Kangjêng nabi taksih mangku duka, andangu dhatêng Sang Singaraja: he, singa, kêpriye, kok gèsèh karo aturira. Sira matur mratelakake yèn si landhak pinunjul ing kalantipan. Ingsun timbali, nalika kang ingsun utus si jaran, si landhak ora gêlêm têka. Môngka jaran iku padha-padha sato asikil papat, mulya dhewe. Barêng kang ingsun utus si asu, banjur sumrinthil bae. Môngka asu iku padha-padha sato kalêbu asor.