Kula saprikônca nadyan rêmbên sangêt, labêt saking dèrèng kulina lumampah kanthi tansah mawi pados sêlaning suk-sukan, nanging dangu-dangu mêksa inggih sagêd majêng. Nilar trotwar ingkang kathah kafenipun, kula saprikônca lajêng angsal ombèr sawatawis, kala-kala inggih taksih suk-sukan, nanging sampun botên kados ingkang kapêngkêr. Ing panggenan ingkang nuju sêla, kula sagêd ningali dhatêng kajoganing trotwar, môngka suwau andhingkluk kemawon,