Ing alami-lami pangajêngipun (= para nata utawi para narapraja) sami ngêcakakên rêrigên murih prayogining prajanipun. Nadyan botên wontên damêl kados ta pêrang sasaminipun, inggih akèn dhatêng warganing pakêmpalan (= para kawula) angurunakên têtêdhan, lajêng dipun kalêmpakakên, pamrihipun supados samôngsa-môngsa wontên damêl, sampun ngantos kêcipuhan pangupadosipun têtêdhan ingkang kanggge nêdha para kawula ingkang tumut pêrang. Nalika jaman samantên ingkang sagêd andadosakên kuncaraning praja punika inggih manawi sagêd angêlar jajahan, amila para sagêd sami ngudi sangêt sagêda tansah nyimpên sangu kangge anglurug pêrang. Punika anjalari wontên parentah asok bulubêkti dhatêng pangajênging praja.