1 Apa aku padha wiwit ngalem marang awakku dhéwé manèh? Utawa apa prelu aku kaya wong-wong liya padha nuduhaké layang pangalembana marang kowé kabèh utawa saka kowé? 2 Kowé iku layang pangalembanaku kang katulis ing atiku lan kang disumurupi sarta kang bisa kawaca déning wong kabèh. 3 Awit wus tetéla, menawa kowé iku layangé Kristus, kang katulis ing sajroné aku padha leladi, katulis ora nganggo mangsi, nanging nganggo Rohé Allah kang asipat gesang, dudu ing lèmpèngan watu, nanging ing lèmpèngan daging, yaiku ing atiné manungsa. 4 Iya kaya mangkono iku gedhéning kayakinanku marang Allah lantaran Kristus. 5 Kalawan awakku dhéwé aku padha ora bisa nganggep samubarang iku pagawéanku dhéwé; ora, anggonku bisa nindakaké samubarang iku marga saka pakaryaning Allah. 6 Panjenengané uga kang wus mbisakaké aku padha dadi abdining prajanjian kang anyar, kang ora saka angger-angger kang katulis, nanging saka Roh, sabab angger-angger kang katulis iku matèni, déné Roh iku nguripaké. 7 Pranatan leladi kang nuntun marang pati iku katulis ing watu nganggo aksara. Éwasamono nalika kaparingaké kinanthènan kamulyaning Allah, kang njalari wong Israèl padha ora betah nyawang marang wedanané Musa, sanadyan sunaré kang mancorong mau banjur mbleret. Menawa paladèn mau dumadiné kanthi kamulyan kang kaya