Ing kalanipun môngsa paprangan, raosing manahipun tiyang siti kados dipun gugah, dening angèngêti dhatêng kaluhuraning nagari wutah rahipun, botên lila manawi ngantos dipun wasesa ing mêngsah, mila ing kalanipun wontên swaraning sanjata bêbrondongan, mariyêm pating jlêgur, botên pisan adamêl mirising manah, malah anênangi damêl gambira.