kang lagi tumedhak iku. Mula dayaning pirang-pirang kaanan mau banjur anuwuhake kang minangka pangegemane ‘Panjenengane’ iku arupa ‘cahya’ apindha sesotya.Dhek nalika samana, kaya sira wus ingsun pratelani, yen Panjenengane Guruning Ngadadi (Ywang Suksma Kawekas) iku langgeng kaanane. Dadi agemane Panjenengane Suksma kang mentas tumedhak iku banjur katut dening Panjenengane Gurunuing Ngadadi. Nanging kang rehning ‘kraton siddyam’ kono ora bisa kalebon saliyane Panjenengane, dadi agemane mau iya banjur kandheg ing sanjabaning kraton bae. Bareng agemane wus cumawis ana ing sanjabaning kraton kono, banjur sorot-sinorotan, daya-dinayan karo Panjenengane kang mentas tumedhak iku. Ing kono Panjenengane kasusul dening tumedhaking samburating Guruning Ngadadi. Mula kaya binuncang, konus (kendhang) saka ing kraton kono, tumeka ing kraton agem-agemane mau, banjur rumasuk ing agem-agemane iku. Ing samengko Panjenengane wus ngagem sarira kapisan, kang pinangkane saka pirang-pirang dayaning kaanan. Mula wis wiwit ora suci. Iku sun arani AD-HAA-MA, mbok manawa kang diarani tembung saiki lumrahe, ADAM.Sarirane (agemane) kang pindha sesotya mau diarani WAHYU. Mula diarani mangkono, karepe saka tembung ‘wah’ lan ‘yu’. ‘Wah’ tegese akeh, ‘yu’ tegese nyawa:mau wus sun terangake yen pinangkane saka dayaning pirang-pirang. Dene Panjenengane pribadi sarirane duk tumedhak sapisan (isih suci) iku kang diarani ‘Jiwa”.Kratone Panjenengane AD-HAA-MA iku diarani ‘Purwa-Pada’. Geneya diarani mangkono? Iya, marga ‘Purwa’ iku tegese kawitan, ‘Pada’ tegese palerenan utawa pandhegan. Dadi iku karepe palerenan kang kawitan.Kang rehning Panjenengane wus ngrasuk sarira kang pindha sesotya mau, mula rerupan jagad saisine kabeh katawang sarta kalebu ing Panjenengane. Kang mangkono iku njalari saya ora sucine maneh, temahan gampang bisane kataman dening dayaning Pramana sarta sakehing kaanan kang urip ana ing pangrantunan sarta ing langit. Saupama ora kadhangan dening pangrantunan, wis mesthi Panjenengane gampang katut kaserot dening Pramana. Nanging rehning panyeroting Pramana kang tekan ing kraton kono ora pati sapira, pramula iya mung timbang daya kakuwatane. Ing wusana dayaningjiwa kang urip ana ing pangrantunan banjur kaya diejun. Teka samene bae dhisik ingsun arep nyumenekake (nglerenake) raganingsun. Dene liya dina manawa sira padha teka mrene maneh iya ingsun tutugake wewarah iki, wiwit dumadining karsa lan rupa lanang sarta wadon, kongsi padha tumurun ana ing marcapada kene padha