Punika sawêg mêndhêt satunggal bab kemawon. Mangka pranataning ngagêsang punika fasalipun tanpa wicalan, kados ta: tiyang punika kêdah kandêl imanipun, wajib ngajèni dhatêng tiyang sêpuh, pêrlu asih dhatêng sasamining tumitah, botên kenging mêjahi ing sanès tuwin sapanunggilanipun. Sagêdipun nglampahi sadaya wau, manawi wiwit alit kaudi, kagladhi sayêktos; botên ngêmungakên ing griya kemawon, nanging ing pamulangan, ing purug, cêkakipun ing pundi-pundi lan sawanci-wanci juru ndhidhik wajib mêrdi, sagêdipun ingkang kadhidhik ngêrtos awon lan sae tuwin sagêdipun nindakakên (ngêcakakên) piwulang-piwulang wau wontên ing gêsangipun.