Ing jagating budaya Jawa uga ana laku sesirik kang diarani tapabrata utawa laku brata, tirakat utawa nglakoni prihatin. Tapabrata tumrap wong Jawa dadi salah sijining kewajiban urip ing alam donya, amarga kanthi laku brata dadi sarana kanggo olah jiwa, mbanta hawa napsu, lan latihan rasa pangrasa. Malah miturut kepercayan Jawa laku brata diyakini bisa dadi sarana kanggo nggayuh kamulyan lan maneka kebutuhan urip ing alam donyo, kayata amrih kasembadan anggone nggayuh drajat, pangkat, lan semat. Ing Serat Wulang Reh tembang Kinanthi nuduhake paedahe wong kang nindakake pasa utama sesirik: “Padha gulangen ing kalbu, ing sasmita amrih lantip, aja pijer mangan nendra, kaprawiran den kaesthi, pesunen sariranira, sudanen dhahar lan guling”. Contone wong kang seneng laku prihatin digambarake ana tembang Sinom kang karipta dening Mangkunagara IV (1768-1820), “Nuladha laku utama, tumraping wong Tanah Jawi, Wong Agung ing Ngeksiganda, Panembahan