kanugrahan diparengaké nyumurupi wewadiné Kratoning Allah, nanging tumrap wong-wong liyané prakara iku kagiyaraké kanthi pasemon, supaya sanadyan padha ndeleng, ora weruh, lan sanadyan padha krungu, ora mangerti. 11 Déné pasemon mau tegesé mangkéné: Wiji iku pangandikaning Allah. 12 Kang tumiba ing pinggir dalan iku wong kang wus padha krungu, banjur diparani Iblis, kang tumuli njupuk pangandika mau saka ing sajroning atiné, supaya aja padha pracaya lan kaslametaké. 13 Kang tumiba ing padhasan iku wong kang bareng krungu pangandika mau banjur ditampani kalawan bungah, nanging iku ora ana oyodé, anggoné pracaya mung sadhéla lan bareng kena cobaning ngaurip banjur padha murtad. 14 Kang tumiba ing thethukulan eri iku wong kang padha ngrungokaké pangandika, nanging sajroné thukul iku tumuli kalindhih ing rasa sumelang, kasugihan lan kanikmataning ngaurip, satemah ora bisa ngetokaké woh kang mateng. 15 Anadéné kang tumiba ing lemah becik iku wong kang sawusé padha ngrungokaké pangandika, tumuli disimpen ing sajroning ati kang becik, sarta mantep lan ngetokaké woh." 16 "Ora ana wong nyumed lampu, kang banjur ditutupi nganggo genthong utawa didèkèk ing longan, nanging mesthi tumuli ditumpangaké ing cagaké, supaya kabèh wong kang lumebu ing omah padha bisa ndeleng padhangé. 17 Sabab ora ana barang kasidhem, kang ora bakal kababar, ora ana wadi, kang ora bakal kawiyak lan dimangertèni wong akèh. 18 Awit saka iku, kepriyé anggonmu ngrungokaké, iku gatèkna. Amarga sapa kang duwé iku bakal kaparingan, nanging sapa kang ora duwé, dalah apa kang kanyana dadi duwèké, iku uga bakal dipundhut." 19 Yésus banjur dipurugi déning kang ibu lan sadhèrèk-sadhèrèké, nanging marga saka akèhé wong, padha ora bisa nyedhaki Panjenengané. 20 Tumuli ana wong kang ngunjuki uninga, aturé, "Ingkang ibu saha sadhèrèk-sadhèrèk Panjenengan wonten ing jawi badhè kapanggih kaliyan Panjenengan." 21 Nanging Panjenengané mangsuli, pangandikané, "Ibuku lan sadulur-sadulurku iku wong kang padha ngrungokaké pangandikaning Allah lan banjur dilakoni." 22 Ing sawijining dina Yésus nitih prau kadhèrèkaké para sakabaté, tumuli padha dipangandikani mangkéné, "Ayo padha menyang ing sabranging tlaga." Banjur padha mangkat. 23 Nalika lagi padha lelayaran iku, Yésus saré. Dumadakan ana prahara ing tlaga kono, satemah prauné klebon banyu lan padha kataman ing bebaya. 24 Para sakabat banjur sowan, ngwungu Yésus, unjuké, "Guru, Guru, kawula sami katiwasan!" Panjenengané iya tumuli wungu, angin lan banyu kang ngamuk iku padha didukani, temah lerem, kaananing tlaga dadi anteng. 25 Panjenengané nuli ngandika, "Pangandelmu iku ana ing ngendi?" Kabèh padha wedi lan kaéraman, sarta padha sapocapan mangkéné, "Sapa ta Panjenengané iku, déné nganti angin lan banyu padha ngéstokaké dhawuhé?" 26 Yésus lan para sakabat banjur ndharat ing tanahé wong Gerasa, ing sabrangé Galiléa. 27 Bareng Yésus wus minggah ing dharatan, tumuli ana wong lanang saka ing kutha kono kang sowan ing ngarsané, wong iku kepanjingan sétan-sétan, sarta wus suwé anggoné ora nganggo sandhangan lan ora manggon ing omah, nanging ana ing pakuburan baé. 28 Nalika ndeleng Yésus banjur mbengok lan sumungkem ana ing ngarsané sarta matur kalawan swara sora, "Punapa urusan Panjenengan kaliyan kawula, dhuh Yésus, Putraning Allah ingkang Mahaluhur? Kawula nyuwun, mugi Panjenengan sampun ngantos misakit kawula." 