Nanging tumrap tiyang ingkang kadunungan kadonyan, limrahipun ing sakawit tansah dados cacadan, dening patraping anggènipun kêklêmpak, botên wontên sampun-sampunipun, trêkadhang gadhah tindak ingkang botên dipun cocogi kalihan tiyang ingkang watak brah-brèh. Nanging tiyang ingkang nacad wau, salugunipun inggih kapengin badhe sugih, tandhanipun pangudining dhatêng kabêtahan tansah lumintu kemawon, dados mênggahing pangintên, saupami tinêngga ing donya inggih bingah, lan saupami dipun sêngkakakên kapurih sugih, kintên-kintên inggih purun. Punika sairib kados ungêl-ungêlan: tiyang mlarat punika gêthing dhatêng tiyang sugih, nanging rêmên ningali sêlutipun.