landhung, menehi kalodhangan nuraniku njlumati apa kang kudu daktindakake.”Aku kepengin leren Mas, awakku kesel banget.””Banjur kapan sliramu bisa aweh keputusan kanggo aku?””Minggu-minggu ngarep, sawise gaweyanku rada sela, mengko dakkabari.””Ya wis. Aku manut. Wis ya, aku pamit.” aku banjur mlangkah menyang latar. Nyetarter sepedha motor. Terus bablas bali. Ana rasa perih tuwuh maneh ing kalbuku. Apa satemene karepe Tiara iku, dene sekepe wengi iki atos banget, kanthi cara alus wis nundhung aku. Nganging kabeh iku banjur dakbusak nganggo putihing pangarep-arep. Aku ora kepengin panyakrabawa ala ing kalbuku ngrembaka nguwasani batin lan jiwaku. Aku ora kepengin kerem ing swasana sing ora cetha. Kepriyea wae kasunyatan iku kudu dinyatakake embuh aku ora ngerti kepriye karepe Tiara. Bakal takranti nganti dheweke menehi katrangan kang gumathok. Satemene ana rasa sujana marang dheweke, nanging aku banjur bisa ngapa. Dheweke kena tumindak apa wae. Bisaku mung ngenteni lan ngenteni ...Sesambunganku karo Tiara dadi adoh. Aku ngrasakake dheweke tansah nyingkiri aku. Satemene ati iki lara... ning banjur aku bisa apa? Ketemu ana ndalan, dheweke kaya-kaya ora weruh aku, nadyan satemene weruh.Ning aku isih tansah ngenteni keputusane. Wektu terus lumaku, tansah nyangking pangarep-arep. Wis ana setaun maneh sesambunganku karo Tiara. Nanging uga tetep durung ana keputusan. Aku nyoba nggenahake maneh, ”Tiara, wis rong taun anggonku ngenteni ...””Tunggu saja tanggal mainnya.” wangsulane Tiara.Nadyan wangsulane mung kaya ngono, gambaran endah kok ya bali nyambangi angen-angenku. Ning nyatane sewulan sawise mangsuli kaya mengkono kuwi, dheweke