1 Ing sajroning atiku aku wus netepaké, menawa aku ora bakal nekani kowé manèh kalawan susah. 2 Awit, menawa aku kang gawé sedhihmu, sapa manèh kang bisa gawé bungahku kajaba kang padha sedhih marga saka aku. 3 Lan iya iku karepé layangku iki, yaiku supaya menawa aku teka, aja nganti aku sedhih marga saka wong-wong, kang kuduné padha gawé bungahku. Sabab aku yakin ing bab kowé kabèh, menawa kabungahanku iku iya kabungahanmu. 4 Sabab anggonku nulis marang kowé iku kanthi was-was lan sedhihing ati kang banget lan kanthi nètèsaké eluh akèh, ora supaya kowé dadi sedhih, nanging supaya kowé padha sumurup sapira gedhéné katresnanku marang kowé kabèh. 5 Déné menawa ana wong kang gawé sedhih, iku dudu atiku kang digawé sedhih, nanging kowé kabèh, utawa saora-orané wong sawatara ing antaramu. Aku ora mbanget-bangetaké prakara iki. 6 Wong kang kaya mangkono iku wus cukup nampa paukuman saka wong akèh ing antaramu, 7 malah kosok-baliné kowé padha ngapuraa lan nglipura wong iku, supaya aja nganti ngenes marga saka bangeting sedhihé. 8 Mulané aku pitutur marang kowé kabèh, padha nandukna katresnan marang wong mau. 9 Awit iya iku tujuané anggonku nulis layang marang kowé, yaiku kanggo ndadar kowé, apa kowé padha tetep mituhu ing samubarang kabèh. 10 Awit sapa kang kokapura kaluputané, iku