Satunggiling dintên, tiyang wau kesahan têbih, bayanipun dipun tilar, ngantos sawatawis dintên sawêg wangsul. Ing salêbêtipun dipun tilar wau baya botên kopèn têdhanipun. Dilalah sarêng baya sumêrêp bandaranipun dhatêng lajêng krêmbyah-krêmbyah murugi, bandaranipun mêthukakên, nanging bandaranipun wau lajêng dipun saut kabêkta lumajêng ambyur ing lèpèn, têrus ical tanpa lari, baya wangsul dhatêng asal kamulanipun ing kêdhung. Punika nandhakakên dhêdhasaring kewan galak punika gampil tuwuhipun. Manawi mirid ing nalar, pun baya inggih pancèn anggadhahi kangên, nanging sarèhning luwe, galakipun lajêng thukul, wusana nyarap kalihan kamoran nêpsu. Badhe kasambêtan.