Dene yèn Kacrêbonan, wis ora kaya kraton, mung kaya dalême priyayi gêdhe. Ing kono wis ora nganggo alun-alun, dadi ora ablêgêr kraton. Tak injên saka jaba, ing platarane kraton-kraton kono, kok iya akèh gantangane manuk pêrkutut. Malah nalikane aku mrono, ambênêri padha manggung, akèh kutute kang ebat-ebat. Racak-racake kabèh - ha ut kê -têkung. Ora ana sing muni huk kêtêki kikik. Sajroning ngrungokake kutut kuwi mau, aku iya olèh bathi pangrêti. Katêrangane, manuk kutut kuwi kalêbu kasênêngan umum, bokmanawa wiwit kuna mula pancèn dadi kasênêngane para luhuluhur. lan para wong cilik.