Kados punapa riwuting nepsune bapa, wicantenipun, “bocah kena ing sibat, anake wong edan”, (ngantos supe dhateng wicantenipun piyambak), anakipun dipun tempiling sakayangipun ngantos kalayaban, katungka bojonipun dhateng, sumerep anakipun dipun tempiling, pretek-pretek murinani, wicantenipun dhateng tiyang jaler, “kowe apa edan nabok bocah ora nganggo duga, nganti kalayaban.” Ingkang jaler saya wringuten, ingkang estri dipun tabok sakayangipun, panonipun ngantos sumrepet, trangginas lajeng angruket ingkang jaler sarwi wicanten, “bacutna wong edan, yen ora sida modar kowe, aja ko arani aku.” Ingkang jaler pringisan, sarta sambat angruntuh wis wis bokne, culna, aku wis kapok, lajeng dipun culaken, dipun pitakeni, iki mau kowe kesurupan apa dene nganti kaya wong edan, kolu naboki anak bojo.