Dene kridhaning anggayuh ing sadaya wau sarana ngêngakakên ing sadaya pancadriyanipun lair, sagêda kalêbêtan ing isèn-isèning alam saumumipun, lajêng kalêbêtakên ing utak tinampèn dening pikir, sakancanipun ingkang dumunung ing afdeeling utak, amargi saking landhêping pikir, manungsa sagêda mangêrtos ing awon lan sae, tuwin lêrês lan lêpating samubarang kaanan ingkang kairup dening pancadriyanipun lair wau. Inggih pamanggihing pikir wau, ingkang kawastanan ngèlmu, kawruh, kapintêran, utawi kasagêdan bangsa lair. Mila para pangudi ngèlmu, marginipun kêdah sarana sinau, anggêguru, nênitèni, tuwin sanès-sanèsipun. Dene wohipun mbotên wontên malih kajawi namung sumêrêp awon lan sae, utawi lêrês lan lêpat, tumrap kaananing alam.