Sarêng nabi Iskhak sampun sêpuh, paningalipun sampun suda. Ing satunggaling dintên animbali Ésaf, pangandikanipun: "Aku iki wus tuwa, ora wêruh ing dina ênggonku mati. Kowé ambêdhaga khéwan kang takdoyani, tumuli cawisna! Supaya kowé dakparingi pangèstu, mupung aku isih urip."