macak mening sambat ae karo kipas-kipas. "Pak'e, enteni..." celuke Wiji karo kecontalan. Amarga telat, Wiji ora iso sak angkot karo bojone. Dheweke sak angkot karo Tomin. Wiji sing nggawe sandal jinjit duwur kangelan lek mlaku nganti kudu dituntun karo anake. Diman sing kaet ndelok pacakane bojo karo anake pas mudun saka angkot langsung gedhek-gedhek. "Ngunu iku ta sing mbok tangisi wingi?" "Apik yo, iki lho koyok artis nang tipi-tipi kae. Sampeyan ae sing ndeso, gak ngerti fesyen ya, Min?" "Ho oh," saure Tomin karo mbenakno kacamatane. "Artis opo? Ngerti tukang pijet sing biasa dituntun kae? Yo ngunu iku rupamu wong loro saiki." Kampung sing jare nggone wong sugih tibake luwih ndeso timbang kampunge dewe. Dalane durung aspal, sik lemah. Udan mau bengi garai dalan jembrek kabeh. Pas lagek mlaku, mara nang omahe sing duwe gawe, sandale Wiji keplentong, mancep nang lemah. Kacamata irenge garai wong wedok iku ora eruh dalan. Tomin sing kaet mau nggandeng mak'e yo ora sadar lek sepatune midek kubangan banyu. "Pak'e sendalku mancep!" bengoke Wiji. "Sepatuku reget mak!" ganti Tomin sing mbengok. Diman sing kaet mau ngempet isin nang tangga-tanggane selot isin maneh. Anak bojone saiki dadi tontonan wong akeh. Kabeh sing ndelok ngempet ngguyu. Diman marani