sawatawis ingkang sampun putus kamajênganipun, kaindhakanipun anggèning dados manungsa karohan wau sampun sagêt angrampungakên kalayan sampurna, jumênêng sujanma linuhung ingkang pambêkanipun, bêbudènipun tuwin panggalihipun sampun kados Gusti Allah, sarta sêrat-sêrat wau amulangakên bilih para tiyang ing jaman samangke inggih sagêt mindhak kalantipanipun. Kadosdene indhaking kalantipanipun manungsa ing jaman kina, makatên ugi sagêt sampurna asarira bathara, punapa malih sangking sakêdhik manawi sampun rambah-rambah anggènipun tumitah badhe sagêt udhar utawi uwal, dados sadhengah tiyang sanadyan bodhoa kados punapa ugi sagêt mindhak sampurna dados manungsa sarira Gusti.