Kajaba kang wus ingsun terangake mau, ana maneh kang dadi ganepe warna pepitu mau, iya iku diarani ‘cipta’ kang dumunung ana ing sajroning ati kang disebut ‘puat’. Mungguh kaanan rupa pitu ing sajroning kalbu kita mau lumrahe ginawe ucap-ucapan nganggo pasemon, dielih arane dadi ‘langit pitu’. Dene kang ngarani kaya mangkono iku iya wis bener nanging aja sira tampa lamba bae, lan aja sira anggep manawa iku mau langit kang gumelar iki, sanyatane iya langitira dhewe. Mungguh karepe pasemon kang mangkono iku, ginawe nelakake ora ana bedane karo langit kang gumelar ing kene iki. Apa maneh tansah rasuk-rinasuk, tetep-tinetepan, lan saksi-sinaksenan. Yen wus mangkono, sadhengah kang angudi marang ‘kawruh sajati’, kang oleh-olehane wus timbang karo kaanan isen-isening jagad, sarta wus nyatakake rasuk-rinasuk, seksen-sinaksen, iya iku kang wus aran bener temenan. Amarga manawa durung mangkono, tartamtu durung bisa nandhing marang bener luputing kawruh mau. Dadi yen mangkono, pakolehe banjur mung nganakake para bantah rebut becik, rebut bener, kongsi kalakon dadi pasulayan. Mulane mangkono mau jalaran siji lan sijine padha ora ngakoni lupute, sarta amarga saka durung mikani marang wawatone. Kang mangkono mau, mungguh ing pamikiringsun, kaya-kaya ora prayoga dilakoni. Jalaran bakal marakake ora weruh marang luput lan kalirune dhewe. Kang becik dhewe, mung kudu nyuwun bebeneran marang ‘Kang Among Dumadi’, supaya pinaringan weruh kaluputane dhewe. Wekasane banjur bisa milah-milah, lan bisa anisihake kang dadi reribed sarta pepetenge, kang bisa nuwuhake giliging tekade. Manawa wus tumeka samono, sanadyan diluputna dening wong sajagad pisan waton Ywang Suksma Kawekas ora ngluputake, iku sayekti ora ndadekake ciliking ati. Mulane pamintaningsun marang sira kabeh, ing sabisa-bisanira padha niruwa wawatakan kang mangkono iku mau. Dene manawa sira ora gelem niru, apa dene ora anggugu pituturingsun iki kabeh, nyata yen ingsun iki kena diarani dudu gurunira, dening ora nocogi marang kaanane.