O, Abdullah, tujune kowe rinêksa ing karahayon. Nanging Abdullah, aku saya nyamarake bangêt mênyang kowe, yèn ora kounduri, kowe mêsthi nêmoni bêbaya, awit tindakmu iku ora ana kang bisa gawe panuju, yèn ta nganti kauningan sang prabu, kowe mung kari ngarêp-arêp tumibaning patimu.