saking sagantên botên mawi kaling-kalingan mega, saicaling bang-bang wetan langit lajêng biru, mega-mega manawi pinuju botên kathah, katingal kados sisik ulam, sagêd sunglap santun ulêsipun saking daya soroting pradônggapati, wiwit jambon, lajêng abrit ngantos dados jênar, wusana lajêng pêthak, samôngsa bundêraning surya, sampun oncat saking garis gathuking samodra lan akasa, manawi kapinujon kathah mega asring sangêt buwênganing rawi katingal kinêndhitan ing ngima ingkang ramyang-ramyang, utawi katutupan babar pisan dening mega kandêl, sabên wêngkuning diwangkara katingal mingip-mingip kadhatêngan mega sanèsipun ingkang nutupi malih, malampahipun tungkan-tungkanan, kados sampun sami ayon sumêdya angregoni malampahipun, anggèning badhe minggah andhawahakên sorot dhatêng bawana. Mega-mega wau malampahipun sami pating rênggunuk, rupi-rupi wuwujudanipun, gampil sangêt kengingipun kaèmpêrakên barang rurupèn warni-warni, bokmanawi mega-mega kados makatên wau, ingkang sagêd nuwuhakên gagasanipun para pangukir candhi ing Panataran, [Pa...]