Sarêng lampahipun wau sampun jangkêp kalih dintên, lajêng dumugi ing padhusunanipun Kopidho. Ing kala punika kalêrês ing wanci siyang. Ing padhusunan ngriku katingal sêpên, awit jalaran saking bêntèring srêngenge, tiyangipun sami ngaso tilêm wontên ing gubugipun piyambak-piyambak. Lampahipun kêthèk-kêthèk bapian ing samangke tanpa nyuwara babar pisan. Korak lan ratu kêthèk kêkalih sami lumampah wontên ing ngajêng. Sarêng sampun cakêt ing padhusunan ngriku, tiga-tiganipun lajêng sami kèndêl prêlu angêntosi kônca-kancanipun, ngantos sadaya wau sagêd kêmpal malih. Ing kala punika sidhêm prêmanên tanpa wontên sabawaning walang ngalisik. Korak lajêng mènèk ing wit-witan ingkang tumiyung nungkuli pagêr ingkang ngubêngi padhusunan. Korak nolih dhatêng wingking, kêthèk-kêthèk bapian sadaya sami tut wingking. Samangke dhawah wancinipun anêmpuh ing padhusunan ngriku. Ing samargi-margi Korak tansah angèngêtakên dhatêng sakathahing kêthèk bapian sampun ngantos agêndhak sikara dhatêng lare èstri bôngsa kulit pêthak ingkang dados tawananipun têtiyang cêmêng ing ngriku, awit punika gadhahanipun Korak. Dene sanèsipun, punika sadaya dados wêwênangipun kêthèk-kêthèk bapian. Salajêngipun