dadi pegate, kajaba yen mati salah sijine.Awit panemu kang mangkono iku, dhek jaman purwa utawamadya, padha dipersudi banget kongsi ora bisa aranluput lan ora aneh. Yen lanange mati, mbanjur wadonebela pati, marga rumangsa ora bisa urip manawatininggal kari ana ing arcapada kene. Apamaneh orabakal kalakon nganti jojodhowan karo wong lanangliyane. Ana kuciwane sathithik, dene kang setyabanget iku jebul mung wadon bae, prayogane rak iyakudu padha-padha; ananging sanadyan mangkonowa, iyawus kalebu becik, tinimbang karo kang katon tumindaking jaman saiki. Saupama tumindaking papali kangmangkono iku bisa timbang lanang lan wadone, mbokmanawa wong saiki bisa luhur banget kautamane. Iyauga ana empere sathithik, mung yen mati salah siji,kang kari banjur ora gelem jojodhowan maneh. Ewadenesarehning kagawa saka untabing jaman, saya suwe kangdianggep bener lan apik tumrape wong kang jojodhowaniku, mung angger wus padha senenge bae. Dadi sabenerepancen wus langka banget bangsaningsun iki kang murninalurine. Mulane tumrape marang ingsun, kang diaraninunggal bangsa iku, iya wong kang wutah getihe wongtuwa-tuwane padha ana ing kene,