Ing sawijining desa cêdhak karo kutha Fort van der Capellen, Sumatra, ana randha duwe anak siji omah cilik. Omahe bok randha mau pagêre gêdhèg nanging wis akèh kang padha rusak, lan payon wêlit, wis padha trocoh. Samangsa randha mau ndondomi nganti bêngi bangêt lan banjur ana angin, dhèwèke nganti mèh ora bisa nyêkêl dome, awit saka anyêse tangane. Yèn trocohe bangêt dhèwèke nganti ora bisa nyambutgawe, nanging anake wedok kuwi ora ngêrti, amarga bocah mau turu ana ing panggonan kang kêpenak tur brukut lan ora trocoh. Bok randha yèn turu trima ana ngisore paturone anake. Wong mau yèn tangi esuk bangêt lan banjur nyambutgawe ana ing pakarangane. Kêbone mau ditanduri tela rambat, têbu lan jagung, samangsa wis panèn banjur diêdol mênyang kutha. Ngono kuwi abot-abote ngingoni anak. Bok randha panganggone trima sarung luwas lan klambine sêmono uga. Nanging anake mêsthi diênggoni sandhangan kang apik-apik lan rêsik-rêsik padha karo bocah-bocah anake wong kang sugih. Yèn biyunge bocah