Basa ngoko basa-antya iku basa ngoko kang nganggo tembung, ater-ater, lan panambang ngoko kanthi woworan tembung krama saha tembung krama inggil. Madyama purusa kang kaanggo iku tembung "panjenengan" utawa "panjenenganmu", déné utama purusané nganggo tembung "aku"."" Ana sawatara tembung ngoko kang ora kena dikramakaké supaya dumadi basa ngoko basa-antya, ya iku: "ana", "endi", "ora", "arep", "aku", "iki", "iku", "utawa", "isih", "apa", "aja", "iya", "amarga", "enggon", "kana", "kéné", "kono", "karo", "kapan", "kepriyé", "kang", "durung", "dudu", "saiki", "saprana", "sapréné", "saprono", "samana", "saméné", "samono", "sing", "wis", "lagi", "pira", "dhèk", "jaré", "mau", "manèh", "menawa", "menyang", "marang", "mung", "mengko", "mangkana", "mengkéné", "mengkono", "baé", lan "nganti". Panganggoning basa ngoko basa-antya padatané ing guneming wong tuwa marang wong nom kang pangkat luwih dhuwur. Ing sor iki conto ukara kang nganggo basa ngoko basa-antya.