Sadèrèngipun agami Islam tuwuh ing donya, kawontênanipun ing donya saklangkung ruwêd, langkung malih tumraping tiyang alakirabi, saya-saya ing tanah Arab. Kala samantên tiyang wayuh punika nama limrah, malah ing sawênèhing nagari tiyang èstri prasasat dipun anggêp bêkakas kemawon, manawi sampun botên kangge kenging kabucal. Sarêng agami Islam wiwit kapêncarakên, têtiyang ingkang sami ngrasuk agami wau, sami miwiti semah tiyang èstri satunggal. Panutan kita piyambak aparing tuladan, bilih anayogyani dhatêng semah satunggal, buktinipun wiwit yuswa 25 taun, ngantos yuswa 54 taun, garwanipun namung satunggal, inggih punika Dèwi Khatijah. Sarêng tumindak yuswa 54 taun, panjênênganipun Kangjêng Nabi lajêng krêsa krama langkung saking satunggal, sarta lajêng paring palilah dhatêng para kawulanipun kaparêng sami somah langkung saking satunggal, nanging botên kenging langkung saking sakawan. Wontênipun pranatan enggal ingkang makatên wau, jalaranipun botên sanès sabab saking kathahing para rôndha, ingkang sami tinilar pêjah ing lakinipun wontên ing paprangan, kados ta pêrang wontên ing: Jamal, Ohud, Khebar, Badar, lan sasaminipun. Namung ing sarèhning ing ngriki botên badhe angrêmbag ing bab wayuh, kula cugag samantên kemawon atur kula, pikajêng kula namung badhe ngaturakên kathahing têtiyang ingkang sami sirna ing paprangan kala jamanipun agami Islam dipun pêncarakên ing donya punika. Kajawi punika, kados-kados cariyos Menak ugi anyariyosakên, anggènipun Tiyang Agung Menak tansah andon pêrang, anêluk-nêlukakên para nata murih sami angrasuk agami Islam, pintên têtiyang ingkang sami tiwas wontên ing madyaning paprangan wau, para maos sagêd ngintên-intên piyambak. Namung samantên atur kula ing bab punika.