[...ksana] kêdah kawawa mirêngakên ungêlipun tiyang ingkang taksih rupak budinipun, kadospundi pandamêlipun tiyang ingkang taksih asor manawi kaalêmbana tuwin cinacad, tiyang wau kados gagak ingkang nyuwantên ing wana, babar pisan botên migunani. (§ 114) Kathah tiyang ingkang gêsangipun dipun sêsêdhih piyambak, dening wicantên saha pamikiripun tiyang sanès, ngangkaha tumindak kang jêjêg, sampun pados pangalêmbana tuwin panacad, ananging sangking anggènipun nyumêrêpi dhatêng kêkalihipun wau, ingkang nyumêrêpakên kadospundi prayogining lampahipun. Gêsangipun tiyang kêdah tata, sampun ngantos kasangêtên montang-mantingipun. Tiyang sami pados sae, kasugihan, tuwin kabingahan, kasugihan punika witipun saking kasaenan, môngka kabingahan punika wohing kasugihan. Nalikanipun tiyang angangkah kasugihan kêdah botên supe dhatêng kasaenan, ugi sampun ngantos pados kasênêngan ingkang waragatipun kasaenan tuwin kasugihan. Dosanipun tiyang ingkang lampah sae punika manawi ngangkah epahan, dosaning kasugihan manawi amung dipun simpêni. Manawi dosa kalih warni wau sampun sinukscèn, punika ingkang prayogi. (§ 123)