Ing ngriku kula sumêrêp gumun sangêt, ningali wujuding pasakitan kang badhe nampèni ukum. Pyambakipun mawi nginang mèngèr-mèngèr sarta mèsêm-mèsêm. Cahyanipun botên pucêt. Dipun tangisi semahipun kang ngêmban lare malah gumujêng-gumujêng, kula pitakèn, criyosipun sampun adat, supados sampun ngantos dipun wastani tiyang alit manah ajrih pêjah, lajêng pasakitan dipun sèndhèhakên ing kajêng,