[...kah] utami, wontênipun ing donya amunjuli ing sanès, sadaya prakawis wau nuntên anjalari ewahe kawontênanipun nyawa, inggih punika manungsa sajati. Ingkang dumunung ing manusa, nyawa ingkang makatên tansah amanthêng dhatêng ingkang Maha Kuwasa, dhatêng gêsanging Allah ingkang suci. Dados gadhah raos rumaos yèn piyambakipun dados ilèn-ilèning gêsang ingkang suci wau (zie de evolutie der ziel) sarta mêsthi ngindhakakên utawi ngilèkakên dhatêng sadhengaha bangsanipun. Mênggah ingkang mêsthi kadunungan suci punika botên namung piyambakipun kemawon, lan botên namung piyambakipun ingkang sagêd angluhurakên gêsangipun. Yèn sampun makatên patrapipun, punika nama sampun kuwawi anigas tangsul pangugêring nyawa wontên ing donya. Sawarnining padamêlan ingkang linampahan sampun botên kawoworan ing kamelikan, supados angsala ing samukawis, maligi pinanthêngakên dhatêng prakawis ingkang namung satunggil wontênipun, inggih punika ingkang Maha Kuwasa. Manusa ingkang makatên, sadaya pandamêlipun ingkang rèmèh-rèmèh sampun sirna, milanipun gêsanging Allah ingkang suci sagêd tuwuh utawi nglilir ing garbanipun.