botên kêndhat tansah dipun anthènikanthèni. pambudidaya murih indhaking pamêdalipun, sarana nindakakên rêrabuk, pangolahing siti, ngajêgakên angsalipun toya, tuwin sanès-sanèsipun, ingkang wosipun angudi ing bab kaindhakan. Upaminipun bab rabuk, punika warni pintên kemawon ingkang dipun cakakên kangge cobèn-cobèn, wontên ingkang nocogi wontên ingkang botên. Tumrap ingkang nocogi lajêng dipun cakakên saha lajêng têtêp nama satunggiling indhakan kawruh, pikantukipun nyata damêl indhaking pamêdal. Makatên ugi ing bab pangolahing siti, punika ugi tansah mindhak-mindhak caraning pangolah. Dene ingkang langkung gawat punika ing bab toya, awit satunggal punika manawi ngantos kêkirangan, agêngipun kasatan, ing bumi botên wontên thukulan ingkang gêsang. Sampun malih bangsaning pantun, ingkang bêbasan gêsangipun namung nyambut siti sakêdhap, sanadyan waringin gurda pisan, manawi koncatan toya inggih anggègrègi pêjah ngarang. Mila ing bab toya punika dados têtanggêlan ingkang awrat piyambak, tumrap parentah ngantos ngawontênakên babagan pakaryan piyambak, inggih punika irigasi.