Ingkang garwa sasampuning kawêling-wêling lajêng mangkat, ingkang andhèrèkakên namung abdi wulu cumbu tiyang kalih, 1. Pun Tanurêsa, 2. Pun Rêsatanu, sami anakipun Ki Tanujaya. Dumugi ing Baki Pandheyan sampun kapanggih kalihan Tuwan Agêng kabudidayan, pangêmpingipun paos sagêd angsal, sapanêdhanipun Radèn Ngabèi Rônggawarsita namung dipun pituruti kemawon, limrahipun priyantun ngêmping paos makatên kathah-kathahipun namung paos sataun, ananging manawi Radèn Ngabèi Rônggawarsita sakêdhik-kêdhikipun paos tigang taun, têrkadhang ngantos gangsal taun, sarêng yatra sampun dipun pasrahakên, Radèn Ngabèi Rônggawarsita lajêng kondur, sarêng tindakipun dumugi sacêlakipun ing dhusun Munyung, amriksani jam sawêg kèndêl jam 8 enjing, Radèn Ngabèi Rônggawarsita amanggih lêlampahan ingkang elok, inggih punika kapapag Gusti Panêmbahan Buminata, tindak saking wetan mangilèn, ingkang andhèrèkakên namung abdi jalêr kalih iji, 1. Ngabèi Sarwa Harja, 2. Ngabèi Wangsa Harja, dene abdi kêkalih ingkang andhèrèkakên wau sampun sami tilar donya, anggènipun tilar dunya malah dèrèng têlas wilujênganipun, Radèn Ngabèi Rônggawarsita lajêng munjuk, Gusti Panêmbahan badhe têdhak pundi, dhawuhimundhawuhipun. dhumatêng ing Baki Pandheyan, parlu badhe angêmping paos: 500 rupiyah, ing môngka pangêmpingipun paos [pao...]