gèr, gonên dolanan, we, pari karo kapas sing dijupuk, besuk dadi pyayi desa nyêkêl bumi pangrêmbe, wis wis, rene rene gèr, adus banyu kêmbang sataman, cik bèn bagus. Kene sayake sêmbagi putih kuwi, gêlang kalunge diênggo ya gèr, wah baguse (punika wiwitipun bayi kenging ngangge mas intên). Kene kene linggih klasa pasir. Dhi, mas ayu, bokoripun punika sampeyan pêndhêt mriki, sampeyan kur-kuri pisan.