Panji Puspawilaga, 2. Radèn Ngabèi Rônggawarsita, suraosipun mawi kanthi sêmbranan, saèmpêr nunggil manah kalihan Wignya Panitisastra, anggènipun sami amacak sêrat wontên ing Jurumartani, kang manggêpokanmagêpokan. pujôngga kêkalih wau. Sarèhning Radèn Panji Puspawilaga anggènipun anyukani panjurung cariyos wontên ing sêrat Jurumartani, botên mêdal saking pikajênganipun piyambak, namung amituruti pamrihing pra sobatanipun, môngka saupami cariyosipun wau dipun anggêp dora utawi dipun sumêlangi ing liyan, lêrêsipun ingkang dèrèng pitados punika, bilih sumêrêp têmên dhatêng tata krama Jawi, amêsthi kêdah mitêrang lantaran sêrat ibêr dhatêng ingkang mêdalakên cariyos, masa ta lajêng angundhat-undhat kalawan pitêmbungan saru, wah kanthi sêmbranan, sadaya sami kalêbêtakên wontên sêrat Jurumartani, ingkang kawaos ing kathah. Kula sapunika pitakèn, punapa kalêpatanipun pujôngga kêkalih wau, dene dipun damêl gêgujêngan wontên ing Jurumartani, kula eram sangêt, kok kados ing [...]Tidak terbaca. ... lih. Mila ingkang sami maibên ing kasusastranipun Radèn Panji Puspawilaga, 2. Radèn Ngabèi Rônggawarsita, sami kula aturi emut ungêl-ungêlan kang kasêbut ing ngandhap punika, 1. Wong cêlathu goroh sawiji, ora mikir angèling gawene, awit kapêksa anganggit goroh rong puluh êngkas, ginawe angukuhake siji mau. 2. Wong kang murina marang sêmpuluring liyan, tuwin sumêdya