Ananging sareng kawontenan ing arcapada punika mboten langgeng, dados ingkang saged angraosaken makaten punika, inggih badhe mboten saged ajeg. Tandha yektinipun, manawi manungsa punuika sampun sepuh, babasan sampun wungkuk, untunipun telas tuwin kisut pakulitanipun, punika ingkang taksih namung kamurkanipun kemawon, ingkang jalaran awakipun sampun mboten kuwagang nyembadani dhateng hawa kamurkanipun wau. terkadhang dereng ngantos sepuh, wonten ingkang sampun kataman cuwaning manah, kabekta saking kawontenan ingkang sadaya tiyang sami remen anglampahi. Amargi saking anggenipun tansah rebat panguwasa, lajeng anjalari dados pasulayan. Sarehning sami ngrumaosi sugih kagunan, sarta santosa tuwin birawa, wekasan lumuh ngawon, angangkahi murih luhuripun. Dados tumrap dhateng pamanah kula piyambak, lampah makaten wau inggih sampun nama leres, dening kawontenanipun wau namung badhe kendhak saking sampun wonten tandhingipun piyambak-piyambak.Malah tumrap dhateng ingkang sampun kandel dhateng raosing kamanungsan, tegesipun ingkang sami tansah enget sarta ngrumaosi bilih awakipun punika satunggaling titah ing arcapada, ingkang sampun dados golonganing bangsa apes sarta papa nistha, punika saupami lajeng purun cawe-cawe dhateng bab ingkang makaten wau, kula purun amastani lepat. Awit prakawis punika, sayektosipun anuntuni dhateng pamothahing hawa napsu. dados saking pamanah kula, tinimbang anggagas dhateng tumangkaring wawatekan makaten wau, aluwung ngupados mitra ingkang nunggil laras kemawaon, mawi dipun rencangana sabar talatos, sarana linambaran resiking manah, sarta kanthi anyenyuwun dhateng ingkang Among Dumadi, pinaringana margi gampil anggenipun darbe sedya ingkang tumuju dhateng kautamen. (Telas aturipun siswa).