Pak Marno rumangsa isin krungu aloke wong-wong sing padha ngemohi dheweke. Ora mung dheweke sing diemohi, malah garwane sing sabar, pinter, wicaksana, grapyak semanak, lan wis akeh lelabuhane kanggo minterake lan majokake desane, iya melu diemohi. Apa meneh sing isih diduweki? Bandhane sasat wis entek ludhes. Bangkrut! Ora sethithik dhuwit diwetokake kanggo wragad sajroning setengah taun ngupiyakake garwane njago Lurah. Supaya bisa manggung dadi jago tunggal. Tanpa mungsuh. Tanpa pesaing. Ora sethithik dhuwit diwenehake Bandhol sabalane kanggo meden-medeni wong-wong sing padha arep nyalon Lurah, supaya padha gelem wurung. Banjur dina-dina nyeraki pilihan nganti malem midodareni, bukak lawang nyuguh tamu ra leren-leren. Sing pungkasan, nyubya-nyubya budhale Jago Lurah saka dalem menyang papan pemilihan sing ndadak nyewa kreta kencana barang. Isih ditambah nyuwun donga pamuji lan suwuk saka kiyai lan dhukun sing kondhang-kondhang saka liya dhaerah. Nanging tibane ngenggon, garwane bisa dikalahake mung karo Kotak Kosong. Mumet! Wetenge krasa senep. Yen bisa lakune pandom jam bakal diputer bali. Emane ora bisa. Getun kedhuwung, kenengapa dheweke ora gelem ngestokake ngendikane Pak Kiyai: ”Ndhudhuk jeglongan entuk-entuk wae. Pancen kanggo nggayuh kamulyan kuwi kudu mawa pangorbanan. Nanging yen ndhudhuk aja jero-jero. Sebab yen nganti kasil, mesakake rakyatmu sing bakal tok peksa melu ngurugi. Luwih-luwih yen nganti ora kasil, mesakake keluwargamu sing kudu melu ngurugi jeglongan kuwi. Bisa-bisa sakeluwarga bareng-bareng kecemplung ngluweng.” Nanging kabeh kuwi wis kebacut. Kebrongote ati nalika njago Lurah, luwih-luwih yen