[...kal] diarubiru, supayane kowe kabèh aja nganlinganti. ora duwe papan padunungan kang têtêp. Dadi aja nganti kowe kabèh dadi korbane dosane bapakmu, kang wusanane kowe kabèh banjur blulunan mênyang ngêndi-êndi. Mung bae pamêlingku, satêkamu ing ngomah, poma, cumplung-cumplung kang tumêkane saiki dadi pêpasrène omahmu, padha pêndhêmên kang kanthi bêcik-bêcik. Bênêr, kowe wis nyoba nêdya mrêjaya nyang aku, nanging babarpisan aku ora duwe ati kêpriye-kêpriye nyang kowe. Wis, saiki padha muliha, nanging, ati-ati, yèn sapungkure iki, kowe nganti wani ngrusak katêntrêmaning dalan, sarta mêmatèni wong-wong kang tampatanpa. dosa, wis mêsthi yèn omahmu bakal tak gawe karang abang, sarta kowe kabèh bakal tak patèni sarana pêdhangku iki. Kowe aja pisan-pisan anduwèni pangira, yèn kowe bakal bisa ngoncati nêpsuku, sabab yèn kowe kabèh nganti nêrak wêwalêrku mau, sanadyan kowe tumêka ing pungkasaning jagad, mêsthi bakal kêcandhak ing tanganku. Mulane poma-poma, aja pisan-pisan kowe kabèh wani ngrêridhu katêntrêmane praja dalêm kene, lan saiki tumuli muliha.