Mas Rôngga Pajanganom tuwin Ki Tanujaya, sami kabranang manahipun, lajêng angragèhangranggèh. amêndhêt jêram kêprok, ingkang manggèn wontên sangajêng pandhapa lêrês, sarêng Kyai Ajar sumêrêp tamunipun badhe ngundhuh jêram ingkang sampun dipun pasangi kêmat, ing batos sakalangkung bingahing manahipun, tamu wau tamtu badhe katalikung dening kêmatipun, ananging kados punapa pangunguning manahipun Kyai Ajar, dening kêmatipun botên sagêd andayani dhatêng tiyang kalih wau, mênggah ingkang makatên wau botên ngamungakên Kyai Ajar kemawon ingkang sangêt pangungunipun, para tiyang ingkang sami ngadhêp Kyai Ajar ugi sakalangkung eraming manahipun, malah pangudaraosing batos, punapa sapunika kadibyanipun Kyai Ajar sampun cabar, wasana Kyai Ajar lajêng dhatêng ing pandhapa angacarani dhatêng tamunipun, Mas Rôngga Pajanganom, Ki Tanujaya lajêng sami kalêbêtakên dhatêng ing griya.