Kala ing jaman karajan Turki taksih nindakakên tatanan lami, kaluhuraning nata tansah turun-tumurun sami angraosakên mukti wibawa. Sintên ingkang nyumêrêpi kawibawanipun nata ing Turki, ing raos tamtu katuwuhan kapengin, awit jumênêng nata sarwa botên kêkirangan, sugih bala santana, nagarinipun têntrêm. Kasugêngan tuwin kasênêngan nata tansah dipun jagi tuwin dipun wontêni, ampil bêbasan tanpa wicalan tur tansah santun-sumantun, wah sarwa milihi. Saking katoging kasênênganipun panjênêngan ratu, sawarnining kasênêngan wau ngantos tumônja dados padamêlan awrat, sakêdhap lêrêm wontên ing kadhaton ngrika, sanès dintên wontên ing kadhaton ngriki, ewadene katingalipun mêksa taksih sarwa kirang, mila waragading praja ingkang babagan mriku tansah mindhak-mindhak kemawon. Nanging menginakên.