Nalika para widadari tumuju ing Gunung Indrakīla katon kaéndahan alaming gunung iku. Ditambah manèh rasa kasmaran para widadari macak lan ngrembukaken kepiyé carané supados ingkang dipuntuju kagayuh. Satekaneng Goa kang diagem déning Arjuna kanggo semadi, lajeng para widadari maringi ngertos kaéndahan paraupanipun tumrap Arjuna lan migunakaken akal kang bisa digunakaken kanggé nggoda Arjuna, nanging sia-sia belaka. Kanthi rasa kuciwa para widadari mbalik ing suwarga. lan ngatur panglipuran tumrap Batara Indra. Nanging iku mau ndadosaken bungah ing manahing para Déwa, sebab iku bisa dadi bukti kasektènaning Arjuna. Namung siji kang dados raguning panjenengané, apa tujuaning Arjuna tapa brata namung kanggo golèk kabahagiyan lan kakuwasaan tumrap Arjuna, saénggo Arjuna ora perduli tumrap kaselamataning wong liya? Kanggé madosi kapestèn, Batara Indra nemuni Arjuna kanthi njelma dados tiyang sepuh wicaksana. Panjenengané dipunsambut kanthi saé lan ing dialog kababar babagan kekuwasaan lan kenikmatan kanthi makna kang sajati. Ing sekabèhing wujud, kabahagayaning suwarga, kanikmatan lan kakuwasaan ing donya iku semu lan ilusi;sebab namung sawatara lan ora mutlak, mangka tetep tebih saking kang Maha Mutlak. Sapa wong kang péngin nggayuh kasempurnaan lan pelepasan terakhir, kudu ngléwati donya ujud lan wewayangan kang nyesataken, sampun ngantos kabendung. Niki wau ingkang dipunjlentrekahen déning Arjuna. Panjenengané negesaké, dèné tapa bratané hanamung ngalampahi kawajiban kșatriya sarta mbiyantu kangmasipun, Yudhișțhira kanggé mundhut malih kraton lan kesejahteraan donya. Batara Indra remen sanget, lan maringi ngertos sinten sajatiné panjenengané lan ngramalaken, déné Bathara Śiwa bahdé pepanggihan kaliya Arjuna, lajeng panjenengané kondur. Arjuna nerasaken anggèné tapa-brata.