lan proses industri sing luwih effisien. Ing sawijining nagara kanthi kawicaksanan lingkungan sing ketat, ékonominé bisa terus tuwuh senadyan werna-werna polusi wis dikurangi. Ananging mbatesi emisi karbon dioksida kabukti angèl dilakoni. Minangka conto, Walanda, nagara industrialis gedhé sing uga pelopor lingkungan, wis kasil ngatasi werna-werna polusi nanging gagal kanggo nggayuh target jroning ngurangi produksi karbon dioksida. Sawisé taun 1997, para perwakilan saka penandatangan Protokol Kyoto bertemu secara reguler kanggo negoisasii isu-isu sing durung rampung kaya paugeran, metode lan pinalti sing wajib diterapaké ing saben nagara kanggo ngerèm emisi gas omah kaca. Para negoisator ngrancang sistem yèn sawijining nagara sing nduwèni program ngresiki hawa sing sukses bisa njupuk kauntungan kanthi ngedol hak polusi sing ora digunakan menyang nagara liya. Sistem iki diarani perdagangan karbon. Minangka conto, nagara sing angèl ningkataké kasilé, kayadéné Walanda, bisa tuku krèdhit polusi ing pasar, sing bisa dituku kanthi béya sing luwih murah. Rusia, minangka nagara sing éntuk kauntungan yèn sistem iki ditrapakaké. Ing taun 1990, ékonomi Rusia payah banget lan emisi gas omah kacané dhuwur banget. Amarga sabanjuré Rusia kasil motong emisiné luwih saka 5 persèn sangisoré tingkat 1990, Rusia ana ing posisi kanggo ngedol krèdhit emisi menyang nagara-nagara industri liyané, utamané sing ana ing Uni Éropah.