Mênggahing sêrat cariyos, ingkang dipun rêmêni bab ingkang cariyosipun mawi pêprênesaning jalu wanita, punika tumrapipun tiyang Jawi anggènipun ngraosakên kenging dipun wastani ngantos kêlimrah, botên mawi pilih anèm sêpuh utawi lare, sadaya sami kêsêngsêm dhatêng cariyos ingkang kados makatên wau. Môngka manawi dipun manah panjang, cariyos bab sêngsêming jalu wanita, pancènipun botên wajib dipun waos ing lare, malah manawi dipun raosakên yêktos, sanadyan tiyang èstri inggih botên pantês maos sêrat ingkang suraosipun kados makatên. Nanging nyatanipun botên makatên, sadaya namung dipun waos tanpa mawi pamanahan punapa-punapa. Dados manawi makatên, cêcariyosan prênèsing jalu wanita punika namung manjing dados sêngsêm, dene ingkang nama awon, punika ing bab lekohipun ing têmbung, botêna mawi dipun cariyosakên, tiyang inggih sampun mangrêtos.