satus ingkang andhèrèk, sadaya satriya pilihan ingkang bèr ing kawanèn, sadaya sami mangangge kados sudagar, makatên ugi Prabu Tristan inggih ngagêm-agêm cara sudagar. Nanging ing salêbêting baita ugi kacawisan pangangge satriya kados panganggenipun para satriya utusaning ratu agêng. Sarêng baitanipun sampun dumugi ing satêngahing sagantên, juru mudhi lajêng matur dhatêng Prabu Tristan, aturipun: Gusti, dhatêng ing pundi karsa paduka alêlayaran punika. Prabu Tristan ngandika: mênyang ing Irlan, jujugna ing palabuhan Weisefort. Sarêng juru mudhi mirêng dhawuhipun Prabu Tristan makatên wau, badanipun gumêtêr margi ajrih sangêt, jalaran wiwit pêjahipun Morhout baita-baita ingkang saking ing Cornwallis tansah kakuya-kuya dening sang prabu ing Irlan, manawi kacêpêng têtiyangipun sami dipun gantung. Ewadene juru mudhi wau miturut ing sakarsanipun Prabu Tristan ing wusana baitanipun dumugi ing palabuhan ingkang kasêbut ing nginggil. Prabu Tristan tumuntên cariyos dhatêng têtiyang ing Weisefort bilih panjênênganipun saha para satriya wau sudagar-sudagar bôngsa Inggris ingkang sami badhe dêdagangan dhatêng ing nagari mriku. Sanadyan têtiyang wau inggih lajêng sami pitados, ewasamantên Prabu Tristan tansah sumêlang bilih kawiyak wadinipun, jalaran para satriya wau manawi pinuju botên angladosi dhatêng têtiyang ingkang sami tumbas barang-barang dêdaganganipun, sami dham-dhaman utawi main catur, tur katingalipun sami langkung prigêl anyêpêng kartu tinimbang anyêpêng katèn ingkang kangge nimbang gandumipun. Pramila panjênênganipun tansah ambudidaya kadospundi sagêdipun angicalakên was-sumêlanging panggalih.