Dados têgêsipun manawi batosipun sampun mapan, kantun angawasakên dhatêng lampahipun, supados botên tuna dungkap. Ingkang asring nuwuhakên kawontênan ingkang botên prayogi punika ing sêrat Dewaruci kapratelakakên mawi têtêmbungan durgamaning tyas. Inggih punika wêwatêkanipun manungsa sakawan prakawis, sêpisan raos sêngit (haat) kaping kalih ngêmu pamrih, kaping tiganipun raos ajrih, kaping sakawanipun botên ngandêl. Punika sadaya kridhaning batos ingkang nuwuhakên kosèking kawontênan wontên ing kalairan. Mila durgamaning tyas 4 warni punika kêdah dipun kosokwangsul, inggih punika wêwatêkanipun manungsa ingkang nama katrêsnan, sêpi ing pamrih, kaprawiran utawi kawanèn tuwin piandêl.