liyane?” pitakone sing duwe omah sawise wong loro padha ngakep rokoke dhewe-dhewe.Sing ditakoni ora tumuli wangsulan, ketara yen ewuh aya. Sawise lingak-linguk sedhela lagi kawetu tembunge.“Sik ta. Anu ... Yu neng omah pa ra ...?”“Ra eneng, kok. Lha kae, ndhekem neng kulon kono, ngrungokake sandiwara radio. Butuh karo Yumu pa piye? Nek iya, takceluke.”“Ora, ra usah. Malah kebeneran nek ra neng omah, wong lehku tekan kene iki mau arep eneng perlu karo sampeyan.”“Kok sajak penting, perlu apa?” Parman takon karo njunjung kursine dicedhakake menyang kursine dhayohe.“Ngene lho, Kang. Aku ming pengin nyocogne kabar sing takrungu. Wong sampeyan sing omahe luwih cedhak, mesthi luwih kenek diparcaya.”“Wis gek ndang omong ta, aja mbulet ae koyok wong arep nglamar.”“Aku krungu kabar, jare dhek bengi Yu Gemi ditangkepne. Apa tenan ...?”“Kok malah takon aku. Senajan cedhak, nanging aku lak ra pati srawung karo wong kuwi. Mesthine lak awakmu sing luwih genah,” Parman mangsuli.Tanpa dijarag, kedadeyan bengi-bengi nalika saka train wayang wong kae bali ngaton maneh. Ora krasa lambene mesem, esem kecut. Tujune lelakon kaya ngono kuwi kok mung sepisanan kuwi, ora nganti kedlarung-dlarung.“Piye Kang? Kok malah meneng,” tembunge Simin gawe kaget.“Kok piye ..., yakuwi mau. Awakmu lak mesthi luwih genah, wong angger uwong padha ngerti nek sabamu mrono.”“Crita kuwi wis mungkur, Kang Man. Wong saploke gandheng karo pelatih Genjer-genjer kae, aku wis ra direken, diguwak kaya gombal!”“Nanging awakmu lak wis oleh-olehan akeh. Tujune kok diprekik sakiki, sadurunge bokongmu topos kaya Wandi kae. Nek perkara leh ketangkep, aku uga krungu. Malah sing nyritani aku Kadir, sing dhek bengi melu nggrebeg. Jarene Kadir, Mas Sugeng ya wis gelem kok, ngrabi.”“Angger wong lanang ya mesthi gelem ta Kang, ngrabi Yu Gemi. Nek ra gelem ki apa wong pilek ....”“Dadi ..., upama sing dikongkon ngrabi ki awakmu, ya gelem?”“Lha iya ta. Wis nyambut gawene penak, kayane gedhe.”“Terus nek bokongmu wis trepes, dheweke njaluk pegatan, terus awakmu mbalik kluntrang-kluntrung maneh koyok maune?”Sing dituturi mung ngguyu nggleges, guyune wong klejingan. Jebul Parman isih nerusake olehe guneman sing dianggep isih kurang.“Kudune awakmu lak malah seneng yen Yu Gemi seneng sing gelem ngrabi. Awakmu wis bebas ra nduwe sanggan. Nanging yakuwi, lehmu dadi panji klanthung ndang lerena, terus sinaua nyambut gawe sing genah.”“Lha nek kaya aku ngene iki terus arep kerja apa, Kang? Wong selawase ya rung tau nyambut gawe,” wangsulane Simin angger muni.“Ya koyok ngono kuwi dadine nek bocah wiwit bayek diemong mbahe. Maune pegaweyanmu lak entheng, ming nggonceng mbahmu nek budhal karo mulih ngurut. Nanging apa iya nganti mbesuk arep ngono terus? Buktine wis genah, bareng mbahmu wis ra enek, awakmu malih cotho, ra