banjur padha tumandang ngiras males ukum marang pangrusaké Cina.Genining omah kang kobong diubal ubal, sakèhing Cina kang ora bisa oncat padha dipatèni, barang darbèké dijarah rayah.Nganti saminggu suwéné mung mangkono baé kaanané.Omah kang kobong ana 600, Cina kang dipatèni kira kira 10.000.Nguninani pangrusak kang nggegirisi iku, Préntah ing Betawi kèndêl baé.Para prajurit mèlu gawé rusuh ora dilarangi.Malah nalika lagi ana èra èru iku GG. Valckenier dhawuh matèni sakèhing Cina kang ana ing pakunjaran.Ing satentreming kutha Paréntah ngondhangaké pangapura marang Cina, kang gelem masrahaké gegaman.Akèh kang gelem manut, nuli diwènèhi panggonan ing jaban kutha dadi sakampung.Cina kang padha oncat saka Betawi lan Cina ing liya panggonan, ngumpul dadi baris gedhé, ngepung kutha Semarang.Sunan Paku Buwana II mbiyantu marang Cina, awit digalih Cina bakal bisa nglungaké Walanda, lan banjur dhawuh nempuh bètèng Walanda ing Kartasura.Para opsir ana ing kono padha dipatèni, saradadhuné dipeksa manjing Islam.Ing sawusé wong Walanda ing Semarang oleh bantu saka Betawi, wong Cina keplayu.Wong Madura uga mbiyantu marang VOC. Dhèk samana Sunan Mataram sumelang yèn bakal tampa piwalesé VOC. mulané enggal enggoné minta pangaksama.Para priyagung Jawa kang sengit marang Walanda lestari mbiyantu Cina, dadi mungsuh ratuné dhéwé.Kartasura ditempuh, Paku Buwana II kèngsêr. Banjur