Sarêng pranatan wau sampun katindakakên sawatawis wulan, tiyang ingkang gadhah pabandêngan utawi têtiyang ing kampung ngriku sami nyipati bilih ulam bandêng botên suda lêmanipun, utawi botên wontên ingkang pêjah, sawêg sami mangrêtos, yèn pranatan punika botên damêl kapitunanipun, malah ulamipun sami lêma-lêma lan agêng-agêng, têtiyang lajêng sami purun ambiyantu padamêlan ing pabandêngan wau.