Petruk : Lho, bakyu aja kaliru tômpa. Kang Garèng kôndha kaya mangkono kuwi, ora kok butarêpan mêngkono. Nanging umume wong lanang kuwi sok panglingan, lan sok ora mikiran. Saka anggone ngêmatake le nonton, kadhang-kadhang sok ora wêruh kônca utawa sobat, banjur ora aruh-aruh. Hla, banjur sok diarani: gêdhe mustakane, utawa: anjothak. Seje karo wong wadon, umume sok migatèkake bangêt nyang mitra, mulane lagia repot dikaya ngapa, iya wêruh bae. Kang iku pancèn iya bênêr yèn wong wadon kudu mlaku ana ing ngarêp, wong lanang ana ing buri ngulat-ulati sing wadon bae. Dadi kanggone wong lanang gampang. Ing sarèhne mung ngulat-ulati sing wadon, kèri nurut sing wadon bae, anggêre sing wadon: pringis, sing lanang iya: pêcêngis, ngono bae, sabab kuwi tôndha kêpêthuk mitra.