Sasampunipun makatên, Rokop lajêng badhe anêrangakên, bilih prakawis kêrtos punika ngêmungakên lampahing pitnahan kemawon, sarêng rekadaya ingkang makatên wau botên sagêd angsal damêl, lajêng santun salaga, ingkang dipun damêl awon namanipun punika, dede semah kula, nanging kula piyambak. Kala Polwic lumêbêt ing kamar kula, piyambakipun cariyos dhatêng kula, manawi kula purun nyolong sêrat-sêrat wêwados wau, saha lajêng kula sukakakên piyambakipun, inggih botên badhe anandukakên pitênah punapa-punapa dhatêng kula, nanging kosokwangsulipun, manawi kula nyelaki panêdhanipun wau, Rokop ingkang ngêntosi wontên ing sajawining kamar lajêng badhe enggal-enggal lapur dhatêng punggawaning kapal, nyariyosakên, bilih kula nglêbêtakên tiyang jalêr sanès ing kamar kula. Punapa malih Rokop ugi badhe sanjang-sanjang bab punika dhatêng sadaya têtiyang ingkang sami numpak ing kapal ngriku. Kajawi punika, samôngsa-môngsa sampun dumugi ing dharatan, inggih lajêng badhe angabarakên dhatêng para juru ngarang ing sêrat kabar. Punapa patrap ingkang makatên punika botên kasangêtên. Nanging kula nyumêrêpi mênggah ingkang dados wêwadosipun Polwic punika, saupami pulisi Rus anyumêrêpana, botên kenging botên piyambakipun tamtu dipun ukum bucal. Piyambakipun lajêng kula ece, kanthi kula ungêlakên, bilih botên badhe wani nindakakên ingkang makatên wau, lan salajêngipun piyambakipun kula bisiki, kula têdahakên satunggiling nama. Sanalika punika piyambakipun botên sarônta lajêng anêkêk gulu kula. Saupami panjênêngan botên enggal-enggal dhatêng nulungi, kula têmtu lajêng dumugi ing tiwas.