Tumrap têtiyang Jawi inggih wontên ingkang sami pitados, bilih ing salêbêting sagantên punika wontên ulam ingkang abadan manusa. Inggih punika ingkang dipun wastani ulam dhuyung. Mênggah miturut cariyosing tiyang, ulam dhuyung wau ing sakawit inggih manusa ugi, ananging sarêng kapêjahan ing lakinipun lajêng nglalu saha anggêbyur ing sagantên. Kala-kala manawi pinuju emut dhatêng ingkang jalêr, lajêng mêthungul saking sagantên saha nuntên atawang-tangis. Miturut cariyosing tiyang, sintên ingkang sagêd angsal luhing ulam dhuyung kalanipun nangis punika, lajêng sagêd angelutakên dhatêng tiyang sanès, amila lajêng wontên têtêmbungan: tiyang kenging dhuyung utawi lisah dhuyung. Punapa punika lêrês utawi botênipun kasumanggakakên ing para maos, ananging miturut ngilmu Khak, kados inggih kathah doranipun.