Kanthi sarèh bêndarane mangsuli: "Manut! Upama sing nêsu mau Nurut mèmpêr. Marga Nurut olèhe ana ing kene wiwit cilik, dadi wis suwe bangêt. La wong Si Nurut mênêng bae, kok kowe dadi nêsu. Bênêre kowe rak malah bungah dene duwe kanca lagi sadhela panyuwitane wis ditrêsnani bêndarane. Mèlua bungah yèn kancamu nêmu bungah, mèlua susah yèn kancamu nêmu susah. Manut! ngrêtia ya. Watak mèrèn iku bakal gawe susah. Yèn kowe tansah mèri marang kabêgjaning liyan, iku kowe mêsthi tansah gawe susahing atimu dhewe. Mula ilangana mèrènmu, kowe mêsthi bakal nêmu kabungahan."