Manawa ana bocah wus umur pitu likur sasi, iku aran têlung jaman, balung utawa otot pirantining raga kabèh padha wimbuh santosane, barêng bocah umur têlung puluh nêm sasi diarani patang jaman, kabèh pirantining raga padha wimbuh santosane, pôncadriya wus akèh tumangkare, ing kono banjur kasêbut pôncadriya, pratôndha bocah ing wêktu iku wus dhamang pandulune, wus tètèh pangucape, sarta sakèhing pamirasa wus wêruh beda-bedane, mulane ing môngsa iku prayoga diawit-awitana sinung wulang pinangkata ing sawatarane, kang mangkono iku amung minôngka pandhangiring panggraita, ananging bocah ing wêktu iku lagi mangsane kumaratu-ratu, tumindaking wulang winor ing pangudang, yèn wis widagda dèn alêmbanaa.