Wanci sontên nalika Arjuna nêdha, dilahipun pêjah margi katêmpuh ing angin, ewadene anggènipun nêdha dipun lajêngakên kalihan pêtêngan, amung saking dayaning pangulina, anggènipun muluk wau, ing ngriku Arjuna ciptanipun lajêng èngêt dayaning pangulina. Wiwit titimôngsa punika Pandhuputra ingkang rosa wau lajêng wiwit sinau anjêmparing ing wanci dalu. Dêrêng saha katabêrènipun wau adamêl lêganing gurunipun, amung nyumêrêpi prakawis rèmèh kalamôngsa kenging jêngandika tumrapakên ingkang prêlu-prêlu, kados kawontênanipun Arjuna.