2. Bab lampahing pasugatan, anggèr Petruk piyambak sampun angakêni, bilih wontên lan lumadosipun pasugatan tansah lumintu (ngêndikanipun anggèr: sadhela-sadhela sugatane mubêng nganti pirang-pirang rambahan), ing ngriki têtela, bilih pasugatan botên kirang. Dene anggèr piyambak ngantos kapintên, malah têmtunipun wontên malih ingkang ugi kapintên, punika kula piyambak ngrumaosi lêpat sabab kirang titi paniti kula. Saya ingkang kapintên kok anggèr Petruk, nalôngsa kula saya sangêt, awit kajawi anggèr karaya-raya saking Bêtawi sowan ing Kêbumèn, punika wêwah-wêwah ingkang dados kêpala plados punika, kula. Nanging kadospundi malih, jêr barang sampun kêlajêng, kangge pèngêt benjing malih. Sawangsulipun murih sagêda mêwahi sêsêrêpanipun para ingkang dèrèng sumêrêp. Miturut pangalaman, wontên ing resèpsi (kula sampun kaping-kaping andhèrèk resèpsi ing kabupatèn pundi-pundi, karesidhenan sawatawis. Malah sampun nate sêpisan ngadhêp, resèpsi Kangjêng Tuwan Bêsar G.G. ing taun 1933, wontên ing dalêm karesidhenan Magêlang. Wontên ing resèpsi wau lampahing pasugatan, inggih namung kaidêrakên dening palados, para tamu lajêng sami mundhuti piyambak-piyambak, ingkang dèrèng inggih