Sagêd ugi wontên tiyang ingkang pitakèn, la manawi makatên tiyang gêsang wontên ngalam donya punika punapa lajêng botên manah dhatêng kawadhaganipun. Pitakèn ingkang makatên wau tumrapipun tiyang ingkang botên gêgulang dhatêng kaalusaning cipta lan rasa, sampun lênggah. Ananging rèhning panggulawênthah punika sêdyanipun dhatêng kaluhuraning kamanungsan, amila wangsulan kula sampun mêsthi kemawon badan punika dipun upakara ingkang saèstu, ingkang ngantos sagêd rêsik kawontênanipun, nanging manungsa botên kenging kasupèn bilih badan wadhak punika namung minangka pirantosipun manungsa sêjati, dados saksampunipun manungsa manggulawênthah dhatêng badanipun sagêd saras tuwin rêsik, badan wau namung minangka dadosa sarananipun anggènipun manungsa badhe tumindak angayomi ing sasami tuwin trêsna ing sêsami. Mila badan wadhak punika kenging kaupamèkakên kapalipun, manungsa sêjati ingkang numpaki. Têrang wajib manungsa punika anggulawênthah badanipun, amargi manawi kawontênanipun kirang sampurna botên sagêd angladosi kridhaning manungsa sajati. Manawi botên klèntu, ing agami Islam ugi wontên sanepa bilih K. Nabi punika numpak burak. Pralambang punika sampun cocog, kadosdene ingkang kula aturakên punika wau.