Ing paribasan Jawi kêthèk punika saking drêngkining manahipun ngantos dipun paribasaakên, ngrampèk-ngrampèk kêthèk, kajêngipun: kêthèk punika anggènipun ngrampèk-ngrampèk inggih anggènipun badhe nyathèk, dados tiyang kêdah tansah prayitna. Ing dêdongengan Jawi kathah sangêt cariyos-cariyos ingkang nyêbutakên awon saha drêngkining manahipun kêthèk, kados ta ing ngriku kêthèk kagambarakên satunggiling titah ingkang rêmên sangêt adu-adu, saminipun nalika kêthèk angabên maesa kalihan sima. Mênggah cariyosipun cêkakan makatên: ing jaman kina kala sima dèrèng nêdha sato kewan kados samangke, ngêmungakên nêdha lalêr saha walang, wontên satunggiling sima mêmitran kalihan maesa ngantos sawatawis lami, dilalah lajêng wontên kêthèk ingkang nyetani dhatêng sima wau, wicantênipun: can, can, kowe kuwi bodho têmên mêmitran karo kêbo, paedahmu apa, kowe sato galak kang kajèn keringan, kewan sajroning alas padha kêkês wingwrin marang kowe, prasasat kowe ratuning buron alas kabèh, jêbul doyanamu lalêr utawa walang kang luwih rèmèh, yèn bêngi coplak-capluk mangani lêmut, môngsa warêg-warêga kowe, apa ora bêcik mangan sing wis cumêpak, kêbo kuwi panganên, daginge