kapêngkêr, ugi pinulas dening watakipun sadaya pandamêl ingkang sampun kapêngkêr. Botên sagêd thukul manawi botên wontên wijinipun, botên wontên tiyang sagêd ngraosakên nikmating kabêgjan, bilih botên anglampahi pandamêl ingkang dados panariking kabêgjan wau. Upami wohing pandamêl, tiyang kalamôngsa amung angundhuh bêgja kalihan cilaka carub. Saliring pandamêl, nadyan awon punapa sae, punika botên sagêd sirna, kajawi amung angraosakên wohipun pandamêl wau. Asring-asring lêstantun bêgja, tuwuh sangking pandamêl sae. Sêsingitan, tuwin kasasaban dening solah ingkang adamêl botên kasumêrêpan, ing dalêm lêlampahanipun tiyang ingkang silêm ing samodraning gêsang, punika ngantos kanggêg kasêdhihanipun. Sasampunipun kasêdhihan wau dumugi wêkasanipun, lajêng wiwit bingah. Kawuningana manawi kadadosaning pandamêl sae wau sampun têlas, ingkang dumados