Sasampunipun nyariyosi makatên wau, tamu sêpuh têtiga wau lajêng pamit kesah. Sakesahipun tamu têtiga, Ilya enggal-enggal pangkat dhatêng sabin sumêdya angrencangi nyambut damêl tiyang sêpuh saha sadhèrèkipun. Sabinipun wau watawis têbih. Sarêng Ilya dumugi ing ngriku, bokmanawi jalaran saking bêntèripun utawi jalaran saking sayahipun saking anggènipun nyambut damêl, ing kala punika tiyang sêpuh saha sadhèrèk-sadhèrèkipun sami tilêm. Ilya lajêng nyandhak wadung, saha nuntên ambabadi wit-witan, punapadene thêthukulan alit-alit, ingkang lajêng kabucal ing lèpèn. Sasampunipun ing papan ngriku kadamêl rêsik ngantos prasaksat lajêng sampun kenging dipun tanêmi. Ing wusana wadung lajêng kasukakakên ing papan suwaunipun, saha lajêng umpêtan wontên ing gêgrumbulan. Sarêng tiyang sêpuh tuwin sadhèrèk-sadhèrèkipun tangi, saha nyumêrêpi bilih ing ngriku papanipun sampun rêsik, gumunipun tanpa upami.