Tuwan Amral, dene kados makatên karsanipun sang prabu, môngka Patih Cakrajaya wau tiyang sae, nanging kadospundi malih inggih kêdah nglampahi ingkang dados dhawuhing nata. Patih Cakrajaya lajêng kalêbêtakên ing pakunjaran, sarèhning Tuwan Amral sampun sae sarta dangu anggènipun kêkêmpalan kalihan Patih Cakrajaya nalika anggêbag pêrang wontên ing Surabaya botên pisah, mila tansah tuwi dhatêng ing pakunjaran, saha anyagahi samôngsa sampun dhatêng ing Kartasura badhe nyuwunakên pangapuntên dhatêng sang prabu, mila Patih Cakrajaya winêling sampun sangêt-sangêt prihatos. Sarêng sampun sawatawis dintên anggènipun tata-tata wadya, bala Kumpêni sampun samêkta, Tuwan Amral tumuntên bidhal angirid prajurit bôngsa warni-warni. Sadumugining nagari Kartasura, lajêng sowan ing ngarsanipun sang prabu, ngaturakên kawontênanipun wadyabala Kumpêni ingkang kabêkta, saha cumadhong pandamêlan badhe nglampahi punapa sadhawuhipun sang prabu. Sang nata sakalangkung bingah ing panggalih, lajêng dhawuh kinèn mapanakên pakuwonipun, sampun ngantos wontên ingkang kêkirangan.