Petruk : Kang Garèng, kaanan ing dunya kuwi ora bakal bisa sampurna, sanadyan sathithik-sathithik mêsthi ana cacade, Kang Garèng, apa manèh pahargyan kaya dene sing dianakake ana ing kabupatèn ing Kêbumèn, sing ramene sêmono, dhayohe prasaksat tanpa wilangan akèhe, saupama omongku kuwi mung: Wadhuh, kabèh, kaya ta: wadhuh ramene, wadhuh brêgase, wadhuh sêmangêre, wadhuh garange, wadhuh... êmbuh apa manèh, kuwi diaran-aranana aku arêp mung... golèk pêndhok bae, anggone gawe wawasan ora akanthi ati sukci. Sabanjure wawasanaku ora kêna diprêcaya, Kang Garèng. Hla, iya mêngkono kuwi angèle wong dadi jurnalis, Kang Garèng, sanadyan mung jurnalis nyimik-nyimik kaya aku iki. Nèk wong ing jaba mono nyawang pagaweyaning jurnalis, mêsthi iya ngucap: Wah, têrus-têrusan, hla wong anggêre ana sênêng-sênêng mêsthi diulêmi ajêgan. Ana karamean diulêmi, ana tongtonan sing apik-apik, diulêmi, ana rèsturan wiwit dibukak iya diundang. Nanging anggone jurnalis diulêmi kuwi mau, ora kok kaya tamu liya-liyane, yèn uwis iya uwis ngono bae, seje ngulêmi karo jurnalis. Karêpe supaya gawe wawasan apa sing wis dialami ana ing kono. Hla, kuwi ing kono cilakane, Kang Garèng. Ha wong kêpriye, nalikane aku gawe wawasan anane Kêthoprak Mardiwandawa kang main ana ing Batawi tumêkane saiki iki, dupèh aku rada ngalêmbana kurang panacade, lho, kuwi wis akèh sing andakwa sing ora-ora nyang aku, Kang Garèng. kaya ta: Wèh, Mas Petruk kiyi gênahe disogok karo egênare kêthoprak. Malah ana sing ngunèkake: O, Mas Bèi Petruk kuwi gênah ana sing disir kirane. Mara pikirên kuwi, Kang Garèng.