Mênggah ingkang kula aturakên punika wau, ingkang lêrês lampahipun, ewadene inggih kathah ingkang botên makatên. Dados kawruh botên kangge nuntun hawa napsu, nanging malah katut dados pirantosing hawa napsu kabêkta tansah kabuntêl ing badan wau, mila lajêng wontên panggalihan pêrlu ngwontênakên panggulawênthah wau, upaminipun tiyang ingkang umuripun langkung saking salikur taun, dados sampun kathah sasêrêpanipun sarta nalaripun, punika sagêd ngangge hawa napsuning lare pitung taun, dados namung pados sakecaning badanipun piyambak, sampun tamtu kawruh saha kanalaranipun inggih kangge ngakali utawi mêjahi sanès, pêrlu kangge badanipun piyambak, dados tiyang ingkang kawontênanipun kados makatên wau, inggih pancèn sampun dados wêwatêkan, dhêdhasaran utawi tujuan adêging tiyangipun wau, rêkaos ewahipun kajawi manawi dêrêng sayêktos, sajatosipun bilih kaparêng angraosakên salêbêting galihing sabên dintênipun pancèn nganyêlakên, kula piyambak gumun dhatêng badan kula, anggènipun kêrêp nyat-nyut, nêdya mrika-mriki. Niyat makatên dèrèng rampung, sampun santun niyat sanèsipun malih, sabên-sabên grêjêgan piyambak salêbêting manah, ingkang satunggal akèn, satunggalipun mênging, botên liya tamtu saking sulayaning hawa napsu kalihan kawruh, pundi ingkang langkung dêrêng inggih sagêd mênang. Taksih wontên sambêtipun.