Wontênipun tiyang pabên utawi kêkêrêngan, punika botên mêsthi jalaran prakawis ingkang langkung prêlu sarta agêng, nanging tarkadhang namung jalaran bab sapele sagêd dados witing pabên, inggih punika amargi saking rêmbag sakêcap ingkang botên condhong kalihan pamanggih utawi pikajênganing satunggil lan satunggilipun, tuwin kirang kasujanan lajêng nuwuhakên pasulayan, wasana dahuru pabên anggêgirisi. Buktinipun sampun kathah kemawon ingkang kadadosan: wontên tiyang pôncakara ngantos nandhang tatu utawi pêjah salah satunggal utawi sampyuh, wiwitanipun saking rêmbag sakêcap utawi pratingkah saênyèk ingkang kakintên-kintên kirang prayogi, ngantos kenging binasakakên: rêbut balung tanpa isi.