Wong dianak-anakake, iku wajib kudu wêdi, miturut marang wong tuwa, marsudia kamulyane wong tuwane, luhure wong tuwane, slamête wong tuwane, yèn wis mangkono dilakoni, kaslamêtane wong tuwa, kaluhurane wong tuwane, iku kêrsane kang gawe urip kang wis kalakon banjur diturunake marang anak-anake mau, uga saka katarima panyuwune wong tuwane, amarga saka gone lêga bungah ngrasakake anake padha manut miturut sapiwulange wong tuwane lanang wadon, iku suwarga kang diadhangake marang wong tuwane tumêka anake, mulane anak-anakku kabèh, padha dieling aja ana sêmbrana, kang tinitahake jêro drajate, rijêkine, lan jodhone, iku aja salah surup, narimaa, sukura, aja gawe sake wong atuwane, awit iku wis ginadhang ana ing têkdir dhewe-dhewe, manawa panyuwune wong tuwane kabèh anake padha bêcika, manut mituruta wong tuwa, nglakonana wulange, nglakona-