Ing sarèhning ing taun 1860 panjênênganipun Tuwan Louis Pasteur dèrèng kasêbut dhoktêr môngka gadhah pamanggih, yèn ing pundi-pundi panggenan mêsthi wontên bacterie utawi baksil ingkang sagêd adamêl sakit utawi pêjahipun tiyang utawi kewan, saha barang-barang têtêdhan kados ta: toya ingkang lêgi tuwin sapanunggilanipun sagêd kêcut mambêt utawi bosok, punika jalaran kalêbêtan bacterie. Pamanggihipun ingkang makatên punika ing jaman samantên dados pêpoyokan saha panyêla dhatêng Tuwan L. Pasteur wau.