[...ya] angêbosêni. Yèn kaanan mangkono wus sirêp têgêse wus ora ambônda nyawa, nyawa tumuli bisa mandhuwur manèh angluhurake padunungane. Manusa kang wus karêp angluhurake kaanane, iya banjur katurutan bisa mundhak kalimpadane, lan saya lawas saya luhur dêdununge. Yèn prakara ing dhuwur mau kotiti, iya banjur têtela sumurupmu manawa sakabèhing alam kang têngah iku didunungi sawarnaning pangangên-angên bab urip ing kadonyan. Dene alam têngahan kang luhur dhewe, yaiku kang cêdhak bangêt karo alam swarga, ing kono kabèh manusa kang padha pinunjul pangangên-angêne, uga isih padha binônda nalikane ana ing donya manusa iku akèh kawaskithane, nanging panganggone kawaskithan mau pinarakake marang barang kadonyan, dadi dayaning pikirane lawas-lawase mung kanggo ambudi barang kang wadhag-wadhag. Sarta manèh ênggone ngupaya kawruh padha nganggo isarat wêwadhagan, dadi ora kalawan isarating kawruh suci, sarta manèh para manusa mau ênggone padha ngupaya dayaning pangangên-angên, kang dianggo saranane akèh kang bôngsa wêwadhagan, ora nganggo isarat kang dumunung ing alam kang suci,