kanthar katon murub, kelire kawistoro ing ngandhap miwah ing nginggil, kanan kering Pandhawa miwah Kurawa. Ki dhalang neng ngisor damar, bisa nampik lawan milih, nimbang gedhe cilikiro, tumrap marang siji-siji, watake kabeh ringgit, pinates pangucapipun, awit pitudhuhiro, balencong ingkang madhangi, pramilane balencong kang luwih tuwo. Dene unining gamelan, wayange kang den gameli, dhalange mung darma ngucap, si wayang kang darbe uni, prayögo gedhe cilik, manut marang dhalangipun, sinigeg gongso iko, kaki dhalang masesani, nanging darmo ngucap molahake wayang parentahe ingkang nanggap. Ingkang aran Kyai Sepi, boso sepi tanpo ono, anane ginelar yekti, langgeng tan öwah gingsir, tanpo kurang tanpo wuwuh, tanpo reh tanpo guno. Ingkang luwih masesani, ing sölahe wayang ucape ki dhalang. Ingkang mesti nglakonono, ingkang olo ingkang becik, kang nonton mung ingkang nanggap. Yeku aran Kyai Urip, yen damare wus mati, kabeh iku dadi suwung, tan ono opo-opo, lir ingsun duk durung lair, tetap suwung öra ono siji opo. Boso kelir iku rogo, wayange Suksmo sajati, dhalange Rasul Muchammad, balencong Wahyune Urip, iku upama Widdhi, cahyane urip puniku, nyrambahi badhaniro, njobo njero ngandhap nginggil wujudiro, wujude Allah kang murbo. Yen wayang mari tinanggap, wayange kalawan kelir, sinimpen sajroning kothak, balencong pisah lan kelir, dhalang pisah lan ringgit, marang ngendi paranipun, sirnane blencong wayang, upayanen den kepanggih, yen tan weruh sira urip kaya reco. Benjang yen siro palastro, uripmu ono ing ngendi? Saikine siro gesang, patimu ono ing ngendi? Uripmu bakal mati, pati nggowo urip iku, ing ngendi kuburiro? Siro-gowo wira-wiri, tudhuhno dununge