botên dhatêng-dhatêng, saking kakêning manahipun sarta kasêlak ajrih botên wontên rencangipun, amila lajêng katilar mantuk kemawon, Ki Tanujaya ing batos angrumaosi kalêpatanipun, sarêng dipun satitèkakên dêdaganganipun taksih jangkêp botên wontên ingkang cicir, kancanipun sêsadean sami anggêgujêng dhatêng Ki Tanujaya.