[...pa] kang dadi kêbutuhane dhewe bae, nanging nênandur utawa agawe apa-apa sing payu dol-dolane, olèh-olèhane banjur dipigunakake kanggo kabutuhane dhewe sabên dinane. Saka tuwuhing ubêding kabutuhan sarana dhuwit mau, siji-sijining wong banjur duwe bagian dhewe-dhewe kang prêlu ditanduri utawa digarap, kang mangkono mau anjalari murahing barang sing dipangan utawa sing dipigunakake sabên dina. Jalaran saka iku kaanane iya banjur mundhak, nanging yèn arêp ngarah kauntungan sing pantês, wong-wong iya kudu sing kuwat lan sing jêmbar polatane. Sapa sing bodho utawa lêmbèk atine, mêsthi bakal tiba ing kamlaratan. Tumrap wong-wong sing mangkono kuwi luwih-luwih bêcik padhaa lêstari manggon ana ing desa-desa sing adoh lor kidul bae. Nanging sanadyan desa sêpia dikaya ngapa, jalaran saka kamajuaning jaman