antawisipun para narendra wau pundi ingkang linangkung karosan tuwin ingkang unggul yudanipun lajêng kapilih. Ingkang minôngka tôndha bilih kapilih, kinalungan uncèn-uncèn sêkar dening putri ingkang kinarya sayêmbara. Prabu Wicitrawirya, amargi taksih kênèmên sangêt mila botên tumut anglêbêti, nanging Sang Bisma ingkang minôngka pamomonging anggènipun ngasta kaprabon, lajêng amakili lumêbêt ing sayêmbara. Putri ingkang kinarya sayêmbara têtiga, kalihan alêlimunan kainggahakên dhatêng rata dening Bisma, sasampunipun Bisma lajêng ngèngêtakên dhatêng para narendra, bilih sayêmbara pawèstri punika kenging rinêbat, manawi para narendra ingkang sami lumêbêt ing sayêmbara wau purun angrêbat sarana prang. Panguwuhipun: hèh sira para narendra, putri iki