[...la] ratu sajatos, manawi para kawulanipun sami têtêp dhatêng darmanipun piyambak-piyambak, ngantos botên angraosi pêjah. Manawi sampun dados jêjibahanipun, sami purun angayomi kalèrèhanipun, atut arukun, miturut, botên nate pasulayan, saha lampah awon. Satriya ingkang makatên lampahipun, punika mardika saking latuning naraka. Yudhisthira matur: ananging punapa wigatosipun, dene ratu kêdah amung satunggal? Dhawuhipun Bisma, ing nguni ora ana narendra, sabên wong padha ayom-ingayoman, ananging barêng wong wiwit gêdhe pêpenginane, ing kono banjur prêlu ana ratu kang ngayomi. Dewa anuli anitahake manungsa kang salingga bathara, dinadèkake ratu, têmbe ana pirang-pirang wong kang gêdhe lêlabuhane, linairake marang dunya manèh prêlu kanggo ratu, dene wong-wong padha dhêmên miturut marang salah siji kang linuwih kautamane mau. Mulane banjur ana unèn-unèn: ratu