[...sakên] gêtêring manahipun, sampun maos sêrat ingkang nyariyosakên panganiaya, sarta pêjah-pinêjahan sasaminipun. Botên kenging ningali tiyang dhansah, jêjogedan sarta ulah tangsul warni-warni ingkang nuduhakên manah ajrih, kagèt sarta uwas. Sampun angrèwès dhatêng cariyosipun tiyang bilih gadhah anak kasangsara, mênawi dede kulit dagingipun piyambak, botên kenging tuwi dhatêng tiyang sakit utawi pêjah, cêkakipun sampun pisan-pisan manah dhatêng sadaya lêlampahan ingkang botên prayogi, namung kêdah ambêbingah manahipun, sarana nata rêrêngganing griya, awit ebahipun badan sarta wêdalipun karingêt, angalisakên dhatêng sawarninipun sêsakit.