Salebetipun kula ngetutaken andharan panjenengan, ingkang perlu kula aturaken; sepisan bab basa lan sastra Jawi. Kala wau panjenengan mratelakaken bilih kawontenan kajiwanipun tiyang Jawi punika kirang jejeg, dereng maton, teksih ketingal sleyar-sleyor, jalaran saking anggenipun kalajeng boten purun ngopeni lan migatosaken basa tuwin sastranipun, inggih punika Carakan. Punika kula dereng ajeng, jalaran basa Jawi punika dereng pepak, saya sastranipun punika terang manawi boten luwes utawi boten praktis. Sampun samesthinipun manawi dipun tilar lan boten perlu dipun openi malih, boten perlu dipunpigunakaken jalaran namung badhe ngreribedi. Kejawi makaten, kajiwan punika jejegipun boten gumantung dhateng bab kasusastran, nanging gumantung dhateng kaluhuraning bebuden. Manawi badhe njejegaken kajiwanipun tiyang Jawi, ingkang perlu boten kedah migatosaken kasusastran Jawi, nanging kedah ngreka daya supados saged luhur bebudenipun. Punika pamanggih kula.