Bab ngudi kawruh: punika dados kuwajibanipun manusa wiwit mêcah pôncadriya utawi nalaripun ngantos dumugi pêjah. Rekanipun tiyang ngudi kawruh punika warni-warni, kados ta: sarana sinau wontên ing pamulangan, mêmaos, nênitèni ebah-ebahing kawontênanipun ngalam ingkang gumêlar punika, tuwin sarana lampah sanès malih ingkang mathuk dhatêng nalar tuwin ngakalipun. Bôngsa Eropah kenging kangge tuladha anggènipun nêtêpi ingkang dados wajibipun: ngudi kawruh wau. Santosa utawi kasrêgêpanipun prasasat tanpa wontên ingkang nyamèni, jalêr utawi èstri, sêpuh utawi anèm, sadaya sami rêmên lan tlatos anggènipun ngindhakakên kawruhipun. Mandar sawênèh wontên ingkang tiwas margi saking nglabuhi indhaking sêsêrêpanipun, mila tanah Eropah punika dados panggenanipun tiyang ngangsu kawruh warni-warni. Beda sangêt katimbang dhatêng bôngsa kita Jawi ingkang limrahipun anggèning ngudi kawruh namung saking lantaran pasinaon ing pamulangan Jawi ôngka 2,