Dhasare Negara Wiratha wis kawentar negara kang subur makmur gemah ripah lohjinawi. Kawulane wis cukup sandhang, pangan, papan, lan kabeh wis sadhar marang ukum, hak lan kewajiban. Luwih-luwih kawulane ngerti yen ratu lan punggawane kabeh padha nengenake marang keadilan lan kawicaksanan, ora emban cindhe emban siladan. Tegas yen ngukum wong kang salah setimbang karo kaluputane, lan mbela sarta ngayomi marang wong kang tumindak bener. Mula sanajan wis pirang-pirang dina bokor kencana gemlethak ana tengah dalan lan kabare wis sumebar nganti prasasat meh kabeh kawula sanagara ngerti, parandene bokor sing endah gumebyar kuwi tetep wutuh ing papane. Ora obah ora owah, ora kelong ora suda, apa maneh ilang dijupuk wong culika sing ora tanggung jawab. Meh wae Patih Tambakbaya arep nguwisi basangan bokor kencana neng negara liya kuwi, banjur sowan ratu gustine ngaturake yen Ratu Wiratha sayekti pantes dijak bebesanan. Nanging nalika tangane meh njupuk bali barang basangane dhewe kuwi dumadakan ana lelakon kang ora kanyana-nyana. Saka kadohan ana kuda mlayu banter banget, ngerti-ngerti meh nubruk Ki Patih. Kang nitihi, sawijining nom-noman bagus gagah pideksa. “Aja kok jupuk barang kuwi, mengko kowe ndhak entuk paukuman!” printahe penunggang kuda kuwi kanthi gugup marang Ki Patih sing durung ditepungi. Pancen wektu kuwi Ki Patih lagi namur laku nganggo sandhang penganggo kaya wong lumrah, dadi ora ana sing ngira yen dheweke satemene Patih Negara Keling. Nanging kocapa gara-gara dheweke selak kepengin nylametake, dadi kurang prayitna anggone ngendhaleni kudane sing kaget njumbul dhuwur nalika dipekak ndadak, nom-noman kuwi tiba saka gigire kuda lan kanthi ora sengaja sikile kiwa nibani bokor kencana nganti peyok, isine wutah pating bececer. Ki Patih sing lagi namur laku kuwi dadi muring ora trima.