Ingkang kados makatên punika, sêdyanipun tukang dhokar nêdya sowan sang pramèswari, amargi sampun kaloka ing kawicaksananipun, badhe nuwun sih pitulung, murih prakawisipun wau sagêd angsal adil ingkang lêrês, kêlampahan ing nalika sang nata tindakan, tukang dhokar sowan sang pramèswari mêdal pungkuran. Tukang dhokar ngunjukakên lêlampahanipun. Dhawuhipun sang putri: Suk yèn pinuju ingkang sinuhun sinewaka, kowe anjalanana ing alun-alun. Yèn mêngko didangu diarani wong owah kowe matura botên anèh. Mila abdi dalêm anjalani alun-alun punika, awit Pangeran kuwasa alun-alun wontên ulamipun, kados putusan dalêm ugi, kenging ugi lêmbu manak kapal, amargi Pangeran kuwaos. Wusana kalêksanan sadaya.