Petruk : Yah, Lha kuwi rak panêmumu, yèn saka pikiranku, wong sing kaya kandhamu kuwi, wong murka angôngsa-ôngsa, wong kang ngênggoni watake Raja Pirngon. Upama bocaha ngono, bocah sing ana ulane ing wêtênge, karêpe ganyangan apa bae iya arêp baluwag-baluwêg dilêbokake. Wusanane saka anggone arêp nuruti muntabing kaardane nganti ora ketang-ketung, lara pati ditêmah. Hara, pikirên bae, apa bênêr, ingatase wong kang wus sarwa kacukupan uripe, wis sarwa kasêmbadan ana ing panggonane kana, têka klambrangan mrana-mrana, prêlu melikake panggonan liya sing dudu duwèkke, banjur dianggêp melike. Hara, rak dadi têtêp wong mung arêp anggêdhèkake ususe lan kêbaking kanthonge dhewe, dadi yèn kok cocogake karo wulang wuruke êmbah-êmbah, ngalor-ngidul. Jalaran wulange êmbah-êmbah rak mangkene: Yèn sira wus sarwa kacukupan, nyêbara kautaman kang murakabi lan ora gawe kapitunaning liyane, la môngsa, kandhamu kuwi rak mung amarga saka anggone arêp marêgi wêtênge tur gawe kapitunaning liyan.