Kasepen wis suwe dianggep minangka kahanan universal sing, paling ora nganti moderat, dirasakake kabeh wong. Saka perspektif kasebut, sawetara tingkat kasepen ora bisa dihindari amarga watesan urip manungsa tegese ora mungkin sapa-sapa terus-terusan nyukupi kabutuhane sesambungan. Profesor kalebu Michele A. Carter lan Ben Lazare Mijuskovic wis nulis buku lan esai sing nglacak perspektif eksistensial lan akeh panulis sing wis mbahas babagan sejarah kasebut. Karangan Thomas Wolfe ing taun 1930-an tetirah "God's Lonely Man" asring dibahas babagan iki; Wolfe nggawe kasus yen kabeh wong mbayangake dheweke kasepen kanthi cara khusus khusus kanggo awake dhewe, dene saben wong siji kadang ngalami kasepen. Nalika setuju manawa ngatasi kasepen bisa dadi perkara sing apik, wong-wong sing duwe eksistensi cenderung mangu-mangu upaya kaya ngono bisa sukses kanthi sukses, kanthi ndeleng sawetara tingkat kasepen minangka loro sing ora bisa dicegah lan malah mupangate, amarga bisa mbantu wong-wong ngurmati rasa seneng urip.