Pepadhang sing bisa digayuh kalawan laku iku prasasat ngungkuli padhange srengenge. Srengenge mono padhange mung kena dirasakake lan disipati dening kalairan (pandulu, badan sakojur) nanging padhang sing tinemu sarana laku iku padhanging roh, ya sing diarani nurcahya (Nur=cahya, cahya=caya, dadi cahyane cahya = roh ilapi) sing daya panguwasane ngluwihi kadi padhange srengenge.Tegese : pepadhang sing kaya mangkono mau sing cetha bisa jalari tindak utama ing madyaning bebrayan lire jagad gede kawaratan, bisa nanduki marang sarira pribadi (jagad cilik) karana bisa mekar dadi amal suci. Atine padhang ora kasrimpet ing pamotahing napsu kadagingan, kalis saka godha rencana kadonyan sing ajak-ajak rusak, ya rusake raga, ya rusake jiwa. Iki kabeh mau kudu ditindakake kalawan tanpa kendat ing salawase urip.Mung emane dene sing kaya mengkono iku arang banget kang bisa nglakoni, keh-kehane banjur kandheg ing tengah dalan, ing sakawit kaya iya-iyaa, nanging toging ngendhon bareng mrangguli gampange banjur ngusira, murtad saka gegebangane kang sejati. Kang mangka kabeh mau kudu ditindakake ing salawase urip lan kudu diemuti yen iku mau kabeh mung mujudake sawijining prajanji sing kawetu lan kalakone mung sapisan. Apa dene sing jalari angele iku mau, jalaran sing akeh ora bisa nyandhak marang susurupan ing bab legining madu.