Sang prabu bangêt trataban ing panggalih, wus ora sagêd ngandika, ora nyana ora ngimpi yèn Kyai Pradhah mangkono tekade, dadi panjênêngane masang gêlar malah kêna ing gêlar. Barêng pêdhang diunus srapat, sang prabu mêrêm, pasrah ing Allah, pêdhang tumiba ing jôngga, sang prabu kraos rada lara, nanging ora apa-apa. Barêng mêlèk byar, pirsa yèn pêdhang mau kayu, dudu wêsi, lagi ngrêtos yèn Kyai Pradhah guyon kaya adat sabêne, pangandikane: ah, kêbangêtên kowe iku, guyon kok mangkono, nganti trataban ora karuan atiku, edan, gêndhêng manusa kaya dhapurmu iku, guyon ora koma-koma.