Garèng : Tumrap wong kang cêkak nalare, tumindak kang mangkono iku, iya diarani kêndêl, ananging sanyatane malah kosokbaline, awit uwong banjur gêlêm anindakake nyolong, nyêbrot, ngècu lan sapêpadhane, kuwi sabênêre jalaran saka jirihing atine. Jirihe mau sabab kuwatir yèn kêpêksa banjur kudu nyambutgawe kangelan, wêdi yèn wêtênge banjur kêluwèn, yèn ora nyambutgawe sarana adus kringêt, idham-idhamane wong kang mêngkono kuwi, bisaa nyambutgawe kang ora kangelan, ananging bisaa cukup pamêtune. Mêsthine rak iya ora ana ta pagawean kaya kang dadi idham-idhamane mau. Sapa sing kêpengin cukup pamêtune, iya kudu sing pêthêl nyambutgawene. Ing sarèhne wis kabanjur suthik mênyang barang gawe sing kangelan, playune ora ana manèh iya banjur nglakoni durjana. Awit wong laku durjana kuwi yèn kabênêran, anggone nglakoni kangelan sapisan, olèh-olèhane sok nyukupi kanggo pangan pirang-pirang dina, mara, pikirên bae, wong sing wêdi yèn kaluwèn wêtênge sing suthik nyambutgawe, apa ora kêna diarani wong jirih lan asor bêbudène.