[...ya] dangu saya karaos nikmat punapadene kasilir ing samirana, maripatipun ambaliyut kados dipun sirêpi, dangu-dangu lajêng lês tilêm kapati, saking sakecanipun anggèning tilêm, ngantos botên kagèt ramening rare ingkang sami adus cêciblon, sarêng sampun asar andhap, kados rumaos dipun gugah dening tiyang sêpuh sampun akaki-kaki, dipun pituturi sampun asalah wèngwèng eca-eca tilêm kemawon, kadhawuhan andumugèkakên lampahipun, sarta kadhawuhan anjujug sangandhaping waringin agêng sacêlaking alun-alun, punika mangke badhe kapanggih kalihan tiyang nama Ki Jasana, ugi tunggil kajêng sami amadosi dhumatêng Ki Tanujaya, sawêg dumugi samantên Kramaleya lajêng nglilir, aningali ing sêndhang saya kathah ingkang sami adus, Kramaleya satêngah ragi lingsêm manahipun, sarta botên angrumaosi bilih punika wau tilêm ngantos kapati, ananging lajêng dipun salamur amêndhêt toya wulu, sarta lajêng sêmbahyang wontên ing sela ngriku kemawon, sabakdaning sêmbahyang têrus mangkat dhatêng salêbêting kitha, ingkang kacipta tumuntêna dumugi ing alun-alun, lampahipun ngutu botên mawi mandhêg tumolèh, saking kuwatos ambok bilih lajêng dipun tilar kesah dening tiyang sêpuh ingkang kawasita salêbêting tilêm punika wau, sarêng lampahipun sampun dumugi ing alun-alun, manahipun Kramaleya têka mawi tarataban [tara...]