Sabên wanci adus, biyung tansah amirantosi papan pangguyanganing lare sarwa rêsik, toyanipun rêsik, manawi wontên rêgêdipun sakêdhik kemawon dipun bucal, malah manawi larenipun dèrèng kuwawi dipun dusi ing toya asrêp, toyanipun guyangan mawi dipun mori ing toya bêntèr, tuwin dipun tuwèni murih cêkapan angêtipun. Sadèrèngipun angguyang sampun nyadhiyani panganggening lare sarwa rêsik, ugi mawi dipun taliti, kuwatos manawi wontên rêrêgêdipun. Sasampuning mirantos, lare lajêng dipun guyang, dipun taliti, pundi ingkang kaprênah lêkit-lêkitan dipun rêsiki anjalimêt, mawi dipun sabun, sabunipun kewonkemawon. milih ingkang sae. Manawi sampun rêsik sayêktos, lajêng dipun êntas, saha dipun kêsat badanipun ngantos garing. Salêbêtipun tumandang ing damêl, pun biyung tansah andrêmimil wicantên utawi sindhenan tanpa kèndêl, ungêlipun wau dados pratôndha bilih kêdugi ing manah.