Petruk : Haiya, wong ngukur klambi kuwi iya mêsthi karo badane dhewe. Nèk aku ora pisan-pisan anduwèni pikiran kang mangkono kuwi, sing dadi pikiranaku, ngêmungake mangkene: ladalah, pakansi sangang dina. Dene: sir, kang kaping pindho, aku iki salawase urip durung tau nunggang kapal, ora wurung