Petruk : Pancèn mula iya mangkono, prêlune supaya bisa ngènthèngake priyayine, awit lurah sing pintêr kuwi apa dhawuhe priyayine mêsthi banjur bisa nyandhak bae, sauwise, iya kaya uniku ing ngarêp, bisa banjur ngêcakake apa dhawuhe priyayi mau ana ing desane. Hla, saiki sing bisa ngira-ira, sarta sing bisa andumuk wong sing pintêr utawa ora kanggo dadi lurah, kuwi têmtune iya priyayi, awit wong desa dhewe wis bola-bali tak omongake, umume padha kurang kawruhe, dadi têmtune iya ora bisa ngira-ira utawa manèh ngarani wong sing pintêr lan sing bisa nindakake kuwajibaning lurah. Ing sarèhning sabênêre sing padha ambutuhake lurah kuwi golongan loro pisan, iya priyyai, iya wong desa, mulane nèk saka panêmuku karo pisan iya kudu padha anduwèni wawênang milih kabèh, dene pranatane mangkene: ing sarèhning priyayi sing bisa ngira-ira, apa wong pintêr utawa orane dadi lurah, sing diwajibake milih kandhidhat lurah kudu priyayi, pira kandhidhate kuwi ora bisa ngarani, mung gumantung saka gêdhening desane, wis mêsthi bae saya gêdhe desane, iya saya akèh kandhidhate. Nanging pamilihing kandhidhat-kandhidhat mau, iya kudu kanthi cocoging wong-wong desa. Hla, sabanjure sing anêtêpake dadine lurah, kuwi iya wong desa dhewe sarana pilihan kaya sing uwis-uwis.