Ing jaman rumiyin, manawi wontên nagari kêkalih ingkang pasulayan utawi badhe pêrang, baita-baita gadhahaning mêngsah, samomotan dalah sabêbaunipun, lajêng dipun dhaku sarta têrus dipun darbèki. Tindak embargo makatên punika, ing pawingikingipun kaanggêp kirang adil, gampilanipun kaanggêp tindak ingkang nyimpang saking ugêr kamanungsan. Mila wontên ing prajangjian ing 's Gravenhage kala ing taun 1907, lajêng kapranata sae, manawi badhe wontên pasulayan agêng, baita-baita dagang ingkang sawêg sami labuh wontên ing tlatahipun nagari ingkang badhe pêrang, sawatawis dintên sadèrèngipun tapuk pêrang kêdah sami kakengingakên bidhal lêlayaran. Ananging cak-cakanipun, anggêr utawi prajangjian makatên punika namung tumrap dhatêng nagari-nagari ingkang sami tumut nôndhatangani prajangjian ing 's Gravenhage wau. Malah ing nalika pêrang agêng ing taun 1914-1918, nagari-nagari ingkang sami nôndhatangani prajangjian wau, inggih lajêng botên sami nuhoni kasagahanipun, jalaran pêrang makatên bakunipun namung: waton sagêd mênang, dados bab prajangjian [prajangjia...]