kados makatên punika, manah kula kapengin badhe sumêrêp ing nglêbêtipun, kula lajêng nyêbut kalimah tayibah, ing ngriku korining griya wau lajêng mênga, kula lêbêti ing ngriku taksih wontên aling-alingipun gêbêr sutra kandêl tuwin sutra tipis. Gêbêr kula bikak, ing nglêbêt wontên banawinipun, ing sapinggiring banawi katingal wontên dhêdhaharan rampadan ingkang katata bêbanjêngan, lan wontên tiyangipun kalih, warninipun bagus-bagus, nanging dêdêg pangadêgipun sakalangkung inggil, sami têtêgaran numpak kapal, sukunipun kalangsrah ing siti. Kula nekad nyêlak dhatêng ing meja ingkang wontên dhêdhaharanipun wau, lajêng nêdha tuwin ngombe satuwuk kula, botên wontên ingkang nyaruwe, malah tiyang ingkang têtêgaran wau cariyos: Wah, manungsa, kowe bêgja, sênêng-sênênga, kowe bakal pinaringan slamêt sapandhuwurmu. Ora luwih aku mêkas karo kowe, mêngko kowe yèn kêtêmu karo wong sing nganggo surban ijo, salam taklimku aturna ing panjênêngane.