Têtiyang dhusun tinêbihan ing manah ngôngsa, narimah gêsang ing satitahipun, sanadyan kêdunungana pangôngsa, inggih namung pangangsaning rumagangipun bau, botên gadhah cipta ngôngsa-ôngsa ingkang damêl risaking pikiran. Mila têntrêming têtiyang dhusun, têtêp kados gêsanging tanêm tuwuh, sanadyan têntrêmipun kêtingal tanpa budi, nanging sagêd murakabi ing akathah, anggèning ambanting kêkiyatan, wohipun [wohipu...]