pahargyan dipun lajêngakên, inggih punika, pamasangipun banon ingkang kapisanan tumrap adêging gêdhong kabangsan. Pahargyan punika dipun jênêngi dening tiyang kirang langkung cacahipun 10000, ing kala punika ugi dipun wontênakên sêsorah dening pintên-pintên panuntun. Malah wontên juru sêsorah ingkang saklangkung nênarik manahipun tiyang kathah, inggih punika lare èstri ingkang dèrèng umur 10 taun. Ing ngriku lare wau masrahakên satunggiling cethok perak, ingkang dening tiyang sêpuhipun dipun damêl saking gêlang sukunipun. Ewasamantên lare wau anêrangakên, bilih botên pisan-pisan angraos eman kecalan kroncongipun, awit sampun nyumêrêpi, manawi punika kangge kaprêluanipun kabangsan, kajawi punika wontên ingkang driyah linggis salaka tuwin arta. Malah wontên ingkang driyah arta saking Bangil, Sidaarja tuwin Nganjuk.