Gandhènging têmbung kang kanggo paclathone wong Jawa ing Surakarta, sanadyan durung paja-paja nyukupi marang saananing têmbung kabèh nanging wis lowung kêna ginawe lantaran marang panggawening ukara, awit wong gawe ukara yèn kuwalik êtraping pamasange marang gandhènging têmbung: iya ora apik, utawa kuciwa, kayadene para tuwan kang lagi sinau marang têmbung Jawa, têmbung: Sênèn Kêmis, padha bae karo Kêmis Sênèn, ingatase para tuwan mau iya ora kuciwa awit dudu têmbunge sarta lagi sinau, balik wong Jawa apa bisa duwe santolan lagi sinau. Mungguh kang wis tinêmu kaya ing ngisor iki: