Sakathahing manungsa punika kenging kaupamèkakên kados tôndha anggêngôndha agêng. ngadêg wontên ing bumi, ingkang inggilipun ngantos sundhul ing awiyat. Botên prêlu kula amanah untuning ôndha ingkang kula ênciki, liripun dumugi ing pundi prênahipun pamènèk kula, aluwung kula anglampahana punapa ingkang kenging linampahan ing padunungan kula wau, dene kuwajiban kula ingkang sabagean, inggih punika angindhakakên budi kula rumiyin sampun atusan taun laminipun, anggèning mindhak budi kula, ing têmbe ugi taksih atusan taun, indhakipun malih, pramila botên prêlu kula angrêkaosakên manah dene inggah kula sawêg dumugi panggenan ingkang kula ênciki, ananging kula kêdah angangge sakathahing kêkiyatan kula, murih sagêdipun angindhakakên budi wontên ing dunung kula samangke, angèngêtana bilih manggènipun manungsa wontên ing satunggal-tunggaling tataranipun kaindhakan, punika prêlu ing atasipun Gusti Allah.