Wit kasebut meh ora ana eri. Woh iki dawane udakara 6 cm (2,4 inci), umume nganggo pucuke rada pucuk, lan umume didol nalika ijo, sanajan kuning nalika umure diwasa. Uga wis kasedhiya garing, amarga asring digunakake ing masakan Persia . Ukurane luwih gedhe, luwih kenthel, kanthi arum jeruk sing kurang kuat tinimbang jeruk nipis ( "Citrus aurantifolia" ). Keuntungan jeruk nipis Persia ing tetanen komersial dibandhingake karo jeruk utama yaiku ukuran sing luwih gedhe, ora ana wiji, tahan banter, ora ana eri ing grumbul, lan umur woh sing luwih dawa. Dheweke kurang asam tinimbang jeruk nipis utama lan ora duwe rasa pait sing menehi rasa unik jeruk nipis. Kapur jeruk Persia wiwitane tuwuh kanthi ukuran amba ing Persia (saiki Iran ) lan Irak kidul. Wit-witan kasebut disebar kanthi klonally, kanthi grafting utawa lapisan udara . Jeruk nipis Persia dikomersialake kanthi enem ukuran, sing dikenal 110an, 150an, 175an, 200an, 230an lan 250an. Gamping Persia akeh sing ditandur, diproses, lan diekspor saben taun utamane saka Meksiko menyang pasar Amerika, Eropa lan Asia. Ing 2014, Brasil dadi eksportir utama limau segar menyang Eropa (udakara 70%) karo Meksiko nyedhiyakake sisane. 