sampun jangkêp satus, para ratu lajêng dipun caosakên dhatêng Bathara Kala, nanging sang bathara botên karsa dhahar, sabab, kirang miraos; kêpengin dhahar Ratu Ngastina, Prabu Sutasoma. Sang Purusada nglurug dhatêng Ngastina; para putranipun ratu ingkang sami ngungsi dhatêng Ngastina, sami prang kaliyan balanipun Prabu Purusada. Wasana Sang Sutasoma prang tandhing kaliyan Sang Purusada. Dangu-dangu, rèhne namung dipun tandhingi sabar, Ratu Ngastina kenging kabêkta dhatêng ngarsanipun Bathara Kala. Sarêng badhe dipun dhahar, aturipun sandika, anggêripun para ratu 100 sanèsipun sami dipun luwari. Mirêng ingkang makatên punika, Bathara Kala rêna sangêt panggalihipun; Sang Purusada trênyuh manahipun dening lila-lêgawanipun Prabu Sutasoma, lajêng tobat, mantun nêdha ulam tiyang, tur para ratu ingkang 100 sami dipun luwari sadaya.