bèntên sangêt kalihan ingkang nindakakên, kados ta Kiyai Lurah Bandara Radèn Mas Arya Wuryaningrat punika nguningani sayêktos malah sasat nyarirani, dados inggih anggalih sayêktos, kayêktosanipun ngantos macak atur ing nagari kados ingkang sampun kula pratelakakên ing sêrat kula katitimangsan kaping 22 Oktobêr 1926 wau, makatên malih ingatasipun padamêl ingkang mawi têtanggêlan punika awrat, wujudipun inggih kantor kula punika beda kalihan kantor sanès-sanèsipun, tôndha yêktinipun wiwit badhe dipun bêsmi, sabên dalu kula mêsthi dhatêng musium, malah Kiyai Lurah Bandara Radèn Mas Arya Wuryaningrat ugi asring kaparêng nganglangi, langkung malih sarêng wontên ura-uru sabên wanci jam 7 sontên, kula sakônca sampun sami jagi wontên ing musium, bibaranipun wanci jam 5 enjing. Sarêng angsal paring dalêm prajurit jayatanantaka sarta trunasêkar kônca kula suwak, kônca carik ingkang kula pacak giliran sadalu edhang, kula piyambak ingkang ajêg, ngantos 15 dintên jagi sadalu-sadalu, sarêng sampun ragi têntrêm punika sawêg kula kèndêli, nanging kula mêksa dhatêng, sontên anata pajagèn, amargi taksih kaparingan pulisi, lajêng dalunipun langlang wiwit jam 12 utawi jam 1 mantuk kula botên mêsthi, trêkadhang jam 2 jam 3-4 trêkadhang enjing, dumugi sapriki taksih, amila manawi ingkang makatên punika botên kalêbêt ing panggalihan, nama kirang sampurna wawasaning kumisi, wusana sêrating kumisi kula aturakên wangsul asarêng punika.