Garèng: Kanggone sabrebetan, sajake pancèn iya gawe rugi para mudha bangsane dhewe, nanging manawa nagara kanthi kêncêng anggone nindakake Indhianisèrêng, kiraku malah agawe kauntungane para mudha-mudha mau. Jalaran yèn nagara pancèn nêtêpi kakêncêngane nindakake Indhianisèrêng, têmtune sanadyan bôngsa mônca pisan, anggêre dudu krêsaning nagara, dadi mung sakarêpe dhewe nyuwun pagawean ing kene, iya kudu diblônja miturut pathokane kene. Yèn nganti mangkono, têmtune bôngsa mônca iya akèh aras-arasêne nglamar pagawean ing kene, amarga blanjane têmtune banjur ora pati nyukupi kaya mau-maune. Ing wusana para mudha - para mudha ing kene sing padha wêton pamulangan luhur, suda sing dadi kongkurène, yaiku suda sing arêp mèlu nglamar pagaweane. Hara, apa iki ora sawijining kauntungan bêsar tumrap para mudha-mudha mau. Dene yèn nagara pancèn butuh nyang wong mônca, upamane bae bangsaning dhoktor basa wetanan- ing kene durung ana pamulangane, Truk- hla, kiyi blanjane iya rada dikacèki, yaiku: diblônja miturut pathokan kene, banjur diwuwuhi sawatara sabab anggone dêdunung ana ing tanah kang hawane panas kiyi, cara Landane wuwuhan balônja iki jarene diarani: tropentoelage. Hla, nèk ditindakake mêngkono, Truk, cêkake: jagung bakarane, mêtune dhuwit nagara mêsthi bisa suda têmênan. Wis, wis, rêmbugane bab kiyi padha ditutup samene bae.