Nanging mangke rumiyin, sampun lajêng enggal-enggal badhe kondur, kêdah dipun ungsêt rumiyin, ingatasing kêkêndêlan bab punika ragi ngosokwangsul, pundi ingkang katingal kêndêl, inggih malah jirih, awit kêkêndêlanipun wau sajatosipun tansah mawa rowang, kados ta anak bojo dados rowang, dalah bôndha pisan inggih dados rowang, tandhanipun tiyang ingkang tinêngga ing bôndha lajêng rumaos byar padhang, tuwin kêndêlipun inggih sampun kenging dipun tohi, sanadyan ngudia kasampurnan pisan inggih sagêd bablas (panganggêpipun), nanging sarêng koncatan bôndha lajêng jirih, pêtêngipun pêt-pêtan. Dados manawi makatên rak cêtha, pun rowang tansah kêcangking, botên cocog kalihan kajêngipun tanpa rowang.