turokne sadhela, awit awakku rumôngsa wus ora kuwat kanggo angglawat. Mirêng pangandikanipun ingkang raka makatên wau, Dèwi Sawitri enggal lênggah ing siti, sirahipun ingkang raka katumpangakên pangkonipun, kalihan raos rudah ingkang tanpa upami, sang dèwi tansah maspadakakên pasuryaning garwa, awit sang dèwi sampun andugi, bilih inggih wanci punika dhumawahing pêpasthènipun Sang Satyawan. Botên dangu saking pamapanipun, Sang Satyawan lajêng katingal sare, sami sanalika wau lajêng katingal wontên tiyang agêng inggil, panganggenipun sarwa abrit, jamang kancana rinêngga sêsotya, paraupanipun mawa prabawa sumorot kadi rêmbulan, kulitpun cêmêng, netra abrit, tanganipun nyêpêng tampar, sawanganipun singêr, ngajrih-ajrihi. Janma agêng inggil wau