Petruk: Dadi yèn mêngkono kowe rak iya ngakoni ta, yèn nagara kuwi mula akèh bangêt pêparinge pitulungan marang kowe aku kiyi, nganti wong sing mlarat pisan, nèk lara iya mêsthi kopèn. Nèk dipikir, Kang Garèng, pirang èwu bae nagara anggone ambuwang dhuwit minôngka kanggo waragad murih bangsane dhewe iki bisane slamêt, bagas kuwarasan, lan sapanunggalane. Ngêndi-êndi panggonan diêdêgi romah sakit, kanggo ngupakara wong lara, dianani para dhoktêr, sing diwajibake nambani wong sing lara-lara mau, banjur angêsatake panggonan sing jêmbêg-jêmbêg lan rawa-rawa, yaiku kadhatone mas ngantèn mas ngantèn malariyah, kang