[...pe] nyawa sawuse mati, kita bakal wiwit ngrêmbug saka ngisor mandhuwur dak pratelakake dhewe-dhewe. Bab iki padha kawruhana, mungguha ananing sawiji-wijinine nyawa iku ora beda karo nalikane dumunung ing sawiji-wijining alam, sabab nalikane isih ana ing donya iki mungguh kawaskithane ora padha. Dadi tangine utawa sêsurupane ana ing alam kang dhuwur mau uga mêsthi beda-beda. Sêsurupan kita alam sapisan gumantung lêlakone urip ana ing donya. Sadhengah nyawa uga nyawa kita, mêsthi bakal anjajah ing alam kang ngisor dhewe, bakal nyumurupi kaananing urip kang ngisor sadhuwuring donya iki. Sabab alam ing ngisor dhewe mau mung bakal didunungi ing nyawa kang ora limpad, utawa kang asor-asor. Sarupaning manusa sanadyan lanang utawa wadon kang pambêkane kaya kewan, angkara murka, karêm ngombe ombèn-ombèn kang ngêndêmi, kang lêlakone uripe ora manut marang pranatan kang utama, apa manèh kang watake kasar lan drêngki, kang ora kadunungan sêsurupan bab urip kautamaning cipta utawa pangangên-angên, sarta manèh kang durung nyumurupi marang rasa kang luhur-luhur, iya iku