kenging tinêmbung sangkaning aris, dhasar sang putri dèrèng darbe pêpacangan, pinacang lan ingkang sadhèrèk piyambak Radèn Timur, sami lumuhipun, ngantos misuwur ing praja liyan ing bab sandening pêpacangan, lêgêg galihipun kyai patih sarta para nayaka botên wontên ingkang sagêd angsal wêwêngan buntu pikiripun kados sinumpêt. Kêsaru dhatênging utusan saking kadhaton, kyai patih ingandikan, lajêng kèrid [kè...]