IV. Mênggah dhêdhapukanipun bêbadan saking para wakiling praja Kajawèn kasêbut nginggil wau, pamanggihipun satunggal-satunggaling praja kenging ngintunakên wakil cacah 3 ingkang satunggal têtêp, dangunipun tigang taun, dados sagêd nyampurnakakên kawajibanipun, tundha-tundha wawênanging swara (stem) nipun para wakil wau, tumrap wêwakilipun praja Surakarta, saha Ngayogyakarta ngalih, tumrap wêwakilipun kadipatèn Mangkunagaran saha Pakualaman nyatunggal. Wakil ingkang kalih murih prigêlipun sarupi pambantu kemawon, botên gadhah wawênang swara, kenging sontan-santun manut saprayoginipun, gandhènging kalihan bab punapa ingkang badhe karêmbag, wondene kangjêng guprêmèn botên prêlu maringi wêwakil wontên ing bêbadan ngriku, awit kamanah kirang mapan, jalaran jêjêripun ingkang damêl pèdherasi punika para parentah Jawi, botên parentah Jawi kalihan kangjêng guprêmèn. Kajawi punika sadaya usul ingkang saking bêbadan wau, manawi pancèn kaagêm dhatêng prajanipun, botên sande sadèrèngipun katindakakên, tamtu karêmbag rumiyin kalihan wakilipun kangjêng guprêmèn, dados manawi kangjêng guprêmèn angwontêni wêwakil ing bêbadan wau, malah adamêl kirang murni, sarta kisruh jêjêripun, makatên malih sagêd anjalari pakèwêd dhatêng ingkang sami rêrêmbagan, saha awrat angêdalakên punapa ingkang dados raosing manahipun, sadaya punika sagêd amêpêsakên rêmbag-rêmbagipun bêbadan wau.