Dene ingkang kakung, Busana Kejawen taksih trep saha syar’i. Manawi ingkang ngetrepaken isbal (= kain mboten mleret nutupi “mata kaki”), jarikipun saged dipun tarik ing sak inggilipun “mata kaki” kalawau. Ananging ing busana perangan nginggil tetep blangkonan. Awit manawi ageman beskap dipun paring kopiah/songkok, malah ketingal mboten limrah, kepara nuwuhaken gumujenging tiyang-tiyang ingkang mirsani. Wangsul malih ing bab pralambang busana kejawen kalawau. Ing perangan inggil, kasebat blangkon utawi udheng. Udheng ngandhut pasemon murih ingkang ngagem udheng sageda tansah “mudheng” utawi mangertos. Liripun, kajawi mudheng ing babagan kawasisan, ugi sageda kukuh ing pamikiran saha mangertos tumrap sangkan paraning dumadi (saged mangertosi menapa ingkang dados ancas/tujuwanipun gesang ing alam donya). Ing perangan tengah, kawastanan beskap. Manawi dipun titipriksa, wonten benik ing perangan kanan lan kiring beskap kalawau. Benik ngemu werdi bilih polahing manungsa kedah sarwi dipun nik-nik (kanthi petung ingkang tlesih, teliti, ngati-ati) . Liripun, sampun ngantos damel tuna saha tatuning manah tiyang sanes. Sangandhapipun beskap, wonten perangan sabuk ingkang dipun ubedaken ing padharan ngandhap. Werdinipun, wonten ing alam donya, manungsa kedah ubed anggenipun nyekapi kabetahan gesang tumrap dhiri pribadi menapa dene kulawarga. Sacelakipun sabuk, wonten epek-timang (ingkang ateges ngupadi ilmu kagem sangu ing alam bebrayan, saha kaajap ilmu kalawau sageda kaserep kanthi gamblang). Dene perangan tengah salajengipun kawastanan jarik (saking pasemon aja gampang serik). Liripun manungsa kedah narima ing pandum saking Gusti Allah, saha tansah sabar. Jarik kalawau dipun wiru, pasemonipun wiwiren aja nganti kleru.