Menawi dipunpenggalih kanthi sae, sejatosipun unggah-ungguh ing basa Jawi ingkang kedadosan saking patrap saha pocapan, nggadhahi konsep deduga, prayoga, watara saha reringa ingkang kacihna wonten ing sipat rereh, ririh saha ngatos-atos, ingkang salajengipun dipunsarengi sikep nebihaken sikep adigang, adigung lan adiguna. Ingkang sakjatosipun menawi dipunanalisis menika wau nggadhahi daya guna ingkang ageng sanget kangge nuntun manungsa netepi kewajibanipun, saking lair dumugi pejah kangge nggayuh keslametan saha kabagyan ingkang sakinggil-inggilipun. Kita minangka masyarakat saha dhiri pribadi boten gadhah andil kangge nyiptakaken kekisruhan saha padudon kados ingkang marak wonten ing jaman samenika. Ananging kita minangka anggota masyarakat saha dhiri pribadi saged caos andil kangge ndhidhik dhiri saha masyarakat kangge gesang kanthi ngleksanakaken tugas saha jejibahan ingkang selaras kaliyan tataranipun piyambak-piyambak kanthi samesthinipun.