Ana kancil ya uga milu ngerang-erang, kêbo nyundhangi nganggo sungune kang gêdhe tur prakosa lan cèlèng nggadhili nganggo gadhile kang landhêp nganti tatu. Mung jaran kang uga ana kono ora milu apa-apa. Ing kono si kancil calathu: "Bok iya ngêkèkana sepak apa piye! Dhèwèke rak lagi anu kae mangsa anakmu!" Nanging kewan kang watake kaya satriya mangsuli: "Ora, aku moh nêmu kuwuk mungsuh kang wis ora bisa apa-apa. Aku trima ora ngapak-apakake."