Dene tiyang anggènipun migunakakên toya kangge anglampahakên mêsin-mêsin wau, inggih mêndhêt daya utawi kakiyatanipun toya punika ingkang sampun dados stoom wau, dipun tanjakakên utawi dipun sambêtakên dhatêng mêsin ngantos mêsin wau sagêd ebah utawi mlampah, kados ta locomotief ingkang sagêd narik pintên-pintên kreta tram utawi sêpur, punika toya ing kètèl dipun godhog ngantos umob, nguwab dados stoom. Dene kètèlipun sampun dipun bolongi ing prênah nginggil, prêlunipun kangge ngêdalakên stoom wau, upami kètèlipun botên mawi bolongan, yèn uwab stoom badhe mêdal, môngka botên sagêd, kètèlipun sagêd ugi anjêblug utawi pêcah. Kètèl ingkang wontên ing locomotief wau dipun dèkèki bolongan kalih sami dipun sumpêli tosan ingkang trêp utawi mathis rapêt, sumpêl-sumpêl punika kasama dipun damêl supados sagêd mlêbêt mêdal ing bolongan kanthi gampil, sumpêl kalih wau dipun gandhèng mawi sêtang tosan ingkang kiyat, ing têngah-têngahipun sêtang lêrês dipun trapakên ing sêtang ingkang ngadêg, dipun reka supados sêtang ingkang gandhèng kalihan sumpêl-sumpêl wau ing peranganipun sumpêl kiwa têngên sagêd ebah mangandhap manginggil kadosdene hefboom makatên, yèn hefboom ebah, sumpêl ingkang satunggal mandhap, mlêbêt ing bolongan, sumpêl