prangipun Abimanyu nalika kinroyok dening para têtungguling prajurit. Kadospundi anggènipun sagêd cariyos dhatêng Arjuna, dene anakipun ingkang sangêt dipun trêsnani sampun sirna botên wontên ingkang angrêbat. Maharsi Wiyasa rawuh lajêng angarih-arih dhatêng Yudhisthira ingkang sawêk karêrantan. Sang Wiyasa ngandikakakên sabab-sababipun mila Abimanyu pêjah, sarta para nata ingkang sami sirna dening karsaning dewa, sarta dhawuh manawi para wicaksana tamtu botên amrihatosakên tiyang pêjah. Pangandikanipun: "yèn wong urip kudu kaanggêp kabungahan, nanging wong mati iku bêgja lan mulya." Sasampunipun ngandika makatên Sang Wiyasa lajêng musna. Yudhisthira sawatawis lipur, nanging mêksa taksih kraos pakèwêt, panglocitanipun, kadospundi anggènipun badhe ngandika dhatêng Sang Dananjaya. (§ 50-71)