kuwi Kaji Zamroni praupane dadi abang branang, isin campur emosi diuneke koyo ngono dening Pak Dul Khamid. ”Kok mboten syah pripun to?” Pak Kaji Zamroni mbelani awake. “Yo pokoke ora syah, kudu dibaleni maneh sholate!” saute Pak Dul Khamid karo besengut. “Lha sing syah niku dos pundi? Napa merga sanes Sampeyan sing ngimami jur sholate mboten syah ngoten napa?” jawabe Pak Kaji Zamroni karo nahan emosine lan melehke marang Pak Dul Khamid. “Yo pokoke ora syah! sholate kudu dibaleni maneh. Wong aku durung teka kok wis diwiwiti” saute Pak Dul Khamid. Sidane Pak Kaji karo Pak Dul Khamid padu rame banget ing langgar kuwi, najan yo ora nganti keprungu karo wong-wong kampung. Mung aku, Lik Karjo karo Kang Paiman kang nyekseni kedadeyan wengi kuwi. Pak Kaji karo Pak Dul Khamid padha geteneng anggone mbelani awake dhewe-dhewe. Tapi sing jan kebangeten ki yo Pak Dul Khamid-e kuwi lho, uwong kok olehe ora gelem kelangan ‘jabatan’ dadi imam langgar. Najan mung sepisan kuwi tok. Opo yo yen ora ngimami sepisan wae terus patheken ngono po piye? Kok le seneng dipadu uwong. Aku karo Lik Karjo lan Kang Paiman mung domblong wae nyawang wong loro padha engkel-engkelan karepe dhewe. “Mpun-mpun Pak, sami sareh riyin. Saru surup-surup kok sami padudon wonten