kalih prakawis punika kêdah katilar, nanging oncatipun wau botên sarana pêjah. Sabab gêsang punika namung wiwitanipun gêsang ingkang badhe dhatêng. Kenging kaupamèkakên ambuntêti ilining toya ing pangipun lèpèn, ingkang toyanipun taksih sagêd mili dhatêng ing pang sanès. Dene manawi wontên manusa adamêl pêjahing badanipun piyambak, punika sasat ngukum badanipun, dene piyambakipun masthi badhe gêsang malih marambah-rambah tur kasangsaran. Pêpungkasaning kasangsaran punika katêntrêman ingkang langgêng, manusa kêdah oncat saking donya sabab donya punika kasangsaran, manusa ingkang sumingkir saking pabên lan pradondi punika pratôndha katêntrêman, makatên wau nyawaning manusa sagêd padhang anarawang, sumêrêp lan têtela manawi donya punika dede papaning panarimah lan kanikmatan.