Bahurekso entuk kasakten kaya ngono iku saka tapa Kalong. Dheweke asring nglakoni semedhi . Semedhi kang beda karo semedhi-semedhi liyane, semedhi iku karo masyarakat ing kono kasebut “tapa Kalong” , utawa tapa kaya kalong kanthi gumantung ing wit Gambir kanthi sikil ing dhuwur. Alas kang kulinane dadi papan Raden Bahureksa nglakoni semedhhi iku aran alas Gambir , wit Gambir-e akeh dadi kasebut Gambiran.Saiki angger wong asli Pekalongan mangerteni jeneng kuwi dadi "Gambaran".Coba ngenyang-o becak :" Pak tulung kulo diterke ten Gambaran !" . Bakal di terke ancer2--e jembatan Anim/ kantor PLN ... Alas Gambiran pancene tlatahe terus mengalor tekan slamaran. Anane Tapa Kalong--e Bahurekso mau , mbesuk bakal mula dadine istilah Pekalongan . Saiki dadi Kutha gedhe Pekalongan . Dadi jaman biyen kuwi alas gambiran , saka jembatan Anim terus mengalor tekan segara . wewengkon kono mau dijenengi Panjitan , yen saiki dadi jeneng Panjang .. saiki ana Panjang wetan lan Kulon . jaman ndisik jenenge Panjitan.Amarga d.a. Lanjar ora kasil anggone ngayahi tugase, mula dheweke mutusake ora bakal bali maneh ing Segara Kidul. Dheweke njaluk marang Raden Bahurekso supaya bisa manggon ing Pekalongan wae. Marang Raden Bahureksa kaolehake, dene marang Ratu Kidul uga ngolehake. d.a.Lanjar sidane manggon ing Segara Lor Jawa Tengah.