durung ana nyandhang sarta mangan. Kang minôngka dadi sêsandhangan panglimputing wêwadine dhewe-dhewe, kang minôngka dadi pêpanganane, sarwa sari kang arum gandane, mulane manungsa ing jaman iku durung duwe lara lan pati, apadene suka lan prihatin. Ing jaman iku kêna diarani jaman kajiwatan, têgêse kaalusan. Mulane mangkone ing sabên muksa isih kawawa gawa ragane dhewe-dhewe. Jaman mangkono iku lawase rongèwu taun. Sajroning rongèwu taun mau, ing têmbung Jawa diarani jaman purwa, wêrdine wiwitan utawa kawitan. Manawa ing têmbung Saskrita diarani Massadham, têgêse jêjêm utawa jêjêg. Manawa ing têmbung [tê...]