lumrahe wong kang têmên, candhakan lan pintêr, cêkake iku ngêmu isi akèh (cêkak aos) lan ora adoh karo karêpe kang disêdya. Anane wong bisa nganggo têmbung cêkak lan patitis masthi wus wêruh katêrangane kang dawa. Wong kang durung akèh kawruhe ing têmbung, (kaya bocah kang awit bisa calathu) yèn ngarani utawa nêmbungake apa-apa amasthi nganggo ukara dawa, marga têmbunge durung ganêp, ora wêruh yèn ukara akèh iku kêna diringkês dadi satêmbung (sing dhèwèke durung tau ngrungu). Ewasamono akèh wong tuwa kang mêmulang marang anak putu utawa murid nganggo pralambang [pra...]