angênêr dhatêng gapura ingkang katêdahakên dening tiyang èstri wau. Kala samantên sawêg ngajêngakên pajar enjing, pramila botên wontên tiyang ingkang sumêrêp ing tindakipun Prabu Tristan saking ing baitanipun. Wontên ing margi kapanggih kalihan satriya gangsal ingkang sami nyandêrakên kapal tumpakanipun angênêr kitha. Satriya-satriya wau ingkang satunggil katarik rambutipun dening Prabu Tristan ngantos anggêblag ing gêgêring kapal tumpakanipun, kapalipun inggih lajêng kakèndêlakên. Prabu Tristan ngandika: Mugi-mugi Gusti Allah aparing wilujêng dhatêng sampeyan satriya. Lampahipun kewan ingkang angajrih-ajrihi punika mêdal ing pundi. Sarêng satriya wau sampun anêdahakên margining kewan wau, tumuntên kauculakên dening Prabu Tristan. Kala samantên kewan wau sampun anyêlaki panggenanipun Prabu Tristan. Prabu Tristan lajêng anyandêrakên titihanipun sarta anumbak ing kewan galak wau, nanging dhumawah ing sisik, botên tumama. Saking rosaning panumbakipun, watangipun putus saha ajur. Prabu Tristan tumuntên anarik pêdhangipun, lajêng katamakakên ing êndhasipun, nanging ugi mêksa botên tumama. Kewan galak wau angraos sakit, nuntên nubruk Prabu Tristan saha nabok tamèngipun. Cêpênganing tamèng ngantos putung, tamèngipun lajêng dhawah ing siti. Tanpa angagêm tamèng Prabu Tristan anamakakên malih pêdhangipun, dhumawah ing punukipun, nanging inggih botên tumama. Kewan galak wau lajêng mangap, saha anyêmprotakên latu ingkang mawa wisa saking ing bolonganing irungipun kalih pisan. Kapal titihanipun Prabu Tristan kasêmprot pêjah sanalika. Têtopèng waja tuwin rasukan kêre waja agêm-agêmanipun Prabu Tristan kasêmprotan ngantos katingal gosong. Prabu Tristan tumuntên mlumpat saking titihanipun ingkang ambruk saha pêjah punika, sarta anyudukakên pêdhangipun dhatêng ing salêbêting cangkêmipun kewan galak ingkang pinuju mangap punika. Saking rosaning panyudukipun ngantos dumugi ing jantung. Kewan wau anjêrit sora sangêt margi nandhang sakit, lajêng pêjah. Ilatipun nuntên kairis dening Prabu Tristan sarta lajêng kalêbêtakên ing sêpatunipun tosan. Ing sarèhne ngêlak sangêt tur kaplêpêkên ing kukus ingkang mêdal saking ing irunging kewan wau mila Prabu Tristan tumuntên anilar panggenan ngriku murugi panggenan ingkang wontên toyanipun mambêk saha katingal bêning sangêt sumêdya ngunjuk. Dèrèng dumugi ing panggenaning toya panjênênganipun dhawah kantaka, botên èngêt purwaduksina, margi ilatipun kewan galak ingkang wontên ing salêbêting sêpatunipun wau taksih mêdal wisanipun mandi sangêt, pramila sariranipun Prabu Tristan kados kabêsmi. Prabu Tristan dhawah ing sapinggiring rawa ingkang katuwuhan rumput inggil-inggil.