[...nsah] dipun arasi ingkang ibu, sang putri matur: kakangmas adipati wontên pundi, saha anak kula punapa gêsang. Ingkang rama nênggak waspa sarwi ngandika: bojonira mulih marang Tuban, mêngko ingsun utusan nimbali, dene anakira ingsun labuh marang bêngawan. Sang prabu lajêng andhawuhakên dhatêng kyai patih kinèn ngupadosi Radèn Warihkusuma, bilih botên pinanggih ing margi lajêng kadhawuhan anglacak dhatêng nagari Tuban, makatên ugi anglari gêndhaga ingkang kalabuh ing bênawi, anggènipun dhawuh sang prabu dhatêng kyai patih, kalayan bisik-bisik, karsanipun sang prabu sampun ngantos adamêl kagèt utawi rontaging galihipun ingkang putra sang putri, prakawis wau kêdah kawados, sampun ngantos sang putri anguningani yèn ingkang raka sang pangeran kesahipun kadhawahan tundhung. Sang prabu saha garwa putra lajêng bidhal kondur angadhaton, pulih rêntênging galihipun sang prabu, kantun angêntosi dhatêngipun sang pangeran sarta kapanggihing gêndhaga bilih bayi taksih sugêng.