ingkang sampun kêrêp kawêdharakên ing parêpatan-parêpatanipun, inggih punika ngajêngakên dhatêng kuwajibaning putri, dados botên gadhah pikajêngan, nyami kawontênanipun kalihan para kakung, tamtunipun ing ngriku wontên raos: nanging iya aja kok rèmèhake, kok anggêp yèn para putri luwih asor, makatên punika pamanah kula sampun maton sangêt, amargi kawontênanipun putri botên amung ingkang katingal lairipun badan jawi ingkang beda, dalasan pirantosing kabatosan ingkang botên kasatmata, sanajan sami kawontênanipun, amung ingkang makarti sangêt, inggih beda, limrahipun para putri punika ingkang kathah makarti raosipun, manawi para kakung ingkang makarti agêng pikiranipun, awit saking sabab-sabab ingkang kula aturakên kasêbut nginggil, môngka satunggal lan satunggalipun wau kêdah samad-sinamadan, mila pandamêlan sarta kawajibanipun putri kalihan kakung sanajan beda, nanging kêdah andum damêl