110. (Para rasul mau tansah juwêt ênggone anyurup-nyurupake marang para umate). Barêng para umat mau wis tita wangkot, sarta rasule wis rumasa wêgah, panêmune mung sarwa dipaido sabarang pituture, ing kono (para umat mau Ingsun tungkêbi siksa kang ngagètake). Dene kang dadi parênging karsaningsun, para rasul lan wong kang padha manut, iku Ingsun paringi salamêt, kalis saka ing siksa. Siksaningsun marang wong kang padha duraka suthik manut marang para rasul, iku ora kêna tinulak.