Dhuh anggèr, putraku nata binathara, ing môngsa pirang-pirang taun, anggonira tansah anglumpukake mas picis rajabrana, sanajan wus angêbaki ing pirang-pirang gêdhong, ewadene mêksa isih sira budi murih undhake manèh. Nanging barêng ing dina iki, sira kapêksa winalês winêngku dening êmas, kang mung sacukupe kanggo nutupi ing sariranira wau, sira wus ora bisa polah manèh. O anggèr, dina iki kawibawan, kaprawiran, lan bandhamu, kang ngebat-ebati kalok kondhang ing salumahing bumi, wus ora maedahi apa-apa marang sira, malah kaya dadi pamêlèhing lakunira.