[...nita,] wah, kuwi saya kojur têmênan, jalaran, sing siji idham-idhamane, supaya para wanita kapintêrane aja nganti kalah karo para kakung, dadi uga kudu disêkolahake nganti dhuwur têkan jabalkap pisan, sijine manèh duwe panêmu, bocah wadon wis cukup anggêre bisa maca lan nulis, sokur bage bisa holan sêprikên. Ana manèh sing gagasane mêngkene: Wiyah, yèn panêmuku bocah wadon kuwi ora prêlu asêkolah-asêkolèh, mundhak muwuhi le trig-trigan bae, dene aku kiyi ora ngrêti a bengkong, kok iya dadi dèn ngantèn sêkatêr, lan pamêtune bojoku kaya-kaya iya wis cukup dipangan, mulane nèk kanggone aku, bocah wadon wis cukup anggêre bisa: nyambêl, nêrik tempe, utawa amblêkothok lombok, arêpa pintêre sundhul langit kae, pungkasane iya banjur ngèngèr, ora bakal bisa mandhirèng dhewe. Hara, apa ora ewuh bae rasane.