1 Anadéné karepku, para Sadulur, supaya kowé padha mangerti, yèn para leluhur kita padha ingauban ing méga, lan kabèh wus padha lumaku nratas sagara. 2 Supaya dadi pandhèrèké Musa, kabèh wus padha kabaptis sarana méga lan sarana sagara. 3 Wong kabèh mangan pangan kasukman kang padha, 4 lan wong kabèh ngombé ombèn-ombèn kasukman kang padha uga, awit padha ngombé saka ing parang kasukman kang ngetutaké lakuné; déné parang mau yaiku Kristus. 5 Éwadéné akèh saka panunggalané kang padha ora ndadèkaké keparengé Allah, iku padha katumpes ana ing pasamunan. 6 Kabèh iki mau wis kelakon minangka tuladha lan pepéling tumrap kita, supaya kita aja nganti padha kepéngin marang piala, kaya kang wis katindakaké déning wong-wong mau, 7 lan kita aja nganti padha dadi wong nyembah brahala kaya sawenèhing panunggalané, kaya kang katulis, suraosé, "Wong sabangsa iku padha lungguh, mangan lan ngombé; banjur padha ngadeg lan seneng-seneng jejogèdan." 8 Kita aja padha laku cabul, kaya kang padha katindakaké déning sawenèhing panunggalané, temahan ana wong telu likur èwu kang padha mati sadina. 9 Karomanèh kita aja padha nyoba marang Kristus, kaya kang padha katindakaké déning sawenèhing panunggalané, satemah padha tiwas déning ula. 10 Sarta aja padha grundelan kaya sawenèhing panunggalané, satemah padha ditumpes déning malaékating pati. 11 Kabèh iki mau wus tumempuh marang wong-wong mau minangka conto, lan katulis supaya dadi pepéling tumrap kita kang padha urip ing pungkasaning jaman kang wus wiwit kelakon. 12 Mulané sapa kang rumangsa ngadeg jejeg, dingati-ati aja nganti tiba! 13 Kang padha kokalami iku pacoban-pacoban kang lumrah, kang ora ngluwihi kakuwataning manungsa. Sabab Allah iku setya tuhu, mulané ora bakal négakaké kowé kacoba ngluwihi saka ing kakuwatanmu. Menawa kowé kena ing pacoban, Panjenengané bakal maringi