ingkang manungsa sadarum sanadyan tinitah ingkang kanthi miskin ngatasing tyang gesang iku, darbe ya wisma lumrah wong. Nrakahi nganggep kubur, marga tan nunggal sukma sadarum tiyang waluya jroning swarga linuwih, langgeng ing nraka puniku, manggon mring siksa kang abot. Kaca 21: Pejah nunggal lan lampus kang gesang nunggal lan gesang iku, puniku tan kena ora pan wus mesthi, marmanipun mumpung durung, ingkang prayitna ing batos. Tiyang ingkang boten temen puniku boten temen ing sadayanipun.Gambuh: tyang tan temen ing kalbu, pracayanya mring Allah tan tuhu, myang piyandel mring gusti pan durung mesthi, trisnanya mring maha luhur, uga durung trusing batos. Tobatnya durung terus pangucapnya maksih sring gemblung, dadya pratanda ing batin durung yekti, kawistara ing pamuwus jroning tyas pan maksih goroh. Durung jrih mring tyang agung, durung trisna mring gusti susunu, tuhu tyang sucining tyas durung sayekti, rasa becik durung tuhu, myangka trisna durung yektos. Durung asil ing kalbu, rujun rukun durung nyata tuhu, tuwin sabar paramarta durung yekti, tan mrih laknat tulahipun durung tumemen ing batos. Sengsem malbeng swarga gung, kasengsemnya pandurung satuhu, tindak andhap asor pandurung sayekti, arsa mijil mring tekebur,