Para warga, para tamu utawi sintên-sintêna ingkang sami wontên ing parêpatan ngriku, punika kêdah kanthi patrap kasusilan, liripun botên kenging sami ngangge sakajêngipun piyambak, omong-omong, solah-tingkah, sapanunggilanipun, botên kenging sakarsa-karsa, sadaya kêdah amigatosakên dhatêng pêrlu-pêrluning parêpatan ingkang karêmbag ing wêkdal wau, langkung malih manawi nuju wontên ingkang mêdhar sabda (sêsorah, lèsêng, tuwin sasaminipun) kêdah botên kenging anggidhuhi, sarana nyuwara ingkang adamêl kèndêlipun juru sabda.