Kaping sakawanipun manungsa kêdah ngalntih dhatêng katrêsnan. Mênggah têgêsipun katrêsnan punika, lampah ingkang tumuju dhatêng kawilujênganipun sanès, utawi malih katrêsnan punika botên namung tumuju dhatêng lampah ingkang kababar, namung sanadyan ing batos, ugi kêdah dipun kulinakakên ngraosakên katrêsnan. Mênggah ricikanipun kados ing ngandhap punika. Sapisan manungsa kêdah tansah mikir dhatêng kasaenan. Kaping kalih sampun ngantos nyêntosakakên pikiran ingkang awon ingkang dumunung wontên ing manungsa. Kaping tiga sampun ngantos manungsa ngraosi awon dhatêng tiyang sanès. Manawi tiga-tiga punika wau sampun sagêd kacêkap, ing ngriku badhe kababaring manunggiling Kawula Gusti.