Lulus saka kuliyah, dhèwèké nyambut gawé ing perusahaan asuransi kang dinasionalisasi amarga panjaluk saka buruh. Sawisé iku, uripé dadi makmur lan ora mlarat. Sanajan mangkono, dhèwèké ora seneng amarta  mituruté, "bosen, saben dina mung kebak karo angka-angka. Kantoré rame dening swara mesin itung, mesin bagi, mesin tulis, lan mesin kaping".