mitranipun Ki Tanujaya. Botên kacariyosakên wontênipun ing margi, sarêng sampun dumugi padhusunan sacêlaking kitha Madiun, lajêng wiwit angangin-angin dhatêng tiyang langkung bokmanawi wontên ingkang sampun sumêrêp utawi sarawungan tiyang nama Ki Tanujaya, ambêkta anak jalêr taksih jaka alit, manawi wontên ingkang sampun sumêrêp, pamanggènipun wontên pundi, sadaya ingkang dipun pitakèni sami amangsuli dèrèng nate sumêrêp, utawi botên sumêrêp, Kramaleya lajêng andumugèkakên lampahipun, sarêng sampun andungkap dumugi sacêlaking kitha, kados namung kirang lampahan saonjotan, sumêrêp sêndhang toyanipun bêning anyarong, sami dipun angge adus dening tiyang kathah, ciptaning manahipun kapengin badhe adus sakêdhap, supados sêgêr awakipun, ananging pakèwêd dene ingkang sami adus wau namung tiyang èstri sadaya, amila lajêng katêksa angêntosi sarampungipun, sarêng ingkang sami adus wau sampun sami mêntas, Kramaleya lajêng anyêlak dhatêng sêndhang, sawêg badhe cucul lajêng kanggêg, dening manahipun lajêng mangu-mangu botên kantênan ingkang dipun raosakên, wasana lajêng botên saèstu adus, nanging namung sukunipun kemawon kalih pisan sami dipun êkum ing toya kangge jampi sayah alinggih sela cêmêng, awakipun kasèndhèkakên ing uwit gayam, pangêkuming sukunipun saya [sa...]