nlesih, iku kayune sapa, kayu saka endi, arep digawa menyang endi lan apa ana surat-surate? Ora ana swara wangsulan kejaba unine manuk krek sing saya ngganter. Kasbi sing isih ana ing mburi trug anyel atine. Sauntara suwene uga durung ana wong mudhun saka trug. Mengkono njalari Kasbi saya panas, rumangsa disepelekake. "Iki kayune sapa?! Aku butuh ngerti surat-surate!" "Kayuku." "Lho..., sinten? Kok ngoko?" grenenge Setu lirih. "Ckk, mbuh." "Kok ngoko? Ngko ndang kanca, wis kenal." "Semene iki ora ukur. Padha karo ngrampog. Iki punjul rong-kibig." Regemenge wong mudhun saka sirahe trug, banjur disenteri. Senter isi battery lima, padhang kencar-kencar. Dudu tepungane. Weruh wae Kasbi durung nate. Gedhe dhuwur. Raine bethem. Rampute potong pendhek. Duwe brengos. Lengene kang pengkuh kanggonan wulu ketel dawa-dawa. Sing isih dipanjer senter misuh kasar kaya emoh dibloloki, kaya emoh kaweruhan rupane. Nesu, misuh maneh kaya arep wani njalari Kasbi mundur prayitna. Eling wayah lan papane adoh lor - kidul, supaya wong iku