“Yen ditutup rak ya ora ana wong tuku ngono Jo! Dikira warungku ora dodol, banjur ora ana wong mara, daganganku dadi bubruk ora payu. Kowe kuwi piye Jo? Pokoke endi, aku njaluk bayare dhuwit limang atus ewu rupiah, saora-orane kesanggupanmu dhisik.” Wong loro banjur eyel-eyelan golek benere dhewe. Wose Paijo ora gelem mbayar. Nanging Pak Gareng tetep nganggep Paijo utang kudu mbayar. Pungkasane wong loro sarujuk nyuwun pengadilan marang Pak Lurah.