Sang Satyawan jumênêng, ing nalika punika Sang Satyawan sawêg èngêt, bilih anggènipun sare punika wontên wana, mila lajêng ngandika: yayi, anggonku mênyang alas karo kowe, iku pêrlu ngupaya woh-wohan, karo kayu garing, nanging barêng wadhahing woh-wohan wis kêbak, aku banjur madung kayu, kongsi aku ora kèlingan apa-apa, mung banjur kêsusu turu, ora ana kang dak elingi manèh, kajaba sakiwa têngênku katon pêtêng. Mung sajrone pêpêtêng mau, nuli katon ana wong sumorot cahyane. Sawitri, manawa kowe wêruh mara critakna, wong mau sapa yayi, critakna sakawruhira bae. Iku apa impèn apa [a...]