[...mbi] andhidhisi gulunipun ingkang jalêr, kalayan angudaraos, têka bêja têmên dene ingkang jalêr sumêrêp pamêjanging gurunipun Kyai Ajar, lha gèk bikakanipun wau wujud punapa. Ingkang jalêr amangsuli, botên wujud punapa-punapa, wontênipun namung patrap, inggih punika saupami wontên tiyang badhe mêndhêt woh-wohan, punapadene saisinipun pakarangan punika, sadèrènging tanganipun angranggèh, tangan wau kapandênga rumiyin sapandurat, lajêng kausapna ing talapakan rambah kaping tiga, kalayan mêgêng napas, punika kêmatipun sampun cabar botên dados, dene gurunipun Kyai Ajar punika, nama Kyai Ajar Sidalaku, padhepokanipun ing Pancak Tabanan, nagari Bali, sapunika Kyai Ajar Sidalaku wau inggih taksih wilujêng, manawi punika pancèn guru linangkung sayêktos, sumêrêp sadèrènging winarah, sagêd dhatêng agal lêmbat, botên kewran manjing ajur-ajèr, dene tiyang ingkang sami mariki punika, kalêbêt tiyang kêsasar, sarta ingkang kathah namung bangsaning tiyang rucah kemawon, saking rumaos botên wontên tiyang linangkung malih kajawi Kyai Ajar Wirakôntha, mila sarêng sami kataman kêmatipun Kyai Ajar, lajêng ngewon botên purun kesah saking ngriku, coba dipun tingalana, tiyang kalih ingkang sami ngadêg wontên sangandhaping wit jêram punika, (wicantênipun pêksi drêkuku jalêr punika kalihan suka pitêdah dhatêng ingkang