Hêm, nèk dipikir-pikir, Kang Garèng, kaanane ing donya kuwi têka warna-warna têmên. Mungguhing aku, sanadyan anaka jendral pisan, pancène iya kudu ngèlingi buruhan sing lagi dilakoni. Upamane lagi buruh dadi tukang banyu, kok isih ngêdir-êdirake anggone isih darah luhur, isih duwe sêsêbutan: radèn mas, karêpe supaya isih diaji-aji, lan didènmas dènmas, muring-muring yèn disêbut kakang, mêcucu yèn ora dibasani, lo, yèn mangkono tindake, mêngko rak kalakon kapiran têmênan, awit têmtune rak banjur ora ana wong sing wani amburuhake nyang awake. Mulane wong dadi darah luhur kuwi abot sanggane, awit kudune ora kêna mongkog yèn lagi nêmu kamulyan, lan ora kêna nalôngsa yèn lagi ginanjar sangsara.