[...n] ingkang rama, saking lantiping panggalihipun, kanthi dipun lalar- lalar ing salêbêting batos, tumuntên manggihi nayaka sêpuh kêkasihipun ingkang rama, dhinêdhês-dhêdhês punapa baya ingkang dados witing prihatosipun sang prabu. Dangu-dangu ingkang dipun dhêdhês-dhêdhês matur walèh mulabukaning lêlampahan, anggènipun sang prabu badhe mundhut garwa Dèwi Satyawati, nanging awrat sangêt bêbananing sudarmanipun, satêlasing aturipun nayaka sêpuh, sang prabu anom mlajêng têdhak dhatêng ing griyanipun juru misaya mina, kadhèrèkakên para pinisêpuh pangajênging para satriya ing Ngastinapura, sarêng sadaya sampun sami satata lênggah, juru misaya mina matur: dhuh gusti bêbanthènging para satriya, têtela bilih paduka punika agêng pangwasanipun, awit putranipun Sang Prabu Santanu namung paduka piyambak, mênggah wigatosipun rawuh paduka punika kawula ugi sampun mangrêtos, amila kawula ing mangke badhe matur prasaja kemawon, sanadyan putrinipun Bathara Endra pisan ingkang dipun lamar rama paduka sang prabu, môngka botên saèstu kadadosan, jalaran saking eloking bêbana, ingkang minôngka têtumbasaning badhe pangantèn èstri, sayêktosipun tamtu badhe kaduwung, ananging kawuningana radèn, tiyang agung ingkang nurasakên pun Satyawati, kautamanipun ugi satimbang kalihan paduka, sarta sampun nate ngandikakakên sakathahing kautamanipun rama paduka sang prabu, punapadene ugi ngandika, bilih ingkang pantês dados tatimbanganipun Satyawati punika namung rama paduka. Malah kala rumiyin sampun nate wontên brahmarsi apêparab Rêsi Asita, nglamar pun Satyawati, kawula wangsulakên, amargi wontên pakèwêdipun, inggih punika botên lêga manah kawula manawi wontên sutanipun kuwalon, ingkang makèwêdi anakipun jalêr pun Satyawati, dhuh gusti, inggih namung punika atur kawula, mugi paduka angêgungna pangapuntên.