Kocapa ing satunggal dintên nabi Élia sowan dhatêng sang prabu Akhab. Aturipun: "Dêmi Pangéran Allahipun Israil ingkang kula sungkêmi, ing taun punika ing salajêngipun badhé botên wontên êbun utawi jawah kajawi saking panyuwun kawula." Kalampahan ing tanah Israil botên jawah-jawah, têmahan awis têdha. Wondéné nabi Élia kadhawuhan déning Allah andhêlika wontên ing lèpèn Kêrit, inggih punika ingkang kaunjuk toyanipun. Mênggah dhaharipun saking parmaning Pangéran. Ing sabên dintênipun dipunkintun roti tuwin ulam déning pêksi dhandhang. Sarêng lèpèn wau sampun asat, nabi Élia lajêng kadhawuhan déning Pangéran késaha dhatêng nagari Sarfat, amargi ing ngriku wontên satunggaling rôndha ingkang sampun kadhawuhan nyanggi dhaharipun. Sarêng nabi Élia dumugi sa-[186]kèthènging nagari, lah ing ngriku wontên satunggaling rôndha sawêg ripik kajêng punika lajêng dipuntêmbungi toya tuwin roti. Wangsulanipun: "Mugi sampun andadosakên panggalih sampéyan. Dêmi Allah, gadhahan kula namung galêpung sagêgêm wontên ing cuwo, tuwin lisah sakêdhik wontên ing gêndul, jaginipun têdha kula lan anak kula namung kanggé sagêpyakan. Déné yèn sampun têlas, tamtu kula pêjah kalirên. Lah kados pundi anggèn kula sagêd nyaosi dhatêng sampéyan?" Pangandikanipun nabi Élia: "Kowé aja kuwatir! Muliha! Aku olèhna roti! Sawusé mêngkono kowé olèha sabutuhmu dhéwé, sabab pangandikaning Pangéran Allahé Israil mangkéné: ?Galêpung kang ana ing cuwo bakal ora êntèk-êntèk sarta