Purbanegara (1918: 29): “Nanging yen den aku sirik, lan kajarah tur kasiyasiya, marang raganire dhewe, marma manungsa wajib padha awas lan eling, den agung sukurira, mring hyang maha luhur, ingkang murba amisesa, raganira ing reh mobah lawan mosik, sarta lawan nugraha. Anut dhawuh wewarahing Gusti, kangjeng Nabi duta nayakaningrat, jumbuh lawan.wewarahe, sang Sri Bathara Wisnu, wong ngaurip ing donya iki jalu miwah wanita,