Sarêng sampun lêrêm, kyai sudagar Sinbad lajêng nyariyosakên lêlampahanipun sadaya, inggih punika nalika lampah dagang, sabên-sabên tansah manggih kasangsaran ingkang nyakêtakên margi pêjah, sintêna kemawon tamtu botên wontên ingkang kapengin badhe anglampahi. Nanging rêkaos saha kasangsaranipun kyai sudagar wau, kamulyanipun pinanggih ing wingking. Lajênging wicantênipun ki sudagar: lêlakonku kabèh mau, satêmêne ora menginake, nanging sarèhne tansah tak antêpi, kaslamêtane uripku ing têmbe buri banjur banjur anêkakake kabêgjan. Ing pangiraku sapa sing gêlêm anglakoni rêkasane dhisik, manawa slamêt bisa nêmoni pituwase. Kang mangkono iku, ki sanak, rasakna têmênan, dadi aku iki ora ujug-ujug kaya mangkene.