Sarêng gandum anggènipun nêmpur wau sampun têlas, para putra Yakub lajêng sami kakarsakakên déning kang[71] rama anêmpura malih dhatêng Mêsir. Ananging para putra wau sami botên purun yèn botên ambêkta Bun Yamin, amargi ajrih pangancam-ancamipun sang adipati ing Mêsir. Mênggah karsanipun nabi Yakub botên parêng yèn Bun Yamin wau tumuta. Éwa samantên sarèhning ingkang sapisan kapêksa ing kabêtahan, kaping kalih Yahuda purun tumanggêl ing kawilujênganipun Bun Yamin ngantos dumugi ing griya malih. Mila nabi Yakub lajêng amarêngi saha ambêktani atur-atur awarni blêndok wangi, mabên, anggi-anggi lan mênyan, sapanunggilanipun. Punapa malih arta ingkang kapanggih wontên ing karungipun rumiyin kinèn nyaosakên wangsul. Pangandikanipun nabi Yakub: "Allah Kang Maha Kuwasa muga amikolèhna marang kowé sihé sang adipati ing Mêsir, anglilani mulih kowé lan Sêmangun utawa Bun Yamin. Déné puput-puputé aku kudu kélangan anak iya uwis." Para putra Yakub lajêng sami mangkat, lampahipun lêstantun dumugi ing Mêsir, lajêng katur ing sang adipati.[72]