Sudagar wau mangsuli sarwi nangis: o, paman, kula botên sagêd pisah kalihan semah kula, satilaripun semah kula punika, pangraos kula jagad punika sêpên amamring, paningal kula pêtêng, botên wontên trontong-trontongipun, punapa ta ingkang kula êntosi wontên ing donya. Waunipun, nalika semah kula taksih gêsang, manawi semah kula anglêrêsi kêkesahan, kenging kula êntosi dhatêngipun, sadhatêngipun ing griya kenging kula criyosi kawontênan utawi lêlampahan ing sadangunipun kula katilar punika, manah kula lajêng karaos lêga, manawi kula badhe nindakakên padamêlan ingkang ragi makèwêd, kula sagêd rêrêmbagan kalihan semah kula, manawi kula sayah mantuk saking padamêlan, dipun papagakên semah kula, ulatipun sumèh,