Saking pamanggih kula sêrat ingkang kados makatên wau ugi wontên phaedahipun, ing atasing tiyang ingkang rêmên dhatêng kasusastran. Andadosêna kawuninganipun Wignya Panitisastra, yèn Sêrat Candhi Maling punika sanès supênanipun Radèn Panji Puspawilaga, sabab kula sampun nate mirêng cariyos Candhi Maling ananging dèrèng patosa têrang, punapa malih andadosêna kawuninganipun Wignya Panitisastra, yèn Radèn Panji Puspawilaga ingkang nganggit Sêrat Candhi Maling sampun nate dhatêng nagari Walandi, wondene yuswanipun saking pandugi kula kirang langkung sawidak taun, dados sêpuh Radèn Panji Puspawilaga akalihan Wignya Panitisastra, kasagêdanipun inggih anglangkungi, manawi kula botên lêpat Radèn Panji Puspawilaga sampun nate dhatêng tanah Inggris, Prangkrik, tuwin Dhitsêlan saha wangsulipun dhatêng tanah Jawi, baitanipun kapal katêmpah ing prahara rêmuk katanggor ing karang, tiyang ingkang wontên ing baita kapal mèh sadaya amanggih tiwas. Namung Radèn Panji Puspawilaga tuwin awak baita sawatawis ingkang katulungan, sami sagêd mêntas wontên ing pulo ingkang nama Nofasembêlah. Ananging ingkang taksih ngodhêngakên manah kula, Radèn Panji Puspawilaga ing nalika badhe mantuk dhatêng tanah Jawi, dene saking pulo Nofasembêlah ingkang kaprênah ing sagantên bêku, ewasamantên bokmanawi jalaran saking baitanipun kapal katêmpah ing prahara wau. Kula dèrèng patosa têpang akalihan Radèn Panji Puspawilaga amêrgi sawêk kapanggih kaping kalih wontên ing Puspanagaran, ananging sampun têtela yèn pujôngga agêng, manawi wicantên Jawi kaworan têmbung Wlandi, Prasman, Inggris, Dhitsêlan, punika namung saking kintên-kintên kula piyambak, yêktosipun kula sumêrêp piyambak dhatêng têmbung-têmbung wau, botên.