Manawi kula jumbuhakên kalihan kawontênan isining jagad tansah ewah gingsir utawi santun-sumantun punika, kados ta: lampahipun Sang Hyang Bagaskara, manawi enjing jumêdhul saking wetan, manawi sontên angslup mangilèn, lampahing rêmbulan, manawi tanggal sapisan kaping kalih, kaping tiga, jumêdhul saking kilèn, manawi sampun tanggal sadasa, kawan wêlas gangsal wêlas, jumêdhul saking wetan, lampahing angin, asring agêng = prahara, asring namung sribit-sribit kemawon. Kawontênanipun toya ing bênawi, ing lèpèn utawi ing sumur, asring agung, asring asat, kados makatên sasaminipun, kok inggih sampun mèmpêr sangêt kados pamanggih kula wau, sampun cêtha wela-wela bilih kawontênan ing dalêm jagad punika asring wontên ingkang botên langgêng. Lah pedah punapa manawi wontên sawênèhing tiyang ingkang sawêg [sawê...]