hawaning srêngenge. tinimbang karo liya-liyane. barêng wus ana kono yèn ing môngsa adhêm. ora kaamèrên ora kapupulên. mulane wêwatêkane padha rupak-rupak. dene têtakêrane ngumur kacèke iya ora akèh. wêwatêkane dumadi ing tanah kono mau iya isih anuhoni katêmênane. ananging kang kêna tinonton ing akèh amung yèn wayah bangun esuk. sapanunggalane. apadene amimbuhi daya pikuwating manungsa. ingatase ngatas angin kang sisih lor. yèn ing atas angin lor adhême amung kalawan sarining tirta kamandhanu. iku wahanane adhêm. dene kang padha dumadi ana ing kono jiwane tansah amèr. môngka pêdhut utawa ampak-ampak iku manawa kêna dayaning srêngenge padha kawawa amèr. arang pupule. kanêpsone iya cêpak-cêpak. dene kang kasar diarani ampak-ampak utawa pêdhut. wêkasan dadi bodho. apadene êmpaning karsa wus tumangkar sawatara. pratelane mangkene.Dene sagotraning tanah samadyapada kang sisih lor dhewe. Mungguh sarining bumi kang padha cêcampuran iku. pupuling pêdhut lan ampak-ampak. êmpaning karsa padha tumangkar. kang sarta sato kewan. ewadene umur-umurane dawa-dawa ing atas angin ing lor. iya iku kang diarani jaladara utawa mêndhung. sarta daya bantêring maruta. awit atas angin kidul. karo umur-umurane manungsa ing atas angin kang kidul dhewe. ing jaman ngarcapada sadaya. dene sakiduling bumi iku wahanane dumadi iya padha bae karo antaraning madyapada kang sisih lor. iku luwih ananing dumadi iya mèh padha bae karo ing atas angin kang sisih lor. ing Mamênang têmbungipun makatên. yèn mangkono lêpasing kabudidayan iku saka antaraning adhêm lan pêpanas mau amèr pupule jiwa tansah sêdhêng. barêng banyu wus kakênan dening daya panggèndènging pêdhut lan