Tayub dados pusat kekiyatan penduduk desa kados babagan slametan utawi salat tahajud minangka kaum santri (Surur, 2003: 10). Lazimipun, tarian ronggéng dipunsuguhaken saking tiyang jaler lan tiyang estri ingkang nari sami-sami (ngibing). Tiyang jaler dipunsimbolaken minangka benih taneman ingkang siap tumbuh lan berkembang, menawi tiyang èstri minangka lahan ingkang siap dipuntanemi. Kairing kapitayan masyarakat kaliyan daya sihir tarian ronggéng, panyajianipun mboten malih ing sabin-sabin, nanging ngrambah ing dunya resèpsi khitanan utawi nikahan.