têngah-têngahing kitha. Ramenipun margi susukan ing ngriku, tumrapipun sakula abjêmblêngakên kados pundi kula botênna agumun, tiyang srêngenge sawêg mingip-mingip, môngka wancinipun taksih jam 4 enjing têka baita alit-alit ingkang pating sliri lumampah nugêl margi susukan, mudhik utawi milir, samantên kathahipun, wah sadaya kêbak isi tiyang, kuli bêrah utawi bêbau, ingkang kintên kula sami badhe tapak nyambut damêl dhatêng gudhang-gudhang, ingkang pating janggêlêg thèrèk-thèrèk wontên sapinggiring susukan. Mênggah lampahipun baita alit-alit wau ingkang sarana kadhayung enggal lajêng kalancangan ingkang mawa layar, ingkang layar sakêdhap sampun kalancangan ingkang lisah, manawi wontên baita asêp, byur sadaya sami sumimpang rikatan. Pating salirining lampahipun wontên têngahing susukan katingal sumriwêt sangêt, dene ingkang katingal ing sawingkingipun, tiyang-tiyanging baita pating kalêncar, tuwin pipa-pipaning kapal adhêmpêg-ndhêmpêg, môngka sasadayasadaya. wau kasawang prasasat dhumawah ing kêlir biruning ngakasa ingkang tancêbipun taksih tinêpi ing thêthèrêkaning gudhang-gudhang sapinggiring susukan. Tumrapipun sakula, ingkang dèrèng nate sumêrêp raharjaning palayaran, ingkang makatên wau anggawokakên sangêt, gumuruh ing swantênipun tiyang, [ti...]