Tumraping nata, adil punika pancèn inggih prêlu sangêt, awit ing satunggiling nagari, manawi ingkang jumênêng nata kirang adilipun, ing ngriku têmtu tansah tuwuh rubeda warni-warni. Mênggah conto-contonipun, ing sêrat-sêrat babad pundi kemawon, kados inggih asring nyariyosakên. Kados ta: nalika jaman Kumpêni, kala ingkang jumênêng nata ing Kartasura panjênênganipun Prabu Amangkurat, punika tuwuhipun kraman Trunajaya, inggih jalaran saking kirang adilipun sang nata, mênggahing babad nagari Walandi, kalanipun kawula Walandi taksih dados kukubanipun bôngsa Sêpanyul, tuwuhipun pêrang Walandi kalihan Sêpanyul ngantos 80 taun laminipun, punika ugi jalaran saking kirang adilipun ingkang jumênêng nata ing wêkdal punika, inggih punika Sang Prabu Filips, makatên ugi tuwuhipun republik-republik: Amerikah, Tiongkok, Parangakik, lan sanès-sanèsipun, punika ugi jalaran saking kirang adilipun ingkang angêmbat praja. Tumraping nata mila inggih angèl sangêt, anggènipun sagêd nindakakên adilipun wau, kanthi punapa mêsthinipun. Awit sampun têmtu, yèn sang nata wau kêdah botên kenging ambedam-bedakakênambedak-bedakakên. satunggal lan satunggaling kawula, kêdah jêmbar panggalihanipun, kêdah sagêd nimbang kanthi yêktosan lan sasaminipun, dados inggih botên kenging manawi lajêng kados watakipun sawênèhing tiyang sêpuh, dupèh dipun waduli anakipun, yèn dipun pandêliki utawi dipun jêmbèwèki tangganipun, tanpa dipun manah malih, ujug-ujug lajêng nyalikakênnyilakakên. lêngêning rasukanipun, sumêdya nglabrag tiyang ingkang mandêliki utawi amjêmbèwèki anakipun wau.