[...n] jatmika ingkang budi, supados angên-angên ingkang luhur amangsita, awit pangulah ingkang makatên punika upami kados angrêtêg jurang longkanganing angên-angên ingkang luhur kalihan ingkang asor, saèstu kula sadaya badhe karaos, bilih budi kita ing sadintên-dintênipun badhe saya mindhak sagêt nyakêpi dhatêng kajatèn, tuwin saya kathah kawruh ingkang katampèn. Dene kawruh ingkang angèl-angèl ingkang kula botên sagêt tampi kajêngipun, punika kêdah kapemutan sarta lajêng karêmbaga kalihan tiyang ingkang langkung mangêrtos. Manawi makatên budi kula botên ngamungakên badhe mindhak saking èngêtanipun tiyang sanès, ananging ugi mindhak saking èngêtan anggèn kula manah dhatêng ingkang kula waos. Mila prayogi sakêdhik ingkang kawaos wau, ingkang nama sinau, botên susah kathah-kathah sêrat ingkang kawaos, ananging sapintên sêrat ingkang sampun kawaos punika sagêda cumanthèl, sayêktosipun tiyang punika rêmên maos sêrat-sêrat enggal tinimbang maos sêrat-sêrat lami.