prabu, kangjêng sultan alon ngandika, yayi ing Surabaya, mulane sira sun timbali, wus pinêsthi karsaning Allah, sêsotya iku tumrap ing êmbanan. Upamane ingsun pancuran, sira kang minôngka têlaga, upamane ingsun isi, sira kang minôngka wadhahe, dene têgêse, wus pinêsthi karsaning Allah, yèn sira bakal milu anurunake para ratu ing tanah Jawa, ananging sira kang urun wadon, ingsun kang urun lanang, dene karsaningsun ing saiki sira wismaa ana ing Mataram, ngênggonana ing kadipatèn. Nagara ing Surabaya iya ingsun paringakên ing sira maneh, mungguh panguwasanira iya misiha kaya kang wus kêlakon. Sira ana ing Mataram kene yayi aja taha-taha, ya ing Mataram, ya ing Surabaya, panganggêpmu padhanên bae. Pangeran Pêkik aturipun sandika, lajêng kaprênahakên adalêm ing kadipatèn.