kemawon barang-barang wêdalan tanah ngriki ingkang kakintunakên tuwin kasade dhatêng manca nagari sabên taun-taunipun, kados ta: gêndhis, kopi, kênini lan sasaminipun, kados punika prasasat tanpa wontên petanganipun. Sadaya wau anelakakên sugihipun tanah Indonesia punika. Jalaran saking punika pancènipun inggih anggumunakên, dene samantên sugihipun tanah ngriki punika, ewasamantên ingkang kangge kabêtahanipun têtiyang siti piyambak têka botên anyêkapi. Amila lajêng kêpêksa andhatêngakên saking sanès-sanès nagari, kados ta ingkang awarni: pangangge saking mori, lawon, lena lan sasaminipun. Dalasan ingkang katêdha ing sabên dintênipun, kados ta: uwos, ngantos dumuginipun gêrèh pisan, mêksa inggih kêdah andhatêngakên saking sanès praja. Inggih jalaran saking punika para kaum dagang sawarnining bangsa lajêng kathah ingkang sami ngumbara ing tanah ngriki prêlu badhe amajêngakên daganganipun. Langkung-langkung pamarentah ingriki anindakakên ingkang dipun wastani "opendeur politiek", saupami kajawèkna mbokmanawi: politiek blak-blakan, têgêsipun: sintên kemawon ingkang badhe andagangakên modalipun wontên ing tanah ngriki, badhe katampi kanthi rênaning manah.