[...pa] pancèn nyata. Atur wangsulanipun sang dèwi: paran, punika sampun lingsir dalu, pêtêngipun limêngan, dintên benjing-enjing kemawon anggèn kula badhe ngaturakên sadaya ingkang kula sumêrêpi. Samangke prayogi kondur, lumampah sak sakecanipun, supados lajêng marak rama ibu, dhuh pêpundhènipun Sawitri, surya sampun dangu silêmipun, buron wana ingkang sami saba dalu, sampun sami kapirêng swaranipun, pambaunging sagawon ajag, punapadene panggêroning singa, punika damêl mirising manah. Wangsulanipun Sang Satyawan: barêng kasaput ing wêngi, alas iki katon anggirisake ati, apa kowe bisa wêruh dalan, ta, yayi, yèn ora gèk kêpriye olèhe lumaku. Aturipun Dèwi Sawitri: paran kala wau siyang, wana ngajêng punika wontên kajêngipun agêng-agêng kabêsmi, dados sabên kêtêmpuh ing angin, lajêng sami mlêtik, utawi mêngangah malah wontên ingkang murub, punika ingkang badhe majari anggèn kula lumampah. Punapadene, kajêng ingkang sampun panjênêngan kalêmpêkakên wau, badhe kula sumêt kangge obor, kula ingkang badhe mirantosi sadaya wau, awit kakang mas sawêg botên sakeca. Saèstunipun botên sagêd milih margi ingkang kêdah dipun langkungi, ewadene bilih saliranipun paran taksih karaos lêsu, dalu punika prayogi lêrêm ing ngriki kemawon rumiyin, benjing-enjing manawi sampun pajar, lajêng mangkat