wus kalakon gegepokan karo unusane, iya Kadiwa iku, dadi iya isih katempelan daya saka sariraning Kadiwa mau. Jalaran saka kang mangkono iku, banjur andadekake ora suwe anggone ana ing papan kono. (Katekane ana ing puncaking semadi utawa ‘luyut’ iku mung sakeplasan, ksm).Sarehning Guruning Ngadadi iku ajeg enggone kedher, nyiprat, nyoroti sarta nglimputi, dadi iya kaya mangkono iku enggone maringi ‘urip’ marang para titahe, dadi sasambungane daya kang saka Ad-haama lan Kadiwa mau. Bareng dayaning Kadiwa wus arep gathuk karo dayaning Ad-haama, samana Ad-haama banjur gampang enggone ginendeng dening tumuruning sorot lan kekedhere Gurunuing Ngadadi. Tumurune ora beda karo dhek nalika isih sinebut cipratan Guruning Ngadadi, lakune cumlorot tumurun marang ing arcapada maneh. Sarehning kang ana ing arcapada, lan kang pancen dayane wus gathuk karo Ad-haama iku mung Kadiwa, dadi paraning Ad-haama mau banjur tumuju marang padunungane Kadiwa. Nalika samana Ad-haama durung kadunungan daya panggendeng, mulane satekane ing kono, iya banjur kataman daya panggendenging Kadiwa mau. Dadi wiwit nalika iku enggone bisa kalakon jumbuh rasane sarira loro-lorone mau.Kang mangkono iku banjur dadi pasemon: “Curiga wus dumunung ana ing arangkane”. Mulane ing samengko banjur genti pangrasuke, iya iku sarirane Kadiwa banjur dadi agem-agemane Ad-haama. Bareng wus mangkono iku, Kadiwa banjur sangsaya wuwuhgambirane: anjalari dadi mekar lan kasaring sarirane. Ananging enggone mangkono iku ora bisa ajeg, amarga wus dumunung ana ing arcapada. Malah-malah Kadiwa banjur tuwuh karepe, nedya anuruti murih bisane tansah magepokan karo dayaning rasa kaanan kang wus gumelar ing arcapada iki kabeh. Mulane karepe mau iya banjur bisa kalakon. Dene nalika samana enggone nyambung rasane sakabehing kaanan, mung sarana molahake sarirane, iya iku kedher, seser sarta anyerote. Amarga surya candra lan kartika tansah andayani marang sarirane, sarta kawuwuhan sumuking pramana, lan tansah kataman dening uwabing pratala, iku iya banjur maanani daya kang kawasa agawe dadining babakal peranganing sarira kaya kang wus ingsun terangake ing ngarep.Sangkan Paran #27Saya suwe sarirane wadhag kang ing njaba banjur dadi arupa wadhag kabeh, sarta sangsaya mundhak agale, dadi iya saya wuwuh rosa enggone nyerot marang sarupaning daya kaanan kang gumelar iki. Suwe-suwe citraning sarirane Ad-haama malih dadi pating pretnol, pating prenggik lan padha bolong-bolong. Bolongan iku mau kang minangka dalan panyerot lan panyambunging daya marang sarupaning kaanan kang tumuwuh ing arcapada iki.Bareng sangsaya banget kasare lan wus ora bisa mathuk dumunung ana ing Maliawan kono, dadi banjur ngalih marang sukuning gunung Cakrawala kang sisih wetan, diarani tanah Butan, iya iku panggonan gumelaring hawa. Sawuse kataman dening dayaning hawa pirang-pirang kang ana ing kono, banjur saya santosa karepe enggone tansah gandheng dayaning rasa karo sakabehing tumuwuh. Mungguh karep kang mangkono mau iya bisa kasembadan kabeh, mulane bareng wus gandheng dayaning rasa mau, suwe-suwe banjur katuwuhan daya pepenginan kang saka enggone ngumpulake marang sakabehing rasa kang tumuwuh ana ing pratala kabeh.Bareng kapengine kang mangkono mau bisa kaleksanan, banjur amuwuhi rereged kang anjalari dadi saya agal lan kasare marang sakabehing wadane. Mulane ing samengko banjur dadi titah kang luwih dening apes utawa asor, jalaran sarirane wus meh ora beda karo bangsaning sato. Iya mangkono iku kang marakake dadi sangsaya banget ubaling hawa kekarepan lan pepeinginane mau. Bareng wus suwe enggone ana ing kono, lan ora kasembadan kang dadi kekarepane, tumuli ngalih marang panggonan liyane, parane ngidul dumunung ana ing sawijining papan kang diarani ‘SIAK’. Wiwit nalika iku sarirane Kadiwatansah sasrawungan sarta magepokan karo bangsa tetuwuhan lan bangsa sato. Amarga saka kang mangkono iku, saya suwe banjur sangsaya ngambra-ambra karepe. Ananging bareng banget ing kulinane, rasane Kadiwa banjur