Tiyang ingkang beda utawi nyêlèh pamanggihipun sok sagêd dipun wastani: tiyang kênclung, gêndhêng kalihan tiyang kathah, punika manawi botên kalêrêsan utawi tiyang edan. Tumrap ingkang nglampahi piyambak, sadaya pamanggihipun, punapadene ingkang dipun tindakakên, kintên-kintên rumaosipun inggih sampun lêrês lan punapa samêsthinipun. Nanging ing sarèhning sadaya-sadayanipun wau beda lan nylênèh kalihan tandang-tandukipun tiyang kathah, amila sok lajêng dipun têtêpakên kemawon, bilih tiyang wau plêsir èngêtanipun utawi tiyang edan.