wau dipun dhawuhi sowan dhateng negari Purwacarita, inggih Sri Maharaja Kano kangge nyuwun tedha.(geneya ana Ditya Lembu Julung kok anake werna – werna (namaning kewan – kewan lan Brekasakan) ? Sejatine carita iki wus ana wiwit Jawa Kuno kang duwe karep ing sajeroning carita (pasemon) ananging dening Empu kang yasa Pustaka Raja Purwa kang duwe karep utawane duwe misi politik ngendhih babad salaras karo kersane kang nguwasani (Ratune) wektu samono banjur diendih taune, dene karepe sejatining piwulang kang sinimpen ana ing jerone carita mau wong – wong India ora ngerti : Ravie Ananda) Sadhatenging ing tepis wiring Negari, sedaya anakipun Putut Jantaka sami nyumerepi rupi – rupi tetaneman lan tetuwuhan, mboten saronta sadaya dipun tedha lan karisak ing sak purun – purun. Rakyat sareng nyumerepi tetanemanipun telas lan karisak, sami nanggulangi, sadaya kawon dening para ingkang sami hangrisak, wekasan konjuk dhateng Sri Maharaja Kano, dados sungkawaning penggalih.(Lha sak durunge iku, anak – anak mau mangane apa? Geneya wong – wong kang wus diwulangi kaluwihan dening dhewa ora ana sing bisa menang lawan anak – anak mau kang sejatine jeneng kewan lan Brekasakan ya kang jarene Ajisaka/India sejatine tanah dhawa mung isi lelembut tok : Ravie Ananda) Sang Prabu lajeng tumunten utusan Sang patih, inggih Jaka Puring sowan dhateng Raka Begawan ing pertapan Handhong Dhadhapan, miwah sang Resi