2. Ambabar sukarênaning karsa. Inggih punika, adamêl saha nuruti dhatêng pakarêmaning manah ingkang kalajêng-lajêng, botên mawi ukuran dhatêng kawontênaning badanipun, upaminipun tiyang gadhah pamêdal sakêdhik, nanging ingkang dipun kajêngakên sagêda kasêmbadan ingkang dados sêdyaning kamelikanipun. Ingkang makatên punika punapa inggih sagêd kalêksanan, sanadyan sagêda inggih kanthi rêkaos. Mila botên prayogi kalajêng-lajêngakên, mindhak kêkathahên ing panalôngsa.