Punapa ingkang dipun wastani lintah dharat, para maos kados sampun botên kêkilapan, inggih punika tiyang ingkang pakaryanipun nyambutakên arta mawi sarêman tikêl têkuk, wontênipun anjrah ing pundi-pundi, ing kitha ingkang agêng-agêng, ing kitha ingkang alit-alit ngantos malêbêt ing dhusun-dhusun. Dene ingkang dados mangsanipun ingkang kathah inggih tiyang siti piyambak, kabêkta saking anggènipun botên sagêd anggêmèni pamêdalipun, gêsang mubra-mubru ingkang botên wontên tanjanipun, satêmah lintah dharat wau wontênipun botên mêndha malah saya subur gêsangipun. Kajawi punika kathah kemawon tiyang ingkang jalaran saking kaslêpêk ing bêtah, lajêng korup kenging kapiluta dening manising lintah dharat, malah ingkang kapiluta wau trêkadhang botên rumaos manawi sajatosipun sampun lumêbêt ing jirêt, angèl sangêt sagêdipun uwal. Lêrês wiwit taun 1916 sampun wontên woekerordonanntie ingkang mratelakakên bilih pangadilan dipun kuwasakakên suka kamayaran dhatêng tiyang ingkang kapitunan utawi ambatalakên prajanjian, manawi kagalih pamêndhêting sarêman kawratan, ngantos adamêl rêkaosipun, nanging bab punika para lintah dharat ugi botên wêgah. Dene rekadaya ingkang dipun tindakakên samangke supados mangsanipun botên badhe sagêd gagal, inggih punika sarana sêrat accept, ingkang kapurih nèkên dening tiyang ingkang nyambut. Mênggah ingkang