Pramila yèn katitik saking punika, tiyang ingkang karan lucu wau awis sangêt wontênipun. Awit samôngsa botên makatên, sanajan pambanyolipun dipun kêtog (dipun pêng), nanging adhakan malah kêtingal saru, lan lajêng dipun wastani awon, botên luwês, botên kèwês lêluconipun, dening katawis bilih dipun damêl-damêl, tur botên sagêd anuju prana, mila inggih botên sagêd nênarik manah.