Dheweke dak kenal nalika Kerja praktek ana kantorku, wektu iku dheweke isih kuliah ana sawijining Perguruan Tinggi Negeri ana Surabaya lan wis semester akhir. Awale aku sering digodha karo kanca-kanca saruwanganku. Pancen wektu iku aku isih lajang. Nanging ora ana sing ngerti menawa aku wis duwe pacangan. Amarga aku pancen ora nate ngenalake utawa crita bab Asti, pacanganku marang wong kantor. Asti kuliah ana Yogya, kari ngenteni wisudha. Sauntara aku wis nyambut gawe ana Surabaya, dadi komunikasiku karo Asti amung lewat hape. Lan kala-kala aku nyambangi ana Yogya. Lan nganti saiki sesambunganku karo dheweke isih apik-apik wae, nanging embuh sakjane ana rasa sepa ing atiku marang pacanganku iki. Kadhang aku nakoni marang atiku, geneya rasa tresna iku ora nate ana ing atiku? Sing ana amung rasa welas asih, dheweke tanggaku putrane bulik Narti pensiunan guru SD, lan adhik kelasku ana SMA . Saka asring bareng budhal sekolah, saben dina tak ampiri. Aku dadi raket karo dheweke. Sering dijaluki tulung ngeterake menyang toko Buku, menyang omahe kancane belajar kelompok, lsp. Saengga wong-wong madani yen aku karo dheweke pacaran. Padhahal satemene ora ana rasa apa-apa antarane aku lan dheweke, saliyane pengen ngrengkuh dheweke kadidene adhiku. Aku welas marang dheweke amarga wis ditinggal bapake seda awit isih umur 2 tahun. Wektu cilikanku ibu sering ngutus aku ngeterake masakan utawa jajan sing di masak ibu menyang omahe. Dadi wajar yen aku nganggep dheweke adhiku. Saengga nalika wis padha gedhe aku bubar wisudha ibu nyuwun supaya aku gelem dipacangake karo dheweke, rasane aku ora bisa selak senajan jujur aku ora duwe rasa tresna marang dheweke. Nanging embuh rasane wektu iku ora ana pilihan liya kejaba dak trima usule ibu. Aku uga ora ngerti lan ora takon marang Asti apa dheweke duwe rasa tresna marang aku. Dheweke ora nolak berarti ya seneng karo aku, iku kesimpulanku. Sing jelas saiki statusku dadi pacangane wong, sedhela maneh sesambungan iki bakal karesmekake sawise Asti wisudha. Rencanane tahun ngarep. Nanging nganti saiki jujur wae tresna iku durung tuwuh ing atiku. Sanajan aku wis janji bakal bangun bale omah karo Asti. Urip pancen amung bisa mili urut ilining banyu. Ah apa ya ngono?