[...ni] wau kesah sakêdhap, môngka ing griya nuju suwung inggih sagawon punika ingkang têngga anakipun pupon wau, ing nalika punika lare wau katilêmakên ing ambèn, sagawon andhêkêm sacêlakipun ing ngriku, tiyang tani lajêng pangkat dhatêng sabin, salêbêtipun wontên sabin botên sah anggènipun ngangên-angên dhatêng lare ingkang kantun ing griya, mila sarampunging pêrlu enggal-enggal anggènipun mantuk, sarêng piyambakipun dumugi ngajêng kontên, sumêrêp mênawi sagawonipun wontên ing pipining kontên, agêrêng-gêrêng cangkêmipun akuthah ludira, tiyang tani sakalangkung kagèt, ciptanipun botên sanès sagawon wau, têmtu mêntas anyiasat dhatêng lare ingkang dipun têngga, mila botên sarônta sagawon enggal dipun pênthungi mawantu, satêmah lajêng pêjah, tiyang tani lajêng lumêbêt dhatêng griya kalihan muring-muring, sadhatêngipun ing ambèn lare taksih sakeca tilêm, saha nalika tiyang tani dhatêng ngriku, lare lajêng nglilir sarwi gumujêng tanganipun angathung dhatêng tiyang tani, anyasmitani nêdha dipun êmban, amung sacêlaking ambèn wontên bathang taksaka, gumuling wontên siti êndhasipun sampun ical.