ARMAN lagi ketungkul olehe nyulammi obroge sing jebol. Karo tandang gawe lambene sasat ora ana lerene olehe gemreneng ngapalake antawecana Cakil kanggo suk gebyagan ngarep kuwi. Nanging kegawa saka kagole ati,olehe apalan ora pati semangat kaya dina-dina kepungkur. Gelaning atine sawise krungu dhewe saka pak Dwija yen sida metu saka kumpulan, ora mung lengser saka kalungguhan ketuwa. Mula saka kuwi ing wektu iki kumpulan wayang wong kuwi komplang ora ana ketuwane. Mung bae kanggo sauntara wektu pimpinan wayang dicekel dening Tarmijan senajan tanpa dianakake rapat luwih dhisik. Mangka grenenge wong akeh, suk yen ana pilihan ketuwa padha arep milih Pak Guru parwa sing cetha yen luwih mumpuni.“Kaci dhuwur ...?!”“Kaci sugih japa mantra ...?!” swarane ngelik, swara Cakil.“kaji, kang Man, duduk kaci!” dumadakan ana swarane wong elik-elik nyalahake saka njaba lawangh. Lan mak bedhengus, ana sirah mecungul saka petengan karo mrenges. Sirahe Simin sing saiki tumpakane sepedhah crik-crik sinmg kabeh uwong ngerti yen saka pawewehe Gemi minangka pituwas olehe wis gelem dadi kemul nganti pirang-pirang sasi.“Leh sampeyan muni mau kleru, Kang. Sing bener kaji, duduk kaci!” Simin mbaleni maneh karo mlebu tanpa nganggo kulanuwun luwih dhisik.“Sik ta, Min, aja kesusu nyalahne. Aku ki eneng sing muruki, Pak Dwija. Jare Pak Guru, tembung kaci kuwi tegese menang, uga bisa luwih. Lak wis genah ta, menang dhuwur karo menang japa mantra? Terus nek arep diganti nganggo tembung kaji, terus apa tegese? Nek Pak Kaji sing dhuwur kuwi wis cetha, Pak Kaji Samsul sing kaya cagak anim kae!” Parman genti nerangake karo ngguyu.“Ya embuh Kang, wong lehku krungu pas ndelok wayang kae ya ngono.”Parman nglereni olehe tandang gawe banjur nyedhaki dhayohe sing wis