Manawi manusa kacokot ing sawêr, utawi kaêntup ing tawon kalajêngking sêsaminipun, ananging botên andarbèni kalakuan angkara murka, punika jampinipun saking patrap upakartining manah, sarana angampêt ambêgan salêbêtipun taksih kacokot miwah kaêntup, ingkang ngantos ical raosing sêsakit, punika tamtu botên tumama wisanipun. Makatên ugi manawi kenging latu, utawi gêgaman, jangji ngampêt ambêgan tamtu cabar wisaning kamandèn. Awit ingkang makatên wau sadaya wisa punika sagêdipun [sa...]