Tembung “ora ana papan ing penginepan” samangke saged kita artosaken “ora ana papan ing mbale”. Ateges nadyan ingkang wonten menika sanes papan ingkang pantes, nanging Gusti Yesus tetep miyos. Menggahing Gusti, papan menika sanes prekawis ingkang utami. Ingkang langkung utami nggih menika Panjenenganipun saged rawuh miyos ing tengahing pakempalaning manungsa. Ingkang saged kita tulad ing ngriki nggih menika andhap asoring manahipun Allah. Panjenenganipun ngagem wujuding manungsa, malah ing salebeting kababaripun drajatipun langkung asor tinimbang papan lairipun manungsa. Papanipun sanes papan ingkang elok, sanes papan mirunggan kagem babaran, malah papan limrah kemawon ugi boten kacawisaken. Ewasamanten, Panjenenganipun tetep ngrawuhi manungsa lumantar margi kalairaken miturut tata lairipun manungsa ingkang asor piyambak drajatipun, sinarengan lan para kewan ing kandhangipun, lan palungan minangka papan dunungipun. Prasaja sanget. Kawontenan ingkang prasaja menika ingkang mbungkus rawuhipun.