Kang wus ingsun terangake, panjenengane Adhaama jumeneng ing sajroning karaton Purwapada. Sarirane tansah katawang ing daya isen-isening bawana kongsi kalumpuking rupa bisa kalebu ing sarirane, sarta anjalari wuwuh kurang sucine maneh, lan bisa kataman dayaning bawana saisine kabeh. Ananging marga saka banget kandeling pangrantunan mau dadi banjur kaya dene diiyun dening panyeroting Pramana; tumuli kaceneng bali maneh dening panggendenging karaton Purwapada mau. Suwe-suwe kalumpukaning jiwa-jiwa mau tansah bisa anggepok ing sariraning panjenengane kang apindha sosotya iku. Bareng wus mangkono, kalumpukane dayaning jiwa mau kena kaserot kalebu ing sarirane. Sarehning jiwa kang lumebu iku mau wus rada akeh woworane, iya iku dayaning bawana saisine, dadi iya gampang kacenenge maneh sinerot dening Pramana. Kalumpukaning rupa kang ana ing sarirane mau banjurkonus (kadudut) metu, sarta dadi rupa bebadan kang sairib karo panjenengane, nanging ana cacade. Apa maneh cahyane iya uga wis ora bisa padha karo panjenengane dhaama mau. Unusan saka kalbuning sarira mau banjur kawawa urip nunggal ana ing karaton Purwapada, diarani ‘Kadiwa’. Tegese kadadeyaning sarirane iku miyos saka panjenengane Adhaama lan saka kalumpukaning dayane jiwa pirang-pirang mau. mBokmanawa kang saiki lumrah padha diarani ‘Babu Kawa’. Dene sarirane Kadiwa iku diarani ‘pulung’. ‘Pulung’ iku iya isih pindha sosotya, nanging ora bening banget kaya ‘wahyu’, marga wus luwih akeh woworane. Ana babasan ing sajroning layang-layang, utawa para dhalang iya kerep medarake saloka mangkene:“Tumuruning cupumanik astagina. Bareng cupu iku kabuka, ing kono isine Hyang Tanpa Una lan Tanpa Uni. Panjenengane Hyang Tanpa Una banjur jengkar saka kono, ngasrama (manggon) ing gunung Mahendra jujuluk Bathara Wahyu Cakraningrat. Dene garwane banjur ngasrama ing gunung Maliawan, sesilih Bathari Pulungana-wati. Sapa kang bisa tinedhakan ing panjenengane, iku kang bakal kuwat nurunake ratu.” Saloka iku mbok manawa sira padha durung ndungkap (durung wikan). Coba sapa kang wus wikan kasunyatane kanthi bukti lan wani dadi saksi temenan, pratelakna ing ngarsaningsun kene!Ing tembe saloka kang ingsun tuturake marang sira iki, manawa wus sembada anggonira anggayuh wawarah ingsun, pangiraningsun ora susah ingsun jereng, sira banjur bisa padha ngerti dhewe, lan ora kewran anggonira ngudhari sarta bisa sumurup mungguh pigunane. Mulane aja padha ngira yen rupa lanang iku ing njaba njerone mesthi lanang, wadon mesthi mulus wadon. Iku ora mangkono, awit sabenere ing jroning lanang ana wadon, sajroning wadon ana lanange. Ananging iku lagi katrangan lesan bae, aja sira ugemi yen sira durung wikan kasunyatane, lan ngerti pilah-pilahe, sarta wus bangkit migunakake. Marga yen sira mung ngugemi swara, padha bae karo ngawula kumandhang; yen mung ngerti karepe ora wikan nyatane, iku padha bae karo wong ngawula anggitan; yen wikan nyatane ora bisa migunakake, iya aran durung mumpuni; iku kabeh aran tanpa guna. Dadi upama kaya sira darbe barang mung weruh yen apik, nanging ora ngerti kanggone. Upama barange arupa udheng, apa kena dianggo bebed lan apa lumrah dianggo kemul, utawa sèmèk turu lan liya-liyane?Beda karo kang wis mangerti pigunane, amasthi banjur bisa bae migunakake. Iya mangkono iku tetepe wong kang wus lebda marang kawruh, aran wus mumpuni kridhaning bawana. Pirangbara bawana kang gumelar kabeh iki, orane iya bawananira dhewe bae, iku wus lumayan. Manawa bisa mangkono ngger, iku aran ora muspra anggonira ngudi kawruh. Mulane wong tuwanira iki sok juweh, perlune sira dimen padha dadi wong kang utama. Amarga ora gampang kang jeneng utama iku. Samangsa isih gothang utawa isih kuciwa, iku durung aran utama. Dadi utama iku karepe ‘uninga tataninging Suksma’; mulane iku mau diarani ‘cupumanik astagina’. Iku dhek kuna-kunane kang ngarani iya wong kang wus mumpuni marang kawruh, dadi iya banjur wani netepake, marga njupuk rupa lan kaanane sarta pigunane: mangkene panjupuke: “Cupu iku karepe wadhah (bebadan), manik tegese sesotya; asta tegese wolu, gina iku iya guna. Dadi karepe bebadan kang arupa sosotya, isine anduweni daya lan guna wolung parkara. Cukup samene dhisik bab