Tumrap ing parêdèn Tênggêr anggèning sami nanêm kênthang ing môngsa rêndhêng, siti ing ngriku botên sagêd bacêk, awit siti miring, mila tansah dhahas, sasêpuhing kênthangipun kadhudhuk. Tumrap ingkang botên kacêkapan: benjing rêndhêng ngajêng tanpa ulur, nanging tiyang wau taksih gadhah rimatan wit kênthang, inggih punika kêkantunaning (keceranipun) kênthang ingkang rumiyin wontên ing têgal kapêndhêm, sami nêrik, wasana karimat, dumugining môngsa sêpuh ugi mêksa tumut sagêd andhudhuk kênthang, ananging ingkang makatên punika kirang pakantuk, kajawi papanipun pating palêncat awis-awis, wohipun botên kathah. Dados yèn mirid saking kawontênan punika, tumrap sintêna ingkang gadhah ada-ada nanêm kênthang, môngka murih sae piwêdaling asilipun, inggih prayogi ulur winih enggal sabên ing pêndhak môngsa nanêm, yèn sae pawêdalipun benjing angsalipun yatra ugi kathah.