Sinaosa manungsa katitahaken minangka makluk sosial, nanging manungsa dereng saged mbabar gesang ingkang leres punapa malih sampurna ing ngarsanipun Gusti. Yesaya 58:1-12 nggambaraken kawontenaning umatipun Gusti ing pundi umatipun Gusti nindakaken padatan, upacara, pranatan agami kanthi temen-temen sinaosa sadayanipun jebul namung lelamisan. Umatipun Gusti langkung remen dados manungsa ingkang wantun nglawan Gusti tundhonipun Gusti kados-kados sampun boten karsa malih mirsani umatipun Gusti ingkang lelamisan (ayat 3-7). Sanes lelamisan ingkang dipun karsakaken dening Gusti, nanging gesang ingkang leres (ayat 9-10) awit kanthi gesang ingkang leres kasebat sadaya umatipun Gusti badhe nampeni berkah mirunggan saking Gusti (ayat 11-12). Yesaya nandhesaken prakawis mratobat ingkang prelu dipun budidaya kanthi temen-temen dening umatipun, awit kanthi pamratobatipun umat Gusti mbabar tentrem rahayu tumrap piyambakipun. Mila Yesaya ngatag supados punapa ingkang dipun pratelakaken estu dipun gatosaken, temah minangka umatipun Gusti sampun ngantos kablithuk ngutamekaken dhirinipun piyambak lan sikep kasebat ngewohaken kadurakan kadursilan ingkang tundhonipun adamel tunanipun tiyang sanes.