Petruk : Anggonmu mênyanyi ora karuwan dhong-dhinge, Kang Garèng, luwih bêcik aja: bukak suwara bae. Iya jalaran sing kaya ngono kuwi, anane bangsane dhewe saiki dadi bôngsa: ulêr kambang yèn trima alon-alonan. Seje karo bôngsa Tionghwa, Kang Garèng. Kaanane papan padunungane, iya iku Tiongkok, kuwi beda bangêt karo ing kene. Ing kana kêna diunèkake: têtanduran thêthukulan kuwi uripe mung nêm sasi, sing nêm sasine manèh hawane saka adhême nganti têtanduran thêthukulan padha mati kabèh. Nanging wong-wonge ing môngsa adhêm mau, ora kok banjur: yo-ayo dha kêmulan, loso, nanging sabisa-bisa iya cekat-cèkêt tumandang gawe, êmbuh apa bae sing dicandhak, luwih-luwih kalane môngsa panas, anggone nyambutgawe didhèbêl tripêl, prêlune kanggo jaga-jaga ing masa adhêm mau. Kang mangkono mau bôngsa Tionghwa, banjur tansah sinau: srêgêp sêsimpên, ora wêgahan, lan sapadhane.