Nalika agami Siyah dados agami wontên ing nagari Pèrsi, pasamuwan Asura punika dipun mulyakakên sangêt, wiwit tanggal 1 dumugi tanggal 10 Sura, têtiyang Pèrsi sami nindakakên bela sungkawa, langkung malih kalêrêsipun dhawah tanggal 10. Ing dintên wau para sugih nindakakên driyah, sawarnining prêlu sanès dipun êndhakakên rumiyin. Ing panggenan umum, ing ara-ara utawi ing pêkên-pêkên dipun wontênakên sêsorah nyariyosakên Sayidina Kasan tuwin Kusèn, ingkang seda wontên ing paprangan wau. Têtiyang ingkang mirêngakên tansah ngucap: Kasan, Kusèn, wêkasanipun sami nangis, kanthi ngawon-awon Sayidina Ngumar. Dangu-dangu sêsorah wau dipun ewahi, dipun dadosakên tonil, têtiyang ingkang nyanggi waragadipun, gadhah panganggêp bilih pandamêlipun punika dados amal agêng. Kajawi punika ugi dipun wontênakên arak-arakan, wosipun ingkang dipun katingalakên ing ngriku bab sangsaranipun Sayidina Kusèn. Arak-arakan wau kadosdene lampahing prajurit ingkang badhe dhatêng paprangan, têtiyangipun ugi sami mangangge sandhangan pêrang jangkêp sadêdamêlipun. Kajawi punika ugi dipun kanthèni kapal jangkêp sakambilipun, mawi rinêngga-rêngga, nanging botên dipun tumpaki. Wontên ugi jolèn ingkang dipun isèni lare tilêman, dipun pindhakakên kados Sayidina Kusèn, ingkang dipun pikul dalah kônca-kancanipun. Lan malih wontên wêwangunan ingkang dipun pindhakakên kuburan, ingkang dêdamêlanipun èdipèni, sami dipun arak mawi têtabuhan tuwin rêrênggan warni-warni.