Pitaken bab namung kapitadosan utawi kapitadosan lan pandamel punika tumrap sawetawis tiyang kraos awrat kangge damel karahayon nampeni Kitab Suci. Bandingaken Rum 3:28, 5:1 lan Galati 3:24 kaliyan Yakobus 2:24. Sawetawis tiyang ningali bentenipun antawisipun Paulus (karahayon punika namung awit saking kapitadosan) lan Yakobus (karahayon punika awit saking kapitadosan lan pandamel). Kasunyatanipun, Paulus lan Yakobus boten nyelaki sadayanipun. Tujuan utami saking panyelakaning sawetawis tiyang pratelan punika nglangkungi sesambetan antawisipun kapitadosan lan pandamel. Sacara wewucalan agami Paulus mratelakaken bilih dasaring kaleresan punika namung saking kapitadosan (Efesus 2:8-9) dene Yakobus kasumurupan mratelakaken bilih dasaring kaleresan punika saking kapitadosan lan pakaryan. Bab ingkang cetha katingal punika kawangsulan kanthi nitipriksa bab punapa sajatosipun ingkang dipun cariosaken dening Yakobus. Yakobus mbuktekaken bilih punika lepat dhumateng para tiyang pitados bilih sinten kemawon saged gadhah kapitadosan tanpa ngasilaken pakaryan ingkang sae (Yakobus 2:17-18). Yakobus negesaken bab punika bilih kapitadosan dhumateng Kristus ingkang sayektos badhe ngangsalaken ewah-ewahaning gesang lan pakaryan ingkang sae (Yakobus 2:20-26). Yakobus boten carios bilih kaleresan punika saking kapitadosan sarta pakaryan, nanging cekap bilih tiyang ingkang saestu leres awit saking kapitadosan badhe nggadhahi pakaryan ingkang sae ing gesangipun. Manawi tiyang mratelakaken dados pitados, nanging boten nindakaken pakaryan ingkang sae ing gesangipun – lajeng sami kemawon kaliyan boten gadhah kapitadosan ingkang sayektos wonten ing Sang Kristus (Yakobus 2:14, 17, 20, 26).