kalihipun sami akaca-kaca, punapa dene rare-rare ingkang sami trêsna dhatêng Ki Tanujaya sami pating dharèpèl angatingalakên prihatosing manahipun manawi Ki Tanujaya saèstu kalampahan kesah badhe botên wontên ingkang dipun angge sêpuh-sêpuh wontên ing pondhokan, rumaos sampun botên wontên ingkang dipun angge andêl-andêl.