Manawi jamanipun Ngastinan, sabên tiyang ingkang mangrêtos ringgit tamtu sami dhamang, kados punapa kaluhuranipun praja Ngastina, dhasar sugih bôndha, sugih bala santana. Cêkakipun manawi kasugihanipun praja Ngastina, wah, manawi jaman sapunika kemawon botên wontên ingkang nyundhul, pundi wontên tiyang clanan cindhe sabên dintên kados Kangjêng Pangeran Citraksi, athik pangagêmanipun sarwa mas intên pating galêbyar. Mila botên anèh manawi nagari Ngastina punika dipun sêbuta nagari intên. Nanging eman têmên, dene ratunipun botên kagungan kasantosan ing panggalih, salaminipun tansah andhahar aturing warôngka nata ingkang ambarênggèl kados pace. Tur sayêktosipun Prabu Suyudana inggih èngêt, nanging trêkadhang inggih botên. Èngêt, botên, dangu-dangu botên sayêktos. Sarèhning sabab ingkang anjalari kalêpatan tansah tuwuh, inggih punika kamurkan, sampun botên pasah dipun èngêtakên, mênggah caraning nyambut inggih kêpêksa nyaur, inggih punika nyaur karisakan.