Mênggahing bôngsa Jawi, tamtu botên kêkilapan dhatêng ingkang dipun wastani gôngsa, awit punika mèh kenging dipun wastani sampun dados kanthinipun, kenging kangge sarana anglairakên raos bingahing manah, bab ing ungêlipun ingkang rinarasakên ing gêndhing, sagêd nuwuhakên raos warni-warni, ingkang grêgêd, sagêd adamêl gambiraning manah, ingkang ngêrês, ngantos sagêd damêl trênyuh. Ingkang makatên wau dados têtela bilih gôngsa punika satunggaling yêyasan linangkung, kados kêdunungan daya panggèndèng ingkang ngèngingi dhatêng daya gêsanging tiyang, lan têtela bilih ingkang yasa inggih para linangkung ing budi, awit sadaya antuk-antukaning kawontênanipun, namung sarwa angèngingi dhatêng kawontênaning manungsa, malah sawênèh wontên ingkang lajêng dipun lèrègakên dhatêng ngèlmu kasampurnan. Lèrèg ingkang makatên wau tumrapipun bôngsa Jawi anganggêp sampun kêkêtogan, awit mênggahing inggiling sêsêrêpan, manawi encokipun sampun mriku, sampun botên wontên inggahipun malih.