Sarêng sampun sami kèndêl anggènipun ngaji, Ki Tanujaya kuwintuwin. Ki Jasana, sami dipun bagèkakên kalihan kangjêng kyai, aturipun, angsal pangèstunipun kangjêng kyai sami ginanjar wilujêng, Kangjêng Kyai Imam Bêsari lajêng andangu malih kalihan gumujêng, sakesahipun Ki Tanujaya saking Panaraga, punika ingkang dipun jujug sintên, sarta salêbêtipun kêkesahan, kadospundi kawontênanipun Bagus Burham, Ki Tanujaya lajêng angaturakên lêlampahanipun sadaya, wiwit lolos saking Panaraga ngantos dumugi wangsulipun punika, botên wontên ingkang kalangkungan, kangjêng kyai sarêng mirêngakên aturipun Ki Tanujaya wau, raosing panggalihipun trênyuh sangêt, sarta katingal wêlasipun dhatêng Bagus Burham, pangudaraosing panggalih: amêmuji mugi-mugi wontêna pitulunging Pangeran aparing kanugrahan dhumatêng Bagus Burham, kadosdene wêcanipun para linangkung ingkang sampun dipun mirêngakên, anamung ing lair sakalangkung pamêthèsipun dhatêng ing pangajaran.