Manusa ingkang gêsang kalayan gêsanging nyawa, dados botên angangge gêsanging badan, mênggah panitinipun dhatêng samukawis ingkang katingal, kêdah mawi pêpathokan saking gêsangipun nyawa, makatên wau nyawa sagêd ucul saking bêbandanipun, mêsthi botên badhe lair malih ing donya. Ing ngajêng sampun kasêbut bilih manusa punika kaugêr kalihan donyaning kamelikanipun, dados yèn sampun sagêd amilah nyawa kalihan badanipun, katrêsnanipun dhatêng donya inggih lajêng sirna, wusana sagêd angluhurakên alamipun inggih punika alaming nyawa piyambak. Nanging sakathahing manusa ingkang watak rêmên dhatêng pèni-pènining donya, mêsthi botên badhe oncat saking ing donya punika, donya punika botên kenging kadunungan ing manusa ingkang ambêbingah awakipun piyambak, dening donya punika badhe kêbak manusa ingkang