3. Parêpatan punika inggih prêlu pados wilujêng, liripun sêpên grêjêg ingkang tuwuhipun saking pun adrêng kalihan pun rêngkêng, langkung malih manawi sulayanipun wau nyêbal saking jêjêr bakuning rêmbag, awit asring-asring wontên tuwuhing pasulayan wau saking tindak sêsêngitan ing griya katut kabêkta dhatêng parêpatan, sawênèh suraosing sêsorah sêmu mêmiringi dhatêng salah satunggaling warga ingkang dhatêng, punika bilih pangarsa utawi panuntuning parêpatan botên waspada, cêpak dadosipun pasulayan, satêmah parêpatanipun inggih nama botên wilujêng. Mênggah dhêdhasaranipun tiyang mêdhar sabda wontên ing ngajênganing tiyang kathah punika ing pangangkah sagêda kagatosakên sêsorahipun, lan ugi kêdah ngatos-atos, sampun ngantos adamêl raos-rumaosipun tiyang (natoni manah) utawi malih sampun ngantos nêrak anggêr-anggêring parentah (spreekdelict) punapadene salêbêtipun mêdhar sabda wau sampun ngantos dipun arubiru dening wakilipun parentah ingkang nênggani, bilih parêpatanipun [parê...]