“Urip, gae uwong mlarat, kudu dilakoni apa anané,” ngono kuwi prinsip Dahlan. Dhèwèké ora tau mungkasi ngimpi gae duwé sepatu lan sepeda. Kamlaratan sing dirasakna, ora nyurutna semangat Dahlan kanggo tetep sekolah sanajan kudu lumaku kang tanpa alas sikil, lumaku puluhan kilomèter kanggo lunga menyang pesantren Takeran. Lan ora arang sikile ngelepuh uga lecet.