Nalika panjênênganipun Dhoktêr Dhêruk, manawi wontên tiyang ingkang kataman sakit malarilahmalariah. cêmêng punika ing sakawit namung kauja pangombenipun puhan cuwèr saha toya Walandi, têtêdhan saha jampi botên pinaringan, ananging sarêng sampun ragi mayar lajêng pinaringan têtêdhan kawiwitan saking ingkang alus, minggah-minggah ngantos sagênsagêd. nêdha kados adat sabên, anyarêngi ewah-ewahan têdha punika inggih dipun paringi jampi, sarana pangupakaranipun Dhoktêr Dhêruk kados makatên punika, têtiyang bucalan ingkang katrajang sêsakit punika sagêd katulungan. Sapindhahipun Dhoktêr Dhêruk saking Bopên Dhigul, bilih wontên tiyang bucalan ingkang katrajang sesakit punika dipun suntik, miturut cariyos, suntikan punika suntikan sarêm, punika têka inggih sagêd mitulungi. Inggih wontên satunggal kalih tiyang bucalan ingkang katrajang sêsakit punika kalajêng tiwas, jalaran botên miturut rêrigênipun dhoktêr. Miturut pangupakaranipun, sami-sami sêsakit, miturut katranganipun salah satunggiling juru pangupakara tiyang sakit punika rêkaos piyambak. Ananging kadospundi pambudinipun kaelokaning umat ingkang kula aturakên ing nginggil, tiyang Papuah sêpuh punika lajêng nilar tiyang bucalan ingkang sakit punika mlêbêt dhatêng wana. Botên antawis dangu wangsul ambêkta godhong, godhong punapa punika dipun pitakèni botên walèh, godhong punika lajêng dipun wênyêt, sabagean kauntalakên, tuwin sabagean kablonyokan ing wêtêngipun ingkang sakit. Ing sanalika tiyang bucalan punika lajêng saras saha pulih kados waunipun, anamung badanipun risak jalaran lami botêtênbotên. nêdha punapa-punapa, ananging prakawis raosing badan lajêng sêgêr. Samantên kaelonkanipun.kaelokanipun.