Sapunika gadhung sampun rêsik, punika kantun sênêngan. Badhe kasimpên krèkèl mêntahan punapa matêngan. Manawi mêntahan cêkap makatên kemawon lajêng dipun êpe, patraping pangêpe ugi dipun tata ijèn-ijèn ing wadhah ingkang wiyar sarta rêsik, manawi sampun garing lajêng kenging kasimpên, punika sagêd kiyat dangu. Namung manawi badhe nêdha kêdah kaêdang rumiyin, sampun dipun godhog. Dene manawi badhe kasimpên krèkèl matêngan, gadhung ingkang nêmbe kaêntas saking kumkuman wau lajêng têrus kaêdang kados ngêdang pohung, namung anggèning nyêmplungakên ing asêpan kêdah dipun iwir-iwir, prêlunipun supados matêngipun sampun ngantos dhèmblèng. Manawi sampun matêng lajêng kaêntas têrus dipun êpe, patrapipun ugi kados ing ngajêng, manawi sampun garing sawêg kenging kagorèng kangge pacitan ngunjuk wedang, raosipun botên prêlu kula aturakên, para maos têmtu sampun uninga. Ingkang dèrèng kaêpe dipun urap kalihan kalapa tuwin sarêm ugi sampun eca, raosipun mèh kados kêtos. Wontên ugi ingkang dipun cêmplungakên ing lêgèn ingkang sawêg umob, raosipun langkung eca malih. Makatên mênggah rêkaosing tiyang ngolah gadhung ingkang sampun nate kula lampahi, wasana bilih wontên kêkiranganipun mugi para maos sampun