Gêsanging sato kewan punika botên beda kalihan gêsanging tiyang, inggih ambêtahakên bab ingkang anjalari dados gêsangipun, inggih sunikapunika. nêdha, tilêm tuwin kasênêngan, nanging botên kêdunungan budi sampurna kados tiyang, ewasamantên tumrap kabêtahanipun tigang prakawis wau ugi sampun kêcêkap, botên nate gothang. Upami tiyang mangrêtosa, anggèning tumindak ing damêl sato kewan punika ugi anêtêpi wajib, têgêsipun inggih tansah lumintu pados têdha, manawi sakit ajêjampi, lan pados kasênêngan. Nanging sarèhning tiyang gêsangipun botên nunggil papan kalihan sato kewan, dados inggih botên sagêd angyêktosi tuwin botên migatosakên.