Satyawati mundhut pitulunganipun. Maharsi Krêsna Dwipayana anyagahi nanging badhe sêsuci rumiyin, dangunipun sataun, sarta ngandika dhatêng putri rôndha kêkalih: manawa ingsun têka sawanci-wanci prêlu ambangun turuning kadang ingsun, sira nahana rasanira marang kuciwaning kawujudaningsun, amarga ingsun uga arêp anggêntur tapa kanggo kaluhuranira sakarone. Kados punapa trênyuhing panggalihipun Dèwi Satyawati nalika mangarih-arih putra mantu kalih supados miturut sapamrayogining sang maharêsi, kangge rumêksa