Ing sawijining dina Tono lan Noto anduweni pepinginan tetepungan karo Kaki Semar dhanyange tanah Jawa, kanggo nyengkuyung rencana kuwi Noto wis laku tirakat kang ora entheng yaiku nyuda mangan lan turu, ananging sing tirakatan gur Noto, lha Tono malah enak2an mangan turu, pancen dhasar tukang mangan lan turu. Pas dina candhake, nom noman loro kuwi banjur sila methekel lan tangane gandhengan, Noto kethok tumemen anggone ning cipta sanajan Tono mung gur iso merem karo ngalamun diajeng Ngatemi. Mangkono Tono isih kepenak penake ngalamun Ngatemi, ujug2 sukmane krasa ditarik lan mabur tumuju cahya putih banjur mebu ing sakjerone cahya kuwi. Noto sing bareng2 ngoncat sukmane karo dheweke banjur ngomong "kowe ojo wedi, awake dhewe lagi tumuju ing ngalam Sunyaruri papan dhununge mbah Kaki Semar" banjur kalorone sukmane nom2an mau weruh wong tuwa lemu kang wis ketok sepuh banget lungguh ing dhuwure watu gedhene sak lemari, banjur kalorone marani tumuju marang wong tuwa kasebut lan lungguh banjur uluk salam