Sawijining dina aku mlebu kelas wolu. Sawise aku nerangake wulangan sing wulangake. Aku banjur takon marang bocah-bocah.“Wis ngerti ….. ?”, pitakonku marang bocah-bocah.Kaya biasane bocah-bocah mangsuli bareng ,”Tiiiiiiii……”, Aku takon maneh,”Sapa sing durung ngerti ?.”Bocah-bocah siji wae ora ana sing ngacung.Tegese wis paham sing dak wulangake.Aku banjur kandha,” Ya wis, yen ora ana sing ngacung tegese wis ngerti kabeh. Saiki sing dak takoni maju !”.Bocah-bocah wis wiwit padha usreg. “Kowe, Mardi (jeneng singlon, nama samaran) majua !”pakonku marang Mardi.Mardi banjur maju menyang ngarep, banjur daktakoni.“Apa jenenge alat sing kanggo ndeleng barang sing cilik banget ?”“Mikroskop, pak “, wangsulane mantep.“Ya bener. Lha yen alat kanggo ngukur suhu ?”“Thermometer”, wangsulane.“Pinter,” wangsulanku. “Suhu iku tegese apa ?”Mardi katon thingak-thinguk ora ngerti. Mripate nyawang kanca-kancane, mbok menawa ana sing ngerti. Katon ana bocah siji mbisiki saka mburi.Aku banjur mbengok “Meneng, sapa sing ngandhani tak kongkon menyang ngarep. Yen ora bisa mengko dak kongkon ngubengi lapangan ping telu.”Bocah-bocah meneng cep klakep, ora ana sing cemuwit.“Suhu