puwasa, nanging gawene isih mêmisuh, gêlêm mangan bandhaning liyan kang ora khalal, ngilèkake gêtih lan anggêbug wong kang dudu bênêre, ing têmbe sapira kabêcikane mau bakal kanggo nyauri marang wong kang dikaniaya, manawa wis êntèk kabêcikane, môngka dosane mau durung pundhat, iku kaluputane wong-wong kang padha dikaniaya mau bakal katemplokake marang kang nganiaya. Tumuli kacêmplungake ing pasiksan. Dene kadis utawi ayat-ayat Kuran ingkang sami andhawuhakên bab punika, kathah, botên prêlu kula andharakên sadaya, mangke mindhak karoncenên, prayogi para sadhèrèk ingkang kaparêng migatosakên lajêng nyinau piyambak-piyambak kemawon, kados langkung sagêd têrang malih. Wondene prakawis wêwarah supados kita anutup bolonganing prêji, punika liripun kita kaawisan botên kengging anggêgampil kêmpalipun jalêr lan èstri, ingkang sanès wajibipun (tindak jina) amargi tindak jina makatên sagêd anjalari tuwuhing sêsakit warni-warni, tuwin gampil dadosipun cêcongkrahan, satêmah sagêd adamêl pêcahing nagarinipun, amila inggih botên anèh bilih pintên-pintên ayating Kuran andhawuhakên cacêgah ngawisi tindak jina wau, miturut dhawuhipun Kangjêng Nabi S.W. makatên: mungguh kang bisa anjalari luhuring dlajade bôngsa lan nagara iku ana têlung prakara, sapisan manawa ing nagara kono wong- wonge padha atut rukun sih-sinihan lan padha ngadil, kapindho isih padha gêlêm nganggo sandhangan gêgaweane dhewe, lan mangan wulu pamêtune ing nagarane dhewe. Kaping têlune wong-wonge ing kono ora ana kang padha tumindak jina. Dene kang anjalari asoring bôngsa lan rusaking nagara iku uga ana têlung prakara, ya iku manawa kaanane wong-wonge akosokbali karo kang kasêbut ngarêp mau. Dados sampun têrang bilih margi bolongan kêkalih wau kêdah dipun jagi ingkang sayêktos, awit mulya lan asoring bôngsa tuwin nagari