Kakiyatan-kakiyatan ekonomi ugi botên dipun kengingakên ngajêngakên kabêtahanipun têtiyang pribumi, kados manawi mawi tatanan kapitalistis. Imperialisme enggal punika kêncêng sangêt anggènipun nggêgêgi lampahing pikiran ingkang awêwaton kanyataan (realisme) siya. Kados upaminipun, wontên ing blabaran kabudayan ingkang wêwaton dhemokrasi-libêral, masarakat botên kenging botên kêdah wênang nulak wêdaling arta kamiliteran tuwin arta sanès-sanèsipun ingkang botên ngangsalakên bathi. Wêdaling arta ingkang kados makatên punika sajatosipun nama ngunthêt wohing panyambutdamêlipun rakyat. Ananging, tumrap nagari enggal, ingkang mawi tatanan militèr nggêgilani sarta mawi bureaucratie agêng sangêt, saya dangu kêdah saya kathah anggènipun ngunthêt kakiyatan panyambutdamêlipun rakyat ingkang ngêdalakên kasil, prêlu kangge nyampêdi kabêtahaning nagari wau. Margi saking punika, rakyat kêpêksa tansah nyuda-nyuda kabêtahaning gêsangipun, kados ingkang kalampahan saèstu wontên ing Italie, tuwin Jerman. Namung sampun têrang bilih kawontênan ingkang kados makatên punika botên badhe sagêd lêstantun. Dalasan sabukipun tiyang fascist pisan botên badhe sagêd dipun singsêtakên sangêt-sangêt ngungkuli watêsipun. Margi saking punika nagari ingkang kados makatên wau lajêng bêtah gadhah jajahan. Tiyang ing tanah jajahan, manawi dipun ancam ing rodhaparipêksa mêsthi kêpêksa purun ngulungakên wohing kangelanipun prêlu kangge ngingoni mêsin-mêsin fascist Ian kangge ngindhakakên panggêsanganing bangsa ingkang ngêrèh wau.