Anuju satunggiling dintên pêksi bango punika ngadêg anjêjêr mawi suku satunggal, wontên ing sapinggiring talaga wau, botên ebah-ebah, botên nolah-nolèh, botên pisan-pisan maèlu dhatêng ulam ingkang pating sliwêr wontên ing sacêlakipun. Punika andadosakên gumunipun ulam-ulam wau, lajêng wontên ulam sawatawis ingkang purun sangsaya nyêlak dhatêng panggenanipun bango wau, namatakên dhatêng pun bango. Bango katingal ambrêbês mili, katawis manawi susah. Dipun takèni dhatêng pun ulam, punapa sababipun susah. Pêksi bango mangsuli: ênggèr, wis pirang-pirang taun ênggonku sênêng andêlêng olèhmu pating sliwêr ana ing banyu. Têrkadhang-kadhang aku nucuk kowe salah siji, mung tak anggo cagak urip bae. Kang mangkono iku nganti pirang-pirang taun, aku karo kowe padha sih-sinihan, padha kêpenak uripe. Dumadakan jêbul ana sing arêp anjêjarahi, durung lawas iki aku krungu gunême wong kang gawene padha amèk iwak, liwat ing kene. Jarene talaga iki arêp diêsat, iwake arêp dijupuki kabèh. Dadi sawatara dina êngkas kowe rak bakal padha pating klèpèk, dijupuki ing wong kang padha gunêman iku mau. Kang mangkono iku andadèkake susahe atiku, marga wêlas bangêt marang