tanah jajahan lan ing nalika punika ugi imperialisme tansah têrus mundur. Imperialisme wau sawêg kemawon mencok, raos botên sênêngipun têtiyang kathah lajêng mubal, anduwa satêmah pun imperialisme, kapêksa lumajêng saking ing pandhêlikan satunggal mlembar dhatêng pandhêlikan sanèsipun ingkang kirang prayogi utawi kirang ubarampening pananggulangipun. Ing laladan Sagantên Têngah, inggih punika nagari-nagari ingkang dados impènipun Mussolini, sampun kêrêp ngatingalakên kêncênging manahipun nêdya ngrêbat kamardikanipun. Têtiyang Prancis wontên ing Marokko, Tunis tuwin Syrie, botên kêndhat-kêndhat anggènipun manggih ribêd. Pranatan cara diktator wontên ing nagari-nagari wau namung sagêd ngêndhalèni, nanging botên sagêd nyurês, ebah-ebahan kabangsan ing nagari ngriku. Italie piyambak sampun ngraosakên, botên gampil nindakakên sêsanggêmanipun, inggih punika nêntrêmakên tanah Lybie. Wontên ing Mêsir, Palèstina tuwin Irak, Inggris inggih nrênjuhi prakawis-prakawis ingkang malahi saèstu, ngantos lajêng trimah ngawon.