Bokmanawi ing nagari wontên tiyang ingkang gadhah sêsêrêpan bab kerata basa, manawi tiyang wau purun, badhe kula srawungi, parlu nocogakên sêsêrêpan kula, amargi taksih wontên bab-bab sawatawis, ingkang kula dèrèng gadug, taksih pêtêng, dados parlu kula udi têrangipun. Inggih lêrês, miturut ila-ila kina kerata basa punika kêdah dipun wadi (kêkêr), nanging manawi wontên tiyang kados kula, ingkang saking pamarsudinipun piyambak ngantos angsal sêsêrêpan samantên, lajêng wontên tiyang sanès purun sarasehan kalihan kula, punapa badhe wontên bêbaya ingkang ambêbayani tiyang sanès wau. Saking pamanggih kula: botên.