Jangkep Para sadherek ingkang kinasih ing patunggilanipun Gusti Yesus, D inten punika mujudaken dinten ingkang adi, awit samangke sampun 66 taun anggenipun bangsa kita mardika. Merdeka, merdeka, merdeka! Minangka panguwuh ingkang sampun ngumandhang rikala 17 Agustus 1945. Minangka panguwuh ingkang nglairaken pangajeng-ajeng saha dados tandha bilih bangsa punika gadhah kuwaos nemtokaken hak gesangipun piyambak. Ananging dumugi wekdal punika, punapa panguwuh mardika taksih nggadhahi makna ingkang adi? Sinaosa sampun mardika nanging kita dipun aben-ajengaken kaliyan prakawis-prakawis ingkang sangsaya adamel trenyuhing manah. Bangsa ingkang nggadhahi kuwaos kangge nemtokaken dhirinipun piyambak, punapa kedah ketingal wonten ing tumindak-tumindak ingkang asor? Prakawis ingkang winastanan alit lan ageng gilir gumantos kalampahan wonten ing satengahing negari punika. Tundhonipun nuwuhaken pitakenan menawi kita ngaken sampun mardika, mardika ingkang kados pundi ingkang kababar ing satengahing bangsa punika? Taksih asring jumedhul pambudidayanipun satunggaling kelompok ingkang badhe nguwaosi pamarentahan, damel ewah-ewahan ing bab ideologi negari, kadosta NII (Negara Islam Indonesia). Lajeng asring kita pireng pawartos para pamimpin negari tumindak nylingkuhaken arta (korupsi), sami rebatan panguwaos ingkang tundhonipun nuwuhaken crah lan padudon antawisipun kelompok satunggal lan satunggalipun. Ontran-ontran wonten ing bab olahraga, mirungganipun bal-balan ingkang boten rampung-rampung. Asiling para olahragawan badminton ingkang sangsaya dangu sangsaya mlorot kaunggulanipun. Para lare ingkang kedahipun ing wekdal enjang wonten ing papan pasionan nanging malah wonten ing margi saprelu ngemis, nyambut damel ndherek tiyang sepuhipun upaminipun pados wedhi ing lepen. Menawi dipun tangleti kenging punapa boten sekolah, wangsulanipun awit dipun dhawuhi dening tiyang sepuhipun supados mbiyantoni nyekapi kabetahan padintenan. Punapa punika boten damel girising manah kita? Lan taksih wonten malih pawartos ingkang damel girising manah kados ta pawartos padudon, sami-dene mejahi, panganiaya sarta sanes-sanesipun. Ningali kanyataning gesang ingkang makaten punika, punapa ta maknaning mardika tumrap bangsa kita? Punapa mardika punika tegesipun saged tumindak punapa kemawon ngantos nerak pranatan lan sasekecanipun piyambak? Punapa mardika punika tegesipun ugi ngutamekaken dhiri pribadi ngantos pados rejeki kanthi nglirwakaken pranataning masyarakat punapa dene negari? Punapa mardika punika namung kangge kemaremaning pribadi temah gesangipun tiyang sanes punapa malih ingkang saking golongan lan agami sanes boten dipun gatosaken. Boten preduli tiyang sanes sanadyan tiyang sanes ngantos kerapan, sangsara, miskin lan sapiturutipun. Awit saking punika, tumrap kita tiyang Kristen kados pundi anggen kita kedah paring makna bab kamardikan kasebat? Para sedherek ingkang kinasih ing patunggilanipun Gusti Yesus, Yektinipun umat Kristen tinimbalan mbudidaya lan nuwuhaken makna ingkang anyar murih kababaring makna mardika ingkang sejati. Temah tembung mardika punika boten namung kandheg ing pangucap. Mardika kedahipun nggadhahi makna kababaring kawontenan ingkang saged dipun raosaken dening sesaminipun ingkang migunani lan maedahi. Supados makna anyar sesambetan kaliyan tembung mardika punika saged kababar, mesthi nipun kawiwitan saking gesangipun pasamuwan