Sang dèwi nêmbah lajêng matur ingkang rama tuwin ibu marasêpuh, aturipun: rama, ingkang putra Sang Satyawan badhe ngupados wowohan dhatêng ing wana, mila manawi kangjêng rama tuwin kangjêng ibu marêngakên, kula badhe andhèrèk ingkang putra dhatêng wana, dintên punika awrat raosing manah, bilih katilar ingkang putra, langkung malih kesahipun wau, kajawi ngupados wowohan, ugi pados kajêng kangge sêsaji, mila mugi dipun parêngna. Kauningana rama, tiyang kesah kenging dipun pambêngi, nanging manawi kesahipun wau botên makatên wigatosipun, dhuh dewaji marasêpuh kula, sampun watawis sataun, anggèn kula botên mêdal saking karang padhepokan. Pramila kula kapengin ningali asrining wana, ingkang wêkdal punika mangsanipun kêkajêngan sami mradapa. Dhawuh wangsulanipun Prabu Dyumatsena: sasuwene dadi mantuningsun, sira durung tau darbe panjaluk, mula panjalukira pantês ingsun pituruti, iya nini, mèlua lakinira, mung aja ngribêdi anggone nyambut gawe, sarta aja kurang pangati-ati.