[...ing] bala rêmbên dening ambêkta barang kathah. Sang Rêtna Apyu sampun kala wiwit rucating kaprabonipun lajêng ngagêm mêkêna, awis ingkang sumêrêp warnanipun, ayunipun saya botên kêjambar. Tindakipun sang prabu sampun dumugi sajawining nagari, ingkang raka sang prabu karsa mêthuk piyambak wontên ing pasanggrahan Têgalmuncar, sarêng sang prabu anèm pirsa yèn ingkang raka mêthuk, mudhun saking titihan, enggal malajêngi ingkang raka nungkêmi pada sarwi lara karuna, sang prabu wrêdha trênyuh ing galih ketang trêsnanipun dhatêng ingkang rayi, pangandikanipun: wis aja sira rasakake mundhak anênangi ngêrêse galih ingsun, sira milua ingsun marang pasewakan, rabi lan anakira ambacuta marang omahira lawas bae, ing kana wis ingsun dhawuhake andandani, yèn anjujuga ing kadhaton: wong jênênge besanan: wadhèh. Aturipun ingkang rayi: sandika.