Manawi manungsa gêsangipun mawi ngèngêti dhêdhasaran makatên mêsthinipun botên lajêng manah badanipun piyambak, nanging ingkang dados èsthinipun wilujêngipun bêbrayan. Gêsangipun manungsa lajêng atêgês gêsangipun manungsa sadaya. Wohipun badhe damêl bêgjanipun sadaya manungsa, amargi ingkang wontên namung katrêsnan, botên sêsêngitan. Botên manah dhatêng badanipun piyambak nanging manah dhatêng sadaya manungsa. Amila manawi sadaya tiyang sampun sumêrêp dhatêng tatanan-tatananing alam, lajêng anglênggahi kasucianing batos, botên namung kasucianing lair, inggih punika tatakrami.