Mangku Nagara 1743 -1750G. van Imhoff1750 – 1761J. MosselIng wiwitane abad kang kaping 18 Betawi akeh banget Cinane. Ora antara suwe wong Cina mau akeh sing angguran; ing kutha Betawi lan wewengkone kerep ana rerusuh. Ing saadege Betawi akeh wong Cina kang diboyongi saka Banten menyang Betawi kanggo ngrejakake kutha, awit wong Cina mau sregep lan pinter gegaweyan. Sesanggane dientengake, supaya Cina liyane padha kepengin gelem manggon ing kono. Wasana ing wiwitane abad 18 duga duga ing sajroning kutha bae ana jiwa Cina 60.000 lan ing wewengkon Betawi 40.000. Dene kang dadi pangupa jiwane, nenukang, adol gula, teh, nganti akeh kang bisa dadi sugih. Ewa dene suwe suwe ing Betawi saya akeh Cina kang ora duwe panggaotan, gawene mung ngemis, malah ora sethithik kang gelem nindakake kadurjanan. Kang ndadekake ora trimane wong Cina iya iku:1. Dhawuhe GG. van Swol (tahun 1713 – 1718) bab reganing teh Cina. Tekane Cina saka ing negarane padha numpang prau kang momot teh didol marang VOC. Bareng para Bewindhebber rumangsa ora pati akeh kauntungane enggone dagang teh, GG. mau banjur namtokake yen teh weton negara Cina, kang maune diajeni 60 rupiyah ing sadhacine, ing sabanjure bakal diregani 40 rupiyah. Temahan nuli ora ana prau momot teh teka ing Betawi. Saka pangudining GG. Zwaardekroon wiwit ing tahun 1722 ana prau momot teh maneh teka ing Betawi.2. Ing tahun 1706 wis ana angger nglarangi wong Cina teka ing Betawi tanpa panggaotan. Wiwit tahun 1722 Parentah dhawuh nggawa Cina kang tanpa panggaotan, menyang Ceylon, Bandha utawa Kaap de Goede Hoop. Mung kang duwe layang pratandha idining Prentah, kena lestari manggon ing Tanah Jawa.Ewa dene ing Betawi ing Betawi ora entek entek Cinane kang angguran sarta gawe rerusuh. Wusana ing tahun 1740 GG. Valckenier nemtokake putusan: sakehing Cina kang sakira nyumelangi, senadyan duwe layang pratandha, kudu dicekel kalebokake ing kunjaran, perlu katiti priksa. Cina mau yen ora duwe panggaotan kudu digawa menyang Ceylon, diwenehi pagaweyan nggarap kebon manis jangan. Para punggawa kang nindakake dhawuh mau, padha golek kasil, senadyan Cina sugih padha diancam arep dikirimake menyang Ceylon, supaya metu besele.Wekasan dikabarake yen kareping Parentah nedya numpes Cina kabeh.Cina padha muring kamoran wedi, akeh kang lunga saka kutha, klambrangan gawe rerusuh malah nganti wani nempuh kutha. Wong Walanda saya giris bareng krungu warta yen kraman sajabaning kutha sekaitan karo kang ana ing jeron kutha, pratandhane dene padha tandho gegaman lan nyingkirake anak bojone; besuk yen ana omah kobong Cina jaban kutha lan jeron kutha bakal bebarengan nempuh. Dumadakan sawijining dina ana omah kobong temenan. Bangsaning Walanda arahan dibantu para matrus sarta saradadu apa dene wong Jawa lan batur tukon banjur padha tumandang ngiras males ukum marang pangrusake Cina.Genining omah kang kobong diubal ubal, sakehing Cina kang ora bisa oncat padha dipateni, barang darbeke dijarah rayah. Nganti saminggu suwene mung mangkono bae kaanane. Omah kang kobong ana 600, Cina kang dipateni kira kira 10.000. Nguninani pangrusak kang nggegirisi iku, Prentah ing Betawi kendêl bae. Para prajurit melu gawe rusuh ora dilarangi. Malah nalika lagi ana era eru iku GG. Valckenier dhawuh mateni sakehing Cina kang ana ing pakunjaran. Ing satentreming kutha Parentah ngondhangake pangapura marang Cina, kang gelem masrahake gegaman. Akeh kang gelem manut, nuli diwenehi panggonan ing jaban kutha dadi sakampung.Cina kang padha oncat saka Betawi lan Cina ing liya panggonan, ngumpul dadi baris gedhe, ngepung kutha Semarang. Sunan Paku Buwana II mbiyantu marang Cina, awit digalih Cina bakal bisa nglungake Walanda, lan banjur dhawuh nempuh beteng Walanda ing Kartasura.Para opsir ana ing kono padha dipateni, saradadhune dipeksa manjing Islam.Ing sawuse wong Walanda ing Semarang oleh bantu saka Betawi, wong Cina keplayu. Wong Madura uga mbiyantu marang VOC. Dhek samana Sunan Mataram sumelang yen bakal tampa piwalese VOC. mulane enggal enggone minta pangaksama. Para priyagung Jawa kang sengit marang Walanda lestari mbiyantu Cina, dadi mungsuh ratune dhewe. Kartasura ditempuh, Paku Buwana II kengsêr. Banjur