kawêlasasih kados ijêngandika, pantês nampèni panglipur. Pangeran: sampeyan sumêrêpa yèn rayi sampeyan sang putri: sugêng, sarta tansah ngajêng-ajêng rawuh sampeyan ing nagari Tuban, amargi sapêngkêr sampeyan lolos: sang prabu seda. Sang pangeran kagèt lajêng wungu, èngêt wêwentehan swara ingkang kamirêng, ananging pinaibên ing dalêm batos. Sampun anggagat bangun enjing bun pating talêthog angêbêsi sarira, mêdal saking ing wana sumêdya dhatêng padhusunan pados pitakenan ing bab kawontênanipun nagari Tuban, punapa wontên èmpêripun kalihan swara ingkang kêmirêng, wontên ing margi kêpêthuk tiyang ingkang badhe dhatêng pêkên, anglur sami anggêgendhong. Bok ayu: sang prabu apa sugêng. Winangsulan, niku takèn têka anyêrwètèh, sedane sang prabu êmpun kawak kuwi dika tekokake. Sang pangeran ragi sakeca ing galih dene anètèsi swara ingkang kacêtha, lajêng tindakipun sêdya kondur dhatêng nagari, nanging karsanipun botên mêdal ing ngajêngan, mêdal ing pungkuran, panggalihipun: sapisan dèrèng tartamtu sedanipun ingkang rayi sang prabu, kaping kalih bokmênawi [bo...]