Sadumuginipun pamondhokan, Dèwi Kunthi lênggah wontên ing sênthong. Para Pandhawa matur manawi antukipun punika kalihan ambêkta angsal-angsal saking anggènipun papriman, Kunthi mangsuli: apa sira dhêmên marang kabèh ? sarêng Dèwi Krêsna priksa lajêng ambêngok: kula botên sagêd matur. Yudhisthira ingkang dhatêng rumiyin piyambak, mila Kunthi lajêng andangu dhatêng Yudhisthira, kadospundi anggènipun ngrampungi, kadospundi ingkang kêdah dipun lampahi dening Dèwi Krêsna, murih Krêsna botên kalepetan ing dosa. Aturipun Yudhisthira Arjuna ingkang mênang, dados inggih kêdah Arjuna ingkang angrabi, ananging Arjuna matur manawi botên wênang anglangkahana sadhèrèkipun sêpuh kêkalih. Sanalika wau Yudhisthira èngêt dhatêng wêcanipun Sang Wiyasa ingkang sakalangkung mokal, mila lajêng matur: ing nguni sampun kawêca, bilih Drupadi badhe dados semahipun tiyang gangsal, wêkdal punika Sri Krêsna lumêbêt, sasampunipun ngaras padanipun Kunthi lajêng ngandika: ingsun Krêsna, sadaya lajêng gêntos-gêntos ambagèkakên kalihan suka pirênaning panggalih, nanging sasampunipun anggèning linggih sami lajêng amisah, supados sampun rumaos manawi putranipun Prabu Pandhu. [Pa...]