Salah satunggiling kêthèk kêthèk jalêr wau lajêng wontên ingkang kalair têmbungipun makatên: Pancèn iya nyata, bangsaku kêthèk bapian ing pagunungan kene kiyi, pancèn iya wis kêsuwur mungguhing kaprigêlan lan kêkêndêlane ing tarung, bangsaning gajah nyata iya wêdi karo bangsaku kiyi. Mêngkono uga bangsane singa barong, lepar lan sapadhane, kabèh padha wêdi bangêt. Wong-wong irêng ing tanah padunungane, rumasa bungah tanpa upama, yèn kene ora padha anggaguangganggu. gawe. Kanggone aku kowe, kanthi bungah aku gêlêm mèlu nglurug nyang padesane wong irêng kang kok kandhakake mau. Aku iki anake sang ratu sing tuwa dhewe. Sanadyan aku dhewe, kiraku aku bisa numpês wong sapadesan kono kuwi mau. Sasampunipun wicantên makatên wau, piyambakipun lajêng ngungalakên dhadhanipun ing sêmu rumaos agêng manahipun, sarta inggih lajêng lumampah wongsal-wangsul.