Sulimah lungguh dheleg-dheleg ing lincak ngisor wit nangka mburi omahe. Awake rasane lungkrah kabeh sawise rong ndina mbladheg rewang ing omahe Wak Kaji Akhmad, tanggane. Wingi utawa mau bengi ora patiya krasa. Nanging bareng tangi turu esuk mau, sakkojur awake krasa kaku lan pegel. Bebayune rasane uga kaya dilolosi. Mulane sedina iki mau Sulimah ora metu-metu saka omah. Mung teturon wae. Iki mau lagi mentas wae dheweke mudhun saka amben, kepengin ngisis. Sumpeg rasane terus-terusan ndhuwel ing njero kamar. Karo mijiti sikile sing krasa linu lan ngethok-ngethok iku angen-angene Sulimah kober mencolet tekan ngendi-endi. Ngumbara ing dina-dina sing wis kawuri. Kelingan nduk nalika semana, nalika dheweke esih cilik, saben ndina ngrewangi biyunge dodolan janganan ing kampunge. Yen dhagangane biyunge ora entek, dheweke sing dikongkon midherake turut lurung. Saliyane kuwi dheweke iya isih kaijbah momong adhine telu sing isih cilik-cilik. Paling sedhih yen ngadhepi adhine sing padha pating krengik njaluk panganan, utawa si Ragil sing rewel merga telat olehe ndhulang. Kamangka biyunge lagi ora ana ing ngomah. Wah, jian tobat tenan. Yen kelingan kuwi dheweke isih kerep gedhek-gedhek. Nalika umure ngancik 16 taun, dheweke dirabekake karo