Opo to sejatine urip iku, opo nek uwis sejati njur diarani wis mulyo wis apik, wis kanggonan donya sakalir opo butuhe ono , opo yo cukup iku. Mbok diddeleng kae akeh wong sing neng tuane njur kapiransoale bondho donya dikumpulke akeh akeh, wis direwangi babang jungkir, nggoleke, direwangi rebutan samubarang pamrihe iso nyukupi. Bareng nemuhi tuo anak anak, bojo wis podho rebutan dewe konco konco sing mbiyeni setia tuhu banjur nglaleke.Makane to makane dadi uwong ki sing pasarah tumakninah, satuhu marang Hyang sing akaryo jagat, mbangun keluargo sing sakinah.Deloken kae uwong podo rebutan jabatan podo ngarep arep jabatan pamrihe opo, yo ora liyo iso pamer, iso cukup, ngertio menungsio ora bakal rumongso cukup. . ora bakal jaman sak iki nemahi menungso rumongso cukup, angel nemahi sing cukup rumongso. Iku uwis wulak walike zama. Yo percoyo ra percoyo iki ora ono hubungane karo jongkone joyo boyo sing jare jamane jaman edan sing ora ngedan ora kumanan, sak bejo bejone wong lali isih bejo wong kang iling lan waspodo. Soale dudu manungso sing