Nalika salêbêtipun taun 1925 anyarêngi ingkang jumênêng bupati patih pinuju gêrah ngantos kalajêng dumugi seda, punika wontên ewahipun tatanan lampahing praja, sadaya siti pradikan ingkang têtiyangipun sami kapiji rumêksa pasarean tuwin patilasan ingkang kaanggêp dados pêpundhèn utawi ingaosan dening praja, pasitènipun kêdah kapasrahakên dhumatêng dhusun sadaya, manawi wontên ingkang prêlu kalêstantunakên, amung kêdah ingkang wontên nalurènipun sambêt kalayan prêlunipun adêging praja, saha amung waragad kemawon saking nagari, sarèhning lêstantunipun wontên pradikan, punika kalêbêt dados prabot kaluhuranipun adêging praja, pramila saking pamanggihipun ingkang nindakakên pandamêlan bupati patih ing wêktu wau, lajêng gumagah nandukakên rêrigênipun, pradikan ing Têmuirêng punika kasuwunakên waragad saking nagari, awit kasêbutakên dados bakunipun kuburan pêpatih ing praja Mangkunagaran. Wasana nadyan botên nyêkapi saprêlunipun, ananging rêrigên wau kalampahan dipun parêngakên ngantos dumugi ing sapunika, môngka ing sayêktosipun pêpatih Mangkunagaran ingkang sumare wontên ing ngriku, kala samantên sawêg satunggal, inggih punika Radèn Tumênggung Mangkurêja, [Mangkurê...]