[...ra] dhatêng sanès-sanèsipun, manawi ngantos kamirêngan ingkang garwa saha ingkang putra mantu, mindhak kirang prayogi, utusanipun kangjêng kyai lajêng kadhawuhan ngaso rumiyin, sanès dintên badhe dipun paringi wangsulan, sarta lajêng dipun irit dhatêng ing pondhokan, Mas Ngabèi Rônggawarsita lajêng dipun dhawuhi ingkang rama, mênggah kesahipun Ki Tanujaya tuwin ingkang wayah, punika satêmênipun pancèn sawêg dipun angge lêlampahan kalihan ingkang damêl gêsang, benjing bilih sampun wancinipun inggih badhe sagêd pinanggih, dene pinanggihipun badhe wontên sakiwatêngênipun kitha Madiun kemawon, nanging lajêng wangsul dhatêng Panaraga malih, ewadene sarèhning tata krami punika kêdah botên dipun tilar, Radèn Tumênggung inggih badhe utusan madosi, sarêng sampun kalih dintên, utusanipun Kangjêng Kyai Imam Bêsari dipun timbali, sarêng sampun sowan lajêng dipun paringi dhawuh, paringipun sêrat kangjêng kyai sampun dipun tampèni piyambak, sakalangkung panuwunipun, ing mangke radèn tumênggung ngaturakên sêrat wangsulan katur Kangjêng Kyai Imam Bêsari, sêrat lajêng kaparingakên, kalihan kaparingan sarana sacêkapipun kangge sangu wontên ing margi, sarêng utusan wau sampun wangsul, Radèn Tumênggung Sastranagara lajêng animbali abdi panongsongipun nama Ki Jasana, sarêng sampun sowan, dipun paringi sumêrêp lêlampahanipun [lêlampahanipu...]