Cêkakipun mênggahing tiyang siti, manawi sampun tanggal 20 mrika punika, ingkang kathah-kathah dhumpètipun inggih sampun kêmpès thik mawi sangêt. Nanging bawanipun tiyang rêmên nguja hawanipun, saking daya-dayanipun kêpengin ningali bikakipun Pasar Gambir, sanadyan botên gadhah arta babarpisan, inggih mêksa dipun lampahi pados-pados, wontên ingkang anggantosakên barangipun ingkang ragi pangaos, nanging ugi wontên ingkang nekad nyambut-nyambut, sanadyan anggènipun mangsulakên kanthi anakan awrat, ewasamantên inggih mêksa dipun tarajang kemawon, pambêkanipun: besuk nèk wis balanjan, toh tak bayar sah. Wontên ing Pasar Gambir, lajêng main tuwan bêsar, têgêsipun: sadaya tongtonan dipun dalajahi, lan sadaya rèsturan inggih dipun lêbêti. Manawi wontên ing griya narimah nêdha sêkul gudhêg upaminipun, nanging jajanipun wontên ing rèsturan, inggih: kênthang bêstik, sladhah lan sapanunggilanipun. Dene panontonipun wau botên narimah sadalu kemawon, sadangunipun arta sambutan wau dèrèng têlas, inggih tansah badhe nonton kemawon. Sagêdipun jênjêm wontên ing griya malih, manawi artanipun sampun mamprung sadaya. Dene manawi sampun balanjan, punapa malih mangsulakên artanipun sambutan wau, botêna supe, dalasan wulan Sèptèmbêr wontên tigang dasa dintên kemawon, inggih mêksa sampun supe, tandhanipun: arta blanjan wau inggih lajêng dipun labasakên, ing wusana blônja têlas, sambutan mindhak.