Tiyang katitahakên wontên ing ngalam donya, punika kula upamèkakên tiyang kêkesahan ingkang ngambah margi angèl, punika manawi botên sangu arta utawi pirantos ingkang nyêkapi, saèstu badhe ngrêkaos kawontênanipun wontên ing margi. Sêmantên ugi gêsang kita, inggih kêdah sarana sangu, supados sagêd sakeca gêsangipun, ngantos dumugi ing wasana (pêjah), sampun ngantos lêpat puruging gêsangipun. Dene sangunipun ngagêsang wau: 1. kasagêdan, punika ingkang dados lantaranipun sagêd angupaboga, 2. saening kalakuan, supados cinêlakan rahayuning jiwa raga, 3. prêlu ing agêsang kêdah gadhah ngèlmi kasampurnan, supados sampun ngantos sêpuhipun winastan sêpi sêpa sarta pêjahipun [pê...]