geguritan utawa karya sastra liyane. Akeh para panjarwa pakaryan sastra sing sarujuk yen njarwa (menerjemahkan) karya sastra iku mesthi nyidrani karya asline, jalaran njarwa ngono iku padha karo nyidra budaya liya kanggo kabutuhane budaya dhewe. Contone, crita pewayangan Mahabarata lan Ramayana, sing wis dianggep budaya Indonesia iku, saknyatane jarwa seka India sing wis dicidrani (dikhianati). Apa crita pakelirane ki dhalang iku “setya’ marang asline? Wis cetha banget adoh seka asline, nanging kaendahane ora ana sing maido. Ya ngono iku contone jarwan sing ora setya nanging ayu. Mesti wae yen kita bisa ngerti lan paham isi asline iku luwih becik lan mantep, mung wae akeh geguritan jarwan sing gampang dipahami nanging rasa kaendahan seni lan wiramane geguritan ora nyengsemake. Ana sing alok, ya ngono iku gara-garane yen penerjemahe nguber kasetyan lan ora pati mersudi kaendahan.