Kula sadaya lajêng nglangkungi gang pintên-pintên, ingkang pungkasanipun ujug-ujug dados wiyar ngantos dumugi ing sunglon ingkang mayat ing salêbêting curi. Kula sadaya inggih lajêng lumêbêt ing ngriku ngantos jêdhul ing tembok sela ingkang inggil sangêt. Sang putri lajêng andhawuhakên dhatêng para kênya tuwin pandhèrèkipun kadhawuhan angêntosi. Dhawuhipun sang putri wau sajak katampi kanthi sênênging manah, sanadyan kula sadaya kala punika botên mangrêtos sabab-sababipun. Sasampunipun sang putri lajêng tindak dhatêng tembok sisihipun saha anudingi sela-sela sawatawis ingkang sami uwal dipun têdahakên dhatêng kula sadaya, makatên ugi dhawuh dhatêng kula supados nguwalakên sela-sela wau sadaya, saha lajêng kalampahan kanthi rêkaos sangêt. Sasampunipun wontên bolongan ingkang cêkap kangge ambrobos tiyang, sang putri lajêng nolèh dhatêng para pandhèrèkipun saha ngandika makatên: aku sumurup, yèn kowe kabèh iku duwe pangira, manawa ing kene akèh mêmêdine, lan sing kêndêl-kêndêl dhewe kancamu kabèh kuwi, wanine lumêbu kene mung saka parentahing dhuwur, ananging wong-wong mônca iki lan aku dhewe, ora anduwèni wêdi kaya kowe kabèh mau, mulane aku kabèh wèhana wadhah lênga karo obor sawatara, lan ngêntènana ana kene nganti sabaliku kabèh. Sajroning bolongan tembok kene dèlèhana diyan, supaya bisa madhangi aku kabèh, manawa diyanku padha mati. Ora usah kowe kôndha apa-apa, lakonana bae apa parentahku. Ing kana ora ana bêbaya apa-apa, amarga sanadyan ing jêro ana panas, nanging hawane rêsik. Aku wis kêrêp bangêt nyêrot ambêkan.