Petruk: Lumrahe pamêtune wong Jawa kuwi, ora ngêmungake ora cukup bae, nanging sing akèh malah nyranthil. Apa manèh wong gajian, -lo, sing diarani wong gajian kuwi, ora mung dara priyayi thok, nanging ya para juru tulis toko, mandhor sêpur, dhirèktur andhe-andhe lumut, lan sapadha-padhane, cêkake wong-wong sing pamêtune sarana diblônja ing liyan,- hla, kuwi, sing akèh-akèh katone: brêgas, mêntèrèng utawa gêmrènjèng, mung nèk wulane Ngabimanyu, ning iya Abimanyu sadurunge olèh Siti Sundari, lumrahe nèk wis jamane Abimanyu wiwit kêthêkar-kêthêkêr, para gajihan mau sing akèh rawise iya wis sèngklèh. Mulane wong sing petunge rada mêmêt, kuwi nèk duwe gawe iya milih tanggal sing isih jabang bayi, prêlune pandhèrèke sing arêp diulêmi isih pêpak, durung padha sêsaba kabèh. Saikine mungguh panêmuku, wong diundhang jagong sing sarana nganggo sumbangan, arêpa tanggal nom, arêpa tanggale wis nini-nini, loro-lorone pisan mêksa