[...sakên] tiyang jêjodhoan, inggih punika Jantuk kalihan ingkang èstri. Anggènipun jêjodhoan pun Jantuk wau botên sagêd rukun, klampahan lajêng pêgatan, nanging sasampunipun pêgatan, kalih pisan sami piduwung ing manah. Ing ngriku mawi anggambarakên susahipun tiyang dados warôndha, sanadyan sampun wangsul tumut tiyang sêpuh piyambak, ewadene botên sênêng dados winêngku ing laki. Makatên ugi ingkang kados mudha, manahipun tansah risak, botên têntrêm anggènipun gêgriya. Jantuk lajêng nindakakên têmbung tuwin patrap pamiluta dhatêng ingkang èstri, nanging ingkang èstri malah ngangkrik-angkrik, cara têtêmbunganipun sapunika: malah ngece. Jantuk dipun makatênakên punika sangêt nalôngsa ing manah, wusana panalangsanipun wau sagêd andayani ngêrog manahipun bokmanawa Jantuk, rêntah wêlasipun: talêpok, lajêng antuk-antukan malih.