durung wancine disêmbah, kuwi idham-idhamane: sêmbah dhodhok kudu diinglangi,diilangi. awit wis ora mathuk karo jamane, nanging barêng wis dadi astèndana, ana lurah bawahe nyêmbah, gagasane banjur owah sasêtrip: lho, kok enak, lho, kok lèkêr, kok nikmat. Barêng dadi wêdana, ora mung lurah bae, nanging priyayi-priyayi cilik, hèlêp tumêkaning mantri iya padha nyêmbah, kuwi owahing gagasane banjur têkan rongpuluh sêtrip bae: wah, gandême, wah, sêgêre. Suwe-suwe banjur kulina disêmbah ing priyayi-priyayi sing luwih èndhèk pangkate timbang salirane. Wusanane nèk ana priyayi liya sowan sing ora nyêmbah, panggalihe banjur ora rêna, banjur tansah kêgubêl ing amarahe, satêmah wêtune dhawuhe, utawa manèh pangandikane ora [o...]