agami. Tugasipun kulawarga nggulawenthah sarta maringi piwucal kautamen ingkang kapisan lan ingkang utama. Menawi tiyang sepuh klentu anggenipun nggegulang budi pakarti tumrap para putra akibatipun saged nyulayani lan mbebayani. Nggulawenthah para putra supados saged nggadhahi watak dhisiplin punika kedah ngatos-atos sanget. Sampun ngantos lare-lare saged dhisiplin amargi wontenipun raos kepeksa. Ing salebetipun nggegulang budi pekerti ing lingkungan kulawarga sampun ngantos kanthi cara dipunpeksa, dipunajrih-ajrihi kepara wontenipun ancaman dhateng para putra supados purun nglampahi menapa ingkang dados kersanipun tiyang sepuh. Tiyang sepuh anggenipun nancepaken budi pekerti kedah kanthi cara mbikak pamikiripun putra, kados pundi sagedipun sadhar saha paham dhateng pundi tumindak-tumindak ingkang kedah dipuntindakaken lan pundi ingkang kedah dipunsingkiri. Kejawi saking menika lare-lare kedah mangertos menapa saenipun saha kapitunanipun menawi nindakaken samukawis ingkang dipuntindakaken. Kangge ndhapuk generasi ingkang nggadhahi watak sarta kapribaden ingkang luhur dipunwiwiti saking lingkungan kulawarga. Ing salebetipun lingkungan kulawaraga tiyang sepuh kedah saged nuduhaken tumindak utawi patrap ingkang leres lan sae sampun ngantos lare dipundhidhik utawi dipunkulinakaken kanthi cara ingkang kasar (kekerasan). Wonten saperangan tiyang sepuh ingkang caranipun ndhidhik putranipun taksih ngginakaken cara-cara ingkang kasar sarana mulasara putranipun nalika ingkang putra tumindak lepat. Piyambakipun nggadhahi pamanggih bilih cara-cara kasar punika kaginakaken kangge nancepaken tumindak teges (sikap ketegasan) nanging pranyata malah kajebak dhateng tumindak ingkang kasar utawi sikap kekerasan. Nancepaken sikap ketegasan dhateng lare punika boten kok kedah ngginakake cara-cara ingkang kasar (sikap kekerasan) ingkang awujud ngajar utawi mulasara lare, amargi menawi lare menika dipunajar wekasanipun saged tuwuh raos dendam, lan dendam punika mujudaken satunggaling tumindak kasar. Prayoginipun sikap ketegasan punika mujudaken pendhidhikan ingkang nengenaken wontenaipun tata aturan utawi paugeran, menawi lare tumindak nyimpang saking paugeran lare punika saged dipunparingi paukuman ingkang asipat edukatif (mendidik). Wujud paukuman ingkang edukatif punika ingkang mbentenaken antawisipun tumindak kasar (kekerasan) kaliyan tumindak teges (ketegasan). Paukuman ingkang awujud ketegasan ndadosaken lare saged nyadhari saking tumindakipun ingkang lepat kalawau lan mbok bilih paukuman kalawau kenging kangge maringi piwucal dhumateng para putra. Kanthi mekaten nggadhahi raos sadhar bilih menapa ingkang dipuntindakaken pancen lepat, wekasanipun boten badhe dipunbaleni malih. Ingkang saged dipuntindakaken kulawarga salebetipun ndhidhik budi pakarti dhumateng para putra wonten tigang prekawis, inggih punika: sepisan, wontenipun raos tanggel jawab. Sinaosa kawontenanipun kulawarga kirang harmonis nanging menawi kulawarga punika nggadhahi tanggel jawab ingkang ageng temtunipun anggenipun ndhidhik putra-putrinipun ugi katindakaken kanthi sae. Kaping kalih, paring patuladhan ingkang sae. Jejering tiyang sepuh kedahipun saged maringi patuladhan ingkang sae dhumateng para putra. Sedaya tindak-tanduk sarta patrap tumindakipun tiyang sepuh badhe dipuntiru dening para putra. Dene kaping tiganipun, pasrawungan (komunikasi) ingkang aktif. Bab pasrawungan (kumunikasi) prayoginipun katindakaken kanthi aktif lan ajeg. Sasaged-saged tiyang sepuh kedah nglodhangaken wekdal kangge sesrawungan kaliyan para putra sinaosa nggadhahi keribetan ing pakaryan. Kanthi mekaten tiyang sepuh saged gampil anggenipun nancepaken pendhidhikan budi pakarti dhateng para putra. Jinising budi pakarti ingkang saged dipuntancepaken dhumateng para putra ing salebtipun kulawaraga inggih punika: (a) nilai-nilai karukunan ing antawisipun sesami; (b) nilai ketaqwaan lan keimanan dhumateng Gusti; (c) kurmat-kinurmatan ing antawisipun anggota kulawarga; sarta (d) pakulinan-pakulinan ingkang sae upaminipun bab kedhisiplinan.