Kadospundi kawontênanipun Yudhisthira kalihan Bima, wêkdal priksa garwanipun ingkang sangêt dipun trêsnani kasiya-siya makatên wau. Tiyang lajêng sami sagêd andugi, kados punapa nêpsunipun Bima, nanging botên damêl punapa-punapa amargi mirêng panguwuhipun kang raka ingkang asrêp kadidene salju, makatên: he Balawa, apa kowe ora kêkurangan kayu kanggo urub-urub, yèn pancèn durung samêkta, mara banjur mêtua anêgor kayu. Drupadi sangking anggènipun badhe anêtêpi sêsanggêmanipun, mila kamipurun munjuk ing sang prabu, amargi anggènipun kacêcamah wontên ing ngarsanipun. Sang prabu ngandika: sariranipun botên uninga kadospundi purwaning prakawis nalika wontên ing jawi. Sang têtungguling nayaka anggènipun angluhurakên dhatêng sukcining manahipun Drupadi, langkung sangking rubedanipun Kincaka, Yudhisthira botên bibrah pangrèhipun dhatêng panggalihipun: Hèh Sarindri, aja suwe-suwe ana ing kene, nuli balia marang ngarsane gustimu, garwaning para satriya kudu kawawa nandhang prihatin, supaya migunani marang priyane, lan kudu nandhang saliring coba minôngka pisungsung marang sêsêmbahane, ing têmbe wadon mau bisa munggah ing kamulyan kang kaunggahan dening