Baya banjur ngandhani, supaya kancil aja cilik ing ati sarta aja kuwatir, sabab mung arêp ngurmati bae, mulane njaluk supaya kancil mundhun saka wit-witan. Kancil nuli nurut apa panjaluke baya, banjur mudhun, barêng têkan ngisor, kancil calathu: "Aku wis ngêrti karêpmu, nyatane kowe kêpengin mangan aku, iya kêna bae, nanging aku njaluk pêrjanjian dhisik, yaiku kowe mêngkurêba malang ing têngah-têngahe kali, sabab aku arêp ngukur dawane awakmu, awit pangrasaku awakku luwih dawa tinimbang awakmu, dadi aku kuwatir saupama aku komangsa, mêngko andadèkake kacilakanmu dhewe."