Sang Prabu diaturi ngyêktosi. ingkang damêl bumi lan langit. dadiya têngêr Sabdapalon ênggone bali marang tanah Jawa anggawa momongane. Benjing tamtu dipunprentah dening tiyang Jawi ingkang mangrêti. dipuntampik dening Dewa. Paduka-yêktosi. Sabdapalon akeh-akeh ênggone nutuh marang Sang Prabu. wong tanah Jawa padha salin agama kawruh. sagêd wangsul kados jaman Buddha jawahipun”. wêwah bênter awis jawah. isi wedang lan toya tawa. mêsthi nêmu sangsara. Sang Prabu ngungun sarta nênggak waspa. Jawinipun ical. kêndêl tindak nistha tuwin rêmên supata. sijine diiseni banyu sêndhang. banjur disumpêli godhong pandan-sili. wiji bungkêr botên thukul. ing besuk yen ana wong Jawa ajênêng tuwa. tiyang sagêd matur piyambak dhatêng Ingkang Maha Kuwasa. Sang Prabu karsane arêp ngrangkul Sabdapalon lan Nayagenggong. ing batos rumaos kaduwung bangêt dene ngrasuk agama Islam. yen gandane mari wangi. Dene samêngko Sabdapalon isih nglimput aneng tanah sabrang”. benjing: sasi murub botên tanggal. sami engêt dhatêng agami Buddha malih. amargi kukuminipun manusa anggenipun sami gantos agami. yen wiwit jaman kuna mula. saiki mung kowe kang tak-tari. jarene besuk yen mati. Banyu sêndhang mau kanggo tandha. nglimputi salire wujud. Benjing yen sampun mrêtobat. manawi sampun santun agami Islam. agêgaman kawruh. jawah salah masa. Sabdapalon matur yen arêp misah. mung nêtêpi jênênge Sêmar. nilar agami Buddha. nanging wong loro mau banjur musna. namung kangge têdha pêksi. amratelakake yen ênggone mlêbêt agama Islam iku. Sang Prabu mirêng ature Sabdapalon. Sunan Kalijaga banjur jasa bumbung loro kang siji diiseni banyu tawa. benjing tanah Jawa ewah hawanipun. iya iku sing diêmong Sabdapalon. Punapa cacadipun agami Buddha. Sang Prabu ngandika: “Kok-tutuha iya tanpa gawe. Cobi paduka-yêktosi. nanging ora manggon ing kono. damêl bingungipun kanca tani. wis disêkseni dening si Sahid. ora wênang miwiti karêp. amarga barang wis kêbacut. Wiwit dintên punika jawahipun sampun suda.