[...kên] ingkang rama Gusti Panêmbahan, sasampunipun têlas aturipun lajêng nyuwun pamit bidhalan, tindakipun agêgancangan daya-daya dumugia ing kitha Kadhiri, dene kangsènipun dhatêng Ki Tanujaya tuwin Bagus Burham, sampun botên kagalih babar pisan, kajawi kasupèn, ambokmanawi kagalih badhe angrêribêti lampah, sadumuginipun ing kitha Kadhiri lajêng animbali ingkang rayi Radèn Mas Arya Ranèngrat, kadangu punapa kawontênanipun, unjukipun ingkang rayi botên pae kalihan ingkang sampun kaaturakên uninga, ingkang rayi lajêng kadhawuhan anata prajurit ingkang sami badhe kadhawuhan andhèrèk angrabasèng mêngsah, sampun kathah-kathah, nanging kapilihana sampun ngantos wontên ingkang anguciwani, ingkang rayi matur sandika, sarêng pangrakiting para prajurit sampun rampung, sanès dintên kangjêng pangeran adipati lajêng bidhal dhumatêng ing kitha Tulungagung, sarêng sampun rêrêm sawatawis, lajêng sowan ingkang raka Radèn Mas Adipati Arya Jayèngrat bupati ing Srêngat, ingkang raka badhe kadhèrèkakên dhumatêng ing rêdi Pêgat, sarêng sampun dumugi ing kitha Srêngat, botên kacariyosakên kawontênanipun, enggalipun para prayagung têtiga, ing Kadhiri, Tulungagung, tuwin ing Srêngat, saha sawadyabala sadaya, lajêng sami bidhal dhumatêng ing redi Pêgat, sadumuginipun ing ngriku dèrèng ngantos campuh wadya kraman lajêng sami bibar