[...t] ing nginggil, ugi prakawis pamerangipun bangsaning sela, prênahing dunungipun sarta kadadosanipun bumi dumuginipun ing jaman sapunika, nanging sakêdhik punika lêrêsipun pancèn kalêbêt dhatêng kawruh kadadosanipun bumi, inggih punika ingkang dipun wastani kawruh geologie utawi aardkunde kawruh pêlikan punika sampun wiwit kasumêrêpan sarta kabudi ing tiyang, punapa malih kalêbêt dhatêng gêgolonganing kawruh ingkang pêrlu kasumêrêpan, para bôngsa ingkang sampun sumêrêp dhatêng rekadaya ing bab pigunanipun pêlikan, punika dados tôndha sumêrêpipun dhatêng adêging tatacaranipun agesang, sagêd angreka daya damêl barang warni-warni ingkang migunani ing atasipun tiyang gêsang, nanging sawêg ing jaman kina tiyang dèrèng sagêd sumêrêp dhatêng tôndha-tandhanipun peranganing siti ingkang mêsthi, punapa malih dèrèng sagêd amranata peranganing siti wau, kenging winastanan sawêg jaman sapunika kemawon anggènipun kawruh wau saya ngrêbda, tangkar-tumangkar awit saking tabêrinipun para sagêd ingkang tansah mungsêng ambudi dhatêng indhaking sêsêrêpan, wêkasan sagêd kadumugèn angsal kawruh langkung jêmbar tinimbang kawruh ingkang sampun kasumêrêpan kala ing jaman kina, karana punapa, botên langkung sadaya-sadaya wau ringkêsanipun namung ngupados sarana ingkang kangge ing adêging gêsangipun.