Miturut Rachmat Joko Pradopo geguritan dipun prangguli wiwit tahun 1930 (Antologi Geguritan dan Crita Cekak1991 ; 1), ngantos dumugi sepriki tansah ngrumbaka. Ngrumbakanipun geguritan menika sampun trep kados dene sipat lan hakekatipun puisi ingkang tansah betah ”kreatifitas” manut dening rasa ”estetika” utawi edi penining pasrawungan. Ing salajengipun kados-kados kecalan pilihan ukara, mliginipun basa ingkang edi, inggih menika ”basa ingkang karaos sekeca ing talingan”. Basa ingkang karaos edi mekaten biasanipun dipun samekaken kadosdene basanipun para pujangga (basa kawi). Pangagemipun basa kawi ing samangke saya dangu kraos saya suda, malah kepara sampun langka. mBoten namung geguritan kemawon ingkang sampun mboten ngginaaken basa kawi, jinis-jinis puisi jawa sanesipun ugi sampun awis-awis ingkang migunaaken ”basa pujangga” menika.