Petruk: Prakara rêrêgan ing rêstoran sêpur kuwi isih panggah bae larange. Nanging, Kang Garèng, kowe aja mrotès. Olèhe digawe sarwa larang kuwi, marga kanggo ngeman bangsane aku kowe iki. Aku kowe bisa nglèhèh nunggang sêpur apik tur bantêr kathik linggihane rada mêndut-mêndut, kuwi wis pira-pira bangêt. Supaya anggonku padha ngêtokake dhuwit aja nganti agawe mumêting boyok, dikawekani aja nganti padha jajan ana ing rêstoran sêpur, mulane rêrêgan ing kono digawe larang. Olèhe dilarangake kuwi iya kanggo mêlasi bakul-bakul ing sêtatsiun. Yèn digawe murah, aku kowe mêsthi êmoh tuku ana ing sêtatsiun. Karo manèh, Kang Garèng, anggone digawe larang kuwi iya kanggo ngeman jongos rêstoran. Yèn dimurahake, bangsane dhewe iki, sing wis dimisuwurake dhêmên ngêbrèh, mêsthi padha wani pating pêthangkring ana rêstoran, dadi kreta rêstorane gêlis rêgêd. Piring-piring, cangkir, gêlas, iya banjur kêrêp kanggo, dadi jongose kêrêp asah-asah. Yèn digawe larang,