Nalikane Kadiwa wus kadunungan ‘ayun’, sarirane saya mekar (wuwuh rosa), sarta banjur jumbuh dadi sawiji lan ‘ayun’-e mau, kongsi kawawa anggendeng kalbune pribadi nuju marang wohing budi iku. Kang mangkono iku diarani ‘kayun’ (karsa), awit tekane lan kadadeyane saka kayu sarta iyunan. Dene tembung karsa, iku saka tembung ‘mekar’ karo ‘arsa’. Samana karsane Kadiwa iku durung bisa kaleksanan, awit Panjenengane Ad-haama durung kadunungan ing karsa iku, amarga sarirane durung sapirowa woworane. Dadi saupama ora kagendeng enggone tansah kudu kumpul bali dadi sawiji karo Panjenengane Kadiwa mau, sing mesthi iya ora bakal kadunungan ‘asmara’ lawan ‘karsa’. Ananging saka anggone kudu kumpul, ing mangka sarirane Kadiwa wis ora suci, dadi iya banjur anjalari kurang sucine maneh marang Panjenengane Ad-haama iku. Wekasane iya banjur mung tansah kena kagepok dening sarirane Jan mau, mulane bisa kalebu ing sarirane kang isih suci iku. Suwe-suwe iya banjur dadi ‘asmara’ sarta uga kongsi dadi ‘karsa’. Bareng wus kadunungan ‘asmara’ kabeh, banjur sangsaya wuwuh rosa enggone kudu kumpul. Saking padha rosane iya kalakon bisa kumpul maneh, nanging ora bisa jumbuh dadi sawiji, amarga sarirane karo wis banget ora sucine.