Ing jaman rumiyin ing satunggiling dintên Aji Saka ngatingal wontên ing satunggiling dhusun ing tanah parêdèn Tênggêr. Anggènipun ngatingal punika wontên ing satêngahing dhusun, inggih punika wontên ing papan bawera saha inggil. Têtiyang dhusun ngriku sami mrêpêki, nanging Aji Saka ngendhani kesah dhatêng dhusun sanèsipun. Dhusun ingkang dipun dhatêngi wau têtiyangipun ugi sami kenging amrêpêki. Nanging Aji Saka angendhani, makatên salajêngipun, sang Aji Saka tansah ngendhani saking dhusun satunggalipun dhatêng dhusun sanèsipun, ngantos sadaya dhusun kawradinan dipun dhatêngi dening Sang Aji Saka. Dene anggènipun ngatingal Sang Aji Saka wontên ing satunggal-satunggaling dhusun punika têmtu wontên ing ara-ara ingkang inggil. Pramila dumugi sapriki ara-ara ingkang inggil punika kaanggêp suci dening têtiyang Tênggêr, sarta kawastanan: sanggar. Sadhengah padhusunan anggadhahi sanggar kados makatên wau.