yanah jawa kuwe nganggo gending, nek kanjeng nabi nganggo dalil. Gending mengkuwigati, mengkuwigati kuwe lakune wong urip. Puasa kuwe nerima, ora usah nyerang, nyolong. Dadi nag kono mengko uripe bisa nggembol kebecikan. Wiwitan karo wekasan kuwe pada, wiwitane urip wekasane mati mene wongurip nang alam ndunya ora diumbar, nganggo hukum. Wong uripora keno diumbar nganggo hukum jalur urip ngluru sandang pangan sing becik mene ngesuk ora ditagih. Wong nganggo hukum abot ya ora enteng ya ora, sabener-benere kaya kuwe. Nek wong ora nerima ya dadi abot. Sabdo diarani ngelmu kasampurnan kuwe nggo nyaponi badan, lakune sing ati-ati, sembayange sing bener, sukurpisan ya sing bener, nek urung yang sing nerima. Sing dadi makom ya kuwe sing mbiyen di lenggahi mbahe pas esih urip. La kae sing mendukul kuwe jenenge unur, kuwe ngelmu, udu apa-apa. Kae mertandani ngelmune mbahe dhuwur ora ana sing madani. Unnur (nur) ora keno digabah. Mbahe milih sing sepi mboten onten suara sing ngganggu. Mbahe kuwe wong sing nyelangsa, makane lunga kan aring kraton sing diserang pamane mbiyen tekan kene. Mbahe kene beda karo arungbinang, lewih disit mbahku. Nek ora njaluk ngelmu ora bakal diwei. Syahadat bae kudu puasa disit. Nganggo kuwe kudu ana tirakate. Anane kebonsari kuwe jaman belanda. Dadi lurahe kene telu kedungamba, bogor, kebonan, baranglanda nang kene dirikut dadi siji jenenge kebonsari, dadi lurahe kedungamba. Mbiyen urung ana kelurahan anane nang umahe lurahe. Balai desa kuwe anane pas