Kanggo plantaran (transfer) ilmu supoyo iso dicak-ake ugo karo Palgunadi, Palgunadi gawe omah sing singidan nang tengah alas Sokolimo. Lan saben dinane kanthi sesingidan Palgunadi nginceng panggonan gladhen. Kanggo luwih terang trewocone, Dewi Anggraini nyathet lan ngiling-eling wejangane Durno, lan bengine Dewi Anggraini marani omah singidane Palgunadi supoyo iso ngecak-ake maneh opo sing diwulango Durno. Katon Dewi Anggraeni lagi menthang gendhewo, nggladhi manah ing tengah alas Padhepokan Sokolimo. Katon endah lan sulistiyo banget Dewi Anggraeni iki, mulo ora gumun kabeh pawongan Padhepokan Sokolimo kepincut klawan ayune, ora kejobo Arjuno. Supoyo luwih giras, Palgunadi ngongkon punggowo pribadhine, nggawe Reco Durno, kanthi suworone Dewi Anggraini sing ethok-ethok dadi Bopo Durno, Palgunadi ngecakake ilmu manahe soko Pandito Durno. Ora kroso telung taun Palgunadi nggladhi panah neng alas Sokolimo kanthi pitulungan Reco Durno lan swarane Dewi Anggraini. Kabeh coro lan keprigelan manah wis dikuwasani, mulai manah tekan cedhak nganti adohe sewu genter, mowo panah siji nganti pitu mesisan, kabeh mancep neng papan titian pas tengah. Ing sawijing dino, poro pandhowo podho mbedhag kewan ing alas, Arjuno, Puntodewo lan Bimo, Arjuno mbedhag kewan neng alas dikancani karo asune. Ing sawijining panggonan asune Arjuno ucul lan ujug-ujug mlayu nggendring nang alas roban…… ora dinyono asu kuwi mambu panggonane Palgunadi. Palgunadi sing wektu kuwi lagi nggladhi manah, ngeti lan manah asu sing njegog mau sing adohe wantoro sewu genter. Asu mau langsung mati kenek panahe Palgunadi. “lho sopo sing manah asuku iki” kandhane Arjuno karo setengah ngamuk. Katon asune Arjuno mati kanthi nggegirisi. Ilate sing njeggok mau kencepan panah pitu sak panggonan, sak naliko asu mau mati. Sopo pawongan sing kurang ajar wani matine Asune. Soko kadohan Palgunadi sing ngerti, asu mau tibake duweke Arjuno gagih-gagih mlayu soko panggonan kuwi. Poro Pandhowo banjur marani kiro-kiro soko papan ngendi,panah mau asale. Ing sawijining panggonan Poro Pandhowo lire nemokake papan padunungan kang wis lagi wae ditinggalake pawongan sing mbok menowo manah asune mau. Ing omah singidan mau, Pandhowo lagi mangerteni ono papan sing digawe nggladhi manah. Katon akeh panah sing mancep ono ing papan titian lan ono recone Bopo Durno.Kocap kacarito Arjuno matur marang Durno, menowo asune lagi wae dipanah karo pawongan sing nyolowadi pas ilate asune nganti pitung panah, sak naliko asune mati. Lan sing nganeh-anehi maneh papan mau koyo palagan gawe nggladhi manah, lan sing luwih nggumunake ono Recone Bopo Durno neng kono. “Kinten-kinten sinten pawongan ingkang wonten mriku Bopo Durno… menopo si Pal….,” “Hus… ojo ditutuake... ojo duwe prasangko sing ora-ora,” selake Durno. “Ngapunten Bopo…nanging kinten-kinten sinten.. ingkang saged manah ingkang tebihe sewu genter lan pas kenging lathine segawon kulo” “Mengko sing manah lak keno wadine dhewe,”wangsulane Durno sajak wicaksono. “Mekaten nggih Bopo…. Kulo namung miturut wejanganipun Bopo Guru” pungkasane Arjuno, karo sik mikir sopo pawangan sing tego lan manah asune soko kadohan. Bengi kuwi Dewi Anggraini koyo biasane, tumuju neng omah singidane Palgunadi, ing tengah dalan Dewi Anggraini diparani karo Palgunadi. Palgunadi crito kedadean mau awan