Semah kula punika dados srêdhadhu. Dene samangke sawêg kesah pêrang. Anggèn kula dipun tilar, jalaran sawêg ngandhêg sêpuh, inggih ngandhêgakên lare punika. Sarèhning kula tiyang kalih punika pancèn botên gêgadhahan, dados sakesahipun semah kula, kula lajêng kapêksa pados panggêsangan piyambak. Kêlampahan kula sagêd angsal pangengeran. Sadangunipun kula ngèngèr, lare punika mêdal. Sarèhning tiyang rencang lare alit, kados kula, punika botên kalap baunipun, kula lajêng kawêdalakên. Sapriki anggèn kula botên nyambutdamêl sampun tigang wulan. Arta utawi sêmbêt-sêmbêt anggèn kula nggêmèni nalika kula nyambutdamêl, sampun rêsik. Mrika-mriki kula pados padamêlan, tansah dados tampikan. Dados inya, kula inggih botên dipun ajêngi, jalaran badan kula sakalangkung kêra. Mênika wau kula mêntas saking panggenanipun bakul sugih. Awit kula mirêng saking tangga kula ingkang ugi nyambutdamêl ngrika, cariyosipun bêtah rencang malih. Kula sampun bingah, sampun njagèkakên manawi dipun tampèni, sarta inggih lajêng kenging têrus tumut manggèn ngrika. Nanging kantun-kantun dipun sêmadosi saminggu malih sawêg kapurih wangsul. Mangka griyanipun têbih sangêt. Wah badan kula, raosipun sampun botên kantên-kantênan. Makatên ugi anak kula, têmtunipun inggih tumut sayah. Mangka toya sêsêpan sampun botên mêdal. Namung tujunipun [tu...]