Tarsan tansah kèngêtan kemawon dhatêng cariyosipun Wasiri ing bab kasugihanipun panggenan wau. Anggènipun Tarsan tansah kèngêtan dhatêng dununging papan kasugihan punika, botên amung melikakên dhatêng rajabrana kemawon, nanging ugi kêpengin sangêt badhe anyumêrêpi kawontênanipun papan wau. Dene anggènipun Tarsan amelikakên sangêt dhatêng êmas ing ngriku wau, awit mangrêtos saha nyipati piyambak, bilih êmas punika tumrap wontên ing pasrawunganing manusa, dayanipun agêng sangêt. Sanadyan piyambakipun ing wêkdal punika botên gadhah pikiran nêdya wangsul malih kêmpal kalihan pasrawunganing manusa, ingkang sampun sami susila.