Sarèhning sang prabu dhasar wis dadi karsane namur lampah, iya enggal nimbangi nglêgani atine kang duwe omah: Ah, olèhku pasa pirang-pirang dina: iki riayane, ambruwah, saiki. Olèhku ngimpi kêcak têlèk, iki wahanane. Olèhe dhahar sang prabu dhokoh bangêt, solah bawane sarta ngandikane bangêt sumanak lan rumakêt kayadene mitra kang lawas ora katêmu, nganti kang duwe omah ora nyana yèn dhayohe iku ratu gustine.