sadangunipun anglêrêmakên leleran tumuntên angupakaraa pantun ingkang badhe kangge wiji. Mênawi ingkang badhe katanêm punika pantun cêmpa ing dalêm 1 bau Jawi cêkap wiji 1 gèdhèng. Mênawi ingkang badhe katanêm pantun wulu ing dalèm 1 bau Jawi cêkap wiji 1 gèdhèng. Mênawi ingkang badhe katanêm punika pantun slamêt, ing dalêm 1 bau cêkap wiji ½ gèdhèng. Pratikêl pangupakaraning pantun ingkang badhe kangge wiji wau makatên, pantun punika kêdah dipun pe rumiyin kantos garing, bilih pantun slamêt tuwin pantun calu ingkang badhe kangge wiji, kêdah karêndhêm rumiyin wontên ing kulah botênipun wontên ing jêmbangan agêng tuwin kadèkèkana toya ingkang ngantos anglêlêpakên pantunipun, dene dangunipun pangrêndhêm sadintên sadalu, mênawi sampun dumugi sadintên sadalu lajêng dipun êntasi, tuwin dipun dèkèkakên wontên ing anjang-anjang rumiyin supados atus toyanipun, saha bilih sampun atus tumuntên dipun kêthoki gagangipun, sarampungipun lajêng dipun urit wontên ing leleran wau, dene panguritipun punika saking satunggal-tunggal cali tuwin gagang kêthokanipun wau adat ingkang sampun kêdah dipun pêndhêm botênipun dipun kèlèkakên wontên ing lèpèn, amargi mênawi botên makatên, bokmênawi gagang punika ngantos kobong, adat kupiya ingkang sampun kalampahan asring dadosakên gêring dhatêng wiji, namung sababipun kula botên sumêrêp, bilih ingkang badhe kangge wiji wau pantun cêmpa, pantun punika kêdah kailês dipun dadosakên gabah rumiyin, sarampungipun lajêng dipun tapèni saha dipun intêri, supados rêsik sampun ngantos kawoworan mêrang tuwin mêrang dalah gagangipun ugi sampun ngantos kobong. Mênawi sampun rêsik anggènipun ngupakara, gabahipun lajêng dipun cêmplungakên ing jêmbangan ingkang sampun isi toya supados sagêd pilah gabah ingkang gabug [gabu...]