keguh, aturipun: dhuh pramèswari nata, panduka sampun anyingkur margining kautamèn, sampun anuntun kula dhatêng kanisthan, amargi satriya ingkang risak kasêtyanipun, punika botên linuhurakên dening sêrat-sêrat suksci. Kaparênga kula atur pamrayogi ibu, kadospundi padataning pambudidayanipun para satriya, anggènipun pados pangayoman, murih Prabu Santanu sampun ngantos curês turunipun ing dunya. Bilih ibu kaparêng anggalih atur kula, kadospundi ingkang kêdah linampahan, têtarosana kalihan para pandhita, tuwin sintên ingkang lêbda dhatêng pranataning praja, kadospundi pamrayoginipun tumrap kasangsaran punika, punapadene sampun ngantos kasupèn dhatêng padataning nagari (§ 103).