Kados ingkang kasêbut ing nginggil jalêr punika gadhah pikiran landhêp sagêd andayani kawontênan ing sajawining griya, èstri gadhah raos lêbêt cêlak saha ingkang damêl krêntêg, ing ngriki sampun cêtha bilih jalêr lan èstri punika sami samad-sinamadan, inggih punika wujuding loro-loroning atunggal ingkang manawi kapisah adêgipun tamtu badhe kirang prayogi, pamêdhar sabda lajêng ngandharakên piwulang-piwulangipun para luhur jaman kina ingkang ngantos dados pakêming panggulawênthahing para putra saha putri. Piwulang dalêm Ingkang Sinuhun Pakubuwana ingkang kaping 9 ngantos miyosakên wêdharing pôncawisaya ingkang lèrègipun nyantosakakên kabatosan, amung kemawon saya majêng jamanipun ing samangke saya katingal ewahing tatananipun gêsang jalêr lan èstri, ewah gingsiring jaman sagêd andayani ewah gingsiring pamanggih, ing samangke