Watêsing kasugihan lan kasinggihan, punika sarêng kalihan bumi langit nangkêb, kasugihan ingkang dhumawah ing manungsa utami, sanadyan kathah ing artanipun sampun sainguk, inggih taksih kirang kathah. Makatên ugi kasinggihan ingkang dhumawah ing manungsa utami, sanadyan dhumawah ing ratu pisan, inggih ugi rumaos taksih kirang. Prabu Napoliyun Bonahparte trahing abdi sagêd jumênêng ratu, punapa dèrèng pantog, lêrêsipun inggih sampun, ananging sarèhning sang prabu anglênggahi namaning manungsa, inggih botên sagêd narimah, badhe ngêlun nêlukakên ratu sakurêbing langit: kêplêngkang.