sami kawarôngka. Para gandarwa botên purun angluwari boyonganipun, mila Pandhawa lajêng narajang ing para gandarwa, têmah sami pêpêrangan ngantos ratunipun angêdali kapapagakên dening Arjuna, prang rukêt ulêng-ulêngan, nanging Citrasena lajêng angèngêtakên pamitranipun, Arjuna pitakèn, punapa sababipun têka prang kalihan Duryudana. Citrasena pratela anggènipun marôngka Duryudana punika amargi kalampahanipun dhatêng ing ngriku wau, prêlu badhe mangerang-erang dhatêng sangsaraning Pandhawa. Sakawitipun Citrasena botên nayogyani manawi boyonganipun kaaturakên Yudhisthira, nanging sarêng sampun nyariyosakên asoring cidranipun Duryudana dhatêng Pandhawa, Citrasena lajêng anglilahakên, amargi Pandhawa amung sumendhe ing pêpasthèn. Ing nalika wau Yudhisthira tansah angasih-asih supados gandarwaraja tumuntên angluwarana dhatêng Duryudana, sasampunipun Duryudana sakadangipun linuwaran, Yudhisthira pêpèngêt dhatêng Duryudana kalayan mangarah-arah: o kakangmas, sampun anindaki pandamêl ingkang botên prayogi malih. Amargi sintêna ingkang botên prayogi pandamêlipun, punika botên sagêd manggih kabêgjan, dhuh turasing bôngsa Kuru, mugi lêstantuna nugraha sakadang warga, manawi