tiyang sêpuhipun, malah ngantos dumugi namaning sanak sadhèrèkipun pisan. Saupami wontên tiyang sae lêlampahanipun, luhur bêbudènipun sarta têmên ing manah, punika kêrêp kemawon lajêng dipun titipriksa mênggah ingkang anak-anak, lan sadèrèng-dèrèngipun têmtu kathah ingkang anggadhahi gagasan makatên upaminipun: "Wong kae têka samono bêcike, wis mêsthi yèn sing nurunake wong bêcik-bêcik, awit paribasane ana: "kacang masa tinggala lanjaran". Kosokwangsulipun manawi lêlampahanipun awon, bêbudènipun asor, dèrèng-dèrèng tiyang inggih sampun mastani: "Èh, uwong kathik ngono, gênah bangêt yèn anak turuning gêntho". Ing mangka dèrèng kinantênan, bilih ingkang mastani makatên wau sampun nyumêrêpi mênggah kawontênanipun tiyang sêpuhipun, ewasamantên sampun sagêd andumuk awoning tiyang sêpuhipun.