[...pun] jiwa, sarta kêdah sagêd angudi kajatènipun agami ingkang kawulangakên, saking kawruhipun pyambak, punapa malih kêdah anggadhahi kawruh ingkang mijil saking para guru ingkang taksih sugêng, sampun amung kawruh papêthikan saking sêrat ingkang kalèntu anggènipun nampèini,nampèni. awit sêrat-sêrat wau damêlanipun tiyang, dados sagêt kalèntu, pramila prayogi anggayuha kawruh ingkang kangge watonipun sêrat-sêrat wau, dene bêbaya badhe botên sagêt anggonjingakên piandêl ing jêngandika dhatêng kajatènipun agami, sabab ing jêngandika sampun macung asrawungan kalihan guru agêng, ingkang amaringi agami dhumatêng ing jêngandika. Teyosopi badhe nyukani kawruh ingkang sakêlangkung prêlu, anggêripun ing jêngandika karsa tampi.