[...lika] iku nyawa tansah mundhak-mundhak ing kalimpadane, dadi nalikane ana ing kono nyawa mau binasakake kabônda dening panggawening kamelikan lan kamurkane kang padha manjing ing nyawa mau, manawa wis bisa ucul, iya mêsthi bisa oncat saka ing sangsara. Ing panggonan kono manusa padha olèh sêsurupan lan kawaskithan, nyawa mundhak kawruhe. Rumôngsa yèn aluamah kang dilakoni ing donya iku pambêking kewan, lan bakal ambônda dhèwèke sawuse tumêka ing pati, lah iku kaundhakane kawruhing nyawa kang maedahi. Lah iku tumusane ugêr wêwatoning Allah kang muni: manusa musthi bakal angundhuh marang wohing sêsêbarane, yèn dhèwèke nandur kamelikan marang ombèn-ombèn, mêsthi iya bakal ngundhuh kamelikan mau, lah mangkono uga yèn