Anuju sawijining dina ana bocah lanang sêpuluh, angon kêbo. Barêng padha têkan ing sacêdhake ula mau, dumadakan udan dêrês. Arêp ngeyub, ora ana pangeyuban, têrus padha lumaku. Ing kono salah sawijining bocah wêruh guwa gêdhe, kang banjur calathu marang kanca-kancane: "E, renea padha ngeyub ing kene." Kabèh padha mlêbu, kajaba siji kang anduwèni lara gudhig, ora entuk mlêbu dening kanca-kancane, awit padha ênêg. Lagi bae bocah sing nomêr sanga mlêbu ing guwa, ula mau têrus mingkêm lan bocah sanga diulu kabèh.