Sore ing wayah jam papat utawa jam lima, wiwit mikir panggaweyan ngomah manèh, ing wayah bêngi wajibing ngaurip ngêningake ati ngrasak-ngrasakake, nyênyuwun karo Kang Mahaluhur, Mahamulya sarta nonton sabarang layang-layang wulang-wulang, layang dongèng, laya(8) babat sapêpadhane, sadhengah layang parlu kudu wêruh, lan dirasakake, kang mawa lêlakon sabisa-bisa banjur dilakoni sakuwate, dene kang durung ngêrti banjur takokna marang wong tuwa, uga wajib sarta parlu ngêrti marang têmbung-têmbung, ngêrti marang kawi, sarta surasa kaya kang wis dipratelakake ana ing layang paramasastra Jawa, layang [...], layang Urap Sari, iku kabèh padha kawruhana, ing kono tatakrama iya ana, unggah-ungguhing têmbung marang priyayi, layang kang parlu tukunên, supaya bisa atul lan bêcik tulisane, sanadyan ora dadi paitane, kaya ta anaking kriya, mranggi, grêji, blodir, sapêpadhane, awit wong urip iku kudu budi kaluwihan, dadi manawa sabarang bisa sarta bêcik ingaranan wong utama, wong cukup, wong linuwih, yèn wis luwih bakal diluluti sapêpadha lan diwêdèni ing sapêpadha, uga kudu jêjagongan karo wong tuwa, kojahe warna-warna, utawa gunême iku kudu rasakêna, kang bêcik anggonên lan lakonana, kang ala singgahana, wong pakumpulan karo sanak