ingkang animbangi. Sri Krêsna kèndel kemawon, botên paring wangsulan dhatêng aturipun Yudhisthira, pratôndha panjênênganipun pinuju silêm ing dalêm panunggal, mila Prabu Yudhisthira lajêng manêmbah. Saparipurnaning anggènipun sêmadi, Yudhisthira nyuwun supados kajarwanan, kadospundi dene panjênênganipun punika dewa, têka anggêgulang panunggal. Sri Krêsna gumujêng, lajêng ngandika: Sang Bisma angèsthi maringsun, mula ingsun anujokake ciptaningsun marang senapati iku, ciptane Sang Bisma katon sumorot kayadene cahya. Yèn wong manêmbah môngka ciptane angèsthi dewa, dewa iya banjur tumolèh marang wong mau. Manawa wong atine angèlingi dewa, ciptaning dewa banjur katarik. Sri Krêsna pratela supados sadèrèngipun Sang Bisma anilar marcapada, Prabu Yudhisthira puruhitaa bab kawajibanipun ingkang kêdah dipun sumêrêpi. Amargi bilih Sang Bisma, têtungguling bôngsa Kuru sampun oncat saking dunya, sadaya kawruh bab wau ugi badhe sirna. Yudhisthira miturut, nanging Sri Krêsna kasuwun kaparênga angèstrèni anggènipun Prabu Yudhisthira nyuwun barkahipun senapati [se...]