[...ne.] Pancèn ana pulungan utawa wêwatêkan kang lumrahe diarani ala, kaya ta: dhêmên tukaran, padon, culika, ambalayang. Iku ora dadi apa, jagat ora wêruh ala, kabèh amasthi bakal ana gawene, mung wong kang nuntuni kudu awas, kudu bisa ngênêrake dalan kang bênêr. Aja dipapas, utawa dipêksa menggok marang dalan liya, sabab wong disimpangake saka pulungane iku panyambutegawe masthi ora sênêng, masthi karo mikir apa kang dadi kasênêngane dhewe, wêkasan ora tumêmên, utawa kêrêp kaliru, utawa ora dadi rêjêki. Kaya ta bocah dhêmên tukaran, yèn dituntun dadi prajurit, mèh kêna kapasthèkake pinunjul, gathèkan sinau sabarang kang dadi rêrêngganing prajurit. Bocah dhasar bisa padon, tuntunên dadi wong micara, bocah cêthil dadi juru gêdhong, bocah lèrwèh dadi dhukun utawa tukang têtulung, mangkono sabanjure. Kamulyane uwong iku ora saka gêdhening blanjane, utawa kèhing pawitane, nanging saka pagawean kang disênêngi. Apa manèh ati sênêng iku ngilangake