[...sêgahipun] dhatêng priyantun sakalihan punika, tiyang kalih wau sami dipun pitakèni dening Ki Tanujaya, ngakên saking dhusun Selagugur, jodhang kalih lajêng kapasrahakên Nyai Tunggulwulung, sarêng kawêdalakên isinipun sêkul ulam, tuwin panganan, punapa dene ulam lèpèn gorengan, badhèr tagèh, klalèn, agêngipun ugi sakempol-kempol, wedang sarampadan, sagêndhisipun pisan, sadaya wau lajêng katata andhèr wontên ing ambèn, sarêng sampun dipun tampèni, tiyang kalih lajêng nyuwun pamit wangsul, wadhahipun lajêng sami dipun tilar sadaya, sanès dintên sagah badhe dipun purugi, sapêngkêripun tiyang kalih wau, Mas Rôngga Pajanganom tuwin Ki Tanujaya, sakalih-kalihipun sami muji sukur ring Pangeran, dene pangèsthining manahipun sami sagêd kalêksanan, namung Kyai Tunggulwulung piyambak ingkang anjêngêr, ngantos sapandurat botên sagêd wicantên, sangking anggèning angrumaosi mujijatipun taksih kawon kalihan tamunipun, wasana lajêng rumaos bilih piyambakipun pancèn kawon linangkung, Mas Rôngga Pajanganom tuwin Ki Tanujaya, sumêrêp osiking manahipun Kyai Tunggulwulung, amila lajêng kasêsamur dipun aturi sami angrahapi pisêgahipun sadhèrèk Selagugur wau, Kyai Tunggulwulung inggih lajêng tumut angrahapi, lajêng katungka pisêgahipun Nyai Tunggulwulung kaladosakên, lajêng sami