Punapa priya ingkang manahipun anggung sumêlang, sagêd rumaos bêgja saha têntrêm manahipun. Priya botên badhe miturut dhatêng semahipun, manawi amung sarana ngucapakên môntra. Kakangbok saèstunipun sampun nate mirêng, sakit anèh-anèh ingkang tuwuh saking pandamêling mêngsah. Tiyang ingkang ngangkah pêjahing tiyang, sarana wisa ingkang dipun tunggilakên samukawis, lajêng kasukakakên ing tiyang ingkang nêdya dipun pêjahi, sarana kaborèhakên punapa katêdha, murih tiyang wau sagêd pêjah, utawi ngangkah sagêdipun abuh, budhug, lumpuh, dhêngglêng, wuta tuwin budhêg. Tiyang ingkang purun anglampahi pandamêl makatên, adhakanipun ugi lajêng purun niksa dhatêng lakinipun, sarana pandamêl makatên wau, nanging pamuji kula sampun ngantos wontên pawèstri ingkang purun nyidra priyanipun. Suwawi kakangbok dipun piyarsakna aturipun Drupadi, anggèn kula sabên-sabên angladosi para Pandhawa. 1 Adigunging manah kula tansah kula angkah sirnanipun. 2. Pêpenginan saha kanêpson kula tansah kula têlukakên, dados anggèn kula ngladosi para Pandhawa dalah para warganipun, punika kanthi raos bêkti. 3. Sujananing manah, kula sirnakakên. 4. Sawarnining tindak-tanduk salêbêting ngladosi kanthi pangatos-atos. 5. Manawi dipun parêngakên wawan pangandika, kula botên nate nyariosakên ingkang awon tuwin botên nyata, 6. Kula botên nate mandêng Pandhawa ngantos dangu, ingkang lajêng nuwuhakên raos botên sakeca, awit kula priksa manawi para Pandhawa punika