Mangsuli atur kula ing ngajêng, kados panjênêngan sadaya botên kêkilapan tumanduking tiyang sêpuh dhatêng putra ingatasipun jaman samangke, ingkang nêtêpi bêbasan, kêbo nusu gudèl. Ananging sanajan jaman sapunika nêtêpi bêbasan wau, awonipun punapa ta tiyang sêpuh tansah pasang kaprayitnan dhatêng panjagining putra wanita ingkang sawêg nêdhêng-nêdhêngipun tumambirang lan kasêngsêm dhatêng sêsrawungan gagrag enggal, awit wataking kênya ingkang sawêg nêdhêng-nêdhêngipun makatên wau, sênajan bêbasan wètênsêkapipun sundhul ing ngawiyat, kadhangkawis sok sêpi ing kaprayitnan, kabêkta saking kasêngsêming panggalih.