Punapa ingkang dados tandhanipun tiyang pêjah ingkang gêsangipun sagêd sampurna, awit kawontênaning pêjah botên kenging dipun nyatakakên. Ingkang dados tandhanipun namung saking gêlaring kaanan nalika gêsang wontên ing donya, awit saking sampun lêrês lampah lan ngèlminipun. Punapa ingkang dados pasêksènipun pêjah ingkang gêsangipun botên sagêd sampurna dene lajêng tumimbal lair utawi lajêng dados badan alus. Pêjah ingkang tumimbal lair lan pêjah ingkang lajêng dados badan alus, punika pancèn botên sagêd dipun nyatakakên dening manusa ingkang taksih gêsang. Wontênipun sagêd pinanggih dados kawruh lan ngèlmi, punika bêbukanipun saking manusa ingkang sangêt tinarimah utawi rinakêt dening Pangeran. Manusa wau pinaringan ilham rinilan dening Kang Maha Sukci amêdharakên kawruh utawi ngèlmi. Tiyang ingkang sagêd makatên punika rumiyin kados ta Radèn Ngabèi Rônggawarsita pujôngga ing nagari Surakarta. Para pandhita ingkang linangkung, wali, nabi, punika inggih sagêd tampi karsaning Kang Murbèng Gêsang bab ngèlmi-ngèlmi. Kawruh lan ngèlmi kang winêdharakên dening manusa ingkang tinarimah wau, ing lair katingal saking pandamêl utawi krêkatipun piyambak, nanging mênggahing kabatosan, sajatosipun pandamêl sarta krêkat nalika pados kawruh lan ngèlmi (manêgês) punika saking abngal utawi karsaning Pangeran. Rèhning makatên punika, ingkang sagêd mangrêtos namung manusa ingkang tinarimah wau sanèsipun tiyang (tiyang ingkang limrah) botên sagêd sumêrêp, ing ngriku namung dados kawruh kaprêcayan ngantos dumugi