[...gih] punika lampah panunggal, ngangkah manunggal, anggayuh kamulyan kasampurnaning gêsang, punika sampun lêrês, namung wontên mangu-mangunipun sakêdhik, sêmunipun Sang Arjuna taksih kawoworan pikajêngan limrah, pandamêl walaka, anggayuh kadonyan, tandhanipun taksih gêgaman pati, ngangkah mêjahi, awit nyandhing dadamêl, jêmparing gandhewa, miwah prabot pirantosing pêrang, eman-eman, manawi ngantos botên putusing kalêpasan, tanpa damêl anggènipun sêmadi. Rêsi Padya nêrangakên, bilih sampun patitis sayêktos ingkang kapêlêng mligi dhatêng kamuksan, tamtu manahipun rahayu, namung nyipta lan nindakakên kasaenan. Manawi ta kitaki, matrapakên tapabrata taksih nyarup awon-sae, saenipun kaworan awon, punika nama kasasar, utawi sasar, mangro cipta lan lampah. Sayêktosipun, ngangkah kamuksan, kamulyan, kasampurnan, matrapakên lampah manunggal, punika kêdah mantêp madhêp satunggal, nyawijèkakên sipat satunggal, botên nampik awon, lan botên milih sae, awit sampun botên wontên awon sae, sampun sawiji sawujud, langkung malih nyarup awon sae, saya botên babar pisan, kêdah mligi