Kala jaman kina ing jajahan nagari Arab wontên tiyang andarbèni rabi ingkang sakalangkung sulistya ing warni, tiyang wau sawêg sêdhêngipun posa-pasihan,posah-pasihan. ingkang èstri tumuntên pêjah, ingkang jalêr katilar pêjah sangêt anggènipun gandrung-gandrung kapirangu, saking sangêtipun wuyung dhatêng rabinipun ngantos supe tilêm saha nêdha, sadhengah barang ingkang katingal kinintên bojonipun lajêng dipun ngungrum sarta dipun rêrêpa, ngantos saengga tiyang ewah dadakan, ing ngriku lajêng amurugi dhatêng kuburipun ingkang èstri, botên purun mantuk-mantuk, rintên dalu namung tansah têngga wontên daganipun ingkang èstri kemawon, utawi kalihan nyênyuwun dhumatêng Ingkang Kuwasa, supados rabinipun ingkang sampun pêjah sagêda gêsang malih, dene kubur ingkang dipun têngga wau dede kuburanipun ingkang èstri, nanging kalintu kuburipun tiyang sanès utawi tiyang jalêr, amargi kuburipun jèjèr, namung wetan kalihan kilèn kemawon, mila ingkang katêngga ngantos kalintu kuburipun tiyang sanès, awit nalika panguburing bojonipun piyambakipun botên tumut, sarèhning ingkang dipun suwunakên supados sagêd gêsang malih wau kubur ingkang dipun adhêpi punika, saking sangêting panyuwun lajêng katrimah, kubur ingkang dipun adhêpi sanalika lajêng bêngkah, saha tiyangipun [tiyangipu...]