Stepanis krungu ditawani wedang, awake sing wis krasa lêmês, sanalika kayadene mêtu kêkuwatane. Pancèn sakesuk dhèwèke durung kambon apa-apa, sarapan durung, medang sing adate ora tau towong iya durung. Saking bungahe, ora bisa mangsuli apa-apa. Mung mênyat kambi umak-umik ngucap sukur marang kang gawe urip. Barêng wis ana ing jêro omah banjur diêjak lungguh ing lincak panggonan patehan. Arêp lungguh ngisor, ana ing dhingklik, sing duwe omah ora awèh. Sawise lungguh, banjur bêbarêngan nyruput wedang. Olèh sasruputan Sêtepanis cahyane wis owah. Cangkir padha disèlèhake. Gênti njupuk gula, dilalab. Sasuwene mamah gula, cangkir wis padha dicêkêli manèh. Gula lêmbut, wedang diombe, glênggêng, sacêgukan êntèk. Sêtepanis wis rumangsa pulih kêkuwatane, wis bisa dhèhèm-dhèhèm. Sing duwe omah nawani : "Malih nggih, wakne." Karo ngilingi cangkir sing wis kothong. Sing dhisik cangkire Sêtepanis, banjur cangkire dhewe. Sasuwene ngilingi wedang, Martin sadhela-sadhela ora lali kambi ngawasake ing jaba, nganti dhahoye takon: "Sajake mase niku kok ontên sing diarêp-arêp. Sintên, ta ?"