Pakathik punika abdi kêkasihipun sang senapati, anggènipun ngawula wiwit sang senapati taksih pangkat alit, ngantos dumugi pangkat agêng, lêstantun botên nate pisah, mila sanadyan namung kawula alit, sangêt kineringan ing kawula kathah, malah sami gadhah panganggêp, bilih abdi pakathik wau dados palawangan agêng, sagêd andumugèkakên rêmbag punapa-punapa dhatêng sang senapati. Saking sampun kulinanipun angladosi, abdi pakathik tampi dhawuh makatên punika lajêng nyawang guwayanipun sang senapati, saha lajêng mangrêtos, bilih sang senapati kadunungan panggalihan ingkang sakalangkung botên sarônta. Abdi pakathik lajêng matur: Bandara, dhawuh panjênêngan punika wantêr sangêt, kawula ngantos kuwatos ing manah, manawi panjênêngan kapêtêngan panggalih, tuwin pêtênging panggalih wau, manawi botên dipun timbang wêning, adhakan manggih