Banyu banjur bisa mlebu ing jero sel lan nyebabake sel mlembung lan pungkasane pecah, proses mau sinebut lisis.[1] Lisozim bisa ditemokake ing sekresi kéwan kalebu luh, saliva, lan cairan badan kang liyane minangka mekanisme pertahanan badan tumrap infeksi bakteri.[1] Lisozim bisa mateni bakteri yèn lingkungan panggonan bakteri mau ora ana ing kaanan isotonis ya iku konsentrasi zat terlarut ing jero sel lan ing jaba sel (lingkungan) seimbang saengga senajan dinding sel bakteri pecah, banyu ora bakal mlebu ing sel lan lisis ora kedadeyan.[1] Ing kene, sel kng wis kelangan dinding sel mau diarani minangka protoplas.[2] Kaanan isotonis mau bisa digawé kanthi nambahake zat terlarut kayata sukrosa ing lingkungan sel (biyasane arupa cairan kayata banyu).[1] Suwalikke, yèn sel ana ing lingkungan kang hipotonis ya iku konsentrasi zat terlarut ing jero sel luwih dhuwur tinimbang lingkungane, banyu bakal berdifusi mlebu