“Nggih leres Mbah Marto. Cobi sak niki njenengan tingali kanthi jujur! Mbah Marto niku ndherek putra, ndherek Pak Tono sing kakung-putri sethithik-sethithik saged nyambut damel buruh lan bakul. Lan putrane Pak Tono sak niki tiga-tigane sampun mboten sekolah, kepara malah sampun cekel gawe sedaya ra ketang ten swasta. Mangka griyane Pak Tono sing didhereki Mbah Marto niku pun sae, temboke plesteran, jobine pun keramik. Lajeng saumpami Mbah Marto gerah, gedhene nganti mondhok ten griya sakit, mesthi kemawon putra wayah mboten negakaken. Tetep badhe nambakke nganti sak kuwate. Nanging cobi yen sing sakit niku Mas Wahono utawi keluargane, sinten sing ajeng ngragadi? Kamangka Mas Wahono tasih mbetahaken wragad kagem putra-putrane sing tasih sekolah.”