bingahipun Duryudana, inggih punika kabingahanipun kang wêkasan, ngantos ngandika: sira kabèh padha sêtya tuhu, sira padha kabêgjan, kariya slamêt, têmbe padha sapatêmon manèh anèng kaswargan. Sasampunipun ngandika makatên, Duryudana lajêng anilar kawadhaganipun. (§ 9-9)