kêbanjur olèhe doyan mêrtega, ora nganggo taha-taha, nganti tuna ing wêweka, satêmah padha nêmu papa, wêkasane dadi ina, rêkasa bisane olèh tômba. Katujune ora lawas kacandhak ing jaman Budi Utama, iya iku kang kira-kira bisa dadi tômba, wong Jawa bisa wiwit mulya.