Ing bab sinjang parangrusak, punika tumrapipun têtiyang ing Surakarta ingkang nama abdi dalêm dumugi warganipun, sami botên purun ngangge, jalaran saking dados awisan. Wontêning awisan ingkang kados makatên wau ngantos tumanêm yêktos, tiyang ingkang botên wênang, kêladukipun ngantos dados botên rêmên dhatêng sinjang parangrusak. Makatên malih, ing jaman kinanipun, manawi wontên tiyang ingkang botên wênang mangangge sinjang parangrusak ngambah ing papan wêwêngkoning karaton, upami ing alun-alun, punika kenging dipun anggrag tuwin kasêrêg. Nanging tumrap priyantun ing pasisir, kajawèkakên.