Tiyang sêpuh wau thukul gagasanipun: Tinimbang tuku karcis saparo kanggo bocah têlu, bok ya lima babarpisan. Yêktos, sarêng panyadean karcis dipun bikak, tumbas karcis tiyang sêpuh satunggal, lare gangsal, lajêng dipun lungakên putu-putunipun nyatunggal. Sarêng putunipun ingkang agêng nampèni lajêng wicantên: Punika mangke rak dipun dhêndha bah. Êmbahipun mangsuli: Didhêndha dosane apa. Kula lare kalih punika karcisipun kêdah sami kalihan tiyang sêpuh. Sapa sing arêp ngarani wong tuwa kowe. Botên tiyang sêpuh makatên, lare ingkang kakengingakên bayaran namung sapalih punika ingkang kirang saking umur sadasa taun. Kowe rak ya kêna takawatake umur kurang sapuluh taun, ta, sapa sing arêp maido putuning uwong.