[28] Pertama, wewejangan ingkang dhihin, dipunwastani: Baetul Makmur, inggih k a y e k­ tening Pangeran, inggih punika pitedhahan tataning karaton, duk tinata wonten uteking manungsa. Sajatosipun inggih namung kangge pitedahan kayektening wujud satunggal-satunggal, anandhakaken kadadosan karsa, ingkang boten ewah gingsir ing kahananipun. Wejangan wau inggih anggelaraken bab sampurnaning manungsa, kang ugi sasadan pangandikan­ipun Pangeran dhateng N. Mohammad s.a.w. Makaten pangandikanipun: Sajatine ingsun anata palenggahan, dumunung ana ing enggon parameyaningsun, jumeneng ana sirahing menungsa. Kang ana sajroning sirah iku utek, kang gagandhengan ana ing antarane utek iku manik. Yaiku telenging netra, aran pramana. Sajroning manik iku budi, sajroning budi iku napsu, kang uga ingaran angen-angen. Sajroning napsu iku suksma, kang uga ing­aran nyawa, roh utawa getih. Sajroning suksma iku rahsa, kang uga ingaran cipta. Sajroning rahsa iku Ingsun. Ora ana Pangeran, nanging Ingsun saja­tining urip kang anglimputi sagunging kahanan. Menggah dunungipun ma­katen: