rasa badhe botên kewran angraosakên, mila kawontênanipun nyawa katanggapan dening rasa, rasa katanggapan dening cipta, cipta katanggapan dening raga. Punika ingkang kawawa nyorahakên kawontênanipun badan alus sarana sangkêping pôncadriya. Mila tiyang anggêguru ngèlmi gaib kêdah milih guru ingkang tanpa kuciwa pôncadriyanipun, têgêsipun botên budhêg bisu, supados sagêd trawaca. Langkung utami tiyang ingkang micara ulah sastra, awit buntasing ngèlmi kasampurnan punika, bilih botên katalusur saking raosing basa, saèstu taksih slura-sluru utawi sasar-susur. Mila sastra winardèn satunggaling lêlandhêp, inggih punika kalungidaning sanjata ingkang piningit, tumama dhatêng sakathahing kawontênan. Sanadyan bêbètènging ngèlmi kudrat mêksa tatas dening sastra, inggih punika kacakup saking lanciping cipta. Beda kalihan tumbak bêdhil, têdhasipun namung bilih katamakakên dhatêng barang ingkang wadhag. Mriyêm botên pasah kangge nglêbur barang ingkang alus, kados ta kangge nyirnakakên susahing manah, sagêdipun nyirnakakên bilih sampun lêbur warananipun. Nanging landhêping sastra botên mawi nglêbur warana, pasah kangge ngolah molah-malihing bingah dados susah, susah dados bingah. Bêdhahipun nagari Cina kala jaman Menak, kabêdhah dening Dèwi