pangrèhing Narpawandawa, ingkang katur Kangjêng Radèn Mas Arya Wiryadiningrat, bab nawala dalêm ingkang andhawuhakên suwaking ngabêktèn para santana dalêm ingkang dados abdi dalêm, sanalika manah kula kêraos cumalêkut sangêt, amargi sabotên- botênipun, kula nuwun amit sèwu, la tiyang inggih taksih nunggil darah, kadosa pundi kemawon, mêsthi tumut karaos, mila sanadyan gêsang kula wau dados tiyang ingkang sakêlangkung têrina, nanging sabab nunggil darah wau, kula mêksa nglairakên saraosing manah kadospundi anggènipun mastani kula namung sumôngga, pokok angiyatakên sêratipun pangrèhing Narpawandawa, amargi bab punika