SEPA SEPI LIR SEPAH SAMUN (1) Ukara kasebut klebu basa rinengga, kejaba becik tata rakiting ukarane, uga ngandhut purwakanthi sastra. Purwakanthi sastrane yaiku kaya kang kasebut ing sajrone tandha kurung. (se)pa (se)pi lir (se)pah (sa)mun = pengulangan suku kata > sa. se(pa) se(pi) lir se(pah) samun = pengulangan suku kata > pa. Basa rinengga mengkono iku kejaba becik, edi peni tata rakiting ukarane, yen diucapake uga kepenak dirungu. Apamameh kanthi ukara kang mentes ngandhut makna kang jero. (2) Ukara 'sepa sepi lir sepah samun ' tinemu ing Serat Wedhatama, riptane Kanjerng Gusti Arya Adhipati Mangkunegara ka-IV ing Surakarta Hadiningrat. Dene tegesing tembung siji-sijine, yaiku : sepa = ora ana rasane = hambar ( bhs Ind) sepi = sepi ora ana apa-apane llir = kaya = seperti (bhs Ind) sepah = ampas samun = sepi banget Dadi wong iku, luwih-luwih dadi wong tuwa utawa wong sepuh, aja mung 'sepuh tuwuh'. Ingkang Sinuwun Paku Buwono ka-IV, milah-milahahe anane tembung sepuh tumrap wong tuwa, yaiku : (a) sepuh tuwuh = mung akeh umurem mung tuwa ragane. (b) sepuh lungguh = enggone aran sepuh merga duwe kalungguhan senajan umure isih enom. (c) sepuh tayuh = ngerti utawa mudheng bab agal-alusing rasa / kahanan lan nduweni piyandel. (d) sepuh kawruh = sugih kawruh maneka warna babagan tata- lair. Ngenani jerone kawruh batin ora mesthi dumunung ing wong tuwa . Akeh wong tuwa sing mung akeh umure (sepuh tuwuh) tuwa tuwas, njerone kothong kaya ampas sing ora ana apa-apane. Yen bisa, dadiya wong marang