Cicero lumrahé dianggep salah siji pamikir budaya Romawi kang komplit lan sarwa bisa ("versatile") lan tulisané dadi tuladha ("paragon") tumrap Latin klasik. Cicero ngenalaké bab Romawi sajeroning pamikiran utama ing filsafat Yunani lan ngripta "kosa kata" ing filsafat Latin. Minangka ahli pidhato kang ngédap-édapi lan ahli hukum kang suksès, Cicero mbokmanawa mikir yèn karir pulitiké minangka prèstasi kang paling wigati. Nanging, dina iki Cicero luwih diregani mligi saka tulisané bab "humanisme" filsafat lan pulitik. Layang-layangé kang akèh banget, akèh-aké ditujokaké marang mitrané: Atticus, duwé prabawa kang mirunggan, lan ngenalaké kagunan nulis layang tumrap budaya Éropah. Cornelius Nepos, panulis biografi Atticus saka abad angka 1 SM, nyathet yèn layangé Cicero marang Atticus ngandhut rincian "bab katundhukan / kacendherungan ("inclination") para pamimpin, kasalahan / tanggung jawab ("faults") para jendral, lan révolusi sajeroning pamaréntahan", kang para pamacané ora pati butuh bab sajarah mangsa mau.