Manawi bôngsa Jawi, pandhêdhêring kasusilan tumrap wanita ugi salaras kemawon, nanging limrahipun namung kangge kalanipun dèrèng winêngku ing kakung, dene manawi sampun emah-emah, dipun anggêp sampun luwar saking èwêd pakèwêd. Tumrap ing jaman rumiyin, tatacaranipun tiyang gadhah anak èstri punika tansah nindakakên kasusilan ingkang adhapur pasêmon, kados ta lare èstri ingkang anggarapsari sapisan, punika mawi dipun êdusi kanthi ngatur-aturi para sêpuh utawi ulêm-ulêm para putri, prêlu nyuwun barkah. Nanging mênggah kabatosanipun angatingalakên, bilih anakipun sampun diwasa, kenging dipun takèkakên ing tiyang sanès. Dene sasampunipun punika, tumrap panitiking lare èstri ingkang sampun diwasa utawi taksih lêgan, sagêd nitik saking sandhang pangangge, inggih punika sampun nyandhang ngangge kados tiyang sêpuh, nanging untunipun pêthakan, dados tiyang sanès botên kêkilapan malih, bilih wontên wanita ingkang kados makatên nandhakakên taksih lamban. Dene tandhanipun manawi sampun emah-emah, sampun untu cêmêng, inggih punika sisig.