saking paningalipun, lajêng anyungkêmi padanipun Sang Bisma, aturipun: dhuh, dhuh: ulu-uluning bôngsa Kuru, kula sutanipun Rada, ingkang salami-laminipun paduka tingali kalayan pasêmon botên rêna. Sanalika wau Sang Bisma ambuka paningalipun ingkang pêtêng margi saking sangêting gêrahipun, Karna rinangkul lajêng ngandika sêmu sih: "lah sira kang salingga bathara, ora ana manungsa kang satimbang lan sira, mula tansah kasar wêdaling wicaraningsun marang sira mung amrih aja mêmungsuhan batin." Karna pinaringan nugraha, kadi Arjuna, sarta kadhawahan ngêmpal kalihan para kadangipun, inggih punika Sang Pandhuputra kang sudira ing rananggana. Karna lênggana, piyambakipun kêdah prang kalihan Pandhawa ngantos sirna salah satunggal. "Dhuh turasing senapati linuwih, kula nyuwun palilah paduka, botên gadhah sêdya sanèsipun malih, kajawi amung badhe prang. Punapadene mugi paduka paring pangaksama sakathahing wicara kula kang wêngis, tuwistuwin. gangsuling kasusilan kula ing paduka, ingkang amargi saking kanêpson [kanêpso...]