Dadi wong urip iku pokoke kudu kêncêng, santosa, ajêg, tabêri, aja nganti lêmbèk, aja duwe pakarêman utawa kasênêngan, manawa nganti lêmbèk utawa duwe kasênêngan iya bakal ngècèrake parlu, mulane nagara gone ngêncêngake marang kabèh tindaking abdi dalêm utawa magangan, iku supaya ngêrti utawa wêruh, manawa pangan lan kaluhuran iku panggèyète kudu sing kêncêng lan santosa, kudu ganêp wêwilangane kaya kang wis didhawuhake ana undhang-undhang buk biru, ing bab kaping 6, siji bab kang kapintêrane nyukupi 2. kang bêcik