Liyane prakara loro sing wis takkandhakake mau, ing Pakalongan ana saprakara manèh sing pantês digatèkake ing sadhengahing uwong, sing trêsna nyang nagara lan bangsane. Iki aku ora mung nêksèni dhewe, malah rada takjingglêng, mulane aku iya bisa cêtha, yaiku ing bab anggone bisa nyambutgawe bêbarêngan antarane: pangrèh praja, irigasi lan pabrik. Jalaran kaanan sing kaya mêngkono mau, ing Pakalongan iya ora ana kaum tani sing kêdumêlan bênggala jalaran sawahe kurang banyu. Mêngkono uga ing Pakalongan iya ora ana kangjêng tuwan-kangjêng tuwan Lônda pabrik sing main bêgita-bêgitu, jalaran kêbone têbu kêkurangan banyu. Priyayi pangrèh praja sing dipêrmain ing pabrik nganti kalakon dipindhah, malah dipènsiun, jalaran ora bisa ambantu pabrik, ing Pakalongan iya ora ana. Punggawa irigasi sing ngrangkul salah siji, apa pabrik, apa kaum tani, ing Pakalongan iya ora ana manèh. Kabèh mau jalaran saka kaanane pranatan ing kono, mula bagus bangêt, nganti iya ora bisa siji lan sijine golongan têlu mau nganti bêngkrik barang kuwi. Iki pantês saupama ditulada ing nagara liya. Mulane bab iki ing besuk iya arêp takrêmbug karo kowe sing nganti cêsplêng kae.