sang prabu, dene jênêngku Sèh Ngabdul Ngalim, sadaya para tiyang ingkang sami jagi dupi mirêng wicantêning sima makatên punika, sami asrêp manahipun, saha lajêng dipun lapurakên dhumatêng sang prabu, sang prabu sarêng dipun unjuki uninga sakalangkung kagèting panggalih, sarta kaduwung, dene anggènipun dhawuhakên sayêmbara botên mawi dipun walêri, wusana sang prabu dhawuh makatên, dhawuhna marang si macan putih Sèh Ngabdul Ngalim, sesuk wayah jam 11 dak arêp-arêp, ananging mênawa luput panacade, dhèwèke bakal dak rampog dak jaluk pati uripe, dhawuhipun sang prabu sarêng sampun kadhawuhakên dening sima pêthak wau, sima lajêng kesah sarwi gêmprong, anggêgirisi, enjingipun wanci jam 10 sang prabu sampun miyos ing paglaran, kaadhêp dening para wadyabala, sarta para prajurit sami sikêp dêdamêl ligan, botên antawis dangu sima pêthak dhatêng andhêkêm wontên sapinggiring tratag rambat, nanging dhatêngipun botên wontên ingkang sumêrêp sangkanipun, sima pêthak lajêng kaawe dening sang prabu, majêngipun kadosdene lumampah dhadhap, pangandikanipun sang prabu: apa iya kowe kang saguh nacad yasanku masjid êmas.