Nuwun, pahargyan ing Kabupatèn Kêbumèn, nalika miwaha dhauping putra kakung ing tanggal 19 Oktobêr 1937. Awit saking kêparênging karsa dalêm, gusti kangjêng bupati sarimbit, kula Sastradarmaja, ingkang andikakakên mranata, lan anjagi, murih sadaya karsa dalêm wau sagêda kalampah kanthi sabèrès-bèrèsipun. Gandhèng kalihan bab wau, dados sampun saadil-adilipun, bilih sadaya cacad ing salêbêting pahargyan wau, kêdah kula ingkang nampi paukumanipun (panacad, pangunêg-unêg, panggrundêl enz.) saking para tamu sintên kemawon, ingkang rumaos kacuwan nalika nglênggahi pahargyan punika, kula tampi kanthi eklasing manah suci, jêr kula punika namung kula kemawon, tiyang limrah tur kalêbêt kina, ingkang ngrêtosipun dhatêng sawatawis sêsêrêpan, mligi saking jare, nêningali lan sawatawis ngalami, dados botên pikantuk wulangan sêpesial. Mila sarana sêratan punika, kula Sastradarmaja, ingkang kala samantên, tinanggênah ing damêl, dhatêng sadaya kemawon ingkang rumaos kacuwan panggalihipun, langkung-langkung dhatêng anggèr Petruk ingkang karana Allah karsa anglairakên saraosing panggalih, kula nyuwun gênging pangaksama. Kagaliha atur kula ing nginggil, lan suraosing dongèng: juru giling lan kuldine. Awit kula punika, inggih namung kula, tiyang limrah, sanès bangsaning ingkang sagêd nyumêrêp karsa lan krêntêging panggalihipun sanès.