Nanging kadospundi sagêdipun tiyang karaos, manawi sampun sagêd pisah pêpenginanipun. Prakawis punika ugi sampun kacariyos ing sêrat kêkidungan, ingkang kinidungakên dening Manki, nalika piyambakipun sampun luwar sangking anggènipun dados boyonganing pêpenginan. Manki kaèbêkan raos kêpengin, dangu anggènipun ngangkah sagêdipun angsal kasugihan, ananging tansah kacidran. Kakantunaning raja darbèkipun lajêng katumbasakên pêdhèt kêkalih, badhe dipun ajari kangge mluku. Ananging sangking lampahing takdiripun, pêdhèt ajrih dhatêng kuldi ingkang langkung sacêlakipun ngriku, mila lumajêng dados kasingsêtan dening dhadhung ingkang kangge anggandhèng pêdhèt kêkalih wau, wêkasan pêjah. Kasangsaran ingkang wêkasan punika ambuka manahipun Manki, pêpenginanipun sirna, manahipun pajar lajêng angidung: sing sapa ngangkah kabêgjan, kudu ambirat pêpenginan, [pêpengi...]