apik dening tangga teparo.Dina kaping telu, ana kedadean sing gawe mangkele ati. Manten anyar lunga wiwit sore. Jarene arep menyang pasar sore. Dienteni nganti jam sewelas durung katon bali,.jam rolas, jam siji meksa durung bali. Jam loro lagi ketok bali.Thok, thok, thok , swarane lawang dithothok saka njaba.“Mlebua wae. Lawange ora tak kunci,” wanngsulane pak Ngadiman.“Menyang endi wae, yah mene kok lagi mulih,” patakone marang anake wedok.“Nonton bareng-bareng pak, menyang Taman Bambu Runcing,” wangsulane anake wedok.Pak Ngadiman ya mung meneng wae, sanajan ing atine rada cekot-cekot. Arep diseneni, wayahe wong turu, mula ya mung trima meneng wae.Pancene saiki wayahe wong-wong padha kedanan bal-balan Piala Dunia. Wong sa donya –paribasane- kabeh padha gandrung nonton bal-balan sing dianakake patang taun sepisan. Mbok ya ngelingi yen dheweke manten anyar durung ganep sepasar. Jaman biyen yen manten anyar ora oleh saka ngomah yen durung selapan dina. Yen mung arep nonton bal-balan wae mbok ya ana ngomah, wong omah ya ana TV. Upamane kancane sing lanang nonton neng omah rak bisa. Ngajak wong lima, apa sepuluh, gedhe-gedhene wong rong puluh rak bisa wong omahe ya jembar. Prastawa-prastawa sing kaya ngono sing marahi sirahe pak Ngadiman tambah cekot-cekot.------------000-----------Teka dinane sepasaran. Besane, lantaran anake wedok kepingin yen sepasaran mengko arep disepasari neng Kedhung Kandhang, Malang. Jarene karo nyambangi villane sing ana Malang lan nonton kebon apel, wong saiki wayahe wis awoh. Budhal saka ngomah pak Ngadiman kumudu-kudu weruh villane besane. Neng ndalan ora dicritakake. Cekake wis teka Malang. Katon omah gedhong njenggarong neng tengah-tengah kebon apel. Nyawang ngiwa, nengen sing ana mung kebon apel. Sesawangan sing pancen nyenengake sapa wae sing ndeleng. Sing katon mung warna ijo royo-royo, kaya penganten anyar.Tekane penganten lan pangombyonge disubya-subya. Besan gupuh anggone mbagekake si penganten lan para pangombyong. Sawise lungguh sawetara lan wawan rembug sauntara lumrahe wong sepasaran, lan mangan apa sing disuguhake pak Ngadiman kepingin mlaku-mlaku ing sakiwa tengene omah gedhong. Anggone mlaku mubeng-mubeng njur marani wong sing megawe ana ing jero kebon kono.“Nembe merdamel napa, pak?”, pitakone pak Ngadiman marang salah sijine wong ing kono.“Niki lho, nembe pados rumput kangge pakan mendha.” “Mendhane kathah ta, pak ?”“Alaaah mboten, namung gangsal.”“O,....... nuwun sewu kula badhe taken?”“Taken napa, pak ?”“Sing gadhah kebon niki sinten, pak?”“Pak Mardi. Niku sing agemane bathik ijo wau.”“Sanes pak Marta,”“Sanes. Pak Marta niku adhine pak Mardi.”“O.....,Nuwun sewu pak, kula badhe nglajengaken lampah ” Ora suwe pak Ngadiman pamit bali marang wong