Asiling sabin punika ingkang sapratigan dados têdhanipun para ngulama. Amila gêsangipun para ngulama tansah muwah-muwah tanpa kêkirangan. Nanging botên beda kadosdene ingkang jumênêng nata, para ngulama inggih kawêngku sangêt dening pranatan, ingkang sajatosipun inggih botên adamêl sênêng. Kados ta: nêdha kemawon wontên walêranipun, sadintên sadalu kêdah adus kaping sakawan, mangangge kemawon, botên kenging anggêga kajêngipun piyambak, kengingipun ngêmungakên mangangge saking badhe mori.