Sarêng dumugi salêbêting guwa, kula botên ningali ing padhang hawa malih, tansah anut salampahing toya, botên sumêrêp ing purug. Angantos sawatawis dintên nggèn kula lêlampah wontên salêbêting pêpêtêng, botên ningali padhanging rintên babar pisan. Lami-lami guwa wau sangsaya andhap, mèh sundhul ing sirah kula, sangêt andadosakên susahing manah, kula anêdya anyingkiri bilai punika, sadangunipun anggalih, ngupados akal, kula sambi anêdha sakantuning sangu, sacêkapipun amurih gêsang. Sanajan sangêt nggèn kula nggêmèni sangu têtêdhan wau, ing wêkasanipun ugi têlas. Anuntên kula tilêman, mênggah sakêdhap utawi dangu