Piwulanging agami Buda sakalangkung inggil lan lêbêt, sêtya tuhuning manah, jêjêging pambêg tuwin katrêsnan punika namung dipun wastani prakawis ingkang sae, minôngka pambukaning kori utawi margi. Sadaya lampah ingkang namung paedah dhatêng badanipun piyambak, punika botên badhe sagêd anuntun dhatêng katêntrêman ingkang langgêng, punapa malih botên pisan sagêd mêntas saking kasusahan ing donya, dene watak suci ingkang botên sarana kasaenan sanèsipun, ugi botên mikantukakên kabêgjan. Punika ingkang sampun têtela sumêrêpipun lan sagêd ngraosakên.