Sadaya sami ngubêngi Solowe, ingkang ing kala punika taksih kacancang gumandhul wontên ing sônggawêdhi, sirahipun anjungkir. Ing ngriku katingal, bilih begal wau angraosakên sakit sayêktos dening tatu jalaran kataman ing jêmparingipun Ilya wau, langkung malih manawi ngèngêti, bilih botên sande piyambakipun têmtu badhe nampi ukuman ingkang awrat sangêt, punika têmtu adamêl aliting manah, ewasamantên wujudipun Solowe mêksa taksih angajrih-ajrihi, ngantos adamêl kagèt lan ajrihipun sang pramèswari, ingkang ing wusana lajêng amping-ampingan wontên ing pêngkêranipun sang prabu.