matur pitakèn dene wontên lêlampahan kang mokal. Kesawa pratela manawi salêbêtipun Karna taksih kanggenan jêmparingipun Hyang Indra, sagêd anyirnakakên mêngsahipun satunggal, pundi ingkang kinajêngakên, môngka samangke sampun kalêpasakên, dados Arjuna mêsthi wilujêng, sarta sagêd anyirnakakên Karna. Sampun mêsthi jêmparing wau tansah kapundhi-pundhi dening Karna, prêlu badhe kangge mrawasa mêngsahipun ingkang tansah kaajap-ajap, malah badhe kasarêng kalayan Kesawa, ananging kasupèn ing wanci anggènipun badhe anglêpasakên. Samangke pangwasanipun sampun têlas, pangajêng-ajêng dhatêng lêstantunipun gêsang sampun sirna amargi saking pandamêlipun piyambak. Dumugi wanci têngah dalu, para prajurit ingkang sampun sangêt sayahipun sami tilêm kalayan bôndayuda, mila Arjuna lajêng undhang angèndêlakên prangipun, ngantos rêmbulan dadari. (§183-185)