Lare alit punika sampun sok dipun ajrih-ajrihi ing jampi, kados ta: mêngko yèn kowe andhugal dak jamoni. Utawi yèn wontên lare nangis lajêng dipun ajrih-ajrihi makatên: iya mêngko yèn ora mênêng dak jamoni, utawi yèn wontên lare nêdha lajêng dipun apusi makatên: aja ênggèr, iku jamu. Makatên sasaminipun. Ingkang makatên punika lare wau sok lajêng anggadhahi manah bilih jampi punika sagêd anyakiti, utawi aniwasi, satêmah manahipun matuh ajrih ing jampi, wusana manawi lare wau pinuju sakit, angèl jampèn-jampènanipun. Trêkadhang malah botên purun babarpisan, labêt saking ajrihipun dhatêng jampi. Lare ingkang makatên wau dadosipun tiyang sêpuh inggih lajêng sugih cacad utawi sugih sêsakit. Makatên ugi tiyang ingkang ajrih dhatêng jampi dhoktêr utawi ajrih dhoktêr, punika sababipun botên sanès inggih nalika alitipun kulina dipun ajrih-ajrihi ing dhoktêr, utawi jêjampining dhoktêr. Pramila supados lare wau kêndêl dhatêng