marang karahayon kang ora gawé getun, nanging kasusahan kang saka ing jagat iki nuwuhaké pati. 11 Sabab padha gatèkna saiba kasedhihan kang nyondongi karsané Allah iku malah marakaké kowé saya mempeng anggonmu padha nélakaké menawa ora salah, jèngkèl, wedi, kangen, greget, paukuman! Ing bab iku kabèh kowé wus padha nélakaké menawa ora kaluputan. 12 Mulané, anggonku wis nulis layang marang kowé, iku ora marga ana kang luput, utawa marga ana kang nandhang susah jalaran panggawé kang salah, nanging supaya gumatimu marang aku dadi cetha tumrap kowé ana ing ngarsané Allah. 13 Iya marga saka iku aku padha kalipur. Lan kajaba saka panglipur iku, aku padha saya bungah manèh amarga saka kabungahané Titus, sabab kowé kabèh wis padha ngayemaké atiné. 14 Sabab menawa aku nglairaké pangalembana tumrap kowé marang Titus, iku kowé ora gawé gelaku; nanging padha kaya anggonku tansah ngandhakaké apa kang bener marang kowé, samono uga pangalembanaku ana ing ngarepé Titus iku iya wis kayektènan temenan. 15 Lan katresnané marang kowé saya mundhak gedhé, yèn ngélingi marang pamanutmu kabèh, kepriyé anggonmu nampani tekané kalawan wedi lan geter. 16 Aku bungah banget, awit aku bisa pracaya marang kowé ing sabarang prakara.