Tiyang ingkang kataman sêsakit edaning sêgawon, salêbêtipun sawatawis minggu kraos sakit ing panggenan ingkang tatu, sirah ngêlu sangêt, lan ing badan sakojur kraos kêmêng, yèn badhe ngombe kraos sêsêg lan sakit sangêt ing gorokan, ngantos ingkang sakit ajrih ngulu idunipun piyambak, mila idu lajêng mêdal saking cangkêm daleweran, ajrih sumêrêp toya, manawi dipun sukani toya ngombe ing gêlas namung kêdah badhe ngombe, sanalika lajêng nratab, badan gumêtêr lan kraos sakit sangêt ing gorokan. Salajêngipun samôngsa ingkang sakit mirêng suwara ingkang sora sawatawis, sumêrêp pêpadhang, mambêt punapa-punapa, èngêt utawi ngraosakên têtêdhan ingkang kêcut, pêdhês, lêgi lan sapanunggilanipun lajêng kumat nratab lan sakit ing gorokan ugi.