[...n] sampun dumugi ing wana Tabanan, salêbêting wana botên wontên sabawaning walang salisik, namung mirêng swaraning angkop pating karêlèk, kados swaraning kuthuk amadosi babonipun, sarêng lampahipun dumugi margi ingkang sawatawis mandhap, Kyai Ajar lajêng kèndêl, katingal kados ambudi badhe sakecaning lampah, botên sawatawis dangu Kyai Ajar lajêng angulur-ulur dhadhung saking kuliting rami, dhadhung wau saking pundi angsalipun, Mas Rôngga Pajanganom sarowangipun sami botên sumêrêp, sarêng sampun kêmput panguluring dhadhungipun, Kyai Ajar lajêng andika, sarèhning punika marginipun mandhap, sarta sami anglumut, Mas Rôngga Pajanganom sarowangipun, sami dipun dhawuhi anyêpêngi dhadhung wau ingkang kêncêng, kadhawuhan lumampah urut kacang, Kyai Ajar ingkang gêntos wontên wingking, kalihan ngasta pungkasaning dhadhung ingkang sami dipun cêpêngi dening Mas Rôngga Pajanganom sarowangipun wau, dhawuhipun Kyai Ajar lajêng sami dipun èstokakên, sarêng lampahipun antawis angsal kawan dasa tindak, Kyai Ajar Sidalaku lajêng anyuwara sora kados