Nanging tiyang manawi purun angyêktosi, kados botên kêkirangan lêlampahan ingkang kenging kangge têpa tuladha, upaminipun tiyang ingkang sawêg manggih dêdukaning bandara, lajêng angraos susah, panggagasipun lajêng ngantos dipun kandhasakên ing manah, sampun tamtu kemawon botên sagêd ical-ical, awit botên purun nguwalakên dhatêng raos ingkang dhumawah ing badanipun wau. Dene murih sagêdipun uwal, pancènipun kêdah ngèngêti, bilih dukaning bandara punika rak saking andukani kalêpatanipun, yèn nyata makatên, kêdah dipun rumaosi, lan ngèngêtana bilih dukanipun wau mêsthinipun inggih botên langgêng, dados manawi sampun ngrumaosi dhatêng kalêpatanipun, nama sampun sah anggènipun nêdya sumingkir saking kasusahan, dene manawi bandaranipun punika pancèn kêdunungan manah botên rêmên dhatêng piyambakipun, [piyambaki...]