Saking jawi botên katingal babarpisan, bilih kabudidayan ingkang agêng-agêng punika kadadosakên gadhahaning têtiyang sanagari, sadaya wau tumindakipun sarupi kemawon kalihan sawênèhing nagari kapitalis. Para kaumipun buruh sami nampi arta bayaran, saha angsal-angsalaning arta wau kêdah kenging katêdha kalihan batihipun, barang-barang sagêdipun katumbas namung sarana arta. Têtiyang ingkang tanpa padamêlan kêdah ngudi piyambak sagêdipun angsal padamêlan, tumrap punika botên angsal pitulungan. Botên beda kalihan nagari sanèsipun, ing ngriku ugi kasumêrêpan larikan pintên-pintên tiyang ingkang tanpa padamêlan sami ngadêg wontên ing sangajênging kori pabrik, saha ing kantor kangge ngupados padamêlan, lan ing ngriku tangkêpipun dhatêng têtiyang wau saèstu botên langkung andêmênakakên tinimbang panggenan ing pundi-pundi ing donya punika. Para kaum buruh sagêd dipun pêcat saking padamêlanipun dening dhirèksi lan para pangajêngipun kanthi katrangan sabab-sababipun. [sabab-sa...]