Samubarang sarwa cumepak, kekarepan mesthi keturutan. Wiwit bayi tumeka ngacik diwasa ora ana sing wani mancahi ujar utawa panjaluking putra nata Ngastina. Aku dadi bocah kang ugungan, kesed, seneng reropyan lan ngumbar napsu angkara. kabeh tumindak pokale paman-paman Kurawa tansah dak tiru. Unjukan banderek, ciu, lan liyane sing bisa gawe mabuk, wis dadi pasedhiyan saben ndinane. Dhadhu, kertu, adu jago lan main ngabotohan liyane wis dadi lalaban. Nglirik, njawil, lan ngawe wanita kaajak saresmi, wis minangka pakulinan. Mbuh kuwi prawan anake punggawa, bupati utawa natapraja. Klebu yen perlu bojone liyan, yen pancen ta ayu lan narik kawigatenku, kudu klebu lan mlebu ing tilamsari patengganku. Yen ta nganti suwala untawa sulaya, pasiksan lan pakunjaran papane. Yen ta malah sendika lan atur pisungsun maremake, gedhe ganjarane. Ora urus yen padha nyebut aku iki “thukmis”. Thukmisku iku wajar wong kanjeng ramaku “peteng” Permadi, rak ya eis kesuwur satriya kang thukmis, ta??