sangsaya matuh enggone nuruti marang daya pepinginan kang wus kawedhar iku, bisa maanani bebadan kasar, kang gampang ginepok utawa ginrayang. Satemene awak iku bisane widada daya kekuwatane iya amarga saka rasuk-rinasuk rasane karo sakabehing tumuwuh kang wus padha abebadan kasar utawa awak. Dene sarupaning bebadan kasar iku kang santosa dhewe enggone padha daya-dinayan karo sariraning Kadiwa, iya iku mung tetuwuhan sarta kakayon utawa wit-witan. Sarehning sariraning Kadiwa mau wus kulina tansah daya-dinayan lan gegepokan karo sarupaning titah kang wus kasar-kasar, dadi bareng kataman dening sunaring surya candra lan kartika, kawimbuhan dayaning pirang-pirang kang ana ing langit, sarta daya uwabing pratala, lan kekedhering pramana,sarta maneh sumuking jaladri, iku banjur anduweni patrap mamangan kayadene patraping bangsaning sato. Malah pamangane mau ora mung saka dayaning rasane bae,ananging banjur gelem mamangan marang awak-aweaking tetuwuhan lan gegodhongan. Saya suwe nuli gelem mamangan marang papadhaning urip kang arupa sato, mulane banjur tetep arane dadi tidah kang papa nistha sarta apes, ora beda karo bangsaning sato. Yen mangkono, kaanane mau dadi luwih papa lan luwih nistha tinimbang lan bangsa sato. Dene tandha yektine, kadunungan wawatekan tegelan utawa mentalan, dhemen agawe papati marang papadhaning tumitah. Ora weruh yen iku mau kabeh kang bisa dadi pitulungan amikuwati marang awake. Apa mangkono ora tetep aran titah kang papa lan nistha ?Lumrahe wong urip ana sajroning arcapada iki, wewatekane kang mangkono iku, wus ora dianggep apa-apa, kepara mung dianggep prayoga lan utama bae. tandhane ingsun wus kerep ngrungu marang ujaring wong kang pancen kadunungan watak mangkono iku, manawa manungsa urip ana ing arcapada iki diwenangake murba masesa lan nguwasani marang sakabehing tumitah. Iya ujare kang mangkono iku kang banjur dianggep sawijining pasaksen, anetepake yen manungsa iku titah kang luhur dhewe ana ing arcapada iki.Ana pitakon, manungsa kang wus andurusi marang kekarepane mangkono mau, apa iya wus nyata bener, utawa wus cetha panganggepe? Mara sapa kang bisa nerangake bener utawa lupute? Coba wawaninen anglairake rembug utawa gagasan kang becik, supaya padha dirungokake marang sadulurira, lan dadi tuladha sabanjure. Pangiraningsun, teka iya bakal ana kang kasdu anglairake panemune ana ing ngarsaningsun kene. saiki wiwit gagasen, ingsun enteni ing sawatara. Ing semu wus rada suwe enggoningsun ngantarakake, durung ana kang angandharake panemune tumrap marang prakara iku. Kang prayoga putraningsun pambarep bae, kang ingsun bubuhi medhar gagasane. Mara majuwa lan terangna ing sagaduging panemunira, aja nganggo ewuh sarta pakewuh. Manawa ana kekurangane utawa nalisir saka wawaton kang bener, mengko ingsun kang bakal anyulangake.Sangkan Paran #28Aturipun Siswa Pambajeng :Kula nuwun Sang Panembahan, kula mundhi dhawuh padukaingandikakaken medhar gagasan ing sagadug-gadugipun.Ananging sarehning kula rumaos dereng jembar ingseserepan, punapa malih dereng lebda dhateng prakawispunika, dados inggih mboten badhe sagedanggamblangaken dhateng para ingkang mirengaken.Ewadene salebeting manah, kula namung rumaos bingah,sarta mboten anggadhahi uwas sumelang, denng wontening ngarsanipun Sang Panembahan. Awit lepat leresingwedharan kula wau, badhe lajeng kauningan dening SangPanembahan, ingkang malah lajeng saged pikantukpitedah utawi tinuntun dhateng leresing seserepan.Anglengkara sanget saupami kula lajeng tampidudukanipun Sang Panembahan, dening kalintunipunwawedharan kula, dhestun namung badhe angsal papadhangingkang badhe tumanja dhateng kula sakadang. makatenpamanggih kula :Wiyosipun, menggah watak tegelan dipun anggep dedepunapa-punapa, punika ing sajatosipun namung kabektasaking pakulinan anggenipun anuruti dhateng ubalingangkara tuwin raosipun kemawon. Amargi sakingmakaten, lajeng mboten kengetan manawi wonten ingarcapada punika awakipun inggih titah. Amargi sakingingkang makaten