banjur judhêg panggalihe. Bèbèk-bèbèk dikumpulake, nanging sing digitik mau ora mulih. Sadina muput tansah anggolèki bèbèk kang ilang mau, nanging mêksa ora kêtêmu. Barêng sore wis krasa sayah, nuli kondur nyang omahe sing duwe bèbèk. Satêkane ing kono, disrêngêni akèh-akèh, jalaran ngilangake bèbèk siji. Minangka paukuman panjênêngane ora kêna dhahar, kudu têrus mapan sare. Mêngkono uga pangon bèbèk sing nggêntèni dadi rajaputra, dhèwèke pinaringan duka, jalaran kukune irêng, tangane rêgêd lan barêng diwulang maca, babar pisan ora bisa apa-apa, ya wong pancène durung tau sêkolah. Gurune nuli matur nyang Sang Ratu, yèn putrane ora ngapalake pasinaone. Dhawuh pangandikane Sang Ratu: ''Minangka paukuman, dhèwèke ora susah diwènèhi mangan, kudu têrus mapan turu.''