Lare jalêr neneman kasêbut ing ngingil, ing kala punika leyangan ing hèking baita kalihan anêningali kawontênanipun ing ngriku, nanging ingkang tansah dipun tingali punika, sanès griya-griya damêlan tiyang ingkang pating jênggunuk wontên ing pinggiring sagantên, ngêmungakên wana parêdèn ingkang katingal ijêm maya-maya wit-witanipun. Kadospundi ingkang dados gagasanipun lare wau, botên wontên tiyang ingkang badhe sagêd anggagapi. Dumadakan ing kala punika lare wau kèmutan dhatêng ingkang rama tuwin ingkang ibu, ingkang ing samangke têmtunipun nandhang sungkawa agêng dene katilar ingkang putra tanpa kasumêrêpan dhatêng pundi purugipun. Sanalika ngriku piyambakipun ngraos kaduwung dene dados jalaran sungkawanipun ingkang rama tuwin ingkang ibu wau. Salêbêtipun lare neneman anggagas ingkang makatên punika, dumadakan lajêng mirêng suwaranipun opsir kapal ing sacakêtipun ngriku, ingkang sawêg suka prentah dhatêng punggawanipun angandhapakên momotan wontên palabuhan alit wau.