Satemené titikané tembung iku ora dumunung ana ing cacahé wandane. Ana tembung kang mung adhapur sawanda, upamané "dom, bam, suh, lan, ta, ya, sing, wah," ananging ana anasiring basa kang wis dhapur rong wanda durung bisa diarani tembung, kaya ta "-ipun, -ana, -aké, dom, bom, suh," Ian sapituruté iku diarani tembung jalaran wis awujud rimbagan utawa pasatuaning basa kang cilik dhéwé kang wis diucapaké minangka anasir sing bébas, mardika, ora kaiket déning anasir liyané. Sanajan wis adhapur ngrong wanda, "-ipun, -ana, -ake" durung bisa diarani sawijining tembung jalaran durung bisa diucapaké minangka anasir sing bébas. Panganggoné anasir-anasir iki mesthi diwuwuhaké marang anasir dhasar utawa linggané Ian banjur diarani anasir wuwuhan, upamané ing tembung "bukunipun, seratipun, jupukana, cedhakana, nulisaké, nemokaké". Anasir kang diwuwuhaké ing saburiné anasir dhasar utawa linggané kaya mangkono iku diarani panambang.