1 Anadéné aku, para Sadulur, nalika iku ora bisa guneman karo kowé kaya marang wong kasukman, nanging mung kaya marang wong kadagingan kang isih kaya bayi ana ing Kristus. 2 Kang dakwènèhaké marang kowé iku susu, dudu pangan kang akas, sabab kowé durung bisa nampa. Malah ing waktu saiki uga, kowé iya durung bisa. 3 Marga kowé isih wujud manungsa kadagingan. Sabab, menawa ing antaramu tinemu rasa kumèrèn sarta pasulayan, apa iku ora dadi tandha-yekti, yèn kowé kabèh iku manungsa kadagingan tuwin pratingkahmu apa ora cara manungsa lumrah? 4 Awit yèn kang siji kandha, "Aku golongané Paulus," lan liyané kandha, "Aku golongané Apolos," apa iku ora nélakaké yèn kowé iku mung manungsa lumrah? 5 Dadi Apolos iku apa? Paulus iku apa? Iku para abdi kang dadi lantarané anggonmu padha dadi pracaya, miturut ayahané dhéwé-dhéwé kang kaparingaké déning Pangéran. 6 Aku kang nandur, Apolos kang nyirami nanging Allah kang nuwuhaké. 7 Mulané kang penting iku dudu kang nandur utawa kang nyirami, nanging Allah kang nuwuhaké. 8 Anadéné kang nandur, lan kang nyirami iku padha; siji-sijiné bakal padha nampani pituwasé dhéwé-dhéwé, laras karo kangèlané. 9 Awit aku kabèh iki padha bebarengan nyambut-gawé kagem pakaryané Allah, déné kowé iku padha dadi