Kacarita si Lurus, bocah kang alus budine, diaruh-aruhi mêngkono iku ora sêrik, malah banjur mèsêm sarta mangsuli: ''Mur, aku wis ngira yèn kowe ki dahwèn sarta sumangkeyan ... Bênêr kandhamu iku, pêtêng utawa padhang tumrape aku ora ana bedane, nanging mangêrtia, obor iki pêrlu bangêt ing awakku, dakênggo madhangi wong dêksura kang kumingsun, supaya aja kongsi nunjang