Sêmar : E, wong gêmblung, sadurunge aku mangsuli bab kiyi, dak kandhani yèn aku ora pisan-pisan duwe pikiran angrewangi kana utawa kene, mung ngomongake apa anane bae. Sumurupa, mulane ana alas-alas sing padha ditutup dening nagara, kuwi ora kok kaya kandhamu mangkono, sabênêre ana karsane sing prêlu bangêt, yaiku gêgayutan karo kaanan lan kauripaning wong cilik. Jalaran yèn ta alas-alas mau mung dibenake bae, wong cilik banjur mung sagêlêm-gêlême gone padha nêgori wit-witan kang tansah dimelikake, môngka yèn kalakon mangkono alas mau suwe-suwe dadi gundhul, dayane kang migunani tumrap wong tani bakal ilang babarpisan, jalaran sakèhe rabuk sing padha ditandho ana ing kono kabèh gampang larute samôngsa ana udan. Mulane kêpêksa ana sing ditutup dening guprêmèn kuwi, sajatine mung saka ngeman marang wong cilik, supaya anggone têtanèn bisa ajêg bêcik saka dayaning alas kang padha ditutup mau.