[...kuan] lan budi pêkêrti kang utama, cêkakane awan bêngi biyung tansah anjaga lan tansah ngawat-awati, aja nganti anake wadon olèh cacadan. Ha mara pikirên, jaman samono kuwi ana wong duwe anak prawan lêmu bae, wis dadi omonganing tôngga, la, nika, putrane Mas Karta, wong prawan gêdhene salumbung, wong nèk mangan botên èntên uwis-uwise, napa-napa ênggih klêbu mawon. Apa ora rêkasa, mara, wong duwe anak wadon kuwi ing jaman kuna, mula iya ora kêna dipaido, yèn banjur ana unèn-unèn: duwe anak wadon kuwi prasasat kayadene duwe satru munggimunggwing. cangklakan. Seje karo jaman saiki, tumrap sawênèhing wong tuwa - lho, aku kôndha sawênèhe, dudu kabèh wong tuwa - sajake ora pati mikir karo adat kalakuane anake wadon. Sing diwigatèkake, mung majune anggone sêkolah, tandhane: sing diincêng ya mung rêpotane sêkolahan bae, nèk bijine ora ana kursine (4) apa manèh nèk kabèh 7, kuwi wong tuwane banjur ngèkèk-ngèkèk, lan ngomong karo sanak sadulure: hla, nika, anak kula Si Painêm, ingatase cah wadon, pintêre kok ngalah-alahke ngotên. Nanging sabanjure iya ora dipikir manèh.