Sabab saking punika, sadaya panyuwunanipun lare, sampun tumuntên dipun paringi. Sanajan lare nangisa, nanging dipun kèndêlakên kemawon. Sampun dupèh lare wau nangis, barang ingkang dipun suwun lajêng dipun paringakên. Awit manawi makatên, têmahan pun lare lajêng manuh, benjing malih manawi nyuwun punapa-punapa, inggih mêsthi dipun kanthèni nangis, awit gagasanipun lare: aku nyuwun apa-apa, yèn ora dak rewangi nangis, ora diparingi. Wusananipun kêkajênganipun lare botên sagêd gumolong.