5. Lare ingkang matuh dhatêng lêlampahan kados ing bab 3+4 kados ing nginggil wau, benjing dadosipun tiyang sêpuh botên pisan-pisan gadhah watak wêlasan, ingkang kaangge namung budi angkara drêngki utawi ambêg siya, kados ta: purun misakit kewan, amitênah tiyang supados sakit utawi kasusahan, purun natoni tiyang, purun ngobong griya, trêkadhang mêjahi pisan, cêkakipun botên wêgah anglampahi pandamêl siya.