Ing ngriku Sujana lajêng nyut èngêt dhatêng Srikuning, manahipun saya karaos-raos, saya lajêng ngrumaosi bilih anggènipun dipun tampik dhatêng Surasêntika, punika botên sanès saking anggènipun botên gadhah, saupami tinitaha sugih tamtu botên makatên. Môngka manawi ngèngêti sêsulakipun Srikuning piyambak inggih wontên titikanintitikanipun. manawi Srikuning purun dipun pêndhêt. Nanging Sujana inggih lajêng ngèngêti, saupami dipun sêronana, nama botên sumêrêp ing lêrês, lajêng katingal bilih mêmpêngipun apawitan kadugi ing manah, tuwin inggih lajêng rumaos nistha manawi ngantos kalampahana, awit lajêng katingal dipun wastani tiyang ngangkah bôndha, iba lokipun tiyang. Mila anggarês ing manah anuwuhakên panalôngsa, kanthi gadhah panuwun mugi sêdyanipun kalampahana kanthi lampah ingkang sae, sampun ngantos tiyang jalêr ngambah ing kanisthan.