Matênging kabingahan punika nama sampun dados tiyang diwasa, dene têtêping diwasa wau, tiyang tansah ngawontênakên pikiran, ingkang nêtêpi kodratipun, sampun gadhah niyat sumêrêp caraning jêjodhoan, tuwin sarèhning sampun kasampiran sarat-saratipun tiyang badhe amêngku semah, inggih punika anggènipun sampun nyambut damêl, mila inggih gampil kalêksananipun lajêng jêjodhoan. Sasampunipun kalampahan, nama manggèn ing jamaning salakirabi. Salêbêtipun wontên ing jaman punika, pêcahing pikiran lajêng santun angraosakên caraning tiyang mêngku bale griya, sumêrêp raosing kabêtahan ingkang kêdah mêntas saking badanipun piyambak. Gadhah wajib angrampungi ruwêt rêntênging pamanahan manawi nuju kataman ing rêribêd.