diarani sapa, nanging pitakonku mau diwangsuli mangkene: Nun inggih, wilujêng. Aku êmbuh ora wêruh apa ing kala tilpun mau, astane bêndara up jêksa sing kiwa ngasta tilpun, sing têngên banjur kanggo... nyêmbah. Nanging têtela bangêt yèn aku diarani wong liya sing bingkanane kae. Aku banjur pitakon manèh: bojomu lan anak-anakmu apa uga padha slamêt. Tôngga-tanggamu, pitik-pitikmu, êndhog, bèbèk, apa padha slamêt. Kiraku kala samono bêndara up jêksa mau banjur bisa nitik suwaraku. Awit sakala kuwi banjur nrêcêl anggone ngunèk-unèkake: Sêmbrana, kucing têlês, pitik gabrès, bèbèk, kowe iya, êndhog, cacing kalung. Kowe ana ing ngêndi, hèh, ana ing hotèl. E, hla dalah, sambêr sangabang. Hla, ana ing Sêmarang kathik mondhok ana ing hotèl, wis, mêngko sadhela aku têka mrono. Ora watara suwe, Kang Garèng, bêndara up jêksa iya banjur rawuh nyang hotèl têmênan. Lan ana ing kono iya maido bangêt nyang aku kêtêlu anggone mondhok nyang hotèl, ora ana ing bêskalan. Iki kang kalair, Kang Garèng, ing batos anjêtunge manawa sagajah abuh. Mara, apa iki ora nyuda mêmitran. Seje saupama têkaku têka banjur anjujug ana ing bêskalan, jalaran kêtêmu mau, prasaksat nganyarake utawa ambangun mêmitrane, kang anjalari mêmitrane saya rakêt. Mulane iya bênêr saupama banjur diunèkake: gêdhe ganjarane. Awit iki banjur aran ambangun katrêsnan.