Kula sarêng maos sêrat Jurumartani ôngka 1, wêkdalipun ing taun punika, ingkang mawi katandhan dhatêng Kyai Kerata, sakalangkung-langkung bingah tuwin sukur kula, prasasat tiyang agring manggih usada, sababipun makatên: nalika ing nagari Surakarta wontên banjir agêng, kula kaecalan tiyang sêpuh prênah paman kula, ingkang kala samantên kesah ngili botên kantênan purugipun. Antawis sataun laminipun, sarêng sampun tita kula botên angsal pawartos bab paman kula wau, sakalangkung susah ing manah kula, ing batos kula anamtokakên bilih pun paman amêsthi sampun katiwasan pêjah kèli, kalampahan kula sidhêkahi manut