Manawi tiyang purun angakêni bilih dhêdhasaring wêwatêkanipun anak punika botên têbih kalihan wêwatêkaning bapa kalanipun anurunakên wiji, ingkang bêbasanipun: kacang môngsa tinggala lanjarane, saha malih angakêni bilih pangajaran inggih panggulawênthah punika prêlu sangêt, tiyang lajêng tansah ngatos-atos, sageda gadhah anak ingkang mulus bêbudènipun, mangrêtos dhatêng anggêr ugêring kasusilan. Kula pitados sangêt bilih sok tiyanga tamtu kapengin anggadhahi anak ingkang susila, nanging emanipun dene pêpenginan wau limrahipun namung wontên ing rêmbag, botên dipun parsudi kadospundi sagêdipun kasêmbadan idham-idhaman wau.