Mênggah sphinx ingkang agêng saha misuwur piyambak, punika dunungipun wontên ing sacêlakipun Memphis kasêbut ngajêng. Dene wujudipun sphinx punika, ingkang samangke prasasat sampun kurugan ing pasir sadaya, punika pêthanipun abadan singa, asirah manusa. Badhening sirahipun namung asela satunggal, ingkang ingukir ngrawit, kados-kados ing sawaunipun pancèn inggih satunggiling kagunan, ingkang ngedab-edabi awiging pakirtyanipun. Ing abad 12 kacariyosakên, bilih kawontênanipun rêca wau taksih wêtah, lan katingalipun ing sêmu: sumèh, manis amêrak ati. Nanging tumraping bôngsa Mamêlêg, inggih punika satunggaling bôngsa ingkang rêmên ngrêrisak, sirah pêpêthan wau lajêng malah kadamêl lesan anyênjata. Jalaran saking punika, sampun têmtu kemawon, bilih èdi lan pènining warninipun pêpêthan lajêng sirna.