Sampeyan kojah bab kabantêraning tiyang, mawi kaperang-perang ing umuripun, punika wêwulang saking pundi, punapa wêwulang saking tanah Jawi kemawon, punapa saking tanah Alpuru utawi Bugis. Ingkang sampun kula sêrêpi saha kalimrahan ing akathah, kabantêraning tiyang punika botên kenging katamtokakên, sanadyan tiyang ingkang umur 30 taun, inggih ugi wontên ingkang repot sangêt, mila kojah sampeyan punika kenging kawastanan tanpa wêwaton. Sarèhning sampeyan katingal taksih cotho, ing mangke kula badhe suka sêrêp dhatêng sampeyan bab ngumuring tiyang mawi wêwaton ingkang lêrês, saha sampun kalimrahan ing akathah, lah punika makatên: ngumur 10 taun solah pratingkahing rare. Ngumur 20 taun ngupados pêpacangan. Ngumur 30 taun sampun gadhah bojo. Ngumur 40 taun dungkap sêpuh. Ngumur 50 taun mêdhun karosanipun. Ngumur 60 taun kathah sêsakitipun. Ngumur 70 taun suda karosanipun. Ngumur 80 taun kagotong dhatêng kubur. Ngumur 90 taun sagêd amêningi. Ngumur 100 taun ginantungakên ing manungsa. Kadospundi Ngabèi Sumanggèngkarsa, punapa botên angsal ungêl-ungêlan punika. Sampeyan sapunika apikantuk wêwulang ingkang anêrangakên èngêtan sampeyan ingkang taksih katutupan ing cotho, ananging ungêl-ungêlan wau amung tumrap dhatêng badaning tiyang agêsang kemawon, botên tumrap dhatêng kabantêran. Kula punika tiyang sampun sêpuh ing umur, ananging taksih nèm ing budi, mila cariyosipun tiyang sêpuh-sêpuh ingkang sampeyan pratelakakên ing sêrat sampeyan, kenging kawastanan kalintu, ing mangke kula suka rêmbag dhatêng sampeyan, ing sapawingkingipun sampun ngantos purun-purun malih, adamêl wêwangsulaning sêrat ingkang calêmongan ungêlipun, kadamêl anglawan pabên, samukawis pabên