Ing cathetan-cathetan sajarah awal dhéwé, batur tukon wis dianggep minangka lembaga sing wis mapan. Kodèks Hammurabi (kurang luwih 1760 SM) contoné, nulis menawa kaukuman wong sing nulungi batur tukon sing mlayu utawa sing ndelikaké wong mlayu iku pati.[24] Alkitab uga nulis perkara batur tukon minangka lembaga sing wis mapan.[25]