nalika kita namung ngangge mripat kita piyambak. Patraping prasetyan punika. Ayub mabeni pamanggih punika. dhumateng Gusti. Minangka ”Sastra Hikmat” ing satengahing ”Sastra Ibrani”. dhuhkita. Kitab punika mbongkar pamanggih ingkang sampun limrah bilih panandhang minangka mligi karana kalepataning manungsa. Kitab Ayub medharaken gegambaraning sesambetan ing antawisipun manungsa lan Gusti ing satengahipun panandhanging gesang manungsa. kalebet gegambaran bab swarga. Kitab punika ngajak manungsa masrahaken dhiri. Ayub yakin bilih Gusti Allah ingkang dados Jurupanebusipun ingkang Gesang. Lumantar bab teodise (kaadilaning Gusti) punika. tanpa kajarag. cakrik ingkang mirunggan ing Kitab Ayub pinanggih ing pangertosan bab pamanggih teologis ngengingi panandhanging manungsa lan panguwaosing kaadilanipun Gusti (teodise). mila boten samesthinipun nampi ganjaran paukuman lan kasangsaran punika. Nanging Ayub rumaos boten nindakaken kalepatan dhumateng Gusti. Kitab Ayub punika ngandharaken babagan rumaosing manah ingkang sarwa ringkih lan asoripun manungsa (kesadaran masokis) dipun aben ajengaken kaliyan panguwaosing Allah ingkang tanpa pepindhan (sadistis).kapitunan. Ayub ngendika bilih leres menawi tiyang nindakaken kalepatan. tinimbang karemenan. lsp. boten tumuju dhateng ’kamaremanipun’/’maremaken pangalihipun’ Gusti. kauntungan. ingkang ngendikaken bilih ”saged kemawon tiyang kadosdene Ayub. ingkang dipun sekseni ing gesangipun piyambak. temtu bakal mbelani piyambakipun. Kanthi alus sanget. Kitab Ayub ngumandhangaken lan nandhesaken pangajabing (tuntutan) prasetyanipun Gusti. Kanthi mekaten. kapitunan. gegambaran kita ngengingi Gusti Allah lan sadhengah bab ingkang magepokan kaliyan bab Gusti Allah. Pasamuwan ingkang kinasih. Ing wusana. Peranganing waosan I kita punika nyariyosaken wangsulanipun Ayub tumrap pemanggihipun Bildad. kadhang kala dados lepat. Pepujen kita dhateng Gusti ugi saged dados ’blero’ nalika pepujen kita punika namung ing satengahing kemaremanipun kamanungsan kita kemawon. tanpa syarat. nindakaken prekawis ingkang awon lan pantes nampi paukuman saking Gusti”. Kados-kados Gusti namung pantes pinuji ing kala pepinginaning kamanungsan kita kasembadan. temtu bakal nampi ganjaran jumbuh kaliyan tumindakipun. Mila boten eram menawi kathah ing antawisipun kita kirang saged nampi panandhang. inggih punika pasrah dhiri