Bapa kula, kados ingkang sampun kula aturakên wontên ing ngriki: dados pangagêngipun agami ing Rosto punika gadhah lêmbu kawan ingkang manawi kalêrês saba wontên ing pakawisan, lampahipun katingal rêkaos sangêt. Ing satunggiling dintên lêmbu wau dumadakan lumêbêt ing pawon, ing kala punika kalêrêsan ing ngriku wontên tiyang kalih ingkang sawêg adamêl bir. Salajêngipun lêmbu punika manggih gênthong ingkang kangge madhahi bir ingkang mêntas dados, tiyang inggih lêmbu, nama kewan limrah, inggih botên mangrêtos sumêrêp gênthong isi bir wau, biripun lajêng têrus kaombe kemawon ngantos têlas, wusananipun lêmbu inggih lajêng pêjah. Makatên ugi badhe kadadosanipun Tugarin punika.