Bakri ipit-ipit mbakar sate. "Ngene iki gak apik sawangane." "Lho! Pengijoan kok ora apik. Kowe kuwi pejabat, tembungmu kok kwalik. Sing bener ah, yen omong. Apa apik yen panas enthak-enthak kaya lor kae?" "Ngene iki sing dirasani ala wong kecamatan. Dikira wong kecamatan sing pilih kasih. Kabeh ditegor kok sing iki ora, bisa dimerekake kiwa-tengen," semambunge Mansur klepat nglungani, mancal sepedha motore, ngethihir ngidul. Atine cekot-cekot dipancal rembug Abu Bakri tilas kancane sekolah ing SMA, lulus taun 1970. Cekot-cekote ati dijunjung enggone dadi pejabat njalari Mansur saya adreng enggone kepengin ngrubuhake sanakembang iku. Apamaneh antarane Mansur lan Abu Bakri wis biyen mula ora pati cocog. Mula nalika adu arep sedhela mau, kekarone wis padha ngatonake kakune gunem. Mansur saya ita-itu, takon marang kuli-kuli. Geneya wit sanakembang ngarep warung sate kuwi durung ditegor? "Panci ken nilar." "Sing ngakon?" "Juragan." "Kok ngono?" "Lha nggih duka." "Endi juragane?" "Tiyange mboten mriki. Dugine mriki namung kala-kala. Nginguk sekedhap lajeng kesah, adate. Mesthine dugi mrika-mrika wong borongane kathah teng