Satêkane ing ngarêp omahe Ki Badjag, Ki Rodhamênggala dikon ngêntèni ing lawangan, dene Ni Badjag arêp ngandhani sing lanang. Sasuwene sing wadon marani, Ki Badjag nginjên saka jêndhela, bangêt gêmêtêre dene ana wong kok samono gagahe, lan ngrasa ora kaconggah nandhingi. Sing wadon calathu: ''Wong lanang iku ana wong kang saguh mungsuh awake, wis mrana êndang mêtua.'' Sing lanang mangsuli lirih: ''Wong wadon! Wis mrana kandhaa yèn aku lunga, supaya wong iku bali, sabab takrasa aku ora bakal wani.'' Sing wadon cêlathu manèh: ''Lah mêngko yèn wong iku mlêbu mrene, gèk kapriye akalku.'' Sing lanang nyambungi: ''Wis mangkene bae, brêngosku cukurên, lan êndhasku pisan, nuli gêdhongên, banjur yunên sacara bayi lan mêngko aja kok aku bojomu, akunên anakmu, dene bojomu kandhakna yèn lagi lunga mênyang sawah lagi êntas bae.'' Sing wadon nurut apa prentahe sing lanang, lagi bae diyun Ki Rodhamênggala ora sranta enggal mlêbu mênyang omahe Ki Badjag, cêlathune sajak nêsu, awit wis suwe ênggone ngêntèni ana ing lawangan, têmbunge sora: ''Eh, êndi wonge sing ngajak mungsuh karo aku?'' Ni Badjag mangsuli karo gêmêtêr: ''O, kisanak aja pisan dadi atimu, wong lanang lunga mênyang sawah lagi êntas bae, mau dhèk aku diprentah isih ana ing omah, lungane aku ora wêruh.'' Ki Rodhamênggala takon manèh: ''Lah iku sing ana ing yun-yunan sapa?'' Ni Badjag mangsuli: ''Ya iki anakku kang nêmbe lair, saprene wis olèh