sadhèrèkipun Dawud sami tumut wontên ing pabarisan. Nanging Dawud sampun mantuk dhatêng Bètlêkhèm, anglêstantunakên padamêlanipun lami angèn ménda. Tumuntên kautus ingkang rama anuwèni para sadhèrèkipun. Sarêng Dawud dumugi ing pabarisan, anglêrêsi wêdalipun agul-agul prajurit Pilistim wau taksih asêsumbar. Sarêng Dawud mirêng lajêng pitakèn dhatêng tiyang Israil: "Wong Pilistim iku sapa? Déné têka wani anyênyampahi pabarisaning Allah kang gêsang lan manèh yèn ana wong kang saguh anyirnakaké iku ginantungan ganjaran apa déning sang prabu?" Wangsulanipun ingkang tinakènan: "Sang prabu dhasar sampun sayêmbara, sintên ingkang anyirnakakên prajurit punika amêsthi dipuntarimani putranipun sang prabu lan kadamêl sugih pisan." Dawud botên anggalih kabêgjan ingkang samantên wau, amung ingkang andadosakên prihatinipun, déné Banisrail botên wontên tiyang ingkang kumandêl ing Allah purun mêdali pêrang a-[153]mapagakên prajurit Pilistim punika. Dawud tumuntên kaaturakên dhatêng sang prabu yèn sêmunipun sagah anyirnakakên Goliat. Pangandikanipun sang prabu: "Kowé isih bocah, môngka Goliat iku prajurit cilik mula." Aturipun Dawud: "Nalika kawula angèn ménda sampun naté mêjahi singa tuwin bruwang, Allah ingkang ngluwari kawula saking singa lan bruwang, amêsthi ugi angluwari kawula saking tiyang Pilistim punika." Prabu Saul tumuntên amanganggèni Dawud agêmanipun piyambak, tuwin dipunanggèni topèng miwah kêré. Nanging Dawud angrucati prabot punika, awit rumaosipun malah angribêdi. Sanadyan pêdhang ugi botên ambêkta, panganggénipun kados laré angèn kémawon. Lajêng dhatêng lèpèn angupados séla gangsal ingkang kalimis, kalêbêtakên ing krêganipun. Sarwi anyangking têkên lan bandhil amarêpêki Goliat wau.