Radi ajrih miwiti nyerat seratan punika, amargi mboten kadi biasanipun anggen kula matur mawi basa Jawi. Mboten wonten pamrih punapa, kajawi namung ndherek nguri-uri kawruh Jawi ingkang sakperangan wekdal punika sampun radi ‘mleret’, candrane damar sampun ‘pet gesang pet pejah’, lha mila saking punika, kula nyobi ngemut-emut piwucalan saking para leluhur ingkang sampun kathah maringaken sangu kagem para putra-putrinipun supados handarbeni adiluhung, supados tetep njawani marang kabudhayanipun piyambak. Pramila, wontenipun klenta-klentu anggen kula matur utawi nyerat lan wontenipun pamilihan tembung ingkang kirang trep, munika namung saking kirangipun kawruh kula kemawon, kula nyuwun agunging pangaksama sedaya kadang.