Kangjêng Nabi Mukhamad iku manungsa waskitha, sarta ora pêdhot gone mardi budi, tur parama ing ngèlmu kodrat, mulane amacak pustaka, wêwarah upakartining raga marang sarupaning manungsa ing jaman Asiyha, kang padha antuk panasing srêngenge, awit bumi ing tanah Asiyha iku bangêt panase, yèn tinimbang karo jaman kang padha kapering kalawan sirating srêngenge, mungguh wulang pangruktining raga mau prêlu bangêt, ingatase jalma ing jaman panas, amarga dadi sarana pêpulihing jiwa kang tansah sumaring ing sadina-dina iku, kayadene urub-urubing diyan, kang lêngane amung pancèn kanggo sawêngi, saka kagêdhèn urube kang mêsthi andadèkake gêlising asat lêngane, asating lênga urubing diyan tumuli sirna, uriping urub mau beda karo yèn diupakara pinurih samadya bae, kang mêsthi lêngane kanggo sawêngi, pirabara kanggo luwih satakêre, mangkono pralambanging jiwa, kang ngumandhang ana ing raga iki, ing nalika jam 3 wêngi, tumêkane jam 5 esuk, lumrahing jalma jamaning tanah panas, jiwane isih padha pupul, sarining jiwa durung kawawa padha jêbus saka ing raga, isih lêstari gone manukma ana ing gêtih, manawa wus tumêka antaraning wayah bangun raina, iku jiwa wis awit amèr, ing kono