mau, gampange mangkene: yèn kowe ora sênêng diala-ala ing liyan, iya aja sok ngala-ala ing wong. Amara, anggonmu le sok dahwèn kuwi bok marenana, ana wong liwat cêkokane cilik bae sanalika banjur muni: cêkokane kathik munthil-munthil kaya blênyik. Wis gêlêm mêmoyok, mung diunèkake wêtênge nonong bae, banjur arêp nglêthak.