anjurungi ardaning ati, nganakake karêp ora sakira, saupama cara khewan nganggo môngsa, iya iku narima ngêntèni uriping barange saka watêke dhewe, ora saka watêking ati, amêsthi ora ana kang tiwas sarta kalis ing lêlara, (kang nganggit mung kôndha bae).