Wondene jalêr kalihan èstri wau lampahipun tansah gêgandhengan andum damêl kalihan sampurna, tiyang jalêr kuwajibanipun ngupados têdha tumandang ing jawi, èstri rêrigên ing griya saha kinarsakakên dados wêwadhahing wiji ingkang kêdah tumangkar, amila inggih botên anèh bilih praboting saliranipun jalêr lan èstri punika botên sami, ingkang lajêng salaras kalihan sêsanggènipun piyambak-piyambak, jalêr rosa sarwa agal, èstri ringkih sarwa alus. Awit saking sêsrawunganipun tiyang jalêr wau wontên ing sajawining griya, amila pikiranipun inggih sagêd lêbda nuwuhakên akal ingkang sagêd minôngka rencangipun, kosokwangsulipun èstri ingkang kuwajibanipun gêsang namung wontên ing griya sampun tamtu kemawon pikiranipun inggih botên patos dipun pigunakakên kados tiyang jalêr, ananging raosipun gêsang ngantos sagêd lêbêt sangêt ngantos sagêd nampèni sasmitaning gêsang, Sêrat Menak ugi sampun nyêbutakên kados ing ngandhap punika: