Manawi ing wanci siyang, kêthèk bangkokan wau ajêg linggih wontên ing canthiking kapal kalihan tansah ngincêng ing katêbihan, botên beda kados limrahing tiyang, kadosdene kêthèk wau gadhah pikiran, bilih danguning-dangu kapal ingkang dipun tumpaki punika têmtu lajêng labuh ing salah satunggiling palabuhan ingkang dipun dunungi ing manusa. Ing ngriku sêdyaning kêthèk bangkokan ugi badhe nitipriksa malih. Jalaran saking solahipun ingkang nganèh-anèhi wau, têtiyang ing kapal Maryori nganggêp dhatêng kêthèk bangkokan punika satunggiling sato ingkang aèng. Salajêngipun kêthèk wau dipun namakakên: Ayak, dening satunggiling matrus. Botên namung solahipun ingkang nganèh-anèhi wau, ingkang andadosakên jalaran dipun wastani aèng, nanging badanipun ingkang agêng tuwin santosa, tumraping kêthèk, mila inggih anggumunakên sangêt. Bilih kêthèk bangkokan wau sampun sêpuh, sagêd katitik saking tandang-tandukipun, nanging jalaran dening sêpuh wau, punapa kêkiyatanipun utawi pikiranipun sampun kathah sudanipun, botên wontên tiyang ingkang sagêd anggagapi.