Petruk : Ambalèni omongku lagi anu, Kang Garèng, padpindhêr kudu ginau anênitèni, kang karêpe: yèn wêruh apa-apa aja mung wis wêruh iya uwis, nanging kudu bisa nyathêt apa-apa sing prêlu. Upamane bae gampangane saupama wong nonton pasar malêm. Wong sing dudu ahli nênitèni, yèn nonton pasar malêm, bisane mung ngarani: wah, pasare malêm rame bangêt, utawa: yah, wong pasar malêm têka sêpi bangêt mêngkono. Seje karo wong sing ahli nênitèni, dongèngane mêsthi bisa rete-rete bangêt, kaya ta upamane nonton nyang Pasar Gambir, wong ahli nênitèni mêsthi bisa carita mêngkene upamane: wah, Pasar Gambir saiki omah-omahane kabèh modhèl Minangkabo, arêp lumêbu ing papan kono, sing nampani Walônda kabèh. Mlêbu blêng, ing sisih kiwa padhasaran kawêkêlan wong bumi, sisihe padhasaran barang-barang gaweane wong prantean, banjur sandhing kono ing pojok, panjagan pulisi, têruse warung-warung padhasaran barang warna-warna, banjur papan kanggo mitongtonake pakaryan kasarasan, lan rada mojok panggonan wayang wong, kang diatur bêcik bangêt, adoh nyang unèn-unèn sing pating jrêthot pating grobyag, dadi wong nonton ana ing kono bisa ngêmatake. Tunile bêcik, papane wong nonton kêpenak, wayang wonge iya pilihan, emane: klas sing dhuwur-dhuwur digawe ômba bangêt, klas sing èndhèk ciyut bangêt, dadi kayadene karêpe komite: wayang wonge supaya mung ditongton wong-wong sing sugih dhuwit bae. Cêdhake kono papan padhasarane pakumpulan: kautaman putri. Barang-barang sing didhasarake ana ing kono warna-warna bangêt, tur èdi-èdi bangêt, kabèh gaweane para wargane dhewe, malah tukang ladène dipilihi sing mlênis-mlênis bae. Tumêkane ing kono punggawane Pasar Gambir, iya sing jaga gapura, sing nariki karcis, sing tukang kontrol, kabèh mèh bôngsa Walônda, iki apa jalaran saka komitene duwe pikiran: ewak awèk abot awake dhèwèk.