Ing tataran kasunyatan, bebrayan bisa mirsani lan mbiji lurah sing tansah nglakoni apa kang diomongake. Iku sejatine kang sinebut nyawijine ati, lathi, lan pakarti. Antarane swara batin, apa kang diucapke, lan pakaryan sing ditindakake lurah, pancen kudu nyawiji, ora beda. Rasa kurmat marang lurah bakal dibangun