omahake utawa dipalakramakake. Diarani diomah-omahake amarga mantu iku nyawijekake anak wadon lan pawongan lanang supaya manggon ing sawijine omah. Diarani palakrama, dumadi saka tembung wong kram kang tegese mlangkah. Dadi tembung palakrama mengku teges mlangkah tumuju menyang madyaning bebrayan anyar supaya bisa awoh kabagyan, kamulyan, lan katurunan. Mula saka iku, jaman biyen ing upacara majemuk utawa dhaup nganggo acara nglangkahi pasangan sapi utawa kebo. Upacara adat penganten Jawa jaman biyen, wiwit saka ndhodhog kori nganti tekan ngundhuh mantu kabeh ditata. Amarga kabeh sarwa ditata, mula saben acara ana acara sesorah. Sesorah kang magepokan karo adat mantu iku cacahe akeh banget, yaiku: 1. Atur nalika ndhodhog kori (nembung), biasane ora diwara-warakake2. Atur pasrah paningset lan atur panampa pasrah banyu siraman3. Atur pasrah banyu siraman lan atur panampa pasrah banyu siraman4. Atur pasrah calon penganten lanang ing acara midodareni lan atur panampane5. Atur pamitan ing acara midodareni lan atur waluyane6. Atur pasrah calon penganten lanang nalika arep ijab lan atur panampane7. Atur pasrah calon penganten lanang nalika arep majemuk/temu lan atur panampane8. Atur pasrah penganten sarimbit nalika ngundhuh mantu (sepasaran) lan atur panampane9. Atur pambagyaharja ing acara siraman, midodaren, majemuk, utawa ing pahargyan, lsp