Sarêng dintên Kêmis Pon tanggal kaping 7 Rabingulakir Ehe: 1780, dados kirang sapêkên kalihan têmpuking damêl, sanadyan botên mawi punapa-punapa, labaning priyantun luhur dipun luluti ing sanak sadhèrèk, dados ingkang sami rêrencang nyambut damêl inggih sampun kathah, ngiras pantês rêrencang pitung dintênipun ingkang ibu, amila adêging pawon sampun radi rêgêng, wiwit ing dintên wau Radèn Ngabèi Rônggawarsita sampun sowan para gusti para bêndara ingkang pantês dipun unjuki uninga utawi dipun suwuni pangèstu, tuwin dipun ngabêktèni, satêlasipun para gusti lajêng para bêndara kangjêng pangeran ingkang sampun manjing siswa saha ingkang dados mitra darma, lajêng dhatêng para luhur para wadana kliwon ingkang awunipun kawon sêpuh, sadaya wau namung dipun caosi uninga tuwin dipun suwuni pangèstu, botên wontên ingkang dipun aturi rawuh, sarêng sampun kirang sadintên kalihan têmpuking parlu, dalunipun nama midadarèni, para karereyan inggih wontên ingkang sami sowan dumunung namung caos bêkti, para sanak sadhèrèk sami wungon piyambakan, Radèn Ngabèi Rônggawarsita botên mêdal amanggihi, malah mêmpêng wontên ing pamêjangan kemawon, salat kajat ngantos dumugi byar enjing, dintên Salasa Pon enjing, para sanak sadhèrèk sampun sami siyaga nyambut damêl, pangaraking paningkah mangke wanci jam 5 sontên [so...]