Mênggah sêdyaning manah kula badhe anganggit-anggit cariyos ingkang ragi wontên damêlipun, ananging tansah kandhêg saking kacupêtan kawruh, atêtakèn botên sagêd kêlampahan, amargi wontên ing saba paran, botên gadhah pitêpangan, saha tanah ing Batawi prasasat botên wontên ingkang mangêrtos dhatêng têmbung Jawi, sadaya sami wicantên cara Malayu, sarèhning sagêd kula wicantênan cara Jawi namung kalihan bojo, prasasat kula kapêksa nganggit ingkang botên wontên damêlipun, sêsêrêpanipun tiyang èstri ingkang tanpa aji (bojo kula) carub kalihan sêsêrêpanipun tiyang jalêr ingkang kêkirangan budi (kula), mênggah ancasing sêdya namung sami anêtêpi wajibing agêsang gadhaha tilas nama bilih sampun dumugi ing pêjah, sokur bage sèwu wontên ingkang karsa nganggêp wontên damêlipun kenging sinudarsana, saking sami bôngsa Jawi saèstunipun kathah ingkang taksih nunggil budi lèngkèt dhatêng gugon tuhon, pamanah kula wontên paedahipun sakêdhik, sanadyan para tuwan ingkang sampun oncat saking budi gugon tuhon, inggih ugi pikantuk misil sumêrêp dhatêng wêwatêkanipun tiyang Jawi.