ora nyuwara ngarani jênênge dhewe. Upama ana wong pitu, utawa têlung puluh lima, kang kalairane seje-seje, êndi sing ala. Upama dina Sênèn Wage iku ala, yagene ana wong lair dina Sênèn Wage, lan dadi wong mulya. Yagene ana kauntungan lan kabêgjan ing dina iku. Jare wong sing kalah ngabotohan, dina iku ala, nanging sing mênang: ngarani dina bêcik. Wong kang kalah pêrange ngarani dina apês, nanging yèn ana wong kalah: masthi ana kang mênang. Lah sing mênang iku ngarani dina kabêgjan. Dadi têtela alane dina iku manut siji-sijine uwong, yaiku uwong kang tuna panggayuhe marang sêdyane, lupute iku marga kurang rikat tandange, kurang mêmpêng, kurang karêp, kurang bôndha, kurang bisa utawa kurang pangêrti. Sing salah dudu dinane, nanging uwonge. Saupama Allah agawe sawijining dina ala, sabarang kang tiba ing dina iku amasthi ora kadadean kabèh. Dina kang jare ala kanggone sawijining wong kang apês. Iku pancèn dina bêcik kanggone jagat, sabab nyuda wong kang apês, utawa nyuda wong kang ora dadi rêrêngganing jagat. [ja...]