Sasampuning makatên, sapunika wiwit anggropyok ulam saking nginggil, prayoginipun kalihan kônca kathah, kintên têbihipun saprapat pal, wontên ingkang nyogoki, wontên ingkang anggêblogi toya pating kropyak pamrihipun supados ulam-ulam ing ngriku samia kagèt sarta ngupados pasingidan, yèn plajêngipun mangandhap tamtu kapêngkok ing widhe, môngka botên wontên papan ingkang sakeca kajawi ing rumpon, dados mêsthi kemawon ulam-ulam wau sami ngumpêt ing ngriku, saha rumaos angsal papan pangungsèn ingkang botên nyamari. Langkung utami malih manawi anggropyok ulam punika wau ngangge pirantos wawar. Mênggah wawar punika ingkang kadamêl janur, panjangipun nyakilan, kaslêmpit-slêmpitakên ing tampar êduk utawi dêling, trapipun marapat, êlêtipun 2 kilan. Tampar wau ing pucuk kabandhulan sela, pamrihipun yèn kacêmplungakên ing toya sagêda andhasar. Tampar-tampar ingkang sampun kaslêmpitan janur tuwin dipun baluhi sela wau, pungkasanipun katangsulakên angsal tampar panjang, êlêtipun nyadhêpa, dados manawi dipun tingali pating grandhul anglawèr kados gombyok. Wawar punika pancèn pirantos anggiring ulam, awit kacariyos ulam makatên sami ajrih dhatêng janur, amargi manawi wontên salêbêting toya warninipun anyrêmomong. Tampar panjang wau pungkasanipun ingkang sisih kacêpêng ing tiyang manggèn ing gampèng kiwa, sisihipun ing gampèng têngên, lajêng kasèrèd mangandhap sêsarêngan. Saking ramening têtiyang ingkang sami anggrosok (anggiring), ulam wau sami milar asar-saran, pungkasanipun sami umpêtan ing rumpon. Mila yèn panggiringipun sampun cêlak kalihan rumpon kakèndêlna. Ing ngriku langkunganing widhe ingkang ngalêkêr wau lajêng kabèbèr malih, ngantos kêmput angubêngi rumpon atêmu gêlang.