ngrenungake, nakokake apa ta sak tenane sing marakake wulu-wulune pada obah ngadeg.Pendak-pendak ngrenungake ora entuk jawaban. Sabanjure Semono mutusake, njaluk ijin marang Ki kashan lungo tapa.Semono kang umure lagi 14 taun kuwi mau, tapa ana pinggirin laut kidul, cilacap. Bekase (petilasane) isih ana nganti tekan buku iki katulis.Arupa loro dangkelan pring, ing njero komplek pertamina. Pertamina, sanajan wis usaha kepriya carane, ora bisa mbongkar rong dangkel pring kasebut, semono tapa 3taun (1914-1917). Oleh-olehane, “cangkok wijaya kusuma”. Bentuke koyo kembang kering, warna coklat semu ireng, menawa kalebakna ing banyu, bakal ngembang sak gedhe wadhahe.Semono kuciwo, amarga dudu kuwi sing digoleki. Piyambake entuk “wangsit” (Ilham), kanggo nerusake laku nganti tumekane tahun kembar5, lan ing wetan mengko bakal ketemu apa kang digoleki.Klambi kang dienggo semono watawis 3 taun tapa, rombeng-rombeng. Yo mung gunakake cawet godhong-godhongan. Semono mulih, mlaku bengi awan ndelik, bengi mlaku. Wedi bakal kisinan menawa temu karo menungsa.Tekane ngomah, ora digedhe-gedheke, nanging malah wis disiapake “luweng” banjurnom-noman semono dening Ki Kashan, dipendem, nganti 40 dina 40 wengi. Mung diwenehi glagah kanggo dalan howo. Lan pendak rampung sing ngliwet, nyi Kashan ngepulake asep liwetan (sega panas) menyang njero bolongan glagah. Sak banjure Semono karo dadi marsose (saiki marinir) lelana, tetap nindakake laku. Nek awan dines, bengine kungkum ing laut, njala ora tau entuk iwak, kuwi dilakoni nganti tahun 1955.Tanggal 13 malem 14 Nopember 1955, kepeneran tiba dina malem senen pahing jam 18.05, akeh wong ing perak Surabaya, kaget, nyekseni omahe Letnan. KKO (Saiki letnan I marinir) kobong, nanging sawise dicedhaki jebulane dudu geni, ananging cahya, malah ana kereta keemasan (kereta kencana) ing langit kang mudhun mlebu ana ing omahe Letnan Semono. Ing dalan (Jalan perak barat no 93 surabayaa). Kedadeyan kaya ngono iku banget misuwur “banget kondhang” kang kasebut : mijile Herucokro semono. Ngendikane saka panjenengan nalika mijil menawa :” ingsun mijil, arso nyungsang bawono balik, arso nggelar jagad anyar “ Ingsun ( dudu aku )mijil arep malik muterke jagad (tegese : jagad cilik pribadi menungsa, micro cosmos) lan arep nggelarake jagad anyar (micro cosmos anyar).T egese nek nganti tekan jaman saiki, kita tansah ndadeke budhak Uripe dhewe, sabanjur diwalik, kita menungsane dadi abdine sang urip ( Urip dadi Bos dudu budhak )..Sak wise kuwi, Romo semono menehi sapa wae kang kepengin (ora ana peksa-peksanan, ora meden-medeni kanti cara lan dalan apa wae), sing kepengin urip bagya (tentrem), kareben bisa teka “kasampurnan jati” (mokhsa) ing tembe mburi nek wis titi wancine.Apa kang piyanebake wenehake, arep bisa dibacutake ing bab-bab ngisor iki.Romo Semono, sabanjure menehi laku kasampurnan iki, sawise dines. Suwene nganti tahun 1960, piyambake nindakake wektu pension dadi Kapten Marinir.Piyambake terus mulih menyang Purworejo lan manggon ing Kalinongko lan ejiruan, loano purworejo (loro omah panggonan).Pendek dinane, piyambake nampa tamu rata-rata 500 luwih, kabeh menungsa, ngucapake mangan, diwenehi mangan lan nginep, bebas gaul panggonan turu kanggo turu, ing omahe panjenengan.Lan wis mesti wae pirang-pirang menungsa kang teka beda-beda keperluan. Saka njaluk pangusadan pangukir sing dening dokter wis ora sanggup ngarsadani, kanti sak naliko mari, njaluk restu kanggo apa kang dikarepake, lan liya-liyane. Ananging ora sithik sing kepengin ben bisa melu “laku kasampurnan jati” (kasebut : njaluk didadekno dadi putro).Podo teka kabeh saka saindering jagad, pirang pirang jalaran kang nuli dadi Putro.Tumekane 25 taun luwih (13 malem 14 nopember 1955 nganti 3 maret 1981), Romo Semono nemuni tamu esok, awan, sore, bengi, tengah wengi, sapa wae kang pada teka.Kabeh kang teka, ditampa 100% pada. piyambake ora