inggih lajêng tumandang sêmbahyang, môngka dèrèng ngantos manjing sêmbahyangipun, tiyang wau lajêng pêjah kêdadak, tindak ingkang makatên punika tiyang wau sampun dipun kukumi angsal ganjaran anggèning tumêmên ngèstokakên dhawuhing Pangeran, inggih makatên punika ingkang dipun wastani salat daim. Môngka miturut katrangan ing ngajêng sagêdipun dumugi rasa jati punika kêdah sarana mawi salat daim, nanging lampahipun anggèning salat daim, klèntu, lah punapa inggih sagêd dumugi ing rasa jati, sumôngga kemawon. Dados pancènipun sampun ngantos para sadhèrèk kita sadaya ngagêm utawi anggêga dhatêng piwulang ingkang lêpat wau, sabab tamtu badhe botên sagêd jumênêng pribadinipun, mila manawi kula langkung prayogi angakêni kemawon bilih kita punika titah walaka, sabab pancèn sipat-sipatipun inggih dede gusti, dados sampun cêtha yèn kawula punika inggih kawula, nanging kosokwangsulipun, gusti punika inggih gusti, beda-beda sipatipun, cobi kaparênga kula ngaturakên pasêksèn, manawi kita para manungsa punika têtêpipun yèn kawula, ugêr botên selak kemawon kita punika limrahipun [limrah...]