[...k] tansah molah-malih bae. Dhèk biyèn kabèh tindak sing nembak bôngsa Walônda, kuwi dianggêp bêcik lan brêgas, nganti nuwuhake têmbung blandhain, têgêse: kabèh panggawe sing cikat, brêgas, garang lan sapêpadhane. Kaya ta upamne: omah-omah rêsik gêmrining, ya banjur diunèkake: blandhain, mangan nganggo sendhok porok, iya: blandhain dalasan mabuk bêngok-bêngok ana ing pasamuwan, iya mêksa diunèkake: blandhain, mêngkono uga pangkat sing dianggêp brêgas, kuwi ya mung pangkat guprêmenan, kosok-baline kabèh sing nganggo têmbung: Jawa, kuwi ala, asor lan anylêkuthis. Lho kuwi ing jaman biyèn. Barêng saiki kiyi jaman nasionalis, kaanane iya banjur gèsèh bae. Ada-adaning rama guprêmèn, sanadyan wis diadoni bêcike, iya mêksa diarani sing ora-ora. Kaya ta anane wêwacan Bale Pustaka, kuwi wis