Bocah lanang kang aran Si Kênyung, bangêt panggranyahe, yèn duwe dhuwit sathithik, banjur dijajakake. Anuju ing dina sawiji Si Kênyung mênyang pasar, andêlêng sarangan didhasarake, ananging durung wêruh arane, atakon marang kang dhasar, bok ayu, niku napa enak dipangan. Kang dhasar sumaur, sing dika takokake napa sarangan niki, Si Kênyung sumaur ênggih. Wong dhasar calathu manèh, dawêk ta dika tuku, enake angluwihi, luwih-luwih yèn dibênêm.