[...ngoni] lakine, amarga lakine ora bisa nyambut gawe, Gusti Siti Patimah sangêt eram panggalihe, dene wong wadon bangêt ênggone bêkti marang bojo, sakwise mangkono Gusti Siti Patimah matur marang kang rama, ature mangkene: kangjêng rama, pun Imra Atulkotob punika anggènipun bêkti dhatêng lakinipun têka angeram-eramakên, punika ing benjing manjingipun suwarga rumiyin pundi kalihan kula, dhawuhe gusti kangjêng nabi mangkene: anggèr mênawa gone lumêbu suwarga dhisik Imra Atulkotob tinimbang kowe, Gusti Siti Patimah barêng ngrungu dhawuhe kang rama mangkono iku banjur amuwun, basa mangkono gusti kangjêng nabi dhawuh manèh mangkene: he anakku gèr Patimah, kowe aja anangis, mula Imra Atulkotob kang malêbu marang suwarga dhisik, amarga anuntun tunggangamu, amasthi luwih dhisik tinimbang kang nunggang.