Sêmar : Hla, kuwi nèk uwong ênom, anggêpe kapintêrane kaya bisa-bisaa mutêr jagad, ananging sanyatane yèn gunêman karo wong tuwa ora ngrêti. Ngundang setan kuwi, aja kok anggêp nonsin utawa nonmari, utawa manèh kok anggêp gugon-tuhon, ananging karêpe: sing diarani setan kuwi ora awujud kang mathongkrong, matane satrêbang, irunge satabuh êgong, cangkême ômba nganti kêna kanggo dalan motor utawa liya-liyane, cêkakane wêwujudan kang amêmêdène, ananging karêpe setan mau, kabèh laku kang nasar. Kaya ta: aku ngarani, singsot ngundang setan, kuwi karêpe mangkene: wong ênom kuwi nèk singsot-singsot, lumrahe - aku kôndha lumrahe, dadi ora mêsthi, lho - sok banjur rupa-rupa gagasane, kaya ta: wèh, aku kiyi kok mlandani, kok gagah, kok jêmpol, kok bagus, mêsthine iya akèh para wanita sing padha sir karo aku, sauwise anggone [anggo...]