Pabandêngan ingkang sampun rêsik lan sampun mawi kalenan wau, lajêng dipun sambêt kalihan sagantên ingkang sawatawis têbih saking ngriku, sarana kalenan ingkang ragi wiyar (verbindingskanaal) supados toya sagantên gampil lumêbêtipun dhatêng pabandêngan lan wêdalipun mili wangsul dhatêng sagantên malih. Antawisipun sagantên kalihan pabandêngan kapara cakêt dhatêng pabandêngan ing kanaal wau, dipun tutup ngangge pintu aèr (sluis) ingkang kenging dipun tutup lan dipun bikak. Samôngsa ing sagantên nuju surut, toya ing pabandêngan kenging dipun sat sapikajêngipun.