Miturut pitêdahipun para sagêd, ing donya punika sampun kacathêtan, kados kenging dipun tamtokakên sabên sadasa taun tamtu wontên krisis. Miturut cathêtan ing abad XIX dados pasêksèn lêrêsipun pamanggih wau, inggih punika salêbêtipun abad wau wontên krisis ing taun 1826, 1836, 1839, 1847, 1857, 1866, 1873 salajêngipun, wondene sabab ingkang anjalari wontên krisis punika warni-warni sangêt. Kala ing abad XIX kacathêt ingkang anjalari tuwuhipun krisis punika sababipun saking cidranipun pamêdal têtanèn. Ingkang jalaran saking arubirunipun môngsa srêngenge, ingkang bab punika miturut petang dumados mèh ajêg sabên sadasa taun, punika mirib kados wêwatonipun para sudagaran Jawi ingkang dados wawasan sae awoning padagangan umum inggih wêwaton têtanèn. Panenan sagêd sae sarta botên cidra wancinipun, lampahing padagangan inggih sae, kosokwangsulipun manawi kirang sae sarta dhawah botên tamtu, inggih lajêng nuwuhakên paèthèn. Namung bedanipun ingkang kapratelakakên ingkang kantun punika kalêbêt paèthèn alit utawi sabageaning donya. Namung prêlunipun kapratelakakên kangge pasêksèn èmpêripun kalihan pawêcanipun sarjana ingkang damêl panaliti kados kapratelakakên ing nginggil. Inggih punika Propesor Jevons.