ing greja, Narasumber paring pangandhikan kanthi kebak semangat. Piyambakipun ngrakit ukara-ukara ingkang inggil, saha muwuhi kanthi tembung-tembung manca ingkang awis kepireng. Panganggepipun saya kathah tembung manca lan angel rakitaning basa, piyambakipun saya ketingal pinter lan nggadhahi tataran langkung inggil tinimbang sanesipun. Narasumber punika katingal marem nalika ing pungkasaning acara mboten wonten ingkang atur bantahan utawi miterang katranganipun. Emanipun ingkang sami rawuh mboten atur bantahan utawi miterang sanes awit sampun cetha, nanging kosokwangsulipun malah mboten paham menapa ingkang sampun dipun mirengaken. Eman sanget! Pasamuwan kinasih, dinten punika kita sami ngriyadinaken Pentakosata, seket dinten sasampunipun Paskah, wekdal Gusti nedhakaken Roh Suci. Rikala semanten para sakabatipun Gusti Yesus saweg ngempal ing satunggaling papan ing kitha Yerusalem, kados ingkang kadhawuhaken Gusti Yesus. Dumadakan wonten ilat-ilatan latu ingkang nyamber para sakabat temah sami kapenuhan ing Roh Suci. Para sakabat wau lajeng sami wicantenan migunakaken werni-werni basa, manut ingkang kadhawuhaken deng Roh Suci. Emanipun kadadosan punika nuwuhaken klenthu pamanggih tumrap tiyang kathah ingkang sami nyipati. Para sakabat dipun dakwa bilah kawontenan punika tuwuh awit sami mabuk anggur manis. Rahayunipun wonten Rasul Petrus ingkang lajeng paring katrangan bilih para sakabat mboten mabuk, nanging kapenuhan ing Roh Suci, kados ingkang sampun kaweca ing Kitab Suci. Ing jaman samangke klentu panampi bab pakaryaning Sang Roh Suci inggih asring kalampah. Sababipun wonten saperangan golongan ingkang namung nengenaken bab peparing bahasa Roh, mila nalika anggenipun maos Kitab Suci kirang teliti lajeng mastani bilih werni-werni basa ingkang dipun wicantenaken dening para sakabat punika basa Roh. Inggih, basa Roh ingkang maknanipun namung dipun mangertosi dening sawetawis tiyang. Peparing basa Roh ingkang asring damel tiyang ingkang nampi nggadhahi patrap rumaos onjo, mila mboten purun srawung kaliyan sanesipun ingkang limrah. Lelawanan kaliyan patrap mboten purun srawung (Eklusif) Pakaryanipun Roh Suci ing Pentakosta malah ndadosaken manungsa nggadhahi watak tinarbuka (inklusif). Liripun para sakabat ingkang kapenuhan ing Roh Suci sami wicantenan dhateng para Peziarah rikala semanten migunakaken basa saking daerah asalipun para peziarah punika, inggih punika basa Partia, Media, Elam Lsp. Samangke mboten wonten setunggal basa ingkang kaanggep suci lan minangka basanipun Allah. Sedaya nampeni prasapa manut kawontenan lan keunikanipun piyambak-piyambak. Wohipun elok sanget, jinangkepan ing katrangan lan khotbahipun Rasul Petrus, rikala semanten lajeng wonten tiyang ingkang gunggungipun kirang langkung 3000 pitados dhateng sang Kristus saha kabaptis (Para Rasul 2:41). Mboten pinanggih nalar menawi pakaryanipun Roh Suci kok ndadosaken manungsa gumungkung lan mboten purung srawung. Mila menawi wonten tiyang ngaken bilih sampun nampeni kapenuhan ing Roh Suci mangka cak-cakaning gesangipun kados makaten, mesthi tiyang punika sampun mblasar. Ing Injil Yokanan dipun cariyosaken bilih Gusti Yesus paring pangandhika bab toyanig gesang. Sok sintena ingkang ngombe toya punika, saking manahipun badhe tuwuh tuk, ilining toya gesang. Salajengipun kaparingan katrangan bilih toya gesang punika Sang Roh Suci ingkang badhe kaparingaken. Toya gesang utawi Roh Suci punika mboten mampet utawi namung tetep ing manah dados milik pribadi, nanging dados tuk lan mili. Maknanipun cetha pakaryanipun sang Roh Suci punika mboten ndadosaken tiyang eklusif nanging inklusif. Mbereg tiyang ingkang sampun nampeni kapenuhan ing sang Kristus berbagi dhateng tiyang sanesipun. Mbiwarakaken ingkang sampun karaosaken. Tebih saderengipun, ing jaman Prajanjian Lami, dipun cariyosaken Nabi Musa rumaos kawratan mimpin bangsa Israel piyambakan ing ara-ara samun. Pramila awit keparengipun Gusti Allah lajeng dipun kempalaken para pinisepuh ingkang cacahipun 70 tiyang kangge mbiyantoni Nabi Musa. Gusti Allah lajeng mundut saperangan Roh (BIS:Kuasa) ingkang sampun dipun paringaken kagem Nabi Musa, lajeng kaparingaken dhateng para pinisepuh wau. Sanalika lajeng sami kapenuhan lan wicantenan kados dene para Nabi, sanajan namung sakedap. Kalebet pinisepuh cacah kalih ingkang kantun ing pondhok. Lelampahan punika mbereg Yosua abdinipun nabi Musa supados nyegah pinisipuh kalih punika. Awit pakaryaning Roh, Nabi Musa duwa pamrayoginipun Yosua. Saestunipun Nabi Musa malah ngersakaken tiyang Israel sabangsa sami kapenuhan ing Rohipun Gusti. Lelampahan punika nandhesaken bilih pakaryaning Roh Suci mboten saget dipun watesi minangka gadhahanipun sawetawis tiyang, awit pakaryanipun Roh Suci sampun ngrubuhaken singet-singet ingkang misahaken manungsa, mitulungi manungsa kangge mbangun sesambetan (berkomunikasi) kanthi cara ingkang anyar supados pawartos bab Injil Kratoning Allah saget katampi dening sadaya bangsa. Pakaryaning Sang Roh Suci ingkang mraboti saya kathah tiyang ingkang sampun nampi Sang Kristus kangge nampeni timbalan minangka duta martosaken Injil Kratoning Allah dados wujud kaleresan panguwuhipun Sang juru Mazmur: Menawi Padhuka maringaken Roh Padhuka, lajeng sami tumitah, saha lumahing bumi Padhuka dadosaken enggal. Pentakosta ndadosaken kita nglengganani bilih ayahan minangka duta martosaken Injil mboten namung dados kuwajibaning sawetawis tiyang. Saben tiyang ingkang nampeni Sang Kristus kautus martosaken injil kratoning Allah kanthi cara anyar. Kawartosaken kanthi ngaosi basa, budaya lan keunikanipun piyambak-piyambak, temah tiyang-tiyang wau rumaos dipun aosi, saha kanthi makaten sami purun nampeni sang Kristus, temah kanthi cara makaten