Ing kala punika para andhahanipun Wasili sampun sami katog anggènipun sami ngaso, sarta satunggal-satunggalipun sampun sami sagêd mêrban tatuning kônca-kancanipun. Ing sarèhning ing wêkdal punika pêrang taksih rame, salajêngipun para andhahan wau sami ngêbyuk malih tumut pêrang, sêdyanipun badhe ngangsêg mêngsahipun ngantos dumugi ing lèpèn Wolso, lan ing ngriku mêngsah sadaya wau nêdya badhe kalêlêbakên. Sarêng para panganjuring kitha nyumêrêpi, bilih têtiyangipun sami kasoran juritipun, ingkang anjalari kitha Nopgorod botên sande tamtu dados karangabang, pungkasanipun, murih kitha Nopgorod sagêd wilujêng, pambudidayanipun botên sanès kajawi nêdha tulung dhatêng ibunipun Wasili, amila salajêngipun wontên tiyang sawatawis ingkang kapasrahan amanggihi ibunipun Wasili sarana ambêkta barang-barang ingkang èdi pèni, kangge angganjar dhatêng tiyang èstri sêpuh wau. Sarêng utusan sampun masrahakên barang-barang wau, lajêng wicantên ngarih-arih dhatêng ibunipun Wasili kirang langkung makatên: