Mênawi siti patêgilan katanêman sêmôngka punika kêdah kawaluku rambah kaping tiga, lajêng kagaru ingkang ngantos lêmbat, ingkang prayogi amiliha siti ingkang lasih (wujudipun siti lasih punika wungu), mênawi sampun alus saha waradin, panggarunipun ingkang têngah kaplanthir (dipun kalèni sawiyaring pacul sarta botên lêbêt, badhe panggenan panyèlèhing wiji), sarta mênawi wontên jawah kangge ilèn -ilèn lampahing toya jawah), mênawi sampun mangsanipun ulur, panggenan wiji wau mawi kaluwangan wiyaripun sakaki mubêng (= kalih wêlas dimreinlan) lêtipun luwangan sanèsipun sami angênêm kaki, saluwangan katanjanan wiji gangsal iji, mênawi sampun sami thukul sadaya, wiji ingkang têngah lajêng kapunggêla uwitipun, prêlunipun uwit ingkang satunggal kapunggêl, wêdaling toyanipun kangge nyirami uwit sakawan ingkang botên kapunggêl, amargi uwit ingkang kapunggêl wau sabên dintên mêdal toyanipun, ing salaminipun têtiyang tanêm dèrèng wontên ingkang ngangge cara nyirami uwit sêmôngka kalihan toyaning wit sêmôngka ingkang kapungêl, amila lajêng wontên pamanggih kados ingkang kasêbut nginggil punika.