Manawi ingkang gadhah griya nuju linggih wedangan wontên ing patamanan, Tuwan Sumarta inggih kapengin angêmori. Sampun rambah kaping tiga, Tuwan Sumarta akèn dhatêng jongos, supados cangkiripun kabêkta dhatêng patamanan, panggenan anggènipun sami lêlinggihan ingkang gadhah griya, nanging jongos botên ngèstokakên. Tuwan Sumarta inggih lajêng mangrêtos, bilih sadaya wau pinanggih saking pakènipun nyonyah ingkang gadhah griya.