Anak prabu, raosing kasusahan kula, yèn ta kula tampi manjing saèstu, tangèh manawi kula kuwawia anglampahi. Nanging sarèhning sadaya wau anama lêlampahan, kawula botên sagêd suminggah, anyingkiri kaparêngipun ingkang murbèng gêsang. Ing nalika kula dèrèng sagêd nyèlèhakên dhatêng wontêning lêlampahan, kawasaning manah kula tansah kula umbar nêdya adamêl pêpalang, nanging tindak kula namung pinanggih sarwa kalèntu. Wusana sarêng nini putri sampun botên wontên, kula sawêg ngrumaosi, manawi tindak kula wau lêpat sadaya. Pêpalang-pêpalang ingkang kula kintên adamêl prayogi, pinanggihipun malah ngosok-wangsul.