[...n] dipun pênggak, utawi botên dipun dugèni, pamanahipun namung waton anakipun kèndêl, awit bilih ngantos nangis, manahipun lajêng sêdhih, saha lajêng botên sagêd nyambut damêl, awit pêrlu nulung anakipun ingkang ambêbana wau. Sanadyan sampun sumêrêp, bilih punapa ingkang katandukakên anakipun wau botên pantês, utawi botên badhe andadosakên bagasing badanipun, ugi botên dipun pênggak, kados ta: bilih lare wau nêdha têtêdhan, ingkang botên pantês katêdha ing lare, punika dipun turuti kemawon, awit sumêlang, bilih botên dipun sukani tamtu lajêng nangis, utawi bilih wontên têtingalan, wayang, talèdhèk sapanunggilanipun, kajawi saking kajêngipun lare, tiyang sêpuhipun pancèn rêmên sangêt dhatêng têtingalan, satêmah anakipun kagendhong kabêkta ningali, ngantos langkung saking têngah dalu, utawi ngantos mèh sadalu natas: dèrèng mantuk, sabab tiyang sêpuh wau rêmên dhatêng cariyos-cariyos ingkang mokal-mokal, saha dhatêng tanduk ingkang botên prayogi, ngantos botên èngêt saha wêlas dhatêng anakipun ingkang tilêmipun wontên ing gendhongan kirang sakeca, saha kenging angin. Sabab saking punika kathah lare ingkang taksih alit, sampun ngrêtos [ngrê...]