[...mêbar] ing tanah, ingkang têtiyangipun dèrèng diwasa kasuksmanipun. Saupami dipun sukani piwulang ingkang dede saukuripun, saking sumêrêp angèling marginipun, awrating lêlampahanipun, asring wêgah anglampahi, wêkasan anglêpèh dhatêng piwulang, botên kenging tinuntun majêng, dados piwulangipun tanpa guna. Dene piwulang kasuksman, ingkang lajêng ngêblak anêdahakên gêgayuhan ingkang luhur, punika tamtu sumêbar ing tanah, ingkang têtiyangipun sampun racak-racak diwasa dhatêng kawruh kasuksman.