jad kang bisa nawa racune baktèri panyakit. Yèn kèhe wis timbang, awak bisa waras manèh. Yèn durung bisa nimbangi, awak tansah lara, utawa kabacut mati. Nagara yèn katêkan mungsuh, masthi nimbangi ngêtoni wadyabala, sanajan ing ngarêp mau-maune ora sadhiya saradhadhu. Barang dagangan manawa mung ana sathithik môngka akèh kang pêrlu nganggo, rêgane amasthi larang. Nanging yèn ana wong liya milu ngêtoni dagangan mau, ora bisa adol larang kaya sudagar sing kawitan, marga rêgane barang masthi saya mudhun. Samono uga ingêre nagara, ora kêna mung ngopèni prakara siji bae, masthi kudu anjagani têtimbangane. Upama wong sugih arêp ngilangi wong mlarat, sarana diwènèhi dhuwit, amasthi wong kang kêsèd banjur mlêbu dadi kere, supaya uga diwènèhana dhuwit. Manawa kangjêng gupêrmèn angrewangi bôngsa Jawa bae, amasthi ing buri ana mèrine bôngsa liya. Yèn nagara ngundhakake pajêge dagangan kang têka saka sabrang, amasthi dagangan mau sing têka suda, sarta pangêdole