Manungsa ing dunya punika agêng kasangsaranipun, dene witing kasangsaran wau sangking kabodhoanipun. Tiyang wau kêpengin dhatêng barang kalairan, môngka witing kabêgjan punika gêsang amanah dhatêng kabatosan. Sumêrêpipun dhatêng pribadi kang mulya, ingkang dados kêkandhanganing katêntrêman, inggih wontên ing pribadi kang luhur piyambak wau, sarta kèndêling sadaya pêpenginanipun dhatêng kadunyan. (§ 174)