Inggih lêrês, bilih yêyasan-yêyasan pondhêmèn, salêbêtipun sawatawis taun dipun lêmparakakên punika botên sami risak, ananangingananging. susukan-susukan ingkang sami mlêsêk botên sami dipun upakara, dados ilining toya inggih lajêng namung sakêdhik. Kajawi punika botên wontên tiyang ingkang purun amêrduli dhatêng ilining toya, janji sitinipun piyambak sagêd kilenan toya, punika sampun cêkap. Jalaran saking punika kawontênaning siti-siti irigasi ingkang agêng ing sakidulipun Paschkent lajêng malih dados rawa, ingkang jalaran saking pangridhuning lêmut saha sêsakit malariah anglangkungi awonipun tinimbang ing empang-empang ing tanah pasisir lèripun tanah Jawi. Upami têtiyang Indhiya sumêrêp kawontênanipun ing ngriku, kadosdene ingkang dipun sumêrêpi dening Tuwan Baars kala ing taun 1921, Tuwan Baars gadhah pangintên, bilih têtiyang wau sakêdhap lajêng sami tuwuh gagasanipun saha kanthi kuwatos ing manah sami rêraosan, sapintên agênging bêbayanipun tumrap tanah-tanahipun piyambak, upami irigasinipun ngantos karisak kados makatên punika.