ing dhadha iki. “Ora. Sliramu ora salah, jeng. Aku sing luput. Geneya aku nekat budhal Batam.” “Mas Darman, kondur ijen?” aku nyoba ngenggokake laku kanggo ngipatake wewayangan lelakon lawas sing wiwit ngalela. Dheweke manthuk. “Aku krungu jenengan ya wis kulawarga Mas?” “Ya, tapi kulawargaku gagal.” “Sebabe?” “Ah, kaya-kaya ora pantes kanggo dikandhakake,” Mas Darman nguncalake panyawange ing adoh sajanbaning mall. “Sepuranen Mas yen pitakon iki dadekake jenengan sedhih.” Mangkono iku sapatemon pisanan klawan Mas Darman. Anehe nuli kasusul patemon-patemon sabanjure. Patemon sing kliwat omber daktindakake, jalaran Mas Doni kulina tindak kantor lan asring sedina wutuh makarya. Pisan pindho aku ngrasakake kaku, nanging ing sabanjure kabotan kanggo nduwa kalamun Mas Darman nawani supaya aku nemoni. Embuh, ana rasa tentrem lan nengsemake nalika aku cerak klawan dheweke. Nalika bisa crita kenangan-kenangan lawas sing nate dakpecaki sakloron. Nggambar maneh wewengkon tresna kang nate mrucut dakkukuhi. “Sepuranen aku Mas Doni,” sepisan maneh