Wit ingas punika kalêbêt golonganipun kajêng taun, amargi witipun sagêd agêng sarta gêsangipun atêtaunan, mênggah rupinipun ron kados ron pakèl, ananging wangunipun wit kados randhu wana. Dados mênawi dipun tingali saking katêbihan saèmpêr randhu wana, yèn dipun cêlaki angèmpêri wit pakèl, rupining ron ijêm sêpuh, wangunipun panjang aciyut, kandêlipun sami kalihan roning mlinjo. Ingkang wontên wit ingas punika limrahipun ing pinggir dhusun utawi ing pinggir lèpèn, sapunika kathah ingkang sampun agêng-agêng, amargi botên wontên ingkang purun nêgor, jalaran ajrih kataman ing wisanipun, dene ingkang kula wastani wisa punika sayêktosipun: lugut. Wit ingas punika wontên lugutipun lêmbat-lêmbat, makatên ugi ron pangipun, saking lêmbating lugut, ngantos gampil kaburipun môngka samôngsa tumèmpèl ing panganggenipun tiyang, inggih lajêng têrus dhatêng badan, badan ingkang katempelan lugut wau, sanalika karaos gatêl akanthi risi, mênawi dipun kukur: kulit lajêng lonyoh, tur lajêng tumular angradini badan, amargi saking punika kathah tiyang ingkang ajrih nêgor wit ingas wau. Sampun malih nêgor, nyêlak wontên ing ngandhapipun kemawon ajrih inggih saking