ing panarima iki muga-muga aweta urip. Prakara iki banjur konjuk marang panjênênganing ratu, karsane sang prabu batur tukon kaapura, sarta kamardikakake, apadene kaparingan singa mau, kang tansah akêkinthil marang batur tukon kang agawe kabêcikan, wus kaya asu, ora nganggo anyikara uwong.