nggêsangakên toko wau. Toko bumbon crakèn tumuntên dipun liyêr, Lever dados tuwan toko kados bapakipun. Dipun cêpêng Lever, toko wiwit gêsang malih, nanging mêksa dèrèng adamêl marêming manahipun. Salêbêtipun nyêpêng toko, ingkang dipun impi-impi namung saêbab, inggih punika kadospundi anggènipun sagêd sadhe langkung mirah tinimbang toko sanès-sanèsipun. Pangalamanipun nalika taksih idêr-idêr dipun cakakên malih. Tumrap tiyang dêdagangan, ugêr sangêt nyuda panjanging margi utawi wêkdal saking papan pandamêlipun dhatêng papanipun tiyang ingkang ngangge, mêsthi sagêd langkung mirah tinimbang sanèsipun. Dagangan bumbon crakèn, têrang botên sagêd dipun damêl makatên, manawi botên mawi kapital agêng. Dene ingkang sagêd dipun bandhani alit-alitan, mawi nyuda wêkdal lan nyuda margi, inggih punika damêl sabun. Lever lajêng nyobi damêl pabrik sabun alit-alitan cêlak kalihan tokonipun. Sadaya dipun tandangi tangan, botên wontên ingkang mawi lampah mêsin. Pangalamanipun bab damêl sabun dipun cakakên, mila sagêd damêl sabun ingkang botên nguciwani. Lampahipun panyadenipun mênang cêlak lan mênang rikat kalihan sabun wêdalan kitha sanèsipun, mila rêginipun radi langkung mirah.