[...n] ingkang manut agami Budha, kêdah asih ing sasami-sami, tulung-tinulungan, apura-ingapura lan kêdah damêl kasaenan. Sadaya manungsa punika sami, botên binedakakên ing bôngsa luhur kalihan bôngsa asor, dados angicalakên pameranging manungsa kadosdene agami Brahma. Bathara Budha amulang mawi basanipun bôngsa piyambak-piyambak. Dene ingkang dados juru pamulang punika sadaya tiyang ingkang purun lampah kados pêkir lan purun maratapa. Para juru pamulang wau sami mangangge sarwa jêne sarta sarwa kasar. Ananging para juru pamulang wau wontên ing pundi-pundia dunungipun: tansah kinuya-kuya dening bôngsa brahma. Ewasamantên malah sangsaya kathah ingkang kèlu lumêbêt agami Budha, ngantos angwontênakên pêrang agêng rêbat agami Budha kalihan agami Brahma. Pêrang wau kalunta-lunta ngantos pintên-pintên atus taun. Wêkasan ing nalika taun 500 sasampunipun taun Mèsèhi, agami Budha ing tanah Indhu prasasat sirna, ananging lajêng lumèrèg ing pulo Selong tanah Tibèt, Cina ngantos dumugi ing tanah Jawi.