Sri Têmon nyathêt salêbêting manah, bilih awakipun dèrèng kenging nglampahi pêjah, pasêksènipun mokal upami gêsanga malih, awit nalika anggêbyur dhatêng têngahing lèpèn, cêtha sêpên botên wontên tiyang ingkang kumliwir sarta malih toyanipun pinuju sawêg agêng-agêngipun. Ingkang punika pêpuntoning manah sumêdya badhe nglampahi gêsang kanthi sabaring manah, mila sasagêd-sagêd anggèning sakit punika kaudi tumuntên sagêda enggal saras, lajêng sagêd kesah saking ngriku botên dados pitakenan sababing kèli, sarta kupingipun sampun ngantos mirêng rêmbag punapa-punapa ingkang damêl kirang sênênging manah. Sri Têmon wontên ing ngriku tigang dintên badanipun sampun saras blas.