Manawi kalarasakên kalihan kamajêngan, sastra makatên ugi dados ancêr-ancêr titikaning kamajênganing bôngsa, kajênging kamajêngan, botên nyirnakakên kabudayaning bôngsa, nanging malah andandosi, têgêsipun, pundi ingkang kirang sampurna dipun sampurnakakên, ingkang kirang prigêl dipun prigêlakên, kenging mêndhêt saking kawontênaning sanès, namung dumunung wêwahan kemawon, pamanggihipun Radyapustaka, kabudayaning bôngsa ingkang botên adamêl pakèwêd dhatêng lampah sampurnaning gêsang, bilih dipun sirnakakên, ingkang kapitunan botên amung bôngsa ingkang gadhah kagunan wau, nanging ugi donya nama tumut kapitunan.