Nanging lampahipun jaman punika dangu-dangu tansah ewah, lan badhe ewahing jaman wau tamtu inggih mawi gara-gara ingkang damêl orêging praja. Amargi orêgipun wau atêgês tindak paniti dhatêng satunggal-satunggaling lêlampahan ingkang pinanggih lêpat. Kasantosaning praja pêpindhanipun kados angganing sapu botên dipun êsuhi, sampun mèh wudhar tanpa daya, awit sadaya sami weya, rukun ingkang adamêl kasantosan sampun botên wontên, pinanggihipun namung kasantosaning jiwa pintên-pintên ingkang mandhiri piyambak, ingkang salugunipun botên atêgês santosa.