Énjingipun nabi Musa angandika dhumatêng Banisrail: "Kowé wus padha agawé dosa gêdhé. Déné ing mêngko aku arêp matur ing Pangéran, bok manawa aku bisa ngolèhaké pangapura ing kowé." Nabi Musa tumuntên wangsul umarêk maring Pangéran sarwi umatur: "Dhuh Gusti, Banisrail punika sampun sami anandhang dosa agêng margi anggènipun damêl déwa kancana. Ing samangké mugi Tuwan angapuntêna dhatêng dosanipun wau. Manawi botên kaparingan pangapuntên,[110] kawula mugi kalêbura saking sêratan Tuwan." Wondéné dhawuhing Pangéran: "Wong kang wus agawé dosa marang Ingsun, iku mêsthi linêbur saka têtulisaning-Sun. Déné saiki sira ngirida Banisrail marang panggonan kang wus Sunpangandikakaké marang sira! Déné malaékating-Sun bakal lumaku ana ing ngarêpanira, Ingsun iya bakal aniksa dosané wong iku bésuk yèn wus têkan ing mangsané. Héh Musa, sira anataha papan wau loro padha alan kang dhisik! Bakal Suntulis pangandikaning-Sun kaya papan kang dhisik, lan ing sésuk-ésuk sira saosna marang Ingsun ana ing gunung!" Lah makatên nabi Musa anggènipun wontên ngarsaning Allah kawandasa dintên lan kawandasa dalu malih, tanpa dhahar lan