Nalika kula wontên ing Blora, kula kanggenan lare kapenakan kula piyambak, watawis umur wolung taun, badanipun mêthekol, kiyêng, katingal saras, tandangipun rikat, swaranipun antêp, botên nglêmèk, mripatipun anjêkithat, sawanganipun lantip, sanès lare bodho. Swangan makatên wau jêbulipun kalèntu. Nyatanipun wontên ing pamulangan pasinaonipun kêndho, botên saking kêsèd, utawi sêmbrana, nanging saking antukanipun, nanging inggih manawi nuju dipun wulang, manawi sampun bibar, inggih akas, ringas malih. Prasasat sampun kenging dipun têmtokakên: sabên wulangan lesan, punapa maos, piyambakipun têmtu ngantuk, manawi wulangan sêratan, botên, sampun tamtu kemawon bijinipun inggih kathah ingkang kirang. Sagêdipun anggarap wulangan sêratan, punika manawi ngêrtos katêranganipun wontên ing wulangan lesan, ing môngka ing sabên wulangan lesan, piyambakipun têmtu ngantuk. Ing suwaunipun mripatipun bêning punika manawi wiwit mirêngakên wulangan utawi ngadhêp buku ingkang lajêng abrit, sakêdhap malih sampun mak thêkluk.