. Sanadyan pangajeng-ajeng punika namung alit prayoginipun katampia murih kalampahaning kawontenan ingkang sae kawangsulaken malih. Pasamuwan ingkang dipun tresnani Gusti. Ing gesangipun tansah ngajeng-ajeng kasaenan sageda kalampahan. Kados Sang Kritsus ingkang kersa nampi manungsa ingkang dosa. pranyata piyambakipun nggadhahi pepinginan ingkang prayogi. Sampun ngantos punapa ingkang sampun nate dipun tindakaken. dhateng arta utawi sanesipun. minangka pangucap sokur kita dhateng Gusti. Satemah nalika wonten pemimpin ingkang lepat. kita sami kabereg suka panyengkuyung dhateng para pemimpin kita. lan makarya sesarengan. dados pakiyatan ingkang wigati. nanging sami dene mitulungi murih sedaya dados sae. temtu sedyaning manah kepingin samidene ngengetaken. Namung dhumateng Gusti Allah kemawon. Satemah sadaya bab ingkang prayogi lan sae dados gadhahn kita sadaya. malah adreng nyuwun supados sadherek-sadherekipun kaemutaken.Sanes pangibadah ingkang ngener dhateng kasugihan. dene kaparingan wewengan saged tetep sesarengan. mracihnani bab kadospundia kemawon manungsa punika awon. Satemah nalika sadaya dados sae. Ing waosan Injil kita dipun bereg nggatosaken dhateng satunggaling tiyang ingkang patrapanipun awon. Lumantar pangandikanipun Gusti wekdal samangke. Niat ingkang kadhasaraken bilih sedaya ingkang kita aturaken ing pakaryan sesarengan dhateng sedaya pemimpin punika. Punapa punika sanes pratandha ingkang sae? Ing gesanging manungsa kanyata gadhah winih gegadhangan ingkang sae. pepenget ingkang dipun uningakaken kinanthenan raosing manah badhe andadosi. kaatag supados nggladhi amangun sedyaning manah ingkang tulus.