Wiwit ing jaman kina dumuginipun jaman sapunika pisan, lêlampahan ingkang dados pêpèngêtan saha ingkang tumanêm piyambak, punika namung jamaning pêrangan, manawi tumrap ing bôngsa Jawi, ucap pêrangan ingkang kina piyambak, pêpêranganipun Pandhawa kalihan para Korawa, umumipun malih lajêng nyandhak pêrangan ingkang kasêbut ing sêrat-sêrat Babad Tanah Jawi, dene ingkang anèm piyambak jaman pêpêrangan Dipanagaran. Jalaran saking taksih cêlak wontên ing ucap, bab titimôngsa utawi ancêr-ancêr ingkang kina, kêrêp nyarambahi mungêl Dipanagaran. Dene wontênipun dipun ucapakên wau, awit satunggal kalih taksih wontên kêkantunaning tiyang kala jaman Dipanagaran wau, mênggah gampilaning ancêr-ancêr ingkang tanpa pathokan taun, jaman Dipanagaran punika jamaning êmbahipun tiyang ingkang sapunika sampun umur-umuran 60-70 taun.