wong tani mau bangêt ngungun lan gêtune, dene mayit mau ora liya, yaiku Sampoerna putrane Sang Pandhita kang ambêkdarma, tumuli wong tani mau enggal bali mulih pêrlu lapor marang pulisi desa. Cêkake rêmbuge para prabot desa, mayite Sampoerna diaturake marang Sang Adipati mitrane Sang Pandhita, lan kang nguwasani sarta mbawahake desa mau. Barêng Sang Adipati priksa mayite Sampoerna kang mêmêlas mau, panggalihe kraos lan gêtun, dene ing donya kok ana lêlakon kang nganèh-anèhi, nganti panjênêngane judhêg ora ngêrtos pêpêsthèning wong urip lan kudu tumindak sing kaya apa manèh? Mangka tumrape Sang Pandhita lan Sampoerna ora kurang-kurang ênggone têtulung marang wong-wong kang kêsrakat, malah ngungkuli panjênêngane. Mulane saking judhêging panggalihe, èpèk-èpèke Sampoerna ditulis mangkene: "Saiki nyata yèn Allah iku pancèn ora ana, lan upama ana pisan, kurang adil." Sang Adipati banjur paring tapak asta (Susela). Nitik saka asmane Sang Adipati wis nyata yèn panggalihe pancèn ora kêras lan ora pracayan. Su têgêse luwih, Sela têgêse watu, dadi panggalihe atos (luwih atos katimbang karo watu).