Timbangane aku nganggur, kang banjur pikirane kêloyongan sêparan-paran, luwih bêcik aku tak gawe pèngêtan sathithik, nalikane aku mêthuk rawuh dalêm Kangjêng Gusti Pangeran Adipati Arya Mangkunagara ana ing Tanjungpriuk. Prêlune yèn ing besuk aku wis jêmpo, gawene mung wotak-watuk bae, sathithik rong ithik bisa umuk marang anak putu: huk huk huk, aja kok kira le huk huk sanadyan aku kiyi saikine kaya ngene, huk huk kalane aku isih rada nom, aku wis tau kêmbul karo Kangjêng Gusti Mangkunagara ing Surakarta. Apa kêmbule mau, kêmbul dhahar, kêmbul lênggah, apa mung kêmbul... panjênêngan dalêm ana ing prau, aku iya ana ing prau, kuwi luwèh-luwèh panampane anak putu, nanging katone ana ing kono, rak wis brêgas bangêt, sabab diunèkake: aku kêmbul karo Kangjêng Gusti.