[...e] jagabaya dhukuh Kasanga, ampeyane desa Kêdhungputri Dhuwur, dhistrik Purwadadi, dina Sêtu esuk jagabaya mau mara dhayoh marang omahe wong aran Sutamêja ing desa Kêdhungputri Dhuwur, satêkane ing kono, tan sarônta Sutamêja banjur nêpsu, anguman-uman marang jagabaya Kasanga, kinira masthi ngupaya katrangan bab kècu. Jagabaya mangsuli yèn ora pisan-pisan ngupaya katrangan bab iku, mandar ngrungu bae durung. Têkane iku pêrlu ngupaya katrangan kancane kelangan kêbo. Sutamêja banjur calathu: sukur yèn mangkono. Sarta kôndha yèn dhèwèke mêntas ngècu, nganti ana rajapati. Dene kang dadi benggole kècu, Si Mêrtadikrama ing desa Sêmèn. Liyane iya ana manèh, nanging ora dipratelakake. Jagabaya Kasanga dikon ngêntèni mangan miturut, sabubare mangan, jagabaya Kasanga mulih, banjur mênyang desa Karas, anjujug ing omahe jagabaya, nyêmantakake katrangan kang wis kasêbut. Arêp sapirêmbug karo kamituwane Kasanga bangêt sompok. Rêmbuge jagabaya Karas, bêcik awèh wêruh marang bêkêl desa Jungke, supaya anglarapna marang dhistrik, awit mantri dhistrik kang darbe bawah, isih tugur ana ing desa Widadarèn, angupaya katrangan. Iku anane kalakon: bêkêl desa Jungke, jagabaya Karas, jagabaya Kasanga lan kêpala angon Karas,§ Manut adat carane wong-wong tani ing paresidhenan Madiun, rajakayane wong sadesan iku pangêngone kapôntha-pôntha. Sabên rajakaya sapôntha, kudu ana wonge tuwa siji utawa loro kang ngulat-ulatake supaya aja kongsi kacolong ing durjana. Wong kang ngulatak. padha seba ing dhistrik.