Ana sawijining Sudagar sugih, anduwèni lêmah pirang-pirang bau lan ngingu kewan warna-warna. Dene sing kapasrahan ngopèni kewan-kewan mau sawijining wong tani. Kacarita ki Sudagar iku bisa ngêrti omonging kewan kabèh, ananging nganggo pêrjanjian ora kêna crita karo sapa bae. Yèn dhèwèke nganti kêlakon malèhake wêwadi mau, dhèwèke mêsthi bakal apês, tumêka ing pati. Anuju sawijining dina ana sapi lan kuldi manggon dadi sakandhang lagi mangan barêng-barêng. Ki Sudagar pinuju lungguh ing sacêdhake disambi nyawang anak-anake kang lagi padha dolanan, dumadakan krungu sapi mau calathu marang kuldi mangkene: "E mitraku, kowe pancèn bêgja tênan, daksawang-sawang kowe bisa ngaso sakêpenakmu sarta pagaweanmu sarwa ènthèng. Manungsa padha anjaga kowe kanthi ngati-ati, kowe didusi rêsik sarta diwènèhi pangan enak lan banyu ngombe kang bêning. Pagawean kang abot dhewe mung kala-kala anggèrèd ki Sudagar, yèn kêpêksa kudu lêlungan. Yèn ora