sarta kenging kangge têturutan ing pamarsudinipun basa tuwin kasusastran. Amila para sarjana bôngsa Eropah namung mligi kantun nyaèkakên dhatêng panata tuwin pangracikipun têmbung ingkang kawrat ing sêrat wau, sagêd lajêng nyêpêng sadaya wêwatonipun. Makatên ugi tumrap pamardinipun sadaya basa ing tanah Eropah. Sintên ingkang badhe marsudi dhatêng salah satunggaling basa wau, sagêd ngangge pintên-pintên sêrat bausastra, paramasastra, paramabasa sapanunggilanipun, ingkang kenging kangge sarana anggampilakên dhatêng pangudinipun. Ananging tumrap pangudinipun basa Jawi punapadene basa tanah ing India sanès-sanèsipun botên makatên. Awit saking punika para sarjana bôngsa Eropah ingkang sami miwiti ngudi dhatêng basa Jawi wau, ing sarèhning bôngsa Jawi piyambak dèrèng gadhah bausastra, dados inggih kapêksa kêdah damêl sêrat bausastra rumiyin, punapadene sêrat paramasastra. Wondene ingkang kakêrsakakên ing kangjêng gupêrnêmèn adamêl sêrat kêkalih wau, nalika samantên panjênênganipun Tuwan Wintêr, tuwin Tuwan Wilkês§ Wilkens. sarta kêkalih-kalihipun inggih kalampahan sagêd anglêksanani punapa ingkang dados dhawuhipun kangjêng gupêrnêmèn wau.