Tuwan Baars lajêng anglairakên pamanggihipun: tumrap para maos ing Indiya ngriki kados wontên saenipun upami amirênga, bilih pamrentah komunis punika botên ngewah-ewahi babarpisan mênggah kawontênanipun kuwajiban saha padamêlan ing dhusun. Manawi wontên padamêlan ingkang kêdah katindakakên kangge kapêrluning ngakathah wontên ing dhusun, kados ta: amagêri papan pangenan tumrap rajakaya tuwin adamêl krêtêg alit-alit, punika kêdah katindakakên dening para tani tanpa mawi bayaran. Tumrap padamêlan ingkang agêng-agêng, ingkang botên kenging katindakakên dening têtiyang tani piyambak, punika pangusunging barang-barang asring kapasrahakên dhatêng para tani kanthi lêlahanan kemawon, makatên ugi pandhudhuking sela ing parêdèn-parêdèn. Mênggah sabab-sababipun dene padamêlan ingkang tanpa bayaran wau botên saya dados ngrêbda, botên sanès jalaran saking kawontênanipun tanah Ruslan piyambak, tanah Ruslan punika hawanipun rêsik, jawahipun mèh namung wiwitipun badhe môngsa asrêp tuwin wiwitipun badhe môngsa bêntèr, ingkang makatên wau mèh ing pundi-pundi, kajawi ing sisih kidul babarpisan, punika manawi môngsa asrêp tansah jawah salju, dados ing ngrika jawah dêrês kadosdene ing Indiya ngriki botên wontên babarpisan.