Sêmar : Wis, wis, aja kok bacutake rêmbugmu, yèn dirungokake ing wong liya, mundhak ngisin-isinake bae. Awit omongmu karo-karone padha bênêr kabèh, omah rumpêk jalaran nêdya ngudi marang pangiritan, iya bênêr, mung bae aja nganti kaladuk kaya dene omonge Petruk mau, awit kang mangkono kuwi rak ora jênêng omah-omah, ananging nusuh. Dene omah-omah gêdhe jalaran arêp ngudi mênyang kuwarasan, kuwi iya mathuk, arêp ngudi mênyang pakolèhing pasrawungan iya mathis. Ananging satriya kudu omah-omah sing gêdhe, kuwi karêpe ora kok satriya kudu banjur manggon ana ing omah kang gêdhe wujude, o kuwi ora pisan-pisan, ananging karêpe: satriya kudu kêdunungan ati jêmbar, bisa nampani sarupaning rêmbug, ora bakal kakurangan papan.