Nomêr tiga ingkang sami pados rekadaya ngindhakakên kawruhipun lare sarana wêwaosan, inggih punika pakêmpalan-pakêmpalan utawi sêrat kabar-sêrat kabar agêng ingkang nêdya nênuntun lare sarana ngêdalakên sêrat kabar tumrap lare utawi buku-buku lare. Manawi tiyang nginguk ing kalangan bôngsa Walandi, têmtu badhe sumêrêp, yèn sabên sêrat kabar agêng apêsipun saminggu sapisan ngêdalakên sêrat kabar tumrap lare. Isinipun sêrat babar wau warni-warni, wontên dongengan, wontên cariyos ingkang anjêmbarakên kawruhipun lare, wontên cangkriman, malah lare umur 12 taun mangandhap sampun dipun warahi ngarang piyambak. Sarêng ing kalanganing kabangsan kula taksih awis-awis mrangguli sêrat kabar tumrap lare ingkang sumêbaripun sagêd maradini ing ngakathah. Inggih wontên sêrat kabar ingkang dados suwaraning para mudha kados ta gadhahanipun P.I., J.I.B., Jong-Java, nanging punika dados kabêtahaning para warganipun pakêmpalan piyambak.