Akèh ahli sajarah mirsani perang iki minangka prakara sing logis kanggo sawijining prosès dawa subversi institusi-institusi pulitik Républik Romawi sing kawiwitan saka kerjané Tiberius Gracchus sing nggawa kacintrakan, nerusaké pambaruan-pambaruan legiun déning Gaius Marius, lan kadhiktatoran Lucius Cornelius Sulla, lan pungkasané panguwasan Romawi déning Pamaréntahan Tetelu Sepisanan. Cetha Julius Caesar wus njupuk kasempatan kang dicawisaké déning panurunan kakuwasan pulitik Romawi iku. Sawisé perjuwangan pulitik lan bala sing dawa antarané 49 lan 45 SM kang ngrangkumi perang-perang ing Italia, Greece, Mesir, Afrika, lan Hispania, Caesar pungkasané niwasaké puak tradhisional kang pungkasan ing Sénat Romawi ing Perang Munda.