ingkang botên sumêrêp ing kasusilan punika badhe cacad agêng, sabab dening kasusilan makatên tuking tatakrami, ingkang ambabarakên alusing pangraos saha têpa tuladha, amila botên prayogi sangêt bilih wanita kêrêp kesah nilar bale wismanipun, kajawi ingkang pancèn dados panggêsanganipun, botên prayogi sangêt manawi wanita rêmên sônja anôngga (dhatêng tôngga) punika nelakakên yèn botên tabêri ing damêl, botên prayogi sangêt wanita neneman kesah piyambakan, utawi sanadyan kanthi priya, nanging sanès ingkang majibi. Botên prayogi sangêt wanita taksih nèm lênggahan piyambakan lan priya ingkang sanès masthinipun, nadyan siyang utawi dalu, punapa malih wontên ing papan tutupan. Ing mangke badhe gêntos nyariyosakên botên antêpipun satunggiling wanita semahing sudagar ing nagari Basorah, sanadyan warninipun sakalangkung endah, nanging kabêkta saking agênging kamelikanipun, ngantos kadugi nyelaki dhatêng semahipun ingkang sajati, dene dêdongenganipun ingkang kawrat Pusaka Jawi taun X kados ing ngandhap punika: