Sarêng Rara Apyu botên katingal wontên ing griya, dipun padosi sawêwêngkoning griya botên pinanggih wusana sumêrêp yèn panganggenipun suwèk sawatawis botên wontên, kyai jurutaman jalêr èstri angintên yèn anakipun kesah, lajêng anjêrit tiyang kêkalih asambat-sambat botên sagêd kantun, kyai jurutaman enggal dhatêng kadipatèn, sowan sang pangeran, badhe ngaturi uninga ing bab icalipun Rara Apyu. Sang pangeran nuju lênggah wontên ing panêpèn ijèn, kagèt mriksa dhatêngipun kyai jurutaman botên kalayan dipun timbali, sampun nyana yèn wontên prakawis pêrlu, dèrèng matur sampun kadangu damêlipun, kyai jurutaman matur miwiti malah amêkasi, sang pangeran kagèt ing galih tumratab tab-taban, ananging sinamun ing netya, pangandikanipun: