Elemen struktural utama nukleus yaiku "membran inti", sawijining membran lapis dhobel kang mbungkus sakabèhaning organel lan misahaké pérangan inti karo sitoplasma sèl, sarta "lamina inti", sawijining struktur sajeroning nukleus kang mènèhi panjurung mekanis kaya sitoskeleton kang nyokong sèl kanthi kasluruhan. Sacara garis gedhé, membran inti kapérang saka telung pérangan, yaiku membran njaba, ruwang perinuklear, lan membran njero. Membran njaba nukleus sinambung karo retikulum endoplasma (RE) kasar lan sumebar karo ribosom. Sifat membran inti kang ora permeabel marang sapérangan gedhé molekul marakaké nukleus merlokaké pori inti supaya molekul bisa obah ngliwati membran. Pori nukleus kaya trowongan kang ana ing membran nukleus kang fungsiné ngubungaké nukleoplasma karo sitosol. Fungsi utama saka pori nukleus yaiku kanggo srana pangijolan molekul antarané nukleus karo sitoplasma. Molekul kang metu, akèh-akèhé mRNA, dipigunakaké kanggo sintesis protéin. Pori nukleus kasusun saka 4 subunit, yaiku subunit kolom, subunit anular, subunit lumenal, lan subunit ring. Subunit kolom duwé fungsi ing pambentukan dinding pori nukleus, subunit anular gunané kanggo mbentuk spoke kang ngarah nuju tengah saka pori nukleus, subunit lumenal ngandhut protéin transmembran kang nempelaké komplèks pori nukleus marang membran nukleus, éwadéné subunit ring duwé fungsi kanggo mbentuk lumah sitosolik (adhep-adhepan karo sitoplasma) lan nuklear (adhep-adhepan karo nukleoplasma) saka komplèks pori nukleus.