[...n] ing ngriku, sasampuning para rencang kapetang jangkêp, lènên lajêng dipun tingali, ananging sadaya panjangipun taksih lêstantun, anggangsal wêlas jar, amung bagiyanipun Sidin dados cêlak piyambak, amargi sampun kaêlong sawatawis nyari wau, nyonyah lajêng wicantên: he kônca-kancaku kabèh, saiki aku wus sumurup wong kang nyolong lènênku, awit aku wus olèh tôndha kang yêkti, ananging tôndha mau pangiraku durung karuan yèn kêna katumrapake marang pangadilan, kowe kabèh sawuse ambalèkake lènên, iya isih padha lêstari dawane nglimalas jar, awit bênêr pangiramu, sayèkti andupara lènên bisa modod dhewe, nanging sumurupa, Sidin iki ambalèkake lènên nanging cêndhak dhewe, kalong sawatara nyari, anelakake yèn dhèwèke kang ngêlongi, mungguh ênggone ngêlongi mau duwe pangira bokmênawa bageyane luwih dawa katimbang lan bagiyanmu kabèh, amasthi bakal kawiyak lêlabuhane kang ora pantês, iya iku nyolong lènên, awit lumrahe wong nglakoni kadurjanan iku tansah sumêlang atine, mulane lènên banjur dikêthok sawatara nyari, supaya aku ngaranana marang dhèwèke, wong têmên, dene lènêne cêndhak dhewe, ora sumurup [sumuru...]