Babon iku yèn ngêndhog ana ing patarangan (= susuh), gaweaning manungsa, sadina mung siji, tarkadhang sok êlêt, yèn wis ngêndhog ping lima lan kurang luwih sathithik, lèrèn sarta banjur dingrêmi, ing dalêm têlung Jumungah bisa nêtês, nanging yèn ora dilongi êndhoge sok gagar ora bisa nêtês kabèh dadi wukan, ora enak pinangan, dene yèn ora disuprih anake mung digawe êndhog-êndhogan, yèn wis ngêndhog loro dijupuk siji, ngêndhog manèh dijupuk manèh, mêngkono ing sabanjure, iku ora gêlêm angrêm-angrêm, nganti bisa ngêndhog ping salawe utawa têlung puluh tarkadhang nganti patang puluh utawa sèkêt, mawa-mawa kuwat lan ringkihing babon, nanging iya nganggo êlêd nganti sapasar utawa wolung dina, wusana babon iku dadi rusak kuru awake tarkadhang banjur gêring, dadi ora bêcik yèn wong ngingu pitik ginawe êndhog-êndhogan.