Ewasamantên ing tanah Jawi inggih wontên abên-abên ingkang saèmpêr punika, ananging ingkang makatên wau sampun kala ing jaman kina, inggih punika miturut cariyosing sêrad Babad Dêmak, nalika Ki Agêng ing Sêsela lumêbêt badhe dados prajurut tamtama ing Dêmak, punika kaprawiranipun lajêng kadadar sarana dipun abên kalihan banthèng. Salêbêtipun pôncakara banthèng pêjah tinêmpiling rêmuk sirahipun. Ewadene Kyagêng Sêsela botên sagêd katampèn pasuwitanipun, jalaran kagalih ajrih ing pêjah, sabab nalika muncrating êrahipun banthèng, kyai agêng mengo, kuwatos manawi kacipratan.