Seje maneh critane Maharani, sawise metu saka plataran parkiran. Pikirane nglambrang adoh banget, “Ah katone dheweke wis urip mulya karo Mbak Asti, senajan durung diparingi momongan, saumpama dheweke isih ijenan kaya pengarep-arepku wingi”. Maharani kepengin ngrajut tali tresna iku maneh. Ah saumpama dheweke ngerti yen sepuluh taun iki Maharani isih ijenan wae. Lan anak sing mbok takokake, bocah lola sing ditinggal wong tuwane ing salah sawijining Panti Asuhan sing di donaturi selawase iki. Dudu darah daginge Maharani. Mungkin panjenengan ngira iku anakku, pangirane. Yen aku njawab anakku siji merga pancen aku wis duwe anak pupon siji, yen panjenengan takon garwaku apa ora nesu aku nemoni panjenengan tak jawab ‘ora’ merga aku pancen durung nate duwe sisihan. Aku keraya-raya golek gaweyan menyang Surabaya kareben bisa cecaketan karo panjenengan, nanging ing kene aku mung nemu sepi ora nate nemoni panjenengan. Ah lelakon urip, kaya gojegan, saumpama sore iku kekarone gelem blaka suta sejatine awake dhewe-dhewe