neneman Jêpang ingkang ngantos purun ngurbanakên badanipun punika botên sanès kajawi gadhah pamanggih bilih pêjah labuh praja punika pêjah ingkang minulya. Miturut kawruh kadhoktêran dayanipun tiyang sêpuh dhatêng lare punika satêmênipun sampun wiwit nalika lare wau taksih wontên guwagarbaning ibunipun, dados lêlampahanipun tiyang sêpuh punika saèstu inggih andayani dhatêng bayi ingkang badhe kalairakên, awit saking punika sadèrèngipun pikiran tumangkar dhatêng lare wau ing ngriku lare sagêda sampun kadayan dhêdhasar ingkang utami, amila manawi ingkang sêpuh upaminipun sakitên punika inggih badhe tumus dhatêng lare wau, punapa malih manawi ibunipun gadhah sakit nratap (maras) punika lare inggih sagêd kadayan ugi, kala taksih alitipun sagêd ugi tumusan wau kandhêg dèrèng katingal, ananging mangke ugi wontên kawontênan ingkang sagêd anjalari kagèting manah têmtu badhe lajêng numusi, awit saking punika para ibu ing tanah Indhu anggènipun anggulawênthah lare inggih kikrik sangêt, sarta mawi wêwaton ingkang andayani supados ing têmbe lare wau sampun ngantos kagetan lan sakitên. Ing sêrat anggitanipun Mokêrji nyariyosakên, panggulawênthahing ibunipun dhatêng sadhèrèkipun, katêrangakên caranipun ngicalakên was sumêlanging manah sarana pangèsthi ingkang botên sagêd kasupèn. Ing satunggiling dintên sadhèrèkipun jalêr Mokêrji punika badhe dipun cakot.[...]Naskah tidak terbaca. Wusana sadèrèngipun ngantos kacakot, sawêr wau sagêd pinêjahan, [pinêjaha...]