Satunggal-tunggaling manungsa utawi bangsa punika sampun tamtu kêwajiban manah dhatêng badanipun piyambak. Ananging manah dhatêng badanipun piyambak punika kêdah dipun watêsi, pêrlunipun sampun ngantos nuwuhakên cêcongkrahan kalihan tangga têpalih. Kintên kula samangke sampun dumugi kalamangsanipun, manungsa gêsang wontên ngalam donya punika botên kenging namung manah dhatêng badanipun piyambak, kêdah ugi manah dhatêng tiyang sanèsipun, amargi sampun têrang kabêgjanipun manungsa punika sêsarêngan kalihan manungsa sanèsipun. Ingkang anêtêpakên kaluhuran, kautaman sapiturutipun punika inggih manungsa. Mila manawi sadaya manungsa sampun anêtêpi kamanungsanipun têmtu inggih badhe angsal kaluhuran utawi kautaman. Badhe dhatêngipun jaman enggal punika kula botên badhe anêmtokakên, nanging dhatêngipun sampun mêsthi. Kêrsaning kodrat kawontênan ing samangke punika sampun kêdah ewah.