Botên wontên tiyang ingkang botên trêsna dhatêng anakipun, sarta botên wontên ingkang botên marlokakên dhatêng pangrêksaning anakipun, sadaya wau tumanêmipun ing raos prasasat dados paugêranipun ngagêsang. Katrêsnanipun sarta kasoking sihipun dhatêng anak, botên namung katitik saking solahbawa kemawon, nanging manjingipun dhatêng raos rumasuk ing balung sungsum. Dene pangrêmbag kula dhatêng prakawis pangupakaranipun lare alit punika, wiwit cêprot saking guwagarbaning biyung dumuginipun umur sawatawis wulanan, nama botên badhe mêrangi tatal, lugu ngandharakên pamanggih ingkang sakintênipun sagêd dados sarana karahayonipun lare. Sanajan ngakathah angakêni mênggah katrêsnanipun tiyang sêpuh dhatêng anak, ewadene katrêsnanipun wau tarkadhang namung saking kasoking sih, dèrèng ngangge utawi pancèn kalimput ing wêwarah ingkang sae. Môngka ingkang dados bakuning katrêsnan utawi cihnaning wêlasipun wau, botên badhe migunani manawi botên mawi paugêraning panjagi ingkang sae miturut kawruh kasarasan, para sadhèrèk Jawi ingkang tuna ing kasusastran rakaos sangêt sagêdipun angsal wêwarah, beda kalihan ingkang sampun sagêd maos lan nyêrat, manawi purun maos buku-buku sagêd pikantuk sêsêrêpan ingkang nyêkapi kangge wêwaton pangupakaranipun lare alit. Para ingkang dèrèng ngajêngi dhatêng kawruh kasarasan, pangupakaranipun taksih kathah ingkang nglêluri pamanggih kolot, sanajan wontên ugi satunggal kalih cara ingkang laras kalihan kawruh kasarasan, nanging racakipun botên makatên, malah tarkadhang ngantos botên namung kirang laras utawi kirang mathuk kemawon, kathah ingkang caraning pangupakara kosokwangsul balêjêt kalihan kawruh kasarasan, [kasa...]