Miturut bêktaning kodrat, kewan punika sampun kapasthi têdhanipun, inggih punika ingkang nêdha têtuwuhan, ingkang nêdha daging, tuwin ingkang nêdha kalih pisan, dados miturut pundi ingkang sagêd murakabi dhatêng gêsangipun, sarta ingkang sagêd kaêjur dening pirantosing badan ingkang kangge ngêjur têtêdhan wau. Têtêdhan ingkang sagêd kaêjur punika têgêsipun ingkang wontên ing wadhuk tuwin ing usus kaêmoran dening kuwaya kêcut tuwin ilu enggal luluh ngantos dados kados bubur, dene ingkang botên sagêd ajur punika ingkang ngantos kawêdalakên dados rêrêgêd taksih panggah warni tuwin wujudipun utawi namung ewah sakêdhik, upaminipun sadaya cangkoking isi. Bangsaning kewan galak ingkang têdhanipun daging, manawi katêdhanan sukêt tamtu wontên ing wadhukipun botên sagêd ajur, ingkang tamtu badaning kewan wau lajêng botên sagêd kalêbêtan sarining têtêdhan, sarta wusananipun badan lajêng risak. Samantên ugi kosokwangsulipun, manawi maesa utawi lêmbu katêdhanan daging masthi botên sagêd gêsang dangu. Ananging kewan ingahan punika sarèhning gêsangipun sasat kawêngku dening manungsa sok sagêd nyêbal saking kodrat, tuladhanipun inggih punika sêgawon tuwin kucing, manawi miturut untunipun inggih punika pirantos pangêjuring têtêdhan ingkang wiwitan, ingkang katêdha mêsthi bangsaning daging, ewasamantên sarêng dados kewan ingahan purun katêdhanan sêkul. Ananging kewan makatên punika sanajan sarining têtêdhan wau sagêd lumêbêt ing badanipun, mêksa botên sagêd nyamèni yèn katêdhanan miturut kodratipun. Kucing ingkang botên nate nêdha daging, badanipun botên sagêd kiyat utawi kirang cukat manawi ambujêng tikus. Sêgawon ingkang kangge ambêbêdhag ugi kêdah asring katêdhanan daging, supados badanipun kiyat.