anyar, kathik nganggo cênela, srêg, srêg. Kang Garèng, kowe aja ngira, yèn isih nom tur rupane mêling-mêling kaya gêlas, utawa kincling-kincling kaya gêndul. Lo, ora, mêngko kowe banjur anggagas sing ora-ora. Nèk wong-wongane, upama wêktua mono, iya wis wanci jam papat kae, nanging panganggone isih katara andhandhing, sawijing tôndha yêkti, yèn dudu wong sabaene bae. Satêkane ing ngarêpku, banjur anêpungake karo aku. Mungguh têtêmbungane mangkene: sami nêpunga kemawon, ênggih.