adohe. Nyabrang kali Taikako nganggo gethek drem palstik, sing critane wong ndesa kono isih akeh baya-ne. Mlebu metu ‘alas gung liwang liwung’ arang ketemu manungsa. Swara manuk lan sadhengahe kewan alas nambahi swasana sepi. Yen ora nduwe landhesan kuat, aku sak kanca pilih mulih nJawa. Tekan ndesa, ngerti kahanane para sedulur nang kana, aku mrebes mili! Luwih-luwih rikala menyang Tumalei, sawijining dhusun sing seka pusat desa Silabu isih kudu numpak prau mesin tempel liwat tengah laut kira-kira rong jam-an, utawa liwat dhusun Maguiruk kira-kira sak jam-an. Rong atus-an wong manggon nang dhusun Tumalei iki. Akeh sing isih angel ngendikan nganggo basa Indonesia. “Koq isih ana bangsane dhewe sing urip nang panggonan kaya ngene?”, pikiranku nrawang mbandhingke kahanan nang tanah Jawa. Urip nang panggonan sing ora ana sinyal ha-pe babar-blas, infra struktur dalan sing ora lumrah kasebut dalan, adoh saka fasilitas kesehatan. Pikiranku mbayangke yen ana sedulur lara gawat sing kudu ditulung nganggo sarana operasi. Puskesmas paling cedhak ya mung Sikakap sing ora ana fasilitas operasi. Apa maneh Puskesmas, rumah sakit kabupaten nang Tua Pejat wae ora nduwe kamar operasi. Kudu digawa nang Padang! “Ah embuh…aku ora kepingin mbayangke kahanan kaya kasebut ing nduwur”. Tekadku tambah mantep! Aku sak kanca kepingin nggawe sedulur desa Silabu tambah siap ngadhepi kahanan ‘gawat darurat’ sing bisa se wektu-wektu neka. Aku sak kanca uga kepingin para sedulur desa Silabu bisa tetep sehat, aja lara, apa maneh lara sing mbutuhake pitulungan para dokter ahli. Sedulur desa Silabu kudu pinter ngadhepi kahanan apa wae gegayuhan karo ‘bencana alam’ kaya dene lindhu lan Tsunami utawa kahanan ‘gawat darurat’ liyane, pinter nggawe brayat tetep bregas-waras, bisa nambani lara entheng supaya ora tambah ‘gawat’ lan uga pinter nyukupi kebutuhan padinan ing babagan pangan sing sehat sing wis cumepak nang ndesa. “Gusti, paringana kawula kekiyatan lan kawicaksanan!” (