Ana maneh kang kadadeyan saka dayaning rembulan, kawuwuhan kalumpukaning daya kang saka sakehing jiwa, gathuk karo dayaning kaanan pirang-pirang kang ana ing langit, kayata: swasana, hawa, amun-amun, teluh sarta mega, kawuwuhan maneh saka dayaning Pramana, iku banjur dadi sawijining kaanan, piranti kanggo ganeping bebadan: dununge ora ana ing njero kalbuning Ad-haama, ananging ana ing njero kalbuning Kadiwa. Geneya teka mangkono? Iya, awit dayaning kaanan pirang-pirang kang dumadi mau, kabeh mathuke karo sarirane Kadiwa. Wruhanira, yen sajroning kalbune manungsa iku, ana isine lanang lan wadon, iya kang diarani ‘sajatining lanang’ lan ‘sajatining wadon’.