Pêjah ingkang tampi paukuman inggih punika pêjah ingkang sukmanipun kaplorot drajadipun, upami suwaunipun dados manusa lajêng pêjah tumimbal lair dados kewan, setan, têtuwuhan sasaminipun. Sanajana dados manusa, nanging manusa ingkang papa, sangsara, musakat, rinubung ing mêmala, mêdal jêdhul saking guwa garba sampun ambêkta sêsakit, kados ta: wuta, ciri, cacad. Wontên malih lajêng katingal gadhah sêsakit papasthèn, kados ta: ayan, bisu, edan, gondhok sasaminipun. Tiyang busung, pêjah sêpalih, kataman sêsakit bubrah sasaminipun punika sanès sêsakit papasthèn, tandhanipun sanès sêsakit papasthèn, awit manusa trêkadhang sagêd maluyakakên. Nanging manawi sêsakit papasthèn sampun botên sagêd dipun sarasakên. Sêsakit ingkang sanès papasthèn, punika ingkang kathah minôngka paukuman anggènipun tiyang purun anindakakên piawon ngantos kêsangêtên wontên ing donya ingkang dipun lampahi sapunika, ewadene inggih mêksa kenging katêtêpakên bilih punika gandhèng kalihan paukuman awoning gêsangipun ingkang rumiyin, mila lêrês wontênipun ungêl-ungêlan: yèn wong nglakoni ala iku paukumane ana ing donya lan akerat.