“Aku jane seneng-seneng susah, Makne. Seneng mergo nek ngono kuwi dodolane dhewe mesti payune. Susahe, aku kuwi isih kelingan jaman samana. Jaman aku dipenging dodolan nang cedhak kana. Arepa saiki nemu papan dodolan sing ora kalah kepenak kae, nanging wektu lelakon kuwi kedadean aku rak ya lara ati.” Paimin meneng ngira bojone wis turu. “Mak!”