Sampun, sampun, kok lajêng kados dhalang rêdi. Samangke mênggahing têgêsipun sadaya wau. Ingkang kacariyosakên rumiyin, ing ngriku sampun cêtha, bilih Radèn Bratasena, upami caranipun samangke makatên, jumênêng dados priyantun, cêkakipun jumênêng dados pangajênging pakaryan. Upami ing jaman purwa sampun wontên ondêrnèmêng, lan Radèn Bratasena bêrah wontên ing ngriku, kintên-kintên pangkatipun apês balêbês inggih: sindêr. Dene têgêsipun ingkang kasbut kantun, inggih punika: Radèn Bratasena manawi lumampah botên purun menggak-menggok, punika botên kok anggadhahi kajêng, bilih Radèn Bratasena manawi lumampah botên purun talencengan mawi kampir wontên ing bakmèn, utawi kèndêl numbas saoto, lo, punika botên, makatên ugi mênggahing cariyos, manawi Radèn Bratasena lumampah, rêdi, jurang utawi wana dipun sasak, punika ugi botên atêgês Radèn Bratasena manawi lumampah, punapa kemawon ingkang kapêthukakên, inggih bakula tahu, bakul cao, utawi rôndha ayu pisan, lajêng dipun tunjang kemawon, lo, punika inggih botên. Nanging pikajênganipun, badhe anggambarakên wêwatêkanipun Radèn Bratasena, dados inggih wêwatêkanipun pangajênging pakaryan, kados ta: priyantun, sindêr têbu lan sasaminipun, punika botên kenging talencengan manahipun, kêdah ingkang lêrês sarta adil, botên kenging ambedak-bedakakên satunggal lan satunggalipun, sintên ingkang sae dipun saeni, ingkang awon inggih dipun awoni, têgêsipun: tiyang dados pangajênging pakaryan, priyantun, sindêr têbu lan sapiturutipun, punika kêdah sagêd nêtêpi kuwajibanipun, botên kenging mawas tiyang, sanadyan sadhèrèk piyambak utawi tiyang ingkang dipun trêsnani pisan, manawi lêpat inggih kêdah dipun lêpatakên, kosokwangsulipun, [ko...]