Awit saking sih katrêsnanipun Gusti Panêmbahan dhumatêng ingkang putra Radèn Ayu Rônggawarsita, sungkawaning panggalihipun ingkang putra wau dipun raosakên sangêt, sarta kalêbêtakên ing panggalih, wasana ngantos anjalari gêrahkipungêrahipun. Gusti Panêmbahan, sanadyan gêrahipun wau botên patosa awrat, sarèhning kagêm bôngsa luhur ingkang sampun yuswa, dados namung kagêm sarean kemawon, para gusti, saha para bandara, tuwin para putra wayah kaponakan, rintên dalu kathah ingkang sami sowan tuwi, anggènipun amanggihi inggih namung wontên ing pasarean, dene wiwit gêrahipun Gusti Panêmbahan wau, ingkang putra Radèn Ayu Rônggawarsita sakalihan ingkang garwa, lajêng anjrak tugur wontên ing Buminatan, sarèhning Radèn Ngabèi Rônggawarsita sampun botên kêkilapan dhatêng gêrahipun Gusti Panêmbahan, amila sasêlaning pandamêlan ing ngarsa dalêm, sampun têmtu angisik-isik sampeyanipun Gusti Panêmbahan kemawon, manawi sampun botên kaadhêp ing putra wayah, Gusti Panêmbahan lajêng ngandikan kalihan Radèn Ngabèi Rônggawarsita, ingkang dipun pangandikakên babagan wigatos ingkang botên kenging kamirêngakên ing sanèsipun.