Garèng: Lo, kabèh mau aku rak mung arêp ambuktèkake, yèn sanyatane kaprêluaning wong urip kuwi, iya sing blônja gêdhe utawa sing blônja cilik, pancène mono padha bae, sing blônja sathekruk, iya môngsa ngêntèkna sêga sacêthing, sing blônja saêndhil, kaya-kaya sêga rong piring iya wis cukup. Mung sing dadi pêpasrène uripe, hla kuwi sing beda-beda miturut pamêtune siji-sijining wong. Upamane bae sing pancèn ora duwe, banjur narima mung nganggo suwêng irêng sungu kêbo bae, lo, kuwi iya sok bisa katon: gandês luwês amêrak ati. Sing sugih,