Para èlmuwan wis nyinaoni pamanasan global adhedhasar modhèl-modhèl komputer adhedhasar prinsip-prinsip dasar dinamikan fluida, transfer radiasi, lan proses-proses liyané, kanthi sawetara penyederhanaan disebabaké anané wates kamampuan komputer. Modhèl-modhèl iki mrédhiksi yèn panambahan gas-gas omah kaca nduwèni èfèk marang iklim sing luwih anget.[16] Senadyan digunakaké asumsi-asumsi sing padha marang konsentrasi gas omah kaca ing mangsa ngarep, sensitivitas iklimé isih bakal dumunung ana sawijining rentang tinamtu. Kanthi nglebokaké unsur-unsur ketidakpastian marang konsentrasi gas omah kaca lan pemodhèlan iklim, IPCC ngira-ira pamanasan watara 1.1 °C nganti 6.4 °C (2.0 °F nganti 11.5 °F) antara taun 1990 lan 2100.[1] Modhèl-modhèl iklim uga digunakaké kanggo nyelidhiki panyebab-panyebab owah-owahan iklim sing kadadéyan wektu iki kanthi mbandhingaké owah-owahan sing ka-amati karo kasil predhiksi modhèl saka werna-werna panyebab, alami utawa aktivitas manungsa. Modhèl iklim wektu iki ngasilaké kamèmperan sing cukup apik karo owah-owahan suhu hawa global kasil pangamatan jroning satus taun pungkasan, ananging ora mensimulasi kabèh aspek iklim.[17] Modhèl-modhèl iki ora sacara pasti nyatakaké yèn pamanasan sing dumadi antara taun 1910 nganti 1945 disebabaké déning proses alami utawa aktivitas manungsa; ananging; nuduhaké yèn pamanasan wiwit taun 1975 didominasi déning emisi gas-gas sing dikasilaké manungsa. Sebagéyan gedhé modhèl-modhèl iklim, nalika ngitung iklim ing mangsa ngarep,