bilih alusing manungsa punika (de geest van den mensch) katingalipun saking pikiran, raos tuwin aluamah (rede, gevoel tuwin instincten). Satunggal-tunggalipun perangan punika sami makarti piyambak-piyambak, dados wontên paakrtining pikiran, pakartining raos lan pakartining aluamah wau. Limrahipun têtiga wau sami bêncèng-cèwèng, botên sagêd amujudakên harmonie. Dados makartinipun pikiran pabên kalihan pakartining raos utawi pakartining aluamah. Ingkang kathah-kathah manungsa punika gêsangipun kawêngbukawêngku. ing salah satunggaling daya tiga punika. Wontên ingkang kalamangsa namung tumindak pikiranipun utawi raosipun utawi namung aluamahipun. Ingkang makatên wau têmtu lajêng nuwuhakên botên wontênipun larasan (disharmonie), katingalipun lajêng awon, amargi lajêng wontên gèsrèkipun satunggal lan satunggalipun. Tiyang ingkang namung anuruti aluamah utawi hawa nafsunipun têmtu damêl ribêtipun kiwa têngên, tiyang punika manawi namung migunakakên pikiranipun lajêng botên limrah, makatên ugi manawi nuruti raosipun, tindakipun ugi nama sak sêkecanipun piyambak. Kosokwangsulipun manawi pikiran, raos lan hawa nafsu wau sagêd kêmpal dados satunggal, lajêng ngawontênakên barang ingkang laras (harmonie) ing ngriku lajêng sagêd ngawontênakên tindak ingkang angedab-edabi, awit jumbuhing têtiga wau ingkang nama gêsang, ingkang katingal sorotipun.