[...man,] kacariyos punika tilas gêdhong arta ing nalika jaman nagari Kartasura, ingkang ngrêksa nama Kyai Karawêlang, kados ingkang kasêbut ing sêrat kidungan, makatên ungêlipun: ing Dhahrama Karawêlang kang rumêksa, têtiyang ing ngriku kathah ingkang dipun sumêrêpi, awujud sawêr ulêsipun cêmêng ponthang pêthak. Bilih sumêrêpipun wau pinuju wontên salêbêtipun griya, wujudipun sawêr alit sarta cêlak, nanging manawi sumêrêpipun wau wontên ing kêbon, dhadhah, tuwin wontên ing margi, katingal sawêr agêng tur panjang, nanging tutut botên nate purun ganggu damêl dhatêng tiyang. Cacriyosanipun tiyang ing Dhahrama lèr, wontênipun pasitèn wau taksih bêra, sarta mungkruk piyambak, dèrèng sagêd sami kalihan kiwa têngênipun, amargi botên wontên tiyang ingkang purun (wani) anggarap maculi, utawi nanêmi têtanêman, dening mambêt ilu, inggih punika: kintên-kintên sampun 20 taun laminipun, wontên tiyang kalih andhudhuk lêmpung pasitèn ngriku, parlu kadamêl gêndhèng, tiyang kêkalih wau botên dangu sami nandhang sangsara, ingkang satunggal lumpuh, satunggalipun wuta. Lajêng kintên sampun tigang taun sapriki wontên lare jalêr nama Surip, umur 18 taun, anakipun Wôngsamilun, ing Dhahrama gêdhong, maculi salèripun cakêt siti pungkrukan wau, badhe dipun tanêmi pohung, dèrèng ngantos rampung Surip nandhang sakit lajêng ajal, tiyang sêpuhipun sarêng mangrêtos bilih ingkang dados jalaran sakiting anakipun, ngantos dumugi ajal wau, saking anggèning maculi siti salèr gêdhong, sanalika mêdal nêpsunipun, malah lajêng maculi siti gêdhong wau, inggih lajêng nandhang sangsara sakit botên dangu lajêng ajal, dumugi sapriki siti pungkrukan wau angkêr, taksih dados piandêlipun tiyang ing ngriku.