[...kang] sade tuwin ingkang nêdha, punika sami nandhang dosa. Tiyang nêdha daging sisaning kurban, dados anggènipun amêjahi wau botên saking badhe adamêl ecaning raosipun, punika dosanipun botên agêng. Sadaya daging sanèsipun sisaning sêsaji, punika tamtu saking amêjahi. Pramila tiyang sae botên purun nêdha daging, ing dunya punika botên wontên aji ingkang agêngipun angungkuli ajining gêsangipun, pramila tiyang tansah ngatingalna wêlas asihipun dhatêng gêsangipun saliring dumados, ingkang kados wêlas asihipun dhatêng gêsangipun piyambak. Satriya kenging nêdha daging sangking anggènipun babêdhak, amargi kangge rumêksa ing gêsangipun piyambak, dados adil kemawon tumrap ingkang mêjahi utawi pinêjahan, amargi ingkang mêjahi kêdah pinêjahan, karma badhe amangsulakên pandamêlipun piyambak § ingkang pinêjahan punika kewan ingkang mêjahi kewan sanèsipun. Katrangan saking ingkang anjawèkakên. Sêpi ing kabêngisan punika agami ingkang luhur piyambak. Botên isi watak bêngis, punika luguning mangrèh pribadi, botên bêngis punika pawèwèh ingkang agêng piyambak, kasutapan ingkang mulya piyambak, utawi pangwasa kang luhur piyambak, inggih mitra kang luhur piyambak, kabêgjan agêng piyambak, kasunyatan kang agêng piyambak, utawi piwulang ingkang luhur piyambak. Pawèwèh wujud punapa [pu...]