Tiyang ingkang gêgriya cêlak lèpèn agêng anggêr sagêd pikantuk ulam loh ingkang eca, inggih lumayan tumraping pangupajiwanipun. Ananging lèpèn agêng ing tanah Jawi botên kathah, môngka ulam loh ingkang winisaya ing lèpèn alit saha ing kalèn-kalèn, sakêdhik sangêt tur ulamipun alit-alit, wah malih pamêndhêtipun ugi kangelan, jalaran sampun asring winisaya ingkang tanpa dugi-dugi, anggêr sanalika wau sagêd pikantuk kathah, botên ngèngêti ing têmbe sagêd anyurêsakên bibit ulam loh ingkang agêng-agêng. Dados rêkaosipun tiyang ingkang sami misaya ulam alit-alit wau, botên murwat kalayan angsal-angsalanipun.