Nuwun, pangrèh nampèni sêrat dipun tandhani para sadhèrèk warga Narpawandawa sawatawis, wosing suraosipun, nêdha pitulungan sagêdipun para lare murid ing Kasatriyan saha Pamardi Putri, tumindakipun anggènipun ngêdalakên tumrapipun lare-lare ingkang botên sagêd minggah, wontêna parimarma tumindak kados kala sadèrèngipun taun 1933, saha buku-buku pangajaran kasuwun kaparênga kabêkta mantuk, supados para lare wau sagêd sami nyinau wontên ing griya. Sêrat wau lajêng dipun aturakên dhatêng kumisi sakolahan, kadospundi panggalihanipun, amargi pangrèh Narpawandawa botên wênang ngewahi utawi damêl tatanan tumrapipun bab punika, samangke pangrèh sampun nampèni katrangan saking kumisi sakolahan, kawrat sêrat katitimasan kaping: ... Dhesèmbêr 1934 ôngka 239, sarèhning prakawis punika prêlu kauningan ing para santana dalêm, saha para sêpuhipun murid-murid sakolahan Kasatriyan tuwin Pamardi Putri, amila turunan sêrat katrangan saking kumisi sakolahan wau kaêwrat wontên ing organ ngriki, supados para ingkang sami wajib sagêd anggalih prayogining anak putranipun ingkang sami sakolah, wêkasan sagêd kalêksanan punapa ingkang dados èsthining panggalih, kados ing ngandhap punika: