wayah bêdhug awan padha lèrèn ana sangisorasangisore. wit kêsambi, ndilalah wong têlu mau padha wêruh barang gumlêthak ing pasukêtan kang nêdhêng kêpanasan katone mêncèrèt kaya barliyan. Siji-sijine niyat arêp ndarbèni barang mau, nuli bêbarêngan mênyat saka palungguhane. Rèhne nunggal karêp, lan padha nguwatirake mbokmanawa ora kêna ing dhèwèke salah siji, mula banjur padha udrêg, nganti dadi gêlut, wêkasane padha nandhang lara saka anggone padha rêbut mênang. Anuli wong têlu mau salah siji kandha, kaya arêp ngadili: "E, kabèh mitraku, sabêcik-bêcikane padha rêgêjêgan, luwih bêcik barang kae takjupuke, mêngko kadarbea ing wong têlu kang adil, samangsa ana kang nêdya ora rukun, apike njaluk bêbênêraning pangadilan. Rêmbug mau padha disarujuki, anuli matah salah sawiji supaya njupuk barang mau. Sapira kagète barêng sumurup yèn barang kang marakake garêjêgan iku sawijining jungkat jênangan kang gilap jalaran kêna soroting srêngenge, kang satêmêne babarpisan tanpa paedah tumrap wong gundhul têlu mau. Wêkasan padha