Wangsulipun Sujana saking Karangdlima kados pêpindhanipun satriya mandhap saking pratapan, lampahipun rêndhêt alon, kanthi anggagas lêlampahanipun ingkang rinaos awrat sadaya. Manawi angèngêti anggènipun ngangkah dados lurah dhusun, manahipun lajêng anglês, saking ngrumaosi bilih mêngsahipun sami tiyang pêngpêngan sadaya, têgêsipun tiyang sugih-sugih, ingkang kuwawi ngangkat badanipun saking dayaning bôndha, inggih punika sagêd miluta têtiyang alit murih milih dados lurah dhusun. Saha ing ngriku Sujana inggih lajêng mangrêtos cêtha, bilih anggèning gadhah prêlu Surasêntika ugi kêmoran kajêng amiluta dhatêng têtiyang alit, layak wutahing pasugatan tuwin anggèning ngrahabi têtiyang alit ngantos kados makatên. Môngka tumrapipun Sujana, têbih sangêt sagêdipun tumindak makatên, gèk ingkang dipun êndêlakên kemawon punapanipun, sugih botên, dipun suyudi ing tiyang botên, saking botên wontên ingkang kangge sarana. Manawi ngèngêti dhatêng kawontênanipun piyambak wau, inggih lajêng dados narimah.