Mulane uga piwulang Sasrakartanan mratelakake supaya sabisa-bisa manungsa iku ”sekti tanpa aji, sugih tanpa bandha” lan sapiturute. Piwulang mangkene iki uga laras karo gambarane manungsa kang sakeplasan katone kebak paradoks. Ora mung punjul ing apapag, mrojol ing akerep, nanging uga dhisik tan nglancangi, dhuwur tan ngungkuli.