Ana juru amek iwak mancing ing pinggir kali. Bareng nibakake pancinge ora antara suwe ana iwak cilik, saka kurang wiweka nyarap pancing, banjur kena. Saka getere marang gegantungane pepesthen, awit wis dicekel marang kang mancing, arep dilebokake ing kepis, nuli metu akale. Celathu angasih-asih marang kang mancing : “ Dhuh kyai sanak, kula mugi sampeyan eculaken malih, awit taksih alit, sepele ing atasipun sampeyan. Sampeyan mancing malih mangsa ngantos dangu mesthi pikantuk sadasa, ingkang agengipun ngungkuli kula. Kajengipun kula ageng rumiyin, benjing sampeyan wangsul, kula sampeyan pancing.Juru amek iwak mangsuli :”O, kanca cilik, rungokna celathuku. Kowe nedya mblilu aku. Yen kowe saiki dakculna, kaya-kaya salawase ora kena dakpancing maneh. Kowe ing mengko wis kacekel dening aku, iku wus mesthi katekem ing tanganku. Mulane kowe gentho cilik mengko bakal mlebu ing wajan, banjur rampung.Liding dongeng mangkene : samubarang kang wus mesthi, yen kolirokake karo kang durung mesthi, tartamtu kowe bakal kalorop. Tegese tembung :juru amek iwak = tukang golek iwak.wiweka = pangati-atigeter = obah kumitir, ndhrodhoggeter atine = ketir-ketir atine , sumelang semu wedikepis = wadhah iwak lumrahe digawe saka nam-naman pringangasih-