Prelu kita sumerepi bilih Korintus punika satunggaling kitha ageng ingkang nggadhahi prakawis ingkang ruwet. Ing Korintus wonten tiyang ingkang ngegung-gungaken kawicaksananipun piyambak (hikmat manusia). Saking kacatingal kawicaksananipun manungsa pawartos bab salib kanggep satunggaling bab ingkang bodho, nanging kanggenipun tiyang ingkang gesang wonten ing salebeting kawicaksananipun Gusti Allah, pawartos bab Kristus minangka sumbering kekiyatan lan kawilujengan. Ing sisih sanes ugi wonten tiyang ingkang nggadhahi kawicaksananipun Gusti Allah rumaos alit manah kangge martosaken pawartos bab Kristus. Mila Rasul Paulus lajeng ngengetaken lumantar seratipun kangge tiyang-tiyang punika. Kangge ingkang gumunggung supados boten ngegung-egungaken kawicaksananipun manungsa piyambak awit badhe wirang piyambak lan kangge ingkang alit ing manah sageda nggadhahi kawicaksananipun Gusti Allah murih tetep kiyat awit Gusti Yesus piyambak ingkang badhe mbelani lan ngagem.