ora diingêtake utawa diwangsuli, kowe ngarani kumalungkung marang wong iku. Kowe nganggura, utawa dadia priyayi kang gêdhe pisan, yèn dikurmati uwong, pêrlokna mangsuli têmbung utawa sasmita nandhakake yèn wus wêruh dikurmati lan anarima. Apa ora prayoga, upama malah andhisikana aruh-aruh, utawa kurmat kang patut, sabab wong gêdhe sarta wong mursid iku wajib luwih andhap asor tinimbang wong lumrah, lan kudu luwih wêruh ing tatakrama tinimbang buruh glidhig. apa manèh wong kang kêpengin diajèni: kudu ngajèni dhisik. sarupane kang cilik-cilik lan rèmèh iku yèn dikawruhi: agawe rênane tôngga têparo, tur ora rêkasa linakonan. Aja suthik ngopèni prakara rèmèh kang dadi tandhane wêruh ing udanagara. Yèn wong nglakoni kang rèmèh bae ora bisa, nglakoni kang abot lan rêkasa manèh bisaa. Mangkono panêmune dhêdhuwuranmu, utawa panêmune sapa-sapa, banjur ora bisa nganggo awakmu.