Salami-laminipun para dewa tansah nindakakên kawajibanipun amranata bawana murih prayoginipun, amargi bawana sampun dangu anggènipun lumampah, mila tamtu manggih pintên-pintên simpangan ingkang nyimpang saking margi agêng. Ingkang kaupamèkakên margi agêng wau kawastanan: kamajêngan (Evolutie) inggih punika ingkang linangkungan sagung dumados, saking wiwitan ngantos wêkasanipun. Manawi jêngandika lumampah saking ing Bênarès ngriki, dhatêng ing Alabat, jêngandika nglangkungi pintên-pintên simpangan, ananging manawi jêngandika lêstantun lumampah urut margi agêng wau, andika badhe tumuntên dumugi ing Alabat. Para dewa anggènipun angusiri bawana kawêdalakên urut margi agêng, ananging manungsa kalamôngsa lajêng minggok anut margi simpangan, ingkang katingalipun sakeca dipun langkungi, môngka saurut pinggiring margi agêng wau pinagêran saha dipun jagang, dados manawi tiyang amargi saking pangangkahipun piyambak nêdya minggok saking margi agêng tamtu lajêng kacêmplung ing jagang utawi katatap ing pagêr, ing ngriku tiyang mastani, manawi tiyang wau manggih sangsara tuwin kasusahan. Ananging kasusahan tuwin kasangsaran wau sae, dene dhumawah ing piyambakipun, awit upami [u...]