Cara pakampungan saha padhusunan, bilih anakipun sampun umur 9 utawi 10 taun, sampun wiwit dipun patah nyambut damêl, amitulungi tiyang sêpuhipun, kados ta: angèn, ngrêmbat kajêng, ngangsu, ngarit sapanunggilanipun, dene bab sampurnaning gêsangipun botên pisan-pisan dipun manah, ing wusana sarêng lare wau dados tiyang sêpuh, lêstantun bodho rêkaos anggènipun pados têdha. Anggènipun botên purun anglêbêtakên sakolah: ingkang kathah botên margi saking kacingkranganipun, sayêktosipun saking dèrèng ngrêtos dhatêng niyatipun piwulang, ingkang katampèn wontên ing pamulangan. Sumêrêpipun wau namung saking mirêng-mirêng kemawon, bilih lare malêbêt sakolah punika pêrlunipun namung supados sagêda nyêrat, maos, saha petang sawatawis. Tiyang ingkang gadhah pamanah makatên wau têtela bilih botên angsal piwulang ingkang prayogi utawi sampurna, sabab punika inggih botên [botê...]