Nalika Charles Darwin ngusulaké teori evolusi ing taun 1859, salah sawijining masalah utama yaiku ora ana mekanisme dhasar kanggo héréditas. Darwin percaya karo campuran warisan sing dicampur lan warisan sifat sing dipikolehi ( pangenesis). Campuran warisan bakal nyebabaké keseragaman antarané populasi mung sawetara generasi banjur ngilangi variasi saka populasi sing bisa kena seleksi alam. Iki nyebabaké Darwin nggunakaké sawetara ide Lamarckian ing edhisi "On the Origin of spécies" lan karya biologis. Pendekatan utama Darwin kanggo héréditas yaiku nggambaraké cara kerjané (ngelingi sipat sing ora diandharaké kanthi eksplisit ing wong tuwa nalika reproduksi bisa diwarisaké, sifat tartamtu bisa uga ana hubungané karo jinis, lsp.) tinimbang menehi mekanisme. 