Kados punapa riwuting nêpsunipun bapa, wicantênipun: bocah kêna ing sibat, anake wong edan, (ngantos supe dhatêng wicantênipun piyambak), anakipun dipun têmpiling sakayangipun ngantos kalayaban, katungka bojonipun dhatêng, sumêrêp anakipun dipun têmpiling, pêtrèk-pêtrèk murinani, wicantênipun dhatêng ingkang jalêr: "Kowe apa edan, nabok bocah ora nganggo duga, nganti klayaban. Ingkang jalêr saya wringutên, ingkang èstri dipun tabok sakayangipun, panonipun ngantos sumrêpêt, trêngginas lajêng angrukêt ingkang jalêr sarwi wicantên, "Bacutna wong edan, yèn ora sida modar kowe, aja koarani aku." Ingkang jalêr pringisan, sarta sambat angruntuh, "Wis-wis mbokne culna, aku wis kapok." Lajêng dipun culakên, dipun pitakèni, iki mau kowe kêsurupan apa, dene nganti kaya wong edan, kolu naboki anak bojo.