Sadurung watu areng dikembangaké ing satengahing abad ka-19, mèh kabèh énérgi sing digunakaké bisa dianyari. Ora mangu-mangu yèn panganggoning énérgi kaanyaraké sing tuwa dhéwé, ya iku biomassa tradhisional kanggo nyuled gegenèn, kawiwitan punjul sayuta taun kapungkur. Panganggoning biomassa kanggo gegeni durung lumrah nganti atusan éwu taun kapungkur. Uga ana panganggoning énérgi kaanyaraké angka loro, ya iku angin kanggo ngangkud banyu. Padatan iki bisa dilacak udakara 7000 taun kapungkur ing Teluk Pèrsi lan Kali Nil. Tuk banyu panas saka énérgi panas bumi wis dianggo adus wiwit jaman Paléolitikum lan dadi pamanasing hawa wiwit jaman Rum kuna. Ing sajarah sing kacatheht, sumber pokok énérgi kaanyaraké mligi tenaga manungsa, kéwan, banyu, angin, kayu obongan, lan biomassa tradhisional.