anggendeng pletikan utawa cipratan Guruning Ngadadi, yaiku kang diarani wiji. Mulane mangkono, amarga jiwa lan uripe wus kabuntel dening bebadan kang kasar utawa raga, mulane bebadane iku mau karone iya banjur katut gambuh (puled).Sawuse mangkono, ing sajroning gembung paningkeme wiji iku banjur dadi antiga. Ora lawas antiga mau banjur diwetokake didokok dipernahake ing pratala utawa ing watu, ing gegodhongan sarta wit-witan. Suwe-suwe antiga mau ya banjur mecah (netes), dadi kayadene bibite mau; mangkono ing sabanjure. Sawuse isi bangsane gegremetan lan mina, cipratan Guruning Ngadadi (jiwa) kang wus anduweni bebadan alus sarta wus urip ana udara kang kena kaserot dening Pramana, banjur padha tiba ana ing pratala. Kang pinuju tiba ing panggonan kang wus ana bosok-bosokaning gegremetan, ing kono banjur templek karo bosokan liyane. Bebadane banjur kabuntel dening klumpukaning bosokan iku. Ana ing kono pancen durung sapirowa kekuwatane lan bobote bebadan mau, mulane gampang kaplesat (kabuncang) dening daya kekedhering Pramana sarta lakuning geni lan maruta, nganti ana kang kesanggrok ing panging wit-witan utawa ing gegodhongan. Dene kang ora kesanggrok iku banjur bisa tekan ing langit maneh, lan kena kaserot dening Pramana satemah tiba ing bosok-bosokan, utawa ing bebadaning gegremetan mau.Sangkan Paran #15Saiki ingsun nerangake kang mung tumurun sapisan banjur kesanggrok ing wit-witan utawa ing gegodhongan; iku banjur kawawa urip ana ing kono amarga uripe kulina oleh dayaning wit-witan iku. Bareng kataman kedhering Pramana kang anggawa dayaning geni lan pratala, sumawana kerep kataman dening lakuning maruta, lan oleh soroting surya, lintang lan rembulan, kang wus kawoworan ing dayaning kaanan pirang-pirang ing langit, bebadane mau saya wuwuh santosane lan saya mundhak kasare. Amarga kang mangkono iku, banjur kawawa ngobahake bebadane kang kasar mau, sarta gampang bisane oncat (mingser) saka pernahe, nanging iya mung ana