Kaping kalih, manawi wontên mêngsah andhatêngi, nêdya angrubeda katêntrêmaning praja Ngamarta, ngrurah nagari utawi rajadarbèkipun, sang prabu tansah prayitna, nanging katawisipun namung sarwa dhangan kemawon. Upami prajuritipun sampun sami kasoran, wasana sang prabu dipun cêcamah ing mêngsah supados murka panggalihipun, ewasamantên inggih mêksa namung sinanggi ayêm kemawon, botên gampil dados kabaranang kados ratu sanèsipun. Sanadyana mêngsah wau anjêjamah sang prabu, inggih winangsulan sarwa sarèh, pangandika alus manis, rila lêgawa, nanging ing panggalih namung tansah gêgandhulan karsaning dewa ingkang murba amisesa, pramila pungkasanipun mêngsah wau inggih lajêng abêr piyambak, tuwin suminggah, utawi saking parmaning dewa, sanalika lajêng wontên kemawon ingkang kadugi atêtulung, ngadatipun inggih punika Sri Krêsna utawi satriya saking sanès nagari, ngantos anjalari sirnaning rêribêdipun tuwin wilujênging praja Ngamarta,