Palang-palanging kori wau katingal kandêl sangêt rêrêgêd lan balêdugipun, anandhakakên malih, manawi kori punika sampun lami sangêt botên nate kabikak ing tiyang. Nalika palang-palanging kori sami dipun bikaki ing Tarsan, saha korinipun kaduwa murih mênganipun, suwaranipun pating gêrèt kadosdene tiyang elik-elik ingkang botên purun dipun pêksa. Sakêdhap Tarsan anilingakên, bokmanawi wontên tiyang ingkang mirêng dhatêng suwara ingkang pating gêrot wau, sarêng kasarantosakên sawatawis dangunipun, botên wontên punapa-punapa, Tarsan lajêng anglajêngakên lampahipun.