Wondene sawênèhing tiyang jalêr neneman, ingkang katingal kêra punika têtela sabab saking tansah kataman ing prihatos ingkang gontas-gantos kemawon, dados botên sagêd sirna blas, upaminipun para anèm ingkang sabên dintênipun kapêksa lênggah dangu awit saking padamêlanipun, kados ta nyêrat utawi sanèn-sanèsipun, malah wêktu -wêktu asring nyambut damêl ngantos dalu, lan malih bawinipun§ bawinipun ing sêrat babad Tanah Jawi Blz. 321 r 10 kangge krama. tiyang bodho ingkang kacadhang-cadhang inggih amung dukanipun kêpala§ = pangagêng, dene ing Surakarta inggih ngangge têmbung kêpala, kados ta: kêpala kampung, kêpala sarung. kemawon, sanajassanajan. tilêm yèn pinuju nglilir inggih kèngêtan dhatêng padamêlanipun, dintên Ngahad angsal libur, sonja-sonja kitha, kados pundi sagêdipun lêma yèn botên pikantuk sawabing sasadara§ lêma amargi saras, kêra sabab sakit,