Garèng : Ana paribasane: ana kukus iya ana gênine, têgêse: nèk ana unèn-unène, kuwi sathithik-sathithik iya ana nyatane. Kayadene kandhamu: wong Jawa ênggoning sêmu, kuwi pancèn iya têmênan. Tumraping wong Jawa, ora susah kok bêlakani, lagi andêlêng pasêmone bae wis bisa wêruh apa sing lagi kok gagas, saking lantiping panggraitane, sok nganti ana sing banjur kêladuk panampane. Kaya ta: nèk lagi kadhayohan, sajêroning ngomong karo tamu, sing duwe omah ujug-ujug kok banjur ngomong undhake rêganing bêras, hla, kuwi tamu sing lantip panggraitane, sok banjur kliru panampane mêngkene: e, wong kiyi kuwatir nèk nyuguh mangan aku. Nèk sajêroning omong-omongan angob, kuwi tamune bisa uga banjur anggagas: e, wong kiyi bosên utawa wis jêlèh omong-omongan karo aku. Sauwise tamune dadakan pamit bae. Kosok-baline yèn sing ahli sêmu mau sing duwe omah, apa manèh nèk tamune panggêdhene, kuwi ora kêna aruh-aruh apa-apa, wis mêsthi banjur ditômpa jêro, kaya ta upamane tamu panggêdhe mau ngandika mêngkene: Wah, suguhanamu kêtan kiyi putihe kok mênthir têmên. Utawa: Lho, kowe kok duwe