Nalika ing jaman rumiyin tumrapipun para luhur, kayu punika kagêm sarapan, nanging ing têmbenipun malah kangge dhahar. Kala punika panêdhanipun sêkul aking sami kathahipun kados ingkang sampun-sampun. Tumrap panyugata tamu ing môngsa dhahar mawi kaladosan: tonjiki, inggih punika ingkang sairib kalihan sêkul golong.