Manawi tiningalan saking kawruh kasusastran, sêrat Mahabarata punika isi ajèn-ajèn ingkang agêng sangêt. Satunggal-tunggaling bôngsa punika tamtu sami gadhah sêrat, pintên-pintên bôngsa ingkang sangêt angluhurakên, ugi pintên-pintên bôngsa ingkang ngrèmèhakên dhatêng sêratipun wau. Kathah bôngsa ingkang darbe sêrat mawi sinawung lêlagon, cariyosing babad, dongengan, kawruh kasuksman tuwin agami, ingkang adamêl tuwuh-tuwuhing raos pangaji-ajinipun tiyang, punika ingkang kathah saking kawruh kasusastranipun, manawi wontên bôngsa darbe sêrat-sêrat ingkang migunani, bôngsa wau lajêng kaanggêp luhur dening bôngsa sanès, nanging manawi botên gadhah sêrat ingkang luhur-luhur, bôngsa wau tamtu kaanggêp asor, môngka botên wontên bôngsa ingkang sugihipun sêrat luhur kados bôngsa Hindhu.