[...nging] nêdha daging. Dhawuhipun Sang Bisma, prakawis punika sampun kacariyosakên ngantos angandhar-andhar wontên gêgêlaranipun Sang Bisma, dene pamanggihipun manawi tiyang botên nêdha daginging punapa kemawon, punika prayogi sangêt. Manu ngandika, bilih tiyang botên nêdha daging utawi botên amêjahi titah gêsang, utawi botên akèn amêjahi, inggih punika mitranipun sadaya dumados. Sujanma ingkang makatên botên sagêd kasangsaya dening titah, piyambakipun badhe angraosakên kamulyaning pinitados dening sadaya titah gêsang, punapadene badhe angraosakên nikmating karuntutan saha wêwatoning adil. Maharsi Naradha ingkang ambêkipun adil ngandika, manawi tiyang nêdya adamêl wêwahing dagingipun piyambak sarana nêdha daginging titah sanèsipun, badhe manggih pakèwêd warni-warni, --- tiyang ingkang nêdha daging sarta kangge angagêngakên pamêdalipun sarana pandamêl makatên, anggènipun mangudi dhatêng saliring Wedha, sarta anggènipun adamêl sêsaji, punika sakêdhik sangêt wohipun. Bilih tiyang sampun priksa raosing daging, têtela rêkaos badhe acêgah daging. Têtelanipun botên gampil tiyang ingkang makatên wau anggènipun badhe anêtêpi sêsanggêman bab acêgah