Sadhengah tiyang ingkang sumêrêp babadipun liyêring kaprabonipun kangjêng sultan ing Ngayogyakarta ing taun 1920, inggih sumêrêp bilih wêwaton kalihan tumindakipun utawi gagasan kalihan yêktosipun punika têbih sangêt sungsatipun. Babadipun prakawis punika botên patos kasumêrêpan ing akathah. Kangjêng gusti pangeran adipati anom ingkang rumiyin, nalika kondur saking nagari Walandi dhatêng Indhonesiah, prêlu badhe gumantos kaprabonipun ingkang rama sinuhun sultan ingkang sampun sêpuh, sarta ingkang kacariyosakên bilih sampun pratela badhe sèlèh kaprabon jalaran sampun yuswa, wontên ing Sabang kapêthukakên amtênar-amtênaripun guprêmèn, ingkang sami ngaturi kangjêng gusti wau ngasmani sêrat prajanjian enggal bab pulitik (ingkang kawastanan pêrklarêng) wontên samadyaning sêgantên, bab suraosipun sêrat prajanjian wau samangke botên badhe kula rêmbag, dene ingkang kula rêmbag, inggih punika patrap anggènipun nampèkakên prêklarêng wau dhatêng kangjêng gusti, supados dipun asmani sadèrèngipun jumênêng sultan. Sasampunipun pêrklarêng kaasmanan, kangjêng gusti sawêg badhe katêtêpakên anggènipun jumênêng nata, kawrat ing sêrat prajanjian (Akte van verband).