[...llah.] Yèn uwong sambat luwe kambi turon, ora ana Allah thumuk-thumuk nyôngga pincuk isi sêga. Allah mung ngadhaton ing jêrone ragamu, ngosikake karêpmu. Yèn manusa duwe karêp, masthi wus têrang saka dhawuhing Allah, Allah mung pêparing, ora tau mêmênging, ora cupar ora cêthil. Yèn ana karêp, masthi wus disadhiyani paringan, kari nômpa bae, iya kono iku panggunane angèl. Allah ora ngêngèl-êngèl, angèl iku ana ing kowe dhewe, tandhane wong sing bisa: ora ngarani angèl. Kang ngarêpake kabêgjan iku anggêr uwong, sing rikat ngangkat bêrkat, sing kêndho mlongo. Mulane sabarang tindakmu sing rikat, wania andhisiki wong liya, wania oyok. Wong dagang yèn kèri oyok: bobrok. Yèn ana apa-apa kojôngka bakal awèh kauntungan, enggal trajangên. Ambak Allah iku kawasa, iya iku bisa nglêbur (nyirnakake) wong kang dhêmên angrêrêbut, ewadene rêmên bangêt malah loma marang wong kang kêndêl ngoyok. Awit bocah: wong iku