kakange. Dhèwèke pintêr maca lan nulis. Sarèhning Mangun iku sêdulur tuwa, mangka umure kacèk akèh lan kabèh-kabèh sing ngrampungi dhèwèke, mulane Karsiman ora tau wani mênggah apa sing dikarêpake dening kakange. Barêng Karsiman krungu têmbunge Mangun kaya kang kasêbut ing dhuwur, dhèwèke bangêt kagète sarta banjur calathu mangkene: "Aku krungu omonging wong, kakang, jarene saupama wong arêp ngêpèk sêdulur iku kang anduwèni laku apik. Ing mangka kabar-kabare Sastra lan Parta iku dudu wong kang bênêr-bênêr, lan adat kêlakuane ora kêna diarani apik. Ananging kakang iku luwih tuwa, luwih mangêrti, mêsthine ya ora milih wong sêmbarangan bae. Yèn pangrasane kakang wis bênêr, ya mangsa bodhoa, aku ora wani ngalang-alangi karêpe kakang.