Hipotesis nebula pisanan ditélakaké déning Emanuel Swedenborg (1688-1772)[1] taun 1734 lan disampurnakaké déning Immanuel Kant (1724-1804) nalika taun 1775. Hipotesis sarupa uga dikembangaké déning Pierre Marquis de Laplace[2] sacara indepènden nalika taun 1796. Hipotesis iki, sing luwih ditepungi kanthi Hipotesis Nebula Kant-Laplace, nyebutaké yèn ing taap awal, Tata Surya isih arupa kabut raseksa. Kabut iki kawangun saka lebu, ès, lan gas sing diarani nebula, lan unsur gas sing sebagéan gedhé hidrogen. Gaya gravitasi sing diduwèni nyebabaké kabut iku nyusut lan mubeng kanthi arah tinentu, suhu kabut saya panas, lan akiré dadi lintang raseksa (srengéngé). Srengéngé raseksa terus nyusut lan mubeng tansaya cepet, lan cincin-cincin gas lan ès kalontar menyang sakupengé Srengéngé. Akibat gaya gravitasi, gas-gas kasebut saya padhet sairing karo pamudhunan suhuné lan mbentuk planèt njero lan planèt njaba. Laplace duwé pendhapat yèn orbit awangun mèh mbunder saka planèt-planèt arupa konsekuènsi saka