Manawi mirid dêdongengan, ing jaman kina dèrèng wontên arta, caranipun tiyang nindakakên kabêtahan namung sarana urup-urupan, dados taksih prasaja sangêt. Malah sanadyan ing jamana sapunika pisan, tumraping papan ingkang sêpên, punapadene nagari ingkang tiyangipun taksih sarwa prasaja, arta wau dipun anggêp botên sapintêna pigunanipun, awit kabêtahanipun cêkap dipun tindakakên kanthi sasêkecanipun. Nanging ingkang pinanggih wontên ing jaman arta, inggih punika ing jaman sapunika, arta punika ngantos dipun anggêp narendraning bumi, tiyang tanpa arta badhe tanpa aji gêsangipun, ngantos wontên uran-uran ingkang dipun apali ing ngakathah, mêndhêt saking Sêrat Darmalaksita,