Rahman ayêm banjur lèrèn linggih / ana ngisor asêm pinggir dalan / tunggal lan karo wong akèh / ora suwe kêrungu / ana uwong clathu ngrasani / ing bab wong kêkêrêngan / sajake gumêndhung / yèn adhiku nganti kalah / sabab gone kêrêngan karo Si Ngali / aku mungsuh kêduga //