"19. Dipun-weruh ing urip sajati, lir kurungan raraga sadaya, becik dèn-wruhi manuké, rusak yen sira tan wruh, hih ra Wujil salaknuneki, iku mangsa dadiya, yen sira’jum weruh becikana kang sarira, aswesmaa ing enggon punang asepi, sampun kacakrabawa."