January 12, 2011 – 4:19 am Sakderenge nyuwun pangapunten mbok bilih wonten lepate anggenipun dalem nyerat wonten papan mriki. . . . . jaman sakniki taksih kathah tiyang manungsa mboten ngugemi opo sing dadi kekarepane para leluhur opo maneh nguri-uri napak tilas wong kina lan para “mbah-mbah buyut” kanthi direwangi tetangis getih nganti tekane pati, Sak suwene jaman lan saksuwene dino mlaku, jalma manungsa taksih katarungu mboten nemahi kahanan sing sak nyatane, podo kepincut arane grombyanging uwang lan monang maninging pipi kuning lan kacopaking iwak, pancen bener nek sak tenane padha ora nemahi merga kebungkus aran KAMURKANANING, podo dene karo sing podo do dilakoni anggone ngibadah. . . . .ngerteni mung sakjabane nanging ora tekane sak njerone, Samangsa donya iki wis rengka bakal digegulang bali marang Sang Hyang Manon, opo sing dadi ugeman / opo sing dadi panutan / opo sing dadi landesan / opo sing dadi junjungan ora bakal iso nulungi samangsa mangsane wis kedaden, opo sing dijenengke PIDANA marang MANUNGSA, Eling Marang Asale lan Eling Marang Gustine lan Eling Marang Bapa Biyunge lan Eling Marang Sapadha-padha wis temtu bakal oleh / nemahi urip KABEGJAN.