Sang Prabu Wrêstibajra kados tinêpak ing wong wasuryanipun,pasuryanipun. dèrèng dumugi pamaosipun: sêrat sinêbit-sêbit sarwi ngandika: kongkonan, tutura karo Si Urur sakarêpe tak tadhahi, layake ora cuwa gandhèng kunca karo aku. Caraka lajêng nulak wangsul, matur ing gustinipun: Kusuma Urur, yèn Sang Prabu Wrêstibajra badhe amapagakên [amapaga...]