[...ntên] damêl-damêl, sang pangeran dipun dhodhog kapurih enggal tindakipun, sawêg punika sang pangeran jajal-jajal kadhawahan tangan tiyang, rumaos kenging wêwêlakipun ingkang rama anggènipun mrêngkang nulak karsa botên angajêngi dhatêng pandamêl sae nêmah dhatêng pandamêl awon, ananging gêtunipun sampun kasèp, sarta botên lirip ing tekad anggènipun labuh pati dhatêng pacangan, mila lajêng kapupus punapa dhawuhing takdiripun badhe dipun lampahi kalayan eklasing manah, supados angènthèngakên panggalih nyangkul sakathahing padamêlan awrat ingkang badhe dipun lampahi, awit sang pangeran sampun mirêng rêraosaning Baduwi yèn sariranipun badhe dipun sade dhatêng juragan tiyang ing Yahman, sang pangeran angrês galihipun tut wingking tiyang Baduwi ngambah pawêdhèn ing wanci tibra kala, sampeyanipun malêpuh sampun botên karaosakên, ciptaning galih: sanadyan pinupuha ing tiyang Baduwi bilih sang pangeran sampun ambruk sayêktos ical karkatipun dados yèn mangke siniksa gampil ing pêjahipun, ciptanipun sang pangeran tansah sulaya ing pangajêng-ajêng, tindakipun sampun angêtok karosan, taksih tansah dipun pisakit turut margi, dening namung kamanah rindhik, botên rikat kados piyambakipun, têka gadhah têpa bêtah ing panas ngantos kados minangsi badanipun, sarta ngapal ing talapakan ngantos kados kuliting warak,