[...jêngipun,] ngantos botên wontên pêntil ingkang kècèr sabab botên katut kabrongsong. Dene yèn woh wau gêmbêl, sasampuning dipun brongsongi sadaya makatên, punika yèn dipun tingali saking katêbihan, candranipun kadosdene tiyang manjêr wuwu têlik kathah sangêt wontên ing sapucuking wit, amargi woh klèngkèng punika limrahipun sami dumunung ing êpang ingkang alit-alit (ing pucuking êlung). Pramila yèn witipun agêng inggil, prêlu kêdah migunakakên ôndha pêngantèn, inggih punika ôndha ingkang asuku sakawan, supados botên nyamarakên yèn dhawah. Botênipun makatên, inggih kenging ngangge ôndha limrah ingkang panjang, nanging sadèrèngipun dipun pènèk, ôndha wau kêdah katangsulan rumiyin pucukipun, kaangsalakên êpang, dados samôngsa dipun inggahi, sanajan kadamêla ngranggèh sarta niyung-niyungakên êpang ingkang têbih-têbih botên mutawatosi, lan botên gampil rêbah sabab malèsèd. Klèngkèng makatên witipun manawi sampun agêng angrêmbuyung sangêt, pang-pangipun alit kathah, dados kêtêl sangêt, prasasat tanpa sêla, mila samôngsa katumpangan ôndha, ôndha wau namung tansah kumambang, botên gampil pikantuk palendhehan ing pang ingkang kêkah. Môngka yèn dipun pènèk nurut uwit kemawon, sampun têmtu botên sagêd ngêcakakên ing prêlu, amargi wohipun sami dumunung ing pucuking pang ingkang alit-alit. Pramila inggih namung prakawis ambrongsong wau ingkang sok mêgah-mêgahakên, kathah tiyang ingkang kirang talatos, satêmah woh wau namung dados bêgjaning para pêksi lan codhot.