iku dade Gusti Kang Maha Sukci Sajati, têmbung ku wau saking aku, dhawahipun wontên ing dhiri utawi badan. Ingsun punika inggih atêgês aku, nanging pikajênging wêjangan, ingsun, mathukipun sanès aku, sanajan katumrapna dhatêng sadayaning aku (titah sadaya) inggih mêksa botên mathuk, nanging mathukipun kêdah aku ingkang sampun murni, sajati, sampurna, mligi, inggih punika pribadi (kajatèn).