Awit saking ewahing jaman, inggih punika srawungan kalihan têtiyang bôngsa Eropah, ingkang pamanggih-pamanggihipun, tatacara tuwin adat-adatipun sanès, makatên ugi tatananing praja dalah saprabot-prabotipun, padamêlan-padamêlan ingkang rumiyin-rumiyin punika saya dangu saya botên kangge, ananging têtêping asmanipun panjênêngan nata, sanadyan padamêlan-padamêlan wau kasuwak, têtiyangipun taksih lêstantun dipun abdèkakên. Punika satunggiling prakawis ingkang kêdah dipun èngêti sarta ingkang gêgandhengan kalihan wontênipun kaprabon ing wêkdal punika tuwin waragadipun. Ingkang makatên wau kenging kawastanan kêkiyatan ingkang dados botên katawis, jalaran saking kêpêksa tumrap gêsanging praja, ananging botên mêwahi sêsanggènipun tiyang alit tinimbang ingkang sampun. Inggih lêrês kêkiyatan ingkang botên katawis punika botên migunani, ananging punapa panindak ingkang sarana ngicali tumuntên kêkiyatan wau kenging kawastanan panindak ingkang prayogi: saking pamanggih kula botên. Para sèlêpbêstir sampun sami ngrêtos piyambak bab punika wau: nalika ngrêmbag rêrantaman lêbêt wêdalipun arta nagari tumrap taun 1919 ing Surakarta, prakawis wau sampun karêmbag ugi, ananging kala samantên karampunganipun, panyuwakipun padamêlan-padamêlan ingkang sampun botên [botê...]