Pangandika ingkang makatên punika pancèn inggih lêrês. Sakathah-kathahipun priyantun agêng, têmtunipun inggih wontên ingkang sok botên ngopèni dhatêng kurmatipun tiyang, nanging ingkang dados andhap kêdah ingkang agêng koma-komanipun, tuwin panjang pamanahipun, angèngêtana bilih priyantun agêng punika kathah ingkang dipun panggalih, kathah ingkang dipun raosakên, ngantos asring kasupèn punapa-punapa, tuwin botên nguningani barang-barang utawi wêwujudan ingkang pating jênggunuk. Dados beda kalihan pandakwanipun tiyang, bilih sawêg mêndêm dening pangkatipun.