Manungsa kang padha tumitah ing jaman iku, ragane isih padha alus-alus, mulane mêngkono kang awit durung kêtabêtan dening sarining bumi kang kasar, sarta durung ana nyandhang utawa mangan, kang minôngka dadi sêsandhangan panglimputing wêwadine, urubing cahyane dhewe, dene kang minôngka pangane, sarupaning sari kang padha arum-arum ing gandane, mulane manungsa ing môngsa iku durung duwe lara lan pati, apadene suka lan prihatin.