[...wah.] Manawi kasusahan wau sampun dhumawah, limrahipun inggih lajêng anggrundêl tuwin anggrantês, sanajan sampun têtela ing sumêrêpipun manawi prakawis punika botên kenging dipun gêtuni utawi tanpa guna dipun kaduwungi. Sanajan angêrêsa manahipun sarta angadhuh lan angêsah dipun kadospunapa, inggih ugi tanpa paedah, amargi kasusahan sampun dhumawah. Yêktinipun ingkang anggêgêring utawi mêrês gêsanging manusa punika botên liya inggih namung gêtêr lan mirisipun piyambak. Yèn namung amanah danguning kasusahan punika kemawon botên damêl sangsara sangêt, sabab kasusahan makatên botên badhe tumanduk ing salami-laminipun, tiyang nèm ingkang badhe lami gêsangipun, manawi dèrèng anggayuh prakawis punika, prasasat sinêngkakakên enggal sêpuh, sabab pêpêrih lan ngêrêsing manahipun kados anggege pêjah. Manusa ingkang botên angangên-angên badhe kadadosaning pandamêlipun, botên pisan kataman ing susah, manusa sampun nyumêlangakên prakawis ingkang dèrèng dhumawah, manusa sami anyumêrêpana bilih lêlampahan utawi pandamêl ingkang dhumawah punika tumusanipun ingkang sampun-sampun, milanipun [mila...]