Lumrahe wong urip ana sajroning arcapada iki, wewatekane kang mangkono iku, wus ora dianggep apa-apa, kepara mung dianggep prayoga lan utama bae. tandhane ingsun wus kerep ngrungu marang ujaring wong kang pancen kadunungan watak mangkono iku, manawa manungsa urip ana ing arcapada iki diwenangake murba masesa lan nguwasani marang sakabehing tumitah. Iya ujare kang mangkono iku kang banjur dianggep sawijining pasaksen, anetepake yen manungsa iku titah kang luhur dhewe ana ing arcapada iki.