Petruk: Kang Garèng, omongmu kang mangkono kuwi, sanyatane kêna yèn banjur diaranana: pangina utawa panacad. Awit sabênêre, lakuning jaman kuwi ora mung ngênani nyang wong sing kaya kowe aku bae, nanging sanadyan wong sing uripe nyang donya wis kêpenak êmbahning kêpenak, iya mêksa diambah dening lakuning jaman mau. Buktine: pakumpulan meja bundêr kae, sing angrêmbug bab panuwunane para kawula ing tanah Indhu supaya olèha kamardikan, lo, kuwi sapa sing nyana, yèn para raja-raja Indhu, sing ana ing donya kene wis ora beda karo ana ing suwarga, têgêse: ana ing donya kene wis bisa tinurutan apa karêpe, ewadene pêpuntone pikirane kok iya padha bae karo kawulane. Hara, kiyi rak wis têrang bangêt ta, yèn dayaning jaman kuwi ora mung nyang wong siji loro bae, nanging mratah. Nanging ing bab kiyi padha dilèrèni dhisik, liya dina padha dibanjurake manèh.