[...daya] dhêdhawuhan sarta nyingkiri sadaya cêcêgah, tuwin kanthi ajrih, liripun, kita para manungsa kêdah ngèstokakên punapa ingkang sampun kadhawuhakên, lan kita sampun ngantos anrajang cêcêgahipun Gusti Allah. Wondene dhawuhipun Pangeran punika botên kok namung kadhawuhan sêmbahyang kemawon, tuwin kadhawuhan mungkur dhatêng donya, punika babarpisan botên makatên, malah Gusti Allah dhawuh kita kêdah ngupados donya (pangupajiwa) kalayan ing sakiyat -kiyatipun, nanging kêdah mêdal margi ingkang lêrês (khalal) miturut kadis dhawuhipun kangjêng nabi makatên: sira padha golèka donya, kaya-kaya sira urip salawase, lan sira padha golèka akherat, kaya-kaya sira iku sesuk bakal mati. Têgêsipun makatên, kita ngagêsang punika kêdah ngupados sangu sakalih-kalihipun, inggih punika sanguning gêsang lan pêjah, nalikanipun kita ngupados sanguning gêsang gadhaha pangintên bilih kita badhe botên pêjah-pêjah ing salaminipun, kosokwangsul manawi kita ngupados sanguning pêjah, ugi gadhaha pangintên bilih kita benjing enjing badhe pêjah, dados sadaya wau prêlunipun supados kita sagêd dêrêng pangupadosipun, dene ingkang kêdah dipun tindakakên langkung rumiyin punika ngabêkti dhatêng Pangeran, inggih punika sêmbahyang, sabibaripun sêmbahyang lajêng nindakakên dhawuhing Pangeran sanès-sanèsipun, ingkang mumpangati dhatêng badanipun piyambak lan bêbrayan umum, makatên punika cocog kalihan dhawuhing Pangeran ingkang kasêbut Kuran, surat Bakarah ayat 237 suraosipun makatên: he wong mukmin, sira padha ngadêgna sêmbahyangira, apadene sêmbahyang pusta sêmbahyang pilihan, lan sira padha sêmbahyang ngèstokake dhawuhe Allah. Ugi kasêbut ing ayat 267 surasipun makatên: he wong mukmin, sira padha nanjakna saka bêcik-bêcike barang kang sira sambut gawe (pangasilane pagawean) lan saka wulu pamêtune bumi, kang wus ingsun paringake marang sira kabèh, poma aja nanjakake barang kang ala, kang sira dhewe wus ora sudi ngalap (anglakoni dhewe) kajaba kanthi kapêksa (ana sababe) sira padha wêruha satêmêne Allah iku maha sugih tur pinuji, makatên [ma...]