Pemahaning satunggal-tunggalipun tiyang ing tanah Jawi punika wiyaripun botên tamtu, sanadyan pemahan wau namung sacêkapipun griya kemawon, kajawi ing nagari agêng, kados ta ing Batawi, Samarang tuwin Surabaya, ananging sangandhapipun taritis ugi wontên sitinipun ingkang maluwa utawi sêla, saha watêsipun pemahan ingkang saèstu mawi pagêr, dados sakêdhik-sakêdhik mêksa sagêd nênanêm. Têtanêman wau botên kadamêl kasugihan utawi kasaenan, namung kangge anyêkapi pêrlu sakêdhik-sakêdhik, kados ta: