[...pipun] ing damêl kalêbêt pêksan. Tur ingonipun botên patos tuwuk. Angêcakakên damêl kados dene dhatêng bangsanipun piyambak. Môngka tiyang wau tanpa wangên laminipun. Kang lepa ngangguripun saking damêl namung sakêdhap, yèn mêntas panèn sabin kemawon. Sadangunipun kèndêl, upami dêdamêl punapa-punapa inggih lajêng dipun akên dhatêng kang gadhah tiyang, kula ningali cariyosipun ngantos angrês manah kula. Môngka ingkang kalêrês dados tiyang tumbasan wau ingkang kathah jalêr èstri, mangke manawi gadhah anak, salêbêtipun wontên panganing tiyang, saèstu botên rumaos gadhah, sinaosa wau lare dipun sade, bapak biyangipun botên kenging ngêkahi, mila inggih kathah ingkang manak-manak kasade manak-manak kasade, trakadhang kapêndhêt sêlir, trakadhang kadamêl dêdolanan kemawon. Amargi sampun dipun sahakên, ingkang kasêbut ing rontal agaminipun. Mila tiyangipun ingkang kawade inggih lajêng manut. Yèn wontên ingkang