Sêmar: Kanggone wong nonoman ing jaman saiki iya pancèn ora kalêbu nalar. Awit kaanane saiki lan biyèn wis beda bangêt. Jaka kêtêmu prawan saikine wis bisa: ndaag, ndaag, ga je mee (ayo mèlu aku). Hla nèk ing jaman biyèn, kok jaka kêtêmu prawan wani muni: ayo mèlu aku, wah, iya sida mèmblèh-mèmblèh ... wêtênge têmênan. Karo manèh kala jaman samono, kêna diunèkake mokal bisane jaka kêtêmu karo prawan kuwi. Awit lumrahe, ing kala samono prawan kuwi tansah ana ing kothak bae, mêtune mung yèn ana prêlu bangêt kae. Mulane ing kala jaman samono, yèn ana kabar upamane, bêndara kangjêng utawa bêndara wêdana arêp ngrawuhi ing karamean karo garwa putra, wèh, cêkake iya wis gègèr. Wusanane, wong iya ora tau mêtu, ora tau