[...nika] ingkang dipun raos sakit linu pêgêl ing ros-rosan lan balung-balung, langkung-langkung ing wanci dalu. Sampun limrah ing padhusunan, manawi lare-lare ingkang sami sakit bêntèr wanci dalu ngrengan, tiyang sêpuhipun sok mungêl: bocah iku manawa arêp mêtu pathèke. Trêkadhang saèstu, ing sawatawis dintên thukul pathèkipun, bêntèripun lajêng ical, dalu botên ngrengan malih. Pamanggihipun tiyang-tiyang wau manawi lare botên mêdal pathèkipun punika tansah sakitên warna-warni kemawon. Mila ing padhusunan sakit pathèkên punika sampun dipun anggêp mêsthi wontênipun, manawi wontên lare pathèkên punika inggih kaanggêp sampun limrah. Sêsakit pathèk nularipun saking satunggaling tiyang dhatêng tiyang sanès, jalaran gêpokan. Ingkang saras kulitipun babak utawi busèt kalêbêtan wiji sêsakit wau. Manawi pangangge ingkang sampun rêgêd gupak iluning korèng pathèk dipun angge utawi kacêpêng tiyang saras sagêd ugi katularan, lalêr ingkang mencok utawi ngrubung korèng pathèk sêsampunipun pindhah mencok dhatêng tiyang saras ingkang kulitipun pinuju busèt utawi babak, suthang utawi sukunipun lalêr ingkang gupak rêrêgêding pathèk punika lajêng sagêd nularakên.