Danurêja sarêng midhangêt pamêcanipun Ki Sèh Wanawasa, sangêt ngêrês ing panggalihipun, lajêng tumungkul sarwi waspanipun akêkotos, nanging lajêng angèsthi pêpuntoning tekad, têmah narimah sumarah Ingkang Murbèng Titah, wusana ngandika dhatêng Ki Mataun: Wiwit samêngko aku mèlu ngêpèk wong tuwa marang Ki Sèh Wanawasa, mulane sabên garêbêg jakên milu seba marang ing Kartasura. Aturipun Ki Mataun inggih sandika, sarta lajêng sami kalilan mantuk.