Nitik saking nami tuwin abên-abênanipun, plitur punika têrang asli pamanggihipun tiyang bôngsa Eropah, nanging tumrap ing tanah Jawi ngriki kanggenipun sampun limrah kasumêrêpan, ngantos tiyang ingkang têbih kitha pisan, tiyang dhusun-dhusun, ugi sampun sawatawis kathah ingkang ambêtahakên, inggih punika kangge mulas barang dandosan kados ta: meja, kursi, lêmari sapanunggilanipun, pakangsalipun dados katingal sae, sumêblak, gilap lan sanès-sanèsipun. Awit saking punika bilih badhe riyadi, gadhah damêlan sapanunggilanipun, supados dandosanipun katingal mubyar. Asring mrêlokakên dipun plitur, nanging kathah-kathahipun pêpulasipun namung dipun tumpangakên kemawon, dandosan wau ing sawatawis dintên pancèn inggih lajêng katingal sae, nanging garapan makatên punika groboh, botên awèt, botên sagêd tuwuk anggènipun nyawang, sabab ing sawatawis dintên kemawon sampun pulih asal, dados ragi kapitunan. Rèhning kathah-kathahipun botên sagêd nandangi piyambak, dados lajêng kengkenan dhatêng tukang plitur idêran, sampun têmtu kemawon kirang sae garapanipun, tiyang trimah bêrahan sakêdhik. Ingkang nyênêngakên punika inggih garapanipun tukang mèbêl, nanging wragadipun ragi kathah, dados dhawah awis. Punapa wontên rekanipun sanès ingkang mirah nanging sagêd nyênêngakên manah. Wontên malih, inggih punika namung abôndha purun uthak-uthik piyambak lan nyumêrêpi wados-wadosipun panggarap. Ing ngandhap badhe kula criyosakên ambokmanawi wontên ingkang krêsa anggatosakên, manpangatipun wontên, langkung-langkung tumrap ingkang kirang ombèr, wêdaling arta sagêd irit, punika wigatos tumrap tiyang nyêpêng balegriya.