Piyambakipun greget amargi gagal déning kikiyatanipun Dewa Wisnu, ananging piyambakipun boten saged mirsani Dewa Wisnu ingkang njagi Prahlada. Piyambakipun nantang Prahlada supados nedahaken Dewa Wisnu, Prahlada mangsuli, “Dewa Wisnu wonten ing pundi – pundi, Piyambakipun wonten ing mriki, sarta piyambakipun badhe nedahaken wujudipun”. Mireng jawaban punika, Hiranyakasipu tambah duka, ngamuk, sarta ngrisak saka dalemipun. Boten dipunduga-duga, wonten swanten ingkang nggegririsi. Nalika punika Dewa Wisnu minangka “Narasinga” medal saking saka ingkang dipunrisak déning Hiranyakasipu. Narasinga dugi saperlu nylametaken Prahlada saking bapakipun, saha numpes Prabu Hiranyaksipu. Ananging, amargi anugrah saking Dewa Brahma, Hiranyakasipu boten saged pejah bilih boten dipuntumpes wonten ing wekdal, papan saha kahanan ingkang trep. Supados berkah saking Dewa Brahma boten mempan, Wisnu njalma dados manungsa kanthi sirah singa kangge numpes Hiranyakasipu, piyambakipun ugi milih wekdal saha papan ingkang trep. Saengga, berkah saking Dewa Brahma boten mempan. Narasimha saged numpes Hiranyakasipu, amargi Hiranyakasipun katumpes sanes déning manungsa, kewan, utawi dewa. Piyambakipun kabesmi sanes enjing, siyang utawi dalu, ananging nalika sonten. Piyambakipun kabesmi sanes ing njawi utawi salebeting dalem. Sarta sanes kabesmi ing lemah, tirta, dahana, utawi angkasa, ananging wonten ing pangkuanipun Narasimha. Ugi katumpes sanes migunankaken senjata, ananging migunakaken kuku.[3]