Yeku wiku sastra genyang, kang wus sampurna ing pamrih, tan murih parah ing sorah, kalamung ana wong sugih, arta peni retnadi, nanging ta panggenipun, kusut busana datan, amurwat ing sawatawis, myang kalamun mangan kang datan mirasa, tan weweh maring pandhita, tan loma ing pekir miskin, wong kang mangkono punika, tan wruh celeking kang dhiri, nyana tuwuhireki, panjang nora nuli lampus, mungguih ing umur datan, ana kang bisa amasthi, mangkana ta ana manusya wus limpad.