V. Sasambêtan kita para manungsa kalihan titah isèn-isèning jagad sanèsipun manungsa. Kauningana ! Sampun kawêca ing dalêm kitab suci, sarta ugi cocog kalihan kanyatahanipun, bilih sadaya titah ingkang kumêlip (gumêlar) ing salumahing jagad sakurêbing langit, punika sadaya sampun kinodrat dados hak kita manungsa, kenging kita prentah, kita kuwasani, sarta kita alap pigunanipun. Dados sadaya wau nama sami suka paedah dhumatêng kita ingkang tanpa wangênan mênggah agêng sarta cacahipun, nanging sadaya wau ugi gadhah hak saking kita manungsa. Mila adilipun, kita wajib kêdah nimbangi, nyêkapi ing hakipun sadaya wau. Manawi kita botên adil (nglirwakakên) ing kuwajiban kita tumrap ing sadaya kaanan wau, mêsthi inggih nama kenging prakawis, dipun adili ing pangadilaning ngalam, sarta ugi badhe nampi ukumanipun. Mênggah upaminipun ingkang adhakan kemawon kados ta : kita ing donya sampun mêsthi migunakakên (ambêtahakên) sandhang, têdha, gêgriya, dalah sapirantosipun, mila adilipun kita inggih kêdah ngrimati, ngrukti, Ian ngupakara ing sadaya wau, miturut anggêring kodrat, ing samangsa kita botên purun nyêkapi ing kuwajiban kita punika wau, sampun mêsthi pinatrapan, botên sagêd ngalap pigunaning sadaya wau kalihan sampurna trêkadhang malah sagêd adamêl kasangsaran. Kados makatên