Têmênipun ingkang kaping kalih, manawi nurun rontal = utawi sêrat, botên purun sangêt angewahi gandhènging sastra miwah têtêmbunganing basa, saking botên mangmang ing panganggêpipun. Dados sawarnining cariyos miwah kawi-kawi botên wontên ingkang ewah, awit jaman buda dumugi samangke sami ajrih ngewahi têtêmbungan. Mila sawarnining rontal, kados ta: Wiwaha, Bratayuda, lan rontal Ramiyana sasamènipun, sabên kitha inggih kathah, sabên dhusun inggih wotên. Tur inggih sami kemawon sabarang cariyosipun, têmbang miwah kawi-kawinipun sadaya, botên sanès sêrat dhusun lan sêrat nagari, inggih punika mratandhakakên katêmênanipun. Sanès kados kula tiyang Jawi, manawi nurun sêrat asring kula ewahi, têtêmbungan miwah gandhènging sastra, tur kathah ingkang botên lêrês. Mila sêrat Jawi ingkang sêratan jaman samangke kathah kang sulaya, sampun ingkang sanès nagari, tunggil sanagari kathah kang botên cocog. Amargi anggèn kula