ikiWis tekan ing tapel watesAku lan sliramu kudu pepisahanGolek maknane urip sejatiNalikane asmara lagi ngrembuyungNalika uripku krasa luwih uripYo ing titi wanci iki kudu dipunggelTembang-tembang asmara ing jero dadaKembang-kembang katresnan kang wus trubusSenajan rasaning ati kaya rinujit-nujitAja ditangisi cah ayuKabeh kuwi amung lelakoning uripKang kudu dipecaki dening titah. Ki Ageng Pamanjaran