Sapatemon lan darwis mau nggugah urip rohanine, banjur ninggalake warunge keng rama, dadi salah siji muride Syaikh Bukn-ud-din. Panjenengane wiwit sinau ilmu sufi. Sabanjure njajah desa milang kori ing negara manca 39 taun lawase. Sinau ing papan dununge para sufi saperlu ngumpulake tulisane para sufi sarta sawernane crita lan legenda. Sawise olehe ngangsu kawruh rinasa cukup, banjur bali menyang Nisyapur. Ing kene pamawase bab ngelmu sufi katulis awujud sajak lan prosa kang cacahe atusan. Karyane kang paling misuwur ya Musyawarah Burung kuwi mau.