Mênggahing tabuhanipun gôngsa, sampun malih dipun tabuh ingkang madêg saking kajêngipun piyambak kados kasêbut ing nginggil, botêna ambibrahakên raos, cacak ingkang dipun runtutakên panabuhipun, nunggil laras gêndhing satunggal ingkang dipun kajêngakên, ewadene bilih wontên tabuhan ingkang ngidak wirama sakêdhik kemawon, mêksa sagêd anjondhilakên rêmpêlu sayêktos. Amila sabên-sabên dipun wontênakên têtabuhan tuwin kalênengan, ing ngriku tansah dipun udi sampun ngantos wontên thuthukan sakêdhik kemawon ingkang nyulayani. Anèhipun ing ngriku, têka botên wontên babarpisan suwara ingkang sajak mandhiri angrumaosi sae piyambak, onjo piyambak, pintêr piyambak, sadaya-sadaya namung sami ngudi utawi nêtêpi kuwajibanipun piyambak-piyambak, ingkang puruging sêdyanipun namung tumuju dhatêng laras satunggal ingkang sami dipun kajêngakên. Dados inggih botên wontên meren-merenan rêbat cung, anggadhahi pêpenginan piyambak. Amila manawi ing ngriku mungêl gêndhing pangkur, pun gêndèr inggih mungêl pangkur, gambang inggih pangkur, makatên sapiturutipun. Botên wontên ingkang nêdya nylênèh.