Jaman abad pertengahan ing Jepang yaiku jaman feodalisme sing ditandhani karo parebutan kakuasaan antar klompok panguwasa sing kalebu saka ksatriya sing diarani samurai. Ing taun 1185, sawise ngancurake klan Taira sing dadi klan saingane klan Minamoto, Minamoto no Yoritomo diangkat dadi shogun, lan nggawe dheweke dadi pamimpin militer sing mbagi kakuasaan karo Kaisar. Pamrentahan militer sing digawe dening Minamoto no Yoritomo diarani Kashogunan Kamakura amarga pusat pamaréntahan ana ing Kamakura (sisih kidul Yokohama saiki). Sawise sedane Yoritomo, klan Hōjō nulungi kashogunan dadi "shikken", yaiku sajinis patih kanggo para shogun. Kashogunan Kamakura bisa nahan serangan Mongol saka wilayah Cina sing dikuasai Mongol ing taun 1274 lan 1281. Sanajan stabil ing politik, kashogunan Kamakura akhire digulingake dening Kaisar Go-Daigo, sing mulihake kakuasaan ing tangan kaisar. Kaisar Go-Daigo akhire digulingke dening Ashikaga Takauji ing taun 1336. Kashogunan Ashikaga gagal nyegah kekuwatan para panguwasa militer lan tuan tanah feodal ("daimyo") lan perang sipil pecah ing taun 1467 (Perang Ōnin) sing miwiti abad sing ditandhani karo perang-perang faksi sing diarani negara-negara saling perang utawa jaman Sengoku.