Ing Kajawèn nomêr 12 mratelakakên ing bab raos warga tuwin raos bôngsa, mêndhêt pêpiridan saking cariyos jaman Prabu Aji Pamasa. Raos ingkang kados makatên wau manawi dipun manah-manah, sanadyan dumuginipun jaman sapunika pisan, inggih taksih têtêp botên wontên ewahipun, upaminipun kemawon tumrap tiyang ingkang sagêd manggihakên aluranipun lêluhur ingkang nurunakên, ingkang ugi nunggil lêluhur. Punika raosing manah kados manggih sadhèrèk. Tamtu kemawon ingkang kacariyosakên kados makatên punika tumrap lêluhur ingkang sae, dados mênggahing kajêng tumrap tiyang turunipun tiyang sae.