Wradin ing jaman samangke, garwaning para priyantun saha garwaning para partikêlir, ingkang sakintên pantês, punika sami kumêdah mangangge sêsêbutan radèn ayu, liripun: kathah kemawon ingkang namung wajib dipun sêbut radèn ngantèn utawi mas ajêng, ingkang dhasar moncèr ngangge sandhangan sae, sêlopan, langkung-langkung ingkang sagêd têmbung Walandi, mênawi botên dipun sêbut radèn ayu, lajêng katingal basêngut ulatipun. Samantên wau wontên ugi wanita ingkang narimah, ingkang baku botên wajib mawi sêsêbutan radèn ayu, môngka wontên ingkang nyêbut radèn ayu, lajêng mangsuli wicantên makatên: kula puniki sanès radèn ayu.