Nanging kapriye bisane wong karasa, manawa wis bisa pisah pepenginane? Prakara iku uga wis kacarita ing layang kekidungan, kang kinidungake dening Manki, nalika dheweke wis luwar saka anggone dadi beboyonganing pepenginan. Maune Manki kaebekan rasa kapengin, suwe anggone ngarah bisane oleh kasugihan, ananing tansah kacidran, kekerening raja darbeke banjur katukokake pedhet loro, arep diajari kanggo maluku, ananing saka lakuning takdire, pedhet wedi marang kuldi kang liwat sacedhake kono, mulo mlayu dadi kasingsetan dening dhadhung kang kanggo anggandheng pedhet loro mau, wekasan mati. Kasangsaran kang wekasan iku ambuka atine Manki, pepenginane sirna, atine padhang, banjur angidung : “Sing sapa ngarah kabegjan, kudu ambirat pepenginan. Bener kaya wewarahe Suka, antarane wong loro, kang siji katurutan kabeh pangarep-arepe, sijine nedya nglilahake sakeh pangarep-arepe, iya kang nedya anglilohake iku kang luwih luhur, katimbang lan kang katurutan, amarga pepenginane wong iku ora ana wekasane. Dhuh jiwaku ! wus suwe kaboyong dening pepenginan, samengko ngaraha kamulyaning kamardikan lan katentreman. Wus suwe nggoningsun turu. Aku bakal tangi, heh pepenginan ! sira ora bakal lestari bisa anyidrani ing aku. Endi kang sira karepake, sira meksa supaya aku mituruti, anggung anggagas apa-apa, tanpa leren, sanadyan sarwa angel, karepe mung kudu oleh, sira tanpa budi, sira iku sasar, tanpa uwis, sira panas kaya geni, tansah miluta bisane tinurut, sira ora kena kinebakan, kaya dene