Sasampunipun Wasili saandhahanipun anginggahi rêdi Tabor, lajêng minggah ing baita malih, prêlu anglajêngakên lampahipun nuju dhatêng kitha Yurisalim. Sadumuginipun ing ngriku, ingkang kajujug rumiyin ing greja, ingkang rumiyin prêlu sêmbahyang anyuwunakên pangapuntên mênggahing dosaning ibunipun, salajêngipun nuntên nyuwunakên pangapuntên mênggahing dosanipun piyambak. Kajawi punika Wasili botên kasupèn ugi nyuwunakên pangapuntên tumrap dosaning bapakipun ingkang sampun tilar donya tuwin sadhèrèk-sadhèrèk sanèsipun ingkang sampun wontên ing jaman kalanggêngan. Dene ingkang ngimami sêmbahyangipun Wasili saandhahanipun wau, kêpalanipun agami ing greja ngriku kanthi kabantu dening para pandhita sawatawis. Sasampunipun rampung, kêpala agami sakancanipun lajêng sami kasukanan ganjaran warni-warni, kajawi punika minôngka kangge amêmajang greja wau, Wasili nilari arta kathah. Sarêng sampun rampung mênggah ingkang dados prêlunipun wontên ing kitha Yurisalim ngriku, Wasili saandhahanipun lajêng bidhal dhatêng ing lèpèn Yordhan, prêlu badhe sami adus. Kanthi nêtêpi tatacaranipun ngriku, para andhahanipun Wasili anggènipun sami adus ing lèpèn wau, sami ngangge kêmejan, ngêmungakên Wasili piyambak ingkang anjêgur ing lèpèn botên miturut tatacaranipun ngriku, inggih punika mangangge kêmejan wau, malah wuda blêjêt. Tiyang èstri sêpuh ingkang nyumêrêpi tingkahipun Wasili ingkang makatên wau, enggal-enggal lajêng amurugi sarwi awicantên makatên: