jêjêl uyêl-uyêlan, sang prabu lêgêg ing panggalih, ora ngêrtos kang dadi nalare, dene samono kèhe uwong kang mèlu rewang gawe nganti dadine meja siji. Wasana sang prabu dhawuh marang kyai patih: coba, patih, wong samono iku timbalana maju rong puluh rong puluh, aja kopilihi, iya sacandhake bae, arêp ingsun dangu: dhèwèke padha rewang gawe apa tumrap panggawene meja mau. Barêng wong rong puluh didangu siji-siji, ature mangkene: