Sasampunipun anggêlarakên bêbuka punika lajêng amiwiti wosing sêsorah, mawi amratelakakên mênggah kawontênaning manungsa. Limrahipun manungsa punika kawastanan wujud badan kalih, utawi katêmbungakên gadhah badan kalih, inggih punika roh chewani lan roh Rochani. Roh chewani, inggih punika badan wadhag, wujud kêmpalipun pirantos-pirantos ingkang lajêng amujudakên angganing manungsa. Mênggah wosipun badan wadhag punika pêrlu kangge gêsangipun manungsa wontên ing alam donya. Pirantos-pirantos wau inggih punika kêbuk, pirantos kangge ambêgan, jantung pirantos kangge nglampahakên rah, ginjêl, pirantos kangge bucal sadaya rêrêgêd saking badan, syaraf-syaraf utawi zenuwen, pirantos kangge angebahakên saranduning badan. Padharan pirantos kangge angêjur têdha. Pirantos-pirantos wau sami rumagang nyambut damêl piyambak-piyambak tuwin botên gumantung kalihan pirantos sanèsipun. Dados panyambut-damêlipun punika mêrdika, nanging sadaya wau lajêng amujudakên harmonie (sami laras), ingkang awujud badan wadhaging manungsa. Upami kenging dipun sanepakakên, saèmpêr kadosdene gangsa ingkang katabuh. Satunggal-tunggalipun perangan nyambut damêl piyambak-piyambak, nanging gunggung kêmpalipun amujudakên gêndhing ingkang ungêlipun sagêd mranani dhatêng pamirêng. Dados harmonienipun wontên gêndhing punika. Makatên kawontênanipun badan wadhaging manungsa.