sacara hukum, CITES dudu pangganti hukum ing saben nagara. CITES mung arupa rangka kerja sing kudu dijunjung para pihak sing nggawé undang-undang kanggo implementasi CITES ing tingkat nasional. Asring, undang-undang pagreksan tetanduran lan kéwan liyar ing tingkat nasional isih durung ana (khususé para pihak sing durung ngratifikasi CITES), paukuman sing ora imbang karo tingkat kajahatan, lan kurangé panegakan hukum marang perdhagangan kéwan liyar.[4]. Ing taun 2002 mung ana 50% pihak sing bisa menuhi siji utawa luwih prasyaratan saka patang prasyaratan utama sing kudu