Garèng : Kuwi wis karuwan, apa wong kuwi nyang apa-apa banjur ujug-ujug bisa bae, mêsthine iya kudu disinau dhisik. Apa manèh bab kopêrasi, prakara sing angèl sarta gawat, oraa kudu disinau, lagi mangan mae, iya kudu disinau dhisik. Apa kowe ora eling, nalikane kowe durung tau kumamul karo dara-dara priyayi, anggonmu mangan kaya apa, mangan jangan, ora kok sendhoki, nanging kok srutup, dalasan nyakot iwak bae, kang kok tiru dhoktêr gigi, yaiku mothol untune tanggamu, jalaran kok sampluk saka anggonmu narik iwak sing kok cakot mau. Nanging saikine, jalaran saka sêsrawunganamu para jamhur-jamhur bae, caramu mangan sathithik-sathithik iya rada mèmpêr kaya priyayi. Dadi lagine mangan bae wajib kudu disinau dhisik, apa manèh ing bab kopêrasi. Hla nèk saikine bangsaku kiyi ora tumuli nyinau, besuk kapan bisane. Wis mêsthi bae, yèn kawitane bakal nandhang karugian, nanging kenene ora prêlu banjur cilik atine, ngêmungake ngèlingana marang paribasan Walônda kang unine mangkene: jalaran saka karugian utawa kaisinan, wusanane bisa dadi pintêr. Lho, rak iya mêngkono wong urip kuwi.