Manawi anggèning nglêmpakakên bêntelan carang sampun watawis kathah, lajêng kacêmplungna ing lèpèn, rawa punapa sêndhang, milih papan ingkang lindhuk saha lêbêt-lêbêting toya namung sadhadha, kasisihakên ing pinggir utawi ing têngah, trapipun ngadêg jêjêg, panatanipun kajèjèr-jèjèr anggrombol karêndhêm toya. Supados botên rêbah, mila prêlu dipun pathoki. Saha kaangkaha ulam agêng alit sami rêmên manggèn umpêtan ing sasêla-sêlaning bêngkêkan ngriku. Lah inggih punika ingkang kawastanan rumpon, têgêsipun andamêl papan kangge ngapusi ulam.