Ing saiki kang dak caritakake bab panitining alam kang luwih dhuwur manèh. Saiki têkan ing bangsane manusa kang nalikane ana ing donya iki bêcik lan suci uripe. Ewasamono manusa kang uripe wus manut pranatan kang utama mangkono, nanging isih ana cacade. Panganggêpe marang agamane kêrupitên, panêmune isih kêna kaaranan cingkrang lan isih duwe pêpenginan tumrap marang awake dhewe. Ênggonku ngarani manusa kang padha mangkono iya uga bêcik, nanging ora kadunungan kalimpadaning nyawa. Mungguh ênggone maknani têtêmbungan ing layang-layange agama kang dianggêp suci, kurang pintêre. Kaya ta: swarga iku dianggêp kaya kutha Yerusalam kang anyar, dirêngkuh kutha têmênan kang rinêngga ing dalan-dalan