Parêpatan, manawi panjênêngan anguningani satunggal-satunggaling tiyang, upaminipun kula, kajawi panjênêngan priksa badan kula: suku, tangan, kuping, mripat, sapanunggilanipun, ugi panjênêngan sadaya nadyan botên priksa kalayan kasatmata, nanging tamtu kraos, bilih kula gadhah pamirêng, pikir, sumêrêp, raos, sapanunggilanipun. Mênggah sadaya ingkang kula sêbut punika, kula wastani wêruh kemawon, makatên malih kula ugi gadhah kêkiyatan sagêd tumandang, saha gadhah niyat, punika kula wastani karêp. Dene wêruh kalihan karêp wiwit brol jabang bayi lair sampun mulêt wontên ing angga, gadhah wêwatêkan ambujêng pêrluning piyambak, kados ta: nêdha, ngombe, tilêm, sapanunggilanipun, cêkak ngupados sakeca, sênêng tuwin piguna, sintên utawi pundi ingkang ngalang-alangi, botên dados manahipun, lajêng sasagêd-sagêd dipun sirnakakên, wondewondene. tumindakipun warni- warni, punika grêbanipun dipun wastani hawa napsu, manawi badan kalihan wêruh wau sampun sami tumangkaripun, punika hawa napsu sagêd ewah-ewah, murih têrangipun cobi kula gambaripun mêndhêt sabagean saking kawruh Psychiologie kados ing ngandhap punika: