Piandêlipun bôngsa Jawi kala jaman rumiyin, kathah ingkang lèrègipun dhatêng kaelokan, kados ta tiyang gadhah kalangkungan, nyulap upaminipun, punika pinanggihipun wontên ing jaman kina elok-elok sangêt. Saya ingkang pinanggih ing sêrat-sêrat, cêcariyosanipun ngantos nyêbal saking nalar, upaminipun tiyang sagêd nutut kewan, sima, sawêr, tuwin bêbujêngan wana sanès-sanèsipun. Punika inggih ngantos anggumunakên, amargi saking tututipun, kewan wau asring kêkinthil ingkang ngingah, tutut prasasat kucing.