Wis, wis, bokne, aja dibanjur-banjurake, mung prakara sapele, ora wurung mêngko bisa dadi padu têmênan, luwih bêcik anakmu mantu loro pisan padha diundang mrene, padha diajak omong-omongan, saka wangsulane siji lan sijine, mêngko kowe rak bakal sumurup, êndi sing pêng-pêngan, êndi sing ora. (Badhe kasambêtan)