Menawi sadasa prakawis kala wau dipun-apalaken lan ugi dipun-estokaken dening anggota lan mantan anggota Pramuka, andayani gesang punika badhe kraos ngremenaken. Punapa malih ing satengahing gesangipun bangsa Indonesia ingkang maneka warni punika. Ing Indonesia punika ndarbeni samukawis wewernen. Suku, basa, adat tatacara, agami, lan golongan politik, sadaya warni-warni. Karana saking punika bangsa Indonesia lajeng gadhah sesanti, Bhinneka Tunggal Ika; sanadyan beda-beda nanging tetep satunggal lan manunggal. Menawi Dasa Darma Pramuka kala wau dipun-lampahi ingkang nomer kalih lan sekawan kemawon, badhe karaos beda-bedanipun bangsa Indonesia punika badhe dados bab ingkang aji sanget. Nanging kasunyatanipun, beda-bedanipun bangsa Indonesia punika asring dipun dadosaken reribed. Saperangan golongan rumaos leres piyambak, mila pangangkahipun golongan sanes kedah dipun sirnakaken. Pamanggih ingkang makaten punika dipun-wastani eksklusif. Pamanggih kados makaten punika njalari crah utawi malah ngantos ngginakaken kekerasan, ing antawising golongan, sae suku, agami, punapa dene politik, lsp. Pasamuwan ingkang dipun tresnani dening Gusti. Satunggaling prakawis ingkang saged njalari tuwuhipun sikep eksklusif (boten saged nampi bab ingkang beda) inggih punika caranipun maos Kitab Sucinipun piyambak-piyambak. Upaminipun, ing agami Kristen, menawi sami maos bab umat prajanjian, lajeng saged nuwuhaken raos bilih piyambakipun langkung inggil lan leres piyambak. Dados tiyang ingkang beda agami, greja, lan tiyang Kristen ingkang boten nunggal bangsa kedah dipun sirnakaken. Pamanggihipun bangsa Yahudi utawi Israel ing Kitab Suci inggih kados makaten. Sami rumaos bilih bangsa Israel dados bangsa pilihanipun Gusti, temahan bangsa sanes inganggep mapan ing sajawining kawilujengan lan ateges najis, kaanggep sanes sesamining manungsa. Nanging waosan kapisan saking Kitab Yesaya kala wau, nelakaken bilih Gusti medhar sabda bab bangsa manca ingkang tumut mlebet dhateng kawilujengan. Boten namung tiyang Israel, nanging ugi bangsa manca ingkang ajrih asih dhateng Gusti. Prakawis punika dipun-tandhesaken malih nalika kita maos seratipun Rasul Paulus kagem pasamuwan ing kitha Rum. Menawi rumiyin tiyang Yahudi nampeni kamirahaning Gusti arupi kawilujengan, sapunika tiyang manca ugi nampeni kanugrahan ingkang sami. Punika piwulangipun Rasul Paulus bilih sesipataning kawilujengan punika kangge sadaya tiyang. Kanthi langkung tajem malih, pepanggihanipun Gusti Yesus kaliyan tiyang estri saking Kanaan wau, nelakaken bilih kawilujengan punika ugi kangge tiyang manca. Tiyang Kanaan kala samanten kaanggep satrunipun bangsa Israel wiwit wiwitan mila. Nanging tiyang estri saking Kanaan wau malah dipun-sebat dening Gusti Yesus gadhah pangandel ingkang ageng. Ketingalipun boten wonten tiyang sanes ingkang dipun sebat makaten dening Gusti Yesus. Agenging pangandelipun punika ketawis saking anggenipun pitados bilih katresnanipun Gusti boten winates namung wonten ing satunggal bangsa. Tiyang sajawining Israel inggih saged nampeni katresnan punika. Sanadyan namung dipun-gambaraken kados segawon ingkang nedha cuwil-cuwilaning roti ingkang dhawah saking meja. Waosan ingkang kaping tiga kala wau, nelakaken ugi bilih kawilujengan punika wujuding katresnanipun Gusti dhateng manungsa lan boten saged dipun-watesi punapa kemawon, kalebet bangsa. Menawi lare sekolah minggu punika anggenipun sami tetembangan, “Yesus cinta s’gala bangsa… s’gala bangsa di dunia…” Menawi ayat-ayat wau ngendikakaken bab punika, ateges kita boten pareng amemilah, bilih beda punika sampun limrah. Nanging patrap memilah punika klentu. Dene menawi sampun boten wonten patrap mbedak-bedakaken, lajeng punapa ingkang kedah kita lampahi salajengipun? Pasamuwan ingkang dipun tresnani dening Gusti, Kitab Jabur ingkang dados tanggapan, nggambaraken kawontenan panen. Padatanipun ing Israel, lan ugi ing Jawi, wekdal panen punika wekdalipun sadaya anggotaning brayat lan masyarakat ngempal, sami ngawontenaken pahargyan. Sae ingkang sepuh, anem, mlarat, sugih, sami ngempal, nunggil dados satunggal, boten wonten ingkang dipun bedak-bedakaken. Naminipun wekdal bingah, inggih lajeng pista, tipis tur rata. Sadaya pikantuk bageyan ingkang sami, boten dipun bedakaken. Sadaya ngaturaken panuwun awit berkahipun Gusti lumantar panen ingkang dipun-tampeni. Sadaya kabingahan kaesokaken temahan sadaya ugi ngraosaken kabingahan punika. Menawi ing salebeting gesang boten sami dipun-bedakaken malih, gesang punika ngemperi kados saweg wonten ing salebeting pista. Sadaya mahargya gesang, sadaya andum kabingahan lan berkah ingkang sampun dipun-tampeni. Mahargya gesang ateges nampeni sadaya tiyang minangka sesami manungsa, boten gumantung kaliyan golonganipun. Ugi ateges sami tulung-tinulung amargi sadaya rumaos sampun binerkahan. Makaten ugi sami sesarengan mbekta karaharjan lan kabingahan lumantar kesagedan ingkang dipun paringaken dening Gusti. Boten sisah dredah bab piwulang agami utawi bab adat bangsanipun piyambak-piyambak. Sesarengan makarya kangge manungsa. Asia, kalebet Indonesia, misuwur amargi kathah tiyang mlaratipun. Lan malih mlaratipun punika boten namung mlarat limrah, ananging mlarat ingkang sanget. Punapa kita sami purun sesarengan mbudidaya ngirangi cacahing tiyang ingkang mlarat sanget punika? Indonesia ugi nate dipun wastani negari ingkang paling kathah ngrisak wana, ingkang damel donya sangsaya benter. Punapa kita sami purun sesarengan njagi kawontenaning bumi kita punika? Indonesia mapan ing panggenan ingkang gampil kenging bencana alam. Punapa kita sami purun sesarengan siyaga temahan menawi wonten bencana boten kathah korban lan menawi sampun ketaman bencana, punapa kita purun gotong-royong mbiyantu mulihaken malih? Indonesia ugi gampil sanget ngalami bencana sosial. Punapa kita purun sami andhap asor lan ngajeni tiyang sanes, temahan gesang punika saged dipun-lampahi sesarengan ing salebeting kabingahan? Dinten punika dinten Pramuka. Para Pramuka punika sampun miwiti kasaenan lumantar Dasa Darma Pramuka ingkang dados tuntunanipun. Sapunika wekdal kangge kita minangka umatipun Gusti ingkang tresna