Cêkak aos, ing tanggale sêlawe, aku karo Makne Kamprèt, apadene sêdulurku wadon, Bu Mar, jam sêtêngah wolu esuk wis padha sumadhiya ana ing palabuhan Tanjungpriuk. Ing kala samono wis akèh para luhur lan para priyayi, kakung putri, sing wis padha ana ing kono. Malah jarene akèh sing rawuhe ana ing kono kuwi sadurunge jam 7, ing môngka miturut kabar, labuhe kapal sing dititihi kangjêng gusti kuwi jam 8 thèng, dadi sing akèh-akèh rawuhe kêgasikên. Sanalika kono aku têka banjur kèlingan sing diarani: jam Jawa kae. Nèk diundang pênggandêring, diundang slamêtan, utawa prajangjian apa-apa, sing ditêtêpake kudu têka jam 8 upamane, têkane sok jam 10, nanging nèk arêp nyêpur, arêp mêthuk kapal, lan sapêpadhane, sing wis ditêtêpake têkane jam 8, bokmanawa mêthongkrong ana ing kono wis wiwit jam 6, sing kapisan, anjagakake: kana mêsthine durung ana wong, mulane