tetep teyeng “bali”. Ana sing “bali” laten ora lunga maning, ana sing “bali” laten lunga maning, malah tambah adoh lungane, malah laten ora tau “bali” maning. Sing bosen ora betah urip neng paran laten padha miwiti latiyan urip neng desane, seanane, seteyeng-teyenge, secukupe. Sing esih betah lan krasa kepenak urip neng paran, laten lunga maning ninggalaken desane, mbesuk angger kangen kapang ya gari “bali” maning, angger mbesuk teyeng soten. Sing wis ora duwe pengarep-arep urip neng desane dhewek, laten nggeblas lunga adoh sisan gawe, senajan ndeyan ya tetep ana krentege kepengin “bali”. Wong-wong sing padha “bali” ana sing ora mung merga kangen kapang desa lan sedulur melulu. Kayane ana baen wong sing nggulih “bali” uga kesurung kepengin ngatonaken sepira kasile lan begyane awak nggulih sangkar-sungkur nggolet penguripan neng paran. Sing kaya kiye tolih cokan marakaken kiwatengene dadi kepengin tiru-melu lunga buara ninggalaken desa. Sing dikarepena ora liya ya mbok menawa mbesuk angger wis titi wanci teyeng “bali” tolih wis beda lan dadi wong sing bebasan sugih dunya mbanduara, teyeng tuku kulen, teyeng mbangun umah apik angger perlu sing magrong-magrong, cekak cukupe ora nandang kurang kaya sedulur liyane. Ewadene mbesuk jebule ora kesembadan ya gari “bali” nglanthung dadi wong ndesa maning, kader ora mung dhewek lan batire sing senasib ya lewih dening akeh.