padha didangu kaananku, rikala punika Satyawan katêtangi wêlasipun dhatêng rama ibu, mila kanggêg anggènipun ngandika, awit lajêng marawayan wêdaling waspanipun, nanging mêksa ngandika malih kalihan pêgat-pêgat: o, Sawitri wong ayu, kang bêkti ing laki, ora pisan aku ngrasakake badanku dhewe, mung gèk kapriye polahing wong tuwaku, kang wus tuwa lan paningale wuta iku, sarta kayangapa bingunge