[...dhoa] anakmu kana, kowe sing kuwajiban ngopèni. Aku wong lanang, nyambutgawe golèk dhuwit. Kowe rak ya wis ngrêti dhawuhe kyai kae: yèn swarganing anak iku ana dlamakaning biyung. Dadi cêtha, iya kowe kuwi sing kuwajiban anjênang ebor anakmu, dadi mulya, dadi sangsara, iya marga saka kowe. Tiyang jalêr èstri ingkang sami gadhah pamanggih bèncèng cèwèng kados makatên wau, botên sae sangêt tumraping dhatêng anak. Langkung-langkung yèn tiyang sêpuhipun sadintên-dintên namung tansah padudon, usrêg, undhamana-undhamanan, purikan, punika prasasat ngursus dhatêng anak, supados ing têmbe dados lare ingkang rêmên udur, pasulayan lan sanès-sanèsipun.