[...pun] ajak nêdha sêsarêngan, ingkang pancèn gadhah cawisan lajêng angêdalakên cawisanipun piyambak-piyambak, ingkang sami botên gadhah cawisan lajêng kapurih nêdha sawontênipun paringipun kangjêng kyai wau, sadaya sami pating kêcapah sampun botên wontên èwêd pakèwêdipun, Ki Jasana sakalangkung pangunguning manahipun, dene rare samantên kathahipun têka sami lulut sadaya dhatêng Ki Tanujaya, sabibaring nêdha, sarta sasampunipun nyingkir-nyingkirakên wadhahipun wau, lajêng wangsul sami pating tèmplèk dhatêng Ki Tanujaya malih, Ki Tanujaya lajêng anyariosakên lêlampahanipun sakesahipun saking Panaraga, ingkang sami dipun cariyosi kathah ingkang sami ambrêbês mili, ngantos sadalu muput botên wontên ingkang sami karaos ngantuk, sarêng sampun bangun enjing sadaya lajêng sêmbahyang dhatêng masjid, dèrèng sapintêna dangunipun anggèning sami sêmbahyang, lajêng katungka rawuhipun kangjêng kyai.