kapale midak ula. Sanalika iku banjur kolat-kolèt amarga saka larane. Sang Prabu barêng priksa ula mau, enggal têdhak saka kapale. Ula dipundhut sarta diiling-ilingi. Sang Prabu ngêrtos yèn ula mau kapidak jaran. Saking bangêt wêlase ula banjur dilêbokake ing jajane nuli nêrusake tindake. Ora suwe ula mau ngêtokake êndhase lan matur mangkene: "Gusti, kula badhe nyokot panjênêngan.'' Sang Prabu kagèt sarta gumun, dene ana ula bisa tata jalma. Banjur ngandika: "Lho kapriye ta, kowe mau rak dak tulungi, têka saiki arêp nyokot aku.'' Ngandika ngono mau karo ula arêp dibuang. Ula banjur matur manèh: "Saking dhawuhing Gusti Allah kula kêdah nyokot panjênêngan,'' Sang Prabu barêng mirêng, enggal ngulungake astane, karo ngêndika: "O, yèn ngono, ya wis sakarêpmu.''