Petruk: Cibadhak kuwi sanyatane kutha kadhistrikan, ewasamono ramene ora kalah karo sawênèhing kutha apdhèling. Bokmanawa bae jalaran saka akèhe ondêrnèmêng-ondêrnèmêng tèh ing kiwa têngêne. Mulane ing kono iya akèh bangêt Walandane. Kabare cacahe Walônda kang manggon ing Cibadhak kono kurang luwih ana wong satus, nganti ing kono iya ana pamulangan Walônda barang. Mung bae ing Cibadhak kuwi Walandane rada beda sathithik karo sing padha manggon ana ing kutha sing gêdhe-gêdhe, têgêse: ora pati dhinês-dhinês panganggone kaya Walônda sing manggon ana ing kutha-kutha sing gêdhe. Nganti aku mèh ora bisa ambedakake bôngsa Walônda karo wong bumine, saupama aja kulite putih lan irunge bukung. Wong panganggone kuwi mèh padha bae, apamanèh nèk partikêlirane, bôngsa Walônda iya wong bumine kabèh-kabèh padha nganggo: hancinco, clana tidhur, thik padha ora nganggo sêpatu. Sing lucu bangêt tur ngêgèt-êgèti kuwi panganggone para tukang grobag, nèk esuk mono iya barès manganggo kaya lumrahe tukang grobag, nanging nèk sore, apamanèh yèn arêp plêsir-plêsir, hla kuwi panganggone iya padha sêtelan, sêpatune sing kiyèt-kiyèt kae, thik ora lali anggone nganthongi: phulpèn, potlot, buku cathêtan, lan sapadhane, cêkake nèk wong sing ora sumurup,