Saiki gênti nyaritakake kyai Sudagar sabojone ana ing desa. Ing omah tansah sêpi nyênyêt, ora ana swaraning bocah, liyane ngrungokake kewan pomahan lan ibêr-ibêran ora ana manèh. Ing kono andadèkake sêdhihing atine bok Sudagar kang tansah dibatin bae; jalaran saupamane arêp dilahirake, wêdi karo sing lanang, mbok nganti ndadèkake pasulayan kang ora bêcik, ewa samono rèhning ananing ati kèlu, sanajana dilipura kaya apa, ya mêksa tansah kumanthil-kanthil bae. Sabab rumasa anggone duwe anak mung siji thil, barêng wis rada gêdhe, kok banjur dipisah karo panggonane, kang ora bisa wêruh ing sabên dinane. Gagasane bok