Nalika ingkang tukang nyawang dereng thukul lan taksih dados wiji weruh, tiyang punika kraos: “Karep ki aku, jing bungah aku, jing susah aku, jing kawirangan aku, jing kepedhesen aku, jing kebelet ngising aku.” Yen tukang ingkang nyawang sampun thukul, lajeng raos prihatin sirna lan tiyang lajeng kraos: “Karep ki dudu aku.” Yen sampun kraos: “Karep ki dudu aku,” tiyang inggih lajeng kraos: “Jing bungah dudu aku, jing susah dudu aku,” lan kados makaten inggih lajeng kraos: “Jing kawirangan dudu aku, jing kepedhesen dudu aku, jing kebelet ngising dudu aku.”