Tiyang ingkang sampun nangsuli ngèlmi kasampurnan, sasampunipun angsal pitêdahing guru ingkang sajati, botên cêkap lajêng kèndêl kemawon, amargi guru wau muhung paring wiji, sagêdipun lêma angrêmbaka, ambabar sêkar arum salajêngipun sagêd awoh amirasa, punika kêdah dipun upakara piyambak. Utawi guru punika, upami tiyang angringgit, amung kados lare ingkang dipun purih mucuki nalika sontên kemawon, ingkang andumugèkakên ngantos byar enjing tancêb kayon ki dhalang piyambak. Inggih punika kêdah mawi lampah. Nanging kauningana, lampah punika wontên kawan prakawis: ingkang sapisan lampahing raga, ingkang kaping kalih lampahing budi, ingkang kaping tiga lampahing manah, ingkang kaping sêkawan lampahing rahsa.