tansah andhêdhêri wiji sae, awit anak punika ing sadèrèngipun diwasa, tanpa kêndhat tansah dados pikiran. Dene manawi sampun diwasa, pangrêngkuhipun lajêng santun namung kados mitra, mila ing ngriku ugi lajêng nama sampun manggèn ing jamaning kaki. Dening tumraping kaki, wontênipun namung damêl pitutur sae, kajêngipun namung adamêl sêsorah dhatêng kautamèning bêbudèn, sajak-sajakipun sampun sanès rêmbag dhatêng kawontênaning donya, awit rumaosipun tiyang ingkang sampun manggèn ing jamaning kaki, yèn upami lumampaha, sampun bablas têbih angêlangut, malah sampun anyêlaki dumugi kithaning kapatèn. Ing wusana saèstu, dumugining titimôngsa lajêng manggèn ing jaman pati, ingkang sampun botên kenging dipun cariyosakên malih.