Garèng: We hla, sêmbrana, nèk kaya ngono kuwi rak pikirane wong sing ora waras, mêngko rak padha bae karo sawijining kaum sing duwe pangarêp-arêp supaya nagara katêmpuha pagêblug kang gêdhe bangêt, prêlune yèn banjur akèh wong mati, kêrêp diundangi kêndurèn mrana-mrene, dadi ing ngomahe banjur bisa ngirid anggone ngliwêt. Mara, apa kuwi pikiran sing waras. Mungguh pamrayogamu ing bab pranatan lakuning otobis, kang wajib bokmanawa iya migatèkake, nanging aja kok banjur mêsthèkake yèn pamrayogamu mau bakal ditindakake, têmtune iya nganggo ditimbang-timbang nganti matêng dhisik. Jalaran kiraku iya ora mung kowe dhewe sing awèh pamrayoga ing bab kuwi, nanging isih akèh manèh tunggale. Yèn kabèh-kabèh mung banjur dituruti, ora kok malah dadi bêcike, bokmanawa malah ora karu-karuan. Mulane iya angèl dadi pandhuwuran kuwi. Padhane rak sing Maha Kuwasa, upamane kok mung nuruti bae apa kang dadi panuwunaning manusa, têmtune iya ora ana kêndhate tansah ditutuh mahluke bae, upamane: kaum tani nyuwun supaya diparingi akèh udan. Nèk panuwunan iki kalakon dituruti têmtune Ingkang Kuwasa ora mandhêg-mandhêg tansah ditutuh karo para tukang pênatu utawa para bakul ès. Awit wong-wong golongan loro kiyi, sing disênêngi mêsthi sing panas ngêmplak-êmplak. Nanging nèk karêpe dituruti andina-dina tansah panas ngêmplak-êmplak, para pangantèn anyar iya ...