ing ngriku wiwit udharing têtangsulan ngantos ing sapunika sanès barang anèh manawi para wanita gadhah tindak kados jalêr. Nyambut damêl sêsarêngan kalihan para jalêr anggatosakên tuwin mranata panggêsangan, pakêmpalan, pangrèh praja sarta ugi angudi dhatêng kamardikan. Ing Eropah lan Amerikah kabêkta saking pêcahing nalaripun para wanita ingkang sampun sami angsal pasinaon ngantos wontên ingkang gadhah pamanggih supados ngancas anyuda cacahing manungsa sarana botên laki, ingkang makatên wau bêbrayaning jalêr lan èstri sampun têmtu kemawon lajêng risak, têmahan patrapipun gêgriya inggih lajêng ewah-ewahing sipatipun gêgriya anjalari ewahing bêbrayan. Bôngsa Eropah lan Amerikah ing sapunikanipun sampun purun ngakêni bilih kamajênganing wanita, kabêkta saking madêg piyambak wau, ambêbayani tumrap kautamaning kamanungsan, manawi ing Jawi kina sarta ing Bali saking sampun golonging bêbrayan jalêr lan èstri ngantos wontên adat ingkang tumrapipun bôngsa kilenan dipun wastani tindak ingkang daksiya (wreed) inggih punika labuhipun para wanita manawi katilar pêjah jalêripun, upaminipun ing Bali, ngriku caranipun tiyang pêjah dipun bêsmi punika manawi tiyang èstri katilar pêjah jalêripun ingkang èstri botên purun kantun, lajêng tumut pêjah obong, awit saking bedaning pamanggih kilenan kalihan wetanan, tatacadantatacara. punika