sêmbahyang mahrib, sadumuginipun ing mêsjid lajêng sami pêpujian ngiras ngêntosi rawuhipun kangjêng kyai, wêgdal wau namung Bagus Burham piyambak ingkang botên tumut dhatêng masjid, saking ngandhut kuwatos bilih lajêng dipun tilar kesah kalihan Ki Tanujaya, sarêng rare-rare sampun têlas sami dhatêng mêsjid sadaya, Bagus Burham lajêng dipun pituturi, badhe dipun aturakên kangjêng pangeran adipati ing Kadhiri, wangsulanipun Bagus Burham namung manut punapa sakajêngipun Ki Tanujaya, sarêng sampun dumugi anggènipun mituturi, Bagus Burham dipun purih lumêbêt dhatêng mêsjid, nanging dipun wêling sampun ngantos baribin kalihan para kancanipun, manawi ngantos kadêngangan mindhak botên prayogi, Bagus Burham inggih lajêng amiturut dhatêng mêsjid, sadumuginipun ing masjid kalêrêsan wêgdal wau kangjêng kyai dèrèng rawuh, mila lajêng momor kancanipun tumut pêpujian kados sabênipun.