Kula nyariyosakên sêsêrêpan kula bab pananêm saha pigunanipun kalapa, sarèhning sampun têtela agêng paedahipun, pangajêng-ajêng kula supados dadosakên jalaran panggugahing manahipun para kônca siti amargi pasitèn salêbêtipun nagari Surakarta, saha ing dhusun-dhusun taksih kathah ingkang kenging katanêman wit kalapa, sami-sami kitri taun ingkang lumintu nipkahipun kados botên wontên ingkang nyamèni kados wit kalapa. Pakèl, nôngka, blimbing, manggis, durèn, jambu sapanunggilanipun, wêdaling uwoh amung sabên taun sapisan, sarêng kalapa mênawi sampun wiwit awoh ajêg botên kêndhat-kêndhat, kajawi bilih kaparag ing ama, utawi sawêg anglakani, punapadene sabab sampun sêpuh, punika kirang wohipun, makatên malih agênging pigunanipun, kenging kadamêl abêning olah-olah, sêkul, ulam, panganan tuwin kenging kadamêl lisah ingkang eca piyambak nama: kalêntik, punapadene kenging kadèrès