Ora watara suwe, bo­joku mlebu ngomah saka ruwang garasi. Mas Ko enggal marani aku lan ngangkat anggaku digawa menyang kamar. Aku enggal nyritakake apa kang mentas dakrungu. Dheweke banjur nguwatake atiku kanthi pangucap, “Dhik, kabeh mau dudu salah­mu, ning takdire Gusti. Gusti Allah Maha Rahman lan Rahim mring kabeh titahe, klebu marang Ajeng ponakane dhewe.” Wis watara meh setaunan,