linglung dadakan: wusana kantu. Ki Pêdhakbrama enggal dhatêng atêtulung, lajêng bisik-bisik, wis nyai aja rame-rame, iki karo pisan wis padha mati, bêcik banjur tak kèlèkake ing bêngawan bae, tinggalane dhuwit akèh, dhèk mau kanthonge rajut dititipake marang aku, isi dhuwit mas kabèh. Sang pangeran sangêt kantu tanpa nglilir: sanadyan pramananipun taksih ebah. Pamanahipun Ki Pêdhakbrama janji dipun lêbêtakên ing toya inggih lajêng dados lan pêjahipun sayêktos. Ing wanci sontên putra putri kabungkus ing mori pêthak kapocong kados satataning layon, lajêng kakèlèkakên ing bênawi, sang putri lajêng kasarap ing baya lulus ing sedanipun, sang pangeran angsal parmaning Pangeran, tumumpang ing ramon kèli lêpas purugipun, nanging taksih salêbêtipun kantu.