[...n] kêkajêngan ingkang kasaring dening pamikir, pundi ingkang mêmpan kangge anggayuh kabêtahaning agêsang, sadintên-dintên kêdah emut sagêda ombèr tumindakipun, mênggah tiyang lumampah sapunika ambabadi rungkut-rungkut ingkang wontên margi, dados sagêd tata sakeca tindakipun, botên rêsah tuwin botên tumpangsuh, awit gêsangipun taksih sawatawis môngsa. Mila kêkajêngan sampun akanthi pamikir, nyalangi utawi rumêksa lêlampahan ingkang badhe kalampahan, mangke gadhah kajêng punapa, benjing-enjing gadhah kajêng punapa, salajêngipun wiwit ambabar dumugi bibar, punika kêdah dipun sadhiyani sarana ingkang kenging kangge tumindak, dene sarana ingkang prigêl piyambak botên wontên malih-malih kajawi namung arta, mila prayogi sangêt ngaturakên pamikir kêkajêngan ingkang badhe dipun lampahi sawanci-wanci supados ing têmbe botên kalêpatan utawi botên kainan, sampun ngantos gêtun kaduwung. Wasana ambokmanawi wontên kalêpatan kula nyuwun gunging pangaksama.