dening wisesaning suksma kakukud marang pangawasaning rasa, banjur luluh manjing ing dalêm pranawaning cahya, anunggal karo purbaning atma, mulih dadi sajatining Dzat kang mutlak kadim azali abadi, ing kono wahanane diarani mati kahananing jasad-kita, ananging satêmêne ora mati, amung ngalih panggonan bae, malah waluya uripe langgêng ana ing kahanan kang maha mulya, mula dipralambangi: tanggal pisan kapurnaman, têgêse: durung suwe tumitah ana ing 'alam dunya, banjur bisa bali manèh dadi