Wontên satunggaling juru ambêbêdhag, saanak-semahipun agêgriya ing wana. Ing satunggaling dintên tiyang wau kesah ambêbêdhag, nanging sadintên muput botên angsal kewan satunggal-tunggala. Mèh wanci sêraping surya tiyang wau ngêntosi wontên sapinggiring sêndhang, mbokmanawi wontên kidang mênjangan ingkang ngombe dhatêng sêndhang wau, nanging mêksa mbotên wontên. Sarêng sampun sêraping surya, pun juru ambêbêdhag ajrih mantuk, saking pêtênging wana sarta sumêlang manawi kadêkêp ing sima utawi kewan galak sanèsipun, amila lajêng sipêng wontên ing wana. Tilêm wontên ing ngandhap ugi ajrih, lajêng mènèk wit maja ingkang manglung dhatêng sêndhang. Wontên ing panging maja wau badhe tilêm inggih ajrih manawi dhawah. Kangge nylamur anggènipun ngantuk sangêt, tiyang wau lajêng mêthiki ron maja saking satunggal kacêmplungakên dhatêng sêndhang.