tentrem-rahayu bakal nunggal karo kowé kabèh. 10 Aku bungah banget ana ing Gusti, déné wusanané pangangen-angen lan pangrasamu tumrap aku tuwuh manèh. Kowé pancèn tansah padha nggatèkaké, nanging ora ana kobermu. 11 Bab iki dakkandhakaké ora marga kakurangan, awit aku wis sinau nyukupi awakku dhéwé ing sadhéngah kaanan. 12 Aku mangerti kakurangan iku apa lan iya ngerti kalubèran iku apa. Ing sadhéngah bab lan ing sadhéngah prakara ora ana kang dadi wadi tumrap aku; ing bab kawaregan, ing bab kaluwèn, ing bab kalubèran apa ing bab kakurangan. 13 Sakèhing prakara bisa daksangga ana ing Panjenengané kang paring kakuwatan marang aku. 14 Nanging iya prayoga tumindakmu, déné kowé wis padha mèlu ngrasakaké karibedanku. 15 Lan kowé dhéwé uga padha sumurup, hé wong-wong Filipi, nalikané aku miwiti ngabaraké Injil, nalikané aku mangkat saka Makédonia, ora ana pasamuwan siji-sijia kang mèlu ngrasakaké pawèwèh lan panampa bebarengan karo aku, kajaba kowé. 16 Amarga ana ing Tésalonika baé kaping pisan pindho kowé wis ngirimaké apa kang dadi kabutuhanku marang aku. 17 Mung baé kang dakudi dudu pawèwèh iku, nanging wohé, kang sangsaya nggedhèkaké kauntunganmu. 18 Saiki aku wis tampa sadéngah kabutuhanku saka kowé, malah