Dene ingkang nyuwunakên gêsang wau sakalangkung kagèt, saha andharodhog, sakalangkung ajrih, awit ingkang gêsang dede rabinipun, wusana lajêng kasuwunakên pêjah malih, tuwin lajêng anyêyuwun dhatêng Ingkang Kuwasa malih, supados sagêda anggêsangakên rabinipun, sanalika inggih katrimah, kuburing rabinipun lajêng bêngkah, sarta rabinipun lajêng tangi, tuwin mawa cahya cumalorot mindha andaru, amargi tiyang wau nalika pêjahipun angsal iman, ingkang jalêr sarêng sumêrêp ingkang tangi sampun têtela bojonipun, tandya kapondhong kabêkta dhatêng padhusunan, pêrlu ngupados tajin kaangge ngombèni rabinipun, supados ical lêsunipun, amargi sarèhning mêntas pêjah dados kinintên badanipun lêsah sangêt, ing sasampunipun angsal tajin sarta sampun kaombèkakên, lajêng enggal-enggal kabêkta mantuk, ing wusana wontên margi ingkang jalêr karaos badhe tilêm, raosing mripatipun sêpêt sangêt saengga sampun botên kenging sinayutan, labêt saking anggènipun lami botên tilêm-tilêm, ing ngriku lajêng wicantên dhatêng [dha...]