piyambak, kalèntu bilih nêdya nyirnakakên sastra Jawi, amargi pancèn botên makèwêdi lampah, malah sagêd nama karisakan, awit bilih dipun larasakên mirit waton, Physiologie, sastra kalihan raos-pangraos, angên-angên, pamikir, punika wontên sêsanggitanipun, inggih punika gêgambaranipun satunggil-tunggiling aksara, sandhangan swara, dalah saungêlipun, punika sampun cumithak wontên ing raos-pangraos, malah cengkok, luking wangunanipun, punika sampun ambêkta dhêdhasaraning raos, sipat sarta wêwangunaning raos Jawi, ingkang beda kalihan raos Eropah, kados ta: bab raos wujud, upaminipun rêca, ukir-ukiran, sarta kawontênaning corak, punika sampun sami gadhah dhasar raos, utawi lêlungidan piyambak-piyambak, samôngsa dipun ewahi, lajêng ngewahakên raos-pangraos kemawon, botên prêlu kula aturakên panjang-panjang, wujud ingkang