Nalika para sarjana bôngsa Eropah amiwiti ngudi dhatêng basa tuwin kasusastran Jawi, punika kenging kabasakakên babar pisan botên mawi ular-ular ingkang kenging kangge têturutan utawi wêwaton ing pamarsudinipun, beda sangêt kalihan nalika para sarjana bôngsa Eropah amiwiti ngudi dhatêng basa Sansêkrit utawi basa Arab amargi sadaya bôngsa ingkang anggadhahi basa kêkalih wau kados ta: bôngsa Hindhu, bôngsa Arab, tuwin bôngsa sanès-sanèsipun ingkang sampun kêmpal kalihan bôngsa Hindhu utawi Arab wau, sampun sami amarsudi piyambak dhatêng basanipun, sarta sampun sami gadhah sêrat-sêrat bausastra utawi paramasastra, ingkang kawical sae