[...m] dèrèng sagêd ngungêlakên, wangsulan makatên punika kagalih saking rikuh tuwin saking kasujananipun kemawon, paribasan kangge warana ing kasagêdanipun, ing wêgdal punika Ki Tanujaya ugi tumut ngadhêp wontên ngajêngan, lajêng matur ing kangjêng kyai, mêngggah aturipun Bagus Burham punika wau pancèn lêrês dèrèng sagêd sayêktos, sampun ingkang maos kitab saha Kuran ingkang nama alip bengkong kemawon dèrèng mangrêtos babar pisan. Amargi nalika wontên nagari Surakarta kalêbêt dipun ugung dening ingkang êmbah, aluwung kadhawuhana ngabên jangkrik punapa ngabên kêmiri punika ragi kathah mangrêtosipun, Ki Tanujaya punika sampun kacariyos kau bêbasanipun, nanging manawi wicantên gadhah cucut sarta anggumujêngakên, kabêkta saking cucutipun, nalika Ki Tanujaya matur dhatêng Kangjêng Kyai wau sami dipun gêgujêng dening para ingkang wontên ngarsanipun kangjêng kyai, anggèning sami anggêgujêng wau botên saking anggêgujêng Bagus Burham, sami anggêgujêng cucutipun Ki Tanujaya anggènipun matur kangjêng kyai, sêling sêrêpipun Bagus Burham, ingkang sami dipun gêgujêng wau kamanah piyambakipun, saking lingsêming manahipun, sanalika lajêng nangis magêp-magêp, Kangjêng Kyai Imam Bêsari lajêng dhawuh dhatêng Ki Tanujaya, Bagus Burham kadhawuhan bêkta mantuk dhatêng pondhokan, samôngsa manahipun sampun pundhuh kemawon badhe kaparingan piwulang ingkang gampil-gampil rumiyin.