Wiyosipun, menggah watak tegelan dipun anggep dede punapa-punapa, punika ing sajatosipun namung kabekta saking pakulinan anggenipun anuruti dhateng ubaling angkara tuwin raosipun kemawon. Amargi saking makaten, lajeng mboten kengetan manawi wonten ing arcapada punika awakipun inggih titah. Amargi saking ingkang makaten wau, lajeng saged anuwuhaken raos bilih awakipun punika sanes bangsaning titah, nanging namung ngrumaosi manawi wontenipun ing arcapada ngriki punika, mboten mawi sabab punapa-punapa, kajawi namung lantaran bapa biyung kemawon. Mila lajeng purun angagulaken dhateng kagunaipun, ingkang adhadhasar badhe nuruti dhateng hardaning manah. Inggih makaten punika, ingkang lajeng anggadhahi watak ‘nang-nangan’. Wawatekan ingkang makaten punika, tamtu mboten badhe mikir dhateng susah sarta sangsaraning liyan, ngantos sirna tepa sariranipun. Ingkang kamanah namung anggenipun angumbar ubaling angkara , murih sageda menang ing salaminipun. Awit ing ndalem gagasanipun wau badhe saged anyekapi dhateng raosing manah, ingkang tinuntun dening hawa kamurkanipun, supados anggadhahana manah senang sarta marem. Ingkang makaten punika, kula amastani tiyang ingkang tipis raosing kamanungsanipun, dening tansah kalindhih dening raosing sato. Mila sking anggenipun kandel dhateng raosing sato, ingkang sampun rumasuk dhateng awakipun lajeng anuwuhaken watak tegelan utawi mentalan wau. Malah wawatekan ingkang makaten punika, adhakanipun ingkang binudi namung sagedipun angasoraken dhateng sasmining manungsa kemawon, murih ing salebetipun gesang sageda kacekap piyambak. Mila saya dangu mboten ngemungaken damel asor, sarana prabawaning awak tuwin karosanipun kemawon, ananging sangsaya mempeng ing pangudi, anggenipun ngawontenaken pirantos ingkang kamanah saged anjalari tiwasing sesami. Sarehning tumanduking watak makaten punika, saged adamel girising manah, ngantos titiyang ingkang pancen mboten gadhah dhadhasar watak makaten, sami lumuh anglampahi sarta namung ngawon. Sareng sampun kathah ingkang ngawon, titiyang ingkang kadunungan watak tegelan utawi mentalan wau, lajeng sangsaya gambira manahipun, rumaos sampun mboten wonten ingkang ngalang-alangi, temah sangsaya ngrebda angambra-ambra anggenipun ngumbar dhateng angkaranipun. Leres ingkang makaten wau, tumrap dhateng sasawangan lajeng nama bregas utawi moncer, ananging sarehning sadaya gesang punika, raosipun sambet kaliyan sasamining manungsa, dados ingkang mboten teguh ing bebuden, manawi kataman dayaning raos ingkang makaten wau, mangka lajeng mboten tinanggulang dening kekiyataning manah emut, punika tartamtu lajeng kapencut dhateng gelar ingkang katingal birawa wau, satemah lajeng purun tiru-tiru. Saya lami lajeng sangsaya saged ngraosaken dhateng raos ingkang makaten wau. Manawi ingkang kadunungan raos makaten punika sangsaya ngrebda, jalaran kala rumiyinipun dipun anggep dede punapa-punapa, punika lajeng dados bibiting pangraos, yen manungsa punika wenang amurba amasesa dhateng sasamining tumitah.