Ha. Kabêsusan, atêgês angrêngga ing busana, punika sae, jalaran sadaya-sadaya prêlu dipun busanani, pamurihipun sampun dados karêmanipun tiyang gêsang, pakangsalipun angrêsêpakên manah. Mênggah aluranipun pangur wau cêtha saking tiyang dhasar bêsus, ananging untunipun ambokmanawi gingsul utawi pating jrêpat, kêpenginipun sae lajêng dipun papar, dipun kêthok utawi sasaminipun, inggih pangur wau. Rèhning sampun jamak limrah tiyang punika êmoh kèri marang sapadha-padha, nadyan namung ngêthok untu inggih mêksa dipun tiru, ingkang wêkasanipun kathah ingkang tiru-tiru ngantos lajêng winastaN [winasta...]