Ing satunggal dintên nabi Sêmuèl tampi dhawuhing Pangéran, kakarsakakên késah dhatêng griyanipun Isai ing kitha Bètlêkhèm. Awit putranipun Isai wontên ingkang kapilih déning Pangéran badhé kadadosakên ratu. Sarêng sampun dumugi ing Bètlêkhèm, nabi Sêmuèl lajêng angajak sidhêkahan Isai saputranipun. Salêbêtipun sidhêkahan punika nabi Sêmuèl angajêng- ajêng pitêdahing Allah mênggah putraning Isai wau ingkang pundi ingkang kakarsakakên badhé dipunjêbadi. Isai tumuntên sowan lan putranipun pêpitu. Wondéné putra pê-[150]pitu wau wontên ingkang kinintên déning nabi Sêmuèl. Nanging sayêktosipun botên wontên ingkang pinilih déning Pangéran. Pangandikaning Allah: "Sira aja mawang cara manungsa! Sabab panduluning wong iku mung marang kang katon baé, balik Ingsun angudanéni ing batiné." Nabi Sêmuèl tumuntên andangu dhatêng Isai: "Punapa namung punika putra sampéyan?" Wangsulanipun: "Taksih wontên malih satunggal ingkang wuragil anama Dawud sawêg angèn ménda." Dawud lajêng dipuntimbali tumuntên sowan. Sariranipun bambang awak, alindri nétranipun, lan pidêksa dêdêgipun. Lajêng wontên dhawuhing Pangéran dhumatêng nabi Sêmuèl: "Lah iku kang Sunpilih, nuli sira jêbadana!" Nabi Sêmuèl lajêng anjêbadi Dawud. Wiwit ing dintên punika Dawud katurunan rohing Pangéran lêstantun ing salaminipun. Wondéné raja Saul sarêng sampun kaoncatan rohing Pangéran, manahipun lajêng uru-ara. Tumuntên angupados tiyang ingkang wasis angungêlakên calêmpung kadamêl anglêlipur galihipun. Ing ngriku amirêng pawartos bilih putranipun Isa-[151]i ingkang nama Dawud wasis anyalêmpung saha bagus lan wicaksana tur prawira. Dawud lajêng katimbalan. Wusana kaabdèkakên déning sang prabu, déné yèn galihipun sang prabu anglêrêsi angot uru-aranipun. Dawud lajêng kadhawuhan nyalêmpung ing sabên-sabên