suka wêwêngan dhatêng tiyang sagêd wau ngantos sagêd nggayuh kasagêdan samantên inggilipun. Mila wajibipun tiyang sagêd, inggih kêdah nanjakakên angsal-angsalanipun dhatêng bêbrayan gêsang ing tanah ngriki. Dene tumindakipun botên mêsthi mawi dipun katingal-katingalakên sarta dipun cungul-cungulakên, namung kanthi kèndêl-kèndêlan kemawon, jêr prakawis punika prakawis ingkang sampun kêdah makatên, têgêsipun sanajana botên mawi dipun katingal-tingalakên, inggih sampun tumut nginggahakên drajating bangsa. Makatên ugi anggènipun nyawabi dhatêng bêbrayan wau, inggih botên mêsthi mêdal ing pakêmpalan-pakêmpalan pulitik. Tumindak piyambakan inggih sagêd damêl lêlabêtan agêng dhatêng bangsanipun. Kêdah dipun èngêti, kathah rêmbag-rêmbag utawi pitêdah ingkang tumrapipun piyambak prakawis ingkang sampun têrang, namung tumraping bangsanipun tiyang mayuta-yuta, dados bandha sêsêrêpan ingkang sakalangkung