Tiyang ingkang mirêng wangsulan kados makatên wau rumaos gampil anulad, namung mêndhêt pathokan sabar. Nanging sabar punika kêdah tumindak kadospundi, sok botên sumêrêp sèlèhipun. Upaminipun kemawon tiyang nêdha, tumrapipun tiyang kina dipun lampahi kanthi sabar, manawi têtêdhanipun taksih bêntèr, dipun êntosi asrêpipun rumiyin, panêdhanipun sarwa alon, mênggah pikantukipun sagêd nyuda ngangah-angahing napsu. Dene tumrap panganggêping sanès, kasabaranipun tiyang nêdha punika, saupami têtêdhanipun sampun asrêp, kapurih ngêngêt rumiyin, wêkasan panêdhanipun sagêd mapan lan sakeca. Kosokwangsuling raos kasabaran wau malah lajêng dipun tumpangi ing pasaksèn, nêdha sarwa angêt punika nêbihakên sêsakit. Punika pancèn lêrês, nanging sèlèhing kasabaranipun lajêng ngicalakên piandêl, awit piandêlipun pun yutun, tiyang nêdha sarwa asrêp punika manjangakên umur, sampun, botên dipun kanthèni pangraosan punapa-punapa malih. Môngka mênggah kasabaran ingkang dipun tindakakên punika taksih kathah sangêt. Ewadene tindak ingkang kados makatên punika taksih nama gêgayutan kalihan nalar.