Kala ing jaman rumiyin manawi tiyang Jawi lajêng gêlèkstèl - têmbung punika asli saking basa Walandi "gelijkgesteld", mênggah têgêsipun wèntèh: kasamèkakên, nanging dening bangsa Jawi têmbung gêlèkstèl wau lajêng dipun têgêsi: lumêbu dadi Walanda - punika sanak sadhèrèkipun asring sok botên rila babar-pisan. Malah botên langka kemawon ingkang sagotrahipun lajêng botên purun ngakên malih dhatêng tiyang ingkang gêlèkstèl wau. Ing wusana pamanggihipun sawênèhing bangsa Jawi, bilih tiyang ingkang makatên punika prasasat kados "gagak awulu mêrak", badhe kêmpal kalihan bangsaning gagak, botên kraos lan botên marêm, jalaran angrumaosi ing samudayanipun sampun wontên ing sanginggilipun. Nanging manawi badhe kêmpal kalihan bangsanipun mêrak, inggih botên sagêd lêga manahipun, jalaran, sanadyan panganggenipun sampun sarupi mêrak tus, wanda, wujud punapadene pakarêmanipun taksih gagak lugu. Dados gêsangipun dipun anggêp lajêng nama: kapiran-kapirun.