[...ni] karsa tuwan, kawula sampun tobat, botên malih-malih anglampahi padamêlan ingkang nyimpang saking kautamèn, botên mungguh ingatasipun putraning ratu, Sang Prabu Timur tansah nênggak waspa kalihan tansah angrangkul jangganipun ingkang putra, pangandikanipun: wis kulup aja sira rasakake lêlakon kang wus sira têmu, balik ing mêngko wis padha nêmu raharja: payo nuli kondur marang kadhaton, katêmua ibu lan bakyunira, sang prabu lajêng kondur angadhaton kadhèrèkakên ingkang putra. Radèn Adipati Erawana wangsul dhatêng padalêmanipun lami sarta ingkang rama Kyai Patih Sindhungkara. Sarawuhipun sang prabu ing kadhaton saya udan tangis, sambatipun pramèswari Dèwi Sumilir kados calapita, tangèh mênawi kacariyosna wênganing suka ingkang nêmbe pinanggih amêngkêrakên duhkita ingkang lumèngkèt ing manah salami-laminipun.