Yèn wijining sêsakit wau lumêbêtipun ing badaning lêmbu katut têtêdhan, ingkang kathukulan rumiyin ing usus. Manawi badaning lêmbu kirang pirantos ingkang sagêd nanggulangi wijining sêsakit, wontên ing ngriku lajêng saya kathah, tangkar-tumangkar mahanani korèng ingkang mindhak wiyar sarta kathahipun, dangu-dangu mêsthinipun wijining sêsakit wau katut ilining êrah, ingkang wusananipun wradin ing badan sakojur. Wontên ing sanèsing peranganing badan kados ta: ing kêbuk, limpa, ginjêl, manah, kapur, balung, planjêr, mèh sadaya pirantosing badan sagêd kataman sêsakit wau, lajêng thukul malih, ngorèng ngêdalakên nanah, ingkang rêrêgêdipun ugi mlêbêt saha katut ing êrah. Dados ulaming lêmbu ingkang sakit makatên manawi katêdha dening manungsa tamtu nguwatosakên, awit sampun ngêmu wijining sêsakit wau.