Petruk : Wiyah, Kang Garèng, wong melik diajèni ing liyan, kuwi ora kêna mung sêmendhe bae marang sanak sadulure sing padha lagi kajèn kèringan, nanging kudu budidaya dhewe kapriye cara-carane supaya bisa awake dhewe mau olèh pangaji saka liyan. Awit yèn ora mangkono, samôngsa-môngsa wong sing diarani kajène mau wis katam ajine, sing ngamini iya ora bakal olèh warisan kajène mau. Beda karo aji budi dayane dhewe, yèn bisa kacêkêl, wong pancèn wis duweke dhewe, dadi anggêre bisa kêncêng lan dhikêp bae anggone ngêkêpi, iya ora bakal sumêlang yèn kajène mau bakal anjaluk pêgat. Kajaba wong kudu anjaga aja nganti ngewak-ewakake, iya ora kêna grusa-grusu, utawa bêgita-bêgitu awit kuwi nandhakake kasare bêbudène. Kasaring bêbudèn mau iya kasaring kamanusane. Môngka kabèh bôngsa sing wis wêruh ing tatakrama, iku mêsthi padha anggayuh alusing bêbudèn, sing nuntuni marang kautamaning uripe, lan luhuring kabangsane. Kang Garèng, rêmbug bab tatakrama kiyi, sanadyan pancène mono isih dowi bangêt, luwih bêcik dijugag samene bae, sabab wong wis lêsuwenkêsuwen. bangêt, mêngko mundhak agawe bosêne sing padha mirêngake.