Ing môngsa ngajêngakên wontên jawah, salêbaring palawija tiyang tani sampun miwiti mluku sabinipun ingkang kapisan, punika dipun kèndêlakên ngantos wontên jawah ingkang wiwitan, sabin wau lajêng dipun luku malih kawastanan: nugêl. Manawi sitinipun taksih katingal agal inggih dipun luku malih ngantos ajur ngiras amopoki galêngan. Ing wêkdal makatên pamalukunipun sarana toya murih enggaling dados lumêr. Sasampunipun makatên lajêng dipun garu wongsal-wangsul ngantos dados leleran badhe katanêman pantun. Ing antawisipun wiwit mluku ngantos dumugining anggaru ngadatipun mawi wilujêngan (kêndhuri) sakuwaosipun, yèn ingkang ragi kacêkapan mawi tumpêng, dene ingkang botên gadhah namung trimah jênang-jênang abrit (jênang sêngkala), punika ujubipun milujêngi anggènipun ambikak siti, murih tinêbihan ing sambekala, sampun ngantos wontên sandhungan satunggal punapa, widadaa ngantos tanêm.