[...dha] adon-adone karo wujud sing wis ana. Kaya ta: dayane manusa, iku asal saka sorot srêngenge kang kêmpêl karo pathi, yèn wong tumandang gawe, daya iku mêtu arupa pêpanas, pêpanas utawa angête awak dadi kêkuwatan, bisa ngêlih barang abot, dene daya kang digawe bôndha angkat junjung iku banjur anggêblas bali marang awang-awang. Yèn wong ora mangan manèh, ora bisa ambalèkake barang mau ing ênggone lawas. Dene wong nganggur, ngêculake daya marang awang-awang tanpa ngundhaki rêrupan ing bumi. Saupama ana sagara asat, ilang banyune, nanging rêrupan banyu iku ambyar dadi uwab kang mumbul ing tawang. Ing liya panggonan ana udan banyu utawa es, iku malihane uwab mau, dudu banyu anyar saka jabaning jagat. Thukulan utawa bayi anyar, iku dudu tiban saka ngêndi-êndi, nanging kêmpêlane sari-sari lan daya kang malêbu ing awaking babone.