Sanajan bangsa Jawi sampun katingal wontên kamajênganipun, ewasamantên kula sadaya botên sagêd ngungkiri manawi kawontênanipun bangsa taksih sarwa kuciwa. Punapa malih manawi ngèngêti dhatêng kawontênaning padhusunan, raosing manah saya mlêpês, amargi saking rumaos kêkirangan daya kangge junjung drajating bangsa ingkang mayuta-yuta, ingkang manggèn wontên ing padhusunan. Ananging sampun dados wajib kula sadaya botên kenging lajêng putus ing pangajêng-ajêng utawi pasrah ngalah, punapadene sumendhe ing takdir. Sampun têrang manawi sumendhe ing takdir punika nglumpuhakên sadaya daya-daya ingkang sumimpên wontên ing manungsa. Utawi malih buktinipun wontên manawi bangsa kula Jawi punika taksih kasinungan daya ingkang sagêd mulyakakên kawontênanipun. Manawi dipun manah ingkang lêbêt, sakupami bangsa Jawi punika botên gadhah daya ingkang agêng, kintên kula sampun botên sagêd gêsang malih, dene sampun maatus-atus taun tansah nandhang papa cintraka kemawon. Sanajan kamajênganipun bangsa kula katingalipun rêndhêt, nanging inggih anggènipun majêng wau suka bukti dhatêng kula sadaya manawi kêkiyatanipun bangsa botên kenging dipun sapèlèkakên. Awit saking punika ingkang pêrlu dados pamanahan kula sadaya daya-daya wau dipun klêmpakakên lan dipun pigunakakên ingkang pratitis supados nuwuhakên woh ingkang lèrèkipun nênuntun dhatêng kaluhuran.