ditekuk nengen. Nanging jeneng sabda dadi, awak bis nyermpet dhadhane Noto. Sanalika ilang nyawa saka ragane. Mak dheg… “Pak, batinku kok krasa ora kepenak.” “Wayahe turu, ndang turu,” Saura bapakne karo semu ngantuk. Dhok…dhok…dhok… kulanuwun…. Ana swara ndhodog lawang sinambi uluk salam. “Pak, sapa ika?” Sibu nyoba nggugah Bapakne. “Paling ya Noto njaluk dibukakke lawang.” “Ora kok pak, saka swaran katone wong loro, Pak?” “Kowe ki pancen. Ngganggu wong turu wae. Kene, tak bukake.” Dingeti saka jendhela katon wong lanang sing jlegere gedhe dhuwur, rambut cepak memper polisi. Gasik Pak Rahmad mbukakke lawang ngarep. “Selamat malam pak. Leres daleme Pak Rahmad. Mohon tenang, ajeng ngaturaken pawartos. Putra penjenengan ingkang nami Masnoto sapunika wonten rumahsakit.” “Astaghfirullah hal azzim, Nang…nang. Ngapa meneh kowe.” “Mangga, ikut dengan kami.” Sibu digugah lan diwenehi ngerti. Pecah tangise wong wadon setengah umur mau. Gasik-gasik, dheweke nuju rumahsakit. Mituhu saka katrangane dhokter, anak lanange wis kapundhut sadurunge tekan rumahsakit. Saya pecah tangise wong loro mau. Kabar mau cepet tekan mring calone sing wis kadi bojone dhewe mau. “Mas Noto… kowe kok tega banget karo aku. Tega ninggalke aku Mas Noto…” sawise bengi iku. Krasa sepi kahanan omahe Pak Rohmad. Ora ana maneh sing gawe jengkele wong tuwa loro mau. “Pakne. Iki piye pak, Sari jebule wis meteng patang sasi.” “Wis mengko awake dhewe sing tanggungjawab.” “Nanging Janine sidane gugur pak. Wong saiki Sari dadi edan. Nek ngomonge wong, ya kerana dolanan pengasihan.” “Wis, ra sah ngana-ana barang sing ora ana.”