“Aluwung aku makani sapi utawa kebo, yen wis gedhe rak biso didol” kaya mengkono celathune bapake Murni. Ukarane Pak Redjo mau pancen ora langsung katujokake marang dheweke, nanging tumrap tembung kang kebak sindhiran mau dheweke mangerti sapa saktemene kang lagi kaumpamakake kebo lan sapi. Wong tuwo kang urip pas-pasan mau wis ora tahan yen kudu saben dina nyangga panguripane Karyono, Murni lan anake loro. Wong tuwane kuciwa lan mangkel amarga awit bebrayan Karyono panggah mung dadi pengangguran, ora cekel gawe apa-apa.Telung taun melu bebrayan tanpa pakaryan, Pak Redjo, bapake Murni lekas pedhes wicarane, sangit ulate. Kabeh ora mokal, prasasat sajroning rong taun iki, sandhang lan pangane Karyono saanak bojone ditanggung Pak Redjo. Ewa dene mBok Redjo, senadyan ora akeh wicarane, nanging yen wis gelem muni-muni swarane ngungkuli wong gembar-gembor ana tengah pasar.