T. Mila kula inggih sampun natê mrangguli kadadosan ingkang akosok wangsul. Kula gadhah têpangan priyantun putri sampun sêtêngah sêpuh. Putranipun èstri sampun agêng, umur sêlikur taun. Ibu lan anak tansah bêngkrik, bèncèng kajêngipun. Kalih-kalihipun asring dhatêng griya kula, piyambak-piyambak. Ibunipun nggrêsah, ngandikakên putranipun punika wangkal, mbotên manut babarpisan dhatêng kêrsanipun (dhawuhipun). Putranipun sambatipun dhatêng kula tansah dipun lêpatakên ibunipun, satindak-tindakipun botên kêlêrêsan. Yèn wontên punapa-punapa ingkang pancènipun kêdah nyuwun têtimbanganipun ibunipun, malah dipun lairakên dhatêng kula. Batos kula: We la, mêsakake iki. Nèk aku ora mèlu cawe-cawe, biyung lan anak saya suwe saya padha ora