Bocah kang gudhigên, disêngiti dening kanca-kancane malah slamêt. Bocah mau, barêng wêruh kancane sanga dipangan ula kabèh, banjur nangis ngguguk nuli mulih ngandhakake kacilakan mau marang para wong tuwaning kabèh kanca-kancane. Wis mêsthi bae wong tuwane padha susah lan uga nêsu, banjur ngadhêp sang ratu lan ngaturake kêlakuane kewan kang gêdhe iku. Sang ratu rawuh piyambak lan ngêtingalake rêngune lan êndhase ula nêdya dipaku supaya ora bisa mênga cangkême.