Turu iku nglèrènake utêk kang sayah kanggo mêmikir sadina, kajaba iku makolèhake marang gêtih, bisaa ora karegon ngêjur pangan ing wadhuk lan nyêrot sari pangan saka usus. Turu lan mangan iku padha pêrlune marang wong urip, nanging ora pêrlu diluwihi saka sacukupe kang nyamlêng. Daya iku ora kêna pisah karo barang (sarira), dadi kêkuwatan (nyawa, urip, gawe) iku kudu nganggo sarana wadhag. Lah pangan iku mutuhake awak wadhag, turu iku mulihake daya. Kapenake wong turu: yèn arip. Turu suwe iku ora muwuhi daya akèh, malah banjur ngêthulake èngêtan, nglarani awak. Dadi mangan turu iku ora agawe kapenak, mulane aja kapengin mangan turu. Yèn ora pracaya, turua têlung dina bae tanpa nglilir. Turu iku têka dhewe, ora kêna diundang, mulane wong yèn durung karasa arip, aja paripêksa