[...kèh,] bangêt andadèkake bungahe, ananging waluh mau banjur padha ilang kabèh, andadèkake bangêt ing nêpsune, tumuli tutur marang bapakne, kang panuju arêp mênyang kutha karo bojone. Saure bapakne, bok aja kakehan carèwèt bab waluhmu, angur kowe anggarapa gawe, pari kang ana ing lumbung kae êpenana, aku nanggung, waluhmu amasthi katêmu manèh.