Salajêngipun Sang Ilya nuntên mapan linggih wontên ing panggenan ingkang kalêrês ajêng-ajêngan kalihan sang prabu. Nanging piyambakipun wau botên sumêrêp, bilih papan ingkang kapilih punika sajatosipun papan palinggihanipun Sang Alyasa. Sarêng Alyasa sumêrêp kawontênan ingkang kados makatên punika, nêpsunipun tanpa upami, awit piyambakipun gadhah pangintên, bilih tiyang enggal punika mila sêngaja angrêbat papan palênggahanipun. Sanalika punika Alyasa lajêng nyandhak cundrikipun saha kasawatakên dhatêng Ilya. Nanging Ilya prayitna, sarta cundrik ingkang kasawatakên wau lajêng katampenan ing tanganipun, saha tanpa ngucap punapa-punapa cundrik lajêng dipun kanthongi.