Nalika nglakokaké kagiyatan terapi, ana piranti-piranti kang nyengkuyung lakuné terapi. Piranti-piranti kuwi mau, ya iku masker, kanula irung, masker venturi, masker trakeostomi, lan sapanunggalané. Masker kang digunakaké dadi piranti terapi oksigén ya iku masker rai. Udara bisa mlebu liwat bolongan kang ana ing sandhingé masker rai. Udara kang mlebu liwat bolongan sandhing masker rai kuwi mau bisa cepet lan bisa munggahaké konsentrasi oksigén 40%-60% nalika aliran oksigén kang munggah cacahé 5 liter tekan 10 liter per menit. Kanula irung uga bisa dadi piranti kanggo nglakokaké terapi oksigén. Kanula irung kuwi piranti kang bentuke selang kang dilebokaké ana ing irung pasièn. Konsentrasi oksigén kang bisa mlebu ing irung manungsa liwat kanula irung kuwi gumantung karo cepet orané ambegan wong kang lagi nganggo kanula irung kuwi mau. Saliyané masker rai, masker liyané kang bisa dadi piranti terapi, ya iku masker venturi, "non-breathing mask," masker trakeostomi, lan c"ontinuous positive airway pressure" (CPAP). Masker venturi bisa kanggo ngunggahaké konsentrasi oksigén cacahé 24%-50%. Biyasane, masker venturi iki digunakaké kanggo wong kang duwé lelara COPD utawa C"hronic Obstructive Pulmonary Disease. Non-breathing mask" kuwi masker kang wujudé ana sak utawa kantong kang terus diisi nganggo oksigén. Nalika wong kang lagi terapi ambegan, dhèwèké kuwi mau bisa nyerot oksigén kang ana ing sak utawa kantong ing "non-breathing mask" kuwi mau. Masker trakeostomi digunakaké nalika ana wong kang lagi nglakokaké terapi nganggo métodhe trakeostomi. Saliyané masker-masker kuwi mau, uga ana c"ontinuous positive airway pressure"-CPAP kang digunakaké kanggo ngurangi usaha wong kanggo ambegan, ngilangaké gangguan kang ngalangi manungsa ambegan, lan bisa ngurangi resistensi pambuluh getih ing paru-paru.