Mung saprakara pratingkah kang wus dak caritakake ing dhuwur kang luwih utama, yaiku: amusthi pangangên-angên, lan amuntu cipta êning, bisane nandukake panggawe mangkono kalawan paedah, kudu bisa angêrèh pikiran utawa pangangên-angêne, supaya tansah kadunungana ing rumôngsa utawa eling marang sawarnaning panggawene. Dene bisane mangkono, manusa kudu kadunungan karêp, ya iku karêp kang tansah mindêng, ora pêdhot-pêdhot, sabab karêp iku uwiting daya kang anjalari bisa olèh pangarahe. Samubarang ing donya iki sarta ing alam liyane ora ana kang kêna kadarbe dening manusa, manawa ora kalawan karêp.