Klapa ingkang sêpuh, kacukilan lajêng kakêrok kulitipun ingkang rêsik tumuntên kaparud, sasampunipun kaparud lajêng kaulenan kalihan toya ingkang sêru, bilih sampun kathah wêdaling santênipun kapêrêsan wontên ing kalo, ngantos rambah kaping kalih, kawadhahana kèncèng utawi jèdhi, lajêng kagodhoga, ananging latunipun kêdah alit saha ajêg urubipun, sampun ngantos byar pêt, santên wau botên kenging kaudhak, [kau...]