Ing nalika ana pêrang, akèh saradhadhu lumêbu ing desa, padha anjaluk tuduh dalan. Ing desa kono ana buruh siji, kapêksa anuduhake dalan. Kalane samana panuju adhêm bangêt, sarta angine midid. Buruh mau anjaluk nyilih jas kang kandêl marang wong desa ing kono, ananging ora ana gêlêm nyilihi, mung wong nênêka siji, kang kaplayu atinggal bale omahe awit dening pêrang, sarta dêdunung ana ing desa mau dadi panjaking pandhe, iku kang wêlas marang ki buruh, anyilihi jas wus luwas siji.