Sawênèh tiyang ing dhusun wontên ingkang wicantên: tiyang kampung utawi dhusun ingkang manak dipun tulungi dhukun, botên mawi rêrêsik tanganipun, panganggenipun ingkang dipun angge padintênan kemawon, wilujêng botên sakit botên punapa. Bayi dipun dusi, pusêripun dipun popok kunir apu, lajêng dipun gêdhong, botên nangis, tilêmipun sakeca. Biyungipun kesah dhatêng sumur utawi lèpèn [lè...]