Bilih botên lêpat sarta kados ugi dhawuhipun satunggiling priyagung Jawi bôngsa luhur, yèn andhap asor, enggal-enggal rêntah ingkang kawêlasan tuwin sabar anrimah punika kalêbêt dados wêwatêkaning bôngsa Jawi, ananging sanajana kataman ing apus-apus, pêdhês tuwin pêrih, prayoginipun anglênggêm kemawon, punapa punika inggih andhèrèk dados dhasaring watak. Sanadyana tumandukipun sadaya-sadaya ing ngrika wau lumintunipun kadugi sampun makina-kina, punapa ugi botên badhe ewah gingsir.