[...kang] kathah-kathah, inggih lêrês tiyang angsal kawruh sangking anggènipun maos, ananging punika nama kawruh ingkang sampun tumimbal. Dados amung tular-tumularing pawartos. Mênggah èngêtaning liyan punika amung kadamêla ular-ularing sinau, salajêngipun kawêwahana pamanahipun pyambak, dados èngêtan wau botên lastantun dados gadhahipun tiyang sanès, ananging dados gadhahan kula, punapa malih kula kêdah anut pikiranipun ingkang ngarang sarta sampun ngantos wontên pambudi utawi pangêrtos ingkang cèwèt utawi kalangkungan dèrèng ngantos mangêrtos, manawi kula nrênjuhi ingkang angèl-angèl kêdah kèndêl ing ngriku rumiyin, sarta lajêng amêsu murih sagêdipun ngudhari ingkang angèl wau, dene manawi budi kula botên gadug,gaduk. punika sawêg anêdha tulung dhatêng para sagêd, ananging sampun enggal-enggal anêdha tulung saking ngupados gampil. Awit kula kêdah sumarah dhatêng manas kula luhur, supados amulanga utawi amaparana dhatêng manas kula asor: sarana budi kula.