Sanadyan bêbudènipun nyonyah wau botên kasar, nanging tumrapipun tuwan Sumarta inggih sampun karaos ing manah, bilih anggènipun wontên ngriku punika botên dipun tampi sayêktos. Anggènipun wontên ing griya ngriku, petangipun sampun tigang wulan, nanging ingkang dipun ambah Tuwan Sumarta namung kamar ngajêng tuwin patilêman thok. Manawi badhe dhatêng wingking tuwin jamban, lampahipun kêpêksa mêdal ing jawi, ngubêngi griya. Awit, nyonyah ingkang gadhah griya anggènipun malilahi Tuwan Sumarta malêbêt ing griya namung manawi nuju nêdha. Tuwan Sumarta dèrèng nate dipun wanuhakên kalihan tamunipun ingkang gadhah griya, lan Tuwan Sumarta piyambak inggih botên nate dipun dhatêngi tiyang. Dados salaminipun, sabên wangsul saking padamêlan, lajêng dhêlêg-dhêlêg piyambakan wontên ing kamar, utawi tilêman, dipun saslamur kalihan maos buku.