ingkang dados tôndha lan têngêranipun sabab anggadhahi abngal inggih punika pakarti utawi pandamêl. Wontênipun barang gêsang sagêd mobah mosik utawi tumindak sagêd punapa-punapa, punika saking pandamêling gêsang, nanging gêsang botên nyambut damêl, awit sadaya pandamêlan sampun kapasrahakên dhatêng satunggal-satunggaling pirantos, kados ta: wontênipun sagêd ningali, anggônda, amirêngakên, angraos, punika sampun kapasrahakên dening pôncadriya. Wontênipun sagêd mikir, ngangên-angên, nyipta sapiturutipun, punika budi ingkang anindakakên, dunungipun wontên ing utêg, makatên sapiturutipun ngagêsang sagêd sampurna pakartinipun sadaya. Rèhning sadaya pirantos ingkang dumunung wontên ing raga punika dados karerehaning gêsang, kasêbatakên kawula, ingkang dados gustinipun gêsang. Gêsang kajawi botên nyambut damêl, inggih botên ewah gingsir, botên kenging sakit lan pêjah. Ingkang kenging sakit pêjah ewah gingsir punika raga lan pirantosipun wau. Dados upami tiyang sakit, susah, edan, punika ingkang nandhang raganipun, dene gêsangipun botên