Wong karêm ngabotohan, yèn nuju mênang kabungahaning dunya tumpak blak dadi siji, mung tansah angguyu, kosokbaline kang kalah manasi kabaranang atine kaya diobong, suntrut ora bisa angguyu, êntèking sarana banjur angapus-apusi ginawe amburu kalahe, pamburune ora kêcandhak, malah pawitane dhadhal, bêcik êndi karo ora karêm ngabotohan.