[...n] wanci sawung kaluruk, ing pondhokan ngriku sampun botên wontên sabawanipun tiyang mêlèk, Ki Tanujaya lajêng anggugah Bagus Burham, sarêng sampun tangi lajêng dipun ajak mangkat malampah dalu, Bagus Burham inggih botên mawi suwala, lajêng miturut kemawon, dene barangipun ingkang dipun bêkta, namung sangunipun yatrra kalihan sandhang panganggenipun, sanès-sanèsipun sadaya sampun sami dipun titipakên dhatêng pamomongipun putraning Bupati Samarata, lampahipun Ki Tanujaya tuwin Bagus Burham daya-daya sagêda dumugi ingkang dados sêdyaning manahipun, sarêng sampun bangun enjing lampahipun dumugi watêsing bawah kitha Panaraga, namung ngaso sawatawis lajêng mangkat malih andumugèkakên lampahipun, sarêng sampun wanci wisan damêl ênèm (antawisipun jam 10) lajêng kèndêl wontên ing dhusun Mara, anjujug griyanipun tiyang nama Kasan Ngali, kamisêpuhipun ing dhusun Mara wau, kaprênah sadhèrèkipun misan kalihan Ki Tanujaya, kalêrêsan ing wêgdal wau Kasan Ngali sawêg dhatêng saking sabin, dèrèng ngantos anyèlèhakên paculipun, lajêng katungka dhatêngipun Ki Tanujaya ingkang sêmunipun anawung sungkawa,