‘Isa iku Putrane Allah. sakondure saka pasareyane ingkang rama. mula banjur ngrumaosi kabeh kaluputane. ‘ilmuning Gusti Allah wis ana ing githokmu dhewe-dhewe. sajatining ‘ilmu iku ora susah maguru marang wong ‘Arab. loro wit sarta kêmbange putih godhonge sêdhêngan. tak-ajar wêruh ing nalar bênêr lan luput. nganti wani mungsuh ingkang rama sarta ngrusak Majapahit. dadi pasêmon kabeh. tanpa kurang tan wuwuh. lan wêktu iku sajroning pasareyane Sang Prabu kêprungu ana swara dumêling. Banjure pangandikane kiyai Kalamwadi. ing têmbe bakal takwalês. mobah mosik mung sadarma nglakoni. yen wis agama kawruh. kang ngawruhi sajatining urip. nuli sowan andêdagan ana ing pasareyane ingkang rama. mung Sunan Kalijaga piyambak rumaos yen kadukan dening Kang Maha Kuwasa. kêmbang Tlasih kanggo ngirim para lêluhur. Sultan Dêmak waskitha ing gaib. Mula nganti tumêka saprene wit Sêmboja panggonane ana ing kuburan. barêng wis antara têlung dina lawase. siji warnane irêng sêmu abang dalah godhong sarta kêmbange. Kabeh mau ora padha ngrumasani kaluputane.” Sultan Dêmak mirêng swara dumêling kang surasane mangkono iku. ing batos bangêt kaduwung marang apa kang wis dilampahi. Sawise mangkono. mungguh karêpe: punukmu panakna. mula nganti suwe njêgrêg ora bisa ngandika. têlu wit kang godhonge ngrêmbuyut mubêng kaya payung. nanging dudu puji jatining kawruh. sinêmonan wiwit anane orong-orong githoke tumêka ing punuk disêsêli tataling kayu jati. karêp mêtu saka ing budi. sanajan matiya ing tata-kalairane. iya iku