Tiyang ingkang lêlampah nêdya dhatêng pucaking Sarawiti sampun sumêrêp bilih panggenan ingkang dipun ambah wau sanès padunungan ingkang dipun kajêngakên, mila inggih namung dipun langkungi kemawon. Salangkungipun saking panggenan wau, marginipun saya nyêngkrèk sangêt, ngantos sagêd nêsêgakên ambêgan, wusana byar dumugi ing pucak. Tiyang botên ngintên bilih rêdi ingkang kados makatên wau ing pucak wontên dhusunipun agêng, rêja sangêt, griya-griyanipun pating janggêlêg agêng-agêng, masjidipun agêng anganggrang, papanipun ing ngriku waradin. Dene sasampunipun dumugi ing ngriku lajêng kapanggih kalihan juru kunci, saha cariyos manawi badhe sowan dhatêng pasarean. Ki juru kunci kêtingal tanggap, saha limrah sintên ingkang dhatêng ing ngriku lajêng dipun sugata sakadaripun. Sasampunipun makatên, wancinipun sampun sêrap, tiyang ingkang badhe dhatêng pasarean, lajêng dipun acarani minggah dhatêng pasarean, saha namung kenging manggèn wontên sajawining gêdhong pasarean, limrahipun ing dalu wau tirakat, dene mênganipun gêdhong pasarean enjing, nanging namung ing dintên Sênèn Kêmis, dados tiyang ingkang sowan mriku punika kêdah ngèngêti dintên. Makatên ugi juru kunci cariyos, ingkang badhe nênêpi wontên ngriku, botên kenging ambêkta sandhang pangangge ingkang majaji, prêlunipun namung kangge anjagi kawilujêngan.