Mênggahing agami Buda, nyawaning manusa punika langgêng, botên pêjah lan botên sirna. Dene nyawaning bêbayi ingkang mêntas lair, punika dede nyawa enggal. Sampun mêsthi pinangkanipun saking pangolah, ngalih ingkang langgêng, utawi ingkang tansah lumintu, dados gêsang kita (manusa) punika, kenging kaupamèkakên têtingalan ingkang kagêlarakên ing sawatawis môngsa kemawon, sajatining manusanipun punika, kakêmpalaning pikajêngan sae lan awon, inggih punika ingkang kawastanan nyawaning manusa, ingkang botên sagêd pêjah, nanging tansah langgêng wontênipun, raga kita wadhag prasasat kunjaraning nyawa, ingkang ambalênggu nyawa wau ing sawatawis môngsa. Awon saening sipatipun nyawa, punika gumantung saking lêlampahaning [lêla...]