[...rang] kawêkêlane wong bumi, aku durung bisa crita apa-apa, Kang Garèng, awit ing kala samono, ora mung isih suwung gêmplung bae, malah panggarape iya durung rampung. Saka kono banjur mênyang ing papan palorodan. Nanging iki beda karo biyèn, anane papan palorodan dhèk biyèn, wong loro utawa têlu gêgandhengan, mlorod saka ing dhuwur mangisor, wêr, wêr, wêr, kruntêl. Sing diunèkake: kruntêl, kuwi yèn wis tiba ana ing ngisor. Dene papan palorodan saiki beda, Kang Garèng, anggone mlorod saka ing dhuwur saiki sarana nunggang prau, ana ing ngisor diwènèhi blumbangan, dadi saka ing dhuwur: sêr, sêr, sêr, têkan ing ngisor: kêcopak, ora kok banjur kêcêbur ing blumbangan, nanging isih têrus nunggang prau, ngêmungake panganggone rada têlês sathithik.