[...kang] jalêr, gumun sangêt dhatêng woh-wohan ing ngriki punika, langkung malih jêramipun kêprok, uwohipun ambiyêt agêng-agêng, wêrnènipun jêne-jêne, ingkang sampun sêpuh ngantos katingal abrit ambaranang, têka botên wontên ingkang wani angrêsahi, dalah pêksi-pêksi ingkang sami doyan nêdha woh-wohan, inggih botên wontên ingkang wani saba ing ngriki, beda kalihan panggenan sanèsipun, jêramipun botên sagêd agêng-agêng tuwin jêne-jêne, taksih ijêm-ijêm kemawon sampun dipun undhuhi, môngka manawi ing ngriki punika ingkang abrit-abrit botên kirang, punapa pancèn botên badhe dipun undhuhi babar pisan, sêngaja dipun ingah ngurag, ingkang isinipun ngantos thukul pating carongat, mênawi sampun kalajêng kados makatên, gèk badhe dipudipun. angge punapa, saèstunipun lajêng botên pajêng dipun sade. Dêrkuku jalêr amangsuli: inggih punika ingkang dipun wastani beda-bedaning tiyang, ingkang taksih ijêm-ijêm sampun dipun undhuhi, punika kabêkta ingkang gadhah jêram wau tiyang botên gadhah, amila daya-daya badhe dipun sade, dene ingkang ngantos dipun uragakên kados ing ngriki punika, ingkang gadhah tiyang cêkap, botên kêkirangan samukawis, makatên punika sawêg tata lairipun, nanging inggih wontên tiyang kacêkapan ingkang tabiyatipun kados tiyang botên gadhah, ingkang makatên wau saking anggènipun nyingkiri dhatêng hawa [ha...]