Ing nginggil sampun kapratelakakên bilih pangangge punika gadhah daya ingatasipun lare, amila panganggènipun lare punika, modhèlipun prayogi ingkang maligi pancèn kangge lare. Dados botên prayogi upami lare wau dipun anggèn-anggèni jas kados jasipun tiyang sêpuh, saha mawi dipun anggèn-anggèni jam dalah karsètipun, punapadene anggènipun sinjangan inggih kawiru cara sêpuh, amargi kajawi dhatêng sawangan botên pantês, inggih ugi andhasari nyêngkakakên dhatêng manah sumêpuh, tôndha saksinipun, lare ing padhusunan punika rupi saha lagonipun sampun sami katingal sêpuh. Jalaranipun botên sanès inggih awit saking alit mila sampun mangangge cara sêpuh (udhêng-udhêngan). Ewadene wontên kalanipun, lare wau botên wontên pakèwêdipun, dipun panganggèni cara sêpuh, kados ta: cara jongki, cara matrus tuwin sapanunggilanipun. Amargi pangangge ingkang makatên wau, sagêd andhasari manahipun lare kapengin dhatêng bangsaning karosan, punapadene dhatêng sawangan katingalipun inggih: anjalêri. Manawi saèstu nêmahi rêmên dhatêng karosan sayêktos, pikantukipun dhatêng badaning lare badhe dados jênthot saha saras. Saèstunipun para sêpuh ningali putranipun ingkang jênthot wau, têmtu rêmên manahipun. Cêkakipun nyandhangi lare punika, bilih sagêd, kapilihna ingkang sagêd anuntuni dhatêng bêbudèn sae. Kados ta : cara padpindhêr tuwin sapanunggilanipun. Taksih wontên sambêtipun.