Pambangunan kapérang saka telung tahap. Tahap kang pisanan, suwéné 1961/1962-1964/1965 diwiwiti kanthi resmi pambangunan ing tanggal 17 Agustus 1961 déning Sukarno kanthi cara seremonial nunclepake pasak beton kang pisanan. Total cacahé 284 pasak beton kanggo nggawé fondasi wangunan. Cacah 360 pasak bumi ditunclepaké kanggo fondasi musèum sajarah nasional. Pemancangan sakabéhing fondasi rampung ing sasi Maret 1962. Témbok musèum ing ngisor wangunan rampung diyasa ing sasi Oktober. Pambangunan obèlisk banjur diwiwiti lan rerampungan ing sasi Agustus 1963. Pambangunan tahap kapindho suwéné wiwit taun 1966 nganti tekan taun 1968 amarga anané Gerakan 30 September 1965 (G-30-S/PKI) lan upaya kudéta. Tahap kang pungkasan dianakaké ing taun 1969-1976 kanthi nambahaké diorama ing musèum sajarah. Sanajan pambangunan wis rampung, isih waé ana perkakarané, antarané bocoring banyu kang mbanjiri musèum. Musèum resmi dibuka kanggo umum lan diresmikaké ing tanggal 12 Juli 1975 déning Prèsiden Rèpublik Indonèsia Soeharto. Panggonan pambangunan monumèn iki kaloka kanthi sesebutan "Medan Merdeka". Lapangan Monas wis ngalami ganti jeneng kaping lima, ya iku "Lapangan Gambir", "Lapangan Ikada", " Lapangan Merdeka", "Lapangan Monas", lan "Taman Monas". Ing saubengé tugu ana tamané, rong kolam lan pirang-pirang lapangan kang kabuka kanggo panggonan ulah raga. Ing dina prèinan, Medan Merdeka dikebaki wong-wong kang plesiran kanggo rékréasi ndelok pasawangan Tugu Monas lan nglakoni aktivitas ing sajeroning taman.