Sasampunipun piyambakipun lajêng kèndêl, lan namung dhang-dhong nglèndhèhi, ewadene nandhang sangsara ingkang makatên wau kintên-kintên inggih wontên pigunanipun ingkang agêng, jalaran manawi botên makatên, amargi saking sayah lan ngêlak sangêt wau, kula sadaya sagêd ugi sumaput, ngantos sagêd kêtilêman, ingkang botên badhe tangi malih. Ananging kala punika kula sadaya botên rumaos gadhah panarimah, amargi raosipun botên kantên-kantênan. Ing têmbe wingkingipun, Orme nyariyosakên dhatêng kula, bilih kala punika piyambakipun gadhah panganggêp, angsal bôndha kathah sangêt, jalaran nyade pirantos niksa awarni pasir ingkang bêntèr, ingkang sakêdhap-sakêdhap kanthi kêkiyatan dipun damokakên dhatêng tiyang ingkang kasiksa wau.