[...ke] kaluputanira, iku wis ora pisan-pisan, pêrlune ingsun mung kapengin sumurup, dene lêlakonira luwih elok, akèh wong kang kêna sira balithuk, dalah ingsun dhewe kêna kasamaran, môngka kalumrahane wong kang duwe kalakuan ala iku wong mlarat, awit prasasat kapêksa saka kasusahane, ananging sira ora mangkono, awit sira wus kacêluk sugih, kok duwe lêlabuhan mêngkono, iku kapriye kang dadi karêpira.