Garèng : Ayo, saiki padha dibanjuake rêmbuge ing ngarêp. Kowe ngandhakake: suryawirawan andhêdhêri para mudha supaya trêsna nyang bangsane lan nagara kalairane. Watak sing kaya ngono kuwi, nèk bôngsa Jawa wis anduwèni, Truk. Kaya ta: mugguh katrêsnane nyang bangsane bukti-buktine sabên dina kowe bisa mêthuki, Truk. Upamane bae: yèn wêruh wong dudu bôngsa Jawa, bagus lan brêgas, lo kuwi iya banjur muni mangkene: wong kae mula iya bagus lan brêgas, emane dene ora kanggonan: luwês lan kèwês kaya wong Jawa, seje karo wong Jawa tulèn, rupane ngono umume pancèn padha ala-ala, nanging luwêse kuwi sing ulêng-ulêngan. Banjur nèk ana wanita dudu Jawa, kok manganggo cara Jawa dêlês: gêlungane mèfèt, klambine nganggo pêndhatêng, wirone mlithit, kuwi loking uwong: ma - tik - a - ku, wong kathik sêmono ayune, eman dene basane pating gêdêbug mêngkono. Saupama kok banjur omonge Jawa bisa kêmrêmês kae, rak iya kumplit têmênan. Luwih-luwih yèn wêruh jogèd, apa manèh ngrungu gêndhing liya bôngsa, kuwi banjur bae muni: tobat, tobat, iki apa anjogèd apa jola-jola, banjur tabuhane kathik pating gadhagrèg, malah kêpenak ngrungokake: kodhok ngorèk bae. Mara, Truk, kabèh kiyi apa ora sawijining bukti gêdhening katrêsnane nyang bangsane, sabab pikirane: ora ana wong kèwês lan luwês kaya bangsane, ora ana basa sing gandês kaya basane bangsane dhewe, ora ana kagunan sing nyang ati mak: nyês, nyês, kaya kagunane bangsane dhewe. Luwih manèh katrêsnane nyang tanah kalariane, wis kalêbu ing balung sungsum, Truk, kaya ta omongane wong Sala upamane: saora-orane wong Sala, nèk wis ngomong satiba-tibane le êmpuk kêpenak. Kosokbaline omonge wong Banyumas: idug-idug busèt, wong Solo nèk caturan tuli kaya... wayang wong. Muni: lara: loro. Loro iya loro maning, tuli ora kêpenak kaya wong Banyumas. Mara, Truk, apa iki ora sawijining bukti yèn wong Jawa wis anduwèni trêsna nyang nagara kalairane.