Gêsangipun manungsa wontên ing ngalam donya têrang sangêt bilih botên sagêd gêsang piyambak, awit sadaya kabêtahanipun, wiwit ingkang rèmèh-rèmèh ngantos dumugi ingkang parlu pisan, botên sagêd rampung kagarap piyambak, tamtu kêdah mawi kapitulungan ing liyan, bêbasanipun, tiyang botên badhe sagêd nêdha sêkul sapulukan, manawi botên wontên tiyang sèwu sêsarêngan nyambut damêl. Amila kadospundi anggènipun malês dhatêng ingkang sami suka pitulungan wau, kajawi kita kêdah rêmên têtulung dhatêng ing sasami, sarana andanakakên sariranipun dhatêng sintên kemawon ingkang ambêtahakên, langkung malih tumrap para satriya nama kawajiban aparing pitulungan dhatêng tiyang ingkang kêdah dipun pitulungi, inggih ing ngriki punika sarananipun kêmpaling kawula lan gusti, gusti lan kawula, manawi kita para satriya sampun sami racak mangrêtos dhatêng kawajiban, sampun tamtu bilih jagad punika sangsaya têmtrêm. Kula nate maos Sêrat Ajipamasa, anyariyosakên pitulunganipun Buyut Dhawuk, patinggi ing dhusun Ngandaka, rèhning radi panjang kula pêthikipun kemawon, supados para nupiksa sagêd têrang, kados ing ngandhap punika: