ana benere utawa lumrah yen tawuran. Jalaran ngendelake otote sing gedhe-gedhe. Yen ana prekara dirampungake sarana okol dudu akal. Mahasiswa iku rak wong pinter. Mesthine nengenake akale. Yen ana prekara ya dirembug nganggo nalar, nganggo akal, ora dirampungake nganggo okol. Kok kalah karo tukang becak. Apa pancen jamane kudu kaya mangkene ?Kabar sing kaya mangkono iku kanggone pak Sastra ya ora digatekake babar pisan, ora mlebu ati. Sing penting mangan wareg, turu angler, nyandhang cukup, ora duwe utang. Wis. Perkara liya-liya ora direken. Perkara wong alok ya ben, perkara wong nggunem ya men, prekara wong nyatur ya ngen. Sing dadi aloke wong akeh marang pak Sastra jane diarani sepele, ya sepele. Diarani ora ya ora. Pak Ssatra ki nyambut gawe neng kantor pajek. Diangkat pisanan dadi pegawe negri golongan loro A. Nalika semana uripe ya mung prasaja wae. Nyandhang nganggo ya lumrah. Omah, prabotan, kendharaan ya padha karo masyarakat liyane. Mula ya kena diarani cukup. Ora ana barang sing menjila. Wong-wong uga ngarani yen pak Sastra kalebu pegawe negri sing jujur. Pegawe negri sing taat karo aturan. Lha saiki malik grembyang, salin slaga. Saiki wis diangkat dadi kepala kantor . Baka sethtihik omahe didandani, dibangun modhel kutha gedhe. Ora mung kuwi wae. Omah mau banjur ditumpuk, ditumpuk-tumpuk nganti tumpuk telu. Kathik nganggo