saka Kertek sing disebut mbah Rana kuwi mingsed lungguhe kepara maju; “Ditepungake aku Ranadidjaja..ya waleh ae..aku arep nanjihake… apa Paiman keblasuk ing papan palenggahanmu, yen pancen bener lan sliramu dhangan ing penggalih, supaya bisa kok balekake maneh ing alame”. “Kepara nyata yen bedhes Paiman kuwi sengaja tak jupuk, merga lancang kumalungkung ngremehake aku, dheweke kudu nebus dosa dadi gedibalku. Nanging nrawang saka mata batinku, kisanak isih ana sambung perguron keturunan duk semana, aku ngabulake penjalukmu. Nanging aku ora bakal mbalekake wutuh, mung raga sing tak balekake. Pikiran lan jiwane tak tahan ing kene, nganti tekan puput pesthine. Iki minangka pepenget marang putra wayah, supaya ngajeni marang leluhure. Ora sumangkeyan nranyak dlajigan nyak-nyakan sak karepe dhewe. Aku bakal tumindak kaya kuwi yen ta isihana warga sing lancing kumawani nerak wewalerku…kepriye,sliramu sarujuk kisanak?” Perjanjen wigati wis disarujuki, mbah Resa sesepuh Kaloran lan sesepuh desa liyane sanggup njaga budaya, utamane merti desa ing umbul Brajamusthi kuwi. Kasunyatan ora suwe ragane Paiman njedhul kemampul kaya wong turu. Wengi kuwi uga Paiman dirukti digawa bali, dipriksa teliti dening dokter saka Kranggan. Asiling papriksan Paiman kudu akeh ngaso, lan ora kena krungu bab-bab sing gawe kaget, bisa ngganggu ketenangan kiwane. Nanging senajan wis