ngendi-endi, binarung suwarane tangise bocah-bocah sing penjaluke ora dituruti dening wong tuwane. Ing petengan saburine pager bata keprungu swarane bandar dhadhu lagi ngocok dhadhune, dikupeng wong-wong sing padha tombok ngedu nasib.Nalika para pengrawit wis mapan siyaga ing panggonan dhewe-dhewe, sebageyan penonton sing umume bocah-bocah wiwit ngangseg maju nyedhaki panggung, rebutan golek panggonan ngarep dhewe. Let sedhela gamelan talu, ngiringi suwarane waranggana sing jenenge cukup moncer ing tlatah kono. Krungu unine gamelan, bocah siji loro sing pancen kulina pencilakan padha munggah genjot banjur jogedan pating jligut sapolah-polahe.Jam setengah sanga Tarmijan sing wis macak bregas katon munggah panggung saperlu aweh sesorah. Lan bokmenawa pancen wis semayan sadurunge, salah siji saka mikropun sing ana dhuwur panggung mlorot mudhun sing nuli ditampani dening Tarmijan.Olehe menehi sambutan ora nganti ngentekake wektu sepuluh menit jalaran weruh yen penonton semono kehe kuwi ora pati ngrungokake. Mung bae sadurunge mudhun dheweke isih kober mbengok ngunggar semangat,“Ganyang kabir ...! Ganyang Nekolim ...! Hidup rakyat ...!”Minangka pambuka, pagelaran diwiwiti kanthi nyuguhake tari Genjer-genjer sing olehe latihan cukup suwe. Nanging jebul ana pepalang, sindhene durung bisa tembange. Nanging Sugeng sing utege klebu encer cepet tanggap. Karo sila ngedhep kendhang dheweke kongkonan ngundang Gemi sing lagi nunggoni pemain wayang sing lagi paes lan dandan.“Eneng apa, mas ...?” pitakone Gemi saka jaba genjot.“Sampeyan munggah rene, oleh bageyan nembang wong sindhene rung isa.”“Emoh, ah! Isin aku. Karo maneh aku lak rung tau nyekel sepeker!”“Wis ta, ra usah wedi. Engko karo tak tuntun,” Sugeng nggedhekake ati. Pungkasane Gemi manut banjur munggah genjot nyedhaki lungguhe Sugeng. Mike sing gumlethak dicandhak rada minggrang-minggring samar kesetrum. Tembang diwiwiti nganggo buka gender sing banjur disaut cakepan dening Sugeng sing kepeksa ngendhang jalaran tukange kendhang durung wani ngendhangi joged sing pancen isih anyar kuwi. Gemi gage mbarengi. Nanging larase gamelan jebul ora cocog karo suwarane, kepethiten. Sidane Gemi kepeksa ngeden kanggo madhakake suwarane karo laras gamelan.Tujune kok banjur ana remaja putri loro nyedhaki genjot karo tetembangan mbarengi iramane gamelan. Bocah-bocah mau tibane wis padha apal marga saka kerepe ndeleng latihan neng omahe Mbah Jumali, lan kebeneran suwarane uga pas karo larase gamelan. Sugeng gage ngawe bocah loro mau supaya munggah banjur lungguh awor Gemi. Tembang Genjer-genjer kanthi iringan gamelan wis mlaku apik. Nanging nganti sawetara sing padha njoged durung ana metu senjaan Sugeng wis makaping-kaping menehi aba-aba nganggo kendhange. Nanging jalaran sing nged padhane durung atu dikendhangi, dadine ora ana sing ngerti. Sugeng sing wis kringetan nuli mbisiki penabuh peking sing ana burine dijaluki tulung ngandhani sing njoged supaya enggal metu.Let sedhela penari limang paang kuwi wis njedhul saka walike slambu banjur mlaku urut kacang ngunggahi panggung lan mapan maut panggonane dhewe-dhewe kaya nalika latihan. Tanpa nganggo ngenteni aba-aba saka kendhang jalaran pancen ora ngerti, Sunthi pasangane Midi wiwit njoged mung nganggo pathokan iramane tembang. Weruh kancane sing manggone ana tengah wis wiwit, Midi lan bocah liyane uga banjur melu-melu. Tujune kok Sunthi sagandhengan rada ngerti irama, saengga senajan tanpa ngreken aba-abane kendhang jogede bisa katon apik. Sing kaya ngono mau mesthi bae gawe bingunge pelatihe. Nanging Sugeng enggal tanggap. Sidane dheweke malah banjur ngetutake solahe sing njoged. Dheweke wis nglenggana yen kabeh mau dudu salahe bocah-bocah, jalaran sasuwene latihan pancen ora tau nganggo diiringi kendhang.Tujune penonton semono kehe kuwi kok ora ana sing ngerti yen suguhan tari kuwi wiwitane rada semrawut. Buktine nalika