sing isih padha sekolah ana SD lagi padha sinau ngaji ana masjid ing desaku. Atiku seneng banget nyawang bocah-bocah kang padha sregep anggone nyinau marang ngilmu agama. Aku kang kajibah mulang bocah-bocah iki pancen wis caket banget mung kaya dene mbakyu lan adhi. '' Dik, ngajine wektu iki semene dhisik ya, sesuk sore di lanjutake maneh!, kandhaku marang bocah-bocah. '' Enggih mbak '', jawabe bocah-bocah nuli padha nglumpukake buku ngajine. Sabanjure lawang serambi masjid nuli tak tutup ditutup supaya ora ana reget kang bisa mlebu. '' Mbudhe kula pareng rumiyin '', kandhaku marang budheku kang daleme ing ngarep masjid iki. '' O, iya ndhuk, wis rampung ta ngajine, ngati ati ya. '' Inggih budhe '', jawabku tumuli mlaku metu saka plataran masjid tumuju ndalan kang ing kono wis nunggu pit onthelku sing rada tua. Lan nalika aku lagi arep nggenjot pit­ku, “Dhik Aisyah, piye apa lali janjine wingi?” ana swara kang nyeluk jenengku. Mak dhek rasaning atiku amarga aku wis apal marang swara iki. '' Mas Adi ta! kaget aku mas! Mas Adi nyawang aku kanthi beda sajak ana kang diarep-arep kang wis suwe dianti-anti. '' Wah piye ta dhik, apa lali karo janjimu wingi?” Tak telpon sliramu ora ngangkat. '' Aduh nyuwun pangapunten mas, mbok menawi wingi kula nembe mboten wonten.'' Sejatine aku ya mung geguyon karo mas gun, merga aku isin lan dheg dhegan jroning atiku nalika mas gun nyeluk jenengku.