Yèn aku ngèlingi kasênênganing bocah, sok banjur ngèlingi awakku dhewe, sapisan, ngèlingi: wong tuwa iku bangêt pangêmonge mênyang anak. Yèn anak duwe panjaluk apa-apa, janji bisa, iya dipituruti. Wah yèn aku dituruti panjalukku, sênêng bangêt. Kaping pindhone, tinêmune ing saiki, banjur bisa nêpakake, yèn aku dijaluki apa-apa ing anak, môngka ora bisa nuruti, wah, nyang ati ya rada kurang kapenak, tur tumrape bocah ing jaman saiki, panjaluke mapan, lan ana paedahe. Upamane anjaluk sêpedhah, kuwi karêpe arêp digawe sêkolah, wah manèh ing saiki rêgane iya ora sapiraa. Nanging wangsulanku ana bae. Padune...