[...ne] olèhe mangangge sarwa luwas mau, pamrihe diinaa ing wong. Sabab adate wong Jawa kuwe, nèk ana wong mênganggo ora mingsra, ora diajèni, yèn takon dagangan sing akèh rêgane, ora disauri, nèk juwêt, disêntak lan diclathoni mêngkene: wong dhapurmu mêngkono bae kok takon barang sing akèh rêgane. Kuwi arêp kokapakake, dhe arêp koutil. Mara ênyoh barang kiyi rêga satus rupiyah, dhuwitana sèkêt bae: aku awèh. Nanging nèk mêngko kuwe ora jegos andhuwiti, banjur tak gitiki pisan, lan banjur tak aturake nyang prentah. Sabab kowe nyata wong arêp ngutil, reka-reka arêp tuku barang, têmêne ora.