[...ka,] manawi tiyang sampun sêsarêngan lumampah ngantos pitung tindak, punika sampun manjing dados mitra, môngka anggèn kula andhèrèkakên pukulun punika sampun pitung tindak kaping pintên kemawon, mila botên sêmang-sêmang malih kula punika mitra paduka. Mugi pukulun kêparênga midhangêtakên aturing mitra ingkang tansah mundhi-mundhi ing pukulun. Tiyang ingkang ciptanipun botên rèh-rèhan, tamtu botên kuwawi nglampahi sêsanggêman kawan prakawis, inggih punika ngudi kawruh, ngrukti bale wisma, mêsu brata wontên ing wana, sakawanipun sèlèh kadunyan, ujaring wasita, ingkang dipun wastani antuk nugrahaning agami, punika sagêd anggayuh kasunyatan, mila para wicaksana andhawuhakên, manawi nugrahaning agami punika nugraha agêng piyambak, dados beda kalihan lampah kawan prakawis, ingkang kula aturakên wau, tiyang nglampahi salah satunggal saking lampah kawan prakawis wau, tamtu antuk nugraha, ewadene tiyang sampun kasêsa nglampahi tapa brata, saha sèlèh kadunyan, dèrèng ngantos matur malih, Hyang Yama ngandika: bêcik lilakna Sawitri, nanging kang awit ingsun rêna angrungu titis, sarta matone ucapira mau, mula sira ingsun parêngake darbe panjaluk. Dhuh kang sulistya ing warna, apa sapanjalukira mêsthi ingsun parêngake, ugêr ora anjaluk uripe Satyawan bae. Badhe kasambêt.