Sasampunipun garing saèstu, gadhung wau lajêng wiwit kaêkum ing toya ngangge wadhah ingkang langkung agêng, prêlunipun supados sagêd amomot toya langkung kathah. Watawis satêngah jam dangunipun sampun lêmês, ing ngriku sawêg kenging wiwit dipun uyêg, sarta dipun gombang, inggih punika sasampuning kauyêg lajêng dipun êntas ing irig, toyanipun ingkang sampun rêgêd dipun bucal kasantunan ingkang rêsik, gadhung kaêkum malih. Panggombangipun sabên dintên sakêdhik-sakêdhikipun kêdah kaping tiga, ngantos dumugi sarêsikipun babarpisan, inggih punika manawi sampun kêtingal pêthak mêmplak kados mori. Wontên malih patraping pangêkum ingkang langkung gampil lan mayar, inggih punika wontên ing lèpèn. Gadhung cêkap dipun wadhahi ing irig kemawon lajêng dipun cêmplungakên ing lèpèn. Malih panggenan ingkang toyanipun santêr tuwin lêbêtipun ingkang sampun ngantos nyilêpakên irigipun. Ing ngriku sampun botên sisah kagombang malih, kantun nguyêk lan ngêpyok-êpyok kemawon. Manawi gadhungipun sampun mêmplak tôndha sampun rêsik saèstu, lajêng têrus dipun êntas sarta dipun êpuh supados tuntas toyanipun.