Panulisé kitab wertasancaya ya iku Empu Tanakung, urip ing jaman akhir praja Kadiri. Kitab wertasancaya ya kena disebut kitab Cakrawaduta kang duwèni teges ya iku : "“menthok si utusan”." Jeneng iki jumbuh karo isi karangané, Isiné karangan iku nyeritakaké putri saka bangsawan sing uga nduwéni bojo saka kalangan bangsawan, kekaroné urip setahun suwené lan bebojoan lan ora tau pisah. Ananging sawisé iku sing lanang lunga kanggo golèk ilmu babagan seni syair. Uga dientèni suwé kok ora bali-bali sing wadon krasa goréh ing manah, sabanjuré dheweké golék panglipur ing taman, ora malah seneng nanging malah kèlingan pangangen-angen bojoné. Pungkasané si putri mandeg lan golèk pangiyupan amarga udan. Sawise udan wis mari dhéwéké weruh ing taman ana menthok sing lagi bébojoan ing banyu tilak udan. Menthok kuwi nglangi mrana mrene lan munggah saka banyu mara menyang lemah kang asat lan kekaroné dudohaké swarané sing pancen apik, agawé si purtri trenyuh wayah ngrungokaké, saya suwè si putri tambah kèlingan bojoné sing wis lunga lan urung bali. Banjur kekaroné marani putri bangsawan gara-gara keprungu swarané. Ing sajroning bingungé dhéweké ora sadar bengok “mrénea.. mrénea menthok..!” ora nyana menthok kekaroné iku mau langsung mara ing papan panggonan putri bangsawan iku maul an kandha yen to menthok iku mesakake marang putri kasebut, krana nyawang pasuryané putri sing susah banget. Banjur putri kasebut ngutus menthok kanggo nggolèki bojoné sing ora mulih-mulih, menthok kuwi iku mau langsung mangkat nggolèki bojoné sang putri. Jebul bojoné sang putri ana ing salahsawijing panggon lan lagi nggawe kitab, weruh kaya mngkono langsung si menthok kekaroné kandha babagan kahanan sang putri. Banjur sawisé ngrampungaké yén gawé kitab joboné putri langsung mulih lan nemoni putri. 