Têtiyang komunis lami punika, ingkang sami nyumêrêpi sabab-sababipun anggèning sami amêrangi dhatêng sadaya pranataning Raja Ruslan, sarta ingkang kenging kawastanan para pêpilihan ingkang ngêmpal wontên ing bêbadan-bêbadan sentral sawatawis. Tumrap bagian ingkang agêng, punggawa-punggawa parte wau sami têtiyang ingkang lumêbêt dados liding parte, salêbaripun taun 1917, malah ingkang kathah sami sasampunipun taun 1921, dados têgêsipun: têtiyang ingkang mêntas dados komunis, sasampunipun partening komunis dados partening pamarentah, malah sasampunipun parte komunis wau ngasorakên mêngsahipun saha sasampunipun kêkah panyêpêngipun praja. Ingkang makatên wau mila inggih pancèn prêlu sangêt, amargi botên wontên tiyang sanès-sanèsipun ingkang kenging dipun pigunakakên, lan badhenipun ing pundi-pundi panggenan ingkang partenipun komunis angsal kamênangan. Ingkang makatên wau inggih prêlu sangêt, amargi ing pundi-pundi kemawon cacahing têtiyang komunis ingkang sajati punika namung sakêdhik sangêt. Dados panguwasa lajêng dipun cêpêng babarpisan dening amtênar tuwin para punggawa, ingkang tampi balônja jalaran anyêrati dalancang tumrap kaprêluanipun kaum komunis, ingkang angsal pangawasa, inggih punika ingkang dipun bandara-bandara minôngka gêgêntosing lurahipun lami, sarta jalaran saking makatên wau sampun tamtu punapa ingkang dipun tindakakên botên kenging dipun cacad. Bilih kalêrêsan inggih sok sagêd angsal tiyang ingkang sae utawi têmên.