Lorentz nerusaké pakaryané kanggo nggawé luwih prasaja téyori Maxwell lan nepungaké gagasan yèn medan elektromagnetik ditimbulaké déning momotan listrik ana ing tingkat atom. Nalika taun 1896, salah siji mahasiswané kang jenengé Pieter Zeeman nemu yèn garis spéektral atom ana ing medan magnet kapecah dadi komponèn kang frekuensiné rada béda. Perkara mau mbeneraké pakaryan Lorentz, mula saka iku wong sakloron banjur dianugrahi Bebungah Nobel nalika taun 1902. Taun 1895, Lorentz èntuk saprangkat persamaan kang ntransformasèkaké kwantitas elektromagnetik saka sawijining kerangka acuan marang kerangka acuan liyané kang gerak rélatif marang kang pisanan. Wigatiné panemon iku nembé disadari 10 taun sawisé nalika Albert Einstein nyatakaké téyori relativitas mirunggan. Lorentz (lan fisikawan Irlandia G.F. Fitzgerald kanthi independen) ngusulaké yèn kasil négatif eksperimen Michelson-Morley bisa dipahami.