Ngajêngakên badhe dipun ênèni, dipun wilujêngi rumiyin nama: miwiti. Inggih miwiti ani-ani. Sarat masrutipun inggih botên prabeda lan wilujêngan ingh tanah Jawi ngriki. Wêkdalipun miwiti ugi milih dintên ingkang kaanggêp sae. Pantun anggènipun ani-ani wiwitan punika minôngka bakuning bibit. Wujudipun ani-ani sami kemawon kalihan ani-ani tanah Jawi. Sarèhning mangsanipun panèn ing satunggil-tunggiling panggenan asêsarêngan, dhasar bau inggih awis, mila awis-awis tiyang ingkang purun dêrêp, racakipun dipun tandangi piyambak. Môngka caranipun ing Dhèli, tiyang ingkang panèn punika pindhah, manggèn ing têgil (ladang) angêdêgakên gubug. Tumrapipun tiyang Jawi gubugipun dhepok, botên panggung. Ing salêbêtipun gubug dipun yasani anjap-anjapan minôngka papaning tilêm, ing sangandhapipun anjap-anjapan kangge wadhah pantunipun, ing sabagean malih panggenan ngrêratêngi saha pranji wadhah ayamipun. Sampun kenging kapasthèkakên sabên tiyang mêsthi sami ambêkta ayamipun, margi sami ngrêtos bilih botên sakêdhik indhaking lêmanipun. Anggènipun dêdunung ing têgil trêkadhang ngantos kalih têngah wulan, gumantung dhatêng wiyar ciyuting têgil. Pantun utawi gabahipun kabêkta mantuk manawi sampun garing saèstu. Wondene têbih cêlaking têgil saking ing griyanipun, botên mêsthi, wontên ingkang cêlak, wontên ingkang têbihipun ngantos sadasa kilo mètêr. Mênggah papan ingkang dipun tanêmi, tumrap satunggil-tunggiling tiyang ing sabên taunipun, sampun mêsthi botên ajêg, walak-walag bêgjanipun ingkang bêgja inggih cêlak kalihan griyanipun, ingkang kirang bêgja inggih têbih, margi pangêdumipun sarana kaundhi, dados kados sabin palayangan ing tanah Jawi ing jaman kina. wasana nyuwun