Sarêng sang putri èngêt, lajêng wungu malih mriksani dhatêng tiyang neneman ingkang wontên ing taman, katingal anglêgèyèh ambruk ing siti. Botên dangu Abdullah lajêng ngadêg angajêngakên jandhela kalihan wicantên: Aku ora kasamaran manèh, kowe iku mêsthi putrine nata ing kene, prabawamu bisa gawe sumingêping panonku.