Ésaf sêsampunipun mangkat, Ribkah lajêng anyawisakên cêmpé. Yakub kinèn angladosna, supados angsala pangèstunipun kang rama. Wangsulanipun Yakub: "Punika kados pundi, déné kakang kula dhiwut-dhiwut, môngka kulit kula alus kémawon. Dados kula ajrih bok manawi mangké bapak angyêtosianyêktosi*, têmahan kula botên angsal pangèstu, malah ang-[44]sal wilalat." Wusana kang rékanipun Ribkah lajêng mêndhêt wacucaling ménda, kaanggèkakên dhatêng Yakub, punapadéné sandhanganipun Ésaf ugi kaanggèkakên. Yakub lajêng malêbêt angladosakên dhahar sarwi umatur: "Dhuh rama." Wangsulanipun nabi Iskhak: "Héh anakku, kowé iku sapa?" Yakub lajêng matur: "Kula punika Ésaf putra sampéyan pambajêng. Kula sampun anglampahi punapa ingkang dados dhawuh sampéyan wau. Lah sumôngga sampéyan pinarak, dhahara lêladosan kula bêbujangan, supados sampéyan amaringana pangèstu dhumatêng kula." Nabi Iskhak tumuntên anggrayangi dhumatêng Yakub. Pangandikanipun: "Mungguhing swara, swarané Yakub, nanging mungguhing tangan, tangané Ésaf." Wangsulanipun Yakub: "Inggih." Nabi Iskhak lajêng dhahar. Sêsampunipun lajêng ngandika dhatêng Yakub: