Rasa isih kêna dipadu, sabab rasane barang iku kahanan gawane barang mau. Kaya ta: uyah iku anggawa rasa asin, cokak anggawa rasa kêcut. Jangji wong ora lara, amêsthi ngarani yèn uyah iku asin, utawa masthi ambedakake rasaning uyah karo rasane cokak, padha bae karo wong liya saka ngêndi-êndi. Yèn ana barang siji, dirasakake wong sawatara, tinêmuning rasa sok ora padha. Upama kecap, sing siji ngarani asin bangêt, wong liyane ngarani sêdhêngan, wong sijine manèh ngarani kurang uyah. Rasane kecap mau masthi ora malih, mung panêmune kang ngrasakake: ora padha, yèn ana padune, sing dipadu dudu rasane barang mau, nanging kèh sathithiking rasa, utawa panganggêpe marang rasa mau, utawa condhong lan orane rasa iku karo ilate kang ngicipi. Dadi têtêp bedane panêmu iku kagawa saka uwong kang madu, dudu saka barang kang duwe rasa. Cêkake, kang dipadu iku sênênge, doyane. Anane wong padha uwong beda ing bab dêdoyanane, [dê...]