badhe gagat enjing lajêng dipun êdusi mawi toya bun saha lajêng kalêbêtakên ing gêdhogan malih. Anggènipun nindakakên makatên wau ngantos tigang dalu têrus-têrusan. Jalaran saking punika kapal wau lajêng dados kiyat lan santosa, kulitipun dados mêncèrèt, ngantos tiyang botên badhe sagêd sumêrêp, bilih kalanipun tumbasipun kapal wau kêbak gudhig. Tigang dintênipun, kapal wau nuntên kacangcang wontên ing saka inggil ing sacakêtipun bêthèk. Ing sakawit kapal wau dêdolanan pêncolotan, nanging botên watawis dangu katingal botên sênêng, saha lajêng badhe mêdhot saking cancanganipun, êndhasipun dipun obag-abigakên, narik-narik tangsulipun, anujah-nujah ngantos adamêl kagèting sadaya tiyang ingkang sami wontên ing ngriku, sarta lajêng mêncolat-mêncoloti bêthèk wongsal-wangsul. Jalaran tandangipun ingkang makatên wau, sadaya tiyang ngantos sami lumajêng. Nanging mênggahing Ilya babarpisan botên anggadhahi ajrih, kapal malah dipun cakêti, lajêng dipun kêndhalèni saha dipun lapaki ing lapak waja. Salêbêtipun amakèhi kapal wau kalihan wicantên makatên: