Rahayu lan kêrta raharjaning alam punika samangsa gêsang bêbrayaning manungsa punika winêngku dening para ingkang ginadhuhan kawibawan agêng, jêmbar kasagêdanipun, tur kasinungan ing luhuring bêbudèn. Sakwangsulipun: gêsang bêbrayan têmtu risak, samangsa rinêgêm dening para ingkang sinung kawibawan agêng, nanging kirang jêmbar wawasanipun, utawi mbotên kasinungan ing luhuring bêbudèn.