Bapa babuning kawula enggal cancut tumandang ing damêl, ngwontênakên sanjata pitulung sarana ngwontênakên panyadean uwos (rijstdistributie). Nanging sarêng sampun sirêp, luwar saking bêbaya pacêklik, ing gudhang-gudhang nagari taksih kathah sadhiyanipun uwos, ngantos tirahanipun wau kaliyêrakên dhatêng sudagar partikulir. Lêlampahan wau amracihnani sangêt, botên namung saking kawula kêkirangan têdha ing sawatawis, nanging ing ngriku sajatosipun kawula abên ajêng kalihan para sudagar, ingkang lêbda dhatêng lampah-lampahing panggêsangan, ingkang sêdyanipun namung murih sagêd angsal bêbathèn agêng. Ing sadèrèngipun wontên panyadean uwos nagari, para hartawan sampun sami sagêd pasang gêlar, sarana numbasi pantunipun têtiyang tani, ingkang lajêng kasimpên wontên ing gudhang, têmbe wingkingipun badhe kasade mawi rêrêgèn ingkang langkung saking ngêkat.