Kacariyos abdi dalêm êmban ing kadipatèn, ingkang kinathik sang pangeran, rintên dalu botên nate pisah, sumêrêp yèn gustinipun botên wontên, enggal kapadosan, nanging botên pinanggih, lajêng sagêd andugi kemawon yèn sang pangeran murca saking kadhaton kadipatèn, dening kawratan brôngta dhatêng Rara Apyu, bokmênawi lajêng ngupadosi purugipun, awit êmban punika wau sumêrêp ing lêbêtipun jurutaman, sarta dipun pitakèni pêrlunipun sowan sang pangeran prasaja ngaturi uninga ing kesahipun Rara Apyu, ananging êmban botên angintên yèn sang pangeran tega tilar kawibawan, mila botên dipun kawekani, êmban enggal lapur ing sang prabu. Dupi sang prabu miyarsakakên unjuking êmban kumêpyur ing galih gugup enggal têdhak dhatêng kadipatèn kalihan sang pramèswari, sarawuh ing kadipatèn, yêktos pinanggih suwêng, sang pangeran murca botên wontên ing dalêm, ing pasarean dipun priksa wontên sêrat sumèlèh ing ulon-ulon, enggal kapriksa ing sang prabu, têmbungipun: