Ana wong bodho bangêt, duwe bojo èlèk bangêt atine. Jênênge Karsarêja. Anuju sawijining dina, bok Karsa ginanjar lara bangêt, nganti tumêka ing pati. Ing batin pak Karsa malah bungah bangêt. Nanging lahire ketok susah. Sanak sadulure padha nglipur mangkene: "Wis aja akèh-akèh sing kopikir, bojomu wis mulih marang jaman kêlanggêngan. Iku wis dadi lumrahe wong urip ana ngalam donya. Awit paribasane mangkene: "Manawa mêntas mangsa kêtiga, banjur salin mangsa rêndhêng, sakabèhing wit-witan sarta têthukulan kang wis padha mati wiwit sêmi utawa urip manèh. Mangkono uga manungsa, iya urip sarta iya banjur mati." Pak Karsarêja mau barêng krungu paribasan mêngkono mau ing batin susah, awit sumêlang manawa bojone besuk ing mangsa rêndhêng urip-urip manèh kaya dene wit-witan. Saking bangêting sumêlang, nganti kêlahir: "Muga-muga Gusti Allah mung maringana urip marang sakèhing wit-witan kang wis padha mati bae, dene bojoku aja nganti urip manèh. Mangkono iku gagasane wong bodho bangêt.