aran Ajisaka, kapiadrêng dadi dhahar ingsun. Nanging duwe panyuwun bumi ing Mêndhangkamolan, ambane mung saikête, yèn wis katampan, suka lila ingsun patèni, kang iku yèn wis duwe pamilih bumi, sarta wis cukup ambane, nuli padha sira cêkêla. Sang nata andangu dhatêng Ajisaka: êndi ikêtira, Ajisaka lajèng angunjukakên ikêt. Sarêng dipun bèbèr, sang nata eram aningali wiyaripun, botên nyana pisan-pisan bilih wiyar makatên. Dados tontonanipun tiyang kathah, sami gumun aningali. Ikêt dipun bèbèr: botên têlas-têlas, ngantos lampahan sadintên taksih, malah anasabi nagari ing Mêndhangkamolan. Sang nata sabalanipun tansah tut wingking pambèbèring ikêt, wiyaripun ngantos ngacaki talatahing tanah Jawi. Ajisaka munjuk dhatêng Prabu Dewatacêngkar: gusti, sarèhning ikêt kawula anasabi talatah dalêm, nagari ing Mêndhang dados mèlik kawula, ing mangke kawula suwun mulungipun saking asta dalêm. Dewatacêngkar anyumadosi, nanging Ajisaka, angungsêd, kêdah anampèni sakal. [sa...]