linairakên malih dhatêng ing panggenan ing pundi sagêdipun tiyang wau katurutan ingkang dados pêpenginanipun. Dados tiyang katangsulan dening kawontênan wau. Pandamêl ingkang linampahan ing badan, badhe anguwoh wontên ing alam wadhag, dene pandamêl ingkang asarana wicara, punika badhe tuwuh wontên ing pundi sagêdipun wicara kawêdhar. Tiyang angundhuh wohipun pandamêl, ingkang tinindakan ing cipta, wontên ing pundi kemawon sadèrèngipun tiyang uwal sangking cipta. Sadangunipun tiyang sêngsêm dhatêng wohing pandamêl, sanadyan pandamêl kados punapa kemawon, nadyan awon punapa sae, inggih badhe pinaringan miturut anggènipun minangkani. Manawi tiyang anglêbêti ilining sagung pandamêl, ing gêsangipun têmbe badhe kaparingakên malih dhatêng tiyang ingkang anglampahi pandamêl wau, dumados ingkang angrasuk badan, punika badhe manggih bêgja sangking pandamêlipun kang sae, ananging sangsara sangking pandamêlipun. (§ 201) Kados upaminipun kawontênan ingkang kadamêl sangking têmbaga, manawi kacêmplungakên ing êmas utawi salaka ingkang sampun kaêjèr, inggih lajêng katularan soroting jêne utawi salaka wau. Makatên ugi satunggal-tunggaling titah gêsang, ingkang babar pisan amung ngatut dhatêng pandamêlipun ing gêsang ingkang