adoh-adoh. Kowe kabèh iya padha bisa tumêka ing tanah kang adoh-adoh mau yèn kowe gêlêm. Nadyan mung ngrungokake caritane wong kang lêlana bae, ana uga paedahe manawa prakara kang korungokake ana saprakara kang kêna koanggo anjêrokake pamarsudimu marang kawruh. Bokmanawa bisa muwuhi pangati-atimu ênggonmu urip, lan manawa bisa nucèkake sawarnaning pikiranamu. Pêpungkasane pituturku, yèn sawijing nyawa kalawan bisa mulya lan santosa, sêdyaku kang dak sekahake iki aran kabul, dadi bêbasane: sawijining kongkonan wus anglakoni