Kalamôngsa, tiyang sanagari sadaya sami langkung margi simpangan, ing ngriku dewa lajêng angwontênakên prang agêng utawi pacêklik, tuwin sêsakit agêng wontên ing margi simpangan wau. Tiyang sabôngsa sami lumampah ing margi simpangan, mila kêdah dipun têdahakên manawi lampahipun kasasar, awarni panandhang, supados sampun anglampahi makatên malih. Paprangan agêng ingkang sami dipun sumêrêpi wontên ing sêrat babad wau, têtela saking kaparênging para dewa, amargi para dewa kawajiban kêdah adamêl kamajênganing tumitah. Tiyang sumêrêp kados punapa kathahing tiyang sarta kewan ingkang anêmahi pêjah ing paprangan wau, ngantos tiyang mastani sakalangkung anggêgirisi, utawi mêmêlas sangêt.