Kula ugi sumêrap bilih sampun wontên ebah-ebahanipun para mudha ingkang suka papan dhatêng para warga-warganipun sagêda kêmpal rêmbagan, utawi dolan sêsarêngan, ewasamantên saking pamanggih kula piyambak punika dèrèng cêkap. Ingkang wos kêdah wontên ing griya, paribasanipun dipun kêloni dening tiyang sêpuhipun. Pakêmpalanipun para mudha wajib dipun ulat-ulatakên dening para pinisêpuh, amargi sampun têrang bilih tiyang nèm punika kirang sêsêrêpanipun dhatêng angèlipun tiyang gêsang. Mila pêrlu kula aturakên ing ngriki, supados pangrèhing para pakêmpalanipun para mudha tuwin para guru-guru, ingkang purun migatosakên utawi para sêpuhipun lare sagêda sêsarêngan nyambut damêl ingkang tumuju dhatêng panuntuning para mudha, anggènipun badhe dados tiyang ingkang sagêd junjung darajating bangsanipun. Wontên bab satunggal malih ingkang pantês kula aturakên ing ngriki inggih punika bab wawasaning ngagêsang tuwin piandêl. Manungsa punika manawi botên gadhah wawasan ing bab ngagêsang tuwin botên gadhah piandêl, limrahipun antêpipun kirang. Mila para mudha pêrlu sagêd anampèni dhatêng wulanging tiyang sêpuh ing bab gêsanging manungsa tuwin bab piandêl. Amargi manawi sagêd tumanêm ing manahipun lajêng sagêd nyantosakakên dhatêng imanipun. Para brahmana ing Indhustan gadhah padatan para putra-putranipun kadhawuhan nyinau Bagawad Gita, saksampunipun apal lajêng dipun jak rêmbagan dening bapakipun. Wosing rêmbag sagêda para putra wau kadunungan kawruh bab gêsang, kados ingkang kababar wontên ing Sêrat Bagawad Gita. Kêyakinan ingkang tuwuh saking pasinaon wau sagêd damêl kasantosaning manahipun para putra.