Manawi manusa kacokot ing sawêr, utawi kaêntup ing tawon sarta kalajêngking sêsaminipun bôngsa wisa sadaya, môngka lajêng pêjah, punika sampun têtela andarbèni kalakuan angkara murka ingkang langkung sangêt, ngantos angêbêgi badanipun, liripun, rêmên adamêl pitênah sêsamining tumitah, punika botên wontên jampinipun, amargi lêpat saking raosipun piyambak.