Mênggah sagêdipun anglajêngakên pangudi, punika inggih kêdah sarana pêpandhingan malih, dados sarampungipun pangudi dhatêng kasusastran Islam tuwin Hindhu, kêdah lajêng analêsihakên cacriyosan sarta dêdongengangnipun bôngsa-bôngsa ing tanah Indhiya ingkang babar pisan dèrèng nate sarawungan utawi namung sêsrawungan sakêdhik sangêt kalihan bôngsa ngamônca.§ Cariyos utawi dongèng-dongèng wau, tumrapipun tiyang ingkang ngudi kasusastraning bôngsa, sanadyan botên kapacak ing sêrat, ajinipun sami kemawon kalihan ingkang kapacak ing sêrat, ugêr cariyos utawi dongèng-dongèng wau kaprah, punika sampun kaanggep kenging kaangge wêwatoning pangudi, awit bab kapacakipun ing sêrat wau têrkadhang namung saking kapinujon kemawon. Salajêngipun cacriyosan tuwin dêdongengan wau kêdah katandhing kalihan cacriyosan tuwin dêdongengan ingkang kaprah ing tanah Jawi, [Ja...]