Ing nalika Dèwi Gangga anglairakên putra, bayi enggal binopong dening pramèswari lajêng binucal dhatêng lèpèn sarwi ngandika: tampanana nugraha kang tuwuh saka bêciking sêdyanira. Makatên ugi sarêng pêputra kaping kalih, kaping tiga, salajêngipun ngantos kaping pitu. Narendra ingkang sakalangkung mêmêlas wau sakalangkung singkêl ing panggalih, sarta rumaos sangsara, panjênênganipun botên rêna sangêt dhatêng tindaking garwanipun ingkang makatên wau, ewadene sang prabu botên kawiyos pangandikanipun, murih sampun ngantos katilar dening garwa. Kawuningana sarêng ambabar ingkang kaping wolu, kados ingkang sampun-sampun, bayi badhe pinondhong dening ibu sarwi mèsêm, nêdya binucal dhatêng lèpèn. Sang prabu anyêgati, kalihan pasêmon ingkang sakalangkung sêdhih, pangandikanipun: adhuh, adhuh, aja pinatenan,