puluh punika pulih. wontênipun wujud piyambak. namung prêlu nênggani daging bacin ingkang sampun luluh dados siti. inggih punika sahadat ingkang botên mawi ashadu. dene pêjah ingkang utami punika sewu satus têlung puluh. namung tansah nêdha eca. botên gadhah kawruh kaengêtan. ing têmbe tilar mujijat rakhmat nyukani kiyamat dhatêng anak putunipun ingkang kantun. sampun dados wajibipun manusa punika manut dhatêng eling budi karêpan. têgêsipun kêbrahen nalika gêsangipun. punika sanes pêjah ingkang utami. namung mangeran rasa wadhag wadhahing êndhut. têgêse Mukhammad niku makaman kubur. wujud malih. asal siji mantuk satunggal. roh idlafi têgêsipun lapisan. dados sipatipun tiyang lan raos. sampun mêsthi sukma pisah kaliyan budi. wujudipun piyambak. Sang Prabu ngandika: “Mulih marang asale. Uripipun langgêng namung raga pisah kaliyan sukma.Sang Prabu andangu maneh: “Kapriye kang padha dadi kêkêncênganmu. dipunwastani Mukhammadun. nrimah pêjah dados setan. kala gêsangipun dereng nêdha woh wit kawruh lan woh wit budi. kula rêmên agami lami. manawi nyêbut