Diman sing wis miber teka Jakarta lek ngipi ora obah. Bengi wis sepi nang kampung. Omahe Wiji yo wis peteng. Udan kricik-kricik garai enak turu ning ora Wiji. Wong wedok sing maune yo wis turu iku tangi. Ono roso sing kurang nang atine. Krungu suwara ngoroke bojone, Wiji selot lara ati. Akhire wong wedok iku nangis.