Kala samantên lajêng wontên kere satus anyêlaki papan pangobongan, sarta sowan ing ngarsanipun sang prabu. Kere-kere wau sami gadhah sêsakit leprah, badanipun botên wontên ingkang wêtah, tur sami têkênan sadaya, margi sukunipun sami pincang. Pangajênging kere nama Yvain matur dhatêng sang prabu: Gusti, paduka karsa ambêsmi sang pramèswari, punika sayaktosipun ukuman ingkang awrat sangêt, nanging tumanjanipun namung sakêdhap. Samôngsa latuning pangobongan pêjah sang putri inggih sampun botên ngraosakên sakit malih. Kawula sumêrêp ukuman ingkang langkung awrat tinimbang lan ukuman dipun bêsmi. Sang putri botên badhe anggalenggal. seda, nanging badhe anandhang sangsara ing salaminipun, tur sabên dintên badhe ngajêng-ajêng pêjah.