para punggawa atharik-tharik ngêpung palêrêbaning ratunipun, para wadya manggèn ing pinggir dados watêsing wêwêngkon, rintên dalu dipun jagi santosa. Abdullah nglajêngakên lampah dhatêng wêwêngkon sanèsipun, tatanipun botên beda. Kawontênan sadaya wau dados tôndha botên têntrêmipun nagari Ngêsam. Dene mênggah nyatanipun, para nata wau tansah pasulayan, sami rêbatan panguwasa, tuwin nêdya ngatingalakên kaluhuranipun, wosipun namung pados jalaran murih tinampènana panglamaripun.