Garèng : Sabanêre kang mangkono kuwi wis jênêng lumrah, ora beda karo maca buku isi wulang bêcik, kuwi sing akèh iya banjur sok padha ngantuk. Pancèn mula wis dadi padataning manusa, anglakoni mênyang kautaman kuwi luwih angèl tinimbang mênyang kadurakan. Kanggo gampangane bae, wong kuwi nèk dikon main lan dikon tayuban, kuwi sanadyan sawêngi muput pisan iya ora ana bosêne, ananging manawa dikon ngrungokake wong maca kitab sing angrêmbug mênyang kautamaning wong urip, sajêrone sapuluh mênit bae iya wis banjur ngulat-ngulèt. Mulane wong maca kuwi iya nganggo kudu disinau, aja maca buku sacêg-cêge bae, awit sabênêre uga maca buku bisa anumanake. Nèk kowe ngulinakake maca buku sing ora karu-karuwan caritane, kuwi marang buku kawruh utawa buku-buku sing isi kautaman, iya banjur ora dhêmên. Kosok-baline, nèk wong angulinakake maca sing apik-apik, nyang dêdongengan sing kira ora ngurakabi ing awake, iya ora doyan.