Sasampunipun kula angsal pitulunganing pêksi, kula lajêng krèkèl-krèkèl minggah dhatêng satunggiling pulo, dumugi ing ngriku kula lajêng kèndêl, dangunipun ngantos sakawan dasa dintên. Salêbêtipun kula wontên ing ngriku, namung mlampah-mlampah kalihan mêmikir ngiras nyumêrêpi kawontênaning pulo wau, wasana kula mrangguli satunggiling sato kewan ingkang dipun umbar botên wontên ingkang angèn, kula lajêng linggih thênguk-thênguk kalihan dhêlêg-dhêlêg sarwi nyawang kewan wau. Bokmanawi kewan wau gadhah wêlas nyumêrêpi dhatêng kawontênan kula punika, sêmunipun gadhah sêdya badhe têtulung, kewan wau ngantos kawêdal wicantênipun, mênggah cêthaa, têmbungipun makatên: Ki sanak, sampeyan kaparênga nyêlak dhatêng kula mriki. Kula botên sarônta lajêng enggal-enggal mara anyêlaki, saha lajêng kula cengklak purun, kewan wau botên kula atag, lajêng mlampah sakajêngipun piyambak, sapurug-purugipun namung kula turut kemawon, ngantos dumugi ing panggenanipun satunggiling pandhita, sawêg purun kèndêl. Pandhita mêdal gita-gita amanggihi dhatêng kula, pitakèn makatên: Sampeyan punika asli saking pundi, nama sampeyan sintên, saha dhatêng sampeyan ing ngriki punika badhe gadhah prêlu punapa.