punika kuwajiban ingkang luhuripun anglangkungi sêsaji, tapabrata, prasêtya tuwin dêdana. Dados pandamêl ingkang badhe kula lampahi wau turut kalihan kautaman luhur, sarta pikangsal tumrap panjênêngan saha para lêluhur. Para wicaksana ngandika: manawi anak, kadang, semah tuwin samukawis ingkang dipun rêmêni, punika wênang dipun lilahakên, manawi kangge nambakbaya tuwin kasangsaran. Tiyang wajib nyimpên rajadarbèkipun (rajabrananipun) kangge jagaruna, nambak dhatênging bêbaya, inggih rajabrana ingkang kangge nglairakên trêsnanipun, saha angayomi semahipun, dene manawi kangge ngayomi badanipun piyambak, kêdah nglilahakên semah tuwin bandhanipun, kathah para linangkung mêdhar kasunyatan ingkang suraosipun makatên: anane wong darbe bojo, anak lanang, rajabrana sarta omah, iku pêrlu kanggo piranti yèn ana pakewuh nêkani. Para wicaksana anamtokakên, bilih tiyang punika mêsthi rêmên dhatêng badanipun piyambak tinimbang kalihan rêmêning dhatêng rajadarbèkipun, sih dhatêng badanipun piyambak punika sampun tanpa timbang,