menungsane, nyembah marang urip. Kita janji arep dadi abdine urip.. sembah kita marang urip , bakal diterusake menyang Urip kang nguripi alam kabeh sak isen isene.,Gusti kang Moho Tunggal. Dadi dudu raga kang sarwo reged lan badan wadag marang sing Moho Suci. Dadi, kita ngawali nindhakake pengkhayatan, kang bebarengan karo pengalaman bab laku, yaiku kang kasebut: Laku kasampurnan manunggal kinantenan sarwo mijil, utawa kang umum kakenal kanti Pengkhayatan Kapribaden. Ben ora ana saling surupe, laku iki koyo mengkene:Bisa di khyati lan di amalake utawa “dilakoni” dening anak kang umur isih 3 tahun. Asal wis bisa ngapalake “ kunci”, wis bisa ngayati lan ngamalake laku iki.Luwih luwih sarana gaib iki, wis bisa kawenehake marang bayi kang lgi lair. Pengkhayatan iki, ora ngenal bab kudu “ tirakat “, “melekan “ ,”pasa ngebleng . “ “kungkum” . meditasi lan sapanunggalane.Inti pengkhayatane yaiku:.Tansah ora lali karo Urip lan tansah njaluk tuntunan urip sakdurunge nindhakake apa wae lan manut marang tuntunane Urip, sanajan kosok balen( beda ) karo karep lan pepinginane Urip.Amarga guru sejati ne uripe dhewe, sabanjure yo guru sejatine kuwi sing paling ngerti bab dhiri pribadi kita, lan guru sejati iku kang mangerteni apa karepe Gusti marang dhiri kita, lan kenapa kok mesti kudu leksanani kabeh kuwi. Guru sejati iku kang tansah manut miturut kondisi kita, menawa kita isih umur umuran anak sekolah taman kanak kanak , nuli guru sejati kang dadi Guru Taman kanak kanak . tumrap kang wis dhewasa, guru sejati arep dadi dosen utawa maha guru.Guru sejati , ing sakjroning menehi tuntunan kang wujude cara carane kanggo kita, kang dipadake karo nasib kang kita alami, kita lakoni lan kita adepi sarto kita leksanani dhewe dhewe..Sabanjuri, ora ana wong 2 kang tuntunane bakal podho. Cap jari wong 2 wae saka sedulur kembar e, ora padha. Laku kita padha, yaiku padha padha ngenut urip, nanging lakon kita beda siji lan sijine.Tuntunan urip , diwenehake padha karo lakone dhewe dhewe, ananging intine padha. Yaiku ora nyimpang saka dalan kang di karepake Gustine mring diri kita dhewe dhewe.Pengkhayatan iki , sithik wae ora karep wong ngakon supaya ngedohi bab bab kang sifat kadonyan. Dadi, ing jroning njalani urip lan penguripan, sakmestine malah kudhu lumrah, biasa biasa wae.Kasenangan bab kadonyan wae uga, enthuk ka rasaake lan kanikmati. Ananging kita bakal tansah katuntun , kesenengan sing kepriye kang pas kanggo dhiri kita . dadi ,kita kaslametake saka ngrasakake kasenengan , kang tembe mburine nampa akibat marake kasusahan lan kasangsaran..Kang kabeneran katakdirake dadi sugih, uga oleh, ananging tetep tansah katuntun, ing tembe kasugihan kang ditampa saiki, ora bakal nyilakani utawa nyengsarake ing tembe mburi. Klebu uga ora bakal nyilakani lan nyengsarake anak putu.Duweni semat ( jabatan ), mesti wae ora langgeng, uga enthuk.. bakal katuntun ben orasalah anggone nggunakake jabatan ne iku. Sabanjure khasile bakal luwih langgeng, amarga kang cocok karo karepe Gusti.Kang kepingin cukup uga enthuk, tegese tnsah dicukupi, kabeh kabutuhane. Dudu sing dadi pepinginane. Kabeh mau , dudu awake dhewe kang nemtokake , nanging sawise kita nampa, kita ora bakal salah dalan, kanggone sing ana ing dhiri kita. Kapinteran, kbisaan,kasugihan, kakuaasaa, lan liyo liyane kang ana ing dhiri kita, bakal tansah kagunakake dening Urip, kanti lantaran dhiri kita, kanggo bab bab kang di karepake Sing dhuweni kabeh mau , yo Gusti dhewe.Urip iku podo ,