Ucap-ucapan mirah utawi awising arta punika asring nuwuhakên têmbung srekalan, awit sajatosipun sami kemawon, têgêsipun tumrapipun arta sarupiyah, wontênipun ing Indhonesiah inggih namung rêgi satus sèn, botên nate langkung utawi botên nate kirang. Dene ingkang nyata, rêrêgèning tumbasan, punika ingkang beda-beda, upaminipun satunggiling nagari ingkang têtumbasanipun awis, tiyang jajan limrah sagêd nêlasakên satêngah rupiyah saêndhêgan. Kosokwangsulipun manawi wontên ing nagari ingkang sarwa mirah, tiyang jajan têlas sadasa sèn kemawon sampun tuwuk. Kajawi manawi bab arta ingkang gêgayutan kalihan nagari ngamônca, punika wontên pêpetanganipun piyambak. Nanging ing ngriki botên kacariyosakên.