dipun bêsmi abrit lajêng kapalu, cêmêng dipun bêsmi abrit lajêng kapalu, manawi tosan wau kantun wawrat gangsal kati, punika sampun ragi atos (ngênyang) kantun galih, rêgêdipun kantun sakêdhik, tamtu sampun gadhah kaampuhan, upami kalajêngakên pamasuhipun inggih sangsaya ampuh, kenging dipun nyatakakên.II. Waos (waja) pandamêling dhuwung punika nama srapahan. Waos dipun gapit tosan (kados damêl arit). Waos ingkang kenging kasrapah punika waos ingkang sêdhêng kêrasipun, manawi waos ingkang kêras kados ta: waos perak, waos kristal, sami botên kenging dipun angge srapah, dipun pijêri (dipun bêsmi ngantos mijêr) sarta dipun wasuh, punika botên sagêd gandhèng kêkah kalihan tosan.III. Pamor punika warni sakawan:1. Pamor asli, tiban, karanipun pamor Prambanan (mètiyur), asalipun dhawah ing Prambanan.2. Pamor Bugis.3. Pamor Nèkêl.4. Pamor Sanak.1. Pamor Prambanan punika basanipun mônca: mètiyur, kula nate dipun paringi katrangan bôngsa luhur, ingkang nate [na...]--- 11 ---[...te] sinau ing H.B.S., pamor Prambanan punika inggih nèkêl, ananging kaworan pêlikan sanès, kados ta: lirang, sarêm, bangsaning wêdhi malela, tuwin wontên malih sanèsipun, punika kenging dipun pisah sadaya, sarana pirantos lan bumbu-bumbu. Namung sanadyan tiyang sagêd misahakên, ananging botên sagêd damêl mètiyur, anggathukakên kados pamor tiban wau.Awit mila nèkêl sagêd dados mètiyur, jalaran anggènipun cêlak srêngenge, ingkang bêntèr sangêt, latu sadonya bêntèripun sami lan bêntèring srêngenge.Dene anggènipun asring dhawah wau botên anèh, pancèn sampun adatipun, namung rèhne dharatan punika kalihan sagantên kathah sagantênipun, dados ingkang kathah dhawah ing sagantên, mila pamor punika pêthak atos botên kalong (kajawi coplok), ingkang sampun dados dhuwung, tosanipun ingkang