jêblogan, mulane prayoga kanggo têtanèn ana ing tanah pagunungan, dene kang luwih prayoga ginawe grobagan, utawa sapi sapèn, takat marang panas, ing pabrik-pabrik padha nganggo sapi grobagan, ora nganggo kêbo, anggawa têbu sarta rapah marang panggilingan, apadene anggawa gula marang sêpur, lan sapêpadhane pabrik nila tuwin kopi, kabèh barange kagawa ing sapi. Sapi iku mung bisa manak sapisan ing dalêm sataun, sarta anake mung siji, ora tau manak kêmbar kayadene manungsa. Para tuwan pabrik padha anggadhuhi sapi sarta grobag marang wong cilik ing desa pamajêgane, diarani kontrak, têgêse sapi lan grobag iku jan dituku marang wong cilik iku, pambayare nicil saka saparone olèhe bayaran ênggone nglakokake grobag mau, nganti sapundhate, sapi kang diingu sajroning nagara: bêcik-bêcik, kang akèh sapi wadon, sarta ora dipèk gawene mung dipèk puhane, puhan iku migunani marang wong sanagara, kang sêpta ngunjuk puhan, kang akèh mung para tuwan, puhan wêton pulo Jawa ora ginawe kèju lan martega, dene pinangkane kèju [kè...]