Para manungsa ingkang ing donyanipun dipun kaniaya ing liyan, tuwin tiyang ingkang ahli nganiaya ingkang bêbasan sawêg gêmblung jinurung, ngantos sami nêmahi pêjah, sami dèrèng angsal pangadilan ing donya ngriki, punika badhe kaimpun kaajêngakên ing pangadilaning Gusti ingkang maha adil wau. Ingriku sadaya wau, sami badhe angsal piwalês wohing tindakipun kalihan adil yêktos. Mila tumrap para ingkang nyungkêmi agami, sarta kandêl imanipun, mêsthi gadhah raos ajrih sangêt nindakakên ing tindak ingkang nalisir saking adil (jêjêg utawi lêrês). Sanajan ing ngasêpi, utawi sanajana sinung kadibyan pilih tanding ewadene mêksa botên purun nindakakên ing tindak duraka, ambêg siya; lampah cidra utawi numpês ing sêsami, jêr mêsthi badhe nampi piwalês, botêna ing donya ngriki, inggih wontên ing dêlahanipun. Ingajêng sampun kula têrangakên bilih mênggah raos kabatosan ing donya ngriki punika isi pintên-pintên pangadilan ingkang tanpa wicalan Ian pinanggih samangsa-mangsa, utawi ing saênggèn-ênggèn. Mênggah jerenganipun badhe kula têrangakên sawatawis kados ingandhap punika : kawuningana ! Gêsang kita ing ngalam donya punika, mênggah ing raos batin, tansah sêsambêtan (sasrawungan) kalihan dzat ingkang nitahakên, sarta kalihan sadaya titah ingkang asipat gêsang, tuwin sanès-sanèsipun. Kita manungsa sami gadhah hak saking sadaya kaanan wau, sarta kaanan sadaya wau ugi gadhah hak saking kita,