Sanadyan Jak wau mêntas nindakakên makatên, ewasamantên botên rumaos anglampahi dosa. Awit gêsang ing wana punika ingkang dados pathokanipun: sintên ingkang kuwasa, inggih punika ingkang gadhah wêwênang. Ingkang makatên punika sampun rumasuk ing balung sungsumipun sintêna kemawon, ingkang dêdunung wontên ing wana, botên mrêduli kewan utawi manusa, sanadyana manusa ingkang angsal pangajaran pisan. Jak mangrêtos, saupami piyambakipun ngantos karumiyinan, botên sande piyambakipun têmtu dipun pêjahi dening tiyang wanan wau. Gêsang wontên ing salêbêtipun wana punika, botên wontên satunggiling makluk ingkang kêdah linuwaran saking bêbaya pêjah. Satunggal-satunggalipun namung gêsang sapisan, amila kêdah anjagi kawilujênganipun piyambak-piyambak, ing môngka taksih kathah malih ingkang kêdah lêstantun gêsang. Jalaran saking punika, sintên ingkang kêlimpe, inggih amanggih pêjah. Ingkang punika, ingkang dados wêwatonipun gêsang wontên ing wana, saya kathah mêngsah ingkang dipun pêjahi, saya utami tumrap piyambakipun piyambak. Jalaran saking punika, anggèning Jak sagêd mêjahi tiyang wanan kados ingkang kacariyosakên wau, botên lajêng rumaos dosa, malah lajêng mèsêm. Sasampunipun wacucal lepar ingkang dipun angge dening tiyang wanan wau dindipun. copot sarta dipun angge piyambak, Jak lajêng sêsarêngan kalihan Akut anglajêngakên lampahipun nêdya ngupadosi golonganipun kêthèk bangkokan bangsanipun Akut. Sarêng lampahipun wau lumêbêt ing wana bêbondhotan, ujug-ujug lajêng dumugi ing papan ingkang ngênthak-ênthak awujud kadosdene satunggiling kalangan, kalangan punika wujudipun mèh sami kalihan papan ingkang sok dipun pigunakakên kangge papan pahargyan dening kêthèk-kêthèk bangkokan, sarta ingkang sampun nate dipun alami piyambak dening Tarsan, bapakipun Jak, watawis taun ingkang sampun kapêngkêr.