[...mbuh] sampun gêgêd raos-raos larasan Jawi, dhadhasar wêkêl ing damêl, srêgêp mardi marsudi ingkang dados pangèsthi, cakêp-cêkap ing wajib, sumarambahing kathah, kalihan nêtêpi tumindak ing wajib, nyambi nglêbêti dhatêng padhusunan, sarta pakampungan, botên ngetang rêkaos lan awrat. Tandukipun ngènthèngakên pitulungan, kababar dhatêng sadhengah, sampun malih dhatêng para sadhèrèk ingkang sekeng, sanadyan dhatêng para sadhèrèk sugih, punapa dene kacêkapan, bôngsa punapa kemawon, manawi botên parlu sangêt, botên nate ngrèkêning pabeya tumindaking kadhoktêran, môngka tumindakipun kangge gampil, ènthèng nindakakên pitulungan, dhadhasar sih sutrêsna saèstu, sampun layak kemawon tuwuhing sih sutrêsnanipun para sadhèrèk, bôngsa punapa kemawon, lajêng enggal andados. Asmanipun dhoktêr Rajiman lajêng misuwur sae, kathah ingkang sami trêsna asih saèstu. Botên namung bageyan andhap ingkang asring kaberan kadarmaning panggalih tampi pitulungan panindaking kadhoktêran, para tuwan-tuwan, para pangagêng Jawi, para tuwan-tuwan siyan sing kathah ingkang sami sih sutrêsna gulêt guyub kata tangi ing raos dhatêng rèhing karahayon, kajatèning gêsang, marsudi kautaman, sarana kagunan kabudayanipun piyambak, ngangkah prasêtyanipun dhatêng pakêmpalan Teyosopi ing anggêr-anggêripun satunggal: pasadhèrèkaning kamanungsan.