bilih lare jalêr ingkang dhatêng ing pondhokanipun punika botên sanès kajawi anakipun Tarsan, piyambakipun lajêng ngêrêmakên mripatipun. Ing ngriku piyambakipun wiwit anggambarakên wontên ing angên-angên, kapisanipun sumêrêp Tarsan. Ing manahipun ingkang sampun kirang lêrês jalaran saking kathahing sangsara ingkang dipun lampahi, saking sakêdhik lajêng tuwuh kanêpson nêdya malês awon dhatêng Tarsan. Mila sampun dados tôndha yêkti tumraping tiyang ingkang ringkih ing sadayanipun, utawi tiyang ingkang awon manahipun, manawi amanggih sangsara utawi kacilakan, punika sok lajêng anglêpatakên dhatêng tiyang sanès, kajêngipun: anggèning manggih sangsara utawi kacilakan wau, botên angrumaosi jalaran saking lêpatipun piyambak, nanging saking pandamêlipun tiyang sanès. Makatên ugi mênggahing Polwic, anggènipun piyambakipun tuwin Rokop, botên sagêd kadumugèn sêdyanipun ingkang sayêktos awon tumraping sasami-sami, nanging lajêng dhawah sangsara, punika miturut pamanggihipun Polwic, botên sanès kajawi saking pandamêlipun Tarsan wau.