Antawisipun para maos, têmtunipun inggih wontên, ingkang ngintên bilih S.m.t. punika cêkakanipun saking: S(aja) m(aoe) t(oeroet). Hla, punika kula inggih matur: nuwun, sanadyan inggih wontên kalanipun ingkang kula malah dados jèngkèl, awit ukara ingkang makatên wau, wontên ingkang sae pikajênganipun, nanging inggih wontên ingkang nyakitakên rêmpêlu. Ingkang sae upaminipun: Saja maoe toeroet sadaya piwulangipun para sêpuh ingkang sae-sae. Wah, punika utami sangêt. Nanging manawi: Saja maoe toeroet batja sadja upaminipun, punika sok wontên kalanipun ragi ngisin-isini, punapa malih manawi tumutipun maos wau, botên kanthi palilahipun ingkang gadhah waosan, punika ingkang kanamakakên: ngisin-isini kasbut nginggil, lajêng kemawon promosi kabênum dados jêjuluk: saèn. Upaminipun mênggahing kalawarti Kajawèn, punika wontên sawênèhing tiyang ingkang badhe lêngganan piyambak, botên purun, nama mokal ta, yèn botên sagêd tumbas piyambak, awit rêgining Kajawèn punika sawulanipun namung powatun (f 0.50-) wusana lajêng ngampirakên rara Kajawèn nalikanipun badhe sowan dhatêng priyantun ingkang wajib nampi, thik cara pangangge makatên, mawi dipun agêm rumiyin, tur pangagêmipun ragi kêdangon, wêwah-wêwah botên mawi palilahipun ingkang kagungan. Sarêng pangagêmipun sampun katog, ngantos wujudipun dados kluwus-kluwus, rara Kajawèn sawêg kaparêng nglajêngakên lampahipun. Môngga, punapa tindak makatên