Saropah kepeksa cabut saka desane, merga panen-e gagal.Arek loro iki budhal nang Suroboyo.Wong suroboyo kok diparani. Wong kota besar koyok Suroboyo iku kota sing keras.Ojok cacak wong pengangguran, wong sing wis nyambutgae ae isok kapiran, kok.Golek kerjoan, gak nemu-nemu. Kepeksa, kanggo nyambung uripe, Mat Pithi kepeksangongkon bojone, Saropah, dadi balon.Maune Saropah yo gak gelem. Tapi Mat Pithi ndesek terus. "Wis talah dik. Ikisementara ae, kok. Cacak yo gak tego jane ngongkon awakmu dadi balon ngene iku.Sopo se sing gelem bojone diudani mbarek dikeloni wong liya?"Saropah akhire gelem ngerti, lan isok ngerti nek bojone jik tresno mbarek dewek-e."Tapi cak, aku ojok ditinggal, ya""Iya, tah, wis. Aku tak ndelik gak adoh mbarek awakmu"Akhire arek loro iki bukak dasaran nang bunderan Waru.Gak suwe onok tukang becak kepencut mbarek Saropah. "Wah, arek anyaran iki.kathik ayu. Gurung tau nyobak aku".Saropah dicidek-i. Terus dijawil, ditakoni