Nganggo dibanyoni, banjur dipêrês, iya banyu pêrêsan iku kang dadi wisaya, wong angarani: anjênu, banyu wisaya iku disurake ing kêdhung kang kinira akèh iwake, ora antara suwe iwak sajroning kêdhung katon molah kêlaran pating krambang sawênèh mati, kêna wisayaning jênu, mung kari anjupuki bae. Prayogane anjênu: ing wayah bêdhug awan,