Nanging mênggah sajatosipun sang putri botên priksa punapa-punapa, kajawi namung nglayung panggalihipun. Sang putri botên priksa, punapa ingkang raka Sang Pèrsi samangke sampun dhawah ing tanganipun para prajurit republik punapa dèrèng. Makatên ugi panjênênganipun botên uninga, punapa sadhèrèkipun kakung Sang Arman sampun tiwas gumlethak wontên ing salêbêting gubug, punapa taksih wilujêng. Malah saya nglangut gagasanipun sang putri, inggih punika makatên: sintên sumêrêp, bokmanawi ingkang raka Sang Pèrsi sagêd oncat saking tanganipun para prajurit, saha lajêng andakwa sang putri, bilih para prajurit wau sang putri ingkang ngirit, murih ingkang raka piyambak, tuwin Arman, punapadene kônca-kancanipun sami sagêda dhawah ing sangsara.