kepradhah = wong tuwa melu repot amarga tumindake anakeArep nengkane emoh pulute = gelem kepenak emoh nglakoni rekasaneAdigang, adigung, adiguna = seneng ngendelake kekuwatane, panguwasae, lan kepinteraneAncik-ancik pucuking eri = tansah was sumelangAsu marani gebug = njarag bebayaAsu rebutan balung = rebutan utawa padudon sing ora mumpangatiBaladewa ilang gapite = wong gagah kang ilang kakuwatane, kaluhurane (ora duwe panguwasa)Banyu pinerang ora bakal pedhot = pasulayane sedulur ora bakal medhotake paseduluraneBapa kesolah anak molah = yen wong tuwa oleh prakara, anak uga melu ngrasakae lan melu tanggung jawabWangsalan Wangsalan yaiku unen-unen kang ngemu teges badhean, kaya dene cangkriman utawa tebakan. Tembung ‘wangsalan’ nunggal teges karo ‘wangsulan’. Ing sajroning wangsalan ngemu unen-unen, lan unen-unen iku mbutuhake wangsulan minangka batangane.Wangsalan ana kang kaprah lan tinemu ing paguneman padinan lan mengku karep tartemtu, tur saben wong ngerti karepe. Yen ana wong muni: ‘Eh, bocah cilik mono aja ngroko cendhak’, sing diajak guneman ngerti, karepe ‘aja neges-neges’, rokok cendhak iku tegesan. Ana wong martamu, sing duwe omah mbagekake karo celathu: ‘E, njanur gunung temen!’, karepe ‘kadingaren’. “Janur gunung” bedhekane “janur aren”. Ana bocah ngaku-aku duweking liyan, banjur disendhu: ‘E, aja ngedom kreteg!’. “Dom kreteg’ iku ‘paku’.Wangsalan uga akeh tinemu ing kasusastran, lumrahe rinakit ing basa pinathok tur rinengga. Ana uga kang sinawung ing tembang Macapat. Ing seni karawitan sok kanggo umpak-umpak ing gendhing. Tuladhane: 1. Wangsalan padinanIsih enom kok njangan gori. (jangan gori = gudheg)Ditakoni