Upaminipun salah satunggiling pasar malêm, ingriku wontên ingkang angêdêgakên kangge papan dhangsah. Ing papan dhangsah wau anyadhiyani nyonyah pintên-pintên, ingkang wontênipun ingriku sarana dipun sukani pituwas, kangge para priya ingkang sami ningali saha krêsa lêlangên dhangsah. Dene priya ingkang badhe dhangsah wau, kêdah tumbas karcis rumiyin. Sasampunipun lajêng kenging milih nyonyah sadhiyan pundi ingkang dipun sênêngi kaajak dhangsah. Karcis mangkenipun lajêng katampèkakên dhatêng nyonyah ingkang kaajak dhangsah. Sabibaring dhangsah, nyonyah wau lajêng nampèkakên karcis pintên klêmpakipun dhatêng ingkang adamêl papan padhangsahan. Rêrêgèning karcis angsal-angsalanipun wau lajêng kabage kalih, ingkang sapalih dhatêng nyonyah, sapalihipun malih dhatêng ingkang gadhah papan padhangsahan. Tumraping nyonyah-nyonyah sadhiyan wau, dipun wontêni pranatan ingkang malêri: botên kenging nulak satunggiling priya ingkang ngajak dhangsah, kajawi ta manawi priya badhe sêmbranan, makatên ugi nalika dhangsah panganggènipun botên kenging sakajêng-kajêng, nanging dipun têmtokakên dening ingkang gadhah papan padhangsahan, lan taksih kathah malih wêwalêripun.