[...napa] kemawon anggènipun najèkakên, punika sêsuksci ing sawêrnining tirta suksci, tuwin pandamêl lêlados, wontên ing sêrat piwulang winastan angèstokakên dhawuh, sarana misungsung, manawi anggènipun nglampahi wau botên kalepetan ing kabêngisan. Sêsajinipun tiyang ingkang sampun sêpi kabêngisan, punika tanpa upami kamulyanipun. Sujanma ingkang ambirat kabêngisan, inggih punika bapa babuning sadaya dumados. (§§ 115-116)