Ngèlmi punika kêdah sarana lampah, awit ngèlmi wau sajatosipun namung dados pangancas utawi pitêdah, sanajana wontên pangancasipun, manawi botên dipun lampahi, pangancas wau tamtu botên sagêd dumugi, mila lêpat manawi tiyang anjagèkakên katarimahing ngèlminipun. Tiyang ngèlmi botên lampah punika gagar-anggagar, dene manawi lampah tanpa ngèlmi punika wigar, manawi tanpa ngèlmi tanpa lampah punika ambalasar namanipun, tiyang ngèlmi tanpa lampah punika sami kemawon kadadosanipun kalihan tiyang ingkang botên gadhah ngèlmi, ngèlmi ingkang dipun angge punika sajatosanipun eman-eman, awit ngèlmi punika angèl pados-padosanipun tur inggih pusaka gêgêbêngan saèstu, pindhanipun kadosdene tiyang gadhah pusaka dhuwung ingkang pêngpêngan, nanging botên sagêd angrawati utawi anggènipun ngopèni sarta salaminipun wontên ing pasimpênan botên nate kaunus tiningalan, dangu-dangu wilahing dhuwung wau rêgêd ngantos kêlèt kalihan warangkanipun, wusana lajêng wontên pôncabaya andhatêngi ingkang kêdah pinrêjaya kalihan dhuwung wau, ingkang môngka dhuwungipun sampun botên kenging dipun unus, makatên wau pôncabaya saèstu anrajang damêl tiwasipun, dados tiyang gadhah dhuwung ingkang kados makatên punika tanpa damêl. Sapunika lampah ingkang tanpa ngèlmi, punika inggih eman-eman ngèlminipun, awit tiwas angèl lampahipun, wusana kawontênanipun kadosdene pêksi branjangan kemawon, liripun sangêt anggènipun muluk kêkêjêr botên wurung wangsul dhatêng panggenanipun malih, inggih punika kawontênanipun tumimbal lair utawi nyakramanggilingan. Tiyang lampah