Piwulang iki katon condhong karo lelakone Prabu Janaka, karo Sulamba, pandhita wadon. Sang Prabu ngandika : “Manawi tiyang mangangge abrit, gundhul, nganggeteken palunton tiga, tuwin mandhula, punika panitikan lair ingkang nedahaken kados pundi gesangipun tiyang wau, punika boten wonten ajinipun tumrap panggayuh dhateng kamursidan ingkang luhur. Kula gesang wonten ing nagari ingkang mardika, sanadyan kalairan-kula kawengku ing agami, kasugihan, tuwin kasenengan, ingkang awujud kaprabon miwah pawestri, ingkang limrah dados bebandaning tiyang. Tangsul ingkang saking kaprabon miwah kasugihan-kula, sarta talining karem-kula wau sampun kula-pagas dening papadhaning pamambeng.”