Rupanira swaranira nuli, ulihna marang kang duwe swara, jêr sira ingaku bae, sêsulih Kang Satuhu, nanging aja duwe sireki, pakarêman kang liyan, saking ing Yang Agung, dadi sarira Pangeran, obah osik1 apan wus dadi sawiji, aja roro tingalra.