suka dedana marang kawula kaya kang ditindakake dening Lesmana Mandrakumara, putra Nata Hastina. Rikala iring-iringan kreta kang kebak rajabrana ngambah bulak dawa, Lesmana mlolo kamitenggengen sumurup kasulistyane wanodya kang ngadeg ing sapinggiring dalan sepi. Lesmana mudhun amrepegi sarta banjur ngulungake mas picis satompo munjung. Weruh wanodya iku nolak paweweh, Harya Sangkuni nututi mudhun, nuli muwus," Iki rejekimu, nDhuk. Tampanana. Iki kabegjanmu dene kowe keparingan luwih akeh. Kowe sapa jenengmu lan ngendi omahmu?" "Kula Srimuhani, saking Sampang-Buntalan, Kyai." "His, ra tau ngulang ngaji kok mbokundang Kyai. Undangen wae Oom. Iki bapa pamanku, Sri," semaute Lesmana. "Kowe ra perlu wedi. Iki dudu kredhit, nDhuk ,nanging mligi bantuwan. Bantuwan kesejahteraan, ngono. Bantuwan saka kraton kanggo ngentas bot-repote kawula. Lho, rak apik ta? Iki tegese, tata panguripane kawula banget digatekake," wuwuse Sangkuni mlengeh, katon saperangan untune kang ompong. "Menapa dana driyah menika mboten amargi kadereng wontenipun pamrih sinandi? Awit saenget kula, sampun dangu bebrayan alit rekaos gesangipun. Teka nembe sapunika wonten kawigatosan." "Lho, lho... Kosik, kosik..," semaute Sangkuni, Patih Hastina. "Kula mireng reraosing tiyang samargi-margi, dana driyah punika awit wontenipun lekas anggayuh wahyu. Dedana kados mekaten punika nami mboten tumus saking tulusing manah. Namung dhapur ulas-ulas krana wontenipun sedya. Menawi mekaten, sengara wahyu