b. Bayêm Sêkul, kowe aja angrêsula saka panganiayane manungsa, dosamu kokgendhong kokindhit, lagi prêcêt kowe wis wiwit gawe êri angrangap ngêbaki awakmu sakojur, wong ramban nganti kawêkèn ambêdhol awakmu, mulane mung dipunggêl pupusmu kang durung thukul êrine. Bênêr kamulyanku gêdhe, pinilala ing manungsa, urip ana ing ipukaning lêmah gugulan, sarta mawa rabuk, wah, nganggo disirami sabên sore, nanging cêndhak umurku, durung kongsi kêmba: dipatèni dibêdhol dalah uwitku ora mung godhongku kang kinêla dalah uwitku kang isih êmpuk tinugêl-tugêl katut kinêla. Bali kowe mung dipunggêl pupusmu bae, isih bisa pupus manèh, umurmu dawa, nganti ing mangsa katiga ngêrak lagi dipatèni, diobong ing pawuhan.