1. Tiyang sakit butuh saras, kalampahanipun saras sarana budidaya jampi ingkang ngantos angsal, nanging kêdah nêtêpi punapa sarananipun tiyang jêjampi, wondene têtêpipun nglampahi pranatan wanci punapa, sarta kaping pintên tumindaking jêjampi, tuwin nyirik punapa ingkang dados awisanipun. Kados ta tiyang sakit mripat, botên kenging mêlèk ngantos dalu sangêt. Sakit padharan botên kenging nêdha pêcêl, rujak, lotis, sasaminipun. Manawi tlatos kanthi pangatos-atos saèstu saras. Anjawi sampun tinakdir botên saras. Punika lajêng santun lampah, tekadipun namung pasrah kanthi nyuwun pangapura ing Pangeran.