Puluh sumêrêpa manawi lumuh inggih tuwas tiwas, ingkang parlu - satindak sapêcak purunipun nindaki ingkang parlu-parlu, inggih parluning agêsang, langkung malih sêsarênganing gêsang ingkang nêdya golong, dhasar golonganipun para darahing panjênêngan dalêm nata, ingkang sajatosipun taksih sami tunggil rah, eman manawi ngantosa taksih bèncèng-cèwèng pambudinipun dhatêng pangancas, mindhak dipun èsêmi ingkang botên mathuk. Dipun pindhakakên: sapu sada ninggal suhe. Mêsakakên suhipun, glethakan. Sadanipun inggih mêmêlas, pating bêcècèr nyêpêti paningal. Dados sakalih-kalihipun sami nandhang pituna tanpa damêl, botên kenging dipun pigunakakên ing sapangrèh, inggih sabab saking anggènipun babencengan pikir, botên sami nêtêpi parluning wajibipun piyambak-piyambak. Makatên raosanipun sadhèrèk punika wau. Kula pitakèn: ingkang dipun pindhakakên, sada kalayan suh punika ingkang pundi? Wangsulanipun: manawi botên kalèntu - èngêt kula wêwatonipun Narpawandawa bab kaping 3 ing adêg-adêg II aksara b, ungêlipun makatên: sasagêd-sagêd suka pitulungan pratikêl utawi bôndha dhatêng kasusahanipun santana dalêm, ingkang botên jalaran saking tindak ingkang botên lêrês. Lo, punika punapa botên kenging dipun angge pêpindhan: suh - ingkang amurih kadumugèning sêdyanipun pakêmpalan. Manawi wêwaton ing nginggil punika nyata kenging kaanggêp suh, sadanipun kados botên usah dipun takèkakên malih, amargi ingkang dipun pindhakakên sampun kasarira ing kita piyambak, kula mêksa pitakèn: anggèn panjênêngan nêmbungakên: kita, punika