mêdal umbêlipun molor. Sela wau kalêbêt angkêr, amargi sampun nate wontên tiyang nglampahakên lèri cêlak ing ngriku kalayan rame-rame, sanalika lèrinipun lajêng botên malampah (mogok) ing ngriku wontên sawênèhing tiyang ingkang mangrêtos, panggenan sela wau kapurih dèkèki têbu kalih lonjor, kalampahan lajêng dipun dèkèki, wasana lèrinipun lajêng sagêd malampah malih. Wontên tiyang malih nama Tôntawirêja kabayan ing dhusun Klinggèn, pinuju ngrêsiki lèpèn wontên sacêlaking sela kênthèng wau, nanging tindakipun radi botên prayogi, sarêng dalu bojonipun lajêng kagung-kagung, enjingipun Tôntawirêja lajêng adêdupa dhatêng panggenan sela kênthèng, wasana lajêng wilujêng ngantos sapriki, emanipun sapunika namung kantun cacriyosan kemawon, dados sampun cabar botên kangge patirakatan, sarta sampun mantun wingit.