Dupi sampun linilan, Dèwi Sawitri lajêng andhèrèk ingkang raka dhatêng wana. Sang dèwi tutukipun mèsêm, nanging ing batos sangêt sumêlang, samargi-margi tansah mriksa kêkajêngan asri ingkang kapencokan pêksi mêrak. Sang Satyawan ngandika dhatêng ingkang rayi kalihan mèsêm: mara dulunên yayi, tlaga kang padha kêbak banyu bêning kae, sarta kêkayon kang padha abyor kêmbange iku. Nadyan pangandikaning ingkang raka wau kalihan têmbung manis arum, saha ngatak supados ningali asrining sêsawangan ing wana, nanging sasang. dèwi sampun botên tumingal sanèsipun, kajawi amung maspadakakên [maspa...]