hake manungsa. Tugasku kuliah, ngudi ngelmu kanggo masa depan. Aku ora kena patah hati, apa maneh ulang semangat mung merga ngerti Arif wis duwe pacar. Arif meneng tangan kenceng gengem drajiku. Aku dadi rada glagepan. Sore iku awkamu ninggalke aku. Telung wulan wis kwlakon. Saka kadohan awakmu ngundhang aku. Katon cahya sumunar. Embuh amarga apa. Ajku isih ngganggo klambi ireng putih nembe bubaran pembekalan KKL. Tanganmu nyender ing pundhakku, karo mesem. Tanganmu gawa kalung mutiara kang endah. Ko gengemake ing drajiku. “ Sesuk aku budal KKN” pamitku. Awakmu manthuk. Nuli gandheng aku lunga saka pojok Milo.Ing jerone bathin kepengen aku kandha, aja diculke tanganku. Lan aku uga kepengen melu awakmu. Arif guyu. Tangane narik kudungku. “He, gunung Es, lingaa kanthi atimantep. Dadia wanita kang ngerti tanggung jawab, marang tugas,agama lan wong tua. “ Arif gengem drajiku. Ajku malah guyu ngakak sajak lucu nyawang ahli fisika kaya deweke dadi melankolis. “Ra kana sing lucu, aku uga arep pamit.” Tembungmu karo nyerahake layang panggilan kontrak kerja Pertamina ing Banggka Belitung. Mataku dadi teles. Embuh banyu saka ngendi iku. “ Mbesuk aku ora bisa maneh jaga awakmu, yen bali sore ing milo kene. Aku kudu mangkat, merga iku kabeh pangangene mahasiswa Teknik. Kewajiban melu bangun Negara Jaremu. “ Ujarmu maneh, aku mung meneng. Aku wanita jawa kudu bisa tut wuri marang pria, apa maneh pria utama kang duwe orestasi becik kaya Arif. Awaku dadi tanpa daya, Sore iku Wayah Sumurup Sore awakmu ninggalke aku.Siji kang dak eling saka ujarmu”Tresna ing saktlerap mata, kapisan ketemu iku ana Ras. Wong lanang aja digebyah uyah, asin kabeh. Aku Arif kayunyun marang Sliramu.” Aku mung nangis, Katone bener Rif Sliramu sijine pria kang beda. Kabeh wis ilang dadi peteng repet-repet kayah srengenge kang angslup ing wayah sumurup sore ing Milo.