panggalih, sadumugining kadhaton, Dewa Wrata amêthuk kang rama kalihan anoraga, sarwi umatur: punapa darunaning prihatos. Sang prabu botên karsa sajarwa dhatêng putranipun, mila narpaputra enggal manggihi pinisêpuhing nayaka, ingkang sangêt bêkti, wigatos andangu mula bukanipun mila kang rama katingal nawung duhkita. Nayaka ngaturakên lêlampahanipun sang prabu kalihan juru misaya mina ing Jamuna. Sami sanalika wau Dewa Wrata angirit wadya sawatawis, tindak dhatêng griyanipun Dhasa, mangarih-arih supados Dhasa anglilahakên anakipun èstri kagarwa sang prabu. Aturipun juru misaya mina, botên sagêd ngunjukakên, margi sang prabu sampun kagungan pangran dipati. Ing nalika punika Dewa Wrata prasêtya mawi anêbut asmaning dewa, andikanipun: rungunên sêsanggêmaku marang sira,