Sabên tiyang mêsthi sampun sami sumêrêp prêlunipun adus, inggih punika supados rêsik badanipun. Badan punika tansah angêdalakên dzat-dzat ingkang tumrap badan sampun botên wontên paedahipun. Dene marginipun warni-warni, kados ta: sarana napas (ambêgan) utawi mêdal kulit. Kulit punika kêbak bolongan alit-alit ingkang minôngka dados cangkêmipun pipa alit-alit ingkang gandhèng kalihan margi êrah. Saking alitipun bolongan wau ngantos botên kasat mata. Kulit sawiyaripun arta tangsulan punika cangkêmipun botên kirang saking satus. Pipa-pipa wau dados margining toya ingkang ambucal rêrêgêd saking salêbêting badan, punika têrus tumindak tanpa mawi kèndêl. Inggih toya wau punika ingkang dipun wastani kringêt. Manawi kita nyambut damêl awrat, wêdaling kringêt saya dêrês. Badan punika anggènipun ngêdalakên kringêt, ing sadintên-dintênipun kintên-kintên satunggal gêlas agêng. Toya kringêt punika ngandhut rêrêgêd ingkang botên sae tumrapipun badan. Manawi botên sagêd mêdal sagêd dados wisa, mila kêdah mêdal. Dene marginipun inggih bolongan alit-alit wau. Awit saking punika kêdah kajagi supados cangkêm-cangkêm wau tansah mênga, panjaginipun sarana dipun rêsiki, amargi manawi rêgêd sagêd buntu. Mênggah rêrêgêdipun wau aslinipun kajawi kabêkta ing kringêt saking salêbêting badan, ugi saking jawi inggih punika saking blêdug utawi saking sêsenggolan barang rêgêd, mila sadaya barang ingkang magêpokan kalihan badan kados ta pangangge, bantal, lan sapanunggilanipun, kêdah tansah rêsik. Rêrêgêd ingkang tumèmplèk ing kulit punika sagêd malêbêt ing badan sarana cangkêm-cangkêm wau.