[...sa,] ngantos kapinga satus pisan, inggih awis ingkang lajêng sampun angrumaosi. Sagêdipun lajêng ngrumaosi punika ingkang tamtu saking tigang prakawis: 1. Saking sampun kêrêp kabêntus-bêntus ingkang ngantos marambah-rambah, 2. Saking sampun kêrêp mirêngakên pitêdah ingkang lêrês. 3. Saking sampun anyumêrêpi têpa tuladha ingkang cêtha. Manawi manusa sampun sumêrêp, bilih gêsang ingkang limrah punika, prasasat namung kêbak kasisahan kemawon, kaping kalih sampun mangrêtos punapa ingkang dipun wastani jatining kamulyan, ing ngriku asring lajêng gadhah tobat angraosakên gêsang sangsara. Inggih punika tobat gêsang kados gêsang ingkang sampun-sampun, tobat ngupados eca sakeca bingah sênênging manah, ngudi sagêdipun endha saking kawontênan ingkang makatên wau. Sasampunipun manusa tobat ngupados eca sakeca, ing ngriku sakit lan sakeca lajêng karaos sami kemawon. Saha sarèhning