[...kasaning] manusa kang sêdya anggêlarake kawruhe. Akèh bae manusa kang wus kagadhuhan kawaskithan, nanging durung bisa anggêlarake. Mungguh pangrasane kèhe kawruh kang kinandhut, isih angluwihi tinimbang karo kang winêdharake. Ciptane dhèwèke isih bisa nandukake panggawe kang ngluwihi karo kang wus kawêdharake. Sarèhne ing alam swarga iku siji-sijine cipta bisa maujud, sawijining pangarah bisa kadadean, sadhengah impèn mêsthi têmêne, dadi sawijining nyawa kang nalikane ninggal donya iki wus darbe kawaskithan, ing têmbe yèn bali manèh marang donya iki, mêsthi dadi manusa kang linuwih wiwit cilik mula. Nyawa kang anggawa wijining kalimpadan mangkono marang alam swarga, sarupaning dhêdhêmênane masthi bakal dadi daya. Mulane barêng bali manèh marang donya, banjur dadi bocah kang wus pintêr samubarang kawruh kaya kang kasêbut ing dhuwur. Pintêre iya wiwit isih bocah, dadi tanpa winuruk ing liyan. Uripe manèh ing donya mau, sarupaning kawruhe dadi akèh lan linuwih, sabab bêbakalane wus rumanti nalika uripe sing uwis.