Sapirukunan ngriku botên kenging wontên ratu sanès ingkang ngêmpal, bilih wontên ratunipun èstri langkung saking satunggil, mêsthi dipun pêjahi, têrkadhang kalayan kajêngipun piyambak tilar pirukunan wau, ngupados panggenan sanès kadamêl pirukunan enggal, kalihan tawon-tawon bala ingkang kêsdu tumut ngalih, sasampunipun tawon-tawon wau angsal panggenan ingkang dipun sênêngi (sae), kados ta: glodhog, utawi growongan kajêng ingkang pancèn sampun dipun sadhiyakakên dhatêng tiyang: kangge griya tawon, tawon-tawon wau lajêng pados malam ingkang pinangkanipun saking kuncuping pupus-pupus, kadamêl ngrapêti bolongan utawi rêrêngganging griyanipun, nuntên damêl tala-talanipun, dhapuripun maju nêm, ingkang sabagian kangge wadhah mabên, ingkang sabagian kangge wadhah tigan, malam ingkang kaangge tala punika, asalipun saking sarining sêkar, dadosipun malam (lilin) sasampunipun dipun têdha lajêng dipun dalakên sarta dipun pêtêl-pêtêlakên ngangge sukunipun, dene mabênipun dipun puk saking mabêning sêkar, sasampunipun [sasampu...]