Ing taun 1922, Ki Hadjar Hardjo Oetomo ( EBI: "Ki Hajar Harjo Utomo" ), sawijining sekolah seni béla dhiri Setia Hati kang asalé saka Pilangbango , njaluk idin saka Ki Ageng Ngabéhi Soerodiwirjo kanggo netepaké pusat pendhidhikan kanggo pencak silat karo sekolah Setia Hati. Ancas iki motivasi karo kahanan nalika iku seni béla diri mung diwulangaké marang wong-wong kang duwé status mulya kaya ta bupati, wedana utawa aristokrat kang duwé gelar radén, saengga Ki Hardjo Oetomo ngerténi manawa seni béla dhiri iki bisa sinau déning para umum lan pionir para pionir mardika. Ki Ageng Ngabéhi Soerodiwirjo setuju babagan gagasan kasebut selagi pusat pendhidhikan mengko kudu duwé jeneng liyané. Pungkasané, SH PSC (Persaudaraan Setia "Klub Olahraga Pemudha") diadegaké. Ki Ageng Ngabéhi Soerodiwirja para pandherek liyané kang wis diasingaké sawetara pihak nganggep pembukaan PSC SH minangka pengkhianatan supaya SH PSC dianggep "SH murtad". Mengko, kang nyengkuyung kesucian sektine Setia Hati lan ngaku dadi penerus sah ajaran Ki Ageng Ngabehi Soerodiwirjo yaiku anggota PSHW-TM (SH Winongo). Kajaba iku, anané lapangan pelatihan iki dianggep karo Pamrentah Kolonial Walanda minangka sarana kanggo nglawan pamrentah kolonial supaya Ki Hardjo Oetomo ditangkep lan ngladéni ukuman kanggo pengasingan ing Walanda ing Jember, Cipinang lan Padangpanjang . Sistem kang diadopsi SH PSC yaiku sistem "paguron" (perguruan tinggi) ing ngendi para guru diselehaké ing tingkat paling dhuwur minangka pendhukung universitas. Sistem pendhidhikan iki minangka cikal bakal Kepala Setia kang Teratur.