[...njar,] badhe nyandèkakên karsa dhatêng ingkang rayi sèwu merang, dene panjênêngan nata botên kenging dipun candhi pangandikanipun, kênthêling panggalih kapasrahakên dhatêng ingkang garwa sang pramèswari, bokmênawi sagêd maripih dhatêng ingkang putra, krama angsal sadhèrèk nak-sanak, dening Rara Apyu sampun pêjah, punapa ingkang badhe dipun antosi malih, sang prabu jêngkar angadhaton, ingkang rayi mêthuk lajêng dipun karsakakên andhèrèk dhatêng panêpèn, sang nata maringakên sêrat saking ingkang rayi ing Guwasiluman, satamating pamaos: sang prabu angandika kados rantamaning panggalih kala sinewaka. Sang pramèswari anglênggêr dangu botên sagêd matur dening dèrèng angsal wêwênganing pamanggih, ngandika dhatêng ingkang putra bab palakrama taksih anji-anjinên ajrih mênawi kaputungan kados ingkang sampun, ewadene badhe dipun lampahi paring pirêmbag dhatêng ingkang putra saking sambang liring sêmbrana parikêna.