agêng sêsaminipun, dados wosing atur kula: sadaya pangangge sampun kasêsêgên (kêciyutên) lan malih sampun ingkang sarwa angêt (kandêl) jalaran inggih asring nuwuhakên sêsakit, tiyang padhusunan, langkung malih tiyang parêdèn (tani) punika kacêtha kathah ingkang sami sêgêr kasarasan dalah anakipun, jalaran panganggenipun barès, kenging kabasakakên: waton botên wuda. Ingkang makatên wau kathah lêrêsipun, jalaran sagêd kulina dhatêng angin utawi asrêp, satêmah lampahing rah sagêd ajêg, botên kathah ingkang mêmalangi.