Sayêktosipun mênggahing sêrat cariyos Jawi, sêngsêming jalu wanita, punika sagêd nuwuhakên gêsanging cariyos, awit ing ngriku tamtu mawi nuwuhakên wontêning nyôndra ing warni, wangsalan, gambaran raosing manah tuwin sanès-sanèsipun. Kados ta manawi nyôndra jalu tuwin wanita, wiwit saking pucuk rambut ngantos dumugi pucuking kuku suku, sadaya mawi dipun wontêni pêpindhanipun, botên wontên ingkang kalangkungan. Tuwuhing côndra ingkang kados makatên wau, mênggahing tiyang Jawi lajêng sagêd mastani dhatêng warnining tiyang ingkang dipun wastani bagus utawi ayu, lan sagêd ngintên-intên dumugi pantêsing solah-tingkahipun pisan, tur solah-tingkah wau ingkang botên tilar ing kasusilanipun, saking tuwuhing raos ingkang kados makatên punika, tiyang lajêng kêdugi nelad dhatêng kawontênanipun, upaminipun, manawi èstri ruruh nelad Dèwi Wara Sumbadra, yèn gonas-ganès, Dèwi Banuwati. Dene manawi jalêr, yèn bagus alus, Radèn Janaka, yèn brêgas, Bambang-bambangan, pacaking nyandhang ngangge sarwa prasaja, nanging ngrêsêpakên dhatêng sawangan. Mirid laras ingkang kados makatên punika, kathah èmpêripun mênawi bôngsa Jawi pancèn rêmên dhatêng prasaja.