22. Tiyang nalôngsa butuh angsal pangapura sarta katrimah ing Pangeran, amargi sampun rumaos bilih agêng dosanipun, dene sampun pêpêt botên angsal pangaji-aji, tuwin pitulungan saking sasamining manungsa. Sanadyan angsala pitulungan inggih sampun kinintên bilih botên sagêd nyêkapi ingkang dados kabutuhanipun. Punapadene ambirat ingkang dados prihatosipun. Mila lajêng nalôngsa siyang dalu tobat maring Pangeran, supados angsala wêwêngan margi ingkang anjalari luwaripun saking prihatos.