Wonten ing jaman rumiyin, wonten satunggal pasang simbah kakung lan simbah putri ingkang boten gadhah laré. Nalika simabh putri nembée umbah-umabh wonten ing lepen, dugi satunggal woh persik ageng sanget. Woh persik mau kéntér déning iliningtoya saking hulu kali (lèpèn). Woh persik punika lajeng dipunbeta kondur dhateng griya supados dipundhahar sesarengan kaliha simbah kakung. Nalika woh punika dipunsigar, wonten ing sajeroning woh persik medal satunggal laré jaler. Laré jaler mau dipunparingi nama Momotarō, lan dipunurus déning simbah kakung ugi simbah putri kados larénipun piyambak dumugi ageng. Momotarō tuwuh dados laré ingkang kuwat lajeng matur bilih gadhah kekajengan kanggé mbasmi raksesa. kala punika ing désa mau asring wonten kathah raksesa ingkang damel sisahing tiyang ing désa. Lajeng Momotarō kesah mbasmi raksesa mawi mbeta bekal wujud kuwe "kibidango". Ing tengahing lelampahan tumuju pulo para raksesa, Momotarō kanthi urut kepanggih kaliyan anjing, kethèk (monyet) lan manuk pegar. Sasampunipun nampi kuwe saking Momotarō, anjing, kethèk, lan manuk pegar mau kersa dados pendhèrèkipun Momotarō. Wonten ing pulo raksesa, Momotarō tarung nglawan raksesa kanthi pambiyantu saking kéwan ingkang kepanggih wonten margi kala wau (anjing, kethèk, lan manuk pegar). Pungkasan cariyos ingkang menang punika Momotarō lajeng kondur kanthi mbeta bandha kagunganipun raksesa ingkang sampun kalah .