Petruk : Sing dak dêlêng banjur agawe gumuning atiku kuwi, dene sawiji-wijining kutha wong-wonge têka beda-beda solah tandange, êmbuh wêwatêkane aku ora êruh, solah tandange mau sajak kagawa saka papan padunungane. Kaya ta: wong-wong ing Sêmarang, kuwi solah tandange sajake: cikat, tandang, trêngginas, ora duwe kêsêl lan sapanunggalane, kang mangkono kuwi apa sabab kagawa saka kuthane, amarga kutha Sêmarang kuwi kutha dagang, dadi wong-wonge iya padha ngudi bangêt nyang padagangan, wong-wonge ing kono sajake ngrêti, yèn ambuwang wayah iya ambuwang bôndha. Kosokbaline wong-wong ing Surakarta, kuwi sajake padha alus-alus, padha andhap-asor, padha anyatriyani, kang mangkono kuwi apa kagawa sabab wong-wong ing kono cêdhak lan ratune. Dene wong-wong ing Ngayogya sajake ngênggoni solah tandange kutha karo pisan mau, yaiku: ya alus, andhap-asor, nanging tandang saha trêngginas, kang mangkono mau bokmanawa kagawa saka cêdhak ing ratu, lan kajaba angakoni turuning prajurit, bokmanawa uga saka luwih kulina sêsrawungane karo bôngsa Walônda, sing seje dhewe ngono solah tandange wong Magêlang, kuwi sajake kathik: prasaja, barès tur ngayang batin.