[...hur] sing cara santrine bôngsa: khawasul khawas, ya kuwi wong alim kang klase wis dhuwur bangêt. Kajaba iku piwulange iya wis dhuwur bangêt, nganti sakabate sathekruk bangêt. Hla, nèk saikine dikandhakake: sing nyêpatani Kangjêng Sunan Amangkurat nganti dadine kêncèt, lho, kuwi wong sing dadi sakabate, utawa wong liya sing kêpengin lumêbu dadi sakabat, banjur thukul pikirane mangkene: ê-lho, hla wong jarene alim, atine têka isih pêndhukal-pêndhukul gêlêm nyêpatani mangkono, ora cocog aku. Mêngkono uga anggone ngandhakake: Kangjêng Nabi Muhamad anyêpatani Bathara Guru, kuwi iya mangkono mau, ya iku supaya kaum Islam umume: padha gêla, padha gêla, loso.