Kaping têlu: nyawa kang pinadhanan sêsipatane mau, samôngsa wus ngalih marang alam kang luwih dhuwur, rasaning pagêpokane karo nyawaning wong kang isih urip ing donya iki: banjur sirna, dadi rasaning pagêpokan mau mung nalikane dumunung ana ing alam kang asor, dadi yèn alame mundhak dhuwure, nyawaning manusa kang isih urip banjur ora kuwagang amadhani, dadi iya ora bisa amor, lah iku pratandhane yèn sakabèhing caritane mung prakara kang dumunung ana ing papan kang asor, dadi mung alam sadhuwuring patine, ora luwih dhuwur. Lah