Ana tikus bêrit siji ana sapinggiring rawa. Ing rawa kono panggonan kodhok. Kodhok mau sok munggah ing dharatan golèk cacing. Anuju sawijining dina, kodhok sênêng atine ngorèk sêru, kalane iku sakèhe manuk kang padha muni kêpêksa mênêng, awit ora kêduga bangêt krungu suwarane kang kliwat mbrêbêgi. Ewadene pangrasane si kodhok, sakèhe kang kêdunungan nyawa, dianggêp padha sênêng ngrungokake pangorèke, mulane saya disêrok-sêrokake. Kaya mêngkono iku upamane wong edan, kang tansah nggrênêngi wong kang padha mênêng bae, ewadene têrkadhang ana wong gêmblung kang dhêmên ngrungokake wong edan. Tikus bêrit sênêng bangêt ngrungokake pangorèke kodhok, banjur alêlewa, pacak gulu lan buntute disolahake minangka pratandhaning bungah. Kodhok bangêt mongkoging ati, awit sumurup yèn dialêm dening tikus, wasana kodhok lan tikus padha mêmitran.