Sadangunipun wonten ing Leiden, Zeeman manggihaken sawijining efek ingkang ing pundi dipunsukani nama miturut namanipun piyambak. Piyambakipun saweg madosi interaksi antawis efek magnet lan optik. Michael Faraday sampun ngamati medan magnetik wonten ing garis spektrum ing wiwitan taun 1862, nanging tanpa kasil positif. Zeeman ngambali eksperimen punika, migunakaken garangan difraksi tenaga resolusi tinggi lan manggihaken bilih garis emisi natrium tambah amba (1896). Hendrik Lorentz lan Zeeman ngandharaken fenomena punika kanthi mrakirakaken bilih elektron (kapanggih wonten ing taun sadéréngipun déning Joseph John Thomson) pindhah wonten ing atom lan cahya ingkang dipunpancaraken. Pengukuran frekuensi puncak garis ingkang tambah amba mungkinaken piyambakipun nemtokaken perbandingan e/m. Wonten ing Amsterdam, ing taun candhakipun, Zeeman saged mecah garis natrium ing salebeting triplet, kados ingkang dipunduga déning Lorentz. Kanggé karya punika Zeeman lan Lorentz pikantuk Penghargaan Nobel ing babagan Fisika nalika taun 1902.