[...ning] atine si liya iku. Têpa sarira iku laku kang baku dhewe kanggone wong srawungan karo wong liya utawa kewan. Wong bisa nglakoni mangkono, wus aran wong bêcik, wong salamêt, ora bakal nêmu ala saka sapadhaning urip. Laku têpa sarira iku pêncare akèh. Yèn kowe nyangking bêntelan abot, utawa rowa, môngka ana kang anggêntèni, utawa anggawakake, atimu lêga bangêt. Yèn wong tuwamu utawa dhêdhuwuranmu têka nyangking apa-apa, amasthi iya lêga atine yèn kopapagake, banjur kogêntèni gawane. Upama ana dhayoh kosuba-suba kosugata, môngka lunga tanpa pamit nganggo nyênyangking, kowe amasthi calathu mangkene: dibêciki wis ora ana panarimane, andadak nginggat-inggatake. Yèn wong korewangi kangelan sathithik, môngka banjur nundhung-nundhung, iya koarani wong ora