Kula badhe anggancarakên kawontênanipun wayang sadalu, lampahing wayang sadalu punika kenging kagathukakên kados gêsanging tiyang padintênan punika. Kula wiwiti saking sontên, talu punika gangsanipun pathêt manyura, pamanggih kula wontênipun nama pathêt manyura punika namung mêndhêt namaning pêksi ingkang sae, inggih punika cohung (manyura) punika kadosdene pêksi ingkang kadamêl beda dhatêng Gusti Allah, kathah ingkang mastani ratuning pêksi, dening kaparingan prabot ingkang sae, pancèn inggih elok saening wulunipun. Sabab punapa dening ngangge namaning pêksi manyura, botên liya saking amratandhani sadaya tiyang punika rêmên dhatêng barang sae utawi rêmên dhatêng ratu, sasampunipun talu kèndêl. Lajêng wiwit jêjêr, jêjêr makatên adêgan ratu jalêr, Gusti Allah angodratakên bilih ingkang kangge jêjêr punika jalêr, botên wontên ingkang kangge jêjêr ratu èstri, ing ngriku gôngsa sampun santun pathêt nênêm, têgêsipun anganam-anam. Sasampunipun jêjêr lajêng andhawuhakên punapa-punapa, lajêng angadhaton. Tamtu kapêthukakên garwa (ratu putri) punika têgêsipun badhe amijèkakên punika kêdah mawi sarana wadhah, mila tamtu pêpanggihan kalihan sang putri (garwa) lajêng ing pangurakan rêmbag badhe lampahing utusan, taksih salêbêtipun pathêt nênêm. Lajêng bodhol, sampun ngangge gôngsa pathêt sanga: têgêsipun sampun jangkêp adêging manusa ngangge babahan nawasanga, sabên bodhol tamtu mawi kapalan. Mawi prampogan, têgêsipun tumindaking tiyang punika sagêda kados kapal lan panêgaripun, runtut, beda manawi kapal ingkang dèrèng mawa pangrèh, plajêngipun sakajêng-kajêng, dene [de...]