Ana uga, aspek Instrumèntalisasi utawa objektif, Aspèk iki nuduhaké ngrawat wong minangka instrumén utawa tegesé bisa nggayuh ancas liyané. Pendhapat iki dadi penting kanggo nyatakaké moral-moral Immanuel Kant kang kudu ngrampungaké wong-wong minangka pungkasan utawa ancas urip, yaiku duwe nilai moral kang paling utama kang ora oléh instrumentalisasi. Banjur ana kang ngrusak, pelanggaran martabat manungsa minangka ngrusak nuduhaké tumindak kang ngrusak nilai manungsa. Iki minangka tumindak, sanajan ditindakaké kanthi idin, ngirim pesen kang nyuda pentingé utawa regané kabèh manungsa. Dhèwéké kalebu praktik lan tumindak kang ditindakaké dèning masarakat modhèrn kang ora bisa ditrima kanggo manungsa, ora preduli manawa subyektif, kaya ta adol awaké dhèwé dadi budak, utawa nalika panguwasa negara nindakaké tahanan ing kahanan kang ora ana rasa kamanungsan. Terakhir, dehumanisasi, iki minangka tumindak kang narik kawigatèn wong utawa klompok karakteristik manungsa. Bisa uga nggambaraké utawa ngrawat dhèwéké minangka kèwan utawa minangka jinis manungsa . Iki wis dumadi ing pembantaian kaya ta Holocaust lan ing Rwanda ing ngendi wong cilik kang dibandhingaké karo kèwan-kewan kang kasebut serangga.