kondhe mawar sepasang katon pantes banget. Lambe abang manda katon sembada. Mripate bening kaya kaca pangilon. Solah bawane tregal-tregel semu lincah sinawung esem kang renyah. Ya mung emane wanita sulistya ing warni iki kurang deduga.“Ehh Sang Prabu! Panjenenganmu kok bagus banget ta? Katon njatmika anoraga. Atiku kok kepranan! Sapa asmamu Prabu?”Kabeh kang mara seba padha cingak banget. Lagi iki meruhi wanita ayu nanging ora duwe duga prayoga. Sang Prabu Kencana Ginurit ing batos ngigit-igit kebak pangrasa sengit.“Wong wadon kang anyar katon! Sliramu kuwi wanita saka endi lan sapa sambating wewangi dene kok nekani prajaku iki?”“Ohh hiya wong bagus! Aranku Dyah Ayu Dewi Purnamasari. Dene aku iki saka negara Nusa Trembini. Tekaku iki nglamar kamu!”“Mengko dhisik Ayu Purnamasari! Sliramu kuwi sejatine ayu tenan. Nanging ora duwe trapsilaning kawanitan, ngono? Sliramu iku wanodya, lha kok ngunggah-unggahi kuwi piye hee?”“Ehh Sang Prabu pepujaning atiku. Panjenenganmu iku ratu. Nanging panalaranmu kepancal ajune jaman iku piye ta? Dadia wruhanira yen opyaking jaman samengko iki wanita kuwi kudu wani kridha ngupadi priya kang bisa dingengeri dadi swami.”Kabeh narapraja ing praja Intenrukmi padha gumun sundul mbun-mbunan. Kok ana wong wadon nekad ngrangsang priya. Patih Salakawangsa tenane mono tangane gatel kepengin naboki wanita kang kurang duga prayoga kuwi. Nanging isih diampet. Sang Prabu Kencana Ginurit uga sumungah ngrungokake pocapan kang tanpa linambaran subasita iku. Mung wae karana dayane dhadha kang seseg iku mula isih kendel wae.“Ohh Sang Prabu aku lan panjenenganmu iki rak kaya Merapi lan Merbabu kang sumandhing sabejate jaman. Kaya dene iwak lan banyu bebarengan ngisi panguripan. Kaya Merapi lan Merbabu nora kengguh angin lan prahara. Kaya mangkono sedyaku, muga-muga Gusti amarengna.”Anggone peprenesan mandheg sadhela banjur mbalang liring marang Prabu Kencana Ginurit. Sang Prabu Kencana Ginurit ngigit-igit lan getem-getem ing penggalih, krasa umor banget ngrungu prenesane wong wadon byayakan kuwi. Dewi Purnamasari nuli nerusake anggone gegojegan lagon asmara: Rembulan kalingan mega ing langit biru, nyat ora bakal selawase. Aja samar aja gela, liya dina rembulane ngegla. Kaya Merapi lan Merbabu, janji setya tumanem ing kalbu.Tanpa kanyana-nyana Patih Salakawangsa dadi sasaran gebugan kang tumaruntun lan mbebayani. Kabeh narapraja padha cingak gumun kahebatan meruhi trajange wanita kasebut. Pirsa kahanane Ki Patih Salakawangsa kang dadi pangewan-ewan, Sang Prabu Kencana Ginurit banjur maju mitulungi. Wanita iku mesem banjur ngucap.“Ehh Sang Prabu wong bagus! Sarah madu, kunir pita jangkrik gunung, lam-lamen