Wangsulanipun putra Yakub: "O, botên gusti, kula dédé tiyang nêlik, kula tiyang têmên-têmên, panunggilan kula sadhèrèk tiyang kalih wêlas sami atunggil bapa. Ingkang wuragil kantun wontên panggèning pun bapa, déné ingkang satunggal sampun botên wontên." Pangandikanipun sang adipati Yusuf: "Yèn mêngkono calathumu iku arêp taknyatakaké apa têmên, lah kowé padha kongkonana salah sawijining kadangmu amarani adhimu kang wuragil iku. Déné liya-liyané padha karia ana ing kéné!" Para putra Yakub wau tumuntên sami kalêbêtakên ing pakunjaran ngantos tigang dintên. Ing dintên kaping tiganipun sami kasowanakên dhatêng sang adipati Yusuf malih, lajêng dipunpangandikani: "Aku wêdi maring Allah. Aku ora gêlêm agawé kaluputan marang wong. Lah uwis kang siji baé karia ing pakunjaran, déné liya-liyané padha muliha[69] lan gandummu padha gawanên! Déné yèn kowé bali mréné manèh môngka ora anggawa adhimu kang wuragil iku, amêsthi kowé mati." Para putra Yakub lajêng rêraosan cara Ngibrani: "Lah iki tinêmuné kaluputanakukaluputanku* marang Yusuf biyèn, aku wus andêlêng prihatiné goné mêmêlas marang aku, môngka ora dakrèwès." Rubin tumuntên wicantên dhatêng para sadhèrèkipun: "Aku biyèn rak uwis pitutur mênyang kowé, aja padha agawé dosa marang bocah iku, nanging kowé padha ora anggugu. Ing samêngko aku padha katêmpuh ing gêtihé." Para putra Yakub botên sumêrêp yèn sang adipati mangrêtos ing wicantênipun. Sang adipati