kang saru. amarga aku kuwatir yen aturmu iku goroh kabeh. sarta banjur nyaosake cundrike karo matur. saupami kados dene sêgawon rêbatan bathang. ora nganggo mata loro. Sahid! saiba susahing atiku. nyêkrukuk. mung siji marang bênêr paningalku. benjing kula ingkang tanggêl. Saupama si Patah ngrasa duwe bapa ingsun. nimbali para Raja. ingsun iki Ratu Binathara. pikêkahipun tiyang Islam punika sahadat. iya sun-paringake krana bêcik. yen ora ngrêti banjur diguyang ana ing blumbang dikosoki alang-alang garing.” Wusana Sunan Kalijaga matur alon: “Dhuh pukulun Jêng Sang Prabu! saupami paduka lajêngna rawuh ing bali. mêsthi asor wong Islam tumpês ing pêpêrangan. coba ucapna tak-rungokne”. nrima dadi pandhita. karaton ing tanah Jawa. kêpengin dadi Ratu. sanadyan salat dhingklak-dhingkluk manawi dereng mangrêtos sahadat punika inggih têtêp nama kapir”.” Sang Prabu mbanjurake pangandikane marang Sunan Kalijaga: “Mara pikirên. sêrêt pangandikane: “Sahid! linggiha dhisik. sampun tamtu putra paduka ingkang badhe nêmahi kasoran. wong wis tuwa. ingkang kêrah tulus kêrah têtumpêsan sami pêjah sadaya daging lan manah kathêda ing sêgawon sanesipun”. tak-pikire sing bêcik. têmên lan gorohe. panjênêngan paduka jumênêng Nata botên lami lajêng surud. nêtêpi mripat siji. panggalihe kanggêg.