Mênggahing tiyang jalêr, punika manawi pados bagus, anggènipun dandan kêtingal sangêt, saya nalika jaman dèrèng kados sapunika, kathah kemawon para anèm ingkang rêmên kêrik alis, pidihan anjalirit kantun sasada, pupuran lamat-lamat, bengesan ngantos kaduk abrit, kajawi panganggenipun pilihan sadaya, lampahipun kemawon inggih dipun damêl, ngantos dados mêrak ngigêl, tur sajatosipun malah ribêd, amargi manawi nuju kringêtên, adhuh, namung sarwa pakèwêd, yèn dipun kèndêlakên andalèwèr, badhe ngentirakên pidih. Badhe dipun kêsut bilai. Sagêd-sagêdipun namung dipun tutul ing kacu kanthi mêgêng napas. Dene manawi èstri, sanadyan bêsusa botên kêtawis, namung prakawis lampah punika pancèn kalêbêt limrah, nanging namung manjing wiraga, tumrap ingkang kaduk, lampahipun ngantos alaras: Anjasmara ari mami. Nanging ing jaman sapunika bab lampah kados makatên punika sampun botên wontên.