Wiyose, Kang Garèng, aja pisan andadèkake cuwaning panggalihmu, dene aku lunga saka Batawi ora pamit nyang sliramu, ora ngapaa, kang kapisan, sabab pangkatku kêsusu, kang kapindhone, aku kuwatir, yèn aku nganti pamitan, mêngko kowe banjur... anjaluk tinggalan. Yèn tak wènèhana, kuwi aku kêna diarani nuntun nyang kowe marang... laku andrêmis. Nèk ora tak wènèhi, andêlêng plêndas-plêndusing irungmu, kêthap-kêthiping mripatmu, apadene ngrungu pangrintihing suwaramu, saka ora têgêling atiku, bisa uga kalakon, kowe banjur... tak pathak watu. Kanggo nyalangi aja nganti kalakon kang mangkono kuwi mau, mulane lungaku mung ambolos bae.