Nanging sampun dados kalimrahan wontên ing donya punika, inggih tumrap bangsa punapa kemawon, makatên ugi tumrap bangsa Walandi, mêsthi wontên ingkang sae saha jujur manahipun, nanging ugi wontên ingkang jail mêthakil tuwin drêngki, têgêsipun: wontên bangsa Walandi ingkang lair-batos suka-rêna manahipun, dene para muridipun, inggih punika têtiyang siti, sami majêng-majêng ngantos anyamèni saliranipun, nanging ugi wontên ingkang mêcucu, botên narimah saha botên rila sangêt, dene bangsa ingkang rumaosipun kêdah tansah sangandhaping talapakanipun têka badhe anjajari dhatêng kaluhuranipun. Amila ing batos inggih tansah ewa, tansah jêlèh, tansah ambêdhêdhêg padharanipun, manawi sumêrêp bangsa ngriki sajak badhe anyamèni saliranipun. Bawanipun sampun katempelan manah drêngki, ing wusana inggih lajêng tansah ambudidaya sagêdipun adamêl kapitunaning têtiyang tanah ngriki. Kalêrêsan dene lajêng wontên ada-adaning nagari badhe ngewahi pranatan blanjaning para punggawanipun; murih têtiyang siti sampun ngantos nyamèni dhatêng kaluhuranipun, bangsa Walandi ingkang drêngki wau lajêng ngakên nama Jawi nglêbêtakên karangan ing Locomotief ingkang isinipun kados kasêbut nginggil. Lo, punika namung gagasan kula. Awit rak inggih mokal, ta, manawi tiyang Jawi lajêng ngasorakên bangsanipun piyambak. Amila kula lajêng anggadhahi gagasan, bilih gêgubahan ing Locomotief punika sanès damêlanipun tiyang Jawi, nanging damêlanipun Walandi, nanging inggih bangsanipun Walandi ingkang drêngki.