Barêng wong nonoman wus mapan linggih, sang prabu andangu: hè, wong nonoman, duwe karêp apa kowe sowan ing ngarsaningsun. Unjuke wong nonoman tanpa anggragap: gusti, ratu ingkang binathara ing jagad, abdi dalêm kawula sumêrêp bilih ing salumahing bumi sakurêbing langit, botên wontên kalih ratu ingkang agung luhur, mukti wibawa, nyakrawati ambau dhêndha, kados panjênêngan dalêm. Botên wontên ratu ingkang sugih mas picis rajabrana, guru bakal guru dadi kados gusti kawula ingkang sinuhun. Botên wontên ratu sidik wicaksana putus ing agal alus, botên kewran saulah kridhaning mangrèh praja, kados gusti pêpundèn kawula. Ing donya botên wontên ratu ingkang abôndha-bandhu