Sasampunipun ngandharakên prakawis kabutuhan ingkang limrah, ing mangke ngrêmbag prakawis kabutuhanipun manungsa ingkang botên patos kapatitisakên, inggih punika maligi ingkang dados kabutuhaning badan. Sanadyan badan punika sampun gadhah kabutuhan utawi watak piyambak, kados ta: 1. kapengin bagas, 2. molah, 3. nêdha, 4. sanggama, 5. ngaso. Ewadene pikêkahing pêpenginan wau dumunung wontên ing kêkajêngan. Awit sadaya wau kasêmbadanipun saking pakartining manah, sapintên bagasing badan, anggènipun kêdah andhatêngi pêpenginan, bilih manah botên gadhah kajêng inggih botên kalampahan. Samantên malih sapintên kêncênging kajêng bilih badan botên kuwagang, ugi botên sagêd kalampahan, mila larasing badan kalihan manah kêdah kacundhukakên ingkang ngantos runtut, manawi salenca saèstu botên sakeca. Môngka sakathahing manungsa sami ngangkah eca tuwin sakeca. Dene runtuting badan kalihan manah punika prakawis ingkang rungsit sangêt, ing ngriku ratu-ratuning pakèwêd tuwin ribêd, jalaran kawontênanipun badan kalihan manah punika gadhah karewelan ingkang agêng sangêt kalih prakawis.