enggal kadumugènipun. Awit saking punika para mudha ingkang sami jumagar-jumagar tuwin ingkang wêkdal samangke sami ngudi kawruh mawarni- warni sampun ngantos kasupèn dhatêng kêwajibanipun, inggih punika ing têmbe badhe dados warganing bêbrayan utawi narapraja. Sampun ngantos kasupèn bilih pangudi kawruh punika namung satunggalipun sarana kangge nyamêktakakên anggènipun dados bêbrayan. Sampun tamtu kemawon satunggal-tunggalipun tiyang punika kêdah sagêd nêdha, sagêd gêgriya tuwin sagêd bêbranahan, ananging punika sadaya kêdah namung kaanggêp srana anggènipun tumut mbangun bêbrayan ingkang asipat rahayu. Kula sadaya sami angakêni bilih para sêpuh ingkang ing wêkdal samangke lêlumban wontên ing ebah-ebahaning bangsa botên dangu malih badhe lèngsèr saking palênggahanipun kabêkta saking sampun yuswa utawi kêkiyatanipun sampun suda kangge nyambut damêl migatosakên bêtahipun bêbrayan. Para mudha ingkang samangke nêdhêng wontên ing pawiyatan kêdah sami ngrumaosi gadhah wajib anggêntosi palênggahanipun para sêpuh. Para neneman punika wêwatêkanipun bantêr sakliring tindak, mila dhatêngipun para neneman ing jagading ebah-ebahan badhe nyurung lampahipun ebah-ebahan wau, têgêsipun angrikatakên badhe kadumugèning sêdya.