kaping 18 Betawi akèh banget Cinané.Ora antara suwé wong Cina mau akèh sing angguran; ing kutha Betawi lan wewengkoné kerep ana rerusuh.Ing saadegé Betawi akèh wong Cina kang diboyongi saka Banten menyang Betawi kanggo ngrejakaké kutha, awit wong Cina mau sregep lan pinter gegawéyan.Sesanggané dièntèngaké, supaya Cina liyané padha kepéngin gelem manggon ing kono.Wasana ing wiwitané abad 18 duga duga ing sajroning kutha baé ana jiwa Cina 60.000 lan ing wewengkon Betawi 40.000.Déné kang dadi pangupa jiwané, nenukang, adol gula, tèh, nganti akèh kang bisa dadi sugih.Ewa déné suwé suwé ing Betawi saya akèh Cina kang ora duwè panggaotan, gawéné mung ngemis, malah ora sethithik kang gelem nindakaké kadurjanan.Kang ndadèkaké ora trimané wong Cina iya iku:1. Dhawuhé GG. van Swol (tahun 1713 – 1718) bab reganing tèh Cina. Tekané Cina saka ing negarané padha numpang prau kang momot tèh didol marang VOC. Bareng para Bewindhebber rumangsa ora pati akèh kauntungané enggoné dagang tèh, GG. mau banjur namtokaké yèn tèh weton negara Cina, kang mauné diajèni 60 rupiyah ing sadhaciné, ing sabanjuré bakal diregani 40 rupiyah. Temahan nuli ora ana prau momot tèh teka ing Betawi. Saka pangudining GG. Zwaardekroon wiwit ing tahun 1722 ana prau momot tèh manèh teka ing Betawi.2. Ing tahun 1706 wis ana angger nglarangi wong Cina teka ing Betawi tanpa panggaotan. Wiwit tahun 1722 Paréntah dhawuh nggawa Cina kang tanpa panggaotan, menyang Ceylon, Bandha utawa Kaap de Goede Hoop. Mung kang duwè layang pratandha idining Préntah, kena lestari manggon ing Tanah Jawa.Ewa déné ing Betawi ing Betawi ora entèk entèk Cinané kang angguran sarta gawé rerusuh.Wusana ing tahun 1740 GG. Valckenier nemtokaké putusan: sakèhing Cina kang sakira nyumelangi, senadyan duwè layang pratandha, kudu dicekel kalebokaké ing kunjaran, perlu katiti priksa.Cina mau yèn ora duwè panggaotan kudu digawa menyang Ceylon, diwènèhi pagawéyan nggarap kebon manis jangan.Para punggawa kang nindakaké dhawuh mau, padha golèk kasil, senadyan Cina sugih padha diancam arep dikirimaké menyang Ceylon, supaya metu beselé.Wekasan dikabaraké yèn kareping Paréntah nedya numpes Cina kabèh.Cina padha muring kamoran wedi, akèh kang lunga saka kutha, klambrangan gawé rerusuh malah nganti wani nempuh kutha.Wong Walanda saya giris bareng krungu warta yèn kraman sajabaning kutha sekaitan karo kang ana ing jeron kutha, pratandhané déné padha tandho gegaman lan nyingkiraké anak bojoné; besuk yèn ana omah kobong Cina jaban kutha lan jeron kutha bakal bebarengan nempuh.Dumadakan sawijining dina ana omah kobong temenan.Bangsaning Walanda arahan dibantu para matrus sarta saradadu apa déné wong Jawa lan batur tukon banjur padha tumandang ngiras males ukum marang pangrusaké Cina.Genining omah kang kobong diubal ubal, sakèhing Cina kang ora bisa oncat padha dipatèni, barang darbèké dijarah rayah.Nganti saminggu suwéné mung mangkono baé kaanané.Omah kang kobong ana 600, Cina kang dipatèni kira kira 10.000.Nguninani pangrusak kang nggegirisi iku, Préntah ing Betawi kèndêl baé.Para prajurit mèlu gawé rusuh ora dilarangi.Malah nalika lagi ana èra èru iku GG. Valckenier dhawuh matèni sakèhing Cina kang ana ing pakunjaran.Ing satentreming kutha Paréntah ngondhangaké pangapura marang Cina, kang gelem masrahaké gegaman.Akèh kang gelem manut, nuli diwènèhi panggonan ing jaban kutha dadi sakampung.Cina kang padha oncat saka Betawi lan Cina ing liya panggonan, ngumpul dadi baris gedhé, ngepung kutha Semarang.Sunan Paku Buwana II mbiyantu marang Cina, awit digalih Cina bakal bisa nglungaké Walanda, lan banjur dhawuh nempuh bètèng Walanda ing Kartasura.Para opsir ana ing kono padha dipatèni, saradadhuné dipeksa manjing Islam.Ing sawusé wong Walanda ing Semarang oleh bantu saka Betawi, wong Cina keplayu.Wong Madura uga mbiyantu marang VOC. Dhèk samana Sunan Mataram sumelang yèn bakal tampa piwalesé VOC. mulané enggal enggoné minta pangaksama.Para priyagung Jawa kang sengit marang Walanda lestari mbiyantu Cina, dadi mungsuh ratuné dhéwé.Kartasura ditempuh, Paku Buwana II kèngsêr. Banjur Mas Garendi, wayahè Sunan Mas kajumenengaké ratu, ajejuluk Mangkurat V, nanging katekanè sinebut Sunan Kuning.Paréntah Betawi nuli nglakokaké bala menyang Kartasura.Kabeneran kraman Jawa ecrah lan kraman Cina, dadi gampang enggoné nungkulaké.Mas Garendi dibuwang. Kratoné Paku Buwana II banjur dielih menyang désa Sala, kang nuli dijenengaké Surakarta Adiningrat.Pulo Madura lan Tanah Jawa pasisir lor banjur dipasrahaké marang VOC.Surasané prajangjian ing tahun 1743 mangkéné: Sunan Paku Buwana ngakèni yèn enggoné lestari ngrenggani kaprabon iku mung saka kawelasané VOC.Bareng Cakraningrat ing Madura tampa dhawuh yèn negarané dipasrahaké marang VOC., banget ing pambangkangé, malah ngejègi tanah Madura sisih kulon, lan tlatah tlatah ing Tanah Jawa Wétan.Temahan diperangi ing VOC.Ora lawas Cakraningrat kecekel, dibuwang menyang Kaap de Goede Hoop.Putrané diangkat bupati déning VOC. ngerèh Madura kang kulon.Tanah wewengkoning Betawi nalika ana kraman banget karusakan.Dhèk samana kang jumeneng Gouverneur Generaal Baron Van Imhogg (tahun 1743 – 1750) iya iku priyagung kang sregep lan cakep ing gawé.Saka pangudiné Van Imhoff tanahè bisa reja manèh.Nalika tahun 1744 Van Imhoff pepriksa menyang wewengkoning Betawi nganti ketug pagunungan.Sawusing papriksa, kersané GG. Van Imhoff, tanah tanah kang bera arep diséwakaké utawa digadhèkaké, karebèn metu kasilé.Wong kang nggadhé utawa nyéwa tanah bakal oleh wewenang sarta pangayoman saka Paréntah, nanging wulu wetuné kudu didol marang VOC., regané ditemtokaké ing Paréntah.Van Imhoff dhéwé nuladhani, mbobak tanah ing sukuné gunung Salak, sarta ing kono ngedhegaké