bisa ngrêbut barang darbèking liyan. Saupamane wong kuwi wis padha anduwèni rasa rumasa kabèh, têgêse: wis ngrêti nyang kaliruning lakune mau, yèn barang-barang sing diakoni duwèke dhewe mau, ing wusana banjur dijaluk bali marang sing duwe wênang, mêsthine rak iya banjur mak lung diwènèhake bae. Nanging ing sarèhning watak nakal kuwi ana ing donya kene durung ilang, barang-barang sing dudu hake mau iya mêksa dikukuhi, kêpèpèt-pèpète iya banjur mangsuli: anggone barang darbèkmu takopèni kiyi, rak sabab saka wêlasku nyang kowe, nèk nganti dadi ora karu-karuwan, rak eman-eman. Dene ing têmbe yèn kowe wis bisa ngupakara dhewe, wis mêsthi bakal takbalèkake nyang kowe manèh. Mulane, Kang Garèng, kowe aja mêsthèkake, yèn priyayi kuwi, sanadyanna saka golongan pangrèh praja pisan, kang salugune rak iya mung manusa bae, mêsthi anduwèni rasa rumasa, dadi ngrêti nyang kalirune, lan ngrêti nyang kasalahane. Nanging rêmbugane kok banjur nylèwèng, luwih bêcik saiki padha dibanjurake rêmbugane ing bab anane priyayi pangrèh praja ana ing polêksrad. Apamanèh kang dadi alangane, Kang Garèng.