Saking pamanggih kula ancas ingkang kula pratelakakên ing pungkasaning karangan kula wau sampun anyêkapi kangge bêtahipun tiyang gêsang sêsarêngan utawi gêsang bêbrayan. Amargi manungsa punika manawi sampun sagêd anglênggahi kawontênan rahayu, têmtunipun gêsangipun sagêd tata lan têntrêm wontên ing batos tuwin kêlairanipun. Ewasamantên manungsa punika gêsangipun botên namung gêgandhengan