kalayan bêbrayanipun, nanging ugi gadhah sêsambêtan kalayan kodrat. Têgêsipun, manungsa sagêd manunggilakên gêsangipun kalayan gêsanging kodrat. Lajêng sampun botên wontên warana ingkang angaling-alingi jagad alit lan jagad agêng. Ing basa Jawi kawontênan ingkang kados makatên wau limrahipun kawastanan manunggiling kawula Gusti. Manawi manungsa (microcosmos) sampun sagêd nyatunggal kalihan macrocosmos, punika lajêng sagêd mangêrtos utawi sumêrêp dhatêng kêrsaning kodrat, limrahipun bangsa kula Jawi mêstani wicaksana, utawi wêruh sadurunge winarah. Ingkang makatên wau mêsthinipun botên kawulangakên wontên ing pamulangan, nanging manungsa satunggal-tunggalipun sagêd gayuh dhatêng drajat ingkang samantên inggilipun. Ing karangan kula ingkang kula pratelakakên ing nginggil, ing bab angka 3 sampun kula pratelakakên manawi manungsa punika sagêd ngolah kabatosanipun ngantos dumugi ing puncak, têgêsipun ngantos bontos. Inggih punika manawi manungsa sampun sagêd ngêrèh dhatêng sadaya lampahing sadaya saranduning badan, inggih punika dumugi ing tatanan atma. Ing sarèhning ancas ingkang makatên wau kêlampahanipun namung mêdal sangking kakiyataning satunggal-tunggaling tiyang, botên kenging dipun ugêri mawi cara ingkang umum, ingkang dados rêmbag wontên ing jagading panggulawênthah, mila bab makatên wau gumantung dhatêng pangolahipun satunggal-tunggaling tiyang. Ewasamantên bokmanawi wontên paedahipun kula mratelakakên ing ngriki, isinipun Sêrat Bagawat Gita ingkang wontên ing jagad Kajawèn sanès barang enggal. Sêrat Bagawat Gita punika angêwrat wawan sabdanipun Sri Krêsna kalihan Arjuna, nalika paprangan wontên ing Kurusetra. Arjuna mangu-mangu manahipun nalika badhe paprangan kalayan gurunipun, inggih punika Pandhita Durna. Saking kasoking manahipun Arjuna anggènipun badhe mêngsah kalayan guru tuwin sanakipun piyambak ngantos kêsupèn dhatêng jêjêring darmanipun satrya. Mila lajêng dipun èngêtakên dening Sri Krêsna, kadospundi lênggahing satrya.