Botên kacariyosakên wontênipun ing margi, utusanipun Kangjêng Kyai Imam Bêsari, sampun dumugi ing dalêm Sastranagaran, lajêng dipun panggihi Radèn Tumênggung Sastranagara, sasampunipun angaturakên rêrakêtaning sadhèrèkan, lajêng ngaturakên sêrat, sarêng sêrat sampun katampèn, lajêng kawaos dumugi satamatipun, satamating pamaosipun sêrat wau Radèn Tumênggung Sastranagara ragi kodhêng panggalihipun, utusanipun kangjêng kyai lajêng dipun dangu, kadospundi lêlampahanipun ingkang wayah utawi Ki Tanujaya wêgdal wontên Panaraga, ingkang kadangu inggih lajêng matur punapa kawontênanipun ingkang wayah Bagus Burham tuwin Ki Tanujaya ingkang sampun dipun sumêrêpi, sami kalapurakên sadaya, Mas Ngabèi Rônggawarsita lajêng dipun timbali ingkang rama Radèn Tumênggung Sastranagara, sarêng ingkang putra sampun sowan, lajêng dipun paringi sumêrêp sêratipun Kangjêng Kyai Imam Bêsari, sêrat wau sasampunipun dipun waos, ingkang putra nyuwun cumadhong dhawuh, mênggah kesahipun Ki Tanujaya wau punapa lajêng utusan madosi, punapa anyrantosakên dhatêngipun, wangsulanipun ingkang rama prayogi dipun padosi ingkang ngantos sagêd pinanggih, nanging bab punika kadhawuhan nyumpêt ingkang rapêt, sampun ngantos wara-wara [wara-wa...]