Manawi kita ulur sarta kita raos-raosakên inggih prêlu sangêt malah dados kawajiban tiyang punika ngudi dhatêng kasagêdan lan kapangêrtosan, nanging sasampunipun kita sagêd lan ngêrtos, tuwin sasampunipun gêsang raos kita gêsanging raos têmtu nuwuhakên pêpenginan warni-warni, dening sumêrêp kawontênan ing alam ngrika, ugi sumêrêp lan mangêrtos bilih kita inggih sajatining manungsa sawêtah kados sanès-sanèsipun, môngka ingkang dipun kapengini punika sajatosipun inggih darbèk kita piyambak, pêpenginan wau bilih botên kadumugèn satêmah mahanani pêpês, pêpêsing kêkajêngan bilih pêpenginan wau taksih cumithak, tamtu