Petruk : Kuwi jênêngane kowe mung arêp golèk enake dhewe bae, Kang Garèng. Nèk tatanane ing kene iki manut parentahe sêsêmbahane kanthi têmên-têmên, omongmu sing kaya mangkono mau bokmanawa iya ana bênêre, awit têmtune banjur ora ana wong ngêmis, jalaran para pêkir miskin padha kopèn kabèh. Nèk wong-wong bangsane kowe aku iki padha nêtêpi kuwajibane kanthi têmên-têmên, mêsthi ora tau lali anggone jakat pitrah lan sapadhane, kang olèh-olèhane dipigunakake kanggo para pêkir miskin. Mara, nèk wong kabèh wis gêlêm tindak mêngkono, para pêkir miskin rak banjur kopèn pangan lan sandhange, ta. Lha nèk wis mêngkono mêksa isih ngêmis, iya pantês yèn banjur digêrtak: ora wewah, ora wèwèh. Balik saikine, wong umume mung pitrah thok bae, tur mung sataun sapisan, yèn jakat sing akèh-akèh padha kalalèn, kang anjalari para pêkir miskin banjur ora kopèn, yèn ing wusanane banjur ana sing padha ngêmis, lo kuwi aja banjur ditêtêpake dosa bae, nanging kowe aku sing langganan lali jakat, pancène rak iya mèlu dosa, awit sabênêre rak sing marakake dadi jalaran anane wong ngêmis mau.