Samangke gantos sanès rêmbag. Sintêna ingkang krêsa migatosakên mênggah kawontênanipun ing tanah Indonesia samangke, têmtu agêng panggalihanipun jalaran saking lêpasing lampahipun kamajêngan samangke punika. Agêng alit, ênèm sêpuh, jalu wanita, sadaya sami nêmpuh dhatêng kamajêngan, lan sadaya-sadaya wau ingkang dados idham-idhamanipun, murih sagêd sampurna mênggah ing kawruhipun kilenan. Bokmanawi jalaran saking mbludaging sawarninipun kawruh kilenan ingkang sami dipun udi wau, ing wusananipun panggêsangan, tatacara, malah kasênênganipun pisan, lajêng kathah ingkang sami santun. Kathahing kasênêngan ingkang ing jaman rumiyin dipun anggêp tanpa wontên ingkang nyamèni, samangke dipun cap kadosdene satunggiling kasênêngan ingkang ngrisakakên bêbudènipun tiyang. Kados ta: dhogèr ing Batawi. Sadasa taunan sapriki sintên ingkang purun ngawon-awon utawi anacad dhatêng wontênipun têtingalan dhogèr wau. Nanging kadospundi mênggahing samangke? Sabên tiyang ingkang angsal pangajaran sawatawis, têmtu botên amrayogèkakên dhatêng têtingalan ingkang makatên punika, ngantos dèrèng watawis dangu punika pakêmpalan "Pasundan" ngaturakên sêrat panuwunan dhatêng pamarentah, supados krêsaa angawisi sawatawis dhatêng wontênipun têtingalan dhogèr wau.