Nalika jamanipun taksih sarwa gampil samudayanipun, angên-angênipun para anak putu kita ingkang taksih wontên salêbêting pasinaon, mèh racak panjangkanipun katujokakên dhatêng suwita gupêrmèn sarta purtikêlir sasaminipun, dene ingkang gadhah panjôngka suwita kraton, namung sakêdhik sangêt. Mênggah pikajênganipun para anak putu ingkang kados makatên punika, botên gampil jinawab ing sok tiyanga, namung kula sagêd ngaturi katrangan ingkang gampil, wontênipun para anak putu nalika jaman samantên niyatipun sungkan suwita ing kraton, sabab namung saking dêrêng ombaking jaman kemawon, tôndha pasêksènipun sarêng jamanipun malik garembyang inggih lajêng kathah ingkang purun suwita, parentah sampun botên susah kecalan arta adpêrtènsi, para inggiling pasinaon sampun sami gumrudug nyuwun suwita ing kraton saking kajêngipun piyambak, malah ugi kathah ingkang namung narimah magang dèrèng nampèni pituwas, dene anggènipun sarwa ènthèng para luhuring pasinaon suwita ing kraton wau, bêbasanipun alit rêdi Himalaya gênging manah kula, amargi kiyasing manah kula, ingkang sagêd damêl jaman modhèrên punika, botên sanès namung dumunung tiyang ingkang luhur pasinaonipun, ing môngka dumugi dintên punika botên sakêdhik para inggiling pasinaon ingkang sami suwita ing kraton, mila miturut ing nalar, sampun tamtu kemawon praja Surakarta botên dangu malih calon modhèrên samudayanipun.