Enjingipun Tuwan Hènri nuwèni griyanipun, awit sanès dintên badhe wangsul mantuk, prêlu badhe nyariyosi dhatêng rencang-rencangipun, nanging kados punapa kagèting manah, nalika dumugi sangajênging griyanipun, sumêrêp bilih griyanipun dipun ênggèni ing tiyang sanès. Ing ngriku Tuwan Hènri sampun anggagas bilih wontên lêlampahan ingkang nyalawados, mila lajêng badhe ngangkah-angkah kadospundi murih sakecanipun, nanging salêbêtipun Tuwan Hènri sawêg calingak-calinguk, wontên tiyang jalêr brêgas nyapa makatên: Panjênêngan sintên, kados prêlu badhe madosi tiyang.