manungsa piyambak, sanadyan ing tanah wetanan inggih punika saindênging Britisch Indie, saha Indonesië sapangetan, ingkang wêkdal sêsrawunganipun kalihan bôngsa Eropah dèrèng kados sapunika gampilipun, ewadene lampahing kamajêngan ing sajaman-jamanipun mèh sami, ingkang kaot punika sabagean agêng kabêkta saking kodrat panggenan ngriku. Tumrap tanah Jawi kemawon, kacariyos nate ugi têtiyangipun kados sarupi tiyang wanan, nate sagêd damêl candhi sasaminipun, ugi ngalami angsal kawruh warni-warni, sumêrêp gaib-gaib sapanunggilanipun, ingkang katingal beda punika kawruh-kawruh dhatêng techniek, kawon sangêt kalihan kilenan, kosokwangsulipun dhatêng pathining agami, tiyang Jawi limrahipun taksih mênang kraos, sarta pitados dhatêng wontênipun Gusti Allah, katôndha kathah sêrat-sêrat Jawi ingkang isi rêmbag utawi anggêlar babagan wau dumugi padhusunan pisan. Wondene kula mastani kamajênganipun jaman, sampun cocog kalihan adêging manungsa, têrangipun makatên: