ora aran panganan enak. Balik wong nganggur, kang ora magawèkake utêk, ora molahake awak, gêtihe ora lumaku santêr, ora kringêtên akèh, môngka awake iya gêrang, gêrangane ora mêtu akèh, dadi ora kudu nglêbokake tambal sulam akèh. Kajaba iku gêrangan kang kari ing jêro awak saya lawas saya ngalumpuk akèh, dadi rêrêgêd, nyênyêndhêti lakuning gêtih lan bayu, dadi jalaraning lêlara, marakake ora enak mangan, utawa ora doyan mangan, wêkasane: mati. Wong kang lara mangkono, yèn mêksa awake: nyambutgawe, têrkadhang waras sanalika tanpa tômba. Yèn mangkono: têtela bangêt uwong kang arêp enak mangan iku kudu kangelan dhisik, wong kang isih doyan mangan, kudu nyambutgawe, balik wong kang kurang nyambutgawe, ora enak mangan, dene wong ora gêlêm nyambutgawe, ora wajib mangan.