Nanging botên watawis dangu Tarsan mirêng wontên panjêriting tiyang kaprênah ing papan pêtêng ingkang kados guwa sacêlaking pakurbanan, inggih punika papan ingkang kala samantên kangge mêdalipun sang gêgununganing pandhita èstri. Tanpa angèngêti kawilujênganipun piyambak, punapadene ugi botên ngèngêti, bilih ing wêkdal punika Tarsan sagêd oncat saking bêbaya, sarêng mirêng panjêriting pawèstri nêdha tulung, sanalika punika Tarsan enggal tumandang. Kanthi cikat Tarsan lumêbêt dhatêng papan ingkang pêtêng wau, têrus mandhap nurut undhak-undhakan. Badhe dumugi pundi purugipun, Tarsan botên sumêrêp.