tanggal 11 April 907. Jroning Prasasti iki disebut uga Désa Mantyasih sing ditetepaké déning Sri Maharaja Rake Watukura Dyah Balitung minangka Désa Perdikan utawa laladan bebas pajeg sing dipimpin déning pejabat patih. Uga disebut-sebut Gunung SUSUNDARA lan WUKIR SUMBING sing saiki dikenal minangka Gunung Sindoro lan Gunung Sumbing. Sabanjuré Magelang tuwuh dadi kutha lan dadi Kutha krajan Karesidhènan Kedhu lan uga naté dadi Kutha krajan Kabupatèn Magelang. Sawisé mangsa kamardikan kutha iki dadi kuthapraja lan sabanjuré dadi kuthamadya lan ing era reformasi, sairing karo anané otonomi marang laladan, sebutan kuthamadya diganti dadi kutha. Nalika Inggris nguasani Magelang ing abad ka 18, kutha iki didadèkaké pusat pamaréntahan setingkat Kabupatèn lan diangkat Mas Ngabehi Danukromo minangka Bupati pisanan. Bupati iki sing sabanjuré ngrintis madegé Kutha Magelang kantho mbangun Alun - alun, bangunan papan panggonan Bupati sarta sawijining masjid. Jroning perkembangan sabanjuré dipilih Magelang minangka Kutha krajan Karesidhènan Kedhu ing taun 1818. Sawisé pamaréntah Inggris ditaklukaké déning Walanda, kalungguhan Magelang tansaya kuwat. Déning pamaréntah Walanda, kutha iki didadèkaké pusat lalu lintas perékonomian. Saliyané iku amarga dunungé sing strategis, hawané sing seger sarta pemandangané sing éndah Magelang banjur didadèkaké Kutha Militer: Pamaréntah Walanda terus njangkepi sarana lan prasarana kutha. Menara air ombèn dibangun ing tengah-tengah kutha taun 1918, perusahaan listrik wiwit operasi taun 1927, lan dalan -djalan arteri banjur diaspal[1].