miwah kaagunganipun Suksma, utawi kajatèning urip langgêng, ingkang botên wontên warninipun, tuwin kawujudaning jênggêrêngipun. Dene têgêsing têmbung Buda punika: pêpadhang, inggih nur, utawi cahya, nanging sampun kagalih (kinintên) awujud kados pajaring dilah, sunaring surya, wulan, andaru tuwin sapanunggilanipun, awit sadaya pêpadhang ingkang katingal, ingkang kasat mata ing netra kapala, ngantos dumugi paningaling batos, punika namung kababaring nur utawi cahya kemawon, sanès sajatining kawontênanipun: nur; wau piyambak, jalaran kajatèning nur punika tan awarna tan arupa, nanging anglimputi sadaya, tuwin anggêsangi sadaya wujud, mila inggih angèl katampinipun kalayan pamikir.