Malbin sarêng sampun dumugi ing tikunganing lèpèn, lajêng minggir wontên ing sabranging lèpèn, tiyang-tiyangipun sadaya kapurih mêntas. Sadumugining pinggir, tiyang-tiyang kapurih têngga wontên ing ngriku, dene pun Malbin kalihan lêlurah Nègêr têrus lumêbêt ing wana, ngupados panggenan ingkang lindhuk, ingkang sakintên prayogi kangge andingkik pun Mariyam samôngsa dhatêng ing babaganing lèpèn numpak baita ingkang kapasangakên wau. Sarêng sampun angsal ingkang prayogi, Malbin katingal bingar, ing sêmu sampun amêsthèkakên, yèn akalipun badhe angsal damêl -pun Mariyam tamtu wangsul dhatêng babagan, numpak baita pasangan. Sawêg mapan badhe andingkik, lajêng ambêngok misuh-misuh, sumêrêp Mariyam sampun numpak baita, dumugi ing têngah lèpèn. Malbin kalihan lurah Nègêr enggal lumajêng dhatêng ing baitanipun, mlumpat nyêmplung ing baita. Rencangipun kapurih mêlahi baitanipun. Têtiyang Nègêr sami ngêtog karosan, nêdya badhe ngoyak baitanipun Mariyam. Baitanipun Malbin wontên ing ngajêng, lampahipun kados sawêr toya badhe nyaut mangsanipun.