mêsthi ora sugih aras-arasên, nanging arêp apa-apa, ora wêgah anggone nandangi. Wong aku dhewe bae, kalane saras awakku lan pikiranku, iya ora duwe wêgah-wêgèh, dikon ngayoni... sêga pêcêl patang piring. Nanging bab 2e, hla kuwi aku sing durung pati dhamang. Wong dolanan ing têba têka diunèkake andhêdhêr karukunan lan nyambut gawe bêbarêngan.