enggal. Sampun temtu manawi dipun tangletaken menggah dayaning pandonga saking papan tebih utawi jarak jauh, lajeng beda-beda panampinipun. Namung kemawon wonten ingkang ical saking cara pandonga jarak jauh punika, inggih sudanipun dhiri ingkang tanpa pepanggihan sacara langsung. Dereng malih manawi sampun reraosan wontenipun kalampahaning pandonga kinanthen panyuwun bebana utawi wontenipun sesadeyan jasaning donga (Indonesia: komersialisasi doa). Punapa bab punika inggih sampun kaanggep limrah kemawon? Sampun temtu pasamuwan ingkang taksih nengenaken sesambetan sacara langsung badhe ”nggigat” wontenipun kasunyatan makaten. Saged ugi warganing pasamuwan ingkang wonten ing kitha ageng, inggih ingkang sampun tuwuk kamajenganing gesang, inggih boten narimakaken. Manunggil sawantah, sajiwa lan tunggil raos salebeting pandonga sesarengan linangkung saged mangsuli, sami kalayan kasembadaning pandonga. Pasamuwanipun Gusti Yesus ingkang kinasih, Waosan sabda ingkang sepisanan inggih ingkang kapethik saking Para Rasul 1:6-14 njlentrehaken menggah wawan-reraosan antawisipun Gusti Yesus kaliyan para rasulipun, inggih wekdal Panjenenganipun badhe sumengka dhateng swarga. Para sakabat munjuk pitakenan bab benjang punapa Gusti Yesus kepareng mangsulaken karajan Israel sacara tata paprentahan, uwal saking pangawulan negari Rum. Pranyata Gusti Yesus boten namung mangsuli bab pulihing karajan Israel, ananging langkung saking punika inggih bab pulihipun bangsa-bangsa sawetahipun saking pangawulaning dosa lan kasangsaran. Awit saking sedya punika ingkang perlu dipun cawisaken para rasul inggih punika nampeni tedhakipun Roh Suci minangka kasekten anggenipun sami dados seksinipun Gusti. Wondene tebaning paseksen wiwit saking tlatah Yerusalem, lajeng sangsaya wiyar dumugi tlatah Yudea lan Samaria, ngantos ing pungkasaning bumi, inggih sumebar ngantos waradin sadonya. Kangge nyawisaken katedhakan Roh Suci, para rasul sami tumemen manunggil ing pandonga wonten ing kamar nginggil ing griya pondhokan. Waosan sabda ngyektosaken bab kamar nginggil temtu ngemu bab ingkang wigati. Ndedonga sesarengan wonten ing kamar nginggil sedya mratelakaken ketemenan anggenipun para rasul dedonga sesarengan lan boten kaganggu dening karameyanning njawi. Pranyata manunggil ing pandonga punika satunggaling ewah-ewahan ingkang wigati ingkang katindakaken dening para rasul. Beda kaliyan rikala Gusti Yesus dereng sumengka dhateng swarga sasampunipun Panjenenganipun wungu saking antawisipun tiyang pejah, para rasul sami nemtokaken sikep piyambak-piyambak. Sapunika para rasul sami nengenaken patunggilan lan sesarengan, salebeting nyawisaken tumedhakipun Roh Suci saha dhawuh martosaken Injil tentrem rahayu. Para sadherek ingkang kinasih wonten ing Yesus Kristus, Wonten ing Jabur waosan kala wau, Juru mazmur ngajak umatipun Gusti supados sumyak bingah karana Gusti Allah kepareng mulihaken kawontenan ingkang sami saking panandhang. Panjenenganipun karsa paring pitulungan. Gusti Allah kepareng dados Bapa tumraping lare lola, dados pangayom tumraping para randha. Panjenenganipun inggih rawuh paring papan pangauban kangge tiyang-tiyang tebih saking sanak sadherek. Wah malih tiyang tawanan inggih kaluwaraken. Gusti Allah inggih kepareng ngrimati bumi kalayan toya jawah ingkang anjalari siti lajeng subur. (Jabur 68:1-10). Awit saking punika umat sadaya ing bumi punika dipun ajak supados ngunjukaken panuwun sokur nambut panguwaosipun Gusti ingkang mulihaken. Saben bangsa ingkang ngakeni lan sujud wonten ing sangandhaping panguwaosipun anjalari bumi sangsaya tentrem lan rahayu (Jabur 68:32-35). Salajengipun wonten ing waosan kaping kalih, Rasul Petrus (I Ptr 4:12-14; 5:6-11) ngatag pasamuwanipun Gusti supados nampeni kangelan lan pepalang minangka pandadaran. Awit pranyata kawontenan ingkang boten ngremenaken punika wau dipun tanggapi minangka perangan nyawiji ing kasengsaranipun Sang Kristus. Manawi pendadaran dipun adhepi kanthi tumemen badhe dumugi ing wekdalipun pasamuwan punika saged munjuk pamuji sokur karana nampeni kamulyan sesarengan kaliyan Sang Kristus. Awit saking punika boten prelu goreh nalika ngadhepi pepalang, sabab Sang Roh Suci inggih Rohing Kamulyan badhe nyagedaken pasamuwanipun nyanggi momotaning sangsara. Supados sadaya momotan punika dipun tampi kanthi kasetyan lan katemenan, pramila pasamuwan dipun dunungaken supados nungkul ing sangandhaping astanipun Gusti ingkang kiyat. Tumemen ing pandonga lan wonten ing patunggilan pasedherekan. Saking ketemenaning pandonga lan kiyating patunggilan, Panjenenganipun badhe mraboti, nyantosakaken lan ngekahaken. Sadaya prakawis lan kasengsaran manawi dipun adhepi kanthi