Wonten ing penyamaran, tiga déwa nyuwun tetedhan dhateng Anasuya. Nalika Anasuya nyaguhi, tiga déwa nambahake bilih kapéngin nampi persembahan manawi Anasuya nindakaken tanpa migunakaken ageman. Anasuya bingung. Manawi piyambakipun rawuh tanpa migunakaken ageman ing sangajengipun tiyang sanès, saèngga pengabdianipun ("patibratyam") badhé dhawah. Manawi piyambakipun nampik, tiga tamuipun saged maringi kutukan. Anasuya rumaos bilih tiga tamu punika sanès minangka tiyang normal amargi panyuwunipun ingkang anéh lan piyambakipun rumaos dipunjebak supados mlebet ing kaanan ingkanng awrat. Lajeng Anasuya komunikasi kaliyan garwanipun lumantar pikiranipun lan ngendika bilih piyambakipun boten ajrih kanggé nglayani tamunipun tanpa busana amargi boten kapangaruh déning napsu.