[...tipun] tiyang ingkang taksih sangêt ajrih ing sakit. Sisahipun tiyang ingkang sampun sumêrêp, bilih sajatosipun kuwawi nandhang, punika beda kalihan tiyang ingkang gadhah pangintên, bilih gêsangipun badhe botên kuwawi nandhang prakawis ingkang dipun sisahakên. Sabab salêbêting sakit, salêbêting sisah, punika mêngku raos tatag, têtêg, santosa, dados inggih mêngku katêmtrêman.katêntrêman. Bêngak-bêngokipun inggih beda kalihan ingkang dèrèng sumêrêp dhatêng kawêkasaning gêsang. Sanadyan bêngak-bêngok ingkang tamtu namung sakêdhap, inggih punika namung sanalika, nalika sawêg kataman, ing ngriku kagèt saha kasupèn dhatêng kawêkasan, manawi sampun èngêt, inggih lajêng sampun botên bêngak-bêngok malih. Wontên tataran sakawan ingkang dados ambah-ambahaning manusa: 1. sakit mahanani sisah, 2. bingah, 3. sênêng utawi têntrêming manah, 4. katêntrêman ingkang langgêng. Sisah sabab sakit punika kenging