Kados sampun cêkap anggèn kula anggambar kawontênanipun dhogèr, marung punapadene janggrungan. Saking lêpasing kamajêngan ing jaman samangke, punapa malih saking mindhaking wawasanipun para kaum pangajaran, kalangênan tigang warni wau dipun anggêp sampun botên mathuk kalihan jamanipun, kalampahan kathah ingkang lajêng sami ambudidaya murih icalipun kalangênan-kalangênan punika. Makatên ugi bab kalangênan tayub, ugi kathah ingkang sampun botên angrujuki. Ing mangka bilih bab tayuban punika ngangge tatanan ingkang sae, pancènipun kenging tiningalan, jalaran jogèd-jogèding waranggana kalihan priya ingkang ambêksani, punika mawi antawis ragi têbih, dados sagêd ngatingalakên jogèdipun piyambak-piyambak. Nanging bokmanawi wontênipun botên sami rujuk dhatêng kalangênan makatên wau, kajawi sok kêladuk saruning patrapipun, ugi ing samangke sampun sanès jamanipun. Jalaran ing jaman samangke punika, saking kamajênganipun para wanita, gêsangipun jalu lan wanita kêdah sarwa sêsarêngan, têgêsipun: susah dipun sangga tiyang kalih, bingah dipun lampahi tiyang kalih. Ing mangka tumrapipun tayuban punika ingkang sênêng namung tiyang satunggal, inggih punika golonganing priya kemawon. Para putri kêdah namung amriksani kanthi pêt-pêtan panggalihipun. Jalaran saking punika samangke lajêng tuwuh jaman enggal. Sawênèhing para mudha sami ngupados kasênêngan sanèsipun, ingkang kalih-kalih sami sagêd sênêng panggalihipun. Amila lajêng kathah ingkang sami aniru kasênênganipun para Walandi, inggih punika: dhangsah. Mênggah nyatanipun wontên ing panggalihan inggih srêg, tur botên ambosêni, jalaran ... sagêd gontas-gantos. Nanging mênggahing dhangsah, tumrapipun kaum Indonesia mathuk utawi botênipun, punika kasumanggakakên.