Petruk : Mèngklèkmu, kathik arêp enake dhewe bae, karo manèh prêlune bae apa. Balik nagara pêparing pitulungan sing mangkono mau, krêsane rak utama bangêt. Dhèk anu wis takcaritakake, ing tanah Jawa kuwi wong-wonge wis pating kriyêk ênjêl-ênjêlan bangêt, nganti akèh uwong-uwong, aja manèh anduwènana lêmah, lagi golèk pangan bae wis rêkasa sing ora karuwan kae. Sarana paring pitulungan nyêpurake, mraokake, maringi pangan nyang wong-wong sing padha gêlêm têtruka ana ing tanah sabrang, kathik mundhut baline dhuwit mung sabagian mau, krêsane nagara, timbangane ana ing desane kêna diarani cupêt anggone golèk pangupaboga, ana ing tanah sabrang kana diparingi dalan supaya bisa ngajokake awake. Mulane ana ing kana aja nganggêp: wah, mêsthi lèk kêrkos, sondhêr ongkos, têgêse: karo lenthe-lenthalentha-lenthe. bae, mêsthi bisa mangan enak, turu kêpenak, kliru, Kang Garèng, ana ing kanane iya kudu nyambut gawe sing dhikut. Tak tanggung, Kang Garèng, ana ing kana anggêre ora kêsèd bae mêsthi bisa mulya, apês ambalêbês, uripe iya ora bakal kapiran, ta. Kajaba iku, Kang Garèng, kaya sing wis tak kandhakake ing ngarêp, lêmahe ing Lubuklingga kuwi isih alas grêng. Yèn lêmah iki diparingake isih rupa alas, mêsakake kanggone kaum tani Jawa, awit kaum tani iki ora kulina babad alas, mulane banjur diopahake nyang wong liya, kang waragade ora sathithik. Kang mangkono wong-wong tani banjur bisa diparingi lêmah sing uwis rêsik, yaiku: siji-sijining batih, pakarangan sêprapat bau, sawahe sêbau. Kathik mung didhawuhi ambalèkake waragad babad mau, mung wolulikur rupiyah tur kêna nyicil manèh.