Wontên tuma manggèn ing pasareanipun ratu, sampun lami anggènipun manggèn wontên ing ngriku, botên konangan, sabab pancèn ngatos-atos. Manawi sang prabu taksih wungu, botên nate tuma wau purun nyakot. Ngêntosi manawi sang prabu sampun sare kêpatos. Lajêng purun nyakot wêntisipun, nêsêp êrahipun. Wondene manawi sang prabu taksih klisikan, tuma wau botên pisan-pisan purun nyakot, dipun pilalah nglikik wêtêngipun. Sabab kuwatos manawi kadênangan.