pasar. Jare jaman biyen, wong bisa mangan warek wae atine wis tentrem. Ning aku kok ora, yen kakehan pikiran sing njur marahi kuwur, senajan awak kesel lan wetenge ngelih, arepa ana lan weruh pangan ya ora selera. Ta rakya bedane akeh ta simbah biyen karo aku saiki?. Sing banget marahi banter mikir kuwi yen bocah-bocah diaba S.P.P lan kebutuhan sekolahe sing kudu enggal diwujudi. Mangka yen disawang satleraman pancen kurang pas. Kayata, ngapa bocah S.M.P kok ndadak kudu wisata neng Bali sing wragade ora sithik. Jare bocah ben ngerti budaya lan tradhisi Bali sing kawentar kuwi. Ning guru rak ora ngerti lan ora mikir, piye status ekonomine wong tuwane murid?. Gandheng iki kudu, senajan sirah pusing tujuh keliling, ya kudu wong tuwa nabrak-nabrak kareben entuk dhuwit kanggo cukupe anak.