diarani ala, nanging aku ngarani bêcik. Wong mundur isin iku tôndha duwe kêkêncênganing karêp. Pancèn manawa isih pisan pindho: nglakoni mundur isin iku abot. Yèn wong duwe kasaguhan marang liyan, iku kudu nêtêpi rêmbuge, sanajan wêruh yèn bakal kapitunan, utawa nandhang sangsara, jangji ora salawase urip utawa tumêka ing pati. Yèn wong wus ngrasakake abote wong nglabuhi gunêm, ing pamburine yèn arêp gunêman utawa duwe karêp apa-apa, masthi dipikir suwe, dilimbang rambah-rambah apa kang bakal tumiba ing awake, lan duwe [du...]