Ing ngriki kula prêlu nglairakên raosing manah, ngèngêti adatipun sadhèrèk kita ingkang sampun- sampun punika, sampun malih purun anglapurakên salah satunggaling prakawis, cacak amung nyumêrêpi (anêksèni) satunggaling kawontênan ingkang sakintên dados prakawis kemawon, adatipun malah lajêng api-api botên sumêrêp, sabab dening mindhak katut katorak-tarik mrika-mriki, sami wêgah manahipun, môngka kawontênan kados ingkang kasêbut ing nginggil wau, lajêng lapur piyambak, ingatasipun kaum putri, tur aturipun wau wontên ing parêpatan agêng, punika nelakakên bilih gêsangipun sadhèrèk kula kaum putri ing samangke sampun nama mindhak sajangkah, liripun, botên badhe wêgah dhatêng rêkaosing badanipun, ugêr sintên ingkang atindak dudu sagêd sirna dening tiyang kathah ingkang sami budi rahayu.