Umumipun étika punika sipatipun universal, lumampah umum wonten pundi–pundi utawi sipatipun mutlak. Nanging, keranten saben masarakat gadhah kabudayan ingkang sanès–sanès, mila sipatipun étika dados partikular utawi rélatif. Sifat étika ingkang rélatif utawi rélativisme étika, ngandhut teges manawi boten wonten prinsip moral ingkang leres kanthi universal, kaleresan sadaya prinsip moral sipatipun rélatif ing budaya utawi pilihan indhividhu . Rélativisme étika dipunfahami minangka pakempalan dhoktrin ingkang wonten saking reflèksi ing kasanèsan–kasanèsan kapitadosanipun étika ing sapanjangipun wekdal lan ing antawisipun pepintenan indhividhu, pakempalan, lan masarakat. Wong (1998:539) nyamiaken rélativisme étika kaliyan rélativisme moral, ingkang tegesipun inggih punika sekempalan dhoktrin prakawis warni–warni kaputusan moral ing sapanjangipun jaman, masarakat, lan indhividhu. Rélativisme étika dipunpérang dados kalih bentuk, inggih punika "rélativisme indhividhual" lan "rélativisme sosial" .