Sarêng lare mindhak agêng, sagêd mlampah, wiwit sagêd ginêman, clewa-clewo, saya agêng bekanipun awit sampun mangrêtos bilih dêdamêlipun: tangis, ampuh sangêt, sagêd anggègèrakên tiyang sagriya, sadaya suyud dhatêng piyambakipun, lah kadadosanipun bilih lare wau nêdha dolanan lajêng ringik-ringik. Ibu utawi êmbanipun gupuh ngladosi, awit sampun sumêrêp watêking momonganipun: yèn ora dituruti masthi nangis.