Nalika taun 1921, nalika mahasiswa Universitas Kamaharajan Tokyo, Keizō Shibusawa gadhah hobi ngempalaken spésimèn kéwan saha perkakas saben dinten ingkang biyasa dipun-ginakaken tiyang. Barang-barang dipunkempalaken sesarengan kaliyan bekas kanca-kanca sekelasipun ing Dai-ni Kōtō Gakkō. Sedayanipun dipunsimpen ing “musiyum alit” ingkang mapan ing loteng griyanipun ing Mita, Tokyo. Ing dinten lajengpun, Shibusawa dados Mantri Keuangan dan Direktur Bank of japan. Nalika taun 1935, Shibusawa kaliyan Kurakichi Shiratori mimpin pambentukan Perkumpulan Etnologi Jepang (Nihon Minzoku Gakkai) ingkang nggagas pendirian Musiyum Nasional Etnologi. Piyambakipun ngusulaken petisi dhumateng pamaréntah, nanging boten dipunpenggalih amargi kaanan paprangan samsaya rekaos. Nalika taun 1937, Shibusawa yasa piyambak musiyum ing Hoya, Tokyo. Koleksinipun antawis 20.000 spésimèn saking "musiyum" ing loteng griyanipun, dipuntambah spésimèn perkakas padintenan. Wangunan saha koleksi dipunhibahaken dhuamteng Perkumpulan Etnologi Jepang ingkang ndadosaken minangka musiyum ètnologi saha pusat panaliten. Perkumpulan Etnologi Jepang pikantuk pepalang nalika ngemunah musiyum. Shibusawa ugi mangertosi bilih piyambakiipun boten badhé gadhah yuswa langkung dawa. Nalika taun 1962, koleksi musiyum ètnologi dipunhibahaken dhumateng Perpustakaan Kementerian Pendidikan (sapunika Institut Nasional Kesusastraan Jepang. Babagan punika pikantuk sarujuk saking pihak Shibusawa saha pamaréntah. Koleksi Shibusawa badhé dipunpasrahaken ing musiyum ètnologi nasional ingkang badhé dipunyasa ing sawijining dinten samangke.