[...n] ngantos ajrih, manahipun tatag. Kathah kemawon lare ingkang groyok utawi alot rêmbagipun punika namung manawi wontên ing ngajênganipun tiyang ingkang dipun ajrihi kemawon, upaminipun guru utawi pangagêng sanèsipun, ananging manawi amor kalihan kancanipun para lare inggih limrah sagêd wicantênan. Dados têtela, manawi groyokipun wau ugi jalaran saking manahipun tuwin sanuwênipun. Dados lare ingkang makatên wau kêdah dipun agêngakên manahipun, dipun rapèk, dipun kulinakakên, supados icala èwêd-pakèwêdipun. Ewadene manawi mêksa taksih groyok, punika jalaran saking kirang sarèhing manahipun, kênotolên, pramila kêdah lajêng dipun cariyosi supados ingkang sarèh kemawon, sampun kasêsa. Manawi inggih mêksa glagêpan, lajêng kapurih nyêrot ambêgan ingkang panjang, supados landhung napasipun, lajêng sawêg kapurih maos utawi rêmbagan, makatên punika kapurih ngulinakakên, miturut ingkang sampun kula alami kathah pitulungipun, sanajan inggih botên sagêd ngicali babarpisan groyokipun. Ing ngandhap punika kula angaturi conto kawontênan ingkang sampun kula alami lan ihtiyar ingkang sampun kula tindakakên.