Suku Toraja gadhah sakedhik pamanggih kanthi jelas babagan dhiri pribadinipun minangka sawijining golongan ètnis sadèrèngipun abad ke-20. Saederengipun penjajahan Walanda lan mangsa pengkristenan, suku Toraja, ingkang dumunung ing laladan dataran tinggi, dipunkenali dhedhasar désanipun, lan boten gadhah pamanggih minangka golongan ingkang sami. Ewadene ritual-ritual nyiptakaken gayutan antawisipun désa-désa, wonten kathah keragaman wonten dhialèk, hierarki sosial, lan manéka praktik ritual ing kawasan dataran tinggi Sulawesi. "Toraja" (saking basa pasisir "ke", ingkang ateges tiyang, lan "Riaja", dataran tinggi) pisanan dipun-ginakaken minangka sebutan penduduk dataran cendhèk kanggé penduduk dataran tinggi. Akibatipun, nalika wiwitan "Toraja" langkung kathah gadhah gayutan dedagangan kaliyan tiyang njawi—kados ta suku Bugis lan suku Makassar, ingkang dumunung ing sapérangan ageng dataran cendhèk ing Sulawesi—tinimbang kaliyan sasama suku ing dataran tinggi. Rawuhipun misionaris Walanda ing dataran tinggi Toraja medalaken kesadaran ètnis Toraja ing wewengkon Sa'dan Toraja, lan idhèntitas ingkang sami punika tuwuh kanthi bangkitipun pariwisata ing Tana Toraja. Wiwit punika, Sulawesi Kidul gadhah sekawan golongan ètnis utama—suku Bugis (kaum mayoritas, ngambah penggawé kapal lan pelaut), suku Makassar (pedagang lan pelaut), suku Mandar (pedagang lan warigaluh), lan suku Toraja (tani ing dataran tinggi).