Sêtyabôngsa. Nuwun, sasampunipun tiyang sami ngrêtos lan rumaos bilih dados peranganing bôngsa, lajêng badhe ngrêtos malih bilih adêging bôngsa punika saking paklêmpakaning tiyang-tiyang ingkang klêbêt ing kukubanipun, têgêsipun: sapintên darajadipun têtiyanganipun, kadospundi watak lan kalakuanipun, kados punapa kasagêdan lan bêbudènipun, klêmpakipun sadaya wau lajêng mujudakên darajading bangsanipun, dados luhuring watakipun, punika inggih sambêt kalihan luhuring bangsanipun, makatên ugi nisthaning tindakipun, inggih badhe anggèndèng nisthaning bangsanipun, amila manawi sampun ngrêtos yêktos, punika salampah jantranipun, tansah sêsambêtan kalihan bangsanipun, ing ngriku bôngsa wau lajêng wiwit gêsang subur, amargi klêmpakaning pangèsthinipun tiyang kathah wau badhe saya agêng lan saya santosa, wasana pun bôngsa inggih badhe angsal aji (waarde) wontên ing kalanganipun para bôngsa. Kosokwangsulipun, bôngsa ingkang sampun angsal aji saking pasrawunganipun [pa...]