Kanthi rênaning panggalih dalêm, Kangjêng Tuwan Ingkang Wicaksana angandikakakên mênggah angèling padamêlan ewah-ewahan ingkang sampun kalêksanan punika, samangke wontên padamêlan ingkang langkung angèl malih, inggih punika: anggènipun nindakakên anggêr-anggêr enggal wau, sampun kok namung kasêbut wontên ing sêratan kemawon, kados ta padamêlan murih bêbadan-bêbadan ingkang kasêbut ing pranatan enggal sagêdipun gêsang lan nyambut damêl kanthi yêktosan, padamêlan ingkang anêmtokakên sagêdipun majêng gêgandhenganipun bêbadan wau kalihan rakyat. Piwulang-piwulang ing babad, punika manawi prêlu, kenging kangge bukti, bilih bêbadan-bêbadan ingkang makili rakyat, salêbêtipun nindakakên padamêlan ingkang kapasrahakên, punika sagêd dipun sae panyambutdamêlipun, manawi bêbadan-bêbadan wau sagêd angsal bantuan saking kalanganipun rakyat piyambak, inggih punika: manawi gêgayutanipun bêbadan-bêbadan wau kalihan rakyat, punapa malih bêbadan-bêbadan punika kalihan pamarentah, tumindakipun sagêd sae. Jalaran saking punika, Kangjêng Tuwan Ingkang Wicaksana lajêng andhawuhakên, murih sagêdipun tumindak kados ingkang sampun kawêdharakên ing ngajêng wau, ingkang wigatos piyambak, rakyat kêdah tumandang kanthi sakiyat-kiyatipun, manawi prêlu tuwin sagêd, sarana kabantu dening pamarentah.