ora anjaluk bagian. Dene Radèn Janaka karo Palgunadi kuwi wis padha prasêtya salawase urip bakal tansah guyup rukun. E, dilalah, Kang Garèng, Radèn Janaka kuwi sawijining dina ana ing alas kêtêmu karo garwane Palgunadi, kang kalasamono lagi dioyak-oyak ing buta. Sanalika kono Radèn Janaka iya banjur sir aliyas kêyungyun karo Dèwi Anggraini, garwane Palgunadi mau. Mulane barêng sang dèwi nyuwun tulung mênyang Radèn Janaka supaya matèni para buta sing ngoyak-ngoyak salirane, Radèn Janaka iya banjur anyaguhi bae, nanging ... tau sama tau, sèh. Butane banjur padha dipatèni dening Radèn Janaka. Nanging kala samono, bawane Dèwi Anggraini kuwi wanita kang utama, kang sêtiya marang gurulaki, iya banjur minggat, awit ora sondèl angladèni pamundhute Radèn Janaka. Radèn Janaka banjur gandrung-gandrung kapirangu, upama caraa Batawi ngono, bokmanawa iya nganggo: adhindhaku manis têrbayang-bayang, ngono barang kae. Sang Arjuna banjur nusul, sumêdya dijaluk nyang rakane. Cêkaking carita, Kang Garèng, Sang Arjuna banjur pêrang campuh karo Palgunadi, kang wusanane Sang Arjuna nglincir kalah, awit Palgunadi anduwèni jimat pêparinging dewa kang diarani: sêsotya ampal. Aja manèh