Tuwuhing lêlampahan ingkang makatên punika, kalih-kalihipun, inggih punika ingkang dipun poyoki lan ingkang moyoki, sami kêsangêtên. Ingkang dipun poyoki têka cêkak têmên budinipun. Awit tiyang gêsang punika salêrêsipun botên kenging manawi lajêng tansah ngopèni dhatêng omonging tiyang, têmtu inggih badhe ngênês ajêgan. Awit sampun dados saradaning donya, punapa-punapa mêsthi dipun aruh-aruhi lan dipun poyoki. Sanajan saea kados punapa, têmtu wontên kemawon ingkang ngungêlakên botên sae, kados ta makatên: "Wah dumèhane bagus bae, anggêpe banjur kaya ndara dèn mas Janaka". Punapa malih manawi awon, anggènipun ngolok-ngolok inggih ngantos rêsik pêcêrèn saèstu. Amila tiyang botên prêlu ngopèni ungêling sanès punika. Dene tumrap ingkang moyoki têka kêsangêtên sangêt, ingatasipun ingkang dipun poyoki wau sampun ngrumaosi isin tur mawi sangêt, têka botên dipun kèndêli anggènipun mêmoyoki wau. Mangke gèk sukmanipun ingkang dipun poyoki wau tan trimahipun lajêng adamêl godha rêncana gêntos dhatêng tiyang-tiyang ingkang sami moyoki. Harak badhe gundam-gundam saèstu. Mila mbok sampun rêmên mêmoyok, ta.