Ing taun 1940-an, dadi jelas yen operasi unit wae ora cukup kanggo ngembangaké reaktor kimia. Nalika keunggulan operasi unit ing kursus tèknik kimia ing Inggris lan Amerika Serikat terus nganti taun 1960-an, fénoména transportasi wiwit ngalami fokus sing luwih gedhé. Bebarengan karo konsep novel liyané, kayata rekayasa sistem prosés (PSE), "paradigma nomer loro" ditetepaké. Fenomena transportasi menehi pendekatan analitis kanggo tèknik kimia nalika PSE fokus marang unsur sintetis, kayata sistem kontrol lan desain prosés. Pangembangan tèknik kimia sadurunge lan sawise Perang Dunia II utamané dihasut karo industri petrokimia; nanging, kemajuan ing bidang liyané uga bisa entuk. Kemajuan ing tèknik biokimia ing taun 1940-an, umpamané, nemokaké aplikasi ing industri farmasi, lan diijini ngasilaké akèh macem-macem antibiotik, kalebu penisilin lan "streptomycin." Kangge kemajuan ing ilmu polimer ing taun 1950-an mbukak dalan kanggo "jaman plastik". Kemajuan ilmu komputer nemokaké aplikasi ngrancang lan ngatur babagan kimia, nyederhanakaké petungan lan gambar sing sadurunge kudu ditindakaké kanthi manual. Sarampungé Proyèk Genom Manungsa uga katon minangka pangembangan utama, ora mung maju tèknik kimia nanging uga rekayasa genetika lan genomik. Prinsip tèknik kimia digunakaké kanggo ngasilaké urutan DNA kanthi jumlah akèh. 