sajuga, yoiku Gusti Allah. Dzat kang “tan kinaya ngapa”. Pangertene manungsa marang Pajenengane prasasat mung satitik lebu ing gurun wedi malah kepara kurang. Senajan mung satitk nanging yen diamalake kira kira wis bisa gawe urip bebrayan ini “endah”. Sak bisa bisa pada angasihana marang sapepadane titah ing alam donya lan isine kabeh, suka pepiling supaya tumindak utama lan nyingkiri panggawe ala. Netepi agama kang rinasuk lan ngurmati sedulur kang ngugemi agama pilihane. Pasulayan kang timbul sajake ora perkara bedane agama kang rinasuk, nanging disababake saka egone dhewe dhewe. Sebab Gusti Allah disembah kuwi asipat welas asih lan nadyan ora paham kanthi jero nanging yakin yen kabeh agama iku ngakon marang tumindak welas asih. Wasana nyumanggakake.