[...saning] manahipun murid, anyumêrêpi saening kalakuan, sayêktosipun pancèn prêlu, amargi samôngsa sampun nindakakên dhatêng kaalusan, môngka watêkipun murid dèrèng sae sayêktos, dèrèng mantêp utawi dèrèng matêng pikiranipun, punika ambêbayani, sabab kawruhipun badhe botên kangge ngêmpal dhatêng raos jati, nanging lajêng kangge tindak ngiwa utawi dudu, sagêd ugi salah kadadèn dados majênun. Kula inggih ngrumaosi yèn ing wêkdal punika ngupados guru wau botên gampil angsalipun, kadosdene pangajêng-ajêng, dados inggih kêdah narimah sawontênipun kemawon rumiyin ugêr sagêd tumindak. Ewadene manawi pun murid punika lampahipun kados pilihan ing nginggil, sampun botên madosi malih sarta ing têmbenipun sagêd ugi pun murid wau dados guru angungkuli gurunipun, amargi pamanggih kula guru makatên namung suka tuladha tuwin mituturi, dados sampurnanipun kawruh punika amung wontên katabêrèn, sarta wahyunipun murid piyambak-piyambak, wondene kawontênan-kawontênan utawi watêkan-watêkan punapa ingkang sagêd lumêbêt dhatêng rasa jati, tamtunipun inggih ingkang sagêd ngangge dhêdhapukanipun dhatêng kawontênan saha wêwatêkaning rasa jati, upaminipun: rasa jati gadhah watêk suci, wêwatêkaning tiyang ingkang badhe lumêbêt wau inggih kêdah gadhah watêk suci, dados kêdah ambucal watêk melik, muthakil, drêngki, sasaminipun, ingkang wêwatêkanipun rasa jati gadhah jinêm, têtiyang kêdah sagêd anglampahi watêk têtêg, sabar tawêkal sasaminipun.