Manuswa ing jaman punika raganipun taksih sami alus-alus, mila makatên awit saking dèrèng katabêtan sarining bumi ingkang kasar, sarta dèrèng wontên ingkang nyandhang tuwin nêdha, dene ingkang minôngka sandhanganipun kangge nutupi wêwados, amung kalawan cahyanipun piyambak. Mênawi nêdha ingkang katêdha amung sari sarasaning bawana punika sadaya. Ing jaman punika dipun wastani jaman kadewatan. Têgêsipun kaalusan. Ing jaman punika laminipun 2000 taun. Yèn ing têmbung Jawi dipun wastani jaman purwa, têgêsipun wiwitan (kawitan) mênawi têmbung Sangskrita, dipun wastani massiddham. Têgêsipun jênjêm. Yèn ing têmbung Arab dipun wastani Adam. Têgêsipun kawitan. Ing jaman punika para manuswa taksih anuhoni pakartining pramana, amargi pôncadriya dèrèng pêncar, sari sarasaning bawana dèrèng wontên tumular, cahyaning pramana dèrèng wigar, dados êmpaning karsa