Botên dangu saking tatêbihan katingal lamat-lamat wontên kareta ingkang badhe langkung ing ngriku. Kacung sarencangipun kêkalih botên talompe lajêng sami mapan aling-alingan ing wit-witan agêng, ingkang wontên pinggir margi agêng. Sarêng kareta sampun cêlak, Kacung lajêng watuk-watuk sarta ngrogoh pistulipun ingkang dipun kandhut. Rencang kêkalih lajêng sami tumandang, nanging pating garigih sêmu ajrih. Nyumêrêpi kawontênan punika, Kacung manahipun kakên, pistul ingkang dipun cêpêng lajêng dipun ungêlakên, dhêl, dhêl, dhêl, ngantos rambah kaping nêm botên wontên sêlanipun, plajênging mimis tansah dhawah ing kareta bak wingking. Kagèting kapal rakitan mirêng suwaraning pistul, dipun sarêngi dhawahing pêcut ingkang dipun sabêtakên dening kusir, lampahipun kados thathit, prasasat botên ngambah siti. Ali dalah kusir sami manggih wilujêng, namung layaring kareta pating caromplong kados binabah ing kombang.