utawa bênggandêring kuwi prasaksat wis pagaweanku sabên dina. Mêngkono uga dhebat utawa bantah-bantahan, kuwi mèh ganyanganaku sabên esuk. Anggêre aku arêp lumêbu ing kantor, aku iya mêsthi: dhebat rame dhisik. Kaya ta karêpe Mak Kamprèt arêp gawe jangan loncom, aku jaluk digawèkake osèng-osèng kangkung, iya banjur dhebat rame. Dene bab bênggandêring, kaya ta: arêp jagong, utawa arêp nonton gambar idhup tak bênggandêring dhisik, kira-kirane dhuwit sing arêp ditanjakake kuwi apa arêp gawe rusaking kêndhil apa ora. Hara, jênênge aku rak iya wis kulina ta, nyang bênggandêring-bênggandêringan utawa dhebat-dhebatan kuwi, balik apa sing ditongtonake ana ing Surakarta, hla, kuwi ana ing Batawi kene prasaksat mung ana ing impèn bae. Kaya ta: Wayang wong ing Sriwêdari, sing padha main ana ing kono, kayadene: Arjawugu, Sastradirun, lan isih akèh manèh tunggale, kuwi ana ing Bêtawi krungune mung ana ing plat gramapon, kaya ta Dhandhanggula tlutur sing ditêmbangake dening Arjawugu, banjur lakon Sêmar Barang Jatur, iya plat gramopun manèh, sing main: Sastradirun. Mulane, mumpung ana ing Surakarta, tak nêksèkake wujude wong loro sing wis misuwur jênênge kiyi. Hara, apa ora prêlu tumrape awakku. Banjur tongtonan Jawa sing diarani: [dia...]