Dhèk jaman samana, bocah utawa wong tuwa, apadene bôngsa luhur, kêlaku bangêt cara ngundha layangan, mung bôngsa Tyonghwa sapêpadhane ora kêcara. Dene carane ngundha layangan jaman kuna kuwi ora ana sing cara kanggo sangkutan karo mungsuh liya kuwe, apadene kênure nganggo disêdrah utawa digêlas kaya cara saiki kiyi, nanging layangan mau mung dianggo kasênêngan lugu digawe padhêranpanjêran. bae, kênure rami gawean Jawa utawa bênang los wantah, karodene manèh, dhèk jaman samana durung ana kawat tèlepun utawa kawat listrik lan liya-liyane. Sarèhning layangan mung padha kanggo panjêran minôngka sênêng-sênêng, mula sing akèh layangane padha wangun manuk, bapangan, gombyok utawa sinthing, didokoki unèn-unèn jênêng sêndarèn, sing digawe blaraking gêbang, ana ngawang-awang tansah nyuwara ngangkang ambêngung dening katiyub ing angin. Dhèk jaman samana ana sawijining layangan panjêran bisa gawe pangeram-eram, sa-Surakarta mung siji ora ana sing madha, dene sing kagungan sarta iyasa, sawijine bôngsa luhur trah Mangkunagaran, asma Bandara Radèn Mas Arya Pakuningrat putra dalêm Kangjêng Gusti M.N.