Kocapa sang prabu Nêbukhadnésar anglêmpakakên êmas jêjarahan, kadamêl brahala, inggilipun ngantos sawidak asta. Sarêng sampun dados, lajêng animbali sawarnining para pangagêng saha anuding gandhèk, kinèn andhawuhakên undhang-undhang. Sawarnining tiyang ing samôngsa mirêng têngara lajêng samia sumungkêm sarta sujuda dhatêng brahala mas ingkang sampun kaadêgakên déning sang prabu punika. Sintên ingkang botên ngèstokakên dhawuh wau, amêsthi kacêmplungakên ing latu murub. Sarêng têngara sampun mungêl, para tiyang lajêng sami nêmbah brahala wau. Déné ingkang kacariyos botên tumut sujud namung tiyang têtiga, inggih punika Sadrah, Mésah lan Abèdnégo. Sarêng katur dhatêng sang prabu, tiyang têtiga wau lajêng sami tinimbalan. Pangandikanipun sang prabu: "Sabab apa sira ora gêlêm nêmbah sêsêmbahan êmas iku? Lah ing ngêndi ana[218] Allah kang bisa ngluwari sira saka ing astaningsun?" Aturipun tiyang têtiga wau: "Allah sêsêmbahan kawula sagêd angluwari kawula saking latu murub, utawi saking panguwasa dalêm, sanadyan botêna karsa ngluwari, kawula inggih botên purun nêmbah brahala kancana yasan dalêm punika." Sang prabu Nêbukhadnésar sakalangkung bramatyanipunbramantyanipun*, lajêng dhawuh andadosna latu agêngipun tikêl pitu kaliyan ingkang wau-wau. Sadrah, Mésah lan Abèdnégo lajêng