Ramané péngin supaya Michaelangelo konséntrasi marang profèsi kang dianggep luwih mapan, nanging Michaelangelo seneng seni rupa. Piyambaké banjur dibina déning Domenico Ghirlandaio (nanging kanthi sawijining sebab Michaelangelo nolak prakara iki) lan Bertoldo di Giovanni. Ghirlandaio banjur ngrékomendhasiaké marang Lorenzo de Medici. piyambaké banjur gawé sapérangan karya kang cukup ngéramaké (kanggo umuré kang isih welasan taun), nanging durung bisa gawé jenengé dadi luwih misuwur, ing antarané: