Dalunipun kula sami tilêm wontên ing gisik, ananging kagèt mirêng swaraning sawêr agêng lumampah, panjangipun kirang-langkung sauwiting kurma, anyêlaki dhatêng panggenan kula, anyaut kanca kula satunggil, lajêng dipun untal. Ingkang wau inggih sangêt anggènipun bêngok-bêngok, amurih kesahing sawêr, ananging sawêr anyaut purun amulêt sarta anguntal, kula kalih sakantuning kanca kula sami lumajêng, sanajan sampun sawatawis têbih saking panggenan wau, kula inggih taksih mirêng swara sangêt. Ciptaning manah kula punika baninipun sawêr anglêpèh balungipun kanca kula ingkang dipun mangsa wau. Enjingipun kula tingali inggih yêktos, sangêt andadosakên girising manah sadaya. Kula anyêbut, ya Allah, bilai punapa, ingkang kenging kula singkiri, wingi kula sami abingah-bingah, awit sampun luwar saking panganiayaning dênawa, sarta saking pakèwêding sêgantên, ing mangke kula sami kalêbêt ing bilai malih, anyamèni kalih ingkang sampun kalampahan.