O, punika pancèn inggih rêkaos sayêktos, kadar tiyang jalêr punika limrahipun rêmên plêsir, karêm sênêng-sênêng, doyan kaloyongan. Ingkang suwau kula inggih rumaos judhêg saèstu, saupamia kula elikakên, tamtunipun botên badhe amrêduli, bokmanawi malah saya ambêdhal, awit tiyang jalêr ingkang makatên punika sok lajêng ngrumaosi: aku wong lanang, kuwasa. Amlia pangudi kula lajêng sanès, inggih punika: ing salêbêtipun griya kula tansah rêrêsik, sampun ngantos tiyang jalêr gadhah ungêlan: yak, omah têlèke kok pating tlècèk. Utawi: iya ngrisèni, ana popok têka pating slampir mêngkono, makatên sapiturutipun. Manawi tiyang jalêr kalêrês wontên ing griya, sanadyan paribasanipun kula sawêg mlilit padharan kula inggih kula sumèh-sumèhakên, kula rênak-rênakakên, supados sampun ngantos tiyang jalêr anggadhahi manah: wis rupamu ala, ulate kaya wong kêbêbêlên. Wusananipun lajêng botên bêtah wontên ing griya. Langkung malih bab têdhanipun, kajagia ingkang saèstu, ngèngêtana punapa ingkang dipun karêmi, sampun ngantos tiyang jalêr lajêng botên sudi nêdha wontên ing griya, ingkang wusananipun lajêng rêmên kesah, jalaran namung badhe jajan wontên ing resturan utawi wontên ing lusmèn. Badhe kasambêtan.