Pitakenanipun, kados pundi seratan suci punika kaginaaken ing jaman Kitab Suci? Panggilut tumrap pitakenan punika nuntun mring jatining seserepan tumraping pasamuwan rikala semanten ngantos ing jaman sapunika. Liripun, pakaryan Dalem Gusti ingkang milujengaken tetep sami, wiwit ing mula buka, sapunika ngantos salami-laminipun. Pakaryan kawilujengan ing saben jaman mbetahaken wadhah srana rumpakaning sastra. Dadosa ingkang kawedhar ing tulis punapa dene lesan, ngantos ing cak-cakaning gesang. Kanthi mekaten, kawruh tapsir ingkang kaginaaken dening para guru ing jamanipun Gusti Yesus dados penting kangge srana ndhudhah mutyara adi ing Kitab Suci. Wonten ing Kitab Injil umpaminipun, Gusti Yesus anggenipun nerangaken Kitab Prajanjian Lami pranyata laras kaliyan seserepan tapsiripun para guru Yahudi (van Olst, 2006:56-57). Saking ngriki kita mangertos bilih pasamuwan wiwitan mapanaken Kitab Suci miturut pandoming Liturgi. Kawruh punika winastan tapsir tipologis ingkang beda kaliyan tapsir alegoris! Tapsir tipologis ngemu pikajeng kangge manggihaken larasing suraosipun Kitab Suci utawi harmonisasi ingkang beda kaliyan benang merah. Tapsir tipologis kanthi mekaten saged kaginaaken kangge nyuraos tata wacana wara ingkang kacawisaken dening Pasamuwan Suci.