ing batos kula: E, sida kojur, têka banjur ambukak wadi. Awit sajatosipun, nalika kula taksih sêkolah wontên ing plêdhingsêkul, manawi nuju ngawontênakên têtingalan ringgit tiyang, saking brêgasing wujud kula, kula asring kapurih jumênêng dados: Pandhita Durna. Tangkêbing para prayantun ingkang makatên wau, andadosakên bingahing manah kula, awit amracihnani, bilih panggalihanipun sami sumrambah, sarta anêtêpi kapriyantunanipun, têgêsipun: sagêd angecani dhatêng sasami, lan anguningani, bilih priyantun punika kangge tiyang kathah, dados sanès kosok-wangsulipun. Botên kok angêdir-êdirakên: aku kiye priyayi tur gêdhe, sabên uwong kudu ngurmati nyang aku.