Penulisé kitab wertasancaya ya iku Empu Tanakung, urip ing jaman akhir praja Kadiri. Kitab wertasancaya ya kena diarani kitab Cakrawaduta kang duwèni teges ya iku : “menthok si utusan”. Jeneng iki jumbuh karo isi karangané, Isiné karangan ya iku nyeritakaké putri saka bangsawan sing uga nduwéni bojo saka kalangan bangsawan, kekaroné urip setahun sasuwené lan bebojoan lan ora tau pisah. Ananging sawisé iku sing lanang lunga kanggo golèk ilmu babagan seni syair. Uga dientèni suwé kok ora bali-bali sing wadon krasa goréh ing manah, sabanjuré dheweké golék hiburan ing taman, ora malah seneng nanging malah kèlingan pangangen-angen bojoné. Pungkasané si putri mandeg lan golèk pangiyupan amarga udan. Sawise udan wis mari dheweke weruh ing taman ana ménthok sing lagi bebojoan ing banyu tilak udan. Nglangi mrana mrene lan munggah saka banyu mara menyang lemah kang asat lan kekarone dudohake swarane sing pancen apik, agawe si purtri trenyuh wayah ngrungokake, saya suwe si putri tambah kelingan bojone sing wis lunga lan urung bali.Banjur kekaroné methok marani putri bangsawan gara-gara keprungu swarané. Ing sajroning bingungé dhéweké ora sadar bengok “mrénea.. mrénea menthok..!” ora nyana menthok kekaroné iku mau langsung mara ing papan panggonan putri bangsawan iku maul an kandha yen to menthok iku mesakaké marang putri kasebut, krana nyawang pasuryané putri sing susah banget. Banjur putri kasebut ngutus menthok kekaroné kanggo nggoleki bojone sing ora mulih-mulih, menthok kekaroné iku mau langsung mangkat nggoleki bojone sang putri. sawetara golek golèk jebul bojone sang putri ana ing salah sawijining panggon pulau lan lagi nggawe kitab,weruh kaya ngono si menthok kekaroné langsung kandha marang bojone si putri babagan kahanan sang putri. Banjur sawisé ngrampungaké yén gawé kitab joboné putri langsung mulih sinambi diterake dening menthok-menthok lan nemoni putri.