Sasampunipun cariyos makatên, Wasili lajêng dipun rangkul sarta dipun tangisi. Anggènipun anangisi Wasili, inggih punika anakipun ingkang namung satunggal punika wau, jalaran saking bingahipun, nanging ugi jalaran saking susahipun. Bingah dene anakipun ing samangke gadhah sêdya ingkang sae, inggih punika nêdya nglêbur dosanipun wau. Dene anggadhahi raos susah, awit sajatosipun, ibunipun wau tansah mêlang-mêlang manahipun punapa ingkang dados prasêtyanipun badhe dipun lampahi sayêktos. Wasili botên dangu wontên ing griyanipun, enjingipun nêdya bidhal malih badhe anêtêpi punapa ingkang dados prasêtyanipun, sakala punika ibunipun nyêpak-nyêpakakên sanguning têdha kangge lampahipun. Dene Wasili piyambak anglêmpak-nglêmpakakên obat mimis tuwin pirantosing pêrang, ingkang tumuntên lajêng kainggahakên ing baita. Miturut katêranganipun Wasili, anggènipun ambêkta obat mimis tuwin pirantosing pêrang sakalangkung kathah wau, namung kangge jagi-jagi manawi wontên panêmpuhipun têtiyang ingkang sami nêmbah brahala. Sarêng sampun wancinipun badhe bidhal, Wasili kaèngêtakên malih dening ibunipun makatên: gèr, sing eling nyang prasêtyamu, lan aja tindak angkara murka.