kita.4. Ing nalika kayu anguripi kahananing napsu, sumarambah ing talingan, wahanane dadi bisa amiyarsa, iya iku pamiyarsaning Dzat angagem ing karna kita.5. Ing nalika kayu anguripi kahananing budi, sumarambah ing ati, wahanane dadi bisa birahi anduweni karsa, iya iku karsaning Dzat angagem ing ati kita.6. Ing nalika kayu anguripi kahananing jasad, sumarambah ing getih, wahanane dadi bisa ambekan, banjur anuwuhake wulu kuku sapadene, iya iku afngaling Dzat angagem ing saulah kita, saestu ora beda ing nalika amratandani agngal sajroning alam, banjur bisa amolahake srengenge rembulan angin sapanunggalane, saisen-isening alam kabeh , pada dumunung ana ing purba wisesaning Dzat kaya kang kasebut ing ngisor iki :a. Dzat amurba Kayu, tegese Dzat iku witing urip. b. Kayu amisesa Nur, tegese urip iku amengku wahyaning cahya.c. Nur kang misesa Sir, tegese cahya iku amengku uriping suksma.d. Sir amisesa Roh, tegese rahsa iku amengku uriping suksma.e. Roh amisesa Napsu, tegese suksma iku amengku uriping napsu.f. Napsu amisesa Akal, tegese napsu iku amengku uriping budi.g. Akal amisesa jasad, tegese budi iku amengku uriping jasad. Mungguh baline mangkene. Jasad kawisesa dening budi, budi kawisesa dening napsu, napsu kawisesa dening suksma, suksma kawisesa dening rahsa, rahsa kaisesa dening cahya, cahya kaiwisesa dening urip, urip kapurba Dzat, mulane wahananing urip iku tanpa wangenan karo ananing Dzat, iya urip kita iku Dzating Gusti Kang Amaha Suci Sajati,