[...yuhan,] têgêsipun manawi manusa botên anglangkungi margi punika wau kalayan turut, tamtu botên sagêd dumugi ing don ingkang linuhung, inggih punika panggenan sampurnanipun jatining kamulyan. Dados manusa wajib angangkah sagêdipun angancik, wiwit saking ngandhap urut majêng-majêng minggah, ngantos dumugi pungkasan ingkang luhur piyambak. Darajat kawan tataran punika, ugi wênang sagêd kagayuh ing manusa ing dalêm salairan, ananging ingkang sagêd makatên punika, saèstunipun awis sangêt, bêbasan sakêthi sawiji taksih ombyokan, ingkang tamtu ngantos pintên-pintên lairan. Sasampunipun manusa lair ngantos ngalam dunya. Ngantos wongsal-wangsul marambah-rambah, ngantos tuwuk angraosakên sangsara, ngantos tuwuk angudi kawruh, ing ngriku ingkang tamtu sawêg sagêd dumugi. Manusa ingkang sagêd ajêg majêng-majêng satataran, ing dalêm salairan kemawon, amung manusa pêpilihan ingkang pancèn [pa...]