Buku carita ingkang kagolong dhateng "otogizōshi" kirang langkung gunggungipun wonten langkung saking 400 irah-irahan , nanging kirang langkung namung 100 irah-irahan ingkang kathah dipunmangertosi tiyang. Cacahing irah-irahan ingkang mesti dèrèng dipunmangertosi. Kalih irah-irahan ingkang sami pikantuk cariyos ingkang béda, makaten ugi sewalikipun. Sanajan buku lan cariyosipun sampun dipuntepangi wiwit jaman Muromachi, istilah "otogizōshi" nembé kaginakaken tiyang Jepang wiwit abad kaping 18. Pancetusipun punika toko buku Shibukawa Seiemon ing Osaka ingkang nerbitaken 23 irah-irahan kanthi isi carita cekak mawi judhul seri "Otogi Bunko" ("Pustaka Dongèng") utawi "Otogizōshi" antawisipun taun 1716 lan 1736. Irah-irahan cariyos ingkang terbit punika "Bunshōzōshi", "Hachikazuki", "Komachizōshi", "Onzōshi Shimawatari", "Karaitozōshi", "Kohata Kitsune", "Nanakusa-zōshi", "Sarugenji-zōshi", "Monogusa Tarō", "Sazare ishi", "Hamaguri no zōshi", "Koatsumori", "Nijūshikō", "Bontenkoku", "Nosezaru zōshi", "Neko no sōshi", "Hamaide", "Izumi Shikibu", "Issun Bōshi", "Sakaki", "Urashima Tarō", "Shutendōji", lan "Yokobuesōshi".