Mênggahing bab kawontênanipun bôngsa Jawi rêmên dhatêng kaborosan, punika taksih kalimrah sangêt, sayêktosipun tiyang gadhah damêl agêng-agêngan punika, kenging kawastanan têtêp ngambah margining kaborosan. Sapunika ingkang kula manah punika, kadospundi jalaranipun, dene para sadhèrèk Jawi têka sami nindakakên ingkang kados makatên. Punapa tiyang Jawi punika sami rêmên sêsongaran, tangèh yèn makatêna, amargi watakipun tiyang Jawi punika lêmbah manah, andhap-asor. Ananging namung nêdahakên, yèn pancèn tiyang Jawi punika têbih saking watak umuk, utawi sêsongaran. Tamtunipun inggih wontên ingkang makatên, nanging rak botên kenging kagêbyah uyah rêmên sêsongaran.