Rasukaning Yusuf lajêng kacêlub ing rah ménda wau, tumuntên kakintunakên dhatêng kang rama. Déné tiyang ingkang dipunkèngkèn wau kawêling supados matura dhatêng ingkang rama makatên: "Kula manggih rasukan, punapa punika gadhahanipun putra sampéyan?" Sarêng nabi Yakub aningali rasukanipun ingkang putra kuthah êrah, tumuntên anjêrit, pangandikanipun: "Iya iku kulambiné anakku, amêsthi wus dimôngsa ing sato galak." Sêsampuning makatên, para putra tumuntên sami dhatêng sumêdya anglêlipur ingkang rama, nanging kang rama botên kénging dipunlipur, pangandikanipun: "Kasusahanakukasusahanku* iki môngsa ilang-ilanga, luput-luput aku énggal nyu-[58]sul mati."