Brata ngakoni wong sing bisa maca lan nulis nganggo Basa Jawa saiki saya kurang. Sebabe, Basa Jawa wis ora dadi basa tulisan maneh. Pathokaning Basa Jawa dadi ora baku, banjur ilang tanpa cathetan. Sing dadi panutan Basa Jawa kari basa pacopan, siji lan sijine ora padha, gumantung saka pangrungu. Apa meneh yen sing dadi panutan iku seje-seje. Pathokane basa dadi owah gingsir.Generasi putu wis ora kaya generasi embah. Bisa bae embahe biyen ngerteni tembung Jawa cacah 600 tembung. Tiba ing generasi putu kari 400 tembung. Upama si bapak isih bisa muni “boten”, nanging putune ora bisa maneh ngucap “boten”, tembung sing dingerteni kari “ora”. Ing taun 1960 nalika cacahe wong Indonesia 60 yuta, wong sing ngomong Jawa udakara 35 yuta. Tembung Jawa sing dienggo padinan udakara 2000 tembung. Taun 1980 wong sing ngomong Jawa watara 60 yuta, ning tembung Jawa sing dienggo padinan mung udakara 400 tembung. Tembung-tembunge, unggah-ungguh, lan paramasastrane wis padha owah. Suparto Brata olehe kandha ngono kuwi ing saresehan sastra lan basa Jawa sing diadani dening Taman Budaya Jawa Tengah ing Surakarta Juni 1993. Manut pengalamane Suparto Brata ing taun 1960 ana sawijining majalah Basa Jawa sing tiras/oplahe bisa ngancik 80.000 nganti 120.000 ekssemplar. Mangka wektu kuwi racake penerbitan layang kabar/ majalah Basa Indonesia mung watara 7.000 nganti 10.000 eksamplar. Paling top 20.000 eksemplar. Apa maneh taun 1950-1956, koran Basa Walanda oleh terbit ing Indonesia. Koran-koran ing Surabaya, Semarang, Bandung pasarane kesedhot koran-koran basa Walanda kuwi, sing tirase bisa ngancik 20.000 eksemplar. Nanging tirase majalah Basa Jawa Nglancangi adoh banget nganti 120.000 eksemplar kaya kasebut ing ngarep.