Rupane mono ya ora pati ayu. Dedege ora endhek nanging ya ora dhuwur, mung tiba sedheng. Pakulitane ora kuning nanging uga ora ireng, lumrah pakulitane wong-wong liyane. Mung saiki wis akeh prawan-prawan sing wis ora gelem melu tandur, ora melu matun menyang sawah. Mula sanajana ora pati ayu pakulitane dadi resik. Beda karo bocah wadon rong puluh taun kepungkur. Rata-rata bocah wadon saiki wis padha mambu sekolahan. Akeh-akehe wis padha namatake sekolahe nganti tekan SMA. Saiki wis arang –arang -- kena diarani ora ana -- bocah wadon sing buta huruf ateges ora sekolah. Ditambahi maneh asring menyang salon, sanajana salon iku salon pucuk gunung. Ana salon kecantikan siji sakecamatan, ramene mung pendhak dina pasaran. Mbeneri pasaran ing kutha kecamatan kono, sing tiba dina Pon. Prawan-prawan sakiwa tengene kutha kecamatan padha menyang pasar melu mboke. Mula ora aneh sanajana bocah desa wis kulina karo tetembungan facial, creambath, rebonding lan sapanunggalane. Saben dina pasaran sing arep nyalon padha antri. Eling-eling, bisa menyang salon yen mung pendhak dina Pon. Saliyane dina pasaran Pon salon kecantikan mau tutup. Yaiku pasaran ing panggonanku.Aku, saben dina Pon ya mesthi leren ing sacedhake salon kono, karo nunggu penumpang mula ya ngerti lan apal sapa-sapa sing asring mara menyang salon kono. Kadhang-kadhang aku ya sok melu kanca-kanca nggodha bocah-bocah sing arep menyang salon kuwi.“Badhe tindak nyalon ta mbak?,” pitakonku marang sawijining bocah sing nganggo klambi cita kembang-kembang. Pitakonku mau satemene ya mung abang-abang lambe. Timbang nganggur karo ngenteni penumpang. “Inggih,mas” wangsulane bocah wadon mau karo mesem. Bareng weruh eseme bocah wadon mau , mak tratab... sakala atiku krasa dheg-dhegan. Katon untune sing putih miji timun, mripate blalak-blalak mbawang sabungkul, irunge ngrungih pindha kencana pinatar – iki panyandra jaman biyen -- Sakjane wis suwe bocah wadon mau angger dina pasaran Pon numpak montorku, nanging aku ora sepira nggatekake bocah wadon mau. Ora krasa mripatku tansah ngetutake lakune bocah wadon mau, mlebu menyang njero