aja gumun, Kang Garèng, anane panacading para sêpuh marang panggawene para mudha kuwi. Awit wis mêngkono, ing donya kuwi kudu ana panacad lan iya kudu ana pangalêmbana. Jalaran yèn salah siji nganti gothang, mêsthine iya banjur ora ana sing ala ora ana sing bêcik. Upamane bae mêngkene: nèk prunanmu Si Kamprèt sabên dina mung tansah dak alêmbana bae, anggone: sabar, nurutan, lêmbah manah, rikuhan, lan sapadhane, mêsthine Si Kamprèt iya banjur saya gêdhe atine, sarta