Awit saking aturipun abdi dalêm bêhirdhêr ing panti usada, kawrat sêrat paturanipun katitimasan kaping 17 Dhesèmbêr 1932 ôngka 227/154 C ingkang kacirèn abdi dalêm bupati dhoktêr kaping 26 Dhesèmbêr 1932, ôngka 1007/C./119 pêpatih dalêm amarêngakên, sadaya ingkang gadhah wêwênang kaparingan jampi lêlahanan saking kagungan dalêm panti usada, manawi nyadhong jampi sapanunggilanipun, kajawi ingkang tanpa wadhah, katamtokakên mawi ambayar kalih satêngah sèn sabên jampi utawi sanèsipun satunggal warni, sumêrêp lintuning waragad pamirantosipun wadhah-wadhah ingkang sagêd risak, kados ta: dhus, gabus, dalancang, tangsul sapanunggilanipun, dene ingkang wujud gêndul sasaminipun, taksih lastari kawangsulakên dhatêng panti usada, amargi jêjêripun ingkang kaparingakên lêlahanan punika amung isinipun, dene ingkang botên katamtokakên mawi ambayar, punika sadaya jampi-jampi ingkang tumrap parlunipun ing Madusuka, II klinik karaton, III klinik Kadipala, IV Rêksawahana (kapal karaton), V puliklinikipun para dhoktêr, VI kawula dalêm miskin, rêsèpipun para santana sarta abdi dalêm ingkang sakit manggèn ing klinik karaton utawi klinik Kadipala, ugi mawi ambayar kados ing nginggil wau. Lajêng kadhawuhan andhawuhakên waradin dhumatêng karerehan sarta wêwêngkonipun sadaya, supados sami sumêrêp sarta angèstokakên saparlunipun.