wontên lêrêsipun, makatên malih sarèhning sagah badhe amilut ingkang dados karsanipun, dados kangjêng kyai inggih botên awrat lajêng amarêngakên, nanging saking kaparêngipun kangjêng kyai, sarta saking bingah-bingahing panggalihipun, badhe mantukipun Bagus Burham dhatêng ing nagari Surakarta wau, kagungan karsa badhe dipun pasrahakên piyambak, ngiras pantês badhe tuwi ingkang raka Radèn Tumênggung Sastranagara, supados andadosakên lêganing panggalihipun, aturipun Ki Tanujaya sakalangkung amrayogèkakên, manawi makatên kapasang yogi, ing benjing kangjêng kyai sagêd amêdharakên ingkang dados raosing panggalih, Ki Tanujaya ingkang sagah ambabadi saking wingking, kangjêng kyai saya karênan panggalihipun, sarta lajêng dhawuh dhumatêng ingkang garwa, kadhawuhan tata-tata, kangjêng kyai badhe tindak dhumatêng nagari Surakarta, ingkang garwa matur sandika.