13. Pangran Juru mengo bisik-bisik | marang Adipati Danurêja | hèh anak ing satêmêne | alam kula rumuhun | wayah lagi samèntên nênggih | puniki misih bocah | kêkandhanganipun | dèrèng bisa sapocapan | lan wong tuwa puniki kaya gêlamit | sapocapan lan raja ||