Kantun nyuraos bulus jimbung, punika inggih lugu candhala panyamah (ngasorakên) cêkakipun wontên tiyang sugih dumadakan gadhah sêsakit bêlang, watakipun tuwin lampahipun ugi awon, punika sok dados raosan: wong pasugihane bulus jimbung, suraos nyamah, sabab bulus ing Jimbung, baku bêlang-bêlang sayêktos, punika saking kawakipun, pramila agêngipun ugi angedap-edapi. Dados pasugihan bulus jimbung maksud dhatêng kêkiyasan. Dene wontên kojah: nèk sakarat gulung koming nyang pacêrèn, punika maksudipun: tiyang ingkang botên limrah tiyang, manawi pêjah nistha, botên linayat tiyang ingkang para luhur utawi tôngga têpalih. Gampilipun asring dipun gulawênthah mawi kuli, sabab botên wontên tiyang wêlas (sudi). Dene wontên kojah samôngsa bêlang sampun dumugi ngirung, punika cariyosipun sampun mangsanipun badhe kairid dhatêng ing Jimbung (cêlak kitha Klathèn). Iyak punika andupara sangêt, cêkakipun makna: pangala-ala ingkang sangêt.