Kados sampun cêkap anggèn kula anggambar gunanipun pakêmpalan tunggil damêl tumrap para warganipun. Botên ngêmungakên jalaran saking guyub rukunipun, lajêng sagêd sêsarêngan ambudidaya dhatêng indhaking drajatipun, nanging ugi badhe sagêd ngindhakakên kasagêdanipun mênggah ingkang dados kuwajibanipun. Amila kula asring sok gumun, manawi nyumêrêpi tiyang, ingkang ngêmohi dados warganing pakêmpalaning kônca-kancanipun ingkang nunggil damêl. Tiyang ingkang makatên wau, prasasat kados tindakipun sawênèhing pokrul bambu ing satunggiling dhusun, punika manawi wontên kaprêluaning dhusun, kados ta: gugur gunung, lan sasaminipun, babar-pisan botên purun tumut cawe-cawe, nanging manawi ing ngriku wontên kêndhurèn, botên sande inggih tumut mênthongsot wontên ing ngriku. Makatên ugi mênggahing tiyang ingkang botên tumut lumêbêt dados warga pakêmpalan tunggil damêl, punika ingkang dados rêkaosipun, kados ta: ambayar arta urunan minôngka panggêsanganing pakêmpalan, lan sapiturutipun, botên tumut ngraosakên, nanging manawi wontên untungipun, ingkang jalaran saking pambudidayanipun pakêmpalan wau, têka nglênyêm tumut ngêcap-ngêcap. Ewasamantên kula botên badhe maibên dhatêng tiyang ingkang anggadhahi tindak kados makatên punika, awit satunggal-satunggaling manusa punika têmtu anggadhahi kayakinan piyambak-piyambak. Nanging mênggahing kula, tinimbang dipun wastani botên guyub, sarta ing têmbe badhe mêthik woh ingkang sawaunipun kula botên tumut nanêm witipun, manawi para kônca kula ingkang sami nunggil damêl, ngêdêgakên pakêmpalan, kula namung badhe ngombyongi kemawon.