Dhèwèke banjur nyênyêngit sarta anduwèni watak gumêdhe lan gawene nyiya-nyiya kanca-kancane, nanging ora gêlêm kêcênthok, prasasat ora kêna kapidak layangane. Kabèh mêsthi dikongkoni, upama ana sing ora gêlêm dikongkon, banjur dipisuhi utawa diantêmi lan dipênthungi. Bocah-bocah ora tahan ngrasakake kênakalane si Agib, wêkasane banjur padha madulake marang gurune. Ing sakawit gurune mituturi supaya sing padha sabar bae, nanging barêng wêruh dhewe, manawa Agib saya bangêt nakale, banjur calathu mangkene marang murid-muride: "Bocah-bocah, aku wis wêruh dhewe, yèn Agib iku bocah kang ndhugal bangêt. Kowe bakal dakpituturi, kapriye akale anggone gawe sêrik marang Agib, supaya dhèwèke ora manèh-manèh mbeda kowe kabèh. Yèn dhèwèke sesuk-esuk têka lan arêp dolanan karo kowe, kowe kabèh banjur padha ngadêga dadi sakalangan, ngubêngi Agib. Salah siji kudu muni mangkene: "Ayo padha dolanan, nanging siji-sijine kudu ngandhakake jênênge dhewe lan jênênge wong tuwane. Sing sapa ora gêlêm ngandhakake, ora kêna milu dolanan." (Ana candhake).