sinèlèhakên ing pakurbananipun. Tumuntên sami angidêri pakurbanan wiwit énjing dumugi wanci luhur saha sami anguwuh-uwuh: "Dhuh Baal, amangsulana kawula." Nanging botên wontên suwara utawi wangsulan. Saksana nabi Élia amoyoki para imam punika, pangandikanipun: "Panguwuhmu kurang sêru. Bok manawa déwamu lagi éwuh, apa manèh lagi pêpara, u-[190]tawa lagi turu." Tumuntên sangsaya asru panguwuhipun, sami anyublêsi awakipun mawi lading nanging mêksa botên wontên suwara utawi wangsulan. Sarêng dumugi ing wanci sontên, nabi Élia ayasa pakurbanan kinubêng ing kalèn. Déné kajêng tuwin kurbanipun obaran sami dipun-grujugi ing toya. Nabi Élia tumuntên anyênyuwun: "Dhuh Allahipun Ibrahim, Iskhak kaliyan Yakub, ing dintên punika Tuwan mugi anguningakna yèn Tuwan punika Allahipun Banisrail, saha kawula punika abdi Tuwan." Sanalika lajêng wontên gêlap latu amôngsa kurban. Toya ingkang wontên ing kalèn ngantos asat dinilat ing latu. Ing ngriku tiyang gêgolongan tumuntên sami sumungkêm saha sami asurak: "Pangéran iku Allah, Pangéran iku Allah." Wondéné dhawuhipun nabi Élia: "Para imaming Baal aja ana kang mrucut, padha dicêkêlana lan dipatènana!" Nabi Élia tumuntên anyênyuwun rambah kaping pitu: "Allah mugi amaringana jawah."