[...wong] mau mung nyaritakake samubarang kang tanpa paedah. Lumrahe nyawa-nyawaning wong mati kang dipadhani sêsipatane iku, mung ngandhakake yèn wus padha kabêgjan ênggone dêdunung ana ing panggonan kono, lan padha rumôngsa bungah dene isih bisa magêpokan karo kang wus padha ditinggal, pangarêp-arêpe wong-wong kang kari iya padha kadunungana kabungahan kaya dhèwèke. Lah têtêmbungan mangkono iku, tumrape kulawargane kang wus padha tininggal iya nukulake kabungahaning ati, ananging ênggonku ngarani, ujar mangkono iku ora ana paedahe babarpisan.