[...lasipun,] dêstun amung kagêm sadiyan manawi wontên pêrlu praja ingkang agêng ingkang dadakan, badhe kathetheran, pêrlu ingkang agêng punika upaminipun kangge nambak bêbaya, bêbaya pacêklik, utawi bêbaya kasangsaran, punapa bêbaya sêsakit, sampun kalampahan salêbêtipun jumênêng dalêm wau wontên bêbaya bêna agêng, ingkang ngantos ngêlêbi jarambah ngandhap ing dalêm agêng (prabasuyasa) nalika taun Jimawal, ôngka: 1789, têlasing kagungan dalêm arta kathah sangêt. Ananging para pangeran saha nayaka wau badhe caos unjuk sami ajrih, amargi botên wontên ingkang kangge, wêwaton ingkang langkung kumawi ingkang sagêd angêndhihakên kaparêng dalêm, inggih punika wêwaton wajibing panjênêngan dalêm nata tansah mili dananipun bèrbudi, andamêl têntrêming manahipun kawula sami padhang ulahing kasuksman. Ing wêkasan namung kandhêg wontên wiraosan kemawon.