Dangu-dangu wontên kaparêngipun ingkang jumênêng nata, widhêng kapundhut dados agêm dalêm saha agêmipun putra santana dalêm. Ing ngriku widhêng lajêng kasaèkakên, ingkang anggarap tukang ukiran. Tamtu kemawon adhakanipun (midhêngi) sade garapan tukang ukiran, wiwit punika widhêng botên dados cacad, ananging malah dados sêkar, murugakên sêmu: punika tiyang alit lajêng botên kalilan ngangge widhêng (sarunganipun dhuwung). Namung punika kala jaman punapa dèrèng manggih pasaksèn ingkang gumathok, nanging kala jaman Mataram Sultan Agungan, widhêng sampun dados agêming ratu, tuwin santana dalêm.