Awit saking punika, mila sampun sêdhêngipun kangge ing jaman sapunika, milujêngi wawratan ingkang mawi adus tingkêb akanthi pasamuwan agêng-agêngan sagêd suwak botên kalampah malih, nanging prayogi mêndhêt saprêlu kemawon, wilujêngan kêndhurèn bilih kêdah mawi isarat adus, inggih namung adus piyambakan kadosdene adus padintênan. Wusana kula sumôngga para panggalihan saha nyuwun pangaksama.