punika sakalangkung andadosakên dukaning Pangéran. Nabi Natan tumuntên kautus déning Pangéran. Aturipun dhatêng sang prabu: "Wontên tiyang kêkalih sami manggèn wontên nagari satunggal, ingkang satunggal sugih, satunggalipun botên gadhah. Ingkang sugih kathah rajakayanipun, déné ingkang botên gadhah namung darbé cêmpé satunggal tumut nêdha pulukipun lan ngombé ing cangkiripun, punapa malih tilêm ing pangkonipun. Kocapa tiyang sugih wau katamuan, ménda lan lêmbunipun owêl yèn kapragata. Dipunlampu amêndhêt cêmpénipun tiyang ingkang botên gadhah wau kadamêl nyêgah tamunipun." Panyananipun sang prabu mênggah dhatêngipun nabi Natan punika anyuwun adil, sang prabu sangêt duka, pangandikanipun: "Dêmi Allah, pun sugih punika amêsthi dipunpêjahi." Nabi Natan tumuntên umatur dhatêng sang[166] prabu: "Inggih sampéyan punika tiyangipun." Pangandikaning Allahipun Israil makatên: "Sira wus Ingsun jêbadi dadi ratu lan sira wus Sunluwari saka tangané Saul. Ya géné sira anglirwakaké pangandikaning-Sun? Agawé piala mêngkono iku? Déné sira wus amatèni Oria asrana pêdhangé wong Amon, lan bojoné sira alap. Mulané Ingsun bakal anêkakaké bilahi marang sira jalaran saka batihira dhéwé." Prabu Dawud lajêng rumaos ing kalêpatanipun sarta ngakêni dosanipun dhatêng Pangéran. Aturipun: "Dhuh Allah, mugi amêlasana kawula, mugi anglêbura dosa kawula, déné kawula ngakêni kalêpatan kawula, dosa kawula tansah katingal. Dhuh Allah, Tuwan anitahna manah rêsik ing lêbêt kawula sarta maringana roh énggal ingkang têtêp dhumatêng kawula." Nabi Natan lajêng sumambung: "Pangéran inggih ngapuntên dhumatêng sampéyan. Sampéyan badhé botên séda, nanging sarèhning sampéyan sampun asuka margi dhatêng mêngsahing Pangéran badhé angawon-awon. Amila putra sampéyan ingkang sawêg lair patuta-[167]n saking