[...ne] prampogan punika têgês dêdamêl ingkang kangge bengkas sadaya ingkang rungkut-rungkut. Anggènipun bengkas rungkut kados sawêrni pêpêrangan (prampogan lan parêdèn) sasampunipun rêsik sawêg tumindak sakeca, gandhèngipun kaalusan punika tamtu mawi kaangkaran, mila sasampunipun punika, lajêng jêjêr malih sabrangan, ingkang kangge jêjêr sabrangan punika ingkang tamtu mawi siyung, kados ta danawa, ing ngriku ugi lajêng nglampahakên cundaka, dumugining wana papagan kalihan ingkang kapalan wau, sami botên purun sumingkir, mila lajêng ngawontênakên pêrang gagal. Pêrang gagal punika limrahipun botên wontên pêpêjah, sasampunipun pêrang dêdrêg rame lajêng simpang-simpangan. Sami nglampahakên kajêngipun piyambak-piyambak, dados têgêsipun sakalih-kalihipun sami rumagang sêsarêngan. Adad ingkang sampun-sampun nitik babad-babad, kawontênaning dunya punika manawi ubaling angkara saya andados, lajêng ngawontênakên rêrêtu, Gusti Allah lajêng anurunakên panuntun, utawi tiyang ingkang sagêd nata; mila lajêng jêjêr malih pandhita dipun adhêp ing bambang, bambang punika lêrêsipun bang-bang, têgêsipun tiyang ingkang dipun calon-calon, sasampunipun winêlêk ing wulang, sampun sampurna, lajêng kaatag dhatêng sang pandhita kapurih nata wau, ing ngriku bangbang lajêng mandhap saking ngarsanipun sang pandhita, ingiring prêpat, têgêsipun sampun diwasa, sagêd mangrèh, dumugi ing wana kapapag utusaning danawa (mandhaping panuntun wau pun angkara sampun saya liwung), ing ngriku lajêng ngawontênakên pêrang sêkar, punika sanepanipun lampahing ngagêsang dipun upamèkakên lampahing têtuwuhan, mila ing pêrang sêkar ngriku sampun wiwit ngawontênakên pêpêjah, inggih punika pêjah ing ngriku sanepanipun