Sadaya solah-bawa tuwin ginêm punika yêktosipun namung wêdharing kajêng. Sadèrèngipun kawêdalakên, ingkang gadhah kajêng wau sajak sampun nata urut-urutanipun rumiyin. Pangangkahipun, sagêda manungsa sanès ingkang dipun sukani sasmitanipun utawi ingkang dipun ajak rêmbagan wau, mangêrtos dhatêng sêdyanipun, ingkang dumunung wontên ing solah-bawa tuwin têtêmbungan punika. Ewasamantên sok-sok inggih mlèsèd, rumaosing manah, urut-urutanipun sampun sae, miturut wêwaton: tiyang sanès kok mêksa taksih dèrèng mudhêng ingkang dipun sêdyakakên utawi taksih ambêtahakên katêrangan sanèsipun malih, supados gamblang. Mêsthinipun ingkang gadhah kajêng punika lajêng gêla, rumaos yèn taksih dèrèng baud anggènipun nata solah-bawa tuwin têtêmbungan ingkang tumuju dhatêng sanès.