1 Saka Paulus, kang awit saka karsaning Allah dadi rasulé Kristus Yésus, lan saka Timotius sadulur kita tunggal pracaya, marang pasamuwaning Allah ing Korintus karo sakèhing wong suci ing sawrataning Akhaya. 2 Sih-rahmat lan tentrem-rahayu saka Allah, Rama kita, lan saka Gusti Yésus Kristus anaa ing kowé kabèh. 3 Pinujia Allah, Ramané Gusti kita Yésus Kristus, Rama kang kebak sih palimirma lan Allah kang dadi sumbering panglipur, 4 kang nglipur aku kabèh ing sajroning kasusahanku, satemah aku padha bisa nglipur wong-wong kang nandhang sarupaning kasangsaran kanthi panglipur peparingé Allah marang aku dhéwé. 5 Sabab kaya anggonku padha nampani panduman ing sangsarané Kristus kalawan lubèr, samono uga marga saka Kristus aku padha kaparingan panglipur nganti lubèr. 6 Yèn aku padha nemu kasusahan, iku dadi panglipur lan karahyonmu; déné yèn aku padha kalipur, iku iya dadi panglipurmu, satemah kowé padha olèh kakuwatan kang njalari kowé padha sabar ing sajroning kasangsaran kang padha kaya kang daksandhang. 7 Lan pangarep-arepku kabèh tumrap kowé iku tetep, awit aku padha sumurup, menawa padha kaya anggonmu mèlu kapanduman kasangsaranku kabèh, kowé iya padha mèlu kapanduman panglipur. 8 Sabab karepku kabèh, para Sadulur, supaya kowé padha sumurup mungguhing sangsara kang dakalami ana ing Asia Cilik; aku padha nandhang sangsara kang samono gedhéné lan aboté, nganti aku padha ora duwé pangarep-arep yèn bisa urip. 9 Malah aku kabèh rumangsa kaya wus kapatrapan paukuman pati. Nanging bab iku anggoné kelakon supaya aku aja padha nganti ngendelaké marang awakku dhéwé, nanging ngemungna marang Allah kang nangèkaké para wong mati. 10 Panjenengané wus nguwalaké lan bakal nguwalaké aku kabèh saka ing pati kang nggegirisi banget iku: Iya marang Panjenengané iku anggonku nggantungaké pangarep-arep, yèn Panjenengané bakal ngluwari aku kabèh manèh, 11 marga kowé uga mbiyantu aku kabèh kanthi pandonga, supaya akèh wong kang padha saos sokur mungguhing sih-rahmat kang kaparingaké marang aku kabèh, marga saka akèhé pandongané tumrap aku. 12 Iki kang padha dakegung-egungaké, yaiku paseksiné swaraning atiku, yèn lakuku ana ing jagat iki, apa manèh ing bab gegayutanku karo kowé kabèh, iku temen lan murni kang asalé saka Allah, ora marga saka kawicaksanan cara kadonyan, nanging marga saka dayaning sih-rahmaté Allah. 13 Sabab kang padha daktulis iki mung apa kang bisa kokwaca sarta kokngertèni. Lan pangarep-arepku muga-muga kowé padha bisa ngerti kabèh, 14 kayadéné anggonmu wus padha ngerti sawatara saka aku kabèh, yaiku yèn kowé bakal ngegung-