Nalika tiyang ingkang paling irit ing sedaya donya wangsul datheng griya, putranipun nyeriosaken dhatengipun babagan tamu ingkang datheng saking kitha ingkang antawisipun tebih sanget konjuk nyagedaken piwulang lebet bidang perekonomian. Sang bapak pitaken menapa ingkang tamunipun sukakna dados bebingah kunjungan, uga putranipun nunjukaken dlacang alit ingkang nduwe gambaraken sirah menda. Sang bapak ningalinipun, uga lajeng narosaken menapa ingkang putranya sukakna dados bebingah balasan. Putranipun ngginemaken dhatengipun menawi piyambakipun namung ndamel abahan seolah-olah sampun nyukakaken sekawan buah jeram, uga nunjukaken kados pundi piyambakipun menggenggam buah jeram khayalan ingkang lajeng disimpan mlebet keranjang tamunipun. Bapak lajeng dados duka uga berseru ing kuping putranipun: "sampeyan boros sanget pisan, kaliyan driji ngula wau, sampeyan sampun nyukani piyambake sedaya jeram ingkang ageng, kenging punapa sampeyan mboten nyukaninipun jeram ingkang langkung alit?"