[...ka] sanèsipun dhatêng, botên katampèn, botên watawis lami, tiyang sêpuhipun lare lêrjalêr. dhatêng malih, ugi kalihan lurahipun kampung, namtokakên dintên ijab panggihipun, kalêrês ing dintên nikahipun, pangantèn jalêr dipun arak dhatêng masjid, pêrlu nikah, sabibaripun nikah lajêng wangsul dhatêng griyanipun piyambak, ing dintên punika ugi, badhe pangantèn èstri kapurih ngaos kataman Kuran, wontên ing ngajêngipun tiyang kathah. Dene tamu-tamu ingkang sami dhatêng, satunggal-tunggalipun ambêkta sêkul satalam, ulam saha têtêdhan sanès-sanèsipun, dipun wastani: tulung. Saking kathahipun tiyang ingkang tulung, ingkang gadhah damêl ngantos botên angwontênakên pisêgah, saha botên olah-olah piyambak, sabab ingkang makatên wau tumrapipun tiyang Bawean pancèn sampun limrah. Sanadyana gadhah damêl sanès-sanèsipun, bêbêktanipun tiyang ingkang sami tulung, ugi kadosdene ingkang kasêbut ing nginggil wau, minôngka pasumbangipun, sadangunipun pangantèn èstri wau maos Kuran, ing sangajêngipun dipun sukani talam suwung, têtiyang ingkang sami dhatêng tulung, lajêng gêntos-gêntos sami nyukani yatra kasèlèhakên ing talam wau, wontên ingkang sakêthip, satêngah rupiyah utawi langkung.