Crita rakyat Indonésia ya iku salah sijining jinis sastra lawas kang dadi warisan budaya ing Indonésia. Crita rakyat iku kalebu salah sijining "genre" sastra lisan utawa sastra oral amarga crita rakyat dicaritakaké kanthi gethok tular utawa lisan liwat crita déning masarakat siji ing masarakat liyané. Crita rakyat uga bisa dicritakaké déning wong tuwa marang anaké. Saben dhaérah lan saben ètnis ing Indonésia nduwèni crita rakyat kang béda-béda. Umumé, crita rakyat ing Indonésia iki warisan saka leluhur kang diwarisaké kanggo masarakat lan generas-generasi enom. Crita rakyat kang ana ing Indonésia uga nduwèni piwulang moral kanggo masarakat. Akèh saka crita rakyat ing Indonésia iku dimulai saka tradhisi lisan kang dicritakaké déning wong tuwa marang anaké lan dicritakaké déning pandongeng ing sawetara désa ing Indonésia. Ing tradhisi Melayu, crita rakyat bisa dicritakaké kanthi wujud hikayat. Ing tradhisi Jawa, crita rakyat uga bisa dicritakaké kanthi awujud kakawin utawa babad. Tokoh-tokoh kang dicritakaké ing crita rakyat biyasané awujud manungsa, kéwan, utawa déwa déwi.