sapêpadhane, kuwi rak wis gênah wong ala, kang mung arêp gawe kapitunaning liyan thok bae, kuwi wajibe iya diukum sing têmênan kae. Dadi saupama banjur ditutup ing tembok papat ajêgan, tur mung diwènèhi pangan sing mung anggêre bisa urip thok bae, lo, kuwi iya ora pati barang-biring, kadar lagi diukum, jalaran saka anggone tindak: dur mau, balik kasalahaning jurnalis, kuwi sing akèh-akèh rak saka suwarane sing: slip, dadi rak durung karuwan yèn pancèn wong ala. Dadi saupama pangukume banjur dipadha bae karo wong nyolong dhèng-dhèng mêntah upamane, sing pancèn sawijining tindak kang anjênêsi bangêt, lo, kuwi aku kok iya ora mupakat, dhing. Tumrape bangsaning jurnalis, diilangake kamardikane bae, wis jênêng ukuman sing sasayahe kae, Truk.