Ing ngriku kapal wau ujug-ujug, grêg, kèndêl, sabab sakathahing krêtêg sampun botên wontên malih, dados inggih botên sagêd anglajêngakên lampahipun. Ilya enggal-enggal mêncolot saking kapalipun. Salajêngipun tangan ingkang kiwa kangge nuntun kapalipun, dene tangan ingkang têngên kangge ambêdholi wit agêng-agêng saking siti, saha ingkang lajêng kaêbruk-êbrukakên ing rawa-rawa wau. Kanthi ngambah ing kêkajêngan ingkang kaêbruk-êbrukakên ing rawa punika, Ilya sakapalipun sagêd dumugi ing Bangrika. Kala pangkatipun Sang Ilya sampun prasêtya sagêda dumugi ing Kiyèph sadèrèngipun pêtêng, amila anggènipun tumandang damêl inggih tansah kanthi rêrikatan. Jalaran saking kathahing wit-witan ingkang dipun bêdholi wau, anjalari kathahing pêksi gagak tuwin dhangdhang ingkang sami tangi saha sami mabur mumbul ing ngawiyat, sarta wontên ing nginggil lajêng sami ngumbar suwara ingkang saklangkung sora, ngantos prasaksat nyirêpakên suwaraning kêkajêngan ingkang kaêbruk-êbrukakên ing rawa-rawa wau. Sarêng sampun sagêd anglangkungi papan ingkang ambêbayani wau, Ilya lajêng numpaki kapalipun malih prêlu dhatêng papan rubeda ingkang ôngka [ông...]