Wontên malih gugon tuhon ingkang ragi anggumujêngakên. Kacariyos kala rumiyin wontên prayagung luhur ing Surakarta badhe yasa dalêm, kajêng ingkang badhe kangge saka guru mêndhêt kajêng jati saking wana ingkang sakalangkung wêrit, nanging jalaran saking agênging kajêng, nalika dipun gèrèt badhe kabêkta dhatêng kitha, mogok kemawon, sanadyan dipun kathahi tiyangipun, mêksa botên ebah. Wusana wontên tiyang sêpuh cariyos, cobi kajêng wau kapurih numpaki talèdhèk, awit talèdhèk punika sok dados sarana agar. Yêktos, sarêng wontên talèdhèk linggih sanginggiling kajêng wau tuwin wiwit mangkur: sêkar pangkur gawe gela... sawêg anjêngèk kemawon, lajêng gêmlidhig. Nanging gugon tuhon punika manawi dipun manah panjang, satunggal-satunggaling gugon tuhon gadhah kajêng piyambak-piyambak, wontên ingkang lèrègipun anjog ing kabatosan, wontên ingkang dhatêng piandêl, wontên malih lèrèg dhatêng rekadaya. Gampil-gampilan ing bab mogoking kajêng saka guru, punika bedanipun punapa kalihan majênging tiyang têtumbas dhatêng papan sêsadean, ingkang luwês paladosipun.