Polatanipun, solah-tingkahipun, punapadene têtêmbunganipun, punika botên beda kadosdene caranipun pawèstri ing jaman rumiyin, ingkang sampun tanpa daya, angrêrêpa nêdha pitulung dhatêng ingkang mêsthinipun kêdah angayomi, inggih punika tiyang jalêr, Tarsan lajêng nyandhak astanipun Sang putri ingkang satunggal, ingkang tumumpang wontên ing pundhakipun. Anggènipun Tarsan nyandhak astanipun sang putri, punika bakunipun kadosdene botên dipun sêngaja, nanging sarêng sampun kalampahan nyêpêng astanipun sang putri, ing ngriku tuwuhing watak badhe angayomi lajêng tumindak piyambak, dumadakan botên kanthi dipun sêdya Tarsan lajêng angrangkul dhatêng sang putri.