ngomonge mesti nganggo boso gaul Jakarta 'gue-elo'. Tapi lek aku ngrungokne wong ngomong koyok ngono kupingku rasane koyok disogrok-sogrok, opo maneh sing ngomong iku asline wong Suroboyo sing logate iku pasti kethok. Aku gak ngerti sakjane wong ngomong koyok ngono iku njaluk dianggep gaul opo isin ngomong boso Jowoan. Lek aku loh yo, kaet cilik ngomong mesti nggawe boso Jowo, lek nang bapak ibuk utawa wong sing luwih sepuh yo nyoba nggawe boso krama. Senajan gak isok kromo alus sing penting unggah ungguh nang wong sing luweh sepuh iku jik onok. Lha arek cilik saiki akehe podo gak nduwe unggah ungguh. Ngomong nang bapak ibuke misah misuh sak karepe dewe. Lek dikandani senengane mbadali ae. Lek nang kanca sak duluran yo boso Jowoan rek, sampe saiki aku kerjo nang Jawa Barat yo jik tak gowo boso Jowoku. Senajan gak kabeh uwong isok ngomong boso Jowo, tapi lek ngomong karo kanca sing asli Jowo yo wes bablas Jowoane. Biasane nang kantorku lek aku ngomong karo kancaku sing teko Jombang, onok kanca kantor sing tekan Bandung ngomong ngene "Tek...tek.. tek... wayange dimulai..." Solae lek wes ngomong boso Jowoan karo kanca sak duluran iku rasane koyok nang omah dewe. Koyok bali nang Suroboyo. Sing nggarai aku bangga maneh karo boso Jowo iku, kanca-kanca kantor sing asline urang Sunda malah njaluk diajari boso Jowoan, terus lek ngomong karo aku yo nggawe boso Jowo. Rasane ikuloh seneng gak karuan. Aku onok crita lucu pas ngomong karo kancaku urang Sunda. Jeneng mas Wahyu, luwih