atasane. Ngajak rembugan yen wit sanakembang ngarep warung sate iku dimerekake wong akeh. Senajan wit iku wis dituku Abu Bakri, nanging ora akeh wong sing ngerti. Ngertine, isih ana wit gedhe meger-meger, ndadekake gela, meri. Yen iku dijumbar, toko-toko, warung-warung lan omah-omah mangku ratan sing meri, bisa wegah ngrumat pengijoan anyar sing lagi arep ditandur bakale. Camat Riadi manut. Gawe surat panggilan marang Abu Bakri supaya ngadhep menyang kantor kecamatan. Nanging Abu Bakri sing nekani panggilan, kukuh nggondheli sanakembange. Senajan Camat saguh ngijoli tukone Rp 25.000,- Abu Bakri meksa nulak. "mBoten namung perkawis arta, pak Camat. Arta selangkung kemawon , saged dipun padosi sawetawis jam. Nanging kangge nggesangaken wit ngantos semanten agengipun, mbetahaken wekdal ingkang lami." "Mangke ugi wonten peremajaan pengijoan, mas Bakri." "Menika rak angen-angen. Khayalan," tumanggape Abu Bakri gawe kagete Camat. Durung nganti Camat mangsuli, Mansur sing diajak nemoni, kumecap," Ora mung khayalan. Bibite wis ana. Malah apik-apik katimbang mung sanakembang. Maoni, johar, sanakeling lan liya-liyane. Ing mburi kantoran cedhak sumur. Kena dideleng yen ora percaya." "Ora perlu ndeleng. Aku wis percaya yen mung soal bibit. Nanging piye bisaku percaya yen bibit sing durung ditandur iku mesthi urip?" "Ya mesthi urip yen dirumat apik," "Apa maneh slamet urip tekan gedhe ngrembuyung, rak durung mesthi. Iku rak lagi ditandur ing angen-angen. Lagi dikhayalake. Mulane takarani khayalan. Mangka wit sanakembang ing ngarep warunguku wis nyata ana. Sing wis ana kok kudu ditebang, diganti khayalan sing isih embuh," semambunge