sadhengah bôngsa, kadosdene watêkipun para Pandhawa, utawi kados sasorahipun Mas Ngabèi Yasawidagda, nalika wontên pêpanggihanipun Narpawandawa wontên ing dalêm Kusumayudan, salêbêtipun taun 1925 sarta 3. sagêda kados pangandikanipun Irrêpursittêr kita Radèn Mas Arya Wuryaningrat, nalika badhe angajêngakên tarunakêmbang, inggih punika sagêda para santana sadaya sami mangrêtos lampah-lampah utawi olah kridhaning dêdamêl, parlunipun kangge anjagi badanipun piyambak, sarta sagêd nama kenging kawastanan têtêp jalêripun, punapa malih upami wontên ingkang sumêdya badhe dados abdi dalêm prajurit gampil sangêt kalêbêtipun, wondene manawi badhe anglêbêtakên supados lajêng sowan Bandara Kangjêng Pangeran Arya Jatikusuma, sabên ing dintên Sênèn, Rêbo, sarta Saptu, wanci jam 5 dumugi jam 7 sontên wontên ing dalêmipun, saha sabên dintên kajawi dintên Jumungah saha Akat, wanci jam 9 dumugi jam 1 siyang wontên