manawi botên kalèntu anggèn kula nyuraos, manut katranganipun Sang Minulya Subadra Biksu, ing sêrat karanganipun ingkang cinirèn: Piwulangipun Sang Buda, suraosipun bilih sakalih-kalihipun wau mor misah kemawon, têgêsipun kenging dipun wor, ugi kenging dipun pisah. Manawi nirwana wau katampi sarana pamikir, inggih lajêng mujudakên gêganthan: alam. Nanging manawi katampi sarana raos, inggih lajêng botên wontên wujudipun punapa-punapa, kajawi namung: kawontênan. Manawi kapêndhêt wosing pikajêngipun, asuraos kawontênaning kalanggêngan saha katêntrêmanipun suksma ingkang luhur piyambak. Tumrapipun tiyang ingkang taksih kabônda ing kasênêngan donya kados kula, botên sagêd angintên-intênakên: kaya apa. Amargi kula tiyang limrah, dèrèng sagêd wudhar saking bêbandaning para cidranipun kawontênan ingkang ewah gingsir, amargi hawa napsu, angkara, tuwin sahwat pêpenginanipun, dèrèng sagêd kawasesa, mila inggih dèrèng sagêd angraosakên katêntrêmaning batos ingkang sampurna, ingkang sampun kalis saking saliring dosa.