Petruk : Wiyah, wiyah, ambok aja rupa-rupa mêngkono, Kang Garèng, aku ngandhakake kang kaya mangkono mau, aku mung arêp nuduhake, yèn saka kaanane hawane ing kene kuwi wong ora pati ambutuhake bangêt nyang panganggo. Mara, saiki pikirên dhewe. Ing tanahe dhewe kene, ing sarèhne sarupane têtanduran lan thêthukulan tanpa ana lèrèn-lèrène, dadi sabên dina wong kuwi sanyatane ora tau kêkurangan pangan. Apa manèh ing jaman biyèn nalikane ing tanahe dhewe durung kêbak manungsa ngabathara kaya saiki. Nyang panganggo iya ora pati ambutuhake bangêt, mulane iya banjur kadunungan watak: alon-alon anggêre kalakon. Sabanjure yèn dikon tumindak gawe, kêrêp: mangke rumiyin.