Ingkang kenging dados guru punika namung para ingkang sampun marsudi kawaspadan, inggih punika ingkang sampun sagêd pirsa dhatêng wiji-wijining pambêgan, wêwatakan sarta pangwasa ingkang sumimpên wontên ing lare, dados sagêd ambiyantu diwasaning wiji-wiji wau kanthi migunakakên pangrêtosipun, ingkang awon dipun saèkakên, ingkang sae saya dipun saèkakên. Dados inggih kanthi sabar, kanthi êninging manah sarta inggih kêdah marsudi ingkang sayêktos. Lêgawaning manah ingkang tanpa pamrih, punika sagêd anuruni numusi ilham. Sarta tiyang ingkang trêsna sayêktos dhatêng lare, punika sanadyan botên waspada, botên kirang ingkang lajêng sagêd nyumêrêpi ing bab ingkang dipun bêtahakên para putranipun. Sanajan ragi rêkaos, nanging badhe angsal-angsalanipun sampun angèmpêri kala jaman atêlantis. Botênipun makatên, panyobi punika inggih agêng gunanipun, sarta manawi panyobi punika yêktosan, jalaran angèngêti rancaging kamajênganipun lare, têmtu botên badhe nulak dhatêng pandamêl rêkaos, inggih punika ingkang badhe anjalari kalampahaning pangajêng-ajêng kula sadaya.