Sarêng sampun wangsul wontên ing kadhaton, Dèwi Sitisundari kintun sêrat dhatêng Sang Abimanyu, pratela bilih botên sênêng yèn kadhaupna kaliyan Sang Laksana-Kumara; sêrat wau dipun kanthèni gantèn saha borèh. Radèn Abimanyu lajêng pados akal supados sagêd pêpanggihan radi dangu kaliyan sang putri. Sang Abimanyu samadi, kêrawuhan Bathara Kamajaya sagarwa, maringi sêkar, ingkang sagêd ngrêksa kawilujênganipun Radèn Abimanyu ing salêbêting pêpanggihan. Nalika Sang Hyang Kamajaya badhe muksa malih, punika Sang Abimanyu cèwèt botên ngaturi bêkti dhatêng Dèwi Ratih. Sang dèwi duka, Radèn Abimanyu dipun sapatani, nyuwun ngapuntên, inggih lajêng dipun paringi.