sarêng kula juru tênun adi / adamêla kang langkung punika / namung kula garap ngedhe / sang prabu manthuk-manthuk / ing panggalih bangêt kadugi / lan ngandika abingah / dadi sira iku / juru tênun kang pêng-pêngan / Dani nyêla: pancèn inggih nyata gusti / kakang tuwin kawula //