Nalika ing Surakarta taksih kaprah tiyang jalêr ngingah rambut, tataning panganggenipun sêrat punika ugi mawi tatakrama. Ingkang panganggenipun sumungkêm kalêrês sanginggiling bathuk, nama ingkang sae piyambak manawi ragi anjêplak, nama diksura, dene manawi miring, dipun anggêp kurang ajar. Nalika jamanipun têtiyang ing Surakarta taksih rêmên saron-sikon, tiyang ngangge sêrat miring punika dipun anggêp tiyang nantang tiyang, miringing sêrat adhakan dipun bênakakên ing tiyang sarana tabok. Kajawi ingkang pancèn purun dhodhoganipun miringing sêrat punika malah anjalari dipun eringi ing tiyang sanès. Mila limrahipun ingkang cundhuk sêrat miring punika namung para bandara.