mambeg, amber menyang ratan yen udane deres banget. Kanggo ngawekani prakara iku, programe Camat, kalen saurute dalan sapengalor perlu dibangun amrih playune banyu bisa rancag. Nanging nganti Camat Riadi pindhah saka Kedungadem, pematusan air iku ora ana wujude. Ora tau ana watu, pasir, semen lan kawur sing teka kanggo keperluan iku. Mula Abu Bakri nyuwara sauni-unine marang Mansur,"Gampang yen mung nebangi wit. Nganti gundhul, dadi dhuwit." "Dhuwite embuh,. aku ora ngerti." "Rak kowe sing dadi Ketua Panitiane." "Ya. Ning aku ora weruh rupane dhuwite. Samber nggelap, ora weruh, nganti wonge minggat." "Kowe wong kene. Padha karo aku, asli wong Kedungadem. Apa kowe seneng yen dalan ing Kedungadem panas kaya diobong srengenge?" "Ya ora seneng. Jenenge wae Kedungadem, cocoge ya kudu sing adhem." "Durung yen udan angin. Omah-omah pinggir dalan sing maune nduwe tamping wit, dadi enthis-enthis , ilang tampinge. Isih beja yen mung nglingkap gendhenge. Yen omahe kemratag diuntir angin, piye? Kowe putra dhaerah, dadi pejabat, kok glewo. Kowe kudu awas. Aja mung manut yen Camatmu akal-akal sing gawe rusake dhaerahmu." Abu Bakri kaya mumpung ketemu Mansur padha ijen. Car-cor kaya kepengin nyuntak sakehing rasa cuwa lan mangkele. Mansur kaya ora serik diuman- uman. Anane mung cungar-cungir, gebes, mlengeh, ngguyu lan genti moyoki sakenane. Mengkono kekarone katon raket, kaya eling marang enggone nate dadi kanca sekolah tunggal klas ing SMA. Abu Bakri isih terus nguman-uman nganti Mansur nyelani," Wis, wis...Ngundamana wong kok ora kira-kira. Dupeh pinter omong, ulet rembugmu, emoh dikalahake." "Nyatane pancen ngono. Kowe arep mbantah piye? Endi dhapure pengijoan sing jare arep nyusul ditandur? Ya ora ana nyatane." "Bibite mawut. Ana sing garing. Ana sing rusak. Ana sing ilang digawani wong-wong. Bibit maoni rak apik. Johar ya apik kayune. Akeh wong seneng. Dicolongi," wangsulane Mansur banjur sumingkir saka wis suwe enggone rembugan. Lagi sawetara jangkah lakune Mansur, ditututi Abu Bakri.