pangrasa ana ing raga wadhag, nanging asli pangrasane nyawa dhewe dumunung ana ing alam swarga, mulane yèn manusa sawuse mati bisa dumunung ing alam mau mêsthi iya banjur tatêmon karo mitrane ing donya iki kang ditrêsnani. Nyawa kang wus bisa ambêsut raga wadhage, têgêse ora kêrèh, iya banjur duwe pangrasa tansah nunggal lan amor karo nyawa-nyawa liyane kang padha ditrêsnani lan diwêlasi. Mangkono iku mungguh panyanamu yèn kowe ora bakal bisa katêmu karo mitramu kang wus sirna, iku ora bênêr,