Kasugihan lan kamlaratan, saking aluse sakarsaning Allah, satêmêne padha bae. Tandhane: manungsa mung nganggo sacukupe, susah padha susah, bungah padha bungah, lara padha lara, mati padha mati, êndi sing aran beda: ora ana, sing angèl iku wong golèk panarimaning ati apa satibaning cithakane, sok mangkonoa bêcik wong nrima: ora, elinga yèn kowe tinitah manungsa wênang nampik milih saboboting awakmu, aja mung nrima anggêre urip, iku ora ngajèni marang uripe. zie W. B. sugih d.