mantri sêpuh ingkang matur prasaja, ngunjukakên punapa wontêning lêlampahan. Sang prabu botên katingal duka ing panggalih, nanging sarèhing pangandikanipun, bilih ingkang putra, ing sarèhning cêtha ing kalêpatanipun, kêdah kapatrapan paukuman, inggih punika kapêjahan, kadosdene anggènipun sampun amêjahi pêdhèt wau.