Garèng : Wiyah, omonge kok banjur ngayawara mêngkono, wis, wis, disêtop sêmene bae. Saiki aku arêp takon mungguhing panêmumu. Ing ngarêp kowe sajak ngapêkir anane pranatan pilihan lurah, kuwi rak banjur gèsèh karo ancasing jaman. Yaiku arêp angudi marang wêdana mrentah dhewe (autonomie), apa aku lan kowe ora wajib sêmbah nuwun marang ingkang kuwasa, dene ing desa-desa otonomi mau wis bisa tumindak. Kok malah banjur mada.