Ing ngajêng sampun kula aturakên, tiyang nyinau basanipun ngasanès, punika kêdah namung satumut-tumut ngangge. Sampun ngantos ngewahi, awit badhe mitunani dhatêng awakipun piyambak. Upaminipun kemawon wontên ing restoran, nêdha dhatêng jongos, supados dipun sukani: pratelan dhaharan, takèn dhatêng tilas koki, nakèkakên surtipikat, mawi têmbung: layang katrangan, punika lêpatipun ingkang dipun têdhani: thingak-thinguk, inggih gumujêng ing batos. Lajêng takèn dhatêng kusir, nakèkakên punapa dhokaripun kangge, mawi têmbung: kusir, dhokarmu iku apa durung ana sing arêp nunggangi. Punika sampun tamtu kemawon botên lêpat, nanging ngatingalakên anggènipun botên purun ngangge basa (basanipun tiyang dhatêng kusir) ingkang sampun limrah.