[...lanipun,] kok beda-beda, wontên ingkang mangsuli, anak ingkang sagêd mêndhêm jêro mikul dhuwur punika, anak ingkang sagêd ngagêngakên anggènipun milujêngi, wiwit tilaripun tiyang sêpuh dumugi sèwu dintênipun. Sawênèh wontên ingkang nêgêsi yèn anak ingkang sagêd mènsiyun tiyang sêpuhipun nalika jompo, tuwin warni-warni malih. Nanging yèn kamanah dèrèng sagêd gathuk kalihan têmbung mêndhêm jêro mikul dhuwur. Malah wontên ingkang mangsuli, yèn anggènipun ngudang punika namung tiru-tiru tiyang sanès kemawon. Pramila inggih kêrêp kemawon, ing pajagongan wontên tiyang èngkèl-èngkèlan, pabên bab prakawis punika, kabêkta saking anggènipun ngantêpi pamanggihipun piyambak-piyambak.