Ing Kajawèn nomêr lêbaran, wontên karanganipun ingkang nyênyôndra tiyang mangangge ing dintên bakda riyadi, tur karanganipun sajak botên tumônja babarpisan. Cobi ta, kula aturi maos malih ingkang mungêl makatên: Kaberaganipun tiyang manawi nuju bakda riyadi. Môngka panyandranipun wau mung prêlu ngerang-erang thok, botên kok nyôndra salugunipun. Bokmanawi ingkang ngarang punika tiyang ingkang nêmbe sumêrap kitha, upami tiyang kitha, utawi asring dhatêng kitha, têmtu botên badhe gadhah gagasan ingkang makatên. Awit pangangge-pangangge ing dintên riyadi punika botên wontên bedanipun, tinimbang pangangge-pangangge ing wêkdal plêsiran, kolêman, kêkesahan têbih, sangsaya yèn kitha, ing panggenan kumidhi, kêbon raja, tuwin sanès-sanèsipun. Dados têrang sangêt, bilih wosing karangan wau, namung prêlu badhe ngerang-erang ingkang tanpa damêl. Cobi sami kula aturi manggalih, wiwitaning karangan makatên: