Petruk : Wayah, hla wong kowe, awasing pandulu jêbul arêp kanggo ngincang-ngincêngi wong adus. Kandhamu kuwi mula iya bênêr, Kang Garèng, uripe manusa kuwi pancèn digawe kêpenak bangêt, ora prêlu kudu tansah niling-nilingake kupinge, malah sing rada suda pêmirêng, wis ana pirantine sing kanggo ngrungokake kanthi trawangan, yèn pandulune kurang awas, wis ana kacamripat, mangkono saurute. Jalaran saka iku mulane banjur ora pati mrêlokake anggone migunakake pôncadriyane. Lading kuwi bae yèn ora tau diasah, suwe-suwe iya kêthul, mêngkono uga pôncadriya, yèn ora tau diolah suwe-suwene iya dadi kêthul. Hla, ana ing padpindhêr kono bocah-bocah padha disinaoni ngolah landhêping pôncadriyane mau, mara apa ora bêcik kuwi, Kang Garèng.