Dumugi ngriki têlasing cariyos kula ingkang gêgayutan kalihan sêgawon. Sapunika gêntos naliti kawontênaning sêgawon larasipun dhatêng kawruh. Sêgawon punika kêgolong kewan môngsa daging, pramila inggih bangsanipun sato galak, kangge titikan untunipun rangah mawa siyung mingis-mingis, ananging sampun kina sangêt dipun lêlithing ing tiyang prasasat ing sapunika sampun mèh botên wontên sêgawon wanan. Dene ing tanah Jawi ngriki taksih limrah wontên cêcriyosan sêgawon wanan inggih punika ingkang kasêbut sêgawon ajag tuwin sêgawon kikik, punika kula botên patos pitados. Yèn mirid cêcriyosanipun têtiyang ingkang manggèn ing sacêlaking wana, sêgawon ajag punika ulêsipun abrit, ajêgipun runtung-runtung sajodho (jalêr èstri). Tumrap tiyang tani manawi têgil pasabinanipun dipun ambah bingahipun botên kadosa, margi têtanêmanipun badhe jumurung, jalaran pundi tanêman ingkang