prêmbayun, sangêt merang ing galih sirna trêsnanipun ingkang wau-wau, malah linintu gêthing, ewa saparipolahipun, ciptaning galih môngsa kalakona kowe mêngku marang aku, kang tak edani apa kurang ajarmu, he: wong kang ora duwe wirang dingati-ati bakal pamalêsku ing têmbe, kokira aku wong wadon kang tanpa budi kojawil sumrinthil, ora sumurup yèn aku putus ulah prang môngsa kangelana mocok utamanggamu, ratu bodho kang kaya kowe ora duwe kaluwihan, dadimu ratu ora saka kaskayamu dhewe saka panjunjunge sadulurku. Sang ayu lajêng angrasuk busana kaprajuritan, mêdal saking gêdhong botên wontên ingkang nyumêrêpi, lêpas lampahipun.