Manungsa nalika taksih nèm, ambêlasar awon kalakuwanipun, botên anèh, dening botên sagêd mêkak hawa napsunipun, sarêng sampun sêpuh punapa inggih taksih dipun lêstantunakên, botên manah dhatêng sae, punapa kawon kalihan tekading grêmêtan ulêr, sagêd mantuni kalakuwanipun awon. Mongka jangjining manungsa ingkang kenging winastan awon punapa sae, dumugi titimangsaning pêjahipun, kala rumiyin sae sapunika awon, winastan awon.