Kocap sapêngkêripun kyai patih, sang prabu botên sagêd nahan brangtanipun dhatêng Endhang Wrêsti, lajêng kondur angadhaton, karsanipun badhe angimur-imur rujiting galihipun Endhang Wrêsti, ananging Endhang Wrêsti botên kenging cinêlakan tansah angasta patrêm, punaginipun sang dèwi: samôngsa sang prabu cêlak amêsthi rinangsang ing patrêm, parêkan sampun wontên ingkang atur uninga ing tekadipun sang ayu, sang prabu mênggah ing galih ewadene lajêng dipun coba kêpanggih sang putri saking katêbihan sarwi ngandika: yayi, aja kêdawa-dawa rujiting atimu, tolèhên aku ratu binathara angêsrahake pati urip marang kowe, aku narima dadi êmbanmu. Sang putri amangsuli nyêngit [nyê...]