lumrah kae. Ewasamono mungguhing aku, ora andadèkake sabab apa-apa. Anggone ngênalake, iki amrih luwih cêthane tumrape wong nonton. Ing bab têmbangane, aku saya mupakat manèh, yaiku: supaya kagunan Jawa: têmbang, aja banjur tumuli dionslah saka ing dunya. Tongtonan Jawa sing isih nêngênake kagunan Jawa: jogèd, têmbang lan gêndhing-gêndhingan, kuwi adhakane: wayang uwong. Tumrape wong ing jaman saiki, umume nyang wayang uwong kuwi iya ngalêm apik, nanging kanggo... museum. Jarene wis ora tlatèn, malah kandhane: tongtonan ora kalêbu nalar, ratu mêtu nganggo anjogèd ngalètèr pirang-pirang jam, omong-omongane digawe-gawe, dalasan nyuduk bae nganggo ditibakake gong, kathik disaranani: pacak kulu.gulu. Hara, hara, apa iki jênêngane ora mung nonton wong gêmagus lan wong kêmayu bae, nanging iki sing akèh iya rêrasane bangsane dhewe sing rasane Jawa wis pêrlop, saka ora ngrêtine marang kagunan Jawa. Mulane anane tongtonan sing dipranata kaya kêthoprak mau, tumrape wong-wong sing pikirane kaya ngono mau, iya bêcik. Ing kono andêlêng carita utawa dongèng-dongèng, sing klayan dianakake têmênan, kang dislundhingi: têmbang, gêndhing lan kadhangkala jogèd, lho, kuwi suwe-suwene bisa nguripake kagunane dhewe manèh, Kang Garèng.