Garèng: Wis, wis, aja kok banjur-banjurake omongmu kiyi, mêngko mundhak diguyu ing bocah bae. Awit sanyatane anggonmu ora ngatur-aturi layang marang para priyayi sing padha ambêciki nyang kowe mau, ora jalaran saka kuranging wêktumu, nanging saka dhêmênmu plêsir, nganti banjur ora kemutan marang kuwajibanmu sing prêlu-prêlu. Kang iku yèn kowe gêlêm anggugu kandhaku: marènana, aja kok banjur-banjurake, awit sanadyan anggonmu pitêpungan utawa sêsobatan thing bangêt, nanging yèn rumakête kurang, suwe-suwe iya bakal bisa anjalari dadi pêthale. Sabab lumrahe wong kuwi sing akèh mung padha ngênggoni kanyataan lair, ing môngka sabênêre lair iku sok cocog karo kabatinane. Mula bangêt-bangêt piwêlingku, caramu sing kaya ngono kuwi buwangên, salinana tindak sing kaprah, murih aja gawe sêling-surupe sing padha rumasa kataman. Wis, wis, tinimbang aku tansah ngêcuprus kaya dhukun kêkurangan sajèn, luwih bêcik kowe saiki caritaa anggonmu sênêng-sênêng ana ing Pasar Gambir.