Bocah kang arêp dijak bungah-bungah, tansah ngentha-entha apa kang bakal dilakoni. Upama arêp dijak nunggang sêpur, banjur anggagas kapriye besuk anane sajêrone sêpur, arêp ngarah linggih ana pinggir, awit yèn linggih ana pinggir, bisa wêruh kaanane ing jaba ing sauruting dalan sêpur. Gagasan mangkono mau tansah diwujud-wujudake. Mangkono sapanunggalane.