gumelar ing jagad kabeh, ingkang ana ing sirah kabeh, iku ora ana anduweni rahsa. Jumenang rahsaning Allah, iya iku rahsa, ingkang karsa jisim iku, tatkala wus angunwikani ing rahsa iku saking nurbuwat, mangka sampurna tekade, tetapi iku dudu parasan. Ingkang karsa ing nalane, jisim iku ingkang aran rahsa mulya ingkang karsa ing nala sawiji-wiji, mangka dadi ananira iku kabeh ana ing Allah, kala sawiji-wiji ingkang kita kawruhi iku nyatane ananira, iku kamulyaning Allah, dadi siran makluke, jumeneng Datullah igaranan Sipatullah, krana sira ingaken Sipatullah dene kinarya rambangan, ing paenan wewayangan Allah, mangka ana sira iku ingkang sabenere, dene tan pisah lan jisim kelawan eroh, lan ora pisah kelawan Allah, aja sira samar aningali ing ananira dewe, krana wus nyata ingksng saking pangakening Allah, iya iku ingkang sira tandrikaken, ingkang sira panggih panggih donya lan akhirat, ingkang pangadikane Nabi Salalahu ngalahi wusalam. Mangka sing sapa ora anguwikani ing hasalerahan, dudu amatingsun, nyata wong iku lamun mati kaya matine canthoka, sebab dene ora angunwikani, angsal-ungsule rahsa,