Jaman SD awal taun 80-an, klebu jaman sing durung maju. Lumraeh bocah ndesa ya gumunan karo sebarang apa bae sing mambu teknologi. Montor tesih langka, honda nembe siji loro sing nduwe. Kendaraan sing paling umum diduweni wong ndesa ya mung pit, kaya pit jengki, pit kumbang utawane pit lanang. Enyong tesih kelingan jaman SD sekolaeh mlaku kurang lewih jarak 4 kilometer sekang ngumah. Mlakune nyeker maning, ora nganggo sepatu, wong sepatu jaman kuwe regane tesih larang dadi ora ketuku. Wong jaman tesih durung maju, angger ana montor mabur liwat ya padha ndeleng meng langit mbok menawane keton. Ning sing paling sering ya mung krungu suarane thok. Mergane montor mabure mabur dhuwur banget, dadi anggere keton ya mung cilik menthik, kerep-kerepe malah ketutup mega. Malah angger nggone nggoleti montor mabure mung dasare suarane sing seru, kerep-kerepe ora bisa keton. Wong montor mabur saking cepete nggone mabur suarane ditinggal nang mburine. Dadi suarane tesih krungu nang nduwur kuping, ning montor mabure wis adoh nang ngarepe ninggalena suarane. Sing paling ragab, angger ana montor mabur sing mabure endhep. Ndeleng thok be rasane wis marem banget. Jaman kuwe angger ana montor mabur jenis helikopter sing mabur endhep, terus muter-muter mandan suwe, wong ndesaku mesthi padha siap-siap mlayu meng lapangan/ alun-alun Karanganyar. Ora peduli lagi mangan utawane lagi dolanan, bocah cilik, cah enom, wong tuwa padha rebutan balapan mlayu meng alun-alun Karanganyar. Wong anu nyebrang kali, kathok klambine teles ya ora peduli. Sing penting bisa ndeleng helikopter mudhun nang alun-alun Karanganyar. Tekan alun-laun biasane ngos-ngosane ora patut, ning rasane seneng pol tur lega bisa ndeleng cedek helikopter mudhun. Bar helikopter mudhun, tamu agunge ya mudhun balik meng umaeh nang sisih wetan lor alun-alun Karanganyar. Wong-wong ndesa klebu enyong dhewek padha