wau inggih sagêd kalêksanan, piyambakipun lajêng ngêlèkakên mripat saha ningali ngiwa nêngên, salajêngipun wicantên kanthi sabar makatên: kowe kabèh rak padha ngrungu lan mêruhi, dadi ing kene ora prêlu dirêmbug lan ditêrang-têrangake manèh, mung siji panjalukku mênyang kowe kabèh, yaiku aja pisan ngandhakake karo aku prakara sang putri, lan aja pisan-pisan angluputake marang sang putri, bokmanawa ana sabab-sababe kang wigati anggone sang putri nindakake mangkono mau, kajaba iku pangajarane sang putri iku rak beda bangêt karo aku kabèh, lan pamanggihe mêsthine iya beda bangêt, mulane aja pisan-pisan aku kabèh ngala-ala