Harolmur nêdya bôngga, nanging tanpa damêl. Awit karosanipun Jak, botên beda kalihan karosanipun Tarsan kala samantên umur-umuranipun. Ingkang punika katandangan dening Jak wau, Harolmur inggih lajêng botên sagêd ebah babarpisan. Kalayan anindhihi gêgêripun Harolmur, Jak anyuwèki lèmèking papan patilêmanipun, ingkang kagunakakên kangge ambônda tanganing gurunipun wau. Sasampunipun Harolmur lajêng kawalik, sarta cangkêmipun dipun sumpêli. Salêbêtipun anandangi gurunipun ingkang makatên wau, Jak awicantên lirih makatên: Badhe kasambêtan.