Liripun sinau, inggih punika tansah ngudi indhaking kaweruh lair lan batin. Liripun mucal, tansah aweh obor dhateng tiyang ingkang saweg nandang kapetengan budi. Hewadene ingkang tansah dipunudi dening tiyang ingkang wicaksana inggih punika sageda nyumerebi cacadipun piyambak sarta mbudidaya kados pundi amrih saenipun, punika katindhakaken saderengipun paring pamrayoga dhumateng asanes.