Ing nalika Sang Resiwara Bisma amedharake darmaning wong, banjur anyaritakake darmaning wong akeh. Maune Panjenengane medharake sawijining darma kang tumrape jaman gagrag anyar wong akeh wis ora sumurup, kaya ta : angurmati marang bapa, biyung tuwin guru. Iku ana ing pamikirku luwih prelu. Yen iku wis ora dipikir, dadi wis ora ana kang prayoga dilakoni. Panembanh, angaji-aji, andhap asor, nalangsa, iku kabeh dianggowa dhasaring pambekan, sawijining bapa iku luwih aji tinimbang sapuluh ngupajayas, dene biyung siji angungkuli bapa sapuluh, utawa bokmanawa luwih aji, tinimbang jagad saisine, ora ana wong kang pantes nampani bekti kaya biyung, nanging saka panemuku, guru iku kudu kinurmatan sadhuwuring bapa, malah kinurmatan sadhuwuring biyung. Bapa biyung dadi lantaraning anggonku maujud, nanging urip ing kaswargan iku nugraha peparinging guru, awit urip ing kaswargan iku tanpa sangsara, saha tan kenaning pati. Ing Hindhu