Cacahing têtiyang ingkang botên sami anyambutdamêl wau, ing salêbêtipun taun-taun ingkang kapêngkêr punika, inggih lajêng enggal sangêt anggènipun wêwah kathah, inggih punika sasampunipun ngawontênakên pranatan pambagian arta, tuwin sasampunipun saking panginggilan wiwit dipun têdha kanthi wongsal-wangsul, murih rêgining barang-barang dipun suda, makatên ugi cacaging têtiyang ingkang botên nyambutdamêl inggih lajêng kawêwahan dening têtiyang saking padhusunan, amargi sanadyan pamêdaling têtanèn sampun mèh nyamèni kalihan kala ing taun 1913, ananging wiwit wêkdal punika, cacahing tiyang mindhak sangêt, lan ing sarèhning pamêdaling têtanèn wau ajêg kemawon, wêwahing têtiyang ing padhusunan inggih lajêng botên sami sagêd angsal padamêlan wontên ing ngriku. Satunggiling batih ingkang anggadhahi anak jalêr kathah, ingkang sawatawis kêdah kapurih dhatêng kitha-kitha murih pados padamêlan, sabab botên wontên tiyang satunggal-satunggala ingkang gadhah arta kangge tumbas pirantos ingkang prasaja piyambak. Ing môngka manawi botên gadhah pirantos-pirantos wau inggih botên sagêd amiwiti ngawontênakên panggaotan enggal. Tumrap sadaya tiyang, ingkang bêtah dhatêng sambutan arta kangge têtanèn, pamarentah botên sagêd suka pitulungan ingkang kanthi anyêkapi, têmtunipun inggih jalaran saking botên wontênipun arta wau.