[...kit] lajêng nêdha consul dhoktêr saking Batawi, ingkang misuwur kapintêranipun. Kalampahan dhoktêr ing Batawi wau wanci dalu dhatêng, sarampungipun mriksa ingkang sakit, pratela cocog kadosdene pamanggihipun dhoktêr ing Bandhung, prêlu sangêt dipun bêdhèl, mumpung dèrèng kasèp. Ingkang sakit mêksa botên purun dipun bêdhèl, malah nêdha consul malih dhoktêr Jawi Radèn Salèh, ing Bandhung ugi. Dhoktêr Salèh dhatêng, sarampungipun mriksa ingkang sakit, pratela inggih prayogi sêsakitipun dipun bêdhèl, nanging nêdha inah 24 jam, sasampunipun jampi saking piyambakipun dipun ombe. Enjingipun malih sasampunipun jampi wau kaombe, ingkang sakit lajêng ngêdalakên cacing pintên-pintên, wêtêng ingkang mrongkol atos ical saras. Dhoktêr no 1 dhatêng martuwi pinanggih ingkang sakit sampun anjênggèlèk lênggah ing kursi malês udut pipa oncowe. Dhoktêr ragi kagèt, pitakèn kadospundi dene sapunika sampun sagêd lênggah, punapa botên kraos sakit ing padharan. Ingkang sakit mangsuli kula sampun saras botên kraos punapa-punapa. Sasampunipun kula ngombe jampi saking Dhoktêr Salèh, malah kula ngêdalakên cacing pintên-pitên dasa.