Sajakipun sang prabu kirang rêna panggalihipun, ewasamantên ing sarèhning sang prabu botên karsa nyelaki janjinipun, salajêngipun inggih namung mituruti punapa panuwunipun Sadka. Badhe pangantèn kêkalih wau lajêng dipun rubung para abdi dalêm sadaya, sarta lajêng kairid lumêbêt ing satunggiling bangsal prêlu badhe kinurmatan mawi pahargyan agêng-agêngan. Sabibaripun pahargyan, pangantèn kalih lajêng kairid wontên ing kamar pangantèn ingkang rinêngga-rêngga ing sêsêkaran sae sangêt. Nanging Sadka tansah èngêt dhatêng dhawuhipun sang pramèswari, inggih punika sampun ngantos ngrangkul, agêng-agêngipun ngambung. Sadka lajêng mapan tilêm, supados salêbêtipun tilêm sampun ngantos sêsenggolan kalihan semahipun, tanganipun lajêng dipun sidhakêpakên kêncêng sangêt, lan botên watawis dangu piyambakipun lajêng tilêm kêpatos.