anukulakên dhatêng maksiyatan, sarêng sangunipun kantun sadasa reyal, lajêng wontên utusanipun Radèn Tumênggung Sastranagara dhatêng Kangjêng Kyai Imam Bêsari, angaturakên angsal-angsal warni warni, wêdalan ing nagari Surakarta, sarta nyuwun kabar kawontênanipun ingkang wayah ingkang kasuwunakên barkah Kangjêng Kyai Imam Bêsari, punapa sampun kathah kasagêdanipun, sarêng sêratipun Radèn Tumênggung Sastranagara sampun dipun tampèni Kangjêng Kyai Imam Bêsari, sarta sampun dipun waos, utusanipun radèn tumênggung wau lajêng ngaso dhatêng pondhokan, sadumuginipun ing pondhokan lajêng kêpanggih Bagus Burham kalihan Ki Tanujaya, amaringakên angsal-angsal kintunan saking ingkang rama sarta ingkang êmbah, punapa dene maringakên kintunan yatra dhatêng Ki Tanujaya kathahipun kalih atus reyal, sarta andangu kadospundi kawontênanipun Bagus Burham wontên ing Panaraga, kraos punapa botên, tuwin anggènipun ngaji punapa sampun kathah kasagêdanipun, Ki Tanujaya sakalangkung pakèwêd manahipun, badhe ngaturakên punapa wontênipun rumaos manawi angsal dêduka saking ingkang êmbah radèn tumênggung, badhe dipun alingi kuwatos manawi kangjêng kyai amadulakên punapa kawontênanipun, pêpuntoning manah inggih prasaja punapa ingkang dipun lampahi Bagus Burham sabên dintên, sakalih-kalihipunkalih-kalihipun (dan di tempat lain). sami kawêdal pangunguning manahipun.