Karemenanipun Ki Ahmad angen menda, sesarengan kalih kancanipun. Wanci mahrib sami mantuk. Ki Ahmad saya dangu saya tebih anggenipun anegen menda, ngantos dumugi ing wana. Sampun pinten-pinten wulan ical boten kapanggih. Ingkang eyang tuwin rama sampun sami mupus. Boten antawis dangu sang prabu tuwin ingkang garwa sami seda, kasarekaken ing Madinah.