Prabu Tristan amangsuli pangandikanipun sang putri: Tembok hawa punika sampun risak. Kêbonan punika dede kêbonan ingkang elok. Nanging ing têmbe, sadhèrèk, kita badhe sami dhatêng ing nagarinipun tiyang ingkang gêsangipun mukti wibawa sangêt. Têtiyang ingkang sampun dumugi ing ngriku botên badhe wangsul malih. Ing ngriku wontên karaton saking marmêr, warninipun pêthak sangêt. Jandhelanipun wontên satus. Sadaya jandhela wontên lilinipun nyatunggil ingkang sami murub, sarta wontên tiyang têtêmbangan ingkang lagunipun botên pêdhot-pêdhot. Ing nagari wau botên wontên surya, nanging tansah padhang. Sayêktosipun inggih nagari punika nagarinipun tiyang ingkang gêsangipun mulya sangêt. Kala samantên puncak-puncakipun manaraning karaton sampun kasunaran ing surya, ingkang amadhangi sela-sela pasagi sakawan, warninipun ijêm lan biru.