Môngka tumrapipun Inggris, kabêtahaning prajanipun tansah gêgayutan kalihan bab-bab ingkang dados pamanahan yêktos, kados ta sampun pintên taun Inggris anggèning manah kamardikanipun Mêsir, pangrêmbagipun sakalangkung wêrit tuwin dangu. Ing sadèrèngipun rampung tansah kêsêlan ing sabab-sabab sanès, kados ta tuwuhing paprangan ing Ngabêsi, Inggris tansah manah dhatêng kawigatosan ing lautan tuwin ing dharatan, awit sadaya wau sisip sêmbiripun sagêd nyêmpyok dhatêng Inggris. Dene patraping panjagining kawilujêngan namung sarana patrap nyamari, awit saupami botên kanthi sêrêng, tumindakipun badhe tanpa daya, nanging manawi kêsêrêngên, sagêd ugi dados santun dhadhakan. Nanging wantunipun Inggris punika mumpuni dhatêng kridhaning ulah praja, ngantos dumugining sirêpipun paprangan ing Ngabêsi, wilujêng botên wontên sabab satunggal punapa. Dumugining bibar paprangan ing Ngabêsi, rêmbag gêgayutanipun Inggris kalihan Mêsir sagêd pinanggih cocog.