Punapadene ing primbon nyariyosakên, ing salajêngipun ing tanah Jawi nuntên tansah dahuru, kathah karisakan lan pêpêjah. Wusana ratu pêpitu ing tanah Jawi dalah sawadyabalanipun ingkang sami angsal iman, warninipun lajêng sami dados bagus-bagus sadaya, saha lajêng sami sêkti môndraguna. Para ratu ingkang sami angsal iman wau, lajêng sami têluk dhatêng satunggiling nata, ingkang ajêjuluk: Kangjêng Pangeran Kudratullah, saha ingkang mêntas atapa wontên ing rêdi Sirmala. Rawuhipun Sang Kudratullah wau, prêlu badhe misah dhatêng ingkang sami tansah abôndayuda. Inggih Sang Kudratullah punika ingkaingkang. angratoni ing tanah Jawi saha lajêng angadhaton wontên ing Mêdhangkamulan. Ing sarêhning pangrèhipun ing tanah Jawi wau pancèn namung kangge amitulungi karisakan kemawon, dados panindaking paprentahanipun ratu wau sampun tamtu adil paramarta. Dene para ratu ingkang sami têluk wau, ingkang alim katêtêpakên dados pangulu, ingkang momot kadadosakên jaksa, ingkang adil kadadosakên patih, saha sami kadunungakên wontên ing Cirêbon, Bantên lan ing Mataram.