Petruk : Kang Garèng kuwi nèk omong sok ora nganggo angon môngsa, wong lagi ngrêmbug bab wigati bangêt, kathik disêlani bêbanyolan barang, jênênge rak ora ngajèni karo sing lagi ngandikani, utawa manèh angguplèkake karo kabèh rêmbuge sing paring pangandika mau. Seje karo aku, bawane wong pangajaran alias bangsaning têlèk, wis mêsthi yèn wêruh marang pangaturaning kasusilan, manawa ana priyayi sêpuh ngandika, sanajan mataku wiwit wingine tansah nglirik nyang bantal bae, iya mêksa dak êlèk-êlèkake, kuping dak jêpipang-jêpipingake, dalasan buntutku bae mêksa dak kawêtake, rak mêngkono wong pangajaran kuwi, aja dumèh wong tuwane ala tur tuwa kathik tansah watuk bae, banjur dipapanake ana ing kamar buri utawa nyang langgar, cikbèn ora kawêruhan ing liyan, amarga wong tuwa sing wis mangkono kuwi jarene bisa agawe isin nyang awake. Mara, apa patrap kaya ngono kuwi apik, rak iya saru wijaya arane. Seje karo aku, yèn rama arêp rawuh, kuwi mêsthi tak sêdhiyani apa kang dadi krêsanane, sanadyan ta aku nganti anggadhèkake bubulku, aku mung trima lorodane bae, kaya ta: krupuk lulang, gorengan kara, gorengan kêdhêle, gorengana…