Gègèr-gègèr wau sampun têmtu enggal kêmirêngan ing amônca dhusun lan ugi lajêng mangrêtos, pramila inggih lajêng tumut-tumut, awit saking punika, dados orêging têtiyang sanagari. Lare-lare ingkang sami tilêm dipun gugahi, saking kagèt tanginipun lajêng kathah ingkang ambeka, adatipun lajêng sami nangis, sawênèh ajrih lan miris saking giyuhing jawi utawi saking bêngoking tiyang: ana lampor. Têmbung lampor punika namung kêlimrah ing Surakarta tuwin Ngayogyakarta. Saking pandugi kula, tuwuhing pangaran makatên punika, saking wontêning têtiyang pating brêngok ngalèr ngidul lan kathah ingkang pating kracung nyêpêng obor, punika kawontênaning brêkasakan, inggih punika: kècu, koyok sasaminipun, pramila wontên têmbung: ambok sing sarèh, têka pating gêdandap kaya lampor. Obor wau kangge suluhing panggenan ingkang sintru-sintru kacriyos brêkasakan punika inggih ajrih ing latu.