Petruk: Mungguhing panêmuku piwulang loro-lorone kiyi bêcik kabèh, awit piwulang kang kapisan karêpe mung arêp anjaga, aja nganti wong kuwi bangêt-bangêt anggone mangeran mênyang dhuwit, jalaran sapa sing wis kabanjur kèrêm mênyang dhuwit, sing akèh-akèh banjur lali marang kautaman. Dene piwulang kang kapindho, karêpe arêp ambudidaya supaya wong aja ngêbrèh-êbrèh bangêt marang dhuwit, awit tindak kang mangkono kuwi bisa anjalari kasangsarane awake dhewe. Mulane mungguhe jaman saiki, ing sarèhne dhuwit kuwi akèh bangêt kanggone, bêcike iya anjupuk têngah-têngah, mangeran dhuwit: ora kêna, nanging ngêmohi dhuwit iya: tidhak bolih. Nanging bab kiyi tak punggêle [punggê...]