“Pepujanku, lintang wong ayu…., sedhéla manèh aku bakal mati. Méndah iba sepiné, sakwisé mati mengko yèn tanpa sliramu. Aku kepingin, sliramu tansah sumandhing nèng cedhakku. Mula lintang wong ayu, gelemma ya, sliramu mèlu mbarengi aku sowan ing ngarsané Kang Murbèng Gesang ?!” Pak Hurip ngrerepa mawa wirama lan wiraga kang ngeres-eresi ati.