Petruk : Bênêr, Kang Garèng, bangsane dhewe kuwi pancène mono wiwit biyèn mula dadi kêkasihe Ingkang Maha Kuwasa. Pangane dijaga, hawane iya digawe kêpenak. Nanging diparingi sih kawêlasan sing samono kuwi, bangsane dhewe kuwi ora rasa-rumasa, rumasane iya pancèn kudu wis mangkono. Jajal saupama rumasaa, mêsthine pikirane banjur mangkene upamane: e, aku iki kok disihi ing Pangeran, mulane uripku tak ati-atine, supaya sihing Pangeran kuwi têrus lumintu, yaiku: apa sing diparingake tak eman-emane. Aku tak tansah [ta...]