Kawontênanipun ing padhusunan sarta ing nagarinipun Têmanggung, sapunika sawêg rame sangêt. Têtiyang ing dhusun sami nyambut damêl, wontên ingkang ngrajang godhong sata, wontên ingkang sawêg ngêpèni sata ingkang nêmbe karajang, wontên ingkang andamêl kranjang utawi mepe dêbog. Sanèsipun ingkang sampun rampung, sami kesah dhatêng kitha prêlu nyade satanipun. Enjing umun-umun, sampun kathah sangêt para tiyang tani ingkang sami nyunggi daganganipun sata dhatêng kitha. Dèrèng ngantos dumugi salebêting kitha para tiyang tani wau sampun dipun cêgati wontên ing watêsing kitha dening para sudagar bôngsa Tionghwa utawi tiyang pribumi asli saking Kudus. Ing panggenan ngriku kathah sata ingkang sami dipun tumbasi, ingkang botên kadadosan kasade ing ngriku utawi ingkang sami lêngganan, sami kabêkta dhatêng Pacinan. Saya siyang saya kathah cacahipun tiyang dhusun ingkang sami badhe nyade satanipun. Saking kathahipun ngantos ing ngajêng griyanipun para sudagar sata bôngsa Tionghwa, kêbak tiyang ingkang sami nawèkakên satanipun. Ningali kawontênanipun, sajakipun para tiyang tani wau sadaya bêtah arta, dados kasêsa sadaya, satanipun kêdah kadadosakên arta. Ingkang têmtu lampah makatên punika kirang prayogi, amargi panyadenipun lajêng têmtu kirang awisipun, nanging bokmanawi pancèn botên kenging dipun paibên, amargi èstunipun têtiyangipun padhusunan ing Têmanggung punika gêsangipun namung saking têtanèn, sanajana makatên, bok inggih sampun enggal-enggal sadaya dipun sade, wontêna ingkang dipun tirahakên kangge kasade sanès dintên.