Kados ingkang sampun kacariyosakên ing ngajêng, Tarsan anggènipun ngêntosi baita wontên ing kitha ngriku, namung kalih dintên, ewasamantên rumaosipun Tarsan kados dangu sangêt. Ing wusana sagêd minggah ing kapal, saking ngêdhèg bagiyan nginggil wontên tiyang kalih ingkang tansah nyawang dhatêng solah tingkahipun Tarsan. Kalih-kalihipun sami mangangge sarwa sae, sarta brêngosipun sami kacukur rêsik. Ingkang satunggal badanipun ragi agêng, rambutipun sêmu abrit, nanging alisipun cêmêng. Sarêng ing wanci siyang dumadakan tiyang kêkalih wau wontên ing ngêdhèg kapêthukan kalihan Tarsan, nanging ing sarèhing kalih-kalihipun kala kapêthukan kalihan Tarsan wau, ujug-ujug sami mengo angajêngakên dhatêng sagantên, amila Tarsan inggih botên sumêrêp dhatêng rainipun tiyang kêkalih punika. Kajawi punika Tarsan mila inggih botên amigatosakên.