Petruk: Nèk pikiranamu kaya mangkono, kuwi nandhakake yèn kowe ora duwe ati tarima kasih babarpisan, rak wis dadi wajibe nagara kudu tansah ambudidaya ambêcikake kabudidayane para kawulane, dene kadhangkala ana sing ora kadadean, kuwi rak ya wis lumrah, ta. Kosok-baline, sing wis digawe coban-coban dening nagara, kang bisa nuwuhake kauntungan kang luwih akèh tumrap wong bumi rak ya wis akèh bangêt. Mulane kowe aja mung andêlêng coban-coban sing salah kadadean bae, mêngko kowe rak kêna diarani mung arêp golèk-golèk bae. Saiki tak banjurne dhisik omonganaku. Prêlune kang kapindho, nagara mèlu cawe-cawe mau, supaya nagara bisa kagungan wawasan, mungguh kaanane kopêrasi kang diêdêgake mau. Yèn sing nindakake kopêrasi mau durung pati ngrêti, nagara banjur tumuli bisa anguningani, kang banjur paring tuntunan lan sêsurupan amrih bisane tumindak kang kanthi têmênan.