Wiyos, aja pisan andadèkake mangkêlanging rêmpêlumu, Kang Garèng, dene anggonku kirim layang iki rada kasèp. Sababe ora ngapa, mung jalaran salawase ana ing Sala, aku kapêksa ngowahi pakulinanku sabên dinane. Ing sarèhning aku kiyi sawijining wong kang ngudi bangêt marang tumindaking paribasan: rukun agawe santosa, mulane sajêroning aku ana ing Sala wêktu sêkatèn iki, aku tansah ambudidaya anglakoni kabèh samubarang gawe kang ditindakake wong Sala umume ing sajêroning sêkatèn. Ngêmungake saêbab sing tansah dak singkiri ora tau dak lakoni, awit niyatku nyang Sala kiyi arêp ngrasakake têmênan mungguh rasane wong mêrdika. Dene saêbab sing tak singkiri bangêt mau, yaiku: samubarang gawe sing sarwa kangelan. Wah, Kang Garèng, turne anggonku nglakoni tumêkane saiki lagi limang dina, nang awak rasane jêbul wis pating klênyit bangêt, dhing. Ing môngka sing tak lakoni kuwi mung lumrah