Yèn lare sampun umur kirang langkung 2 taun limrahipun wiwit nakal, saya dangu saya nakal, mêdal kêkajênganipun warni-warni, sarta angèl cêpêng-cêpênganipun. Rêmênipun mrentah sanès, ibunipun, bapakipun, sadhèrèkipun sarta sintên kemawon ingkang cêlak, kajêngipun sawatawis dangu panêdhanipun kêdah dipun turuti, manawi botên lajêng nangis, rèwèl utawi ambêgogok nguthawaton. Kajawi punika katingal èpèh, jail, tuwin panjêring pêpenginan tansah badanipun piyambak. Ingkang makatên wau sadaya kalêbêt limrah, botên nandhakakên yèn watakipun badhe awon, ananging manawi botên kacêpêng sae sarta angsal tuntunan ingkang samêsthinipun, pancèn inggih sagêd dados barang ingkang botên prayogi. Asring kemawon kula mirêng satunggiling bapak utawi ibu ingkang sambat, anakipun alit nakal sangêt, botên gadhah ajrih dhatêng bapak utawi ibu, utawi botên purun nurut dhatêng tiyang sêpuh. Pancèn wêkdal punika lare nuju angèl-angèlipun, tur gadhah sipat kumraja-raja. Nanging kawuningana, miturut panitipriksaning para ahli, ing wêkdal punika jêbul malah kathah sangêt dayanipun, manawi lare sagêd dipun cêpêng sarana sae, tur sarana pratitis, awit mubaling kanakalan wau jêbul nandhakakên yèn pangolahipun wontên ingkang badhe matêng. Mila bumbu-bumbu enggal dipun komplitakên, sampun ngantos kirang. Ing wêkdal punika wontên bageyaningDilanjutkan pada hlm. 71 setelah tanda garis.