Pangalaman iku prastawa kang wis dialami. Kabeh wong mesti duwé carita pangalaman priangga, amarga kabèh manungsa ngalami prastawa ana ing kulawarga, sekolah, utawa masarakat. Pangalaman priangga iku bisa kang nyenengake utawa nyusahake. Critakake pangalaman priangga iku luwih angel tinimbang ndongeng. Yen ndongeng iku ora perlu abot anggone mikir lan wedi salah, nanging caritakake pangalaman ora kaya mangkono. Critakake pangalaman iku perlu ngeling- ngeling lan milih salah sijine pangalaman, banjur diandharake ana ing ukara- ukara kang urut. Lumrahe, wong kang ngrungokake carita iku seneng yèn dicaritani carita kang lucu, dramatis, aneh, utawa nyengsemake ati. Mula iku, wong kang carita anggone caritakake pangalamane kudu kreatif ngrekayasa supaya caritane luwih menarik lan nyengsemake ati. Saliyane iku, anggone carita kudu gatekake tata kramane basa. Kabeh mesti duwéni pangalaman priangga kang lucu, nyenengake, utawa gawé susah. Anggone caritakake pangalaman priangga bisa nganggo basa jawa dialek Jawa Timuran, Banyumasan, Jawa Tengahan, utawa dialek jogja lan Solo, lan liya- liyane. Supaya gampang, carita kang arep kokandharake bisa digawé kerangka dhisik, banjur ing arep kelas koandharake kanthi kreasimu dhewe. Nganggo tembung- tembung lan ukara kang cetha lan bisa nyengsemake, supaya kang ngrungokake padha seneng. Yen wis rampung anggonmu carita, wangsulana pitakon- pitakan marang pertanyaan sing diajukna.[1].