pinenthang, wentise mukang gangsir, lan menowo ngomong swarane koyo ngombak banyu. Iki kabeh gambarane Dewi Anggraini, sing ayune turunan soko ibune, Putri Hapsari Widodari Warsiki soko kayangan. Bolo Kurowo sing urakan, katon suwat-suwit, ora kejobo Arjuno sing ora iso ndelok wong wadon ayu. Mulo Arjuno sing luwih pinter dibanding Kurowo nggolek coro supoyo Dewi Anggraini iso dadi cantrik neng Sokolimo. Mulo sak durunge Durno matur marang Eyange Pandhowo lan Kurowo, Begawan Abiyoso, ugo matur nang Bendarane Rojo Ngastino, Drestorosto, ing sawijing dino Arjuno matur marang gurune Durno ”Bopo Durno!” “We lha dalah Arjuno, ngopo Arjuno,” “Anu, Bopo, kolowingi kulo sumerep lan taken marang poro punggowo ingkang dherekaken priyantun ingkang mriki meniko lho!” “Oh, Palgunadi lan Dewi Anggraini” “nggih…nggih leres Bopo… Anggraini…,” cluluke Arjuno mung nyebut jeneng Anggraini. “Iyo…