Kita sami percados unen-unen ingkang ungelipun sinten ingkang andhedher sae, temtu badhe ngundhuh sae, lan kosokwangsulipun. Sampun ngantos kita rumaos kecer anggenipun nyinau bab ingkang katingal sepele punika. Gondhelaning kapitayan batin ingkang ginayuh sarana ngulir luhuring bebuden Jawi piyambak kados sampun boten kopen. Dumugi samangke kita teksih grayah-grayah, tumrap kabudayan teksih ketingal sleyar-sleyor, teksih tolah-toleh mangiwa manengen remen niru-niru. Bebrayanipun tiyang Jawi dereng ketingal maton, dereng ketingal jangkep. Kita dereng wani nggadhahi kekencengan lan dereng nggadhahi tekad ingkang madhep manteb anggenipun nyengkud nengenaken basa lan sastra Jawi. Temtunipun sok sintena kemawon ngertos, kados pundi tiyang kok boten purun ngopeni jiwanipun piyambak, punika kados pundi? Manawi kita saged tansah enget dhateng jati dhiri kita piyambak, punika tamtu boten gampil dipunpaeka dening asanes.