Awit Kitab Suci mratélakaké, mangkéné, "Sapa kang pracaya marang Panjenengané, ora bakal kawirangan." 12 Sabab wong Yahudi lan wong Yunani iku ora ana bédané. Awit, Gustiné wong kabèh, iku sejatiné padha, sarta lubèr kadarmané marang sadhéngaha wong kang padha nyebut marang Panjenengané. 13 Awitdéné, "sapa kang nyebut asmaning Pangéran bakal kaslametaké." 14 Nanging kepriyé wong bisa nyebut marang Panjenengané kang durung dipracaya? Kepriyé wong bisa pracaya marang Panjenengané, menawa durung tau krungu bab Panjenengané? Kepriyé wong bisa krungu bab Panjenengané menawa ora ana kang martakaké? 15 Lan kapriyé wong bisa martakaké bab Panjenengané, menawa ora kautus? Kaya kang katulis, surasané, "Iba anggoné nyenengaké tekané wong kang padha nggawa pawarta becik." 16 Ananging ora saben wong padha nampani pawarta becik iku mau. Sabab Yésaya matur, mangkéné, "Dhuh Pangéran, sinten ingkang badhé pitados dhateng punapa ingkang sami kawula wartosaken?" 17 Dadiné, pracaya iku thukulé awit saka apa kang karungu, sarta apa kang karungu iku marga saka pangandikané Kristus. 18 Ananging aku takon: Apa wong-wong iku ora padha krungu? Sejatiné wis padha krungu, "Swarané wong-wong kang martakaké wis sumrambah ing salumahing bumi. Sarta pawartané wis tekan ing pungkasaning jagat." 19 Nanging aku takon manèh: Apa kirané Israèl ora mangerti? Wiwitané ana pangandikané Musa, mangkéné, "Ingsun bakal ndandèkaké kumèrènira marang wong-wong kang dudu umat, sarta ndadèkaké nepsunira marang bangsa kang bodho." 20 Lan kalawan kendel Yésaya ngandika, "Ingsun wis marengaké wong kang ora ngupaya Ingsun padha nemokaké Ingsun. Ingsun wus ngatingal marang wong-wong kang ora nakokaké Ingsun." 21 Balik tumrap Israèl pangandikané, mangkéné, "Sadina muput astaningsun mulung marang bangsa kang ora mbangun-turut sarta maido."