Dene mardika utawi miji lajêng kaperang dados tigang warni. 1. Mardikaning karajan, inggih punika karajan ingkang tata botên kabawah kaprentah ing karajan sanès, pusaraning praja kaasta piyambak katindakakên sabôngsa. 2. Mardikaning manungsa, lajêng kaperang dados kalih warni. Mardikaning awak, kalihan mardikaning budi. Para raja ingkang jumênêng pribadi punika sariranipun inggih sampun mardika sangêt, kanthi kawibawan. Ananging panggalihipun inggih dèrèng mêsthi mardika, dening taksih anggalih tata-têntrêming praja, taksih marsudi jêjêging adil, tuwin taksih kagungan uwas sumêlang. Amargi manawi lêpat tumindakipun badhe kuciwa, têmah andadosakên kucêming praja. Para sudagar agêng punika bilih badanipun inggih sampun mardika, tur kanthi kamuktèn, nanging manahipun gênah cêtha yèn dèrèng mardika, dening taksih manah daganganipun ingkang wontên ing pundi-pundi, taksih ngajêng-ajêng bêbathèn, tuwin taksih sumêlang yèn kapitunan. Awit bilih lêpat panindakipun sampun tamtu dhumawah ing kasangsara sami sanalika.