Sarêng sampun wontên katrangan ingkang samantên, para sarjana bôngsa Eropah lajêng sami gadhah pamanah, bilih pangudinipun basa tuwin kasusastran Jawi punika murih sagêdipun prayogi dipun wiwiti saking sinau dhatêng têmbung Kawi rumiyin, sarta marsudi dhatêng sêrat-sêrat ingkang taksih têmbung Kawi. Ananging sarèhning bôngsa Jawi piyambak sampun botên sagêd dhatêng têmbung Kawi utawi sanadyan taksih sagêd inggih kantun balêjad-balêjad, ngantos manawi nêgêsi namung awêwaton saking kintên-kintên kemawon, dados para sarjana bôngsa Eropah wau pakèwêd anggènipun badhe ngupados sarana sagêdipun têrang dhatêng têmbung Kawi. Ananging sanadyan pakèwêd inggih mêksa sami ambudidaya, ngantos sagêd kalampahan kadumugèn ing sêdyanipun.