Para lare sami rukuna kalihan kancanipun dolan, langkung malih kapêrdia rukun kalihan sadhèrèkipun piyambak, lare ingkang botên rukun kalihan sadhèrèkipun wiwit alit mila, ingkang kathah kalajêng- lajêng dumugi sêpuhipun, para lare sampun wontên ingkang cengkre, mênawi wontên ingkang cengkre lajêng kasêrêpna, sampun ngantos kakèndêlakên kemawon, sampun ngantos para lare gadhah rumaos dipun sihi dhatêng tiyang sêpuhipun anglangkungi sadhèrèkipun, tiyang sêpuh sampun mirêngakên dhatêng wêwaduling lare, malah yèn wontên ingkang wêwadul lajêng kasrêngênana, supados sampun ngantos kapatuh karêm dhatêng watak wêwadulan, para sêpuh sami priksaa bilih piwulang punika sagêd dados watak, watak parawadulan punika kalêbêt dhatêng bêbudèn awon, budi ingkang makatên punika manawi dados pakarêmaning lare, ing têmbe badhe rêmên damêl wêwadulan, kula mêwahi: tiyang ingkang kados makatên patutipun namung dipun kutugi walirang, yèn sampun gêbrès-gêbrès lajêng dipun punapakakêpunapakakên. malih ... ???. Para lare wiwit alit mila kapatuhna [ka...]