uwong. Sing diarani wêruh ing tatakrama lan udanagara, iku iya wêruh ing pasanging gêlar. Banjur diarani wong bisa ngawula, utawa momong uwong. Upamane: yèn ana wong nômpa kabêgjan, banjur milu-milu bungah sukur. Yèn ana wong kangelan, ambelani susah utawa tumandang rewang-rewang. Yèn dhêdhuwurane panuju ewuh: banjur ladèn-ladèn. Prakara mangkono iku têrkadhang rèmèh bangêt, utawa ora pêrlu direwangi, ewasamono ora kurang priyayi pintêr lan bêcik pagaweane kang ora olèh sihing dhêdhuwuran jalaran kurang opèn mangkono, nganti kalah karo priyayi liya kang satêmêne ora nyandhak ing kapintêran lan majuning pagawean. Sudagar loro adol dagangan padha rupane lan padha rêrêgane, salah siji kalah laris, mung jalaran kalah rècèhing rêmbug utawa patrap rèmèh. Guru padha pintêre, tumanjaning wulangane marang muride masthi ora padha. Sapa arêp unggul, kudu sugih akal, utama yèn sinung kaluwihan liyane.