Sariamin miyos kanthi nama asli Basariah ing tanggal 31 Juli 1909 ing Talu, Pasaman Barat. Piyambakipun naté ngampungaken sekolah dasar ing laladan miyosipun, lajeng ing yuswa 10 taun, piyambakipun sampun miwiti nyerat syair saha wujud- wujud puisi sanѐsipun. Sasampunipun lulus ing taun 1921, piyambakipun lajeng nerasaken sekolah dhateng sekolah guru khusus wanita ing Padang Panjang, sah ing yuswa 16 taun sampun kathah nyerat ing mapinten- pinten koran okal kadosta “Pandji Poestaka”. Piyambakipun lajeng dados guru sasampunipun ngrampungaken pendhidhikan ing sekolah guru ing taun 1925. Selasih sepisanan makarya wonten ing Bengkulu lajeng pindhah dhateng Bukittinggo.[2] Lajeng piyambakipun kondur malih ing Padang Panjang ing taun 1930 lan wiwit taun 1939, wiwit mucal malih ing Aceh, lajeng dipunkirim dhateng Kuantan, Riau ing taun 1941.[3] Kejawi mucal dados guru, Sariamin ugi tetep nerasaken anggenipun nyerat kanggé nyekapi kabetahanipun. Lajeng piyambakipun misuwur dados Selasih saking karya novelipun ingkang sepisan. Ing novel kasebat, piyambakipun ugi ngginakaken sandhi asma dados Seleguri, Sri Gunung, Sri Tanjung, Ibu Sejati, Bundo Kanduang, saha Mande Rubiah. Lajeng ing tengahing taun 1930 Sariamin nyerat malih kanggé majalah Poedjangga Baroe. Piyambakipun medalaken novelipun ingkang sepisan, Kalau Tak Untung (If Fortune Does Not Favour) ing taun 1933, ingkang punika ndadosaken piyambakipun dados novelis wanita ingkang sepisan ing sejarah Indonésia. Novelipun dipuncithak déning Balai Pustaka, Lajeng piyambakipun medalaken malih novel sanѐsipun kanthi irah- irahan Karena Keadaan (Because of the Situation), ing taun 1937. Ing antawisipun taun 1928 ngantos 1930, Sariamin dados pandhega ing pakempalan Jong Islamieten Bond, ing Bukittinggi saha dados anggota DPRD Bukittinggi ing taun 1947- 1948.