angurmati dhatêng sang nata. Makatên ugi sang nata inggih enggal anggêbrag titihanipun kasandêrakên, kondur dhatêng karaton Tintagêl, botên angêntosi ngêmpalipun para abdi gêrma tuwin abdi sanès-sanèsipun. Sadumuginipun ing karaton enggal lumêbêt ing pandhapa, kapapagakên dening sang pramèswari, ingkang mirêng swaraning tindakipun. Kados ingkang sampun-sampun, sang pramèswari anampèni agêmipun pêdhang, lajêng angaturakên pakurmatan sarana andhingkulakên sarira ngantos dumugi ing sampeyanipun sang nata. Astanipun sang pramèswari nuntên dipun asta ing sang prabu, katarik manginggil supados jumênêng. Sarêng sang pramèswari amriksani pasuryanipun sang nata ambrabak abrit sangêt, kados nalika wontên ing papan pangobongan rumiyin, angintên bilih anggènipun duka sang nata wau margi anguningani bilih Prabu Tristan dèrèng kesah saking ing Cornwallis. Pangunandikanipun: O, Pangeran Kang Maha Agung punapa kêkasih kula kauningan ing sang nata, sarta sampun dipun cêpêng. Sanalika sang pramèswari kantaka, dhawah ing sampeyanipun sang prabu, sang putri lajêng dipun pondhong kabêkta lumêbêt, dhatêng ing dalêm sarta dipun arasi. Botên antawis dangu wungu saking anggènipun kantaka. Sang nata nuntên andangu, pangandikanipun: Yayi, apa marmane dene sira nganti dadi kantu, apa sira lagi nandhang gêrah.