Prakara mangkono iku aja koanakake ing gagasan, Dhorah. Anggonku duwe pangarêp-arêp kasêmbadaning sêdyaku arêp mêngku kowe wis suwe. Yèn aku urip tanpa kowe, adhuh, ing donya arasa sêpi. Mokal saupama aku nyia-siya mênyang kowe, awit pancèn mung kowe kang tak anggêp nyawaku.