Tumrap para maos kados sampun sami ngalami piyambak mênggah karukunanipun bangsa Tionghoa dhatêng têtiyang Jawi. Limrahipun dipun ajak rêrukunan punapa kemawon, têmtu botên nate selak, nanging tansah anglêgani dhatêng pangajaking tiyang. Kados ta: dipun ajak ngawontênakên pasar malêm utawi fancyfair, para Tionghoa kajawi urun arta lan barang sanès-sanèsipun, ugi purun urun tênaga sakiyatipun. Malah dipun ajak kêndurèn, inggih purun linggih anggêdhêpês kanthi botên kasupèn anggènipun tumut amin-amin. Dalasan dipun ulêmi tayuban kemawon, inggih botên purun kawon anggènipun tansah nglètèr anêdhani parikan "gunungsari" utawi "grompol thèk". Langkung malih manawi sampun purun tombok dhatêng waranggananipun, dhasar bangsa Tionghoa punika umumipun pancèn langkung ului (artanipun langkung kathah) katimbang bangsa Jawi, katingalipun inggih mêsthi brêgas lan prawira. Kados botên prêlu ngandharakên ingkang langkung panjang ing bab tuladan-tuladan mênggahing karukunanipun bangsa Tionghoa kalihan bangsa Jawi. Cêkak aos ingriki kenging kacariyosakên bilih bangsa Tionghoa punika wiwit rumiyin mila purun dipun ajak gêsang sêsarêngan, miturut punapa ombyaking tanah Jawi. Ingkang makatên punika botên sanès inggih jalaran saking anggènipun sami nunggil sêsangkulan wau. Dene kadhangkala sok wontên bêngkrikipun, punika kados sampun limrah, sawêg tiyang bêbojoan kemawon, ingkang gêsangipun kenging dipun paribasakakên kadosdene mimi lan mintuna, inggih taksih sok wontên congkrahipun. Dados manawi bangsa Tionghoa taksih lêstantun dipun samèkakên dêrajatipun kalihan bangsa Jawi kados samangke punika, kintên-kintên rukunipun inggih sagêd tansah lumintu. Nanging saupami lajêng wontên ada-ada enggal, ingkang anjalari salah satunggal dipun samèkakên kalihan Walandi upaminipun, saha lajêng sagêd mêthènthèng sabab ngrumaosi langkung inggil drajatipun katimbang sanèsipun wau, kintên kula lampahing karukunan inggih kapêksa botên sagêd lêstantun.