tuwan sèh alon lingira | wartane ing tanah Jawi | pan dèrèng wontên manusa | maksih sunya mung wanadri | Hyang Sêmar turira ris | kula ing sanyatanipun | wong ngriki kina mila | sadèrènge tuwan prapti | inggih sampun dhêdhukuh wontên ing arga ||