II. Nama dhukuh Sumêdhang, botên têbih saking pasarean Jênggala wau, punika sawênèhing tiyang wontên ingkang anggadhahi panganggêp bilih rumiyinipun nama: Sumêdhang Kamulyan, ugi tilas karaton, awit nitik saking wontênipun patilasan, inggih punika ing dhukuh Sumêdhang wau wontên sela ingukir-ukir sae, ingkang wêwangunanipun mèmpêr umpaking saka, dhapur sêkar cêpaka mêkrok, agêngipun nyaprangkul kapara langkung, kathahipun 4 iji, nanging ingkang taksih katingal cêtha, gumlethak wontên ing têngah sabin namung kantun 2 iji, sanèsipun sami kêpêndhêm, awit rumiyin ing papan wau nate dipun dhudhuk, nanging sela wau botên lajêng kapêndhêt, satêmah kurugan siti. Kajawi saking punika, botên têbih saking panggenaning sela-sela ukiran ngriku, kathah banon-banon kina pating glasah, dumunung ing tanah pasabinan, patêgilan punapadene pakawisan, mujur mangetan, kintên-kintên têbihipun (panjangipun) wontên sakilomètêr, inggih punika ngalangi supit uranging têmpukanipun lèpèn Brantas kalihan Metra, kacariyos banon-banon wau tilas pagêr tembok rikala jaman Panji. Ing têngah-têngah wontên gapuranipun, kintên-kintên pantêsipun gapura ingkang anjog dhatêng kêputrèn. Nanging sawênèh malih mastani bilih punika tilasing bètèng, katôndha saking pamanggènipun prênahing supit uranging lèpèn, mila prakawis wau mênggah lêrês lêpatipun nyumanggakakên. Awit sanajan dipun wastanana tilas pagêr, tiyang sapriki sampun sirna mênggah sipat-sipatipun, kajawi namung banon ingkang pating glasah wau kêtitik damêlan kina.