Garèng: Ing sarèhning ing tanah Indhonesiah saiki kiyi wis pêpak, têgêse: sêkolahan kanggo apa bae wis ana, sêkolahan kanggo: insinyur, dhoktêr, adpokat, dalasan sêkolahan kanggo ngibing cara Lônda bae iya wis ana, kabutuhaning nagara iya wis kêcakup kabèh, dadi nagara iya wis ora prêlu nêkakake wong saka mônca, cukup migunakake wong-wong saka kene bae. Iki iya wis jênêng nagara bisa ngurangi wêtuning dhuwit. Jalaran, nêkakake wong saka mônca kuwi wragade gênah ora sathithik, lakune mêtu ing kapal, panganggone ana ing tanah panas kiyi, kuwi kabèh nagara kudu ambayari. Durung anggone nêm taun sapisan, yèn arêp tilik akrabe, utawa sobatane lawas Si Mincê utawa Si Mikê, kuwi nagara iya kudu mragadi manèh. Seje karo yèn nagara migunakake wong-wong kenene, tumrap kabèh mau nagara rak ora prêlu kudu ambuwang dhuwit. Mulane mungguhing panêmuku, saupama Indhianisèrêng sida ditindakake, kang anjalari nagara bisa nyuda wêtuning dhuwit, kuwi pancèn iya apik, nanging durung jênêng sampurna, awit panyudane wêtuning dhuwit mau