Ing jaman samantên pangupaboga, utawi panggêsanganipun têtiyang ing padhusunan, ingkang baku namung têtanèn, sarta bêbakulan alit-alit. Kaum bêrah amung sakêdhik sangêt, mênggah kawontênanipun katingal ayêm lan têntrêm, jalaran sami botên ambêtahakên arta kathah, dados kayaning anggènipun têtanèn, sampun cêkap kangge panggêsanganipun. Kasêmbuh ing nalika samantên kawontênanipun siti dèrèng kathah ingkang kadhêsêg dening kabudidayan (babrik rosan utawi sanèsipun) wontêning jiwa dèrèng patos kathah, panganggening toya taksih malak dhatêng sabin utawi patêgilan, botên kamaru dening pabrik. Kawontênaning siti kathah ingkang brobahan enggal saking wana, mila inggih taksih êloh, wêdaling pantun tikêl kalih tinimbang ing jaman samangke punika. [pu...]