Dhuh yayi kadangipun kakang. Dhuh yayi kang sentosa baune, jejeg prakosa berawa pindha pangleburing bumi, mbok wis aja kakehan kang mbok piker ta yayi. Kabeh mau barang wus kapungkur, ora ana paedahe rasakake, tiwas andedawa gagasan. Sanadyan dak-kandhanana yayi, kiraku ora bakal bisa sira percaya, malah kiraku ngerti bae ora, amarga wus beda jamane. Dadi puluh-puluh dak-kandhanana, sira sayekti ora bakal bisa nggagas kanthi permana jalaran wus beda banget larase. Sumurupa yayi, dhek jamanku samana, keclaping cipta iku isih bisa bareng karo laraping kahanan, mula apa bae saciptane dadi, amarga manungsa isih during dadi bandhanganing ciptane, uriping manungsa isi nomor lan Hyang Mahawasesa, mula ing sabarang kahanan iki karegeming dalem pangwasaning manungsa wis kabanjur dadi bandhanganing ciptane, among tansah montang-monting kaereh dening ciptane, mula ora mokal lamun sabarang iya ora tumeka.