Dina Kemis sore, tanggal 04 Desember 2008 aku mulih Jogja saperlu ngeterake nyonyahku sing lagi ngandhet tuwa. Si jabang bayi wis silak ora betah aneng njero guwagarbaning bojoku. Lha, ibune thole kepingin babaran ing Jogja supaya katunggon ibu, ya eyang putrine thole. Maklum, anak sepisanan, dadi ya durung pe-dhe. Tur maneh, yen babaran ing Jakarta saya ora pe-dhe, jalaran adoh sedulur lan sing baku ragate mesthi gedhe. Durung yen lahire bocah ndadak nganggo dioperasi sesar. Sumlengeren aku! Gek aku iki isih wong pidak pedarakan sing lagi thimik-thimik urip ing metropolitan kanthi pametu sing pas-pasan. Cekake, ora duwe tandhon celengan kanggo jumedhule jabang bayi ing alas Jakarta iki!Tekan Jogja atiku wis rada lega, bisa tekan ngomah kanthi slamet. Nanging rasa was kuwatir isih ana. Jarene dokter anakku bakal lahir antarane tanggal 23 - 27 Desember. Wektu iku THR-ku wus mudhun durung ya? Yen durung, blaik! Mula aku ancang-ancang golek utangan. Untung ana sing sumadhia kapan wae aku prelu. Syukuuur... ati dadi rada ayem. Ya muga-muga wae ora nganti numusi duwe utangan. Muga-muga lahire anakku normal wae. Mula sadurunge aku budhal balik Jakarta dina Selasa, 09 Desember, aku weling marang si jabang bayi sing isih nang njero weteng, "Le... mengko yen kepingin metu, metu ngono wae ya! Ora ndadak nganggo aeng-aeng, lan ora usah nunggu bapakmu iki. Bapak arep nyambut gawe. Tenan, lho Le!"Dina