Bocah-bocah padha mangkat, Si Paing nututi, nanging barêng ditolih kancane banjur andhêlik. Bocah-bocah kira-kira ora wêruh, yèn ditut Si Paing, mulane mbanjur wae. Barêng têkan kali padha adus. Rasa lan Sasmita iku ora kaya kancane, kancane padha bungah-bungah, jlog-jlogan utawa langèn, bocah loro mau kok ayêm bae. Sanyatane lagi ngrêsiki awake. Pancèn piwulange gurune iya ngono, nèk adus awake kudu dirêsiki sing rêsik, bèn ilang rêgêde. Bocah-bocah liyake kok ora ngono, yèn adus anggêr wis nyêmplung wae wis, mulane awake isih rêgêd.