wediku sansaya ilang, amarga pancen dheweke iku dudu dhemit kaya ingkeng wus diceritakake. Sawise dina iku, aku malah asring mrono lan wong-wong desa uga padha biyantu resik-resik Gedhong. Bungah rasane atik, Gedhong iku tambah regeng. Saben bengi akeh wong desa kang padha wungon ana kono. Aku uga asring dolalan Piano. Ora krasa preinanku wis rampung, aku kudu bali menyang Jakarta. Abot rasane ati, nangin aku kudu mlebu kuliah maneh. Sakdurunge bali aku mampir gedhong pamit Van Pasteurm panjenengane uga