Wau dhèk kula mêntas ngunèkake layang dika, rasaning ati kula banjur muring-muring mawon, botên sarônta kula malêbu ing latar, ngundang-undang si bibi, cipta kula: anggêre si bibi ketok, banjur kula krawus, wusana botên mêkotên, nêsu kula ilang kabèh, awit patrape si bibi: bêcik, botên luwih mung maklume si bibi mawon, sing kula jaluk. Sing êmpun ênggih êmpun, sing buri mawon ditutugake bêcike, mung layang dika mawon banjur dika buwang, lan kêpripun nalare, dene si bibi duwe panêmu mêkotên.