Atine Gito wis mantep kepengin nye­dhaki…macari…sing mengkone yen Tiwi gelem arep dirabi. Kuwi mau karepe Gito, pemudha lajang sing sekolahe mung di­sambi dolan lan kluyuran. Batine kuliyah ora rampung ora dadi apa, toh bandhane wong tuwane akeh, malah kanggone kam­pung kono, pak Bayu kuwi kepara sugih dhewe. Gito bakal nggunakake ban­dhane bapake kanggo mikat Tiwi, srana arep diwenehi apa ta apa barang sing peng­aji. Tiwi pancen bocah supel lan apik­an, karo sapa wae cepet akrab lan suma­dulur, klebu marang Gito. Saiki bubar kuli­yah, Gito sregep sanja neng nggone kanca pemudha-pemudha kampung, luwih-luwih neng daleme bu Darmo pondhok­ane Tiwi. Gito batine rada kecelik, jebul Tiwi iku ora gampangan kaya bocah-bocah wadon liyane. Biyasane dha gam­pang nampa paweweh, lan seneng yen di­traktir jajan utawa diajak dolan. Gito wis bola-bali nari Tiwi arep ditukokake apa sing disenengi, ning Tiwi nulak alus, alasane wis duwe utawa kurang perlu. Nganti Gito judheg, piye carane gawe senenge Tiwi sing rupa hadiyah, sing mak­sude Gito kanggo nyedhaki Tiwi, syukur bisa ngetokake gembolaning ati, blaka yen dheweke seneng lan tresna marang Tiwi. Eman pambudidayane tan­sah gagal, merga Tiwi durung tau ketemu Gito kuwi ijen, ndilalah mesthi ana kanca­ne. Saking ora kuwate ngampah, Gito nggoleki Utomo, sopire bapake neng ka­mare, lagi leyeh-leyeh. Gito njur njejeri Utomo karo takon: