Ing wêkdal punika sampun wanci siyang, têtiyang kapal sawêg sami nitipriksa angsal-angsalanipun anggèning sami ambêbêdhag, salah satunggal wontên ingkang sagêd pikantuk sima tutul, ingkang lajêng karubung ing para tiyang kapal sadaya wau. Dene Polwic ing kala punika sawêg tilêm wontên ing sangandhaping wit agêng. Ing sêmu tilêmipun wau sakèca sangêt, ngantos botên mirêng suwara punapa-punapa ing kiwa têngênipun papan ngriku. Dumadakan piyambakipun lajêng anjênggirat tangi saking anggènipun tilêm wau, awit angraos bilih wontên tiyang ingkang ujug-ujug nyêpêngi pundhakipun. Sarêng piyambakipun mêlèk sarta nyumêrêpi sintên ingkang nyêpêngi pundhakipun, kagèting manahipun tanpa upami. Awit ing ngriku wontên kêthèk bangkokan ingkang agêngipun ngungkuli manusa, ngadêg wontên ing sangajêngipun. Sampun têmtu bilih Polwic sakalangkung kamigilan sarta ajrih. Rumaosipun, botên sande têmtu badhe pinêjahan ing kêthèk bangkokan punika. Dene kêthèk bangkokan wau anggènipun nyawang dhatêng piyambakipun sajak kanthi titi sangêt. PolwisPolwic. ningali dhatêng para tiyang kapal ingkang saking ngriku têbihipun kirang langkung satus metêr, ing batos bokmanawi badhe nêdha pitulungan, nanging dumadakan kêthèk bangkokan wau narik pundhakipun malih. Polwic lajêng ngawasakên mripating kêthèk, lan ing ngriku kawistara, bilih kêthèk wau ing sêmu botên gadhah sêdya awon ing piyambakipun. Amila manahipun lajêng ayêm sawatawis, sarta lajêng mênyat saking papan patilêmanipun wau. Badhe kasambêtan.