Para baron sami mangrêtos saha ngintên manawi pangandikanipun Prabu Marc botên saèstu. Sadaya sami cuwa manahipun sarta sami aningali dhatêng Prabu Tristan, ingkang kakintên gadhah rekadaya wau. Nanging Prabu Tristan tansah amandêng dhatêng rambut wau, saha kèngêtan dhatêng putri Isolde de Blonde ing Irlan ingkang sampun amaluyakakên sariranipun, pramila lajêng gumujêng sarta matur ing sang prabu: Dhuh, rama prabu, kaparênging karsa paduka ingkang makatên punika kalintu sangêt, punapa paduka botên uninga bilih para baron sami angintên, kawula ingkang gadhah rekadaya punika. Nanging rêkadaya paduka punika botên maedahi jalaran kawula badhe kesah ngupadosi putri ingkang rikmanipun kados êmas punika. Mugi kauningana, padamêlan ingkang badhe kawula lampahi punika langkung rêkaos tinimbang anggèn kawula sampun sagêd amêjahi Morhout, makatên ugi sagêd kawula wangsul saking nagarinipun sang putri ingkang arikma kados êmas punika ugi botên gampil kados nalika kawula wangsul saking ing pulo Sint Samson mêntas apôncakara lan Morhout wau. Ananging kawula sumêdya ambelani paduka sapisan malih, supados para baron kalerehan paduka sami mangrêtos bilih kasêtyan kawula dhatêng paduka punika tanpa pangajêng-ajêng punapa-punapa. Kawula aprasêtya ngantos sadumugining pêjah botên badhe wangsul dhatêng nagari Cornwallis ngriki manawi botên sagêd ambêkta putri ingkang arikma pindha sutra punika.