Garèng : Mêngko dhisik, aku takon, apa kowe wis tau sêkolah, têka arêp anggayuh dadi klèrêk, luwung dadi wèrêk, kuwi bisa kalakon. Awit pawitane: cukup micara, pintêr angglêmbuk. Môngka sipat rong prakara iku, kowe wis ngênggoni kabèh. Aku tanggung, kowe masthi ora bisa dadi klèrêk, amarga saiki jaman larang pagawean. Aja manèh sing klin amtênar, wêton Milo bae, akèh sing nganggur. Pancèn ora ana prêlune, sêkolah jaman saiki, wis ragade pirang-pirang, nèk mêtu mung padha kloyongan, ora bisa dadi priyayi. Môngka kudangane wong tuwa iku mangkene: bocah bagus, kaya irus, besuk dadi bocah bêsus, dadi priyayi blanjane satus. Hara, apa bocah wêton sêkolahan kang padha nganggur iku bisa nêtêpi idham-idhamaning wong tuwa.... Yèn aku duwe anak, cukup dak wulang dhewe. Yèn wis pintêr iya dak bênum dhewe, mêngko pamêtune iya dak êpèk dhewe. Tur yèn aku sing ambênum, sapisan bae têrus dadi mantri. Hara...mantri apa...mantri...dhu...dhuk.