Weda (Sanskerta: वेद; "Vid", "èlmu kawruh") iku kitab suci agama Hindhu. "Weda" minangka kumpulan sastra-sastra kuna saka jaman Indhia Kuna sing cacahé akèh banget. Sajeroning ajaran Hindhu, "Weda" éwoning Sruti (kanthi barès tegesé "sing dirungokna"), amarga umat Hindhu percaya yèn isi "Weda" minangka kumpulan wahyu saka Brahman (Tuhan). "Weda" diyakini minangka sastra tuwa dhéwé sajeroning peradaban manungsa sing isih ana nganti saiki. Ing mangsa wiwitan mudhuné wahyu, Weda diudhunaké/diajaraké nganggo sistem lésan saka guru menyang siswa. Sawisé tulisan tinemu, para Resi nulis ajaran-ajaran "Weda" sajeroning wangun tulisan. Weda asipat apaurusheya, amarga asal saka wahyu, ora dikarang déning manungsa, lan abadi. Maharesi Byasa, nyusun manèh "Weda" lan mérang "Weda" dadi patang pérangan utama, yaiku: Regweda, Yajurweda, Samaweda lan Atharwaweda. Kabèh iku disusun ing mangsa wiwitan Kaliyuga.