Sampun pintên-pintên katranganipun, bilih tiyang mêndêm punika ical wirangipun. Mila manawi sampun botên kiyat, lajêng kabêkta mantuk dening mitranipun. Ing samargi-margi omongipun botên kèndêl-kèndêl sarta botên kantên-kantênan, wêwah-wêwah manawi kapêthuk kalihan tiyang èstri ingkang nèm sarta sae, punika saruning omongipun, ngudubillahi. Sinjangipun kêthatharan, rasukanipun kuthah utah-utahan utawi sami suwèk, udhêngipun madhul-madhul, rambutipun dhawul-dhawul, lare-lare sami nginthil mirêngakên omongipun ingkang sok lucu, tuwin ningali solah tingkahipun tiyang mêndêm wau. Manawi dipun sauloni, saya sangêt anggènipun anglairakên têmbung ingkang anggumujêngakên. Wontên ugi ingkang dipun gagujêng lajêng nêpsu, nanging namung sawatawis.