[...n] ing donya botên wontên barang gêsang, satêmah Adam dinukan katurunakên dhatêng marcapada kanthi wujud. Sagêdipun dados wujud, trimurti wau kêmpal kalihan sarining bumi, mila katêlah manusa punika sakawit ingkang dipun damêl saking lêmpung. Ing ngriku karsaning Pangeran supados Adam bêbranahan run-tumurun satêrusipun. Adam ingkang sampun katingal dumugi saturunipun sadaya, manawi têtêp manêmbah lan èngêt ing Gusti, Pangeran marêngakên malih dumunung ing swarga mulya, malah sagêd manunggil lan gêsanging Pangeran. Mangsuli trimurti punika asalipun saking Pangeran, dene gêsang kita saking trimurti, dados manawi katurutakên gêsang kita punika sakawit asal saking gêsaning Pangeran, inggih punika bêbukanipun wontên ngèlmi kasampurnan ingkang badhe kagêlar wontên ing sêrat punika. Ngèlmi kasampurnan pancèn sêpuh saèstu, sadèrèngipun jagad rame, ngèlmi kasampurnan sampun wontên, inggih punika ingkang dados sarining kawruhing sadaya agami, mila kawruh kasampurnan kita botên tilar talêsaning agami, sagêd mupakat kalihan pangandikaning para pandhita, wali, nabi, Gusti Allah.