Ramane Aji ora mangsuli apa-apa langsung lunga. Aji ora kuwat nahan tangis, karo nangis wadul marang kangmase lan rename. “Pripun nika kangmas, rena! Rama boten maringi restu kawula kuliah dating fakultas hukum” ngeluhe Aji. “Sabar dimas, kangmas lan rena bakal usaha mbujuk rama supaya luluh atine”, wangsulane Mas Seno. Esuke, sak bubare sarapan, Mas Seno karo Ibu Darmawan matur karo Pak Darmawan masalahe Aji. “Kangmas, pripun nika, Aji badhe kuliah wonten hukum, sampun mantep amargi gegayuhane wiwit alit, nyuwun tulung Kangmas paring izin”, panyuwune Bu Darmawan. “Ora isa !!! Aji kudu dadi dokter !” wangsulane Pak Darmawan kanthi duka. “Rama, napa alane dados sarjana hukum? Pakaryan ingkang sae boten naming dados dokter”, Mas Seno nambahi omongan. “Karepmu, pokoke rama ora setuju, yen Aji arep kuliah hukum , rama ora gelem ngradati, ben Aji golek ragad dhewe!” Saka kamar Aji metu. “Inggih rama, Aji badhe pados ragad piyambak, ingkang penting dalem kuliah wonten fakultas hukum.” Wangsulane Aji. Sak karepmu, rama ora urusan!” kanthi duka rama tindak kantor. Wiwit kuwi rama lan putrane iki hubungane dadi renggang. Nanging ing atine Aji tetep saying marang ramane, lan bakal mbuktikake apa kang dadi pilihane bakal ndadikake kaluwargane bangga lan bungah.