Yèn nitik sêrat-sêrat kina, ambokmanawi rame-ramenipun kapal, têgêsipun rame-ramenipun bôngsa Jawi rêmên dhatêng kapal, utawi kapal dados agul-agul, wontên ing jaman Kartasura, katôndha wontên cacriyosan Kangjêng Sinuhun ing Kartasura karênan sangêt dhatêng kapal, sampun tamtu para santana, para abdi-abdi dalêm inggih lajêng andhèrèk kemawon. Cêkaking jaman samantên asring wontên ramèn-ramèn, upaminipun têgar, watangan utawi sapanunggilanipun. Awit saking punika kapal lajêng dados agul-agul, ngantos kalêbêt dados bêbasan: kuda curiga wau, ingkang atêgês kaprajan Jawi. Anggèn kula sagêd matur makatên wau mirêng cacriyosan, yèn sêrat katurangganing kapal ingkang sae, punika pandhapukipun, atas ing Sahandhap Sampeyan Dalêm. Ingkang ngimpun sang pujôngga Kartasura pêparab: Waladana. Kados makatên mênggah saking cacriyosan, lêrês lêpatipun namung sumôngga.