Kala panjênênganipun sang prabu Yarobam ingkang kaping kalih, ratu ing Israil, punika wontên satunggaling nabi awasta[201] Yunus. Kautus ing Pangéran dhatêng nagari Ninêwé Niniwe #, tanah AsurAsyur #. Nagari punika sakalangkung agêngipun, kêmputipun ngantos lampahan tigang dintên. Déné tiyangipun anglangkungi kathah piawonipun, mila nabi Yunus wau kinèn andhawuhakên karsaning Allah dhumatêng tiyang ngriku, bilih badhé kadhatêngan bêbênduning Pangéran. Ananging nabi Yunus sangêt lênggana, malah lajêng miruda sumêdya dhatêng nagari Tarsis, lampahipun medal ing sagantên. Sarêng lampahing baita sampun dumugi ing têngah, Pangéran tumuntên andhatêngakên prahara, andadosakên kuwatosipun para tiyang ing baita, bok manawi rêmuk, sami asêsambat dhatêng allahipun piyambak-piyambak. Tumuntên sami ambucali bêkakas dhatêng sagantên supados baita wau ènthènga. Wondéné nabi Yunus tilêm kémawon wontên salêbêting baita ingkang ngandhap. Lurahing baita tumuntên anggugah dhumatêng nabi Yunus: "Hé, kapriyé déné kowé têka turu baé? Lah tangia, anyêbuta Allahmu!" Têtiyang ing baita sami mupakat angundhèni, supados sumêrêpa sintên ingkang dados margining kadhatêngan pakèwêd punika. Lah ing ngriku undhi anêdahakên nabi Yunus.