Salajêngipun têtiyang Jêpang inggih nêdha sêkul kados ingkang sampun-sampun, ingkang kathah panêdhanipun sarana dipun olah. Kadhang-kadhang ugi sok nêdha sêkul ingkang kaêpe (sêkul aking). Sêkul aking wau dipun anggêp utami sangêt tumrap sanguning tiyang ingkang kêkesahan, amila dipun bêtahakên sangêt. Uwos kêtan punika asring dipun wor kalihan uwos limrah, ugi dipun olah saha lajêng dipun êpe. Pangolahipun wontên ing kêndhil, lajêng dipun gajuli mawi gandum. Kala punika tanêman juwawut tingalipun ugi dipun agêngakên. Ingkang dipun pigunakakên kangge bumbu, inggih punika: kecap, cokak lan sarêm. Kala punika namining sarêm beda kalihan samangke, makatên ugi kecap. Kecap wau lajêng dados têdhanipun têtiyang ing têmbe wingking lan ing samangke, bukwit, bangsaning gandum, ingkang samangke dados têtêdhan ingkang prêlu sangêt, punika wiwit kêlimrahipun katêdha, inggih ing abat samangke kemawon.