yèn têmên kowe tau dumadi, manawa kowe ora duwe tinggalan, ora duwe patilasan. Mulane uwong kang arêp nandhakake uripe: kudu duwe patilasan. Wong kang misuwur pintêr utawa bêcik ing jamane, bakal tanpa lari jênênge manawa ora têtinggal apa-apa. Kasuwure mung saumur utawa loro têlung turunan, yaiku saka warta tumular, banjur dadi dhapur carita tumurun marang anak. Sabên saturunan, carita iku owah, jalaran ana kang kêlalèn, banjur diwuwuhi dhewe sakarêpe dening kang nyaritakake. Ing wêkasan carita kang sapisan, wus ora têmu-tinêmu cocoge karo kang dikojahake. Dirasa-rasa dening wong kang jaman buri ora mèmpêr ana kalakon têmênan, banjur dibuwang ora digugu babar pisan. Êndi bocah saiki pracaya yèn para prajurit kang kacarita ing layang-layang: padha ora pasah ing gaman, bisa mibêr, bisa malih rupa tanpa piranti. Marga layang iku padha kasèp panggawene, yaiku nulisi unining dongengan. Balik yèn lêlakonmu kopèngêti dhewe