Bangsa kula piyambak ingkang kathah-kathah sami botên mêrlokakên nyinau babadipun piyambak, manawi dipun titipriksa kawontênanipun lajêng katingal namung sakêdhik sangêt tiyang ingkang mangêrtos dhatêng lêlampahanipun bangsa ing nguni. Punika satunggalipun kapitunan agêng, awit lajêng sampun botên kèngêtan malih dhatêng lajêring gêsangipun bangsanipun, utawi lampah-lampah ingkang lêpat utawi lêrês, tuwin lampah-lampah ingkang nênuntun dhatêng kautamèn utawi kaluhuran. Awit saking punika kula rumaos wajib ngawontênakên wawasan bab gandhèngipun babad tuwin panggulawênthah, ing pangajêng-ajêng sagêda narik manahipun para sadhèrèk kula piyambak rêmên nyinau babadipun bangsa kula. Sakbotên-botênipun pasinaon babad wau nambahi kawruh kenging kangge dongèngi dhatêng sanak sadhèrèk utawi anak putu piyambak ingkang dèrèng sami nyumêrêpi, nanging kangge badanipun piyambak sampun têrang sangêt paedahipun, amargi lajêng sumêrêp dhatêng kêkiranganipun piyambak, kosokwangsulipun ugi