Baris cilik bisa ngalahake mungsuh akèh lan sangkêp gamane, yèn bisa masang gêlar. Gêlar lan akal iku bisa nutupi kuciwamu, dadi katon bêcik lan luwih, sarta nuntun marang kaslamêtan. Nanging wong arêp pasang gêlar iku ora kêna pisah karo ati candhakan, awas maramarang. butuhing lawanane. Lumrahing manusa iku ora ngopèni prakara rèmèh-rèmèh, nanging malah panyandhakmu marang prakara rèmèh-rèmèh iku kang makolèhake gêlarmu. Wong bodho sawatara yèn bisa candhakan ing tandange lan gunême, bisa kaling-kalingan bodhone, katone ing wong liya: mung pintêr bae. Cacading awak bisa ora katon dening pacakan, kapintêran, karosan lan kadigdayan, tanpa guna yèn ora kanthi gêlar utawa akal. Wong sugih akal iku durung masthi wong goroh. Sabisa-bisa aja nandukake akal kang awêwaton goroh, yèn kakehan goroh: gampang katara, utawa kuwalêsan.