Ing samangke wiwit medharaken lampahing samadi makaten : tembung samadi = sarasa = rasa tunggal = malingining rasa = rasa jati = rasa nalika dereng makarti. Dene makartining rasa jalaran saking panggulawenthah utawi piwulang, punapadene pangalaman-pangalaman ingkang tinampen utawi kasandhang ing sadinten-dintenipun. Inggih makartining rasa punika ingkang kawastanan pikir. Saking dayaning pangulawenthah, piwulang tuwin pangalaman-pangalaman wau, pikir lajeng gadhah panggarep awon lan sae, temah anuwuhaken tata cara, pemacak lan sanes-sanesipun ingkang lajeng dados pakulin. Punapa panganggep awon sae, ingkang sampun dados tata cara margi sampun dados pakulinan punika yen awon inggih awon sayektos, yen sae inggih sae temenan, punika dereng tamtu, jer punika namung pakulinang panganggep. Dene panganggep, boten yekti, tetep namung ngenggeni pakulinang tata cara dados inggih dede kajaten utawi kasunyatan. Menggah pikajenganipun samadi ing riki boten wonten sanes namung badhe nyumerepi kajaten. Dene sarananipun boten wonten malih kajawi nyumerepi utawi anyilahaken panganggep saking makartining rasa, kasebut sirnaning papan lan tulis. Inggih ing riku punika jumenenging rasa jati kang nyata, kang yekti, kang weruh tanpa tuduh. Wondene kasembadanipun kedah angendelaken ing saniskara, sarana angereh solahing anggota (badan). Mangrehing anggota wau ingkang langkung pikantuk kalihan sareyan malumah, saha sindhakep utawi kalurusaken mangandhap, epek-epek kiwa tangen tumempel ing pipu kiwa tengen, suku ingkang lurus dalamakan suku ingkang tengen katumpangaken ing dalamakan suku kiwa, mila lajeng kasebut sidhakep suku (saluku) tunggal. Punapadhene angendhelna ebahing netra (mripat), inggih punika engkang kawastanan meleng. Lampah mekaten wau engkang kuwasa ngendelaken osiking cipta (