1. Lare punika botên prayogi sangêt dipun gêbag, dipun ciwêl, dipun jèwèr, dipun srêngêni ingkang sangêt lan sapanunggilanipun, awit mindhak kulina dhatêng gêgêbag, ciwêl, jèwèr, srêngên, lami-lami lajêng botên ajrih ing tiyang sêpuh, botên têdhas ing wuruk, wusana lare ingkang makatên wau ing têmbe dados tiyang ingkang watak andablêg. Dados tiyang sêpuh botên prayogi anggêbag utawi kêrêp anyrêngêni dhatêng anakipun.