Sakèh urip iku asal saka wiji, kewan lan manusa saka êndhog. Wiji lan êndhog iku plêmbungan siji, kang bisa tuwuh lan tumangkar dadi akèh, kang krompolan, anggawa wangun masthi. Barang cilik siji bisa dadi akèh iku marga kawuwuhan sari saka jaba, kang lumrah diarani pangan. Sabanjure kewan manusa kang cilik nalika lair, bisa gêdhe jalaran kalêbon pangan. Yèn ora, amasthi ora sida dadi uwong. Gêdhene awak manusa iku duwe pantog, ewasamono ora kêna lèrèn ing pamangane, sabab awak mau kêna ing gêrang, têgêse thèthèl sarta suda perangane. Kang ilang iku kudu ana gajule. Dene awak bisa gêrang, jalaran