dhatêng watêking kewan, ingkang punika: ambujêng piguna utawi nuruti pikajênganipun piyambak, botên pisan amanah dhatêng kapitunan utawi prêluning liyan, amila manawi pikajênganipun kawadhagan wau dipun umbar, tamtu mahanani pasulayan, rêrêbatan, cahak-cinahak, ingkang tundonipun namung badhe pêpisahan gêsangipun, dados beda kalihan wêwatêkaning kaalusan, cêlak kalihan ka- Allahan, inggih punika wêlasan, asih ing sasami, wohing pun rahayu ing sadayanipun. Sanadyan wêwatêkanipun kawadhagan kalihan kaalusan wau beda, nanging pancèn kangge têtimbangan tumrap gêsangipun manungsa, dados namung kantun angabên daya, manawi kêrêp tumindak kados dhêdhasaraning watêkipun kaalusan, gêsangipun inggih tansah manggih rahayu, kosokwangsulipun bilih ingkang katindakakên wau kêrêp wêwatêkaning kawadhagan, inggih badhe manggih sangsara ing gêsangipun. Amung sarèhning gêsang kita punika wontên ing donya, mila kaalusan kêrêp kawon kalihan kawadhagan, awit saking makatên kawontênanipun, lajêng tuwuh tatacara sirahturohmèn wau, pigunanipun kangge nyirnakakên kalêpatan-kalêpatan kita dhatêng ing sasami, kalêbêt ingkang botên katêmaha, [ka...]