ing dina bakda riyadi, wis omahe dhoyong, sandhangan sing kêna didêlêng mung sapêngadêg wis lumêbu ing gadhèn kabèh, golèk utangan ora olèh, kathik ora ana anak putu sing padha nginguk, wah, rasane nyang ati kaya arêp nyêmplung-nyêmplunga sumur. Wiyah, kok ngrasakake sing ora-ora, rak malah nyêpêt-nyêpêti mata bae, luwih bêcik tak ngrampungake anggonku dandan, iki rak wis mangsane anak putu padha têka. Jajal tak ngilo, apa aku wis katon dhèmês, wah, wah, wah, wah, sajake aku kok kaya pènsiunan mandhor astèn. Saiki cêkokanaku tak pêngilonane, nèk-nèke mèncèng barang, wèyèh, kathik le gêmpi lan mèphèt. Lo, hla kuwi kok Garèng mak bêdhêngus tanpa nywara.