karo sepedha motore, ya tukang tambal ngiringan omah kuwi sing ngancani ngobrol. Yen wis ngono, Kang Jawul, bakul mracang sebelah, biyasane nyusul nggabung. Lumrah. Arane wae tangga adu pager kanan-kering. Sandhung jekluk ketemune ya karo wong loro kuwi."Menawi kasringen dipun girah mangke malah awon lho, den," sambunge Kang Jawul. Ndara Puspa kandheg. Tidha-tidha serbet teles sing isih dicekel diselehake. Pancene babar pisan ora nate pengalaman ngrumat sepedha motor, omongane Kang Jawul sing semu nggiri-nggiri krasa ngedheg-dhegi."Kok aneh. Mboten sae kados pundi, Kang?" pitakone.Lik Man dhewe melu ngungun. Nalare, tambah resik rak tambah resep disawang. "Apa kudune kaya duweke Jimun Kirik kae? Wis luthu ra tau kambon gombal, oline rembes kocrat-kacrit pisan. Yen numpak, kathok ki ora tau kok ora reged kenyak gemuk," cluluke."Ora ngono, Lik. Maksudku, kowe ngerti iwak to?" ucape Kang Jawul. Lik Man ora enggal wangsulan awit durung mudheng lerege. Semono uga Ndara Puspa katon bingung. "Napa hubungane sepedha motor kaliyan ulam?" wuwuhe."Ngeten lho, den. Ulam nika jalaran mboten nate mentas saking toya daos amis. Ngaten ugi pitmontor. Kekerepen dikumbah gek-gek mangke