Ajaran Epicurus didayani karo ajaran filsafat filsif-filsuf sadurungé, ya iku ajaran Demokritos. Nanging, Epicurus uga nduwèni pikiran kang béda babagan determinisme. Miturut Epicurus, dhèwèké salah sijining filsuf kang ora bisa didayani déning filsuf-filsif liyané amarga dhèwèké nduwèni niat kanggo sinau dhéwé tanpa mèlu ajaran filsuf-filsuf sadurungé. Ajaran filsafat Epicurus nduwèni ancas kanggo mènèhi rasa bungah kanggo manungsa. Ajaran filsafat Epicurus kuwi nduwèni fokus uga marang étika kang bakal mènèhi rasa ayem ing batin manungsa. Miturut Epicurus, manungsa ora bisa urip ayem amarga wedi marang déwa-déwa sarta marang mati lan nasib. Saliyané kuwi, Epicurus uga nduwèni anggepan yèn manungsa ora perlu wedi marang mati lan nasib amarga mati lan nasib kuwi kang nemtokaké manungsa dhéwé.