Kula, tiyang Jawi, manawi sumêrêp pantun, langkung-langkung ingkang taksih ngadêg wontên ing sabin, ingkang sawêg surat-surat jêne, raosipun: ayêm. Bokmanawi kabêkta wiwit saking guwagarbaning biyung dumugi ngajêngakên kukut tansah ambêtahakên sarining pantun. Kula sampun nate mirêng ginêmipun tiyang makatên: ing sawijining dina wayah sore nalika