Mênggah sadaya pangajêng-ajêngipun tiyang sêsadean punika, têmtu sagêda angsal bêbathèn ingkang langkung kathah, amila asring wontên tiyang sêsadean, anggènipun nawèkakên barang botên trimah tikêl kaping tiga, katimbang saking mêsthining rêgi, punika gagasanipun inggih saking melik bêbathèn kathah wau. Ingatasipun tiyang tawi punika inggih kenging kemawon, ananging manawi kasangêtên mulukipun, mindhak kajuwara sêsadeanipun sarwa awis, têmahanipun botên sagêd narik kathahipun tiyang tumbas. Mila prayogi tawi ingkang mupakat saha sami kalihan sadean sanèsipun. Dene tumrapipun tiyang bikak toko, prayogi mawi rêrêgèn pêjah, inggih punika rêrêgèn ingkang botên kenging kaawis. Namung kemawon anggènipun mawi rêrêgèn pêjah wau, sampun ngantos awis-awis, liripun inggih kêdah pantês miturut murwating barang. Wondene manawi sampun mawi rêrêgèn pêjah, inggih kêdah têtêp sayêktos, wontêna ingkang ngawis kirang saking sigar dhuwit, kêdah botên dipun sukakakên, amargi mangke mindhak mrèmèn saha dados tuman sami mawi ngawis, ing satêmah lajêng kenging panyakrabawa, manawi sadaya barang sêsadeanipun punika, namung reka-reka mawi rêrêgèn pêjah, nanging sayêktosipun taksih kenging dipun awis. Lah inggih ingkang makatên punika ingkang murugakên maloroding dlajadipun toko. Amila utaminipun satunggal-tunggaling barang sêsadean, prayogi katèmplèkan dalancang ingkang mawi dipun cirèni rêrêgèning barang, prêlunipun ngicali sêmang-sêmanging manahipun ingkang badhe tumbas. Ing sajatosipun jaman samangke punika, raosipun tiyang manawi têtumbas, rêmên ingkang sampun mawi rêrêgèn pêjah, wosipun gampil, botên kêkathahên pamanahan, botên mawi wira-