Kula piyambak nglampahi, gadhah lare dèrèng sapêkên, kêpêksa sampun: mêmatut bujakrama, dening amomong tamu, badhe tilêm botên sagêd. Bibar sapêkênan, bathinipun: kula nandhang sakit bêntèr, rencang-rencang ugi sami sakit, kêtandhêgan sayah, sami anggrêsah, sami angrêsula, punika sampun wataking rencang, lah tiyang nyambutdamêl padintênan kemawon: grundêlan, bok punika padamêlan wêwahan, makatên panganggêpipun. Beda lan wontên ing dhoktêran, kados ta para pêrplèstêr, anggènipun nyambutdamêl namung sami sarwa andêmênakakên, nglêgakakên, ngukupi sêsukêr punika kados angraup uwos kemawon. Mila sarêng anak kula wau gadhah lare malih, ngantos kaping sakawan inggih sami wontên ing dhoktêran sadaya, dalah mantu-mantu kula botên nate wontên ingkang gadhah lare wontên ing griya, tamlutamtu. sami wontên ing dhoktêran ugi.