Jroning sèl-sèl biologi lan organèl-organèl, banyu silih dumuk karo mèmbran lan lumahan protein sing asifat hidrofilik; ya iku, lumahan-lumahan sing duwé daya tarik kuwat marang banyu. Irvin Langmuir ngamati sawijining gaya tolak sing kuwat antarné lumahan-lumahan hidrofilik. Kanggo nglakokaké dhéhidrasi sawijiné lumahan hidrofilik — jroning teges ngeculaké lapisan sing kaiket kanthi kuwat saka hidrasi banyu — perlu dilakokaké usaha temenanan nglawan gaya-gaya iki, sing diarani gaya-gaya hidrasi. Gaya-gaya mau gedhé banget pangajiné nanging ngluruh kanthi cepet jroning rentang nanomèter utawa luwih cilik. Wigatiné gaya-gaya iki jroning biologi wis disinaoni sacara èkstènsif déning V. Adrian Parsegian saka National Institute of Health.[13] Gaya-gaya iki wigati utamané nalika sèl-sèl kadhéhidrasi silih dumuk langsung karo ruwang njaba sing garing utawa pangadheman ing njaba sèl (extracellular freezing).