Garèng: Sing kaya ngono kuwi wis lumrah, Ma, anane rêbut urip ing ngalam donya kene. Aku dhewe malah wis ngalami, nalika aku dêdunung ana ing desa sing babarpisan ora ana wonge mônca, aku lan putramu makne Poniyêm uripe cukup lan sênêng, awit dagangane panganan, yaiku awujud: gêthuk cothot, blanggêm, awug-awug, sêmpora, lan isih ana manèh tunggale, kuwi payu bangêt. Nanging barêng ana wong liya têka, sing uga dodol panganan, kaya ta mêndut, krasikan, utri, nagasari, kuwi dodolanaku banjur padha ngorok. Cêkakane ing donya kiyi pambudidaya sing ana kasile, wis mêsthi yèn banjur ana sing ngêjori. Ewasamono mêksa iya ana kabudidayan sing tanpa ana kang ngêjori, sanadyan pangasilane gêdhe bangêt, nanging sing kaya ngono kuwi arang-arang. Sing tak karêpake kiyi kaya ta upamane: maskape kapal K.P.M. kiyi ora ana sing ngêjori, mulane anggone nêmtokake bayarane, yèn arêp nunggang kapal utawa arêp ngangkatake barang sing kudu mêtu K.P.M. iya sakrêsa-krêsanya bae.