ing njobo rangkah Nusantoro, kanthi tujuan mogo-mugo kadang-kadang kasebut ing nduwur iso tansah eling lan tresno marang Deso Banyubiru sing kawastanan Bumi Perdikan Banyubiru sing diyasani dening Simbah Laksamana Sura Dipoyono salah sawijining Punggowa Senopati ing Kraton Kesultanan Demak duk kawuri.Lan ugo sak banjure Banyubiru di uri-uri maneh dening Priyo Gung soko Ngayojokarto Hadiningrat sing kawastanan Pangeran Joyo Kusumo sing katelah ing kene Kiyai Joyo Proyo utowo Mbah Kiyai Jo Proyo abdi dalem ugo pengikut setiane Kanjeng gusti Pangeran Diponegoro sing sesinggitdhan ing Banyubiru amarggo dioyak karo bangso Walondo sak pungkure perang Diponegaran.Ing jaman perang kamardikan Deso Banyubiru wis dadi pusat kekuatan utowo Tangsi ne Walondo ugo dadi pusat keramaian pasar Pecinan mulane ing kene penulis kepinggin ngajak karo kadang-kadang sutresno sing mapan ing njobo rangkah Banyubiru lan kadang-kadang sepuh ben podo eling nostalgia wektu enom ugo ngajak kadang-kadang mudo sing durung tahu krunggu beng poho ngerti lan tambah tersna lang bombong dadi wargo Deso Banyubiru,Wusono yen ono tembung-tembung sing ora pas lang gawe kuciwo ugo kurang bener penulis tansah njaluk