Badan tansah kasarasan punika: prêlu, amargi saea bêbudènipun, sugiha kawruh, manawi badanipun sakitên, namung klemahan gêrêng-gêrêng wontên ing patilêman kemawon, inggih botên sagêd nindakakên punapa-punapa, gêsangipun inggih botên kangge ing damêl, mandar ngribêdi ingkang saras.