[...raman] sarta dipun uwuh inggih mêksa pinanggih sêpên, bok êmban gadhah panyana yèn sang putri murca saking pagulingan, dening tinilar ingkang raka Radèn Sapartitala, lajêng anjêrit alok sang putri murca, sang pandhita kagèt saking panjêritipun bok êmban, enggal têdhak ing dalêm ingkang wayah pinanggih sêpên, sakêdhap angêningakên cipta sampun botên kasamaran badhe lêlampahanipun ingkang wayah sakalihan, nanging taksih sinamar ing dewa, sanadyan namung kaling-kalingan godhong salêmbar yèn ingupadosan inggih botên sagêd pinanggih, wasana mupus ing panggalih pasrah dhatêng dewa ingkang linuwih, lajêng ngandika, Wis aja ana kang padha susah, bandaramu bakal mulya kadadiyane, saiki lagi ginawe lêlakon, sang pandhita wangsul dhatêng pahoman anungku puja sêmadi, nyuwun widadaning lêlampahan ingkang wayah sakalihan, sigêg ing pratapan gêntos lêlampahanipun Radèn Sapartitala.