[...rahan] wau, dhatêng panggenan sanès, dening punika satunggal-satunggaling golongan lajêng sami sumêrêp kakiyatan utawi kasugihanipun satunggal lan satunggalipun, môngka satunggal-satunggalipun golongan sampun sami agêng, manawi anjarah rayah wujuding kêkêrêngan lajêng kadosdene pêpêrangan, ingkang kawon dados rencangipun, gadhah kuwajiban bulubêkti utawi pandamêlan dhatêng ingkang mênang, utawi kaparingakên dhatêng tiyang saking ingkang mênang wau, dene siti toya sapanunggilanipun, jêjêripun ingkang kawon namung lajêng angadhuh kemawon, bawahipun ingkang mênang wêwah agêngipun, saya dangu saya kathah barang ingkang kasade, sabab têbanipun saya wiyar, anukulakên juragan utawi bakul, ingkang pêrlunipun anggampilakên lampahing ijol-ijolan, pamanggènipun milih papan ingkang adhakan, têgêsipun gampil dipun dhatêngi sawarnining tiyang, saha nyêlaki ingkang sagêd ngayomi, murih botên gampil kajarah rayah, kados ta: nyêlaki tiyang ingkang mênang utawi pitadosipun ingkang gadhah wêwênang utawi ingkang kathah prajuritipun, manawi papan wau sampun rêja, para pakriyan ugi lajêng tumut manggèn ing ngriku, madêg panggaotanipun, awit saking makatên wau têtiyang ingkang sajawining papan rêja, amung sade bêbakalan ingkang nata sarta andadosakên dalah nyadèkakên barangipun, inggih têtiyang ingkang dêdunung papan wau, gêgambaranipun lajêng dados kitha, mêngkoni padhusunan, sabab dening kawontênan-kawontênan punika, kapêksa mawi pangrèh ingkang dhêdhapukanipun pangagêng saking tiyang ingkang gadhah wêwênang dhatêng wêwêngkon wau, utawi pitadosipun, mawi rad juru panimbang, ugi saking têtiyang ngriku ingkang katingal langkung, dipun têtêpakên dening ingkang gadhah wêwênang wau, lajêng wiwit kenging dipun wastani madêg bêbrayanipun, amargi lajêng mêngkoni warni-warnining tiyang saha gadhah bawah.