wong nom kuwi mung tiru-tiru polahe wong tuwa sing dianggêp ora bênêr lan ora bêcik mau, sing mêsthi rak saya bakal kasurang-surang uripe. Kajaba kuwi, aku ora sumêdya mukir yèn lêlakonku dhèk biyèn ora utama kabèh. Iya jalaran saka akèhe lêlakon-lêlakon sing wis dak awaki, sababe aku banjur bisa ngrasakake têmênan, lan bisa nimbang, iki dadi cilaka, iki dadi kapenak, iki dadi bêcik, iki dadi ala, mula iya bênêr ana piwulang Walônda kang unine mangkene: piwulang kang utama kuwi yèn wis dilakoni dhewe. Bokmanawa rada ngèmpêri lêlakonku dhèk Narayanane, dene anggonku nglakoni mangkono mau ora jalaran aku ngêmohi marang pitutur bêcik, ananging marga saka kuranging pangajaran, balik bocah saiki pangajarane rak padha cukup. Karo manèh, apa iya kêna dipêsthèkake, yèn kowe bica nglakoni kaya aku, têgêse: tansah pinayungan ing Pangerane, yaiku tumêkaning tuwa ginanjar slamêt, ing sarèhning kabèh-kabèh mau wis ngawaki, dadi yèn ana wong ênom arêp nindakake lêlakon sing bakal bisa ambêbayani tumrap awake, wis dadi wajibing wong tuwa kudu mituturi. Prêlune apa dadi wong tuwa, yèn ora bisa tutur sing bênêr lan bêcik, mulane kowe aja padha banjur gawe cara ambêkunung sajak nyapèlèkake wong tuwa.