Salajêngipun Tarsan anjog wontên ing papan wiyar, ingkang padhangipun namung saking soroting bolongan alit-alit, sarta ing ngriku pinanggih kathah butulan-butulan ingkang pêtêng sangêt. Nanging Tarsan lajêng botên amigatosakên wontênipun butulan-butulan wau, jalaran ingkang langkung wigatos, inggih punika ingkang dipun padosi, sampun wontên ngajêngipun. Ing kala punika sang soroh amuk sampun sagêd ambanting sang pandhita èstri, sarta katingal ingkang tanganipun akuku landhêp nêdya kapigunakakên kangge anêkêk gurungipun sang pandhita èstri, dene sang pandhita èstri piyambak polah karoncalan badhe bôngga angoncati bêbaya wau.