Krungu omongan mangkono Kyai Tohir banjur ngêrti, yèn priyayi bangsa luhur iku satêtême ingkang rama R.M Sampurna; bangêt sênênge atine Kyai Tohir lan kabèh wong ing jêro omah ilang wêdine; wong papat mau nuli mari nggone grusa-grusu banjur têtêmbungane uga ora kasar. Wong kang anggawa obor clathune mangkene: "Kula sadaya sami nyuwun pangapuntên, sampun ngantos alit ing manah, sabab kula sami murang tata; awit wontên angin agêng sarta jawah dêrês kula lajêng sami kêsasar ing wana grêng, ajrih manawi sami kêpêksa nyipêng ing jawi, mila lajêng dhatêng mriki. Cobi manawi botên sumêrêp cahyanipun dilah ing griya punika, têmtu ngantos dumugi benjing enjing botên pikantuk pangeyuban.