Sajrone bapa lan êmbokne padha cêcaturan, bab anane anake kang bakal disuwitakake nyang kutha, sanajan Si Sucipta wis mapan turu, nanging ora kok turu, malah nggatèkake bangêt marang kang dirêmbug dening wong tuwane. Gagasane Sucipta, ora-orane bakal mutung utawa cilik ing ati, sabab rumasa yèn awake arêp digawe bêcik. Ananging kang dadi ngêrêsing atine, anggone arêp pisah karo wong tuwa, apa manèh pisah karo êmbokne. Wis kulina kêsandhing, jêbul enggal-enggale saminggu sapisan anggone bisa kêtêmu. Sajrone nggagas mangkono, saking ora kuwate, Si Sucipta banjur nganti ngêtokake êluh, jalaran saka ati sêdhih lan bingung. Ananging suwe-suwe aso, thukul pamikire manèh, sapira ta lawase saminggu utawa 7 dina, kajaba nèk bakal pêpisahan salawase urip, ana èmpêre nèk moh nglakoni. Mulane atine têtêp, arêp nglakoni utawa nurut apa karêping wong tuwa, apa alane ta bocah kang mituhu, mbokmanawa ing kono bisa andadèkake marganing kamulyaning awake.