Ana maneh kang saka kekedhering ‘lintang panjer’, kawuwuhan sorot samburate uruning Ngadadi sarta dayaning rembulan, uga bisa urip ana ing sajroning jejer kono. Dene dhasare arupa kuning enom mancorong, lapise maneh kuning kaya kunir, kadadeyane saka dayaning rembulan, kang ing njaba wungu enom: iku kang asale saka lintang panjer, yaiku kang diarani ‘jati’, langgeng tan masesa lan tan amurba, tan kawasesa tan kapurba. Yaiku banyu sajroning kalbu kita pribadi (banyuning kamanungsan). Mulane diarani mangkono, awit iku kang tansah dadi ancur (panglengket) pirantining urip kita nalika urip nyandhang raga ana ing arcapada iki. Iku ora kena diowahi lan iya ora ngowahi. Dununge ora ana ing njaba, nanging iya ora ing njero, ora ngrusak lan ora kena rinusak. Dene anggone diarani ‘banyu kamanungsan’, awit iku rupane iya banyu sarta kang dadi lantaraning ‘anu-asmara-rasa-jati’, dumunung ana ing badan kita iki.