Kangjêng Nabi Suleman lajêng dhawuh dhatêng kapal titihanipun: he, jaran, mara enggal timbalana si landhak, kerida ing salakunira. Kapal matur sandika sarwi nêmbah, lajêng mundur saking pasewakan, murugi panggenanipun pun landhak. Sarêng sampun dumugi sangajênging songipun pun landhak, lajêng andhawuhakên timbalaning ratu gustinipun, makatên: he, landhak, aku ngêmban timbalane kangjêng nabi, ratuning kutu-kutu walang ataga, kowe didhawuhi sowan saiki uga, kerida ing salakuku. Mulane aja klayadan, enggal ayo dak irid.