Dados upami sagêda kasêmbadan makatên pikajêngipun para manungsa punika amung sênêng, parêng, enak kapenak, lan sarwa kasêmbadan, dawa umure (botên pêjah-pêjah), nanging kawontênanipun kadospundi, jêbul sulaya sadaya, adhakanipun malah sirikanipun wau namung tansah kêpêthuk kemawon, purunipun para manungsa ngakêni yèn Gusti Allah punika wontên, lan purun pêjah, sapanunggilanipun, punika kapêksa dening kawontênaning lêlampahanipun, inggih punika manawi nuju kataman utawi nandhang kasusahan, nanging kosokwangsulipun yèn nuju bingah, babarpisan sami kasupèn dhatêng Pangeranipun, lacuting ginêm lajêng ngakên manawi jumênêng pribadinipun, kawontênan ingkang makatên punika cocog lan dhawuhing Pangeran, kawrat ing surat Mangarij salêbêtipun ayat 19, 20, 21, 22, 23, suraosipun makatên: manungsa iku satêmêne tinitah makewuh, manawa kataman kasusahan, ngrêsula, yèn nômpa kabungahan, lali marang Pangerane, kajaba wong kang nêtêpi salat. Dene salat makatên wiwitipun takbir, dipun pungkasi salam (dados botên cêkap namung Allahu, hu Allah), lair batosipun kêdah kêplok badanipun jasmani lan rohkani, samantên kemawon pasêksènipun yèn kita para manungsa punika têtêp sipating kawula walaka, dados prayogi lajêng nêtêpi anggèning dados kawula kanthi nêtêpi sarat rukunipun, wondene sarat rukunipun badhe kula andharakên sawatawis, kalêbêt ing kawruh kabatosan, kados ing ngandhap punika: