andhèrèk, sami ambêngok nangis, kadospunapa kemawon ramening margi, sang prabu ngantos botên sagêd nyapih gumêdêring tiyang, rawuh ing pasanggrahan sang nata lênggah, sang pangeran ngadhêp ing ngarsanipun tansah rinubung ing kathah, ingkang ibu botên pêdhot pandangunipun punapa-punapa, ingkang para abdi andongong sami mirêngakên cariyosipun sang pangeran, yèn nuju manggih bingah sami gumujêng yèn manggih susah sami nangis pating slênggruk, sarêng cariyos nalika dipun jiyad dhahar ulêd-ulêdan sêkul kalihan pisang dipun duduhi puhan mêntah sami gumujêng kalihan nangis, ingkang rama ibu tansah pirêna ing galih, lajêng adhêdhawuh tumuntên badhe kondur, sami kadhawuhan tata-tata, ki juragan ingandikakakên dhèrèk. Ing wanci enjing sang nata bidhal, nyare ing margi kalih dalu, wontên pasanggrahan alit onjotaning margi dhatêng pasanggrahan agêng. Kyai Patih Giripawaka sampun midhangêt pawartos ing konduripun sang prabu sarta sampun sami mêthuk dumugi ing watêsipun nagari, wontên ing margi [mar...]