Miturut pêmanggihipun tw. Rousseau, manungsa punika sagêdipun makartèkakên punapa-punapanipun kalawan sampurna, mênawi gêsangipun sagêd mbabar mêrdika, mbotên kêcancang ing tatacara utawi pakulinan, mbabar salugunipun. Panjênênganipun babarpisan mbotên ngajêngi pranatan paukuman tumrap lare, kadosdene wontênipun anggêr-anggêring praja tumrap para kawulanipun, jalaran paukuman utawi ganjaran punika yèn kalaras sayêktos wujudipun namung pituwasing sadaya tindak. Têrangipun makatên: