Tumrap ing tanah Jawi kala ing jaman kina, sadèrèngipun wontên ukuran ingkang nama: elo, mètêr, jar, sapiturutipun, tiyang Jawi ugi sampun gadhah ukuran piyambak, inggih punika ingkang kawastanan: pêcakan, kakèn, êron, dhêpan, cêngkangan, nyarèn, kilan, tumbakan, dêdêgan tuwin sanès-sanèsipun. Samantên ugi bab takêran, sadèrèngipun wontên nama litêran sapiturutipun, ugi sampun gadhah tatanan piyambak, kados ta gantangan, bêrukan, raupan, cêkothokan, gêgêman, jumputan, kranjangan, bojogan, cênthakan lan sanès-sanèsipun. Tuwin malih ing bab timbangan, sadèrènging wontên katèn lan gram-graman, pun lan onês, tiyang Jawi ngangge timbangan ingkang kawastanan: sagan, rêmbatan, tênggulukan (panggulan) gendhongan tuwin sapanunggilanipun.