[...n] ingkang kawastanan bôngsa Kapir. Dene agami ingkang baku, inggih punika agami Islam. Ing sarèhning karajan wau tapêl watês kalihan tanah Indhu, ingkang agaminipun saperangan agêng agami Brahma, amila tata caranipun têtiyang ing ngriku inggih lajêng kacokan tatacara Brahma sawatawis. Têtiyangipun ing karajan Aphganistan punika kaperang ing pintên-pintên bôngsa, dene ingkang kalêbêt kathah piyambak, inggih punika bôngsa Aphgan. Mênggah pranatanipun pamarentah, punika sagêd sêsarêngan nyambut damêl kalihan kawulanipun. Ingkang makatên wau jalaran para rakyat ing ngriku sampun sami angajêngakên kamardikan, amila samôngsa-môngsa wontên pangagêng ingkang nindakakên tumindak sawênang-wênang, kalayan dadakan inggih lajêng dipun kèndêli saking kalênggahanipun. Dene ingkang kangge panutan lampahing agami tuwin panindaking paprentahan punika mawi awêwaton Koran, sarta kawêwahan kalêmpaking wèt-wèt ingkang namung kangge amutusi prakawisipun tiyang kêrêngan ingkang ngantos kataton. Tiyang ingkang kataton wau tampi pituwas arta saking ingkang natoni, kangge anjampèkakên tatunipun. Mênggah babadipun karajan Aphganistan, punika mèh sadaya ngatingalakên gênging pamêngkunipun para kawula dhatêng kamardikanipun saha kêkahing panyêpêngipun kawula dhatêng agaminipun, ngantos nalikanipun karajan Inggris badhe ngawontênakên kantor konsul dhatêng ing kitha Kabul, kitha karajan Aphganistan, punika saking kuwatosipun bokbilih kamardikan saha agaminipun badhe manggih pambêngan, sanadyan dipun lilanana, ananging ingkang kenging dêdunung wontên ing ngriku ngêmungakên kawula Inggris ingkang bôngsa tiyang Indhu kemawon, botên kenging pisan-pisan bangsanipun Inggris piyambak. Sanadyan babading karajan Aphganistan punika saklangkung wigatos saha angrêmênakên, ewadene botên badhe kaandharakên wontên ing udyana ngriki, kakuwatosakên, bilih badhe adamêl bosêning para maos. Dene manawi wontên pamundhutipun para maos sawatawis, ing têmbe inggih badhe kagancarakên kanthi cêkakan.