Anggen kula matur makaten minangka upami, bilih dereng jejeging kajiwan wau amargi saking anggenipun kirang migatosaken budaya lan sastra Jawi, jalaran budaya lan sastra punika saestu dados pratandha pambabaring jiwa. Mila ngantos wonten pangunen-unen: Bahasa menunjukkan bangsa. Manawi sampun saged nylulupi basanipun, tiyang punika badhe kasembadan saged nylulupi jatining bangsa. Tiyang Jawi nggadhahi basa lan sastra piyambak, punika jiwanipun piyambak jalaran basa lan pikir punika nyawiji. Lajeng manawi basa lan sastranipun punika boten dipunopeni, lha punika rak ateges boten ngopeni dhateng jiwanipun piyambak. Temtunipun sok sintena kemawon ngertos, kados pundi tiyang kok boten purun ngopeni jiwanipun piyambak, punika kados pundi? Punapa punika nama leres?