Yen diumpamakna, urip saiki iki kaya winih. Ora ana wong sing bisa mesthekna yen winih iku urip. Lha supaya winih mau bisa urip yen ditandur, winih mau kudu disimpen sing bener lan pener, diruwat saka sakabehing penyakit, lan dipiara sing bener. Supaya ora dadi bathang terus. Supaya urip! Yen wis urip tamtune dudu “winih” maneh. Lha..., intine dhawuhe Siti Jenar kaping pitu, ya ndhuk kene iki. Tegese, yen manungsa [pangkat lan jabatane apa wae] isih kapincut ma-rang donya emas picis raja brana, isih seneng rebut kuwasa, duwe pa-mrih kanggo awake lan balane [golongane], ora bakal bisa nemu dalane urip sing bener. Masiya tah rek, awak dhewe iki wis ngerti teorine lan tata-cara olehe mraktekake, yen isih kabotan donya lan kuwasa, isih seneng sirik, dengki lan srei marang liyan, wah tangeh lamun yen bisa nemu pepadhanging urip.