Miturut kasêbut ing nginggil tiyang punika kathah rubedanipun, langkung-langkung tiyang èstri, margi tiyang gêsang ing ngalam donya punika ingkang limrah namung sami ngupados kawilujênganing sakukubanipun piyambak, ingkang adhakakipun lajêng namung ambujêng kamulyan (kasinggihan lan kasugihan) kasarasan saha katêntrêman, nanging sawêg manggih sakeca kemawon, ingkang limrah sampun supe, botên utawi kirang sukuripun (atur nuwun) dhatêng ingkang paring sakeca. Yèn ta tiyang-tiyang punika sami purun andhap-asor, loma lila tuwin lêgawa (suka bingah) bokmanawi botên kathah rubedanipun. Nanging ingkang makatên punika inggih awis tiyang sagêd anglampahi utawi nêtêpi.