Ananging sanadyan anggènipun krama tiyang agung wau botên saking kajêngipun piyambak, inggih têtêp anyidrani prasêtyanipun ingkang sampun kêlair dhatêng Dèwi Muninggar, anamung sarèhning tiyang agung punika kadamêl satunggaling priya ingkang utami, tuwin botên nate cidra ing janji, pramila cidranipun wau lajêng dipun wangun dening pujôngga supados sampun kêtingal bilih sayêktosipun tiyang agung sampun nate cidra ing ubaya, makatên malih tandhanipun sarêng kagungan putra saking Dèwi Sêkar Kêdhaton ingkang nama Radèn Maryunani, lajêng dipun cariyosakên bilih saking kaelokaning pangeran kadadosan saking pasupênan. Ingkang makatên wau manawi dipun manah punapa inggih angsal nalaripun, sanadyan saking karsaning Allah pisan, dene namung saking supêna kok sagêd dados. Pramila Dèwi Muninggar inggih maibên sarta sangêt runtik panggalihipun, awit rumaos bilih dipun cidrani dening tiyang agung. Namung sarèhning pawèstri punika panggenaning apês (nanging jaman rumiyin, manawi jaman sapunika inggih botên ta bilih apês sangêt, jêr sampun santun jamanipun) pramila dangu-dangu inggih lajêng dipun pupus sarta trimah ngawon. Dados tiyang agung wau sanadyan anggènipun prasêtya sampun lair têrusing batos, têgêsipun botên namung lêlamisan, ewadene inggih mêksa botên sagêd têtêp, bokmanawi ingkang makatên wau sampun dados mêsthinipun bilih bôngsa priya punika angèl sangêt manawi nêtêpi ubayanipun. (Badhe kasambêtan)