Jalaran saking dayaning cêmêthi wau, kadosdene kapal wau tikêl sadasa kêkiyatanipun. Salajêngipun kapal wau lajêng mlumpat-mlumpat inggil sangêt, ngantos Dhobrinya rumaos bilih salaminipun dèrèng nate mrangguli kapal ingkang mlumpat-mlumpatantosmlumpat-mlumpat ngantos. samantên inggilipun. Dhawahipun wontên ing siti, sukunipun ngidaki naga pintên-pintên ingkang lajêng sami pêjah sanalika ugi, lan malumpatipun malih anjalari sela pintên-pintên ingkang sami kontal sarta andhawahi naga sanès-sanèsipun malih, ingkang ugi lajêng sami pêjah. Makatên ugi naga alit-alit ingkang sami anggubêt ing suku, jalaran saking inggiling malumpatipun kapal wau, sami dhawah saha katanggor ing sela, ingkang ugi sami tiwas sadaya. Sakêdhap kemawon sampun botên wontên naga alit satunggal-satunggala ingkang taksih gêsang. Sadaya sami angglèsèh pêjah wontên ing ngriku. Ing ngriku Dhobrinya lajêng mêncolot mandhap saking kapalipun, nyawang kathahing sawêr ingkang sami pêjah wau, sarta lajêng ngunandika makatên: kapriye wusanane pêrangku mêngko karo naga Gurindayêksa, ora prêlu tak gagas dawa. Kang gawe lêganing atiku saiki, dene aku bisa ngluwari praja Ruslan saka calon mungsuh kang tanpa wilangan cacahe iki. Sabab naga cilik-cilik iki, yèn pinaringan bisa urip têrus, ing besuk mêsthi luwih ambêbayani katimbang kang uwis-uwis. Dene saupama aku tumêka ing tiwas jalaran mungsuh karo naga Gurindayêksa iki, kaya-kaya ora pati andadèkake sabab, awit mungsuhe praja Ruslan mung kari siji, iya naga Gurindayêksa kuwi bae. Lan samôngsa-môngsa naga mau tumêka ing tiwas, kang sabanjure praja Ruslan bisa luwar saka bêbaya naga mau, dadi patiku iki sathithik-sathithik ana