loro sing dadi jalaran, nganti kaya mêngkono kadadeane. Gugunên wong tuwa êngger, aku iki ora duwe pamrih apa-apa, mung amurih nglakoni wajibe wong dadi tuwa, lan bêcik sêlamête anak putu. Wong mêmaoni iku gampang. Ujaring wulang: sanajan amêmaoni, yèn awaton kang prayoga, lan ana paedahe. Lah iku anggonên ênggèr. Saka panêmuku, olèhmu mêmancèni carita Candhi Maling, utawa sabanjure olèhmu padha rêbut bênêr, sathithik têmên gawène. Aluwung olèhe maoni Mas Abdullatip, anggitane Radèn Mas Purwa Lêlana, iku aku rada mèlu. Ewadene bangêt andadèkake dhanganing pikirku, Mas Ngabdullatip anglumrahake kang dadi panêmune ingatase kasusastran, awit tumêkaning jaman saiki, arang kang amarsudi kasusastran, tangèh kang dhêmên ngewah-ewahi, agawe prayoga alusing ukara lan pitêmbungan, mulane ênggèr iku prayoga dibanjurke lan aja padha