Pêpacak-pêpacak kasêbut ing nginggil wau sagêdipun têrang namung saking babad. Dene têrangipun malih manawi panguwasanipun ingkang sinuhun kangjêng susuhunan, tumrap siti-siti ingkang sampun kapasrahakên wau namung kangge samudana kemawon, punika saking ingkang kawrat ing bab 4 ing sêrat prajanjian kasêbut ing nginggil wau, amargi bab 4 punika mratelakakên bilih ingkang sinuhun kangjêng susuhunan sanggêm botên badhe nindakakên panguwasa punapa-punapa ing siti-siti wau, tuwin botên badhe paring dhawuh punapa-punapa dhatêng para bupati tuwin pangagêng, punapadene dhatêng para kawula, utawi utusan maringakên dhawuh wau, kajawi manawi wontên pamurihipun gupêrmèn, utawi awit saking karsanipun guprêmèn. Ingkang sinuhun kangjêng susuhunan sanggêm botên badhe sêrat-sêratan kalihan para bupati tuwin pangagêng. Kajawi sarana lêlantaran para pangagêng amtênaripun guprêmèn, sarta badhe botên nampèni sêrat, plapuran utawi panuwunan, kajawi ingkang dipun aturakên ingkang sinuhun dening para amtênar gupêrmèn wau. Malah pêpacak ingkang kantun piyambak punika prêlunipun kangge nyirnakakên babarpisan daya prabawanipun kangjêng susuhunan, tumrap siti-siti ingkang sampun kapasrahakên wau. Tumrapipun tiyang Jawi kangjêng susuhunan punika ngantos samangke taksih kagungan daya prabawa. Taksih wontên sambêtipun.