Sawênèhipun guru kêrêp anyumêrêpi wêdharing dêrêngipun murid, ingkang sanyatanipun angsalipun saking piyambakipun piyambak, amargi gagasanipun guru ingkang kirang sukci, punika tumanduk angengingi badan pangraos tuwin pikiranipun murid ing sakiwatêngênipun, mila inggih kêdah ngatos-atos sangêt. Kajawi makatên dayaning cipta awon wau, ingkang ngengingi angên-angênipun sadaya murid, punika wontên ngriku saya wêwah rosanipun, lajêng kalembarakên ing sanès, makatên tumimbal-tumimbal salajêngipun, ngantos dados watak utawi pakulinanipun pamulangan ngriku. Upami para guru punika sami karsa anggalih tuntunan ngangge cara kados ingkang kaandharakên punika, bokmanawi botên badhe nguciwani sadaya pandamêl, wêwaton kang botên sae ingkang kulina dipun angge ing pamulangan ingkang agêng-agêng, punika botên badhe kalajêng-lajêng.