[...n] botên wontên tiyang ingkang kawawa amapagakên kajawi Arjuna, ingkang ratanipun pangirid kuda pêthak, kadi kuda pangiriding pêjah, punapadene Srikandhi, ingkang Sang Bisma botên karsa anandhingi. Bisma botên pisan-pisan anggalih dhatêng Srikandhi, ingkang kaudanan jêmparing amung Arjuna. Sarêng surya wiwit tumamèng aldaka, Sang Bisma ngandika jroning wardaya, pati ora bisa nêkani yèn ora saka karsaningsun dhewe, pangandikanipun: prayogane saiki dak ngèsthi pati. Wêkdal punika para wasu tuwin para rêsi, ingkang sami aningali ingkang sami abôndayuda, manguwuh dhatêng Sang Bisma: o gèr, ingsun mangayubagya, marang karsanira kang mangkono mau, hèh prajurit linuwih, tumindaka kaya èsthinira, ciptanira