Nadyan Arjuna miturut sarta têtêp dhatêng kawajiban ingkang sinangkulakên, salêbêtipun puruhita wontên ing kaswargan ngantos gangsal warsa, ananging panggalihipun anggung kaèngêtan dhatêng para kadang ingkang wontên ing dunya, anggènipun andalajah sawawêngkoning wana, dununging anggenipun kakendhangakên. Sadèrèngipun kaparêng wangsul, Arjuna dinadar, punapa manahipun ugi sukci kados badanipun. Dèwi Uruwasi, têtungguling widadari, ingkang kadi sasôngka purnama, kautus ngrancana dhatêng Arjuna. Kacariyos sarêng Arjuna priksa dhatêng Dèwi Uruwasi sigra lumajêng amarêpêki, sadumugining ngarsanipun lajêng sumungkêm ing kisma kadi anggènipun angurmati dhatêng lêluhur ingkang anurunakên bangsanipun. Utawi kadidene pangaji-ajining anak jalêr dhatêng biyungipun, pangaji-aji langkung saking samantên sampun botên wontên malih. Nanging Dèwi Uruwasi sangêt botên rêna, punapa darunanipun dene manungsa punika sêsrawunganipun botên rumakêt. Arjuna kesah, cariyos dhatêng Citrasena punapa ingkang mêntas kalampahan, Citrasena lajêng matur ing Sang Hyang Indra, Sang Hyang Indra nugrahani dhatêng Arjuna: kagawa saka sabaran [sabar...]