[...nsah] angulak-ulêk balêthok. Lah, pandamêlan dhoktêr punapa inggih kaewokakên asor. Dene ingkang dipun ulak-ulêk têka malah kadhas kudhis, kowak korèng tuwin mayit. Mila prayoginipun bilih manah badhe pados pandamêlan, anggèning manah sampun kajujug ing pandamêlan ingkang taksih dados sor-soran, pandamêlan ingkang taksih dados sor-soran makatên, sampun tamtu inggih botên menginakên, amargi angsal-angsalanipun arta namung sakêdhik. Dados upami nglêbêti pandamêlan tukang batu, punika anggènipun manah mawi angèngêtana bilih gadhah pangajêng-ajêng dados (pangajêng), minggahipun malih dados tukang borêg. Bab punika manawi dipun lampahi kalihan têmên-têmên, mêsthi kadumugèn ingkang dados pangajêng-ajêngipun. Wondene wontênipun tiyang nyambut damêl tansah kêtompal-katampul, sêpên pangajêng-ajêngipun bawa piyambak, punika bokmanawi saking kacocok ing ngajêng, liripun sadèrèngipun nyambut damêl sampun rabi rumiyin. Môngka tiyang gêgriya punika botên sakêdhik kabêtahanipun. Awit saking punika lajêng botên sagêd marnèkakên pêpaking pirantos ingkang dados praboting tiyang nyambut damêl, jalaran botên gadhah arta celengan, tumrapipun tiyang nyambut damêl pirantos punika prêlu sangêt, manawi sae saha pêpak pirantosipun, inggih sagêd ngenggalakên saha nyaèkakên garapanipun, lêlajênganipun sagêd kathah angsal-angsalanipun arta.