[...ga] ing manah, sarta cukat anggènipun anglampahi, sampun mawi ambasêngut, para lare sampun ngantos gadhah rumaos isin ingkang margi saking andhaping asliasil. utawi saking kamlarataning tiyang sêpuhipun, punapa malih saking kacingkranganipun dhatêng tatakrama, malah ngagêngna panarimahipun, dene manggih kadarmaning tiyang sêpuhipun ingkang angudi dhatêng anakipun, dipun wulangakên ngantos angungkuli sêsêrêpanipun, para lare mêsthi sami trêsna rumakêt sarta têmên-têmên angandêl dhatêng tiyang sêpuhipun, sampun angandhut wados, mênawi wontên kalêthiking manah lajêng kaprasajakna, sampun ambêk lêrês dhatêng sabarang kalêpatanipun, supados angsala pangapuntên, dene trêsnaning lare dhatêng tiyang sêpuhipun kakanthènana gumatos, mênawi para lare sumêrêp bilih tiyang sêpuhipun gadhah kajêng punapa-punapa tumuntên angladosana, punapa malih mênawi tiyang sêpuhipun kalêrês sakit, ingkang sarêgêp anggènipun anggumatosi, sarta angatingalna anggènipun ambelani kasusahanipun, utawi ing sasagêd-sagêd angudia ingkang dados panglipuring tiyang sêpuhipun, mênawi tiyang sêpuhipun pinuju muring-muring jalaran saking anggènipun anandhang sakit, utawi saking nalar