Garèng : Kowe kuwi rumasamu ngomong karo bocah cilik apa kêpriye, lumrahe iya kaya ngono kuwi sing dadi parikane wong lanang, nèk dikira bakal krungu utawa kawêruhan sing wadon, anggone ngrêsula anggarang gantung, mêngkene upamane: O Allah, bune, kaya ngene abote uwong kudu anglakoni ayahaning nagara, nganti kapêksa aku kudu pisah nyang kowe, rasaning atiku kaya dirêmêt-rêmêt, prasaksat ninggal bocah ana ing pinggir sumur. Malah bokmanawa mripate nganggo ngêcêmbong barang, nanging lagi bae mêtu lawang, apa manèh yèn nganti doh kana-doh kene, iya banjur andadak aksi, le mlaku nganggo ngubêng-ubêngake têkêne, lumrahe malah karo singsat-singsot: sit su-wit, sit sit suwit suwit. Mulane bab iki kowe ora susah anggêdobrol, aku wis ngrêti gêndhingane. Ing besuk bae, aja lali olèh-olèhe. Saikine padha ambanjurake rêmbugane dhisik sing nganti katam. Wis mara banjurna katêranganamu anggonmu mupakat ana kaum wanita dadi warga gumintê rad.