Sadhèrèk, manawi kita mawas dhatêng kamajêngan, kawontênanipun wiwit kina dumugi sapunika, sajaman-jamanipun pancèn gadhah lêlampahan piyambak-piyambak, wujudipun sontan-santun, sarta botên manggèn satunggaling panggenan kemawon, kados ta: kala jaman ingkang dipun wastani: nomade (nomadhê), têtiyang limrahipun dèrèng gadhah kalangkungan, badaning manungsa santosa-santosa, katingal wani-wani, rêmênipun kêkêrêngan jarah rayah pados bêtahipun piyambak, raosipun namung piguna, dumugi jaman Egyptianaren (Ègèptêanarên) ing ngriku wiwit gadhah kalangkungan, inggih punika andamêl candhi-candhi, bêndungan sarta thukul sêsêmbahan, namung tumrap dhatêng ingkang kasat mata, ingkang wontên pigunanipun utawi ingkang damêl sangsara, upaminipun ajrih dhatêng surya, blêdhèg, baya sapanunggilanipun, sanadyan makatêna dèrèng ical jarah rayah sami tandhing agêngipun dados nama pêpêrangan, dumugi jaman Grieken (Grikên) ing ngriku botên namung kasagêdan kemawon, ananging wêwah ngudi kawruh warni-warni, kados ta: ajênging têmbung, ngèlmu alam, kadhoktêran sapanunggilanipun. Namung dhêdhasaripun sêsêmbahan dèrèng ewah, ananging wêwah kathah warni- warninipun sarta dipun wujudakên rêca, wontên ing ngriku wiwit ngandêl dhatêng barang ingkang botên katingal, ugi sampun sagêd sawatawis [sa...]