Petruk : Yah, kuwi rak pagaweane wong ngêmis. Wis, saiki rungokna, dak caritani lêlakonku ana ing Surakarta. Ing ngarêp wis dak kandhakake, yèn tumêkane ing Surakarta sing tak jujug dalême têtêpunganaku dhèk biyèn, kang jumênêng dhoktêr ana ing kono. Ing sarèhning panjênêngane wis lawas ora kêtêmu karo aku, sajake bungah bangêt dak sowani. Mulane aku iya diurmati sakayange têmênan, lagi anu aku wis kôndha, yèn Surakarta kuwi nagara karajan, mulane solah-tingkah utawa manèh basaku iya tak ati-ati bangêt. Kanggo ambuktèkake, yèn ana ing kono aku prasasat wis mrungsungi dadi wong Sala cêkèk, ing kene tak tirokne rêrêmbuganaku karo sing kagungan dalêm. Môngga dhi Petruk, lênggah, lênggah, sampun dangu botên pinanggih, punapa sami sugêng,