Ing ngajêng sampun kacriyosakên yèn papan panggenan damêl sarêm punika wujud kados kêdhokaning sabin, punika jangkêpipun botên kenging kirang saking 5 kothak, botên kenging mrênca dhêdhempetan utawi jèjèr-jèjèr. Salah satunggilipun ingkang adhakan kadamêl panggenan patandhon toya sagantên ingkang sampun ragi sêpuh (mênêb dangu) kêdah langkung agêng tinimbang sanès-sanèsipun, pramila têtiyang ngriku mastani: kurbi, punika têgêsipun êmbok. Sadèrèngipun miwiti nglêbêtakên toya, kothakan wau kagarap, supados lètèr kadosdene latar, pirantosipun namung slèndêr kajêng, dipun surang-surung wongsal-wangsul, lajêng dipun kêlanthang sawatawis dintên laminipun supadonsupados. kêsat, nanging botên kenging kaduk ngantos sami nêla. Sapunika wiwit nglêbêtakên toya dhatêng kothakan kurbi ngantos pèrès, sanès-sanèsipun kakèndêlakên jalaran badhe kangge ing saprêlunipun dipun êlah-êlihi toya saking kothakan kurbi kasêbut ing ngajêng. Ing sawatawis dintên jalaran saking angin utawi daya bêntèr, toya wau dados angok. Yèn dipun satitèkakên nyatanipun toya wau dados kênthêl, lan mêsthinipun mindhak dangu kêdah mindhak kênthêlipun, punika wontên pirantosipun ingkang kangge mriksa, namanipun kula kasupèn. Samôngsa botên wontên ewahipun lajêng kaêlih dhatêng kothakan sanèsipun, ing ngriku têmtu lajêng indhak kênthêlipun, makatên salajêngipun ngantos dhatêng kothakan ingkang pungkasan piyambak, inggih punika nomêr 5, punika watawisipun wontên 50 dintên jalaran toya ingkang dipun andhêg ing satunggil-tunggiling kothak watawis 12 dintênan.