Ing satunggal dintên tiyang èstri wau mlampah-mlampah wontên sacêlaking wit pangawruh saé lan awon, lah ing ngriku wontên sawêr langkung déning julig awicantên dhatêng tiyang èstri wau: "Allah punapa botên ngandika dhumatêng sampéyan: 'Sira aja mangan sarupaning wowohan ing patamanan iku!'" Wangsulanipun tiyang èstri: "Aku klilan baé mangan wohing wit -witan ing patama-[5]nan, mung wohing wit kang ana ing têngah iki Allah wus angandika, 'Poma sira aja mangan wohing wit iku, anggêpok baé aja, supaya sira aja kongsi mati.'" Sawêr lajêng wicantên malih: "Botên-botênipun sampéyan pêjah, nanging Allah sampun mirsa, samôngsa sampéyan dhahar woh punika amêsthi mripat sampéyan kabuka, têmahan sampéyan sami lan Allah, sumêrêp ingkang saé tuwin ingkang awon." Saksana paningalipun tiyang èstri wau woh punika dhasar prayogi katêdha, saèstu aménginakên, langkung malih badhé anyagêdakên. Wasana amêthik wohipun, lajêng katêdha, punapadéné ingkang jalêr inggih dipunsukani, ugi lajêng katêdha. Sanalika tiyang sakaliyan wau mripatipun kabuka, sami rumaos yèn wuda, lajêng sami anyawung roning