Hyang Kanekaputra lajêng têtapa wontên ing sagantên, botên kêlêm lan botên têlês, musthika lingga manik tansah dipun gêgêm kemawon. Sarêng anggènipun tapa sampun sawatawis taun, lajêng katingal tejanipun ngantos sundhul ing kaswargan, ing ngriku adamêl gitaning para dewa, wêkasan Hyang Jagadnata lajêng utusan anuwèni. Lampahing para dewa ingkang sami dipun utus, sadumugining sagantên sumêrêp maharsi têtapa, lajêng ngaturi uninga dhatêng Hyang Girinata, bilih ingkang mawa teja wau tiyang têtapa. Hyang Jagadnata mirêng atur makatên wau lajêng dhêdhawuh dhatêng para dewa supados ngirit tiyang ingkang tapa wau, manawi lumuh kadhawuhan nyantosani. Lampahing para dewa sarêng dumugi panggenanipun Hyang Kanekaputra lajêng andhawuhakên kaparêngipun Hyang Girinata, ngantos rambah-rambah, nanging Hyang Kanekaputra botên ebah, ngeca-eca anggènipun pitêkur kemawon. Ing ngriku para dewa sami kabranang, lajêng sêsarêngan ngangkat Hyang Kanekaputra, badhe kabêkta dhatêng ngarsanipun Hyang Guru, nanging mingsêt kemawon botên. Hyang Kanekaputra lajêng dipun dhawahi dêdamêl têtêp tanpa mosik, wusana para dewa sadaya sami wangsul matur ing Hyang Guru bab cabaring lampah.