ingkang sêtêngah pêjah, kurban, gêgununganing pandhita èstri tuwin pandhita ukuman ingkang asoroh amuk wau. Sarêng sang soroh amuk sumêrêp gêgununganing pandhita èstri, saya langkung muntap manahipun. Kanthi alon-alon sang soroh amuk amurugi gêgununganipun pandhita èstri, sarta lajêng awicantên. Ingkang adamêl gumuning manahipun Tarsan, dene wicantênipun wau piyambakipun mangrêtos, awit basa ingkang dipun pigunakakên ing kala punika, basaning wanara ingkang nunggil basa kalihan bangsanipun kêthèk ingkang ngopèni Tarsan ing jaman samantên. Dene wangsulanipun pandhita pawèstri, ugi mawi basa punika.