Sarêng sang putri rampung anggèning ngandharakên lêlampahanipun wau, Tarsan lajêng gumujêng saha wicantên makatên: Sayêktosipun panjênêngan punika taksih kenging dipun wastani lare alit. Lêlampahan panjênêngan ingkang mêntas panjênêngan ngandikakakên dhatêng kula punika, babarpisan botên badhe sagêd adamêl awoning asma panjênêngan. Saupami panjênêngan punika sanès lare alit, panjênengan inggih têmtu sampun uninga piyambak. Ingkang punika rêmbag kula, mugi mangke sontên panjênêngan amanggihana ingkang raka, sarta ngaturakên sadaya ingkang sampun panjênêngan ngandikakakên dhatêng kula wau. Manawi botên lêpat gagasan kula, panjênênganipun ingkang raka têmtu anggêgujêng mênggah ingkang dados kêkuwatosan panjênêngan wau, saha sanalika têmtu lajêng tumuntên ambudidaya, murih sadhèrèk jalêr panjênêngan wau enggal kalêbêtakên ing kunjara.