Petruk : Lha, kaya-kaya wis cukup anggonku angandharakê wêwatêkane wong-wong golongan têlu, yaiku: 1. golongane kang amangeran nyang dhuwit, 2. kang nganggêp dhuwit mung kanggo pirantining golèk pangan, lan, 3. golonganing wong kang nganggêp dhuwit iku kayadene klilip tumraping laku kabêcikan. Saikine kowe bisa amandhing-mandhing êndi kang utama lan êndi kang nistha. Bab kiyi kowe lan aku panêmune têmtune iya dhewe-dhewe, ing sarèhning kowe gandrung bangêt karo motor piyat, têmtune sing kosênêngi ya wêwatêkane golonganing wong kang ôngka 1 mau. Nèk aku kiyi sing tak udi wong mung kautamaning wong ngaurip, mulane nèk kêbênêr nyêkêl dhuwit, imanku iya tansah ora bisa têtêp bae, kalane sêmbahyang, atine ora bisa nyêwiji kaya mêsthine wong kang sumujud marang Pangerane, nanging kok malah banjur kiyah-kiyah nyang êndi-êndi, iya nang gambar idhup, wayang wong, bakmèn lan sapanunggalane, seje karo yèn kanthonge kothong, kuwi panêmbahku marang Kang Kuwasa bisa kanthi sucining ati têmênan, awit atine ora ana sing ngêngridhu ngajak-ajak nyang bakmèn, rèsturan lan sapiturute, mulane yèn duwe dhuwit iya tak gawe dana bae.