Ingkang dados bakuning kasarasan sarta longgoripun lare, saperangan agêng pinanggih saking têdhanipun, dene lare ingkang nêsêp bakuning têdha wontên ing ibunipun, lare ingkang nêdha sarana kadulang punika botên prayogi, cêkap dipun sêsêpi kemawon. Têtakêran anggènipun nêsêpi, tumrap lare umur kalih dumugi tigang wulan, sabên kalih jam sapisan, manawi sampun jam sadasa dalu dumuginipun enjing, kêdah botên dipun sêsêpi. Saya mindhak umuripun, wêkdal wancinipun nêsêpi kêdah dipun panjangakên, ngantos dumuginipun tiga kawan wulan, malah kangge ing salajêngipun anggènipun nêsêpi namung sabên tigang jam sapisan, dene manawi dèrèng wancinipun nêsêpi môngka nangis, kenging dipun sukani toya umob ingkang sampun mangêt-mangêt. Anggènipun ngombèni toya punika kala-kala kêdah dipun kulinakakên, paedahipun supados botên gadhah sêsakit cangkêm.