Sajeroning lontar, kakawin lan kitab-kitab saka jaman Jawa-Bali Kuno akèh tinemu aksara-aksara wianjana mirunggan, lan gantungané swara istimewa. Panulisan aksara kaya iki ingaran "pasang pageh", amarga cara panulisané pancèn mangkono, ora bisa diowahi manèh. Aksara-aksara mau uga duwé jeneng, u[amané Na rambat; Ta latik; Ga gora; Ba kembang; lan sapanunggalané. Bab iki disebabaké saben aksara kudu diucapaké nganggo intonasi swara kang bener miturut jeneng aksara mau. Nanging saiki pocapan-pocapan kanggo saben aksara ora kaya jaman biyèn. Aksara mahaprana (hembusan besar) diucapaké padha kaya aksara alpaprana (hembusan cilik). Aksara dirgha (swara dawa) diucapaké padha karo aksara hrasua (swara cendhak). Aksara usma (desis) dipocapaké biyasa waé. Sanadyan cara pangucapan wis ora digatèkaké manèh nalika maca, nanging sajeroning panulisan, "pasang pageh" kudu tetep diugemi.