Tiyang Pekalongan punika ngémuti panguripanipun saking mbathik turun temurun, dados bathik punika dipunanggep sandang-pangan kagesangan. Aspek-seni bathik boten patos ditekuni, nanging umpami kanggé dagangan ingkang énggal pajeng punika dagangan ingkang kathah dipuntekuni. Jaman taun 1955-an bathik pekalongan kalebet kategori "sembako" ngantos diparingi undang-undang regi moriné (bahan mbatik), Bung Karno Présidhèn R.I gadhah wawasan ingkang saged nuwuhaken bathik Pekalongan maju, inggih punika ngayomi PPIP (Persatuan Pembatik Pekalongan). Anggota PPIP saged angsal mori kanthi mirah, filosofi ékonomi asli kerakyatan. Pekalongan kutha bathik gadhah "kejayaan", kathah juragan lan rakyat saged nikmati kemakmuran saking mbathik. Sapunika kahananipun sampun béda sistem ékonomi neo-liberalisme mlebet wonten ing kutha Pekalongan, kathah pembatik-pembatik cilik bangkrut amargi boten gadhah modal ageng, Koperasi PPIP bubar nanging ingkang maju Koperasi Duwit (Simpan Pinjam), sistem neo-liberalis free trade.