Awan kuwi langite mendhung, gludhug glumeger kaya nyigar bumi. Aku cepet-cepet pengin mulih, wedi kudanan. Du­ma­dakan ana trek ngemot blabag papag­an karo aku. Treke ngebut. Ciiittt… bruaaggg…!! Mung kuwi sing dak rungu. Aku terus ora sadhar. Mbasan eling wis ngathang-athang ana rumah sakit. Dhuh Gusti…. lengenku disemen, sirah rasane puyeng. Sikilku…oh sikilku kudu diampu­tasi. Aku kaya mati rasa mangerteni ka­nyatan kuwi. Rumangsaku kanca-kanca sing maune raket mbaka siji padha nga­dohi aku, emoh srawung karo wong cacad.