piyambak. Kajawi salam laos tuwin sêre, sadaya dipun ulêg utawi kadhêplok ngantos lêmbat, lajêng kangge ngulèni ulam wau ingkang ngantos rumasuk, laos kalihan sêre dipun gêcak, inggih dipun worakên ngulèni. Manawi sampun rumasuk, lajêng ngêngkrêngna wajan, dipun soki lisah klêntik sakêdhik, saha lajêng dipun cêmplungi ulam wau têrus dipun gôngsa, dipun susuli malih lombok jêmprit wêtahan, pête sêpuh oncekan, wêtahan kemawon, èbi pilihan, ingkang agêng-agêng, têrus dipun kongsrèng kemawon. Sampun kagèt, ing ngriku tamtu ngawontênakên wahing. Manawi sampun sawatawis dangunipun lajêng dipun soki santên kanil ingkang pêng-pêngan, miliha ingkan sanès kalapa ijêm, awit manawi kalapa ijêm wujudipun dados sulak mangkak, têrus dipun udhêg, pangudhêgipun namung cawuk-cawuk kemawon. Manawi sampun nyêmêk-nyêmêk, pangudhêgipun ngantos kandhas, irus ingkang kêrêp dipun kêruk-kêrukakên. Pangolahipun dipun lajêngakên kemawon ngantos asat, ing ngriku duduhipun santun kantun dhapur kumut kalihan lisah. Manawi sampun sumêgrak kados anggônda gorengan, sawêg kaêntas.