Sing sapa kêkarepane tansah lumêbur kaya ilining banyu anjog ing sagara, ora pisan-pisan ambaludagake (lire gawe banjiring sagara) iku kang wus tumêka ing katêntrêman, ananging dudu wong angumbar papenginan, ananthi ora duwe sêdhih, lan sêpên ing hawa murka (ahangkara) iya iku wus têkan katêntrêman.