Tiyang ingkang ngudi dhatêng ngèlmi sajati, punika kalêbêt lasing manungsa. Awit prakawis ngèlmi sajati dede garapanipun sadhengah tiyang. Ingkang anggarap prakawis punika apêsipun para sarjana, para pujôngga, para ratu, para guru, tuwin para pandhita, inggih punika manungsa ingkang sampun kawahyon. Mila sinêbut para nangkunginglangkung ing. budi, jêr sami anggayuh kawruh ingkang rungsit-rungsit. Ewadene sanadyan dede golonganipun para linangkunging budi, sagêd ugi kadhawahan wahyuning ngèlmi sajati. Awit prakawis punika botên kêdah milih manungsa ingkang kuwawi mêngku, dados namung dumunung dhatêng tiyang ingkang kamot manahipun.