Ancas nindakaké adicara lara pangkon iki supaya mangerteni yén putrané lanang utawa wadon arep nindakaké nenikahan, uga digawé tètèngèr yén putra putriné arep mbangun balé wisma, sakliyané iku lara pangkon uga digawé hiburan ing adicara pawiwahan lan pungkasan uga digawé nguri – uri kabudayan. Tradhisi kaya iki awujud kebanggaané masyarakat, amarga kanthi ngadakaké kagiyatan tradhisi lara pangkon nuduhaké pakurmatan kanggo wong tuwa, amarga bisa njaga anak sing isih prawan, lan pungkasane nganthi bisa nemokaké jodoné sing isih perjaka. Semono uga anak wedoké sing bisa nglewati masa keperawanané nganthi tumekané nikah awujud kabagyan lan kasenengané dhèwè kanggo wong tuwa, uga kanggo wong wadoné dhèwè, kluarga besarè, tangganè lan masyarakat sing mencintrakan masyarakat sing harmonis. Masyarakat sing bisa njaga unggah-ungguh, mahami aturan adat, masyarakat sing nduwéni dugo (masyarakat sing nduwéni moral). Ing panguripané manungsa, manungsa iku nglakokaké sing jenengé siklus panguripan, kanthi cara garis besaré, siklus panguripané manungsa bisa dibedakaké dadi papat bagéyan, yaiku lahir, dewasa, nikah lan mati.