wêkasanipun sadaya dumados, karsanipun supados misuwuring baktanipun sagêd sumêbar sajagad, sarta kuncaraning sugêngipun wau botên sagêd sirna, sadangunipun jagad punika taksih wontên. Pamulangipun Bisma bab tataning darma, kados bapa ingkang mulang sutanipun, amargi Sang Bisma botên nate anilar darmanipun, mila inggih amung sariranipun ingkang pantês amêdharakên piwulang darma. Pangandikanipun Bisma: kula badhe nyariyosakên darma, ucap kula punapa cipta kula sampun sami santosa, awit saking barkah paduka, dhuh Guwinda, paduka jiwanipun sadaya dumados. Bisma andangu dhatêng Yudhisthira punapa ingkang dipun kajêngakên, amargi Yudhisthira kagalih sampun sayogi dados siswa. Yudhisthira lantip, sagêd mangrèh pribadinipun, sukci, agung paramartanipun, adil, santosa tuwin sêrêng ing pangudi, dados pantês katampi dados siswa, amargi siswa kêdah mirib kalihan gurunipun, bilih botên makatên, piwulanging guru punika tanpa guna. Manawi siswa botên santosa kasusilanipun, kadospundi sagêdipun piwulang luhur wau kawêdhar kalayan prayogi. Ananging Sri Krêsna ngandika manawi Yudhisthira ajrih nyêlak, amargi rumaos dosa, anyirnakakên lêluhuripun.