[...tar,] nanging sang prabu botên karsa anggalih ing atur wau, kalampahan kadhawuhakên dhatêng ingkang rayi kalih pisan. Pangeran Adipati Purbaya sarêng nampèni dhawuhipun sang prabu lajêng mupus narimah ing pandum, awit rumaos yèn kawisesa ing ratu, amung Pangeran Adipati Balitar ingkang sakalangkung garantês saha gêrah panggalihipun, ngantos kalampahan ing wanci dalu ngaturi ingkang paman Pangeran Arya Mataram, sumêdya dipun taringitarèni. ingkang dados karsanipun, sasampunipun dhatêng saha lênggah satata, Pangeran Adipati Balitar ngunjal napas kalair pangandikanipun: Dhuh, paman, kadospundi badhe kadadosanipun badan kula punika, putra jêngandika kakang prabu têka kêsangêtên têmên anggènipun siya-siya dhatêng badan kula, sêsêbutan kula dipun lorot, upacara kula dipun rucati, sadaya gêgadhuhan kula sami dipun dhèdhèl, dados botên pisan-pisan angèngêti sarta ngèstokakên wêlingipun kangjêng rama suwargi, yèn makatên saèstunipun kula inggih kapêksa supe dhatêng sadhèrèk sêpuh, awit ingkang sapisan kula botên amiwiti, kaping kalih rumaos sami gadhah waris karaton ing Kartasura, mila saking kadêrênging manah kula karaton ing Kartasura sumêdya kula rêbat.