[...ling] darma, ingkang tumrapipun jaman gagrag enggal tiyang kathah sampun botên priksa. Angurmati dhatêng bapa, biyung tuwin guru, punika wontên pamanah kula langkung prêlu. Bilih punika sampun botên dipun manah, sampun botên wontên ingkang prayogi dipun lampahi. Panêmbah, angaji-aji, andhap asor, nalôngsa, punika sadaya dipun anggea dhasaring pambêkan. Satunggaling bapa punika langkung aji tinimbang sadasa upajayas, dene biyung satunggal angungkuli bapa sadasa, utawi bokmanawi langkung aji tinimbang jagad saisinipun. Botên wontên tiyang ingkang pantês nampèni bêkti kados biyung, nanging sangking pamanggih kula, guru punika kêdah kinurmatan sanginggiling bapa, malah sanginggiling biyung. Bapa biyung dados lantaraning anggèn kula maujud, nanging gêsang ing kaswargan, punika nugraha pêparinging guru, gêsang ing kaswargan punika tanpa sangsara saha tan kênaning pêjah. Ing Hindhu gagrag sapunika anggènipun angaosi dhatêng para sêpuh langkung saking nagari sanès-sanèsipun, sanadyan ing antawisipun kita ugi sampun katularan pamanggih kilenan ingkang botên lêrês: mardika. Ananging sih dhatêng tiyang sêpuh utawi tangsul sukci ingkang anggandhèng guru kalihan siswa sampun mèh botên wontên, kalêpatan wau kados sampun limrah