Sawijining dino kang wis ditemyokake, bareng-bareng nuli ngumpul ing papan kuwi sawise podo ngumpul nili nyambut gawe bebarengan nggawe bendunga kanthi kekuatan kayu rubuh mau(wote). Nanging ono kedadeyan sing ora kenyono nyono, saben nggaruk uwuk ono ulane, mrengkal watu ono ulane, kono kene kedadeyan koyo mangkono iku nganti ora sak baene nganti nggilani. Dumadakan Ki Jogoboyo dawuh “ Wis lur, sedulur saiki leren disek, sesuk diadani meneh, ora orane yen ora kelakon.” Wektu kuwu mbanjur podho leren olehe nyambut gawe, ndang bali neng papane dewe-dewe. Kedadeyan iku dadi omongan ing sak ndengah papan.