Yen ana wong sing duwe pepengin urip kang suwe [atusan tahun], wong mau kudu ngupaya nganggo ilmu kamoksan. Lha kasile apa? Dawa umur nanging ora bisa semrambah urip bebarengan kanthi nglegena. Ora bisa dideleng kasatmata. Ora bisa dipotret. Lha, badan wadge wis oran kaya lumrahe manungsa biasa. Lha, yen miturut Siti Jenar, wong urip iku kudu wani mati. Dudu kepek-sa mati sing kaya umume wong urip iki. Wong urip kudu golek kawruh supaya bisa mati miturat karsane dhewe. Dudu mati amarga dijalari sabab-sabab sing andadekake pati. [Wah...., iki angele ram]. Mati amarga karsane dhewe. Sahingga wong mau bisa ngulihake apa-apa kang disilih ing sajroning urip iki, yaiku badan wadag lan nyawa.