Sampun djamakipun brêkasakan manggèn ing guwå, wontên ing rêtjå, sartå nêdhå gåndå wangi, dhêmit manawi nêdhå gåndå wangi badanipun kraos sumjah, langkung sênêng malih manawi manggèn wontên ing rêtjå wêtah ing panggènan ingkang sêpi êdhum utawi wontên ngandhap kadjêng ingkang agêng, sampun sami ngraos jèn alamipun dhêmit punikå sanès kalajan alamipun manuså, manggèn wontên ing rêtjå têkå pandjênêngan-sikårå, dados pandjênêngan punikå têtêp tijang djail gêndhak sikårå sijå-sijå dhatêng sasamining tumitah, makluking Pangéran.’