kandheg jalaran ing lurung iku ana kethek gedhene sak uwong lungguh legog-legog neng pinggir dalan. Emban Minayaksi lan para prajurite banjur mandheg kuwatir yen ana pangridhune kethek kang legog-legog kuwi.Kethek kang lagi ngalamun iku dadi njenggirat bareng ana prajurit sabregada tumeka ing panggonan komo. Nyawang pracekane para prajurit kang dumadi saka buta-buta iku, kethek kuwi uga banjur jubriya. Apa maneh kang mandhegani prajurit iku wujude endhas iwak kang nganeh-anehi.“Hehh para yaksa kowe kuwi bangsa apa, menyang endi sedya lan tujuane lakumu iki?” prajurit praja Ombaksegara kaget, dene kethek iku jebul bisa micara kaya salumrahe manungsa.“Wee lhadalah! Ngeramake temen dene ana kethek gedhe bisa tata jalma. Aku saka praja Ombaksegara. Aranku Minayaksi. Dene sedyaku arep menyang Pancalaretna. Kowe iku sapa?”“Aku kawula praja Wiratha. Aranku Raden Untara.”Krungu wangsulane kethek iku para prajurit padha ngguyu jegagakan. Lha wong kethek kok duwe gelar raden, lucu temenan. Raden Untara digeguyu mangkono kuwi dadi murina. Mula banjur nuwuhake daredah kang dadi pancabakah. Para prajurit negara Ombaksegara iku gumun meruhi yen kethek iku jebul