Latian teater bocah-bocah ora kok serius kaya latian teater diwasa. Bocah-bocah bisa ngumpul padha omong-omongan, nuturake apa kang diendhem ing atine, bae wis apik. Awit kahanan kang kaya ngono kuwi mbangun sikap “percaya diri” lan wani tampil ing ngarepane wong akeh, sanajan wong akeh kuwi mung kancane dhewe. Ya pancen ngono kuwi. Diwiwiti saka bab-bab kang (bisa diarani) sepele. Bisa nuturake apa kang diendhem ing ati, iku wis kalebu bocah sing kendel. Nuturake kanti basa kang lancar engga gampang dimangerteni liyan, iku wis apik banget. Awit, sing wigati wong liya bisa ngerti ide-idene mau.Pancen benar, wong-wong kang demen teater kudu nduweni keterampilan wicara. Awit, wicara kalebu perangan penting ing babagan teater. Apa kang arep ditampilake teater kanggo pamirsa, supaya bisa dimangerteni, salah sijining sarana kang wigati dianggo yaiku basa (wicara). Mula, nalika bocah-bocah wis padha seneng mbangun swasana dialogis (kanthi rerembugan) bab apa bae, prelu diwenehi “ruang” sing bisa ngrangsang kreativitas basa. Kanthi mangkono, bocah-bocah bakal sansaya pinter ngomong. Mesthine omongan kang wigati.