utawa selop mung yèn ana ing dalemé baé.Pandèrèké ana sing ngampil wadhah kinang, kendhi, payung, lampit lan tumbak.Para luhur mau (para punggawa) padha milu ngerèh praja.Ing mangsa perang para prajurit olèh keré, sandhangan lan pangan.Para punggawa mau padha ngingu batur tukon akèh.Ing Banten sing nyambut gawé temenan mung para batur tukon, wong cilik liyané mèh ora nyambut gawé, mulané padha ora kacukupan.Yèn ana wong ora bisa mbayar utangé, iku banjur dadi batur tukon saanak bojoné.Wong kemalingan ing Banten akèh; maling kang kacekel, kena nuli dipatèni.Wong kang dosa pati, kena nebus dosané sarana mbayar dhendha marang Sultané.Yèn ana wong lanang mati, Sultan wenang mundhut anak bojoné wong mau.Jalaran saka iku akèh wong isih kenomen padha omah omah.Kuwasané Sultan Banten gedhé banget, nanging prakara nagara lumrahè dirembug karo para luhur; pangrembugé wayah bengi ana ing alun alun.Para luhur mau kang kuwasa banget Mangkubumi (patih), laksamana (panggedhéné prau lautan) lan sénapati.Ing jaman samana kaanané kutha kutha ing Tanah Jawa kurang luwih iya mèmper karo kutha Banten iku.