Petruk : Lo, ora mêngkono, Kang Garèng, kala samono sanyatane aku ngrasa, yèn aku lan Makne Kamprèt kiyi bakune kêsasar, dudu ing tribinê kono panggonanaku, nanging tribinê liya-liyane. Iya bênêr kala samono ing kono ana gembong-gembong wong bumi loro, iya iku kangjêng bupati mistêr kornelis sagarwa, lan dhoktêr Radèn Suratma, panggêdhene pajagalan gumintê ing Batawi, nanging priyayi luhur loro kiyi, para luhur sing mung agawe susahku bae lan sing ngilangake kamardikanku ana ing kono. Mulane barêng kala samono ana priyayi luhur Jawa sakalihan rawuh, sing rada tak têpungi bangêt, sabab dhèk biyèn kônca sêkolah, tur jumênêng dadi pangarêping pakumpulan sing aku uga mèlu dadi wargane, ayêming atiku sakloron ing kala samono prasasat kaya disiram banyu ès têlung dhacin: cês, krêcês. Nanging kocapa, ing sarèhne priyayi luhur sakalihan mau sajake pados lênggahan, ing môngka larikan ênggonku kuwi kajaba ana ing ngarêp, isih lêga bangêt, mulane iya banjur dak aturi mangkene: môngga, pinarak ing ngriki. Toblas, ma- ti- a- ku. Aku ora olèh wangsulan, jêbul malah olèh...