Ayu. “Halo, nyuwun sewu punapa leres menika griyanipun Dhik Ayu?” jawabku. “O.. Ayu. Nggih nak?” jawabe. “Nyuwun sewu Bu, badhe ngrepoti. Dhik Ayu nipun wonten Bu?” omongku tak gawe sak sopan-sopane. Pendekatan pertama karo camer kudhu iso ngepek atine, batinku. “Sekedap nggih nak.” Keprungu swara lamat-lamat nyeluk-nyeluk jenenge Ayu. Ora watara suwe wis keprungu maneh swara saka telpon wartel kang tak tempelke kupingku. “Halo, karo sapa iki?” pitakone. Dhuh swarane sing renyah isih empuk keprungu ndek kuping, senanjan wis kena distorsi kabel telpon sing dhawane mbuh pirang kilometer iki. “Aku Dhik, Budi. Lali yo?” jawabku karo ngguyu seneng. “Oh.. Mas Budi to. Piye mas kabare?” saure karo swarane kang merdu mendayu-dayu. “Arep nagih janji?” omongku karo nggoda dhewekne. “Janji. Janji apa tah mas? katone aku nggak tau janji karo sampeyan lhe.” “Yo janji. Janji jare aku oleh dolan nyang nggone sampeyan. Rong minggu kepungkurkan sampeyankan ngolehi aku dolan to?” sambungku. “Wow kuwi to… yo ndolan wae mas. Kapan arep dolane?” “Yen saiki oleh ra?” sautku. “Mmm…. Piye yo.” Grenenge karo sajak mikir-mikir. “Nganggu yo dhik? Yen ngganggo yo wis gak sidha wae” sambungku maneh karo radha kuwica. “Anu sih mas, sakjane aku saiki arep