Satêlasing aturipun tiyang neneman, pawèstri ingkang sampun dados layon wau lajêng katawis mindhak sêgêr badanipun, kêkêtêgipun katingal andharêdhêt wontên ing dhadha. Cahyanipun mantun pucêt, dangu- dangu lajêng krugêt-krugêt, mripatipun tumuntên mêlèk, tiyang neneman wau bingahipun botên kenging winiraos, angungkuli manggih kancana sarêdi agêngipun, semahipun lajêng dipun pitulungi, dipun tangèkakên. Sanajan badanipun katingal sêgêr, anamung kêkiyatanipun prasasat botên wontên, lajêng dipun upadosakên toya, kangge ngraupi sarta ngombèni. Sasampunipun kambêtan toya, katawis manawi mindhak kêkiyatanipun. Ingkang jalêr sangsaya mindhak bingahipun. Badhe pitakèn dhatêng ingkang èstri bab kawontênanipun ing salabêtipun pêjah utawi salêbêtipun botên èngêt punika, dipun sarèhakên, ngêntosi manawi ingkang èstri sampun pulih sayêktos kêkiyatanipun.