Pêtêng padhanging manahipun tiyang punika sagêd katitik wontên ing ulatipun, awit mênggahing ulat, pinanggihipun tansah gêgandhengan kalihan osiking manah, tiyang susah botên sagêd awanda sumèh, kosok-wangsulipun tiyang ingkang nuju sênêng ing manah, sanadyan botên rumaos anjarag, sakêdhap-sakêdhap inggih tansah kalècêm gumujêng, tamtu kemawon mênggahing Tuwan Harwey ulatipun awanda pêtêng, awit ing dalêm manah tansah ngandhut pikiran ingkang adamêl botên sênêng.