gêdhe gawene, sabên têlung prakara iku êmbanan pikukuhing donya. Yèn manusa ora kanggonan watêk dhêmên marang iku, nagara iki bubrah, ora ana pranatan, ora ana kamajuan, ora ana wong nekad, ora ana wong marsudi kawruh. Sarèhne saiki jaman kamajuan, amburua têlung prakara iku, utamane sarana laku kang ora sikara ing wong liya. Sarèhne wong dhêmên ngrungu têmbung kapenak (pangalêm) banjur mêtu kêkêndêlane lan tekade, kaya ta: ngunggahi gunung dhuwur kang durung tau diambah manusa, wani mungsuh kang wis misuwur tanpa timbang, ngudi kawruh kang angèl-angèl, nrajang pakewuh kang jare ambêbayani, pêrlune: arêp ngrungu diarani bisa ngênakake barang sing dianggêp ora kêna ginayuh. Wong dhêmên diarani duwe anak pintêr, banjur ora ngetung wragad kanggo nyêkolahake anake. Wong Jawa dhêmên dikurmati pêpadhane, banjur mêmpêng golèk gaman supaya dadia priyayi. Wong dhêmên duwe dhuwit akèh, bisa mangan warêg nyandhang wutuh, banjur dagadagang. layar ngêdêgake pabrik supaya olèha