Palapuranipun mandhor têtiyang cêmêng sawangsulipun saking ngupadosi Korak, adamêl susahipun Mariyam kalangkung-langkung. Awit miturut katêranganipun, sadumuginipun ing padhusunanipun Lopidho,Kopidho. ing ngriku têtela, bilih padhusunan wau suwung babar pisan. Sanadyan tiyangipun dipun sêbar ing sakiwatêngênipun padhusunan ngriku nanging mêksa botên sagêd amanggihakên tiyang satunggil-tunggila. Ngantos sawatawis dangu mandhor satêtiyangipun wau kèndêl wontên ing sacêlakipun padhusunan kasêbut nginggil, prêlu nitik tapak-tapakipun Korak ingkang tansah dipun raosi dening Mariyam, nanging tanpa damêl. Wontên ing ngriku babar pisan botên wontên kêthèkipun, langkung malih kêthèk tiyang. Jalaran saking punika, Mariyam lajêng mêksa-mêksa badhe ngupadosi Korak piyambak, nanging Bwana sagêd angalang-alangi ingkang dados pikajêngipun wau, sarana aprasêtya, bilih ing têmbe, manawi sampun dhawah ing wancinipun, Bwana piyambak ingkang badhe ngupadosi. Dene Mariyam inggih lajêng miturut. Nanging ngantos pintên-pintên wulan dangunipun anggèning Mariyam sabên jam tansah amanah dhatêng pun Korak wau.