Kapal lajêng nyat, ngadêg malih, saha lampahipun anuju ing papanipun begal wau, saya langkung rikat katimbang ingkang sampun-sampun. Ningali kawontênan ingkang makatên punika, Solowe gumun tanpa upami. Awit salaminipun Solowe angratoni ing wana ngriku laminipun tigang dasa taun, dèrèng nate kalampahan, wontên tiyang numpak kapal mirêng pangêrik saha panggêrêngipun, botên lajêng dhawah pêjah sanalika punika ugi, kapal ingkang agêng tuwin santosa, limrahipun sok lajêng ambandhang numbuk-numbuk wit-witan antosngantos. dumugining pêjah, ing samangke piyambakipun têka ujug-ujug nyipati, kapal saha ingkang numpak pisan, dening pangêrik saha panggêrêngipun wau, botên pêjah, malah katingalipun kadosdene botên ajrih babarpisan. Kosokwangsulipun jêbul malah ngênêr nuju dhatêng papan padununganipun, mênggah gagasanipun Solowe: E, hladallah, rupane wong iki wis bosên urip ana ing donya kene. Saking kêpenginipun sumêrêp cêtha wujudipun tiyang numpak kapal ingkang andhatêngi punika, ing sakawit Solowe manglungakên sirahipun, nanging botên watawis dangu malih lajêng manglungakên badanipun saking papan padununganipun wau. Sarêng Ilya sumêrêp badanipun Solowe wau, sakala punika piyambakipun supe dhatêng prasêtyanipun,