Bareng tekan mangsane kudu bali, ndara triguna kang wus nggawa wohing panggawe, embuh saka dayaning abdi dalem wadhah, embuh amerga saka abdi dalem wadhah kang manut marang ndara triguna, aku banjur kabubuhan kudu bali menyang sangkanku. Nanging, ana ing satengahing dalan aku banjur bingung, nganti trekadang baliku tanpa arah, manggon ing saenggon-enggone. Lha yen wis kaya mangkene iki, sing ketanggor ora wurung ya aku dhewe, jeneng wadhah wis ajur mumur, ateges wis bisa bali menyang mula bukane dumadi: sarining lemah bali menyang lemah, sarining geni ya bali menyang geni, sarining angin bali menyang angin, sarining banyu ya bali menyang banyu. Kaya mangkono mau aku sing ngrekasa. Aku sing ngrekasa! Luwih-luwih maneh yen triguna isih kraket ana ing anggaku, dadi gelem ora gelem aku iya melu ngrasakake.