Andèrès punika satunggiling pandamêlan ingkang rêkaos tur ajêg, tiyang andèrès punika kaanggêp satunggiling pandamêlan ingkang asor, mênggah anggènipun mastani asor wau inggih wontên lêrêsipun, jalaran lôngka mênggah tiyang kacêkap utawi para sagêd sami andèrès. Namung angèngêtana bilih jaman êmbah rumiyin tumrap tiyang tani andèrès punika kangge lampah kaprihatosan, kangge anglèlèr badan, mangke yèn andèrèsipun sagêd amêdal lêgènipun kathah, punika anandhakakên manawi rijêkinipun kathah. Namung pamanggih makatên punika kalèntu, mênggah salêrêsipun tiyang andèrès punika botên gampil, kêdah ingkang okol-akal (nalar), tiyang andèrès punika badan kêdah rosa lan saras, kêdah mangrêtos dhatêng kêkarêmanipun wit ingkang kadèrès, botên kirang wit dipun dèrès suta sagêd mêdal lêgènipun kathah, sarêng dipun dèrèn naya dados suda mêdalipun, têrkadhang malah dados pêt botên mêdal babarpisan, jalaran punika saking tanganan, wontên ingkang andèrès sagêd mêdal punika tiyang ingkang sugih kringêt, namung sayêktosipun tiyang andèrès punika kêdah ngyêktosi pakarêmaning wit.