Sarèhning awisan wau namung tumindak wontên ing Surakarta tuwin Ngayogyakarta, tuwin kêncênging awisan wau kala jaman rumiyin, mila pinanggihipun wontên ing sajawining nagari kêkalih wau sumêbar sangêt. Awit, kajawi botên wontên awisan, ing salugunipun bangsaning sinjang parang-parangan punika pancèn sae, umumipun dipun rêmêni ing tiyang. Ewasamantên tumrap raosipun bôngsa Jawi, mangangge sinjang parang-parangan sowan dhatêng pangagêng, taksih wontên raosipun rikuh.