sarta aku banjur dhinawuhan anglunasi sarana jêmparingku, kang bisa anjalari bojomu bisa mati sakala iku uga, prêlune supaya bojomu aja nganti kêsuwèn anggone nandhang lara. Kang mangkono mau wis kalêksanan durung suwe iki. Wis pira cacahe uwong kang wus ditugêl gulune dening bojomu, sarta cumplunge banjur kanggo pêpasrène omahe, lan bangkene dipakakake nyang sato galak utawa bangsaning manuk alap-alap. Nanging mayite bojomu kêna kogawa, lan kok kubur kanthi bêcik-bêcik. Ewon cacahe uwong kang wis dirêbut barang darbèke dening bojomu, lan pira cacahe bocah yatim kang jalaran bapakne dipatèni dening bojomu, saka ora bisa mangan banjur blulungan mênyang ngêndi-ngêndi, sumêbar ing saindênging praja Ruslan, prêlu ngêmis minôngka kanggo cagaking urip. Nanging kowe kabèh, anak begal kang dadi rêrêgêding donya, saka dene gêdhening dosane, kaparêngake anggawa rajabranamu manèh, awit sang prabu ora amarêngake yèn kowe kabèh nganti mati kalirên. Mêngkono uga omahmu kang ana ing sadhuwure wit gêdhe pitu, ora bakal [ba...]