wadine, kudu micara, kudu bisa manjing ajur-ajèr, lan sapiturute. Ing môngka kuwi kabèh wis dadi wêwatêkan utawa dhêdhasare wong wadon. Buktine wong wadon bisa laku sandi: esuk-esuk wong lanang mangkat nyang kantor, wong wadon nguntabake têkan lawangan, jam loro wong lanang mulih saka kantor, wong wadon lagi ithuk tata dhahar, satêruse ora tau katon le mingsêr saka omah, dadi sajake pancèn iya wong wadon mugên têmênan. Nanging sawijining dina barêng diajaki lêlungan, ora bisa, jalaran... suwênge mlêbu ing gadhèn. Barêng dirintih kanggo apa dhuwite, suwe-suwe blaka: Kanggo main. E, tak arani iya mugên ora tau lunga-lunga, jêbulane yèn wong lanang nyang kantor, mrêlokake... adu pinci nyang tôngga. Hara, apa iki ora jênêng pintêr laku sandi.