Kula nuwun, nalika parêpatan pangrèh dintên malêm Rêbo kaping 22 Oktobêr 1935, angrêmbag kawontênanipun kagungan dalêm pantiroga ing Kadipala, saya dangu saya katingal agênging pigunanipun tumrap para putra, santana, sarta abdi dalêm, lumèbèripun dhatêng para kawula dalêm agêng alit sadaya, ingkang sami kataman sêsakit ingkang kêdah kaupakara wontên ing kagungan dalêm pantiroga wau. Namung wontên pakèwêdipun sakêdhik, inggih punika manawi nuju wontên para luhur ingkang kêdah kaupakara manggèn wontên ing ngriku, kabêkta saking kamaripun taksih bêbanjêngan kalihan kamaripun têtiyang sakit sanèsipun, môngka miturut adat kalimrahanipun para luhur punika kathah sangêt pirantosipun ingkang kabêkta sangu wontên ing pantiroga wau, tuwin abdi santananipun ingkang nênggani, punapa malih ingkang sami têtuwi inggih botên sakêdhik, dados samasa ing pantiroga ngriku nuju wontên prêlu, kados ta upaminipun: tiyang sakit sangêt, utawi tilar donya, katingal sangêt èwêd-pakèwêdipun ingkang sami tumandang ing damêl.