gelem taubat, siro kelebu setenganh sangking wong kang nganingoyo awake. Allah Ta’ala wus dawuh kang arine: “Sopo-sopo wong kang gelem taubat, mesti untung, lan sopo2 wong kang ora gelem taubat mesti rugi.Hai wong kang baagus!! Siro ojo putus asa, nuli ngucap, kaping piro bahe ingsun taubat, nuli ingsun rusak dewe,ojo koyo mengkono! Kerono wong kang loro isih arep2 urip selagine ing awak isih ono ruh. Kawulo iku yen taubat,Suwargo kang dadi panggonane ngeroso bungah, langit lan bumi milu bungah, Kangjeng Rosulullah saw ugo milu bungah.Allah swt iku ora ridho yen siro iku dadi wong akang demen, naming Allah Ta’ala iku ridho yen siro iku dadi wong kang didemeni. Nuli ono ing endi wong kang dikasihi lan wong kang ngasihi? Banget alane kawulo kang weruh kebagusan Bzat kang ambagusi deweke, nuli kawulo wani maksiat (durhokoni) Dzat kang gawe bagus.Naning wong kang milih naksiat Allah ora weruh kebagusab Dzat kang gawe bagus. Lan ora bakal wweruh kedudukane Dzat kang agawe bagus yen wong iku ora gelem ngawasi marang Dzat kang ambagusi.Ora bakal untungh wong kang ketungkul sak liyane Allah, wong kang ngerti yen nafsu iku ngajak narang karusakan nuli deweke nuruti ajakane, ngerti yen ati iku ngajak2 marang kebeneran nuli dwewke durhakani atine dewe, lan ngerti kedudukan Pangeran kang di maksiati, nuli di adepi kanthi maksiat. Upamane wong iku ngerti persifatane Pangeran kang dimaksiati kanthi sifat Agung, temtu ora bakal di adepi kanthi ngelakoni maksiat, umpamane ngerti pareke bendoro Pangeran lan wong iku tansah di pirsani, tentu ora ngelanggar opo kang wus dilarang deneng Pangeran. Upamane ngerti labete duso kang wujud ono ing dunyo lan ono ing akhirat, ono ing kahanan samar lan ono ing kahanan ketingal, wong iku temtu isin karo Pangeran e. Lan upamane ngerti yen awake iku ono ing genggaman kekuasaan wong iku ora bakal wani