botên prêlu ajrih dhatêng punapa kemawon, kalampahanipun tiyang kadhatêngan pakèwêd, punika manawi supe dhatêng kawajibanipun, utawi nglirwakakên wajib. Tiyang botên sagêd kataton dening samukawis, botên wontên pangwasa ingkang sagêd adamêl kawonipun tiyang, sadangunipun tiyang taksih anêtêpi darmanipun. Tiyang rumaos kawarôngka tuwin kawêngku, amargi tiyang priksa dhatêng kalintuning cipta tuwin tindakipun, sarta angêngakakên kontên kangge lêbêting mêngsahipun, môngka tiyang ajrih tinêmpuh. Kainêbna kontênipun, supados sampun kalêbêtan satru.