5. Iya iku kang andhawuhake kitab marang sira, ing kono ana ayat kang cêtha pirang-pirang. Kabèh iku dadi baboning kitab, lan uga akèh ayat kang surasane samar. Dene wong kang atine ambêlasar banjur padha milih ayat kang surasane samar mau, pamrihe diênggo maeka nasarake wong, lan disurasa sakarêpe dhewe, kang môngka ora ana kang sumurup surasane ayat kang samar mau kajaba mung Allah. Dene wong kang wis padha kukuh kawruhe padha ngucap: Aku mung ngandêl yèn ayat kang surasane samar iku têrang saka ngarsaning Pangeranku. Kang mangkono iku ora ana kang ngelingi kajaba wong kang padha ganêp akale.