agami, sarta sawarnining golongan sami anêtêpana darmanipun piyambak-piyambak. Kêdah amitulungi kabêtahan, amupu tiyang sêpuh, tiyang ringkih, tiyang sakit, sarta pawèstri ingkang botên gadhah anak semah, kêdah prang kangge prêluning tiyang ing prajanipun, adil saha amulyakakên. Raksasa wau kadospundi wangsulanipun, lajêng angêculakên sang prabu. (§§ 55-57)