trilokâ kakukut, nanging mungbôrông ing karsâ.Sang Wiku :Ing sadurunge ingsun anyaritakake candhake wawarah ingngarep, ingsun nedya ambanjurake enggoningsun sambengeguyon, kang ana pigunane: manawa padha sirawigatekake, amasthi iya bakal makolehi. Dene caritamau, bab wong kang nalurine ora urut sakaAd-haama,kang uga bisa nurunake awor karo wong kang pancennaluri saka Ad-haama. Ananging mula bukane wong kangmangkono mau, mung urun wong wadon bae, kang minangkababone. Mulane mangkono, amarga kang kasinungan budipakarti (akal) pepak, iku kang jinis naluri sakaAd-haama. dadi kang kadunungan ubaling angkara luwihdening santer, iku iya kang saka Ad-haama mau, mbanjurpadha anduweni anggep ‘dak-nang’. Sarehning titahkang ana ing arcapada iki wus padha angrumangsani yenkalah akal budine kalawan trahing Ad-haama, dadi iyabanjur tansah narima kalah bae. Amarga manawa oramangkono, amasthi mbanjur winasesa dening naluriningAd-haama mau. Iya mangkono iku, kang anjalari dadiciliking atine jinis kang dudu nalurine Ad-haama, lansakabehing sato kang ana ing arcapada iki. Jalaransaka mangkono para naluri Ad-haama kang ora condhong,mbanjur ngananake papali tumrap wong kang arepjejodhowan, kang kangsi saprene isih lasatari akehkang nalurekake. Dene papali mau kayata: tembung putrajodhone putri, dewa karo dewi, bathara karo bathari,raseksa karo raseksi lan sapanunggalane.Sangkan Paran #31Sanadyan mangkono, iya meksa isih binubrah deningnalurining Ad-haama, kang pancen sugih reka. Barengprakara mangkono iku tumeka ing tanah Jawa kene,mbanjur disalini papali, milih salah sawijiningte