Anggone aku sakancaku kabèh dêdunung ana ing pulo kene iki, kurang luwih wis ana têlung puluh taun. Lan salawase iku, aku durung tau krungu ana wong wani andharat mrene. E, hla dalah, kae wong-wonge wis padha mrene, têka kumalungkung têmên, wani lumêbu ing garumbuling macan. E, tobat-tobat, layak bae, yèn wani andharat ing pulo kene, sabab wong iya Wasili, aku sanalika bisa wêruh jalaran saka lakune kang gêmaib sarta mripate kang sêrêng.