Nanging manawi dipun lêbêtakên malih, kajênging suci mênggahing batos, punika ingkang suci yêktos, têgêsipun sampun botên kêmomoran. Dene bab sêsanggêman, punika lugunipun taksih pêtêng, awit kêdah wontên katrangan, sintên ingkang damêl sêsanggêman, tuwin sintên ingkang nyagêmi.nyanggêmi. Punika cara grêbaning pasaksèn, prayogi mêndhêt saking Sêrat Tumuruning Wiji Manungsa, ing ngriku mratelakakên, nalika wijining manungsa badhe dipun titahakên, tampi sêsanggêman, supados botên supe dhatêng Pangeran, sarananipun tumraping pamirêng, sampun namung kangge mirêngakên mêmirêngan ingkang sakeca, mindhak botên mirêng dhawuh pangandikaning Pangeran, upaminipun tiyang mirêngakên gêndhing ingkang gampil-gampilan, ingkang nocogi manah, Kututmanggung upaminipun, nalika mirêng sindhènan: Sore-sore brêkutute jaluk ngombe, punika pun pamirêng lajêng jumênêng saha lajêng sagêd anggambarakên: Patute gêndhing kaya ngono mau ana wujude putri sing sajak mêmêla, ning ambranyak. Kêladuking raos ingkang kados makatên wau nama nyalèwèngakên pamirêng, inggih ing ngriku punika sajatining pamrih. Kosokwangsulipun manawi mirêng gêmbrèng dipun thuthuki, ing batos lajêng: hla, iki rak wong gêblêg, punika saya êmbahing salewengan. Dados namung sarwa makèwêd.