Manawi kula nitik kawontênanipun sêrat-sêrat utawi dêdongenganipun tiyang sêpuh-sêpuh, têtela sangêt bilih tiyang ing jaman kina punika kathah ingkang gadhah kaelokan. Punapadene kathah ingkang gadhah sabda pêpali ingkang sapriki linuluri ing akathah, saha ajrih yèn anêraka pêpali wau.