cara Banyumase sing kanjat-kanjat, cêkake mripat lan cangkême padha panèn, balik aku jêbul mung dikon kêthap-kêthip ana ing ngomah bae. Nanging sing luwih agawe nalôngsa atiku, Kang Garèng, dene aku ora kêna angin-anginan babar pisan, dadi kudu nyang ngomah bae. Ewasamono wong-wong, mêngkono uga nyonyah rumah utawa tuwan rumah, sing padha anêksèni laraku mau, sajak padha ora pati ngandêl yèn aku iki lara têmênan. Garundêlane padha mangkene: hla kok anèh, jarene lara, wong lagine sarapan bae, kon tanduka ping têlu. Iki rak padha bae karo wong maido mangkene kae: hla wong bojone wis ayu, kathik isih nyêlir, endah-endah wong dêlap. Mara, maido sing kaya ngono kuwi apa ora salah wèsêl. Bojo ayua kae, yèn ana ing ngomah mung gawe pêgêl bae, apa wong lanang ora banjur golèk lêlipur ana ing jaba. Mêngkono uga nalikane aku lara, matane kon kudu prihatin, yakuwi le kudu nyang ngomah bae mau, wêtênge iya kudu dilêlipur sawêtara, ta, cêkake anggonku dikon tapabrata ana ing ngomah bae mau, nganti têkan dina Minggu.