Para maos sadaya kados sampun sami anguningani, bilih drajating kaum buruh têtiyang siti punika, manawi kapandhingakên kalihan bôngsa sanès, taksih nama asor sangêt. Kawontênan ingkang makatên punika, ingatasipun wontên ing nagari wutah rahipun piyambak, inggih nama nalôngsa, amila sampun dados wajibipun sabên kaum buruh, kêdah ambudidaya icalipun kawontênan ingkang botên prayogi kala wau. Mênggah caranipun ambudidaya wau, sampun kok lajêng sarana bêngak-bêngok utawi main rewel-rewelan, nanging sarana kabuktèkakên, bilih ing sadayanipun - kasagêdan, kakiyatan, sumêrêpipun dhatêng kuwajiban, lan sasaminipun - sagêd mandhingi kalihan kaum buruh bôngsa mônca, ingkang drajadipun kaanggêp langkung inggil wau. Ewadene manawi sadayanipun sami, mêksa taksih dipun bedakakên. Punika sanès lêpatipun pranatan, nanging lêpatipun pangagêng ingkang majibi, dene taksih gadhah wêwatêkan: sagalak-galakaning macan, masa kolua môngsa anake dhewe.