Petruk: Kang Garèng, nèk digagas-gagas sing dawa, wong urip ana ing donya kuwi, têka kêbak susah, kêbak panalôngsa, cêkakane kêbak sing ora kêpenak-kêpenak bae. Hla, kêpriye, ta, ana ing donya iki le kakehan panacad, kakehan pamada, apa manèh ing jaman saiki, sing jarene sing diarani jaman kamajuan kiyi, dalasan bocah nonoman-nonoman, dumèhane sêkolahe rada muluk sathithik, banjur ana sing rumasane kapintêran sajagad wis dikêlun kabèh, sarta bajur nacad utawa mada marang kapintêrane wong sing wis tuwa-tuwa, sing sêkolahe ora pati dhuwur kaya awake.