Sawênèh saking manungsa wontên ingkang kiyat isulmustarogipun, nanging apalipun kirang kiyat. Tiyang kados makatên punika, katingal trampil anampi ing pangiruping pôncadriyanipun, nanging sasampuning kalêbêt ing isulmustarog, lajêng inggal kasupenan (lalèn), sawênèh wontên ingkang isulmustarog, lan apilipun nyata kiyat (saras) nanging tahyilipun ingkang lêmbèk, manawi makatên, kawontênanipun, katingal trampil lan apilan, nanging kirang gagasanipun dhatêng prakawis sanèsipun ingkang sampun katampi. Lan wontên ingkang kiyat tumrap prakawis tahyil, apal, isulmustarokipun, nanging pikiripun kêthul. Punika sagêd kalampahan sugih ngilmu, tur inggih apilan, nanging sadaya ngilmunipun wau sami mogol, botên sagêd dipun pathoki pundi ingkang lêrês, lan pundi ingkang lêpat. Makatên ugi kosokwangsulipun. Têgêsipun kadunungan pikir saras, nanging apalipun kirang saras, punika