Nalika Gusti Panêmbahan amirêngakên aturipun Mas Rôngga Pajanganom ingkang sampun kaaturakên sadaya wau, panggalihipun sakalangkung rêna, anggèning amirêngakên botên cêkap namung sapisan kemawon, nanging manawi wontên ingkang nocogi kalihan panggalihipun, Mas Rôngga Pajanganom kadhawuhan mangsuli malih, langkung malih sarêng angunjukakên anggèning wontên ing kitha Bali, ngantos dumuginipun wangsul dhumatêng ing Kabupatèn Kadhiri, saupami dhahar makatên prasasat botên sagêd tuwuk, tandhanipun kêdhap-kêdhap andangu bab punika, sarêng sampun wanci dhahar, Gusti Panêmbahan lajêng lênggah dhahar, Mas Rôngga Pajanganom sakalihan ingkang garwa, sami kadhawuhan andhèrèk dhahar, salêbêting dhahar sênbeningsambening. pangandika, namung anggènipun Mas Rôngga Pajanganom nalika mangkat saking Bali dumuginipun ing Kabupatèn Kadhiri, para priyantun ingkang sami amirêngakên samingsami. gumujêng gêr-gêran, sadaya sami gumun, malah wontên ingkang kawêdal pangandikanipun, Kyai Ajar Sidalaku punika wêrnènipun kadospunapa, patutipun gadhah pasêmon wingit, kados pasêmoning bôngsa luhur, kuciwanipun panggenanipun têbih sangêt, saupami cêlaka pancèn kapengin badhe sowan.