kanamakakên Bocah. Nalika samantên pangupajiwanipun kyai agêng langkung gampil, sadaya ingkang katanêm sami tulus-tulus, lami-lami kasugihanipun kyai agêng sangsaya ngrêda. Mila sangêt ing trêsnanipun dhatêng anak pupon wau, panganggêpipun kadosdene anakipun piyambak. Nanging pun Bocah botên badhe agêng manahipun, ingkang kacipta namung ngupados margining kautamèn, ing sadintên-dintên tansah nyêgat ing margi agêng. Yèn pinanggih tiyang ngrêmbat utawi anggêgendhong barang ingkang kawratên, kaêtêrakên ngantos dumugi ing griyanipun, yèn wontên ingkang nyukani pituwasing kangelanipun inggih katampenan kalihan bingahing manah, sasampunipun lajêng kawangsulakên malih minôngka sidhêkahipun. Kacariyos pun Bocah punika saking wicaksananipun yèn pinuju dintên Jumuwah sagêd sêmbahyang wontên ing masjid Mêkah ngantos botên sagêd kasumêrêpan tiyang ingkang nunggil sagriya, ananging lami-lami ugi [u...]