Kaping pitu. Manawi sampun dumugi samantên drajating batosipun manungsa lajêng sampun sagêd ngudhari bêbandhan ingkang nama aku wau, lajêng sagêd dumugi ing kasunyatan, têgêsipun sumêrêp dhatêng pilah-pilahing agêsang, wontênipun namung lêga lêgawa, raos ajrih sampun ical, raos botên ngandêl lan sanès-sanèsipun sampun sêpên. Gêsangipun sampun botên winêngku ing durgamaning tiyas, wontênipun namung badhe suka utawi mbabar panguwasaning gêsang. Tiyang ingkang makatên wau tandukipun dhatêng sasami namung ngêblak wontênipun, amargi warana ingkang ngaling-alingi sampun sagêd kabirat, raosipun namung kadosdene raosing sadhèrèk. Kajawi punika tiyang ingkang sampun dumugi samantên sampun sagêd sambêt botên wontên pêdhotipun kalayan