Ing jaman biyèn, Kasrin tau salah tampa marang apa kang dadi pésén saka bapaké, Nganti dhéwéké ora gélém latihan malah nglebokake watu ményang jéro bèsèk (wadhah kang kagawe saka pring sing di gawe tipis banjur di anyam lan dibéntuk dadi kothak). Banjur ing wénginè sadurungè turu, Kasrin nuthuk-nuthuk watu karo darasakè kepinginan. Mangérteni lélakoné putrane kuwi Bapak Wiro amung bisa nggéguyu lan mènèhi pésén yèn saumpama Kasrin bisa némokake Mustikaning watu dhéwéké bisa urip, bisa mabur, lan bisa nyébrangi ségara. Sabanjure iku Kasrin mikirke apa kang wis dadi pesénè sang bapak iku, lan nglékasi anggonè mahat watu. Karyanè sing pisanan ya iku dudu awujud cowèk, nisan, utawa umpak, ananging awujud rupa lan awak manungsa. Kira-kira taun 1958 Kasrin agawe topèng saka watu amarga èntuk "inspirasi" saka séni pertunjukan Rakyat Pénthul (Pénthul yaiku salah sawijining topèng kang maneka warna béntuke, ananging biasane dibéntuk miturut kékreatifanè masyarakat ing sékitarane) lan Témbém Tejawarna (Témbém yaiku salah sawijining topèng kang awujude bisa rupa manungsa lanang lan wadon) . Ing Muntilan. Sanadyan ta ora sinau marang sing wis ahli, Dhéwéké bisa tlatèn lan tékun nyinaoni pahatan watu kanthi otodidak.