ing ngriku lajêng sanjang dhatêng satriya nèm-nèman wau, manawi margi ingkang dipun langkungi punika, marginining para dewa, mila amung para ambangun tapa ingkang kenging langkung ing ngriku. Bima pitakèn sintên ta naminipun, sarta mratelakakên nami tuwin bangsanipun piyambak kalayan sêmu ladak, wangsulanipun Anoman: ingsun iki kêthèk: sêmu tumambuh, tuwin angèngêtakên, manawi badhe wilujêng prayogi tumuntên wangsula. Kalihan wêngis kêdalipun Bima mangatag supados sumingkir, nanging Anoman mangsuli manawi badanipun sakit kangge ngadêg, Bima kêncêng badhe nglajêngakên lampahipun, mila Anoman ingkang rewa-rewa sakit badhe sumungkir, lajêng sanjang supados kalajêngna lampahipun, nanging murih sampun ngantos ngidak buntutipun, prayogi manawi buntutipun kasingkirna. Bima lajêng anyandhak buntuting wanara kalayan astanipun kiwa, ing sêmu karèmèhakên, nanging sarêng badhe kajunjung Bima botên