Petruk: Para tamu sing pancèn wêruh yèn aku lan kowe sêdulur, ya ora duwe gagasan apa-apa, nanging sing ora wêruh, jalaran aku kok nêngake bae, ora kok aruh-aruhi babarpisan, têmtune rak padha andakwa, yèn aku kiyi tamu sing burine sok dipyur-pyuri nganggo uyah kae, cikbèn enggal lunga. Padhane rak kaya: bocah lanang lan wadon sing padha mlaku bêbarêngan kanthi gêgonjakan, sing padha ngrêti yèn kuwi kakang adhi, iya ora duwe gagasan apa-apa, nanging sing ora ngrêti têmtune rak ana bae sing anggagas: hla kae, nèk bocah nonoman jaman saiki, wong yah mene kok lagi ... pring padha pring.