Ngèlmu kadosta ngèlmu rakyat menika boten saged dipungayuh wonten ing sekolah, ananging saged mawi laku, uga boten sinerat kanthi téori-téori ananging kanthi lisan. anggènipun ngandharaken ngèlmu rakyat menika boten saged wonten ing pundi-pundi papan. kedah nengga wekdal ingkang pas. Biyasanipun ngèlmu rakyat menika dipunandharaken wonten ing malem Selasa Kliwon utawi Malem Jemuwah Kliwon. Papanipun ugi dipunpadosaken papan ingkang sepi saha tebih saking swara-swara kutu-kutu walang ataga (kewan-kewan alit ingkang ngganggu). Menapa kedhah madosi papan ingkang sepi, amargi leluhur wonten ing jaman rumiyin menika pitados bilih ngèlmu rakyat menika dipun anggep mistis saha sakral, gadhah kekuwatan ingkang boten saged sedaya tiyang menika saged mangertosi. Sinten kémawon ingkang badhe nggayuh ngèlmu rakyat menika betah-aken laku ingkang satuhu, inggih awujud laku lair saha batin. Laku lair saha batin menika saged dipun-olah kanthi cara sesirik. Kanthi cara sesirik tiyang menika tamtu saged gadhah wadhah kanggé nampi ngèlmu rakyat menika wonten ing jiwanipun. Kadosta ingkang dipunandharaken Suwardi (2010), “Pada waktu mempelajari ilmu rakyat memang tidak hanya seperti orang belajar disekolah. Orang yang hendak belajar ilmu rakyat sungguh-sungguh membutuhkan laku lahir dan batin. Dengan cara sesirik manusia akan siap tempat ilmu rakyat didalam hatinya.”