[...ha] nyuwun pangapura dosanipun, adujuanuju. satunggiling dalu wontên tiyang dhatêng ing griyaning dhukun wau mratelakakên mênawi mitranipun ing kitha sakit, dhukun wau kapurih angusadani, sanalika lajêng sami pangkat, griyanipun kakunci saking jawi, margi botên wontên ingkang têngga, botên watawis dangu wontên pandung sumêdya ambandrèk gêmbok ingkang kakunci wau, sarêng pandung sampun sagêd lumêbêt ing griya, sangêt bingahing manahipun badhe mêndhêti barang ingkang sami gumêlar, wusana durjana sumêrêp buku alit wontên sanginggiling bangku, isi pêpujian, ungêlipun makatên, E Gusti Ingkang Sipat Murah, mênawi ing dalu punika kula botên narajang dosa saiba badhe sakecanipun anggèn kula tilêm, sumawana bilih salêbêting gêsang kula botên gadhah kalêpatan ing Gusti amêsthi kula botên ajrih ing pêjah, margi kula upamèkakên kadosdene tilêm punika wau: sarêng durjana mêntas ngungêlakên pujian punika manahipun sangêt rumaos anggènipun tansah dursila, sanalika lajêng martobat ing Gusti, nyuwun ngapura ing dosanipun ingkang sampun kalampahan, saha ing salajêngipun badhe botên anglampahi ing kadurjanan, wiwit kala samantên dumuging ngajal tansah anglampahi ing kautamèn, saha