Miturut dinas pariwisata Kotamadya Dati II Surakarta, wayang wong lair ing abad XVIII. Ingkang nyiptakaken inggih punika Mangkunagara I ingkang kadosipun dipunilhami saking seni drama ingkang ngrembaka ing negeri kilén. Wiwitanipun wayang wong dipungelar ing Surakarta, lajeng dipungelar ing Yogyakarta.[1] Wekdal sasi April 1868, nalikanipun Mangkunagara IV ngawontenaken khitanan putranipun ingkang asma Prangwadana lan Mangkunagara V wayang wong dipunsempurnakaken utaminipun bab pakéan lan pirantinipun.[1] Ing taun 1899, Pakubuwana X mbangun taman Sriwedari.[1] Wonten ing peresmianipun ngawontenaken pagelaran kesenian. Salah setunggalipun inggih punika wayang wong.[1] Wiwitanipun wayang wong punika seni tradhisional Jawa ingkang ekslusif, namung dipungelar ing keraton.[1] Ing taun 1902 wonten wayang wong ingkang ngrembaka urip komersial, kanthi nyadé karcis.[1] Wayang wong komersial ngrembaka lan puncakipun nalika wonten pakempalan "Ngesti Pandowo" ingkang dipunpandegani déning Sastrosabdo.[1] Miturut Winter lan Sastramiruda, wayang wong punika wiwitanipun dipungelar ing abad XVIII (±1760 M.), ingkang dipunpandegani déning Mangkunagara I.[2] Wekdal punika ingkang dipungelar namung lakon-lakon wayang purwa.[2] Sasampunipun punika pagelaran wayang wong wiwit boten subur, ananging ten Yogyakarta taksih wonten pagelaran wayang wong ngantos taun 1881.[2] Kanthi pambiyantunipun Mangkunagara V, wayang wong ngrembaka malih nanging taksih winates ing Yogyakarta lan Surakarta kemawon.[2] Pranyata kesenian wayang wong pikantuk sambutan ingkang saé saking masyarakat, lajeng tuwuh kathah pakempalan wayang wong.[3] Wiwitanipun taksih amatir, dangunipun dados profesional.[3] Pakempalan wayang wong ingkang moncér, kados Wayang Wong Sriwedari saking Surakarta lan Ngesti Pandawa saking Semarang.[3] Wayang wong Sriwedari nggadhahi jasa ingkang ageng, inggih punika ndherék nglestarékaken budaya bangsa, kados seni wayang wong, seni tari, seni busana, lan seni karawitan.[4]