Ibnu Taymiyyah ngerti rijalul Hadits (perawi hadits) lan Fununul hadits (macem-macem hadits) sing lemah, cacat utawa shahih. Dhèwèké paham kabèh hadits kang ana ing Kutubus Sittah lan Al-Musnad. Ing ngetokake ayat-ayat kanggo hujjah, dhèwèké nduwèni kahebatan kang luar biasa, sahingga bisa ngandakake kesalahan uga kelemahane para mufassir. Saben wengi tansah nulis tafsir, fiqh, ilmu ‘ushul sinambi ngomentari para filosof .