Garèng : Mêngko sik, Truk, aku arêp nyêlani rêmbug. Prakara kang kapisan, iki rada kangelan, sabab banjur kayadene bijig-bijigan karo pangudi mênyang kasarasan. Jarene bocah kuwi wiwit cilik kudu tansah dijaga aja nganti masuk angin, mundhak... mèncrèt, mundhak sêtip, lan êmbuh mundhak apa manèh, mulane papan paturone iya kudu dijaga sing bêcik, sing brukut, nganggo kasur barang, Truk, nanging wusanane dikon sinau urip ana ing têba. Apa iki ora jênêng bijigan karo pranatan ing ngarêp. Sabab si bocah wis kabanjur kulina turu ing panggonan sing kêpenak, nganggo mêndut-mêndut, papan sing brukut, nganggo klambu tilê barang, ana kok banjur dikon sinau urip ing têba, têgêse: dikon urip ana ing sajaban omah, dadi dikon turu ana ing jaba, bokmanawa mung nganggo klasa thok, malah bisa uga dikon lagaran bae. Wayah, bocahe kuwi mau ambok dikon sinau urip cara kêpithing pisan, dikon kungkum ana ing kali, cikbèn ing besuk bisa dibênum dadi... yuyu kangkang.