dhatêng lare kalih wau, jalaran kuwatos, bilih kula lajêng ngawon-awon dhatêng tiyang sêpuh kula piyambak. Ingatasipun tiyang sêpuh kula ingkang mulang, ingkang mulasara, manawi lare wau ngantos awon, rak sagêd ugi kadakwa ing sanès, bilih tiyang sêpuh kula namung purun nampèni arta pituwasipun anggèning dipun pondhoki, botên purun mulasara ingkang sae-sae tuwin suka piwulang ingkang utami.