Mênggahing tiyang gadhah damêl, sajatosipun inggih sampun mangrêtos, manawi dipun tindakakên cara ngaya-aya, inggih adamêl rêkaos, namung ing batos adhakan kêdhêdhêran wiji pangajêng-ajêng wangsuling arta wau saking pasumbangipun sanak sadhèrèk, malah trêkadhang wontên ingkang methok sangêt pangarahipun. Nanging wantunipun tiyang punika saya mangrêtos dhatêng mirah awising arta, inggih sok kapèlèsèd ing tangguh, wontên ingkang nyumbang namung sakêdhik, malah tumrap ingkang rikuh nyumbang sakêdhik, aluwung botên dhatêng babarpisan. Wêkasan susah. Punika inggih dados jalaraning awis arta.