Sêmar : Sabar, gus, sabar, aja banjur sajak arêp nguntal-nguntala kalèlèt mêngkono. Bêbasane ana: sing sapa kaburu nêpsu, kuwi têtêp baturing setan. Nyêbuta dhisik wong bagus, apa ngombe-ngombe camcao kono, bèn adhêm. Mangkene: wong arêp ngudi kaslamêtaning uripe, kuwi ora pisan-pisan dilarangi, mung bae mulane para priyayi pangrèh praja lan pulisi, sabên ana lêlakon mangkono mêsthi banjur gita-gita angurus lan tansah kudu mêruhi apa sing padha dirêmbug ing kono, ing dhuwur wis takkandhakake, yaiku jalaran saka anggone nêtêpi wajibe, kudu ngrêksa kaslamêtaning bawahe lan sakaro-karone, têgêse: wong cilik iya slamêt, pamarentah iya slamêt.