[...sèd,] ora dhêmên kangelan dhewe kaya aku, mungguhing aku ora mêngkono, dhêmên ora ana sing ngingu, dadi wong mardika golèk pangan dhewe bisa nandhing milih, mungguhing manungsa kowe iku dhêmên dadi abdi dalêm, utawa abdine Kangjêng Guprêmèn, aliyas kêthiplak, mulane kowe tansah mêndhak-mêndhak kaya liwêt, rak iya: ta, nyatane, ora ana priyayi sing sugih, kabèh mlarat, sanadyan sing wis apangkat gêdhe iya ora bisa sugih, beda karo wong banija tanah ngatas angin, utawa sabrang, kasugihane ana kang tanpa wilangan, mukti wibawa kaya ratu, marentah wong ora ambalanja. Sarèhning aku manuk, tinitah urip dening Pangeran, panganku wis pinanci sumêbar ing bumi, aku mung kari mêmilih apa sasênêngku, ora kaya pandumanmu pêpancèning manungsa, sêga wadhang wis mambu, pêrane sarana dicarub karo katul, kokpamèrake marang aku, ora manjing. Karo dene manèh kowe ora ngèlingi panganiayaning manungsa, kowe digêthik digawe lawuh mangan, ora ngêrês-êrêsi ati, wis lumrahe manuk dibêlèh, balik [bali...]