wis ora ngrèwès marang têmbunge bok Pawira sing kari iku. Nalika samono Pak Pawira ênggone lunga jagong, olèh mungsuh kang tanggon, mulane mulihe nganti byar, malah wis padhang, wong saomah wis padha tangi kabèh. Bok Pawira barêng wêruh sing lanang têka banjur cêlathu karo nêpsu: "Kêpriye ta pakne! Wong dikandhani aja nganti kêwêngèn, malah ngêbyar!" Pak Pawira mangsulmangsuli. kanthi sabar lan mèsêm: "Ya aja nêpsu bokne, jare aku ora olèh bali bêngi-bêngi, mulane ya taklakoni mulih esuk ngene."