Sudagar neneman wau tansah ngêsah sarta nangisi ingkang èstri, sambatipun makatên: nimas, geneya ta, kowe kok mênêng bae, sapanên, ta, aku. Yèn pancèn kowe sida marak ing ngarsane Kang Maha Kawasa, aku êntènana ana ing kubur pangarib-arib, ora kêlar aku pisah suwe-suwe karo kowe, dêlêngên ta kaananku saiki