[…pun] ing Matawis dèrèng kulå sukakakên dhatêng kakang Pêmanahan, déné taksih cêngkår bånå, lan sakêdhik tiyangipun. Sêjå kulå pun kakang Pêmanahan badhé kulå sukani nagari sanèsipun, kulå pilihakên kang sampun kathah tiyangipun, sartå kang rêjå. Sang pandhitå sampun sumêrêp ingkang dados pakèwêding galihipun Sultan Pajang, nanging botên purun amêlèhakên. Sang pandhitå lajêng ngandikå, yågéné sultan, Ki Pêmanahan badhé sirå wèhi nagårå liyå, wong wis dadi jangjinirå dhéwé, yèn ing Pathi lan Mataram iku kang môngkå ganjaran. Ing samangsané Ki Pêmanahan sirå wèhi nagårå liyané ing Mataram. Dadi sirå kênå diarani ratu cidrå, ing saiki tumuli ing Mataram paringnå marang Ki Pêmanahan, supåyå åjå ånå kang marêngut, tuluså ênggonirå saduluran. Sultan Pajang dangu anggènipun botên amangsuli dhatêng sang pandhitå akèndêl kémawon. Yèn sampunå ajrih ing guru, amêsthi ing Mataram botên siyos kaparingakên dhatêng Ki Pêmanahan. Ing wêkasan alon matur, milanipun ing Matawis badhé botên kulå sukakakên dhatêng kakang Pêmanahan, kulå mirêng wirayatipun Sunan Giri, yèn ing Matawis bénjing badhé wontên ingkang jumênêng ratu agêng