”Lha keneng apa sliramu teka gumun nyawang kahananku, kanca?” pitakone Emprit lugu. Dheweke babar pisan ora nggraita apa sejatine sing dikarepake Perkutut ana ing tembunge. Saka rumangsane, Emprit ora kurang sawiji apa. ”Sikil ya loro, lar ya bisa kanggo mabur, nembang ya bisa sanajanta ora patiya apik, ora cacat ya ora duwe penyakit, gek apa sing marahi Kutut nganti ngomong kaya mangkono mau…,” pambatine Emprit.