Kowe wêruh dhewe, Dharno, yèn aku iki ora kulina kêkumpulan karo bangsaning wanita. Ing môngka sang putri iku wanita kang endah ing warna, apa manèh kaanane ing kono nalika samono katon anêngsêmake bangêt, padhanging kamar arêmêng-rêmêng, kawuwuhan adu arêp karo putri kang endah ing warna mau, lan kang katon mêlasasih anjaluk pangayoman. Kiraku sanadyan wong kang uwis luhur bêbudène pisan, akèh ora bisane ngampah drênging pikire. Apa manèh wong kang kaya aku, kang isih tipis bangêt kamanungsane. Dharno, saiki mula iya nyata têmênan, yèn kutha Paris iki pancèn ora bêcik bangêt kanggone aku. Ora wurung êmbèn-êmbèn aku iya bakal nêmoni lêlakon kang ambêbayani kaya mangkene manèh. Pranatan-pranatan sing dianakake ing manusa kuwi, bakune mono nyêdhihi bangêt. Ana ing kene aku rumasa kayadene pasakitan bae, kang iku aku ora kuwat, Dharno. Jalaran saka iku, kiraku luwih bêcik, yèn aku bali manèh bae mênyang alasku ing tanah Aprikah, lan sabanjure urip kayadene kang kinarsakake dening Ingkang Kuwasa nalikane anakdirake aku ana ing kana.