Sujana tampi wêwarahipun Kyai Amad wau, sanadyan namung lugu rêmbag, inggih adamêl marêming manah, saha lajêng pamit wangsul. Kyai Amad tansah nyawang dhatêng lampahipun Sujana ngantos têbih. Sarêng sampun botên katingal, lajêng ngucap: muga kasêmbadana apa kang dadi karêpe putuku Sujana.