Sang prabu sangêt ngungunipun, lajêng andangu ingkang garwa, sarêng nyata piwulangipun, sang prabu sangêt duka. Dèwi Aisah lajêng kawêdalakên saking kadhaton, pangandika nata: He, Aisah, satêmêne bangêt anggoningsun wirang, anggonira kaping-kaping mêlèhake panjênênganingsun, saiki aja sambat, sira bakal sun tundhung wiwit sesuk ora dak rêngkuh garwa. Dene apa kang kosênêngi ing sajroning kraton kêna sira gawa. Atur wangsulanipun Dèwi Aisah: Dhuh gusti pêpundhèn kawula, bilih marêngakên, dalêm badhe bidhal wanci dalu kemawon, murih botên adamêl lingsêming sarira dalêm. Ingkang