pakaryané saben pérangan iku -- kepareng tumuwuh sarta mbangun dhiri ana ing sajroning katresnan. 17 Mula iki dakkandhakaké lan daktandhesaké marang kowé ana ing patunggilané Gusti: Uripmu aja kaya lakuning wong-wong kang ora wanuh marang Allah manèh, kang pangangen-angené tanpa guna 18 lan kang peteng pikirané, adoh saka urip kang asalé saka Allah, marga saka bodhoné lan marga saka wangkoting atiné. 19 Pangrasané wis kethul, temahan padha masrahaké awaké marang hawa-napsu lan kanthi srakah nglakoni sakèhing panggawé kang rusuh. 20 Nanging ora kanthi patrap kang mangkono iku anggonmu padha sinau bab Kristus. 21 Awit kowé wis krungu bab Panjenengané lan nampani piwulang ana ing Panjenengané manut kayektèn kang kawedhar ana ing Yésus, 22 yaiku menawa kowé, ing bab lakumu kang biyèn, kudu ngrucat kamanungsan lawas, kang nemahi rusak awit saka anané hawa-napsu kang nasaraké, 23 supaya kowé padha dianyaraké ing roh lan pikiranmu, 24 lan ngrasuk kamanungsan anyar, kang wis tinitahaké manut karo karsaning Allah ing kayektèn lan kasucèn kang satuhu. 25 Awit saka iku aja padha goroh lan ngucapa kang bener marang para Sadulur siji lan sijiné, awit kita padha-padha dadi gegelitaning badan siji. 26 Menawa kowé nepsu aja nganti gawé dosa: Nepsumu kudu wus ilang, sadurungé srengéngé angslup, 27 lan aja awèh papan marang Iblis. 28 Wong kang gawéné nyolong, aja nyolong manèh, nanging becik nyambuta-gawé kanthi mempeng lan nglakoni pagawéan kang becik nganggo tangané dhéwé, supaya bisa mbiyantu wong kang kekurangan. 29 Aja nganti ana tembung reged kawetu saka ing cangkemmu, nanging munga tembung kang becik kanggo mbangun, supaya kang krungu olèh sih-rahmat, cocog karo kabutuhané. 30 Lan kowé aja gawé sekelé Rohing