Sarêng anggènipun anggendhong sang putri wau sampun dumugi ing dharatan, wontên ing pawêdhèn, pakir wau api-api kasandhung, lajêng dhawah. Sang pramèswari tansah dipun cêpêngi. Para neneman putraning bôngsa luhur tuwin para priyantuning baita sami mêndhêt wêlah utawi prabot sanèsipun badhe kangge anggêbagi pêkir wau, nanging pramèswari ngandika: Aja dimunasika, pêkir iku, karêbèn lunga, mulane tiba manawa saka anggone wis bangêt sayahe, marga wis adoh lêlakone. Sang putri lajêng angalungakên êmas dhatêng pêkir wau.