isih brêgas. Mêngkono uga aku, Kang Garèng, hla wong ana ing paran karo Makne Kamprèt, atine dhêg-dhêgan, pikirane iya mulês têrus-têrusan, awit: mêngko ngliwati toko gèk anjaluk: cundhuk mêntul, utawa: kalung mêrjan, wèh, rak iya kalakon rèwèl... kanthongku. Mara, jalaran saka tansah duwe pikiran sing mêngkono kuwi, brêgasku apa iya beda karo bêndara pangeran sing lagi mulês. Wis, Kang Garèng, rungokna tak banjurne caritaku. Mêngkono uga Makne Kamprèt, jam 7 sore mau iya wis macak gajah, sanadyan rada mambu-mambu modhê Batawis sêthithik, yaiku: klambine: baju têrang bulan, kae lo, klambi sing garis-garise kothak-kothak cilik kaya klambu. Banjur tapihe: kain radhio, yaiku jarit kang bathikane pêsagi-pêsagi. Dene sêlope: sêlop dhemo. Mungguh kang diarani sêlop dhemo iki, wujude rada kaya sêlop Malesê kae, nganggo tali pating krêncang barang. Wah, Kang Garèng, dhasar adhimu Makne Kamprèt kuwi gêdhe dhuwur jonggrong-jonggrong, barêng manganggo sing kaya ngono kuwi, lakune iya nganggo irama, Kang Garèng, yaiku: gêmblèh, gêmblèh, nganti sadalan-dalan asu kirik padha pating kraing lumayu bundêr kabiyan. Ora beda Bu Mar, iya macak andhandhing, nganti kaya... wedang srêbat.