Abimanyu mung ndungkluk isin, jero atine celathu patenana aku ben aku bisa mati sempurna dadi prajurit sing labuh kebeneran, keadilan, dadi prajurit sing “netepi kesaguhan” mati labuh bangsa lan negara. Eluh Abimanyu mengalir menetes neng sela-sela anak panah sing tertancap neng raine. Dheweke eling arep pesan bapake Arjuna lan emboke Sembodro sing amarga demen marange dheweke didelekake dipanggon wadi. Ning dheweke wis kebacut dadi korban peperangan. Abimanyu celathu lirih : “bapak….., embok…., aja nesu, aja sedhih …, ananda mati luwih dhikik…, aja salahake aku amarga aku netepi supataku.”