Surah Qaaf (Arab: ق, "Qaf") iku surat angka 50 ing sajerone al-Qur'an. Surat iki kagolong surat makkiyah kang kadadéan saka 45 ayat. Dijenengi Qaf amarga surat iki diwiwiti nganggo aksara Qaf. Miturut hadits riwayat Imam Muslim, yèn Muhammad seneng maca surat iki nalika rakangat sing kapisan nalika sholat subuh lan nalika riyaya. Nanging miturut riwayat Abu Daud, Al-Baihaqi lan Ibnu Majah nyebutaké yèn Muhammad maca surat iki nalika Khotbah Salat Jumat. Saka loro riwayat iku nuduhaké yèn surat Qaaf iku sok diwaos Muhammad ing panggon umum, kanggo ngéléngaké manungsa prakara babagan anugrah kang diawènèhaké marang manungsa. Saliyané iku uga ana babagan dina uripé makluk nalika bubar kiyamat utawa "dina bangkit", dina "hisab" (étung-etungan amal), swarga, neraka, ganjaran, dosa, lsp. Surat iki diarani uga Al-Basiqat dijupuk saka tembung Al-Basiqat kang ana ing ayat 10 surat iki. Surat iki uga ngandharaké ingkaré wong-wong kafir marang Muhammad iku bab kang wajar, amarga rasul-rasul sadurungé uga diingkari lan ora dipercaya déning umat-umaté.