Wontên pasaksènipun malih, bilih prayogining sawangan punika inggih damêl kasarasan, upaminipun tiyang ingkang nêmbe saras saking anggènipun sakit, punika angraosakên tungtum kakiyatanipun manawi nyawang têba ingkang ngasrêpi manah, kados ta ningali ijêming tanêm ing sabin, ningali muyêking sêsêkaran ing patamanan, sapanunggilanipun ingkang kados makatên.