[...gih] sampun kairit dhatêng cèthi, malêbêt ing kadhaton. Sadhatêngipun ing ngarsane kangjêng sultan, Ratu Pandhanasari matur, kakang prabu, panjênêngan dalêm gêrah punapa, dene ênggènipun animbali ing kula enggal-enggalan. Kangjêng sultan alon angandika, laraningsun panggonane ing ati, adhi ajêng, larane atiningsun angluwihi bangêt. Dene ana pandhita siji durung nungkul marang ingsun, omahe ing Giri, liyane iku wong tanah Jawa wis padha nungkul kabèh, sira tutura marang lakinira, ing Giri sun têmpuhakên marang dhèwèke, supaya bisaa anungkul marang ingsun. Kang prayoga angrusak ing Giri amung lakinira, karana padha trahing pandhita. Ratu Pandhan matur sandika, nuntên lèngsèr saking ngarsaning kangjêng sultan. Sarawuhing dalêm inggih lajêng matur dhatêng ingkang jalêr punapa ing sadhawuhipun kangjêng sultan. Pangeran Pêkik angandika, yèn karsane kangjêng sultan kudu angrusak ing Giri, pinrih angidhêp marang Mataram, ing Giri wus prasasat kagêgêm ana ing tanganku, ya aku kang anyaguhi bêdhahe pratapan Giri, payo padha seba marang kadhaton, nyuwun pamit ing kangjêng sultan. Lajêng mangkat sarimbit. Kangjêng sultan sarêng aningali ingkang rayi sowan sarimbit, enggal katimbalan lênggah cakêt. Sang nata angandika, yayi ing Surabaya, kaya kapriye karêpira. Pangeran