saisènipun, punapa ingkang karaos, katingalan, tuwin kamirêngan, wênang tinêngêran sarana aran. Upami: iki tak arani gêni, iki tak arani bumi, iki tak arani banyu, iki tak arani angin, tuwin sadaya kawontênanipun sami dipun sukani aran piyambak-piyambak dening manungsa. Sasampunipun gadhah nama, tumuntên dipun sumêrêpi watak-watakipun. Gêni iku panas, bumi iku rêgêd, banyu iku adhêm, angin iku sumribit, makatên sapiturutipun. Jagad saisènipun lajêng kenging katindakakên prakawisipun piyambak-piyambak. Ing ngriku jagad lajêng nama gêsang. Têgêsipun: tumindak, awit saking pakartining manungsa. Bilih botên saking pakartining manungsa jagad botên sagêd tumindak. Tumindakipun namung saking dayaning kudrat. Sanadyan namaning kudrat ingkang mastani inggih manungsa. Môngka gêsanging manungsa saking Pangeran (roh), mila Pangeran sinêbut ingkang nitahakên jagad saisènipun.