Tiyang misakit tiyang, agêngipun ngantos mêjahi, punika sampun nama awon, awit botên trêsna dhatêng sasamining tumitah. Langkung-langkung tiyang mêjahi badanipun piyambak, punika sakalangkung awonipun. Cêthanipun kados ungêl-ungêlan ing ngandhap punika: