utawi kenging kawastanan dados dhasaring kraman kabudayan wau. Sampun têrang, cara enggal punika wau blêgêripun namung badhe miturut blabaraning kabudayan ingkang dumados wontên ing nagari ingkang kuwaos wau. Tatanan ekonomi enggal punika, botên kenging botên kêdah mbêtahakên imperialisme, malah anggènipun mbêtahakên kêpara langkung sangêt tinimbang kalihan tatanan ekonomi kapitalis ingkang sampun-sampun. Saupami imperialisme punika waunipun botên wontên dhasar-dhasaring kapitalisme partikêlir botên badhe ewah sarambut ; ewaha, inggih alon sangêt monopoli ingkang agêng-agêng mêkaripun badhe langkung dangu sawatawis taun ; indhustri-indhustri Eropah anggènipun tumbas karèt, kapas, goni, cacao tuwin gurubakal sanès-sanèsipun badhe langkung awis. Ananging, sipatipun ekonomi fascist botên sanès kêjawi namung kêdah gadhah jajahan, manawi botên kêdah sirna. Prakawis punika Hitler, Mussolini tuwin sakabat-sakabatipun sampun dangu anggènipun mangrêtos.