Mindhah têtiyang Jawi dhatêng tanah sabrang punika kêdah dipun santosani, langkung utami malih manawi pamindhahipun wau katindakakên dening pamarentah. Têtiyang tani ingkang dipun pindhah ing sanès panggenan, badhe ngraos sênêng wontên ing panggenan enggal wau, manawi kêmpal kalihan sanak sadhèrèkipun sarta dipun parentah dening kapalanipun piyambak. Botên cêkap namung makatên kemawon, nanging ing papan padunungan enggal wau, kêdah dipun wontênakên dhoktêr ingkang sagêd anjagi kasarasaning têtiyangipun ngriku. Kêdah dipun wontêni: lanbao konsulèn, ingkang sagêd suka sêsuluh ing bab panggarapipun sabin. Insinyur, ingkang ngurus ilining toya, ingkang sagêd ngoncori pasabinan. Dhoktêr kewan tumrap rajakaya, para guru ingkang kêdah mulang anak-anakipun têtiyang ingkang mêntas pindhah wau, para amtênar pangrèh praja tuwin pulisi, ingkang marentah tuwin anjagi kakêntrêmaningkatêntrêmaning. dhusun. Makatên ugi tukang-tukang sacêkapipun, lan sasaminipun. Botên beda kalihan ingkang bupati ing Pakalongan, ingkang bupati ing Karanganyar ugi condhong sangêt dhatêng wontênipun komisi para ahli, ingkang dipun têtêpakên dening pamarentah, ingkang kapatah nitipriksa ing bab-bab punika sarta atur adpis dhatêng pamarentah.