[...napatining] wanara, ingkang sampun mêmitran kalayan Sang Rama, satunggaling awatara. Ing nalika wau sadhèrèk kêkalih punika sih- sinihan sarta Anoman anêdahakên margi ingkang kêdah dipun langkungi dening Bima, sarta lajêng musna. Bima anglajêngakên lampahipun, ngantos kapêntok ing lèpèn, wêkasan dumugi ing talaga ingkang sakalangkung kathah tunjungipun. Ananging sarêng Bima badhe amêthik sêkar, wontên sagêlênganingsagolonganing. raksasa ingkang anyêlaki sarwi cariyos, manawi talaga punika kagunganipun Bathara Kuwera, mila botên kenging tiyang mêthik sêkar bilih botên saking palilahipun, Bima botên kadugi nêdha dhatêng salah satunggaling manungsa, punapadene Bima lajêng nêdya nyêmplung dhatêng ing talaga wau. Para ingkang rumêksa narajang dhatêng Bima, tinadhahan ngantos maatus-atus raksasa ingkang pêjah dening gadanipun Wrêkudara, sisaning pêjah sami lumajêng nyuwun pitulunganipun Bathara Kuwera. Nanging Bathara Kuwera gumujêng sarta Bima pinarêngakên angundhuh sadaya bilih saking panêdhanipun Dèwi Krêsna. Sawangsulipun Bima, Yudhisthira tuwin ari kêkalih, punapadene Dèwi Krêsna lajêng kagendhong dening Gathutkaca, inggih raksasa putranipun Bima, napak jumantara kabêkta dhatêng sukuning rêdi Gadamadana, ing ngriku sakalangkung anêngsêmakên, mila lajêng sami