Mas Danasatata saking pangandikanipun sampun narimah, dèrèng nate dipun alêm ing tiyang, anggêripun botên dintên dipun sêngiti agêngipun kaewanan ing kathah. Lah punika saking pamanggih kula èwêd mas, bilih sampeyan dipun sêngiti ing kathah, sabab botên wontên tiyang ingkang badhe sagêd mastani watêsing kathah, [...]Tidak terbaca. nipun kathah akalihan botên kathah, amung satunggal. Bilih sampeyan dèrèng gayuh pitêmbungan kula wau, ing mangke badhe kula têrangakên malih, wontên guru satunggal pitakèn dhatêng muridipun, bilih tiyang buthak punika kêdah anggadhahi rema pintên iji, murid botên sagêd mangsuli, tumuntên gurunipun pitakèn malih makatên. Yèn wong mau anduwèni rambut satus iji, apa kêna diarani buthak, murid mangsuli, kenging, guru pitakèn malih, lah yèn satus iji, wangsulanipum murid inggih taksih kenging, sarêng sampun dumugi 200, pangraosipun murid sampun kêkathahên. Mila lajêng amangsuli, manawi remanipun ngantos 200 iji, sampun botên kenging kawastanan buthak. Môngka Mas Danasatata, nalika dumugi 199 murid taksih amastani buthak, sarêng kawêwahan satunggal malih punika pangraosipun sampun botên kenging kawastanan buthak. Panuwun kula mas, kula sampun sampeyan wastani sugih kojah, Danasatata kagungan piwulang rèh malih ungêlipun makatên. Panarima iku rasa kang ambungahake ati, wong kang wêruh ing panarima, iku anglakoni wajibe, lan sinihan ingakèh, muradipun pitêmbungan makatên punika saèstu sae, ananging punapa sampeyan sampun tandhingakên akalihan lêlampahanipun jaman sapunika, têmbung panarima wau kêdah sampeyan pêndhêt têgêsipun ingkang lêrês, botên ngêmungakên panarima sampeyan kemawon, dene botên dipun sêngiti ing akathah, kawuningana mas, têmbung panarima ing jaman sapunika sampun sirna, meja punika inggih sampun narimah dados meja, botên wontên panggrundêlipun sakêdhik-kêdhika, anggènipun kapêsthèkakên botên sagêd wicantên inggih sampun narimah, wangsul sampeyan yèn botên narimah kemawon ing atasing samukawis ingkang ginantungakên ing sarira, punapa badhe grundêl mêmancèni tapêl adaming manusa, ananging kula dèrèng manggih tuladanipun, dene tiyang ingkang sumêrêp dhatêng panarima punika sinihan ing akathah, dene Radèn Panji Puspawilaga ingkang sampun kalêbêt pujôngga, mêksa botên narimah dipun waoni ing Wignyapanitisastra, mila botên patosa prayogi dene sakathahing tiyang sami narimah, sampeyan piyambak kula pêthèk taksih dèrèng narimah, kayaktosanipun sampeyan punika taksih ngupados arta, ngupados kawruh, ngupados amal kadonyan sapanunggilanipun. Pangraos kula piyambak tiyang ingkang sampun narimah punika sampun botên ngupados punapa-punapa malih, ngêmungakên panarima, kula mugi sampeyan têrangana sajatinipun tiyang narimah. Pangandika sampeyan mas, yèn botên gadhah pamurih, angalêma kucing, sêgawon, tuwin kuldi sampeyan, sabab botên gadhah ingon-ingon kewan wêrni tiga punika, pangandika wau anelakakên yèn sampeyan dèrèng pisan-pisana gayuh êlidipun pitêmbungan kula, agalipun kemawon ingkang sampeyan sumêrêpi, alusipun botên katingal, wah malih anêrangakên yèn botên pisan kadunungan holansê idhe, taksih Jawi tulèn. Katitik saking wangsulan sampeyan bab babi sami jêmagar lêma-lêma, sapunika kula gadhah pamrayogi ing sampeyan. Buntutipun babi sampeyan punika prayogi sampeyan sabuni, manawi sampun tumuntên kaplajêngakên. Sampeyan ingkang anyêpêngi buntutipun. Pratingkah ingkang kados makatên punika kathah paedahipun ing atasing tiyang ingkang dèrèng kadunungan holansê idhe.