Sarêng sampun thukul pagêbluk sêsakit typhus ing kitha C. ingkang têtiyangipun ngangge toya saking tuk Ad. ngriku wau, nêmbe sadaya tiyang utawi kuli-kuli ingkang nyambut damêl ing panggenan pompa wau kapriksa dening dhoktêr, pinanggih salah satunggalipun kuli wau gadhah utawi ngandhut baksil typhus ing sêsukêr lan ing êrahipun, nanging tiyang wau botên kraos lan botên rumaos gadhah sêsakit punapa-punapa. Dhoktêripun lajêng ngudi punapa kulawarganipun utawi tiyang sanès ingkang kêmpal sagriya kalihan piyambakipun wontên ingkang sakit typhus. Aturipun kuli wau, yèn ing griyanipun ing wêkdal punika botên wontên tiyang ingkang sakit, nanging dipun èngêt-èngêt ing wêkdal pêrang agêng ing taun 1916-1917 piyambakipun nate kêmpal sapondhokan (sagriya) kalihan tiyang sanèsipun ingkang sami nyambut damêl ing kitha Londhon, ing wêkdal samantên wontên kancanipun ingkang sakit typhus piyambakipun tumut anjagi lan mulasara, amargi ing wêkdal punika nuju pêpêrangan agêng, tiyang ingkang sakit wau mèh botên karimatan utawi botên kapulasara ingkang lêrês dening verpleegster, awit kathah sangêt têtanggêlanipun anjagi têtiyang sakit, murih katulungan dening dhoktêr ngantos saras utawi wilujêng.