Adêging manungsa punika kabage kalih golongan agêng, 1. bab wadhag, 2. bab alus. Tumrapipun wètênsêkap alusing bêbadan punika namung dumugi pikir, dene badan wadhag punika gadhah watak warni-warni, wosipun anuju kangge kêkiyatan pigunanipun piyambak, kawruhipun inggih punika ingkang badan wadhag sumêrêp utawi kraos sasaminipun, dene badan pamikir, wêwatêkanipun angudi anglimbang, kawruhipun sagêd sumêrêp lêrês lêpat sarta ingkang alus-alus ingkang botên kasat mata, botên karaos ing badan, ugêr taksih wontên gêgandhenganipun kemawon saking sêsêrêpan utawi kraos, sagêd kacêpêng ing pamikir, tumrap kawruh sêpuh wontên malih golongan bêbadan, ingkang langkung alus saking badan pamikir, anggènipun mastani warni-warni, wontên ingkang mastani babagan rasa jati, wontên ingkang mastani bêbadan ka-Allahan, ugi wontên ingkang mêstani jatining kamanungsan, dene badan pamikir kaanggêp amung dados têngah-têngahipun utawi lantaranipun rasa jati kalihan badan wadhag, mênggah watêking bêbadan rasa jati pokokipun asih sarta rêsik, kawruhipun sagêd sumêrêp, utawi kraos tanpa sarana punapa-punapa, sapunika dipun gathukakên lampahing