Garèng: Ora sabab iku, Truk, sing gawe suda bungahku, nanging anggone bangsaku mung sajak dikon sêtêngah matêng ajêgan kiyi, sabab lêlakone bangsaku kuwi wis biasa, yèn ora doyan, sok dicokol-cokolake, nanging mêngkone yèn wis karêm, banjur diêngèl-êngèl. Kaya ta: jamane lagi ana sakolahan kang kapisanan kae, dhonge mono bangsane dhewe ora sudi dikon sêkolah-sêkolah kuwi, nèk anak pyayi aluwung kêdhedhar-kêdhèdhèr turut dalan, nèk bocah ing desa iya aluwung angon kêbo utawa ngrewangi wong tuwane, sabab wong iya durung ngrêti rasane wong sêkolah, mulane iya ora doyan. Nanging suwe-suwe barêng wis ngicipi rasaning sêkolahan, lo, kok enak, kok gandêm, kok sêdhêp, bangsaku iya banjur doyan bangêt, malah kêna diunèkake karêm, nanging anane sakolahan jêbul banjur diprithili. Hara,