kawula mantuk, kêndhil kawula têdha ananging barang mas intên sampun sirna sadaya, kantun sawo mênila ingkang wujudipun kados cihna konjuk sarêng punika, sang nata andangu marang Naam, unjuke andorakake, ing ature Mali, iya têmên nitipake kêndhil isi sawo kang dadi cihna iku, nanging ora nganggo mas intên, sang nata banjur dhawuh marang Naam: he Naam mara coba sawo kang dadi cihna iku icipana siji bae, unjuke Naam sandika, barêng sawo wus dipangan, sang prabu andangu manèh kapriye Naam rasane sawo iku, unjuke Naam: kawula nuwun gusti, raosipun sawo punika inggih eca, sang prabu banjur andangu marang wong adol sawo mênila loro mau: he kawulaningsun wong dodol sawo mênila, ingsun mundhut sêsurupanira, apa wis bênêr ingatase sawo mênila kadokok ana ing sajroning kêndhil ing dalêm pitung taun iku isih enak rasane, unjuke wong adol sawo mênila: kawula nuwun gusti: abdi dalêm kawula kalilana munjuk wontên [wo...]