[...ne] lumrah uwong iku andhisikake butuhe dhewe, mulane awakmu opènana dhisik sing prayoga, sabab wong akèh kang ngarêpake gawemu: masthi nitik dhisik marang kopène awakmu. Yèn kowe durung bisa ngopèni awakmu, masthi ora bakal bisa ngopèni kang adoh saka awakmu. Wong kang ambombrong, masthi kêndho gawene. Kang ora ngajèni awake lan bojone, masthi ora bisa ngrêngga wong liya. Iku sababe bôngsa ngêndi-êndi ngaji-aji bangêt marang bojone, lan ngati-ati bangêt marang pacakane. Sarampunging awak lan rayate dhewe, lagi bisa têtulung ing tôngga. Suprandene ana wong dhêmên nulungi wong liya, nanging anak batihe dhewe kacingkrangan, lan padha kadumêlan. Wong mangkono iku kapengin dialêm, lan akèh kang pancèn nyênyadhang wêwalês bêcik tumraping dhiri utawa anak putu. Yèn anak putune dhewe ora ngalêm, apa pêrlune ngarêp-arêp pangalêming liyan. lan aja ngarêp-arêp pitulunging liyan, apa manèh ing jaman larang iki, pasthèkna yèn anggêr uwong masthi mikir awake dhewe dhisik.