Bilih cara sarta pamilihipun pênganggèn utawi pêngagêman punika wontên sêsambêtan kalihan tatakrama lan kasusilan, ambokmanawi para sampat ing budaya Jawi sampun botên badhe kêkilapan. Amargi, kados pênggalih dalêm Ingkang Sinuhun Kangjêng Susuhunan Pakubuwana IX katêrangakên ing ngajêng wau, "nyandhang nganggo dadya sarana amêmangun watak jaba jêro", punika mapan rapêt sangêt sêsambêtanipun kalihan tatakrama. Pramila badhe wontên pedahipun, manawi ing riki katêrangakên kadospundi caranipun mastani jumbuhing ngêtrapakên pangagêman kalihan tatakrami wau. Amung ingkang sadèrèngipun prêlu dipun wuningani punika, bilih sajatosipun tatakrama punika sumèlèhipun wontên ing "pangucap utawi pangandikan". Dene kasusilan wontên ing "solah-tingkah utawi patrap". Manawi kalih-kalihipun sampun sagêd kasarira, sayêkti badhe kêtawis mênggah ingkang dipun wastani priyantun ingkang jangkêp tatakrama lan kasusilanipun. Sabab titikanipun wontên ing polatan, wicara, solah bawa, saradan lan patrap.