Nuwun, saking pamanah kula, ing donya pêrlu sangêt wontên Sêrat Kabutuhan punika, amargi kangge ngebahakên raosing manah, ingkang tumrap dhatêng kabutuhan. Kajawi sadangunipun pancèn dèrèng wontên sêrat ingkang suraosipun mratelakakên sakathahing kabutuhan. Minôngka panuntuning lampah ingkang andadosakên marêming manah, inggih punika amrih kasampêtan ingkang dados kabutuhaning agêsang. Awit sakathahing agêsang tamgutamtu. gadhah kabutuhan, namung tiyang satunggal ingkang kenging winastan mèh botên gadhah kabutuhan, kapratelakakên wontên ing sêrat punika. Wusana amung samantên atur kula kalayan urmat.