Jalaran saking sabab-sabab ing ngingil wau, tumrap rancangan rantaman taun 1930, pamarentah lajêng kapêksa matêsi tumindakipun pranatan-pranatan enggal, ingkang badhe katindakakên ngêmungakên ingkang prêlu-prêlu, ingkang baku botên kenging dipun kèndêlakên kemawon. Mênggah mandhaping rêgi barang-barang kados ingkang sampun dipun dhawuhakên ing ngajêng, punika dèrèng sagêd dipun têmtokakên watêsipun, makatên ugi dèrèng sagêd dipun pêsthèkakên wêwahing pangasilan ingkang sagêd mitulungi waragad nagari. Jalaran saking punika amila pamarentah kapêksa ngêmungakên kêdah ngêntosi kadospundi kawontênanipun ing têmbe wingking, punapa malih ing bab arta pajêg punapadene pangasilan padamêlan nagari. Dene manawi pamêdalipun sadaya wau sagêd nêtêpi kados pangajêng-ajêngipun, punika lajêng sagêd ngêdalakên waragad tumrap sanès-sanès, ingkang botên badhe kawêdalakên, manawi pangajêng-ajêng wau botên sagêd kadumugèn.