karo kahanane jaman saiki, omah rupêk-rupêk, ngarêpane mung cukup didokoki kursi papat meja siji, yèn kadhayohan rada kaladuk bae, banjur bingung golèk panggonan, nèk tumrap wong sing pancèn ora kêconggah nyewa omah sing gêdhe, kuwi ora prêlu dirêmbug manèh, balik sing bisa, ananging mêksa manggon omah sing rupêk, la kuwi rak nelakake bangêt, yèn bêbudène wong Jawa, kang wis misuwur ing saindênging jagad, jalaran saka bêcike, yaiku: anggone dhêmên lan migatèkake bangêt nyang dhayoh, wis ilang.