omah joglo saka kayu jati tuwa kang gadeg gede ngemu wibawa. Yo pantes wae, wong daleme Pak camat. Dalem kang wus run temurun saka para leluhure Pak camat, lan ora mokal yen isih mambu sawabe para leluhur mau. ‘Ee… wong ki nek tedak turune wong drajat lan pangkat ki, nganti sak anak putune yo isih ketiban wahyu dadi wong kang mulya uripe. ‘ pangrasane kang turijo ing jero batin nalika nuntun sepeda. ‘Yo wes ben, uwong kuwi kajibahan kuwajiban dhewe-dhewe dening Kang Kagungan Kersa’ pambantahe kang turijo ing jero atine dhewe.Sak wuse nyendekake sepedah ing ngisor wit sawo kecik ing wetan pendapa, kang turijo banjur mlaku tumuju ing omah sak mburine pendapa.“Kula nuwun” kang turijo uluk salam.“Mangga, sinten nggih?” keprungu swara priyayi estri saka njero omah. Sajake bu camat kang nyauri, ketoro saka swarane sing ulem lan semanak.“Dalem bu ingkang sowan, turijo.” Saure cekak.“O.. sampeyan tho jo. Kene-kene mlebu jo” Katon bu camat ngacari dayohe karo bukake lawang.“Nggih bu sampun mriki mawon” kang turijo nyopot topine karo lungguh ing kursi teras.“Iki mau wes dienteni karo Bapak, meh wae ditinggal tindak. Wong selak arep ana rapat ing kabupaten” saure bu camat.“Wah, nggih nyuwun sewu bu. Niki wau radi kerinan angsalipun tilem.” Kang turijo gupuh anggone matur merga rumangsa kleru, kuwatir yen nganti gawe gela atine Pak camat.“Wes ora dadi apa jo, wong Bapake yo durung kebanjur tindak kok. Sek yo