mengkone bayi kuwi dadine menungsa. Bocah cilik, nganti tumekaning dewasa. Sing ngleboni bisa kang sengaja dilebokake kang asifat wulang lan wuruk. Bisa uga tanpa disengaja yaiku apa wae kang ditangkep dening panca indra saka lingkungane. Sing mlebu mau, antarane bab standar norma lan budi pekerti, bener luput, oleh utara ora oleh, lan sapanunggalane. Uga norma lan paugeran-paugeran moral lan tata karma. Uga bab keyakinan ketuhanan. Kabeh kang mlebu mau, karep cementel ana ing otak manungsa sak banjure dadi patokane manungsa utawa dadi paugeran manungsa sing bakal tumindak. Sing kanggo ngukur kabeh kang dilakokake, kang dialami, uga kanggo standar, kanggo ngukur tumindake wong liya. Sabab kang mlebu ana ing nggon otak beda-beda. Mula manungsa uga beda-beda ing ngukur becik ala, bener-luput, lan sapanunggale.Iki kang tansah ndadekake menungsa pada rebut bener, pada rebut becik lan bener. Becik lan benering dewe-dewe dinggo pathokan kanthi teguh lan kanggo nyalahake standar kang digunakake dening wong liya.Menawa kita bali dadi bayi, kita nyadari, menawa tangisane kabeh bayi kui pada, obah bayi kui uga padha, amarga tangise bayi kui suara urip, obah iing bayi kui obah ing urip. Nuli sak banjure sak yektine mwnungsa iku pada. Beda amarga saka isen-isene otak sing ditampa, beda. Urip iku pada, kang asalae saka siji yaiku Gusti (tuhan). Sing beda ragane, amarga raga saka lemah, banyu, hawa, lan geni kang beda-beda. Saka bapak lan ibu uga beda-beda. Dadi, menawa menungsa mau nganggo ukuran utawa standar urip mesthine bakal padha ing bab patokan samubarang bab.Raga kang asifat materiil ateges, ora kekal. Ing mengko mesthine lebur lan dadi kaya meneh lemah, banyu, hawa, lan geni..Urip kang asifat imateriil urip kang sifate kekal sifae saka sing maha kekal. Yaiku saka gusti (tuhan). Ateges (seyogyanya / becike) nek pisah saka ragane kudune langsung bali menyang gustine (tuhan). Ora ngumbara ora lelana ora nglambrang yutan taun. Ing pangerten iki, otak sing ana gandeng cenenge karo gaweane (psikis, jiwa uga kagolong perangan raga). Amarga, isih nggunakake gunaning organ awak kang asifat materiil. Dadi akal pikiran, logika rasio, uga nglibatake emosi uga kagolong perangan raga.. Urip, kuasane obah, manggone ana ing rasa. Kamongko, nek kabeh makhluk kang urip, nek di uncati uripe, sak banjure kabeh obahe, lan kelangan rasane (nek ing tanaman, obahh ing akar lan obah ing tanemane kang mandeg). “urip iku kuasane obah, lenggahe ana ing rasa jati”. Menungsa, sak banjure uga bisa nampa kang iso mlebu ning otake yaiku bab pendidikan lan pengalaman. Kang mlebu iki kang ndukung manungsa dadi nduweni rencana. Nduweni kakarepan lan ngupaya piye carane entuk apa kang dikarepake. Kekarepan menungsa tansah cocok karo masukan utawa isen-isen kang wis tau ditampa. Wong kang sak jek uripe during tau ndelok, durung tau ngrungokake bab mobil mesthi wae ora kepingin nduwe mobil. Obah budidayane uga ora bakal nuntun kanggo bisa nduweni mobil.kabeh menungsa, lakune urip pada. Dilahirke, digedekke, njalani penguripane lan uripe, meh kabeh kawin lan ngasilake keturunan sak banjure mbaleni apa kang ditindakake wong tuwane tumrap awake dewe marang anak-anake. Sak banjure dadi tuwa lan mati.Ora bakal ono wong kang kang, dhuwur banget pangkate, gedhe kuasane, banget kesugihane, ora esoh ngelak utawa ngindari saka dalane kang mengkono kuwi. Nek ana kang beda, kui yo mung awjud “kembangane wae (variasine wae)”. Pada-pad mangan kanggo pertahannane urip. Nanging sing siji ning hotel sing bintang lima sijine menyang kaki lima. Pada-pada nganggo pakaian kanggo nutupi awak, sing siji nganggo sing nduwe merek kang msyur, liyane tanpa merek babar pisan. Pada-pada butuh obah, saka tempat siji menyang daerah liyane sing siji numpak mobil sing sijine numpak pit. Lelakon kui nuju marang gegayuhan sing pada yaiku kuburan (sing langsung utawa nganggo dibakar dhisik).Pendak dinane, kabeh wong, mlaku pendak-pendak langkah, nyedaki kuburan. Bedane ana kang mlakune cepet, ana kang alon, kuwi niate mlakune raga. Raga, ngertine yo mung mlaku menyang kuburan.Mlakune urip dening menungsa sing kerep pada dilaleke. Urip kang tansah nuruti karepe raga, bakal kagawa tujuan kang luput. Urip mung dikongkon, didadekne pembantu (