Sarêng pulisi dhatêng ing ngriku, sumêrêp wontên tiyang tiga gumlethak ing jrambah kanthi gêrêng-gêrêng, tiyang èstri satunggal ingkang sêmu kamigilan tilêman wontên ing papan patilêman kalihan nutupi rainipun, saha tiyang neneman brêgas ingkang sandhanganipun sarwa sae, ngadêg wontên ing têngah-têngahing kamar. Nanging tiyang neneman ingkang katingal brêgas wau, ing wêkdal punika sampun ical pikiraning kamanungsanipun, wangsul wêwatêkaning kewan balêjêt, amila anggènipun ngawasakên pulisi ingkang dhatêng wau, inggih kadosdene kewan galak anglirik dhatêng mêngsahipun. Sabab sarêng Tarsan kambêtan êrah, alusing bêbudèning manungsa ingkang sampun dipun sinau sawatawis lami, sanalika punika sirna tanpa lari. Amila ngadêgipun Tarsan wontên ing têngah-têngahing kamar botên beda kadosdene singa barong ingkang sawêg kinêpang dening para grêma, angêntosi panêmpuhipun para grêma dhatêng awakipun, nêdya lajêng badhe dipun wasesa.