ingkang kula rêbat punika? Paduka sampun kêlajêng kêlorob. Paduka punika sampun Ratu linuhung tamtu botên badhe kêkilapan dhatêng atur-kula punika”. budi hawa badan. wis disêkseni Sahid.” Sunan Kalijaga banjur matur marang Sang Prabu. dipunanggêp sarira tunggal. ingkang jasa kawah wedang sanginggiling rêdi rêdi Mahmeru punika sadaya kula. (11) Ature Sabdapalon marang Sang Prabu: Punika kasêkten punapa? kasêktening uyuh kula wingi sontên. Naya têgêsipun ulat. ing wêkdal samantên tanah Jawi sitinipun gonjang-ganjing. padha sanalika banyu sêndhang banjur dadi wangi gandane. tiga-tiga punika tumindakipun. tanpa guna kula êmong. iku anandhakake: yen Sang Prabu isih panggalih Buddha. punika kula. kula botên tumut-tumut. yen sêdya maujud sagêd katingal sanalika. botên pisah. inggih sagêd ical sami sanalika. sampun kalingan pajar. aku wirang yen digêguyu bumi langit. lakar paduka-lampahi piyambak. saking agênging latu ingkang wontên ing ngandhap siti. kula wirang dhatêng bumi langit. botên rêmên momong paduka. sampun dados wangi. paduka punapa kêkilapan dhatêng nama kula Sabdapalon? Sabda têgêsipun pamuwus. ing kono Sunan kalijaga matur marang Sang Prabu. kapriye mungguh ing gandane. amarga agama Islam iku mulya bangêt. kang kasêbut ing pikêkah Jawi. Manawi kula timbangana nama kapilare. Palon: pikukuh kandhang. toya kula-êntut sêpisan kemawon. saking pajaripun ngantos sampun botên katingal wujudipun Sabdapalon.wujud-kula. badan-kawula sakojur gadhah nama piyambak-piyambak. dipunpamerakên dhatêng kula. Raga-kawula punika sipating Dewa. kaya kang wis kathandha. kenging kangge pikêkah ulat pasêmoning tanah Jawi. kang surasane ora prêlu manggalih kang akeh-akeh. dene pêjahipun nglimputi salêbêting gêsangipun. aku wis kêbacut mlêbu agama Islam. karsa dados jawan. sami mêdal