ora kagungan sanak sadulur kajaba mung putra siji, môngka banjur dicolong dening wong alasan, lan manèh sawise sariramu anggolèki nganti pirang-pirang taun, banjur mirêng swarane, amriksani rupane, sarta wuninga yèn bocah mau wis diwasa, nanging sariramu ora bisa mitulungi marang kang putra kang kok impi-impi nganti pirang-pirang taun lawase iku, sarta kang arêp kok belani nganti tumêka ing pati, nanging sanalika banjur ilang kuwanènmu lan katrêsnanmu marang kang putra mau, mung marga wêdi marang swarane wong-wong alasan kang padha nêpsu iku. Sariramu mung banjur anggalih: oncatana bêbaya iki, supaya aja nêmahi tiwas. Sariramu bisa anggalih dhewe, yèn wong kang kaya mêngkono iku wong jirih, kang bisa katulungan uripe, sarta manggon ing padununganing bôngsa liya kang uga padha jirih-jirih, pirang-pirang mil dohe saka panggonane anake mau.