Manusa ingkang kadunungan kalimpadan tuwin kabodhoan, kadunungan ngadil saha drêngki, kadunungan karosan utawi ringkihing badan, punika tuwuhipun botên sanalika, wiwit kalairakên, sabab kawujudaning manusa ing gêsangipun sapunika, tumusan utawi turutanipun ugêr ingkang langgêng. Ugêr wau makatên: manusa badhe angundhuh wohing sêsêbaranipun, mila manawi wontên manusa ingkang tansah alampah drêngki, punika gêsangipun ingkang rumiyin pancèn kulina nglêgutakakên dhatêng patrap awon, dene manawi wontên manusa kadunungan budi jêjêg, pambêk sae sarta wêlasan, punika ing gêsangipun ingkang rumiyin-rumiyin tansah marsudi ngulinakakên dhatêng samukawis kasaenan, sarèhning pambêkanipun manusa dhatêng sae, sipating nyawa ugi kulina sae. Wujud dumadosing manusa punika sabab saking pandamêlipun piyambak, dados manusa ingkang wêwijanganing badanipun kirang jangkêp, tuwin ingkang wujudipun sampurna, punika inggih awakipun piyambak ingkang adamêl, pramila tanpa damêl anutuh utawi suka [su...]