3. Bab atur kula samia kêparêng ambucal raos patut-patute, punika upamènipun nuju prêlu mantu, têtakan sarta sunatan, saking pamanggih kula manawi pancèn botên gadhah mirunggan waragad, ambokmanawi langkung prayogi sampun botên susah ngupados sambutan waragad kangge ngagêngakên pasamuwan, amargi gadhah damêl mantu makatên baku ingkang langkung pêrlu ningkah, dados upami namung nyêdhahi kyai pangulu sarta sanak sawatawis, sampun sagêd sah, dene manawi gadhah damêl têtakan sarta sunatan, rampung dening bong sarta nyi dhukun. Ewadene manawi kawontênanipun wau sarwa-sarwi sarwa wontên, badhea mawi wiwahan ingkang agêng-agêngan inggih têka utami kemawon, namung tatakraminipun sarèhning wêgdal punika masanipun kita sadaya kêdah ngagêngakên prihatos, inggih nadyan sarwa wontên, kêdah kacocokakên kalihan panjêriting jagad ingkang sarwa rontang-ranting punika, punapa botên makatên ki raka rêdhaktur,§ Manawi pamanggih kula, kita prêlu kêdah sumêrêp dhatêng beda-bedaning wajib, prêlu lan sunat, dene tumindakipun kêdah ngukur kêkiyatanipun piyambak-piyambak, dados sampun kêblêrêngên soroting pêpacang, mindhak anumbuk bêntus, sintên ingkang babak bundhas, inggih tumindak tanpa ukur. Red. tutuping atur kula mugi dadosa panggalihan.