Ing kampung Bantarjati (Bogor) wontên maesa gadhahanipun tiyang pribumi sinêrang sêsakit ingkang anganèh-anèhi. Ing sakawit peranganing gulunipun maesa katingal abuh, salajêngipun maesa wau cangkêmipun tansah mêdal ilunipun, ing salêbêtipun kalih dintên maesanipun lajêng pêjah. Punapa sabab saking botên mangrêtosipun bilih sêsakit wau sagêd nular, punapa sabab botên purun karugian kêkathahên, maesa wau lajêng kapragad dening ingkang gadhah, prêlu [prê...]