Kamlaratan iya kang banget diwedeni dening manusa, iku mung kahanan manawa tinonton saka ing marga-kita, sarta kita wis mardika temenan saka witing sangga-runggi tuwin pakewuh, manawa wong wis tentrem ing dalem kang pribadi, wis ora kapengin marang samubarang kajaba malarat temenan ana ing dunya kene, sujanma mau tamtu nemu kamulyan. Urip kang mangkono mau bener banget, iya iku wite nugraha, iya kang mardika saka saliring bebaya. Marga kang sepi mungsuh iku ora kena kaunggahan dening sapaa kang isih darbe pepenginan, nanging gampang diunggahi dening sapaa kang wis sepen sepi pepenginan. Manawa aku andulu kahananing tri bawana, kaya ora ana wong kang padha karo wong malarat nanging suci uripe, sarta ora sengsem marang kadunyan. Saka pamikirku, malarat karo mangwasani iku pilih bobote, malarat luwih aji tinimbang mangwasani, sarta anganakake kaluhuran.