Ana dene guru iku ora karsa cidra, tandhane sing sapa gelem ngudi sarta anggayuh kalawan temen-temen marang kang diesthi, wus masthi iya tinemenan. Sang Guru ora karsa nacad lan ora karsa pameran, awit sasolah bawa sarta panemuning manungsa iya mung dianggep sarwa kabeneran bae. Sang Guru ambeg paramarta, nyatane sanadyan marang wong kang banget nyimpange, lan matumpuk-tumpuk kaluputane, ewadene iya ora nemu duduka utawa pidana. Sawuse ingsun aweh pemut mungguh kang dadi laku lan bubuhane wong dadi murid, ingsun ambanjurake maneh gancaring wawarah mau, sarta ora ingsun wedharake kabeh, supaya ora andadadekake pakewuh lan rekasaning panampanira. Ing pangarah, supaya aja nganti kaliru surup, utawa kaliru ing panindakira.