[...kok,] iya ing nagara Cina, kuwi kaanane beda bangêt karo ing kene, Kang Garèng. Ing kene kaanane: ing taun buri, wingènane, wingi, saiki, sesuk, suk êmbèn, sêminggu manèh, taun ngarêp, lan sapiturute, mung padha bae. Kabèh wit-witan, kabèh thêthukulan, têrus ana bae, mulane sêtaun têrus-têrusan iya tansah ana sing kanggo cagak urip ajêgan. Hawane têrus-têrusan kayangene bae, mulane butuhe nyang panganggo iya ora pati ngrasakake bangêt-bangêt. Sanadyan mung nganggo: cawêt bae, pancène ing kene kiyi wis cukup.