nuwun, kasêbut ing kalawarti Kajawèn ôngka: 20, taun 1935 ing kaca 313-314 saking panjurungipun sadhèrèk R.D.S. Martana, kula andhèrèk muphakat, saha muji sukur dhatêng Pangeran dene sadhèrèk R.D.S. Martana karsa mêdharakên raos ingkang mikantuki panggalihipun para wanita ingkang ngudi kamajêngan. Malah bilih karaos ingkang rumêsêp ing budi, lakar botên tumrap dhatêng para wanita kemawon sanajan dhatêng para priya inggih langkung prayogi, bok inggih dhatêng para priyantun angguran pènsiyunan nuwun inggih utami, sabab angèsthi lampahing kamajênganing jaman. Awit jaman punika kalampahakên dening manungsa, anêtêpi gêsanging tiyang ing donya (alam padhang), ingkang gandhèng kalihan ebahing jaman, bilih botên angantos-atos angupados wêwah sarating gêsang ing donya, gêsangipun lajêng tanpa daya, kados ingkang kasêbut ing Sêrat Wedhatama, sirna saking tigang prakawis,