Eh, bisamu nggêdêbus, apa kokkira aku ora ngrêti yèn anggonmu ngasih-asih kuwi mung arêp angapuskrama bae. Aku iki rak dudu bocah wingi sore, têka arêp kokjak guyon lan kok apusi. Mau kowe pêthanthang-pêthunthung, dupèh mênang gêdhe sajak kaya kuwasa-kuwasa dhewe. Saiki barêng wis êntèk budimu, banjur ngatokake watakmu sing ora bêcik, ngasorake drajatmu lan ngapusi, ora sêmbada karo gêdhe dhuwurmu lan kadigdayanmu, bisa manjing ajur-ajèr. Apa kowe ora isin nyêkukruk ngasih-asih marang manungsa sing kaya aku iki? Mau nurutana panjalukku, kowe ora nganti kaya mêngkene iki. Mau kowe ora duwe wêlas marang aku, saiki aku ya gênti ora gêlêm awèh pangapura marang kowe. Kowe bakal dakbalèkake marang papan pakunjaranmu, dakcêmplungake ing sagara manèh, supaya kowe lêstari ora bisa wêruh padhanging jagad nganti têkan dina tibaning pangadilane sing Maha Kuwasa.