Sayêktosipun, Abdullah inggih sampun mangrêtos, bilih ungêling tiyang sêpuhipun wau lêrês sadaya, dados inggih ngrêtos dhatêng lêpating tindakipun, nanging sawarnining tindak lêpat, punika rosaning dêrêngipun botên nate kêndhih dening pêpèngêt rahayu, èngêtipun tansah dipun pabêni ing supe. Ngantos dangu Abdullah namung kèndêl kemawon, nanging dangu-dangu lajêng mungêl kados wêwangson: Hêm, nanging kadospundi malih, kula sampun kalajêng nyagahi pamundhutipun sang putri, kula isin yèn ta ngantos nyidranana.