèng, atiku wis samar bae, sabab lumrahe, wong sing wujude: cilik, mêthikil, kaya ... lo ... Wisanggêni ... kuwi kok Si Nala Garèng. Mrenea anakku bocah bagus.