189. Allah iku kang nitahake sira kabèh, uwite saka awak siji bae, (iya iku Nabi Adam) sarta nitahake rabine saka cêcuwilane awak siji mau, supaya Nabi Adam têntrêma atine, asih marang rabine. Barêng Nabi Adam wis sarêsmi lan rabine, rabine banjur mêtêng kalawan ènthèng tanpa lara, lêstari têkan mangsane manak. Barêng wis cêdhak mangsane manak, Nabi Adam lan rabine padha nyênyuwun ing Allah Pangerane wong loro mau, unjuke: Mênawi Tuwan maringi anak sae dhumatêng kawula, iba anggèn kawula sami sukur ing Tuwan.