Ing nguni wontên narendra bôngsa Madras, ambêgipun utami, saha rêmên ngêgungakên apura, botên kêndhat-kêndhat pisungsungipun dhatêng para brahmana. Sang prabu têtêp dhatêng sêsanggêman, sampun ugulan indriyanipun, utawi tabêri sêsaji, sangking agênging dahananipun, mila ngantos sinêbut: Sang Prabu Sariradana, sarta sinungkêman para kawula. Ratu ingkang misuwur ing jagad wau, jêjuluk Prabu Aswapati. Amung kuciwanipun, sang prabu dèrèng kagungan wiji, ingkang damêl widadaning darahipun. Mila dupi saya sêpuh, sang prabu saya prihatos, sangking sruning prihatosipun wau, ingkang mêksa sang prabu martapa dhatêng wana, kadi sacaraning para brahmacarya, dene ingkang kagayuh sagêda tuwuh wijinipun, murih botên kapunggêlan turun. Salêbêtipun tapa, sang prabu rintên dalu botên kêndhat-kêndhat sêsajinipun, sarwi ngucapakên môntra panglinggamurda ing Bathari Sawitri.§ Bathari Sawitri punika garwanipun Hyang Brahma, pêparapipun Bathari Gayatri. Sarêng anggènipun martapa angsal wolulas warsa, Bathari Sawitri ngejawantah dhatêng marcapada, ngatingali dhatêng Prabu Aswapati, katingalipun kados mêdal saking latu sêsaji, kalihan pasêmon ingkang mratandhani rêna ing galih, sang bathari ngandika: hèh, kaki Prabu Aswapati, ingsun rêna nguningani kabèh lêkasira sajrone ana