Aturipun Nyai Kidul, “Sae lamban, jumeneng ratu estri kemawon. Ing sakajeng-kajeng mboten wonten ingkang marentah”. Senopati mesem sarwi ngandika, “Nimas, ingsun muga paringana tamba, nggoningsun kedanan marang sira”. Roro Kidul matur sarwi mlerok, “Kula mboten saged ngaturi jejampi, sebab kula dede dhukun. Sampeyan ratu ageng, mangsa kiranga wanudya ingkang ngungkuli kula”. Senapati manahipun kados dipununggar. Roro Kidul lajeng pinondhong ndumugekaken karsanipun. Kacariyos Senapati anggenipun wonten seganten kidul tigang dinten tigang dalu. Tansah sih-sinisihan kaliyan Roro Kidul. Senapati wau ing saben dinten dipunwejang ngelmunipun tiyang umadeg ratu, ingkang ngedhepaken sakathahing manungsa lan jim peri. Senapati ngandika, “Banget panrimaningsun, Nimas, ing sakehe wurukira. Lan ingsun iya pracaya. Balikan ing besuk, yen ingsun nemu mungsuh, kang sun kongkon ngaturi ing sira sapa? Wong ing Mataram mesthi ora ana kang weruh marang sira?” Roro Kidul matur, “Mekaten punika gampil kemawon. Bilih sampeyan karsa nimbali dhateng kula, sedhakep suku setunggal, nunten tumengaa ing awang-awang. Amesthi kula enggal dhateng, sarta kula mbekta bala jim, peri prayangan lan sededameling prang”. Senopati ngandika malih, “Nimas, ingsun pamit mulih marang Mataram. Wewekasira kabeh ya bakal ingsun estokaken”. Senopati sampun mangkat, ngambah toya seganten kados ngembah dharatan. Sareng dumugi ing Prangtritis, kaget ningali dhateng Sang Pandhita, Sunan Kalijaga, lenggah pitekur wonten sangandhaping Parangtritis. Senapati