ora apes ana ing ngarepmu, malah nindakaké pangwaosé ana ing antaramu. 4 Sabab sanadyan Panjenengané wis kasalib marga saka kaapesan, nanging gesang awit saka pangwaosé Allah. Pancèn aku kabèh iki apes ana ing Panjenengané, nanging bakal padha urip bebarengan karo Panjenengané kanggo kowé marga saka pangwaosé Allah. 5 Awakmu dhéwé ujinen, apa padha isih teguh ing pracaya. Titinen awakmu! Apa padha ora yakin ora tahan uji, menawa Kristus Yésus dumunung ana ing kowé? Awit yèn ora mangkono, kowé ora tahan uji. 6 Nanging pangarep-arepku, kowé bakal padha sumurup menawa dudu aku kang padha ora tahan uji. 7 Pandongaku marang Allah, supaya kowé aja nindakaké piala, ora supaya aku padha katitik tanggon, nanging supaya kowé padha nglakoni apa kang becik, sanadyan aku dhéwé katon padha kaya ora tahan uji. 8 Marga aku kabèh padha ora bisa nglakoni apa-apa kang sulaya karo kayektèn, nanging kang bisa daklakoni yaiku kang cundhuk karo kayektèn. 9 Awit aku padha bungah, menawa aku apes nanging kowé padha rosa. Déné kang padha daksuwun, yaiku supaya kowé dadi sampurna. 10 Iya iku sababé anggonku nulis prakara-prakara iki saka kadohan, supaya menawa aku mengko ana ing antaramu, aku ora kapeksa tumindak kereng miturut wewenang kang kaparingaké déning Gusti marang aku, kanggo mbangun, ora kanggo ngrubuhaké. 11 Wasana, para Sadulurku, padha bungaha, ngudia dadi sampurna. Tampanana sakèhing pituturku. Padha disarujuk, lan padha olah atut-rukun, temahan Allah etuking sih-katresnan lan tentrem-rahayu bakal nunggil karo kowé! 12 Padha salam-salamana kanthi pangambung suci. Sakèhé