kang mêmêcah grabah, ngrusak pirantining omah, ambuwangi barang, akon minggat utawa nyabdakake matia sarta aja salamêt marang anake dhewe, iku kliru bangêt, apa ora luwih prayoga wong nêpsu anggawe omah gêdhong, nêpsu nyêkolahake anake dibandhani supaya dadia sudagar sugih, apa rêkasa wong nyabdakake anake dadi wadana utawa adpokad. Poma aja ngajap larane utawa karusakane pêpadhamu urip, malah pujinên supaya maria bodhone dadia pintêr, aja dipicakake: nanging konên sing awas, aja kongkon mati: malah pujinên dawa umure supaya katêka marèni kasalahan lan awèta wêruh ing bênêr. Yèn unimu kang ngajap rusak kosalini puji bênêr mangkono, apa mundhak têmbunge utawa kangelane ngobahake lambe. Yèn kowe dhewe diujari uwong kang lumrahe diarani ora kapenak, iya tampanên bêcike, anggêpên pituduh kang mêruhake salahmu, banjur udinên kapriye bênêre. Yèn kowe sing kanggonan bênêr, apa pêrlune mangsuli nêpsu