punika badhe kula obrolakên wontên ing udyana Kajawèn ngriki, ing bab rèmèh sangêt, sanès kawruh ingkang muluk, sanès ngèlmu ingkang dakik-dakik, lan ugi sanès pakabaran ingkang wigatos, ngêmungna kula badhe anglairakên gumuning manah kula, dene ing jaman samangke punika kathah lêlampahan-lêlampahan ingkang dumadosipun tanpa kenging kinintên-kintên, wontên ingkang anggumunakên, wontên ingkang angagètakên, wontên ingkang adamêl ajrih, nanging ugi wontên ingkang adamêl kapingkêl-pingkêlipun tiyang kathah. Cêkakipun ingkang badhe kula dongèngakên punika, lêlampahan-lêlampahan ingkang kala alit kula botên wontên tiyang ingkang badhe nyana utawi ngimpi, manawi saèstu badhe sagêd kadadosan, dados ingkang jan nama ngobrol saèstu, aliyas omong kosong. Amila panuwun kula dhatêng para maos, mugi-mugi obrolan kula punika panjênêngan langkungana kemawon, sampun ngantos dipun waos, eman-eman manawi wêkdal panjênêngan ingkang kathah pangaosipun, namung dipun bucal kangge maos barang ingkang tanpa guna punika. Ewadene manawi panjênêngan botên krêsa angagêm atur kula punika, nanging mêksa maos pangobrolan kula, sampun lajêng kêduwung ing pawingkingipun, jêr kula sampun ngaturi èngêt langkung rumiyin.