Ing satunggilipun dalu, wêtêng kula kraos sakit, kados raosipun tiyang nyakiti, nanging botên wontên raos ebahing lare. Kula lajêng ngundang dhukun kampung. Wataking dhukun ingkang kirang sêsêrêpan, wontênipun namung cariyos ingkang aèng-aèng, ingkang damêl botên sakecaning manah. Kalampahan kula manak, dhukun cariyos manawi larenipun sampun ajur. Sarèhning dipun anggêp bangsaning kêluron, pun lare lajêng dipun pêtak wontên ing pakarangan.