Salah sawijiné dampak saka konsèp iki ya iku manawa prabédan antara "tradhisi" lan "modèrnitas" kerepé uga bahan rékayasa. Konsèp iki "rélévan banget tumrap ing inovasi historis sing bisa diarani mutakir, 'bangsa' lan fénoména kagandhèngé kaya ta: nasionalisme, nagara-bangsa, simbul-simbul nasional, sajarah lan liya-liyané." Hobsbawm lan Ranger uga mènèhi komentar ing "paradoks sing anèh nanging bisa dingertèni: bangsa-bangsa modhèren lan kabèh tètèk bengèké lumrahé ngeklaim manawa kabèh iki asalé ora saka jaman mutakir, nanging saka jaman "baheula" lan muncul kanthi alami, ora diyasa. Dadi komunitas-komunitas manungsa sing alami lan ora mbutuhaké définisi liya saliyané rasa percaya-diri." Dampak liyané iku manawa konsèp kaaslian utawa "otèntisitas" uga dadi ora pasti.