Bab pêpeling sampeyan dhatêng kang wayah pun Wignya Panitisastra, 2. pun Abdullatib, sami kapurih kèndêla anggènipun pabên ing atasing prakawis, kang botên wontên damêl tuwin paedahipun, kula amrayogèkakên sangêt. Iya talah bocah loro mau olèhe rêbut bênêr kok padha kabanjur-banjur, ora ana kang gêlêm nyêbut salah siji, tur iku padu sadulur kambi sadulur dhewe, apa iya jalaran saka padha ora sumurupe, sabab ênggone pisahan cilik mula, saiki wis padha nganggo jênêng tuwa, sarèhning aku iki prênah pamane wajib milu angelingake marang bocah loro kang lagi padha kalalèn mau, wruhanamu Wignya Panitisastra, kowe dhèk isih cilik rak aran Si Dhugal, dhêmên bêbeda marang wong tuwa utawa marang pêpadhamu bocah, dhêmên ngadu pitik, lan ngundha layangan, nanging marang kasusastran alam samana kowe ora patia mêndêng kaya adhimu Si Abdullatib, iku dhèk isih cilik aran Si Cêlunthang, dhêmên gêguyon, lan sugih obrol, nanging dhêmên bangêt marang kasusastran,