manawi panjênêngan ngandika punapa- punapa, kêdah ingkang têmên, bilih ngandika pêthak inggih pêthak sayêktos, jêne inggih jêne, langkung malih manawi kagungan kasagahan utawi pranjanjian dhatêng sintêna kemawon, inggih kêdah dipun têmêni, dados nama nêtêpi têmbung bawa lêksana, luwanganipun badhe linuhurakên utawi ingaosan dening sasami, tumrap kita para wandawaning nata wajib sangêt anggêgulang dhatêng katêmênan, amila sadèrèngipun panjênêngan paring kasagahan, punika kêdah dipun galih rumiyin, amargi manawi namung sak ugêr nyagahi (tanpa kagalih rumiyin) punika botên prayogi sangêt, satêmah badhe ngrèmèhakên badanipun piyambak. Awit saking makatên punika agami Islam inggih andhawuhakên, yèn kita kêdah sagêd nutupi margi (bolongan) kêkalih, inggih punika bolonganing tutuk lan prêji. Têgêsipun nutupi bolonganing tutuk wau bilih ngandikan punapa-punapa (muna lan muni) kêdah dipun araha dhumawahing dhatêng liyan ingkang ngatos-atos, sampun ngantos adamêl sêrik, saha pitunaning asanès, ingkang tundonipun adamêl pitnah, samantên ugi dhahara barang-barang inggih kêdah ingkang ngatos-atos, makatên punika cocog lan dhawuh kadis, ungêlipun makatên: sawijining kawula kang gunêman tanpa pinikir iku bisa anjalari kaplèsèt kajêgur ing naraka, kang jêro lan adohe antaraning masrik lan magrib. Wontên malih ungêling kadis suraosipun makatên: apa sira padha wêruh sapa kang aran muplis (bangkrut) muplis iku umat ingsun kang têka besuk dina kiyamat, [kiyama...]