Ing sawênèhing tiyang ingkang nindakakên lampah riyalat wau sok kathah ingkang kalèntu ing panganggêp, dhokipun dhatêng anggêp gugon tuhon, têrangipun makatên: kulinanipun tiyang nglampahi riyalat punika manggèn wontên pakuburan, sangandhaping kajêng agêng, candhi-candhi, sela agêng tuwin sapanunggilanipun, môngka tumindakipun wau kanthi dipun sranani lampah ngêngirangi nêdha utawi tilêm, anandukakên kalêpasaning pambudi, pramila inggih sok katurutan punapa ingkang kaèsthi, kados ta: kêpengin sugih (kados cariyos ing buku Sarimulya wêdalan Bale Pustaka), kêpengin mindhak pangkat, laris sadeanipun, kêpengin angsal bojo ayu tuwin sapanunggilanipun, kalêksanan. Ingkang makatên wau sok kaanggêp manawi ingkang sagêd anuruti panêdhanipun punika ingkang ambaurêksa kuburan, kajêng agêng utawi candhi wau. Pramila panggenan ingkang kangge papan tirakat wau lajêng pinuja-puja, pinundhi-pundhi, saking tumularing pawartos lajêng kawastanan pundhèn. Rèhne sampun nate nuruti panêdhanipun tiyang tirakat ing ngriku, sabên dintên Sênèn utawi Jumuwah Lêgi, cêkakipun sabên dintên ingkang katamtokakên asring dipun wilujêngi tuwin dipun kurbani potong gurung menda utawi lêmbu, apêsipun ayam. Lo ingkang makatên punika rak nama ambucal bôndha ingkang tanpa tônja, têmah anambahi kaborosan.