Mênggah prayoginipun nyambut damêl punika, ingkang sapisan mawi kadhasarana manah sênêng. Kaping kalih anggadhahana niyat pados nama, agêngipun ngantos angsal pratôndha panarimah, awit saking awiging garapanipun. Ingkang kaping tiga pados kawruh, wondene têrangipun makatên: tiyang nyambut damêl punika bilih sênêng manahipun, têmtu sagêd sae garapanipun, punapa malih panyambut damêlipun mugên, sae botên gadhah raos wêgah tuwin sayah. Dene bab anggènipun dipun dhasari pados nama, punika wigatosipun supados tinrêsnanan ing tiyang kathah, ingkang awit saking kalêgan manahipun utawi kalêrêsan anggèning sami anggarapakên barangipun. Tumrap bab kaping tiga: pados kawruh, punika supados kathah sêsêrêpanipun, ingkang lêlajênganipun kenging kangge sarana minggahing pangkat pandamêlan ing panginggilanipun. Mênggah nyambut damêl dhinasaran kados kasêbut nginggil, punika agêng sangêt pangajêng-ajêngipun kathahing angsal-angsalanipun arta.