pancen seneng karo bu Nelly.Nuju sawijining dina, sabubare rapat guru , ana kesempatan omong-omongan wong loro. Sauntara ora ana kanca liya, aku takon marang bu Nelly.“Bu, panjenengan ora kepingin krama maneh ta ?” pitakonku marang bu Nelly.“Ya isih pak, ngapa ta ?”“Ya ra ngapa-ngapa. Aku ki rak dhudha ...” durung tutug anggonku kandha wis disaut dhisik.“Ra sah macem-macem, aku wis duwe pacar,” wangsulane rada sengol.“O, ya uwis,” aku banjur klithih-klithih nglungani. Bubar kedadean dina iku ana owah-owahan anyar. Lageyane bu Nelly seje karo biasane. Saben esuk hp ne wis muni klinthing-klinthing. Wiwit teka dhog neng sekolahan nganti bel mlebu kelas, hp wis muni ora kurang ping sepuluh. Kanca-kanca nganti apal. Saben hp ne bu Nelly muni kanca-kanca padha alok, “Hallo, panggilan pacar “. Dilokake kaya megkono bu Nelly mung mesem wae. Aku dhewe satemene ya krasa yen bu Nelly kepingin nuduhake pacare marang aku, karo sajak ..... ngece. Aku nya mung trima meneng. Arep ngapa ? Sanajanta ing jeroning atiku krasa mangkel.--O—Liburan semesteran wis kliwat. Bocah-bocah wis padha sekolah maneh kaya adat saben. Plataran sekolahan rame bocah-bocah padha playon. Kabeh padha katon seneng, miwiti semesteran anyar. Ora suwe bu Nelly rawuh. Ora kaya biasane. Biasane nitih sepedhah montor saiki mung nitih becak wae. Mlebu ruang guru mripate katon kaca-kaca. “Ana apa, bu. Sajake kok katon sedhih ?” patakone bu Narti kanca kenthele.“Aku kapusan,” wangsulane bu Nelly.“Kapusan apa?”“Pacarku .......”“Pacare kena ngapa ?”“Dheweke nyilih dhuwit limang yuta jarene kanggo ngurus surat.”“Lha terus ....”“Ya daksilihi,” wangsulane bu Nelly.“Terus ....”“Nganti saiki ora bali-bali.”Kanca-kanca mung meneng wae, kabeh padha pandeng-pandengan.“Ra sah dipikir, bu. Dhuwit kena digoleki..”bu Narti ngedhem-edhemi.“Ora dipikir piye ?. Wong sepedhah montorku ya katut.”“Haaah.” Aku mlenggong.