80. Para kadang mau banjur padha judhêg atine (awit wis ora duwe pangarêp-arêp diparêngake panyuwune marang sang prabu anom. Ing kono banjur padha rêmbugan), para kadang mau kang pintêr dhewe aran Yahuda, iku calathu: He para sadulurku kabèh, kowe padha elinga yèn bapak wis nyêkêl sêsanggêmanmu kang nganggo nyêbut asmaning Allah (saguh labuh pati rumêksa salamête Bunyamin, nganti têkan ing omah) biyèn kowe uga wis sanggêm rumêksa salamête Si Yusuph, wusana kowe cidra, saiki bakal cidra manèh. Ing mêngko kêkêncênganku, aku ora nêdya mulih saka bumi ing Mêsir, kajaba yèn dikon mulih marang bapak, utawa yèn aku didhawuhi dening Allah dikarsakake nglawan pêrang marang sang prabu anom ngrêbut Si Bunyamin (yèn wis kêlakon karêbut, iku aku gêlêm mulih). Allah iku khukume luwih dening prayoga, ngungkuli wong kang padha ngukumi.