Petruk : Lho, kuwi mangkene: nalikane aku ana ing dalême dhoktêr têpunganaku, aku didangu mêngkene: Dhèk Petruk, enjing-enjing kok sampun dumugi ngriki, punapa wau dalu nyipêng wontên ing hotèl. Aku banjur mangsuli: Botên, dhatêng kula punika saking Salatiga, pangkat kula saking ngrika jam 5, malah dèrèng wontên tiyang tangi. Lho, Rèng, aku mung matur mêngkono, ora priye-priye manèh, ewadene ora lêt suwe kok banjur jêdhil mêtu, wedang kopi susu, karo panganan Lônda sing nyamlêng bangêt kae, êmbuh ora wêruh jênênge. Kala samono sanadyan kalamênjingku wis tansah lèrèg-lèrèg munggah mudhun, ewasamono barêng ditawakake, ethok-ethoke iya tak prawirak-prawirakake, rada nganggo mengkat-mengkot barang kae, nanging barêng wis wiwit dak kêrjakake, sadhela bae iya labas. Lho, gumunku kuwi, aku rak ora matur yèn wêtêngku kalikak-kalikik sabab durung kalêbon untal-untalan, ewadene sing kagungan dalêm kok priksa, mara, apa kuwi ora kêna diarani: wong Jawa ênggoning sêmu.