Ing nginggil sampun kapratelakakên bilih ing Bali ugi wontên kagunan bab jogèd sarta krawitan (gêndhing), inggih ingkang winastan: topèng, gandrung, janggêr, legong lan sapanunggilanipun wau. Punika sadaya minôngka prabot rêrangkèning panêmbah dhatêng dewa. Dados botên ngêmungakên tumônja kangge kasênêngan kemawon, amila botên gampil kalêbêtan daya sanès kados kalimrahaning têtingalan ing tanah Jawi, ingkang gampil sangêt anggèning mangèmba-èmba (niru) gagrag kilenan tuwin salajêngipun kenging winastan sampun botên murni, upaminipun kados ta: kêthoprak, bakuning jogèd cara Jawi, nanging têtabuhanipun mawi kaslundhingan piyul. Kumidhi bangsawan mawi kasêlanan jogèd cara Manilah, dhangsah cara Inggris punapa kabarèt, lan sasaminipun. Sanajan sadaya wau bakunipun ngangkah laras sakeca, rame punapa lucu, nanging têtêp nama botên murni saking aslinipun. Kajawi saking punika, limrahipun têtingalan wau minôngka sarana kangge pados pangasilan pangupajiwa, utawi anyêkapakên kabêtahan angrêrêngga kabrêgasan, kamonceran, kacakrakan lan sapanunggilanipun wau.