Ing nginggil sampun kula cariyosakên, bilih pangombe ing pasamuwan punika sami tandhingan. Manawi sampun rampungan, sok lajêng sami èngêt dhatêng pawèstri sanès, langkung-langkung para mudha ingkang sami nêdhêng birai, sanajan sampun gadhah anak bojo, sarta sampun kalêbêt wêwicalaning sêpuh janji taksih kadunungan kiyat kemawon inggih makatên. Limrahipun, kesahipun saking pasamuwan sarana ambolos, awit ciptanipun mangke manawi sampun kalêksanan, lajêng wangsul malih dhatêng pasamuwan. Dene ingkang kacipta botên sanès namung badhe pinanggih sobatipun, utawi badhe cobi-cobi sasobatan kalihan satunggiling pawèstri ingkang dados pamanahan. Lêpatipun inggih dhatêng sadhengah ingkang pinanggih, janji katingal patut, botên mawi manah gadhah bojo punapa botên. Manawi tiyangipun èstri punika [pu...]