Ingajêng sampun kula pratelakakên, bilih ing jaman samangke punika jaman apus-apusan, punika sababipun dene ingkang kula wastani nomêr wahid ingkang kêdah dipun sêmbah, inggih punika tiyang sêpuh, prasasat botên wontên ingkang dipun sêmbah malih. Makatên ugi guru lan marasêpuh. Dados sêmbah wau samangke kantun tumrap dhatêng para pangagêng kemawon. Sajakipun kiranging sêmbah dhatêng tiyang golongan wau, ing samangke malah sampun kaborongakên dipun gamblokakên pisan dhatêng para pangagêng. Amila mênggahing kula wontênipun ada-ada samangke angudi murih icaling sêmbah, punika kados wontên èmpêripun, bokmanawi jalaran wontênipun sêmbah ingkang taksih kalampah samangke punika prasasat mèh palson sadaya, ingkang kathah-kathah sêmbahipun wau namung kantun sêmbah panutup lan sêmbah pados pêndhok, ingkang kadadosanipun sok namung mahanani dhatêng lêlampahan pêtêng kemawon, têgêsipun ingkang ngandhap anggènipun nyêmbah namung pados pêndhok lan nutupi kalêpatanipun, ingkang nginggil manawi botên dipun sêmbah muring-muring.