nganti awan, meksa ora ana sing tiba. Gajah krungu kandhane Kancil najur melu lungguh kao omong-omongan. Nyritakake werna-werna, nganti Kancil nemu akale. Kato nyawang Gajah, wiwit sak sikil nganti mandhuwu rtejane tlalane sing ora tau mandheg obah terus. Panemune pancen Kancil ora bisa menek wot klapa, nanging gajah sing mesthine bisa ngranggeh nganggot tlale lha kok mung meneng wae. Mula banjur kandha: “Jah, Gajah, apa tlalemu kuwe kena dianggo njupuk barang?”, pitakone Kancil. “O, talleku iki ta, bisa banget, gunane tlale iki bisa kanggo njupuk pangan, kanggo nyawatake barang lan kena kanggo njupuk banyu ngombe!”, wangsulane Gajah sajak ora ngerti karepe Kancil. “o, ngono ta, nanging aku durung tau weurh anggonmu jupuk lan nyawatake barang lan anggonmu ngombe”, Kacil nerusake pitakone. “we, lha Kancil bodho, ngono wae ora percaya lan njaluk buktine!” Kandhane Gajah lan takon marang Kancil: “ cil, apa kowe njaluk dibuktekke ampuhe tlaleku iki? Yen pancen ngono, apa karepmu!” Krungu kandhane Gajah mangkono, Kancil mikir, banjur mangsuli: “Jah, yen ngono coba jupuken klapa ing dhuwu rkuwi banjur sawatna sing adoh, yen bisa tenan aku lagi ngandel!”,