R.M.H. Padmawinta usul, gandhèng kalihan purwakanipun mudha pangarsa kala wau, gêgayutanipun para santana tuwin abdi dalêm, sagêdipun santosa jumênêng dalêm nata punika bilih sugih wadyabala, môngka sudaning lêbêtipun arta nagari punika ingkang tamtu badhe nyuda blônja utawi pamêdalipun para putra santana tuwin abdi dalêm, sagêd ugi nyuda cacahing punggawa, mila manawi parêpatan rujuk, pangrèh kaparênga usul dhatêng nagari, bokmanawi lêbêtipun arta nagari wau taksih wêwah-wêwah sudanipun, ing sasagêd-sagêd manawi botên parlu sangêt, sampun ngantos anyuda cacahing abdi dalêm, amargi pamanggihipun nagari taksih sagêd nyuda tadhah utawi wêdaling arta sanès-sanèsipun, ingkang botên ngantos nyuda cacahing abdi dalêm, amargi manawi para abdi dalêm wau kathah ingkang dipun suda, dangu-dangu jumênêngipun panjênêngan dalêm nata prasasat badhe tanpa wadya punggawa, gèk badhe kadospundi namanipun? Beda manawi ingkang dipun suda wau namung blanjanipun, sanadyan ngantos dumugi sapalihing blônja, punika bilih ing têmbe lêbêtipun arta nagari sagêd subur malih, blanjanipun para abdi dalêm saèstunipun sagêd wangsul malih, tur cacahipun taksih wêtah, dene manawi ingkang dipun suda punika cacahing abdi dalêm, ing têmbenipun bilih lêbêtipun arta nagari subur malih, punapa inggih cacahing abdi dalêm sagêd wangsul kados ingkang sampun-sampun, kintên-kintên botên.