[...g] makatên wau saya notog sangêt dhatêng raos-pangraosipun dhoktêr Rajiman, kalangkung awrat sangêt anggènipun ngraosakên, pundi ingkang kêdah dipun lampahi, miturut ingkang raka punapa miturut rama, kalih-kalihipun sami pikangsalipun tumrap lêlampahaning gêsang kalairan, namung lajêng nama kêdayan ing kawontênan kemawon, nir daya kirang cêtha jêjêring gêsangipun piyambak, mila dhawuhipun ingkang rama, sarta ingkang raka bab sesemahan, botên dipun tampèni sadaya, badhe madosi, ngraosakên jêjêr, sarta kawontênaning gêsang, punika kadospundi. Sarèhning kawontênaning gêsang punika ing sêmu miturut kawujudanipun punika gadhah jêjêr piyambak-piyambak, mila badhe ngyêktosakên kawontênan wau miturut jêjêripun: mribadi, nurut sasakecanipun raos pangraosipun piyambak: urip iku sênêng, ambabar kahanan warna-warna. Awit saking dhadhasaraning raos sawêg makatên punika, mila tindakipun ingkang kathah, sawêg anglantur kasênêngan. Miturut pangandikanipun dhoktêr Rajiman piyambak, pintên-pintên: ma, punika kathah ingkang dipun lampahi, nanging kalihan karaosakên lêbêt, babaya, pituna, utawi pigunanipun, ngantos sagêd cêtha, adhakanipun pancèn dados babaya, sambekalaning ngagêsang, dados kapathok kasirik, punika layak