Sasampuning katupiksa ijêmanipun, sang nata andangu dhumatêng kula sayêktose mênggah ing kaluhuran sarta kasugihanipun ratu ing Sêrindhit, kados ingkang kapratelakakên ing sêratipun. Kula sujud anyungkêmi siti malih, sarêng sampun lênggah lajêng matur: "Gusti, saèstu Prabu ing Sêrindhit botên angindhaki kasugihanipun, abdi dalêm aningali piyambak, pangraos kula botên wontên, ingkang sagêd adamêl eram, angungkuli rêrêngganing kadhatonipun. Bilih sang nata badhe miyos amêng-amêng, apinarak ing dhampar wontên sanginggiling gajah, abdi-abdi, punapadene kêkasih, sami anjajari kiwa têngênipun, abdi satunggil wontên ngarsanipun sang prabu, sangandhaping dhampar, angampil towok mas, sawingkinging dhampar wontên abdi satunggal ngadêg, angampil bindi mas atunggul jumêrut, panjanging jumêrut satêngah kaki, kandêlipun sadim. Ingkang anjalari ngajêng prajurit sèwu, sami anumpak gajah, murub panganggenipun.