[...rang] kawan dintên sangking badhe kalampahanipun, sang dèwi nglampahi sêsanggêman, triratya.§ Triratya punika, nglowong tigang dintên tigang dalu, awit tri ratya wau kalih têmbung kadadosakên satunggal, tri: tiga, ratri: dalu. Rikala Prabu Dyumatsena mirêng, manawi putri mantunipun nglampahi sêsanggêman triratya, enggal marêpêki lajêng ngandika sêmu ngarih- arih: nini, triratya iku ora ènthèng dilakoni tumrap wanita putrining ratu, sira anggayuh apa nini, si bapa bae kang nglakoni, supaya kalêksanan sêdyanira. Aturipun Dèwi Sawitri: dhuh, kangjêng rama, sampun sumêlang ing galih, kula rumaos botên awrat, nglampahi makatên, mila saèstu sagêd nêtêpi. O, rama sasêmbahan kula, têtela amung kakêncênganing manah, ingkang sagêd andumugèkakên sawarnining gêgayuhan. Prabu Dyumatsena ngandika malih. Ingsun ora wani ngucap: aja nglakoni mangkono nini. Awit bokmanawi akèh para tapa kang ora nayogyani, sira nglakoni mangkono. Prabu Dyumatsena lajêng botên ngandika malih: dene Dèwi Sawitri lêstantun anggènipun nglowong. Mila saliranipun katingal ngalêntrih, kuliting pasuryan jêne sêmu ijêm. Dupi kirang sadintên sangking dintên dumugining pêpêsthènipun Satyawan, saya gêtêr raosing panggalihipun Dèwi Sawitri, awit rumaos amung kirang sawatawis kemawon. Ing wanci enjing plêthèking srêngenge, inggih punika sabibaring manêmbah, tuwin sêsaji latu sukci, sang dèwi lênggah piyambakan, pangunandikaning panggalih: Dina iki têkane pêpêsthène. Sasampunipun anglocita makatên, sang dèwi lajêng marak ingkang rama marasêpuh, nalika punika Prabu Dyumatsena nuju lênggahan lan para brahmana, ingkang sami nunggil sapratapan. Sasampunipun nêmbah, sang dèwi lênggah asta ngapurancang, jôngga marikêlu, ing batos amung tansah èngêt dhatêng wêca cêcawanganing lêlampahan.