Tumrapipun ingkang kasbut 1e supados para warga samia guyug lan rukun, punika pancènipun botên prêlu kaandharakên panjang-panjang, para maos têmtunipun sampun sami anguningani piyambak. Ewadene ing ngriki kados prêlu kula anggambar sakêdhik awonipun têtiyang ingkang nunggil karya, nanging botên guyub lan rukun gêsangipun, kula kêrêp mêningi, nanging kula, lo, pun S.m.t. wontên satunggaling kantor, ingkang punggawanipun satunggal lan satunggalipun gêsang kadosdene: kucing kalihan sagawon, andintên-dintên tansah kêkêrahan. Caranipun kêrah wau tamtunipun inggih botên sarana jêgog-jêgogan utawi cokokotcotan.cokot-cokotan. Nanging upaminipun sarana bêntèr-binênteran, kados ta: para punggawa sami ngawontênakên konkurènsi (jor-joran) anggènipun sami pados ... pêndhok. Caranipun têmtunipun inggih beda-beda, wontên ingkang sarana nêdahakên kasrêgêpanipun kanthi luwar biasah, wontên ingkang sarana ... gramèh, malah wontên ingkang sarana ... patigêni sadina sawêngi. Manawi wontên satunggiling pakaryan ingkang makatên kawontênaning punggawanipun, sintên ingkang bingah lan sintên ingkang angsal kapitunan. Ingkang ngèkèk-ngèkèk sampun têmtu majikan, nanging ingkang tansah angsal kapitunan inggih para punggawanipun piyambak, sanès manawi para punggawa wau sami guyub lan rukun, punika sagêd anjalari tuwuhipun pranatan-pranatan, ingkang botên ngêmungakên badhe nyakecakakên para punggawa sadaya, nanging ugi badhe sagêd ngènthèngakên bêbahaning pangagêngipun.