Sêsorahipun wontên ing radhio ingkang kawitan, nglairakên gôntha-ganthaning lampahipun, ingkang tumuju dhatêng tata têntrêming manungsa sadaya, sarta anggênahakên yèn lampah trajangipun namung badhe andumugèkakên jangkahipun swarga I.S. Pius XI, sanajana kathah praja ingkang badhe mêmalangi tuwin makèwêdi. Ing sawênèhing praja tanah Eropah tuwin ing Asiah, wontên ingkang anggêgêgi pamanggih adhêdhasar badhe gêsang piyambak, ambrêgundung mastani yèn katêntrêmaning jagat punika sagêdipun maujud namung dipun sranani ing mriyêm tuwin bom. Praja-praja wau inggih gadhah antêp andewa dhatêng praja, liripun ingkang Maha Kuwaos sangêt punika nomêr satunggal praja, sarta inggih angugêmi yèn agênging lêngên punika ngungkuli wêwênang, cêkak aosipun ingkang nomêr satunggal namung: panguwaos ingkang dhêdhasar agênging lêngên. Dene tata têntrêm ingkang dados pandênganipun I.S. Pius XII, tata raharjaning manungsa sadaya, tata têntrêming jagat, ingkang adhêdhasar sarta sarana kaadilan ingkang sajati, kados ingkang kasarira ing sipating Pangeran.