Salajengipun, piyambakipun nindakaken éskpérimén kanthi sinar X minangka cara kanggé "menginduksi" mutasi. Nalika taun 1926 piyambakipun sampun mbuktikaken kasuksésanipun metode punika. Panalitén Muller ngyakinanek piyambakipun bilih méh sadaya mutasi gadhah sipat ingkang bebaya. Wonten ing prosès evolusi ingkang normal, mutan ingkang bebaya badhé mati lan namung sakedhik kémawon ingkang migunani ingkang badhé tetep urip, nanging piyambakipun pitados bilih manawi tingkat mutasi langkung inggil, jumlah individu boten sampurna mbok manawi langkung ageng kanggé spésies minangka sadayanipun kanggé saged "bertahan".