Manawi dipun manah ingkang langkung panjang, wohing pikiranipun sang pindha majênun punika, lajêng têrang sangêt anelakakên dhatêng cêkaking bêbudèn, cupêting wawasanipun. Jalaran piyambakipun botên angèngêti, bilih sampun dados kalimrahan, sadhengah bangsa punika, manawi saya mindhak kawruhipun, mindhak pasrawunganipun, sampun têmtu inggih lajêng mindhak kabêtahanipun, ingkang salaras kalihan jaman, ingkang dipun ênciki. Ing mangka kula sadaya bangsa pribumi, kajawi niyat dipun gulawênthah dening pamarentah murih kamajênganipun, anggèning tansah pasrawungan kalihan bangsa mawarni-warni tur ingkang dipun anggêp mulya sampun dangu sangêt. Inggih saking anggènipun tansah dipun gulawênthah dening pamarentah murih kamajênganipun, tuwin anggèning sampun dangu pasrawunganipun kalihan bangsa warni-warni ingkang dipun anggêp mulya wau, kabêtahan tuwin panggêsanganipun lajêng gêsang piyambak murugi dhatêng panggenan ingkang sami dipun ambah dening pasrawunganipun.