Awit ingkang pêjah muhung raganipun, pribadinipun langgêng gêsang waluya maha mulya tanpa kara-kara. Beda kalihan tiyang ngam, sumêrêpipun: aku iku iya uriping raga iki, kêna ing lara pati sapêpadhane. Mila limrahipun ajrih dhatêng bêbaya, manawi lampahipun kapêthuk ing bêbaya pinilaur mundur, endha, ngoncati bêbaya, dipun wastani ngangge kaol laip, inggih punika ngèngêti apês ringkihing gêsangipun. Mênggah têranging wijangipun malih bab darajat kawan tataran wau, badhe kapratelakakên satunggal-satunggal ing wingking.