Sadèrèngipun Bisma katitahakên dhatêng marcapada, ing kaswargan wontên pasamuwan agêng. Prabu Mahabisa ingkang sagêd anggayuh kaswargan saking sêsajinipun, ugi manjing ing pasamuwaning para dewa. Punapa dene Bathari Gangga, ratuning sadaya lèpèn, inggih wontên ing ngriku. Nêdhêng ramening pasamuwan, Bathari Gangga katêmpuh ing samirana ngantos pangagêmanipun kapisah saking sariranipun. Para dewa lajêng sami tumungkul, murih Bathari Gangga sampun ngantos lingsêm, amung Prabu Mahabisa ingkang lêstantun dêngèngèk. Ing nalika wau Hyang Brahma lajêng angêsotakên dhatêng sang prabu. Têrangipun ingkang ing ngriki katêmbungakên: angêsotakên, punika mratelakakên kasangsaran ingkang badhe kasandhang, amargi saking kalintuning tindak tuwin ciptanipun (kadadosaning cipta tuwin pandamêl, warganing Teyosopi mastani: karma) dados sotipun para rêsi utawi dewa, punika wêca cucawanganing[8] karma, amargi Prabu Mahabisa dosa nêrak kasusilan, mila Brahma ngêndika, bilih sang prabu kêdah kalairakên dhatêng ing dunya, anilar kaswargan, makatên ugi Dèwi Gangga badhe katurunakên [ka…]