Sasamunipun cariyos kados ing nginggil wau, Ilya lajêng enggal-enggal bidhal nuju dhatêng margi agêng ingkang anjog dhatêng ing kitha: Murom. Wontên ing margi prapatan, piyambakipun lajênga angêntosi kadosdene pakènipun têtamu tiyang sêpuh tiga wau. Dèrèng ngantos sêtêngah jam anggènipun ngêntosi wontên ing ngriku, Ilya dumadakan saking katêbihan lajêng mirêng ambêngingèhipun bêlo, lan botên watawis dangu wontên grobag dhatêng. Ing wingking dipun cancangi bêlo, dene bêlo wau wujudipun awon sangêt, kajawi sakit lan gudhigên, wulunipun katingal ngrembyong lan gèmbèl. Ilya enggal-enggal murugi dhatêng tukang grobag saha numbas bêlo wau kanthi tanpa kaawis malih. Salajêngipun bêlo nuntên katuntun kalêbêtakên ing gêdhogan saha tansah kajagi sampun ngantos wontên tiyang ingkang badhe sagêd sumêrêp. Tigang wulan laminipun anggèning Ilya anjagi bêlonipun kadosdene anjagi anakipun piyambak wau, sabên dintên bêlo wau dipun têdhani gandum saha dipun ombèni toya tuk ingkang bêning sangêt. Sabên enjing kapal wau dipun kêrok, dipun êlus-êlus lan dipun ajak omong kadosdene omong kalihan tiyang limrah. Kapal wau kadosdene mangrêtos punapa ingkang dipun cariyosakên dening bêndaranipun enggal punika, saha lajêng ambêngingèh kadosdene amangsuli omonganipun. Sarêng panjaginipun ingkang makatên wau sampun jangkêp tigang wulan, ing wanci dalu