Miturut parah ahli, kaya ta Turner lan Verhoogen (1960), F. F Groun (1947), Takeda (1970), magmah tegesé drawan "silikat" kenthel sing panas kanthi alami, temperaturé dhuwur nganti antarané 1.500–2.500 C lan duwé sipat mobah (bisa obah) lan ana ing kerèng bumi pérangan ngisor. Sajeroning magmah iku isiné bahan kang larud, kang duwèni sipat molah-malih (banyu, CO2, "klorin", "florin", wesi, welirang, lsp.) kang bisa gawé mobahing magma karo bahan nirmolah-malih (dudu gas) kang gawé mineral kang bisa ditemoni ing watu Agniyan.