manusa ingkang nêdhêng diwasa inggih punika dumugi têngah-têngahing umur, punika sawêg majêng-majêngipun dhatêng wanita, nanging kita lêpat manawi botên andandosi prajanipun sarta botên purun ulah ngèlmi kasampurnan. Kita diwasa kêdah pados ngèlmi kasampurnan lan nyinaua ingkang dados lampah-lampahipun. Lampahing ngèlmi kasampurnan sakalangkung dening angèl lan awrat, dados manawi botên dipun sinau awit sangkaning nèm, adhakanipun inggih botên sagêd dados. Kajawi punika dèrèng namtokakên manawi agêsang punika dumugi sêpuh sawêg pêjah.