Garèng : Lha, kuwi, nèk pikirane wong jaman saiki kiyi, kabèh-kabèh mung arêp dipukul rata bae, rumasane, nèk wong wadon bodho, dadi karêpe nèk wong wadon kuwi kurang pangajaran, kuwi mêsthi dhêmên nôngga, dhêmên ngêdu kucing, nèk rêmbugan ngayawara, kêsèd lan sapiturute. Nanging nèk wong wadon pangajaran, mêsthi srêgêp ing gawe, rêrêmbugane iya kapenak, lan sapiturute, lho, kuwi durung kinar, sèh, awit nèk rumasaku, wong wadon dhêmên gawe, wong wadon ora dhêmên nôngga, wong wadon ora dhêmên ngêngrasani tôngga-tanggane, lan liya-liyane, kuwi ora gumantung saka kapintêrane sêkolahan, nanging gumantung saka bêbudène, anggonku bisa kôndha mêngkono mau, awit aku kêrêp mênangi wong wadon sing ora olèh pangajaran babar pisan, ewadene omahe katon rêsik grêmining, jalarane iya saka pêthêling gawe sing wadon mau, sing lanang ana ing ngomah katon sênêng, sabab saka panjagane sing wadon. Tôngga têparone katon padha dhêmên, jalaran saka grapyake, saka anggone andêmênakake wong wadon sing dianggêp bodho mau. Kosok-baline, aku kêrêp bangêt wêruh wong omah-omah [omah-...]