[...mardikakake] sakarêp-karêpe dhewe. Nanging dupèh kêna sakarêp-karêpe, sing arêp nganggo-anggo rak iya kudu anjaga kapantêsane utawa duga prayogane, prêlune iya supaya aja diarani nganèh-anèhi mau, apa dupèh kêna manganggo sakarêp-karêp, banjur manganggo mangkene upamane: sêtelan, nanging jase bêskap cara Sala, kawuwuhan nganggo kêthu modhèl Turki, hara, apa ora pantês saupama wong kiyi dilêbokna ana ing romah sakit: Cikêmêh (Bogor) utawa ing Kramat (Magêlang). Wis, wis, saiki tak ambanjurake caritaku kaanane ing Cibadhak kana. Nèk didêlêng saklebatan, sajake Cibadhak kuwi ora kambah ing jaman malèsèd babarpisan, sabab wong-wonge ing kono sawangane pancèn iya katon: lêmu-lêmu lan waras-waras, apamanèh wong-wonge wadon, sing kulite kuning pancèn iya katon padha mênis-mênis, sing kulite irêng padha manis-manis. Lan sing anèh manèh, panganggone kuwi sing disênêngi têka sing ulêse ngêgèt-êgèti kae, kaya ta nganggo klambi iya sing ulêse: abang mêngangah, biru kêcu, kuning ambrining, nganti nèk didêlêng saka kadohan, saèmpêr karo ulêsing ... wedang sêkotêng.