Nanging ing kala punika ujug-ujug lajêng rame, lan sarêng Tarsan mengo sagêd anyumêrêpi bilih pandhita ukuman wau ngobat-abitakên bindinipun kangge amrêjaya kancanipun pandhita èstri ingkang elik-elik ngantos dumugi pêjahipun. Sasampunipun makatên, Tarsan lajêng nyipati lêlampahan ingkang botên beda kadosdene lêlampahanipun sato wana, kados ta: kêthèk, gajah lan sapanunggilanipun, manawi pinuju muring-muring ngantos amêjahi kancanipun, punika ingkang kêlimrah lajêng saya butêng, saha lajêng soroh amuk. Makatên ugi pandhita jalêr agêng wau, sarêng sampun amêjahi kancanipun pandhita èstri, inggih lajèng butêng soroh amuk. Sarana bindinipun ingkang awrat wau, piyambakipun lajêng ngiwut kônca-kancanipun.