angwontênakên pakêmpalan-pakêmpalan kopêrasi, ananging botên kadadosan, saha pamêdalipun siti ing Ruslan mêksa taksih kirang kathah tinimbang taun 1913. Pasitèn ingkang dipun tanêmi samangke 92% saking kawontênanipun pasitèn ingkang rumiyin, angsal-angsalanipun kintên-kintên namung 88%, dados inggih pasitènipun, inggih angsal-angsalanipun, punika saya suda. Ôngka-ôngka punika, ingkang pamêndhêtipun saking sêrat cathêtan opisil saking pamarentah komunis, tamtunipun inggih botên badhe ngawonakên sangêt dhatêng kawontênanipun lugu. Kosokwangsulipun, manawi angèngêti, bilih pangintunipun gandum dhatêng sajawining nagari ing samangke punika langkung sakêdhik katimbang kala ing taun 1913, punika wontên sabab-sabab ingkang anjalari tuwuhing gagasan, bilih ôngka-ôngka ingkang kasêbutakên wau, anggambar kawontênanipun samangke saklangkung saenipun. Sanadyan makatêna inggih têtela, bilih ing bab anyaèkakên têtanèn, angindhakakên angsal-angsalaning siti, inggih punika ingkang dados dhêdhasar indhakipun karaharjaning para tani, ing salêbêtipun 14 taun punika, botên kanyatan babarpisan. Ananging manawi kawontênanipun, ôngka-ôngka wau katitipriksa kanthi sayêktos, lajêng wontên bab-bab sanèsipun ingkang tumrap Indiya piyambak wontên gunanipun.