iki, sore-sore kepethuk karo widadari kang lagi ngengar-ngengar ati ing taman ‘firdaus’. Muga-muga iki widadari tenenan dudu peri kang baureksa segara, lha wong ngepasi kahanane sepi ngene jee.. Nalika lagi kamitetegen anggonku nyawang widadari, tanpa dinyana-nyana kenya ayu kuwi nyawang ing panggonanku lungguh. Najan rada klincutan lan kisinan, aku meksa mesem kanggo buwang wirangku. We.. lah ora ngiro babar pisan yen esemku bakal diwales karo slirane. Atiku sak nalika kuwi dadi kumesar, jantungku dag dig dug sajak arep copot-copoto. Tujune aku isih iso jaga keseimbangan awak saengga ora tiba glangsaran dadi layatan wong sak pirang-pirang merga semaput. Eseme kuwi lho sing jan nggujiwat temenan, wis to manis temenan. Yen mung madu pitung puluh galon diudeg karo gula sak pabrik madukisma durung karuan yen iso ngalahke manis eseme. Mripate kang bawang sebungkul katon sumunar endah senajan rada kaling-kalingan kacamata minus. Muga-muga wae kaendahan kuwi dudu merga ‘efek pembiasan cahaya’, nanging kasunyatan kang resep dinulu mata. Alise nanggal sepisan, asli dudu rekayasa. Lambene abang ‘merekah’ ora merga polesan gincu ing sak duwure janggute kang njatis nambahi lan pantese, kesorot cahya candik ayu saka sang bagaskara kang pinuju angslup ing tengahing samodra. Rasane nalika semana aku kepengin tepung sapa sejatine slirane. Nanging durung nganti aku ngadeg, kesusu kenya kuwi wis dhisiki minger saka panggonane tumuju ing plataran parkir kendaraan. Tanpa sadar aku