ngrisak manah, anak wiwit bayi sampun nyukani padamêlan, bapa biyung kapurih ngopèni, manawi sukêr sakit, tiyang sêpuh kapurih rêkaos, manawi lare ambêlêr, tiyang sêpuh kapurih anyêl, manawi murang sarak, tiyang sêpuh kapurih risak manahipun, dene pungkasanipun, manawi anakipun ngrumiyini pêjah, tiyang sêpuhipun kapurih nangis, malah kapurih ngênês pisan. Dados ngasoning tiyang sêpuh ingkang gêgayutan kalihan anak, punika manawi anakipun sampun uwal saking anggènipun dados têtanggêlan, ing ngriku kasanepakakên luwar saking paukuman.