Kunthi karo kembeng waspa. Raden Puntadewa tumanggap sabda. “Ibu, panjenengan dalem kula aturi lerem ing penggalih. Ibu, Ibu sampun ngantos was kuwatos ing penggalih. Permadi ing ri kalenggahan menika sampun sanes lare malih. Nanging sampun diwasa, sampun jembar wawasanipun, sampun inggil pamanggihipun, boten perlu dipun kuwatosaken. Mila sru panuwun kula, Ibu sampun ngantos was kuwatos ing penggalih.” “Sapa wonge bisa kesuwen pisah lawan anak. Senadyan gemrayah anakku pirang-pirang, nanging yen ora katon sawiji bae kaya rinujit-rujit atine pun ibu. Ngger, golekana si Permadi.” Sawetara ora ana kang gumregah nindakake dhawuhe ibu, mula Raden Puntadewa nuli njawil rayine kang pawakane gagah gedhe dhuwur, “Bratasena” “Apa, Mbarep kakangku.” “Aja nganti kedlarung-dlarung sungkawane penggalih Kanjeng Ibu, kowe kang jangkahmu amba, mesthine kudu nanggapi apa kang wus kadhawuhake dening Kanjeng Ibu tanpa nganggo pinarentah. Dina iki Permadi golekana nganti ketemu. Tumuli ajaken bali ing Padhukuhan Kakregan.” “Emoh, nggoleki wong lunga kuwi padha karo nggoleki wujuding angina…[Ana candhake](Sumber : DL