[...nangisi] anak, inggih punika sadhèrèkipun Jaka Erawana ingkang kesah angadêgi sayêmbara: dhatêng, botên sarônta lajêng mêdal gapyuk angrangkul pêngkêranipun sang prabu sarta dipun tangisi, awit dipun nyana môngsa dedea punika ingkang sadhèrèk, mokal mênawi lênggaha ing kajogan, sang prabu dipun arasi pêngkêranipun kèndêl kemawon, malah lênggah andhêkukul, pangangkahipun sagêda mêntog pandhukuling rêdi kêmbar, pêngkêranipun sang prabu gupak luh botên dipun raos, namung anggalih pikantukipun ngosodakên pêngkêran ing rêdi kêmbar (kados maenda jawi rêmên kosod) tanganipun Rara Erawati ingkang rumangkul ing jôngga: dipun uwik-uwik, lajêng dipun arasi (benjing mênawi pêputra dêlap) kukunipun amawa cahya pating karêlip, dipun pèjèti, sang ayu anggraita, ya gene sadulurku duwe patrap ora barès, saya [sa...]