Dados puntoning tiyang mikir punika angsal pamanggih. Pamanggih wau yèn kacobi nêmbe kasumêrêpan lêrês lan lêpatipun. Cêkakipun: tiyang purun mikir punika manawi angsal rêribêd; wujuding karibêdan warni-warni; kajêngipun namung badhe ngicali karibêdan wau. Punika ingkang dados pamrihipun tiyang mikir; mila wontên têtêmbungan, yèn botên wontên lampah tanpa pamrih, têgêsipun tanpa tuju. Dene lampahipun kados makatên: