Tujune, tujune, barêng aku têkan ngarsane Kangjêng Ratu Kidul banjur eling. Batinku: Lha, aku iki mêsthi dipangan kolerah. Ana kanane aku banjur dipasrahi pagawean dikon asah-asah piring, nanging pijêr pras-prês pêcah, pancèn tak jarag. Lan aku sabên olèh cadhong ora tak pangan. Klekak-klèkèk aku pijêr ambêlèhi pitik bae, la wong doyanaku pancèn panggang pitik. Barêng patrapku mau konangan, aku banjur ditundhung. Aku banjur lunga arêp mulih. Satêkanku ngomah, jêbul aku wis