Saking cariyosipun tiyang bôngsa Arab, ing Kalarmaot, ing jaman rumiyin wontên satunggaling tiyang dados katib ing nagari Kalarmaot, tiyang wau gumun sangêt mirêngakên cariyos bab mikradipun kangjêng nabi, wusana lajêng nyuwun sêsêrêpan dhumatêng pangulu, inggih punika gurunipun katib: têmbungipun: dhuh guru kula mugi amadhangna dhumatêng pêpêtênging manah kula. Wangsulaning pangulu, apa kang dadi pêpêtênging pikirmu, mara kandhakna dak rungokne. Aturipun katib: nuwun kiyai kula punika sangêt gumun mirêngakên cariyosipun nalika kangjêng nabi mikrad, ngantos dumugi ing ngaras tindak saha