punika suwaunipun murka, bêngis, tuwin tansah mangunêk-unêk, sadaya punika maedahi tumrap anggêr-anggêring kamajêngan, sarta amargi saking panglawanipun wau lajêng andadosakên buthêg, ingkang kêdah dipun sinau kasumêrêpan dening tiyang Hindhu. Bilih makatên kadadosaning lampahipun, nadyan para ingkang sami sae-sae punapa tiyang ingkang awon-awon, punika inggih badanipun piyambak ingkang ngrancang takdiripun. Ingkang sae-sae badhe sêsarêngan anambut karya kalihan para dewa, dene ingkang awon badhe makèwêd, botên kangge pambiyantu prêluning dewa. Ananging tiyang ingkang migunani mêsthi tinuntun dhatêng panggenan ing pundi anggènipun badhe anambut karya, mila linairakên ing ngriku.