Nanging pinanggihipun wontên ing jaman sapunika, sampun malih ingkang nama carêmêdan, sawêg ginêm ingkang raosipun kasar kemawon sampun botên dipun ajêngi. Punika cêtha manawi dados tandhaning ajêngipun kasusilan, lan sadaya wajib kêdah sami nyumêrêpi, têgêsipun botên mawi pilih tiyang, amargi manawi dipun trajang lajêng manggih ucap botên sae. Malah sampun nate wontên lêlampahan tiyang gadhah damêl mawi pasamuan ringgitan, dhalangipun sae, dipun rênani ing para tamu, nanging sarêng ngêdalakên lucon, kêtrucut carêmêdanipun, ing ngriku para tamu lajêng anjingkat kados kagèt, kêlampahan kathah ingkang lajêng wangsul. Wiwit punika dhalang wau lajêng dipun cirèni botên pantês dipun tanggap ing para priyantun.