Kêris iku gêgamane wong Jawa, ora mung kanggo gêgaman bae, uga kanggo prabot mara seba utawa lêlungan sapêpadhane, wiwite ana kêris mau kasêbut ing layang Pustaka Rajapurwa kang iyasa Sang Hyang Guru nalika ngejawantah jumênêng nata ana ing gunung Mahendra ajêjuluk Sri Paduka Maharaja Dewabudha, sapiturute tumêka panjênêngane Ingkang Sinuhun Kangjêng Susuhunan Pakubuwana kaping 10 ing Surakarta iya padha iyasa, ananging lumrahe kang disumurupi tangguhe mung wiwit karaton Pajajaran saprene, dene sadhuwuring Pajajaran pilih-pilih kang sumurup, apêse para luhur, kang mêsthi iya mung panjênêngan nata. Mula ana têtêmbungane wong kang ahli wêsi aji, yèn ana kêris bêcik têtela gêgaweaning êmpu, môngka, tangguhe ora maton, dudu Pajajaran, dudu Majapait, sapanunggalane, iku dibasakake ninggal tangguh, karêpe têmbung: ninggal tangguh mau kêris dhuwur, apêse