sadèrèngipun dumugi ing Kiyèph, amila piyambakipun inggih nêdya anêtêpi prasêtyanipun wau. Salajêngipun, Ilya ningali mangiwa manêngên, bokmanawi piyambakipun sagêd amanggih dêdamêl sanèsipun, nanging tanpa damêl, sabab botên wontên dêdamêl sanès kajawi ingkang dipun bêkta punika, ing wusana Ilya lajêng murugi satunggiling wit agêng, ingkang kacandhak mawi tangan kalih. Wit wau saking agêngipun, ngantos tiyang tiga bokmanawi botên sagêd ngangkat. Nanging dening Ilya wit agêng wau sagêd kabêdhol piyambak kemawon. Salajêngipun ngobat-abitakên wit punika, Ilya lajêng anêmpuh dhatêng sakathahing mêngsah ingkang ngêpung kitha Wèrnogop wau. Atusan para prajurit ingkang dhawah sirna jalaran kasêmpyok utawi kataman ing wit agêng wau, ing wusana lajêng bibar sami salang tunjang anggèning ngupados gêsang. Sarêng putra nata tiga sumêrêp wontên prajurit soroh amuk wau sarana ambêkta dêdamêl kajêng agêng wau, ajrih lan kagètipun tanpa upami. Ing kala punika Ilya ngumbulakên dêdamêlipun kajêng agêng wau, sarta awicantên dhatêng pangeran tiga punika makatên: