kadamêl gampil, langkung-langkung tumrap sabôngsa, punika lêrêsipun kêdah wontên opvoeding ingkang umum, sadaya lare, anakipun bôngsa wau kêdah mawi dhêdhasar satunggal, ananging sarèhning dumuginipun sapriki dèrèng wontên opvoeding umum, ingkang wontên namung sawêg golong-golongan, amila lajêng mawi kapilih, pundi ingkang sakintên dipun cocogi piyambak, amargi badhe mastani: ingkang sae piyambak, dèrèng sagêd, punapa malih badhe nêtêpakên, ingkang lêrês piyambak inggih botên sagêd, amila inggih namung cocoging manah. Botên mawi dipun kanthèni katrangan, upami wontên katranganipun, katrangan wau inggih namung kangge piyambak, botên prêlu kaumumakên, jalaran golongan sanèsipun inggih sampun gadhah katrangan-katrangan piyambak. Makatên wau anggènipun sami nglaras salêbêtipun kèndêl, namung dumunung wontên ing raos pangraosipun piyambak. Dene lêlajênganipun anggènipun sami ginêman, kados ing ngandhap punika: