bontot ing godhong pisang wêtahan, taksih angêt, lajêng dipun gêlar. Ulamipun panggang ayam bumbu rujak, lajêng dipun pothèng-pothèng, êmbahipun lajêng wicantên: Wis kono padha mangana sing warêg. Lare lajêng sami nêdha, êmbahipun nginguk dhatêng panggenan panyadean karcis taksih tutup, nanging botên dangu bikak, tiyang ingkang tumbas kathah sangêt, ngantos suk-sukan. Nanging sarèhning tiyang wau sabar, inggih ngêntosi sasêlanipun. Sarêng sampun sêla lajêng pitakèn dhatêng ingkang sade karcis: Èsprès dhatêng kitha pintên. Wangsulanipun: O, èsprès botên kèndêl ngriki pak. Sakêdhap kemawon inggih botên. Tiyang ingkang sade karcis mangsuli kalihan gumujêng: Botên pak. Inggih sampun tumbas dhatêng nagari kemawon pintên. Tigang kêthip, nanging sêpur ingkang badhe dhatêng nagari mangke langkung awis, amargi sêpur sênèl, karcis pêthak, kados karcis Walandi, mangke wingkingipun malih sêpur ingkang thruthuk, langkung mirah.