Kanggo ing pawiyatan utawa ing sekolahan, guru basa lan sastra Jawa mujudake “ujung tombak” lan” ujung tombok” tumrap lumaksana lan pangleksanane apresiasi sastra Jawa. Tegese, ya ing astane para guru lan sastrawan Jawa iki, apresiasi sastra Jawa gumantung; bakal urip mukti utawa mati. Guru basa lan sastra Jawa kang amumpuni, ora bakal kekurangan akal supaya para siswa dhemen lan gandrung marang sastra Jawa. Mbuh merga anggone pinter nembang utawa macapatan, mbuh merga pinter ndongeng, gamben nenulis geguritan, utawa cerkak, gandhes luwes dadi panata adicara, pinter crita lan njlentrehake sawernaning karya sastra, lan sapanunggalane.