Mênggah ingkang sangêt damêl sêriking manah punika, anggènipun wêwênang- wêwênang ingkang wontênipun saking lêlampahan utawi lêlabêtan rumiyin-rumiyin, sabên-sabên tansah dipun suda. Ngèngêtana dadosipun sêtatsêblad taun 1906 ôngka 277 ingkang ngêwrat pranatan bab pangupakaranipun tiyang sakit ewah. Sanadyan pranatan wau nyulayani ingkang sampun dados wêwênang tuwin kuwajibanipun sèlêpbêstirdhêr, ewadene kenging dipun anggêp botên dados punapa, amargi dadosipun pranatan wau sampun sarêmbag kalihan para sèlêpbêstirdhêr piyambak, ananging tumrapipun sêtatsêblad taun 1921 ôngka 506 ingkang ngêwrat pranatan bab ingkang kawastanan kawulanipun gupêrmèn ing padhenan Surakarta tuwin Ngayugyakarta, botên makatên, awit nalika ngèngrèng pranatan wau botên rêmbagan rumiyin kalihan para