Awit jaman kina dumugi sapriki bôngsa Jawi ingkang limrah sami rêmên dhatêng dhuwung, dhuwung punika tumrap bôngsa Jawi kaanggêp dêdamêl ingkang maedahi sangêt, sabab saking wirayat utawi dêdongenganipun tiyang sêpuh sagêd andhatêngakên kabêgjan utawi kacilakan tumrap tiyang ingkang anggadhahi utawi anyimpên. Dene wirayat utawi dêdongengan wau ing samangke kalêbêt pamanggih gugon tuhon, ananging sarèhning pamanggih wau ing jaman kina sangêt lumèngkètipun dhatêng bôngsa Jawi, pramila saengga samangke ugi taksih kathah bôngsa Jawi ingkang ngangge utawi pitados dhatêng pamanggih wau. Para tiyang Jawi ingkang kathah botên purun anyawiyah dhuwung punapa malih tumrap dhatêng dhuwung ingkang kawical sae utawi têtilaraning tiyang sêpuh, mandar dipun pundhi-pundhi sabên ing malêm Jumungah utawi Slasa Kliwon dipun dupani utawi dipun sajèni arupi sêkar borèh utawi lisah wangi, awit bilih botên makatên, kacariyos sok purun angrubeda tumrap dhatêng ingkang anggadhahi utawi ingkang nyimpên, ing sadèrèngipun sadasa taun sapriki para tiyang Jawi samôngsa sowan ing para luhur utawi kêkesahan, taksih sami mêrlokakên ngangge