Dene mênggah cêthaning kaskayanipun tiyang èstri punika, inggih bab punapa kemawon ingkang pinanggihipun mikantuki dados kabêtahan anggènipun abale griya, upaminipun tiyang èstri kalanipun wontên ing griya gadhah sambèn, yèn tiyang dhusun nênun, tiyang nagari ambathik, manawi sapunika bangsaning ngrenda andondomi sapanunggilanipun. Punika mênggah angsal-angsalanipun, sanadyan botên sapintêna, nanging nama murakabi, malah manawi dipun manah panjang, langkung srêg utawi agêng ing manah migunakakên yasan piyambak. Upaminipun tiyang jalêr ngangge sinjang sêratanipun ingkang èstri, ing batos tamtu agêng ing manah, saya dhasar sêratanipun sae, sawêg dipun ingêtakên ing tiyang sanès kemawon sampun enggal-enggal mungêl: Punika sêratanipun bojo kula piyambak. Makatên ugi tumrap barang yasan sanès-sanèsipun, punika inggih tansah ngalela katingal mênggahing prayoginipun.