Sarèhne uwong wis kabacut urip, iya wajib dhêmên uripe, ngrêngga uripe, yaiku ngarah apa kang dadi enak kapenaking awak lan pikiran. Jare kang gumêlar ing jagat iki kasrah ing manusa, manusa wajib nyumurupi kaanane kabèh, lan wajib bisa migunakake kabèh iku marang awake. Yèn wong liya bisa olèh-olèhan saka donya luwih saka kowe, kowe ambudidayaa bisa kaya wong iku, utawa ngungkuli, sabab padha-padha manusa, butuhe uripe