Anuju ing sawijining dina Pak Blêmbong nunggang montor bis. Wadhuh, wong ing jêro bis kono padha susah kabèh. Pancène sêdhêng wong 25, kuwi mung cukup wong 23. Kuwi bae kondhèkture mêksa ora uman papan. Mripat pirang-pirang ênêre mênyang Pak Blêmbong kabèh, nanging sing diingêtake ora isin ora barang, malah linggihe pijêr usêk bae, nganti kancane nunggang padha bêkah-bêkuh, kringête dleweran.