Ngagêsang punika bilih dipun petani kalihan taliti makatên, sayêktos kathah sangêt ingkang dados sandhunganipun jiwa raga. Kadospundi, nêmbe ginêman sakêcap, lumampah sapêcak, têrkadhang gampil kengingipun sandhungan. Bilih makatên, manungsa wau nyata yèn dagingipun sèkèng. Amila cocog kalihan pangandikanipun para sarjana, makatên: samubarang kang obah iku, masthi owah, samubarang kang owah, andarbèni rusak. Dados têtela, manungsa botên langgêng kawontênanipun. Sarèhning makatên, murih sampun kêsangêtên ing gêsangipun, prayogi anyumêrêpana ingkang dados bekaning ngagêsang, awit bilih lajêng kaumbar, têmahanipun botên prayogi.