jiwanipun bôngsa Jawi, ananging sampun ngagêngakên manah, mugi-mugi pakêmpalan-pakêmpalan wau sagêda widada, kadumugèn sasêdyanipun, sampun lajêng rog-rog asêm dening kataman sêsakit bosênan. Amargi saking pamanggih kula pyambak, sadaya tindak ingkang mawi dhêdhasaripun pyambak punika sampun tamtu manawi mapan saha santosa, sakeca linampahan, awit botên anyulayani kodratipun pyambak. Atur kula punika amung cêkakan kemawon, manawi dipun panjangakên inggih kenging. Amung pangajêng-ajêng kula para nupiksa sampun kalèntu panampi, sampun kagalih manawi kula ngajap wangsulipun tatacara utawi lagon-lagon kina, punika botên, saèstunipun sadaya-sadaya punika kêdah mawi kaewahan ingkang sagêd laras kalihan jamanipun. Ananging kula gadhah pamanggih, bilih anggèn kita sami karaya-raya ngungsêd kawruh kilenan punika, kenginga kangge anyangling utawi andandosi gêgadhahan kita pyambak ingkang sampun wontên, dados sampun ngantos anglênggahi bêbasan: amburu ucêng kelangan dêlêg.