putranipun kalayan talatosing panggalih, kanthi kawaspadan murih pandaleyaning lare botên kalajêng-lajêng, wêkasan sagêd kalaksanan panggayuhipun, dados tiyang utami ingkang trêsna dhatêng siti wutah rahipun, sêtya ing praja undhagi ing sabarang damêl, sagêd anjunjung drajading tiyang sêpuh, sumrambahipun dhatêng bôngsa, nêtêpi ujaring paribasan Jawi: anak anung inggih ing ngriki wahyaning masakala mulyaning praja Surakarta.