Masaarakat Jawa lan Sumatra ing jaman dijajah Walanda ora mangertèni tato, kajaba wong Kapuloan Mentawai. Kaanan ini miturut sawenèh panduga amarga kuaté pengarus agama Islam ing masyarakat. Nganti tahun 1940-an, mung serdhahu KNIL kang asalé saka Indonesia wétan kang katon duwé tato. Déné ing taun 1950-an, tato wiwit ditepungi ing antarané para durjana kanthi jeneng "cocohan", sanajan cacahé ora sepira akèh. Nganti tahun 1970an, wong kang duwé tato tansah digathukaké tumindak-tumindak durjana. Penémbakan misterius (pétrus) ing taun 1983-1984 marang para durjana uga ndadèkaké tato kanggo tengeran wong-wong bakal kanggo targèt.