Anuju satunggiling dintên, mantri wana mrangguli tilasing tiyang wontên ing pasukêtan, ing salêbêting wana wau. Dene tilas punika sayaktosipun tilasipun Prabu Tristan lan Putri Isolde kala winginipun, nalika sami kèndêl ing ngriku. Nanging mantri wana botên sumêrêp bilih tilas wau tilasipun Prabu Tristan, lajêng dipun turut, satêmah dumugi ing griya alit pinging. têngahing wana. Ing ngriku mantri wana sumêrêp Prabu Tristan lan sang putri sami sawêk sare. Pramila enggal lajêng wangsul dhatêng kitha gêgancangan, awit ajrih bok bilih Prabu Tristan kasêlak wungu ambujêng piyambakipun. Anggènipun lumajêng sipat kuping, ngantos kenging kaupamèkakên lonjong mimis. Sarêng dumugi ing kitha enggal lumêbêt dhatêng ing karaton, sowan ing ngarsanipun sang prabu. Kala samantên sang prabu pinuju siniwaka, kaadhêp ing para baron kalerehanipun, sarta pinuju amriksa prakawis. Sarêng amariksani dhatêngipun mantri wana ingkang dumarojog tanpa larapan punika. Sang nata enggal andangu, pangandikanipun: Hèh, mantri alas, ana apa dene sira sowan ing ngarsaningsun tanpa larapan, lan