Critakake pangalaman priangga iku luwih angèl tinimbang ndongeng. Yèn ndongeng iku ora perlu abot anggoné mikir lan wedi salah, nanging caritakake pangalaman ora kaya mangkono. Critakake pangalaman iku perlu ngeling- ngeling lan milih salah sijiné pangalaman, banjur diandharake ana ing ukara- ukara kang urut. Lumrahe, wong kang ngrungokake carita iku seneng yèn dicaritani carita kang lucu, dramatis, aneh, utawa nyengsemake ati. Mula iku, wong kang carita anggoné caritakake pangalamane kudu kreatif ngrekayasa supaya caritane luwih menarik lan nyengsemake ati. Saliyané iku, anggoné carita kudu gatekake tata kramane basa.