Tradisi dhahar daging lan ulam mentah ing Ujung Koréa dipunprakirakaken dipuntepangaken déning tiyang Cina nalika wiwitan periode Tiga Karajan Koréa (57 SM—668 AD). Saking kitab Analek karyanipun Kong Hu Cu asal abad kaping 1 SM dipunserat , "Ampun dhahar dumugi nelasaken ingkang alus. Ampun dhahar dumugi nelasaken tugelan ingkang saé piyambak (). Istilah "kuai" (膾) wiwitanipun ateges irisan ulam mentah utawi irisan daging kados daging sapi lan daging wedhus. Nanging saking jaman Dinasti Qin lan Dinasti Han, istilah punika namung ateges ulam mentah. Bibar Buddhisme mekar wonten ing Koréa wiwit saking periode tengahan Tiga Karajan Koréa dumugi pungkasan Dinasti Goryeo (918–1392), matèni kéwan kanggé dipundamel dhaharan punika kalebet pérangan ingkang kedah dipunsingkiri Awit saking punika, rakyar nilaraken kabiasaan dhahar "hoe" sesarengan lan boten malih konsumsi daging. Dhaharan punika dipunsajèkaken malih bibar lunturipun prabawa Buddhisme ing pungkasan periode Goryeo. Nalika ing masa Dinasti Joseon, kraton njunjung kanthi inggil piwulang Konfusianisme, saéngga "hoe" kondhang malih minangka dhaharan tiyang Koréa.