Sadaya barang utawi kawontênan ingkang gumêlar wontên ing donya punika katitahakên dening Pangeran. Wontênipun katitahakên wau tamtu wontên prêlunipun. Sapunika prêlunipun punapadene gêsang kita katitahakên wontên ing ngalam donya. Prêlunipun sapisan supados bêbranahan, punika anjalari jagad rame kanthi sampurna gumêlaripun. Kaping kalih wontên prêlunipun ingkang wigatos, inggih punika bilih gêsang kita nêdya nunggil lan gêsanging Pangeran,§ nunggil sasana. kêdah sarana tumitah wontên ing ngalam donya rumiyin, awit bêbukanipun sadèrèngipun wontên punapa-punapa Pangeran sampun wontên, lajêng anitahakên Adam, Adam têgêsipun kawitan, nanging Adam wau dèrèng tumitah wontên ing ngarcapada, kasêbatakên taksih wontên ing swarga. Adam ingkang dèrèng tumitah ing ngarcapada wau tamtu dèrèng gadhah wujud, kaananipun ing ngriku taksih dados trimurti (tripurusa), trimurti punika dados wahyuning panggêsangan sadonya punika. Asalipun trimurti saking kêmpaling tigang kaanan, inggih punika saking alusaning toya, latu, angin, trimurti sanajan dados wahyuning panggêsangan, nanging asalipun inggih saking gêsanging Pangeran. Adam ingkang dèrèng maujud utawi trimurti, sumêngka kapengin§ namung kangge luwêsing cariyos kemawon. ingkang dados sêngkêraning Gusti§ wontên ing cariyos woh wit kuldi, nanging jatinipun wohing budi. inggih punika ngangkah manunggil kalihan gêsanging Pangeran, botên sagêd kalêksanan jalaran awisaning Gusti, atêgês nyulayani kalihan karsanipun, awit manawi kalampahan [kalampaha...]