sapêpakipun sampun rampung saking mônca sadaya, dalah bumbu-bumbu damêl sinjang sêkaran, gadhung, kêthèl, sindur sapanunggilanipun ingkang rumiyin-rumiyinipun ugi mligi damêlan Jawi, sapunika inggih sampun dipun wontênakên saking mônca sadaya, ingkang limrahipun karan soga près sarta wèntêr. Sumôngga, ta: anggèn kita badhe ngajêngakên kemawon kadospundi, tumrap kagunan Jawi prakawis bathik kita rumaos sampun wêgah nututi majêngipun, langkung-langkung prakawis jinising cita-cita badhe rasukan sasaminipun saya nyamut-nyamut tangèh sampun sagêda nututi. Beda kalihan kagunan kita ingkang asli, ing bab prakawis bangsaning sinjang lurik, dringin, cindhe sasaminipun, ing raos taksih kaconggah ngajêngakên ingkang sagêd salaras kalihan galagading jaman majêng, yèn ta taksiha lêstantun kalimrah kangge sadhengah tiyang bôngsa pribumi kados wingi-wingi.