Sarêng sampun antawisipun sataun, sangunipun Ki Tanujaya sampun nipis, malah kapalipun kalih pisan sampun sami dipun sade, yatra pêpajênganipun ugi sampun kangge bêtah sarta kangge nguja kêkajênganipun Bagus Burham wau, badhe nyuwun kintunan arta dhatêng Surakarta namung tansah pakèwêd manahipun, sapisan botên wontên ingkang dipun kèngkèn, kaping kalih dèrèng mèmpêr bilih sangunipun yatra dumugi sapunika sampun têlas, môngka manawi dipun garap kalayan pangatos-atos, yatra gangsal atus reyal makatên manawi namung kangge kabêtahanipun tiyang kalih kemawon, salêbêtipun kalih taun mêsthi dèrèng têlas, môngka punika sawêg angsal sataun langkung sakêdhik, sangunipun sampun nipis, kapalipun kalih pisan sampun dipun sade, mila Ki Tanujaya manawi angraosakên momonganipun sakalangkung rudatosing manahipun, langkung malih manawi nyumêrêpi lêlampahaning awakipun anggèning botên angsal manah Kangjêng Kyai Imam Bêsari, saya susah sangêt manahipun, amila sasagêd-sagêd kajawi namung badhe angêndhak kêkajênganing momonganipun ingkang kirang prêlu, sarta ingkang