Dongèng ya iku salah sijining crita rakyat kang critané ora nyata ana ing kauripan masarakat. Dongèng uga sarana kanggo panglipur bocah-bocah amarga kang dicritakaké ing dongèng iku awujud fabel utawa dongèng babagan kéwan, dongèng biyasa kang lakoné manungsa biyasa, dongeng lelucon utawa anèkdot, lan dongèng kang awujud crita-crita panglipur liyané. Crita-crita ing dongèng biyasané dicritakaké marang bocah-bocah cilik dadi crita sadurungé turu. Crita kang dicritakaké déning panulis dongèng iku biyasané ngandhut wos pendhidhikan, panglipur, kabijaksanaan, tatatrapsila, kaprawiran, kasabaran, lan wos-wos utawa piwulang moralitas liyané kanggo bocah-bocah kang maca utawa kang ngrungokaké critané saka wong tuwa. Motif crita lan karakter kang ana ing dongèng nduwèni ciri khas, ya iku sedhengan. Karakter kang digambaraké ana ing dongèng biyasané awujud putri, kéwan-kéwan kang bisa ngomong, pangawulan, buta, naga, peri, jaran, penyihir, ibu tiri, lan karakter liyané kang ora ana ing donya.