[...n] ingkang pajar ulatipun mokal manawi botên sênênga manahipun, amung para punggawa ing baita ingkang saèstunipun sampun botên katêmbèn sumêrêpipun dhatêng têtingalan ingkang kados makatên wau, kathah ingkang katingal botên manah babar pisan, ewasamantên dayaning sorot sênêning côndra mêksa inggih sagêd nabêti dhatêng para punggawa wau, sadaya katingal gadhah sêmu sumèh ing pasêmonipun, awit saking punika mèh sipat tiyang ing baita inggih anglairakên raosing manahipun sarana rêngêng-rêngêng, kula piyambak inggih botên kantun, tanpa nyana, sumêrêp manawi kula nyêkar Côndra Kusuma, sarêng kula kagêt ing swantên kula piyambak, mungêl: kalangkung ing trêsnanira, marang Dyah Banon Cinawi, môngka pisah unggyanipun, dumugi samantên têntrêming manah lajêng ebah sawatawis dening kèngêtan dhatêng para kadang warga, raosing manah lajêng anyês atis, rumaos manawi ijèn têbih sanak sadhèrèk, nanging makatên wau inggih namung sakêdhap sangêt bêbasan sagêbyaring kilat, sabab raosing manah ingkang makatên wau, mèh sami sanalika sagêd lipur dening pangudaraos: bok kang padha dak trêsnani kabèh bisa padha ana ing kene, kêna dak ajak nyawang kaendahaning kodrat kang samene adine. Wujudipun ingkang sami [sa...]