Ing salêbêtipun gêsangipun manungsa, utawi gêsangipun bangsa, kalamangsa ingkang sagêd ngraosakên bingah utawi sisah sêsarêngan kanthi gambiraning manah, punika awis-awis sangêt. Ing sabên dintênipun punika adatipun upami wontêna kasênêngan utawi kasisahan, inggih namung tumrap dhatêng awak piyambak. Nanging awit saking wontênipun lêlampahan kados ing wêkdal samangke punika, dening trênyuhing manah ingkang sagêd nyupèkakên dhatêng awakipun piyambak, kula sadaya lajêng ngrêtos, bilih raos sêsarêngan utawi raos manunggil punika pancèn luhur. Dados wêkdal samangke punika wêkdal ingkang wigatos sangêt, awit para kawula karajan Walandi, ingkang pintên-pintên yuta kathahipun, sarta ingkang dêdunung wontên ing peranganing jagat ing pundi-pundi, sagêd manunggilakên bingahipun utawi suka sukuripun. Manahipun utawi ciptanipun sadaya têmtu sami kapêlêngakên dhatêng ingkang katêmbèn ambabar, ingkang ingupakara ingêla-êla dening ibu dalêm sêsêmbahan kula sadaya, sarta ingkang tansah jinangkung dening garwa, Prins Bernhard, ingkang sukuring Allah mêntas sênggang saking anggènipun gêrah.