Panitiya banjur mbukak kotak nomer loro. Kotake katon abot. Nalika isi kotak disuntak, Pak Marno nggragap. Kaya-kaya pengarep-arep sing mau mekrok saiki bali mingkup kaya godhong kumis kucing kesenggol ngeget. Sadurunge wiwit diwaca siji mbaka siji, dietung dhisik isine. Ana 1.430 suara. Luwih akeh tinimbang isi kotak kapisanan. Dadi kotak kapisanan mau lagi pemanasan. Menang utawa kalah bakal ditentokake ing kotak nomor loro iki. Rasa kuwatir nyengkerem atine Pak Marno. Tangan-tangan kekuwatiran kang pengkuh, ngekep kenceng nganti kaya ora bisa polah. Megap-megap. Kringet anyep brol-brolan metu saka kabeh pori-pori awake. Rasa was-was ngadhang panyawange. Lungguhe katon ora jenjem. Nanging dheweke banjur ngeyem-yemi atine: ”Paling komposisi suara ya kaya kotak sepisanan mau. Ora bakal wong-wong desa sing mungsuhi aku bisa milih ngumpulake suara ing kotak nomer loro kabeh,” pengarep-arepe Pak Marno ora yakin. Pak Marno kelingan, nalika coblosan mau akeh-akehe wong-wong sing padha mungsuhi dheweke pancen padha nyemplungake surat suarane ing kotak nomer loro. Nanging banjur diyem-yemi maneh atine: ”Senajan wong-wong kuwi mau padha ora teka neng omahku mau bengi, nanging rak wis padha didumi dhuwit dening Bandhol, Sentul, lan Gendhon? Mula aku isih duwe pengarep-arep yen wong-wong sing maune mungsuhi aku kuwi bakal mbalik ndhukung Bu Lurah. Dadi senajan dha gembrudug nglebokke neng kotak nomer loro, kabeh mau isih lotre, durung mesthi milih Kotak Kosong.”