Lha, anggonmu ora bisa dadi kuwi saka wêlasing Pangeran mênyang awakmu, awit wis têtela yèn kowe kuwi ngadhêpake bangêt marang kasênêngan lan karoyalan, dadi yèn kowe nganti bisa kalakon dadi kasir, saking anggonmu arêp nuruti hawa napsumu mau, bisa uga wusanane banjur lali, yèn dhuwit kas kuwi dudu duwèkmu lan banjur koangkat sapêthi-pêthine pisan. Kang mangkono mau kêna tak upamakake biyung sing duwe anak têlu. Kalane kapinuju mangan, anake sing tuwa dhewe diwènèhi lawuh iwak bandêng, sing nomêr loro iwak pitik, dene sing nom dhewe dhiwènèhi iwak êmpal, hara, rak iya wis mêsthi bae ta yèn bocah sing cilik dhewe mau banjur ora nrima. Rumasane disêngit ing wong tuwane dhewe. Ora ngrêti yèn dhiwènèhi êmpal kuwi sabab saka wêlase, awit iwak bandêng kuwi ana êrine, ing sarèhne isih cilik durung ngati-ati, dikuwatirake nèk kalolodên êrine, mangkono uga iwak pitik, kuwi sok ana balunge, bocah cilik nèk ora ngati-ati mangane, bisa uga agawe pitunaning awake, seje karo iwak êmpal, balunge wis ora ana, kathik dithuthuki ngati êmpuk nyunyut têmênan, dadi nèk dipangan ora nguwatirake apa-apa. Mulane wong kuwi bok iya sing nrima nyang pandum, aja tansah ngangluh yèn lagi ginanjar lara, aja surak-surak yèn lagi nômpa kabungahan.