kabèh iki olèhe saka anggone ambegal lan mêmatèni. Aku ora bakal wêlas marang kowe, anak-anakmu, apadene bojomu Si Solowe, awit uga Solowe dhewe ora tau wêlas marang sakèhing priya kang padha dipatèni, kang anjalari akèhing rôndha apa dene bocah lola. Anggone Solowe anduwèni ambêg siya, mêmatèni wong kang ora dosa, kuwi lawase wis ana têlung puluh taun. Wusanane banjur jubriya, ngira yèn lakune kang ala mau ora bakal nômpa ukumane. Solowe saikine arêp tak gawa nyang Kiyèf, tak aturake marang Sang Prabu Wladhimir. Pancène kowe kabèh iki, wajibe kudu diukum pati, awit uripmu kuwi salawase saka olèh-olèhane anggone ambegal mêmatèni. Malah mau bae, kowe kabèh wis nyoba arêp matèni aku, nanging kowe kabèh arêp tak ngapura, sarta tak lilani dêdunung têrus ana ing kene. Yèn kowe duwe sêdya nêbus dosamu, mas picis donya brana saka colongan iki, momotên ana ing grobag, sarta banjur aturna nyang Sang Prabu Wladhimir. Nanging aku mêsthèkake yèn kowe ora bakal gêlêm anglakoni, sabab dhêmênmu nyang kadonyan kaliwat saka mêsthi.