41. kangjêng sultan angandika aris | ariningsun lêwih saking lara | ana ing ati ênggone | sun rasa saya ngranu | ing larane kang anèng ati | dening ana pandhita | Giri dèrèng nungkul | durung aseba maringwang | iya iku kang dadi laraning ati | tan ana têtambanya ||