ingkang kasbut ing nginggil, bilih manungsa punika sami-sami titah kasêbut luhur piyambak. Wontên pratôndha malih ingkang anjunjung kaluhuraning manungsa, katimbang lan titah sanèsipun, pundi isèn-isèning sato wana ingkang rosa, rikat plajêngipun, sarta galak, sagêd kapikut dening manungsa, wasana dados tutut (anjilma). Blêdhèg ingkang ambêbayani tumrap manungsa lan sadaya titah, sagêd babar dening pandamêling manungsa, lan taksih kathah sangêt sawarnining kawontênan ingkang ambêbayani, adamêl kapitunan, ngalang-alangi dhatêng katêntrêmaning manungsa, ingkang kaudi sirnanipun. Namung satunggal ingkang adamêl karisakan agêng tumrap manungsa, nanging kathah-kathahing manungsa awis-awis ingkang sagêd mêrangi, inggih punika: budi hawa. Manungsa ingkang kêbak ing uwohing budi hawa, ngasorakên drajating gêsangipun, malah kapara sagêd ugi narik asoring drajatipun. Pramila amrih utami ing gêsang, manungsa wajib anyirnakakên budi hawanipun.