ingkang botên damêl sêngsêmipun para ningali, malah lajêng sok ewa, sabab ingkang anjogèd wau raosipun botên murni, inggih punika kêrêgêdan kamêmpêngan utawi gêmbèlènganing raos niyat mamèrakên kabrêgasaning panjogèdipun. Malah sampun kêlimrah dados têmbungipun para ahli karawitan, manawi wontên tiyang nabuh utawi anjogèd, punapadene rêngêng-rêngêng ingkang cak-cakaning raos nglêbêt botên sae, punika anggènipun mastani makatên: la ya pintêra baut kae, ning wong rasane langu. Awit saking jogèd punika prêlunipun adamêl endahing sêsawangan, ingkang dipun wadhahi laguning gêndhing, dados saening jogèd punika kêdah sagêd tumanduk dhatêng raos kalih warni, inggih punika raosing sêsawangan, kalihan raosing pamirêngan. Wondene raos kalih warni wau babarpisan botên kenging kapisah, têgêsipun sanadyan wontên tiyang anjogèd ingkang sae sangêt jogèdipun, dalah pawakan, praean, polatan, raos ing nglêbêt, punapadene panganggèn lan panggenanipun botên wontên ingkang nguciwani, lan umuripun ingkang anjogèd wau taksih nèm, wosipun ing sawangan botên wontên cacadipun, ananging manawi panjogèdipun botên mawi dipun gamêli, punika endah adiluhunging jogèd sirna amblêg sanalika, malah lajêng gadhah sipat tiyang ingkang kirang saras èngêtanipun. Makatên punika manawi panjogèdipun botên gandhèng kalihan bab sanès ingkang mêngku kaprêluwaning pangudi sapanunggilanipun, kados ta kangge ngajar, sawêg ajar, utawi kangge mangsuli supados èngêt sabab badhe dipun gêbyagakên, punika inggih botên gadhah sipat kados tiyang ingkang kirang saras èngêtanipun.