Ratu Blambangan wiwit nyambutgawe, ndhudhuk sumur. Wis rong dina suwene, durung mêtu-mêtu banyune, mangka wis jêro bangêt. Sang nata tansah kuwatir, yèn nganti têlung dina ora mêtu tuke mêsthi nêmahi pati, katigas janggane. Dina kang ping têlune mêksa durung mêtu banyune. Prabu Brawijaya mriksani saka ing pucak didhèrèkake abdi pirang-pirang. Ing galih rada kuwatir, yèn nganti bisa mêtu banyune, putrane mêsthi digarwa Maesasura, ing mangka Prabu Brawijaya gêthing marang Ratu Blambangan, lah wong sirahe, êndhas kêbo, dadi ora rupa manungsa, asungu barang, ananging kasêktène angungkul-ungkuli. Saka ing pucak sing ketok mung bolongan jêro bangêt, pêtêng ndhêdhêt, sing kêprungu mung ambêgane Prabu Maesasura. Dumadakan Prabu Brawijaya mirêng surake Maesasura, alok yèn krungu banyu têka.