1 Para Sadulur, kang dadi pepénginaning atiku lan pandongaku marang Allah yaiku, supaya wong-wong mau padha kaslametaké. 2 Amarga aku neksèni, yèn pancèn padha mempeng anggoné padha ngabekti marang Allah, nanging tanpa pangertèn kang bener. 3 Sabab, amarga padha ora mangerti marang pakaryaning Allah kang mbeneraké, sarta ngupadi beneré dhéwé, mulané padha ora sumuyud marang apa kang bener tumraping Allah. 4 Sabab Kristus iku kang dadi kawusanané angger-anggering Torèt, satemah saben wong kang pracaya banjur kabeneraké. 5 Sabab Musa nyerat apa kang bener miturut angger-anggering Torèt, mangkéné, "Sapa kang nglakoni angger-angger, iku bakal urip marga saka iku." 6 Nanging apa kang bener awit saka pracaya, iku uniné mangkéné, "Aja ngunandika ing sajroning atimu: Sapa ta kang bakal sumengka menyang swarga?" yaiku kanggo ngaturi Kristus tumedhak, 7 utawa, "Sapa ta kang bakal mudhun menyang teleng-palimenganing pati?" yaiku: Kanggo nginggahaké Kristus saka ing antarané wong mati. 8 Nanging kepriyé uniné? Mangkéné, "Pangandika iku cedhak karo kowé, ana ing cangkemmu lan ana ing atimu." Yaiku pangandika bab pracaya, kang dakwartakaké. 9 Sabab, menawa sarana cangkemmu kowé ngakoni yèn Yésus iku Gusti, lan atimu ngandel menawa Allah wus mungokaké Panjenengané saka ing antarané wong mati, kowé bakal kaslametaké. 10 Sabab, sarana ati wong anggoné