Ing pundi-pundi pêkên agêng utawi alit, ing ngriku kenging katamtokakên mêsthi wontên tiyang sadeyan sêkar. Rèhning ingkang sade sarta ingkang numbasi namung tiyang Jawi, dados ingkang kadhasarakên ing ngriku inggih bôngsa sêkar ingkang dados kasênênganipun kemawon, kados ta: sêkar kênanga, mlathi, rêgulo, sundêl, sônggalangit, soka, tuwin sapanunggilanipun, limrahipun mawi ngangge rangkèn rajangan pandhan wangi, kawastanan sêkar campur-bawur, punapadene godhong dilêm, dene wontênipun ing padhasaran ngriku mawi ambên-ambênan, kangge momori sêkar supados gandanipun langkung eca, kados ta: lisah wangi, lisah cêm-cêman, dhèdhès, borèh, cêndhana wangi tuwin sanès-sanèsipun. Tumrap ing pêkên ingkang agêng tiyang sade sêkar botên ngêmungakan satunggal kalih, tarkadhang ngantos dasanan, ewasamantên angsal-angsalanipun inggih taksih urup, saya malih manawi nuju wulan siyam, wiwit ing malêm salikur ngantos dumugining bakda lêbaran, ing samargi-margi pating talècèk wontên tiyang sade sêkar, samantên ugi ingkang tumbas inggih mêksa sêsêluran, nanging ingkang majêng sêkar borèh prêlu kadamêl nyêkar ing pakuburan. Prakawis punika para maos kados ugi sampun sami uninga, pramila katitik saking kawontênan ingkang makatên wau, bab sêkar pancèn têtêp dados kabêtahan, ugi tumrap sadaya bôngsa. Nanging tumraping bôngsa Jawi adhakan namung tiyang èstri ingkang taksih migunakakên sêkar sabên dintên.