Sang putri ngandika aris: O, dèrèng. Têtiyang mônca punika kula pasrahakên dhatêng panjênêngan, samangke têtiyang mônca punika kula wudhari prajanjianipun dhatêng kula. Prêlu punapa tiyang mônca punika ngêtohakên nyawanipun, tumrap prakawis ingkang botên wontên pangajêng-ajêngipun malih. Dhuh sang prabu, mugi panjênêngan karsa anggêsangi dhatêng têtiyang mônca punika, makatên ugi dhatêng mitranipun ingkang panjênêngan tawan. Makatên malih ing ngarsa panjênêngan wontên sawênèhing rencang tumbasan, ingkang dipun parabi tukang nêmbang saking Mêsir, antawisipun priyantun mônca têtiga punika, têpang kalihan piyambakipun kala taksih alit. Kintên-kintên panjênêngan rak inggih kaparêng maringakên rencang tumbasan wau dhatêng priyantun punika.