Nalika jaman taksih wingitipun awisan wau, tumrap panyawang, manawi nyumêrêpi tiyang ngangge sinjang ingkang parang-parangan, inggih lajêng mangrêtos bilih ingkang ngagêm wau bandara. Tumrap tiyang ingkang botên wênang ngangge, manawi nuju ngangge môngka langkung ing papan ingkang botên kenging kaambah, upaminipun ing alun-alun, saya malih ngambah ing salêbêting baluwarti, punika manawi kasumêrêpan ing abdi dalêm jagi (caos) tiyang ingkang ngangge sinjang wau kenging dipun cêpêng, kapatrapan dhêndha.