1 Ana manèh pangandikané Yésus marang para muridé, "Ana wong sugih duwé juru-reksa-bandha, diwadulaké menawa ngawut-awut barang darbèké. 2 Mulané banjur diundang lan dikandhani mangkéné: Aku krungu apa bener tumindakmu kang kaya mangkono? Mara, aku wènèhana palapuran tumrap rereksanmu, amarga kowé wus ora kena nerusaké pagawéanmu. 3 Juru-reksa-bandha mau nuli mikir: Gèk aku arep nyambut-gawé apa yèn aku nganti dipecat. Macul aku ora bisa, ngemis aku isin. 4 Iya, aku ngerti apa kang bakal daklakoni supaya menawa aku sida dipecat saka ing pagawéanku dadi juru-reksa-bandha, ana wong kang gelem nampa aku ing omahé. 5 Wong kang padha utang marang majikané padha diundangi siji-siji. Wong kang kapisan dikandhani mangkéné: Pira utangmu marang majikanku? 6 Wangsulané: Lisah satus tong. Banjur dikandhani: Enya iki layang-utangmu. Linggiha, gawéa layang-utang liyané, saiki uga, kang muni: Sèket tong. 7 Wong kang kapindho ditakoni: Lah kowé utangmu pira? Wangsulané wong mau: Gandum satus dhacin. Banjur dikandhani: Enya iki layang-utangmu. Gawéa layang-utang liyané, tulisen: Wolung puluh dhacin. 8 Majikané banjur ngalem marang juru-reksa-bandha kang ora jujur iku, marga saka anggoné duwé akal kang mangkono iku. Sabab para anaking jagat iki tumrap kang tunggal golongan, akalé ngluwihi para ahli-warising pepadhang. 9 Lan Aku pitutur marang kowé: Padha mbanguna memitran kalawan migunakaké Mamon kang ora jujur, supaya menawa Mamon mau wus ora bisa mitulungi kowé manèh, kowé banjur ditampani ana ing tarub kang langgeng." 10 "Sapa kang tumemen tumrap prakara-prakara kang sepélé, iya tumemen ing prakara-prakara kang wigati. Lan sapa kang ora tumemen tumrap prakara-prakara kang sepélé, iku iya ora tumemen ing prakara-prakara kang wigati. 11 Dadi, menawa kowé ora kena dipracaya ing bab Mamon, kang ora jujur iku, sapa kang bakal mitayakaké bandha kang sayekti marang kowé? 12 Lan menawa kowé ora kena dipracaya tumrap baranging liyan, sapa kang bakal pracaya marang barangmu? 13 Ora ana batur kang bisa ngladèni bandara loro. Amarga menawa mangkono, mesthi bakal sengit marang kang siji lan tresna marang sijiné, utawa setya marang kang siji lan nyepèlèkaké marang sijiné. Ora bisa kowé ngawula marang Allah lan marang Mamon." 14 Pangandika mau kabèh iya kaprungu déning para Farisi, kang padha mata-dhuwiten, satemah padha ngrèmèhaké Panjenengané. 15 Yésus banjur ngandika marang wong-wong mau, "Kowé padha mbeneraké awakmu dhéwé ana ing sangareping wong, nanging Allah nguningani isining atimu. Sabab apa kang dianggep pinunjul lan disenengi déning manungsa, iku dianggep asor