ingkang kapacak ing Jurumartani kaping 20 Dhesèmbêr 1866, ôngka 51. Kadospundi ta karsa sampeyan, dene kok mêdalakên pitêmbungan ingkang botên mencok ing suraosipun, sampeyan amastani: têmbung dêg suraosmu wadhag ruwag-ruwag, punapa pun Wignya Panitisastra dèrèng anêrangakên ingkang dados suraosing sêratipun. Akanthi bêdhami, punapa pun Wignya Panitisastra dèrèng asuka panrima dhatêng sampeyan, o, kalêbon cina gundhulan. Manawi pitêmbungan sampeyan kados makatên kemawon, sampeyan taksih kenging kawastanan repot. Môngka sampeyan punika saking pakabaran sampun kasêbut tiyang sagêd, ing mangke kok lajêng katingal wela-wela manawi taksih repot, o, bilai kônca, luput pikirku, kalêbon cina gundhulan, pitêmbungan sampeyan makatên: punika ingatasipun kula, utawi sadhèrèk kula Radèn Angabèi Rônggawarsita, wulu salêmbar botên gigrig. Têgêsipun botên pisan-pisan yèn andadosna sakiting manah, yèn trahing pujôngga kang dèn èsthi rintên dalu namung sukur rêna ing satitah, yèn dèn ina dhatêng sasami-sami, malah suka bingah ing manah, dipun awoni ing sanès, malah malês nyaèni, dipun gitik malah angepahi dhatêng kang anggitik. Dipun têdha kathokipun malah kêmulipun kasukakakên. Sabab kang