weladhalaahhh.. wis blas ora ngerti.. sirane.. lha wis priwe kiye.., mangkane.. manusa kudu akeh sinaune…,apa bae disinauni.. aja mung siji bae dadine ora mathuk blasss..,sinau kanggo mengerteni urip.., sak jane urip bener lan pener kuwi ki sing kepriben…, yen sinau aja parek – parek nanging sing adoh sekalian.., aja mung maca karo olah pikir bae tho lenang…? simbah iki ya nggumun karo wong saiki.., ya kudune ora gumun.. nanging bab iki jadi nggumun.. ,lha kudune wong urip kuwi sing sarwa ngerti.. wong Gusti wae sing hanguasani sakabehing isih diuthak athik bendina ..moso liyane ora nganti tekan.. yuuuhhh… leeee… mangertio… wong urip kuwi kudu nggayuh lan sinau… sabab diwenehi akal budhi yo kudhu di gunakake.. aja mung kabeh sakdermo jarene.. iyooo thooo, thooo yooo, dadi uwong yo kudu nduweni keketeg…, ojo mung gelem di wenehi thok… nanging malah wenehan kuwi dadhi doktrin…, lha terus dadine pikir kuwi yo mung tekan wates iku mau..sabab sinau sakkabehing dilarang miturut ngadis , sinau kuwi aja mung ing alam dunyo manungso, kewan lan sakpanunggalane.. nanging yo sinau tekan njabane…, nek wis tekan njabane… lha karek mlebuo…, mlebu nyangati.. dolah dadi roso.. roso romongso tekane yo njabalekat.. njabalekat mengarep nyang nduwur.. nduwur kuwi kuasane sidratul .. munggah meneh nyang muntaha, lha yen muntaha wis tekan…, pandengen, rasakna ( awas kudu balik neh ), bisa sarwo kethok opa kang ono ing dunyo lan njabane ndonyo ya alam sakabehing gawean Pangeran… nanging ana watese , mulooo … kuwi nggeeerrrrr… sing ati ati … wis ndang wiwiti… , sinaune…simbah namung matur.. mugya sira sing tekan.. simbah namung ngestoke.. mugya dadi jejimat kanggo nggayuh urip tenan/sejati…. uhukk..uhukk. hhhhhhh.. menggeeh2 karo watuk2., nanging yo isih nglinthing.. diakehi cengkehe.. seger tenan .. hhuuuukkkhuk .. waaahh.. mbakone