Petruk : Sing kaya ngono kuwi tumrape kowe iya ora kalêbu nalar babarpisan. Nanging kowe ora ngrêti, yèn saakèh-akèhe wong ana ing dunya ana bae sing ngrêgani bangêt nyang arum lan misuwuring namane, kang ora eman kelangan dhuwit, lan ora wêdi rêkasa utawa kangelan, anggêre jênênge misuwur bae. Malah ing Batawi ana wanita, lo, wanita, Kang Garèng, kathik garwane wong pangkat, kuwi tanpa wêdi kangelan utawa rêkasa, tansah arêp nyêngèl-nyêngèlake awake: pênthêlos, ana ing kene, pêthuthuk ana ing kana, plênuk, ana ing liya panggonan manèh, prasaksat tanpa nganggo tèdhèng aling-aling, kuwi karêpe ora liya mung supaya... misuwur jênênge. Lain tidhak. Hla, saikine kowe aja lali, Tuwan Nitisêmita kuwi bangsane wong dagang, nganakake sêtidhio banjur ngirimake unèn-unèn lan suwara apa-apa, kang bisa dirungu ing saindênging bawana, kuwi bênêr waragade mêsthi ora sathithik, nanging jalaran sabên-sabên tansah dibêngoki: ing ngriki sêtidhio Nitisêmita, apa jênêng Nitisêmita ora banjur kasêmurupan ing wong saindênging dunya, suwe-suwe apa ora banjur tuwuh pitakonan: sapa iki, Nitisêmita. Lawas-lawas iya banjur kawêruhan ing sadunya: Nitisêmita iku sudagar rokok krètèk. Saya akèh sing sumurup mênyang rokok krètèk Nitisêmita mau, apa ora saya luwih payu. Mara, ing wusana bathine Tuwan Nitisêmita apa ora sagajah abuh.