[...nungan] barkah ana ing dunya, punika para lare botên kenging kasupèn, para lare bilih tinakenan dhatêng tiyang sêpuhipun, sampun bêkis ing wangsulanipun, sampun tumut-tumut ing ginêmipun tiyang sêpuhipun bilih botên tinakenan, dene mênawi sinaruwe utawi tinakenan, tumuntên amangsulana ingkang cêtha, sarta patitis, sampun èsmu isin, punapa malih lingak- linguk ningali ngiwa nêngên, mênawi tiyang sêpuhipun utawi sanèsipun pinuju nêdha, para lare sampun anggadhahi panêdha, angantosna mênawi dipun sukani, ingkang kêdah katampèn tumuntên, sampun mengkak-mengkok, yèn pancèn botên ajêng aluwung katampika, bilih pawèwèhipun namung sakêdhik utawi sanès ingkang dados pangajêng-ajêngipun, sampun mawi anêdha lintu, punapa malih mênawi botên dipun sukani punapa-punapa, prayogi kèndêla kemawon, sampun tudang-tuding utawi bêbisikan kalihan tunggilipun lare, angraosi têtêdhan ingkang wontên ing ngriku, awon sangêt bilih lare ngantos anglairakên panêdhanipun ingkang awarni têtêdhan sapanunggilanipun, saya saru bilih sawêg kalêrês wontên tamu.