Garèng: Rama, ing ngarêp wis tak aturake mungguh kang dadi kêkurangane ing papan-papan pindhahane wong-wong Jawa ing tanah sabrang, yakuwi ing bab pincange prakara pangajaran, dhegloge ing bab pranatane wong alakirabi, apa manèh tumrape wong-wong sing pancèn dhêmên nindakake sêmbayang limang wêktu, kuwi prasasat dipringake bae. Nèk miturut pangandikamu jarene kiyi kabèh suwe-suwene iya mêsthi bakal diowahi, kang andadèkake cumêmplonging atiku. Ewadene aku kok mêksa isih duwe usul manèh, amrih bisa enggal majune imigrasi, yakuwi: kontrake bok aja lawas-lawas. Hla, wong kontrake têlung taun, sajake têka anyamut-nyamut bangêt. Rak iya kudu dielingi, nèk wong Jawa kuwi wiwit ja-makjuja mula, kumanthil-kanthil bangêt karo desane lan kuburane para lêluhure, dadi nèk banjur dikon ninggal padunungane nganti têlung taun lawase, rasane rak abot bangêt, mulane rak banjur kêrêp bae, ta, sakawit niyate kêncêng arêp golèk pagawean yang sabrang, nanging ambalêgêndo ora sida, jalaran awang-awangên, anggone kudu kontrak sathithik-sathithike têlung taun mau. Saikine kontrake kuwi bok disuda lawase, upamane ditêmtokake bae sataun, dene nèk nang kanane krasan, kêna diwuwuhi satêngah taun manèh. mêngkono sabanjure, lo kiyi rak nyamlêng, kiraku iya bakal akèh sing padha sêmranthal kêpengin ngalih nyang sabrang.