Tuladha sapisan malih tiyang sêpuh mulang dhatêng anakipun ingkang sêpuh kalihan ingkang dhawah anèm, upaminipun makatên: Kowe sing tuwa kudu ngalah, dene kowe sing nom kudu ora kêna wani marang sadulur tuwa. Makatên wau ugi sampun adil, prêlunipun supados ingkang sêpuh sampun gadhah watak srèi, dak mênang sapanunggilanipun. Mila ingkang ênèm sampun ngantos wantun, ambrêngkêlo, lancang sapanunggilanipun.