Tembung ngoko iku asale saka tembung wod (akar kata) ko kang ateges kowe, sliramu, sampeyan, panjenengan. Owah-owahane pangucapan dadi koko banjur ng-koko utawa ngoko. Basa ngoko iku kaperang dadi loro, yaiku ngoko lugu (ing sateruse diarani ngoko) lan ngoko alus. Ing ngisor iki wedharan bedane antarane basa ngoko lan ngoko alus kanthi prasaja (sederhana).