Sang putri ingkang kala punika astanipun ingkang ramping anglêus-êlus lapak, amangsuli makatên: O, ingkang makatên punika botên sagêd. Punapa Jahova ingkang dipun sêmbah ing Salomo bapa kula, punapa badhe kawon kalihan rêca, ingkang katitahakên dening tangan damêlanipun Jahova. Têtiyang kula ing sapunika sampun sami tanpa bayu, sami supe dhatêng agaminipun, saha sami pating tlêngsêng wontên ing sagantên wêdhi, kados sacaraning têtiyang Yahudi. Ingkang makatên punika kula sumêrêp. Malah bokmanawi sampun dumugining wancinipun têtiyang wau sami sirna. Inggih prayogi, nanging ingkang kula suwun, mugi têtiyang wau pêjahipun wontên salêbêting kamardikan, sampun ngantos pêjah dados rencang tumbasan. Ewasamantên, kula botên badhe nyuwun sih kawêlasan panjênêngan Sang Prabu Barung. Kula botên purun badhe dados dêdolanan wontên ing kadhaton panjênêngan, dene manawi sampun pantos, kula inggih botên badhe nyelaki dhatêng pêjah kula amargi kuwajiban kula tumrap Hyang Maha Suci tuwin lêluhur kula, sampun kula tindakakên. Makatên wangsulan kula dhatêng panjênêngan, inggih punika wangsulanipun putri putraning para nata. Ananging (kala punika sang putri anglajêngakên pangandikanipun sajak sumèh) kula matur sèwu nuwun dhatêng kasaenan panjênêngan. Dene manawi ing benjing kula ngantos kasoran, dhuh Sang Prabu Barung, mugi kaparênga manggalih dhatêng badan kula kanthi alus, kadosdene tiyang, ingkang têmên-têmên sumêdya ananggulangi kêkiyatan ingkang langkung saking mêsthinipun. Sasampunipun lajêng kèndêl anggènipun ngandika.