Dhuh, Tristan, mitra ingkang pinunjul ing warni, kala Morhout dhatêng ing ngriki badhe amboyongi anak kula sadaya jalêr èstri, botên wontên baron satunggil-tunggila ingkang wani nandhingi pêrangipun, malah botên wontên ingkang wani amangsuli panantangipun. Namung paduka Tristan ingkang purun ambelani dhatêng kula sadaya saha sagêd amêjahi Morhout wau. Nanging paduka nandhang tatu ngantos badhe nêmahi tiwas jalaran dêdamêlipun Morhout ingkang mawa wisa wau. Punapa kula sadaya ingkang sampun nampèni kasaenan paduka samantên agêngipun punika kêdah namung narimah sarta kèndêl kemawon, sumêrêp paduka badhe kapatrapan paukuman pêjah. Sadaya tiyang salêbêting kitha sami botên narimah dhatêng karsanipun Prabu Marc ingkang makatên wau, saha sami sowan dhatêng karaton. Nanging ing sarèhning sang nata dukanipun sangêt, dados botên wontên tiyang satunggil-tunggila ingkang wani matur punapa-punapa dhatêng sang prabu, makatên ugi para baron inggih botên wontên salah satunggal ingkang wani nglêrêpakên dukanipun sang nata.