Ing sarèhning nyambut damêl punika pados arta, mila panindakipun kêdah ingkang wêkêl saha dhokoh, kados ta: nyambut damêl têtanèn, mêsthinipun badanipun gupak balêthok, dados masinis, sandhang panganggenipun inggih kenging lisah tuwin rêrêgêd sanès-sanèsipun. Ingkang makatên wau, sanadyan wujudipun pating calemrot, botên katingal saru utawi anglêlingsêmi, mandar katingal pantês, pratôndha tiyang dhokoh saha wêkêl ing damêl. Kosokwangsulipun bilih tiyang nyambut damêl ingkang mêsthinipun gupak rêrêgêd badanipun, môngka katingal karisik, punika malah botên dipun pitados bilih anggènipun nyambut damêl kalayan tumêmên. Dados bab punika kenging kangge panitikan. Saminipun tiyang ingkang badanipun ambalèndhêr lambe tansah klimis, ngakên damêlipun tapa, punapa inggih dipun pitados, dêstun criyos manawi drêmba, punika anggêr tiyang mêsthi pitados. Tiyang nyambut damêl botên angsal kapitadosan, inggih rêkaos angsal-angsalanipun arta.