Petruk : Wah, Rèng, iki pamawas salah wèsêl, Rèng. Sabên wong, sabên bôngsa, sabên agama, têmtu ngarani yèn nganyut tuwuh kuwi ora bêcik, ora dadi kaparênge Ingkang Kuwasa, sanadyan nagara dhewe iya anglaranging.anglarangi. Ananging sing digawe tuladan mau dudu anggone nganyut tuwuh, nanging anggone sêtya mênyang sing dingèngèri, yaiku lakine, nganti tega mênyang patine. Kanggo timbangane sing diarani dêdongengan mau, saiki tak wènèhi conto kasêtyan liyane, kang saèmpêr karo dêdongengan mau, yaiku jamane Sang Prabu Nero jumênêng nata ana ing Ngêrum. Kala samono durung pati akèh wong Kristên, lan sang nata piyambak ya dudu Kristên. Ing sarèhning sang nata ora kêdugi bangêt marang agama mau, andhawuhake marang wong Kristên supaya padha ninggal agamane. Sanadyan wong Kristên sing ora miturut arêp padha diukum pati, saking sêtyane nyang agamane mau, padha ambangkang, diplaur mati disêmbêlih lan disiksa katimbang nyidrani apa sing wis disêtyakake mau. Lho, anèhe ing kene, Rèng, sêtyane wong-wong Kristêm mau, sing matine prasasat padha ngayut tuwuh (awit sadurung-durunge rak wis padha ngrêti yèn ora miturut bakal dipatèni, dadi matine mau prasasat disêngaja) têka ora diarani ala, malah dialêmbana, digolongake wong suci. Wis, wis,