Nalika kula ningali tiyang kêmpalan ngombe arak, kalêrês wontên griya kabêsmèn, para wuru sami agahan cukat ing tandangipun, ngêdalakên barang, ambêdhah pagêr sarta wontên satunggil ingkang mènèk ing payon. Sarèhning latu dadosipun saking nglêbêt, tiyang ingkang mènèk punika sampun dipun pênging dening tiyang kathah, nanging mêksa badhe ngatingalakên kakêndêlanipun, sarêng wontên ing payon, rangkèn ingkang dipun ênciki punika lajêng anjêblos. Prajurit ingkang linangkung punika sanalika amblês mangandhap, nanging botên sagêd lajêng mangandhap, jalaran tanganipun kacangkol ing rangkèn ingkang dèrèng murub, kados punapa jêlih panggêroning para tandang sarêng ningali wontên tiyang ingkang cilaka punika, rekadaya botên kirang kangge ngêntas tiyang wau, nanging tanpa guna, awit tiyang kathah sampun botên sagêd nyakêt saking bêntèripun, wêkasan kalajêng gêsêng dados arêng. Dene tiyang mêndêm ingkang angambah toya, kathah ingkang dados tinja urang. Mila saking pamanggih kula, kakêndêlanipun [ka...]