Irah-irahan pokok saka karyané Dewey iku kapitayan kang gedhé marang dhémokrasi, mligi ing babagan pulitik, wiyata, utawa komunikasi lan jurnalisme. Kaya kang dikandhakaké Dewey dhéwé ing taun 1888, nalika isih ana ing Universitas Michigan, "Dhémokrasi lan étikah idhéyal kamanungsan kanggoku iku padha". Kondhang amarga advokasiné tumrap dhémokrasi, Dewey ngaggep rong anasir pokok—pamulangan lan brayat sipil—dadi rembug gedhé kang butuh kawigatèn lan rékonstruksi kanggo njurung kawruh èkspèrimèntal lan pluralitas. Dewey negesaké yèn dhémokrasi kang wutuh kudu diéntukaké ora mung saka pungutan swara, nanging uga saka mesthèkaké yèn ana panemu umum kang kagatra wutuh, kalakokaké kanthi sesambungan antaraning warga, nimpuna, lan pulitisi kang kajibah tumrap paugeran kang dipilih. 