Kula punika sakalangkung gumun, dene têka wontên priyantun, sampun umur 58 taun, maksih kaserenan panggalih sakalangkung saking bantêripun, môngka sangking cêcariyosanipun para sêpuh-sêpuh: tiyang wau, samôngsa sampun umur 40 taun, kabantêranipun suda, umur 45 sangsaya ical, kantun manah têtêg, botên kagetan, dumugi umur 50, umur 55, sadaya manah arda, sirna, kantun manah narimah, ênêng, ênêng, idhêp, mantêp. Punapa malih sampun langkung sangking 55 taun, èstu kantun mu [...]tidak terbaca. mênawi kirang saking umur 30 taun, la punika kados sabab, sawêg bantêr-bantêripun ing manah, kalih ingkang sampun kalampahan. Yèn tiyang sawêg umur 25 taun utawi 30 taun, môngka kathah kasagêdanipun. Punapadene, kanggenan ngèlmi sêpuh, punika asring-asring kathah ingkang kapara baludag lubèr lajêng kasêbut bèrkuwanèn. Anamung bab anggènipun anggêndhak sikara dhatêng tiyang kèndêl punika, têka sangêt kodhêngipun manah kula, kajêngipun kadospundi, punapa lumampah dipun guroni punapa badhe mêguru, mênawi lumampah dipun guroni, kang wasta Rônggawarsita wau, tiyang sampun narimah anggènipun katitah jugul. Botên sumêja kaguru malih, mênawi badhe gêguru, kang wasta Rônggawarsita punika, dede guru, mênawi badhe sêsobatan, botên mangkatên patrapipun. Mênawi badhe ngayoni kasagêdan, kang wasta Rônggawarsita punika, botên bingah kagunggung mênang, botên garantês dipun ungkuli, ingkang wasta Wignya Panitisastra wau, punapa dèrèng maos sêrat Wulangrèh, ingkang sêkar Gambuh: Pangkur, mênawi dèrèng nate maos. E la kados mangkatêna bilih Rônggawarsita ajrih yèn kasêbutna wontên ing sêkar Gambuh Pangkur ngriku, kalih sabarang punika, botên susah kacongol-congolakên dhatêng ingkang gadhah badan piyambak. Awon sae èstu kamirêng kathah, sumantên wau mênawi ingkang wasta Wignyapanitisastra taksih cuwa ing panggalih, badhe andumugèkakên karsa dhatêng kang wasta pun Rônggawarsita, inggih sumôngga ing karsa, anaming kados sampun botên angsal wangsulan malih.