Pangagêm utawi panganggènipun pasikon (wêdhung) manawi mangagêm basahan, tumrapipun abdi dalêm ugi manawi kampuhan, sanajan namung bêbêdan (prajuritan kêlanthungan) utawi minggah ing kagungan dalêm sitinggil, malêbêt ing sri manganti, makatên malih ing karaton, kêdah wêdhungan, kajawi abdi dalêm priyantaka bilih sowan Kêmis sasaminipun, anglêrêsi miyosakên upacara kaprabon dalêm (botên mawi wêdhung) tuwin abdi dalêm ingkang kawajibakên nganggar dhuwung (prajuritan) saha ingkang kawajibakên nyangkêlit sabêt, inggih namung mangangge punapa têmtunipun. Makatên ugi panganggèn wêdhung punika, sanajan wontên ing jawi kados ta: ing sasana sumewa (anglêrêsi miyos dalêm tinangkil) utawi wontên ing pasanggrahan dalêm, layat dhumatêng dalêmipun priyagung luhur utawi sowan jagong, ingkang karawuhan ing panjênêngan dalêm nata, para abdi dalêm ingkang sowan layat utawi jagong wau, kêdah mangangge wêdhung.