Ula mau bungahe tanpa upama, nuli matur nuwun nyang sang ratu. Sawise nuli pangkat nyang panggonan anyar, yaiku kêdhatone baya putih, kadhèrèkake sakèhing kawulane sang ratu. Barêng wis cêdhak ing panggonan kang dijujug, panganggo wêsi mau nuli diênggokake, nanging satêmêne, dudu panganggoning raja, malah krangkèng, yèn diênggo rasane kayadene ing pakunjaran. Barêng ula wis nganggo sandhangan wêsi mau, babar pisan ora bisa ngobahake awake, mung bisa ngêngakake cangkême, kanggo nampani pangane. Kabèh kang tiba ing cangkême têrus diulu. Cangkême mau bangêt gêdhene nganti kaya guwa. Akèh wong sing ora ngêti, yèn iku cangkêming ula.