Wontên dhukuh marêgil dumunung wontên ing pèrèngipun rêdi Canghas, namung dipun ênggèni tiyang sêpuh sajodho nama kaki Rabaniyah, akalihan Nini Rabaniyah, kaki Rabaniyah kesah mara tapa, wontên sapinggiripun têlaga Cimarang. Nini Rabaniyah kantun têngga griya ijên, sakesahipun ingkang jalêr, nini Rabaniyah karaos wawrat, dumugi êlèkipun, nini Rabaniyah nglairakên jabang bayi, mêdal jalêr warninipun sakalangkung awon, saking sangêting wirang kamoran ajrih, jabang bayi kabucal dhatêng têlaga, jabang bayi wau dipun panggih ing tiyang anjala, ketang wêlasipun dhatêng bayi, kabopong nyemot kabêkta mantuk, botên kèngêtan sêdyanipun ngupados ulam, dumugi ing griya bayi kasukakakên dhatêng Rubiyahipun, nama kalêrêsan sangêt dene tiyang wau botên gadhah anak, mila anggènipun ngopèni sarta anggèning ngitik-itik inggih botên beda kalihan dhatêng anakipun piyambak, anakipun pupon dipun namakakên Buncirêng. Kacariyos agêngipun Buncirêng wau kaugung, mila sakalangkung nakal, botên namung wontên ing griya kemawon, wontên ing dolanan inggih sakalangkung nakal, bapa biyungipun angkat kêrêp kasêrêg ing tôngga têpalih, mila sanadyan kasok katrêsnanipun, [katrêsnani...]