Para teyosup sami amastani bilih wontên pathokaning piwulang ingkang wiyar, tuwin pathokaning kawruh kasampurnan, kawignyan tuwin akasa, ingkang dados watonipun samukawis, tuwin amot samukawis, ingkang kanyataan wontên ing ngèlmi kasampurnan. Kawignyan tuwin agami ing jaman kina tuwin samangke.