[...idah,] sadaya damêl sênênging manah, sadaya karaos ènthèng panandhangipun. Manusa lajêng botên ajrih sakit, rêkaos, kangelan, têmah kadunungan kêncêng santosa ing budi, botên ajrih sapintên awrating brata, kangge minangkani kasêmbadaning sêdya. Anggènipun nêdya oncat saking kawontênan ingkang sangsara, manjing dhatêng dununging kamulyan jati, inggih punika katêntrêman ing langgêng. Manawi manusa sampun makatên, ingkang kathah badhe sagêd dumugi ing kasidaning sêdya. Inggih punika sampun badhe sagêd dumugi ing tataran ôngka kalih, dados tiyang kas,