Petruk : Nyambungi gunêmku kang wis kêpungkur, ing bab kang tak anggêp têtimbangane cilik-cilikan. Saiki tak ambalèni manèh kaanane kaum tani ing tanah Jawa kene iki. Kaya sing wis tak kandhakake ing ngarêp, lêmahe dhewe iki saiki wis mungkrêt pangasilane, wong-wonge tambah akèh tikêl-matikêl. Nganti akèh sing ora padha olèh pangan. Wong-wong iki arêp golèh buruhan, ora ana buruhan, arêp nunut mangan nyang sadulure, sadulure dhewe iya wis mênggik-mênthol, gèk arêp kêpriye, hara. Saka ngêlihe wêtênge, saka ditangisi anak bojone, apa ora bisa kalakon banjur ala, kaya ta: ngutil, maling, ngoyok, lan sapadhane. Dumadhakan saka murahing Pangeran, têka banjur ana wong sugih sing tawa pari, anggêre gêlêm ngolah dhewe lan ngèngèhi sawatara bae, kêna mangan sakarêp-karêpe. Kawuwuhan manèh, wong sugih mau kathik sobate rama. Rak iya bodho, ta, yèn wong-wong mau ora tumuli sêmranthal marani wong sugih mau. Nah - wong sugih iki gêgambarane lêmah ing sabrang, kang isih mluwa kathik loh jinawi. Dene rama kuwi pêpêthane: kangjêng rama ndara guprêmèn. Dadi têgêse: iya kangjêng rama ndara guprêmèn iki sing nawani lêmah marang wong-wong mau. Lan kowe wêruh dhewe, kangjêng rama ndara guprêmèn kuwi, kuwajibane: nata tata-têntrême praja sauwong-uwonge pisan. Dadi iya anjaga, supaya uwong-uwong kawulane padha slamêt, têntrêm, lan karaharjan. Wajib paring têkên marang wong kang kalunyon, paring payung marang wong kang kapanasan ...