Dhuwuring gunung isih ana sing ngungkuli. Atose watu ugo ana sing luweg atos meneh. Umpamane atosing balung, wulete kulit, genah during apa-apane ditandhing atosing wesi lan wuleting tembaga. Wis bola-bali Panembahan Senapati ngelikake Raden Rangga, ora becik unggul-unggulan kasekten. Ora wurung bisa nuwuhake serik lan peperangan. Dhasar Raden Rangga priyayine sekti, mula yen ana tetandhingan kasekten senenge ora jamak. Marga sekti iku suwe-suwe sok kethukulan sikap sengkiling. “Rangga, anakku, bocah sigit. Rama ora maido marang kaprawiranmu. Nanging luputing luput nggonmu dolanan kadigdayan kuwi bakal mbebayani. Wurung tan wurung bisa nuwuhake peperangan.” Raden Rangga ndingkluk, mung wangsulan lirih. “Nanging Adipati Benawa menika saget ugi mangke dados mata pitaning Kanjeng Sultan Hadiwijaya. Mila tinimbang ngaping kalihi, inggih kulo ayoni kemawon. Piyambakipun nglumpruk, smabat sebut. Ingkang damel seriki manah menika, Adipati Benawa satengahipun ndakwa kanjeng rama badhe ngrabasa dhateng Pajang. Ah…” Panembahan Senapati muggel gunem. “Cukup!!” Panembahan Senapati wis ngerti watake Raden Rangga. Senenge pancen adu kasekten. Mula nedya dicoba. “Wis, timbang mengko gawe korbaning wong liya, coba iki drijine rama petekana. Cikleken jajal yen nyata atos tenan”. Atine Raden Rangga tambah kempropok. Batine perang, umpama bisa nugel drijine Panembahan Senapati, geneya tega marang ramane dhewe? Nanging yen ora saguh, jenenge satriya sing