Injil: Mateus 10:40-42 Tujuan: Maringi papan, tetulung, ngulungaken asta kaliyan sadhengah priyantun lumantar punapa ingkang kita gadhahi kanthi tulus ikhlas, mboten nggadhahi pengajeng-ajeng nampi piwales bab punapa kemawon. v Khotbah Jangkep Para sedherek ingkang kinasih ing Gusti Yesus Kristus, S atunggaling wekdal wonten gereja ingkang nimbali pelados ngladosi ibadah lan paring paseksi ngengingi peladosan ingkang sampun katindakaken ing salebeding 20 taun. Piyantunipun prasaja sanget, piyambakipun anggenipun khotbah boten ngagem jas utawi dasi. Khotbahipun ugi prasaja, ananging cetha lan titis sanget. Lan ingkang ndadosaken pasamuwan sami langkung kesengsem inggih punika manahipun. Piyambakipun nggadhahi niat ingkang tulus anggenipun leladi tumrap lare-lare gelandangan, tiyang-tiyang kampung ugi para tiyang ing pakunjaran. Saking manahipun tuwuh keyakinan bilih punapa ingkang dipuntindaaken punika prakawis ingkang leres, awit nyondhongi pangandikanipun Gusti, piyambakipun nampeni sedaya tiyang tanpa mawang tiyang. Menawi kita tandhingaken kaliyan keyakinan pandhita kala wau, saestu leres. Kita leladi kagem Gusti kita boten perlu nindakaken kanthi cara ingkang ngedab-edabi, ananging kita saged miwiti kanthi prakawis ingkang prasaja, “ngaturi toya seger” tumrap tiyang tiyang ingkang kekirangan. Bok bilih sampun sawetawis wekdal pangertosan ngengingi leladi punika namung ing salebeding tembok gereja kemawon. Boten ateges punapa ingkang sampun katindakaken ing salebeding gereja punika lepat, ananging ngemuti pangandikanipun Gusti Yesus, sampun samestinipun kita ugi nggatosaken sedherek ingkang wonten sanjawinipun gereja. Mila sampun wancinipun kita leladi dhateng sedherek ing sanjawining gereja amrih saged ngundangaken kabar kabingahan punika. Aosing pisungsung ingkang kinersakaken dening Gusti Allah sanes prakawis jumlah lan kathahipun, anaging katemenan ing salebeding ngaturaken. Pramila punika, ing Injil Matius 10:42, Gusti Yesus ngendika, “Apadene sapa kang aweh banyu kang seger marang salah sawijining wong cilik iki senadyana mung sacangkir, marga iku sakabatKu, aku pitutur marang kowe satemene: wong iku bakal tampa pituwase.” Salugunipun, toya punika sanes barang ingkang awis, meh sedaya tiyang gadhah, kajawi wonten ing ara-ara. Ananging nalika kita purun nyawisaken lan nyukani toya punika dhateng tiyang ingkang mbetahaken, kita sampun ndadosaken renaning penggalihipun Gusti. Awit estunipun ingkang kita sukakaken sanes namung sadremi toya, ananging katresnan, kawigatosan lan praupan ingkang sumeh dhateng sesami. Lumantar toya sacangkir kala wau, kita nelaaken manah ingkang kebak katresnan. Punapa nate kita trenyuh karana satunggaling prakawis ingkang katindakaken dening tiyang, ingkang estunipun punika prakawis ingkang prasaja sanget nanging katingal tulus lan gita-gita anggenipun nindakaken? Punapa kosok wangsulipun, panjenengan nate nampi satunggaling barang utawi nampi satunggaling pitulungan, ananging manah panjenengan awrat anggenipun nampi karana katingal bilih punika katindakaken karana pamrih? Ing Injil Matius 10:41, Gusti Yesus ngendika,”Sing sapa nampani nabi marga saka dadi nabi, bakal tampa pituwasing nabi. Lan sing sapa nampani wong mursid, amarga