Petruk: Gênahe mangkene, Kang Garèng. Aku kowe kudu bisa ginau ambedakake: wong ... karo ... panêmune. Sing padha dakpindêng, ôngka siji: panêmune. Bab manungsane mangsah bodhoh. Panêmu sing bêcik lan bênêr, sanajan mêncungule saka wong alaning ala, rèmèhing rèmèh, iya têtêp isih bênêr lan bêcik. Panêmu kang ambalasar, sanajan mêtune saka wong kang apiking apik, tur sugih titêl jèntrèk-jèntrèk nganti anjugagake tukang sètêr, utawa mêtu saka wong kang sugih dhiplomah nganti pating tlècèk kae, panêmune iya têtêp amblasar. Dadi prayogane, aku kowe kudu wani nyilihake, manungsa-manungsa, panêmu-panêmu. Yèn arêp anggugu panêmune wong liya, sing dilimbang-limbang panêmune, aja wonge sing diincêr, dipetani kalakuane, utawa didêlêng gagah orane.