Nanging tiyang wau sarêng sampun tinarimah saking anggènipun nênêpi, saking cariyosipun, nalika enjing mantuk, wontên ing margi kêpapag tiyang, tiyang ingkang sumêrêp wau lajêng gumujêng kêkêl, ngantos adamêl botên sênêngipun ingkang dipun gêgujêng saha lajêng mungêl: kula mang gêgujêng niku, napa kula badhud. Wicantênipun kados makatên punika botên anjalari kêndhakipun ingkang anggêgujêng, malah saya sangêt. Saking bingungipun ingkang gêgujêng, ngantos ngêndhêgi tiyang sanès saha wicantên: awidhi, punapa mèmpêr, tiyang punika têka anggêgujêng kula, gèk ingkang dipun gêgujêng punapa kula. Nanging tiyang ingkang dipun pitakèni wau malah inggih tumut gumujêng kêkêl. Wusana wontên tiyang sêpuh langkung