anggenipun nganyaraken pangretosanipun magepokan kaliyan pamawas bab Gusti Allah. Awit nalika tiyang ngugemi agami sami nggadhahi raos culika dhateng umat agami sanes, nggadhahi sikep bilih piyambakipun ingkang langkung prayogi tinimbang tiyang sanes, pramila ingkang kababar inggih punika namung pandamel ingkang nengenaken kapentinganipun pribadi, kelompok lan golonganipun. Pangandikanipun Yesaya 11:1-10, paring pambiyantu tumrap kapitadosan kita anggenipun badhe damel ewah-ewahan ing bab mujudaken tembung mardika ingkang sejatosipun. Pangandika kasebat ngatag kita wantun mbikak pangretosan bilih pakaryanipun sang Mesih punika kagem sadaya umat titahipun tanpa mawang kawontenan. Rawuhipun Sang Mesih ing jagad saprelu mitulungi gesanging umat tumuju dhateng kasaenan, temah wangsul malih kados kawontenan ingkang sampun kagambaraken wonten ing taman Pirdus (Yesaya 11:6-9). Sang Mesih wonten ing paseksining nabi Yesaya boten badhe njejegaken kaadilan kanthi tumindak keras, kanthi ngasta gaman lumebet ing paprangan kados ingkang dipun gambaraken dening umat Israel wekdal semanten (kados dene gegambaranipun perang Baratayuda). Panjenenganipun boten badhe njejegaken karajanipun prabu Dawud kanthi paparangan. Salajengipun pangertosan bilih panguwaosipun Gusti boten namung pinaringaken namung kangge bangsa Israel dipunakeni dening juru masmur. Jabur Masmur 117 paring pangertosan bilih panguwaosipun Gusti Allah punika kangge sadaya bangsa. Kanthi makaten dipun-sambetaken kaliyan kamardikanipun nagari Indonesia pangandikanipun juru masmur punika minangka tambahing pangertosan ingkang sangsaya mbikak paningal kita bilih sih lan panguwaosipun Gusti Allah punika boten ateges namung dipun paringaken kangge pasamuwan utawi tiyang Kristen kemawon, nanging kangge sadaya warganing masyarakat Indonesia. Sadaya sami kaparingan sihipun Gusti kangge mangun negari Indonesia ingkang raharja tanpa mawang punapa agami, golongan punapa dene suku bangsanipun. Pramila punika menawi wonten ing lebeting manah bok menawi tuwuh pepinginan bilih negari punika kapimpin dening satunggaling tiyang Kristen, utawi kita sami nggadhahi pepinginan supados kathah tiyang Kristen ingkang dados pamimpining negari ingkang saged nulungi pasamuwan sanesipun, punapa punika boten ateges namung nenenganaken pikajengipun piyambak? Lajeng punapa bedanipun gegadhangan kasebat kaliyan tiyang-tiyang ingkang gesangaken pamawas bab NII? Rasul Paulus lumantar serat Rum 15:1-13 ngendikakaken menawi kita dereng saged luwar saking saking pamawasing agami ingkang ciyut, taksih dipun-reh dening sikep nengenaken pribadi, tumindak culika dhateng umat agami sanes, temtunipun njalari gesang padintenan kita boten badhe ngraosaken tentrem rahayu. Awit ing salebeting gesang sesarengan kedahipun katalesan sikep andhap asor, tentrem rahayu, boten bedak-bedakaken satunggal lan satunggalipun. Sanes tumindak ingkang pados lenanipun umat sanes temah dipun asoraken. Miturut rasul Paulus supados sih lan panguwaosipun Gusti punika saged tinampi lan dipunraosaken dening sadaya tiyang, satunggal lan satunggalipun kedah sami purun gesang kanthi rukun, andhap asor lan ajen-ingajenan. Para sedherek ingkang kinasih ing patunggilanipun Gusti Yesus, Ewah-ewahanipun pangretosan bab sih tresnanipun Gusti Allah kedah dipun wiwiti saking gesang ingkang purun lan sumadiya mbangun karukunan kaliyan tiyang sanes,