Gathölöcö alon ngucap: “Koyo opo bisane nampik milih, wus pinesthi mring Hyang Agung, sakehing kasusahan, iku dadi duweke marang wong lampus, dene sakehing kamulyan, dadi duweke wong urip. Yen wong urip iku susah, metu saking takdiriro pribadhi ingkang gawe susah iku, dene Kang Moho Mulyo, sipat murah puniku kagunganipun, nanging kabeh sipat samar, öra keno tinon lair. Siro ingkang tanpo nalar, endah-endah ingkang siro-rasani, suwargo naroko iku, mongko katon wus cetho, sopo-sopo ingkang mulyo uripipun, iku ingkang manjing swargo, sopo mlarat manjing geni. Ya iku manjing naroko.”