[...pun.] Kerata manguwuh supados sampun kajêmparing, amargi sumêrêpipun dhatêng wraha wau rumiyin piyambakipun, nanging pêpèngêtipun Kerata botên pinaèlu, Arjuna lajêng anglêpasakên jêmparing, ingkang sinarêngan dening Kerata. Arjuna pêpèngêt dhatêng Kerata, bilih Kerata purun anyêlaki bathanging wraha, tamtu pinêjahan, amargi Kerata anêrak anggêring tiyang bêbêdhag. Kerata mèsêm, wangsulanipun: awit piyambakipun ingkang amêjahi, mila piyambakipun sampun mirantos nêdya lumawan prang. Arjuna enggal anjêmparing dhatêng tuwa buru, nanging botên anêdhasi, Kerata mèsêm sarwi sêsumbar, supados Arjuna angêtog kadibyanipun. Arjuna angudani jêmparing, ngantos têlas jêmparingipun, ewadene datan wontên ingkang anêdhasi. Arjuna sigra angrukêt, pangangkahipun nêdya pinupuh ing gandhewa, nanging lajêng pinangkis, gandhewanipun Arjuna kaplêsat, Arjuna anarik pêdhang, ananging ugi lajêng tugêl. Saya liwung krodhanipun Arjuna, sadhengah ingkang cêlak nêdya kangge gêgaman: sela, kajêng, tuwin sanès-sanèsipun malih, dipun sawatakên, nanging Kerata botên mingkêt saking panggenanipun kalihan mèsêm, wêkasan Kerata dipun goco, lajêng winalês, goco-