Kauningana, tiyang damêl gidhuh ing parêpatan punika gadhah raos angrèmèhakên dhatêng ingkang sawêg amêdhar sabda, dados inggih kalêbêt tindak murang tata, tumrap sadhèrèk warga sanèsipun ingkang cêlak lênggahipun, inggih sêdhih, sabab dening gidhuh anggènipun badhe migatosakên dhatêng sêsorahipun juru sabda, langkung malih tumrapipun panitra ingkang kawajiban amèngêti rêmbag-rêmbagipun parêpatan, umyunging swaranipun para ingkang sami lênggah, adamêl kirang cêthaning pamirêngipun panitra, wêkasan badhe tuna dungkap anggènipun damêl palapuran (verslag) dados gunggung kêmpalipun tiyang andhatêngi parêpatan punika inggih botên mardika, mila manawi kêdangon dhatêng badan kêsêl sangêt, langkung malih manawi kêtanggor angsal pangarsa utawi panuntun ingkang rêmên gabug galur, sarana manjang-manjangakên rêmbag, punika para warga utawi tamu ingkang rawuh sami ngrêsula ing panggalih, katitik saking: nora jênjêm palinggihe, pratôndha sêdhih atine, kakang Janaraga. Môngka ambolos saking parêpatan punika ugi nama botên prayogi. Amila tumrapipun para juru pamêdhar sabda inggih kêdah damêl andharan ingkang cêkak aos, sabab juru sabda makatên nama sawêg dipun ayomi pangarsa, tandhanipun sadaya warga kêdah amigatosakên, botên kenging anggidhuhi, tuwin sapanunggilanipun, makatên ugi tumrapipun pangarsa, sarèhning agêng sangêt wawênangipun inggih sampun rêmên angulur-ulur rêmbag, mindhak adamêl pêgêlipun ingkang sami ngèstrèni parêpatan.