Amangsuli ing bab kajênging cirinipun karangan punika, dados têrang bilih brêkahing tiyang linangkung ing budi punika tansah langgêng ing salami-laminipun, dados saening lêlabêtan, punika tanpa ical ucapipun, sanadyan namung kantun tilas, tiyang tansah ngèngêti tuwin nuwèni, lan ingkang makatên wau sanadyan ing sabrèbètan araos gugon tuhon, nanging lugunipun botên, yêktosipun namung jalaran saking angèngêti bilih tabêting kautamèn punika tansah lumèngkèt.