kaêjak lumampah kemawon. Botên antawis dangu kula sampun dhatêng ing Sidasrêma, dene têbihipun saking mêrgi agêng watawis sapal. Sadhatêng kula ing ngriku kula lajêng dipun ajak pinanggih kalihan gurunipun kang wontên ing pasantren punika, anama Kyai Cober, sarêng kula sampun dipun tandukakên dhatêng tiyang kang ngêtêrakên ing lampah kula punika, Kyai wau sangêt bingahipun, dene kula amêrlokakên dhatêng ing pagenanipun. Kula lajêng pratela, pêrlonipun anggèn kula dhatêng ing ngriku wau, namung badhe têtêpangan kalihan piyambakipun sarta sumêdya sumêrêp pasantren punika. Saking bingahipun Kiyai punika kula dhatêngi, kantos kula kaandhêg kapurih lèrèh sipêng sawatawis dintên, ananging kula botên purun. Sarèhning sangêt pangandhêgipun, dados kula inggih andhèrèki ing dintên punika kula lèrèh nêdha ing griyanipun. Sadèrèngipun kula nêdha, kadêdahakên ing pasantren punika sadaya, kathahing griya pondhokanipun santri 50, dene kathahing santrinipun namung 150 awit kalêrês ing môngsa panen, [pane...]