Ing nginggil sampun kacariyosakên, bilih saening tiyang punika angèl dumuk-dumukanipun, amargi pinanggih wontên ing wêwatêkan, nanging manawi dipun manah panjang, saening tiyang punika salugunipun pinanggihipun malah wontên pamawasing liyan, tumrap ingkang nglampahi piyambak malah botên ngrumaosi, awit samôngsa ingkang nglampahi ngrumaosi sae, punika atêgês kosokwangsul. Wontênipun makatên, bokmanawi jalaraning tiyang dados sae punika, sakawit saking abêbantên lampah, ingkang botên gampil linampahan ing tiyang limrah, jalaran tumraping tiyang limrah, anggènipun nindakakên tansah winoran ing pakolih, murih dipun wastanana tiyang sae, sampun tamtu kemawon lajêng amanggih kosokwangsulipun. Dados manawi makatên, botên nama anèh bilih tiyang kanggenan sae punika pancèn tiyang ingkang manggih kanugrahan sayêktos. Nanging tiyang wajib ngudi sarana ingkang dados jalaranipun sagêd manggih sae, dene manawi saenipun taksih pinanggih sae ingkang botên sayêktos, kêdah dipun raosakên, lan kadospundi murih sagêd manggih sae ingkang badhe botên luntur.