Rekadayaning pamarentah ingkang makatên wau, kathah tiyang ingkang botên mrayogèkakên, malah kathah ingkang mastani ambêbayani. Têtêmbungan-têtêmbungan ingkang makatên punika ngantos kamirêngan dening pamarentah. Nanging sanyatanipun, ing sadaya nagari, ingkang anggadhahi kamardikan pulitik tuwin prakawis sosial, punika têtiyangipun ingkang saperangan agêng, tujuanipun têmtu namung cêkapan kemawon, ngêmungakên perangan ingkang alit sangêt, ingkang tujuanipun, manawi botên ngiwa sangêt inggih nêngên sangêt. Nanging manawi kamardikan wau botên dipun wontêni, punika lajêng nuwuhakên tindhêsan, ingkang anjalari langkung kathah malih têtiyang ingkang tujuanipun ngiwa sangêt utawi nêngên sangêt, langkung malih tumrapipun golongan têngahan, ingkang ngrumaosi bilih tindak ingkang makatên wau botên nalar sangêt. Ingkang makatên punika anjalari wontênipun gêsang pasrawungan lajêng botên sagêd santosa adêgipun. Dene pamerang-pamerang ingkang madêg saking kajêngipun piyambak, botên kanthi dipun rêridhu satunggiling pranatan, ngantos andadosakên timbanging golongan rakyat, punika badhe nyantosakakên pasrawungan gêsang wau.