Sakdhuwur-dhuwure lemah kang awujud gunung, yen diparani tetep asor ing sak ngisore dlamakan sikil. Pribadine manungsa kang luhur nalar budine kuwi kaya dene gunung kang ketok seka kadohan meger-meger dhuwure yaiku kondhange parkayane, nanging umpama kepethuk iya ijeh andhap asor, ora gumedhe. Manungsa kang gumedhe sanajan ta wus kapileh dadi pangwasane praja, sejatine dudu manungsa kang patut dadi panutan lan pamomonging sapadha.