Tuk Babon, toya ingkang kangge kabêtahan gêsang, awis namung sagêd mêndhêt saking tuk Babon sarta tuk Pakis, môngka wêdaling toya botên agêng. Tuk Babon punika saking Sêla têbihipun watawis 3 km. Ilining toya dipun damêlakên kalenan alit, mubang-mubêng nêkak-nêkuk urut pèrènging rêdi. Toyanipun bêning, ananging dumuginipun ing Sêla sampun kirang rêsik, awit ilèn-ilènipun ngêblak, gampil kengingipun rêrêgêd warni-warni. Jalaran saking rêgêding toya bokmanawi lajêng kathah tiyang ingkang gadhah sêsakit padharan. Bab rêsiking toya punika sampun nate dipun priksa ing ahli kasarasan, pinanggihipun kirang prayogi. Amila lajêng wontên panggalihanipun praja Surakarta, ilèn-ilèn wau badhe dipun damêlakên urung-urung kanthi rancangan waragad f 10.000.- yèn sêdya punika kalaksanan, botên namung murugakên kasarasaning kawula kemawon, pangintêning akathah badhe anjalari rêjanipun papan, amargi masthi kathah bôngsa mônca ingkang sami dêdunung wontên ing ngriku.