Ing cathetan-cathetan sajarah awal dhéwé, batur tukon wis dianggep lembaga kang wis mapan. Kodèks Hammurabi (kurang luwih 1760 SM) contoné, nulis manawa kaukuman wong kang nulungi batur tukon kang mlayu utawa kang ndelikaké wong mlayu iku pati. Alkitab uga nulis prakara batur tukon minangka lembaga kang wis mapan.