Radèn Ngabèi Rônggawarsita punika dhatêng pawong mitranipun bujakrama sangêt, sabên dipun dhatêngi pawong mitranipun, sampun têmtu mawi kasêgah dhahar, sanadyan dhatêngipun sampun alungse môngsa, inggih mêksa mawi kasêgah dhahar, pisêgah wau botên namung sawontênipun kemawon, ananging inggih kalêbêt sae, amila sanadyan pamêdalipun Radèn Ngabèi Rônggawarsita wau kapetang agêng, sarta môngsakala taksih dipun paringi saking Gusti Panêmbahan Buminata, saking ingkang marasêpuh, punapadene saking paring dalêm, ewadene sugêngipun kalêbêt rêkaos, amargi dongèngipun ingkang sami anyumêrêpi Radèn Ngabèi Rônggawarsita wau botên nate anyipêngakên arta, sabên tampi arta saking ing pundi kemawon, têmtu namung kagêm sadintên, manawi tampinipun arta namung sakêdhik, kêrsanipun inggih alit, manawi tampinipun arta ragi kathah, kêrsanipun inggih lajêng agêng, têrkadhang mawi anabuh gôngsa, utawi anênanggap ugêr kenging kangge mêrgi angêdalakên arta.