Wewayangan rong puluh taun ke­pungkur kaya digelar neng ngarep mripat­ku. Kawitane jaman isih menganggo se­ragam putih biru, aku ketemu karo Sri Wir­daningsih. Aku ngrumangsani yen wiwit duwe rasa beda marang kenya manis kuwi sawise srawung udakara limang sasinan. Nanging, aku ora kuwawa nyuntak rasa ing njero atiku, jalaran aku wedi marang wong tuwane. Pak Pambudi, ya bapake Sri Wirdaningsih mono salah sijine guru kang mulang ing SMP-ku. Piyantune gedhe dhuwur, dhisiplin lan galake ora mekakat. Kabeh guru apa­maneh siswa ing sekolahku wedi karo penjenengane.