[...n] kemawon, kenging dipun angge ing samôngsa-môngsa. Dados gambaring ringgit punika wadhagipun, dene ingkang prêlu dipun raosakên kabatosan utawi alusipun. Ewadene mêksa botên ngayawara upami wontên ingkang ngudi raos makatên: ngèngêti ewahing jaman, punapa ringgit punika ing salami-laminipun botên badhe ewah. Cêcriyosan ingkang nyariyosakên lêlampahanipun para satriya ing jaman kina punika punapa botên badhe kasantunan cariyosipun tiyang utawi kawontênan ing jaman samangke. Saupami kalampahan dipun santuni makatên, sampun tamtu pikajêngipun ringgit ingkang magêpokan kalihan agami badhe sirna. Punapa tiyang Jawi badhe rêmên dhatêng ewah-ewahan ingkang kados makatên wau. Tumrap kula pyambak, badhe ewahing ringgit punika môngsa bodhoa, ugêripun dipun rêksa sampun ngantos ringgit dipun worsuh kalihan tonil. Manawi para sadhèrèk Jawi badhe yasa tonil, ingkang anggambar lêlampahan utawi kawontênan ing jaman samangke inggih nyumanggakakên, ananging sampun ngantos dipun tindakakên mawi ringgit, dados ringgit sagêda lêstantun kados kawontênanipun sapunika, manawi yasa tonil inggih amung