Pragmatik iku cabang ngèlmu basa ingkang nyinaoni makna – makna ékan lingual "kanthi" eksternal. Ana manèh miturut Morris (1938) ya iku cabang semiotik kang nyinaoni rèlasi tanda lan tafsiranè. Dadi pragmatik iku kalebu ngèlmu tanda utawa semiotik. Miturut Leech (1983) ing njero bukunè kang judulè "Principle of Pragmatics" dhèwèkè nulis yèn pragmatik iku studi kang nyinaoni makna ujaran ing njeronè situasi–situasi tartamtu. Pragmatik iku luwih menyang fungsionalisme tinimbang menyang formalisme. Pragmatik béda karo semantik, manawa pragmatik nyinaoni maksudè ujaran nganggo ékan analisisè tindak tutur ("speech act"), manawa semantik makna ékan lingual (ukara lan tembung) nganggo ékan analisisè arti karo makna.