[...stri] tur rôndha. Wusana sadaya wau kasor utawi analôngsa dhatêng tiyang andhap asor. 4: anggènipun nyalamêr mangangge sarwa luwas, ambêkta yatra dipun umpêtakên, ciptaning manahipun andorani tiyang kathah, rêmên dipun inaa saha dipun wastanana tiyang miskin, ananging Gusti Allah botên kenging kasamaran, saparipolahipun manungsa, wontên umatipun ingkang kaganjar sugih kok botên anggadhahi panarimah, malah rêmên dipun wastani mlarat, yatranipun kapêndhêt ing tiyang kang rêmên dipun wastani sugih. 5: lêrêsipun sampun anggadhahi kaèngêtan yèn lêkasipun wau lêpat, dados namung kêdah nêdha pangapuntên. Punika botên makatên, malah angumbar hawa nêpsunipun, sumêdya misakit dhatêng tiyang ingkang kakintên mêndhêt, punapa manawi tiyangipun ingkang kakintên mêndhêt wau sampun dipun pisakit badhe purun mangsulakên, saèstunipun botên, malah dipun ukuma dening parentah bab anggènipun misakit wau. 6: dene wangsulanipun tiyang kaecal-ecalan saking tiyang ingkang kakintên nyolong, punika botên gampil kalampahanipun,