Sarêng sampun jam kalih dalu, utawi wancinipun sirêp tiyang, Mas Rôngga Pajanganom dipun ajak Kyai Ajar mêdal dhatêng ing latar, Kyai Ajar tuwin Mas Rôngga Pajanganom, lajêng sami lêlênggahan wontên sangandhaping wit dhuku ingkang adatipun kangge lêlênggahan Kyai Ajar, Kyai Ajar lajêng angandika dhumatêng Mas Rôngga Pajanganom, anggènipun dipun ajak mêdal dhumatêng ing latar punika sampun gadhah pangajêng-ajêng bilih badhe dipun paringi ngèlmu kasunyatan, ngèlmu kadibyan, ngèlmu kanuragan sasaminipun, pamanggihipun Kyai Ajar Mas Rôngga Pajanganom punika saupami sabin sampun kêbak isi tanêman, ingkang gêsanging tanêman sakalangkung subur, manawi dipun wêwahi tanêman malih ingkang namung nunggil warni kemawon, tumrap Mas Rôngga Pajanganom, sampun sakêdhik paedahipun, namung wontên pêpêthingan ingkang salamènipun botên nate kaparingakên dhatêng sintên-sintên, inggih punika ingkang dipun wastani ngèlmu pangawasaning panggalih, punika pantês dados cêcêpênganipun Mas Rôngga Pajanganom, sanalika punika Mas Rôngga Pajanganom lajêng dipun wêjang ngèlmu pamawasaning panggalih, dhawuhipun Kyai Ajar ngèlmu wau manawi dipun wawas,