“Ngene Cil, wargaku mung kari anakku siji thil, lan suwe-suwe ya entuk giliran maneh, apa ora entek no warga truwelu?” Bareng ngerti mula bukane, Kancil manthuk-manthuk sajak mikir-mikir. Kancil entuk cara utawa akal mula banjur kandha, “Wis aja samara, anakmu si Plangka wae kanggo pangane Gembong. Endi anakmu mengko tak kandhanane supaya bisa slamet!” Truwelu ndengengek, “Kuwi tenan pa Cil, aja sembrana lho kowe!” wangsulane Truwelu karo ngilangi eluhe. “Kowe ngandel apa ora, yen ora ngandel ya karepmu.”