iki sapa? Lan kowe iku ya sapa? Manungsa iku dititahake urip neng ngalam ndonya kanthi kebak ing kekurangan, nanging akeh-akehe manungsa padha ora ngerti kekurangane awake dhewe. Kalamangsane malah rumangsa luwih sekabehane tinimbang wong liya. Contone awakmu dhewe, piye saupama kowe diarani bodho utawa mlarat dening wong liya? Akeh sithik mesthi kowe nduwe rasa mangkel utawa ora seneng marang wong sing ngarani bodho utawa mlarat mau. Kosok baline yen ana uwong ngarani kowe kuwi wong sing pinter utawa wong sing sugih, piye rasamu? Mesthi ana rasa bombong/mongkok(bangga) lan ora nduwe rasa gething/sengit marang uwong mau. Kabeh conto ing nduwur iku mau wus lumrah lan sangat manusiawi, jer manungsa iku nduwe sipat rumangsa seneng yen di alem lan ora seneng yen dicacat. Kamangka sekabehing pangalembana mau durung mesthi tulus, tegese durung mesthi jumbuh/cocok kalawan kahanan sing sak benere. Semono uga bab panyacating wong liya marang awake dhewe. Awake dhewe kudu pitakon marang atine dhewe, apa sebabe wong mau kok nyacat utawa ngelembana? Cocok apa ora panyacat lan pangalembanane wong mau tumrap awake dhewe? Mula saka kuwi sedulur, mangga kita sami-sami metani awakipun piyambak-piyambak, sinten sejatosipun kula lan penjenengan niku? Manut ujare simbah……. Dadi uwong iku aja gampang seneng yen dialembana dening wong liya, sabab pangalembana iku bisa-bisa njlomprongake awake dhewe marang jurang kanisthan lan kasangsayan. Yen ora bisa metani awake dhewe malah bisa dadi wong kang sombong, seneng pamer lan gedhe sirahe, adigang adigung ngendelake kaluwihane. Kamangka satemene awake dhewe iku durung mesthi bener lan nduwe kaluwihan kaya kang dikandhakake dening wong liya mau. Contone aku dhewe, …… akeh wong kang kandha yen aku iki jarene pinter ngoprasekake computer lan pinter main musik. Akeh wong kang njaluk tulung lan takon babagan computer marang aku, akeh wong ngalembana, jarene aku pinter ing babagan musik. Nanging bareng aku kumpul-kumpul karo wong sing luwih ahli tinimbang aku, jebul aku kuwi ora ana sak kuku irenge wong mau, jebul isih akeh wong kang luwih pinter tinimbang aku. Bareng tak gagas, jebul pangalembanane wong-wong sing ngarani aku pinter iku mau mung semu, sabab pranyata aku isih bodho, aku kudu mempeng ngangsu kawruh supaya bisa kaya wong-wong sing pinter mau. nDonya iku amba lan bawera, ora mung sak kurebing bathok klapa. Mula awake dhewe kudu gelem metu lan mubeng supaya bisa srawung marang wong-wong sing kapinterane ngluwihi awake dhewe saengga bisa ngukur sepira kekuatan lan kapinterane awake dhewe. Saya amba lan adoh jangkahe sikil mecaki jagad, saya akeh undhaking kawruh kang dimangerteni awake dhewe, saya akeh nggone maca kahanan saya akeh uga pengalaman sing ditampa. Sak umpama uripe dhewe