Aturan iki nemoni sawenèh tanggapan. "Forum Lintas Asosiasi Industri dan Penggunaan Plastik" (FLAIPP) njelèntrèhaké menawa aturan iki ora nuju marang sasaran, mula nyebabaké kagangguné kerja ing indhustri, papan pagawéyan, lan asilé negara. Wakil saka Asosiasi Pengusaha Indonésia (Apindo), Rachmat Hidayat njlèntrèhaké menawa ing indhustri panganan, ombénan, farmasi, lenga, lan kimiya ora bisa dipisahké saka wadhah ("kemasan"). Menawa "kemasan" dipenging, mula nyebabaké dhistribusi prodhuk-produk iku kaganggu. Diprayogakaké menawa prodhuk-prodhuk iku luwih apik diawasi déning lembaga utawa dhinas dhéwé-dhéwé. Contoné prodhuk panganan, ombénan, lan farmasi diawasi déning BPOM (Badan Pengawas Obat dan Minuman) lan Kementrian Kesehatan. Saliyané iku, prodhuk pèstisida uga diawasi déning Kementrian Lingkungan Hidup lan Kesehatan. Diprayogakaké ngemunah sistem sampah ketimbang menging sampah plastik. Asil panalitèn saka Kementrian Lingkungan Hidup dan Kehutanan (KLHK), Institut Teknologi Bandung (ITB), lan Solid Waste Indonesia (SWI) nerangaké marang anggo-manèh (daur ulang) prodhuk plastik, Indonésia wis ngecakaké 62% anggo-manèh botol plastik, saliyané iku Amérikah Sarékat 29% lan rata-rata Éropa 48%. Menawa program pamenging iki terus ditindakaké nyebabaké mudhuné ékonomi Indonésia, amarga indhustri anggo-manèh plastik iku nyumbang arep 20% marang Prodhuk Dhomèstik Dudu Migas. Menawa indhustri iki kaganggu, nyebabaké lapangan pagawéyan dadi kaganggu. Miturut Institute for Development of Economics and Finance (Indef) dan BPS 2015, mudhuné indhustri panganan lan ombénan 1,76% nyebabaké mudhuné asil negara Rp 6,79 triliun. 