kêna kanggo mikir-mikir nicil / nanging adat lumrahe kalepyan / barêng wis cêdhak elinge / banjur anumbuk-numbuk / ora ketang nêkuk nikêli / anggêre bae bisa / pakewuh ditêmpuh / lan manèhe uwis lumrah / thok êthêle yèn nuju dina riyadi / mung isi kabungahan //