dipasrahake marang Pangeran Paku Alam. Panyuwune kapiturutan, prakara pangreh praja kang nindakake Pepatih dalem apangkat Rijksbestuurder, sarta tumindake kanthi dititi pariksa ing Kangjeng Tuwan Residhent. Dene kang minangka embane Sang Prabu Timur lan kinuwasakake mranata barang kagungan dalem, yaiku Kangjeng ratu Ageng, Kangjeng ratu Kencana, Pangeran Mangkubumi lan Pangeran Dipanegara. Pranatan mangkono iku banget ora ndadekake sarjuning panggalihe Pangeran Dipanegara, jalaran Papatih dalem sujud banget marang Walanda, sarta kelakuane ambtenaren Walanda ing Ngayogyakarta kono ing nalika iku pancen ora becik. Kajaba iku pranataning Walanda nyewa bumi ana ing tanah karajan Jawa iya ora ndadekake sarjune Pangeran Dipanegara. Dhek tahun 1774 bumi lenggah ana 677.000 cacah. Ing tahun 1820 mung dikarekake 52.300 cacah, awit bumi kasultanan ing tahun 1812 kalong tanah Kedhu lan liya liyane. Marga saka iku para gedhe kepeksa suda banget pemetune, luwih luwih bareng ananing pranatan wong Walanda nyewa tanah, cacahing bumi lungguh sangsaya suda. GG. van der Capellen ing tahun 1823 ndhawuhake nyuwak ananing pranatan nyewa lemah ing dhuwur mau, prajangjian prajangjian padha diwurungake. Wiwitane golongan Kasepuhan seneng banget krungu bab suwakan pranatan iku, wasana kabeh padha kaget, bareng ditemtokake padha mbayar karugiyan marang tuwan, awit enggone nyewa lemah durung tumeka mangsa prajangjiane, kepeksa dibubarake.Bandha kasultanan banjur cumprang campreng banget. Wong cilik uga rekasa atine, sanggane saka nagara abot, luwih luwih bareng bumi kagungane Kangjeng Sultan wis diungkred. Lan maneh suwaking pranatan nyewa tanah uga agawe kasusahane wong cilik. Dene kang banget digethingi ing wong cilik yaiku panariking dhuwit beya, kang ditebasake marang Cina cina, awit para Cina sok kebangeten enggone ngebotake panarike. Kang ditarik beya iku wong, utawa wong nggawa barang, liwat ing sawijining panambangan, liwat ing wates lan ing papan liyane kang wus tinamtokake, papan papan iku ing bangsa Walanda diarani “Tolpoorten” Pangeran Dipanegara saya suwe saya gedhe pamuring muringe anguningani kaanan ing dhuwur mau lan ngraosake kisruhe sajroning kraton, sarta maneh trajange para ambtenaar Walanda kerep gawe serik. Nalika semana Parentah arep yasa ratan, nrajang tanah palemahane Pangeran Dipanegara. Iku banget ndadekake panggrantose Sang Pangeran. Wasana Sang Pangeran banjur kendel ora karsa campur prakara apa apa, tekade mung suwiji, nedya madeg kraman.Mirit surasaning babad anggitane Adipati Cakranegara, Bupati ing Purworeja, Sang Pangeran banjur mempeng ana ing Selaraja bae, rina wengi anggentur panuwune, sinambi ngaji Kur’an lan maos babad kuna. Pangageme sarwa ireng (wulung). Bareng wis yakin yen wong kabeh ngerti kang dadi antepe Sang Pangeran, yaiku arep madeg kraman, Sang Pangeran banjur wis ora sumelang maneh marang ing katekadane. “Wong mono bisa ana bejane”.Daleme Pangeran Dipanegara ing Tegalreja watara sa-pal saka ing Nagara kaprenah ing lor kulon. Para kang kecuwan pikire klumpuke ing kono. Dadining kraman tinamtokake tumiba malem tanggal 7 sasi Sura. Durung nganti klakon, ketungka utusaning Residhent, narik Pangeran Dipanegara arep dinangu apa kang dadi karsane. Sang Pangeran oncat saka kono kanthi Pangeran Mangkubumi, menyang Selarong.Wong cilik akeh kang nggrubyuk Dipanegara, anggusah para Cina, ngrayah dhuwit beya