[...sangipun] mèh tansah wontên sajawining griya, ngantos garing, lan sagêdipun makatên punika kabêkta dening karta raharjaning praja, satêmah tiyang Jawi lajêng ngawontênakên yêyasan minôngka pagêr. Sarèhne yêyasan pagêr wau saya wêwah-wêwah pangrekanipun, kangge pêpagêring pemahan utawi karaton, dados ing griyanipun lajêng dipun wontêni yêyasan ingkang agêng, tanpa anggadhahi ajrih bilih yêyasanipun wau risak dening lindhu, yêyasanipun kadamêl ngêblak, awit ingkang makatên punika dhasar pakantuk sangêt tumraping hawa tanah Jawi. Dados ing jaman mêkaring kagunan ingkang kaping kalih kawruh pandamêling yêyasan ingkang magêpokan kalihan agami katingal mundur, ananging têtiyang Jawi wêwah sêsêrêpanipun bab pandamêling yêyasan sanèsipun.