[…mangke] sêsingidan, amargi pitadosipun manungsa amung dhatêng kawadhagan, botên dhatêng panjênênganipun. Kalamôngsa tiyang ingkang sukci tuwin ambêk sih sagêd sumêrêp dhatêng para dewa, kados ing jaman kina, mila tiyang wau pitados dhatêng ungêling sêrat kados makatên punika, dados cariyosing lêlampahan wau lajêng katingal botên anglêngkara.