Sadaya sêsakit punika wontên wijinipun, tiyang limrahipun botên sagêd ningali wiji-wiji wau, nanging para sarjana sagêd nêdahakên wiji-wiji wau lan sagêd manggih sarananipun kangge mêjahi. Dene dayaning sarana-sarana punika, kathah sêsakit ingkang rumiyin sangêt ambêbayani, ing sapunika lajêng sirna utawi suda kêkiyatanipun, kados ta: cacar, têtiyang botên prêlu nyumêrêpi kadospundi wujudipun wiji sarta sapintên agêngipun, cêkap namung kantun pitados. Sagêdipun nêbihakên amaning kasarasan ingkang alus-alus wau, kêdah rêsikan ing samukawis, badan, pangangge, griya, cêkakipun sadaya ingkang magêpokan kalihan badan. Tiyang kêdah ajêg rêsik, kêdah botên ajrih ing toya, sadaya peranganing badan ingkang asring dados pakèndêlanipun rêrêgêd kados ta: kuku, rambut, kuping, untu sapanunggilanipun kêdah dipun jagi rêsikipun. Lan malih kêdah purun ngangge sarana panulakipun, kados ta: nyacarakên, suntikan kolerah, tipês, tuwin sanès-sanèsipun.