pun ingkang tansah gêgandhengan kalihan kabêgjan ingkang langkung saking mêsthinipun, tuwin kasagêdan ingkang punjul, wusana inggih sagêd jumênêng narpati saèstu, sanadyan jumênêngipun wau botên sagêd langgêng. Ing bab kêncênging panggalihanipun Napoleon sampun kacêtha ing lêlampahan warni-warni. Kados ta: nalika timuripun, saking kêpenginipun dados upsir, ing môngka ingkang kangge waragadipun botên wontên, ewadene inggih mêksa sagêd kalêksanan, sanadyan sarana tindak ingkang rêkaos sangêt. Lan taksih kathah malih tuladha-tuladhanipun ingkang anelakakên kakêncênganing panggalihanipun wau. Mênggahing kapintêranipun, ing kala punika mila inggih botên wontên tiyang ingkang ngungkuli Napoleon mênggahing kasagêdanipun tumrap kawruh kaprajuritan. Bêgjanipun, dene kalêrêsan ing kala samantên jamanipun dahuru agêng, botên wontên ingkang sagêd nyirêp utawi nêntrêmakên praja kados ing suwau-waunipun malih kajawi panjênênganipun Napoleon, amila pungkasanipun Sang Napoleon wau inggih sagêd kadumugèn ing sêdyanipun, inggih punika jumênêng nata.