Petruk : Hara, ana kok banjur nyandhak sing ora-ora mêngkono. Iki ora kêna dipadha, Kang Garèng. Sing kokandhakake kuwi mau rak prakara wêjangan. Jaman saiki pancèn iya nyata, akèh wong sing ngaku dadi guru utawa dadi ki dhalang, banjur awèh wêjangan sing mokal-mokal, ambèbèrake jamane isih awang-uwung, kathik basane dirêngga-rêngga nganggo têmbung sing dakik-dakik, kaya ta: soroting: sur-ya, côndra, daru kartika, samya, wèh ana kok banjur kêbablasên nyang gêndhing: rajasuwala, kawuwuhan manèh ngaku bisa: ngrogoh kanthong, e, nas, apa tukang kutil, wong arêp kôndha: ngrogoh sukma, nganti kliru. Wuwuh-wuwuh nambani wong lara, dumadakan bisa mari. Jamane iki jaman rêkasa, Kang Garèng, yèn ing wusana wong sing kaya ngono kuwi mau, kanthi têmbunge kang mrêceka bisa angiming-iming nyang wong akèh mangkene upamane: sing sapa nyêcêp ngèlmuku (dadi muridku) tak tanggung: uripe mêsthi ora kêkurangan, ora bisa kêcandhak ing lêlara, sabab bisa nênambani, kathik ditrêsnani sing nganti kêlèt ing sapadhaning umat. Mara, Kang Garèng, yèn sabanjure nuli ana wong sing kêpilut marang têmbunge sing lêgi madu mau, nganti apa-pane prasaksat didarmakake kabèh, lo, kuwi ora kêna dipaido,