Lare kèndêl kemawon, nanging ing batos kêdah mabêni. Botên dangu sêpur dhatêng, sadaya lajêng sami minggah, saha lajêng bidhal. Putunipun ingkang alit-alit sami bingah, saha wontên ingkang apitakèn: Iki sêpur èsprès, bah. Bahipun mangsuli kalihan ngêlus-êlus gundhuling lare: Putune èsprès. Botên dangu wontên suwara: karcis. Ing ngriku tiyang sêpuh lajêng akèn dhatêng putu-putunipun supados sami nyêpakakên karcis. Sarêng kondhèktur dumugi ngriku lajêng angguntingi karcis kalihan namatakên saha wicantên: Ingkang kalih punika sanès lare, kêdah ngangge karcis tiyang sêpuh. Mangke rumiyin, ngêntosi tuwan. Botên dangu kondhèktur Walandi dhatêng, tiyang sêpuh lajêng cariyos tatag: Tuwan,