Sudarsana sasampuning saras badanipun, lajêng tuwuh susah raosing manahipun, amargi artanipun sangu sampun têlas, saya malih ngupados padamêlan tansah botên angsal, mila lajêng cariyos dhatêng nyai sêpuh badhe nêmpuh byat lumêbêt dados militèr. Nyai sêpuh mirêng cariyosipun Sudarsana punika lajêng carocosan êluhipun sarta wicantên: Ênggèr kowe aja dadi militèr, militèr iku iya bêcik, dadi pangajaran gêdhe tumrap bocah nom, nanging kowe wis tak suwunake pagawean marang tuwan sèkrêtaris ing Ngayogyakarta, dhèk wingi mêntas tindak saka Magêlang kene tuwi garwane. Nalika isih dadi aspiran kontrolir têpung bêcik bangêt marang aku, kangjêng tuwan iku rêmên bangêt nênuntun panggawe bêcik marang wong kang duwe kalakuan bêcik, mula kowe yèn wis kêtampan didadèkake pambantu juru tulis, sing srêgêp, sing ngati-ati, aja sêmbrana, lan sing tumêmên. Pagawean iku tumrap bocah kang lagi-lagi tapak nyambutgawe, ora beda wong bêbojoan, yèn ora kabênêran sapisan, ing pamburine iya ora kabênêran, sanadyan olèha pagawean manèh, sing akèh tanduking ati kêmba, utawa gêla, anggone gêlêm anglakoni iku saka puwungan utawa saka kapèpèt. Mula kowe sing mêntas, aja lecekan, sarta kowe ana ing Ngayogyakarta tak titipake