Beda kalihan tiyang ingkang botên nate ngebahakên badanipun, adatipun tiyang ingkang makatên punika lajêng dados kêsèd, lan nyambut damêl sakêdhik kemawon raosipun sampun rêkaos sangêt, mila lajêng asring dados damêlipun tiyang sanès. Dados sajatosipun tiyang kêsèd punika botên margi saking dhasar nanging jalaran saking botên kulina ngebahakên badan. Tiyang ingkang sampun kulina ngebahakên badan punika mêsthi botên sagêd kèndêl, manawi pinuju nganggur têmtu pados-pados punapa ingkang kenging dipun tandangi inggih sakacêpêng-kacêpêngipun. Mênggahing lare, ngebahakên badan punika sampun botên usah dipun iri, amargi watakipun lare punika sampun botên rêmên kèndêl dolanan, plajêngan punika tumrapipun lare sae sangêt dhatêng kasarasanipun.