Abdi ingkang kautus enggal lumêbêt ing kadhaton, ngèstokakên dhawuh nata. Botên watawis dangu abdi wau sampun wangsul malih kanthi ambêkta gêlas agêng isi anggur, ingkang lajêng kasukakakên dhatêng Solowe. Anggur punika sanalika inggih lajêng dipun ombe saglêgêgan kemawon. Nanging sasampunipun, ing sêmu Solowe lajêng satêngah mêndêm, amila anggènipun mituruti parentahipun Ilya inggih namung satêngah-satêngah kemawon. Inggih punika: piyambakipun lajêng ngêrik kados rasêksa, ngakak kados naga, tuwin anggêrêng kados sato galak, botên lirih, malah sakiyatipun. Jalaran saking soraning suwara wau, ngantos kathah mênaraning karaton ingkang sami jugrug, sakathahing kaca ing kitha Kiyèp sami pêcah, kapal-kapal ingkang sami kacancang wontên ing saka agêng-agêng sami ambêdhal saking cancanganipun sarta bêbandhangan turut margi, adamêl risak sadaya ingkang katrajang.