Nalika nagari Tiongkok taksih madêg karajan, têlênging karaton nagari Tiongkok kala samantên wontên sawênèhing nujum sangêt misuwur kawaskithanipun tumrap bayi lair, benjing diwasanipun badhe dados tiyang kadospundi, sang nujum sagêd amêca kalihan cêkak mêndhêt saprêlu, nanging têmtu cocog plêg kanthi kanyatan, upaminipun: bayi iku besuk diwasane bisa dadi wong sugih, nandhang sangsara salawase, tinitah singgih, kuwat dadi pangayomane wong akèh utawi mung dadi wong lumrah bae, sapanunggilanipun. Sanadyan kathah panunggilanipun nujum-nujum, nanging sadaya namung pinanggih limrah, têgêsipun botên mêsthi sagêd nyata utawi cocog, malah kathah malèsèdipun tumrap pamêca dhatêng bayi lair dumugi benjing diwasanipun wau. Botên kados nujum satunggal ingkang kalêbêt cariyos punika, sampun wontên pintên-pintên atus bayi ingkang dipun nujumakên mriku, pamêcanipun pinanggih nyata sadaya. Ngantos têtiyang kathah sami anganggêp bilih punika satunggiling titah ingkang katitisan ... wêruh sadurunge winarah. Nanging tibakipun jêbul namung tiyang wantah walaka kemawon botên gadhah kasagêdan punapa-punapa tumrap dhatêng panujuman. Langkung-langkung pamêca, saya botên panggih-pinanggih. Têrangipun mangke kacariyos ngandhap.