Punika sanyata bilih tiyang ingkang tumindak ing sêdya kados makatên punika tamtu ngraosakên rêkaos, malah ngantos sayah sangêt mêksa dèrèng dumugi, nanging tamtunipun mantêp lan mangrêtos, bilih lampahipun dèrèng dumugi, lan inggih badhe dipun lajêngakên malih. Dados mênggahing pangasonipun wau sayêktosipun namung dados pasêmon. Bilih kèndêlipun punika andangokakên lampah, awit salêbêtipun kèndêl wau, saupami badhe anglajêngna lampah sampun saya têbih. Nanging ugi botên wontên awonipun, awit kèndêlipun wau botên badhe ngêndhoni sêdyanipun, nanging tumindak ing sasakecanipun, lan malih mênggahing sayêktosipun, lampah lumintu punika malah ngungkuli lampah ingkang nyêngka, makatên ugi, ing bab kèndêlipun punika, atêgês, bilih tumindak ing lampah makatên punika kêdah ngraosakên, awit sadaya lêlampahan punika karaosipun manawi tiyang sampun angêcaki dhatêng sagatungl-satunggalingsatunggal-satunggaling. raos ingkang dipun ambah. Dados mênggahing kajêngipun lajêng tuwin kèndêl punika sami kemawon, sadaya namung gumantung ing tekadipun. Badhe kasambêtan.