Anuju ing satunggiling dintên, ing pacinan wontên pakêmpalan agêng mawi nayuban. Kados punapa ramenipun tiyang ingkang sami mangun suka botên susah kula aturakên, para maos sampun têmtu wuninga piyambak, salah satunggiling tamu katingal kalangkung suka, ngantos ngatingalakên solah bawa ingkang dede-dede, sampun tamtu kemawon, botên sadaya rêmên dhatêng piyambakipun, malah wontên satunggal ingkang nyaru. Kocapa ingkang kataman ing têmbung saru, sanalika lajêng nêpsu kalangkung, sarta lajêng anêdahakên kakêndêlan tuwin kakiyatanipun, mangkok wadhah jangan ingkang wontên ing ngajêngipun, enggal kacandhak, kacakot kamamah-mamah, ajur dados sawalang-walang. Ingkang nyaru ningali kadigdayanipun ingkang kasaru, isinipun kalangkung-langkung. Sanalika ing sêmu kados pados rekadaya, sarêng sampun manggih lajêng nyat madal pasilan, pantêsipun badhe mantuk mêndhêt dêdamêl. Sadumugining griya, kori pinanggih kêkancing saking ing lêbêt, mila lajêng kadhodhog purun, ingkang têngga griya kalêrês pamanipun, punika kala samantên kapatos [kapa...]