jro jaman dahuru maksih, esuking ngesukan, singa kang rosa pakolih, desa kathah tetukaran. 36. mene gancaraken terahing mentawis, sang sunan mangkurat, kang madeg prabu ing tegil, ing budhalipun mangetan. 37. pasisir ler wau ingkang den wiyosi, kedhiri jog ira, anglarag Trunajayeki, reroncene tan winarna. 38. amung mendhet gancare ingkang