[...pun] ingkang rayi. Nalika sêmantên kagungan osik birai dhatêng wanita, karsanipun salêbêting galih, kondur saking pêpara badhe karsa krama, ananging paningalipun sang prabu, sêpi botên wontên wanodya ingkang panuju ing galih. Pintên-pintên para nata ingkang anglampahakên dom sumurup ing toya angangkah putranipun kagarwa ing sang prabu, mawi ambêktakakên gambaripun sang putri, ananging satunggal botên wontên ingkang katampèn, tingalipun sang prabu dhatêng ing gambar, mêsum dèrèng pantês dados timbanganing sariranipun, dhasaripun sang nata, tani, dangu ngraosakên sêbêle jatukramanipun, sanadyan saking pandamêlipun piyambak, inggih mêksa ngrêsula, wasana sare. Salêbêtipun sare supêna kapanggih wanodya endah ing warni, prasaja agêm-agêmanipun, katingal nawung sungkawa, kapanggih kalihan sang prabu botên katawis anggragap kados satatanipun wanodya lan priya kêpanggih ijèn, sang nata kasabêt ing antêngipun sang pindha Ratih, nandhang wiyoga dadakan, nanging ajrih lajêng amisesa, dening sang ayu katingal ambêg susila, botên kengis wênganing netya pirêna, sang prabu anilakrami, anggèr sang pindha kumala dene katingal kawêlasarsa wontên ing ngriki piyambak, sawêg dipun tata lajêngipun ingkang sagêd [sagê...]