Sasampunipun lajeng nata lebet wedaling napas (ambegan) mekaten : pinariking napas saking puser kasengkakna minggah anglangkungi cethak ingga dumugi ing suhunan (utek = embun-embunan) sarta mawi kaendelna ing sawatawis dangunipun. Sumengkanipun napas wau kadosdene darbe raos angangkat punapa-punapa, dene temenipun engkang kados kita angkat. Punika ilining rahsa ingkang kita pepet saking sumengkaning napas wau. Manawi sampun kraos awrat penyangginipun napas inggih lajeng ka’endhakna kalayan alon-alon. Inggih patrap ingkang mekaten punika ingkang kawastanan sastracetha. Tegespiun cetha = empaning kawruh, cetha = antebing swara cethak, inggih cethaking tutuk kita punika. Mila winastan makaten, awit duk kita mangreh sumengkaning napas anglangkungipun dhada lajeng minggah malih anglankungi cethak ingga dumugi suhunan. Manawi napas kita boten dipun ereh, dados namung manut lampahing napas piyambak, tamtu boten saged dumugi ing suhunan, margi sawrg dumugi ing cethak lajeng sampun medhak malih. Punapdhene ugi winastan daiwan (dawan), pikajengipun, mangreh lebet wedaling napas ingkang panjng lan sareh, sarwi, mocapaken mantra sarana kabatos kemawon. Inggih punika mungel “hu” kasarengan kalihan lumebeting napas, inggih paniriking napas saking puser minggah dumugi ing suhunan. Lajeng “ya”, kesarengnan kalihan wedaling napas. Inggih medhaking napas saking suhunan dumugi ing puser, minggah mandhaping napas wau anglangkungi dhada lan cethak. Dene anggenipun kawastanan sastracetha, margi nalika mocapaken mantra sastra kaliyan : hu – ya, wedaling swara ingkang namung kabatos wau, ugi kawistara saking dayaning cethak. (ungeling mantra utawi panebut kakalih “ hu – ya, ing wiridan naksobandiyah. Kaewahan dados mungel : hu – Allah, panebutipin