Bilih wontên tiyang ingkang sae manahipun, sumêrêp ing tatakrama, saha bagas kasarasan, ananging cêkak budinipun utawi bodho, punika asring anandukakên nalar ingkang kirang prayogi, sabab botên sagêd nimbang pundi ingkang sae saha ingkang awon. Bilih tiyang ingkang makatên wau kakêmpalan kalihan tiyang ingkang sagêd, ananging awon manahipun, sampun tamtu kêrêp dipun apusi, [a...]