Limrahipun idham-idhamaning tiyang Jawi, langkung malih tumrap kaum tani, punika sagêda anggadhahi maesa sapasang, ingkang agêng saha sami santosa. Ingkang makatên wau inggih layak kemawon, amargi maesa punika dados kôncanipun nyambut damêl sêsarêngan, ingkang sagêd anjalari wêdaling rêjêki saking anggènipun ulah têtanèn. Amila anggènipun tiyang tani ngopèni dhatêng maesanipun inggih botên beda kados ngopèni dhatêng kulawarganipun, botên nate kêtandhêgan têdha tuwin sêmbrana pangupakaranipun. Dalah ngantos dumugining tilêm taksih dipun manah prayoginipun, saha dipun jagi sampun ngantos cinakot ing lêmut. Tiyang tani botên purun ngêcakakên ing damêl dhatêng maesa ing sapurun-purunipun, sadaya mawi watês.