Lampahe Sang Prabu Brawijaya wis têkan ing Blambangan. Sarehne wis kraos sayah banjur kendêl ana sapinggiring beji. Ing wêktu iku panggalihe Sang Prabu pêtêng bangêt, dene sing marak ana ngarsane mung kêkasih loro, iya iku Nayagenggong lan Sabdapalon. Abdi loro mau tansah gêguyon, lan padha mikir kahaning lêlakon kang mêntas dilakoni. Ora antara suwe kêsaru sowanne Sunan Kalijaga, banjur ngabêkti sumungkêm padane Sang Prabu. Sang Prabu banjur ndangu marang Sunan Kalijaga: “Sahid, kowe têka ana apa? Apa prêlune nututi aku?”