Banjur miturut "Serat Mardawalagu", kang dianggit d’ening Ranggawarsita, macapat minangka cekakan saka frasa "maca-pat-lagu" kang tegesé "nglgokaké nada kapapat". Saliyané "maca-pat-lagu", isih ana manèh "maca-sa-lagu", "maca-ro-lagu" lan "maca-tri-lagu". Miturut ujaring kandha "maca-sa" kalebu kategori tuwa dhéwé lan diciptakaké déning para Déwa lan diturunaké marang pandita Walmiki lan ditangkaraké déning sang pujangga pura Yogiswara saka Kadhiri. Nyatané iki kalebu kategori kang saiki ingaran kanthi jeneng "tembang gedhé". "Maca-ro" kalebu jinis "tembang gedhé" yaiku cacahing ‘’bait’’ (padha?) saben pupuh bisa kurang saka papat sauntara iku cacahing sukukata (wanda?) sajeroning saben bait (padha) ora mesthi padha lan diciptakaké déning Yogiswara. "Maca-tri" utawa kategori kang katelu yaiku "tembang tengahan" kang miturut ujar diciptakaké déning Resi Wiratmaka, pandhita pura Janggala lan disampurnakaké déning Pangeran Panji Inokartapati lan saduluré. Wusanané, "macapat" utawa "tembang cilik" diciptakaké déning Sunan Bonang lan diturunaké marang para wali.