Awit saking ingkang makatên wau, ingkang kalêbêt nama lampah ngibadah punika, inggih sadaya lampah kautaman ingkang awujud punapa kemawon. Dados nindakakên sadaya kuwajibaning manungsa ing dalêm gêsang babrayan ing ngalam donya punika, yèn katujokakên (dipun niyatakên) mastuti ing dhawuhing Gusti, ugi kalêbêt lampah pangibadah. Upaminipun golongan tani, nawung kardi anggarap têgal sabinipun. Golongan kriya anggarap ing garapanipun patukangan, grêji nindakakên andondomi pangangge, priyantun pangrèh praja nindakakên ing wajibipun adamêl tata têntrêming praja, guru nindakakên mulang ing pamulanganipun umum, para golongan pulisi pados titik prakawis kapulisèn, tuwin sapiturutipun. Punika sadaya ugêr tumindakipun wau miturut ing garis (lêlêrêsan) botên nyalèwèng nindakakên ing tindak paekan, ugi kalêbêt lampah ngibadah. Mila piwulanging para sêpuh-sêpuh, manawi nindakakên samubarang lampah kautaman, wiwit tumindaking damêl, sampun kasupèn kêdah kanthi maos: bismillah, ingkang kajêngipun anuwuhakên raos bilih anggèning nawung kardi punika ngèstokakên ing dhawuhing Allah, prêlunipun supados tindakipun wau, dados lampah ngibadah, lajêng sagêd angsal paedah lair saha batos, utawi donya lan ngakherat.