Sêsasi rongsasi, slamêt, ora ana apa-apa. Nganti sataun, rong taun, têlung taun, patang taun, kêna diarani sênêng uripe. Bisa nyambutgawe. Sêdhêng dipangan tur bisa ngopèni anak kayadene kang dikarêpake. Nanging barêng anake wis bisa rewang-rewang, ngrewangi ênggone nyambutgawe, Martin kêna ing godha manèh, anake lara,... lara,... lara,... nganti dadi lan patine. Ing kono Martin êntèk pangarêp-arêpe. Ora ana sing disawang manèh. Ora ana sing bakal nêrusake lêlakone. Samangsa Awake dhewe mati ora ana sing bakal nggêtuni. Sing ngucap-ngrasani utawa ngeling-eling kabêcikane iya ora ana. Cêkake Martin banjur lêmês, aras-arasan urip. Sing disuwun rina-wêngi, enggala nututi anake, aja nganti kêsuwèn. Yèn gagasane wis têkan kono, kêrêp bae banjur nutuh marang sing Kuwasa, ya gene anake sing dipundhut dhisik, ora awake dhewe sing wis tuwa, sing wis warêg urip.