anyaritakake bab purwane ana aran semadi, iya nalikane Ad-haama kasengsem marang kang adi (edi, endah). Mungguh tembung semadi iku saweneh ana kang nembungake ‘Sumadi’, kang pinangkane saka gerbaning tembung ‘su’ lan ‘sandi’. ‘Su’ ateges luwih, ‘sandi’ iku werdine ora gampang wineruhan (samar). Dadi wutuhe: ambiyak warana pelenggahaning Kang Maha Luwih, iku sayekti ora gampang wineruhan. Kacarita Ad-haama wus bisa kalakon bali marang padunungane lawas, nunggal karo ‘Kang Sandi’ mau (Guruning Ngadadi). Ananging sanadyan wus mangkono, sarehning kang mau Ad-haama iku sarirane wus kalakon gegepokan karo unusane, iya Kadiwa iku, dadi iya isih katempelan daya saka sariraning Kadiwa mau. Jalaran saka kang mangkono iku, banjur andadekake ora suwe anggone ana ing papan kono. (Katekane ana ing puncaking semadi utawa ‘luyut’ iku mung sakeplasan, ksm).