Manungsa satunggaling titahing Pangeran ingkang sampurna, pinaringan anggota, pikiran ingkang inggil, kêdah tansah ihtiyar sagêda gêsang langkung sakeca tinimbang ing sapunikanipun. Saening gêsangipun têpangan lan kônca, sagêda dados panariking kamajênganing badanipun. Manawi wontên tiyang ingkang kawontênanipun sajajar kalihan badanipun, môngka gêsang sagêd sakeca, sagêd nyêkolahakên anakipun dhatêng pamulangan inggil damêl griya gêdhong agêng-agêng, gêsangipun têntrêm, manah kêdah dipun têtangi pêpenginan kados kawontênaning tiyang wau, sukur bage sagêd anglangkungi. Ingkang botên tuwuh pêpenginanipun ingkang sampun murwat lan kawontênanipun, saya dangu saya katilar dening jaman, atêgês kawon anggènipun rêbatan.