Bab mêncarakên kawruh: punika inggih warni-warni rekadayaning tiyang, kados ta: sarana kawulangakên, sêsorah, nganggit utawi ngarang lajêng kaimpun dados sêrat supados gampil sumêbaripun. Mênggah saking pangintênipun bôngsa kita Jawi ingkang gadhah kuwajiban mêncarakên kawruh punika namung guru kemawon, ingkang makatên wau mujudakên rêndhêtipun sumêbaring kawruh, tular-tumularipun botên tumuntên waradin. Malah sawênèh wontên ingkang taksih rêmên ngêkêr kawruh, kadamêl wados ingkang rêmit sangêt. Purun mêdharakên, nanging mêksa kawujudakên pralambang, saloka utawi cangkriman, kados ta upaminipun: randhu alas mrambat pare, kênya apêputra, makatên sasaminipun. Ingkang makatên punika tumraping jaman samangke kirang mathukipun, sadaya kêdah sarwa: gampil, cêtha, cekat-cèkêt, para juru nyêbar agami Islam saking tanah Arab, agami Buda saking tanah Indhustan,