Kocapa sakèhing wiji kang maksih padha tininggal ana ing alam sonyaruri, barêng padha kêna daya panggèndènge pramana têmah kawawa padha anjog, banjur padha manjing jumujug ing ngarcapada, sapraptaning kono wiji mau banjur padha umanjing sajrone guwa garbaning apsara apsari, ana ing kono kawawa sarupa kalawan pramana, barêng wus kataman dening panukmaning wiji, têmah sêmi tarubusing karsa kang marang sacumbana, ananging rikala wêtu iku patraping sacumbana amung kalawan cipta sasmita bae, rasaning cipta samsita mau,