barang pèni-pèni kagunganing bêndaranipun minôngka sêdhiyaning pamêthuk. Lampahipun lêstantun saéngga dumugi sacêlakipun na- [37]gari ing Aram, inggih punika panggènanipun Nakhor, sadhèrèkipun nabi Ibrahim. Ing ngriku lajêng anjêrumakên untanipun wontên sapinggiring sêndhang. Pun abdi wau lajêng nyênyuwun maring Allah: "Dhuh Pangéran Allahing Ibrahim bêndara kawula, mugi rumêntah asih Tuwan dhatêng Iskhak. Ing dintên punika anggèn kawula kêkésahan mugi angsala damêl." Lah punika laré-laré èstri sami mêdal badhé ngangsu mriki. Ing mangké kula badhé damêl panitikan. Kawula badhé wicantên dhatêng salah satunggaling laré punika: 'Aku wènèhana ngombé saking êjunmu!' Dhuh Gusti, laré-laré wau pundi ingkang Tuwan karsakakên dados jodhonipun Iskhak, kawula suwun mugi mangsulana dhatêng kawula makatên: 'Sumôngga sampéyan ngunjuk, punapadéné unta sampéyan inggih badhé kula ombèni pisan.'"[38]