[...di] ing têmbe kurang panggraitane. Barêng bocah mau wus umur patang atus sangang puluh dina, diarani rong jaman. Pirantining badan saya wimbuh ing kasantosane. Iku wus kawawa nandhang sarosaning karsa. Pêncaring pôncadriya wus akèh undhake sarta kulit wus wimbuh kandêle. Amarga tansah kataman dening daya hawaning bumi. Bocah ing môngsa iku wus sêmi daya papenginane utawa kêkarêpane. Lire mangkono samubarang kang katon anyar kapengin kudu anirokake sarta cinêkêl. Manawa ana bocah umur pitu likur sasi, iku aran têlung jaman.