ing babadipun bangsa kula ugi sampun kathah têpa palupi ingkang buktèkakên manawi bangsa kula punika ugi sampun nate olah dhiplomasi. Kadosdene para bangsa Eropa anggènipun olah praja. Cara-cara wau tumrapipun bangsa kula samangke ingkang sawêk nêdhêng-nêdhêngipun lêlumban wontên ing praja parlu sangêt dhatêng olah dhiplomasi wau, amargi babaring pikir tuwin babaring raos manawi anggènipun madhahi, têgêsipun mawi basa utawi têtêmbungan botên pratitis, asring nuwuhakên kawontênan ingkang botên sae, mila bab dhiplomasi wau ugi pantês dipun sinau dening para mudha. Ingkang katingal mêncorong bab anggènipun ulah dhiplomasi bangsa kula inggih punika Radèn Wijaya, ingkang yasa kraton Majapait. Prof. Kern amratelakakên R. Wijaya anggènipun ulah dhiplomasi botên kawon kalayan para dhiplomat-dhiplomat ing nagari Parangakik, nalika abad ingkang kaping 17-18. Bokmanawi wontên paedahipun kula pratelakakên ing ngriki saksampunipun R. Wijaya kêplajêng saking Tumapèl, lajêng dhatêng Madura. Wontên ing ngriku tampi pitêdah supados nyuwita dhatêng Kêdhiri, pasuwitanipun katampi. Awit sangking labêtipun lajêng kaparingan bumi ing Majapait. R. Wijaya lajêng têtruka wontên ngriku, minangka dados wiwitaning adêgipun kraton Majapait. Ing têmbe jumênêng Ratu Majapait, ingkang kapisan. Nalika tanah Jawi kalurugan wadyabala sangking nagari Cina tuwin wadyabala wau dhatêng ing Surabaya, R. Wijaya suka sumêrap dhatêng Jendral Cina mratelakakên botên badhe nanggulangi dhatêngipun wadyabala wau, malah badhe ngrencangi anggènipun wadyabala Cina badhe gêpuk Kêdhiri. Saksampunipun Kêdhiri bêdhah, R. Wijaya lajêng wangsul dhatêng Majapait bêta jarahan warni-warni. Jendral wadyabala Cina gadhah panêdha dhatêng R. Wijaya supados masrahakên punapa ingkang kabêkta dhatêng Majapait. Nanging tansah dipun sakecani manahipun, nanging panêdhanipun botên dipun turuti. Ing wusana wadyabala Cina kapêksa nilar tanah Jawi botên angsal damêl.