Dèwi Gêndari linangkung kawaspadanipun, mila sanadyan saking katêbihan, sami kemawon kalihan ingkang cêlak. Têgal paprangan, ing pundi dununging Kurawa anggènipun kasoran prangipun, punika katingal cêtha wontên ing paningalipun Dèwi Gêndari. Tansah anggêrsah Gêndari anggènipun mirêngakên cariyosipun Kesawa satunggal-tunggaling lêlampahan, ngantos dumugi kunarpaning para putranipun sami sirna kabêsmi. Awit saking winasesa dening kasêdhihan, Dèwi Gêndari lajêng ngandika dhatêng Sri Krêsna: amarga saka kurang susilaningsun, krana ingsun sêtya bangêt marang priyaningsun, têmahan rêkasa bisane sumungkêm ing padaning dewa, samêngko ingsun angêsotake marang sira: hèh kang gêgaman cakra lan gada, amarga saka sira ora maèlu marang Kurawa lan Pandhawa, ing nalika padha patèn-pinatèn, mulane Guwinda, sira bakal dadi pangrusaking bangsanira dhewe.