Coba pikirên, dongèng kuna kuwi rak anèh ta. Dene lumrahe bocah, sabên ngrungokake dongèng kaya mangkono mau padha bungah, nanging satêmêne durung ngrêti, yèn iku mung dongèng. Suwe-suwe barêng wis gêdhe iya banjur ngrêti dhewe, lan sabanjure gênti dadi tukang dongèng kaya mangkono manèh. Dadi têgêse wis lumrah, dongèng iku dongènging bocah, sing nganggêp umuk iku wong sing wis ngrêti, awit yèn bocah didongèngi sing nyata-nyata, malah ora ngrêti, lan ora sênêng atine.