Sasampuning pasiraman kadamêl sae, sangsaya mindhak kathahipun tiyang ingkang dhatêng adus, makatên ugi tiyang-tiyang saking mônca, nanging taksih kuciwa dene dèrèng wontên pamondhokan, dados tiyang-tiyang ingkang prêlu sipêng, kapêksa pados pondhokan ing dhusun sacêlakipun, utawi satunggal kalih wontên ingkang nrimah mondhok ing griyaning juru kunci, dhêsêkan kalihan ingkang gadhah griya. Ananging ingkang kathah-kathah tiyang sami sakit pados kasarasan, mila inggih ragi pakèwêd padosipun pondhokan, botên sadaya tiyang purun dipun pondhoki tiyang nandhang mala. Ananging sarêng têngah-têngahipun taun 1910 lurah dhusun ngriku piyambak damêl pondhokan, mawi kêlas-kêlasan miturut dhatêng mirah awising pasewan, sarta pirantosipun jangkêp botên nguciwani. Kajawi hotèlipun lurah kasêbut ing ngajêng, ugi taksih wontên malih pamondhokan ingkang langkung mirah, kangge nyêdhiyani tiyang ingkang ringkih-ringkih.