dhatêng têtiyang ing ngriku sadaya, makatên: He, kônca wetan gunung, mula nganti kadadean kaya mangkene, amarga saka panggawemu kabèh, mulane wiwit ing dina iki, wong ing kene ora kêna nutu nganggo lêsung. Têtiyang ingkang tampi dhawuh asaur pêksi: Inggih sandika. Sêsampunipun adhawuh makatên, Ki Agêng Mangge lajêng madosi Rara Kandrêman.