sugêng tinarka seda, nganti tumêkane dilêbokake ing tabêla kaangkatake marang pasarean kene banjur dilêbokake ing kaluwat, aku isih sumurup bae, nanging ora bisa suwala awit awakku kaku ngacêcêng kaya kayu, iku aku rumasa yèn sida tumêka ing pati dipêndhêm urip-uripan, aku banjur pasrah marang Pangeran, sawise atiku sèlèh: rujak kang mawa wisa kêna dak utahake: nanging wis kasèp, awit wis ora ana wong kang dak sambati, sarèhning aku wis ana sajroning tabêla lan ana sajroning kaluwat, awakku saya lêsu dening ora kalêbon rijêki, wusana aku krasa didhudhuk ing wong sarta banjur dilukari saka panganggoning mayit, jêbul kowe nyawaku kang asih marang gêgêbale.