Ora prayoga, awit ora ana lêre sathithik-thithika, paribasane wis kapatèn obor babar-pisan, mokal saupama katêmua. Mulane saka panimbangku, sing prêlu kowe ing saiki nêmênana olèhmu sêkolah, mumpung ana kang mragadi, supaya ing têmbe bisa kapenak uripmu, bisa golèk sandhang pangan kanthi gampang, prakara anggolèki wong tuwa cukup mung disambi-sambi bae, puluh diprêlokna wong ora gênah arane, ora gênah padunungane, tur ora cêtha apa isih urip apa ora. Saupama diprêlokake, aku kuwatir gèk wis ora ana, saupama kalakon kaya mangkono wis mêsthi banjur kapitunan mrana-mrene, wong tuwan ora katêmu... pasinaon ora tutug.