Saking pamanggih kula, manawi botên kalintu, aji ingkang kacêtha wontên ing Wedhatama punika dede aji atêgês tiyang, nanging ratuning gêsang (manungsa sajati) ingkang anggêsangi saha angratoni pôncadriya dalah kuwadhaganipun. Dados agami agêm-agêming aji suraosipun: manungsa sajati punika lairipun wontên ing ngalam donya ngagêm pôncadriya sawadhagipun. Amila manungsa punika kêdah sagêd mangrèh pôncadriya saha kuwadhaganipun, sampun ngantos kuwalik: pôncadriya saha kuwadhagan mangrèh manungsa. Yèn makatên lajêng nama botên sagêd ngagêm agêm-agêmanipun.