Parêpatan, sarèhning lampahipun pamêngkar kados ingkang sampun kula aturakên, saking jawi mlêbêt, inggih punika saking badan, lajêng dhatêng hawa napsu, sawêg dhatêng pikir, mila lampahipun panggulawênthah inggih kêdah mêdal margi wau, kadosdene pikajêngipun kawruh Psychiologie sarta botên nyulayani kawruh sêpuh. Mênggah tujuanipun panggulawênthah kula rêmên dhatêng kawruh sêpuh, dados dipun bontosakên, sagêda madêg pribadinipun, liripun, inggih madêg karsa lan uninganipun, dados karsa ingkang santosa, uninganipun ingkang pana, sampun ngantos katêkuk ing pirantosipun. Mênggah tuju ingkang kula andharakên punika sajatosipun sampun kula ajêngakên wontên ing parêpatanipun paedagogische club, nalika tanggal kaping 25/5'35. Dene panggulawênthahipun tumrap badan sarta pikiran, kados cara sapunika mêndhêt wêwaton saking Eropah punika pamanggih kula sampun prayogi (dados dede ricikanipun) inggih punika: badan sagêda rêsik sarta kiyat, dipun lampahakên saking bangsaning sêporêt, tumrap pikiran sagêda kathah kawruhipun, sagêda anglalar ingkang pratitis, dipun lampahakên ing sakolahan, amung tumrap panggulawênthahing hawa napsu ingkang anjalari dadosipun wêwatêkaning tiyang, saking karêmênan sarta pakulinan saha kêkiyatanipun [kêkiyatanipu...]