Mardi Siwi ôngka 12 ingkang mêdal wulan December taun 1940 ngêwrat karangan kula bab panggulawênthah adhêdhasar kawruh kodrating manungsa. Wosing rêmbag ing karangan kula wau, amratelakakên pirantos-pirantosing manungsa ingkang kêdah dipun olah, dipun gulawênthah, supados sagêd dados pirantosing jiwa tuwin sukmanipun manungsa, inggih punika pangolahing badan wadhak utawi badan jasmani, pangolahing raos, pangolahing pikir tuwin pangolahing kajêng. Pirantos-pirantos punika wau kêdah sampurna anggènipun ngrukti, supados botên gadhah watak kêsèd, têgêsipun sagêd dados tumpakanipun suksmaning manungsa ingkang badhe makarti. Ing pungkasaning karangan wau, kula pratelakakên kadospundi sagêdipun manungsa anjumbuhakên rasa lan pikiripun, supados tindakipun ing sadintên-dintên utawi wontên ing pundi kemawon, sagêda kasunaran saking dayaning suksma, lajêng sagêd nuwuhakên kawontênan rahayu.