Upaminipun kemawon wontên tiyang jalêr awis-awis wontên ing griya, anggènipun nguring-uring inggih êntèk êntung saèstu. Babarpisan botên wontên gagasanipun bilih anggènipun tiyang jalêr tansah andhêndhêng makatên wau, sagêd ugi jalaran saking kirang pangrêksaning èstri, kados ta: griyanipun kêmproh, olah-olahanipun manawi botên kirang sarêm inggih kasinên, cêkakipun botên sagêd nuju dhatêng pakarêmanipun tiyang jalêr. Ing wusana tiyang jalêr lajêng aras-arasên wontên ing griya, dipun tampinipun dening kaum èstri kadosdene tiyang jalêr ingkang gadhah tindak siya, makatên limrahipun pamanggih-pamanggih ingkang kêrêp kawêdal ing parêpatanipun kaum putri ing tanah ngriki.