[...l] wontên kontên minêp, kadosdene butulaning lotèng, lajêng kadêdêl saking ngandhap sagêd mênga, ing ngriku pangraosipun wangsul kados suwaunipun, kungkum wontên salêbêting toya, muadin ingkang adan wau dèrèng ngantos kèndêl, kyai katib lajêng mêntas saking toya, sarwi angunandika salêbêting manah, ciptanipun: kok dadi jaman duwe anak têlu ing masjid durung rampung adane, yèn mangkono saiki aku ngêndêlngandêl. bangêt bab mikrade kangjêng nabi, dadi ênggone nyêmayani guruku mau mangkene wusanane, kyai kêtib lajêng kutbah Jumngah, sabibaring jumungahan sami lêlinggihan wontên ing surambi, kalihan kyai pangulu sakancanipun, ing ngriku wontên satunggaling tiyang matur dhatêng kyai pangulu, têmbungipun: dhuh guru kula, kula nyuwun sêsêrêpan, mênggah kanikmatanipun tiyang cumbana punika nikmat ingkang jalêr punapa nikmat ingkang èstri, wangsulaning kyai pangulu: takona marang katib kang mêntas kutbah iku mêntas dadi wong wadon, wusana kyai katib wau lajêng matur dhatêng kyai pangulu, bab lêlampahanipun nalika adus wau, saha mratelakakên bab kanikmatanipun, gambaripun tiyang jalêr punika kadosdene dariji kacêlupakên ing madu lajêng kaêmut, dene cangkêm punika gambaripun èstri, mila têtela nikmat tiyang èstri,