Wangsul sapunika kados pundi patrap pratikêlipun damêl tatanan, punika kula sumanggakakên ing panggalihipun para sarjana sujana ingkang trêsna ing basa saha sastra Jawi, jêr inggih panjênênganipun sadaya ingkang kajibah ambangun. Punapa sabên-sabên ngawontênakên pakêmpalan, lajêng ngulêmi para ingkang anggalih bab wau, sabên taun ngawontênakên konggrès, kangge anêtêpakên, bilih sampun kaputus ing konggrès lajêng têtêp kangge têturutan utawi wêwaton. Dene sae saha sampurnanipun, ing ngajêng sampun kula aturakên, inggih kalihan lumampah, anggêripun tansah dipun parsudi dangu-dangu inggih sae, jêr sae dadakan punika inggih botên wontên. Puwungan, sawujud-wujudipun kêdah lajêng dipun angge, anggêripun sami sarujuk, saekakapti sami ngagêm tatanan wau, inggih sampun sakeca. Dene ing têmbe wingking wontên usul badhe ngewahi wêwaton ingkang sampun kaangge wau inggih dipun rêmbag malih. Bilih têtela langkung lêrês, inggih kêdah katampi. Lêrês wêwaton lajêng tansah ewah-ewah,