Ingkang sampun pinanggih ing nyatanipun, kados ta para ulah bêksa, punika sanadyan badanipun katingal ringkih, nanging tamtu katitipan kakiyatan ingkang botên mèmpêr manawi dipun pirid kalihan wujudipun, kados ta ing bab anggèning bêtah ngadêg, bêtah lumampah tuwin sanès-sanèsipun. Punapadene ulahing badan, tangan, suku inggih cêkakipun ulahing badan sakojur, gadhah kajêng adamêl ebah ingkang mahanani dados kiyat, nanging sadaya wau nama tumandang alus, kajêngipun jogèd alus. Dene jogèd punika wiwit alus ngantos dumugi ingkang kasar, nanging botên tilar ulah raga, malah ingkang kasar saya katingal ulah raganipun, tur sakasar-kasaraning jogèd Jawi, inggih taksih nama alus. Namung wontên botên cocogipun sakêdhik, utawi botên mathuk kalihan jaman ing sapunika, ing bab anggèning tiyangipun kêra-kêra, dados tumraping ulah raga botên mitayani. Nanging bab makatên punika tumraping raos Jawi, botên kenging lajêng dipun sababakên kados makatên, awit bôngsa Jawi punika