Sarêng lampahipun Dhobrinya sampun watawis wulan laminipun, lajêng dumugi ing papan ingkang dipun sêdyakakên. Papan ing ngriku punika saklangkung angèl ambah-ambahanipun, jalaran kathah sela karang agêng-agêng ingkang pating slêbar amradini wontên ing papan ngriku, kadosdene kasêbarakên ing rasêksa agêng, ingkang soroh amuk wontên ing ngriku. Ewasamantên Dhobrinya katingalipun botên ajrih lan kuwatos, kapalipun tansah kabandhangakên tanpa wontên kèndêlipun. Sarêng dumugi ing sangajêngipun rêdi Sorotya, katingal wontên sawêr ewon cacahipun, ingkang sarêng sumêrêp wontên manusa dhatêng, enggal-enggal sami lumêbêt wontên ing growonganing sela karang turut margi ingkang kaambah ing Dhobrinya wau. Mênggah sawêr ewon wau, sajatosipun na alit-lit,naga alit-alit. anak putunipun naga Gurindayêksa. Kacariyos, sarêng lampahipun Dhobrinya wau sampun cêlak kalihan garowongan pandhêlikanipun naga alit-alit wau, naga alit-alit enggal-enggal anêmpuh dhatêng Dhobrinya, nanging sami pêjah sadaya dening tracaking kapal tumpakanipun Dhobrinya. Kadosdene botên amanggih rubeda punapa-punapa, palampahinglampahing. kapal têrus bêbandhangan tanpa wontên kèndêlipun. Nanging sanadyan tanpa wicalan cacahing naga alit-alit ingkang sami tiwas jalaran kapidak ing kapal, ewasamantên botên lajêng tumuntên têlas, malah saya kathah cacahing naga alit-alit ingkang sami nêmpuh, lan salajêngipun nuntên wontên naga ingkang sagêd nyokot taracak punapadene sukuning kapal, ingkang anjalari kapal wau lampahipun lajêng pincang, malah botên dangu malih sagêd ugi lajêng dhawah kalêngêr ing siti. Sanalika punika Dhobrinya èngêt dhatêng dhawuhipun ingkang ibu. Cêmêthi pusaka lajêng enggal-enggal kacandhak saha kasabêtakaên ing antawising sukunipun kapal ingkang wingking, sarwi wicantên makatên: