Sampun katêrangakên, bilih ingkang nama Mantu, punika manawi hanjodhokakên anak èstri. Manawi anak jalêr, limrahipun botên dipun namakakên mantu. Ing kinanipun, dipun wastani: "gadhahdamêl ngangkatakên anak jalêr". Dene benjingipun winastan "ngundhuh mantu" Inggih punika, ing kinanipun, mantukipun anak jalêr, hamboyong semahipun (mantu èstri) mantuk dhatêng griyaning tiyang sêpuhipun. Wondene manawi anak èstri namung satunggal, sampun mratah ugi dipun wontênakên "bubak kawah" (ngombe rujak dêwêgan) kaliyan ugi dipun jangkêpi "tumpak punjèn". Mêkatên punika ugi dados sasmita, sampun botên gadhah anak èstri malih.