anjagi supados kêmajênganing pikir wau botên malèncèng sangking dhêdhasaranipun, awit sajatosipun pikir punika manawi sampun dumugi ing bontosipun, inggih punika dumugi ing budi, tamtu ngicalakên dhatêng raos jubriya. Manungsa lajêng èngêt dhatêng sasamining gêsang, tuwuh kajêngipun angayomi dhatêng sasami. Sambêt kalayan kawontênan punika wau pêrlu para guru tuwin para tiyang sêpuh anggènipun nuntun dhatêng para murid tuwin para putra ing bab kridhaning pikir sagêda ambontosakên dumugi ing budi.