sameng dumaditrilegawa nalangsa srah ing bathara.Tembang iku isi pitutur marang wong (1) lila atine , ora getun yen kelangan awit miturut piwulang suci, bandha-donya iki mung titipan, ya kagungane Pangeran sing dititipake marang manungsa, umate. Ing basa Jawa ya wis ana tetembungan : bandha kenane lunga, drajat-pangkat kenane minggat. Yen pancen wis dikersake dening Pangeran, bandha lan drajat-pagkat bisa oncat sakedheping mripat.Lan ,ing satengahe bebrayan, akeh wong muni yen bandha-donya iku mung titipan. Fasih banget enggone ngucapake kaya wis dadi apalane lambe. Nanging bareng klakon dhuwite ilang, isih dawa rasa getun. Ngutangake dhuwit ya ngono, ora engal disaur, wis ngrasani ala, bingung olehe nagih karo nesu-nesu. Kudune rak ora mengkono wong lambene wis kulina muni yen bandha iku jare titipan.Kudune bisa mikir, kari Gusti Allah piye sing kagungan bandha iku. Sing nesu kudune rak Gusti Alllah, ora dheweke. Yen pancen Gusti Allah ngersakake dhuwit iku ilang utawa diemplep wong...,ha ya uwis, ora perlu digetuni.Tumrap wong sing wis jero rasane, yen wis ngeculake dhuwit diutang wong, ora nganggo ngarep-arep kapan baline.Ing nalikane ngeculake dhuwit, atine wis dipasake awit dudu dhuwite dhewe, dhuwit titipan. Dene kok ora disaur, ya kari Gusti Alllah kepiye sing kagungan dhuwit iku. kanthi ati sumeleh mengkono, ing pikir bisa padhang, ati lerem, ora gela kemrungsung...Lan ing btin uga percaya yen dhuwit sing diemplep wong iku,yen dhuwit apik-apik temenan, Pangeran wis mesthi bakal paring ijol. Embuh kanthi cara apa, lumantar dalan apa, Pangeran ora kurang dalan pring kanugrahan. Kari gumantung umate sing nampa, krasa apa ora atine yen dhuwite sing diemplep wong wis diijoli luwih akeh. Embuh saka asiling tandurane sing ndadi, duwe panenan akeh, utawa saka antuk rejeki keh sing tanpa kanyana, utawa saka dalan liyane sing bisa nekakake kabegjan.Apamaneh kok mung barang ilang, ora digawe getun. Selagine digawe serik dening liyan, meneng wae (2) trima yen ketaman, sakserik sameng dumadi = trima atine yen digawe serik dening sapepadhane. Anane mung meneng, ora gela lan ya ora lara atine. Batine ngucap," Aku iki mung saderma urip, ana sing nguripake. Kok uripku dienyek wong, disawiyah wong,ya wis ben, Pangeran ora sare...,"mengkono pamupuse, pasrah sumarah marang Pangeran kaya kang wis kasebut ing ukara (3) trilegawa nalangsa srah bathara. (Maksude 'Bathara' = Pangeran hiya Gusti Kang Murbeng Jagad ).Yen ana umat kang gumendhung, sawenang-wenang, nyawiyah sesamaning umat, wis mesthi ing pamburine wong kang mengkono mau bakal diwelehake dening adiling lelakon saka kuwasane Sing Gawe Urip.Nanging apa akeh wong sing bisa nglakoni urip kaya mengkono iku? Yen kelangan ora getun, digawe serik, ora lara atine? Anaa mung sethithik banget, ya wong-wong sing wis jero pangertene ngenani dununge urip. Wong-wong sing wis bisa menep atine mengkono iku katon padhang sumringah praupane, saka beninge pikir lan rasane.Ora ana rasa getun yen kelangan jalaran wis paham yen manungsa iku ora duwe apa-apa, kabeh kang gumelar ing ngalam ndonya kagungane Pangeran.@