Para prajurit ingkang kabibarakên anggènipun pêrang, rumaos sami gêla ing manah, awit rumaos bilih ing dintên wau badhe ngrampungi damêl. Nanging sayêktosipun sadaya wau namung pinanggih wontên ing pangintên, namung nêtêpi watêking tiyang punika ing salaminipun namung ngrumaosi unggul.