Para manuk banjur ajur-ajer lan Sang Simurgh. “Sakabehe kang wis mbok deleng, rungu, apadene mbok sumurupi, dudu kawitan kang prelu disumurupi. Amarga pomahan bobrok ing donya dudu papan dunungmu, prayoga mbok tinggal. Golekana kang dadi pepokoke uwit, ora sah mbok gape ana lan