aku lali yen kuwi dhuwit anakan sing kudu tak bayar saben Minggu. Adhuh, mas, dhuwitku entek kecurat-kecurut nganti aku ora bisa mbayar anakan. Cina kuwi bola-bali mara, ning aku wis ra iso setor. Wusana sawijining wengi, Cina kuwi teka nggawa wong loro, mas, bareng aku kandha yen ora bisa setor, langsung wae wonge kuwi dikon ngajar aku nganti lempe-lempe. Aku wis pasrah karo sing gawe urip, yen kepepete mati aku ya wis gelem. Wektu kuwi anak bojoku ngepasi tilik mbahe. Barang Cina kuwi ngerti aku wis ora bisa gemlawat, mas, aku njur ditinggal lunga. Karo bojoku aku ya mung