Ing jaman kuna ana jêjaka loro gugat-ginugat munggah marang bêbênêran, siji aran Sarpan, sijine Sarman. Ature Si Sarpan marang parentah, ing sapunika sampun wontên tigang taun laminipun kula kêkesahan, ing sadèrèngipun mangkat, kula titip sêsupe intên satunggil dhatêng pun Sarman, ingkang sampun kula anggêp mitra sae, ing mangke