Sawisé sinau ing Cambridge, Munich, lan Heidelberg, Iqbal dadi pengacara nanging ora dadi laku padinan sing diugemi. Iqbal luwih seneng nulis prakara pulitik, ékonomi, sajarah, filsafat, lan agama. Dhèwèké luwih kondhang prakara gurit, kalebu "Asrar-é-Khudi", "Rumuz-é-Bekhudi", lan "Bang-é-Dara".