Sawênèhipun sadhèrèk padhusunan ugi wontên ingkang gadhah reka damêl pathi garut wau, nanging botên kadamêl têtêdhan piyambak, inggih punika kasade dhatêng bôngsa Tionghwa, sabên sakati ± 20 sèn. Dene para sadhèrèk ingkang sami ambêtahakên pathi garut wau ingkang kathah namung tumbas dhatêng toko Tionghwa ing dalêm sakatosipun 25 sèn, utawi 30 sèn. Samantên wau pathinipun tarkadhang sampun botên murni, asring kacampuran pathi sanèsipun. Mila saking pamanggih kula miturut piguna-piguna kasbut ing nginggil, prayogi para sadhèrèk ing padhusunan sami migunakakên tanêman garut, kangge pados nipkah ingkang dhumawah ing badan piyambak, sarana kasade jênang, têtêdhan, krècèk, sapanunggilanipun. Dados botên namung dipun sade glondoran utawi pathi kemawon, sarta ingkang langkung prêlu katindakakên anggêgêsang sarta angathahakên tanêman garut ing