Sarêng lampahipun kintên-kintên angsal satus pêcak, lajêng dumugi ing undhak-undakan mangandhap ingkang pêtêng sangêt. Sarêng mandhapipun ing undhak-undhakan kintên-kintên angsal satus pêcak, lajêng ngambah tarowongan ingkang radin, wusana anjog ing kori kajêng kandêl sangêt ingkang kinancing ing palang santosa sangêt. Wontênipun kori agêng wau, nuwuhakên pangintênipun Tarsan, bilih punika mêsthi korining butulan ingkang sagêd anjog ing jawi. Sabab, nitik wontênipun palang-palanging kori, anêdahakên bilih ing ngriku sampun pantog, botên wontên jêbusanipun malih, kajawi ta manawi ing ngrikanipun punika satunggiling pakunjaran.