Saking sangêting rumaos pêtêng ing manah, ngantos pados panglipur, baitan wontên ing lèpèn, mawi ambêkta kalênengan dalah sapasindhènipun. Kalanipun baita lumampah, gôngsa tansah ngrêrangin, dhasar swaraning pasindhèn sae araos gumarit ing manah. Salêbêtipun makatên wau, tiyang ingkang pados panglipur ngantos tuwuh panggagasipun: O, dene swara iku saya nênangi mênyang rasa panalangsaning