Badan punika tansah angêdalakên rêrêgêd inggih dat ingkang tumrap badan sampun botên wontên paedahipun. Dene marginipun warni-warni, kadosta: sarana napas (ambêgan) utawi mêdal ing kulit. Kulit punika kêbak bolongan alit-alit ingkang minôngka cangkêmipun pipa alit-alit, ingkang gandhèng kalihan margi êrah. Saking alitipun bolongan wau ngantos botên kasat mata, kulit sawiyaripun sèn-sènan punika bolonganipun botên kirang satus, pipa-pipa wau dados margining toya ingkang ambucal rêrêgêd saking salêbêting badan, punika têrus tumindak tanpa kèndêl, inggih toya wau punika ingkang dipun wastani kringêt.