Sampun samantên kemawon ingkang prêlu kula aturakên. Lo, manawi nitik sêratan ing nginggil punika, kala sèwu tigang atusan taun sapriki, sajakipun bôngsa Jawi têka sampun pintêr dhatêng cara-caranipun mrentah praja, buktinipun: ing salêbêtipun praja tata têntrêm, para kawula sagêd tilêm saênggèn-ênggèn, tanpa sumêlang dhatêng begal tuwin bêbaya sanès-sanèsipun. Sampun têmtu, wontênipun kados makatên punika, ingkang pantês pinuji sangêt, inggih sang nata, nanging manawi para punggawanipun botên ambantu kanthi sayêktos, têmtunipun rak inggih botên sagêd samantên saenipun. Dados ing ngriku têtela, bilih sanadyan ing abad ingkang kaping pitu pisan, têtiyang Jawi sampun sagêd nyêpêng paprentahaning praja.