anucèkake lan angluhurake nyawane kongsi tumêka ing dununging pangrasa kang wus padhang, dadi ora sarana badan wadhag kang isih kadunungan nyawa kang isih duwe kamelikan manggon ing badan mau, ananging mangkene: sing sapa nyidikake sêsurupane marang kaanan sawuse mati, kudu ngundhakake lan angluhurake nyawane dhisik. Nyawa mau pinuriha bisa ninggal badane wadhag kalawan isih kadunungan rumôngsa lan eling, dadi sajroning urip ing badan wadhag bisa angrasakake kaananing urip sawuse mati, lah iku aran urip dhewe bisa dumunung ing alaming titah kang wus padha mati, ing kono banjur bisa niti lan nyumurupi sakabèhing prakara kang ana ing kono lan saisine kabèh, mulane kalawan pratikêl kang mangkono, supaya ênggone madhakake nyawane, apa manèh ênggone andêdunungake marang alaming nyawane wong kang wus padha mati ninggal badane wadhag, ora kalawan ambalèkake nyawa-nyawa mau marang donya manèh, sawuse bisa dumunung ing kono, iya banjur bisa nyumurupi samubarang ing sakukubane, dadi ora prabeda [prabe...]