Angin-angin dipun sêngiti dhatêng ingkang para maru, sumêlangipun sang nata bokmanawi ing salah satunggilipun para maru wontên ingkang nandukakên karti sampeka ingkang sagêd andadosakên bilainipun sang rêtna, prayitnanipun sang prabu lajêng karsa pindhah wontên ing yasa kambang muhung kalihan ingkang rayi. Kaprayitnanipun sang prabu botên pisan adamêl suruding manahipun ingkang para maru malah anuwuhakên bêntèr anguntar-untar. Sanadyan sang prabu sagêd anêtêpi wajib dhatêng ingkang para garwa sarta tanpa suda ing sih pangêla-êlanipun, ewadene sabên sang nata wontên ing yasa kambang para garwa sami rêrubukan amirêmbag badhe pamiawonipun dhatêng Sang Rêtna Angin-angin, pramèswari kêkalih ingkang andombani prakawis wau lajêng mêling wisa dhatêng juru panênungan, pikantuk wisa mandos ingkang botên kenging tinawa, kathah aosipun, tumuntên dipun wor ing rujak, kaparingakên [kaparingakê...]