Têtiyang Arab ingkang kathah wau, sadaya sami muntab manahipun saha lajêng sêsarêngan lumêbêt ing papan dunungipun Tarsan saha nêdya amasesa. Kamar-kamaripun para juru dhangsah, ingkang taksih murub dilahipun, lajêng wontên satunggal ingkang ngatag kônca-kancanipun supados dilahipun wau sami dipun pêjahana. Dene ingkang kêpadhangan ing dilah ingkang namung rêmêng-rêmêng kemawon, ngêmungakên ing kori ingkang kangge pôncakara wau. ing kala punika Tarsan mêndhêt kalewangipun tiyang Arab ingkang dipun suduk dening Abdul wau saha lajêng ngêntosi panêmpuhing mêngsahipun.