[...mbêng,] sampeyan sêgah woh-wohan sarta sanès-sanèsipun ing sawontênipun. Ingkang mungêl makatên punika inggih pêksi jaka tuwa, sang prabu sakalangkung ngungun panggalihipun, lajêng nyariyosakên lêlampahanipun dhatêng pandhita ingkang manggèn ing padhepokan wau, wasana lajêng andangu punapa jalaranipun, dene pêksi jaka tuwa kêkalih ingkang satunggal ginêmipun sakalangkung kasar, satunggalipun têka manis, adamêl sakeca dhatêng manah makatên. Sang pandhita lajêng ngaturi katrangan, bilih pêksi jaka tuwa kêkalih punika botên namung sami jaka tuwa kemawon, malah sami sadhèrèk. Nalika taksih sami piyik, dhawah saking susuh. Ingkang satunggal dados gadhahanipun grêma, sarwa kasar ginêm tuwin tindak- tandukipun, satunggalipun dipun opèni dhatêng pandhita. Pramila botên nama anèh, dene wêdaling ginêmipun têbih sungsatipun, sabab sami katularan ginêmipun têtiyang ing sakiwa-têngênipun piyambak-piyambak, tiyang punika manawi kêkêmpalan kalihan tiyang sae, inggih mindhak sae solah-bawanipun. Manawi kêkêmpalan kalihan tiyang ingkang asor budinipun, inggih katularan awon budinipun. Panjênênganipun sang prabu rak inggih makatên, sarèhne nyêlakakên têtiyang ingkang asor bêbudènipun, lajêng dhumawah kapiran saliranipun.