Serat Bima Suci dipunéwahi déning Yasadipura I, pujangga kraton Surakarta, ing warsa 1720 Jawa utawi 1793 Maséhi kanthi sengkalan Niring Sikara Wiku Tunggal, ingkang tegesipun icalipun sedaya awon, tiyang suci saged nyawiji dhumateng Gusti. Sengkalan punika, sanesipun kanggé ngémut sasampunipun nyerat satunggaling karya sastra, inggih punika kanggé medharaken isi Serat Bima Suci. Pujangga Yasadipura I nyerat malih Serat Bima Suci ingkang awujud tembang macapat punika ing salebeting metrum tembang gedhé ing warsa 1730 Jawa utawi 1803 Maséhi kanthi sengkalan Maleteking dahana goraning rat, ingkang ateges mlumpatipun geni ingkang agawé kwatosipun dunya, ingkang gadhah isyarat wontenipun wejangan babagan kepatén, inggih punika” ilmu pelepasan” ingkang wonten ing salebeting wejangan Déwa Ruci. Cariyos Bima Suci punika lakon karemenan kagem wasis kabatosan Jawa. Lakon Bima Suci kalebet lakon utama ingkang kalintas ing pamanah, nalika wonten masalah kabatosan ing wayang kasebat. Kathah para mistikus Jawa nyebat cariyos Bima Suci minangka wujud lakon mistik ingkang langkung lebet antawis lakon-lakon wayang sanésipun. Kanggé tiyang kabatosan Jawa kagem ngehayati lakon Bima Suci inggih punika mlangkah sedaya wujud sadar. Serat Bima Suci punika karya widyatama utawi étis filosofis ingkang ngandhut wulangan, wejangan, ugi wedharan. wulangan, wejangan, ugi wedharan punika kanthi konotatif ugi denotatif badhé dipuncobi dipunwedharaken ing penelitén punika.