[...s,] prêlu tumbas arêng sela, ing ngriku nuju wontên kapal gangsal ingkang sami kèndêl, inggih prêlu tumbas arêng sela. Sarèhning kula nêmbe sumêrêp dhatêng tiyang Adan, sangêt ing pangungun kula ningali dhapur pangangge sarta adatipun, wicantênipun kados swaraning paksi, lare pintên-pintên ingkang sami numpak baita tembo nyêlaki kapal, panganggenipun sami bêntingan kacawêtakên, prêlunipun sami ngêmis, têmbungipun pating cruwèt, sarta suka pratôndha kalayan tanganipun, sintên ingkang karsa pêparing yatra kadhawahna wontên ing laut, para tuwan para nyonyah kathah ingkang sami pêparing, dipun sêbarakên wontên ing laut, tumuntên lare-lare wau sami nylulupi, sapintên kathahing yatra ingkang kasêbarakên botên wontên ingkang botên kacakup, tandhanipun katadhahan wontên ing gêgêmanipun, sarta dipun cakot. Panglanginipun tiyang Adan, botên kados limrahipun tiyang nglangi, nanging sampun prasasat kados ulam toya kemawon, kumampul alembak-lembak kalihan wicantên pating cruwèt, tanganipun suraweyan, awakipun kumambang kados tanpa bobot, ebahing tangan sarta sukunipun sampun prasasat wêlah, sarèhning tiyang Adan sampun karèh dhatêng Guprêmèn