wontên ing kadhaton sèluman lajêng kapundhut mantu, urut botên wontên ingkang kalangkungan, sapunika sang nata mundhut pêthukan karsa kondur, kaancêr-ancêran bèji agung satêngahing wana Tibrasara. Kados punapa bingahipun radèn apatih, enggal adhawuh samêktanipun ingkang para abdi, kapradandosan sami sanalika sampun sadhiya, bidhal panganjuring baris mawi pêthukan jêmpana joli sarta titihanipun kuda sang prabu, gumarêdêg ambrubul kados lawa mêdal saking guwa, jurang pèrèng kêbak isi tiyang, ingkang katêrak lampahing baris têmah dados ara-ara, tiyang padhusunan gêbèl sami ningali ngêtutakên lampahing baris, saya wêwah agênging lampah, dumugi têpis wiringing wana-wana ing guwa kadhaton siluman, sang prabu sampun midhangêt pawartos dhatênging pêthukan saking nagari, sampun busana pangantèn sakalihan pramèswari, ingkang eyang sang raja putri wrêdha botên kantun, saèstu kaboyongan, miyos saking sêkèthènging kori jêplakan, ing ngriku dados papan pamapagan jibêg wontên sangandhaping mandira goraya ingkang angayomi sêndhang pasiraman, radèn apatih sumêrêp sang prabu jumênêng akanthèn