Ing salêbêtipun môngsa pêpêrangan wau, sintêna kemawon tamtu sagêd ngraosakên ing bab agênging kasusahanipun têtiyang ingkang gêgayutan kalihan pêpêrangan. Tumrap tiyang ingkang wontên ing pêpêrangan, kajawi ngraosakên rêkaosing padamêlan, ugi ngraosakên rêkaosing batos ing bab anggènipun pêpisahan kalihan kadang warga. Saking danguning anggènipun nandhang rêkaos, manawi nuju manggih kasênêngan sawatawis kemawon, sampun rumaos manggih kabingahan agêng. Upaminipun ing kalaning taun baru, sawêg sagêd ngaso asuka wilujêng kalihan kônca kemawon, sampun araos amanggih kanugrahan agêng. Dados raosing kasênêngan ingkang pinanggih wau, atêgês kasênêngan ing salêbêtipun kasusahan. Dene tumrap raosing manahipun ingkang dipun tilar, inggih punika kulawarganipun, tamtu ajur arontang-ranting. Yèn tumraping gurulaki, pun rabi tansah anyanggi uwas kuwatos, dening ngèngêti gurulaki punika dados pangayoman. Yèn tumraping biyung dhatêng anak, araos dipun urugi ing kasusahan, dening ngèngêti anak punika gêmpalaning badanipun piyambak. Saya tumraping tiyang ingkang kablabagan, ingkang nagarinipun dados papaning paprangan, ruharaning manah anggènipun angraosakên pêpêranganing kulawarga, taksih dipun wêwahi was kuwatos, dening nagarinipun [nagarini...]