luhur tansah diaji-aji awakku, malah yèn para luhur mau sare aku dikêkêp, awit kulinane ora bisa sare yèn ora tunggal aku... hlo, panggarjitaku mangkono mau tak laras manèh têmah thukul pamikir mangkene: lah iya, nèk ngono aku iki ora beda karo ananing manusa, sabab manusa lan thêthukulan padha duwe urip dhewe-dhewe, lan manèh yèn wus wayahe diwasa lumrahe pisah saka bapa biyunge, nyingkrih saka papan kalairane banjur nêdya mêncarake wiji (anak-anak) supaya dadi akèh amrih anambahi isi sarta rêrêngganing jagad. Panggarjitaku mangkono iku dadi ora nyêbal saka watoning kodrat.