Kajawi punika pun lare inggih nêdha gêsang, mila tiyang ingkang wajib mulasara kêdah ngupakara lare wau kanthi sênênging manah sarta têmên-têmên. Langkung malih gêsangipun bôngsa punika wontên ing lare, bôngsa sagêd widada jalaran saking lare. Tiyang sêpuh gadhah panjôngka punika tumrap anak-anakipun. Tiyang ngambah jaman enggal sarta gadhah idham-idhaman enggal, amargi saking lare utawi tumrap anak-anakipun. Mila gadhah anak punika mêwahi kabêgjaning agêsang, dene kasripahan anak punika anjalari kasusahan agêng. Sadaya wau ngiyatakên kêkajêngan kita rumêksa lare sampun ngantos ajal taksih alit.