Ananging pêrlu ugi kula têrangakên ing ngriki bilih tiyang olèh praja makatên asring kathah sandhunganipun, têgêsipun asring katatap-tatap, utawi kêdah wani kurban kêkiyataning pikir, bandha tuwin sanès-sanèsipun. Ananging ingkang makatên wau sampun dados ubarampenipun tiyang ingkang ulah kautamèn anuju dhatêng kaluhuran. Ewasamantên pêrlu para mudha ingkang badhe olah kaprajan punika dipun amping-ampingi dening ingkang dados guronipun. Suka pêpadhang tuwin suka pêpèngêt. Mila wulanganipun Kangjêng Gusti kaping IV ingkang kula pratelakakên ing nginggil punika wau sampun cocok kalayan kawontênanipun. Inggih punika ingkang mungêl: "mung bae wêkas ingwang, ywa pêgat têtèki."