Dhesain kaligrafi seni rupa Islam kados ingkang wonten ing Éropah wekdal abad parotengah saged dipunpanggihi ing arta logam, ubin, lan kramik. Seni rupa Islam kaligrafi ingkang awujud prasasti kalebet ayat-ayat puisi, lan parekaman prasasti. Kalih jinis skrip ingkang kathah inggih punika jinis kaligrafi Kufi lan Naskh, kekalihipun mujudaken gambar visual lan limrahipun wonten ing tembok lan kubah wangunan masjid, lan sisi mimbar ingkang saged dados pamanis kangge narik kawigatén. Wekdal abad 9 ngantos abad kaping 11 ing Pèrsi Wetan dipundamel tembikar ingkang dipunparingi seratan-seratan kaligrafi.[1] Prasasti ageng ingkang dipundamel saking ubin, kadhang namung wujud huruf ingkang timbul, utawi kanthi latar wuri ingkang dipunpotong, saged dipunpanggihi ing interior lan eksterior ing kathah wangunan mirunggan (penting). Kompleks wangunan ugi dipunparingi pamanis arupi kaligrafi. Wekdal periodhe pamaréntahan Islam sampun dipundamel koin récéh arupi huruf kemawon, lan wujudipun endah sanajan ukuranipun alit. Tughra utawi monogram saking Kakaisaran Ottoman dipun-ginakaken kanthi wiyar kanggé damel dhokumén resmi, kanthi dhékorasi ingkang rumit sanget lan dipundamel kangge tiyang tartamtu utawi tiyang penting kemawon. Setunggal lembar sanésipun awujud kaligrafi, dipunripta kangge album, ingkang isinipun geguritan utawi karya puisi, ayat al Quran, lan teks-teks sanesipun. Basa utami ingkang dipunginakaken ing karya kaligrafi awujud basa Arab lan seratan Arab, ingkang tansah dipunginakaken kangge nyerat teks Al-Qur'an. Sanesipun basa Arab, dipunanggé basa sanes kados basa Pèrsi ing wewengkon Pèrsi, utaminipun kangge nyerat karya puisi/geguritan, lan basa Turki utawi basa Urdu ugi dipunanggé ing karya kaligrafi Islam. Karya seni rupa Islam awujud kaligrafi limrahipun dipunanggep gadhah status langkung inggil tinimbang jinis karya seni rupa sanésipun.