kang digalundhungake iku tamtu ora mandhêg-mandhêg lan panggah ênêre, upama sasuwene anggalundhung iku ora katampêg ing hawa, utawa ora kosèr karo lêmah. Wong nunggang jaran kang lumayu bantêr, yèn jarane anggiwar, uwonge tiba. Wong yèn arêp nyoloti kalèn ômba utawa pagêr dhuwur, kudu nganggo ancang-ancang lumayu saka kadohan, supaya awake obaha, lan obahe iku kang ngatutake awake nglangkahi palangan mau. Upama tanpa ancang-ancang, jangkahe masthi ora têkan. Watone jagat prakara ancang-ancang iku tumindak ing ngêndi-êndi yèn ana wong arêp anggayuh kabêgjan gêdhe. Wong arêp anggawe omah kudu sadhiya balungan lan bakal liyane. Wong duwe pangarah, kudu sadhiya apa kang dadi têtukone kang diarah, padha bae karo wong têtuku: kudu anggembol dhuwit. Wong arêp rêmbugan pêrlu, kudu anggladhi kang arêp dikojahake,