dhatêng sang prabu: "Supênan dalêm kêkalih punika sami kémawon. Allah amratélakakên dhatêng sang prabu punapa ingkang badhé kalampahan. Mênggah lêmbu pêpitu kang lêma-lêma saha wulèn pêpitu kang aos-aos punika sasmitanipun, pitung taun mirah têdha, déné lêmbu pêpitu kang kêra-kêra saha wulèn pêpitu kang gabug-gabug punika sasmitanipun: pitung taun awis têdha. Têrangipun: taun pêpitu ing ngajêng punika ing tanah Mêsir anglangkungi mirah têdha, sêsampuning punika nuntên pitung taun awis têdha. Mênggah wontênipun supênan dalêm ngantos rambah kaping kalih punika anyasmitani saèstu Allah badhé anglêksanani prakawis punika wau kalayan tumuntên." Nabi Yusuf lajêng umatur: "Mênggah prayoginipun, sang prabu mugi angupadosa tiyang satunggal ingkang wagêtwagêd* sarta wicaksana, lajêng kaangkata angrèh ing Mêsir. Salêbêtipun pitung taun ingkang mirah têdha, tiyang wau ambawonana saking tiyang Mêsir[65] sadaya sapara gangsalan sarta dipuntandhoa ing gêdhong-gêdhong, supados ing tanah Mêsir sampun ngantos karisakan ing môngsa awis têdha."