Petruk : Iya mêngkono kuwi adating priyayi kang utama. Apa ta prêlune wong nuduhake kamlaratane, akèh-akèhing uwong ora bakal wêlas, nanging rak malah sok ngisin-isin. Wis, wis kok banjur talencengan rêmbuge, luwih bêcik tak ambanjurake caritaku. Kira-kira jam 10 esuk, aku lan Bokne Kamprèt wis sumadhiya ana ing sêtatsiuning otobis, wis mêsthi ta aku sakloron nunggange iya ana ing papan sing dhuwur dhewe, ora kok nang dhuwur payon, nanging lungguh jajar karo supir. Ing sarèhning isih akèh wêktune, utawa manèh otobise durung pati kêbak, dadi aku kloron iya kudu ngêntèni sawatara. Sajêrone aku ngêntèni ing kono, aku tansah anggagas lan nyawang kaanane wong-wong kang padha arêp nunggang otobis. Mungguh pakolèhe panggagas utawa panyawangku mau mêngkene, yaiku yèn anane otobis kuwi gêdhe bangêt pigunane, awit: 1e bisa ngrikatake lakune wong lêlungan, 2e waragade sathithik, tunggangane kapenak. Kajaba iku nèk kabênêr masa adhêm bisa angêt, jalaran akèh kancane. Nèk ana apêse, êmbuh jalaran otobise ngambung apa-apa, nganti bisa rêmuk, kuwi nèk nganti tumêkaning pati, ing besuk anggone ngambah sirotol mustakim, ora ijèn nanging akèh kancane.