inggih sanadyan sajatosipun satunggal lan satunggilipun gadhah lênggah piyambak-piyambak. Jêjêring ningrat ingkang sajati, kêdah kajêjêgakên, dipun ênggèni wontên ing têtêmbungan sarta tênaga. Sampun ngantos kaningratanipun anjalari wuru, lajêng kaangge dêdamêl ambujêng kabêtahanipun piyambak-piyambak, kasupèn dhatêng kabêtahaning rakyat ingkang kathah-kathah. Pait inggih sami ngraosakên pait, gurih sami gurih. Sarta mawi undha-usuk. Sampun ngantos: aku lêgine, kowe paite, kowe sêngake aku arume. Sampun ngantos wontên [wo...]