mangkono sapiturute, dadi siji-sijine uwong padha duwe bubuhan gawe dhewe-dhewe sarta padha ngladèni wong sapirang-pirang, dadi olèhe nyambut gawe iku kanggo kabutuhane wong sapirang-pirang, dudu butuhe dhewe. Ananging Har[saya], yèn mung urup-urupan gawe kaya mangkono bae, iya isih susah, isih ribêd, mangkene têrange: Kyai pandhe sugih arit lan pacul, nuju sawijining dina anake lara, nunggang dhokar: prêlu lunga enggal-enggalan ngundang dhukun dipurih nambani anake. Sarèhning kyai pandhe sugih arit lan pacul, dadi kusir utawa dhukun iya diopahi arit lan pacul, nanging karo pisan êmoh nampani, awit si kusir uwis duwe arit, butuhe bêras kanggo ngingoni anak bojone. Kyai dhukun iya ora butuh pacul, butuhe gêndhèng, awit omahe bocor, gêndhènge akèh kang pêcah. Sarèhning isih ribêd kaya mangkono, dadi wong-wong rêrukunan manèh amrih padha mayare sarta padha sênênge. Kapriye akale, yaiku nganakake barang kang mêsthi payu diurupake barang apa bae, ora bakal ditampik kaya arit utawa pacule kyai pandhe mau. Hara, Har, barang apa sing mêsthi payu diurupake.