Wis, Kang Garèng, kaya-kaya wis cukup anggonku nyaritakake mungguh kaanane pasar anyar ing Surakarta. Saiki tak banjurne anggonku carita lêlakonku ing dina Slasa mau. Saka pasar aku banjur mubêng-mubêng nyang panggonan liya-liyane. Sing agawe lêga lan gêdhening atiku, dene motor-motor sing padha glindhang-glindhing kuwi sing akèh têka duwèke wong Jawa. Barêng aku nêrangake nyang wong-wong akèh, aku olèh katêrangan, yèn ing Surakarta kuwi pancèn akèh wong-wong Jawa sing padha sugih-sugih. Barêng aku ngrungu sing kaya mêngkono kuwi, rasaning atiku ora mung gêdhe sagunung anakan bae, nanging malah saêmbahning gunung Sêmèru. Kala samono gagasanaku banjur angêlangut. Upama para sugih mau banjur padha krêsa guyub