Petruk : Wong malarat ora duwe manis / sabên dina atine mung uwas / wis kêntekan piandêle / adhakane mung bingung / wong sing potang wis ora sudi / samare yèn dikêmplang / lan manèh awakku / tansah kêgêdhèn rumasa / sabên ana wong kumlebat tak arani / arêp anagih utang //