Nitik kawontênan ingkang makatên wau, juru sabda amratelakakên bilih ingkang langkung pêrlu tumrap tiyang gêsang punika anjagi dhatêng kasarasaning alusipun, têgêsipun alusipun wau sagêda tansah mujudakên larasan utawi harmonie. Pikiran, raos lan hawa nafsu punika makartinipun manawi kathuthuk saking jawi, têgêsipun: kêtaman punapa-punapa. Manungsa punika manawi kêtaman, lajêng tumindak, dene tindak wau limrahipun gumantung dhatêng kawontênan Aku-nipun (het ikbewustzijn). Ananging manawi botên wontên daya saking jawi, tiyang punika limrahipun botên rumagang ing damêl, têgêsipun: pikiran, raos lan hawa nafsunipun botên makarti. Hla punika sêjatosipun botên makatên kawontênanipun, awit pikiran, raos lan hawa nafsu wau kêdah rumagang damêl piyambak, sampun ngantos kadayan saking njawi.