kita punika ngrumaosi dhatêng sliranipun pribadi, amila gandhèngipun kalihan prakawis bilih wontên dahuruning praja sawanci-wanci wau, kados botên wontên awonipun kita wiwit anggalih kadospundi prayoginipun, saupami wontên prêlu sawanci-wanci sampun ngantos lajêng grobyagan, manawi badhe ambabar pamanggih punika tamtu dipun dhêdhasari nyuraos sarta panglaras punika sadaya namung wontên gêgandhenganipun kangjêng guprêmèn kalihan karaton dalêm Surakarta. Mirit têtuladan ingkang sampun-sampun, nate panjênêngan dalêm nata Jawi ambantu prang, kados ta: nalika tanah Jawi kagêbag prang dening bôngsa Inggris, panjênênganipun nata Jawi ugi ambiyantu nanggulangi mêngsah, kalayan angwontênakên prajurit, tiyang 5000, makatên ugi nagari ing Ngayogyakarta, tuwin para bupati sami ambiyantu prajurit. Namung sarêng jumênêng dalêm Ingkang Sinuhun Kangjêng Susuhunan Pakubuwana kaping IV dipun awisi iyasa prajurit langkung saking tiyang sèwu, botên kenging nyaèni kitha lami, punapa malih adamêl kitha anyar, sapiturutipun (kawrat prajangjian kaping 1 Agustus 1812) ewadene sarêng wontên kraman Dipanagaran, kala jumênêng dalêm Ingkang Sinuhun kaping VI kangjêng guprêmèn ugi mundhut pambiyantunipun ingkang sinuhun, prajurit sacêkapipun kangge nyirêp kraman wau, ingkang cacahing prajuritipun langkung sangking prajangjian [prajangjia...]