Môngga samangke sami naliti sintên ingkang bêgja tuwin sintên ingkang angsal kapitunan, jalaran saking mandhaping rêginipun lisah bènsin wau. Tumrapipun bôngsa Jawi, kados ingkang sampun kacariyosakên ing nginggil, ingkang sayêktos angsal kauntungan, inggih punika bangsanipun supir taksi, awit angsal-angsalanipun anggèning nyewakakên motoripun sagêd ajêg, nanging pambucalipun arta kangge numbas lisah bènsin suda kathah. Punapa malih manawi lajêng sami purun nyuda tarip sewanipun, punika têmtu sagêd ngindhakakên kathahipun tiyang numpak taksi, ingkang anjalari saya kathah panampinipun arta. Upaminipun tumrap ing Batawi: sewan numpak motor ing dalêm salampahan, limrahipun f 0,50 punika lajêng kasudaa dados namung f 0.25. Manawi sagêd kalampahan makatên, têmtunipun lajêng mèh satiyanga, manawi badhe kêkesahan, ingkang suwaunipun ngangge andhong, lajêng sami milih numpak motor, awit kajawi kaoting sewanipun botên sapintêna, lampahipun langkung enggal, indhaking kathahipun tiyang ingkang sami numpak motor, sanadyan pambayaripun suda, sagêd angindhakakên pamêdalipun supir-supir taksi wau. Kosokwangsulipun, para kusir andhong tuwin tukang dhokar, têmtu badhe saya suda pamêdalipun, awit têmtunipun inggih lajêng saya botên kêconggah angêjori dhatêng taksi-taksi wau, awit samirah-mirahipun pangupakaraning andhong sakapalipun, nanging mêksa angèl badhe nyuda têdhaning kapal. Ing wusana kathahing andhong têmtu badhe pêjah panggêsanganipun.