Sang Prabu Tajusalatin, ratu agêng binathara, kagungan putra kakung ingkang sampun rumaja putra, kagadhahng-gadhang sagêda sumilih ing kaprabon, sangêt dipun trêsnani ingkang rama tuwin para ibu sadaya. Sang rajaputra wau ing satunggaling dintên sinau anglampahakên gilingan, ing wusana anggilês pêdhèt, ngantos pêjah. Lêmbu êmbokipun pêdhèt lajêng kontrang-kantring tambuh-tambuh solahipun. Anggènipun mlajêng-mlajêng kêkitrang nyampar kênthêng tangsuling gêntha, ingkang kaungêlakên manawi wontên tiyang nyuwun pangadilanipun sang prabu. Sang prabu miyos, kaadhêp para mantri bupati, andangu punapa darunanipun, dene gêntha ngantos mungêl. Ngantos dangu botên wontên ingkang wani ngaturakên ing kawontênanipun, rèhning ingkang nandhang kalêpatan punika putraning sang nata, nanging lajêng wontên satunggaling