karsa bikak mêkêna, dados botên dhahar, ingkang dhahar namung pangantèn kakung, sang pangantèn tansah adamêl gujênging para tamu, pangandikanipun: garwaku môngsa karsaa dhahar, mêngko mundhak tawar kêcohe, (gêr sami gumujêng) sangêt cucudipun sang pangeran, adamêl sêngsêmipun ingkang para tamu, sarêng sampun wancinipun ngaso: Dèwi Apyu angrumiyini dhatêng kamar, sang pangeran dipun atag nusul. Wangsulanipun: ajrih. Saya ambanon rêbah gujêngipun para tamu. Tumuntên ingkang ibu piyambak ngandika: dara pangeran, nusula bojomu marang ing kamar: ta, gèr, ing bêngi iki rêksanên pamanamu sang prabu, iba lingsême yèn kotampik padha sanalika, dene bubaring pasamuan sakarêpmu, paribasane ana, wong lanang rabia ping pitu sadina sapa sing malangi. Namung Sang Pramèswari Anala ingkang ayêm kemawon, malah kawêdal pangandikanipun: sesuk aku gênti anggêguyu. Nanging kathah ingkang maibên.