Samubarang kang condhong karo kêkarêpaning uwong, utawa pêthuk karo kaananing uwong, diarani butuh lan pêrlu. Kabèh-kabèh duwe butuh, duwe kapêrluan, patut dipurih bêcike, sarana ditomboki barang liya. Nanging ora ana barang tanpa gawe, ora ana maujud ala, kang calon kanggo kalahan ditombokake. Mulane iku, yèn arêp murih bêcike kudu nimbang barang loro, gêdhe êndi gawene, akèh êndi butuhe. Yèn andêlêng lêlakon ing donya, barang kang masthi kacandhak dhisik kanggo timbangan, yaiku: awak dhewe. Uwong wajib ngêbotake awake dhewe, lan andhisikake butuhe dhewe. Yèn wus katêkan butuhe dhewe, banjur mikir anak bojo, banjur batihe. Nuli butuhe tôngga têparo, lagi mudhun marang butuhe bangsane, kang kari dhewe butuhe nagara liya. Sarèhne [Sarèh...]