gudhêge kurang santên, jangane rada sayub, sambêl gorènge anyêb bae, sambêle kurang trasi ... lo, kuwi durung nganti tutug omongku, iya banjur andadak cênthe-cênthe rame kae: ora susah maido, nèk ora kanggo aku, bokya dipêgat bae, tak bali dadi klèrêk manèh, hik, hik, hik iya kaya ngene kiyi rasane ngèngèr wong lanang. Jarene isih jaka, jêbulane anake wis karo têngah losin, hik, hik, hik, hêk, hêk, hêk. Hara, Truk, saupama wong wadon dilarangi nyambut gawe, mêsthine iya ora mêngkono wangsulane, kiraku malah banjur mangsuli ngasih-asih mangkene: Inggih kakang mas, kula sampun lêpat nyuwun pangapuntên, benjing mawon kula ocal-ocalakên ingkang ècu punika.