ingkang suwau tansah kinandhut ing dalêm batos: Kasinggihan ibu, sajatosipun kula badhe matur dhatêng ibu ajrih. Anu ibu, kula gadhah têpangan, kônca nunggil sakantor, inggih walèh-walèh punapa, larenipun pancèn sae bêbudènipun. Ibunipun wicantên: O, ya kuwi, dhuk, paribasane: êduk sêsandhingan gêni, manungsa mono akèh laline, sisip sêmbire bisa ora bêcik dadine. Aku ora arêp malangi anggonmu sêsrawungan karo bocah iku, mung panjalukku bokya sing blaka bae, ora liya sing dak eman rak iya mung awakmu. Rara Sudarsi tansah tumungkul kemawon, pamêthêting lambe saya amêwahi manisipun, ing batos anglêrêsakên pangandikanipun ingkang ibu. Ibunipun lajêng wicantên: Iya ta, dhuk, yèn pancèn kowe wis mantêp têmênan, aku [a...]