Sarêng lampah kula kirang 10 pal têbihipun saking Pasuruan, kula dhatêng kitha ing Bangil, ing ngriku kula lèrèh sakêdhap kapêrlon anêningali ing kitha wau, kawontênaning ngriku sanadyan alit adamêl sêngsêming kang ningali, awit saking ramenipun, amargi wontên pêkêning kang agêng, dados kathah têtiyang kang lumampah, papan pemahanipun tiyang alit sami sae-sae, pacinanipun urut margi agêng rêsik lan sae pranatanipun, mila katingal sangêt rêjanipun. Tiyang èstri kang sami lumampah saking paningal kula kathah kang sae-sae, bentên tinimbang kalihan sanèsing pagenan. Botên antawis dangu kula anglajêngakên lampah kula, watawis sajam dangonipun kula dhatêng ing Pasuruan.