Ing satunggiling dintên Sang Prabu Emmanuel nata ing Portêgal tindak ambêbêdhak mênjangan sarana nitih titihan, kala rame-ramenipun ambujêng, dilalah sang nata kêpisah kalihan para pêndhèrèkipun. Salêbêtipun sang nata ngupados margi wau, lajêng pinanggih kalihan satunggiling tiyang tani. Sarêng sang nata andangu margi, tiyang tani ingkang botên sumêrêp bilih ingkang andangu punika sang nata piyambak, sagah andhèrèkakên, nanging kaparênga numpak wontên ing pêngkêranipun sang prabu, saha lajêng kaparêng. Wontên ing margi tiyang tani anglairakên pikajênganipun bilih kêpengin sumêrêp dhatêng ratunipun. Sang nata ugi lajêng andhawuhakên, têmtu badhe sagêd sumêrêp, yèn mangke sagêd pinanggih kalihan para pandhèrèkipun sang nata, inggih punika tiyang ingkang dipun urmati sangêt, punika sang nata ingkang sajatos. Botên watawis dangu sang nata tuwin tiyang tani wau pinanggih para pandhèrèk nata saha sang nata, inggih lajêng kinurmatan punapa mêsthinipun. Kala punika sang nata lajêng andangu dhatêng tiyang tani, punapa samangke sumêrêp sintên natanipun. Tiyang tani lajêng amangsuli makatên: Ing sarèhning ingkang kinurmatan ing tiyang kathah punika panjênêngan tuwin kula, salah satunggal têmtu ingkang jumênêng nata, manawi botên panjênêngan inggih kula.