sajagad mboten wonten ingkang nyameni. Anama Roro Kidul. Angreh sawernine lelembut tanah Jawi sedaya. Kala semanten Roro Kidul pinuju wonten ing dalem. Pinarak ing Katil Mas, tinaretes ing sesotya, ingadhep para jim, setan, peri, prayangan. Ratu Kidul kaget ningali gegeripun ulam ing seganten. Toyanipun panas kados digodhog. Swaraning seganten nggegirisi. Ratu Kidul wicanten salebeting galih. “Salawasku urip aku urip durung ndeleng segara kaya iki. Kiye geneya? Apa kena ing gara-gara, apa srengenge runtuh bakal kiamat?” Nyai Kidul lajeng medal ing Jawi, jumeneng ing sanginggiling toya. Ningali jagad padhang, mboten wonten punapa-punapa. Amung tiyang linuwih satunggil, jumeneng sapinggiring seganten, ngeningaken paningal, nenedha ing Allah. Nyai Kidul wicanten piyambak, “Iku layake kang gawe gara-gara ing segara’. Sarta lajeng sumerep ing saciptanipun Senopati. Roro Kidul enggal murugi, lajeng nyembah, nyungkemi sukunipun Senopati sarta matur ngrerepa. “Mugi sampeyan icalaken susah ing galih sampeyan, supados sirna gara-gara punika. Tumunten mulyaa saisining seganten kang sami risak, kenging ing garagara. Sampeyan mugi welasa dhateng ing kula, sebab seganten punika kula kang ngreksa. Dene anggen sampeyan nyenyuwun ing Gusti Allah, samangke sampun angsal. Sampeyan lan satedhak-tedhak sampeyan sedaya mesthi jumeneng ratu, angreh ing tanah Jawi tanpa timbang. Utawi jim, setan, peri, prayangan ing tanah Jawi sedaya inggih kareh ing sampeyan. Upami ing benjing sampeyan manggih mengsah, sedaya inggih sampi mitulungi. Ing sakarsa-karsa sampeyan sedaya anut, sebab sampeyan kang minangka bapa babuning ratu para ratu ing tanah Jawi”.