Sadhèrèk, samangke punapa ta kawontênan ingkang nyêdhihakên manah, inggih punika bab lêbêtipun arta nagari, kapetang kathah sangêt sudanipun, pamirêngipun pangrèh nagari ngantos acomprang-camprèng. Ing ngriki gumyahing ngakathah ingkang dados sêkar lathi, bab suwunan sudaning paos kabudidayan, botên dumunung nyambut, dados têgêsipun ambibrah prajangjian, ingkang sampun dipun sanggêmi. Môngka nalika jaman mubra-mubru, para kabudidayan sami asugih arta, babarpisan botên wontên rêmbag suwunan ngindhaki sêsanggènipun paos, ewadene sanadyan makatêna Narpawandawa mastani dèrèng nama kêsangêtên, amargi kawontênan gêsangipun para kabudidayan ing wêkdal sapunika pancèn inggih nama rêkaos, namung sarêng wontên suwunan malih nyuwun ewahing tatanan paos anyar, (Herziening van pacht) ingkang tundonipun inggih namung sak badhe nyuda paos, dèrèng ngantos rampung panatanipun, lajêng wontên suwunan malih sudanipun paos, ingkang botên sakêdhik petangipun, sarta dipun wiwiti sapunika, makatên wau Narpawandawa mastani yèn katingal ambujêng bêtahipun piyambak, botên ngèngêti cêkaping bêtahipun nagari, lan rêkaosing kiwa têngên, ingkang lajêng dipun sanggèni paos anyar, utawi wêwah paosipun, amila inggih tamtu kemawon yèn lajêng nukulakên botên narimahipun kiwa têngên, sarta tumrapipun nagari inggih tamtu ribêt panindakipun, sabab dèrèng samêkta, jalaran suwunan sudan paos wau kawiwitan sapunika. Amila Narpawandawa angajêng-ajêng mugi nagari utawi pamarentah sagêda waspada, saha kaparêng anggalih ingkang yêktosan, sampun namung mituruti kemawon, supados sagêd narimahakên ing sadayanipun.