Sêmar : Angunandika: e, tak pikir-pikir mula ya têmênan, wong urip kuwi ora kêna anggêdhèkake kamuktèn, kudu ngèngèh-ngèngèh sing buri, awit wong sing duwe turun, kuwi kudu eling marang uripe. Mungguh contone mula iya pirang-pirang: wong sing amburu kasênêngan lan kamuktène dhewe, ora ngèlingi marang pêmburine, kuwi anak turune sing akèh iya banjur padha ora karuan. Tata laire bae rak wus kênyataan, sapa wonge amburu kasênêngane dhewe, kuwi iya ora ngaruhake mênyang anake, apa anake sêkolah utawa mlincur, iya ora wêruh utawa ora ambil kêpala pusing. Anake nakal utawa ora, iya ora ambil pêrdhuli. Wis mêsthi ta yèn anake wusanane iya banjur dadi kapiran-kapirun. Seje karo wong sing mikir nyang uripe, kuwi anak turune mêsthi padha dadi, awit sabên dina tansah mikir lan mrihatinake. Apa sababe, dene anak-anakku: Garèng lan Petruk, padha dadi samtênar-samtênar, ora liya saka gêdhene prihatinku, lagi narayanane lakuku mula iya abot têmênan, wong mangan godhong gandhul thok bae lawase kok nganti 40 dina, ya bênêr sajêrone mangan godhong gandhul mau sok katutan sêga têlung piring lan sambêl salayah, ananging...