31. Sèh Mongraga angandika aris | adhuh nyawa mugi di-santosa | tyasira ing mêngko anggèr | wus jamake wong iku | urip anèng dunya puniki | pindha mampir ing desa | kandhêg adhudhukuh | tan lami tinilar lunga | wangsul marang prajanira kang sajati | mulih mulya pinanggya ||