Saking pamanah kula srana ingkang kêdah katindakakên dening tiyang sêpuh inggih punika: nêbihi tindak roda paripêksa dhatêng putra. Sampun ngantos ta putra punika kapêksa kapanggihakên kalihan priya ingkang dèrèng dipun mangrêtosi, utawi ingkang botên dipun cocogi. Putra kaparingana wêkdal ingkang cêkap kangge manah-manah, nyinau watak wantuning priya calonipun. Sarana makatên punika, putra lajêng sagêd caos pêpancasan ingkang patitis: punapa lajêng, punapa kajugag samantên kemawon. Wosipun: tiyang sêpuh kêdah paring wêkdal kangge pitêpangan. Supados satunggal sagêd maspaosakên watak-wantuning satunggalipun. Manawi sampun sami cocogipun, liripun: satunggal-satunggalipun sampun sami rumaos srêg, kados-kados badhe sagêd kêmpal sêsarêngan, êmbat-êmbatan ing salaminipun gêsang, tiyang sêpuh sawêg sagêd manggalih badhe dhauping pangantèn. Mênggah wêkdal kangge pitêpangan wau prayogi sacêkapipun, ngêntosi saantawis. Sampun namung sadintên kalih dintên, ugêr sampun sami sumêrêpipun sampun cêkap. Kados adat kina ingkang dipun wastani: nontoni, punika dèrèng cêkap.