Mênggahing tiyang anggèning migunakakên toya wau, sapisan kangge sarana angulah siti, salajêngipun ngantos sagêd mujudakên rijêki ingkang dados têdhanipun. Dados toya wau baku kangge ulah siti, awit sadaya tanêm tuwuh botên sagêd gêsang manawi tanpa toya. Mila tumrapipun para among tani anggatosakên sangêt dhatêng kawontênaning toya, tumrapipun toya manawi ngantos kêkirangan, sangêt andadosakên prihatosipun, sok wontên ingkang ngantos dipun labuhi pasulayan prakawis rêbatan toya. Mila bêgja sangêt tumrapipun jaman sapunika, para tiyang tani sampun sagêd angsal toya ingkang saking pambagening pamarentah kalayan adil, wontên ingkang sarana toya ilèn, inggih punika tumrap pasitèn ingkang cêlak kalihan ilèn-ilèn toya lèpèn, ing ngriku pasitènipun dipun wastani sae, awit nama botên kêkirangan toya. Wontên malih ingkang angsalipun saking toya wadhuk, inggih punika saking toya tandhon, punika tumrap pasitèn ingkang bakunipun pancèn saking kêkirangan toya. Beda kalihan kawontênanipun ing jaman kina, wontêning toya namung tansah dados rêrêbatan. Sapunika sampun têrang, bilih pigunaning toya ingkang kapisan, punika kangge têtanèn. Tumrap pêpilihanipun toya ingkang makatên punika namung waton anyêkapi.