Sakawit nalika taun 1914 kula gêgriya wontên ing Sukawati nate dipun cariyosi para sêpuh, bilih jampining tiyang kenging êntup-êntupan wau tuwin dipun cakot sawêr punika gampil sangêt, inggih punika panggenan tatu tabêt êntup sarta tabêt cakotan wau lajêng katèmplèkana sela (intên punapa barleyan) tamtu lajêng sagêd saras, sami sanalika. Wêkdal wau sarèhning wicantênipun tiyang sêpuh inggih cêkap kula inggihi kemawon, ananging ing dalêm batos maibên, awit botên pinanggih ing nalar.