Sapisan. Manungsa punika gadhah raos aku, têgêsipun misah kalayan manungsa sanès-sanèsipun. Mangka sajatosipun manungsa punika satunggal, têgêsipun sami kemawon. Dene wontênipun beda-beda punika awit saking pun gêsang wau katutupan utawi kabuntêl dening pun karsa. Milanipun manawi karsanipun wau tumuju dhatêng icaling raos aku ingkang anutupi pun gêsang punika, lajêng nama anuju dhatêng manunggiling sadaya gêsang, punika ingkang kawastanan lampahing batos. Mênggah wujudipun manungsa ingkang anuju dhatêng nyawijining gêsang punika tandukipun wontên ing jagad kalairan anggarap dhatêng kabêtahanipun ngakathah utawi kabêtahanipun umum, inggih punika kabêtahanipun bêbrayan utawi malih jêmbaripun dhatêng kabêtahanipun jagad, dados ing ngriku atêgês manungsa punika manunggilakên gêsangipun kalayan gêsangipun sasamining gêsnag. Raos ingkang makatên punika wau ing wêkdal samangke gandhèng kalayan rêtuning bawana ingkang adamêl pêtênging lêlampahanipun manungsa pêrlu dipun gêgêsang, amargi samangsa manungsa punika botên manah dhatêng akunipun piyambak, nanging manah dhatêng sêsamining ngagêsang, têmtu anuwuhakên raos manunggil, ngicalakên raos pasulayan.