Ing sawetara dina aku ngerti yèn sawijining dina aku arep dadi arsitèk. Pesthiné, angèl banget arep kuliyah iki amerga aku nglirwakaké sekolahku ing Realschule sing saiki diperlokaké banget. Aku ora bisa kuliyah ing akademi arsitektur tanpa nduwé ijazah. Aku ora bisa mencapai cita-citaku.[4]