Dhuh, gusti pêpundhèn kula, Prabu Wladhimir, mugi-mugi krêsaa paring samodra pangaksama dhatêng kula tuwin anak-anak kula sadaya, dene kula kumapurun dumrojog tanpa larapan ngadhêp ing ngarsa panjênêngan. Dene wigatosing sowan kula punika botên sanès namung nyuwunakên ngapuntên dhatêng gusti kula sang prabu mênggahing dosanipun semah kula pun Solowe. Sadaya mas picis donya brana kula, kula bêkta mriki prêlu badhe kula caosakên dhatêng panjênênganipun sang prabu, nanging kaparingna wangsul semah kula tuwin bapakipun anak-anak kula punika. Kula sagah prasêtya dhatêng ngarsanipun sang prabu, bilih salajêngipun semah kula botên-botênipun badhe ngarubiru malih dhatêng têtiyang ingkang sami langkung ing margi ingkang anjog dhatêng Kiyèf punika, makatên ugi kula sadaya botên badhe dêdunung malih wontên ing griya ing sanginggilipun wit agêng pitu punika. Cêkakipun, kula sadaya badhe manut miturut sadaya dhawuhipun gusti kula sang prabu, manawi semah kula pun Solowe punika dipun luwari kemawon. Mugi kula aturi mriksani, kathahing maspicis rajabrana ingkang badhe kula aturakên ing ngarsanipun sang prabu minôngka kangge panêbusipun semah kula. Kula aturi anguningani piyambak, o, pêpundhèn kula, mênggah isining kanthongan-kanthongan punika, sanadyan kalêmpakaning maspicis donyabrana ing tanah Indhu pisan, kintên-kintên botên badhe ngungkuli pangajinipun rajabrana ingkang badhe kula caosakên dhatêng ngarsanipun sang prabu punika. Minôngka gêntosipun panyuwun kula ngêmungakên wangsulipun semah kula punapadene bapakipun lare-lare punika.