sadhar, kamangka isih omong-omongan karo dokter Sujono ing kana.“Pripun ta Bu? Wonten napa? Cobi sam­peyan ngomong kalih perawat kula niki wau!” kandhane dhokter Sujono kuwi masrahake hape marang Biyanto.“Halloo…halloo..ibu Marpuah? Kula Biyanto wau bu, pripun? Yen Ibu mriki kula rantos. Nanging putrane betah obat-obat­an bu. Secepatnya. Pripun, napa mboten mesakne?”“Sampeyan betah arta pinten Mas Yanto?” suwarane Marpuah wis ora groyok maneh. Marpuah oleh kekuwatan, ketoke wis tatag. “Kula transfer mawon. Pinten nomer rekeninge?”Krungu pitakone Marpuah. Biyanto sing ana seberang kana krasa uga wiwit oleh angin. Ancang-ancang nyebutake jum­lah dhuwit sing pantes kangge pe­rawatan lan tukon obat-obatan wong ka­cilakan. Marpuah sing isih dadi rubungan kanca-kancane ing kantor wiwit gelem ngombe banyu putih gelasan sing mau di­cepakne Mbak Anif. Kahanan kantor kuwi wiwit tentrem. Marpuah ora mbe­ngok-mbengok histeris maneh.“Pinten Mas, sayuta cekap?” takone Mar­puah. Krungu penawaran saka Mar­puah kuwi, kanca-kancana padha mle­ngak. Kok kendele Mbak Puah iki dolanan dhuwit?“Wadhuh, lek semanten namung obat tigang resep Bu. Kangge peralatan lintune lan cadhangan