Tumraping cukuranipun tiyang dhusun ingkang limrah, inggih namung ngawontênakên wilujêngan saprêlunipun. Ananging ingkang kapetang cêkap, ing dintên têtêp umur kawandasa dintên, ing wanci enjing sampun rame suwaraning gamêlan, tiyang-tiyang ugi kathah ingkang sami dhatêng, wontên ingkang nyumbang, wontên ingkang prêlu namung rencang kemawon. Jam 8 enjing lare (bayi) dipun cukur dening dhukunipun, sarana dipun rubung dening têtiyang ingkang sami andhatêngi. Rambuting jabang bayi kaklêmpakakên, kawadhahan ing takir ingkang rinêngga-rêngga, takir wau katumpangakên ing satunggiling papan ingkang wujudipun kados amben-ambenan, lan mawi pikulan ing sabên pojokipun. Yèn sampun rampung pangrêngganipun, lajêng dipun pikul tiyang sakawan, kabêkta dhatêng lèpèn ingkang sampun katêmtokakên badhe kangge pambucalipun (panglarungipun), adatipun dhatêng lèpèn ingkang sakintên têbih saking panggenan ngriku, amargi pambêktaning rambut wau sarana dipun iring-iring ngangge tabuhan miturut kasênênganipun tiyang piyambak-piyambak. Ingkang limrah ngangge gôngsa (monggang). Dene ingkang ngiring sadaya sanak sadhèrèkipun, tuwin ginarubyug dening kathahing lare ingkang sami ningali. Sawangsulipun saking ambucal rambut, lajêng sami ngêpang kajat (wilujêngan). Ing dintên punika ugi dipun wontênakên têtingalan manut sênênging tiyang ingkang sawêg gadhah damêl wau, upami: topèng, ringgit wacucal, lan sapanunggilanipun, makatên ugi ing dalunipun pisan. Dumugi enjing nêmbe bibaran. Samantên anèhipun tiyang gadhah bayi ingkang sampun asring kula sumêrêpi ing padhusunan bawah kasêbut nginggil.