[...p.] Dene ingkang prêlu sangêt dipun pisahakên, punika dalunipun ingkang kapisanan, awit ing ngriku dununging tangis ingkang nyêdhihakên manah, ingkang nama tangis beka, sakêdhap-sakêdhap tansah jêmpling-jêmpling, manawi sampun têngah dalu kantun anggiyêngipun, tilêmipun cat-catan. Ing dalu wau pun biyung manawi mirêng tangising lare, manahipun kados dipun rontog, rumaosipun kados botên kêdugi-dugia nyapih, kathah ingkang pun biyung ngantos ambrêbês mili. Dene tumraping tôngga tapalih, ing kalanipun wontên lare dipun sapih enggalan, sabên dalu tamtu mirêng swaraning tangis, ingkang rinapu ing pangrêrêpi nganyut-anyut, kêraos bilih pangrêrêpi wau mêdal saking sucining manah.