panggenan papan pandhêlikanipun, ingkang dumunung ing sapinggiring marginipun kewan galak punika, kapal tumpakanipun kasandêrakên wangsul dhatêng kitha, jalaran saking ajrihipun. Nanging saking sangêting anggènipun kedanan dhatêng sang putri, sabên enjing makatên kemawon damêlipun. Mênggah pikajênganipun badhe amrajaya kewan galak saking papan pandhêlikanipun, nanging tansah botên kadugi angêtogakên kawanènipun. Ing dintên punika Sang Aguynguerren wangsul malih, kairingakên ing mitranipun satriya sakawan. Sarêng dumugi ing tilas panggenanipun aprang tandhing kewan galak saha satriya saking ngamônca nagari wau, amrangguli bangkenipun kewan galak, kapaling satriya mêngsahipun apôncakara tuwin tamèng ingkang rêmuk gumalethak ing siti. Sang Aguynguerren ngintên bilih satriya ingkang mêjahi kewan galak wau ugi pêjah, pramila êndhasing kewan lajêng katugêl saking ing gêmbungipun, kaaturakên ing sang prabu Irlan, saha matur bilih piyambakipun ingkang amêjahi kewan galak punika sarta lajêng nyuwun supados kadhaupakên kalihan sang putri, kados ingkang sampun kasayêmbarakakên ing sang prabu. Ing salêbêting panggalih sang prabu botên pitados dhatêng ing kawanenanipun mantri pangarsa wau, nanging sang nata ugi inggih badhe anêtêpi jangjinipun. Mila sang prabu lajêng paring dhawuh dhatêng para baron kalerehanipun, tigang dintên malih sami kadhawuhan sowan ing ngarsanipun sang prabu. Wontên ing sangajêngipun baron-baron sadaya, mantri pangarsa wau badhe kadhawuhan ngatingalakên tôndha yêktinipun, bilih piyambakipun ingkang mêjahi kewan galak punika.