Kalayan tanpa kèndêl anggènipun tansah ambêngoki asmanipun sang dèwi, Dhobrinya saya lêbêt anggèning malêbêt wontên ing guwa ngriku, nanging botên sagêd amanggihakên sang putri, makatên ugi botên sagêd mirêng wangsulanipun. Jalaran saking punika Dhobrinya lajêng anggadhahi kuwatos, bilih sang putri sampun pinêjahan sarta kamôngsa dening naga wau. Mênggah pamanggihipun Dhobrinya, bokmanawi kemawon sang putri sampun kamangsakakên dhatêng anak putunipun naga ingkang awujud sawêr alit-alit punika. Sarana oboripun Dhobrinya ngoncori ing salêbêtipun guwa ngriku tanpa wontên panggenan ingkang kalangkungan. Nanging sadaya pambudidayanipun wau tanpa damêl, awit sang putri botên sagêd kapanggih. Dhobrinya ngraos alit manahipun, saha lajêng botên gadhah pangajêng-ajêng malih sagêd amanggihakên sang dèwi. Samangke Dhobrinya rumaos bingung manahipun, awit manawi ngantos wangsul dhatêng Kiyèf tanpa ambêkta sang putri Pujatisna, gèk kadospundi dukanipun Sang Prabu Wladhimir. Dados anggènipun pêrang tandhing kalihan naga Gurindayêksa ingkang samantên rêkaosipun wau, nama tanpa guna. Salêbêtipun guwa ngriku wontên guwanipun alit-alit, dening Dhobrinya sampun wontên guwa sawêlas iji ingkang dipun lêbêti, ing ngriku wau ugi wontên têtiyang ingkang sami dados tawanan, ingkang lajêng sami dipun luwari sadaya, nanging sang putri piyambak botên wontên, lan para tawanan sadaya botên wontên ingkang sumêrêp, wontên pundi sang putri anggènipun dipun tawan. Ing salêbêtipun guwa ingkang ôngka sawêlas wau, dumadakan Dhobrinya sumêrêp wontên guwa alit malih, ingkang ing nglêbêt wontên korinipun ingkang ing kala punika dipun kancing. Para tawanan ingkang sami wontên ing ngriku, satunggal botên wontên ingkang sumêrêp dhatêng pundi anjoging kori wau. Malah sami botên sumêrêp, bilih ing ngriku wontên korinipun, jalaran salami-laminipun ing ngriku punika tansah pêtêng. Dhobrinya lajêng andêdêl kori wau, ngantos kori wau mênga piyambak. Sarêng korinipun mênga, cêtha, bilih ing sawingkingipun ngriku punika guwa alit ingkang minôngka kangge papan pakunjaranipun Dèwi Pujatisna, lan ing kala punika sang putri inggih taksih wontên ing nglêbêt ngriku. Sang putri wau katlikung rante kiyat sangêt, ingkang anjalari botên sagêd lênggah lan botên sagêd jumênêng, kapêksa kêdah namung satêngah gêgandhulan kemawon, wadananipun sang putri sakalangkung pucêt, lan sagêdipun namung ngrintih lirih sangêt. Dhobrinya enggal-enggal mêdhoti rante ingkang kangge nalikung sang putri wau, sasampunipun sang putri lajêng kabopong kabêkta mêdal dhatêng ing sajawining guwanipun naga wau. Sarêng dumugi ing papan ingkang padhang malih sang putri tuwin Dhobrinya mirêng surakipun tiyang kathah, ingkang jalaran saking bingahipun dene sami luwar saking panguwasanipun naga, samangke sami surak-surak angrubung sirahipun naga ingkang ing kala punika gumlundhung wontên ing siti. Têtiyang kathah wau wontên ingkang jêjogedan, wontên ingkang têtêmbangan, lan ugi wontên ingkang andhupaki sirahing naga wau. Ing kala punika Dhobrinya lajêng matur dhatêng sang putri makatên: