20. Tiyang pintêr butuh ginêga ginêmipun, sarta pinitados ing liyan. Kalampahanipun manawi sagêd ngêmpakakên basa ingkang nênarik dhatêng sakecaning manah, sarta sagêd nandukakên pratingkah ingkang botên damêl sumêlang, inggih punika ingkang nelakakên cihnaning kasêtyan. Manawi pancèn têmên suci kalakuanipun, botên gadhah kamelikan tumrap samubarang ingkang dèrèng sah. Sampun malih sanak sadhèrèkipun piyambak botêna pitados, sanadyan tôngga têpalih tuwin tiyang sanès inggih sami pitados. Langkung malih bilih kasêtyanipun saya andados, têgêsipun: botên katempelan doracara samêndhang, dalah dhatêng sato kewan mêksa têmên, botên purun gêndhak sikara, punapadene masangi kala sarta mikat. Ngantos para sato katingal lulut kados kancanipun piyambak, tiyang sêtya wau kalampahan dados panuntun kautamèn, têgêsipun: dados utusaning