asring utusan andangu punapa ingkang dipun sakitakên, mênggah pandangunipun kangjêng kyai dhatêng Bagus Burham wau, têmênipun namung kagêm tata krami kemawon, ananging sajatosipun sampun uninga bilih Bagus Burham punika botên majêng dhatêng ngaji, ingkang dipun sênêngi namung kasênêngan ingkang mawi waragad amborosi, sanajan ing batos pancèn botên rêna dhatêng sadaya ingkang dipun lampahi Bagus Burham, saupami botên ngèngêti dhatêng ingkang êmbah ingkang sampun dados sadhèrèk tunggil guru kalihan kangjêng kyai, sagêd ugi dipun antukakên dhatêng Surakarta, ewadene manawi taksih dipun lajêng-lajêngakên, inggih mêsthi badhe kaantukakên dhatêng Surakarta, prêlunipun sampun ngantos anênulari dhatêng kônca-kancanipun, sarêng saya dangu botên wontên indhaking kasagêdanipun, Ki Tanujaya lajêng dipun timbali dhatêng ngarsanipun Kangjêng Kyai Imam Bêsari, sarêng sampun sowan, dipun paringi pangandika: kadhawuhan anyêrêp-nyêrêpakên dhatêng Bagus Burham, supados tumêmên anggènipun