kalurahan mung cukup dadi lêboning pêdudan. Butuhe sandhang pangan kêpêksa kranggehan nyandhak kang dudu-dudu. Wiwit nalika iku Ki Rênggarasa gêlêm, nglakoni dadi maling sandi, yaiku wani ngundhakake dhuwit pirukunan desa kayata: urunan gawe lumbung desa, gawe sêkolahan desa, asarana rewa-rewa nganèmêri dhewe, wasana dhuwite banjur kurang, kapêksa anjaluk urunan manèh marang wong cilik, mangkono sapiturute. Saking lagi bêgjane, wong-wong kang diwêngku iya padha nurut bae, sanajan satêmêne wêruh yèn pambayare iku