Senapati Ingalaga, sareng mireng ature Nyai Kidul, sakelangkung suka ing galihipun. Sarta gara-gara wau inggih sampun sirna. Utawi ulam ingkang sami pejah inggih sampun gesang malih. Nyai Kidul nyembah sarwi ngujiwati, lumampah kondur satengahing seganten. Senapati Ingalaga sanget kasmaranipun, lajeng anut wngking dhateng Nyai Kidul. Senopati lumampah sanginggiling toya kados ngambah dharatan. Sadhatengipun ing kedhaton seganten, lajeng sami pinarak ing katil mas sekalian, ingadhep para jim setan peri prayangan. Senapati Ingalaga eram ningali kedhatonipun Nyai Roro Kidul, nglangkungi sae. Woh-wohan saha sesekaranipun adi-adi sedaya, ing dharatan mboten wonten sesaminipun. Senopati wau anggenipun pinarak dhedhepelan kemawon lan Nyai Kidul, sarta tansah nyantosakaken ing galih, emot, yen dede jinis. Wondene Nyai Kidul inggih nempeni semonipun Senopati, sarta tansah ngujiwati. Senapati Ingalaga mesem. Sarwi ngandika dhumateng Nyai Roro Kidul, “Nimas, ingsun arep weruh ing pasareyanira, kaya apa rakite?” Nyai Kidul matur, “Sumangga, mboten wonten pekewedipun, kula darmi tengga, sampeyan ingkang kagungan”. Senapati astane lajeng dipunkanthi, kabekta lumebet dhateng ing