Esuk wungu sare sang prabu dhawuh ambêsta salah sawijining abdi kêkasih, nimbali kumêndhan lêlurahing prajurit, dhawuh sêmu duka: kumêndhan, dadia kawruhanamu, abdiningsun iki dosa pati, awit salawase bangêt ingsun pracaya ing samubarang gawe, wasana kêtitik dhèwèkne wong lamis, goroh, lalawura, dora cara, cidra, dhèwèkne wani-wani nyolong agêm ingsun ali-ali, pantês ditugêl gulune. Mêngko jam sanga abdiningsun prajurit kabèh aja ana kang kari, mangkono uga abdi-abdiningsun priyayi sajroning nagara padha sadhiyaa.