Tumrap raosing bôngsa Jawi, saya tumrap bôngsa Jawi ing Surakarta tuwin Ngayogyakarta ing jaman kina, langkung-langkung ingkang nama abdi dalêm, sami migatosakên sangêt dhatêng sinjang ingkang nama awisan wau. Ing kala jaman sèkêtan taun kêpêngkêr, pundi ingkang botên dipun wênangakên ngangge, inggih botên purun ngangge babarpisan, malah sanadyan sanès sinjang parangrusak pisan, nanging ingkang sampun nama sinjang garis miring, punika ugi sampun dipun sirik. Kala ing jaman samantên, tiyang ngangge sinjang garis miring punika dipun wastani tiyang ugal-ugalan.