Kula wangsuli malih: manungsa kasinungan watêk sagêd nata. Dununging watêk wau wontên ing utêk, naminipun pamikir. Sadaya ingkang mêdal saking wêwêngkon punika nami pikiran. Samangsa manungsa gadhah pikajêng, pamikir kataman dayaning pikajêng wau, lajeng ebah.