sanès-sanèsipun, manawi bêdhahipun Mantaram, ingkang kangge jêjêr, Sinuhun Mantaram (Ingkang Sinuhun Kangjêng Susuhunan sumare Têgal Arum), dipun wujudi kados anoman sampun sêpuh, gruyuh-gruyuh, (manawi kula aturakên sadaya taksih kathah ingkang saru-saru, nanging kula pakèwêd. Sudira). Lo: punika sampun katingal mêmêlas, lajêng sok kangge lucon barang, dados manawi namung dipun kèndêlakên kemawon, sagêd ugi mêndhêt lampahan bêdhahipun Kartasura sapiturutipun dumugi Giyanti, punapa botên saya mêmêlas, sarèhning para lêluhur ing nginggil wau dumugi sapunika taksih cêtha sangêt pasareanipun, saha ugi taksih kaluhurakên kalihan kraton saha para luhur ing Porstênlandhên (Sala, Ngayoja, Mangkunagaran saha Pakualaman), môngka lajêng dipun wujudakên sapurun-purun panganggenipun pating kêdhobyah wontên tonil dipun tingali tiyang kathah, kula ingkang kantun lamat-lamat saking para luhur wau kemawon tumut sêrik botên lila. Ewadene sarèhning pangraos punika beda-beda kula nyumanggakakên. Mila manawi andharan kula ing nginggil punika kagalih kalihan Narpa, kados prayogi Narpa caos atur nagari, manawi para kabupatèn pangrèh praja paring idin dhatêng kêthoprak, lampahan kêdah wontên watêsanipun, upami kengingipun namung wiwit kraton Majapait minggah, Majapait mangandhap botên kenging, manawi ngantos nêrak pamainanipun kasêtop, lajêng kacabut idinipun, para pangrèh praja utawi pulisi ingkang bawahakên kêdah ngulat-ulatakên pamainipun, nanging adilipun manawi para pakêmpalan damêl têtingalan tonil sêtêk, kengingipukengingipun. gih namung wiwit Majapait minggah, dene anggèn kula matur kathah-kathah wau kok kula sêngit dhatêng kêthoprak utawi tonil sêtêk, botên pisan-pisan, namung lugu ngrêksa kaluhuranipun para luhur ingkang sampun suwarga mulya, gandhèngipun kalihan kaluhuranipun