Sarêng lampahipun sampun jangkêp nêm minggu, Ilya sampun dumugi ing rêdi kramat, mênggah ingkang dipun wastani rêdi kramat wau sajatosipun kêmpalaning rêdi pintên-pintên ingkang pucak-pucakipun prasaksat sundhul langit saking inggilipun. Ngantos sawatawis dangu Ilya lumampah mêdal ing sukuning rêdi wau, nanging botên sagêd amanggih marginipun ingkang kangge minggah dhatêng rêdi punika. Sarêng dangu-dangu dumugi ing lengkongan, ing ngriku Ilya manggih margi alit ing sasêlaning rêdi karang ingkang inggil sangêt. Lampahing margi ingkang minggah dhatêng rêdi wau sakalangkung andêdêr, tanpa ajrih Ilya têrus lajêng minggah mêdal ing margi wau. Wawasan ing ngriku tumrapipun Ilya sangêt sae lan anèh, ngantos piyambakipun mèh supe dhatêng sêdyanipun minggah ing rêdi punika. Ing sarèhning papan padununganipun Ilya punika ing suwau-waunipun wontên ing tanah ngare, ingkang wontênipun namung siti patêgilan tuwin ara-ara kemawon, amila gumunipun inggih sakalangkung-langkung sarêng nyumêrêpi rêdi-rêdi ingkang samantên inggilipun wau. Ing ngriku piyambakipun angrumaosi agênging panguwaosipun ingkang murbèng jagad, lan sapelenipun manusa.