Para sujanma ingkang sampun sampurna wau kala rumiyin inggih sami kemawon kados tiyang limrah punika, sami apês sarta anggadhahi dosa tuwin botên sampurna kados manungsa samangke, ananging lajêng mindhak-mindhak sampurnanipun kadosdene manungsa jaman samangke ugi sagêt mindhak, tuwin lajêng thukul panggraitanipun. Wêkasan dados kiyat anggayuh kasampurnan. Kadosdene kula sadaya punika inggih sagêt anggayuh kasampurnan manawi purun. Sarêng para sujanma wau sampun sami sampurna, lajêng wiwit amulang dhatêng para manungsa sêsaminipun, tuwin lajêng andamêl pêkêmpalaning para kadang ingkang sami jumênêng guru agêng, kala-kala para guru agêng wau wontên salah satunggal ingkang tumurun andhatêngi manungsa, supados sagêd amaringi agami dhatêng satunggal-tunggaling bôngsa, supados satunggaling trah, satunggal-tunggaling bôngsa katampi agami, ingkang pancèn tumrap kangge pitulungan tuwin [tu...]