Mênggah sêrat-sêrat Jawi ingkang kapetang kina, tuwin dipun karêmêni ing ngakathah, limrahipun sêrat babad, punika tumrapipun tiyang Jawi dipun anggêp cariyos ingkang nêngsêmakên sangêt, awit sagêd nyumêrêpi dhatêng babading praja satêtiyangipun, ingkang sagêd nênangi dhatêng gambiraning manah, damêl sêngsêm. Ingkang makatên punika kados-kados inggih wontên lêrêsipun, awit cariyos ingkang kasêbut ing ngriku, sadaya sami dipun anggêp nyata, dening talêring cariyos taksih kêtingal urut-urutanipun dumugi sapunika.