[...muh:] utawi botên ajêng, upami kalampahan karsaning ratu ingkang makatên wau, punika nyulayani kalayan pranataning agama, prasasat mêksa akèn nêdha têtêdhan ingkang dipun gigoni, mutah wontên sapangajêngan, prasasat pamalês panganiayanipun sang prabu. Akathah-kathah anggènipun damêl sêsorah ingkang nelakakên lêrêsing karsanipun yèn kêkajênganing manungsa botên kenging kawisesa ing ratu, sanadyan ratu wau têtiyang sêpuhipun inggih ugi botên kenging dening amung dados jalaran, têtêp gêsanging manungsa macungmocung. piyambak-piyambak ing pangayunanipun Pangeran. Dene ingkang kêdah pinituhu sabarang rèh dêdamêlaning manungsa punika têtiyang alit botên kenging mrêngkang sapangrèhing ratu ingkang