Wong sing maca layang iki, dakpasthèkake wêruh tulis, sabab satêngah lôngka wong anom jaman saiki kang ora tau sêkolah. Mangêrtia, anane wong bisa: saka tau wêruh, banjur nitèni, banjur niru utawa nyoba, ing jaman paramean kaya saiki ora karuan kèhing tontonan, lan rêrungon, ing sadinane solan-salin kang katômpa ing manusa, saking kèhe, wong ora kobêr ngèlingi kabèh. Yèn maido, jajal tirokna unèn-unèn kang korungu ing dina wingi, jajal sêbutna arane lan cacahe palèn kang didhasarake lan kotukoni mau, utawa cacahe lodhong lan piring ing dhasaran warung kang mêntas koinguk. Salugune: wong saiki ora bisa nitèni sakèh kang katon karungu. Utêke durung rampung ênggone anggambar barang-barang kakang. ditômpa, kasêlak ana kang ngreregoni manèh. Môngka ora kurang barang kang pêrlu koelingi, ora kurang kang gôntha-gôntha. Iku yèn ora tumuli kowujudake, bakal nuli kasusulan [kasusula...]