(Sang prabu anom banjur ngandharake lêlakone saka wiwitan nganti têka ing wêkasan, Bunyamin ngrungokake bangêt bungah lan pangungune, lan uga milu nangis. Sang prabu anom banjur ngandika): He adhiku, kowe aja pisan duwe rasa mêsgul utawa sêrik marang sadulurmu seje biyung iku, marga ênggone padha nganiaya marang aku (kowe wêruha, ênggone nganiaya marang aku, iku saka karsaning Allah diênggo anjalari ênggonku olèh kaluhuran gêdhe iki. Bunyamin banjur dikêthik lan dijatèni rêrantaman karsane sang