Ingkang dipun padosi Kondhon ngantos lumêbêt ing kamaripun lare neneman tuwin êmbahipun èstri ingkang sakit wau, botên sanès kajawi namung gêbungan arta kêrtas gadhahanipun lare neneman. Manawi punika sampun kacêpêng, piyambakipun inggih sampun narimah, dene manawi lare neneman wau botên purun ngulungakên, nêdya badhe karodapêksa. Ing batosipun Kondhon: sapintên bangganipun lare, tuwin êmbahipun èstri ingkang ringkih sarta nandhang sakit punika. Sandhanganipun lare neneman wau gumlethak wontên ing kursi cakêt papan patilêmanipun. Tanganipun Kondhon lajêng gogoh-gogoh ing kanthonging rasukanipun lare neneman wau, nanging gêbungan arta kêrtas ingkang dipun padosi, botên pinanggih. Kondhon lajêng gadhah gagasan, bilih artanipun kasimpên wontên ing ngandhap bantal. Piyambakipun lajêng saya nyakêt ing papan patilêman. Tanganipun sampun mèh dumugi ing bantal, dumadakan ing kala punika mega ingkang nutupi rêmbulan ical, ingkang anjalari rêmbulanipun amadhangi ing salêbêtipun kamar ngriku. Ing kala punika lare neneman anglilir sarta lajêng nyawang dhatêng Kondhon. Sanalika Kondhon mangrêtos bilih lare wau tilêm piyambakan. Piyambakipun lajêng enggal-enggal nyandhak kalamênjingipun lare neneman. Nalikanipun lare neneman tangi, Kondhon mirêng swara anggêrêng saking wingking, lan sakala punika tanganipun ujug-ujug dipun cêpêngi dening lare neneman wau. Saking kêncênging panyêpêng rumaosipun Kondhon, tanganipun kados dipun pantèk. Ing ngriku Kondhon mangrêtos sapintên karosanipun lare neneman punika.