kekahing patunggilan badhe ngangsalaken kekiyatan kepara karampungan ingkang linangkung sae saking Gusti Allah. Para sadherek ingkang kinasih wontening Gusti Yesus Kristus, Waosan Injil Yokanan ngatag kula lan panjenengan sumerep dhateng karsanipun Gusti Yesus ingkang kawiyos ing pandonganipun. Sasampunipun Gusti Yesus maringi dhawuh dhateng para murid supados tetep santosa ngadhepi paeka ingkang badhe mbuyaraken inggih wekdal ndhungkap Panjenenganipun kacepeng lan kasalib (Yok 16: 32-33), Panjenenganipun ngunjukaken pandonga wonten ngarsanipun Sang Rama. Panyuwun ing pandonga inggih punika supados kamulyanipun Sang Rama kawujud wonten Panjenenganipun nalika nindakaken pakaryan kawilujengan tumrap jagad. Kamulyanipun Sang Rama kawujud wonten ing Sang Kristus salebeting ngrampungaken pakaryan panebusing dosa. Pandonganipun Gusti Yesus kalajengaken ing pasekseninpun umat, manawi umat punika sampun katampi dados pasamuwan kagunganipun awit sami purun mirengaken sabda ingkang kawedharaken. Saking raos trenyuhipun dhateng pasamuwan anggenipun sami tatag ing iman lan kasetyanipun, Panjenenganipun nyuwun dhumateng Sang Rama supados rumeksa ing kapitadosan lan pangajeng-ajeng tumrap gesang langgeng. Kanthi kapitadosan lan pangajeng-ajeng punika, pasamuwan katunggilaken. Kapitadosan bab Gusti Allah ingkang mahatunggal kawujudaken kanthi patunggilaning manah dan tumandang damel ngadhepi kawontenaning gesang ing donya ingkang kebak ing pepalang. Gusti Yesus inggih ndedonga supados pasamuwan kuwagang nindakaken gesang ing donya kanthi tumemen mbangun kapitadosan lan pangajeng-ajeng ingkang sami punika. Pasamuwanipun Gusti Yesus ingkang kinasih, Tumemen sesarengan wonten ing pandonga mbetahaken syarat inggih punika mujudaken tetunggilan, lan dedonga sesarengan punika dipun tanggapi pinangka bab ingkang wigati, inggih sami wigatinipun kaliyan isining pandonga punapa dene kasembadanipun. Dayaning pandonga kepara mawujud wonten ing tetunggilan ingkang tumemen dedonga wau. Tetunggilan ing pandonga boten cekap kawujudaken kanthi kempal sesarengan, lajeng lumebet ing swasana pandonga, sami ngapurancang asta, ngeremaken mripat saha ndhingklukaken sirahipun. Manawi boten wonten sesambatening batos lan raos pitados temtu namung minangka bukti ngurmati tiyang dedonga. Kanthi makaten kalih bab ingkang penting salebeting manunggil ing pandonga sesarengan inggih punika: sepisan, teges lan paedahipun dhatengipun dhiri lan manah salebeting manunggil ing pandonga, manah ingkang golong gilig kaliyan ujubing donga, kaping kalih, tumemen ing pandonga sesarengan mbetahaken katemenaning olah batos kanthi pitados. Manawi kita nyemak suraosing sabda ing dinten punika, kita badhe nampeni piwulang ingkang sae, antawisipun inggih punika: 1. Para Rasul tumemen dedonga sesarengan wonten ing papan ingkang sampun kacawisaken kanthi sae, bab punika nedahaken cumawisipun dhiri lan batosipun. Punika sayekti ngengetaken dhumateng kita supados tumemen ing pandonga kanthi nyawisaken papan ing tumata sae, badan ingkang seger lan manah ingkang samidene kebak ing pangrengkuh. 2. Juru Masmur memulang kita supados anggadhahi kapitadosan lan pangajeng-ajeng dhumateng kasetyanipun Gusti Allah. Kanthi anggadhahi kapitadosan lan pangajeng-ajeng ingkang makaten, kita mesthi dedonga kanthi kebak panuwun lan kabingahan. Liripun inggih punika kabingahan awit pangajeng-ajeng kita dados prasetyanipun Gusti. 3. Kita dipun engetaken dening Rasul Petrus supados tumemen ing pandonga lan njagi pasedherekan sih-katresnan, supados ngangsalaken kekiyatan salebeting ngadhepi prakawising gesang. Pandonga tanpa kabangun kanthi tetunggilan lan pasedherekan ingkang kekah, boten badhe ndhatengaken sih-rahmat lan berkah. 4. Kadosdene Gusti Yesus ingkang ndongaken para muridipun supados nampeni pangrimating kapitadosan lan pangajeng-ajeng sanadyan badhe ngadhepi kawontenan ingkang ambyar, sageda kanthi nengenaken tetunggilan lan pasedherekan, prayoginipun kita sami mujudaken tuladha punika. Kita sami nyengkuyung ing pandonga supados saben warganing pasamuwan karimat ing kapitadosan lan pangajeng-ajengipun wonten satengah-tengah prakawising gesangipun ing sangsaya angel lan awrat punika. Supados wontening kaprihatosanipun boten rumaos piyambakan, ananging wonten daya kekiyatan kapitadosan karana panyengkuyunging pandonga sesarengan. Wusana swawi kita tumemen ing pandonga sesarengan alandhesan sih pasedherekan, pacawisaning manah, pangajeng-ajeng dhumateng kasaenaning Gusti ingkang gumathok temahan kuwagang ngunjukaken panuwun lan kabingahan, sarta tansah dedonga karana prakawising gesang ing donya punika sangsaya awrat. Gusti mberkahi. Amin. v Rancangan