Mulane mangkono, awit dene padha angira yèn samubarang kang dijarwakake ing agamane, barang kang adi-adi iku padha maujud kayadene kaanan ing donya iki. Kaelingane mung barang kadonyan, ora pisan yèn kagadhuhana cipta urip ana ing pangangên-angên luhur, pamêndênge mung marang kawujudan endah kaya upamane rukmi rêtna utawa sêsotya donya bae. Mulane manusa kang mangkono iya bakal ngundhuh sêsêbarane dhewe. Yèn wis ninggal badane wadhag banjur kinubêngan ing samubarang kang wus cinipta, kalane isih ana ing donya iki kaya kang kasêbut ing dhuwur mau, sawiji-wijining prakara kang biyèn wus kacipta, iya bakal maujud pêpêthan kaya ciptane mangkono. Dadi angêplêki ciptane dhewe. Mangkono iku aran angênggoni padunungane kabungahan kang wus kacipta. Anane ing kono ngadat lawas bangêt, nanging lawas-lawas iya banjur bosên andêlêng rêrupan kang adi-adi mau. Sabab bola-bali tansah ajêg wujude. Mêsthi bae barang kang sabên-sabên tansah katon môngka panggah wujude iya [i...]