[...minipun,] Polwic tansah nandhang sangsara ingkang tanpa upami, amargi sabên dintênipun tansah dipun siya-siya tuwin dipun pisakit dening têtiyang wana ing ngriku. Kajawi punika piyambakipun lajêng kêcandhak ing sêsakit cacar, ingkang tilas-tilasipun tanpa kenging dipun icali. Jalaran saking sadaya wau, amila ing wusana wujudipun lajêng malih babar pisan. Rambutipun ingkang suwaunipun cêmêng lan kêtêl, sampun sami rontog sadaya, thukulipun malih namung satunggal kalih, ingkang ulêsipun sêmu abrit. Tangan lan sukunipun sami cengkrong, badanipun wungkuk, yèn lumampah moyag-mayig. Kajawi saking punika ugi sampun ompong babar pisan sabab saking pandamêling bandaranipun, malah jalaran saking anggènipun tansah siniya-siya wau, pikiranipun kemawon ugi sampun kathah sudanipun.