mriku, lan botên watawis dangu malih, ingkang rama sang putri piyambak, kanthi kadhèrèkakên para satriya sawatawis, ingkang ing wêkdal punika dados tamunipun sang pangeran, miyos ing jawi. Sadaya wau sami tumênga ing nginggil, sarta sami nyumêrêpi lampahipun naga ingkang kêthap-kêthap mèh botên katingal, nuju mangilèn. Ing kala punika para nyai-para nyai sagêdipun inggih namung pating brêngok tuwin tangis ngayawara kemawon. Dene para tiyang jalêr ingkang sami wontên ing ngriku, mangrêtos, manawi sami botên sagêd tumandang punapa-punapa, kajawi namung lajêng sami kèndêl andhêkukul kemawon. Dene ingkang rama, sakêdhap-sakêdhap nyandhak pêdhangipun, nêdya kaunus kadosdene badhe anêmpuh mêngsah, samantên mênggah dukanipun. Nanging ing wusana inggih lajêng mupus, awit mangrêtos, yèn mokal saupami sagêda nututi lampahipun naga, sarta sagêdipun mitulungi putranipun ngantos sagêdipun luwar saking panguwasanipun naga. Ing wusana sang pangeran, tanpa ngandika punapa-punapa lajêng lumêbêt ing dalêm, sarta botên miyos-miyos malih, jalaran saking ngraosakên gênging sungkawanipun.