Saka anggone mancolot iku mau, anjalari gampang bisane kataman dening dayaning surya lintang lan rembulan kawuwuhan dayaning Pramana geni lan maruta. Mulane iya banjur mahanani piranti ana ing perangane ragane kang kasar iku, lan banjur bisa thukul wulu kang anggampangake lakune sarta piranti kanggo anjaga ragane, banjur ana sikile, suwiwi lan buntut. Bareng wus pepak pirantine, lakune meh bisa kaya dhek maune sarana ngobahake badane lan ambèbèr elare dikêbêt-kêbêtaké, banjur bisa ngambara (mabur). Mulane diarani mangkono, iku mbok manawa saka tembung ngambah udara, dicekak amrih gampange dadi ngambara. Dene tembung mabur iku njupuk suwara kebeting suwiwi. Sato kang mangkono diarani bangsa kukila (manuk). Bangsane iku kabeh anggone ngrasuk rasa ora pati lawas, marga ragane enggal rusak (mati). Jiwane banjur bali awor hawa lan swasana, sumawana karo urip kang ana ing langit. Dene ragane kang wus rusak mau, iya banjur gumlethak ana ing pratala, sarta iya banjur bosok, ora beda karo gegodhongan utawa gegremetan kang wus ingsun terangake mau.