Garèng: Sêtop, sêtop dhisik, Truk, piwulang kiyi pancèn iya bêcik, nanging ing jaman kamajuan kiyi mêsthine iya kudu ana owah-owahane, kaya ta: wanita kang utama kuwi, kudu asih nyang laki. Iki ya wis mêsthine, nanging iya ana bedane sathithik mungguhing jaman biyèn lan ing jaman saiki. Wong wadon ing jaman biyèn kuwi, nèk pancèn ora dhêmên têmênan karo lakine, tidhak bolih tidhak iya kudu dhêmên bae. Nanging nèk ing jaman kamajuan kiyi, kang mangkono mau wis mêsthi ora bakal bisa kalakon, awit, wong wadon wis mêsthi dhêmêne karo lakine, jalaran nalika arêp laki têmtune iya nganggo sarana barang, saranane kaya ta upamane: pêrlopêng, ensopurut. Banjur ana wêwarah: wong wadon kudu ambangun turut, iki iya pancèn bêcik, nanging nèk tumrape jamane wanita wis maju kiyi, piwulang kang mangkono kuwi, mêsthine ya dianggêp wis kalêbu museum. Awit, piwulang kiyi rak mung kanggo ngenaki wong lanang bae, nèk bojone ambangun turut, lanange banjur mung arêp: hêk, hêm, hêk, hêm, bae, wayah, kathik le enake dhewe. Nanging kosok-baline, wong wadon iya aja banjur mênthèng kèlèk, dumèh sing lanang gêdhe panarimane lan wis alus bangêt, sing wadon banjur ... nôngga bae upamane. Iki iya ora bêcik. Mungguhing panêmuku, sing utama dhewe kuwi: lanang wadon wajibe ya kudu êmong-kinêmong. Saiki unèn-unèn: wulanjar papat sadhuwit, wah, kiyi durung kinar, sèh. Pira bae para wulanjar sing dadi: klèrêk, ajung komis, lan sapêpadhane, dilamar priyayi-priyayi: mantri utawa liya-liyane, mung ngêmprêti bae. Dhudha pincang rêgane sawidak uwang. Iki mung arêp anggambarake yèn wong lanang kuwi, sanadyan tuwaa utawa pincanga pisan, iya mêksa ora angèl golèk bojo sing ayu sêngklik-sêngklik, dadi cêkake: nèk arêp niyat rabi, iya mêsthi payune, wah, kiyi kanggone jaman kamajuan kiyi, ya wis [wi...]