Mèh sabên panggenan wontên tiyangipun ingkang botên gadhah anak. Saking kumêdah-kêdahipun badhe amomong lare, tarkadhang rintên dalu ngantos dipun rencangi anyênyuwun, ngêngirangi, mrika-mriki amêrdhukun, lan sanès-sanèsipun. Sintên ingkang botên wêlas, manawi sumêrêp tiyang kados makatên. Langkung-langkung manawi mirêng sambatipun: besuk yèn mati sapa sing ngopèni. Samantên apêsipun tiyang botên gadhah anak. Dados kosok wangsulipun: agêng sangêt kabêgjanipun tiyang pinaringan momongan. Sarèhne bêgja wau anglangkungi, pramila kêdah kajagi supados kabêgjan sagêda tulus, sampun ngantos sirna. Ing ngriki ingkang kêdah dipun manah, lajêng panyêpênging lare. Punika botên gampil, mlèsèd sakêdhik asring anuwuhakên kacilakan agêng.