Petruk: Kliru, Kang Garèng, yèn kowe banjur nyalahake babarpisan nyang wong tuwane. Sabênêre ngono mungguhing panêmuku sing dadi wong tuwa ora kêna dipaido, awit ing jaman saiki kiyi, sing lagi luhur rak bôngsa Walônda. Tumrap bangsane dhewe bisane anggayuh pangkat sing kêna dirasakake, iya mung manawa bisa anjajari karo bôngsa Walônda, bisane anjajari, kuwi dalane ora ana manèh kajaba kudu ngudi nyang kapintêrane bôngsa Walônda mau. Mara, pikirên bae, Kang Garèng, sanadyan pangkat-pangkat ing pakaryan guprêmèn kuwi wis dipilah-pilah ing sêkal A, B, lan C, nanging saka adiling nagara, sanadyan wong bangsane dhewe pisan, yèn pancèn bisa nyandhak kapintêrane, têgêse bisa madhani karo anak turune bôngsa Walônda, iya bisa olèh pangkat sing kagolong ing sêkal B mau. Malah nèk sing pintêr têmênan, iya bisa klêbu ing golongane para kangjêng tuwan - kangjêng tuwan, yaiku ing sêkal C, mulane rak iya mèmpêr bae, yèn wong tuwa sok banjur padha mêrêm, ora ngèlingi nyang duwèke dhewe, nanging anjuju anake nyang kawruh kulonan, kuwi karêpe, supaya anake ing têmbe burine bisa mukti uripe. Lo, samono katrêsnane wong tuwa nyang anak, nganti sok lali nyang kautamane dhewe. Nanging saiki rêmbugane padha disêtop samene bae dhisik, liya dina abe padha dibanjurake manèh.