Sampun wiwit kina mila têtiyang ing Mêsir sampun anggadhahi sêratan piyambak, nanging wujuding sêratan wau botên kados sastra jaman samangke, namung awujud gêgambaran pasêmon, kados ta upaminipun: griya: punika namung gambar kothakan, toya: garis enggak-enggok, wèwèh: gambar tangan ngathung anyêpêng roti, lan sanès-sanèsipun.