Botên antawis dangu, tiyang sapalêrêban sami bidhal, ambalasak ing wana-wana. Malbin inggih botên kantun. Ing palêrêban suwung blung. Mariyam mandhap saking ing wit, ambrangkang dhatêng ing kemahipun Malbin. Dumugi ing kemah têrus ngupados wadhah patrum, nanging botên sagêd angsal. Dumadakan sumêrêp ing pojokan wontên pêthi, punika dipun kintên isi patrum. Pêthi tumuntên dipun pêndhêt, dipun bikak sarta dipun udhal-udhal isinipun. Ing pêthi punika inggih botên isi patrum, namung isi sêrat-sêrat, dlancang, tuwin guntingan koran-koran lami. Sarêng dipun biyaki, ing sêrat-sêrat wau pinanggih wontên potrèkipun alit, gambar lare èstri. Potrèt punika ing wingkingipun dipun tèmplèki gantungan koran basa Inggris. Mariyam ilang-iling ningali sêrat ing koran wau, nanging botên sagêd mangrêtos. Namung gambaripun kewan ingkang dipun tamatakên. Piyambakipun botên pangling, yèn gambar punika potrètipun piyambak ing nalika taksih lare. Ngantos dangu Mariyam dhêlêg-dhêlêg, sangêt gumuning manah. Gambar punika pêndhêtan saking pundi. Kadospundi sababipun dene dhumawah ing tanganipun Malbin. Prêlunipun punapa gambar punika kapacak wontên ing sêrat kabar. Lan ing sêratan ngriku têka wontên ingkang dipun busêk, punika punapa wêwadosipun. Mariyam bingung, botên sagêd andugi wêwadosing gambar punika wau. Pêthi dipun dhudhah malih. Ing wasana ing ngandhap piyambak pinanggih wontên dhosipun alit isi patrum. Patrum dipun pêndhêt, lajêng kalêbêtakên ing sak. Gambar potrèt taksih dipun bêkta, ngantos dangu dipun iling-ilingi, kapramanakakên sayêktos, ngantos saantawis dangunipun. Kintên-kintên antawis tigang mênit, kamirêngan swaranipun tiyang Nègêr sami wangsul dhatêng ing palêrêban ngriku. Makatên ugi swaranipun Malbin,