[...ti.] Matine iku ana kang isih ênom, ana kang wus tuwa. Kang diarani mati tuwa iku lumrahe mati ing umur pitung puluh taun mandhuwur. Miturut kojahe êmbah-êmbah, umure wong kuna-kuna iku racak luwih dawa tinimbang wong saiki. Malah yèn manut Layang Ambiya, umure uwong sing kawit-kawitan biyèn kongsi pirang-pirang atus taun. Apa wong saiki ora arêp umur dawa mangkono. Kowe rak iya dhêmên urip, ta. Iya bênêr kowe udèn-udèn gêlêm mati, yèn wis têka mangsane. Nanging kowe ora samayan mati karo sapa-sapa, kowe ora wêruh kapan matimu. Anane wong gunêman bakal mati, dene nyipati anggêr uwong masthi mati. Angên-angên bakal mati iku aja koênggo, pati iku barang kang ora kawruhan. Yèn saka mupakatku, ing jaman saiki patut ana wong kang umure ora kurang saka satus taun, aja mung loro têlu bae, malah yèn bisa: sing akèh. Sabab wong saiki iku masthi turune wong kuna, dadi wajib bisa katurunan umur kang dawa, karana manut teorine Tuwan Mèndhèl prakara pranakan [pranaka...]