Kirangipun kaprigelan para nem-neman punika kajurung kaliyan sakathahing perkawis. Sepisan, tiyang Jawi sami condhong migunakaken basa Indonesia ingkang dados basa nasional utawi basa resmi negari tinimbang migunakaken basa Jawi. Wosipun sakathahing tiyang kedah saged ngginakaken basa Indonesia ing salebeting bebrayan nasional. Basa dhaerah, kalebet basa Jawi, namung kangge sarana ing bebrayan khas dhaerah, kangge upacara tradhisi, ritual Jawi, saha seni tradhisional ingkang ugi sangsaya awis kaleksananipun. Kagiatan informasi saha komunikasi saben dinten kanthi sarana radio, televisi, saha kalawarti kathah-kathahipun ugi kanthi basa Indonesia utawi Melayu Betawi. Kaping kalih, bilih ing salebetipun kulawarga Jawi, tiyang sepuh ing saben dintenipun boten (saged) nggatosaken basanipun para putra wayah, langkung-langkung tumrap basa krama saha krama inggil. Kaping tiga, kathah-kathahipun tiyang sepuh sami nguja pikajenganipun para putra wayah anggenipun milih basa, basa Indonesia, basa Jawi, utawi saged ugi basa campuran. Punika ingkang dipunwastani kebocoran diglosia. Awit saking punika para putra wayah boten mangertos basa Jawi ingkang jumbuh kaliyan trapsila, langkung-langkung anggenipun migunakaken basa krama utawi krama inggil ingkang trep tumrap tiyang ingkang kedah dipunajeni. Kaping sekawan, upacara tradhisi kadosta pawiwahan, punapadene serat-serat sedhahan sapanunggilanipun ing wekdal punika kathah ingkang migunakaken basa Indonesia.