Sawijining perkara kang dibutuhake dening bocah-bocah down syndrome yaiku stimulasi supaya dheweke bisa nglayani awake dhewek kaya déné bocah kang normal ing umume. Ing pungkasan iki wong tuane Stephanie nglebokake ing sekolahan umum, malah nalika SD tekan Sekolah Kejuruan Industri Pariwisata Perhotelan Stephanie sekolah ana ing sekolahan umum. Wong tuane Stephanie ora gampang nglebokake anake ing sekolahan umum. Dheweke kudu akeh mlebu metu sekolah lan nerangke Stephanie. Ora ditrima lan diece wis kerep dilkoni, nanging kudu tetep dilakoni minangka wujud dhukungan kanggo anake. Saka kaloro adhike juga ora luput tansah ndhukung Stephanie. Bocah telu kuwi mesthi guyup rukun ing kabèh perkara. Nalika Stephanie usiane 12 taun, dheweke pernah kelelep ing kolam, prastawa kasebut sempet ndadekake stephanie trauma. Nalika lomba Stephanie mung gelem ing posisi strart siji utawa wolu, sing cedhak ing pinggiran kolam, dadi yen umpaa dheweke ngrasa arep kelelpe dheweke bisa cekelan pinggirane kolam. Akibat trauma iku Stephanie kadang-kadang mual lan muntah sakdurunge lomba,nangng alon-alon trauma kuwi ilang.