[...gi] nguja dêrênging manah kemawon. Tiyang gadhah kasênêngan wajib mawi dugi prayogi ngangge kalamôngsa tur yèn sawêg sêmbada. Dene tiyang ingkang nêdya majêng saèstu, kêdah botên wang-wang nindakakên pangrekadaya ingkang dados jalaraning kamajêngan, sanadyanta pancènipun kirang adamêl sênênging manah. Sampun kados tiyang sakit kêpengin mantun, nanging wêgah jêjampi. Prakawis kasujananing manah prayogi dipun bucal, manawi tuwuhipun namung saking panyana-nyana ingkang botên pinanggih sabab-sababipun ingkang maton saèstu.