Sanadyan ing tanah Jawi kemawon kadhangkala ugi sok sagêd kalampahan, wontên tiyang dipun anggêp ing akathah kadosdene tiyang edan, gêmblung, bêgja-bêgjanipun dipun wastani: bangsa majênun, nanging ing wusananipun jêbul bangsanipun tiyang alim, ingkang sampun ngêmohi dhatêng kadonyan. Amila tindak-tandukipun lajêng sok nyulayani kalihan kaprahipun tiyang. Ing salajêngipun kadospundi pangaji-ajinipun tiyang kathah dhatêng tiyang ingkang nylênèh tindakipun makatên wau, ing ngriki botên prêlu kula aturakên, para maos têmtunipun sampun anguningani piyambak.