Garèng : Pikiranmu kuwi le cok cupêt mêngkono, andene omong nèk bisa manjing ajur-ajèr, lah bok wong urip kuwi sing sok dhêmên andawakake usus, mara pikirên, harak ya wis bênêre ta, yèn kowe sowan kangjêng bupati. Ya wis mêsthi ora kaya nèk sowan aku, têka banjur gêguyon tabok-tabokan. Balik kangjêng bupati, mêsthine rak ya nganggo caraning bupati, lan upama ora andangu, kuwi kira-kira rak ora marga saka dijarag, saka kèhe sing padha sowan lan saka kèhe sing padha prêlu. Dadi yèn kowe duwe pikiran mangkono, têtêp kaliru surup. Coba saupamane kowe dhewe, ana wong wira-wiri ngambah omahmu, nanging lunga têka ora tau kulanuwun lan ora tau pamitan, apa wong mau ora banjur kosawat munthu bae. Dadi wus wajibe priyayi cilik mau kudu sowan marang kabupatèn, prakara didangu lan ora kuwi satêmêne rak prakara sapele, nanging aku kowe sing cilik, jênêng wis anglungguhi tatakrama, dene kangjêng sing kagungan panggalih kaya karêpmu kuwi, rak kangjêng kala jamane jamakjuja kae, tur mung sawênèh, têgêse siji loro, dadi ora kabèh. Yèn para kangjêng bupati saiki kiyi, dak tanggung sumrambah marang sor-sorane, tur andêmênakake.