sing ayu-ayu, pinter-pinter, sehat-sehat, bekti marang wong tuwa. Pokoke ora ana tandingane ing desa iki. Wis akeh para pemudha kang padha nglamar. Eh, wis ya pamirsa. Aku arep masak dhisik, anak-anakku durung padha sarapan. Daaaaa….” (Mbok Menah