padha dadi pambukaning kêkêran kang amêdharake rahsa gaib sajatining ngaurip, supaya waskitha ing uripe, lêstariya urip awal akhir, dene apêsing kawula manawa tumêka ing janji, amung bisaa, waskitha ing sampurnaning sangkan-paran, kamulyaning kahanan jati ana ing jaman kalanggêngan, aja nganti korup marang panasaran.