Mênggah ing jaman samangke, melik ingkang agêng sangêt dayanipun punika namung arta, saha gampil sangêt yêktos-yêktosanipun. Cobi yèn katitik saking kawontênaning lêlampahan ing padhusunan, katawising rênggangipun tiyang pawongmitran saya ngegla saha cêtha sangêt, tandhanipun: rumiyin manawi tiyang badhe ngêdêgakên griya cêkap namung dipun saranani nyrayakakên kônca utawi pawongmitranipun tunggil dhusun utawi mônca dhusun sami dhatêng ngriku adêdana bau, tur kanthi eklasing manah, wontênipun ing ngriku namung cêkap sami dipun sugata têtêdhan samurwatipun, ngantos griya wau dados botên kanthi wragad kathah. Nanging kosokwangsulipun ing sapunika botên makatên, yèn tiyang botên sadhiya wragad sacêkapipun, kados ngrêkaos anggènipun badhe ayasa griya, upami badhe sêsambat dhatêng mitra karuh ingkang supados anulungana anggèning ngadêgakên griya wau, kajawi angênggèni larasing subasita inggih ugi nyujanani bokbilih ingkang dipun sambati wau botên kadugi nulungi. Prakawis punika malah botên ngêmungakên ing bab ngêdêgakên griya, sanajan anggarap pasitênipun ugi makatên, cara rumiyin kalihan sapunika sampun kathah kaotipun.