utawi anggarap damêl ingkang angêdalakên riwe, mênawi sare amiliha panggenan ingkang suci hawanipun, dados ingkang rêsik sarta wiyar, utawi ingkang wontên marginipun hawa malêbêt mêdal, wusana dugi prayogi wontên ing pangagêmanipun piyambak-piyambak, Insa Allah mênawi angestokakên wêwarah sadaya punika, badhe botên kaparag ing pagêring, ananging waluya sajati ing salami-laminipun, walahualam.Pitutur punika sae saha maton, nanging wêdalipun kêsontênên, kados awis ingkang purun mituhu, ing Surakarta wontên bôngsa Cina nama Bingking, nyirik ulam ambêkan sajêgipun gêsang, ingkang dipun têdha namung sêkul, lawuhanipun kêkuluban, namung mawi kecap utawi taoco punapa dene santên, murih miraos, pangananipun namung wowohan, ingkang dipun ombèn namung toya wantah, gêsangipun katingal saras saha lêma, pambêkanipun sae saha wêlasan, dhasar kasêmbadan brèwu, panggaotanipun dados juragan kajêng, bilih sumêrêp wontên tiyang sade kewan alit ingkang badhe kapêjahan, kados ta: bulus, salira sêsaminipun, punika mêsthi dipun tumbas sarta lajêng dipun culakên, Cina punika ngiritakên dhatêng bangsanipun, dipun jak brata nyirik ulam ambêkan wau, inggih kathah para Cina ingkang mituhu kapencut dhatêng ngèlmunipun, nanging botên wontên ingkang mantêp, sabên sampun antawis wulan