Priyayi punika ngantos rumaos kawêkèn anggènipun badhe mintêri dhatêng ingkang èstri, botên suka dipun têdhani yatra ingkang botên tumanja, langkung malih upami balaka badhe kadamêl tumbas candu, kajawi mêsthi botên angsal, inggih ugi badhe adamêl congkrah anggènipun bobojowan, ciptanipun: kapriye akalku bisane bojoku milu nyêrèt, awit yèn bisa tunggal pakarêman, amêsthi ngamale dadi ing sakarêpku.Aku mari dipanci kaya kang uwis, mari mati mung sêga iwak, panganan satenong. Pakêmpèse (candu) isih golèk dhewe nabyak-nabyak, dadi uripku dadi priyayi rabi wong sugih: tanpa gawe, awit isih kawêngku ing bojo.