sineba ing para bupati. kapanggiha wontên ing pundi-pundi. Sunan Benang arêp kondur mênyang ‘Arab. Sunan Benang banjur ngandika. sarehne wis kraos sayah banjur kendêl ana sapinggiring beji. banjur ngabêkti sumungkêm padane Sang Prabu. mungguh prayoganing laku supaya ora ngrusakake bala. kapanggiha wontên ing pundi-pundi ingaturan kondur rawuh ing Majapahit. madosi panjênêngan paduka. Sang Prabu didhawuhi sowan nyuwun pangapura kabeh kaluputane. Sang Prabu Brawijaya sarta putrane bêcik ditênung bae. rumaos lupute. ora antara suwe kêsaru sowanne Sunan Kalijaga. Sunan Giri banjur nyambungi pangandika. yen ingkang rama mêksa kondur mênyang Majapahit. amarga mêsthi bakal ngribêdi lakune wong kang padha arêp salin agama Islam. sêmbah sungkêmipun konjuka ing pada paduka Aji. mula iya wêdi. saka ênggone ngupaya warta. Sunan Benang sarta Prabu Jimbun wis nayogyani panêmune Sunan Giri kang mangkono mau. Samangke putra paduka rumaos ing kalêpatanipun. sabên desa diampiri. luwih bêcik ênggone ngrusak Majapahit dibanjurake. awit saking kalimputing manah mudha punggung. Ing wêktu iku panggalihe Sang Prabu pêtêng bangêt. bilih panjênêngan paduka linggar saking praja botên kantênan dunungipun. Nanging rasa kang mangkono mau banjur dislamur ing pangandika. ing mangke putra paduka emut. tangeh malêsa ing sih paduka Nata. dene darbe bapa Ratu Agung ingkang anyêngkakakên saking ngandhap aparing darajat Adipati ing Dêmak. dene ora ngelingi marang kabêcikane Sang Prabu Brawijaya. dene sing marak ana ngarsane mung kêkasih loro. Sunan Benang paring dhawuh marang Sang Prabu. supaya dijumênêngake ana seje nagara ing sajabaning tanah Jawa. Mila kawula dinuta madosi panjênêngan paduka. Lampahe Sang Prabu Brawijaya wis têkan ing Blambangan. yen ora nglakoni dhawuhe Nyai Ngampel. abdi loro mau tansah gêguyon.Sunan Benang sawise