Para lêluhur ingkang sampun swarga botên kirang-kirang anggènipun paring piwulang sae, kados ta: bêlo mèlu sêton sasaminipun, ewadene gêndera gugon-tuhon taksih bêrkobar ing pundi-pundi panggenan, sampun pintên milyun rupiyah ingkang dados kurbaning gugon-tuhon, malah botên namung ngêmungakên arta bôndha kemawon, dalah jiwa raga lan angên-angên ugi katut dados kurban, samantên nasib ingkang sawêg apês, samobah-mosikipun namung tansah