Liya saka dadi aling-aling tumrap Panjenengane lan sakehing jiwa kang ana ing kono, kalarat iku iya banjur dadi aling-aling tumrap Panjenengane Ad-haama, enggone marak marang ngarsane kang Maha Suci, kaya dhek nalikane durung kawoworan. Sawuse ‘Panjengane Karo’ kaling-kalingan dening kalarat iku banjur rumangsa primpen banget, kongsi ora kena kagepok dening jiwa liyane, dadi iya saya mantheng anggone anutugake karsa bisane jumbuh dadi sawiji karo garwane iku. Ewadene iya tansah ora bisa kasembadan bae, anjalari andadekake banget mathuke karo panjenengane ‘Jan’, kaya kang wus katerangake ing ngarep mau. Amarga saka mangkono iku, banjur krasanbanget ana ing kalbune Kadiwa, kongsi bisa jumbuh lan karsane, sarta tansah anggendeng asmara marang Panjenengane Ad-haama. Saking kencenging karsa iku, nganti bisa ambuntel karsa mau.