Sang putri saya lingsêm lan judhêg panggalihe mau dikira ya ora apa-apa, wong mung bab pêlêm siji, nanging wêkasane mêngkono iku. Arêp kêrsa, nanging ya ora mèmpêr, amarga dudu sapadhane. Arêp ora kêrsa, nanging wis dadi panjaluke sing duwe pêlêm, karo manèh sang putri uga wis ngrumaosi lêpat. Wah bingunge sang putri tanpa upama, mula banjur sowan mênyang kêdhaton nêdya matur ingkang rama lan ingkang ibu. Sang putri nuli dhawah karo muwun ing ngarsane rama ibu lan ngaturake kabèh kang wus kêlakon, saka kawitan têkan pungkasan, lan uga ngaturake apa panjaluke Si Jêmbluk ing saiki iki.