Kêris iki gêgaman nanging sajiwa saraga: dadi panganggo kang ora pisah, kang nganggo bisaa: wirya, arta, wasis, rahayu slamêt.Utawi bisaa, sinuyutan.., sugih anak bojo.Wondene anggènipun nyatakakên inggih wantah kemawon: dipun tayuh, dipun angge, dipun titèni salêbêtipun ngangge: kanggonan, ngalami lêlampahan punapa, utawi raosing manah kadospundi? Muntapan, mrangas, ayêm, têntrêm, asrêp, uwas punapa gorèh sapiturutipun.Manawi rumaos jodho inggih dipun pilala, bilih botên jodho inggih botên dipun angge.Sadèrèngipun kula kèndêli anggèn kula ngaturakên sêsorah bab wêsi aji (dhuwung), kula badhe ngaturakên piyandêl kula piyambak dhatêng wêsi aji.Ngèngêti para êmpu, langkung malih kala jaman kina, panggarapipun wêsi aji punika kalihan tapabrata, dhasar garapan kagunan Jawi asli, ingkang adi luhung, mila wajib kula aosi, kula luhurakên, panganggêp kula gadhah angsar, gadhah daya, nanging botên kuwasa, sarta botên kula pangeran, awit ingkang kuwasa tuwin pangeran kula namung:--- 33 ---Gusti Allah.Gandhèng kalihan atur kula ing ngajêng, sakônca kula kriya, pandhe êmpu, tukang ukiran, patrigan tuwin mranggi, wontênipun kraton manawi miwiti anggarap: nyêpuhi, macak[11] ngawisi, tuwin nganjingakên, sasaminipun, mawi nyingkiri dintên ingkang dhawah petang awon, ingkang kalimrah ing akathah kados ta: taliwangke, sampar wangke, dungulan. Dene dintên awon ingkang namung tumrap kônca kriya kasbut ing ngajêng, ingkang kêdah dipun singkiri, inggih punika dintên naasipun para êmpu agêng.1. Dintên Sênèn Lêgi, naas sedanipun Pangeran Sêndhang.2. Dintên Rêbo Kliwon, naas