Kyai Nur. Manawi kabatinan, kabêgjanipun dumunung wontên ing manah, botên dipun dhasarakên kawontênan lair. Ing salêbêting manah, ngakêni bilih wontên pangawasa agung, ingkang murba amisesa sadaya alam dalah saisèn-isènipun, limrahipun sami kawastanan: Pangeran, utawi Gusti Allah. Kawontênan punika kenging cinôndra kadosdene palabuhan, dene manahipun para tiyang, kaupamèkakên kadosdene baita. Manawi baita punika sampun lumêbêt ing palabuhan, lajêng anglabuh jangkaripun, punika lajêng têntrêm, botên wontên ombak utawi alun ingkang nguwatosi. Makatên ugi manah ingkang sampun sagêd jinêm wontên ing pangayunaning Pangeran, lajêng mardika saking sadaya bêbaya, botên kombak kombul tansah sinabêtakên aluning kadonyan ingkang tansah molak-malik. Amila lajêng dipun dèkèki ular-ular arupi: kapracayan, pikajênganipun kadosdene kompas ingkang tansah ngacung nêdahakên prênahing keblat, dados ing ngriki, kapracayan [kapracaya...]