Ingkang sampun kêlimrah, ingkang winastanan lampah ngibadah punika, namung lampah lêladi ing Pangeran ingkang Maha Agung, mênggah wujudipun kados ta: sêmbahyang, siyam, jakat, minggah kaji, tuwin sapanunggilanipun, nanging manawi dipun ulur utawi dipun jèrèng-jèrèng yêktos, ingkang kalêbêt lampah ngibadah ing Pangeran punika botên ngêmungakên sêmbahyang, siyam, sapiturutipun wau, awit wiyar sangêt têbanipun, utawi lèrègipun. Jêr sajatosipun ingkang nama ngibadah, punika ngèstokakên utawi mastuti ing dhawuhing Gusti ingkang Maha Kawasa. Kang môngka manawi dipun gathukakên kalihan wêwatoning agami, dhawuhing Gusti, dhumatêng para manungsa ingkang wajib kêdah dipun entokakênestokakên. punika botên ngêmungakên sêmbahyang, siyam, minggah kaji sapiturutipun wau, wangsul sadhengah lampah kautamèn, ugi dhinawahakên kêdah dipun tindakakên.