Sasirêpipun paprangan Dipanagaran, darêdah ing padhusunan dening corok-cinorok watêsing siti tansah lumintu, ngantos adamêl panggalihaning nagari ambangun barising watês, mila bokmanawi sampun dhawah ing mangsanipun, ingkang anocogi kados pamanggihipun Radèn Tumênggung Mangkuyuda nalika amiyak watês sabibaring prang Giyanti (kasbut ing bab kaping 4) saking kaparêng dalêm kangjêng gusti, Radèn Mangkuwijaya kakarsakakên mêdal saking pakaryan prajurit, lajêng kaparingan pangkat dados punggawa tuwin santun nama Radèn Ngabèi Mangkurêja, ingkang salajêngipun kala kintên-kintên ing taun 1831 kapiji dados panitya anggaris watêsing siti, bawah Ngayogyakarta, kalayan ing Surakarta, tumrapipun wawêngkon Mangkunagaran, wontênipun radèn ngabèi punika ingkang piniji, awit kaurut nalurinipun, dene taksih têrahipun Radèn Tumênggung Mangkuyuda, (Radèn Adipati Sindurêja) ingkang ambukani [a...]