yèn ora ngandêl pratôndha loro iku, sira apèka banyu saka ing bêngawan banjur êsokna ing dharatan! Banyu iku amêsthi banjur dadi gêtih." Déné aturipun Musa maring Pangéran: "Dhuh Gusti, kawula punika dédé tiyang luwês amicara." Pangandikaning Pangéran: "Sapa kang anitaha-[91]ké cangkêming uwong, utawa kang gawé bisu lan budhêg, anggawé mêlèk lan picak? Apa dudu Ingsun pribadi? Mulané sira mangkata! Sira Sunwulang samubarang kang pêrlu sira ucapaké." Aturipun Musa: "Kawula nuwun Gusti, Tuwan mugi angutusa sanèsipun kawula, sintên-sintêna ingkang Tuwan karsakakên." Pangéran tumuntên ambêndoni dhumatêng Musa sarwi angandika: "Kakangira Arun apa ora ana? Ingsun wêruh yèn iku kang wasis micara. Arun iku iya bakal mapak marang sira. Sawusé katêmu lan sira, sira wuruka apa kang bakal dadi aturira marang Pringon supaya Arun mau angaturna sabarang