Tumrap ing bôngsa Jawi, sêrat waosan punika namung lêlajêngan kemawon, botên mawi kaperang-perang, upaminipun sêrat waosan ingkang sinawung ing sêkar, punika saking wiwitan dumugi wêkasan botên wontên pêperanganipun, mila manawi wontên prêlunipun badhe madosi ingkang dipun kajêngakên, anggènipun madosi inggih ngantos anjalimêt. Nanging cara ingkang kados makatên wau tumrapipun ing jaman kala samantên pancèn botên dados kabêtahan, manawi prêlu badhe madosi punapa-punapa cêkap namung ambiyaki ngurutakên cariyos tuwin gadhah panganggêp sêrat waosan ingkang kados makatên wau sampun mungguh sangêt. Namung mênggahing Sêrat Pustakaraja, punika mawi pêperangan utawi mawi mèngêti sabên tumapaking taun. Dados manawi dipun piridakên kalihan caranipun cariyos ing sapunika, ingkang dipun wastani roman, dèrèng wontên èmpêripun, awit mênggahing roman, ing dalêm sabuku namung isi cariyos ingkang jêjêripun namung cariyos satunggal, mêndhêt saking jêjêring tiyang ingkang dados lampahan tuwin ingkang dipun dhapuk pêperanganipun, ing saperanganipun wau nama saadêgan.