Sarana dipun bantu dening pun Druwis, Yakim lajêng ngrucati panganggenipun Alyasa, sasampunipun, suku lan tanganipun Alyasa ingkang sampun kakên, lajêng dipun pijêti tuwin dipun gosoki, makatên ugi badanipun dipun oyog-oyog, nanging sadaya wau tanpa damêl. Sabab Alyasa têrus tanpa ebah, botên wontên tôndha-tandhanipun babarpisan manawi taksih wontên nyawanipun. Ingkang makatên punika adamêl saya agêng susahipun Yakim. Ing wusana pun Druwis saking kanthongan lajêng mêndhêt gêndul alit isi anggur kêmayan, paringanipun pandhita linangkung ingkang mratapa wontên ing sanginggiling rêdi: Atos. Mênggah kalangkunganipun anggur wau, sanadyan tiyang nandhang sêsakit ingkang tanpa sagêd dipun usadani malih, manawi sagêd kalêbêtan anggur wau, sanadyan namung satètès utawi kalih tètès, têmtu sagêd pulih kados ing suwau-waunipun malih. Ngêmungakên tiyang ingkang sampun pêjah yêktos, ingkang botên sagêd kêdayan punapa-punapa dening anggur kêmayan wau. Pun Druwis lajêng ambênggang cangkêmipun Alyasa saha anètèsi anggur wau ngantos sawatawis tetesan. Sawêg kemawon anggur dhawah ing ilat, sanalika Alyasa ngêlèkakên mripatipun, saha sajak gumun nyawang dhatêng mitranipun ingkang katingal sêmu susah wau. Kadosdene botên mêntas katamanan gada ingkang saklangkung awrat wau, Alyasa ujug-ujug tangi, dandos mangangge anggèn-anggènipun piyambak saha amangsulakên [amangsu...]