Tumraping cukuran putraning priyantun botên kula andharakên, amargi tata lan caranipun botên wontên ingkang nama nyalênèh. Dene cukuranipun bôngsa santri, punika ing dalu ajatipun sarana maos barjanji, jabang bayi sampun kasadhiyakakên wontên ing têngah-têngah, kinubêngan para tamu ingkang dalu punika dipun ulêmi nênggani kajat wau. Bayi wau dipun dèkèk wontên ing baki utawi tampah, dipun lèmèki montên, lan sacêlakipun bayi wau sampun wontên cawisanipun lading panyukuran tuwin toya sêkar sataman kawadhahan ing wijikan. Yèn pamaosipun barjanji sampun dumugi srakal (inggih punika mangsanipun têtiyang ngadêg sadaya), jabang bayi dipun pêndhêt sabakinipun, lajêng têrus dipun idêrakên dhatêng para tiyang wau. Tiyang ingkang kalêrês kadhawahan idêran, botên talompe, cêg nyêpêng lading lajêng têrus nyukur pun jabang bayi, nanging namung sasrekan, gêntos dhatêng sanèsipun malih, inggih makatên, ngantos têpung gêlang. Yèn sampun têpung gêlang dèrèng