Nalika ing jaman kuna ing nagara Bagêdad, ana sawijining pêkir. Duwe anak lanang siji, saking kapengine duwe anak bisa ngaji anake mau banjur dipasrahake marang sawijining guru, uga ing Bagêdad kono, anak pêkir diwulang landhêp atine nganti bisa apal Kuran sarta alim marang kitab, dhasar suwarane bêcik, lagu sabarang bisa, saka kapenake lagu sarta bêciking swara, sadhengah wong kang ngrungu nganti nangis, mulane wong kang krungu padha nangis amarga atine kelingan marang Pangerane.