nganti nungkul marang wong Jakarta utawa Banten.Kacarita wong Inggris wus prajangjian lan wong Banten, nedya nempuh bètèng ing Jakarta.Pangéran Jakarta, Wijaya Krama, gela banget, déné ora diajak rembugan ing wong Banten, nuli golèk akal bisané ngrebut bètèng dhéwé.P. van den Broecke disuwuni bojana minangka pratandhaning pamitran.P.v.d. Broecke kanthi punggawa pitu kalebu ing gelar, banjur cinekel lan kinunjara.Van Raay sing nggentèni Van den Broecke dijaluki tebusan, ora mituruti.Wasana wong Inggris lan Van den Broecke dhéwé awèh weruh marang wong Walanda supaya masrahna bètèng.Van Raay kendhak atiné, nedya nungkul, wekasan ana jalaran kang murungaké sedyané Van Raay saandhahané.Wong Banten ora awèh, yèn bètèng Jakarta tumiba ing wong Inggris.Pangéran Jakarta ditungkeb, jajahané kagamblokaké marang Banten.Rèhning wong Banten crah karo wong Inggris, èskader Inggris mundur saka Jakarta.Bètèng Walanda dikepung ing wong Banten.Bareng wong Walanda ngerti yèn bakal bisa uwal saka ing bebaya, banjur tumandang nyentosani bètèng manèh.Bareng wis rampung wong Walanda padha bungah bungah nganakaké bujana, bètèng Jakarta dijenengi Batawi (tahun 1619).Bareng lungané JP. Coen wis oleh patang sasi banjur bali nggawa prau nembelas.Prajurit kang ngepung bètèng ditempuh bubar, kutha Jakarta digempur.Coen nuli menyang Banten, wong Banten rumangsa ora kuwagang nglawan P. van den Brocke sakancané diulungaké.Sarèhné v. d. Broecke lan van Raay dianggep kaluputan enggoné netepi wajibé, mulané tampa paukuman abot saka JP. Coen.