Bêcik têgêse: manut jaman, manut cara kang dieloni, wong kang ngênggoni kabêcikan, amasthi slamêt, mung sajroning golongane dhewe. Bêcik ing tanah Jawa, têrkadhang saru lan ala tumrape marang Cina Walônda. Lah bêcik sing kêdakêna. diênggo ing ngêndi-êndi iku, kang kapriye. Watone mangkene: yèn kowe bisa mranata apa-apa, kang murih wutuh lan mundhak asiling nagara (donya), murih kapenaking anggêr uwong, iku aran anglakoni kabêcikan kang masthi ditômpa ing sadhengah bôngsa. Êndi bôngsa kang isih ngarani ala marang lakumu mau, kèh-kèhane isih duwe salah dhewe, durung nyandhak marang bêcik kang satêmêne. Jagat iki mêruhi: dadi, wuwuh lan wutuh, lan nyirnakake sabarang kang tanpa guna marang dumadi iku. Yèn wong ngênggoni watêking jagat mangkono, kiraku wis ora bisa