gladhene Arjuno manah….mangkane Palgunadi iso ngasorake Arjuno ing babagan manah. Aswotomo sing ora nyono Arjuno nganti tekaning pati …. gagih-gagih bali menyang padhepokan Sokolimo… arep atur pirso marang Ramane Pandito Durno…neng tengah dalan Aswotomo kepethuk poro punokawan sing dadi abdine Arjuno… dheweke mratelakake menowo Arjuno ing wektu iki ketiwasan nganti tumekaning pati ono ing ngisore jurang alas sokolimo, amargo adon yudho karo Palgunadi. “wis thole…nolo Gareng, Petruk lan Bagong putraku…. Ayo gage-gage matur neng bendarane Prabu Kresno…. Iki blai temenan… Bendarane dhewe Raden Arjuno tumekaning sedo….blaen-blaen…,”kandhane Romo Semar marang poro putrane. Sawentoro kuwi, Palgunadi sing lagi wae merjoyo Arjuno, ugo gagih-gagih bali menyang Paranggelung. Ing liyo kahanan, Prabu Kresno lan poro Pandhowo liyane wis tumekaning panggonan patine Arjuno, ing jurang alas Sokolimo, sak wise diwekasi karo Semar. “Hmmm …Jlitheng Kakangku…piye iki … Arjuno …kok iso tumekaning pati’,”guneme Bimo marang Prabu Kresno,”sopo pawongan sing wis tumindak iki tak