Manawi kita dolan-dolan dhatêng padhusunan, têmtu sumêrêp caking padamêlan padintênan ingkang minangka dados bukti bilih bangsa kita punika prigêl dhatêng tèhnik. Dhêdhasaring bangsa kita ingkang makatên wau, bangsa sanès inggih angakêni. Contonipun: satunggaling wêkdal kula ningali pabrik damêl barang-barang siti ing Bandung, inggih punika pabrik ingkang agêng piyambak sa Indonesia. Kula dipun jak mubêng-mubêng ingkang gadhah pabrik ningali mêsin-mêsinipun, sarta katêrangakên caranipun ndamêl barang siti rupi-rupi. Wontên salah satunggiling mêsin ingkang anggèn kula ningali ngantos dangu. Kula nggagas makatên: "kang duwe mêsin kaya ngene iki mung aku dhewe. Mula bukane aku bisa nindakake pagawean iki. Upama dhèwèke kuwi duwea dhasar, panggawene mêsin têmtu luwih bêcik tinimbang duwèkku." Lajêng kasambut gagasan makatên: "Iya, bangsa Inlander kuwi, sanaja cilik, nanging kawruhe bab tèhnik; boleh coba."