lintang-lintang ing langit, samirana midit ambêkta gandaning sêkar ing patamanan, sang prabu akalihan sang rêtna wungu sare lajêng akanthèn asta midêr-midêr ing patamanan, sang prabu mêthik sêkar taluki lajêng cinundhukakên dhatêng ingkang rayi sarwi angandika: yayi bêcik nuli kondur marang praja, kêtêmu bok ayunira sakarone, sira dadi pamungkasing soriningsun, aturipun sang putri: nuwun inggih sandika. Sang pandhita sawêg tumêdhak saking ing