Sasumêrêp kula kados dèrèng wontên para marsudi kasusastran, ingkang karsa nglêmpakakên sawarnining têmbung sae karanganipun para pujôngga ingkang pinanggih ing dalêm sêrat-sêrat kina, môngka pancèn pêrlu kanggenipun, kadamêl pêpiritan pandamêlipun sêrat gancaran sarta rêrêpèn sapanunggilanipun, awit tiyang damêl sêrat bilih sampun sagêd ngiribi yasanipun para pujôngga, sampun nama sagêd, mapaki utawi ngungkuli, kados tangèh, prayogi ngirib-irib kemawon, bok bilih dangu-dangu sagêd cêlak, mila kêdah gadhah pawitan sumêrêp ukara ingkang kenging winastan sae, nanging sapintên kemawon kangelanipun nitèni ukara sae. Ing sasagêd-sagêd sampun kula ayoni maos sêrat-sêrat