Para maos kados taksih wontên ingkang sami ngalami, kala jaman 1900-san ing tanah Kajawèn (Sala-Ngayogya), para abdi dalêm minggahipun para luhur, sami kagadhuhan siti minangka têdha utawi dhaharipun. Mênggah paos ingkang kasanggi ing bêbêkêlipun dhusun-dhusun wau sadaya prasasat awujud wulu pamêdalipun siti ngriku tuwin ubarampe sanès-sanèsipun kabêtahaning lurah patuhipun sawatawis, kados ta: tangsul duk, lisah, lawe lan sasaminipun. Dene ingkang wujud arta botên sapintêna, inggih punika namung kangge lêlintuning barang ingkang botên sagêd ngawontênakên tuwin panêbasing padamêlan.