Petruk: Lo, aku rak kôndha: ana bangsaning guru utawa jurnalis kang duwe pambêkan: aku pintêr, aku pêng-pêngan, dadi iya ora kabèh. Hla saikine yèn banjur ana guru utawa jurnalis banjur nêpsu, anglairake ora trimane diunèkake mêngkono mau, padhane rak banjur kaya bocah sing lagi padha kumpul-kumpul kae, ujug-ujug ana sing ambêngok: sapa ngêntut. Lo, iki rak banjur kêdakwa bae: pitik sing ngêndhog kuwi, iya sing pêtok-pêtok. Malah mungguhing adat jurnalis sok ana èksêtrane, yakuwi: sok ana bae - dadi iya ora kabèh lo, Kang Garèng - sing ambanthèng cebol aliyas kêmênthus, ngêndêl-êndêlake anggone mêrdika, ora kêna kêpidak layangane sêthithik, banjur ngancam: ati-ati, tak orèk-orèk ana ing layang kabar.