Manawi maos sêrat prayogi sampun rikat-rikat. Sarta ingkang mêndêng sampun ngantos nyalèwèng utawi kirang satiti, sanadyan pamaosipun sabên dintên namung angsal sakêdhik. Ananging punapa ingkang sampun kawaos wau sagêda apil. Dados lastantun manjing wontên ing budi, punapa malih manawi maos mawi kagagas sarta kawantonana panggalih, supados ingkang kawaos wau sasampunipun kagalih sagêt langkung tinimbang sawêg kala kawaos. Botên prêlu sinau kathah-kathah, langkung prayogi maos sakaca mawi kamanah dangu tinimbang maos warni-warni rikatan.