Kocap para sêpuh lênggahipun angêmpal sami sêpuh (miyambak) sawênèh wontên ingkang sadangunipun namung tansah anjingglêng ngêmatakên suraosing sêrat ingkang sawêg kawaos, memba pakartining murid ingkang pinuju winêjang dening gurunipun, babagan ngilmu sajati. Kosokwangsulipun tumrap ingkang drêmba, wontênipun ing ngriku namung tansah ngantuk athêklak-thêkluk labêt saking kêtuwukên têtêdhan, punika sadaya yèn rinaos malah amêwahi pantês. Têtiyang samantên kathahipun wau, satunggal-satunggalipun botên wontên ingkang anggadhahi raos sêrik, sabab anggèning tansah pêpoyokan, garap-ginarap, punika dados cihnaning guyub rukun.