Buncirêng lajêng andhatêngakên pamitranipun kêthèk dipun jatosi karibêdanipun, sami sanalika kêthèk wau ngirid bangsanipun ewon, lêksan. Sadaya sami mapali godhong tuwin nyêmpali pang ingkang pating paroncol, sami sadalu punika waringin-waringin ing alun-alun sampun katingal prayogi, enjingipun konjuk ing sang nata, sang prabu sangêt kagawokan, ing salêbêtipun panggalih taksih ngangkah sandenipun, mila andhawuhakên pêpanggilan malih mundhut mriyêm agêng sarakit ingkang sae wêwangunanipun, badhe kangge ngurmati benjing dhaupipun, Buncirêng nyandikani, nanging nyuwun sumêne. Buncirêng sangêt ing susahipun anggagas pêpundhutanipun sultan ing Bantên, ingkang sakalangkung mokal, saking putêking manah anis saking Bantên mara tapa wontên ing rêdi Canghas, tinarimah pujabratanipun, angsal wasita kapurih manggihi bapa biyungipun, inggih tiyang sêpuhipun wau ingkang sagêd anglaksanani pêpundhutanipun sang prabu, Buncirêng enggal dhatêng Cimarang manggihi bapa biyungipun, sarèhning pisah sangkaning jabang Buncirêng mawi apratela bilih piyambakipun punika anakipun, saha ngandharakên lêlampahanipun sadaya dumugi angsal wasita botên wontên ingkang kalangkungan, kaki Rabaniyah kalihan Rubiyahipun lajêng