Sadurunge gumelar sakabehing kahanan ing marcapada lan maksapada (donya lan akerat), iku kang disik mung urip kita, jumeneng ana sajroning wiji kang pinggit, sak temene ya urip kita, kang tetep sinuksma ing pageran kita, mula den bisa pada rumeksa ing urip kita pribadi, saran ngati-ati, kang gemi nastiti kang dadi witing pangauripanaja nganti ora bisa jumenegng uripe. Beda kara manungsa kang wis katerima sampurna kawruhe tetep ing pangandel, ora bakal ketempela ing pangrecana, tegese, ora susah ing kaluwen, kamlaratanlan nuju kataman ing lelara, ora wedi tekane pati. Dene kasubut wong lumprah wae, kudu nglakoni pangupaya kang ndadekake santosane uripe.