Reaksi alelopati wis ditemokake déning Bapak Botani, Theophrastus, kwit taun 300 SM.[4] Dhèwèké nulisake buncis kang bisa mateni populasi gulma ing sekitare.[4] Ing taun 1 sawise Masehi, sawijining cendikiawan lan naturalis Roma kang jenenge Gaius Plinius Secundus nulis kepriye bagaiman buncis lan jelai kang bisa ngobongake tegalan.[4] saliyane iku, dhèwèké uga kandha manawa wit Walnut asipat toksik (beracun) tumrap tanduran liyane. taun 1832, Augustin Pyramus De Candolle, seorang ahli botani lan naturalis kandha yèn lemah bisa lara amarga senyawa kimia kang ditokke saka déning tanduran.[4] panemon ngenani alelopati katon jelas nalika taun 1907-1909, rong ilmuwan kang jenenge Schreiner dan Reed kasil anggone ngisolasi senyawa fitotoksik kimia saka tanduran lan lemah.[4] Konsep ngenani alelopati ana ing taun 1937 déning Hans Molisch, sawijining ahli fisiologi tanduran asal Austria.[5]