Jam wolu kirang gangsal mênit tukang kêbon wau sampun sumadhiya wontên ing sangajêngipun griya sabèndinipun, jam wolu lêrês Tuwan Hèldhêring mêdal saking kantoran têrus numpak bèndi kaputêr dhatêng margi, bablas kesah, lampahipun kados angin, tuwan piyambak ingkang ngêlisi, Dulah (tukang kêbon) ngadêg wontên bancikan wingking. Botên kacariyosakên lampahipun wontên ing margi tuwin ing padamêlan, ringkêsipun: jam satêngah satunggal wangsul. Sasampuning ngaso sawatawis dangu lajêng nêdha, jam satêngah kalih mapan tilêm siyang kados adat sabênipun. Dene Dulah lajêng nguculi kapalipun, kabêkta mlampah-mlampah murih icala kringêtipun, tumuntên dipun lêbêtakên ing gêdhogan sarta dipun pakani, wusana ngrêsiki bèndi, ing ngriku sawêg purun wangsul. Jam sakawan dhatêng malih nglajêngakên padamêlanipun piyambak. Ing wêkdal samantên pun Idhah inggih nênggani, nanging botên ngantos dangu, jalaran lajêng kesah dhatêng ngajêngan tumut lêlinggihan kalihan papah mamahipun.