3. Ing salawas-lawase mangkono bae, ugêre karêp iku kalakon (bungah), banjur mulur, nganti katanggrok ora kalakon (susah, banjur mungkrêt, nganti katanggrok kalakon (bungah), banjur mulur manèh. Mulane lêlakoning uwong iku mung gèk bungah gèk susah.