29 Anggoné matur mangkono iku amarga Yésus wus dhawuh supaya roh-roh ala iku padha metu saka wong mau. Awit wong iku wus kerep dilarak-larak déning roh mau, mulané kanggo njagani, wong mau banjur diranté lan diblenggu, nanging kabèh mau dipedhot, lan wongé nuli digiring déning sétan menyang ing papan-papan kang sepi. 30 Yésus banjur ndangu, "Sapa jenengmu?" Atur wangsulané, "Legion," awit sétan kang nyurupi iku akèh. 31 Sétan-sétan iku nuli nyuwun marang Yésus, aja nganti didhawuhi lumebu ing juranging pati. 32 Kacarita ing kono ana babi kang akèh banget cacahé lagi padha golèk pangan ana ing èrèng-èrènging gunung. Sétan-sétan mau banjur nyuwun, supaya diparengaké lumebu ing babi-babi iku. Iku diparengaké. 33 Sétan-sétan mau banjur padha metu saka wong iku lan manjing ing babi-babi. Pepanthan babi iku tumuli gumrudug mlayu ing tepining jurang lan ambyur ing tlaga dadi lan patiné. 34 Bareng para pangon babi padha nyumurupi lelakon mangkono iku, banjur padha mlayu lan nyritakaké bab iku ana ing kutha lan ing kampung-kampung ing sakiwa-tengené. 35 Wong-wong nuli padha metu arep nyumurupi apa kang mentas kelakon. Banjur padha sowan ing ngarsané Yésus sarta padha nyumurupi wong kang wus ditinggal déning sétan-sétané mau linggih cedhak ing sampéyané Yésus, wus manganggo lan wus waras. Wasana padha wedi. 36 Wong-wong kang wus padha nyumurupi dhéwé iku padha nyritani kang lagi padha teka iku, kepriyé anggoné wong kang kapanjingan sétan iku wus kaslametaké. 37 Wasana wong kabèh ing laladané Gerasa padha nyuwun marang Yésus, supaya karsa tindak saka ing kono, marga padha wedi banget. Panjenengané banjur minggah ing prau lan wangsul nyabrang. 38 Wong kang wus koncatan sétan mau nyuwun supaya diparengna ndhèrèk, nanging Yésus ndhawuhi lunga, pangandikané, 39 "Kowé muliha menyang omahmu lan critakna kabèh apa kang wus katandukaké déning Allah marang kowé." Wong mau iya banjur lunga lan ndlajahi sakutha kabèh kalawan nyritakaké apa kang wus katindakaké déning Yésus tumrap ing awaké. 40 Kacarita bareng Yésus wangsul, banjur dipethukaké déning wong akèh, awit kabèh pancèn padha ngantu-antu rawuhé. 41 Banjur ana wong kang sowan, jenengé Yairus, kepalané papan pangibadah, nuli tumungkul sujud ana ing ngarsané Yésus, nyuwun supaya Yésus karsa rawuh ing omahé, 42 amarga anaké wadon ontang-anting, kang kira-kira umur rolas taun mèh mati. Yésus nalika tindak mrana, sarirané kadhesek-dhesek ing wong akèh. 43 Nalika samana ana wong wadon kang lara nggrajag getih wus rolas taun lawasé, ora waras-waras, sanadyan wus ditambani sapa baé. 44 Iku banjur maju nyedhaki Yésus saka ing buri lan ndemèk gombyoking jubahé. Padha sanalika pampet anggoné nggrajag getih. 45 Yésus banjur ngandika, "Sapa kang ndemèk Aku?" Sarèhné ora ana kang ngaku, Pétrus nuli matur, "Guru, tiyang kathah sami ngrubung lan sami ndhesek Panjenengan makaten." 46 Nanging Yésus ngandika, "Ana wong kang ndemèk Aku, sabab Aku krasa ana daya kang metu saka Aku." 47 Bareng wong wadon iku mau mangerti, yèn kauningan, banjur marek kalawan gumeter, sumungkem ing ngarsané, apadéné tumuli mratélakaké marang wong akèh, apa sababé ndemèk Panjenengané sarta anggoné sanalika banjur waras. 48 Yésus nuli ngandika marang wong mau,