Tiyang ngolah gadhung punika kenging kaewokakên sanès padamêlan ingkang gampil, awit kêdah ngangge dhêdhasar manah sabar tuwin talatos. Inggih punika makatên: gadhung sasampunipun kadhudhuk saking uwit, lajêng dipun oncèki ingkang ngantos rêsik kulitipun, manawi sampun lajêng karajang ingkang tipis-tipis watawis sami kalihan arta benggol, dene agêngipun manut agênging gadhung ingkang karajang. Rajangan gadhung wau lajêng dipun awoni satungal-satunggal ingkang waradin. Kasarêng kathah kados tiyang ngurab-uraban ugi kenging, nanging adatipun lajêng kathah ingkang sami tugêl, amargi gadhung ingkang taksih wontên yiyidipun punika rênyah sangêt. Anggèning ngawoni kêdah ngangge awuning kajêng sampun ngangge awu latu arêng, makatên ugi kêdah ingkang sampun asrêp, amargi manawi ngangge awu angêt dadosipun lajêng cemêng. Rajangan ingkang sampun dipun awoni wau, ugi satunggal-satunggal dipun wadhahi rinjing utawi wadhah ingkang wontên bolonganipun pating crumplêng, anggènipun madhahi kêdah dipun tata tumpuk-tumpuk sarta kaangkah sampun ngantos mêndhak mêndhukul, wadhah wau ing sadèrèngipun, ing ngandhap dipun dhasari godhong dhadhap srêp utawi tawa, sawatawis lêmbar, makatên ugi panatanipun, sabên kandêling tumpukan sampun watawis satêngah kaki, lajêng dipun dèkèki godhong tawa malih, makatên ngantos sarampungipun. Dene gunanipun godhong tawa wau inggih punika kangge nawa wisaning gadhung ingkang ngêndêmi.