Manawi kita wawas kanthi salêbêt-lêbêtipun kados inggih botên anèh. Jêr sabagean agêng pêmudha-pêmudha kita wau inggih putranipun para abdi (kaum bêrah). Namung sok dados eraming manah, dene para putranipun bangsa grami, tani utawi undhagi têka inggih sami karaya-raya kapengin ngabdi. Punika têmtu wontên sêbabipun ingkang prêmati. Lah, manawi wawasan kula botên sanès, sêbab sami gadhah panganggêp manawi pakaryan ngabdi punika langkung luhur aosipun (meerwaardig) katimbang sanèsipun saengga sami nampik pakaryan sanès-sanèsipun ingkang sampun samêsthinipun lajêng njalari kathahing pangangguran, ingkang mbêbayani sangêt ing gêsang bêbrayan punika. Wondene thukuling panganggêp wau wontên ingkang saking daya ing griya, ugi kathah saking pamulangan saha wontên ingkang saking sêsrawungan.