Parêpatan punika katranganipun sanès têmbung anyar, duk ing kinanipun inggih sampun wontên têmbung makatên wau, namung kêdalipun kemawon ingkang gèsèh, inggih punika limrahipun kawastanan prêpotan. Nalika jaman adêging para kabupatèn nayaka wolu taksih pêpak karerehanipun, kados ta: jaksa, pulisi, sapanunggilanipun, dèrèng sami dipun rucat, para kabupatèn wau kalamasa ingkang bupati lênggah prêpotan wontên ing pandhapa kabupatèn, ingadhêp para panêkaripun, angrêmbag prêlu-prêluning kabupatèn. Minggahipun malih kala jaman ngajêngakên prang Bratayuda Jayabinangun, para dewa sami prêpotan wontên ing ngarsanipun Sang Hyang Jagad Girinata, ngrêmbag têtandhinganipun prajurit Pandhawa lan prajurit Kurawa, pundi ingkang badhe kadamêl unggul (Zie lampahan Krêsna gupuh) dados pamanggih kula têmbung parêpatan utawi prêpotan punika kina-makina sampun wontên, namung tatacaranipun prêpotan jaman kina kalihan parêpatan jaman sapunika tamtunipun inggih beda, sabab dening beda-bedaning kawontênan. Manawi tatacaranipun parêpatan ing jaman sapunika, ingkang sampun anglênggahi tatacara ingkang prayogi, punika: