Kabêgjan punika dumunung wontên ing wanci ingkang sampun kalangkung tuwin ing wanci ingkang badhe dhatêng, botên pisan dumunung ing môngsa punika. Nalika kita taksih sami ênèm, rêmên sangêt badhe mindhak majêng ing samudayanipun, nanging sarêng kita sampun sêpuh, rêmên wangsul malih, punapa wangsul kados lare, dados manawi makatên, ingkang kawastanan ewah-ewahan kita punika sirnanipun jaman sapunika. Kabèh manusa kang dipikir mung besuk, lan biyèn, dadi ana kang kapiran, ya iku saiki.