kêkesahan, pênthul têmbêm sapirantosipun, katilar wontên ing ngriku kemawon, sadaya lajêng pangkat, sadumuginipun pondhokan, Kramaleya lajêng anêbahi ambèn, ingkang gadhah griya tumut ribut angêdal-êdalakên bantalipun ingkang katata wontên ing patanèn, Ki Jasana angindêl toya kasambi kalihan olah-olah, Kramaleya lajêng dhatêng warung têtumbas kabêtahanipun tiyang gêgriya, sarêng sampun dhatêng, tumbasanipun kapasrahakên dhumatêng Ki Jasana, kapurih ngolah, semahipun ingkang gadhah griya ugi angrencangi anggènipun olah-olah Ki Jasana, sarêng sadaya sampun matêng, lajêng katêdha tiyang gangsal kalêbêt ingkang gadhah griya, salêbêtipun sami nêdha, Kramaleya anyariyosakên anggènipun amadosi tiyang kalih wau, sanadyan cariyosipun botên dipun têmaha adamêl lêlucon, ananging sarèhne labanipun tiyang dhusun, ingkang sami mirêng ngantos botên kobêr nêdha, pijêr anggêgujêng dhatêng Kramaleya kemawon, dalah ingkang gadhah griya ingkang