Ing sawijining dina Sang Prabu kapereng tindak lelana marang kadipaten Penggung. Sawise mepak bala, banjur budhal. Prajurite saperangan dhedharatan, seperangan nitih turangga. Prajurit kang nderekake akeh banget. Bareng tindake wus kemrubut teka lunga. Barang disetitekake jebul wong-wong padha tuku dhawet. Bakule dhawet wong lanang, tur wis rada tuwa. Kang dadi gumune Sinuwun, wong tuku kemrubut mau ora ana kang mbayar siji-sijiya. Ngendikane sinuwun sajroning batin: “Nyalawadi temen bakul dhawet iki. Kemrubut kang padha tuku kok ora ana kang mbayar. Upama padha utang, mangsa kabeh.” Saking