niku ‘kadawuhan ndelok’, lha barang sing bisa didelok mesthine rak nggih sing onten wujude. Terus onten suloyo ing perkara wujud iku, ana sing ngarani senajan ora kasat mata nanging wis maujud iku berati wis bisa disebut anane, nanging ana uga sing ngarani senajan wis maujud nanging durung kasat mata berarti ora bisa didelok. Lha terus kabeh yakin, termasuk sing katon-katonen barang melu ngaku bisa ndelok... lha nek kabeh nuhoni piyandele dewe-dewe mula nyebabne anane beda niku. Sakjane beda niku onten rahmate.. mergi wonten beda pendapat marahi onten tiyang-tiyang sing terus sengkut sinau astronomi utawa ilmu falak akire saged dadi sarjana-sujana guru utawi ahli falak lan astronomi, malah kathah sing angsal gelar, pikantuk jabatan, saged golek pangan mergi saking ilmu niku, ana malih tiyang sing gawe teropong theodolit utawa rubu’ mujayyab, ngedekne pabrike nggawe tokone, onten tiyang sing othak-athik ndamel rumus aljabar utawa aplikasi komputer kanggo ngetung posisi planet ing tata surya, programe disade dadi duwit, wonten sing gawe sekolahan sing ngajarne ilmu niku... lan sak piturute...” Jare ustad Mukidin nika, ilmu manungsa modern saiki, sakjane beda awal puasa lan lebaran dudu saka metode utawa cara sing digunakne kanggo ngetung. Soale nganggo metode ilmiah sakniki posisi bulan empun saged dietung lan diukur kanti persissss sak sekon-sekone. Mila sakjane