Petruk : Wah, nèk nyang maca aku kiyi pancèn dhêmên bangêt, saking dhêmênku, nèk kabênêr maca kuwi, aku sok nganti lali nyambut gawe lan lali nyaur utang, ananging wêwacan sing dak sênêngi kuwi, dudu bangsaning roman, amarga mundhak aku kêpengin mèlu dadi roman, dudu carita babad awit atine sok dadi gêla, dudu bangsaning buku kawruh jalaran aku sok banjur ngantuk, dudu wulang bêcik, sabab iki bisa anjalari aku banjur ngala-ala nyang wong tuwaku dhewe.