Saben tiyang tamtu saged ngraosaken bilih akunipun ana. Boten wonten tiyang satunggal kemawon ingkang cariyos aku ora ana. Manawi aku ana lajeng dianggep ora ana, punika saged damel boten renaning manah amargi ana kaanggep ora ana punika sami kaliyan ora nguwongna aku. Sadaya mesti kraos ana. Sami kaliyan kraos silir-silir, punika tegesipun sumerab manawi wonten angin, sanadyan angin boten katingal ing mripat. Dados aku ana punika sami kaliyan aku weruh. Weruh manawi akunipun ana. Lha aku punika ingkang pundi?