Gambaranipun kados sampun kêtingal, tiyang anèm manawi nuju sakit, punika manawi nuju dipun tuwèni ing tiyang ingkang prênah sêpuh, raosing manahipun lajêng kêpêksa nindakakên tatakrama, dados salêbêtipun sakit wau, manahipun nama kêrèh, ingkang makatên punika sanadyan botên cêtha, nanging tamtu wontên raosipun ingkang nuwuhakên botên sakeca, dening kêlungsur kamênanganipun. Beda kalihan manawi ingkang sakit tiyang sêpuh dipun tuwèni ing tiyang anèm, ingkang sakit rumaos taksih têtêp mênangipun, ingkang sami têtuwi, tumrapipun ingkang sakit rinaos dados kasênêngan, wêkasan andayani dhatêng ènthènging sakitipun.