Tumrap pandamêlan têtanèn, pandhe tuwin sapanunggilanipun ingkang kenging rêrêgêd utawi bêntèr, punika sanadyan anggadhahana dhêdhasar, kathah tiyang ingkang botên purun anglampahi. Jalaran kamanah badhe nyudakakên rêrupèn. Upaminipun tiyang ingkang jêne pakulitanipun, manawi anglampahi pandamêlan tani tamtu badhe cêmêng, amargi panyambut damêlipun dhedhe wontên ing bênteran saha tansah wêdhakan êndhut. Bab sudaning rêrupèn punika sayêktosipun botên ngêmungakên ing tiyang ingkang nyambut damêl ing bênteran, sanadyan tiyang nganggur angêthêkur, bilih tansah binalêdig ing sambutan, inggih risak rupènipun, utawi awit saking kamlaratan saha gadhah pakarêman madat inggih sagêd damêl risaking rêrupèn. Wontên malih ingkang mastani pandamêlan wau asor saha kasar, dening cêcêpênganipun sanès gagang pèn, saha tansah [ta...]