Ing wêkdal pêrang agêng ing Europa (wereld-oorlog) para saradhadhu ingkang tatu pintên-pintên, saperangan cacahipun ingkang tau wau, saking kathahipun mèh botên sagêd karimatan samêsthinipun, ngantos kathah ingkang katularan rêrêgêd ingkang wontên singgatipun. Para dhoktêr ingkang mrangguli tiyang ingkang tatunipun wontên singgatipun wau, sami gèdhèg-gèdhèg, ngintên tatu-tatu wau badhe langkung risak lan rêgêd botên sagêd saras tumuntên. Ananging ing antawis dintên kasumêrêpan tatu-tatu ingkang pancèn botên karimat lêrês lan lajêng singgatên wau sadintên kalih dintên kemawon sampun katingal rêsik lajêng saras piyambak. Dhoktêr-dhoktêr sami gumun dene tatu-tatu wau sanajan singgatên têka malah enggal rêsik sarta lajêng saras. Mênggah sababipun, singgat ingkang wontên ing tatu wau môngsa rêrêgêd ingkang wontên wisa utawi baksilipun, samôngsa ing tatu wau wisa utawi baksilipun sampun ical utawi sirna, tatu inggih lajêng rêsik sagêd saras piyambak.