lan atiku iso luwih rileks, santai, ora gugup maneh.“Oleh-oleh buat ibu.” Wangsulane cekak.Aku mesem, lan sepisan maneh tak arasi pipi kang gemesake kuwi.“Matur nuwun nggih cah ayu…” aku ngucap panuwun karo ngelus-elus rambute kang lurus lan alus kuwi.“Oh iya mas. Tindak mrene kok mung karo Tiara. Lha mamahe Tiara endi?” tekonku marang mas satrio karo ngalihake payawangku mring Mas Satrio.Ana wangsulan kang dak tampa. Mung eseman kang metu saka lathine mas satrio, tanpa ana ukara kang kumecap kanggo wangsuli pitakonku mau.“Ibu…