Nanging kula ugi kêdah ngakêni manawi cipta rasa lan pikiranipun bôngsa-bôngsa dèrèng dados satunggal, malah ing wêkdal samangke punika wontênipun namung sêsêngitan, unggul-unggulan tuwin mêmêngsahan ingkang lajêng nuwuhakên pêrang donya kados ing wêkdal samangke. Nanging manawi karaosakên kalayan raos ingkang gaib, lêlampahanipun manungsa ing wêkdal sapunika punika, kadosdene karsaning Ingkang Murbèng Jagad, suka pêpèngêt dhatêng manungsa tuwin dhatêng bôngsa-bôngsa ambanguna gêsang enggal. Sampun asring kula pratelakakên wontên ing karangan kula, bilih manungsa punika èngêtipun manawi sampun nandhang sakit, èngêtipun wau lajêng atêgês bangun gêsang enggal.