wus sirna sakabèhe. Ya iku sayah kang tansah angêmuli nyawa kayadene kêmul kang kinukubake wus diuculi. Dene pangrasa mungguh kaananing karosan ajêg ora suda-suda, tansah maujud ênom ora kêna ing pati, ing kono banjur eling asale omahe sajati, ing kono manusa kadunungan têntrêm lan marêm, apa manèh rasa kang ayêm bangêt ora ana kang ambêbidhung. Cêkake katêntrêman kang pinunjul angungkuli ing sakabèhe. Apa manèh yèn nyawa wis binuka, kabêgjane kang luhur dhewe iku banjur kadunungan kabungahan kang linuwih, yaiku rinakêtan dening samubarang kang ditrêsnani lan diwêlasi nalikane ana ing donya. Kabèh dumunung ing sacêdhake iya iku para mitra kang wus nancang kalawan katrêsnan lan kawêlasaning nyawa. Kabèh kang winêlasan mangkono ora ana siji-sijia kang ora katon, nanging alaming nyawa kang sajati mau. Yèn kowe krungu pitutur mangkono iku, mêsthi bakal atakon mangkene: lah môngka mitra kula ingkang kula trêsnani, [trê...]