Alusing bêbudèn wau, manawi dèrèng dipun raosakên lêbêt, malah sajak namung katingal wadhèh, awit sintêna kemawon, tiyang sampun mangrêtos dhatêng ingkang dipun wastani bêbudèn ingkang alus. Tuwuhing panyuraos ingkang kados makatên wau, manawi purun ngraosakên saèstu, pokipun tamtu lajêng kêpanggih, jalaran saking rumaos gadhah panganggêp bilih sampun kêdunungan wiji ngèlmu ingkang dipun ajêngi yêktos, nanging saupami dipun wastani saening ngèlmunipun wau dèrèng dados, tamtu kipa-kipa. Malah purun amastani dhatêng lêpating sanès gêntos. Dene sajatosipun, sami lêpatipun, awit sami kêgambar dèrèng alus bêbudènipun. Tandhanipun dèrèng alus, tiyang anggadhahi ngèlmu dipun wada kemawon têka muring-muring, lajêng dadosing ngèlmunipun benjing punapa. Makatên ugi anggènipun cawe-cawe punika inggih prêlu punapa. Wosipun sadaya wau sami golongan dèrèng alus ing bêbudèn.