Piandêling manah punika mênggahing cara bodhonipun, kathah ingkang lèrèg dhatêng kawilujêngan. Awit tiyang ngawontênakên piandêl punika atêgês suci manahipun. Piandêl wau trêkadhang wontên ingkang pinanggih kanthi nalar, wontên ingkang botên, nanging piandêling tiyang punika manawi dipun gathukakên kalihan nalar, malah lajêng asring tipis, wêkasan suda malah trêkadhang lajêng ical babarpisan. Dados ingkang kanyatan, piandêl wau ingkang prêmati, dumunung wontên ing tiyang ingkang manah yutun.