Petruk: Iya bêcik, Kang Garèng, nanging, poma, wêlingku aja nganti lali nèk ana sing tawa apa-apa, kudu sajak kêcap-kêcap ngono kae, tur karo gèdhèg, supaya sing tawa mau bisa nômpa, yèn anggonmu ora gêlêm kuwi, sabab kowe wis têtuku, malah saikine cangkême isih mucu-mucu.