kamanungsanipun, kêdah kanggenan kêncênging pikajêngan, jalaran tanpa punika manungsa botên kuwawa nanggulang dêrêngipun raosing manah ingkang ngajak nêbihi kautamèn. Para sarjana utawi para winasis punapadene para alim, anggènipun sami sagêd muluk ing sêsêrêpan, kalok kondhang namanipun, sagêd dados kaca brênggalanipun tiyang kathah, punika botên namung jalaran saking landhêpipun pikiran utawi padhanging pandulu, nanging ugi saking kêncênging pikajêngan. Botên wontên malih kajawi kamantêpan utawi santosaning karêp ingkang badhe mitulungi amrih kabuling panjôngka.