Ingkang sampun kulina lan mangrêtos dhatêng wigatosing pigunanipun jagung, namung kaot sakêdhik kemawon kalihan pantun, malah para sadhèrèk ing tanah parêdèn ingkang asal (asli) punika rumaos marêm saha mangsêg manawi nêdha sêkul jagung tinimbang kalihan yèn nêdha sêkul uwos pantun. Jagung punika kajawi pananêmipun gampil, wijinipun sakalangkung babar sangêt, lah tiyang namung saontong: sagêd anuwuhakên ngantos atusan uwit. Ingkang kaping kalih, sêkul jagung punika kiyat dipun rimat ngantos dumugi pêndhak dintên. Mênggah pratikêlipun pandamêling sêkul jagung punika makatên: jagung wose (pipilan) dipun êkum rumiyin ngantos sawatawis ing dangunipun, sasampunipun kintên-kintên ragi mêdhok, lajêng kadhêploka ing lumpang, tumuntên dipun intêrana, jagungipun wose supados anglêmpak nêngah, lajêng karaupana winadhahan piyambak, dhêdhak lan katulipun ugi kawadhahana piyambak, gunanipun kenging kangge têdhan bèbèk lan ayam, jagung wose ingkang sampun kaintêran wau lajêng kalimbanga ing toya, limrahipun wontên ing pangaron, kulitipun ayam ingkang sami kumampul: kabucalana, bilih jagung wose wau sampun rêsik, lajêng kaglêpunga, murih sagêd enggal lêmbat, mawi dipun worana toya sawatawis, kadugi sampun ngantos muncrat-muncrat. Bilih galêpung jagung wose wau sampun lêmbat, tumuntên dipun êdanga, dene mênggahing patrap pratikêlipun adang sêkul jagung wau sami kemawon adang sêkul uwos pantun punika, namung sêkul jagung: ingkang prayogi: mawi dipun sarêmi, tuwin mawi dipun dèkèkana salam sawatawis lêmbar. Lawuhanipun sêkul jagung punika [puni...]