Dangu-dangu para raja wau lajêng katuwuhan osik, prêlu sangêt kêdah sêsarêngan gadhah tindak rukun, awit inggih namung karukunan punika ingkang badhe sagêd nyirêp kadurjanan. Kalampahan, sarêng ing taun 1928 para raja sami parêpatan, angrêmbag ing bab wontênipun kadurjanan kewan. Kênthêling rêmbag, para raja wau prajanji, ing pundi wêwêngkoning raja môngka wontên tiyangipun ingkang nglampahi kadurjanan, utawi kalêbêtan durjana ingkang nêdya pados pangungsèn, raja ingkang kanggenan wau kêdah nyêpêng durjananipun, lan kêdah masrahakên dhatêng raja ingkang kêblabagan kadurjanan, wusana sami anyanggêmi, badhe sami nêtêpi janji wau.