Mênggahing tiyang èstri bôngsa tani, pangrêksanipun dhatêng kawilujênganing têtanêman pantun, botên beda kados rumêksa kawilujênganipun lare, manawi wontên sabab-sabab ingkang andadosakên kirang prayogining tanêman, ngantos dipun rencangi prihatos, lajêng nuwuhakên piandêl ing bab panulaking bêbaya asarana wilujêngan.