Malah lêlampahan kados makatên punika, tumrapipun wontên ing tanah Eropah ngungkuli ing tanah ngriki, têtiyang ingkang sêtya ing ratu, ing kalanipun ratunipun wau miyos pêpara, rantaping têtiyang ingkang ningali ngantos ewon, andadosakên pajagènipun ingkang wajib. Dene tumrapipun praja ingkang tanpa ratu, inggih ngaji-aji dhatêng pangagêngipun, dados mênggahing wosipun, ingkang dipun aji-aji punika pangagêng utawi tiyang ingkang misuwur.