karanganipun sarjana sanès. Ananging sarêng bausastra ingkang sampun kaêcapakên wau, kaêcap malih ingkang kantun piyambak punika, karanganipun tuwan kêkalih wau dipun pêthiki saprêlunipun, sarta lajêng kawêwahakên ing bausastra ingkang kaêcap wau. Wondene sêrat paramasastra karanganipun tuwan kêkalih wau ing têmbung Jawi nalika taun 1861 sampun kaêcapakên. Kajawi punika tuwan kêkalih wau angêcapakên sêrat-sêrat Jawi sawatawis, wontên ingkang mawi kasisihan têmbung Walandi, wontên ingkang botên, anjalari saya gampiling pamarsudinipun têmbung Jawi katimbang kalihan nalika taksih kêdah nêdhak mawi sêratan tangan. Sanèsipun punika Tuwan Wintêr ugi anganggit sêrat kadhapur pawicantênan ing têmbung Jawi. Mênggah isinipun wontên ingkang tumrap kangge pangajaran ing pamulangan, wontên ingkang amratelakakên bab kasusastran Jawi tuwin bab têmbung Jawi Kina (Kawi) punapa malih bab lampah-lampahipun tiyang Jawi anggèning ngolah kasusastran tuwin têmbung Kawi, ingkang nyihnakakên bilih kawruhipun tiyang Jawi dhatêng têmbung Kawi sajatosipun sampun ical sayêktos. Dene wujuding pamarsudi dhatêng kasusastran tuwin têmbung Kawi wau, botên sanès namung ambangun utawi angudhal ingkang sampun lami wontênipun kemawon, botên wontên ingkang kenging kawastanan: damêl ada-ada utawi angwontênakên enggal.