[...lami] utawa sing dirasakke dening wong tuwa kuwi iya luwih akèh. Ing sarèhning kabèh-kabèh wis ngalami utawa wis ngrasakake, saikine kudu ngèlingi nyang akerate, têgêse: kabèh kabêsusan, kabèh kabrêgasan, kuwi kudu dipasrahake nyang para nonoman, wong tuwa kudu narima panganggo sing barès lan prasaja, asal rêsik bae rak cukup, nanging