6. Lare punika sampun sok dipun mirêngi têtêmbungan kasar utawi saru, kados ta: pêpisuh, sasaminipun. Dados manawi tiyang sêpuh badhe wicantên mawi kapêksa ngêdalakên têtêmbungan kasar utawi saru wau, utawi mêmisuh sasaminipun, kados ta srêngên dhatêng tiyang, utawi pinuju gêgujêngan, kajagia sampun ngantos kapirêng ing lare, awit manawi ngantos kapirêng, prasasat mulang dhatêng lare wau. Rèhning kêpirêng têmbung kados ingkang kasêbut ing nginggil, punika lajêng sok dipun angge sêkar lambe, têgêsipun: sabên cêcariyosan inggih kajarag dipun êmori têmbung kasar wau, misuh sapanunggilanipun lajêng katêmbungakên, saebah krêntêgipun kanthi ngêdalakên têmbung saru. Dumugining sêpuh ingkang makatên punika inggih botên ical, wêkasan lajêng dipun gêthingi ing tiyang.