T. Lêt sawatawis dintên putranipun têpangan kula wau dhatêng malih. Katingalipun sisah, wontên ingkang dipun raosakên. Dhatêngipun wau pêrlu nêdha rêmbag dhatêng kula. Batos kula makatên: "Bocah iki nèk tak turuti mêsthi bakal saya kêmliya karo ibune. Aku kudu njaga, aja kongsi mangkono. Kowe, ki têka anèh, ndhuk. Anggêr ana apa-apa sing wigati, sing kok suwuni rêmbug têka aku, mêsthine 1 29 3rak ibumu ta. Aku êmoh nèk têrus-têrus ngono kuwi. Mêsakake ibumu. Mêngko nèk mirêng rak rumaos kok rèmèhake, tur kanggo aku ya ora kapenak. Coba saiki kowe aja wêdi-wêdi lan rikuh karo ibumu; anggêpên mitra, suwunana pamrayoga. Anggonmu matur kang bêcik lan sarèh. Yèn ana pangandikane ibumu kang ora kok cocogi, pikirên kang dawa, aja banjur nêpsu. Inggih, bu, kula badhe ndhèrèk dhawuhipun ibu", makatên wangsulanipun.