Lare kêdah kakulinakakên tangi tilêm gregah lajêng têrus mêdal saking patilêman, adus utawi raup saha dandan sapantêsipun, supados sampun ngantos dados tiyang kêsèd, wiwit alit kêdah kaparsudi srêgêp saha kêndêl tumrap pandamêl lêpas, mila sampun sok dipun ajrih-ajrihi, utawi dipun dongèngi ingkang mokal-mokal, mindhak dados tiyang jirih utawi gugon tuhon, dene mênawi kapinujon rewel, kaimur-imura kanthi têmbung manis manuhara, tiyang sêpuh kêdah sabar, sampun dipun srêngêni ngangge têmbung kasar, punapa malih têmbung saru, sabab lare dèrèng pêcah nalaripun, ewa sêmantên inggih sampun kauja sakajêngipun lare punika badhe dados lare unggungan, kêdah kapardi kautaman, ambangun miturut, saha sumêrêp ing tata krama sawatawis.