ora bener (eling marang sipat 20 ing Pangeran).Sipat kajaten, yaiku keploking tindak lair lan osiking batin,krenah marang kautaman sing bener-bener kanti rila legawa lan nyata-nyata dudu pulasan, mungguhing banyu mono pada wae karo banyu wening lan resik akinclong-kinclong yen ta diombea bebayane ora ana nyata-nyata bisa mareming ati lan sirnaning salit. Ya tindak sing kaya mangkono mau sing dialami wiwit saka lair nganti tekan samatine.Ana rembug pangelmon sing ana gandenge karo babagan Sangkan Parane Dumadi ana tetembungan yen uripe manungsa ana ing donya iku bebasane mung purlu Mampir Ngombe. Tembung “Mampir Ngombe” kasebut, kajaba mengku sipate sing kudu diombe, uga mengku wektune, lire mung samampir, mung sak perlu, dadi ora suwe lan sing diombe kudu banyu sing mupangati tumrap marang uripe lair batin, yaiku tirta wening sing wanese kalintang.Dadi terang banget uripe manungsa ana ing alam donya iku bebasan mung sasiliring bawang mung sedela banget yen ta ditandinga karo wektu kang bakal dialami ana ing alam langgeng. Dadi samangsa urip kang sedela iki ora dipigunakake sing kalawan pratitis, mestine banjur bakal kapitunan lire migunake kalawan pratitis yaiku ngobeya banyu kang wening, nggiluta ngelmu sing murakabi tumrap marang urip lan pati, bisoa nyumurupi saka ngendi urip iki lan menyang endi urip iki sabanjure ((ing sak wise kukut ragane). Weruh sing kalawan temen-temen lan alandesan pikir kang maton.Iki lagi bisa kelakon yen enggone milih iku kanti pratitis, bisa damang endi sing nyata lan endi sing pulasan, endi sing suci lan endi sing kebak pamrih kang ora yoga. Dadi kudu bisa mbedakake endi sing tirta wening lan endi sing tirta tan wening, kang supaya ara keblasuk. Awit yen kleru sapisan mesti bakal kleru ing salawase : janjine mung