Dadi kang mangkono iku sira aja keliru tampa mungguh kang diarani ‘karep’ iku. Dhek mau ingsun wis nyaritakake, yaiku tumangkare wiji sarana ‘saresmi’ (rabi); iku aja sira kayuk bae lan aja sira sengguh yen iku uga kedadeyan saka dayaning ‘karep’ kang mangkono. Sayekti yen ora. Ing tembe sira bakal ingsun wulangake mungguh mula bukane dene sakabehing ‘jiwaning urip’ kang wus ngrasuk bebadan iku kabeh banjur padha duwe krengket saresmi. Iku sabenere kaya dene wus watak (dhasar). Mula ora padha karo dayaning ‘karep’ kang wus ingsun terangake iki mau, awit iku mung yen ragane lan dayaning ludira sarta rasaning badan isih madeg (melek). Tandhane dene yen ngantuk utawa turu, karep kang mangkono iku iya melu meneng. Mara sapa sing wis tau weruh wong turu bisa mangan? Seje karo rasaning saresmi iku mau, aja maneh sajroning turu, ing sajroning kaalusan wis ana kang mengkono iku, ing tembe manawa sira wus sambada ing panggayuhe, mesthi bisa nyatakake dhewe. Ing kono mengko sira lagi pracaya sarta ngandel temenan. Dadi ora gampang diowahi sarana ujar manis utawa ora gumingsir dening pepoyok lan pamaido utawa penyedha. Samene dhisik anggoningsun amblabari marang sira. Saiki prayogane ingsun banjurne dhisik teruse katrangan ing dhuwur mau kongsi tumedhaking suksma tuwuh ing marcapada iki, nganti diarani manungsa.