Rasul Paulus ing waosan kita mulangaken bab katresnan. Katresnan punika ingkah kedah ndhasari sadaya tumindak kita tuwin ing sadaya kawontena gesang kita ing wedal punika. Katresnan ingkang dipun wulangaken Paulus, sanes katresnan ingkang lamis. Katresnan ingkang boten lamis punika tansah nebihi bab ingkang boten leres, ananging nindakaken ingkang leres. Nebih saking bab ingkang boten leres punika boten kanti nebihi tiyangipun ingkang tumindak boten leres. Tumindakipun ingkang kita sengiti, nanging manungsanipun kedah kita tresnani. Bab punika cetha ing ayat salajengipun, bilih kita kedah nresnani kanti boten mbedakaken setunggal lan setunggalipun. Kita tresna boten namung dhateng tiyang ingkang sae, nanging ugi dhateng tiyang ingkang “boten sae“ dhateng tiyang wengis kita malah dipun-wulang supados mberkahi sanes malah supata. ( ayat 14 )