Kula sadaya kêdah wani ngakêni, bilih sport ingkang katindakakên mawi têtandhingan punika, mbêbayani, langkung-langkung tumrap lare, margi lare punika taksih gampil sangêt kaêrèh dening hawa nafsunipun. Lare punika mêsthi kadunungan watak egoistisch. Watak punika botên badhe ical, nanging malah mindhak dening kêpenginipun unggul, kêpengin angsal pangalêmbana utawi bêbingah (prijs). Kula sampun asring nyipati piyambak, bilih sport punika ugi murugakên botên burus (eerlijk), mangka para panuntunipun ugi sampun saklangkung anggènipun nêrang-nêrangakên kadospundi mênggah anggêr-anggêring kasusilanipun wontên ing têtandhingan. Theorie kalihan praktijk tansah katingal têbih sungsatipun, botên sanès ugi saking klèntuning caranipun.