Dene pamanggih ingkang awaton pènining wêwarnèn, limrahipun sok anyulayani pamanggih ing nginggil, sabab tiyang ingkang namung ngugêmi pènining wêwarnèn wau botên manah pisan-pisan, yêyasan punika sintên ingkang ngawontênakên, kala punapa pandamêlipun, lan damêlan ing pundi. Makatên ugi pasêmon utawi pikajênganing yêyasan inggih botên kamanah. Kikisanipun namung: angalêm sae, langkung dening sae. Awit saking awon saening papêthan adi, yêyasan wau lajêng beda kalihan panunggilanipun ing panggenan ngriku, sabab ingkang andamêl papêthan adi wau pandamêlipun awaton kawruh kabagusaning wujud, inggih punika satunggiling kawignyan ingkang sampun takdir, amila bagusing dêdamêlanipun inggih langkung saking ingkang sawêg kalêrêsan kemawon, amila ilhaming juru damêl papêthan adi wau wajib ingaji-aji kanthi sucining manah.