Kaping Sangalas (Ijo) Enering gesang anamung dhumateng Gusti Waosan I: I Para Raja 19: 9-18; Tanggapan: Jabur 85: 8 -14; Waosan II: Rum 10: 5-15; Waosan III: Injil Mateus 14: 22-33 Tujuwan: Pasamuwan saged ngraosaken bilih nglampahi gesang punika, winengku ing kekendelan lan ngeneraken manahipun tumuju dhumateng Gusti. v Khotbah Jangkep: Pasamuwan ingkang kinasih wonten ing patunggilanipun Sang Kristus, P unapa nate panjenengan menggalih bilih nampeni karibedan punika mbingahaken? Temtunipun pitakenan punika kaanggep aneh, boten pinanggih nalar. Menawi kita gadhah sambetan ageng, asring kaanggep nembe ngraosaken reribed, ananging dene kok lajeng dipun wangsuli malih? Punapa nate panjenengan nyenyuwun mugi kaparingana karibedan? Temtu boten wonten ingkang purun. “Payo mrenea karibedan, aku wus suwe nunggu tekamu!” pratela punika badhe kaanggep nyleneh. Samangke kita selehaken rumiyin gesang punika akanthi punapa kemawon ingkang wonten. Ing dinten punika kita dipun-wulang lumantar pangandikanipun Gusti kangge saged nyumerepi kadospundi menggahing gesang punika kedah dipun-adhepi kanthi wicaksana. Sanadyan boten wonten tiyang ingkang ngajeng-ajeng nampeni kasangsaran tumrap piyambakipun, ananging kasangsaran punika boten saged dipun-selaki dening manungsa. Ing wekdal nalika ngalami kasangsaran, manungsa mbetahaken pakiyatan kangge nahanaken kasangsaran wau, tatag, tanggon lan pitados. Krodhaning tiyang sangsaya ketingal boten kados nalika nandhang kasangsaran, katandhingna menawi nandhang kasangsaran. Inggih ing kahanan ingkang makaten punika, kita manungsa dipun sumerepaken dhateng wewatesan kita. Kahanan ingkang ringkih punika ingkang dipun-pratelakaken kanthi jujur dening Kitab Suci lumantar lelampahaning gesangipun para abdinipun Gusti ing Kitab suci. Nabi Elia kondhang dados nabi agung pahlawanipun Allah, lumantar pakaryanipun ngekahi ing bab kasetyanipun umat dhumateng Gusti Allah, piyambakipun mejahi kawan atus seket nabi baal. Nanging nabi Elia boten lajeng rumaos bingah karana sampun mrajaya nabi-nabi baal wau, pranyata Sang Putri Izebel garwanipun Prabu Akhab boten saged nampi tumindakipun nabi Elia, sang nabi lajeng pikantuk pangancamipun Sang Putri Izebel, satemah keplajar ngungsi gesang ngantos plajaripun tebih sanget dumugi wewengkon pasamunan Bersyeba, inggih punika tlatah sisih kidul karajan Yehuda. Plajaripun tebih dumugi ing tengahing pasamunan wau, ing ngriku sang nabi nyuwun kapulunga nyawanipun, kanthi tembung sanes piyambakipun kepingin seda, ananging karana pangrimatipun Allah, sang nabi kaparingan daya kakiyatan mlampah tumuju dhateng redi Horeb. Pucaking cariyosipun nabi Elia, sang nabi kaparingan dhawuh kangge mranata gesangipun umat Israel. Dhawuh punika ngengetaken tiyang dhateng dhawuh ingkang katampi dening nabi Musa, duk ing uni wekdal ingkang sampun kapengker, kangge nuntun bangsa Israel nglajengaken gesang kanthi pepaken-pepakenipun Allah. Pasamuwan ingkang kinasih, Beda sakedhik kaliyan cariyosabdinipun Gusti ing Kitab Suci inggih punika sekabatipun Gusti ingkang nami Petrus. Sanadyan ing sacelakipun Petrus punika Gusti Yesus piyambak, ingkang sampun ngyektosaken bilih sanes memedi, tuwin sampun maringi daya pakiyatan, utawi Petrus ingampilan panguwaosipun Gusti saged mlampah ing sanginggiling toya, ewa samanten karana Petrus langkung nggatosaken