Tiyang ingkang sampun nama sês (nyêrèt) adat lajêng ical dugi-duginipun, dipun kirangi botên purun, nanging manawi dipun indhaki saya majêng, dados apêsipun dhawah ajêg. Wataking tiyang makatên punika sagêd ngeka-eka basa, sagêd nyôndra bilih tiyang sês punika gadhah watêk, wanara, diyu, kul. Wanara punika kêthèk, têgêsipun sugih akal, kadospundi marginipun angsal bêtah. Manawi sampun kacêpêng bêtahipun, lajêng kêdunungan ambêging diyu, inggih punika danawa, punapa-punapa sarwa kêdugi. Wusana sasampuning kêraos mêndêm, lajêng anjintêl kados kul, inggih punika keyong, tanpa gadhah kêlik. Nanging watak tigang prakawis wau botên wontên damêlipun sadaya.