[...nan,] bênêr kaya wêwarahe suka, antarane wong loro kang siji katurutan kabèh pêngarêp-arêpe, sijine nêdya nglilahake sagung pangarêp-arêpe, iya kang nêdya anglilahake iku kang luwih luhur tinimbang kang katurutan, amarga pêpenginaning wong iku ora ana wêkasane. Dhuh jiwaku, wus suwe kaboyong dening pêpenginan, samêngko ngangkaha kamulyaning kamardikan lan katêntrêman. Wis suwe goningsun