Garèng: Mêngkene Petruk, sawênèhing wong kuwi sok kêsusu banjur anacad tindaking liyan kang dianggêp ora bêcik tumrap awake dhewe, lan sabanjure ora dipikir klayan dawa manèh. Kayadene anacad utawa mêmoyok marang anane wong main, kuwi mungguh panêmuku kliru bangêt. Iya bênêr, main kuwi sanyatane ora bêcik, nanging dudu wajibmu lan wajibku banjur anacad utawa mêmoyok. Dene kowe utawa aku ora nglakoni dhewe, pancène rak kudu sêmbah nuwun marang Kang Kuwasa, utawa wêlas marang wong-wong sing nglakoni mau. Awit anane wong sok banjur main kuwi asale sok warna-warna, kaya ta: ing sakawit ana sing mung kanggo anggolèk panglipuring atine, utawa saking ora cukupe blanjane, rumasane sarana main, nèk-nèke bisa mênang, kang banjur bisa muwuhi kêkurangane mau, malah ana sing main dianggo riyalat, prêlune kanggo cagak lèk, mêngkono sabanjure. Dadi main kuwi ora mêsthi ngêmungake sabab saka dhêmêne ngabotohan bae, nanging bisa uga mêngku sabab kang warna-warna mau, nanging bab kiyi padha dilèrèni samene bae. Liya dina padha omong-omongan manèh.