"Kae mau gek kaya ngapa larane." "Lha hiya, rusak tenan bakale. Bakal ana owah-owahan gedhen. Buntut wis kodrat kok kudu dibuwang. Kodrat kok kalah karo undhang-undhang," guneme Paing petat-petoto." Kathik bojoku meteng tuwa wayahe nyeprot. Mosok lair procot anakku terus tak tugel buntute." "Buntung kok ajak-ajak." "Lha hiya, karepe ki piye?" KLiwon ora wangsulan, malah cluluk weruh buntut luwak dirubung semut ing bambrongan pring papane ngumpet. Kekarone ora pangling yen iku buntute Bangkong. Sing digumuni, kok adoh temen Bangkong enggone mbuwang buntute. Nanging merga ing papan iku ana getih kececeran sing adoh parane, kekarone dadi sujana lan kepengin nurut getih iku. "Suwe-suwe kok nyedhaki omah nek getih iki diturut terus," grenenge Paing nliti saurute getih sing kececeran ing pasuketan. Paing lan Kliwon ora ngerti yen lakune bakal papagan karo wong sing duwe omah. Surup-surup sing duwe omah arep ngombongake pitik-pitike. Ngerti-ngerti mak-jegagik, padha kagete. "Lho! Luwak! Luwak! Luwak! Malah loro! Luwak!" aloke wong iku gupuh karo nguber sawetara jangkah, kalah kebat karo playune luwak. Wong iku njupok arit terus nututi menyang bambrongan pring. Ngingat-ngigeti menjero, incang-inceng karo nyuwara," Neng ndi kene maeng. Rene kok playune. Mesthi ngindhik-indhiki pitik sing arep ngombong maeng. Gregetan aku. Kok akeh luwak saiki." Paing lan Kliwon ndhepipis ing njero. Wis rumangsa aman ndhesel ing njero bambrongan pring sing rempet lan rungkut. Apa maneh wayahe saya nyedhaki peteng. "Wingi ya ana Luwak. Wis kewer-kewer nyaut pitik ,tak sawat arit kaya kenek apane. Ora ngober-oberi wong ingon-ingon. Pitik larang-larang jamane krisis, kok trima dibadhog luwak. Saiki mara maneh, tuman, malah ngajak kancane. Neng ndi kene maeng? Rene kok parane." Saka swarane wong iku, KLiwon lan Paing dadi ngerti apa sing ditindakake Bangkong wingi. Sawise wong iku nyingkrih butuh ngombongake pitik-pitike, Kliwon lagi wani nyuwara. "Konangan saiki. Kok pinter omong saka julige nutup-nutupi. Mangka Bangkong wis dicadhong pangan cukup saka rakyat, kok isih tlusuran. Yen ora duwe wareg, angah-angah, aku lan kowe uman apa? Golek pangan sakepel wae saya angel." "Kaya iki mau ya meh cilaka. Mangka ora niyat piye-piye, wis diuber wong, digawakake arit." "Yen ngono, buntut iki arep tak gawa." "Ya. Kena diduduhake kanca-kanca. Kena kanggo miyak perkara sing sabenere bab buntunge Bangkong." "Nanging buntut iki mbok menawa kurang cukup kanggo ngadili dheweke." "Kurang apane?" "Kudu ana buktine apa sing dicolong. Mangka sing dicolong wis dipangan, ilang lacake. Sapa seksine nalika nyolong lan endi arit sing dienggo nyawat, kudu ana. Iki sing angel." Paing unjal ambegan, kesusu cuwa atine krungu rembug pangira-irane Kliwon sing ora gampang kanggo nyeret Bangkong menyang pengadilan. "Kejaba yen wong iku mau bisa ditekakake ing donyaning luwak kanggo aweh paseksen. Nanging aku ora ngerti, yen wong iku mau gelem, apa pengadilan luwak bisa nampa paseksene? Utawa wong iku mau sing ora gelem merga wedi marang luwak-luwak gedhe balane Bangkong," semambunge Kliwon karo nyandhak buntute Bangkong kang