luwih anikmatake.4. Bapa tegel mangan putrine, anak mentala jimak biyunge lan pamarkosan kumandang sak dalan–dalan, garwa dudu maneh sigaranne nyawa awit perselingkuhan wis dadi budaya.5. Polahe manungsa kaya dene gabah den interi kang penak tansaya kepenak kang sara angluwihi sara, ilmu sarak wis ambrayat dadi paugeraning agesang “aja kang halal, kang haram wus susah tinemune”6. Wong sugih ngagem busana ratu : tegesipun mboten wonten panguwasa ingkang nglangkungi tiyang sugih,7. Guru, pandhita, panguwasa / ratu sedaya sami marek anembah dhateng tiyang sugih.8. Para pandhita sirna, kang ana wong bodo ngaku pinter, wong pinter pada kablinger, ratu mlarat dados jongos.9. Bumi tansah gonjing, jagad tansah dahuru, samodra kocak, gunung jugruk , ratu kecingkrangan arta tansah pinungsungan tamu10. Yektosipun mijiling kaluhuran saking dipun saranani dening arta, karanten sang ratu kawisesa dateng tiyang sugih. Salah dadi bener, leres dadi ketiwar–tiwar awit saking mlarate.11. Sang ratu prasasat suwita dhateng pepatih, pratingkahipun alus nanging sawenang–wenang, icaling berkating bumi sami kasrakat, oyot–oyotan, gegodhongan, woh–wohan sami tanpa guna, sinengker pepanenipun tiyang manca.12. Wong cilik kecekik, ana pari thukul ing langit wong manca pada pari suka nguras sumber.13. Sakatahing peksi sapanunggalanipun sami lebur pinasangan pikat lajeng sinengkeran.14. Sakatahipun tiyang sami nerak angger–anger kautamen, remen tindak angkara murka, tansah arebat kaluhuran kanti amadalaken wong ringkih dalah tegel ngocatake nyawaning liyan kang agawe pepalang.15. Manungsa kecalan urubing obor,sami boten uninga dhateng sanak kadhang, mengsah ingkang sampun katah cacatipun rinangkul minangka kanthi.16. Wewalering jagat tinarajang , pakem dawuhing kitab suci karombak dening watak dursila, awit saka kesede manungsa ngudi ing ngelmu kabatinan.17. kacarios ing jaman Nur, benjang ing titi wanci gantinipun, sineksinan jagad gumelar : “ Ana pawongan alinggih malang, dudu sanak dudu kadhang sayekti anggelar pangadilan gaib, tumibane kukum angger-angger langgeng, minangka pambukaning taman kamulyan lan katentreman langgeng bakal angembani jagad Nuswantara “.Pitulas jangkaning kodrat ing jaman Nur ngati sak purnaning, minangka pangeling–eling dhuk rikala kita gesang, ing jaman sak punika ngantos ing tembeh mangke badhe wonten ebahah–ebahan jagad miwah lampahaning manungsa. Dene peranganipun ukara tembung