Akhmad Èlvian nyaritakaké menawa saka buku Franz F., cathètan nalika lunga mènyang Bangka taun 1935, omah kamar ngarep duwéké uwong Bangka ana alat musik kang dipètik sènar. Nalika jaman semana durung di jènèngi Dambus, nanging alat musik kang pètik sènar. Dijènèngi dambus amarga èntuk pèngaruh saka Timur Tèngah kang dijènèngi Gambus. Ing réfèrènsi saka Franz F., uwong Bangka duwéni alat musik saka kayu, wujudé atos kang diwénéhi bolongan lan ditutup nganggo lulang munyuk. Mbok menawa ana pamrayoga alat musik iki ana pèngaruhé saka pèradaban Islam, nanging hal iki ora mungkin. Amarga Islam ora sarujuk yen alat musik kanthi béntuk brahala kaya ta alat musik iki. Apa ménèh alat musik iki ditutup nganggo kulit monyèt. Bait pantun kang dadi syair témbang gambaraké ciri khas dambus Bangka. Jaman biyén dambus dadi alat musik tunggal nanging ing jaman saiki dadi kèsenian, yaiku musik dambus, jogéd dambus lan kèsenian dambus.