Wangsulanipun Abdullatip, kawrat ing sêrat Jurumartani ôngka 50, mawi mêstani yèn pratingkahipun Wignya Panitisastra pabên kasamèkakên kados sêgawon ingkang anjêgug dhatêng kumandhanging jêgugipun, punika sampun limrah yèn tiyang ingkang kirang sasêrêpanipun dhatêng tata krama: sagêt amêdalakên pawicantên ingkang saru kamirêngan. Wondening bilih sampeyan Mas Abdul taksih kêkah rumaos lêrês, kula inggih anjumurungi rumaos sampeyan sêmantên punika, awit sampun kayinakayina = lumrah, patut, mèmpêr. saking paraban sampeyan, tiyang cathok gawèl, utawi agahan, punika botên purun kalindhih ing pabênipun. Wignya Panitisastra sampeyan wastani angingar-ngingêrakên prakawis sarana pitakènan ingkang rèmèh, tuwin tandukipun apabên prasasat lare pabên mawi poyok-pinoyokan, pangandika sampeyan makatên punika prayogi sampeyan tumrapakên ing sarira sampeyan piyambak. Lajêng sampeyan raosakên punapa inggih botên lêrês, sabab sampeyan punika juru rumaos lêrês.