Paugeran panulising tembung ing basa Jawa iku ora kabèh padha karo paugeran panulising tembung ing basa Indonésia. Ing basa Jawa ana sawetara tembung sing béda tegesé yen ditulis kanthi sigeg aksara "g" lan aksara "k" ing pungkasaning wandané. Tembung "sisig" “ngireng untu ngango banyon” béda tegesé karo "sisik" “kuliting ula, iwak loh, lan sapanunggalané kang lelingkapan”, "popog" '"ajeg"' béda tegesé karo "popok" "lèmèk utawa tapihing bayi", "kecocog" "kecubles barang lancip" béda tegesé karo "kecocok" "kelebon pangan kang disirik". Conto-conto iki minangka bukti yèn "g" lan "k" ing kono asipat "distingtif" utawa mbédaké tegesing tembung. Kanthi mangkono, panganggoné aksara "g" lan "k" ing basa Jawa iku ora kena digebyah uyah. Sing bener, panulisé tembung "gudheg" iku sigeg aksara "g" (dudu sigeg aksara "k") ing pungkasaning wandané amarga pakecapan kang dumunung ing pungkasaning wanda mau anteb. Tembung-tembung liyané kang wandané pungkasan kudu ditulis kanthi sigeg aksara "g", kaya ta, "budheg, judheg, wareg, kreteg, gribig, gudhig, gedhig, nggobig, grobag, blabag, bedhag, bedhug, gubug, gludhug, godhog, goblog, rontog, gogrog".