Sawuse pepak calon adon-adon mau, ‘panjenengane karo’ banjur gampang kaserote dening dayaning ‘pramana jati’, banjur bisa linggar saka ing ‘pangrantunan’, tumedhak marang ing arcapada kene iki. Aling-alinge kang diarani ‘kalarat suci’, uga banjur katut dening tumedhaking Ad-haama lan Kadiwa mau. Nalika tumedhaking sarira karo iku, lakune cumlorot kang rikate angluwihi marang sakabehing titah, nganti anjalari gègèring jiwa-jiwa kang ana ing langit lan ing pangrantunan kono. Kang cedhak karo panjenengane, padha ngetut marang tumedhake mau, sarta iya banjur tumuwuh ana ing donya kene. Duk nalika panjenengane tumedhak, pinethukake dening ‘Hyang Pramana Jati’ kang banget kedher lan sesere, kaya dene asung pahargyan. Kekedhering pramana mau wus bisa anggepok marang sarirane karo, kalarat suci banjur (ambyar) sirna padha sanalika, bali marang pinangkane lawas. Dene ‘panjenengane karo’ banjur padha tumedhak marang agraning wukir Cakrawala, kapernah ing bawana iring lor. Saiki negesake gunung Cakrawala. Cakra iku buwengan, wala iku wadhahing babakal (wiji) dadi Cakrawala mau karepe: sawijining buwengan kang papane katon moncol dhewe ing sajroning bawana iki, sarta dadi papan padunungan tumuruning wiji kamanungsan. Sarehning jagad gedhe lan jagad cilik iku kudu timbangm tetep-tinetepan lan saksi-sineksenan, dadi karo-karone mau iya padha anane lan padha nyatane, bedane mung kasar karo alus bae.