Tiyang manawi ihtiyar namung ngêndêlakên dhatêng sela utawi tosan, punika ing manah sok taksih sêmang-sêmang, awit ihtiyar ingkang kados makatên wau sok ngapirani. Dene cêcriyosanipun wontên: jaman rumiyin wontên tiyang magang, piyambakipun kapengin sangêt sagêda tumuntên angsal drajat dados priyantun. Ing satunggiling dintên, tiyang wau dipun tawèni dhuwung, saking cariyosipun ingkang sade, dhuwung wau ambêkta drajat. Ingkang dipun tawèni sakalangkung rêmên sangêt manahipun, amargi ing batos gadhah pangajêng-ajêng, bilih sagêd angsal dhuwung punika, bokmanawi dados jalaraning enggal kadumugèn ingkang dados idham-idhamanipun, mila dhuwung wau lajêng katumbas sanalika. Sarêng dhuwung wau kalampahan dados gadhahanipun, jêbul malèsèt sangêt kalihan pangajêng-ajêngipun, awit tiyang wau ing salêbêtipun kanggenan dhuwung punika, wontênipun botên sanès kajawi namung tansah sakitên. Jalaran saking punika, kala samantên saking rêmbag pangothak-athikipun tiyang kathah, murih wilujêngipun, botên wontên malih, kajawi dhuwung wau kasade kemawon, sarta sampun mawi kacriyosakên punapa-punapa, namung lugu sade, prêlu badhe kangge nyampêti bêtah. Sarêng dhuwung wau sampun kalampahan kasade dhatêng sanès, tiyang wau lajêng botên kêrêp sakit, dene ingkang numbas wau, kacriyosakên ugi tiyang sampun magang, dumadakan sarêng gadhah dhuwung punika botên watawis dangu, piyambakipun lajêng tampi drajat kadadosakên priyantun. Tutuping cariyos: akik kangge pêpaès, tosan aji kangge dêdamêl, punika mathuk.