Lare ingkang kala alitipun dipun ugung sarta angsal pambombong saking tiyang sêpuhipun, pikiranipun tangèh sagêdipun lumampah, têgêsipun sagêd malêtik migunakakên akal budinipun. Dene yèn sampun tinilar ing tiyang sêpuhipun, gêsangipun wontên ing bêbrayan kidhung sangêt, dening kala alitipun botên nate nyambut damêl ingkang sakintên sagêd murakabi ingakathah, kulinanipun namung manah bêtahipun piyambak, nanging sarêng sampun botên wontên ingkang dipun êndêl-êndêlakên, katingalipun kidhung sangêt. Punapa botên makatên.