[...mplung] latu yèn botên dipun turuti, môngka Prabu Anglingdarma sampun prasêtya dhatêng garwa, nyêmplunga latu, ambyura ing sagantên, badhe sarêng, cêkakipun sampun mantêp saèstu, wusananipun sarêng ingkang garwa nyêmplung latu, inggih namung nyawang kemawon, lah punika harak inggih nama prasêtya ingkang mandhêg wontên ing lathi kemawon. Dados mênggahing priya inggih anggadhahi manah mantêp lan prasêtya. Nanging ingkang kathah (ingkang kathah lo) prasêtyanipun tamtu anggadhahi têgês kados prasêtyanipun sawênèhing priya, dhatêng garwa makatên: Dhiajêng, rèhning aku lan kowe wis pinarêng jodho, aku nglairake prasêtya mênyang kowe, dhiajêng, mati aku, mati kowe, mati kowe mati ka-ku. Hêm, harak inggih kawon sapalih, prasêtya ingkang makatên punika kajawi botên adil ugi nama anggalap mênang. Môngka wanita punika manawi kadhasaran manah mantêp inggih têrusing salêbêting sanubari saèstu. Wasana tutuping orean kula punika, manawi wontên lêpat tuwin kithaling têtêmbungan, mugi sami karsa angêgungakên samodra pangaksama.