Sasampunipun rampung pasadhiyanipun, Ilya lajêng murugi tiyang sêpuhipun, ngarih-arih nêdha brêkah nêdya nindakakên punapa ingkang dados sêdyanipun, tuwin gadhah pangajêng-ajêng, mugi-mugi tiyang sêpuhipun botên ngalang-alangi piyambakipun nilar griyaning tiyang sêpuhipun wau. Makatên mênggah aturipun Ilya dhatêng tiyang sêpuhipun: