perbatasan. Adoh anak adoh bojo. Toh nyawa mbela ibu pertiwi. Bayare ya mung lumrah bae. Padha karo pegawe-pegawe negri liyane.Nyandhang nganggone wis salin salaga. Bojone , biasane blanja dhewe menyang pasar mung mlaku bae – jalaran omahe ya ora adoh saka pasar – saiki ora gelem mlaku maneh. “ Lha ngapa kok mlaku. Montor wae pating njenggunuk ora kanggo. Kanggone apa tuku montor yen ora ditumpaki ?’, ngono kandhane yen ditakoni wong. Yen wancine arisan RT apa pertemuan PKK mas-masane dienggo kabeh. Gelang kalung pating krempyang. Luwih-luwih yen undhangan jagong bayi, apa jagong manten, kabeh apa duwene dianggo kabeh. Nganti kaya toko mlaku.Wong iku yen lagi kangggonan bandha donya ya ora kaya wong, yen lagi kerejeken ora salumrahe wong, mubra-mubru blabur madu. Satiba malanganeya sarwa kepenak. Arep mangan enak wis nyepak. Arep tukon-tukon klakon. Arep blanja kari aba. Arep ngapa wong duwe bandha. Nanging yen kasatan donya ya ora kaya salumrahe wong. Paribasan aji godhong jati aking. Mrana mrene mung disempar-sempar ora ana ajine. Disirik wong kaya celeng boloten. Disingkang-singkang kaya asu belang. “ Pi, papi -saiki yen ngundang bojone wis ora pak maneh – tangga-tangga kuwi lho, Pi, ” omongane bojone mbukani rembug.“ Ngapa ?,” wangsulane pak Sastra ayem. “ Tangga-tangga ki nyawang awake dhewe saiki sinis banget. Sajake ewa, piye ta. Jarene papi bisane sugih marga korupsi”, mangkono kandhane sing wedok marang sing lanang. “ Apa maneh saki kabar neng tipi kuwi, saben dina sing disiyarake liyene koprupsi ora ana maneh. Bareng saiki papi diangkat dadi kepala iku lho. Kok nemene tangga-tangga kuwi “.“ Ya ben”, mangkono wangsulane sing lanang. “Mengko rak meneng-meneng dhewe. Lha ngapa ngladeni omongane wong. Sing penting awaake dhewe bisa mangan wareg, nyandhang cukup omah brukut rak uwis. ““ Jane ngono papi ki korupsi apa ora se. Aku suwe-suwe grisinen . “ kandhane sing wedok wiwit rada nesu.“ Lha mami percaya karo aku apa percaya karo tangga ? Mami percaya yen aku korupsi ?” pitakone sing lanang minangka jawaban. “Mami rak ngerti, aku mangkat nyambut gawe isih esuk uthuk-uthuk. Srengenge durung mlethek wis teka kantor. Pegawe liyane isih enak-enak ngorok, ish enak sarapan.Aku wis teka kantor. Aku iki kepala. Aku ndhisiki teka kantor supaya gawean ora kether, pegaweyan ben ndang rampung . Mengko mulih ya mulih nagnti wengi-wengi . Jam sanga ya lagi mulih, karone maneh supaya bisa kanggo anak buah,” kandhane sing lanang kaya wong pidhato.Pancene mono yen ngrungokake omongane tangga ora bisa turu. Nyambut gawe bener dirasani. Dilokake wong, nyambut gawe neng kantor pajek kok goblog. Jaman saiki rak jaman edan , yen ora ngedan ora keduman. Jamane aji mumpung. Mumpung kuwasa, mesthine mbok ya nggunakake panguwasane. Dadi kepala mesthine bisa ngatur. Pokoke kabeh didum rata rak ya padha meneng. Wong sing gawenene bengak-bengok ki jalaran ora keduman. Lha yen didum rata ora bakal cluluk. Ana tetembungan sing nganti saiki isih diugemi pak Sastra : “dadi kepala kuwi aja galak-galak. Yen galak aja cluthak, yen cluthak aja galak”. Mesthi slamete. Pancene pak Sastra anggone dadi kepala disenengi andhahane. Yen ana anak buah kasep, pak Sastra yang mung meneng wae, ora nate nyrrengeni. Yen ana anak buahe salah ya ora enggal –enggal dielikake. Ana rejeki padha didum mula anggone dadi kepala ya sempulur.-----o----Dinane malem Jemuah, bubar Magrib. Kahanan ing kono sepi. Lumrahe ing wektu mahgrib padha tutup lawang.Sabubare mahgrib lagi padha bukak lawang maneh. Wong-wong padha nindakake sembahyang Mahgrib. Kahanan njaba repet-repet rada peteng. Ora ana kemliwere wong, apa maneh bocah-bocah. Kabeh padha mempen ana jero ngomah. Pancene listrik wis ana , nanging isih pating prenca. Omah gedhe-gedhe dhasar platarane isih amba-amba., mula kahanan sangsaya samun. Ora kaya kahanan ing kutha, lampu listrik pating klencar. Teka gang-gang sing cilik wis padhang. Ora ana bedane awan karo bengi. Dumadakan ana swara wong bengok-bengok ,”Thuyul…... Thuyul ……!!!”Wong-wong padha gumrudug teka. Padha pating krenggos. Pating cruwet padha takon, “Endi thuyule …. Endi thuyule ? ““ Mau ana kene, mlayu ngidul… ,“ sumaure sing nemoni pisanan.Wong-wong padha clilang-clileng nggoleki. Ana sing ngalor. Ana sing ngidul, ngulon lan ngetan. Nanging ora ana sing nemokake. Kepriye anggone nemokake wong thuyul iku barang alus. Mesthi wong-wong mau padha ora ngerti.“Wis padha menenga. Mengko dak golekane”, mengkono kandhane mbah Modin. Mbah Modin pancene priyayine wis tuwa. Tur disungkani wong kono. Sejene kuwi yen ana wong sing anake lara panas, ngelu, mules padha nyuwun donga marang mbah Modin supaya anake enggal waras. Sejene ahli ing babagan agama uga bisa meruhi barang-barang sing ora kasat mata. Mbah Modin banjur nyiapake uba rampe. Golek kepiting banjur ditaleni. Yen taline kenceng tegese thuyule ana. Thuyul iku seneng dolanan kewan. Kepiting banjur dimantrani.Temenan ora suwe taline kenceng. Mbah Modin siyaga, karo ndonga. Supaya thuyule gelem ngomong kudu disurupake marang bocah liya. Ora suwe ana bocah sing kesurupan.“ Ayo ngakua, kowe anake sapa ? Yen ora ngaku dak obong”, pitakone mbah Modin marang bocah sing kesurupan.“Ampun mbah…. Ampun mbah. Kula anake ….. pak Sastra.”“Oooooo……”, grenenge wong akeh.