WUS DELENG GUSTI Waosan I: Yeremia 31:1-6; Tanggapan: Jabur 118:1-2; 14-24; Waosan II: Lel. Para Rasul 10:34-43; Waosan III: Injil Yokanan 20:1-18 Tujuan: Pasamuwan nglenggana bilih Gusti tansah nunggil. Panglenggana kasebat nuwuhaken kapitadosan ingkang saya ngoyod kanthi mitadosi panunggilipun Gusti wonten ing sauruting gesangipun pasamuwan. v Khotbah Jangkep Para sedherek ingkang kinasih ing patunggilanipun Gusti, S atunggaling dinten, wonten warganing pasamuwan sarimbit ingkang sowan dhateng pandhita. Ingkang kakung miwiti atur lan nyariosaken bab lelampahaning gesang. Piyambakipun ngraosaken bilih ing wekdal samangke, gesang ingkang dipun lampahi karaos sangsaya awrat kadosta wontenipun prakawis ing pedamelanipun, lare pambajeng ingkang nembe mlebet mangsa ngancik diwasa (pubertas), pedamelan padintenan ingkang mboten rampung-rampung, malah wonten ugi prakawis ingkang gegandhengan kaliyan ayahan peladosan ing pasamuwan. Piyambakipun nyariosaken, bilih sadaya punika kalampahan ing wekdal ingkang sesarengan lan namung piyambakipun ingkang kedah nanggel sadayanipun. Sasampunipun rampung nyariosaken lelampahaning gesang, pandhita ingkang dipun sowani, lajeng ndangu: “Punapa garwa panjenengan pirsa lelampahan punika lan kados pundi pamawasipun?”. Saderengipun wangsulan, semahipun ngrumiyini ngendika: “Kula malah nembe ngertos punika, bu pendhita. Kala enjing, bapake lare-lare ngajak kula sowan dhateng ibu pendhita. Nalika kula tangleti prelunipun, pak’e namung sanjang, pokoke penting. Lha, saniki kula nggih nembe ngertos masalahe”. Bu pendhita ketingal kaget, lajeng ndangu malih dhateng ingkang kakung: “Lho, dados ngantos wekdal punika, semah panjenengan dereng ngertos ta? Kenging punapa? Punapa panjenengan dereng nate nyariosaken?”. Wangsulanipun ingkang kakung: “Lha tiyang estri niku, ngerti napa ta, bu? Kula critani punapa mboten, nggih padha mawon!”. Bu pendhita mesem, lajeng ndangu: “Lha panjenengan kinten, panjenengan punika nembe ngendikan kalihan sinten? Kula punika rak nggih tiyang estri, ta?”. Para sedherek ingkang kinasih ing patunggilanipun Gusti, Bok bilih kita nate dados tiyang ingkang kados mekaten: boten nglenggana bilih sisihan kita punika sejatosipun kalebet tiyang ingkang kapiji paring pitulungan dhateng kita. Kita nggadhahi pamawas kados dene tiyang sanes, bilih tiyang estri punika boten saged lan boten mangertos punapa-punapa. Tundhanipun, kita boten saged nggadhahi manah ingkang tinarbuka dhateng semah, punapa malih nelakaken kapitadosan dhateng sisihan kita. Kamangka, sisihan kita punika kalebet tiyang ingkang caket kalihan kita. Kawontenan ingkang kados mekaten, bok bilih sami kaliyan kawontenan ingkang dipun lampahi dening Maryam. Piyambakipun kabidhung ing raos sedhih, satemah boten saged nyipati Gusti ingkang paring pandangon ambal kaping kalih: "Ibu, kena apa kowe nangis?". Emanipun, Maryam malah mastani bilih Gusti ingkang ndangu punika minangka juru taman, lajeng nyuwun pirsa: "Bapak, menawi sampeyan ingkang mendhet Panjenenganipun, kula sampeyan criyosi, wonten ing pundi anggen sampeyan nyarekaken, kula pendhetipun" (Yokanan 20: 13, 15). Kedlarung ing raos sedih, wonten kala mangsanipun njalari kita boten saged tumindak punapa-punapa. Lajeng, kedah kados pundi? Saking paseksinipun Yokanan ing waosan punika, kita mangertos bilih ing tembe, Maryam saged mbikak manahipun lan wanuh dhateng Gusti ingkang gesang. Awit saking punika, Maryam saged munjuk: “Aku wus ndeleng Gusti!" (Yokanan 20:18). Malah, pengaken punika mawujud dados paseksi ingkang katujokaken dhateng para siswa. Satunggaling pengaken pribadi ingkang maujud dados paseksi dhateng sesami. Para sedherek ingkang kinasih ing patunggilanipun Gusti, Lelampahanipun Maryam, ugi nate katelakaken dening Allah dhateng bangsa Israel lumantar Nabi Yeremia. Nabi Yeremia dipun timbali, mbikak manahipun lan wanuh dhateng Gusti. Ing tembe, Nabi Yeremia kautus dening Allah mulihaken bangsa Israel. Bangsa Israel badhe wangsul dhateng negarinipuns, awit saking berkah lan keparengipun Allah. Dhawuh timbalan punika minangka satunggaling jejibahan ingkang mulya ingkang kedah dipun lampahi. Dhawuh timbalan ingkang kados mekaten, saged kita tampi minangka gambaran ingkang asipat pribadi, bilih Gusti ugi nimbali kita wangsul dhateng jatining agesang. Minangka manungsa sawetahipun, kita ugi pikantuk jejibahan kangge mbangun lan ndandosi gesang, supados saged ngedalaken woh lan methik wohipun. Para sedherek ingkang kinasih ing patunggilanipun Gusti, Temtunipun boten gampil anggen kita nglampahi jejibahan mbangun lan ndandosi gesang, awit kita gesang ing satengahing tatanan ingkang sampun