Watara taun 1950-an, Subagio luwih pinunjul minangka pangarang cepita cekak tinimbang minangka juru gurit. Cerka-é kang mawa sesirah "Kejantanan di Sumbing" naté nampa bebungah minangka carita cekak paling apik. Puisi-puisiné dianggep duwé bobot filosofis kang dhuwur lan jero. Renungan filosofis iku ora bisa ditafsiraké kanthi barès. Perumpamaan-perumpamaan lan lambang kang dipigunakaké kuduné ditafsiraké kanthi diwasa lan mateng. Sajeroning cerkak lan sajak-sajak-é, akèh nggambaraké manungsa yang gampang dirangsang nafsunya. Manusia-manungsa Subagio ya iku manungsa-manungsa kang sajeroning nyoba ngugemi kawajiban kagoda déning sipat-sipat kedagingané. Pak Bagio uga terjun sajeroning donya kritik lan telaah sastra. Esei-eseiné akèh kang nyoba nyilemi latar persoalan manungsa Indonésia saiki kanthi jujur lan landhep.