25. Nanging sakehing manungsa, tan kelingan duk maksih neng duryati, ngayahi pakarya luhur, nalikarsa tumitah, maring alam donya sanggyaning temuwuh, wus nggaduh pranti engetan, yen benjang bade tan lali. 26. Marang ananing pangwasa, pra manungsa mula pada linair, mawa piranti kang cukup, tumraping alam donya, sinartan ing poncaindriya linuhung, undagi makaryeng ndonya,