Ing ngajêng sampun kacariyosakên, bilih salêbêtipun tiyang kêkalih wau sami rêrêmbagan, Lèdhi Blakêne tansah amirêngakên saking kamar pandhêlikanipun. Mirêng parentahipun Sopêlin dhatêng tiyang bawahipun wau, kuwatosing panggalihipun sang putri sakêlangkung-langkung, awit ing ngriku cêtha wela-wela, bilih sadaya wau botên sanès kajawi badhe nyêpêng ingkang raka: Sêr Pèrsi Blakêne, kanthi tindak ingkang julig sangêt, Sêr Blakêne botên tumuntên kacêpêng, namung badhe kaulat-ulatakên kemawon, punika prêlunipun supados para darah ingkang nêdya badhe miruda saking praja Prancis, sarta angêntosi dhatêngipun Saribang, sagêda gadhah pangraos badhe tumuntên linuwaran saking bêbaya, botên mangrêtosa, bilih salêbêtipun Saribang amanggihi para darah wau, papan ing ngriku dipun kêpung wakul binaya mangap dening prajurit pintên-pintên. Jalaran saking punika, lajêng badhe sagêd kadêngangan sanalika anggèning Sêr Blakêne nêdya mitulungi lan angluwari para têtiyang ingkang dipun anggêp mêngsahipun praja Prancis. Mênggah prêlunipun ingkang makatên punika, saupami Sêr Blakêne lajêng kacêpêng saha kapatrapan ukuman punapa mêsthinipun, lajêng ing têmbe kauningan ing praja Inggris, jalaran Sêr Blakêne gadhah dosa agêng tumrap praja Prancis wau, dados Prancis inggih kenging nindakakên kuwajibanipun kanthi saprêlunipun, kanthi sêpên pangaru-birunipun praja Inggris. Badhe kasambêtan.