Ala bêciking jaran iku mungguhing wong Jawa saka unyêng-unyêngan kang luwih saka ing kodrate, manggon ora prênah iku diarani: ala, kang manggon prênah diarani: bêcik, yèn tinêmu ala sanadyan bêcik lambe atine sarta kapenak tunggangane wong gêdhe ora karsa ngagêm. Mung bôngsa sabrang akèh kang ora mraduli marang ciri-ciri mau, anggêre bêcik lambe