[...njur] padha umanjing ing jro guwa garbaning apsara, ing kono kawasa nyapa kalawan pramana, pramana barêng wus kataman dening panukmaning wiji têmah sêmi tarubusaning karsa kang marang sacumbana, amung cipta kalawan sasmita bae. Rasaning cipta sasmita mau banjur kawawa tumanduk pramananing apsari, barêng katandukan cipta sasmita rahsaning apsari, tumuli kawawa ambobot banjur ambabar-babarake manungsa sajodho ing sabanjure, manungsa kang padha tumitah ing jaman iku, ragane isih padha alus, mulane mangkone durung katambêtan hawa sarining bumi kang kasar, sarta