[...doyanane,] iku jalaran sejening kulinane, lan sejening kawarasane. Ora ana wong loro kang kêmbar kulinane utawa kawarasaning awake. Ora ana waktu loro kang padha, sabab waktu iku pancèn mung siji sarta lakune ora lèrèn ora mundur. Ora ana panggonan loro kang padha lêmahe, angine, garinge utawa panase. Dene waktu, panggonan, kulinan, lan kawarasan mau padha duwe daya kang tumanduk marang pôncadriya, marang ati, marang sênêng utawa dhêmên. Judhêging pikiran: ora ana panêmu padha, siji-sijine uwong ngingu sênêng dhewe-dhewe, kasênêngane iku dianggêp bênêr dhewe. Sarèhne kowe iku masthi nganggêp bênêr marang kasênênganmu dhewe, lan lumuh disalahake, dadi iya aja nyalahake kasênêngane wong liya sing wis diantêpi, aja ganggu-ganggu yèn dhèwèke ora gawe pituna ing liyan, apa manèh yèn kowe ora