Sêmar : E, kowe rak ora ngrêti kabatinane uwong, aja guru-guru maido yèn ana wong tuwa rabi bocah, aja kok kira yèn tindake sing mangkono mau, dianggêp kayadene kasênêngan, iki durung karuhan, le, rak bisa uga saka wêlase nyang anak putune, utawa saka lumuhe gawe susahe anak putune, kowe wêruh dhewe, wong tuwa kuwi wis akèh jêmpone, rina wêngi kudu diladèni. Bojone bokmanawa wis mati, utawa saupama isih urip, mêsthine ora beda karo sing lanang, kêkuwatane iya wis padha nyuwun prêmisi kabèh. Anak putune têmtune padha nyambut gawe, malah bokmanawa ana ing liya nêgara, dadi iya ora bisa nunggoni sabên dina. Nèk banjur ngingu batur, wong iya durung barang-barang, mêsthine suwe-suwe iya jêlèh ngladèni wong tuwa kuwi, awit wong tuwa kuwi lumrahe sok watuk, malah sok prêlu ana ing ngênggon bae. Mulane pungkasane sok banjur nyêlir, wong iya bojo, têmtune iya ora jêlèh ngopèni sing lanang, lo, mangkono maksude wong tuwa rabi bocah kuwi, ora kok sabab nêdya golèk kasênêngan, nanging nêdya golèk wong kang ngopèni awake.