Mila dipun wastani ngèlmi sêpuh, awit ingkang ngangge limrahipun para sêpuh, utawi ingkang satêngah sêpuh. Inggih wontên para neneman ingkang purun anggêgulang ngèlmi sêpuh, nanging botên sapintêna. Ingkang makatên wau katingalipun lajêng nyalênèh, dene taksih ênèm marsudi ngèlmi sêpuh. Manawi dipun tingali saking sagêbyaran mila inggih dhasar makatên. Nanging manawi dipun sawang saking raos kasêpuhan, botên nyalênèh botên barang, jêr tiyang neneman ingkang kados makatên wau jiwanipun sampun sêpuh, ingkang katingal ênèm namung wujuding kuwadhaganipun. Kosokwangsulipun, botên kirang tiyang ingkang sampun sêpuh wujudipun, nanging pratingkahipun taksih kados para neneman, babarpisan botên purun anggêgulang ngèlmi kasêpuhan, punika mratandhani yèn tiyang wau taksih ênèm jiwanipun.