[...thah.] Karna katingal pucêt, nanging Duryudana lajêng ngadêg ing antawisipun Karna kalihan Arjuna, sarwi ngandika makatên: manawi ingkang kenging mêngsah Arjuna punika katamtokakên amung têdhaking narendra, prayogi, samangke Karna kula jumênêngakên narendra. Karna winiwaha dados narendra wontên ing praja Angga, sarta prajanji mêmitran kalihan Duryudana ingkang sampun angganjar kaprabon ing piyambakipun, sanalika wau wontên kusir sêpuh ingkang galoyoran lampahipun kapapagakên dening Karna, ingkang lajêng mangrangkul kados satataning bapa ingkang angrangkul anakipun, sarêng Bima priksa lajêng mancolot majêng kalihan sêmu runtik, tuwin angerang-erang dhatêng Karna, bilih Karna punika sutaning kusir, mila botên satimbang amêngsaha Arjuna ingkang têtela têdhakipun narendra. Sanalika wau Duryudana ugi lajêng malumpat majêng sarwi wicantên, suraos angrencangi mitranipun, ananging