ana kang ngluwihi siksaning pangulu kang nisir ukume, lan jaksa kang mangan ruba, ananging mungguh aku kalakon dipatèni kang bakal nusoni marang anakku gèk sapa, ora luwih kênthêling pikirku mung bakal tarèn marang anak kang dadi mêmaniking netraku, sarêng kidang wau sampun dhatêng ing padununganipun lajêng anusoni dhumatêng anakipun, sarwi cariyos bab anggènipun kacêpêng dening manungsa wau, sarêng anaking kidang mirêng cariyosing biyung sanalika lajêng kèndêl panusunipun, saha wicantên dhatêng biyung têmbungipun, yèn mangkono kandhamu saiki kowe tumuli balia marang gone manungsa, aku luwung kok tinggal mati, karo kowe kêna sumpah, awit aku wirang bangêbbangêt. yèn ta ngantia kêna pocapan dadi anake wong narajang sumpah, kidang sakalangkung trêsnyuhtrênyuh. ing manah sarwi anangis pamitan dhatêng anakipun, wis ta ênggèr karia salamêt, ora luwih mung pandongaku marang kowe dak suwun bisaa lumrah marang sapadha-padhamu tumitah, sarta ihtekatmu marang Gusti kang nitahake aja nganti kaliru, lan anêtêpana agamamu, aja nganti dadi wong kapaung (kapiran).