Sêrat-sêrat ingkang sampun kula aturakên ing nginggil, punika kajawi sêrat Ramayana saha sabageyaning sêrat Candakarana ingkang ngêmot piwulang sêkar, sadaya sami basa gancar, têgêsipun botên mawi sêkar. Ingkang kula aturakên sêkar ing ngriki punika ing jaman samangke dipun wastani sêkar agêng. Sêkar agêng ingkang kangge wontên ing sêrat-sêrat kina punika taksih miturut wêwaton cara Indhu. Dununging guru lagu têtêp botên kenging ewah sakêdhik-kêdhika. Nanging upami bab sêkar agêng punika kula aturna wontên ing ngriki, badhe kêkathahên papan, tur mêdhotakên uruting rêmbag. Amila samangke nglajêngakên ngrêmbag sêrat-sêrat kemawon rumiyin. Dene sêrat ingkang badhe kula aturakên ing ngandhap punika, dipun wastani kakawin, têgêsipun: mawi sêkar.