Datan supe kacamata, wus coban wêton apotik, tur sanyatane ugi, maksih cêtha mripatipun, mung sajak reka-reka, ngucap wuhswus. tan wruwruh. ing sapi, lo punika omong kosong mas. Tôndha têrang bilih panjênêngan punika tiyang gunung, menang-menung, kawuningana, bilih kacamata punika warni-warni, wontên ingkang kangge pirantos plêsiran, pirantos maos tuwin nyêrat, pirantos manawi nuju bêntèr (sanès bêntèring latu tuwin wedang) lan sapanunggilanipun, lan malihipun ingkang sami ngangge kacamata punika botên wontên ingkang sami salingkuh kados obrol panjênêngan, ngakên lamur utawi picêk. Sêbab wontên kacanipun piyambak ingkang mêlulu kangge pirantos mripat sakit. Manawi tiyang kitha, inggih lajêng mangrêtos piyambak, pèndhèkipun, yèn pinuju riyadi punika, bokmanawi kemawon saindênging bôngsa Islam sami kemawon, botên wontên ingkang nganèh-anèhi, mila panjênêngan sampun gumampil, ngarang-ngarang ingkang tanpa waton, awit sêrat kabar punika botên kok namung dipun waos sakbroyot panjênêngan kemawon. Utawi malih yèn inggiha, Kajawèn karsa nampi karangan awur-awuran, rak inggiinggih. mayar kemawon, sok tiyanga sagêd dados redhakturipun.