Garèng: Dadi nèk mêngkono ngêdêgake kopêrasi kuwi kêna diarani andilat idu sing wis dikêcohake, awit tumrape bôngsa Jawa wiwit kuna makuna cara nyambut gawe bêbarêngan utawa nyambut gawe kanthi rukun lan guyub, kuwi wis ditindakake, kaya ta: yèn arêp anggarap sawah, tandur, panèn, ngêdêgake omah lan sapiturute, kuwi ora prêlu ngêtokake pethelan, kônca-kancane mêsthi banjur grudug padha rêrewang, ya iku sing diarani: tulung-tinulung sambatan. Ing desa-desa kaya ngono kuwi isih kaprah tumindak. Rak mung ing kutha bae, arêp apa-apa kudu ngêtokake dhuwit, tur anggone narima uikuwi. ya kudu nganggo: ngêmas-êmas. Apa manèh ana ing kutha sing gêdhe, ing Batawi upamane, dalasan arêp nyêmbahyangi jinajah bae, kudu ngêtokake dhuwit saripis.