Garèng: Lo, dudu kuwi sing agawe ngênêsing atiku, kosok-baline aku tansah ngungun lan gumun, dene samono kamajuane tanah Eropah, sanadyan luhura dikaya ngapa, nèk jênêng wanita kuwi, ora ngêmungake ngudi marang kapintêran bae, nnaging iya kudu nêtêpi wanitane. Kaya ta: olah-olah kuwi rak dadi wajibing para wanita. Nèk nganti ana wanita ora bisa, kuwi rak kêna dipadhakake kayadene prajurit kang ora bisa ngolahake gêgaman, mêngko rak kalakon diarani prajurit pupuk bawang. Aku iya ngandêl yèn akèh para wanita, sing jalaran saka luhuring drajate ingkang raka, utawa saka cukuping pamêtune, bisa ngingu koki salosin upamane, nanging rak luwih utama yèn salirane piyambak ngrêtos mênyang olah-olah, prêlune ora bakal tansah diapusi ing abdine, nèk dhawuh anggawèkake sêpèkuk, bisa anguningani yèn kudu nganggo êndhog samene, gula samene, mrêtega samene. Nèk arêp kêpenging dhahar sing sêdhêp-sêdhêp, bisa andhawuhi: koki, mêngko