Saking gagasan kula piyambak, kêrêp maos sêrat-sêrat utawi rêmên kakesahan punika, ingatasing agêsang, pancèn pêrlu sangêt. Kajawi sênêng dhatêng manah: ugi adamêl wêwahing sasêrêpan, beda sangêt katimbang kalihan tiyang ingkang botên nate maos utawi kakesahan. Tandhanipun: nalika kula taksih alit, tumut tiyang sêpuh kula manggèn wontên ing dhusun, wah kula kalêbêt lare ugungan, punapa malih manawi dolan radi têbih tiyang sêpuh kula botên pisan-pisan angsal, angsala dolan inggih muhung wontên salêbêting pakawisanipun piyambak. Mila sadangunipun tumut tiyang sêpuh kula, ingkang kula sumêrêpi botên liya namung mênapa wontênipun ing salêbêting pakawisanipun tiyang sêpuh kula piyambak. Hla sarêng kula umur watawis sadasa taun, kakesahakên saking dhusun utah rah kula dhatêng nagari, pêrlu kasêkolahakên, ing wêkdal punika rumaosing manah