Ora mêngkono watêking wong lumrah; kang didokok ngarêp mung kang dadi sênênging atine dhewe. Watêke gêthing marang kapintêrane wong liya; kandhane: kapintêrane dhewe wis ora ana kang ngungkuli. Dosane dhewe gêdhe didhêlikake, diumpêt-umpêtake aja nganti kawruhan (ing liyan); nanging yèn wong liya sing luput, sanadyan mung sathithik diuthik-uthik, dikobrak-kobrakake. Lan manèh, sênêng atine yèn ngingêtake wong liya kataman ing susah. Mèri marang wong kang nêmu kabungahan, digolèk-golèkake luput supaya tiba ing kasangsaran. Moyoki wong ngibadah kang luhur budine, ditrêka-trêka gawe kapialan. Nêsu bangêt yèn dicacat, bungahe ngêntèk yèn dialêm.