Dados kawontênan rêgining barang-barang punika inggih gêgayutan kalihan agênging balanjanipun kaum bêrah, botên beda kalihan kawontênanipun nagari-nagari ingkang dhêdhasar kapitalismê. Kala ing taun 1922 dumuginipun taun 1924, blanjaning kaum bêrah sami dipun indhakakên, rêgining barang-barang inggih tansah mindhak-mindhak, lan indhaking rêrêgèn wau langkung rikat tinimbang rêrêgènipun gandum, ingkang punika para tani saya dangu inggih lajêng saya botên sagêd numbasi barang-barang pabrik, ingkang angsal-angsalanipun arta saking pamêdaling sitinipun, murih sagêdipun ananggulangi kawontênan-kawontênan ingkang botên sae wau, amila murih sagêdipun ngicalakên anggèning para tani saya dangu saya botên sênêng manahipun, lajêng dipun wontênakên undhang-undhang, supados rêgining barang-barang pabrik sampun ngantos mindhak babarpisan. Dene sagêdipun kalampahan ingkang makatên punika ngêmungakên manawi blanjaning kaum bêrah botên lajêng dipun indhakakên malih. Ingkang makatên wau ugi lajêng katindakakên salêbêtipun taun-taun ingkang kantun punika. Blanjanipun dipun indhaki, manawi angsal-angsalanipun ingkang dipun garap langkung kathah, ananging indhakaning blônja wau botên sami kathahipun kalihan angsal-angsalan ingkang dipun garap. Miturut punapa ingkang dipun sêdyakakên dening komisi rancangan, ing salêbêtipun gangsal taun ingkang badhe dhatêng punika, indhaking blanjanipun kaum bêrah punika kintên-kintên dumugi 25%, ananging indhaking pangasilan punika sagêda ngantos 40%.