Dene pandhêdhêripun inggih kêdah mawang-mawang kandêl tipising kulitipun wiji, tuwin agêng alitipun. Awit wiji punika warni-warni, wontên ingkang tipis utawi kandêl kulitipun. Tumrap wiji ingkang cangkokipun kandêl, kados ta bangsaning kêmiri, kluwak, sadhang, kênari, jangglêng sapanunggilanipun, cangkok wau kêdah dipun tipisakên rumiyin, sarana kikir, nanging kêdah ngatos-atos, murih mripat bêbakalaning sêmi botên ngantos kêkikir, lan malih ing sadèrènging katanêm, kêdah kaêkum ing toya angêt sadintên sadalu, sasampunipun makatên wiwit kenging katanêm, malah yèn jangglêng kêdah kagorèng rumiyin, supados malêthèk, awit saupami dipun kikira tamtu kadangon, sabab saking alit. Dene tumrap wiji ingkang cangkokipun tipis, inggih punika manggis sapanunggilanipun wau, waton botên ngantos garing sampun prayogi nuntên kadhêdhêr ing papan pandhêdhêran.