Para sêpuh ingkang badhe ngragadi anakipun kapurih manggaota, anakipun prayogi kapurih anglampahana pandamêlan rumiyin kados ingkang kinajêngakên anggèning manggaota. Manawi sampun sagêd saha ngêrtos dhatêng lampahing pandamêlan, lajêng sawêg angadani panggaotan piyambak, punika têmtu kathah kadadosanipun. Amargi tiyang manggaota punika mêsthi gadhah kalerehan (bêbau), manawi ingkang ngêrèh inggih punika ingkang manggaota, botên gadhah kasagêdan kados pandamêlanipun bêbau, panyambut damêlipun bêbau tamtu kirang pangatos-atosipun, jalaran upami wontên lêpat utawi awoning garapan botên sagêd ambênakakên utawi nglêrêsakên. Bèntên manawi ingkang manggaota punika gadhah kasagêdan piyambak, sampun tamtu andayani dhatêng andhahanipun sami ngatos-atos anggèning nyambut damêl. Wondene ngadani panggaotan mawi lampah sanèsipun inggih sagêd, kados ta: pados tiyang ingkang mangrêtos kapurih dados pangajêng, kapurih mratikêlakên utawi ngrigênakên lampahing pandamêlan, nanging ingkang kathah-kathah botên kadadosan, sababipun botên sanès inggih saking botên sagêd piyambak wau.