Petruk : Iki dudu salahku, Kang Garèng. Awit ana ing hotèl wis ana sing carita nyang aku, yèn sabên wêngi mèh ajêg udane, mulane iya sok kalakon jarene, sawêngi pangêdole karcis mung olèh sèkêt rupiyah. Mara, wong pasar malêm sêwêngi têka mung olèh samono, rak iya mokal bisane nutup waragade. Apa sing ada-ada gawe pasar malêm iki ora mulês, aliyas: susah. Dadi têkaku mrono kuwi rak mênyang ênggone wong susah, apa iya ora kêna saupama tak unèkake: layat.