Nalika wiwitanipun didong dipun-ginakaken minangka sarana kanggé panyebaran agama Islam lumantar médhia syair. Para ceh didong (seniman didong) boten namung nyampékaken tutur dhumatenng pamiyarsa ingkang kabungkus kanthi aji-aji estetika, déné ing salebetipun gadhah ancas supados masarakat pamirengipun saged paring maringi makna gesang kanthi realitas ing pagesanganipun para Nabi lan tokoh ingkang sami kaliyan Islam. Wonten ing didong wonten aji-aji religius, aji-aji kaéndahan, aji-aji kebersamaan lan sanèsipun. Saéngga, wonten ing dialog para ceh boten namung katuntut saged ngenal cariyos-cariyos religius nanging ugi bersyair, gadhah swara ingkang éndah sarta kapribadén ingkang saé. Prasaja, sawijining ceh minangka seniman sajatos ingkang gadhah kaluwihan ing sadaya aspék ingkang gegayutan kaliyan fungsinipun saperlu nyebaraken ajaran Islam. Didong ing kala rumiyin dipunpentasaken nalika dina-dina riyaya Agama Islam.