Botên kacariyos ing margi, lampahipun Dèwi Aisah sampun dumugi ing griyanipun ing dhusun Koryah. Ing nalika samantên sang prabu taksih sare. Sarêng watawis jam sanga dalu, sang prabu wungu, sangêt kagètipun, krana sampun kulina dhatêng kadhaton ingkang adi, ing ngriku sarean ing ambènipun tiyang dhusun ingkang sangêt kuciwa, punapa malih sarêng mirsani dilah sênthir ingkang kêlip-kêlip andadosakên botên rênaning panggalih. Sang prabu enggal andangu dhatêng Dèwi Aisah: Aisah, iki ingsun apa ngimpi apa kapriye, iki ana ngêndi. Dèwi Aisah matur: Lho, sang prabu kok ngandika makatên. Kabaripun kawula sampun botên kangge, kapurih wangsul dhatêng dhusun, lan punapa ingkang kawula rêmêni ing salêbêtipun kadhaton, kaparêng kawula bêkta. Ing sarèhning ingkang kawula rêmêni namung panjênêngan dalêm, [da...]