Silat dipunanggep nyebar ing nuswantara wiwit abad kaping 7 M, nanging asal-usul dèrèng ditemtokaken kanthi kepasten. Kraton ageng, kadosta Srivijaya lan Majapahit, dipunsebat gadhah prawira kang nguwasani bèladhiri lan saged ngempalaken pahlawan kang katrampilan kangge mbèla dhiri saged dipunandelaken. Paneliti silat Donald F. Draeger pracados manawi bukti seni bèladhiri saged ditingali saking macem-macem artefak sanjata kang dipunpanggihaken saking jaman klasik (Hindu-Buddha) ugi ing patung relief sing ngemot sikap kuda-kuda silat ing candhi Prambanan lan Borobudur . Ing seratipun, Draeger nyerat manawi sanjata lan seni bèladhiri silat boten saged dipunpisahaken, boten namung ing dalem olah badan, nanging ugi hubungan spiritual ingkang wonten gandhènganipun kaliyan budaya Indonésia. Sawetara punika Syeikh Shamsuddin (2005) ngemu manawi wonten pangaruh seni bèladhiri saking China lan India wonten ing dalem silat. Punika amargi wiwitan budaya Melayu sampun dipunpengaruhi budaya ingkang dipunbekta dening pedagang lan tiyang rantau saking India, China lan mancanegara sanèsipun.