ngsior iki pethikan saka novel Srikuning reriptane S.Harjawirogo. Awujud sastra gagrag anyar (sastra gaya baru). Basane isih nganggo basa krama. Dibabar dening Balai Pustaka taun 1953 kang isine critane wong-wong padesan (masyarakat umum) lan gesehing panemu antara wong enom karo wong tuwa ing babagan salaki-rabi (perkawinan, percintaan) sing dipeksa dening wong tuwane.Dhukun Ing Karangdlima.Wonten dhusun mregil, kepetang tebih saking kitha, nanging kerep dipundhatengi ing priyantun-priyantun kitha tuwin tetiyang ing pedhusunan kanan-keringipun ngriku. Dhusun ingkang mregil wau karan dhusun Karangdlima, kebekta pamedalipun dlima saking ngriku punika kathah, misuwur ageng tuwin ecanipun. Dene dhusun wau kepetang dhusun badran enggal, yasanipun Kyai Amadrawi, tiyang sepuh ingkang mungkul dhateng agami. Anggenipun bebadra wonten ing ngriku punika kepetang saweg gangsal-welasan taun. Ing salebeting gangsal-welas taun wau sampun saged wujud dhusun ingkang ketel tetanemanipun, dene enggalipun dhusun wau ketitik anggening dhusun ngriku dereng anggadhahi wewayangan dhusun, inggih punika wit-witan ageng ingkang saged ketingal saking katebihan.Amadrawi punika kepetang tiyang ingkang wekel ing damel, saged matrapaken anggenipun abale-griya. Griyanipun cekli, ing ngajengan wonten langgaripun, balumbangipun ageng, kejogan utawi ambucal toya, dados balumbang toya gesang. Tetanemanipun ing pekarangan sanes tetaneman ingkang dados baku asilipun, sadaya namung ingkang pinanggih sakeca wonten sesawangan, bangsaning sesekaran, ngantos awujud patamanan. Ing langgar wonten bedhugipun, ing kalanipun wanci subuh, manawi dipun tabuh, swantenipun andharendheng kemirengan ing saepal mubeng, kados sabawaning tiyang ajak-ajak mangastuti ing Gusti. Griyanipun, sanadyan alit, pinanggih nyekapi kabetahan, resik gumrining dumugi lataripun. Kawontenan sadaya wau saged nenarik dhateng sengsemipun para tamu.Ing sakawit Amadrawi punika lugu tiyang neneka, sareng bebadra wonten ngriku lajeng dipun tresnani ing tiyang, jalaran saking remen tetulung manawi wonten tiyang suker-sakit, ambiyantu nyetiyaraken jampi, manawi wonten tiyang kesripahan ambiyantu damel. Dangu-dangu Amadrawi dados paran jujugan saha tetep dipun wastani dhukun.Amadrawi punika sampun ngumur 75 taun, tiyang kathah sami nyebut "Kyai". Gesangipun tanpa kanthi, namung dipun ladosi ing rencang jaler kaliyan bojonipun, nama Trunangali. Saupami jaman rumiyin, memper dipun wastanana "Pandhita". Kyai Amadrawi punika sanadyan nyatanipun tiyang dhusun , ugi kathah ingkang ngajeni, kabekta saking tiyang sepuh tuwin ginemipun lugu, saha ngrumaosi anggenipun dados tiyang bodho.Tetiyang ingkang sumerep, amastani: Kyai Amadrawi punika tiyang ingkang begja gesangipun, manahipun maligi, boten kagodha ing kamurkan, nedha sawontenipun sampun rinaos sakelangkung eca tuwin munpangati, nyandhang ngangge punapa kemawon sampun dados pamarem, swanten ing wanci sepen adamel sengseming manah. Samanten bedaning raosipun tiyang ingkang saged ngraosaken kamirahaning Pangeran, beda sanget kaliyan kajenging kamurkan, niyatipun namung badhe tanpa pamarem, saben kasembadan punapa ingkang dipun sedyakaken, malah andadra mungkaripun.Kyai Amadrawi tanpa kendhat kedhatengan tamu saking pundi-pundi, sami gadhah perlu warni-warni, wosipun sami pados pitutur ingkang damel mareming manah. Tamu ingkang sami dhateng dalu, ngantos byar saweg sami wangsul. Tumrap ingkang boten mangertos, anggadhahi welas dhateng Kyai Amadrawi, dene tiyang teka tanpa ngaso babar pisan. Nanging tumrap Amadrawi piyambak, tamu ingkang tanpa kendhat wau malah andadosaken kasenenganipun, rumaos manawi anggening kedhatengan tamu wau malah dados kanca bingah-bingah.Nuju dinten Ngaad, wanci jam enem enjing, Kyai Amadrawi linggih piyambakan wonten ngemper ngajeng. Rainipun resik, ketingal tandhanipun mentas sembahyang subuh. Kyai Amadrawi ngundang rencangipun : "Truna, renea!" Sareng Truna dhateng Kyai Amadrawi nglajengaken wicanten: "Ngomah mau yen wis koresiki, gelarana klasa maneh. Iki dina Ngaad, sok ana dhayoh".Truna : "Boten sok mawon, Kyai, ngriki punika jeg-jegan tamu tanpa kendhat, tengah dalu inggih sok wonten tiyang dhateng."Kyai Amad : "Wis ta, aja sok ngrupakake pikiran. Wong sugih dhayoh iku nandhakake yen ditresnani sanak sadulur. Kowe malah wajib ngucap sukur".Truna : "Kula ngaten abdi, Kyai, nyambut damel rinten dalu namung seneng. Ingkang murugaken kula ragi anggruneng, punika rak saking anggen kula murinani panjenengan. Panjenengan punika rak sampun yuswa , saksat boten nate ngaso".Kyai Amad : "Aja sok duwe pikiran mangkono, ora becik. Kasamaran iku bisa ngringkihake kabatinan. Wong kang ringkih batine, gampang kataman sabab bebayaning awak. Upama kowe ngerti, Truna mesthine malah bungah yen kowe weruh aku kerep kedhayohan, dene aku duwe rewang lelinggihan. Saupama aku ora duwe dhayoh , sapa rewangku. Wis kana, Truna , menyanga buri".Sayektosipun Kyai Amadrawi piyambak inggih ragi gumun, teka tiyang kathah sami gadhah kapitadosan dhateng piyambakipun, kerep wonten tiyang nedha pitulung kapurih anjampeni tiyang sakit. Manawi wonten tiyang ghadhah panedha makaten wau, rekadayanipun boten wonten sanes namung dipunpituturi ingkang sakinten saged anocogi dhateng raosipun ingkang nedha pitulung. Sadaya wau kabekta saking berkahing tiyang sepuh, saged adhedhasar kajembaran.Kyai Amad nalika saweg linggih piyambakan wau sumerep kaledhanging tamu, lajeng nyapa: "Iki apa Mas Jana,