4. Ugi pangrèh Narpawandawa amrayogèkakên, bilih pamisudhanipun pêpatih dalêm punika sampun adhêdhasar saking waris kemawon, nanging pamisudhanipun wau namung milih dhêdhasar saening kalakuan, tuwin kacêkapanipun nindakakên pandamêlan, ingkang langkung mapan piyambak kawontênanipun ing wêkdal wau, amila saking makatên punika lupiyanipun ingkang sampun-sampun, pêpatih dalêm wau botên tamtu mêndhêt saking waris, ananging mêndhêt saking salah satunggalipun abdi dalêm bupati nayaka, dados manawi pamisudhanipun pêpatih dalêm wau wêwaton mêsthi mêndhêt saking waris, punika kajawi nyulayani wêwaton kina, ugi adamêl kêmba utawi nyuda dêrênging manahipun para abdi dalêm ing sangandhapipun, dados nama adamêl kamunduran, punapa malih wontên pakèwêdipun, dening nagari sampun andhawuhakên pranatan wawênanging waris ingkang salami-laminipun anggêntosi tilas lênggahing tiyang sêpuhipun (ingkang limrahipun kawastanan pranatan buk biru) sapunika kasuwak. Ewadene manawi badhe ngarsakakên wêwaton waris, pangrèh Narpawandawa inggih manah botên pakèwêd, nanging ugêr nêtêpi wêwaton kados ingkang kaaturakên ing nginggil.