warih, tedhaking wong mara tapa, ikuyektine pancen beda karo turune wong kang mung ngumbarhawa napsu bae.Saupama kang mangkono iku mbanjur dipadha bae, amesthiYwang Suksma aran ora adil, dening kang ora nandurbisa panen. Yen wong kang nuruti karep angumbarangkarane, jagad iki sedyane arep dirata, mung kenowasinambi karo sila bae. Ananging ingsun duwe pangira,kang mangkono iku ora bakal bisa kalakon. dadimbanjur kalebu ing babasan “canthing jali dicidhuknabany sagara, iya ora bakal bisa ngebaki rawa”. Mulanebab iki dadiya kaca benggala, kang menawa kanggo ngiloandeleng taninging sarira, ora tansah kaling-kalingandening ubaling angkara, iku iya mung katan marang paraPanjenengan Nata lan para Pandhita. Dadi darahe kangisih gelem padha angluluri marang laku kang utama,mesthi iya isih padha kasinungan nugraha. Balik kangpadha ora mangkono, lan lumuh kasinungan mulyaningati, iku mbanjur anduweni anggep yen manungsa ikupadha sengguh dumeh sugih bandha guna. Mangkono ikutiwas ngubal-ubal hawa, tur langka bisane sembada.Malah yen tansah padha dibanjur-banjurake, ora bakalmundhak derajatira, nanging bakal saya mlarat kakehan.Mulane ora gampang dadi wong tuwa kang wus sinebutbapa iku, karepe: panggarbane kudu tepa, dadi kuduceples karo kaanan kang dumunung ana ing awake dhewe.Yen wus mangkono, mbanjur kena kanggo mardi (mulang)marang anak-anake, supaya ing tembe pdha bisowa kayamangkono, padha rumangsa lan padha duwe panarima.Dene yen sira padha ngudi undhaking drajatkamanungsan, kang perlu dhisik sira padha ngulatana,kapriye margane bisa antuk pangawikan lan kawignyankang nyata. Panemuningsun padha lambarana ati sabarnarima, lan kang guyub rukun karo sapapadhanira, sartaanyingkirna atinira kang kameren, lan dahwen. Manawakang mangkono iku padha sira tindakake kanthitemen-temen, kang masthi saya suwe sangsaya wuwuh kehekang padha anduweni kawignyan. Ora kudu rinebutkalawan hardaning angkara, nanging ing