1. Nalika prang Bratayuda, Pandhawa ngangkah pêjahipun Dhahyang Durna, senapatining wadyabala Kurawa, punika botên gampil sarananipun, amargi Dhahyang Durna wau pandhita linangkung sarta dados gurunipun para Pandhawa bab ulah dêdamêl, dados bilih namung dipun saranani kalairan badhe cabar tanpa damêl. Sri Krêsna ingkang waskitha ing paningal botên kewran ing galih, awit sampun pirsa dhatêng wêwatêkanipun Dhahyang Durna, lajêng damêl rekadaya liman ingkang nama Swatama supados dipun pêjahi dening Sang Bratasena, lajêng dipun suwurna ing ngakathah yèn èsthi Swatama pêjah. Dhahyang Durna mirêng suwuring ngakathah wau ginalih yèn putranipun nama Aswatama, pêjah ing ngadilaga, mila lajêng narutus ngupados sêsêrêpan yakinipun pakabaran wau, sintên-sintên dipun pitakèni, nanging sabên dipun sukani katrangan, manahipun Dhahyang Durna dèrèng pitados, amila nêring panggalih nêdya matur pitakèn dhatêng Sang Prabu Yudhisthira ratu ingkang botên nate cidra ing pangandika, nalika samantên Sang Puntadewa tansah ginubêl ing para kadang Pandhawa supados andorani pitakènipun Dhahyang Durna, nanging mêksa puguh panggah botên kengguh ing pangongkah-ongkah, dening santosaning budinipun, ewadene nalika Dhahyang Durna matur pitakèn dhatêng Sang Yudhisthira yêktining kabar wau, pangandikanipun Sang Prabu Yudhisthira, lêrês manawi èsthi Swatama pêjah, namung Dhahyang Durna klèntu ing pamirêng dipun wastani èstu Aswatama pêjah, mila sang pandhita lajêng anggêblag pêjah sanalika.