Sêmar: Hêm, pancèn iya ana saikine wong sing duwe watak matèrialis mau, nanging akèh-akèhe rak padha durung mèlu, awit isih ditimbang dawa manèh. Kaya ta unine Garèng: rèhning wis tau nyumbang mrana-mrana, mêsthine ya kudu golèk sauran, sarana ambayangkare anake, supaya olèh balèn pasumbang, sukur bisa bathi. Nanging yèn sing wis tau kok sumbang mau akèh sing padha ora têka, jalaran alangan apa-apa, wusanane anggonmu duwe gawe jatuh pailit, kowe banjur arêp nagih mênyang sapa, arêp gugat mênyang ngêndi. Mara pikirên, sapa sing bakal ngrasakake sangsaraning uripmu, rak iya mung kowe dhewe. Mulane nèk panêmuku, tumraping jaman saiki, anane dhuwit pasumbang, kuwi dumunung mung ana tatacara, dudu bangsane utang kapiutang, nanging mung saka rilaning ati. Dadi yèn kowe nganggo cara matèrialis sing kaya mangkono, ora wurung kowe iya bakal ngambah jaman kamajuaning cilaka têmênan. Yèn kowe pancèn nuju duwe dhuwit, apa ora luwih