[...ya] ingkang gadhah anak, lho, punika kula ngaturakên bôngsa kita ingkang mèh 90% botên gadhah rencang utawi rencang namung satunggal tur mawi gadhah anak. Sawêg anjagi lare kemawon sampun katingal repot sangêt, saya lare ingkang sawêg têmloncong, kalihan malih olah-olah kemawon sampun dangu sangêt. Kula piyambak sampun nate anênggani tiyang èstri olah-olah, wiwit jam sanga enjing dumugi jam 12 siyang sawêg kèndêl, tur ingkang dipun olah botên sarwa èdi. Jam 1/2 1 wiwit tata dhahar, jam 1 dumugi jam 2 wancinipun tiyang jalêr dhatêng saking padamêlan, kangge ngasonipun tiyang èstri. Punapa piyambakipun botên kenging kèndêl, sampun makatên, sapalih edhing. Kula rêkaos pados arta, tiyang èstri rêkaosipun wiwit tangi tilêm dumugi sontên, môngga rak sampun timbang. Kadamêl kula piyambak manawi wangsul saking nyambut damêl ingkang kula takèkakên rumiyin anak-anak kula sami wontên pundi, dados nêdha sampun kêsupèn, punapa malih tataning griya, wah sampun babarpisan botên kula rêmbag, kangge pangantèn enggal sampun botên badhe: dhatêng-dhatêng lajêng anyrêngêni dumèh joganipun rêgêd, mila manawi bale griya katingal rêgêd, têmtunipun tiyang èstri ingkang lajêng tumandang piyambak angrêsiki, piyambakipun rak inggih gadhah raos pangraos, manawi botên sagêd angrêsiki têmtunipun wêkdalipun kirang, mila sampun kasêsa badhe duka. Bok inggih katimbang sare siyang, manawi pinuju nganggur, aluwung nata bale griya. Panjênêngan têmtunipun ngandika makatên: kêsêl-kêsêl têka kon nyambut gawe, sapa sing gêlêm. Lah punapa tiyang èstri botên gadhah kêsêl.