Wiyasa lajêng ngandika, bilih sariranipun manggih pasimpênaning rajabrana agêng ing Imalaya. Têtilaranipun satunggaling narendra ingkang mêntas adamêl sêsaji, ingkang lêlampahanipun ugi lajêng dipun cariyosakên dening Sang Wiyasa. Anggènipun Kesawa badhe adamêl lêrêming rudahipun Prabu Yudhisthira, lajêng amêdhar piwulang, manawi tiyang sagêd pisah saking kasêdhihan sarana mangrèh ciptanipun, dhawuhipun: Yudhisthira samangke sampun wancinipun andika prang wontên paprangan, ingkang sabên tiyang kêdah angawaki prang piyambak, ing paprangan wau tiyang botên prêlu ngangge jêmparing, botên mawi kanthi, tuwin botên prêlu mawi wadyabala. Paprangan ingkang kêdah linampahan ijèn wau, sampun andhatêngi andika, manawi andika kasoran wontên ing paprangan wau, andika badhe dhumawah ing kasangsaran agêng, dhuh atmjaning Kunthi, samangke andika sampun priksa, lajêng katindakna, jêngandika badhe rahayu. Ing nalika wau Yudhisthira lajêng amêrangi prihatosipun, sakalangkung panuwunipun dhatêng Sang Kesawa. Sadumugining Astinapura, Prabu Yudhisthira lajêng anglampahakên kawajibanipun. (§ 14)