Sasampuning kadya punika wiyosipun. Kula sampun anampèni sêrat sangking kangjêng tuwan residhèn. Kang katitimangsan Surakarta ping 9 wulan Mèi 1837, ingkang mungêling sêrat kangjêng tuwan residhèn matêdhani uninga dhatêng ing kula, yèn kangjêng tuwan residhèn ing Sêmawis ngaturi uninga dhatêng kangjêng tuwan residhèn. Yèn ing tanah Ngêsrêp utawi ing Serang, bawah ing Surakarta, sabên dintên wontên tiyang nêgor kajêng kadamêl baita, sarta kasade dhatêng ing Sêmawis. Awit dening punika pamundhutipun kangjêng tuwan residhèn. Mugi kula andhawahana parentah punapa wartos punika sayêktos, punapa botên. Kalih dene malih mugi kula amratelakêna dhatêng kangjêng tuwan residhèn. Kadospundi anggêripun tiyang nêgor kajêng ing wana kang kabawah ing Surakarta, sarta ingkang sampun kasêbut ing sêrat prajangjeanipun kangjêng guprêmèn. Kala tanggal ping 1 wulan [wu...]