[...lare,] amung kabage kalih golongan, ingkang satunggal anggulawênthah ingkang gandhèng kalihan kuwadhagan, wiwit satunggal taun dumugi pitung taun, limrahipun wontên tanganipun tiyang sêpuh, mila tiyang sêpuh kêdah mangêrtos dhatêng panggulawênthah, amargi wêwatêkanipun lare wau sawêg niru tindak-tandukipun tiyang sêpuh, manawi awon inggih badhe katiru awon. Ingkang satunggalipun panggulawênthah ingkang gandhèng kalihan pamikir, wiwit 7 taun dumugi 14 taun, limrahipun kajawi wontên tanganipun tiyang sêpuh, wiwit kasinaokakên dhatêng sakolahan sasaminipun, wêwatêkanipun lare sawêg rêmên pados sêsêrêpan, mila lampah-lampahipun kêdah dipun sêrêp- sêrêpakên, wontênipun awon sarta sae wau. Sarèhning wêwatêkan pikir punika taksih wontên malih kajawi pados sêsêrêpan, inggih punika anglimbang sarta amutus, mila panggulawênthah sarta pasinaonipun ingkang dipun wastani algemeene ontwikkeling inggih kalajêngakên dumugi umur 21 taun, lare-lare wau kenging dipun wastani sampun matêng dados tiyang, dene lampahipun panggulawênthah, wiwit 14 dumugi umur 21 taun wau, lumêbêtipun saking rêrêmbagan utawi tukar pikiran, botên prayogi bilih amung kasêrêp-sêrêpakên, amargi wêkdal wau prêlu anggayuh, ing têmbung Walandi dipun wastani zelfbewustzijn. Inggih wiwit 21 taun punika awon sae sampun angèl ewahipun, ugi wontên ing ngriku lare-lare sampun katingal dhêdhasar kawontênanipun, upaminipun pêlêm punapa jambu punika sampun cêtha, dados pikajênging panggulawênthah ingkang adhêdhasaran insinyur inggih kêdah dhatêng insinyur, botên kasinaokakên dhatêng dhoktêr, ingkang pandhita botên dhatêng pangadilan, supados sagêd dumugi ingkang dipun tuju, kula mrayogèkakên sapunika wiwit dipun wontêni pasinaon dhatêng kaalusan, kadosdene paguron sêpuh, ananging mawi dipun tata lampahipun supados sampurna dhatêng raos jati inggih punika anggèning suka wulangan sapangkat-sapangkat (katundha-tundha) pamrihipun dados botên worsuh panampinipun murid sarta botên kanthi ngaya-aya utawi kasêngkan. Kula mastani paguron sêpuh ing jaman kina anggèning nampèni murid-murid, dipun awrati utawi dipun êngèl-êngèl, inggih punika para murid sadèrèngipun kawêjang ing ngèlmu, lampahipun kêdah nyantrik rumiyin, kacobi warni-warni, ingkang wosipun guru badhe nyumêrêpi antêp, santosaning [santo...]