Êntèking carita, banjur munjuk: gusti, têrangipun malih ingkang kasêbut ing piwulang wau makatên, mungguh ing manungsa aja pisan angêndêlake marang kasugihane, karana kasugihan iku bisa sirna kalawan gampang, kayata: kobongan, kêmalingan, kêapus-apusan sapêpadhane, kabèh iku cêdhak kêlakone.