Ing satunggiling wêkdal, swargi Prabu Frans Josef nata ing Ostênrik, nitih kareta badhe kondur ing kadhaton kala punika kalêrêsan jawah. Wontên ing têngahing margi kreta nata wau dipun êndhêgakên dening satunggilipun sêrsan ingkang mêntas jagong wontên ing griyaning mitranipun. Ing sarèhning jawah, ing môngka sêrsan wau manggangge sarwa sae, kuwatos, bilih panganggenipun risak dening kajawahan, amila lajêng gadhah panêmbung dipun lilanana tumut numpak wontên ing karetanipun, nanging botên nyumêrêpi, bilih ingkang nitih kareta punika sang nata piyambak. Kanthi rênaning panggalih sang nata amarêngakên pinuwunanipun sêrsan wau, sarta salajêngipun lajêng numpak sêsarêngan kalihan sang nata. Mênggah lajênging cariyos botên prêlu kula andharakên, ing ngriki kula namung badhe ambuktèkakên malih, bilih ucap-ucapan ing nginggil botên cocog. Conto ingkang kaping tiga, kados inggih botên wontên awonipun dipun wrat ing ngriki, inggih punika makatên: