Tiyang èstri sêpuh botên mangsuli, nanging tansah anyawang dhatêng Sudarsana, raosing manah gadhah wêlas sarta asih, tiyang èstri sêpuh lajêng mangsuli: Iya aku kang aran Radèn Ngantèn Sulastri Sindupraja, dene omahku kuwi ngarêp, yèn kowe arêp mênyang ngomahku, ayo ta. Sudarsana sasampunipun lumêbêt ing griya lajêng dipun linggihakên ing salu sarta dipun pitakèni, nama, pinôngka lan sêdyanipun, inggih lajêng kawangsulan salêrêsipun, nama Sudarsana, asli saking griya Miskin ing Sêmarang, nêdya ngupados padamêlan, dene anggèning anjujug ing ngriku punika awit saking pitêdahipun rare jaka ing Têmanggung ingkang pangakênipun taksih putu piyambak, tiyang èstri manthuk-manthuk kalihan anyawang wujudipun Sudarsana, wontên kraos ing manah dhatêng Sri Têmon ingkang sampun ical rumiyin. Sudarsana dipun sêgah nêdha, nanging anggèning nêdha botên patos doyan, amargi badanipun karaos sumêr-sumêr bêntèr. Rampung anggèning nêdha sawatawis lajêng kapurih mapan tilêm, sarêng enjingipun Sudarsana botên sagêd tangi saking patilêmanipun, jalaran badanipun bêntèr karaos kakên sadaya, cêkakipun Sudarsana sakit bêntèr sabab saking katandhêgan kêsêl, wontên ing patilêman namung kèndêl kemawon botên purun sambat, badhe sambat dhatêng ingkang gadhah griya, ajrih, rumaos dede sanak, malah dhatêng-dhatêng adamêl susah, mila pêpuntoning manah lajêng kèndêl kemawon. Ingkang gadhah griya sarêng sumêrêp bilih Sudarsana sakit bêntèr, tansah dipun cêlaki, dipun pijêti sarta dipun komprès sirahipun, anjalari lajêng mêdal karingêtipun. Sudarsana sagêd karingêtên ngantos kêkotos kados tiyang adus, jalaran saking punika badanipun lajêng karaos ènthèng, salêbêtipun tigang dintên sampun saras babarpisan, mila Sudarsana sangêt anggèning narimah dhatêng nyai sêpuh.