mula bukané ana S.K. kuwi. “Ya bèn terang diaturké purwa, madya lan wusana apa anané”. Bu Asti mèsem karo mantuk tanda yèn sarujuk karo apa kang diaturké Prof. Lukman. “Paling-paling mengko njenengan ditimbali ana ing rapat Senat, gedhe-gedhené bisa uga dadi sebab lèngsèré njenengan saka kursi Rektorat”. Wangsulané bu Asti kanthi ngunjal ambegan lirih. *** Dina Senin, dina kang wis ditemtoaké antarané Prof. Lukman karo wong papat wakilé sing padha démo setu kepungkur---mbacutké rembugan. Nanging tetep baé kaya setu kepungkur Prof. Lukman ora bisa maringi kejelasan, dhéwéke durung bisa ngotak-atik apa manèh nyabut anané S.K. kuwi wektu iki. “Kuduné, kowé kabéh nggawaa aspirasi kuwi langsung ana ngarsané wakil-wakil rakyat kang ana gedung DPR. Amarga S.K. iki nganti mudhun ya ana sebab lan musababé ya kuwi anané UU pendidikan anyar sing dadi rujukan S.K. Rektor kuwi metu. Lan S.K. iki mau bisa baé dicabut waton ana perubahan utawa peninjauan kembali bab anané UU pendidikan kang surasané ndadekaké Perguruan Tinggi Negeri nduwèni status BHMN, utawa gampangé atur otonomi kampus.” Aturé Prof. Lukman apa anané lan blak-blakané sakngarepe mahasiswa. Kaya arep ambruk-ambruka ruang Senat Universitas mangerteni apa kang diaturké Prof. Lukman. Ana anggota sing sarujuk karo gegayuhan lan kawicaksanané Prof. Lukman, nanging ya ora setithik sing nduwèni béda pamanggih—malah nganggep yèn tumindhaké Prof. Lukman kang kaya mangkono kuwi mau, gawé jeneng ala tumrapé Birokrasi kampus. **** Aku banjur kèlingan marang apa kang wus dingendikakaké dening mbah Sastra, pawongané wis sepuh udakara ngancik yuswa 80-an. Nalika semana, aku lagi ngadem ana ing salah sawijining angkringan pojok gelanggang. Bengi kuwi béda, ora kaya padatan biasané. Segané kucing isih katon numpuk akèh, bakulé angkringan ya mung doplang-doplong karo udud ngentèni pelanggané. Ya ing papan kono kuwi aku ketemu piyambaké. Jagongan bareng wong loro, karo nyruput wedhang jahé, mataku ora kedhép nyawang pawongan sepuh kuwi, iketé wulung, ngagem surjan lurik soklat sing wis katon lusuh ngana kaé. Pasuryané gawé adem sapa baé kang nyawang. Nanging ora nyamping mung katokan modhèl silat. ”Wah simbah iki deksura surjanan ya iketan barang kok ora ngagem nyamping”. Bathinku. “ning ya ra papa tinimbang nyandhang cara saiki sing ora mbejaji, jaré modèrn tur modèl malah rumangsaku saya lèhé deksura ora ngerti hakekaté wong nyandhang, ngudi bab kabusanan......ahk luwèh....”. Mbah Sastra iki sanajan wis sepuh ing yuswa, nanging ya isih wikan ing samubarangé. Aku uga diparingi ngerti, bab kahanan kang lagi tak rasakké sajroning aku neruské sinau ana ing pawiyatan luhur. ngendikané mbah Sastra marang aku ; “Nak mas, niku rak mahasiswa ta, kamangka tumraping mahasiswa kados nak mas niku lagi gedhé-gedhené duwé kekarepan, lagi duwur-duwuré nduwèni idealismé. Mula simbah sing wis tua ngaten mung saged nuturi amrih nak mas ènget kalih punapa ingkang dados kewajiban sinau wonten papan ngriki. Panci leres nak mas, jer basuki mawa béya, tuk kringet sing saben dinané mili nelesi agemané tiyang sepuh kekalih, nawu eluh sajroning donga saben-saben wengi, punika lho ingkang tansah nak mas ènget. Kula nggih prihatos nyumurupi laré-laré punika bengak-bengok salebeting barisan demo. Boten wonten ingkang nglepataken tumindhak ingkang mekaten, nanging kedahipun rak mawi larasing manah kanthi menggalih ingkang prayogi. Langkung-langkung masyarakat. Gumun kula malah wonten ngriku, cobi mang penggalih nggih nak mas, ingkang badhé ngundhuh menawi kuliah awis niku mangké sinten. Rak nggih tiyangé sepuh laré sing ajeng kuliah ta, saking tiyang sepuh setunggal lan setunggalipun menawi pun kempalaken rak saged ugi sinebat masyarakat. Lajeng negara, kapan negara niki saged dados negara ingkang maju lan pinter, menawi badhé kuliah mawon kedah ngukur boboting arta dédé kapinterané laré, lha malah kojur ta. Kamangka sakngertosé simbah, laré-laré ingkang sinau wonten pawiyatan luhur negeri mliginipun, rak kathah ingkang namung anak-anaké tani, buruh, guru, bakul, lan sakpinunggalané sanajan ta boten sakedhik ingkang putrané tiyang gadhah lan kecukupan. Awit saking peparinganipun nikmat pinter saged sinau wonten ngriku”. ”Nuwun sèwu mbah, kepareng kula munggel pangandikan simbah”. Adat biasané yèn simbah wis ngendikan, angèl nggoné arep nyetop, mengko mundhak diarani bocah sing ora nduwé tata krama. Nanging kepiyé manèh Hand Phone-ku muni, aku énthuk kabar ibuné kancaku mlebu Rumah Sakit, gawat jaré. Sakwisé tak aturaké karo mbah Sastra, gagé aku mbayar, pamitan terus bablas. Mbah Sastra katon mung mèsem nglilani lungaku, mung aturé simbah mau durung tuntas jé, ning ya ra papa muga-muga aku bisa ngerti apa kang dingendikakaké simbah. Kamangka ratu-ratuning wengi lagi katon ndadari sisih wétan kaé nyurutke cahyaning sasangka. Nambahi èndahing sesawangan kutha Yoja wayah bengi. Sajroning