têluk manahipun, amargi kawon samukawisipun, kawon sêpuh, kawon pintêr, kawon sugih, kawon pradhah, amila sarêng sumêrêp kakangipun dhatêng kalihan angirit tamu kêkalih, lajêng kusung-kusung dipun papagakên, tiyang tiga sami kalêbêtakên ing griya, sarêng sampun sami linggih lajêng kasêgah wedang panganan, dalunipun kasêgah sêkul, sabibaring nêdha Kasan Ngali lajêng amrasajakakên prêlunipun, pangajêng-ajêngipun Kasan Ngali, Manguncitra sagêda tampi kalayan dhanganing manahipun, Manguncitra inggih anyagahi panêdhanipun Kasan Ngali wau, sarta pancèn inggih kalêrêsan sangêt amargi griyanipun Manguncitra wau kapundhut dados pangrêrêmanipun Kangjêng Pangeran Adipati Cakradiningrat, manawi badhe sowan saha mêntas kondur saking Surakarta, têrkadhang kaparêng nyare, têrkadhang botên, manawi Ki Tanujaya saha Bagus Burham sowan dhatêng Kêdhiri, kaprayogèkakên angêntosi rawuhipun Kangjêng Pangeran Adipati kemawon, ing pangintên botên dangu kados lajêng tumuntên rawuh, amargi punika wulan Rêjêb sampun tanggal sêpuh, adatipun salêbêtipun wulan Siyam tanggal têngahan asring sampun rawuh ing griyanipun Mas Manguncitra, sarta tinimbang nganggur manawi Ki Tanujaya gadhah pawitan kapurih nyambut damêl sadean dhatêng pêkên, prêlunipun namung kangge nyalamur manah tuwin