Ing jaman sapunika, inggih punika limrah kawastanan abat kaping 20, ugi sinêbut jaman kamajêngan, manusa majêng sêsêrêpanipun, majêng ugi atêgês wêwah, wêwah sêsrawunganipun, lan sanès-sanès malih ingkang mathuk dhatêng ajênging jaman punika. Ananging kuciwanipun, ingkang majêng punika, botên namung prakawis ingkang sae kemawon, malah ingkang awon inggih langkung rikat majêngipun. Majêngipun prakawis ingkang awon, mujudakên sakêdhiking manusa ingkang ngangge ukuran: têpa salira. Saupami ing donya punika kêbak ukuran: têpa salira, amasthi kawontênaning donya têntrêm, botên wontên utawi kirang cacahipun manusa ingkang: arêbat unggul. Unggul utawi luhur punika pancèn dados idham-idhamaning manusa dadonya,sadonya. pramila inggih nami lêpat bilih manusa wau botên anggayuh dhatêng kaluhuran. Tiyang ingkang luhur, masthi unggul. Unggul punika kêdah kaupadosan ngantos kacandhak, botên karêbat, jalaran tindak rêbatan punika namung tumandangipun budi kamurkan, ingkang lajêng nuwuhakên cêcongkrahan miwah asoring budi. Dados têtela sangêt sulayaning têgêsipun têmbung: ngupados kalihan ngrêbat.