Para maos tamtu sampun wuninga bilih wêkdal punika kathah tiyang ingkang rumaos kangelan anggènipun ngupados sandhang têdha, sarta botên gampil ngudi cêkaping kabêtahan sanèsipun. Sawênèh wontên tiyang ingkang ngrêsula mungêl makatên: cilaka-cilakaning tiyang punika manawi botên gadhah arta, sangsara-sangsaraning tiyang punika bilih nganggur botên nyambut damêl, susahipun susah punika tiyang yèn bodho botên gadhah kasagêdan. Amargi saking punika andadosakên ngêrêsing manah, môngka sadhengah bapa biyung pangudangipun dhatêng anak ing dalêm batos makatên: anakku pintêr nyambut gawe sugih dhuwit, nanging kadospundi salajêngipun, awis kadumugèn, mênggahing pangudaraos ambokmanawi wontênipun tiyang manggih bêbaya têtiga wau amargi botên purun nandukakên dêdamêlipun pusaka ingkang ampuh, inggih punika santosaning manah, ingkang timbang kalihan kêkiyataning sarira. Dêdamêl manah manawi dipun obat-abitakên sagêd pêcah awarni-warni, kados ta: 1. Osik = grênjêting manah, 2. Cipta = siring manah, 3. Karêp = kapengining manah, 4. Pikir = panimbanging manah, 5. Budi = ulahing manah, 6. Anggit = panggubahing manah, 7. Gagasan = pangathik-athiking manah, 8. Èngêt = padhanging manah, 9. Supe = pêtênging manah, 10. Ngrêtos = tumampining manah, 11. Gathèkan = landhêping manah, 12. Samar = kêthuling manah, 13. Susah = ribêding manah, 14. Bingah = bombonging manah, 15. Gandrung = sêngsêming manah, 16. Moyar = risaking manah, 17. Têntrêm = jênjêming manah, sarta sapanunggilanipun. Sarèhning baku ugêr-ugêripun wontên manah ngômbra-ambranipun wontên kêkajêngan (karêp) dados inggih kêdah rumêksa kêkajênganipun ingkang santosa, dene pangrêksanipun botên liya saking pamikiripun piyambak. Pathokaning pamikir mêndhêt saking kawontênaning agêsang, awit kêdah nêdha