[...ntên] ing ngarsa dalêm, ing sayêktosipun sawo mênila mêntas anggènipun mêthik punika saupami kaimbu ing dalêm satêngah wulan punika sampun dalu-dalu, wondene mênawi pangimbunipun sawulan punika sampun sakalangkung dalu sangêt, mênggah pangandika dalêm sawo kadekekan ing kêndhil ing dalêm pitung taun punika sampun malih ingkang eca, wujudipun sawo kemawon tamtu sampun sirna, mèh dados siti, pangandikane sang prabu, mara coba sawo kang dadi cihna iki dêlêngên, wujud kang kaya mangkono iku imbon ing dalêm pirang dina, unjuke wong adol sawo, kawula nuwun sawo punika imbon sawêg sapêkên, sang prabu angandika marang Naam, he Naam, wus têtela yèn sira kang dokok sawo mênila anyar ana ing kêndhil iki, lan manèh kang nyolong barang mas intên darbèke Si Mali iku iya sira, yèn sira puguh ora gêlêm walèh bakal ingsun têtêpake ukume wong nglanggar kapitayan, ewadene yèn sira walèh, bakal ingsun paringi pangapura, amung sira ingsun wajibake ambalèkake barang mas intèn darbèke Si Mali iku, lan barang mau saiki padha ana ngêndi, sapandurat Naam ora bisa munjuk, barêng sang nata ngandika manèh, Naam banjur munjuk mangkene, [mangke...]