Sawênèh wontên rekadayaning guru ingkang dipun suwuni barkah ngèlmi, môngka tiyang ingkang nyuwun wau kalêbêt tiyang ingkang kados kasêbat nginggil, guru wau supados botên mangsulakên kajênging tiyang ingkang mêmpêng, kangge angecani manah, guru wau lajêng purun mêjang, nanging ingkang kawêjangakên sanès ngèlmi ingkang sajati saèstu, manawi botên kaplèncèngakên inggih mawi ngèlmi sêdullan kados ingkang kasêbat bab 2 perangan Na. Kala suwargi Radèn Ngabèi Rônggawarsita inggih kêrêp anindakakên makatên, wontênipun makatên pancèn dipun jarag, panjênênganipun botên kirang waspada dhatêng watak antêp saha kalakuanipun badhe murid, awit tiyang badhe nètèsakên ngèlmi ingkang sajati saèstu, punika kêdah mawang tiyangipun, tiyang ingkang badhe kawucal punika upaminipun siti wontên ingkang wadhas utawi loh, manawi pasitèn wadhas kasêbarana wiji sae inggih tanpa damêl. Amijèkakên ngèlmi mawi mawang tiyang punika prêlu, awit manawi lèrwèh punika prêsasat angasorakên dhatêng kaluhuraning dad. Ngèlmi sajati pancèn dados kêkêraning Pangeran, botên kenging kangge mirah utawi dolanan, kocap makatên punika badhe wontên sêsikunipun, para nabi wali dèrèng wontên ingkang karsa anglairakên mirah, kabêkta saking ajrih bêbênduning Pangeran amiyak kêkêraning dad.