Radèn Bangsal sangêt merang ing galih, ing wanci dalu panuju sirêp tiyang, lajêng lolos mêdal ing kori bêbutulan, tindakipun ijèn tanpa kanthi, têtiyang salêbêting kadhaton botên wontên ingkang sumêrêp. Sakêdhap tindakipun Radèn Bangsal sampun dumugi sajawining kitha. Nalika samantên pêtêngipun anglangkungi, dhêdhêp sirêp botên wontên sabawanipun walang alisik, sêmunipun dalu punika kados kenging prabawanipun Sang Prabu Brawijaya, ingkang sawêg duka dening wangkoting putra. Lintang-lintang botên wontên ingkang katingal kumêlip, mêndhungipun kupêng angêbaki langit, sêmunipun kados badhe ngukup dhatêng sang rajaputra. Radèn Bangsal sakalangkung ngêrês saha karaos ing galih, rumaos dipun sêrtu saisining buwana, ewadene kabêkta saking sangêt merang, sêdyanipun botên badhe angunduri, ingkang kacipta amung aluwung lajêng pinundhuta dhatêng Ingkang Murbèng Gêsang.