Ambalèni carita ing ngarêp, barêng Duryat wis tômpa blônja saka prabu anom, rina wêngi mung tansah bungah-bungah bae, ora ngetung sayah lan arip. Cêkake apa kasênêngan ing donya, wis dilakoni kabèh. Yèn ngèlingi tindake Sang Pangeran kang loman mau, Duryat krasa gumun ing sajroning ati, awit dhèwèke rumasa durung tau kêpêthuk, dalah wêruh bae lagi sapisan, yakuwi dhèk ditimbali ana ing patamanan biyèn. Ing wasana tanpa kanyana-nyana, ujug-ujug dhèwèke banjur diparingi ganjaran kang ora sathithik pangajine. Kang mangkono mau mêsthi ana jalarane. Duryat kapengin sumurup mungguh sing dadi jalaran mau, mulane banjur sowan mênyang kraton, nêdya nyuwun priksa bab iku. Kabênêran, prabu anom lagi lênggahan ana ing pandhapa karo sang putri, barêng priksa sowane Duryat, banjur didhawuhi mlêbu, lan didangu apa sêdyane. Duryat uga banjur ngaturake wigatine anggone sowan iku.