Wêca ingkang makatên, lugunipun sakalangkung têtela. Manawi kita sagêd mangêrtos dhatêng suraosipun, sampun mêsthi kita botên badhe tumpang suh ing panampi, kita botên badhe ngugêmi: karma botên kenging ingewahan, kita mêsthi gadhah sêdya angewahi karma kita, sampun pisan gadhah pandugi karma punika wêwatoning pêpasthèn ingkang botên kenging siningkirakên dhatêng manusa. Kathah kemawon para toyosup ingkang pamardinipun dèrèng patos lami dados taksih tuna ing panggayuh awicantên makatên: wus mêsthi aku ora bisa lan ora andungkap prakara iku, sabab aku ora kadunungan karma kang anjalari bisaku marang prakara iku. Dene manawi pikantuk panandhang utawi kasangsaran lajêng mupus ing takdir, sabab panandhang wau pangintênipun saking karma ingkang mêsthi nuwuhakên kasangsaran, [kasangsa...]