Sêmar: Lo, lo, têka-têka ora kok banjur angabêkti mênyang ramane, nanging kok malah ngala-ala wong tuwa mêngkono. I, iya pancèn wis salahku dhewe, dhèk biyèn aku ora gêlêm anggugu piwulange para sêpuh, supaya nome anggêdhèkake tapabrata amrih bisa anduwèni anak kang utama, nanging aku malah amburu mênyang kasênêngan lan suka-suka. Rak iya wis mêsthi bae ta yèn wusanane sing dilairake dening nyaiku kuwi dudu anakku, nanging anake kasênênganaku mau. Wis, wis, ing sarèhning sêga wis dadi bubur, ora prêlu diangluhake manèh. Ora, Rèng, kadingarèn têmên kowe têka mrene, mungguh sing dadi karêpmu apa.