DNA sepisanan kasil dimurnèkaké ing taun 1868 déning èlmuwan Swiss Friedrich Miescher ing Tubingen, Jèrman, sing mènèhi jeneng nuclein kanthi dhasar panggonané ing njeron inti sel. Sanajan mangkono, panlitèn marang peranan DNA ing njeron sel anyar diwiwiti ing awal abad 20, bebarengan karo ditemokaké postulat genetika Mendel. DNA lan protein dianggep rong molekul sing paling mungelaké minangka panggawa sifat genetis adhedhasar téori kasebut.