Dhèk jaman biyèn ana sawijining bupati, kagungan sêntana kang dadi lurah desa, nganti karan lurah sêntana. Dene lurah desa mau ing sajroning desane kono kapetung rada ngêrti dhewe, dhasar cukup, tur pintêr, nyantri pisan. Anuju sawijining dina ing dalêm kabupatèn kagungan damêl wilujêngan. Kabèh para priyayi bawah dalêm ditimbali, mêngkono uga para lurah-lurah andikakake sowan kabèh, pêrlu padha mangan enak. Sawise rampung dhaharan, para abdi paladèn padha ngundurake dhaharane. Nanging barêng para abdi paladèn olèhe ngundurake têkan panggonane lurah (sêntanane sang bupati), mêlênggong lan gumun, sabab ing kono sisa-sisane dhêdhaharan mau wis dibuntêli, arêp dibêrkat (digawa mulih). Ing kono para abdi banjur padha grênêngan, si lurah muring-muring nganti kamirêngan sang bupati.