Punapa ingkang kelampahan punika saestu nuwuhaken pitakenan ing manah kita. Kenging punapa punika kelampahan? Kenging punapa kita (Greja lan tiyang pitados) ingkang kedah ngalami? Punapa kalepatan kita? Kenging punapa kangge mangibadah kanthi ayem tentrem kemawon kok anggel? Kenging punapa kangelan dados tiyang Kristen punika? Lan malih, pitakenan ingkang langkung wigati, punapa ingkang kedah kita tindakaken tumprap tiyang-tiyang ingkang sampun nganiaya kita punika? Pitakenan lan raos ingkang sami ugi dipun-raosaken dening sang nabi Yeremia lan Sang Prabu Daud. Yeremia saestu ngraosaken bilih piyambakipun punika sampun saestu ngladosi pasamuwan lan Gusti kanti sae. Jejering pribadi, Yeremia rumaos dados tiyang ingkang tansah nindakaken karsanipun Gusti, tansah mirengaken pangandikanipun Gusti, tansah nyinau pangandikanipun Gusti lan nebih saking pakempalanipun tiyang nasar. Ing salebeting pangaraos bilih gesangipun boten nindakaken kalepatan punika, Yeremia nggigat Gusti. Kenging punapa gesangipun tuwin bangsanipun ngalami panganiaya. Bangsa Israel ingkang dipun-ladosi, bangsa pilihanipun Gusti, kedah gesang ing tanah pangawulan. Sami kados ingkang dipun raosaken Dawud. Dawud ugi rumaos dados tiyang sae lan leres. Nanging kenging punapa taksih kedah sangsara dipun bujeng dening Saul. Dawud malah rumaos prelu nyuwun kaadilanipun Gusti. Pasamuwan kinasih, Sacara mirunggan ing Yeremia 15: 19, Gusti paring wangsulan dhateng pitakenanipun Yeremia. Gusti nedahaken bilih Yeremia kedah wangsul, mratobat. Wonten bab ingkang ngosok-wangsul, ing sasisih Yeremia Rumaos sae, malah rumaos gadhah hak nggigat Gusti adhedhasar kesaenanipun piyambak, nanging Gusti malah ngemutaken Yeremia supados mratobat, lan namung kanthi pamratobat kemawonYeremia lan Israel badhe dipun-pulihaken Gusti. Pamratobat punika ngrumaosi kalepatanipun lan wangsul dhateng prakawis ingkang sae. Punapa ingkang dipun-ngendikakaken Gusti dhateng Yeremia punika ngengetaken bilih kita punika saestu boten sampurna. Satengahing sadaya kesaenan kita, kita tetep boten sampurna. Kita sinau bab mulat sarira, ningali batos kita piyambak. Temtu mulat sarira punika sanes bab ngrumaosi lepat ingkang tumuju dhateng raos asor. Mulat sarira punika prakawis ningali lebeting manah kita, ngrumaosi sinten diri kita dipun abenajengaken kaliyan Gusti. Mulat sarira, koreksi diri ngrahaken diri supados andhap asor, mawas diri. Sae ing gesang masyarakat punapa malih ing sesambetan kita kaliyan Gusti. Tansah ngrumaosi bilih ing sadaya kesaean kita punika ugi wonten kekirangan kita. Raos mawas diri, waspada lan andhap asor punika badhe nyagedaken kita nindakaken bab ingkang leres ing kawontenan ingkang kita raosaken wedal punika, mirunggan bab kados pundi kita ningali sadaya momotan gesang kita. Lan langkung lebet malih, punika nyagedaken kita nanggapi tiyang-tiyang ingkang sampun nganiaya kita. Rasul Paulus ing waosan kita mulangaken bab katresnan. Katresnan punika ingkah kedah ndhasari sadaya tumindak kita tuwin ing sadaya kawontena gesang kita ing wedal punika. Katresnan ingkang dipun wulangaken Paulus, sanes katresnan ingkang lamis. Katresnan ingkang boten lamis punika tansah nebihi bab ingkang boten leres, ananging nindakaken ingkang leres. Nebih saking bab ingkang boten leres punika boten kanti nebihi tiyangipun ingkang tumindak boten leres. Tumindakipun ingkang kita sengiti, nanging manungsanipun kedah kita tresnani. Bab punika cetha ing ayat salajengipun, bilih kita kedah nresnani kanti boten mbedakaken setunggal lan setunggalipun. Kita tresna boten namung dhateng tiyang ingkang sae, nanging ugi dhateng tiyang ingkang “boten sae“ dhateng tiyang wengis kita malah dipun-wulang supados mberkahi sanes malah supata. ( ayat 14 ) Nresnani pancen boten gampil. Punapa malih menawi ingkang kedah kita tresnani punika tiyang ingkang sampun nganiaya kita. Tembung katresnan ditanpa lamis tansah ngemutaken kita, bilih anggen kita nresnani punika kedah kanti tulus, boten lamis, malah sanadyan ngantos tuna. Punika ingkang dipun tindakaken Gusti. Ing salebeting pakaryan Mesiasipun, Gusti pirsa bilih jejibahan minangka Sang Mesih punika badhe jangkep lumantar kasangsaran ingkang kedah kasandhang awit katresnanipun dhateng manungsa. Mila Gusti lajeng duka dhateng Petrus nalika Petrus sumela atur dhateng Gusti bab piwulang kasangsaranipun Gusti punika. Pasamuwan kinasih, Kasangsaran lan momotan gesang ing ajaran kristiani, asring ditingali sacara positif, bilih momotan gesang boten namung mligi nuwuhaken kasangsaran. Prakawis tiningal minangka lampahing pamulihan. Nalika kita ngraosakaen momotan gesang, sumangga dipun tampi dados wujuding pendadaran diri. Punika wewengan mirunggan kangge nulad Gusti. Sinau kangge nelakaken katresnan tulus, sinau ngatag manah supados saged tatag lan tanggon anggen kita ndherek Gusti. Punika wewengan kangge sinau tresna ditanpa lamis dhateng sinten kemawon. Lan setunggal prakawis ingkang