sarta matak môntra wikrama, nanging dipun kêdhèpakên botên sagêd ical, punika kyai patih sawêg andugi yèn dede setan brakasakan, sayêktosipun janma manungsa, dangu anggènipun ningali, salêbêting galih botên kasamaran yèn ingkang jumênêng wau Sang Prabu Sindhung Aliwawar, punika saha adamêl kodhênging galihipun kyai patih, awit yèn yitmanipun sang prabu ingkang nêdhaki, dipun kêdhèpakên amêsthi ical, sarèhning ing paningal sampun têtela yèn sang prabu, kyai patih lajêng amangsuli: gusti panjênêngan paduka têka salah wèwèng wontên ing patapan Sadhaka botên lajêng sampurna jati, murut dhatêng kadewatan. Sang prabu gumujêng kyai patih lajêng dipun rangkul, punika kyai patih sawêg sumêrêp yèn têtela sang prabu. Sang nanata. lajêng nyariyosakên lêlampahanipun turut botên wontên ingkang kalangkungan, salêbêtipun sang prabu ngandika: kyai