Basa Jawi gadhah unggah-ungguh, wonten ngoko lan kramanipun, punika mratandhani manawi basa Jawi ngandhut seni lan ajaran adhiluhung, basa Jawi ngandhut ajaran budi pekerti, basa Jawi ngandhut ajaran tatakrami. Sadaya punika trep, jumbuh kaliyan piwulang punapa kemawon, inggih piwulang agami, adat lan sanes-sanesipun. Ingkang enem ngajeni ingkang sepuh, andhahan ngajeni pemimpinipun, murid ngajeni gurunipun, tiyang ingkang dereng wanuh [kenal] ugi sami ajen-ingajenan. Tiyang Jawi boten rumaos asor ngagem basa krama kangge wicantenan kaliyan ingkang langkung sepuh yuswanipun utawi pemimpin, amargi punika sayektosipun mujudaken salah satunggaling sikap kurmat utawi ngajeni. Ngajeni tiyang sanes ateges ngajeni badhanipun piyambak.