Petruk : E, gênahe mêlèhake, Kang Garèng kiyi, iya bêcik, tak banjurne manèh caritaku anggonku lêlana nyang Jawa Têngah, nanging saikine arêp dak cêkak bae, supaya enggal rampung, lan bisa tumuli ngrêmbug liya-liyane. Lagi anu anggonku crita wis têkan ing kutha Magêlang, saka Magêlang lakuku mênyang Salatiga. Anane ing dalan ora prêlu dak caritakake, mundhak agawe ngantukmu bae, cêkaking rêmbug, kira-kira jam 12 aku wis tumêka ing Salatiga, sarta banjur anjujug ana ing dalême prênah pamanku kang jumênêng dhoktêr kewan ing kono. Saking bungahe dak sowani, aku ana ing kono diurmati calangkèk (mangan bêsar-bêsaran) sauwise mlênthi wêtêngku, aku banjur nyuwun pamit sumêdya andêlêng kaanane kutha Salatiga. Ing kono aku bisa nêksèni dhewe asrining kutha Salatiga, mula pancèn iya ora kêna dipaido, yèn kaanane kutha Salatiga, sauwise dianani gumintê, mundhake asrining kutha mula iya ngedap-edapi têmênan. Yèn bêngi saka anane lampu èlèktris, kaanane kutha padhang trawangan ora beda karo wêktune raina, kang anjalari sudaning kabèh laku dur, ananing pranatan gumintê warna-warna, anjalari pakêbonan utawa manèh pakaranganing omah padha rêsik [rêsi...]