mandheg dadakan karo nekem sirahe nggon kuping tegen. Let sedhela si Boma katon ndheprok karo mrecing-mrecing kaya ngempet lara.Meruhi kedadeyan sing nyebal saka skenario mau Suhadi sing bengi kuwi sing dadi dhalang cepet tanggap, banjur mencolot munggah panggung. Disusul wong-wong liyane pating brubul metu saka tobong. Kabeh padha kepengin nyatakake ana kedadeyan apa satemene.Upama nalika kuwi mbeneri ana penonton anyar sing lagi teka, mesthi bingung weruh adegan kaya ngono kuwi. Gek lakon apa kok ana wayang sepirang-pirang nglumpuk dadi siji. Ana sing pacakane isih ganep, ana sing ora nganggo irah-irahan, malah ana uga sing raine isih paos nganging kok mung sarungan. Ing antarane wong-wong kuwi katon Gemi lagi ndheprok, sikile kaya theklok ora kuwat nyangga awake. Ing jaba panggung, tanpa ana sing ngabani penonton sepirang-pirang padha gemrudug nyedhak.Sing padha ngrubung dadi saya kaget bareng weruh ana getih ndlewer saka sela-selaning drijine Sugeng sing sajak wis tanpa daya. Suhadi banjur aba supaya Sugeng didhabyang melbu menyang omahe sing duwe gawe.Let sedhela ndhuwur panggung wis sepi, kari Gathutkaca Yanto ngadeg kijenan jalaran kelangan mungsuh. Dumadakan dheweke weruh ana barang gumlethak ing panggonan sing kanggo ngadeg Boma mau kae. Tanpa mikir dawa barang nyleneh mau dijupuk banjur digegem. Sawise kuwi tanpa nganggo njoged apadene sabetan, Gathutkaca sing mentas menang sadurunge perang nuli ngluntrung mudhun saka genjot nyusul liyane menyang jero omah.“Piye ...?” pitakone marang Parman sing wis ora nganggo congkop lan irah-irahan Cakil.“Wis ra apa-apa, kok. Ming nggon buri kuping gosong, eneng tatune. Tujune kok ketutupan sumping, upama ora lak sida blai tenan. Sing dadi pitakonan, kira-kira barang apa sing ngenani sirahe dhik Sugeng kuwi mau,” tembunge Parman kanthi bathuk njengkerut kaya ana sing dipikir.Gathutkaca Yanto manthuk-mnathuk, barang bunder olehe nemu ana dhuwur genjot mau isih digegem rapet, krasa anyes ana epek-epek.Ing wektu candahake saka pengeras suara keprungu swara pengumuman. Wose nerangake yen pagelaran wayang wong kepeksa dipunggel tekan semono, ora bisa tutug nganti enteke lakon. Kanthi ati ngendhem rasa gela, sebageyan penonton sing dumadi saka wong tuwa lan wong wadon katon ngedhohi panggung banjur metu saka plataran. Nanging sing akeh-akeh tetep durung gelem mingket, isih kepengin weruh ana apa satemene.