Wiyosipun, nalika jabang bayi sampun ngumur tigang dasa gangsal dintên, kulitipun sampun mantun abrit, upakartining raga sampun jangkêp, ananging taksih sami lêmês, makatên wau jabang bayi taksih anuhoni pakartining pramana, liripun makatên, kados ta, manusa punika saèstu darbe pakarti tigang prakawis: 1. karsa, 2 budi, 3 pôncadriya, nalika jabang bayi ngumur samantên wau, mantun kasêbut jabang bayi, amargi sampun mantun abrit, dados mung kasêbut bayi kemawon. Dene karsa, budi, tuwin pôncadriya taksih kapurba dening pôncamaya, inggih punika kapurba dening pramana ingkang kawitan. Sarêng bayi ngumur pitung dasa dintên, amimbuhi kaananipun. Dumugi umur kalih atus kawan dasa dintên, ingatasipun anggèning tumitah wontên ngarcapada kados ta: otot, balung saprabotipun ing raga sampun sami santosa, saha kawasa anandhang sarahsaning karsa. Ing ngriku lajêng botên kawastanan bayi, ananging dipun wastani wala, utawi lare, wêrdinipun mêlar, uwal saking upakartinipun lami. Wiwit angangge upakarti enggal, mênawi padatanipun bôngsa Jawi. Lare ingkang umur samantên wau dipun wilujêngi, winastan têdhak ing siti (têdhak siti). Awit ing wêkdal punika sari asthagina sami kawawa anartani panggêsanganing manusa ingkang sami tumitah ing ngarcapada.