[...n] namung wedang thok, lajêng ngunjal ambêkan, lênggahipun botên jênjêm sarta manawi sampun dipun ladosi nêdha, tumuntên sami pamit mantuk. Manawi sampun têtela billih badhe kaladosan arak, sêmunipun sami bingah sumringah, kathah gujêng sarta omongipun. Manawi arak sampun mêdal, lajêng sami miwiti ngombe, kalih tigang gêlas alit kemawon sampun sami gerongan ambarungi swaraning pradôngga. Botên antawis dangu lajêng mungêl gêndhing ayak-ayakan, sampur utawi sondhèr lumarap dhatêng tamu ingkang pantês anjogèd rumiyin. Kados punapa swaranipun ingkang dèrèng anjogèd punika botên susah kula aturakên, sabab ingkang kathah lajêng sami anglajêngakên pangombenipun, ngantos kathah ingkang sok botên sagêd nêdha utawi anjogèd, lajêng mantuk ing griyanipun piyambak-piyambak, sarwi gêntoyongan tuwin luntak-luntak. Wicantênipun: iki jênênge wong duwe gawe, buwuha sapira-pira ora ilang.