Weruh kadadeyan kang koyomangkono Ki Jogoboyo nganti ora dipenggalih ngendiko: “ Yen kelakon mepet genter iki nganti banyune biso ngaggo tetanen, ayo podho mangan bebagengan ing papan kene”, “ Saguuuuuhh..!” semaure sing podho miring pangandikane Ki Jogoboyo meh bareng. Paribasan oleh ngendikan during nganti mingkem, keprungu suoro soko duwur clangap.” Menowo arep kuat, yen mateni nyowo kuwi kudu kanggo nyowo.” Kabeh kang ono kono podho cingak deleng sak nduwure clangapane wong tuwo liwat mangetan nanging ora gelem mandheg, mung bablas mboh ngandi parane. Kabeh wongkang ono neng kono pra onosing mangerteni sopo sak jane wong mau, nanging ucapane wong mau dadi pemikirane wong-wong sing gugur gunung ing kono. Durung nganti ono kang nemokake werdine omongane wong towo mau, panggaweyane keburu podho leren sesuk diadani meneh.