Anglajêngakên sêsorahipun Tuwan Pringgasantika, juru sabda anyariyosakên, bilih saking babagan tiga kasêbut nginggil, punika sadaya sami ngêmu raos: kêdah ngangge cara lan bahasanipun piyambak, kados ta: cara-caraning sato kewan, manusa, kêkajêngan, padamêlan lan sapanunggilanipun, punika sadaya sami ngangge cara lan bahasanipun piyambak-piyambak, têgêsipun botên ngangge parentahing sanès, ingkang makatên wau sami kemawon kukumipun angêmban dhawuhing Gusti Allah lan badhe tampi ganjaranipun. Sarta malih ing dalêm Kitab Kikam wontên ingkang nyêbutakên: Sing sapa nuduhake swarganing liyan, satêmêne nuduhake narakane dhewe. Saking sakawan bab kados ingkang kasbut nginggil wau, kados-kados sampun kenging kangge ular-ular sangunipun ngagêsang, namung kantun gumantung dhatêng ingkang sami nampi, têgêsipun namung sumarah dhatêng para ingkang sami wontên ing ngriku sadaya. Jalaran wahananipun ingkang ôngka 1 wau lajêng rêmên kêmpal dhatêng sasami,