dene wujude gagah prêkosa tur ya kêna diarani ngalahake sakabèhing kewan ing alas kono, mula thukul panêmune sing ora apik, yaiku êmoh ngaku duwe biyung mung kucing tuwa lan kuru. Dhèwèke banjur mikir-mikir: "Ing donya iki apa (sapa) sing mênang dhewe." Wusana nêmu, yaiku angin. Tumuli lunga nggolèki pusêring angin. Barêng wis kêtêmu banjur calathu: "Angin, angin! Aku iki anak kucing. Nanging saiki aku ora sudi ngaku biyung marang dhèwèke. Jalaran kowe rak ya ngêrti lan wêruh ta! Yèn aku iki dadi ratuning kewan ing alas. Hla kok duwe biyung sing kaya ngono dhapure. Dadi saka karêpku nèk dadi lêganing atimu, kowe arêp takaku biyungku. Jalaran kowe iku luwih kuwasa, ora ana sing bisa ngalahake karo kowe. Coba! Panasing srêngenge bae, nèk kabuncang dening angin ya sirna panase. Mêndhung kandêl kae nèk kok glandhang ya njur sirna tanpa dadi aliyas ora bisa dadi udan. Apa manèh liyane bisaa nandhingi kasêktènmu. Mula kanthi bangêt