Tiyang punika, ingkang limrah, botên angèngêti dhatêng lêlampahan ing salêbêting gêsangipun ingkang sawêg dipun lampahi, dene wontênipun botên dipun èngêti, saking rumaos manawi ingkang dipun lampahi ing sabên dintên punika namung sarwa gampil, kantun manggih, inggih saea, awona, sadaya namung dipun garba saking kaparênging Pangeran. Nanging panggarbanipun wau asring botên anêrusi kados kajênging panggarba, tandhanipun, ing salêbêtipun gêsang wau, bingah manawi nuju kabêgjan, susah manawi nuju manggih pakèwêd. Môngka manawi mirid kajênging panggarba, ing ngriku botên ngawontênakên bingah lan susah, awit sampun cariyos manawi saking kaparênging Pangeran. Nanging sanadyan èwêd pakèwêd punika tumraping tiyang tansah kêpranggul, dados dangu-dangu kulina, saking kulinanipun ngantos botên dipun èngêti.