Ing wiwitane bisa sêmpulur, akèh bathine, cukup kanggo tuku sandhang pangan saanakbojone. Antara têlung taun rumasa silir-silir uripe, akèh mitrane, banjur thukul ciptane manèh arêp dhêmên main. Wiwitane iya mung sabên kondangan ana ing panggonane wong duwe gawe, nanging lawas-lawas andadi banjur nglurug têkan ing ngêndi-êndi panggonan kang ana wonge main, nganti kaya kinjêng tanpa soca, ora wêruh yèn nêrak laranganing nagara, wasana kacêkêl ing parentah kadhêndha salawe rupiyah, marga gawe kêkumpulan main ing omahe, ora nganggo nyuwun idining nagara.