[...kang] kasawatakên dhatêng tamèng waja, têmtunipun inggih botên badhe damêl punapa-punapa. Dene ingkang dipun wastani dhêdhasaring wèt-wèt wau, inggih punika: ing saindênging nagari botên sagêd anyadèni langkung mirah tinimbang pokokipun, amargi kapitunanipun wau lajêng kêdah dipun bayari dening arta nagari. Ingkang makatên wau nagari lajêng kapêksa ngêdalakên arta kêrtas langkung kathah, ingkang anjalari ajining arta kêrtas dados mundur sangêt. Babading petanganipun arta rubêl, kala ing taun 1920 dumuginipun taun 1923, punika kemawon sampun ewon yutan, saha kenging kangge satunggiling pasêksèn ingkang yakin sayêktos. Wèt sanèsipun inggih punika: limrahipun tiyang botên sagêd nglêbêtakên barang langkung kathah tinimbang anggènipun ngêdalakên dhatêng sanès praja, awit manawi botên makatên, ajining arta ugi sagêd mêdhak.