tanah ing liyan nagari, myang ing manca kekes samya mestu deya”. Ing layang Rajaputra kono uga nyebutake kresanane Sang Prabu: dahar sega pulen wangi, jangan loncom tanpa santen, bubuk dhele lan tempe gedhe ginoreng.Kang minangka dhaharan (panganan): ketan enten enten, lemper iwak pitik, ketan kolak gedhang raja. Dadi mung sarwa gampang, tur murah lan mirasa. Tanah wewengkone praja Kasultanan dhek semana ora dadi siji kaya saiki, jalaran lemah lenggahe ing Surakarta lan Ngayogyakarta padha pating plencat lan ora silah.Wewengkoning karajan karo karone kena kabedakake dadi telung warna:1. Negara yaiku kutha karajan;2. Negara Gung, tanah sakiwa tengene negara, lan3. Manca negara.Kanggo lumrah lemah lungguhe para punggawa iku ana ing negara gung, ana siji loro kang ana ing manca negara. Tanah manca negara mau dipenggedheni bupati kang banjur kena sanggan pajeg pabandaran (strandgelden), tanah Kejawan mung kari:I. Kutha Surakarta lan NgayogyakartaII. Negara gung iya iku:1. Mataram = Ngayogyakarta,2. Pajang = Surakarta sisih kidul kulon,3. Sukawati = Surakarta sisih lor wetan,4. Bagelen,5. Kedhu,6. Bumi Gedhe = Surakarta sisih lor kulon, lanIII. Manca Negara, yaiku Banyumas, Mediyun, Kedhiri, Japan =Surabaya sisih kidul kulon, Jipang = Rembang sisih kidulwetan, Grobogan lan tanah cilik cilik liya sawatara.Murih dhamange ing buku Klepu, panggawene ana ing desa Klepu dhek tanggal 26 September 1757. nanging buku iku ilang, mulane banjur ndadak gawe maneh ana ing Semarang ( 2 Nopember 1773). Kamot ing layang kang dijenengake ”Semarangsche Legger”. Sajroning paprentahane Sultan Swarga, Ngayogyakarta dadi karta raharja, nganti karusakane nalika paprangan wis pulih ora ana labete. Tumekaning seda, Sinuwun Hamengku Buwana I lestari becik karo Kompeni. Bangsa Jawa ngluhurake banget karo panjenengane lan ngalem marang kasetyan lan kasudirane, nanging marga sugenge iku kerep ngrekaos, banjur rada nemahi watek brangasan sethithik. Kerep banget pradondi prakara wates karo karaton Surakarta. Dene lereme marga ananing wates anyar ing tahun 1773. Tangkebe karo Pangeran Mangkunegara, yaiku putrane mantu, rada kurang becik.Luwih luwih wiwit tahun 1763 saploke Kangjeng Sultan mindhokake putrane (Kangjeng Ratu Bendara) karo Kangjeng Pangeran, banjur kerep banget padha ejeg ingejegan rebutan bawah nganti angel pisah pisahane, marga prakara enggone padha pasrahan punggawa kang padha aliyan bendara, banjur padha perang maneh.Kejaba iku Pangeran Mangku Negara ora saged ngapura marang Sultan Hamengku Buwana I, marga garwane dipundhut bali mau. Dene Kangjeng Sultan ndakwa, yen Pangeran Mangku Negara gawe rusuh ana ing bawah Kasultanan.Kangjeng Susuhunan ing Surakarta ngeloni Pangeran Mangku Negara.Perange iku nganti tekan tahun 1777. Wiwit tahun iku tangkepe Sultan Swarga marang Kangjeng Sunan lan Pangeran Mangku Negara katon becik. Kacarita RM. Said isih mbajurake perange, nanging suwe suwe ora bisa lawan, awit dibut prajurit VOC. lan balane Sultan Hamengku Buwana. Bareng kapepet ing tahun 1757 gelem bedhami ana ing Salatiga; putusane RM. Said kacuwilake karajan Surakarta, kajumenengake Pangeran Adipati, jejuluk Mangku Negara, ngereh tanah Keduwang lan Wanagiri, nanging iya nganggo prajangji mbangun miturut VOC. Nalika VOC. lagi nengah nengahi perang lan kraman Surakarta, yaiku tahun 1750, ing Banten ana kraman uga; mungguh kang dadi jalarane mangkene: Wiwit ing tahun 1733 kang jumeneng ing Banten Zeinul Arifin. Iku pangalihane ora kukuh, nganti kena kena diepak ing garwane trah Arab, asma Sarifah Fatimah.Karepe Fatimah