[...bang] Jêpang. Nanging barêng tuwuh pêrang Jêpang karo Tiongkok, ing Jêpang kana sing diprêlokake nomêr siji: gawe pirantining pêrang, kaya ta: mriyêm, bêdhil, bom, lan sapanunggalane. Dhuwit Jêpang iya prasasat banjur ora kobêr kanggo ambandhani pabrik-pabrik sing gawe barang-barang mau, nanging kabèh mung arêp kanggo waragading pêrang bae. Jalaran saka iku ing Jêpang saya suwe saya kurang anggone anggawèni barang-barang mau. Iki atêgês: barang Jêpang saya suwe saya suda kang diêdoli nyang ing jaban nêgara. Pêrange Jêpang karo Tiongkok kuwi tumêkane saiki kurang luwih wis ana karo têngah taun. Hla wong pêrang nganti samono lawase, ing môngka tumrape jaman saiki waragad pêrang kuwi sahohah ping sahohah kae, kathik nganti karo têngah taun luwih. Mulane butuhe Jêpang nyang dhuwit têrus-têrusan sahohah ping sahohah ajêgan. Sabanjure pajêge rakyat iya têrus diundhak-undhaki bae, kang anjalari wong-wong dhuwite ora kobêr kanggo gawe barang-barang anyar. Ing wusana barang-barang Jêpang nganti mung sathithik bangêt kang bisa didol ana ing sajabaning praja Jêpang. Malah sing diêdol nyang tanahe dhewe kene kiyi, saka sêthithike prasasat kêna diunèkake: nihil, ora ana babar pisan. Iki atêgês: wong-wong bangsane dhewe kiyi saikine prasasat wis ora bisa tuku barang Jêpang manèh, bisaa iya wis ora murih-murih kaya sadurunge pêrang Jêpang-Tiongkok mau. Ewasamono wong-wong bangsane dhewe tumêkane saiki durung ana sing mêtu ing dalan mung ... wuda blêjêd, kok iya nyandhang nganggo. Ing ngomah-ngomah bangsane dhewe anggone mangan sêga wadhang iya isih nganggo piring, ngombe banyu iya isih nganggo cangkir utawa gêlas, ora mung ngokop nyang kalèn. Jarene dhèk biyèn diomongake: sandhang panganggo sarta pirantine omah-omah bangsane dhewe kuwi gumantung nyang Jêpang. Dadi nèk nitik andharanku ing ngarêp, rak cêtha wela-wela, yèn omonge uwong kang nêrangake: sandhang panganggo lan barang-barange bangsane dhewe gumantung nyang Jêpang, kuwi rak jênêng anggêdabrul.