[...s,] iku yèn kataman ing swarane tangis utawa pisambat, lêbuning roh ing gapura utawa sakèthènging pati, banjur tuwuh pêrih lan sêdhihe. mangkono iku aran ngregoni solahing bawa, ngabotake utawa ngowêlake ênggone ngluhurake. Lah môngka unggahe utawa lakune marang alam liyane mau kudu kang têntrêm lan ayêm, wasana têka dibêbidhung ing rasa susah saka kulawargane kang isih kari ana ing donya. Padha eling-elingên kang tumêmên: yèn kowe pinuju dumunung cêdhak karo wong kang arêp mati kang kosihi, iya anandukna trêsna lan wêlas marang kang bakal lêlana iku, sabab katrêsnan iku dudu prakara kang tumrap ing awake dhewe. Lan manèh padha dèn eling, para manusa kang anjajah alam alus (Occulist) padha ngarani ing masjiding wong agama Kristên ing jaman kuna iya ana piwulang donga-donga kang katumrapake marang wong mati,