Petruk : Lo kuwi mangkene, Kang Garèng, priyayi luhur loro mau, saka bêcike tangkêpe nyang bangsane umat, nganti sok ora ambedak-bedakake bangsane ringin lan bangsane sukêt. Kayadene ingkang bupati ing Mistêr, iya bênêr durung tau priksa karo aku, nanging anggone mriksani kuwi kanthi sumèh lan ngrêsêpake ati, sêmune ora pisan-pisan kagungan panggalih: kowe wêruh, iki gusti kangjêng, hèh, balik kowe rak mung: sê- mut. Mulane tumrape aku, iya ci- la- ka, sabab banjur ora bisa mêrdika babarpisan, anggêr dilirik bae, lungguhku iya kapêksa banjur kudu ngapurancang angajèni, awit kanane sanadyan pangkat luhur, wong iya krêsa ngajèni nyang aku. Balik priyayi luhur sing rumasa putrane malaekat Jabarail, nyang wong kaya aku kiyi rak ora priksa, sabab ana ing mripate pancèn iya ora katon. Ing sarèhne ora katon, kenene iya bisa mardika, bisa sakarêp-karêp, arêpa aku ana ing ngrêsane lungguh jegang, pêthenthengan, lan sapadhane, iya ora dadi ngapa, sabab kanane wong ora priksa nyang aku.