anggènipun angêsotakên dhatêng putranipun, mila Gêndari enggal ambirat prihatosipun, lajêng ngandika: "dhuh Kesawa, bênêr kaya ucapira, atiku brastha dening kasêdhihan, sanalika banjur kuwur, nanging barêng ingsun wus angrungu caritanira, Janardana, nuli têntrêm manèh. Lah sujanma linuwih, apa kang kudu linakonan dening narendra wuta kang anake wus padha sirna iki, yèn ora angayom marang para senapati Pandhawa lan sira". Sarwi ngandika makatên Dèwi Gêndari lajêng anutupi pasuryanipun kalihan astanipun kalih pisan, mangkurêb ing siti sarwi karuna kalara-lara. Sri Krêsna nyuwun pamit, sarta ngaturakên pangincim-incimipun Aswatama, ingkang dalu punika nêdya anyidra para Pandhawa. Ing ngriku sang prabu tuwin pramèswari nata lajêng dhawuh dhatêng Sri Krêsna, supados tumuntên wangsul, angayomi Pandhawa. Kesawa madal pasihan,pasilan. nitih rata wangsul dhatêng pakuwon Pandhawa. (§ 62-63)