Sawêg kemawon balabag uwot sumèlèh ing kajoganing baita, sampun lajêng anggili lampahipun para numpak, sami mandhap, awit sadaya sampun kadangon anggèning sami ngantu-antu, ngêntosi kengingipun dhatêng ing dharat, dhêsêk-dhêsêkan mandhapipun sami rêbut rumiyin, nanging mêksa botên ngantos uyêl-uyêlan, amargi ingkang kasêsa tinimbang ingkang sabar, mêksa kathah ingkang sabar, mèh sadaya para panumpak ingkang mandhap, gadhah cangkingan gêrdhu alit agêng, andilirandalidir. lampahipun nuju dhatêng gêdhong pabeyan sadaya, pêrlu mariksakakên babêktanipun, wontên ingkang lêrês dados awisaning nagari, punapa botên, utawi kalêrês kêdah mawi ambayar beya punapa botên, babêktan ingkang dados awisaning nagari, punika kados ta: apyun, dene ingkang kalêrês kenging ing beya, punika mèh sadaya barang dagangan ingkang asli saking mônca.