Manut cacriyosanipun têtiyang ing sakiwa têngênipun guwa wau, ing dhusun Rêngêl punika nalika ing jaman kina awis toya, langkung-langkung manawi pinuju katiga panjang, têtiyang ing ngriku ngumbe kemawon prasasat botên sagêd tuwuk, tanêm pantun tuwin tanêman sanès-sanèsipun inggih botên nate sagêd sêkar, dening awising toya wau. Amila têtiyang ing sakiwa têngênipun dhusun Rêngêl ngriku sami prihatos saha lajêng sowan Kangjêng Sunan ing Majaagung, ing tanah Tuban, ingkang kala samantên misuwur jumênêng wali, parlu nyuwun sih kawêlasan, kaparingana pitulungan supados ing Rêngêl mirah toya. Kangjêng sunan kaparêng paring pitulungan sarta lajêng tindak dhatêng Rêngêl, rawuh ing panggenan ingkang samangke wontên guwanipun punika. Ing ngriku kangjêng sunan lajêng anancêbakên agêmipun cis ing siti kalihan ngandika makatên: Banyu mêtua, dadia panggonan panguripane bulus lan iwak. Sarêng cis dipun bêdhol, bolongan ing siti tilas tumancêpipun cis wau lajêng mêlar-mêlar dumugi sukuning pêpunthuk, wasana lajêng dados guwa. Sarêng guwa katingal, toyanipun andalodok saking nglêbêting guwa, mili mêdal dados lèpèn, kathah bulus tuwin ulamipun ngantos dumugi sapriki. Ulam wau kawastanan ulam palong, wujudipun botên sami kalihan ulam ingkang kathah-kathah. Bulus-bulus wau inggih botên wontên ingkang purun munasika, dening ajrih walatipun Kangjêng Sunan Majaagung. Dene toyanipun lajêng sami dipun angge, ananging inggih wontên wêwalêripun, inggih punika kengingipun dipun angge wau amung manawi sampun têbih saking clangaping guwa.