tuwin lingsêm Dhobrinya anglajêngakên lampahipun nuju dhatêng Kiyèf, ing kala punika piyambakipun angrumaosi, bilih gagasanipun ingkang muluk wau, sanalika punika ical tanpa lari. Miturut pamanggihipun piyambak, salajêngipun botên sande têmtu dipun gêgujêng ing tiyang kathah, sabab kêtitik mênggahing bodhonipun. Têka pitados dhatêng ungêl punapadene prasêtyaning naga Gurindayêksa, satunggiling sato kewan ingkang kenging kasêbut rêrêgêding jagad. Samangke kadosdene ing praja Ruslan kadhawahan upataning dewa. Sabên dintên têtiyang saindênging praja tansah kuwatos, bilih enjing utawi sontên sagêd ugi sinambêr ing naga, ingkang lajêng kagondhol dhatêng guwanipun prêlu badhe kangge mangsanipun. Makatên ugi têtiyang èstri ingkang sami gadhah anak, sabên-sabên tansah nguwatosakên, bilih anakipun ngantos kalimpe lajêng kagondhol dening naga wau. Sadaya wau lêpatipun Dhobrinya, awit saupami salêbêtipun pôncakara kalihan naga wau, naga tumuntên lajêng pinêjahan, salajêngipun tamtu botên badhe manggih kawontênan ingkang makatên susahipun wau. Kados punapa susahipun satunggiling biyung ingkang nyumêrêpi anakipun dipun gondhol ing naga, ingkang salajêngipun dipun môngsa wontên ing sanginggiling awang-awang. Awit padatanipun, naga wau manawi anggondhol lare beda kalihan manawi anggondhol tiyang sêpuh. Limrahipun, manawi naga punika anggondhol lare, wontên ing nginggil awang-awang, kanthi sêngaja dipun tingalakên dhatêng tiyang sêpuhipun, lare wau kamôngsa kanthi sasêkecanipun. Panangis tuwin gênging sungkawanipun têtiyang sêpuh jalaran saking kecalan anakipun ingkang kamôngsa ing naga wau, tumraping Dhobrinya, kadosdene têtiyang sêpuh wau sami anglairakên pamaibênipun dhatêng pun Dhobrinya. Jalaran saking gagasan ingkang makatên wau, adamêl nêpsunipun Dhobrinya ingkang tanpa upami. Têlale ingkang kapasang ing lapaking pal,kapal. ing kala punika lajêng kasêbrak purun saha nuntên kabucal têbih.