Jumênêng dalêm ingkang sinuhun kaping tiga punika kenging dipun wastani wiwit mêgaring kagunan karawitaning gêndhèng (ulah lêlagon ingkang katindakakên ing lesan) gêndhing kalihan jogèd sapanunggilanipun, awit kajawi nyarêngi wiwit têntrêming jaman, panjênêngan dalêm nata dalah para putra santana mratah kathah ingkang sagêd dhatêng karawitaning gêndhing gêndhèng sapanunggilanipun. Kados ta: Ingkang Sinuhun kaping sakawan punika kajawi kados rama dalêm, ugi sagêd andhalang ngasta ringgit sadalu muput, tur sae pandhalangipun, salêbêtipun jumênêng anggènipun ngasta ringgit (andhalang) botên kirang kaping kalih atusan, makatên ugi Kangjêng Gusti Pangeran Adipati Arya Buminata punika saking sampurnanipun dhatêng karawitan, lan sae sangêt pandhalangipun, mila lajêng kasampiran dados pangagênging langên praja ngantos dumugi jamanipun jumênêng dalêm Ingkang Sinuhun kaping V. Inggih nalika Kangjêng Gusti Pangeran Adipati Buminata dados pangagênging lêlangên praja punika ingkang lajêng ngwotênakên tatanan watoning bab gêndhing sapathêtipun ingkang tumrap ringgitan utawi klênengan, nguyu-uyu sapanunggilanipun, dalah lêlagoning pathêt ada-ada (grêgêt saut) sêndhon lan sanès-sanèsipun, punapadene bab jogèd, inggih kathah ingkang tuwuh nalika jaman punika, kados ta jogèd Lawung Agêng, Lawung Alit, Panji Sêpuh, Panji, Dhadhap, Dhadhap Kreta, Panah, Gêlas, Tamèng Glèlèng, Badhung, Kêthèk, sapanunggilanipun.