Petruk : Mêngko dhisik, Ma, aku arêp nyêlani atur, bab kiyi ora prêlu kok dhawuhake manèh, sabab kêrêp bae aku sak sore nganti diulêmi kêndurèn wong sapuluh, wong samono kèhe mau, rêmbuge dak tampani kabèh, ora ana sing dak tolak, awit ing wêtêngku kene masa bakala kakurangan papan...