Ing jaman samengko sok kaprungu wong muni : “Kasantosan iku tanpa gawe, amarga kabeh iku wis katata dening karma.” Sang Resiwara Bisma ora tau kaplesed anglakoni kaluputan kaya mangkono mau, karana panjenengane priksa marang pakartining karma utawa ora kasamaran marang dayaning kasantosan. Karma kang kita-eneni samengko, iku uwohing pangarah kang wis kapungkur, mula pangarahe wong ing urip samengko iku bisa angowahi karma mau. Wong aja nganti kaya dene golek merang, ing dalem lakuning karma, ananing wong iku dumadi saka Pangeran, panguwasaning cipta, pangrasa, pepenginan, tuwin deranging atinr uwong, iku uga karmaning manusa. Ananing ugo wong-wong dhewe kang andumadekake iku mau, mula wis sayekti yen kasantosaning ati iku gedhe dayane, kawawa angowahi kang awangun ing urip kang kapungkur. Mulane Ratu kudu amangun kasantosaning panggalih.