Tuwan Baars anyariyosakên, bilih wontên ing parêpatan-parêpatan parte komunis, sok mirêng rêmbag-rêmbagipun ing bab kawontênanipun pajêg-pajêg ing nginggil wau, ingkang lajêng sok tuwuh panyaruwe sawatawis, amargi ingkang makatên wau nama kêsangêtan, ingatasipun pranatan-pranatanipun piyambak, têka dipun tarajang piyambak, ing môngka salah satunggiling ucap-ucapanipun anyêbatakên: anyuwak sadaya pajêg ingkang mawa lêlantaran, jalaran pajêg ingkang makatên punika miturut têtandhinganipun kalêbêt ngawratakên sangêt dhatêng têtiyang ingkang saklangkung miskin. Ananging rêmbag wau lajêng kabantah makatên: têtiyang tani punika pancèn sampun sapisan bodho sangêt, ingkang dipun sumêrêpi namung punapa ingkang sanalika punika kêdah dipun bayar, pajêg-pajêg ingkang mawa lêlantaran wau botên dipun raosakên, amila inggih kajêngipun makatên kemawon, awit nagari ambêtahakên dhatêng arta punika.