Ing sawênèhing dintên watawis jam satêngah gangsal sontên, Atmadi ngadêg piyambakan wontên sangandhap pêlêm ing sawingkingipun griya, ulatipun suntrut, tanganipun sidhakêp, ngèmpêri kadosdene tiyang ingkang sawêg nandhang prihatos sangêt, ngantos dangu tansah ngadêg anjêjêr, botên mobah botên mosik, namung alisipun kemawon ingkang tansah minggah mandhap botên kèndêl-kèndêl, mracihnani bilih sawêg anggagas-gagas satunggalipun prakawis ingkang nyêdhihakên manahipun.