Ninggalaken desa padha baen karo ninggalaken jagading sesrawungan sing dadi warisan awit lahir bayi abang mula tekan ngancik alam kadiwasan, apamaning tekan mapag dina yuswa. Senajan sakedheping netra lir upamane, ninggalaken kabeh sing padha asih tresna lan krikil lebuh lemah ireng banyu belet jangkrik ngerik, ijone godhong lan suket garing, mesthi baen nuwuhake rasa kangen kapang kepengin bali ketemu karo sedulur, tangga lan kanca batir. Wis dadi gawan lahir, menungsa jere nduweni rasa sing mbuh kepriwe koh dadi kepengin ketemu lan kumpul karo wong-wong sing tresna lan ditresnani, uga karo banyu sing cokan dienggo nginum awit esih bocah. Senajan betah neng ngendi paran, ningen mbuh kapana tetep ana krenteg kepengin “bali”. Wong-wong sing padha kepengin “bali” ora kabeh nemu dalan gampang kanggo nglakoni kepenginane. Ana sing kepalang gisus nggulih ngode buara neng paran, ana sing ora utawane urung duwe sangu nggo ongkos “bali”, ana sing senajan teyeng prei neng kodeane lan duwe sangu ningen ora utawane urung teyeng “bali”–mbok menawa ora wani, ora gelem ketemu karo mbuh sapa pawongan sing ana utawane nduweni ganjelan rasa pangrasa ora ngepenakena ati karo dheweke. Tumrape wong sing kangen kapang ningen ora nemu dalan gampang kanggo “bali” mbok menawa rasa kangen kapange sengsaya tambah kandel nganti netesaken luh lan nuwuhake panggrantes sajeroning nala. Senajan ora kabeh