Kakiyataning pikir dalah sakancanipun kasêbut ing nginggil wau, namung kangge nyumêrêpi ing kawontênan, kadadosan, wêwatakan, lan adon-adonipun sadaya ingkang pinôncadriya, tuwin ingkang kenging ginambarakên dening pôncadriya, cêkakipun namung kangge ngimpun ing kawruh wètênsêkap. Dene manawi kangge nyatakakên ing kawontênan ingkang ginaib (gaibing alam) sampun masthi botên sagêd anggayuh. Upaminipun makatên: para dhoktêr ingkang sampun inggil-inggil mukadhoktêripun, sagêd mangrêtos ing sabab-sababipun sadaya ingkang sipat gêsang, saking kêmpaling pirantos-pirantosing gêsang, lan ugi sagêd mangrêtos bilih pirantos-pirantos wau bilih wontên ingkang gothang, lajêng nêmahi sakit utawi pêjah. Nanging manawi pun nyawa (roh) sampun oncat saking raganipun, lajêng dhatêng pundi purug utawi pamanggènipun, sampun masthi botên sagêd anggayuh mawi lantiping pikir kemawon. Upaminipun dipun pitakèni, wangsulanipun namung êmbuh. Utawi sirna tanpa lari. Inggih namung dumugi samantên punika watêsing kakiyataning pikir. Pancèn kawontênan [ka...]