Sang Putri: Panjênêngan sampun kasupèn dhatêng sabab ingkang ôngka kalih. Saupami kula botên nêdya ngeman malih dhatêng piyambakipun, sanadyan piyambakipun punika sadhèrèk kula jalêr piyambak, ewasamantên kula mêksa botên sagêd nyelaki, bilih ing gêsang kula punika, kula sampun nate gadhah tindak ingkang kirang prayogi saha ingkang dipun sumêrêpi dening sadhèrèk kula jalêr wau. Jalaran saking punika amila kula ajrih dhatêng piyambakipun. Kados langkung sae bilih ing bab punika kula cariyosakên ing samangke kemawon, awit botên wande ing benjing têmtu kula aturakên dhatêng panjênêngan. Ing kala rumiyin, kula punika angsal panggulawênthah wontên ing salêbeting klustêr. Salêtipun kula wontên ing ngriku, satunggiling wêkdal kula pitêpangan kalihan tiyang jalêr, ingkang kula kintên satunggiling bangsanipun satriya. Kala samantên kula dèrèng gadhah pangrêtos dhatêng kawontênanipun tiyang jalêr, langkung malih tumrap ingkang dipun wastani: katrêsnan. Saking bodho kula, kula anggadhahi pangraos, bilih kula punika anggadhahi trêsna dhatêng tiyang jalêr wau, lan saking pangojok-ojokipun tiyang wau, ing wusana kula lajêng miruda kalihan piyambakipun. Niyat kula kêkalih nêdya badhe semah. Kêmpal kula kalihan tiyang jalêr wau kirang langkung wontên tigang jam, salêbêtipun samantên jam dangunipun punika, tansah wontên ing papaning tiyang kathah, kados ta: wontên ing sêtatsiun, sarta wontên ing salêbêtipun sêpur. Sarêng lampah kula kêkalih wau dumugi ing papan ingkang badhe kangge ningkahan, nalikanipun kula kêkalih mandhap saking sêpur, tiyang jalêr ingkang badhe dados semah kula punika ujug-ujug dipun cêpêng ing pulisi, makatên ugi kula inggih tumut dipun cêpêng.