Dumugi samantên sang pangeran pêtêng paningalipun, wusana kantu ngantos sawatawis dangu, sarêng wungu kèngêtan yèn sariranipun nate anggêguru kalêpasaning ngèlmi panggandan, sarêng dipun watêk lajêng sumêrêp puruging lampahipun Rara Apyu enggal tinututan, mila lampahipun namung untap-untapan kemawon, sarêng dumugi sacêlaking sêndhang: panggandanipun kèndêl mulêk wontên ing ngriku. Sang rara pinanggih tumungkul sarwi mêtêk pada, luhipun carocosan, botên sumêrêp dhatêngipun sang pangeran, sumêrêp-sumêrêp sampun rinangkul sarta dipun arasi pungkuranipun, sang rara kagèt, nanging lajêng sumêrêp yèn ingkang raka, sang ayu apongah-pangihan katêmbèn dinêmèk ing kakung ingkang dados têlênging manah, wicantênipun: nyawa, aku ora nyana yèn bisa kêtêmu