Têmbung Ingsun ing nginggil punika têrangipun Ingsun Pangeran, Pangeran punika gêsang ingkang sajati, gêsang sajati punika dados kajatèning sadaya titah. Gêsang sajati kalihan gêsang ingkang dèrèng sajati inggih punika gêsang kita ing ngajêng sampun katêrangakên kadosdene gêndhis kalihan lêginipun, gêsang kita inggih gêsanging Pangeran, mila kita inggih sampun kenging angakêni ingsun dhatêng gêsangipun, nanging ingsun ingkang derèng sajati. Ingsun ingkang dèrèng sajati rèhning abadan wadhag lan alus, mila kawastanan dhiri, dene gêsang ingkang sampun sajati punika Pangeran, dipun wastani pribadi, awit Pangeran wau jumênêng piyambak utawi botên wontên barang sanèsipun kajawi Pangeran pribadi (dhewe = piyambak), têrangipun ingkang cêtha: tiyang, kewan, têtuwuhan lan titah sanès-sanèsipun, punika sariranipun Gusti Allah, nanging wontên pilahipun piyambak-piyambak ingkang dipun wastani Gusti lan kawula. Badan kita ingkang wadhag lan alus punika kawula, dene gêsang kita wêwayangan utawi sorotipun dading Pangeran, gêsang kita manawi sampun murni, mligi, sajati, sampurna ing têmbe Gusti Allah. Ingkang makatên wau manawi kita sampun sagêd kadunungan rahsa: jlêg, satata angakêni Pangeraning bawana. Èngêt, sampun ngantos kalèntu sêrap, botên kok kita punika Pangeran, manawi kita gadhah raos makatên, ing mangke mindhak angsal dêduka utawi sêsikuning Pangeran, amargi kawula punika têtêp kawula, Gusti têtêp Gusti, kita kengingangakêni nanging botên kenging angêngkoki. Rahsa kita wau sawêg dumugi kikising kawula Gusti.