Petruk : Wèh, Kang Garèng iki kathik ngrêti marang pasêmoning uwong. Mula iya bênêr omongmu kuwi, Kang Garèng. Nalikane aku ana ing Purwakêrta, mula iya nyata aku mrêlokake mara dhayoh mênyang sadulurku priyayi sêpuh sing dhèk biyèn wis kondhang konang krêsa bralingan, nanging ana ing kono aku kêcêlik, Kang Garèng, sabab panjênêngane mau wis nyêbur nyang Ardapusara, lan sabanjure sing dikrêsakake mung pèi. Mulane aku banjur kapêksa lunga tilik marang sadulurku kang ana ing desa. Ana ing kono nêmoni bêgja, Kang Garèng, sabab kala samono kabênêran ana tanggane loro sing padha sônja prêlu ... nglurug. Cêkake barêng aku têka banjur têrus têpung kalangane dadi.