Limrahipun anak ragil punika botên dipun pisah, nanging tansah karayat dhatêng tiyang sêpuh, yèn kakang-kakangipun jalêr èstri sampun sami dipun pisah lan dipun sêsukani kados ingkang kula aturakên wau, sadaya tiyang sadhusun, utawi anak-anak sadaya wau ugi sampun mangrêtos piyambak, yèn griya, utawi karas punapadene sabin ingkang têksih dipun kuwasani ing tiyang sêpuh punika gadhangan badhe bageanipun pun ragil. Wicantênipun tiyang ing Kudus: kapraboning bapa (griya lan karang), punika bageanipun ruju (punika yèn ingkang sêpuh-sêpuh sampun dipun sukani). Utawi malih: yèn wontên tiyang pêjah môngka dèrèng sagêd amisah utawi anyênyukani sadaya anakipun, têksih kathah ingkang sami karayat, punika punapa gadhahanipun, inggih dados bageanipun ingkang taksih sami karayat wau. Ingkang sêpuh-sêpuh sampun botên kenging ngucik, awit sampun angsal bageanipun piyambak-piyambak.