Dene patrape sadulur kang tuwa iku wajibe pitutur marang sadulure kang nom, nanging gone pitutur kudu maton, ngangge pathokan kawruh, mungguh ing pikire ora kêna jail, muthakil, bêsiwit, dahwèn, panastèn, kumingsun, drêngki, kudu kang sêgara, têgêse pikire kang jêmbar, kanggone wong tuwa kudu ngalah, pathokan kawruh mau kang wus kocap ana ing layang Wulangrèh, mulane padha rasakna kang wis muni kabèh ana layang Wulangrèh mau, dene kang nom wajibe wêdi, sarta manut pituture sadulur tuwa, marga sadulur tuwa mau gêntining bapa biyung, sapungkure bapa biyung sadulur tuwa kang gumanti, manawa wis padha dumunung gone dadi tuwa sarta gone dadi nom, iku dinulu prayoga, santosa, manawa ora rukun kaya upamane sapu sada ilang suhe, iku padha ambyar bubar dhewe-dhewe, ora kukuh, sarta bungah kang padha ora dhêmên, mulane padha eling-elingên, wong duwe kalakuan bêcik iku ora ngêmungake kanggo ana dunya, bakal kanggo sangu besuk ana ing jaman langgêng.