Nalika Nuridin nunggang kuldi liwat ratan-ratan ing Mêsir, wong-wong ing kono isih padha turu. Nuridin susah banêt, lan nalika mêtu saka gapuraning kutha, rasane kaya lagi anggawa awake dhewe mênyang kuburan. Sabab ing sajabaning kutha kono rak ora ana wong kang ngeling-eling kanthi trêsna marang dhèwèke lan ngarêp-arêp têkane. Lungane mau tanpa ana kang dijujug. Sawise mikir-mikir sawatara suwe, dhèwèke nuli ngênêr, nyang nêgara Arab. Ing kono kuldine mati, sabab saka panasing sagara wêdhi, banjur kêpêksa lumaku. Ing kono kêtêmu utusane sang ratu ing Balsora, kang lagi arêp mulih nyang nagarane, lan ngajak Nuridin nunggang ing burine.