2e. Guru kula mundhut bênang pêthak pêngaos sak sèn. Dilalah wontên lare kônca kula ingkang gadhah, lajêng dipun aturakên. Sarêng bênang wau sampun dipun tampi, lajêng dipun pêdhot-pêdhot, ngantos dados sakilan-sakilan. Bênang wau inggih lajêng dipun mamah, kêtingalipun inggih lajêng dipun lêg. Sarêng sampun inggih lajêng dipun utahakên malih, dipun lorod saking sakêdhik, dipun ulur saking cangkêm. Ingkang ngulur inggih lare ingkang gadhah bênang wau. Wusana bênangipun taksih wêtah, tur inggih botên têlês. Malah bênang wau lajêng kasukakakên wangsul malih dhatêng ingkang gadhah.