Sarêng nabi Yusuf tuwin para kadangipun sampun sami dumugi ing janji, Banisrail lajêng angombra-ombra wontên ing tanah Mêsir lami-lami anglangkungi kathahipun ngantos andadosakên sumêlangipun para ratu ing Mêsir. Môngka ing Mêsir sampun kajumênêngan ratu kang sanès darahipun ratu ingkang rumiyin, botên sumêrêp mênggah lêlabêtanipun nabi Yusuf. Mila Banisrail sami siniya-siya kapatrapan padamêlan ingkang awrat, kinèn andamêl banon kang badhé kanggé yêyasaning nagari. Éwadéné Banisrail punika sangsaya siniya-siya. Malah sangsaya mindhak kathahipun. Wusana wontên ratu satunggal, adhawuh dhatêng para dhukunipun tiyang Israil, kinarsakakên amêjahi sawarnining bêbayinipun tiyang Ibrani kang mêdal jalêr, déné kang èstri kinèn gêsangi. Ananging para dhukun wau sami ajrih maring Allah, têmah sami anggêsangi sakathahing bêbayi. Sang prabu tumuntên dhawuh dhumatêng tiyang Mêsir[84] sadaya, andikakakên anglurungi sawarnining bêbayi jalêr anakipun tiyang Ngibrani wau.