Petruk: Lo, Kang Garèng, aku ora arêp maido kaanane jaman biyèn. Bisa uga yèn ing jaman biyèn kuwi, ambuwang dhuwit, ngobrol-obrol dhuwit, cêkake royal-royalan, nganti duwe bojo pating tlècècèk pisan, dianggêp: gagah, brêgas, pêng-pêngan, jêmpol, lan sapiturute, nanging rak kudu ngèlingi, yèn jaman biyèn kuwi beda bangêt karo jaman saiki. Jaman biyèn kuwi ing tanah Jawa: murah pangan, murah sandhang, murah sakabèhe, tur wonge iya isih sathithik, mulane wonge ya isih bisa sakrêsa-krêsanya. Seje karo saiki, wonge ing tanah Jawa kuwi wis kêbak, tur bandhane tanah Jawa wis: têrbang kêmanah-manah, dadi wong-wonge, nèk anggone uripe ora diati-ati, nanging dicara kaya jaman biyèn bae, mêsthi bisa kalakon dadi abdining kere têmênan. Wis, saiki tak banjurne sabab-sabab kang agawe kapitunane wong duwe gawe kuwi. Lumrahe wong kang lagi duwe gawe kuwi, sok ora ngèlingi marang kêbutuhane liyan. Saupama ana salah sawijining mitrane sing wis kênthêl, ora bisa têka jalaran sabab anggone ora bisa nyumbang, dianggêp wis ora sondèl wêwanuhan karo awake, atine banjur sêrik, wusanane anggone mêmitran kênthêl mau banjur dadi crah.