saka anggone mursid, bakal tampa pituwasing wong mursid.” Gusti Yesus boten namung ngengetaken kadospundi kita kedah nggatosaken tiyang ingkang kekirangan utawi tiyang alit, ananging kita ugi kedah nggatosaken lan nampi tiyang mursid lan tiyang ingkang leres. Pitedah punika ngengetaken kita dhateng patrap ingkang katindakaken dening Raja Herodes dhumateng Yokanan Pembabtis. Herodes sampun ngginakaken panguwaosipun kangge mejahi Yokanan Pembabtis. Samangke timbalan tumrap tiyang pitados inggih punika kadospundi cara anggenipun ngaosi tiyang mursid, tiyang ingkang sampun leladi kagem Gusti. Asring sanget kita kirang paring kawigatosan, kita ngganggep limrah kemawon menawi tiyang punika nindakaken kasaenan. Sampun samestinipun, tiyang punika ngladosi kita. Temtunipun menawi kita cundhukaken kaliyan pangandika punika, kita nggadhahi kuwajiban nggatosaken gesangipun, nyengkuyung amrih tansah saged nindakaken kasaenan, pitulungan, peladosan. Punapa ingkang saged kita sukakaken amrih asmanipun Gusti kaluhuraken lumantar pelados punika ? Punapa kita ugi nate menggalihaken bilih para pelados punika ugi kagungan brayat ingkang ugi mbetahaken uba rampe gesang ingkang limrah ? Para sedherek ingkang kinasih, Den tampi tiyang sanes kanthi tansah menggalih sae. Kacariyosaken, wonten satunggaling lare ingkang ngelak lan luwe, mlampah sacelakipun perumahan gedhong ingkang sae. Karana raos ngelakipun, piyambakipun kumawantun nothok salah satunggaling griya karana pamrih toya pethak sagelas kemawon. Sinaosa mangu-mangu ananging piyambakipun wantun nothok satunggaling griya. Sasampunipun nothok, satunggaling ibu ingkang taksih nem mbikakaken lawangipun.… Kanthi ajrih lan bingung lare punika matur, “Bu, punapa kepareng kula nyuwun toya setunggal gelas kemawon?” Begja dene ibu punika nggadhahi welas asih, mila ibu punika mlebet mendhetaken satunggal gelas ageng sanes toya, ananging susu. Sasampunipun dipun ombe, lare punika nyuwun pirsa, “Bu, kula kedah nggantos pinten rupiah susu punika?” Ibu punika mangsuli, “Ra sah bok bayar, wongtuwaku mbiyen tansah mulang supaya mitulungi tanpa pamrih.” Ibu punika ningali lare punika kanthi trenyuh. Sasampunipun mataun taun, ibu punika sampun adi yuswa, sampun dados randha, bandhanipun sampun kathah ingkang suda karana kangge wragat pengobatan lan kabetahan padintenan. Karana ing kitha punika rumah sakitipun alit, mila ibu punika dipun bekta dhateng kitha ageng ing pundi rumah sakitipun saestu mumpuni. Dr. Sobur NA, kasuwun supados naliti saestu sesakit ingkang karaosaken dening ibu punika. Sasampunipun nyawang lan wawan rembag saha maos kawontenanipun ibu punika, Dr. Sobur yakin bilih piyambakipun tepang kaliyan ibu punika. Kanthi telatos lan kapinteranipun, Dr. sobur prajanji badhe mitulungi ngantos dumugi sarasipun. Lan Dr. Sobur weling dhateng bagian administrasi supados sedaya tagihan ibu punika dipun tanggelaken dhateng piyambakipun. Pengobatan tansah katindakaken ngantos 3 wulan, ibu punika saestu sampun saras lan pareng kundur ing griyanipun. Ananging, ibu punika malah sisah, karana kedah nglunasi tagihan ingkang sampun ngantos 3 wulan punika. Sasampunipun nampi serat saking perawat, kanthi ajrih amplopipun dipun bikak, iba kagetipun nalika maos: