Satêlasipun rêmbag sanès-sanèsipun, pangarsa nglairakên saraosing panggalih, gayutan kalihan sêrat paturanipun Narpawandawa ingkang konjuk sahandhap sampeyan dalêm ingkang wicaksana, bab lênggahipun pêpatih dalêm, punika warni-warni panyuraosipun, mênggah pamirêngipun pangrèh wontên ingkang mastani bilih sêrat paturanipun Narpawandawa wau namung saking pamanggihipun satunggaling warga makatên punika pêrsunlêk. Amila prêlu dalu punika pangrèh ngaturi katrangan, wosipun prakawis sêrat paturan wau dhêdhasaranipun namung anêtêpi wajibing Narpawandawa kanthi sucining manah, anêdya ngrêksa dhatêng karaton sarta praja dalêm ing Surakarta, dados sanès rêmbag pêrsunlêk, nanging rêmbag ingkang mligi saking pamanggihipun pangrèh, amila murih sampun kalèntu ing panampi, prayogi amitêrangna dhatêng pangrèh kemawon, dados sagêd cêtha têrang pikajêng- pikajêngipun Narpawandawa, kawontênanipun ing parêpatan ngriku botên wontên warga ingkang nyuwun katrangan, malah kapara parêpatan nayogyani sangêt dhatêng tindakipun pangrèh anggèning tansah amêmayu hayuning praja tuwin karaton dalêm.