Kacariyos wontên satunggiling tiyang mantuk saking panggenanipun tiyang wilujêngan nyèwu, kanthi nyunggi tampah ingkang isi brêkat. Botên antawis dangu lampahipun dumugi ing wod alit. Tiyang wau lajêng nguwod alon-alon, kuwatos manawi kaplèsèd. Sarêng lampahipun mèh dumugi ing pungkasan, dumadakan kêpêthuk sagawon. Tiyang ingkang nguwod bingung sangêt, dening ajrih, gagasanipun, upami piyambakipun wangsul, sagawon wau têmtu ngêtutakên lajêng nyawèl, lan upami lajêng têmtu inggih nyakot, badhe ambalang botên wontên barang ingkang kenging kangge ambalang, badhe mlajêng wodipun ciyut sangêt, ajrih manawi kêplèsèd. Dumadakan piyambakipun kemutan dhatêng criyosipun tiyang kathah, bilih sagawon punika manawi dipun dhodhoki lajêng mlajêng, awit rumaosipun dipun pêndhêtakên balang. Tiyang wau lajêng andhodhok. Ing sakawit sagawon badhe mlajêng, nanging sarêng mambêt gandaning sêkul ulam, botên ajrih, malah thukul kêkêndêlanipun, lan malih kabêkta saking luwe, botên sarônta lajêng mlumpat dhatêng tampah. Tiyang wau saking kagètipun, nyat lajêng lumajêng sipat kuping kalihan nyunggi sagawon. Têtiyang ingkang sumêrêp sami anggêgujêng. Sagawon ngeca-eca pista wontên ing sunggèn. Sadumugining griya namung kantun tampah kalihan sagawon.