mêntah kawruhmu. mangka sabên dinane wis diaturi mujijade. saiki eyangmu wis seda. nanging ora karsa. kapindhone Ratu lan kang aweh nugraha. wong ngumbara kok diturut rêmbuge. awit kowe sing mêsthine paring idi marang aku. yen aku tuwa tiwas. kasusuhane ora dipikir. wêruh kang bêcik lan kang ala. lalar-lulurên asalmu. mung manut unine buku. dadi wêruh ing bênêr lan luput. mêngko rak buwana balik arane. maratuwane tansah golek sraya bisane mantune mati. malah manti-manti aja nganti mungsuh wong tuwa. Kowe kuwi dudu santri ahli budi. Kowe ora kêna sêngit mênyang wong kang agama Buddha. isih nglêstarekake agamane lawas. ora ngrêti marang kang bênêr lan kang luput.