Jaman kalabendu Majapahit dumadi jalaran anané perang ing antarané para trah raja-raja Majapahit dhéwé, sasmitané yaiku nalika Kalimantan Kulon diogèl-ogèl déning para bajak laut Sulu utusané Tiongkok, kawit taun 1405 wis teluk sabongkokan kalawan Tiongkok tanpa nindakaké pangamanan saka Majapahit. Pirang-pirang laladan kang isih ngakoni Majapahit minangka pangrèh prajané, nanging kasunyatané wis ora nindakaké sesambungan kalawan punjer paréntahan. Mangsa satus taun pungkasan saya suwé malah tambah worsuh, sunar Majapahit saya angslup lan manèh madegé keraton-keraton Islam wiwit kurang luwih taun 1400-an ing Malaka lan pirang-pirang keraton Islam kang ngrabasa panguwasa adeging Majapahit nambahi géndra lan dadi kedadéan kang mratandhani bedhahé keraton kang biyèné naté nyawijikaké Nuswantara. Ora bisa diéndhani yèn perang sapadha sedulur ora bisa dadèkaké Majapahit tambah ngrembaka, malah samsaya mundur jalaran akèh lemah-lemah nagara kang jaluk mardika, utamané ing pasisir. Kanthi mangkono Karaton Majapahit resmi jugrug ing taun 1478 Masèhi utawa 1400 Çaka, ing Sastra Jawa jugrugé Majapahit ditandhani kanthi sengkalan candrasangkala kang unine "sirna ilang kertaning bumi".