Wangun "Yerushalayim" (pelafalan Ibrani) pisanan muncul ing kitab Yosua. Wangun iki wujud sawiji portmanteau saka "yerusha" (pusaka) lan jeneng asli "Shalem" kang dudu wujud evolusi fonetik prasaja saka wangun iki sajeroning surat Amarna. Sapérangan kalangan yakin anaé gayutan tembung iki karo tembung "Shalim", déwa pemurah saka mitologi Ugarit kang dadi personifikasi wektu wengi. Lumrahé panambang "-im" nuduhaké wangun jamak sajeroning tata basa Ibrani lan "-ayim" wangun gandha saéngga nuwuhaké anggepan yèn jeneng mau tegesé fakta kutha mau dumunung ing rong bukit. Sanajan mangkono, lafal tembung pungkasan "-ayim" mung muncul sajeroning perkembangan pungkasan, lan ora ana ing mangsa Septuaginta. Sajeroning basa Yunani lan Latin tembung iki ditulis "Hierosolyma." Sajeroning basa Arab, Yerusalem karan "Ursalim al-Quds" utawa luwih populèr minangka "al-Quds" (Kudus). "Zion" wiwitané dianggep dadi péranganing kutha, nanging sabanjuré dadi tandha kutha kanthi sakabèhané. Ing periode kakuwasan Raja Daud, kutha iki dikenal minangka "Ir Daud" (Kutha Daud)..