Salêbêtipun Dèwi Sawitri matur makatên wau, Sang Satyawan katingal mêdal sangking padhepokan, mikul wadungipun, mila sang dèwi enggal marêpêki sarwi matur: sampun tindak piyambak, kula badhe andhèrèk. Wangsulanipun Sang Satyawan: yayi, dalan ing alas akèh curine landhêp-landhêp, luwih manèh kowe durung buka, mêsthine awakmu lungkrah, dadi rêkasa yèn mèlu mênyang alas. Aturipun Dèwi Sawitri: kula botên kraos lêsah, dêrênging manah namung badhe andhèrèk dhatêng wana. Dhawuhipun ingkang raka: dhuh, Sawitri bojoku, yèn kowe têmên arêp mèlu aku iya bungah, nanging kowe pamita kangjêng rama lan kangjêng ibu dhisik, dadi ora kêparan tutuh.