Garèng : Wèh, sajake kok mathuk mêngkono, ta, Truk. Ewasamono aku kok rada prindang-prinding sathithik, dhing, sabab, lumrahe wedang kopi sing dhuwure bêning kuwi, ngisore sok ana êndhêk-êndhêke, wong bangsaku kiyi kêrêp diiming-imingi mangkene kae: ing sakolahan kene kiyi, gurune padha pêng-pêngan kabèh, wulangane pêpak, banjur dicaritakake apa sing diwulang ana ing kono nganti rete-rete bangêt, nanging barêng ana wong sing nglêbokake anake sakolah mrono, jêbul... inalilahi... sagrobag... bayarane.