kanggo tandha yêkti.” Sang Prabu ngandika: “Kapriye iki. adi Guru namung ngideni kemawon. mila rêdi-rêdi ingkang inggil pucakipun. Sang Prabu ngandika maneh: “Apa kowe ora manut agama?” Sabdapalon ature sêndhu: “Manut agami lami. nanging yen gandane ora wangi. latunipun kathah ingkang mêdal. paduka wayangipun wujud sipating suksma. gêsangipun nglimputi salêbêting pêjahipun. irib-iriban. wirang momong tiyang cabluk. mêngsah uyuh-kula piyambak. rêdi-rêdi sami kula êntuti. nanging inggih botên kumpul. Sang Prabu ndangu: “Ana ing ngêndi Pangeran Kang Sajati?” Sabdapalon matur: “Botên têbih botên cêlak. botên ênem botên sêpuh. Dados wicantên-kula punika. Manawi kula sumêdya ngêdalakên kaprawiran. Cobi paduka-dumuk: pundi wujudipun Sabdapalon. aku ora kêna bali agama Buddha maneh. dhatêng agami enggal botên manut! Kenging punapa paduka gantos agami têka botên nantun kula. sêdya ngadam. iku tandha yen Sang Prabu wis mantêp marang agama Rasul. kula badhe pados momongan ingkang mripat satunggal. sarta matur yen arêp nyipta banyu kang ana ing beji.