Sawuse mangkono, suwe-suwe ana bangsane mina anggone ngupaya pangan ing sajeroning banyu jaladri rumangsa kurang. Mulane banjur ana kang mentas ing dharatan. Kawitane anggone mentas teka sethithik ora pati adoh saka karo banyu mau. Ana ing kono bisa oleh pangan bosok-bosokan kang ana ing dharatan. Sawuse mangan tumuli bali marang banyu maneh, suwe-suwe saking butuhe anggone arep kecukup pangane, lakune saya adoh malah ana kang kongsi ora bisa bali marang banyu maneh. Dadi suwe-suwe iya banjur bisa mathuh sarta kulina ana ing pentasan. Mangkono ing sabanjure nganti sak matine ana ing kono.