Kadugi nunggil taun 1903, nagari andhawuhakên waradin namung tumrap abdi dalêm, sadaya abdi dalêm agêng alit ingkang gêgayutan utawi kuwajiban nindakakên arta kagungan nagari sapiturutipun, sami dipun pacuhi botên kenging mawi toh agêng-agêngan, nanging kêdah alit-alitan kemawon (gangsal sèn mangandhap), sarta wanci jam 2 kêdah sampun bibar, têgêsipun namung minôngka kaangge cagak lênggah kemawon, dados botên nama ngabotohan. Makatên malih sami dipun pacuhi botên kalilan ngabotohan kalihan sanès bôngsa. Bilih wontên ingkang wanuh wani nêrak pêpacuh wau, badhe kapatrapan pidana arès sakaparêngipun kangjêng parentah agêng, manawi wontên prêlunipun, kapocot utawi kalorot pangkat kalênggahanipun. Rikala samantên ing kitha tuwin ing dhusun-dhusun lajêng tintrim, wontênipun kasukan mawi toh-tohan agêng-agêngan suda kathah sangêt, malah dalah para abdi dalêm ingkang botên kuwajiban nyêpêng arta nagari inggih tumut ajrih ugi. Badhe kasambêtan.