Ing sajatosipun, tempe kêdhêle ingkang murni punika raosipun gurih tur sagêd katandho ngantos tiga utawi sakawan dintên, sarana kaêlèr. Ananging yèn kacampuran sanèsipun (adhakan kacampuran ampas tahu), punika sok botên kenging katandho. Kasèp pangolahipun sadintên sadalu kemawon lajêng bosok. Bakul tempe punika sok wontên ingkang purun anyampuri tempenipun, jalaran ingkang tumbas sok pados ingkang mirah, ingkang sade pados bêbathèn, punika sampun tamtu makatên tindakipun. Bilih angèngêti tempe ingkang murni saha sae panggarapipun, sagêd katandho tiga sakawan dintên, para priyantun ingkang karêm dhatêng tempe kêdhêle langkung prayogi andamêl piyambak. Kajawi punika, sok sintêna tiyangipun ingkang nêdya damêl tempe sagêd anindakakên. Sajatosipun para bakul tempe yèn kapitakenan caranipun andamêl tempe sok botên purun anêdahakên, jalaran ajrih yèn dipun jori. Ananging ing sarèhning bab andamêl tempe kêdhêle punika ugi winastan sêsêrêpan, prêlu ugi kasumêrêpan ing ngakathah.