Dados sinau wontên ing pamulangan luhur punika, sêtudhên-sêtudhên kêdah gadhah krêkat sarta gadhah kajêng sinau piyambak. Pramila têtiyang ingkang sampun rumaos piyambak yèn botên gadhah krêkat utawi kajêng dhatêng pasinaon (botên rêmên sinau), Ian sampun rumaos yèn anggènipun sagêd sinau sayêktos kêdah tansah mawi dipun girèkakên tuwin dipun awat-awati tiyang sanès kados caraning sinau ing pamulangan andhap tuwin têngahan, punika amrih prayoginipun dhatêng badanipun piyambak, dhatêng lêlampahanipun ing têmbe wingking, sarta dhatêng sanak sadhèrèk ingkang mragadi, prayogi yèn botên nglajêngakên dhatêng pamulangan luhur.