Pambêngan kalih warni ingkang anjalari pêjahing margi ingkang anjog dhatêng Kiyèf, ing samangke sampun sagêd kasingkirakên dening Ilya. Salajêngipun, Ilya nêdya ambengkas pambêngan ingkang ôngka tiga, inggih punika ingkang awujud: griya padununganipun Solowe. Mênggah griya punika dipun êdêgakên wontên ing sanginggilipun wit kawak agêng cacahipun pitu. Panjanging griya punika kirang langkung kawan pal, ngantos tiyang ingkang ngadêg wontên ing pojok satunggalipun, botên sagêd sumêrêp pungkasaning pojok sanèsipun. Mênggah kawontênanipun griya padununganipun Solowe wau, sadaya sarwa santosa lan kiyat, kathah mênaranipun ingkang payonipun sami lancip-lancip, sadaya kajêng mawi kaukir-ukir. Lumêbêtipun ing griya ngriku mawi undhak-undhakan inggil mawi cêpêngan ingkang rinêngga-rêngga ing saka, ingkang nginggilipun katancêban sirahing tiyang, inggih punika sirahing satriya utawi prajurit ingkang pinêjahan dening Solowe. Awit sampun dados pakulinanipun Solowe, mêngsah ingkang kawon juritipun, lajêng katigas sirahipun ingkang lajêng kangge rêrêngganing griyanipun. Miturut cacahing sirah tiyang ingkang katancêb-tancêbakên ing saka, Ilya sagêd sumêrêp, bilih sadèrèngipun Ilya dhatêng ing ngriku, sampun kathah para satriya tuwin prajurit ingkang sami nglurug mriku, nêdya angluwari praja Ruslan saking begal sêkti wau, nanging botên wontên satunggal-satunggala ingkang sagêd ananggulangi mênggahing kadibyanipun Solowe wau, sadaya sami dhawah ing tiwas. Sarêng Ilya anyumêrêpi kathahing cumplung tiyang ingkang katancêb-tancêbakên ing saka wau, sanalika punika ing manahipun tuwuh raos ingkang salaminipun dèrèng nate angraosakên, inggih punika raos sêngit lan nêpsu sangêt dhatêng rêrêgêding donya, ingkang sampun adamêl pêjahipun para neneman ingkang samantên kathahipun wau, tuwin botên pisan-pisan anggadhahi wêlas utawi angajèni dhatêng mêngsah ingkang sampun dhawah ing tiwas, inggih jalaran saking anggènipun anancêb-nancêbakên sirahing mêngsah ingkang sampun kawon wau, kadosdene badhe ngerang-erang dhatêng sawênèhing tiyang ingkang nêdya ananggulangi dhatêng piyambakipun. Langkung malih ingkang adamêl nêpsunipun Ilya, jalaran pandamêlipun ingkang makatên wau,