Miturut punapa ingkang sampun kasumêrêpan ing ngakathah, bôngsa Kalang ing jaman rumiyin satunggiling bôngsa ingkang botên kenging dipun gêgampil, dêdunung wontên ing praja alit-alit ingkang para pangagêngipun tansah bêbêngbrikan,bêbêngkrikan. sampun tamtu yèn bôngsa Kalang wau kêrêp kausir saking papan padununganipun saha lajêng pindhah ing papan sanèsipun. Manawi nata ingkang ambawahakên satunggiling nata ingkang agêng panguwasanipun, inggih purun angakên dados rerehanipun, ananging manawi ingkang anggêntosi nata punika satunggiling tiyang ingkang ringkih, têtiyang Kalang wau inggih lajêng sami ambalela. Kala jamanipun Mataram, têtiyang Kalang wau inggih sami angakêni dados rerehanipun Sinuhun ing Mataram, lan purun nêtêpi kuwajibanipun ambayar paos sirah, makatên ugi sami prajangji tansah anglampahi dados tukang kajêng, ananging ingkang lugu ngêrèhakên têtiyang Kalang wau inggih bangsanipun piyambak. Ing sêrat anggêr nawala pradata ingkang katiti tanggal 21 Januari 1784 wontên pangandika dalêm ingkang sinuhun: kawulaningsun bôngsa Kalang. Nanging sajatosipun bôngsa kalang wau anggadhahi paprentahan mandhiri, anggadhahi pangagêng piyambak ing salêbêting karaton, sanajan ta pangagêngipun wau satunggiling priyantun luhur Jawi, ananging lami-lami têtiyang Kalang wau lajêng kasamèkakên kalihan têtiyang Jawi, ing têpis wiringipun papan padununganipun. (Badhe kasambêtan)