Anuju ing satunggiling dintên wanci enjing, Prabu Tristan mirêng swara ingkang angebat-ebati, kadosdene swaranipun setan. Prabu Tristan dèrèng nate uninga kewan ingkang makatên swaranipun, lajêng andangu dhatêng tiyang èstri ingkang pinuju lumampah anglangkungi palabuhan, pangandikanipun: Bok ayu, swara ingkang angebat-ebati punika swara punapa. Tiyang èstri amangsuli: Dhuh, sang mudha, mênggah ingkang anggêgirisi punika wau swaranipun satunggiling kewan ingkang wujudipun angajrih-ajrihi sangêt. Êndhasipun kados êndhasing bruwang, mripatipun abrit kados mawa, asingat kalih landhêp sangêt, kupingipun panjang mawa wulu, sukunipun sakawan, sadaya mawi cakar santosa saha landhêp kados sukunipun singa barong. Badanipun mawi sisik kandêl sarta atos sangêt. Sabên enjing mêdal saking ing guwa papan padununganipun, lajêng angadêg wontên ing sangajênging salah satunggiling gapuraning kitha. Ing sarèhning sami ajrih dhatêng kewan galak wau, têtiyang ing salêbêting kitha botên wontên ingkang sami wani mêdal, makatên ugi têtiyang ing sajawining kitha inggih botên wani lumêbêt ing kitha. Kewan wau botên purun kesah saking sangajênging gapura manawi dèrèng dipun sukani mêmangsan putri satunggil. Manawi kasukanan putri putraning bôngsa luhur, putri wau tumuntên dipun cangkêrêm lajêng dipun untal. Panguntalipun enggal sangêt. Makatên damêlipun kewan wau ing sadintên-dintênipun. Prabu Tristan ngandika malih: Bok ayu, cobi sampeyan cariyos ing salêrêsipun, punapa kintên-kintên wontên tiyang jalêr, ingkang dipun lairakên dening tiyang èstri, ingkang sagêd amêjahi kewan punika. Tiyang èstri amangsuli: Dhuh sang binagus, prakawis punika kula botên sagêd matur, nanging kula sumêrêp bilih sampun wontên satriya kalih dasa ingkang nyobi badhe mêjahi kewan wau, jalaran sang prabu ing Irlan ngadêgakên sayêmbara, sintên-sintêna ingkang sagêd [sa...]