Kekah punika isarat, bôngsa pangaturanipun agami. Ingkang dipun angge kewan dipun sêmbêlèh, cêkakipun kangge wilujêngan. Saking cariyosipun, benjing dumugining zaman akhir, kewan wau kangge têtumpakanipun tiyang utawi lare ingkang dipun wilujêngi wau. Dados lare utawi tiyang sadèrèngipun pêjah dèrèng dipun kekahi, punika benjing yèn wontên ing zaman akir botên gadhah têtumpakan, têmah ngrêkaos ing lampahipun. Sarèhning zaman kalanggêngan punika sungil rinêmbag, sapunika prayogi ngrêmbag piwulang wau kemawon ingkang kasatmata.