Dêdongengan ing nginggil punika, kenging kangge têpa palupi prakawis badhe nètèsakên wiji ingkang murih sagêd ambabarakên ing tuwuh ingkang suci manahipun, sarta luhur bêbudènipun, punika ing sadèrèngipun dhumawah, kêdah mawi lampah têtèki, ngupados ayat utawi ilhaming Pangeran. Sarta ugi kêdah milih wahyaning môngsa ingkang kamanah langkung prayogi, botên kok amung nuruti ing ardaning manah, ingkang mijil saking ubaling sahwat (napsu) amarah. Ing sarèhning ing jaman kina punika sarengatipun tamtu beda kalihan ing jaman samangke, mila sampun mêsthi kemawon lampahing têtèki, utawi pamilihing wêkdal inggih beda, sanadyan tumrap têtiyang ing jaman samangke pisan, manawi sanès agami, namtokakên ugi beda tindakipun. Nanging mênggah tujuaning lampah, kados inggih sami.