. yen kabeh mau kapundhut banjur diparingake marang wong kompra. iku satêmêne pintêr kang êndi. patilasanpatilasan mau wis ilang kabeh. yen wis dipundhut. iya iku patilasane Sri Pujaningrat. Wong ing jaman kuna kapintêrane iya wis akeh. saikine jênênge desa Mênang. amarga kang mangkono mau dudu wajibing manusa. utawa uga ana wong pintêr bisa kasoran karo wong kompra. kowe aja pisan. Mula wêlingku marang kowe. kadhatone Ratu Pagêdhongan uga wis sirna. saka kalangkungane Gusti Allah. iku satêmêne iya padha pintêre. ênggone nyilah-nyilahake bêras aneng tampah. Ana dene wong ing jaman saiki ênggone katon luwih pintêr iku amarga bisa mujudake kapintêrane. manusa anduweni apa. patilasane kadhaton wis ora katon. mundhak kêsiku marang Kang Maha Kuwasa. iku têgêse ora rumasa yen kawula. mung bae tumrape wong ing jaman kuna. Kiyai Kalamwadi ngandika: “Sang Prabu Jayabaya ora jumênêng ana ing Kêdhiri. mung sadarma nganggo raga. awujud bêras mênir sarta gabah. Yen kowe arêp wêruh wong kang pintêr têmênan. ngrumasanana yen wong urip iku mung sadarma. mêsthi bae tumrape wong ing jaman saiki ora ana kang kanggo têtuladhan. nuli mung kari ngupuki bae. Kang isih mung rêca yasane Sri Jayabaya. Wong ing jaman saiki ora ana kang bisa nganggit sastra. kaprênah sawetane kali Brantas. iya iku kawruh