Adhuh, Abdullah, kuwi kêkêmbange wis ana. Dadi têgêse ing saiki kowe wis dadi wong kang diulat-ulatake. Wis, wis, gèr, samono bae. Aja kobacut-bacutake. Pangemanku iki, tuwuh saka pangemaning wong tuwa mênyang anak, ora bakal nuwuhake piduwung ing buri. Nanging kowe tansah puguh ora nêdya eling, tumibaning papa sangsara ora mung mênyang kowe bae gèr, aku uga bakal kèmbèt. Kowe ngèlingana yèn aku iki manggon ana bumining ratu, kawibawanku kang samene gêdhene, isih kawêngku ing panguwasa, dadi upama ana tindak luput kang tuwuh saka aku, o, kawibawanku iki ora ana dayane, gampang dicuthat saka nagara.