rêreyongan kalihan anggèndhong anakipun èstri alit, ingkang taksih wanci umur tigang taun. Samargi-marSamargi-margi. anakipun tansah budi nangis akontrang-kantring, bapakipun tanpa kêndhat tansah ngarih-arih murih kèndêling anakipun, awit kêsamaran, manawi konangan mêngsah tamtu dados tawanan. Wusana anakipun dados rapih. Nanging botên dangu lampahipun kêpapag ing prajurit Walandi, lajêng dipun êndhêg, saha dipun takèni kathah-kathah, awit dipun samarakên manawi tiyang wau têlik, sarêng têtela botên, lajêng wontên sawênèhing upsir naros dhatêng piyambakipun, punapa purun dados gamêlipun. Tiyang jalêr mangsuli: kula purun anglampahi, nanging kadospundi, kula punika sayêktosipun dados tiyang repot, panjênêngan pirsa piyambak, kula gadhah anak alit taksih samantên, punika tamtu makèwêdi. Wangsulaning upsir: prakara repotmu mêsthi, iya bèn lakonana ing sakapenake, awit ing saiki aku butuh bangêt. Cêkaking cariyos, tiyang jalêr wau saèstu andhèrèk tuwan upsir, kêkinthil sapurug-purug, anakipun tansah wontên ing gendhongan. Sarêng rêjaning jaman, tiyang jalêr wau lêstantun dados gamêlipun tuwan upsir, manggèn wontên satunggaling kitha.