Dene kuli-kuli ingkang nyambutdamêl ing kabudidayan utawi tumut kuli angkatan saradhadhu (expeditie) ingkang pikantuk cadhong sêkul pêthak awis pikantuk lawuh daging utawi sayuran enggal (sêgêr) punika kasarasanipun sagêd ewah. Kuli-kuli wau sagêd kataman sêsakit ingkang dipun wastani avitaminose, amargi têtiyang wau kêkirangan vitamine. Manawi têtiyang wau nêdhanipun kêkirangan vitamine saèstu lajêng sagêd thukul sêsakit ingkang sagêd aniwasi. Langkung-langkung têtiyang ingkang nyambutdamêl awrat, môngka têtêdhanipun kirang vitamine, punika thukulipun sêsakit langkung enggal tur ambêbayani. Saradhadhu utawi kuli-kuli ingkang tumut angkatan (expeditie) kêkesahan têbih mêdal wana-wana, limrahipun sami ambêkta sangu uwos pêthak gilingan, punika botên jalaran saking uwos pêthak sae warninipun dipun pilih tiyang wau, nanging uwos gilingan punika pancèn kiyat dipun simpên utawi dipun tandho dangu, beda kalihan uwos tuton, punika manawi dipun simpên dangu sakêdhik lajêng mambêt apêg utawi lajêng dipun têdha bubuk. Daging utawi sayuran ingkang dipun angge sangu têtiyang wau adat daging ing blèg (conserven) ulam utawi sayuran ing blèg punika sampun dipun stoom ambêntèri ingkang langkung saking bêntèr, prêlunipun bacterie utawi kewan lêmbat-lêmbat ingkang sok wontên ing ulam utawi sayuran wau sami pêjah, dados kiyat dipun simpên botên bosok. Ananging saperangan agêng vitamine ingkang wontên ing ulam utawi sayuran wau ugi risak utawi ical babarpisan. Mila têtiyang wau ingkang ngantos wulanan kêkesahan botên nêdha sanès kajawi sêkul pêthak tuwin ulam lan sayuran (conserven) mêsthi badan kêkirangan vitamine, ingkang lajêng sagêd nuwuhakên sêsakit ingkang dipun wastani vitaminose utawi bèri-bèri wau.