punika sampun botên kemawon. Sang pangeran anguwat kuwatakên lampah ngantos dumugi ing griyanipun tiyang Baduwi, griya wau botên wontên èmpêripun griya tiyang, namung adhapur sudhung wontên ing lêlêgokaning pundhuk pawêdhèn, têtiyang Baduwi lajêng sami nêdha pating kucapak, sêkul ulam panganan dipun carub dados satunggal, lajêng dipun suri puhan, dipun wênyêt kalihan pisang, blêkêtrêk kados têdha babi, sang pangeran sangêt gigu ing galih, wusana rampunging nêdha: lorodanipun dipunsukakakên dipun purih nêdha, sang pangeran botên karsa dhahar anêmah luwe, dipun pêksa namung tansah kèndêl, lajêng dipun gêbagi ngantos ngêmu rah, inggih mêksa kèndêl kemawon sarwi ambêtah-bêtahakên sakit, namung ngajêng-ajêng lajêng dipun sedani, wusana sêsêpuhipun Baduwi wicantên, jarwanipun: wis aja kopêksa mangan, ora kêna ginawe bêcik, wong mung dipurih lêmu awake supaya akèha rêgane yèn didol bae: ora gêlêm, dipilaur lara awake, sesuk yèn ngêlèh amêsthi gêlêm mangan. Baduwi sanèsipun wicantên: yèn sesuk gêlêm mangan, yèn ora: môngka dadi kalirên utawa mati: kêpriye, ora wurung kelangan mung bathi ambuwang bathang, Baduwi sanèsipun malih wicantên: bêcike saiki diangkatake bae didol mênyang juragan sapayu-payune tinimbang karo rawat bakal bathang,