winuwus, wawasan asmârâ tântrâ, pasthi dhahat kôntrang-kantring.Sangkan Paran #20Dhek samana ing sajroning karaton Purwapada kono, durung ana padhang lawan peteng, anane sunyaruri, tegese isih sepi, ora padhang orang peteng. Ananging bareng isi ‘Panjenengane Karo’ (Ad-haama lan Kadiwa) lan ana wit Kayu Purwajati, sumawana panjenengane tansah kudu kumpul, parmaning Hyang Guruning Ngadadi (Hyang Suksma Kawekas), ing sajroning karaton kono banjur ana damare gumandhul tanpa canthelan, sunare madhangi ing sajroning karaton saisine kabeh. Iku diarani “Damarjati’: mulane diarani mangkono, awit damar iku padhang ora ana kang nyuled (nyumet), murub tan sarana geni, padhange angluwihi, dalasan panggonan kang legok luwih, jurang sirung isih kapadhangan dening prabaning damar mau.Sawise ana damare, Panjenengane banjur cetha pamriksane kakung lan putrine, sarta cetha pamriksane ing sajroning karaton kono saisine kabeh. Bareng wis mangkono, malah sangsaya adreng anggone kudu kumpul maneh dadi sarira sawiji. Wusana banjur mahanani warana (aling-aling) kang minangka pagering karaton iku, diarani ‘Pager Ayu’; mulane diarani mangkono, amarga iya iku mau kang minangka wates utawa wengku sihing Pangeran, kang dumunung dadi gagandhenganing sih tresna tumrap nyawaning priya lan wanita. Sawuse pepak paraboting karaton, Panjenengane saya wuwuh anggone kudu kumpul dadi sawiji, nanging meksa isih durung bisa kalakon, jalaran durung ana lantarane. Ing saiki ingsun arep nyaritakake mula bukane kang dadi jalaraning ‘Panjenengane Karo’ banjur tumedhak ing arcapada kene:dhek mau ingsun wus nyaritakake nalika Panjenengane Ad-haama durung miyos saka Guruning Ngadadi, wis ana jiwa pirang-pirang kang urip ana sajroning pangrantunan, lan ana ing antarane pangrantunan karo karaton Purwapada. Ing kono iku kang dumadi dhisik dhewe diarani ‘JAN’. Mulane diarani mangkono, awit iku kang pancen baku dadi lantaraning ‘Panjenengane Karo’ bisa tumedhak ing arcapada kene iki.Mangkene gancare: Bareng sarirane Jan tansah katut kaiyun (kaeyun, kebandhul) banjur tansah bisa anggepok ing sariraning Panjenengane Ad-haama lan Kadiwa mau. Ing sarehning sarirane Kadiwa kang dhasar wus akeh woworane, kang dayane uga padha karo dayaning Jan iku, dadi Jan iya banget gampange katut kaserot lumebu marang sarirane. Bareng ing sajroning sarirane wus kalebon ing Jan iku, banjur kagungan asmara (sengsem) iku diarani ‘Ayun’; awit anane iku saka dayane ‘iyunan’.Nalikane Kadiwa wus kadunungan ‘ayun’, sarirane saya mekar (wuwuh rosa), sarta banjur jumbuh dadi sawiji lan ‘ayun’-e mau, kongsi kawawa anggendeng kalbune pribadi nuju marang wohing budi iku. Kang mangkono iku diarani ‘kayun’ (karsa), awit tekane lan kadadeyane saka kayu sarta iyunan. Dene tembung karsa, iku saka tembung ‘mekar’ karo ‘arsa’. Samana karsane Kadiwa iku durung bisa kaleksanan, awit Panjenengane Ad-haama durung kadunungan ing karsa iku, amarga sarirane durung sapirowa woworane. Dadi saupama ora kagendeng enggone tansah kudu kumpul bali dadi sawiji karo Panjenengane Kadiwa mau, sing mesthi iya ora bakal kadunungan ‘asmara’ lawan ‘karsa’. Ananging saka anggone kudu kumpul, ing mangka sarirane Kadiwa wis ora suci, dadi iya banjur anjalari kurang sucine maneh marang Panjenengane Ad-haama iku. Wekasane iya banjur mung tansah kena kagepok dening sarirane Jan mau, mulane bisa kalebu ing sarirane kang isih suci iku. Suwe-suwe iya banjur dadi ‘asmara’ sarta uga kongsi dadi ‘karsa’. Bareng wus kadunungan ‘asmara’ kabeh, banjur sangsaya wuwuh rosa enggone kudu kumpul. Saking padha rosane iya kalakon bisa kumpul maneh, nanging ora bisa jumbuh dadi sawiji, amarga sarirane karo wis banget ora sucine.Bareng sarirane karo wis gathuk, kang bisa luluh mung karsane bae jumbuh dadi sawiji. Sumawana sarirane Jan mau banjur jumeneng ing sajroning jumbuhe karsa mau, wusana andadekake gumolonging karsane, nuju marang wohing budi mau. saking daya gumolonging karsa, kawawa anggendeng ing who mau, kongsi bisa kalebu marang sarirane karo, dumunung ana ing sarira kang wus ora suci iku. Sarehnuing Panjenengane Ad-haama iku durung sapirowa regede, dadi wohing budi mau iya banjur mung bisa ana ing sarirane kang njaba bae. Dene kang bisa kandhas lumebune, lan kongsi bisa dumunung ana ing telenging sarira, iya iku kang marang Panjenengane Kadiwa. Dhek mau wus ingsun terangake, yen wohing budi iku isine diarani ‘Anu’, rasane sajati. Mulane bareng wus kalebon who mau, iya banjur kadunungan isi karo rasane who iku (anu asmara rasa sajati).Sangkan Paran #21Bareng sarirane karo (Ad-haama lan Kadiwa) wus kadunungan iku, banjur katara banget yen ana cacade, sarta sakarone iya padha sumurupe. Cacad iku diarani ‘wada’, iku ateges raketan karo jiwa, sarta salawase ora bisa suda. Kang mangkono iku anjalari beda karo maune. Sawuse ana wadane, sangsaya kenceng karsane enggone kudu kumpul, supaya sarirane bisowa jumbuh maneh dadi sawiji, nanging iya sangsaya ora bisa kalakon, jalaran wus kaling-kalingan wadane mau. Saka daya serenging kang tansah ora kasembadan mau iku banjur anuwuhake bobot, sarta malah ora bisa mathuk (jumbuh) karo karatone iku. Mulane banjur gampang linggare saka sajroning karaton kono, kang satemah banjur bisa katut dening tumurune sorote Guruning Ngadadi. Mulane Panjenengane