Dhéwéké urip sederhana seka cilik, wong tuwané sing petani amung nduwé tanah sawah kang pas-pasan, nanging amarga ulet, taat agama, tekun, lan jujur, kabèh urusan kalakon kanthi lancar, lan amarga pandungané wong tuané, dhéwéké bisa "berhasil," dhéwéké uga ora lali pitutur seka wong tuwané yaiku kudu tansah ngati-ati merga urip iku ora pènak, uga kanggo ngelakoni urip sing ra pènak iki kudu adhédhasar semangat “sing sumèlèh nanging ojo sèlèh” pitutur iki nduwéni makna yaiku ing ngelakoni opo waé kudu tansah tenanan lan aja gampang nyerah lan kasilé diserahaké marang Gusti kanthi ikhlas. Dhéwéké sokur bisa nggulawéntah anaké nganthi éntuk gelar Sl lan S2, uripe uga tentrem bareng bojoné lan anaké.