Ing jaman wingi-wingi rikalanipun dèrèng jaman kamajêngan, bôngsa kita pribumi kenging kagêrba, jalêra èstria, tiyang sêpuh punapadene lare sampun diwasa, sandhang panganggenipun padintênan punapa ingkang pameran pisan, nêmtokakên asli kagunan Jawi, inggih punika sinjang lurik warni-warni, tumrap panganggèn jalêr kados ta: rasukan, sabuk, trêkadhang bêbêd utawi sarung ugi wontên ingkang ngangge lurik, panganggèn èstri malah sapangadêg pisan kêlimrah lurik-lurikan, tapih, kêmbên, rasukan dalah salendhangipun, ing kitha-kitha, ing padhusunan kalêbêt para luhur, para priyantun agêng kakung putri, ugi sami botên tilar panganggèn bangsaning sinjang lurik. Amila cacahipun kagunan nênun sinjang lurik jaman samantên ing tanah Jawi ngriki botên narimah namung atusan kemawon, malah ewon gunggung kêmpalipun, ingkang misuwur piyambak sae sarta awèting panganggenipun, lurik wêdalan ing Banyumas.