durunge poro Pandhowo lan Kurowo surak-surak ono maneh sak klebating panah sing tumuju titik ing papan titian mau, panah mau ora mung pas nancep neng satengahe titik titian papan mau, nanging sik luwih ngedab-ngedabi panah mau nganti nyigar panahe Arjuno dadi sawalang-walang. Kabeh poro cantrik banjur cep klakep, ora kejobo Durno. Sopo satrio sing iso ngungkuli keprigelane Arjuno ing babagan manah? Ketebang-ketebang ono Pawongan moro nang palagan mau. Sopo pawongan mau? “Nyuwun pangapuntem, amargi kawulo sampun wantun kladuk nyigar panahipun bendoro Arjuno!”katur pawongan sing ngedab-edabi mau marang Pandito Durno.“Lho kowe kuwi lak anake Kusire Krato Astino” guneme Durno” jebule awakmu duwe keprigelan sing madhani cantrikku Arjuno” Arjuno katon abang kupinge lan raine, manowo ono pawongan sing iso ngalahake kasektene ing babagan manah. Lan sing iso ngalahake jebule mung anake Kusir, ndaebo mangkele Arjuno.