Sêmar : E, bocah kiyi, sing dirêmbug mung kapenake, paite ora dipikir babarpisan. Sajake wis dadi kalumrahan bocah saiki kiyi sing diarêpake dhisik kasênêngane, nyang paite ora ngrêmbug babarpisan. Kaya ta yèn golèk pagawean, kuwi sing akèh sing ditakokake dhisik: blanjanyah brapah, tuwan, ora pisan-pisan anggagas apa iya bisa anglakoni pagaweane. Yèn wis tumapak nyambutgawe, sing digagas dhisik dhewe, kapan undhaking blanjane, ora mikir apa pagawean sing ditindakake kuwi wis kanggo. Mangkono uga panggagase nyang pangkat bupati, sing disawang mung blanjane sing sathekruk, ora mawas nyang pagaweane utawa gêdhening têtanggungane, apa manèh tumraping sudagar sugih, sing didêlêng kok mung kasugihane bae, ora mawas nyang rêkasane bisane ora dadi tiba kamlaratan lan liya-liyane. Mungguh anggonku ngomong, yèn kabèh kasênênganing uwong bisa