Mênggahing brakahing tanêman, punika kêrêp pinanggih saking botên kanyana-nyana, kados ta wontên lêlampahan satunggiling tiyang sugih, nalika jaman sugihipun botên pisan-pisan angèngêti dhatêng karang-kitri ingkang tuwuh ing pemahanipun, salaminipun tansah kêtunggul brah-brèh nindakakên lampahing donyanipun, dilalah sarêng tiyang wau dhawah ing kêmlaratan, mrika-mriki botên wontên ingkang dipun jagèkakên, wusana sawêg èngêt, bilih ing pakaranganipun wontên tanêmanipun kalapa tuwin sanès-sanèsipun, sampun tamtu kemawon pamêdaling karang-kitri ingkang nêmbe dipun èngêti wau lajêng suka munpangat, saha dipun tampi kanthi gênging panarimah.