Kacariyosakên, manawi wontên tiyang badhe mantu, wolung dintên sadèrèngipun mantu wau, sandhanganing kulawarganipun badhe pangantèn jalêr lan pangantèn èstri makatên ugi sandhanganipun badhe pangantèn kalih-kalihipun, kaklêmpakakên dados satunggal saha lajêng kalêbêtakên wontên ing kèncèng têmbaga. Kèncèng wau lajêng kasimpên wontên ing êpyaning griya, sasampunipun griya lajêng dipun rêsiki saha jubinipun dipun uwur-uwuri awu. Wiwit punika kulawarganipun badhe pangantèn kêkalih wau, salêbêtipun wolung dalu sami nglêmpak wontên ing ngriku prêlu sumêdya anjani,anjagi. manawi ing salajêngipun ing uwur-uwuraning awu wau wontên tapaking sagawon, punika anandhakakên bilih lêluhuripun suka palilah dhatêng ijabing pangantèn kêkalih wau, ananging ing ngriku têka botên kacariyosakên, kadospundi kadadosanipun manawi ing uwur-uwuraning awu wau botên wontên tapaking sagawon. Manawi sampun kabuktèn bilih para lêluhuripun anglilani, lajêng dipun wontênakên wilujêngan, saha ing papan panênunan dipun sadhiyani badhe kalih warni dipun abrit, ananging corakipun kothak-kothakan beda-beda, panggarapipun badhe kêkalih wau, ing salêbêtipun sadintên kêdah sagêd rampung babar pisan. Ingkang satunggal kasukakakên dhatêng pangantèn èstri satunggalipun malih dhatêng pangantèn jalêr. Salajêngipun kèncèng têmbaga ingkang kasimpên wontên ing êpyan lajêng