kapacak ing Jurumartani, sampun botên angsal wangsulan malih saking kula, awit ing ngajêng kula kêtambêtan dhatêng Wignya Panitisastra, kula wastani tiyang Jawi nunggil agami kula Mukhamad. Ing mangke srapatipun kula laras-laras, kang sring-asring kasêbutakên ing têmbung, Alpuru, Bugis. Têtelanipun dhasar bôngsa Alpuru, dede bôngsa Jawi, môngka yèn tiyang Alpuru punika, botên gadhah agama, namung drigama kang dipun sungkêmi, mila pirêmbag utawi kawruhipun, botên sagêd cècèg kalihan bôngsa Jawi agami Mukhamad. Para priyantun kang sami anjawab sasêratanipun Wignya Panitisastra, kula mriyogèkakên kula purih sami kèndêl. Dipun jawaba ngantos sadasa taun laminipun, mangsi sagêda rujuk utawi cècèg, kawruhipun tiyang Alpuru: kang tanpa agama: namung drigama kang pinasang ing wêwangsul, wah pitêmbunganipun kotor, dêlasan tai, kapacak ing Jurumartani wraksawrêksa. candhana, dilèh wrêksa tai, môngka Jurumartani punika, kang maos para agêng-agêng sapulo Jawi, punapa botên saru: dipun trapi têmbung kotor-kotor, yèn kula dadosa lètêrsètê, botên kula pacak wontên têmbung kotor mêngkatên, inggih tiyang Alpuru, satus taun mangsi cècèga: têmbungipun kalih têmbung Jawi, sanès kados bôngsa Walandi, agamanipun Kristên. Bôngsa Jawi, agamanipun Mukhamad, kalih-kalihipun sami gadhah agami, sabarang kitabipun, karujukakên kalihan kitabipun tiyang Jawi: kang sangking Arab, cècèk sadaya, dêlasan têmbungipun, têmbung Jawi: karujukakên kalih têmbung Walandi: cècèk sadaya, mila