[...ruh] dhewe, kabutuhane wong manggon ana ing kutha kuwi luwih akèh, lan carane golèk panguripan iya luwih rêkasa bangêt, mulane yèn wêktune ora dipigunakake têmênan, iya sida kalakon kêndhile tansah mêngkurêb bae. Wis, wis, kok banjur slewengan sing dirêmbug. Tak ambalèni andharanaku ing bab kopêrasi mau. Kowe kaliru, Rèng, yèn anduwèni pangira: tulung-tinulung sambatan kuwi padha karêpe karo kopêrasi, bênêr loro-lorone ngandhut karêp: nyambut gawe bêbarêngan, nanging ing kono ana bedane mungguh pangudine marang panguripan. Kowe rak iya sumurup, sing isih ditindakake ing bab tulung-tinulung sambatan, kuwi sing akèh rak ing panggonan-panggonan sing adoh lor kidul, sing uripe wong-wonge ora beda karo jaman Majapait, têgêse: jaman biyèn-biyèn. Saya maju wong-wonge, iya saya ilang tatacara sing mêngkono kuwi. Mulane tumusing kopêrasi kuwi ya ngêmungake ana ing panggonan-panggonan kang wong-wonge sathithik-sathithik wis padha maju. Kamajuan kang kaya mangkono mau, dening para ahli ekonomi dibedakake dadi rong prakara, yaiku: ubêding kabutuhan sarana tulung-tinulung sambatan, lan ubêding kabutuhan sarana dhuwit.