Petruk : Karêpmu apa, saka ladake jalaran sugih dhuwit mau, banjur langganan andhangak bae. Kang Garèng, sabênêre ing sakawit aku pancèn iya duwe pikiran: wong iya sugih, iya mèmpêr bae saupama banjur ladak lan dhiri, sabab lumrahe wong sugih kuwi sok duwe pikiran, sarana dhuwite mau, arêp apa bae mêsthi bisa tinurutan. Nanging barêng aku madhayoh ana ing dalême Tuwan Karmain mau, atiku rumasa kapranan têmênan. Tangkêpe lanang wadon nyang aku kabèh mau, anggone: andhap-asor, sêmrèsèh, sêmanak, rêmakêt, cêkake: andêmênakake bangêt, ora beda karo wong lumrah kae, ora pisan-pisan katon: ladak utawa dhiri, malah kene disuguh barang. Sakuwise pamitan karo Tuwan Karmain sakalihan, kanthi anglairake panuwun, kene banjur plêsir nyang omah prau, duwèke salah siji hartawan ing Kudus kono. Omah iki ora diênggoni, wujude kaya prau gêdhe.