[...ton,] sasampunipun panggihan kalihan putrinipun sakalihan ingkang mantu ingkang putri pinithing-pithing, sarwi dipun tangisi dening ingkang ibu, amargi botên pisan-pisan nyana mênawi ingkang putri wau dhaub akalihan sang prabu ing Mêsir, saha sangêt sukuripun dhumatêng ingkang Maha Sukci, Sang Prabu Ngabdul Ngajis, ngandika kalihan ingkang putra mantu, makatên ngandikanipun: nalika pangkatku arêp tilik marang kaki prabu, ing sarèhne nalika samana kaki prabu wujud macan, dadi aku anggawa olèh-olèh sarupaning iwak-iwakan, ananging kaelokaning Pangeran, ing dalêm sapikul-pikule diangkat wong 2 tumêka wong 100 mêksa ora kuwat, ing nalika iku kêncênging pikirku iwak dakkon nyarub, sawise kacarub banjur kapôntha-pônthaa manèh, sawuse mangkono dipikul têka ènthèng bae.