Sagung kawajiban kula, dhatêng kadang warga, ingkang sampun kadhawuhakên dening para sêpuh kula, saha dêdana tuwin sêsaji dhatêng para dewa, sarta para pitri, utawi rêratêng kangge sêsaji, tuwin sêgah tamu, kuwajiban angaji-aji dhatêng ingkang pantês kaaji-aji, utawi kawajiban sanès-sanèsipun, ingkang kula sampun mangrêtos, sadaya têmtu kula têtêpi, nadyan siyang punapa dalu, botên wontên ingkang kula lirwakakên. Sasampunipun rampung anggèn kula nêtêpi dhawuh kanthi susilaning patrap, kula lajêng ngladosi laki kula kalihan alusing tanduk, wontên panganggêp kula, guru laki kula kadi sawêr mandi ingkang nêsu, dados sangêt mutawatosi, pramila kêdah tansah ngatos-atos. Pangintên kula lampah ingkang kula aturakên sadaya wau, têtêping kautamènipun pawèstri dhatêng priyanipun. Tiyang jalêr punika guruning semahipun, inggih pangayoman sajati tumrap semahipun, dados botên wontên pangayoman ingkang agêngipun kados priyanipun. Awit saking punika mila sampun ngantos wontên