Ing antawising margi-margi wau, katingal kathah griya pondhok-pondhok ingkang dipun dunungi ing têtiyang kampung. Griya pondhok wau ingkang kathah namung saking dêling, payonipun rapak, pagêripun gêdhèg, dene pakarangan tuwin pakêbonanipun botên wontên, dados namung pas-pasan kemawon. Kawontênanipun griya-griya pondhok wau tanpa pranatan babarpisan, inggih namung saajêng-ajêngipun kemawon, amila dununging griya-griya wau inggih sami malang-megung botên kantên-kantênan. Griya-griya pondhok wau, ing nglêbêt dipun guthêg-guthêg utawi dipun singgêt-singgêt mawi kepang. Ingkang saperangan kangge papan palinggihan utawi papan patilêman, saperangan malih kangge pawon. Dene pakiwan saha padusanipun prasasat mèpèt kalihan griya ingkang dipun dunungi wau, tur kêmpalan tiyang kathah dados satunggal. Tiyang ingkang manggèn ing griya ingkang makatên wau, sampun têmtu kêrêp sakitên, jalaran sabên dintên tansah kenging hawa ingkang botên sae, kados ta: ambêt-ambêtan dhoplonyo sarining pête jengkol ingkang sami mêmbleg-mêmbleg wontên ing kalèn sakiwa têngên utawi ing sangajênging griya-griya wau. Punapa malih manawi kalêrês wontên sêsakit ingkang nular, kados ta: kolera, pès lan sasaminipun, manggèn wontên ing griya-griya ingkang makatên wau botên prayogi sangêt. Amila punapa inggih kenging dipun paibên, bilih kalêrês wontên bagêblug, kathahing tiyang ingkang sami tiwas, prasasat tanpa wilangan.