Ora kacrita lakune ing dalan, barêng wis têkan ing sawijining desa, Kasim dijak mlêbu ing sawijining omah cilik, Kasim ora ngêrti karêpe bapakne. Barêng wis mlêbu, Kasim krasa wêdi, atine dhêg-dhêgan; apa manèh barêng mlêbu ing jêro omah mau pêtêng; ing kono ana ambène cilik siji, lan ana wonge kang pinuju nyêrèt, awake kuru, lambene biru, wis ora duwe kêkuwatan manèh. Kasim wêruh kang kang kaya mêngkono mau, wêlas bangêt, nganti mêtu êluhe, jalaran ora liya wong kang nyêrèt mau kêjaba sadulure dhewe kang ginodha dening bok Lara Irêng. Barêng bapakne wêruh polatane Kasim kang kaya mêngkono mau, banjur dijak mulih lan dipituturi rupa-rupa, apa manèh dicritani jalarane sêdulure dadi kaya mêngkono iku. Kasim njaluk pangapura marang bapakne sarta janji bakal marèni kêlakuwane kang ala iku.