Mênggah bêgja tuwin cilaka punika, tumrap manungsa agêng alit, luhur utawi asor, dalasan dhatêng kewana pisan, tamtu sami kadunungan. Ananging mênggahing manungsa, dhawahing kabêgjan utawi kacilakan wau, sanajan luhura kados punapa, utawi pinunjula kawruhipun kados punapa kemawon, botên sagêd nyakrabawa. Benjing punapa utawi ing pundi dunungipun dhawahing kabêgjan utawi kacilakan, manungsa botên sumêrêp. Punapa malih inggih botên badhe kadhatêngan bilih angajêng-ajêng dhawahing kabêgjan utawi mlipir-mlipir nyingkiri kacilakan bilih botên saking karsanipun ingkang Maha Agung. Milanipun manungsa inggih namung tansah cumadhong anampèni kanthi suka lêgawaning manah, botên kenging nampik kabêgjan ingkang dhumawah utawi kacilakan ingkang ngrungkêbi piyambakipun, jêr ingkang makatên punika lajêng nama bageanipun. Tur sampun binage dening ingkang Kuwaos kanthi sami pambagenipun.