Panitipriksanipun, nocogakên ingkang sampun katêmtokakên wontên ing rancangan, botên wontên malih, wontênipun panitipriksa ingkang sayêktos, kadosdene ingkang dipun sumêrêpi dening kapitalisme, saha ingkang amêksa tiyang murih anuntun panggaotanipun kanthi salêrês-lêrêsipun, manawi tiyang wau botên angajêngi dhatêng risaking panggaotanipun, punika ing tanah Ruslan botên wontên babarpisan. Sabên taun arta ingkang kabucal ewon yutan, jalaranipun botên sanès amargi pamêdaling panggaotan-panggaotan wau kirang sangêt saha rêrêgènipun saklangkung kawisên, katimbang manawi panggaotan-panggaotan wau angsal tuntunan ingkang sae. Sabên tiyang anggènipun adamêl rêrêgèning barang kanthi dipun indhakakên ngantos 20% dumuginipun 25%. Ingkang punika tiyang lajêng anggadhahi arta celengan sawatawis, ingkang kenging dipun pigunakakên manawi wontên rubeda ing salêbêting panggaotanipun utawi malih manawi kalêrês wontên lêlampahan ingkang botên kajarag, dene ing tanah Ruslan lêlampahan ingkang makatên wau prasasat sabên dintên. Cara ingkang makatên wau sampun kalampahan ing papan pamêlikan, inggih punika ing rantamanipun dipun wontênakên kajêng kangge bêkakas 20% langkung kathah tinimbang kabêtahanipun, jalaran saking kathahing kajêng ingkang dipun colongi. Awit para tani ingkang kalanipun dalu nyolongi kajêng-kajêng sarana grobagipun ingkang kamomotan ngantos kêbak, anjalari têlasing kajêng tandhon wau. (Badhe kasambêtan)