U zelven). Dene srananipun botên sanès, kêjawi namung anglarasakên daya-daya saking njawi kalihan daya-dayaning alusing manungsa. Upaminipun, ing salêbêtipun anglampahi kuwajiban, tiyang manggih rêribêt, punika lajêng sagêd sumêrêp manawi Aku-nipun taksih kandêl, sasampunipun sumêrêp, pikiran lan raosipun sampun lajêng dipun pakartèkakên, ing ngriku raosing Aku lajêng saya tipis. Tuladha malih: Tiyang anyumêrêpi pandamêl ingkang nylênèh, wusana lajêng muring, punika ugi amrêtandhani manawi raosing Aku taksih kemawon, nanging manawi dipun pikir lan dipun raosakên, lajêng sumêrêp manawi ingkang ndadosakên muringipun wau raosing Aku-nipun. Ing sanès wêkdal sasampunipun kakulinakakên makatên tiyang wau mêsthi lajêng botên muring lan botên ribêt manahipun, raosipun Aku saya mindhak tipis. Manawi lampah ingkang makatên wau dipun kulinakakên, dangu-dangu raosing Aku lajêng ical, manawi sampun makatên warana ingkang ngaling-alingi gêsang kalihan wadhag punika ical, ing wasana ingkang katingal namung dayaning gêsang ingkang angedab-edabi agêngipun, punapa sasabdanipun manungsa sagêd kanyataan, punapa ingkang katindakakên ugi dados, têgêsipun wontên wohipun. Manungsa ingkang makatên wau anglênggahi bêbasan, sabda pandhita ratu.