wêwatakanipun. Daya-daya wau têmtu kemawon wontên ingkang sae wontên ingkang awon. Makatên wau adamêl saya awratipun sêsanggènipun para tiyang sêpuh ingkang sami ngudi kawruh babagan panggulawênthah lan nindakakên. Para sêpuh saya kêdah tansah mulat, sagêda njagi, sampun ngantos putra-putranipun tansah angsal daya ingkang kirang prayogi. Yèn pancèn pêrlu kêdah wani (botên rikuh) ngèngêtakên putranipun supados sampun kalajêng-lajêng anggènipun sêsrawungan kalihan sintêna kemawon ingkang kakintên kirang prayogi. Ing ngriki ingkang langkung wigatos inggih punika sagêdipun lare nggêga dhatêng pêpèngêtipun tiyang sêpuhipun. Wontênipun samangke kathah kemawon lare ingkang sampun ngancik mangsa birai (pubertydsperiode=moeilyke periode) botên ngrèwès dhatêng pêpèngêt wau. Makatên punika botên sanès inggih saking klèntuning panyêpêngipun wiwit lare taksih alit. Bab punika sampun asring karêmbag wontên ing udiyana ngriki, dados botên pêrlu dipun ambali malih.