Saking kalimrahing tatacara ingkang kados makatên wau, têtiyang Jawi ngantos dipun êlunakên gadhah watak kaborosan, ingkang jalaran saking rêmên gadhah damêl, môngka tiyang gadhah damêl punika botên namung mantu kemawon, inggih têtakan, sunatan, tingkêban tuwin sanès-sanèsipun, kawontênan sadaya wau, sêdyanipun namung badhe dipun lampahi sadaya, sarana mawi ramèn-ramèn. Môngka tumrapipun ing jaman sapunika, sanadyan ingkang sarwa kasêmbadan, kathah ingkang sampun mangrêtos bilih tiyang gadhah damêl punika manjing kaborosan agêng, mila lajêng kathah ingkang purun namung ngênggèni saprêlunipun kemawon, tumrap mantu inggih namung nikah, tumrap têtak sunat inggih namung saprêlunipun. Lan manawi dipun manah, saening tiyang gadhah damêl inggih punika ingkang kasambadan, ugi botên manjing dhatêng kautamèn, namung sae ing sawangan kewon.kemawon.