kalemahan ana ing kasur. Yèn wis mêndêm rasane kaya diiyun bandul, ora ana kanikmatan ing dunya kaya wong nyêrèt. Yèn wis mêndêm, rasaning ati kaya bisa nguntal jagad (kalintu, nguntal kêbul) panêmuku mung anggêre aku bisa ngapusi biyung, amaling bapa kang wis ora ana, bisa tumiba ing anak kabèh. Anake bapak mung loro. Aku, sijine wadon. Iku prakara gampang, gampang apus-apusane, apa sakandhaku amêsthi diturut.