Salah sawijiné dampak saka konsèp iki ya iku manawa prabédan antara "tradhisi" lan "modèrnitas" kerepé uga bahan rékayasa. Konsèp iki "rélévan banget tumrap ing inovasi historis sing bisa diarani mutakir, 'bangsa' lan fénoména kagandhèngé kayata: nasionalisme, nagara-bangsa, simbul-simbul nasional, sajarah lan liya-liyané." Hobsbawm lan Ranger uga mènèhi komentar ing "paradoks sing anèh nanging bisa dimangertèni: bangsa-bangsa modèrn lan kabèh tètèk bengèké umumé ngeklaim manawa kabèh iki asalé ora saka jaman mutakir, nanging saka jaman baheula lan muncul sacara alami, ora dibangun. Dadi komunitas-komunitas manungsa sing alami lan ora mbutuhaké définisi liya saliyané rasa percaya-diri."[4] Dampak liyané iku manawa konsèp kaaslian utawa "otèntisitas" uga dadi ora pasti.