dêdukanipun dhatêng Ki Tanujaya, kagalih ananêm wiji ngèlmu singkir dhatêng muridipun, tuwin dhatêng tiyang sanèsipun, karsanipun kangjêng kyai bab punika manawi botên tumuntên dipun sirêp, sagêd ugi anggêgêmpal piyandêling para rare dhatêng kangjêng kyai, sanalika Ki Tanujaya lajêng kadhawuhan sowan dhatêng ngarsanipun kangjêng kyai, sarêng sampun sowan, botên mawi pandangon malih, Ki Tanujaya lajêng dipun dukani akathah-kathah, sarta kaundhamana bab kawontênanipun Bagus Burham anggèning kêthul, budhêng, bodho, rêmên ngabotohan, punika botên liya saking pandamêlipun Ki Tanujaya piyambak. Dalah rare-rare sanès-sanèsipun badhe dipun tuntuni ingkang botên lêrês, saking sangêding dêduka sadaya ingkang sami wontên ngarsanipun kangjêng kyai, sami katingal gêtêr manahipun, amargi salaminipun kangjêng kyai botên nate angêdalakên dêduka ingkang kados makatên santêripun, langkung malih Bagus Burham, saking ajrihipun saupami dipun irisa botên mêdal êrahipun, wasana Ki Tanujaya lajêng dipun dhawuhi kesah saking Panaraga, dene Bagus Burham kadhawuhan nilar badhe botên kirang ingkang kadhawuhan angopèni. Ki Tanujaya botên sagêd angendhani dêdukanipun kangjêng kyai dhatêng awakipun, amargi dêdukanipun kangjêng kyai mapan sangêt dhatêng pangêlèsing [pangêlè...]