Mulane ya ora mokal yen putrane Pak Dakdo sing cacahe telu iku padha dadi pangalembana dening masyarakat kono. Dhasar bocahe padha pinter, mbangun turut ing wong tuwa, tur pinter baur karo masyarakat lan tangga teparo. Pak Dakdo iku eringe rak karo garwane. Senajan wis dadi garwane selawenan tahun ning durung pama tenan karo watake kakunge. Janji bubar tindak jagong apa arisan neng nggone anak buahe sing kakung, tekan ndalem mesthi ngambek lan mothah. Karo kakunge apa-apa sengal sengol, ulate bening wong neng njamban, ndadekake judhege Pak Dakdo. Nek swasana sepi, putrane ana kegiatan neng njaba utawa lagi padha sinau, Pak Dakdo nyedhaki garwane karo takon alon-alon : ?Bune, kowe ki ngapa ulatmu kok peteng wae?, apa-apa kok sajak ora kalegan. Mbok kandha wae, nek aku kleru mengko rak bisa menerke kleruku mau, waton mbok dumuk!?. Wangsulane Bu Dakdo njengek : ?Pancen, Pak sampeyan kuwi kleru banget. Sampeyan wong sing ora umum, ora kaya wong-wong liyane kuwi.? Tembunge kandheg, ning Pak Dakdo durung ngerti juntrung lan sing dikarepake garwane. Ngendikane sareh : ?Hla mbok ya terus terang ta bune, aku kuwi ben ngerti lereging gunemu.?