Poro manungso biso muno-muni iku soko obah osiking roso lati biso ngunekake tutuk minongko lurung, iku yekti karsaning urip, urip kang gawe gelar kang dadi panutan, mulo siro darbe karso awit jenengsiro den lungguhi urip kang ngrenggo rogoniro. Ono kuwi yekti kang nganani, mahanani mring kabeh kahanan urip kang anganakake saliring gelar gulung gumelaring roso sakalir kang anglimputi rogo ing telenging telogo tanjung, eling-eling jenengsiro duk maksih aneng telenging roso sejati siro durung manunggal, tunggal roso kabeh anglakoni kang nglimput sakojur badan urip kang dadi wengkune wengku kang bakuh kukuh njrambahi jagadiro yekti mulo sireki kroso kabeh ing ragamu lan jabeng asmane sopo