Aku sumurup, yèn saungkurku bakal ana asu ajag kang galak kang padha nekani kowé lan kang ora ngéman marang pepanthan mau. 30 Malah saka ing antaramu bakal ana wong kang padha muncul lan mulangaké prakara kang palsu, pamurihé supaya bisa nggèndèng para murid saka dalan kang bener tuwin banjur padha nganut marang wong-wong mau. 31 Mulané padha diwaspada lan padha diéling, yèn aku telung taun lawasé, anggonku rina-wengi ora kendhat-kendhat kalawan eluh mituturi marang kowé dhéwé-dhéwé. 32 Déné saiki kowé padha dakpasrahaké marang Gusti lan pangandikaning sih-rahmaté, kang kwasa mbangun kowé lan ngganjar marang kowé warisan kang katamtokaké tumrap wong kabèh kang wis kasucèkaké déning Panjenengané. 33 Pérak, emas utawa sandhangan, aku ora tau kepéngin, saka sapa baé. 34 Kowé dhéwé padha sumurup, yèn kalawan tanganku dhéwé anggonku nyambut-gawé, amrih bisané olèh apa kang dadi kabutuhanku sarta kabutuhané para kang padha mèlu aku. 35 Tumrap ing sadhéngah prakara aku wis awèh tuladha marang kowé, yèn wong padha kuwajiban nyambut-gawé mangkono kagawé mbiyantu wong-wong kang sèkèng sarta kudu éling marang pangandikané Gusti Yésus, sabab Panjenengané piyambak wis ngandika: Luwih begja wong wèwèh, katimbang karo nampani." 36 Sawisé ngandika mangkono Paulus banjur jèngkèng lan ndedonga bebarengan karo wong-wong mau kabèh. 37 Wong kabèh padha nangis sesenggrukan lan banjur padha ngrangkul Paulus kalawan ngambungi bola-bali. 38 Kabèh padha susah, apa manèh marga ana pangandikané, yèn bakal padha ora sumurup marang pasuryané manèh. Nuli padha nguntapaké panjenengané menyang kapal.