Kafka kerep nrapaké sawijining ciri khas basa Jerman, sing ngidinaké basa iki nganggo ukara-ukara dawa sing kadhangkala dawané bisa sakaca. Ukara-ukara Kafka iki banjur bisa ngirim pesen sing ora diduga sadurungé titik, iki sing bakal dadi fokus lan intisarining ukara. Perkara iki déné struktur anak ukara ing basa Jerman sing ngwajibaké dunungé tembung kriya sawijining ukara kudu didokok mburi dhéwé. Konstruksi kaya mengkéné iki angèl bisa digawé ing basa liyané, upamané basa Inggris, basa Indonésia utawa basa Jawa. Dadi sang pangalihbasa sing kudu nyaosi para pamaos èfèk sing padha utawa paling ora èfèk sing mèmper karo tèks asliné.[155][156] Urutan tetembungan ing basa Jerman sing luwih flèksibel lan prabédan ing tingkat sintaksis, nggawé ukara ing basa Jerman bisa dipertal ing luwih saka siji ukara padhanan ing basa Inggris utawa basa liyané.[157]