ingkang sae badhe kadamêl angsal-angsal, sasampunipun nuntên bidhal. Sadumugining Bonang dèrèng ngantos madosi sampun kapêthukakên dening jêjaka wau, kairit ing griya lajêng kapapanakên lênggah, angsal-angsal katur têrus kalêbêtakên ing griya. Kyai agêng sumêrêp bilih wontên tamu lajêng mêdal amanggihi, ngantos dangu anggènipun sami rêrêmbagan, wusana kyai agêng apitakèn wadosipun, têka anakipun kapunjung. Tamu nyariyosakên wiwitan engga pungkasan, sarêng sampun lajêng pamitan mantuk, sapêngkêripun tamu kyai agêng anjêngêr, kamanah-manah ngantos dangu, wasana darbe pangintên bilih lare ingkang kapêndhêt anak punika sayêktosipun waliyolah, mila katawis ing sêmu ragi ajrih, panganggêpipun beda kalihan adatipun. Pun Bocah sumêrêp dhatêng sêmuning kyai agêng, sangêt adamêl rikuhipun. Lajêng pamit kesah sumêdya ngupados puruitan. Kyai agêng anjurungakên, pun Bocah lajêng bidhal purugipun ngilèn lêrês, cêkaking cariyos sampun dumugi ing nagari Cirêbon, anjujug ing pondhok pasantrènipun [pa...]