Para abdi wau sami enggal-enggal mêdal ing jawi, anuju ing alun-alun sumêdya angèstokakên dhawuh nata, lan botên watawis dangu wontên abdi kalih wêlas ingkang santosa-santosa lumêbêt ing kadhaton ambêkta panggotongan mayit ingkang angêwrat layonipun Tugarin wau. Nanging sapintên kagètipun para tamu ingkang rumaos dipun apusi, makatên ugi gumun lan kagètipun Alyasa piyambak, sarêng sami anyumêrêpi bilih Tugarin punika botên pêjah, malah taksih gêsang. (Mênggah ingkang kacariyosakên, Tugarin wontên ing jawi sampun pêjah, nanging wontên ing Kiyèp gêsang, punika satunggiling pasêmon, bilih ing sajawining nagari ngriku agami nyêmbah brahala punika sampun pêjah, sampun kalindhih babarpisan, dening agami Kristên. Nanging ing salêbêtipun kitha Kiyèf agami nyêmbah brahala wau taksih ngrêbda). Ing ngriku Tugarin katampi dening sang nata kanthi pakurmatan agêng, saha kapapanakên lênggah wontên ing antawisipun Sang Prabu Wladhimir tuwin sang pramèsari. Sakala punika para juru madharan enggal-enggal nyadhiyani dhêdhaharan ingkang eca-eca tuwin èdi-èdi, lan botên watawis dangu ing mêja sangajêngipun Tugarin lajêng kêbak dhêdhaharanantosdhêdhaharan ngantos. mèh sundhul ing payon. Para tamunipun Sang Prabu Wladhimir punika limrahipun sami kathah tadhahipun, nanging sarêng nyumêrêpi anggènipun nêdha Tugarin, sadaya sami gumun lan ngungun jalaran saking kathahing panêdhanipun. Dhaharan ingkang dipun têdha ing tiyang kalih sami nuwukakên, tumrapipun Tugarin namung salêgêndêran.