Dados lampahing lurah patuh kalihan bêkêlipun dhusun wau dèrèng katingal ngrêkaos kados jaman samangke, ingkang barang-barang kêdah awujud arta. Mila sarêng awis arta, lurah patuh dalah bêbêkêlipun sami rêkaosipun, jalaran lurah inggih bêtah arta, bêkêl inggih bêtah arta. Lurah taksih ragi sakeca, sabab namung saprentah, nanging tiyang dhusun satêngah pêjah, dening andadak kêdah nyadèni wulu pamêdaling siti, ingkang rêkaos pêpajênganipun, bilih botên kasade dhatêng liyan bangsa, tur ingkang wusananipun "amakan tuwan" wangsul dipun tumbas gêntos dhatêng sadhèrèk dhusun kalayan rêgi awis.