[...nipun] sagêd gadhah raga, punika gêsang ingkang nêtêpakên, mila raga lan gêsang punika sami têtêp-tinêtêpan. Sapunika tiyang pêjah ingkang gêsangipun botên sagêd sampurna, ing ngriku gêsang lajêng andadosakên raga malih, inggih punika wontênipun kawruh tumimbal lair utawi nyakramanggilingan. Dene gêsang ingkang sagêd sampurna punika sampun botên tumimbal lair malih ing donya, nanging gêsang wau manunggil lan gêsanging Pangeran, lêstantun dados maligining gêsang ingkang tanpa nyawa.