Khamid isih nggeteneng sholat kudu dibaleni. “Nggih mpun mangga dipun baleni kemawon sholate.” Jawabe Lik Karjo karo menehi tanda marang aku karo Lik Paiman. “Yo wis yen ngono, dho dibaleni kono!” Pak Kaji Zamroni sajak gela atine merga dikalahake, karo terus lunga metu bali nyang omahe. Sidane Lik Paiman komat maneh, terus Pak Dul Khamid miwiti sholat Maghrib maneh. Tobat-tobat Gusti Allah nyuwun ngapura, kok ana uwong koyo ngene. Mung perkara ora ngimami sholat wae kok yo dadi bengkerengan. Mangka yen dipikir-pikir anggone ngimami kuwi yo ora dibayar lho. Eh alah donya-donya lelakon kok rena-rena wae. Jebul yo ora mung Pejabat lan Politikus sing royokan kursi. Ngimami langgar wae kok yo dadi royokan. Gek menungsa urip ning donya iki jan-jane ngono sing dikarepke ki piye to yo.. yo..? Sak bubare kedadeyan wengi kuwi, Pak Kaji Zamroni dadi ora tau shalat maneh ing langgar kang biasane diparani pendhak wayah sholat. Katone Pak Kaji Zamroni tatu tenan atine. Rumangsa disepelekake dening Pak Dul Khamid lan ora diuwongke. Lha wong Kaji kok diuneke ora syah anggone mimpin sholat jamaah, ha mbok rumangsane dapurane kuwi sopo kok nganti mem-vonis sholat sing dipimpin ora syah, mungkin kaya ngono batine Pak Kaji Zamroni. Dina kuwi lehku lunga langgar rada kasep, merga kesoren anggonku bali saka bal-balan ing lapangan pinggir desa. Tutug langgar sajake sholate wis diwiwiti, nanging kok sajake dudu Pak Dul Khamid sing dadi imame, ning kok bocah enom. Wow mas yoyok sing kuliah ing kutha sajake sing dadi imame. Wah iso bahaya iki mengko, bakal ana ontran-ontran maneh sajake. Lha rak tenan, durung ganep anggonku batin. Kok wis ana suara wong mbengok sora banget saka njobo langgar. “He sopo kuwi sing ngakon miwite sholate! Bocah lagi wingi sore wis wani-wani nerak tatanan lan adat. Kowe ngerti po ora yen sing dadi imam ing langgar iki kudu aku! Ora sembarang uwong sing kena ngimami sholat ing langgar iki, KUWALAT!. Langgar iki tinggalane Mbah buyutku, dudu tinggalane mbahmu. Iki wis dadi pesene sing baureksa liwat impen, kowe kabeh aja pisan-pisan dho wani kurang ajar yo!” Pak Dul Khamid muring-muring karo bengok-bengok kaya wong kesurupan dhemit kali mburi omah. Sak nalika jamaah sholat padha bubar mlayu