sok keprungu, wong-wong jawa mbangun kawruh kanthi dalane "ngelmu". Dikandhakake yen ta ngelmu iku kelakone kanthi laku. Kepiye jan-janne nasing kejawen iku kudu ditafsirake? Tafsiran Kleru lan Mblasukake Tafsir sing kleru marang kawicaksanan Jawa iku yaiku bilih ngelmu iku dadi dudu barang rasionil maneh. Ing kene argumen sing sok dienggo, kawruh kejawen kuwi beda karo kawruhe wong-wong barat (eropa) sing migunakake "rasio". Kawruh barat kuwi jarena rasional,lan kawruh kejawen kuwi luwih ngenani "rasa" (ora rasional). Tansir kaya mangkono iku miturut panemuku kleru banget. Tafsir iku mung waton beda. Kamangka yen awakedhewe gelem ngupaya nggoleki kawruh kanthi temenan, kudune tundhon-tundhone nemu nas sing padha. Kawruh kejawen kang lebet kuwi jatine ya "rasional banget". Saya jero kawruhe wong, saya bisa anggone ngungkapake sacara rasional. Saya cethek kawruhe, wong saya mung bisa waton beda lan sulaya. Yen dikandhakake dalaning kawruh wong jawa kuwi dalaning rasa rinasa, ing kene tafsiran kang salah banjur dikontrasake karo nalar. Kamangka kawruh tanpa nalar kuwi sing ana mung peteng. Dadine ya kawruh peteng. Iki sing disebutake "ngelmu ireng". Dene ngelmu putih iku "ngelmu terang nalar." Ciri-cirine Kawruh Yen arep diudhari, ing kene ciri-cirine kawruh sejati kanggo wong jawa dak kira ora adoh karo kawruhe wong-wong saka tlatah