ing siti ngantos kantaka. Satanginipun saking kantaka Arjuna botên nêdya umangsah malih, ananging enggal mundur lajêng mêndhêt lêmpung kadamêl rêcanipun Hyang Mahadewa, sasampunipun dados, lajêng sinungkêman ngarsanipun, tuwin kinalungan sêkar rinonce. Nanging uncèn-uncèn sêkar wau lajêng musna, katingal kumalung ing lungayanipun Kerata. Sang Arjuna anggarjita jroning wardaya: baya iki Bathara Mahadewa, mila enggal sumungkêm ing pada, sarwi minta aksama, dene ngantos kamipurun lumawan prang, kabêkta saking kirang waspada. Hyang Mahadewa kabadharan, lajêng paring nugraha dhatêng Arjuna, punapadene Hyang Mahadewa andhawuhakên kaluhuraning pribadinipun. Satêlasing pangandikanipun Hyang Mahadewa, Arjuna winêjang mantra manawi anandukakên pasopati, dhawuhipun Hyang Siwah dhatêng Arjuna: nadyan para têtungguling dewa botên wontên ingkang wuninga dhatêng pangwasa punika. Pasopati lajêng anyêlaki Arjuna, kados nalika Sangkara antuk ganjaran dêdamêling dewa. Sasampunipun matêdhakakên gandhewa§ gandhewa, punika langkapaipun Bathara Siwah ingkang kaparingakên dhatêng Arjuna, katranganipun ingkang anjawèkakên.