Sang Wiku :Dhek mau wus ingsun terangake, sadurunge Panjenengane tumedhak ing karaton antara kono, wus ana jiwa kang urip. Dene sarirane jiwa kang urip ana ing kono iku diarani ‘Andaru’; iku iya isih arupa cahya, nanging akeh banget bedane karo pulung, luwih maneh karo wahyu. Ewa samono Panjenengane kepeksa kumpul lan jiwa kang ana ing kono, nanging iya tansah ora bisa mathuk, jalaran beda kaananing sarirane. Amarga saka kang mangkono iku, suwe-suwe banjur katedhakan samburate Guruning Ngadadi. Ana ing kono banjur dadi aling-alinge Panjenengane, lan jiwa kang asarira andaru mau. Wates iku diarani ‘Kalarat Suci’. Mulane aran mangkono, amarga tekane samburat iku banjur nyelani; samburate mau bisa ngaling-alingi Panjenengane karo jiwa kang anha ing kono, sarta kang isih murni saka kang Maha Suci. Dadi sakehing jiwa kang ana ing kono iku mau ora bisa magepokan karo Panjenengane. Jalaran saka rosaning kalarat mau kongsi ora ana kang bisa mengkang, kajaba mung kang ‘Jumeneng Suci Pribadi’ bae.