Sawêg samantên kasaru dhatêngipun cantrik ingkang asêmu suntrut. Lajêng gupuh pandangunipun: Lo, kowe cantrik, kapriye, dene têkamu suntrut bae, apa ora olèh gawe. Atur wangsulanipun cantrik: Kyai, kula kauutus dhatêng Kamanggèn inggih sampun. Saha angsal damêl, nanging prasasat botên. Pramila kula matur angsal prasasat botên angsal, makatên pangandikanipun Ki Agêng Mangge: cantrik, prakara panjaluke dhi Agêng Mangli, aku nyarah bae, nanging sarèhne anakku mung siji, aku biyèn duwe kêkudangan, sapa-sapa kang bisa ngilèkake banyu kulon gunung mênyang latarku, mêtu sangisoring gunung, bisa rampung sajroning sawêngi aja nganti kêbyaran, iku dadi jatukramane. Mung iku panjalukku, cantrik.