dewo. Ananging padatan kuwi rubah lan owah, sairing lakuning jaman. Poro putri ngadep marang kangjeng ramane, niyat arep ngajoake proposal perjalan wisata “De Java Tour”, ngrubuhake adat lan kebiasaan poro putri ing Kayangan.DEWO : Dhiajeng, dino iki rasane kok bedo banget karo padatan. Aku kok rumongso menowo pirang-pirang dino iki putri-putri ne dhewe sajak nganeh-anehi, ono opo yo dhiajengDEWI : Menopo injih to kangmas, kulo kok mboten ngraos niku.DEWO : La sliramu ki cen wis mati roso kok, mosok ora ngerti glagat.DEWI : Njih ampun ngaten to kang mas. La niko ketingalipun poro putri-putri kayangan badhe marak sowan.(Nawang Wulan lan kabeh sedulure niat ngadhep marang wong tuwane – mlebu ing panggung)DEWO : E, e, e .... putri-putriku kabeh, iki mau kanjang rama lan ibumu lagi podho ngrasani kowe kabeh. Kok, yo banjur podho sowan bareng-bareng ki ono opo. Padhatane rak ora mengkene. Ayo enggal maturo ngger.NAWANG WULAN : Njih, nyuwun pangapunten Romo. Keparengo kulo matur minongko wakilipun sedherek-sedherek kulo. Nanging mangkih romo ampun duko lho.DEWO : Ora, ora nduk. Angger ora neko-neko rak Romo ora duko. Piye, piye ono opo nduk Nawang Wulan cah Ayu.NAWANG WULAN : Ngaten Romo, sampun dangu saestunipun kulo badhe matur nanging ajrih. Nanging gandheng sampun kepekso njih badhe pripun malih. Romo lan Ibu, Nanging mboten duko saestu to?DEWO : We, la bocah kok ngeyel. Ora, ora yen Romo arep duko. Ndang gek matur, to the poin gitu Lho.NAWANG WULAN : Pripun njih, nganu Romo. Kulo sak