Botên purun dipun wastani bodho (têgêsipun lumuh), punika sajatosipun namung gadhah pamurih dipun wastanana pintêr, nanging manawi dipun ugêmi yêktos, punapa botên adamêl kapitunanipun piyambak, awit tiyang ingkang sampun ngrumaosi pintêr, adhakanipun sok lumuh atêtakèn dhatêng liyan, môngka sayêktosipun botên wontên tiyang amumpuni dhatêng samubarang kawruh, dados saupami purun angewahi sakêdhik, bilih bodho punika atêgês kêkirangan kawruh, inggih lajêng ragi sakeca anggènipun nindakakên, awit kêkiranganipun lajêng purun nakèkakên dhatêng liyan, wêkasan malah lajêng bathi angsal indhakan kawruh, beda kalihan ingkang lumuh wau, malah saya angugêmi dhatêng puguhing manahipun, kêbêkta saking jalaran warni-warni, kados ta: saking jalaran mênang ngumur, lumuh têtakèn dhatêng ingkang anèm, saya tumrap tiyang ingkang gadhah panguwasa, lumuh kasoran dhatêng karerehanipun, wêkasan lajêng gampil nuwuhakên tindak mênang.