tuwuhipun saking ing pikiran kados pikiran dhemokrasi-libêral, ingkang botên mangrêtos dhatêng lampah-lampahipun paprentahan fascist. Bab punika kenging kula têrangakên ngantos gamblang, paprentahan fascist punika samangsa sampun nusuh sarta gadhah wadyabala sêntosa tuwin gadhah pulisi-pulisi sandi, ingriku sampun botên sagêd wontên kraman agêng-agêngan. Ing Polen tuwin ing Cechoslowakie ugi wontên kraman tuwin pambalela, nanging namung alit-alitan. Malah inggih wontên Ian kathah têtiyang ingkang sami nindakakên rêrêsah. Ananging, rèhning salêbêtipun Jerman pêpêrangan punika botên wontên ingkang wani narung-bingung ngrêbat kamardikanipun, makatên ugi ing salêbêtipusalêbêtipun. Italie karibêtan punika têtiyang Lybie botên purun nrambul damêl kraman, punika kenging kangge cihna bukti ingkang langkung mêlok tinimbang cênthangan-cênthangan ingkang kula aturakên ingajang,ingajêng. inggih punika, bilih dalasan tiyang ingkang kêndêl-kêndêl pisan mêksa kenging dipun bungkêm mawi patrap daksiya. Mbalela badhe mêngsah patrap daksiya wau botên badhe kêlampahan, jalaran ingkang kiyat-kiyat dipun brastha rumiyin, ingkang kirang kiyat lajêng nrimah ngawon, dene ingkang ringkih lajêng têlas manahipun.