wau, lajeng saged anuwuhaken raosbilih awakipun punika sanes bangsaning titah, nangingnamung ngrumaosi manawi wontenipun ing arcapada ngrikipunika, mboten mawi sabab punapa-punapa, kajawi namunglantaran bapa biyung kemawon. Mila lajeng purunangagulaken dhateng kagunaipun, ingkang adhadhasarbadhe nuruti dhateng hardaning manah. Inggih makatenpunika, ingkang lajeng anggadhahi watak ‘nang-nangan’.Wawatekan ingkang makaten punika, tamtu mboten badhemikir dhateng susah sarta sangsaraning liyan, ngantossirna tepa sariranipun. Ingkang kamanah namunganggenipun angumbar ubaling angkara , murih sagedamenang ing salaminipun. Awit ing ndalem gagasanipunwau badhe saged anyekapi dhateng raosing manah,ingkang tinuntun dening hawa kamurkanipun, supadosanggadhahana manah senang sarta marem. Ingkangmakaten punika, kula amastani tiyang ingkang tipisraosing kamanungsanipun, dening tansah kalindhihdening raosing sato. Mila sking anggenipun kandeldhateng raosing sato, ingkang sampun rumasuk dhatengawakipun lajeng anuwuhaken watak tegelan utawimentalan wau. Malah wawatekan ingkang makaten punika,adhakanipun ingkang binudi namung sagedipunangasoraken dhateng sasmining manungsa kemawon, murihing salebetipun gesang sageda kacekap piyambak. Milasaya dangu mboten ngemungaken damel asor, saranaprabawaning awak tuwin karosanipun kemawon, anangingsangsaya mempeng ing pangudi, anggenipun ngawontenakenpirantos ingkang kamanah saged anjalari tiwasingsesami. Sarehning tumanduking watak makaten punika,saged adamel girising manah, ngantos titiyang ingkangpancen mboten gadhah dhadhasar watak makaten, samilumuh anglampahi sarta namung ngawon. Sareng sampunkathah ingkang ngawon, titiyang ingkang kadununganwatak tegelan utawi mentalan wau, lajeng sangsayagambira manahipun, rumaos sampun mboten wonten ingkangngalang-alangi, temah sangsaya ngrebda angambra-ambraanggenipun ngumbar dhateng angkaranipun. Leresingkang makaten wau, tumrap dhateng sasawangan lajengnama bregas utawi moncer, ananging sarehning sadayagesang punika, raosipun sambet kaliyan sasaminingmanungsa, dados ingkang mboten teguh ing bebuden,manawi kataman dayaning raos ingkang makaten wau,mangka lajeng mboten tinanggulang dening kekiyataningmanah emut, punika tartamtu lajeng kapencut dhatenggelar ingkang katingal birawa wau, satemah lajengpurun tiru-tiru. Saya lami lajeng sangsaya sagedngraosaken dhateng raos ingkang makaten wau. Manawiingkang kadunungan raos makaten punika sangsayangrebda, jalaran kala rumiyinipun dipun anggep dedepunapa-punapa, punika lajeng dados bibiting pangraos,yen manungsa punika wenang amurba amasesa dhatengsasamining tumitah.Ananging sareng kawontenan ing arcapada punika mbotenlanggeng, dados ingkang saged angraosaken makatenpunika, inggih badhe mboten saged ajeg. Tandhayektinipun, manawi manungsa punuika sampun sepuh,babasan sampun wungkuk, untunipun telas tuwin kisutpakulitanipun, punika ingkang taksih namungkamurkanipun kemawon, ingkang jalaran awakipun sampunmboten kuwagang nyembadani dhateng hawa kamurkanipunwau. terkadhang dereng ngantos sepuh, wonten ingkangsampun kataman cuwaning manah, kabekta sakingkawontenan ingkang sadaya tiyang sami remenanglampahi. Amargi saking anggenipun tansah rebatpanguwasa, lajeng anjalari dados pasulayan. Sarehningsami ngrumaosi sugih kagunan, sarta santosa tuwinbirawa, wekasan lumuh ngawon, angangkahi murihluhuripun. Dados tumrap dhateng pamanah kulapiyambak, lampah makaten wau inggih sampun nama leres,dening kawontenanipun wau namung badhe kendhak sakingsampun wonten tandhingipun piyambak-piyambak.Malah tumrap dhateng ingkang sampun kandel dhatengraosing kamanungsan, tegesipun ingkang sami tansahenget sarta ngrumaosi bilih awakipun punikasatunggaling titah ing arcapada, ingkang sampun dadosgolonganing bangsa apes sarta papa nistha, punikasaupami lajeng purun cawe-cawe dhateng bab ingkangmakaten wau, kula purun amastani lepat. Awit prakawispunika, sayektosipun anuntuni dhateng pamothahing hawanapsu. dados saking