sapirang-pirang, dhuwit iya akèh, saput prantining omah wis pêpak kabèh, malah nganti turah pating klêdhèr, kabèh mau bisa sirna ing dalêm sajam. Kaya ta: kêmalingan, kaapus-apusan, utawa kobongan, kuwi yèn panggarapmu ora pintêr. Nanging yèn pintêr, malah wuwuha môngsa êntèka, mulane dieling wêkasku mau. Awit abot-aboting abot kuwi ora kaya wong mlarat, sèwu lara sèwu susah nglumpuk dadi siji, utang sêlang mênyang sanak sadulur utawa tôngga têparo, ora diêndêl, malah sanjan bae disigèni, yèn ana wong kelang-kelangan ditarka ing batin, kojure banjur dicogêmol bae, seje karo wong sugih, nglakonana panggawe ala iya kalis ing tarka. Mulane aja nganti kowe wani-wani sêmbrana nglirwakake wêkasku mau, awit yèn wis kêbacut, angèl tutut-tututane.