Ing dintên punika ugi, ing sadintên muput, Kuma ngraos, bilih salêbêting sanubarinipun tansah cêcongkrahan, saha lajêng dipun rampungi piyambak. Bingahing salêbêting pikiranipun, ingkang jalaran saking anggèning ingkang jalêr anglairakên prasêtya awrat wau, mokalakên manawi ingkang jalêr rabi malih, punika oyod-oyodipun tumunjêm ing manahipun Kuma, lan Kuma piyambak sampun botên kêdugi ambubudi oyod-oyodipun wau. Ananging tumrap paningal ing batos, ingkang jumênêng enggal wontên sanubarinipun Kuma sampun cêtha: bokmanawa ana môngsa kang tinêmu, kang mungguhing bojomu, bêcik angudhari prasêtyane lan banjur rabi manèh. Nanging pangraosing èstri ing badanipun wicantên makatên: bisa uga mangkono, ananging sanadyan kapriyea kae, prasêtya têtêp prasêtya, lan bakal ora bisa wudhar saka prasêtyane. Lajêng wontên swara malih makatên: Kang mangkono iku dudu sabab kowe banjur bisa bungah-bungah. Ananging pangraosing èstri lajêng wicantên malih makatên: Gunêmmu iku pancèn bênêr bangêt, ewadene dhèwèke wis anglairake prasêtyane mau. Makatên ing salajêngipun tansah wangsul-winangsulan. Wusananipun swara ingkang rumiyin lajêng kèndêl, lan pêpêtênging manah ingkang ngajrih-ajrihi wau lajêng dhumawah.