[...mpun] botên mawi samar-samar utawi sêmang-sêmang malih, ngantos kadugi ngantêpi kalayan tanpa uwas-uwas utawi kuwatos. Sok anggêr taksih gadhah uwas-uwas, tôndha kawruhipun taksih samar-samar, punika kaewokakên dèrèng sumêrêp, dados dèrèng têtêp nama kas. Saking dèrèng diwasa kawruhipun, dados taksih kathah samar-samaripun, taksih agêng sêmang-sêmangipun, taksih kandêl uwas kuwatosipun. Sabên saya diwasa ing kawruh, sadaya wau saya suda, manawi sampun sampurna kadiwasanipun, lajêng sagêd sirna babarpisan, ing ngriku têtêpipun nama kas sajati. Mila badhe dados kas punika ingkang prêlu sangêt andiwasakakên kawruhipun. Saking punapa-punapa sampun dipun lampahi, dipun mangrêtosi, dipun ambah, saha dipun sumêrêpi, tamtu enggal diwasa. Sasampuning manusa ical samar-samaring sêsêrêpan tumrap dhatêng jatining gêsangipun, tamtu ical girising [giri...]