Petruk : Wiyah, wong dimaru, kok diêlih dimangro, apa kowe rumasa anjinangke abang, kathik ngêlih-êlih jênêng barang. Ora, Kang Garèng, anggonku ngandharake kaya ing ngarêp mau, aku mung arêp nuduhake, nèk pancèn iya bênêr kêkumpulane bôngsa Walônda kuwi sajak kepre, tanpa nganggo subasita, nanging mungguh sanyatane iya nganggo diwatêsi. Tumrap bôngsa Walônda sing pancèn pangajaran utawa priyayi, apa kok kira uga dianggêp bêcik: tayuban rangkul (dhangsah) sing plênêt-plênêtan nganti ora mêpakat kae, utawa lanang wadon sing dudu akrabe lêlungan nganti ora nganggo angon môngsa, apa manèh abuk-abukan, kuwi iya dianggêp panggawe sing asor bangêt. Mulane, Kang Garèng, sanadyan bôngsa Walônda kuwi kalêbu bôngsa sing luhur drajate, nanging kowe kudu bisa ambedakake kaanane Walônda priyayi karo Walônda... obral. Wis, tak banjurne mungguh sing diarani tatakramane solah tingkah.