Nalika dhèwèke isih nganthèk, isih mèlu wong liya, wis tau Martin kelangan bojo, tinggal anak lanang umur têlung taun. Pancène mono anake akèh, nanging anggêr bubar nyapih, mati, bubar nyapih, mati. Barêng têkan anak sing kari dhewe, bocahe urip, nanging êmbokne sing mati. Maune Martin duwe niyat, anake arêp dititipake adhine, sing wong wadon, luwês utawa pintêr ngopèni bocah cilik. Nanging barêng digagas-gagas atine ora mêntala: