Tindak ingkang kados makatên wau miturut tw. Rousseau badhe anuwuhakên panarima tuwin trêsnaning pun lare dhatêng ingkang anuntun piyambakipun. Lare rumaos, yèn tansah kawêngku ing guru utawi tiyang sêpuhipun; mila lajêng rumaos bêtah dhatêng tuntunan; dados wusananipun mbotên wontên guru pados murid. Pun murid dhatêng piyambak.