Ing cacriyosan tuwin dêdongengan kina, asring sok nyariyosakên lêlampahanipun tiyang, ingkang saklangkung rosa sangêt, ngantos karosanipun wau mênggahing jaman samangke tamtu botên wontên tiyang ingkang badhe pitados, inggih punika saking mokalipun ngantos botên lumêbêt ing nalar babarpisan. Eman sangêt, dene pungkasaning cariyosipun tiyang rosa punika kadhangkala sok amêmêlas. Kados ta: