Mênggah nyatanipun, botên jalaran putra panjênêngan punika kirang landhêp èngêtanipun, saupami makatêna, kula taksih sagêd gadhah pangajêng-ajêng, sarana pangudi ingkang têmên-têmên, bilih ing têmbe putra panjênêngan tamtu badhe majêng pasinaonipun. Nanging ingkang damêl judhêging manah kula salêrêsipun putra panjênêngan punika landhêp sangêt èngêtanipun, sadaya ingkang kula wulangakên, têmtu lajêng enggal nyathêt kemawon, amila inggih botên nate kacuwan ing manah, bilih putra panjênêngan botên sagêd punapa ingkang sampun kula wulangakên. Nanging putra panjênêngan punika botên nate purun migatosakên dhatêng prakawis-prakawis ingkang kula wulangakên. Dados anggènipun sinau wau, ngêmungakên dipun anggêp kadosdene satunggiling kuwajiban ingkang enggal-enggal dipun lampahi. Dados kula mangrêtos, bilih putra panjênêngan punika sasampunipun nampi wulangan, inggih botên manah malih dhatêng wulangan wau, ngantos dhawah ing wancinipun kêdah sinau malih. Dados cêkakipun, dhatêng sinau putra panjênêngan punika bakunipun botên rêmên. Dene ingkang dipun rêmêni, ngêmungakên maos buku-buku, ingkang nyariyosakên ing bab kakêndêlaning manusa, utawi cariyos prakawis gêsang tuwin adat tatacaranipun bôngsa tiyang wanan. Manawi sampun maos cariyos babadipun sato wana utawi kawontênanipun wana gung ing tanah Aprikah, punika ngantos jam-jaman tanpa wontên sayahipun. Sampun kaping kalih kula èngêtakên anggènipun wontên ing kamaripun ngantos têngah dalu maos buku ing bab gêsangipun tiyang wana tuwin sato kewan ing tanah Aprikah, ewasamantên mêksa inggih botên kapok-kapok.