Petruk: Saiki dewa-dewa wis padha pènsiun, ora bisa maringi apa-apa. Bênêre bae mangkene, Kang Garèng. Rèhne aku niyat arêp tuku panganggo Jawa dhinês, sing kêna dianggo sowan-sowan yèn ana gawe parigawe, amrih bêcike awakku arêp takcoba nganggo panganggo dhinês, patut apa ora. Yèn mung daksawang dhewe, ora bisa wêruh patut lan orane. Mulane panganggo kuwi têrus dakjajal, dakanggo kloyongan nganti têlung dina têlung bêngi, tak sêmantakake wong akèh, ana ing Sala, Jogja, Kuthagêdhe, nganti têkan Imagiri. Prêlune wong-wong bèn padha anggêsin patut bangêt utawa ora patut bangêt.