Kang kaping sanga, yèn kêtêk kang ana ugêl-ugêling atsa wis ora ana, andadèkake oncate pramananing kanaka, sarta pramananing tingal wis sêpên, andadèkake rupêking pandulu rêngating alis, utawa garêbêging talingan wis mênêng, andadèkake pêngêng sanalika, ing wêkasan garinggingên kang sarira banjur kambu gandaning sawa, iku tandha wis mancad ing dina kiyamat, jumênêng kalayan pribadine, ing kono panggonaning anucèkake sakèhing 'anasir, têgêsing 'anasir: bangsa, iya iku bangsaning khak kang dumunung ana ing Dzat, sifat, asma, af'al, kaya ta: 'anasir badan, asal saka ing bumi, gêni, angin, banyu, iku kaciptaa suci mulya mulih marang asale, sampurna anunggal kalayan 'anasiring roh, kang sumendhe ana kahananing wujud, ngèlmu, nur, suhud: têgêse wujud: wahana, iya iku gêtih amarga gêtih iku dadi kanyatahaning roh, têgêsing ngèlmu; paningal, iya iku paningaling netra balaka, amarga paningal iku dadi pamawasing roh, têgêsing nur: cahya, iya iku cahya kang anglimputi ing sarira, amarga cahya iku dadi pratandhaning roh, têgêsing suhud: saksi, iya iku napas, amarga napas iku dadi saksining roh.