Jongosipun wau pancèn satunggiling rencang ingkang sêtya dhatêng bandara, salaminipun tansah ngulat-ulatakên dhatêng polataning bandara, sabên katingal pêtêng sakêdhik kemawon, lajêng madosi sabab-sababipun, manawi sampun sagêd pinanggih saha sagêd ngêngimur bandaranaipun, rumaos lêga ing manah. Nanging sagêdhagan punika pun jongos inggih rumaos judhêg, awit sampun dipun salusur pintên-pintên dintên, mêksa botên sagêd manggihakên ingkang andadosakên sababipun, wusana ing nalika nuju ngladosi dhahar kêpêksa pitakèn, têmbungipun: Bandara, kula punika sampun dangu sangêt anggèn kula ngabdi panjênêngan, kados botên wontên awonipun saupami kula gadhah atur pitakèn dhatêng panjênêngan. Bandara, sampun sawatawis dintên punika panjênêngan katingal anjêgrêg kemawon, dhahar botên nate kathah, manawi sare katingalipun botên sakeca. Punika sababipun punapa.