[...n,] dene ingkang dados amanipun wanci (môngsa), inggih punika ing mangsanipun kathah pêdhut ing wanci enjing, dados nuju ing wanci rêndhêngan. Manawi enjing môngka wontên pêdhut, ing kangkungan lajêng kathah sawangipun ingkang sami têlês dening êbun. Manawi makatên, êlungipun sami purêt, godhongipun katingal pating klunthung, ingkang wusananipun sagêd anjalari lan pêjahipun. Malah manawi pêdhut punika asring wontên, tanêman kangkung sagêd pêjah saoyod-oyodipun. Mila manawi môngsa makatên, tanêman kangkung ingkang ing môngsa katiga lêdhung-lêdhung angrêmbuyung, lajêng katingal pating klunthung, kêdhokanipun sami buthak-buthak, dening tanêmanipun sampun sami pêjah. Ama saking pêdhut punika sarana kangge ngusadani sampun botên wontên malih akalipun.