lan polhute sing arep mlayu, Tu." "Ah, nggih mboten patut. Teneh diguyu cah angon." "Lha hiya." "Ajenga kadospundi nggih diadhepi. Pripun sagede kecepeng, petugase slamet." "Pancen kudu ngono. Jenenge tanggung jawab. Ora mung seneng Jaspro-ne thok pendhak arep Riyaya," tembunge Kasbi, mantri alas. Alas jati tengah wengi. Peteng lan sepi. Sepi nyenyete alas kaisen dening swarane urip-uripan. Gangsir ngenthir, jangkrik ngerik, worsuh karo swarane orong-orong lan gegremetan liyane. Swara orok-oroke kodhok bangkak, kempyung karo pangerike walang kecek ora meneng-meneng ing godhong jati. Kala-kala kaseling swara blag-blug, swarane kukuk beluk lan swara krak-krek ing kekayon. Swara krak-krek iku swarane manuk saba bengi kang duwe swara kaya swarane wong nyuwek mori buntel mayit. Kasbi kang cekel pistul Colt 38 nyenteri pernahe swara manuk krek ing epange wit klampis kang mangklung ndhuwur pernahe lungguh. Manuke ora katon. Sing katon ora kejarag, kalane Kasbi nyenteri sepedha motore, katon ula ijo ing ngisor sepedha motor. Nanging merga Kasbi lan Setu sirikan mateni ula, ula ijo iku digusah supaya sumingkir. "Hes, hes...,ayo, hes...,nyingkrih kana. Kon nyingkrih kok alot," grenenge Setu karo isih nyuthik-nyuthik ula ijo kang munggah menyang dalan makadham papane Kasbi lan Setu lungguhan. "Tujunipun pas njenengan senter-senter. Umpami