manah. Saupami têmêna saking sabab awoning petangan, kalih pisan wau têtêp nama nanêm winihing piawon. Wusana kayêktènipun sulaya, petang wau ingkang kathah prasasat botên kagatosakên babarpisan, para tiyang sêpuhing lare, namung ngangge paugêran: amburu rob-rob makatên: kathah liripun. Sarèhning tatacara kados makatên wau nama: mukir dhatêng mênggahing kanyataanipun. Manawi angakêni mênggahing kanyataan, bab jêjodhoan punika purba wisesa kêdah gumantung dhatêng ingkang badhe nglampahi piyambak-piyambak, babarpisan botên kenging dipun timbang ing tiyang ingkang botên badhe nyandhang, amargi kaotipun tiyang ingkang nyawang lan ingkang nyandhang punika, têbih sangêt sungsatipun, botên kenging dipun takêr botên kenging dipun ukur ing liyan. Ingkang kaping tiga, têtêping panganggêp dhatêng awon saenipun pinanggih ing petang wau: sampun kalêbêt nama anglampahi pandamêl awon (nêrak pêpacaking kanyataanipun ing raos kamanungsan). Ingkang kaping sakawan, bab manggihakên saening wicalan, punika sayêktosipun: pangulahing basa wangsalan, ngupadosi kapanggihing petangan: petung kramanipun, wical, jawaban. Ngucali kêpanggihing manah, têgêsipun ingkang dipun upadosi ingkang sami kêpanggih sacondhonging manah, wigatosing raos inggih kêdah ingkang sami nglampahi. Amila dumuginipun ing jaman sapunika, ewahing tatacara kina sampun botên kenging dipun tanggulangi, amargi namung nêtêpi kasantosanipun ugêring kanyataan.