Minangka kunci wonten pangandikanipun para pinisepuh ingkang wignya ing agal-alus makaten: Sing sapa weruh marang awake dhewe, iku prasasat weruh Pangeran. Makaten pathining ngelmu gegebanganing para linuwih ingkang tansah ngolah batosipun. Sadaya wau boten sanes ateges paring ancer-ancer dhateng sasamining manungsa: Manawa padha nggambarake, padha nggantha, padha mikir, padha nggagas kahananing Hyang Widdhi lan kanyatane aja nganti kleru ener, aja nganti blawur, aja nganti kabandha dening tetembungan yen dirasa saklebatan sajake Pangeran iku manggon dhewe, pisah karo alam donya, pisah karo manungsa, upamane tetembungan ‘Gusti Allah iku ana ing swarga’, ‘Bali marang panayunaning Pangeran’, lll.