ingkang katuju namung dhatêng dalêmipun para priyantun tuwin dhatêng dalêmipun para luhur kemawon, ciptaning manahipun, bokmanawi wontên ing ngriku têmtu lajêng sagêd pinanggih kalayan gampil, ananging tiwas dipun lampahi dados tiyang ambarang ura-ura, ewadene ingggih mêksa botên sagêd pinanggih, sarêng sampun têtela botên wontên wusananipun, pêpuntoning manah namung badhe mantuk dhatêng Surakarta, dipun angkah mangkat benjing enjing wanci bangun enjing, Ki Jasana wontên ing pondhokan tansah mêrêm mêlik botên sagêd tilêm, ingkang dipun gagas badhe kadospundi aturipun, dene tiyang sêpuh kautus ing bandara sampun kalih wulan mantuk ngalênthung, sarêng sampun jam kalih dalu Ki Jasana karaos ngantuk, sanadyan sampun dipun slamur-slamur, mêksa botên kenging dipun sayuti, saking sangêting aripipun, lajêng tilêm wontên salêbêting salamuran, dèrèng sapintêna danguning anggènipun tilêm, Ki Jasana supêna dipun panggihi Kyai Ngabèi Yasadipura, dipun dhawuhi sampun ngantos mantuk rumiyin, anggènipun madosi Bagus Burham tuwin Ki Tanujaya, sawatawis dintên malih badhe sagêd pinanggih, sarta manawi sampun sagêd pinanggih, Ki Jasana kadhawuhan amituhu punapa sakajêngipun Ki Tanujaya kemawon, Ki Jasana sawêg matur sapunika pamanggènipun wayah jêngandika wontên ing pundi, dèrèng ngantos dipun paringi pangandika Ki Jasana kasêlak lajêng nglilir, tanginipun [tanginipu...]