Kêrêp kemawon manawi wontên lare ingkang sakit mripatipun, tiyang sêpuhipun sanjang bilih anakipun botên doyan nêdha têtêdhan ingkang mumpangati tumraping badanipun, lawuh ingkang dipun doyani namung sarêm, balur utawi gêrèh kemawon. Ingkang makatên punika saking pamanggih kula tamtu dipun gulang dening tiyang sêpuhipun, awit yèn botên makatên, lare punika tamtu doyan dhatêng samukawis têtêdhan. Kados makatên kadadosanipun lare, ingkang botên nate nêdha sanès-sanèsipun têtêdhan, awit manawi lare wau gadhah panêdha, tiyang sêpuhipun anyêgah utawi angawisi. Saking pamanggihing tiyang sêpuhipun, lare kêdah narimah ing pandum.