punika dipun wastani: pasang pamogih, bilih kalih-kalihipun sampun sami condhong kadosdene ingkang sampun kawrat ing nginggil wau, larenipun jalêr sabên dalu tansah anênggani anggènipun prawan wau nyambut damêl wontên ing dhurung, saha dipun sadhiyani patilêman wontên ing griyanipun lare èstri. Bilih anggènipun makatên wau sampun sawatawis lami, jaka punika lajêng sanjang dhatêng tiyang sêpuhipun, supados dipun lamarna dhatêng prawan wau. Bapakipun lare jalêr dhatêng ing griyaning tiyang sêpuhipun lare èstri kanthi lurahipun kampung, saha gadhah panêmbung, bilih anakipun badhe kapêndhêt mantu. Lampah punika dipun wastani: mêrasan tuwa, utawi mêmasang tuwa-tuwa. Sasampunipun sarêmbag, lajêng kapacangakên, saha prawan wau sampun botên kenging nyambut damêl wontên ing dhurung, kêdah wontên ing griya, ugi taksih dipun tênggani dening mak ênangipun, punapa malih bilih wontên jaka [ja...]