Sawênèhipun dintên, Bambang Parasara kasupèn anggènipun supêna, lajêng sowan Dèwi Rukmawati, widadari angejawantah ing wukir Mahendra, Bambang Parasara nyuwun dipun jatosi ingkang dados supênanipun. Dhawuhipun Dèwi Rukmawati namung kantun sapisan punika anggènipun mêmêca, pangandikanipun: sira darbe wisma kèbêkan rêrêgêd, barêng wus sira rêsiki, ana wong lanang kang ngaku omah mau, sira ngukuhi nganti dadi pasulayan, wusana sira mung narima nômpa nganggo sapangadêg saka wong mau, ing kono sira banjur kagèt tangi. Dene warnining impèn, ing têmbe sira bakal antuk garwa, nanging banjur oncat, olèh liru nagara. Ing ngriku Dèwi Rukmawati lajêng dhawuh dhatêng Bambang Parasara têtapaa wontên ing parewana, sampun ngantos gugur dening pangrêncana.