pramanakna uripmu, mesti terang padang kaeksi, kaananing pralaya, tumraping sirestu, yen arsa wruh maring gesang, marsudia kang pana marang si lalis, lulutna neng pangrasa.21. Dadya ceta kabeh wong puniki, pasti pada wus nate palastra, duk urung linairake, aneng ngendi dunungmu, lamun sira durung linair, ana ing alam donya, ya durung kinandut, mula pada mangretiya, kang kadyeku jatine sireku maksih, aneng alaming laya.22. Ana maneh kang winasis ngilmi, ahli laku ngulah kebatinan, dasar wus akeh umure, kaloka sugih kawruh, pra tetongga ing kanan kering, wus anganggep wong tuwa, lir wiku satuhu, wuwuse