Ing wusana Abdullatip, kalihan Wignya Panitisastra kula purih kèndêla anggènipun angraos ing bab kasagêdanipun Radèn Panji Puspawilaga tuwin Radèn Ngabèi Rônggawarsita, yèn botên makatên saèstu badhe salin mêngsah ingkang murinani dhatêng pujôngga kêkalih punika. Kula punika sampun dhamang sangêt, manawi priyantun sakalihan wau dhasar sagêd têmên, malah kula piyambak sampun asring apitakèn utawi anêdha sêrêp bab maknanipun têmbung Jawi sarta kawi anggènipun anyêrêpakên patitis tuwin kanthi rênaning manah. Abdullatip kalihan Wignya Panitisastra lêrêsipun sampun sumêrêp, yèn pujôngga Jawi punika botên purun anggêlarakên utawi amradin-mradinakên ing kasagêdanipun, sanès kalihan pujôngga Wêlandi, ananging bilih pujôngga Jawi kapitakenan utawi kaguronan, inggih lajêng dhangan sangêt amangsuli utawi amêmulang. Manawi sampeyan sakalihan badhe anjajagi kasagêdanipun Radèn Panji Puspawilaga kalih Radèn Ngabèi Rônggawarsita, sumôngga kacobaa kawrat ing sêrat ibêr, lah mangke sampeyan badhe sami pitados, yèn pujôngga Jawi kêkalih wau yêktos putus kasagêdanipun, pantês sampeyan sami maguroni. Samôngsa sampeyan sampun sami angsal kayêktosaning kasagêdanipun pujôngga kêkalih wau, kula purun anamtokakên, yèn sampeyan sami rumaos gêtun, dene sampun sami amacak sêrat wontên ing Jurumartani prakawis pujôngga Radèn Panji Puspawilaga kalih Radèn Ngabèi Rônggawarsita, sabab Wignyapanitisastra: anggèn sampeyan anyumêlangi kasagêdanipun pujôngga Jawi sakalihan wau prasasat amêmoyoki tuwin anyakitakên manah, dene Abdullatip anggèn sampeyan anjawab mawi kanthi sêmbranan, kados ta kang kasêbut ing