dhatêng Ki Tanujaya, manawi ing wêgdal punika Ki Tanujaya tuwin Bagus Burham, sami dèrèng kalamangsanipun dhatêng kitha Kadhiri, sami kadhawuhan wangsul malih dhatêng ing kitha Panaraga kemawon, aturipun Ki Tanujaya, sarèhning kesahipun saking Panaraga punika amargi dipun tundhung dening Kangjêng Kyai Imam Bêsari, dados saupami wangsul malih dhatêng Panaraga, Ki Tanujaya sakalangkung lingsêmipun, ingkang mangagêm sarwa wulung lajêng angandika malih, sapunika Kangjêng Kyai Imam Bêsari, dukanipun dhatêng Ki Tanujaya sampun lilih sayêktos, malah sampun lajêng kaparêng utusan amadosi, dene ingkang kautus abdinipun nama Kramaleya, makatên ugi Radèn Tumênggung Sastranagara, ugi utusan amadosi, ingkang kautus abdinipun nama Ki Jasana, sapunika Ki Jasana tuwin Kramaleya, sampun kêmpal dados satunggal, manggèn wontên ing kitha Madiun, mila Ki Tanujaya tuwin Bagus Burham sami kadhawuhan wangsul dhatêng ing kitha Madiun kemawon rumiyin, wontên ing ngriku marginipun sagêd kapanggih Ki Jasana kalihan Kramaleya, ingkang sakalih-kalihipun sami botên kanyanan, Ki Tanujaya lajêng matur, punika wau Bagus Burham mêntas botên èngêt, jalaran saking luwe sayah arip labêt saking sampun tigang dintên tigang dalu botên nênêdha botên ngombe tuwin botên tilêm, jalaran Ki Tanujaya wontên ing wana ngriki bingung botên sumêrêp [su...]