Nanging Alyasa botên pitados dhatêng cêcriyosanipun mêngsah wau. Sirahipun lajêng katigas, sarta sandhanganipun ingkang pating glêbyar dipun rucati saking badanipun, saha lajêng dipun angge piyambak. Sasampunipun makatên, kapal kajiman ingkang mawi suwiwi wau lajêng dipun tumpaki, saha lajêng kabandhangakên nuju dhatêng pakuwon ingkang kangge ngaso Yakim tuwin Druwis wau. Sarêng têtiyang kêkalih saking katêbihan sumêrêp, Alyasa numpak kapal kajiman anuju mriku, panyananipun botên sanès kajawi pun Tugarin, amila kalih-kalihipun lajêng enggal-enggal anyengklak kapalipun, oncat nuju dhatêng kitha Mosko. Mênggahing gagasanipun, manawi botên enggal-enggal lumajêng saking ngriku, botên wande têmtu dipun pêjahi dening Tugarin. Alyasa lajêng nyêmêthi kapalipun ingkang mawi suwiwi wau, lan sakêdhap kemawon tiyang kêkalih punika sagêd dipun susul. Ing sarèhning ngrumaosi têmtu sampun botên sagêd luwar malih saking bêbaya wau, salajêngipun Yakim lajêng ambalik, nyandhak gadanipun saha lajêng kasawatakên dhatêng ingkang kakintên mêngsah wau. Gada ngengingi dhadhanipun Alyasa, ingkang lajêng gêrêng-gêrêng dhawah ing siti.