Lêlawuhan ingkang ngecakakên dhatêng dhahar, punika kajawi lawuh luwe, lan lêlawuhan ingkang nuju karsa, ugi lawuh ingkang sagêd salaras kalihan wancinipun. Sanadyan dhaharan ingkang nocogi wau wujudipun sapele, sagêd marêmakên saèstu, trêkadhang katarik saking marêmipun, ngantos dumugining dêlahan, kapurih milujêngi mawi dhêdhaharan ingkang nuju karsa wau. Mila wontên cariyos, wontên satunggiling tiyang sêpuh, mêling dhatêng anakipun ingkang sawêg ngupados ngèlmu (ngudi kasagêdan) wêlingipun: Le, kowe mangana sing enak, lan turua sing kapenak, supaya bèn gangsar lan enggal pintêr. Wêlingipun tiyang sêpuh punika, pikajêngipun makatên: aja mangan, yèn durung krasa luwe, lan aja turu yèn durung krasa ngantuk, nêmêna nyinau wulangan. Badhe kasambêtan.