sapanunggalane. Iku hakikine solahing wêwadhagan bae, ora gawe lara rasaning êroh. Padha kawruhana: saoncate nyawa saka badane wadhag, ing kono banjur andulu sarupaning pêpêthan pêpungkasaning uripe, lah ing nalika iku kêna kaaranan watêsing urip lan pati. Bab iku padha bae karo kaananing wong kang mèh mati kabalabak ing banyu: banjur eling manèh, iku wus ana kang nglakoni. Akèh bae wong kabalabak kang wus kaoncatan ing mangsane, nanging bisa katulungan manèh, saya suwe saya eling, wêkasane bisa urip banjur pulih manèh kaelingane, dadi nyawane bisa bali manèh dumunung ing wadhage. Wong kang wus kabalabak mangkono, kêrêp carita yèn ing nalika iku dhèwèke ora