Sapunika tumrap cêcariyosan ingkang marojol saking nalar, wontên tiyang sêpuh pènsiunan saradhadhu, umuripun sampun wolung dasanan, badanipun taksih kiyat, botên kawon kalihan tiyang anèm ingkang kripik-kripik kemawon. Tiyang wau ngantos dipun gumuni ing tiyang kathah, malah wontên ingkang pitakèn makatên: bah, saratipun punapa, dene sampeyan punika sampun sêpuh taksih rosa, wah sampun nate dados saradhadhu, punapa botên nate dipun icipi mimis, bah, botênipun inggih dipun kalewang ing mêngsah.