sajawining regol, sarêng Kangjêng Kyai Imam Bêsari sampun dumugi ing radinan sacêlaking kabupatèn, Ki Tanujaya angaturi uninga bilih kangjêng kyai sampun rawuh, Radèn Tumênggung Sastranagara lajêng jumênêng dhatêng tarub, para panèwu mantri sarta para putra santana ingkang sami ngadhêp wontên ing pandhapa ugi sami mandhap sadaya, kangjêng kyai dumugi sajawining regol lajêng mandhap saking titihan, mandhapipun mawi dipun lawani Mas Ngabèi Rônggawarsita, sasampunipun anglawani kangjêng kyai, lajêng anglawani ingkang putra Bagus Burham, sarêng sampun mandhap ingkang putra dipun arasi awongsal-wangsul, para putra santana ingkang dipun dhawuhi mêthuk dhatêng sajawining regol, lajêng anggarubyug wontên sawingkingipun kangjêng kyai sadaya, Bagus Burham dipun gendhong Ki Jasana dumugi sangajêng pandhapa, lajêng dipun wisuhi sêkar sataman dhatêng ingkang ibu Nyai Ajêng Rônggawarsita, dipun gêpyoki ing gêgodhongan dhatêng ingkang êmbah Nyai Ajêng Sastranagara, tumuntên dipun kanthi lumêbêt ing dalêm, kangjêng kyai lajêng sêsalaman akalihan ingkang raka Radèn Tumênggung Sastranagara, sarêng sampun bage-binage wilujêng, sakalihan lajêng lênggah wontên samadyaning pandhapa, para santana ing Panaraga sasampuning sami sêsuci ugi lajêng kairit ngadhêp dhumatêng ing pandhapa sadaya, Ki Tanujaya kadhawuhan dados among tamu, para abdi sami kadhawuhan aso dhumatêng ing pondhokan, ingkang kadhawuhan amrênah-mrênahakên [amrênah-mrênahakê...]