prahara, satemah Petrus ambles ing toya. Bok manawi kita badhe nglepataken Petrus, karana piyambakipun boten pitados, kadosdene panyaruwenipun Gusti dhateng Petrus, kita inggih lajeng tumut nyaruwe Petrus, nanging patrapipun Petrus rak inggih sami kaliyan patrap kita. Nalika kita nahanaken momotaning gesang, kita asring nggatosaken dhateng momotan lan kasisahaning gesang wau. Satunggal bab ingkang yektinipun badhe nguras daya pakiyatan karana kita langkung migatosaken dhateng momotan wau. Punika ingkang njalari sayah lan lungkrah jalaran awrating momotan. Sayahing manah badhe numusi ing praupanipun tiyang, satemah tiyang ketingal tanpa lejar, alum, ketingal langkung sepuh katandhingaken kaliyan umuripun. Sayah lan lungkrah pancen dipun alami dening manungsa, bab punika badhe nedahaken pancen manungsa punika winates. Nanging wewatesan wau boten ateges manungsa boten saged ngawonaken. Gesang ing kawontenan ingkang makaten pancen boten saged dipun-singkiri. Ingkang baku manungsa boten saged gesang tanpa wontenipun sadaya ewah-ewahan kahananing gesang. Karana saking punika boten trep manawi manungsa ngunjukaken pandonga nyuwun supados dipun uwalaken saking prakawis. Ingkang prelu dipun-gatosaken dening manungsa inggih punika manungsa kedah nggumantungaken gesang dhumateng Gusti Allahipun. Emanipun bilih Gusti Allah asring boten dipun-akeni sampun nuntun dhateng karaharjaning gesangipun. Manungsa badhe ngaken bilih sadaya punika awit anggenipun ngupadi lan saking kapinteranipun piyambak. Ing perangan punika manungsa lajeng boten saged dundum dhateng sesaminipun. Ingkang kalampahan engga dinten punika manungsa nengenaken dhateng kabetahanipun piyambak, dene tiyang sanes dados prakawisipun tiyang sanes. Ing gesang punika cinawisan samukawis ewah-ewahan. Manungsa boten saged nduwa ewah-ewahan badhe kalampah. Satemah sangsaya melok wewatesaning manungsa, punapa malih bab pepejah, manungsa babar bisan boten darbe kawasa. Manungsa sanget anggenipun mbetahaken sesambetan kaliyan Gusti Allah. Kados ingkang kalampahan ing gesangipun nabi agung Elia, utawi juru mazmur ingkang ngakeni bilih Gusti Allah nitahaken samukawis kangge manungsa, pramila Gusti piyambak ingkang kagungan saha maringaken samukawis ingkang dipun-betahaken kangge manungsa. Sinten ta manungsa punika dene kok boten mbetahaken Gustinipun? Kasunyataning gesang punika boten saged uwal saking pangreksanipun Allah. Boten pinanggih nalar manawi manungsa boten sesambetan kaliyan Gustinipun. Minangka pasamuwan Kristen, ingkang sampun ginulang ing bab kadospundi katresnanipun Allah, langkung lebet malih panampining pasamuwan ing bab Gusti Allah wonten ing Sang Kristus. Gusti ingkang nyata wonten ing gesang punika, ingkang nyarengi kita pasamuwanipun, Gusti ingkang nyagedaken manungsa mlampah ing sanginggiling prakawis ingkang sinamar lan wigati. Inggih namung Gusti piyambak dados enering gesang punika. Manawi Gusti sampun dados enering gesang kita, mila ingkang nama nglampahi gesang punika pancen sampun samesthinipun yen kedah nanggel punapa kemawon salebeting kita ngenerakaken gesang dhateng Gusti. Punapa ingkang kita tanggel boten ateges pinangka karibedan, ananging kasagedan kangge nglampahi gesang punika. Manawi makaten, inggih nglampahana gesang kanthi kebak panuwun lan tetep ngeneraken gesang lan manah kita dhumateng Gusti.