basa indhonesia wis katetepake dadi basa nasional,basane bangsa indhonesia. Basa indhonesia dadi sarana, dadi piranti kanggo sesrawunganing wong siji lan wong sijine,kayata sesrawungane wong jawa lan wong sundha, wong madura lan wong batak, wong bali lan wong makasar. Wong-wong iki uga (basa indhonesiane”suku”) padha duwe piranti dhewe-dhewe sing disinau, dilatihake wiwit cilik dening wong tuwane. Wong-wong iku duwe piranti dhewe kanggo srawung karo sapadhapadhane kang nunggal suku. Basa kang dienggo mung yen srawung karo wong liya nunggal suku diarani basa dhaerah, umpamane: basa sundha, basa madura, basa bali, basa jawa, lan liya-liyane. Basa dhaerah lan basa nasional kudu bisa urip bebarengan. Kekarone padha duwe ayahan, sesanggeman, jejibahan utawa tugas dhewe-dhewe. Basa nasional ngayahi sesanggeman kang sifate sarwa resmi dene baasa jawa dienggo samangsa-samangsa ora resmi. Coba wenehana tuladhane sawetara, kaanan resmi lan sing ora resmi! Kita khudu ngreti mangsane nganggo basa daerah lan mangsane nganggo basa nasional. Uripe basa loro kasebut padha daya dinayan. Subur ngrembakane basa nasional awit saka pangrabuking basa dhaerah. Basa dhaerah dhewe uripe kepribawan, kedayan dening basa nasional.