Hedonisme tuwuh ing wiwit sajarah filsafat sawatawis taun 433 SM. Hedonisme karep mangsuli pitakenan filsafat "punapa ingkang dados punika ingkang saé kanggé manungsa ?" punika dipunwiwiti kaliyan Sokrates ingkang nangkletaken babagan punapa ingkang dados kasunyatanipun dados ancas pungkasan manungsa. Lalu Aristippos saking Kyrene (433-355 SM) mangsuli manawi ingkang dados sapunika ingkang saé kanggé manungsa inggih punika kabungahan. Aristippos maparaken manawi manungsa ing masa alitipun asring madosi kabungahan lan manawi boten ngayuh, manungsa punika badhé madosi sesuatu ingkang sanès punika. Pandangan babagan 'kabungahan' (hedonisme) punika dipunlajengaken tiyang filsuf Yunani ingkang namanipun Epikuros (341-270 SM). Miturut, tindakan manungsa ingkang madosi kabungaha inggih punika kodrat alamiah. Manawi makaten, hedonisme Epikurean langkung amba manawi boten nyakup kabungahan rohani kemawon—kados ta Kaum Aristippos--, manawi kabungahan rohani ugi, kados ta kawatesan jiwa saking keresahan.