Mênggah ebah osiking ciptanipun manungsa punika kadidene ombaking toya ingkang manut ingkang ngebahakên, utawi manut ingkang anjalari dados ombak, manawi wontên tiyang nyipta utawi anggagas punapa-punapa, môngka rosa sarta mindêng ebahing ciptanipun sagêd anggêtêrakên swasana ing sakubêngipun. Dene gêtêring swasana punika tamtu salaras kalihan gêtêring cipta, gêtêring cipta utawi swasana lajêng ngombak utawi natap dhatêng ciptaning tiyang sanès, tiyang sanès ingkang kawon daya utawi nunggil laras, tamtu lajêng katut nyipta utawi tumut anggagas punapa ingkang cinipta tiyang sakawit. Ciptanipun tiyang sanès wau lajêng sagêd anggêtêrakên ciptanipun tiyang sanès malih, makatên salajêngipun tular-tumular dumugi pundi-pundi. Dene têbih cêlaking tumularipun cipta punika gumantung dhatêng kêkiyatanipun pamikir tuwin kathahipun ingkang mikir. Kacariyos daya kêkiyatan ciptanipun tiyang satunggal, wiyaring têbanipun sagêd ngantos tigang pal mubêng.