Manungsa punika pinaringan kamardikan, amakartèkakên pikiranipun lan raosipun. Dados sasagêd-sagêd raos lan pikiran wau kêdah rumagang ing damêl, sênajan botên kadayan saking njawi. Dados gampilanipun, pikiran kêdah dipun angge mikir-mikir kawontênanipun ingkang dipun alami tuwin angraosakên punapa ingkang dipun sumêrêpi, botên mawi angèngêti daya-daya saking njawi. Manawi raos lan pikiran wau makartinipun sampun sagêd jumbuh, têgêsipun sampun sagêd anyirnakakên dhatêng hawa nafsu ingkang nuwuhakên Aku wau, têmtu lajêng kasinungan daya ingkang agêng, amargi dayaning gêsang lajêng mêdal saking manungsa wau. Manawi sampun dumugi samantên, têmtu lajêng botên gadhah uwa-uwas anggènipun badhe gadhah tindak.