nu, 5. Layang Wulangrèh, 6. Layang Wulang Dalêm Sinuhun kaping sanga, 7. Layang Widhatama, kabèh iku wis ora kakurangan, ananging sarèhning wong urip iku wajibe kudu pitutur marang anak putu, ora pêdhot-pêdhot pituture, supaya bêcik, dadi ora beda mungguhing layang wulang-wulang mau, padhane panganan, arêp ora arêp kudu iya dipangan, layang wulang-wulang mau kudu gilutên, kudu lakonana sakuwate saka sathithik banjur munggah-munggah wuwuh-wuwuh manèh kang dilakoni sarta dirasakake, lan ditakokake mangkono sabanjure wong urip kudu ora sah pambudine, sarta patakonane supaya mundhak pangêrtine, lan mundhak pintêre, mundhak bêcike, adoh marang cilane,(1) cêpak marang kamulyane awit sakabèhe uwong karêpe kudu bungah lan enak, iku kalakone bungah lan enak yèn wis potang lara prihatin, ora kêna ngêndêl-êndêlake anake wong gêdhe, utawa ngêndêlake anake wong sugih, marga yèn ora wêruh sangkane utawa patrape yèn wong iku kudu nglakoni kangelan lan prihatin, bakal bodho sarta Gusti Allah ora marêngake utawa ing têmbe anak iku bakal tininggal mati karo bapa biyunge, môngka ora wêruh patrape wong golèk pangan, apa ora bakal kapiran, karodene pandume kang gawe urip wong tuwane iku ora dikuwasakaka(2) awèh sandhang pangan, mung diwênangake mituturi nuduhake dêdalan kang bakal kawêkasane, uga dibubuhi awèh sandhang pangan marang anake kang durung akil balèk, dene kang dikuwasakake maringi sandhang pangan salawase urip iku mung Gusti Kang Mahakuwasa, utawa banjur diwakilake marang kang jumênêng aji, iya iku ratu.