Ing taun 780 Masehi, kang pisanan cendekiawan kang jenengé Lu Yu ngumpulaké lan nulis buku kang ngrembug babagan temuan tèh lan mumpangate ing sajeroning "literatur" tèh, yaiku "Ch’a Cing" utawa "The Classic of Tea". Buku iku nyritakaké yèn tèh minangka ombèn-ombèn kang bisa nggawé wong luwih "semangat", bisa nglerem ati, mbuka pikiran lan nggawé ora ngantuk, nggawé ènthènging awak lan nyegeraké awak, sarta bisa ngunggahaké kamampuan pikiré wong.