nduwèni hak ngangsu kawruh ana kampus negeri ora perduli kuwi anaké tukang bécak, guru, dokter, pejabat apadené presiden. Sing dibutuhké bangsa iki dudu mahasiswa sing kebak duwité nanging ya kebak utekké tegesé pinter. “Njenegan ki ana apa ta pak, ditimbali kok mung mèndel ora awèh wangsulan”. Pitakoné bu Asti sajak gumun nyawang solah bawané Prof. Lukman kang ora kaya adat biasané. Prof. Lukman mung mèsem mireng pitakonan garwané kang kaya mangkono. “Kéné lho buné, lenggah cedhakku kéné”. Wangsulané Prof. Lukman karo nganthi bu Asti lenggah sakcedhakké. “Dina iki, aku lagi mangertèni jebul ora ènthèng dadi pimpinan kuwi”. Prof. Lukman unjal napas, rumangsa yèn dhéwéke kaya nemu kahanan kang siji lan sijiné rinasa padha imbang abot lan