Suwe-suwe Prabu Anom banjur walèh, pangandikane: Yèn kowe adrêng anggonmu kapengin wêruh, ya bakal dak jarwani, nanging poma, aja kok warak-warakake ing liyan. Mungguh satêmêne aku iki kancamu dhewe, yakuwi Drajat, sing kocêmplungake ing sumur dhèk ana ing dalan biyèn. Ana ing jêro sumur kono aku ora mati, awit banjur ditulungi wong diêntasake munggah. Dene bisaku nganti kaya mangkene iki amarga saka pitulungane setan loro. Sang pangeran banjur ngandharake lêlakone miwiti nganti mêkasi, Duryat olèhe ngrungokake anjingglêng, lan bangêt ing gumune, ora ngira yèn sang pangeran iku sajatine Si Drajat, yakuwi kancane sing dikuya-kuya biyèn. Nalika dicêmplungake sumur dhèk samana, dikira wis mati bae, jêbul ora, malah saiki nêmu kamulyan, dipundhut mantu ratu gêdhe, lan calone iya bakal dadi raja. Rèhning Duryat pancèn dhasare ala, sanalika iku uga banjur kêtuwuhan ati mèri, kapengin nelad lakune Drajat mau. Badhe kasambêtan.