iku padha lakonana kabèh lan padha tetepana, nanging aja padha tumindak nulad tindak-tanduké, awit wong-wong iku padha memulang, nanging ora padha nglakoni dhéwé. 4 Mula mangkono, awit padha mbongkoki momotan-momotan kang abot lan rekasa olèhé nggawa, banjur ditumpangaké ing pundhaké wong, mangka awaké dhéwé nyénggol baé ora gelem. 5 Panggawéné kabèh iku padha katindakaké supaya disawang déning wong, awit padha ngambakaké sabuk-sabuk sembahyangané lan nggedhèkaké gombyok-gombyoking jubahé; 6 Padha seneng lungguh ing papan kang kajèn ana ing pésta-pésta, lan marang palungguhan kang nomer siji ana ing papan pangibadah, 7 apadéné seneng nampa pakurmatan ana ing pasar-pasar lan disebut déning wong, "Rabbi". 8 Nanging kowé aja disebut "Rabbi", amarga mung siji Rabbimu lan kowé kabèh padha-padha sadulur. 9 Apamanèh kowé aja nyebut sapa baé ing bumi iki "rama", awit mung siji Ramamu, yaiku Panjenengané kang ana ing swarga. 10 Kowé aja gelem disebut panutan, amarga mung siji Panutanmu, yaiku Kristus. 11 Sing sapa gedhé dhéwé ana ing