Toyaning talaga ingkang sakawit namung kimplah-kimplah kemawon, dangu-dangu lajêng wontên ombakipun ingkang saya dangu saya mindhak agêng, lan salajêngipun toyanipun nuntên ngantos minggah ing dharatan. Dene ing têngahipun talaga, agênging ombakipun ngantos sarêdi-rêdi, lan sinawang saking panggenanipun Sadka linggih wau, ngantos kadosdene sundhul ing ngawiyat amor kalihan mega. Ningali kawontênan ingkang makatên punika, Sadka sakalangkung gumun manahipun, ingkang salajêngipun rumaos ajrih sarta kuwatos, kadosdene tiyang ingkang angsal sasmita bilih badhe wontên bêbaya ingkang andhatêngi. Ing kala punika saking ajrihipun, Sadka nêdya lumajêng wangsul dhatêng kitha Nopgorod malih, nanging dumadakan saking ing têngah-têngahing talaga jumêdhul wontên wêwujudan ingkang mangangge makutha, inggih punika ratu ing talaga ngriku, ingkang ujug-ujug kalair têmbungipun makatên: