kudu ngayomi dheweke. Yen baturku luput iya apuranen.”“Aiii aladalah! Lha nyimutt! Kelakuan ngrusak alas lha kok mung diwalesi njaluk ngapura hee? Kang banget-banget ngrusak alas iku baturmu kang lemu mripate amba kuwi. Iku dakjaluk.”Krungu omongane macan abang kang njaluk marang awake kuwi Bagong Jombloito nangis gedabigan. Banjur ndhelik mepet ing burine Prabu Kresna Dwipayana. Beja dene Prabu Kresna Dwipayana tetep ngayomi Bagong Jombloito. Nata Gajah Oya iku sengaja nggodha Gareng. Mula Gareng ditawakake. Genten Gareng kang nangis gedabigan kontrang-kantring tenan.“Ohh hohoho...yen dikon mangan iwake wong kera kuwi aku emoh. Iwake ora gamoh tur apeg. Mula aku njaluk sing lemu.”Sarehne Prabu Kresna Dwipayana tetep ngukuhi para batur mula banjur dadi pancakara lumawan Macan Matengga Sura. Macan iku nggereng karo ngungkal kukune ing lemah. Cangkeme mringis katon siyunge nyongat lancip mingis-mingis. Sang Prabu Kresna Dwipayana tansah waspada ngadhepi kridhane Singa Matengga kang gedhene sakebo lendhoh kuwi. Macane nubruk, Sang Prabu Kresna Dwipayana ngendhani. Macan nyosop ing lemah. Sarehne krasa lara mula tandange macan abang iku saya mbanyaki awut-awutan. Sang Prabu Kresna Dwipayana krasa sayah. Mula banjur ngunus pusaka dibya keris Kyai Pulanggeni kang ampuhe kagila-gila. Kyai Pulanggeni katon