kang akèh, dadi badan siji; marga kabèh padha olèh panduman saka roti siji iku. 18 Padha titènana bangsa Israèl jasmani: Wong kang padha mangan kurban iku rak padha ndhèrèk ing paladosaning misbyah, ta? 19 Apa ta kang dakkarepaké kandha mangkono iku? Apa sesajèning brahala iku ana tegesé? Utawa, apa brahala iku ana maknané? 20 Ora! Déné kang dakkarepaké, sesajèné wong-wong iku mau tumuju marang roh-roh jahat, ora marang Allah. Lan ora dadi karepku yèn kowé padha tetunggalan karo para roh jahat. 21 Ora bisa kowé padha ngombé ing tuwungé Gusti lan iya saka ing tuwungé para roh jahat. Ora bisa kowé padha tampa panduman ing méjané Gusti lan iya ing méjané para roh jahat. 22 Utawa apa kita nedya memungu bentèring panggalihé Gusti? Apa iya karosan kita ngungkuli Panjenengané? 23 "Samubarang diparengaké", nanging ora samubarang iku maédahi. "Samubarang diparengaké", nanging ora samubarang mbangun. 24 Aja nganti ana wong kang mung golèk untungé dhéwé, nanging saben wong ngaraha untunging liyan. 25 Kowé padha kena mangan apa baé kang diedol ana ing pasar daging, aja nganggo neges apa-apa marga saka osiking ati. 26 Sabab, "bumi saisiné kabèh iku kagungané Pangéran." 27 Menawa kowé padha diulemi déning wong kang ora pracaya, lan uleman iku koktampani, padha mangana apa baé kang disuguhaké marang kowé, aja nganggo neges apa-apa marga saka osiking ati. 28 Nanging yèn ana wong kang ngandhani kowé, "Iku sesajèning brahala!" aja kokpangan, marga saka kang ngandhani mau lan iya awit saka osiking ati. 29 Kang dakkarepaké osiking ati iku dudu osiking atimu dhéwé, nanging osiking atiné wong liya iku. Mbokmenawa ana wong kandha, "Yagéné ta, déné kamardikanku kok ditemtokaké déning osiking atiné wong liya? 30 Menawa aku mèlu mangan apa-apa kanthi saos sokur, yagéné aku kok dicacad marga saka panganan kang daksukuri iku mau?" 31 Mulané, dadia kowé mangan, dadia kowé ngombé, dadia nglakoni apa baé liyané, kabèh iku mau lakonana kagem kaluhurané Allah. 32 Kowé aja nganti padha gawé sandhungan, dadia marang wong Yahudi, dadia marang wong Yunani, apadéné marang pasamuwané Allah. 33 Dikaya aku iki iya ngarah nglegakaké atiné wong kabèh ing bab apa baé, ora kanggo kapreluanku dhéwé, nanging kanggo kabutuhané wong akèh, supaya padha kaslametaké.