[...ya] analosor dhatêng ambèn sumêdya nyikara dhatêng lare ingkang tilêm, ananging sagawon ingkang nêngga lare sumêrêp ing wajibipun, lajêng trangginas anyandêr dhatêng sarpa kinêrêg jangganipun satêmah pêjah ngênggèn, wêdalipun sangking griya pêrlu madosi lurahipun, upami sagêda tata janma jawinipun nêdya cariyos, mênawi mêntas amêjahi taksaka, ananging nalika sagawon cariyos botên pisan angsal panarimah sae, awit pun lurah botên mangrêtos, mila mandar dipun pênthungi ngantos anêmahi pêjah punika, tiyang tani sarêng sampun anggagas makatên lajêng nênutuh dhatêng badanipun piyambak, anggènipun botên titi pamariksanipun, ngantos kecalan kônca ingkang kenging pinitados, saking sangêtipun kaduwunging manah ngantos botên wontên ingkang ngupamèni.