Ngamalipun tiyang Jawi punika ing pungkasanipun mêsthi badhe pêcah, kabagi ing anak-anakipun (ing turunipun). Punika pêrlu kula aturakên, awit yèn cara Minangkabo ngamal ingkang kawastanan: arta pusaka: botên badhe pêcah makatên punika, malah sajakipun kala rumiyin, sanadyan ngamal ingkang kawastanan: arta pêncarian: inggih punika angsalipun tiyang sêsemahan jalêr èstri ugi botên badhe pêcah kabage ing anak putu nanging dados gadhahaning suku utawi prut, inggih punika kêmpaling kulawôngsa sadhusun, ingkang nunggil turunan pancêr èstri. Pramila: kula wangsuli malih: ngamalipun tiyang Jawi punika badhenipun ing wêkasan mêsthi pêcah kabage ing anak utawi anak putu (turunipun).