manah. Sadaya tiyang ingkang ningali sami wêlas dhatêng sang putri. Nanging Yvain bingahipun tanpa upami, dene manggih kabêgjan samantên agêngipun. Sang putri lajêng kairid kesah, kairingakên ing kônca-kancanipun. Botên antawis dangu lampahipun dumugi ing sajawining kitha, mêdal ing margi ingkang nglangkungi garumbul panggenanipun sêsingidan Prabu Tristan wau. Sang Corneval lajêng wicantên sêru: Anggèr, punika mitra sampeyan dhatêng, kairid ing kere-kere ingkang katariman sang putri dening sang nata. Prabu Tristan lajêng nitihi titihanipun, mêdal saking ing garumbul, marêpêki Yvain sakancanipun wau. Pangandikanipun: Uwis suwe anggonira ngêtutake sang putri, manawa sira kêpengin urip, sang putri enggal uculna. Yvain nêpsu sangêt, lajêng angajak kancanipun angrubut Prabu Tristan. Kacariyos Prabu Tristan botên mêntala amrêjaya kere-kere wau sarana pêdhangipun. Sawênèhing kaol anyariyosakên bilih Yvain pinêjahan dening Prabu Tristan, nanging sayêktosipun ingkang mêjahi Yvain wau Corneval inggih punika dipun êbruki kajêng agêng, êndhasipun ngantos rêmuk. Sang putri lajêng dipun uculi bêbandanipun, sarta kabêkta kesah dening Prabu Tristan anilar ara-ara ngriku lumêbêt wana agêng ing Morois kadhèrèkakên dening Sang Corneval. Wiwit kala samantên para luhur ingkang tansah sih-sinisihan punika botên ngraosakên malih kasusahan tuwin sakiting sariranipun. Ing wanci sêrap surya lampahipun priyantun têtiga wau sampun ngancik ing sukuning rêdi, nuntên sami lêrêp ing ngriku. Saking sangêting sayahipun, sang putri enggal sare.