pangraos, pêpenginan, tuwin dêrênging manahipun tiyang, punika ugi karmaning manungsa. Ananging ugi tiyang piyambak ingkang andumadosakên punika wau, mila sampun saèstu kasantosaning manah punika agêng dayanipun, kawawa angewahi ingkang awangun ing gêsang ingkang sampun kapêngkêr. Pramila ratu kêdah amangun kasantosaning panggalih. (§ 56)