yaiku ing pangangên-angên kang luhur-luhur. Mungguh para manusa mau anane ing alam kang mangkono iya lawas, ing kono tansah rumôngsa kabêgjan lan kabungahan sarta marêm ing ati, ana ing alam iku iya padha nyambut gawe lan ambudi apa manèh ambanjurake nyinau samubarang kayadene nalikane ana ing donya, nanging kalawan daya kang gêdhe-gêdhe, dadi manggone ing alam iku bangêt lawase, tansah ambanjurake pamarsudine marang sarupaning kawruh kang wus kadarbe, kalawan patrap kaya kang wus dikulinani.