Ono mahasiswa kesèd, wegahan, senengané mung blayangan ora tau mlebu sekolah. Grengseng lan gregeté sinau wis ora ana, pangarep-arepé wis entèk malah wis mupus arep metu golèk pagawéan saolèh-olèhé. Nuju sawijining dina nalika mlaku2 menyang padésan weruh nini2 lagi ngasah paku ana wungkal. Mahasiswa gumun, nyedhaki lan takon: “Nuwun mBah, keparenga nyuwun priksa, paku kok dipun asah makaten punika badhé kanggé punapa?”