sampurna punika ambingungakên, awit tumraping tiyang sampun ngrumaosi sampurna, tandhanipun sampun sarwa jangkêp, tuwin saupami botên jangkêpa, botên sagêd gêsang makatên. Punika sampun dados pasaksèn nyata. Naging punapaa tumraping tiyang, ing mangsanipun kêbuka, lajêng kapengin ngudi ngèlmi kasampurnan. Dados manawi makatên, kasampurnaning badanipun manungsa, kalihan ngèlmu kasampurnan, punika wontên gèsèhipun, dados sampurna ingkang jênggêlêg, beda kalihan kajênging ngèlmu kasampurnan. Awit manawi janggêlêg wau dipun anggêp sampun sampurnaning kawula, nama dèrèng sampurna kabatosanipun. Nanging inggih botên kalèntu manawi gadhah panganggêp makatên. Namung tumrap ingkang purun milahakên kajêngipun, tamtunipun inggih mangrêtos dhatêng watês-watêsipun.