Ukara (a) lan (b) nuduhake tuladha kang rada gampang anggone ngonceki, dene ukara (c), (d), lan (e) rada angel tinimbang tuladha sadurunge. Ukara (a) lan (b) nuduhake tembung dasanama kang tegese padha mula bisa genti-genten kanthi ora ngowahi surasane. Ananging ing ukara (c), (d), lan (e) ngemu teges kang meh padha dadi ora mesthi bisa tepak anggone genti-genten. Ing ukara (c), tembung sabab luwih ngandharake kaindahan tinimbang karana, lan jalaran. Saliyane iku tembung karana luwih umum digunakake tinimbang tembung sabab lan jalaran. Tembung jalaran panganggone luwih kuna tinimbang tembung sabab lan karana.