Bocah-bocah, dina Slasa tanggal kaping 18 October ibumu wis têkan Bêtawi manèh, kanthi slamêt ora kurang sawiji apa. Kowe mêsthine wis padha krungu dongènge rama Petruk. Kaya kang wus dicaritakake rama Petruk. Budhalku saka Bêtawi jam 7 kurang saprapat, nganggo sêpur kilat, têkan ing sêtatsiun Gubêng kira-kira jam sêtêngah pitu. Kêponakan-kêponakan ing Surabaya akèh sing padha kêcêlik mêthuk ing Surabaya-kotta. Aku wus ora bisa ngabari manèh, sabab wêktune wis kêslêpêk. Ing Gubêng aku wong têlu dipêthuk nak sanakku kang manggon ing Pacarkeling. Sore iku aku wong têlu isih kêsêl, mula ora padha nonton Jaarmarkt, mung ngaso ana ngomah bae kambi nêpungake karo hawa ing Surabaya. Wah wis ta, cah, panase ngudubilah, lan angine gêdhene ora karuwan. Bokmanawa pancèn lagi umum angin kaya ngono kuwi. Rama Petruk kontanan kêtabrak influenza, ibu Petruk slamêt ora apa-apa, dene ibumu mung rada masukangin bae. Esuke aku wong têlu padha diêtêrake sing kagungan dalêm mênyang kêbonraja. Pancèn saka Bêtawi wis dakimpi-impi, yèn aku kalakon bisa mênyang Surabaya, kang dakprêlokake dhisik dhewe mêsthi nonton kêbonraja, amarga kêponakan-kêponakan ing Surabaya, iku sabên kirim layang Bu Mar, sing dipamèrake ora liya kajaba gêdhening kêbonraja ing Surabaya. Pancèn iya gêdhe têmênan, tikêl ora karuwan yèn katandhing karo kêbonraja ing Bêtawi. Manuke luwih akèh sarta luwih pêpak, kewan liyane mangkono uga. Panggonane rangutan (orang utan) gêdhong gêdhe kaya omah