Pêpadhangipun ing sisih wetan sampun katingal sumamar, mratandhani bilih sampun ngancik gagat enjing, suwaraning mêrcon saya anggantêr kados asung pambagya basuki dhatêng Hyang Surya ingkang badhe mijil anêlahi bawana. Rara Sudarsi ingkang taksih mujung lajêng dipun gugah dening ibunipun: Dhuk, dhuk, tangia dhuk, wis mèh byar, lha kok nglepus bae. Sang pindha Ratih lajêng guragapan tangi, ucêk-ucêk mripat, katingal lêsu marlupa kabêkta saking sangêting aripipun, nanging malah katingal manis angrêspatèni. Sarêng kèngêtan bilih sampun ngancik ing dintên ingkang dipun mulyakakên, lajêng niyat dhatêng pakiwan sêsuci, têrus tata-tata ubarampèning pestan ingkang badhe kawontênakên ing dintên punika.