Basa Jawa iku basa rasa, dene basa Jawa krama iku basa pakurmatan. Matur marang sapa wae, apa maneh marang wong tuwa nganggo basa krama iku ateges ngurmati wong liya. Yen anak lan wong tuwa wus padha kurmate, padha ngertine, ora mokal yen ta kulawarga mau bakal harmonis, serasi, lan selaras. Dadi, basa Jawa krama dicakake iku ora ateges gawe jarak ubungan manungsa siji-lan sijine. Nanging kanggo nuduhake posisine, yen ta wong tuwa iku pancen kudu dikurmati, diajeni, ora malah diasor-asorake nganggo basa kang kasar lan patrap kang nerak pranataning bebrayan. Cedhak iku biasane nglunjak, kepara malah midak. Mula saka iku perlu piranti kanggo ngontrol bab mau, salah sijine kanthi ngecakake unggah-ungguh basa lan subasita marang wong tuwa ing pangajab anak lan wong tuwa bisa sih-kinasihan, mat-kinurmatan, guyub rukun, lan atut runtut.