Ngrêdanipun kagunan Indhu Jawi ing bab ngèlmu kasampurnan, punika sami kalihan ngrêdaning ngèlmu kasampurnanipun têtiyang Eropah sisih kilèn ing saantawise taun Ngisa gangsal atus lan sèwu gangsal atus. Tuwan Huzinga nyêbutakên wontên ing karanganipun, kawrat ing Herfstij der Middeleeuwen makatên: pasêmon punika nuwuhakên gagasan kawontênaning jagad ingkang langkung kandêl lan langkung kiyat tinimbang pamanggih ingkang awaton ngèlmu kodrat lan ngèlmu alam. Pasêmon angikêt kawontênaning alam donya punika malah cacriyosanipun, mawi ngawontênakên perangan undha-usuk ingkang botên kenging tinilar, kawruh wêwangunaning yêyasan, lan pambangunturutipun para prajurit, awit satunggil-tunggiling pasêmon wontên andhap wontên inggil. Botên wontên ingkang nama kasorên, angudia karuhuran ingkang langkung dening ruhur, lan angudia kanikmatan. Sadaya isèn-isèning alam donya sami amitulungi pangancas dhatêng kalanggêngan, sadaya sami junjung-jinunjung murih kombulipun.