Sarêng taun 1855 sarjana kêkalih Tuwan Kirchhoff kalihan Tuwan Bunsen sami manggih kawruh ing bab pambudinipun sêpèktral analisê (spectraal analijse) inggih punika rekadayanipun nyumêrêpi kawontênaning cêcamboranipun sadhengahing jasad ingkang mawa cahya, awit saking kawruh punika para ahli kawruh pamisah saya mindhak wiyar sêsêrêpanipun, sagêd nyumêrêpi kawontênaning cêcamboranipun sakathahing jasad ingkang mawa cahya saking katêbihan, kados ta: nyumêrêpi kawontênanipun adon-adoning jasadipun lintang-lintang, malah lintang- lintang ingkang sorotipun sawêg sagêd kasatmata sasampunipun lumampah maèwu-èwu taun laminipun, liripun ingkang têbih ing dunungipun botên kenging kacakrabawa ing budi, ngantos sorotipun saking bumi cat