Wusana angsal-angsalaning pamanggih kados botên wontên pakèwêdipun, saupami nagari kaparêng anampèni paos saking para kawula awujud wulu pawêdalipun anggèning sami têtanèn, kados ta ingkang awarni uwos, palawija lan sapanunggilanipun. Lah badhe kadospundi tumindak tuwin tatananipun, mbokmanawi langkung prayogi nagari lajêng ngawontênakên gudhang-gudhang kangge wadhahing wulu pamêdal saking para kawula tani, gêgêntosing paosipun wau.