Kacariyos tiyang punika turut margi tansah ngangên-angên makatên: sambêl wijèn, sambêl wijèn. Sarêng lampahipun anglangkungi lèpèn, sarèhning kraos sumuk, tiyang punika lajêng adus ing lèpèn, sêsampunipun adus, sambêl wijèn wau kasupèn. Wicantênipun: Lo, jing enak mau kae sambêl apa. Ngantos ragi dangu botên èngêt-èngêt.