amarasaké mêmalamu kabèh, angluwari uripmu saka ing karusakan sarta maringi sih piwêlas marang kowé. Wong urip iku kaya sukêt, mêkar kaya kêmbang, katiyup ing angin banjur ora ana, lan wong ora sumurup panggonané, nanging sih piwêlasing Pangéran tan pêgat ing salawasé marang wong kang wêdi asmané. Apadéné adilé marang turuning wong kang anêtêpi prajanjéané sarta kang angèstokaké paréntahé."