Garèng : Mêsthine iya mangkono, sanajan bojomu mau anake wong cilik, ing sarèhning kowe wis dhêmên, wis jodho, cêkake wis dadi saawak karo kowe, dadi iya wis dadi wajibmu kowe angajèni marang wong tuwa sing nganakake bojomu mau. Kowe mêsthine rak iya eling karo Sang Prabu Krêsna ing Dwarawati. Sawijining nata binathara. Dene garwane yaiku Dèwi Jêmbawati, mung putraning pandhita, tur pandhita kêthèk, ewadene Sang Nata Dwarawati anggone ngajèni maratuwane iya kanthi mêsthine. Rak iya mangkono, dadi têtêp aran utama, ora ambedakake turun luhur utawa asal cilik, ing sarèhning wis jênêng dadi wong tuwane, iya wajib diajèni. Mara pikirên bae lêlakone Radèn Narasoma, apa ora nistha arane, gêlêm ngêpèk anak wadon, ananging mèhmoh. ngaku mênyang sing duwe anak, amarga isin dumèh maratuwane mau awujud buta.