Ing sekolah perlu banget diajarake unggah-ungguh basa Jawa kanggo siswa-siswine. Apa maneh yen ngerteni akeh saiki basa manca kang luwih kondang ing lingkungan siswa. Merga kondange basa manca iku mau, basa Jawa malih ora pati didemeni dening wong enom, akibate saya nang kene, wong enom saiki ora pati duwe unggah-ungguh utawa sopan santun nalika cecaturan karo wong liya sing lagek kenal utawa wong sing luwih tuwa. Sakjane ngunu oleh nyinauni basa manca, ning aja nganti lali karo basane dhewe sing dadi warisane bangsa. Cara sing paling efektif kanggo nglatih wong enom sinambi nyinauni ing sekolah yaiku dianakake literasi basa Jawa. Carane yaiku saben siswa kudu duweni buku literasi basa Jawa dhewe-dhewe sing dibagi dadi pirang-pirang kolom. Kolom kasebut misale isine ana nomer, tanggal, ukara basa Jawa sing diucapake, jenis tataran basa Jawa kang diucapake, ngomong karo sapa, lan tapak astane guru basa Jawa. Literasi iku misal dilakokae seminggu ping pindho. Dadi bocah kudu ngajak ngomong wong-wong sing ana ing sekolah, wiwit saka kancan, guru-gurune, kepala sekolah, pegawai TU, utawa bagean resik-resik. Sawise ngomong tembung sing diucapake, bocah kudu njaluk tapak asta wong sing dijak omong kanggo didadekake bukti yen dheweke wis nganakake cecaturan miturut unggah-ungguhe. Kanthi cara mengkono akeh mupangat sing diolehake siswa uga gurune. Mupangate kanggo siswa yaiku siswa bisa luwih akrab karo warga sekolahe, bisa sinau basa Jawa, bisa praktik langsung ngomong basa Jawa miturut tataran unggah-ungguhe saengga bisa luwih mangerteni apa lan kepriye unggah-ungguh basa Jawa iku. Sawetara iku kanggo guru, bisa kanggo tambahan nilai yen nilaine siswa kasebut kurang, luwih ngerteni kepriye kemampuan unggah-ungguhe saben bocah dideleng saka salah penere pangucapane, lan sapanunggale.