“Kados pundi panampinipun para wicaksana manawi kacecamah tuwin kapandukan pangerang-erang?” Iku pitakone Prabu Yudhistira. Para wicaksana kudu ora maelu marang wicaraning wong kang anyenyamah. Iku kaanggepa kabecikan, kaya kahananing tetiba (wangsiting Dewa) kang nyumurupake tetembungan kang prayoga. Para wicaksana kudu kawawa ngrungokake unine wong kang isih rupak budine, kapriye panggawene wong kang isih asor manawa kaalembana tuwin cinacad, wong mau kaya gagak kang anyuwara ing alas, babar pisan ora migunani. Akeh wong kang uripe disesedhih dhewe, dening wicara saha pamikire wong liya. Ngaraha tumindak kang jejeg, aja golek