Manawi manut pikajêngipun dhukun utawi tiyang Jawi ingkang dèrèng mangrêtos, usus pusêr kakêthok sadèrèngipun ari-ari mêdal punika sagêd ambêbayani, awikawit. kakintên êrah pêthak lajêng minggah ing wêtêng utawi ing sirah ingkang andadosakên pêjahing biyung. Pikajêngan ingkang botên lêrês makatên punika sêmunipun sampun manjing ing balung sungsumipun tiyang Jawi, ngantos dumugi ing jaman sapunika. Saking sangêting ajrih, sadèrèngipun ari-ari mêdal, ing môngka usus pusêr sampun pêdhot piyambak, pucukipun pusêr lajêng katangsulan kaangsalakên samukawis ingkang awrat kados ta: sela, tugêlan tosan utawi sanès-sanèsipun.