patih priksa sapa sing tilpun marang panjênêngane, anggone dhawuh nrêcêl, Kang Garèng: Sampeyan Mas Petruk, dhatêng sampeyan ngriki napa kalih Mak Kamprèt, kenging napa botên anjujug têng griya kula, yadhug, yadhug. Wèh, hla ya kuwi, Kang Garèng, wong kuwi nèk disanak, sok banjur lali nyang duga prayoga. Barêng bêndara patih mau sêmanak lan andêmênakake bangêt pangandikane mau, aku iki kok banjur lali duga prayoga, kathik tak wangsuli mangkene: Nun inggih, kula botên anjujug ing kapatihan, awit wau sadintên sampun patigêni, mangke wontên ngriku, gèk... durung nganti rampung anggonku matur, ndara patih wis dhawuh mangkene : Kêpatihan sugih bêras. Wah, Kang Garèng, aku ora bisa ngampêt banjur gumuyu latah. Bêndara patih banjur dhawuh warna-warna karo gumujêng: Mas Petruk ki sok ana bae - he, he, he, bok êmpun rupi-rupi - hi, hi, hi, sing dingêndikakake niku - hu, hu, hu, wong le anèh-anèh - èh, èh, èh, cêkake benjing napa têng gèn kula - ho, ho, hok. Aku banjur matur iya karo gumuyu, nanging rada nyêbal karo padatan, ora kok yèn wandane pungkasan tiba wulu, guyune: hi, hi, hi, tiba taling, guyune: he, he, he, lan sapiturute, nanging mangkene: bokmanawi benjing-enjing - ehing, ehing, ehing, sapunika têksih sayah - ahah, ahah, ahah, sapunika badhe ngaso -aho, aho. Cêkake, Kang Garèng, ana ing tilpun kono, panjênêngane bêndara patih karo aku banjur gêguyon gojèg rame kae, pungkasane bêndara patih banjur dhawuh, yèn kira-kira jam 8 panjênêngane arêp rawuh karo ndara dèn ayu