iku kang minangka pangane wong wadon. ragamu iku di’ibaratake prau. Yen mangkono iya bisa katon. sanadyan kahanane wis sarwa bêcik. Pangandikane kiyai Kalamwadi: “Sarehne aku iku wong cubluk. Auliya Cina kêsiku. Kiyai Kalamwadi paring piwulang marang garwane. iya iku yen wong lanang wis bisa nêtêpi lanange. Darmagandhul banjur didhawuhi nimbang. prau dadi ‘ibarate wong wadon. Yen prau wis isi têlung prakara iku. wa: têgêse wêwadhah. mula ênggone nganggit aksara iya dipathoki cacahe. Dene ênggone nganggit aksara iya dipathoki cacahe. Dene kang diwulangake. nanging Dzate nyarambahi sakabehing wujud. amarga arêp gawe sastra urip kaya yasane Gusti Allah. mung paring sasmita kang wis ditulis ana saranduning badan sakojur. wusanane dadi nêmu slamêt ênggone jêjêdhowan. Têmbung ki: iku têgêse iki. sabab ing kono wis ana pangandikane Gusti Allah paring piwulang. mêsthi wong wadon bisa têntrêm ora goreh. sastrane ora ana kang padha. Gusti Allah iku mung sawiji. Nanging yen sastra yasane Gusti Allah. Tanganmu kiwa iku wis anggawa têgês dhewe. dene isine mung têlung prakara. tulisan mau ora kêna ditonton nganggo mripat lair – kudu ditonton nganggo mripat batin. Auliya Jawa ênggone mangan woh wit kayu Budi nganti warêg. yen wong lanang wis bisa nyukupi pangane. dadi ora bisa aweh piwulang kang endah. nanging ora mêtu ing lesan. dadi ora goreh atine. mêsthi wong wadon atine marêm. wong wadon wis kêcukup butuhe.