iku padunungane ora ngemungake ana ing sajroning kembang gedhang (jantung) bae, nanging bisa numusi marang sandhuwuring irung, kaprenah ana ing njero, saantarane netra karo. Mulane padunungane tumusan mau banjur diarani ‘panon’, karepe ‘papaning anon’.Dene rupane budi pakarti mau arupa cahya lapis pitu, lan kena dinyatakake kaanane temenan. Mulane manawa sira padha setya tuhu ing pangudi, manut kaya satataning patrap kang bakal ingsun caritakake iki, iya wus mesthi bakal padha mikani (mangerti) marang kasunyatane dhewe-dhewe. Ananging sarehning budi pakarti mau kagolong wus cedhak banget karo kang bakal wiwit sira udi, dadi iya ora prayoga ingsun terangake dhisik mungguh rupane, supaya ora anjalari ketentaning atinira.Kajaba kang wus ingsun terangake mau, ana maneh kang dadi ganepe warna pepitu mau, iya iku diarani ‘cipta’ kang dumunung ana ing sajroning ati kang disebut ‘puat’. Mungguh kaanan rupa pitu ing sajroning kalbu kita mau lumrahe ginawe ucap-ucapan nganggo pasemon, dielih arane dadi ‘langit pitu’. Dene kang ngarani kaya mangkono iku iya wis bener nanging aja sira tampa lamba bae, lan aja sira anggep manawa iku mau langit kang gumelar iki, sanyatane iya langitira dhewe. Mungguh karepe pasemon kang mangkono iku, ginawe nelakake ora ana bedane karo langit kang gumelar ing kene iki. Apa maneh tansah rasuk-rinasuk, tetep-tinetepan, lan saksi-sinaksenan. Yen wus mangkono, sadhengah kang angudi marang ‘kawruh sajati’, kang oleh-olehane wus timbang karo kaanan isen-isening jagad, sarta wus nyatakake rasuk-rinasuk, seksen-sinaksen, iya iku kang wus aran bener temenan. Amarga manawa durung mangkono, tartamtu durung bisa nandhing marang bener luputing kawruh mau. Dadi yen mangkono, pakolehe banjur mung nganakake para bantah rebut becik, rebut bener, kongsi kalakon dadi pasulayan. Mulane mangkono mau jalaran siji lan sijine padha ora ngakoni lupute, sarta amarga saka durung mikani marang wawatone. Kang mangkono mau, mungguh ing pamikiringsun, kaya-kaya ora prayoga dilakoni. Jalaran bakal marakake ora weruh marang luput lan kalirune dhewe. Kang becik dhewe, mung kudu nyuwun bebeneran marang ‘Kang Among Dumadi’, supaya pinaringan weruh kaluputane dhewe. Wekasane banjur bisa milah-milah, lan bisa anisihake kang dadi reribed sarta pepetenge, kang bisa nuwuhake giliging tekade. Manawa wus tumeka samono, sanadyan diluputna dening wong sajagad pisan waton Ywang Suksma Kawekas ora ngluputake, iku sayekti ora ndadekake ciliking ati. Mulane pamintaningsun marang sira kabeh, ing sabisa-bisanira padha niruwa wawatakan kang mangkono iku mau. Dene manawa sira ora gelem niru, apa dene ora anggugu pituturingsun iki kabeh, nyata yen ingsun iki kena diarani dudu gurunira, dening ora nocogi marang kaanane.Mangka kang diarani guru iku, sajatine iya wong kang patut digugu pituture, lan ditiru kalakuwane. Kajaba guru kang awujud kaya ingsun iki, satemene iya ana maneh gurunira kang sajati, dumunung ana ing sira dhewe, iku wohing kayu sajati, kang diarani Hyang Guru Budi. Nanging iya isih ana sor-sorane, iya iku ‘Budi Pakarti’ (akal).Sangkan Paran #24Mungguh panganggepira marang guru iku mau, iya aja bineda karo ingsun iki, jalaran samangsa ora gelem anggugu marang sarehing gurune iku diarani wong kang cidra marang awake dhewe, dadi bisa uga anjalari ora tumeka saliring panedyane, kang amarga tansah nyimpang saka karsaning gurune mau.Mangkono mau kena diarani kapilut dening panggodhaning iblis, kang tansah duwe pangarah nasarake marang jiwaning manungsa kang sajati, murih bisowa dadi kancane. Beda banget karo wong kang ambangun turut, gelem anggugu lan gelem niru marang gurune, kang mesthi iya bakal nemu wawengan tumrap ing panggayuhe mau. Sarehning guru iku karepe mung anggelarake kang nyata sarta kang tinemu ing nalar, dadi muride iya kudu mangkono.Sang Guru iku sanyatane ora karsa tegelan (mentalan), lan ora sengit marang sakabehing dumadi, nanging tansah angayomi kalawan tresna asih bae. Tandhane sanadyan marang wong kang nduweni wawatekan drengki, srei, panasten, dhahwen, open, jail lan muthakil pisan, iya meksa isih