Makatên ugi manawi saya dipun lêbêtakên pamanahipun cêtha sangêt manawi kawruh babad punika sagêd anuntun ingkang lèrègipun dhatêng panggulawênthah. Minangka gamblangipun wawasan punika, pêrlu kula princi-princi bab-bab ingkang dayani dhatêng panggulawênthahing para mudha. Sapisan: ing babadipun bangsa kula kathah têpa-palupi ingkang suka bukti mênawi lêluhur kula kathah ingkang bêkti dhatêng nagarinipun. Tuladha-tuladha wau sagêd nuwuhakên raos trêsna dhatêng siti wutah rahipun utawi dhatêng prajanipun. Antêpipun para satriya anggènipun sami nglabuhi dhatêng prajanipun sagêd kabuktèkakên dening lêlampahanipun para lêluhur ing jaman kina, kados ta: lêlampahanipun Prabu Rêsi Gêntayu ing Kêdhiri anggènipun puruita dhatêng satunggaling pandhita sagêda ambengkas karya dene nalika sêmantên nagarènipun nandhang ribêt. Sagêd kalampahan kaêntas saking kasangsaranipun, ing wasana praja Kêdhiri lajêng waluya malih dados satunggal botên pêcah-pêcah kados nalika sadèrèngipun jumênêng ratu. Makatên ugi sarêng nagari sampun waluya malih kathah para pujangga-pujangga ingkang kacêlakakên minangka kangge rencang nata kawilujênganing prajanipun. Tuladha ingkang enggal-enggalan inggih punika K. Gusti Mangkunagara kaping VI agêng sangêt bêktinipun dhatêng praja ngantos prasasat kenging dipun wastani botên manggalih dhatêng sarira piyambak, ing pangajap sadaya bandha, kakêmpalakên sagêda dados srana anggènipun badhe damêl raharjaning praja. Manawi para lare-lare utawi para mudha kasumêrêpakên tuladha-tuladha ingkang makatên wau têmtunipun badhe osik manahipun ing bab katrêsnanipun dhatêng praja utawi dhatêng tanah wutah rahipun.