Sayêktosipun botên prêlu, malah-malah botên prayogi, upami lajêng ngêmungakên kapasrahan ing padamêlan kaamtênaran kemawon, langkung sae utawi malih langkung kathah pigunanipun, upami sagêd kaudi, murih para pribumi ingkang pangajaran wau sarana pikajêngan tuwin pikiranipun piyambak sagêd angajêngakên tanahipun piyambak ing bab kawontênanipun ekonomi, ing ngriku têtiyang wau sagêda anêmtokakên, bilih badhe angsal pambantu saking pamarentah tuwin para amtênaripun. Pêrgêrakan ingkang makatên punika manawi wiwitan tuwin pangurusipun kanthi pramana, saperangan agêng saking tênaganipun têtiyang, ingkang samangke, jalaran saking ala ngangguripun gadhah tindak sêdya ambalela, punika tamtu lajêng sagêd ewah saking kakiyataning tênaga murugi dhatêng padamêlan kangge umum, inggih punika satunggiling sarana utawi budidaya ingkang sae piyambak tumrap pamêpêring tindak ingkang makatên wau. Punapa malih lajêng badhe angêndhih dhatêng dayaning para propagandhis, tumrap têtiyang kathah, ingkang sami kêbrangas, jalaran saking botên sumêrêpipun, ngantos sami purun anindakakên lampah ingkang nasar, tuwin inggih badhe amangsulakên timbanganipun malih dhatêng golonganing têtiyang, ingkang jalaran saking pamanggihipun wontên ing pasrawunganing ngakathah saha saking kacêkapaning padamêlanipun, lajêng sami dados satrunipun bêbuyutan, tumraping sadaya niyat-niyat ingkang badhe angrisakakên praja.