Sami-sami têtingalan, wayang (ringgit purwa) punika tansah ajêg anggènipun dipun sênêngi têtiyang kathah. Sanadyan wontênipun têtingalan ringgit purwa punika sapriki sampun sèwu taun kapara langkung, ewadene sabên wontên tanggapan ringgit, ingkang ningali sêpuh anèm, jalêr èstri, kuli priyayi mêksa tansah ajêg kathahipun. Kawontênan makatên punika, pancèn inggih botên nama nganèh-anèhi. Awit ing têtingalan ringgit ngriku, têtiyang kathah, kajawi sagêd ningali adi luhunging kagunan saha ngraosakên miraosing gêndhing gôngsa manut larasing wirama, ugi rumaos pikantuk piwulang têpa-palupining lêlampahan ing gêsangipun, sarana lêlampahaning ringgit ingkang katindakakên dening ki dhalang. Dene kawontênanipun sapunika, sêngsêmipun para ningali ringgit purwa wau tumrap dhatêng adi luhunging kagunan saha raosing gêndhing gôngsa, kenging kawastanan sampun kapêngkêr. Ingkang taksih têtêp sagêd nênarik dhatêng sêngsêmipun para ningali, inggih punika: lêbdaning kagunanipun ki dhalang . Mila pinanggihipun ing têtingalan ringgit sapunika, sanadyan ringgitipun kirang adi, gangsanipun ugi kirang sae, ugêripun ki dhalang mumpuni sayêktos dhatêng panindaking ngèlmi padhalangan, para ningali inggih mêksa kathah ingkang migatosakên (kajawi para lare-lare). Nanging adhakanipun, ugêr dhalangipun sae, ringgitipun inggih sae, gangsanipun inggih sae, wiyaganipun inggih pintêr.