Ingkang pêrlu kita kêdah nyumêrapi, punapa sabab-sababipun. Wontênipun lare alot utawi groyok ginêmanipun, punika pancèn inggih kabêkta kirang sampurnaning pirantosipun rêmbagan, wontên cacadipun spraakorganen, kadosdene lare ingkang pelo utawi cedhal, punika ugi saking pirantosipun rêmbagan ingkang wontên kêkiranganipun, ilatipun kandêl, kêcêlakên, tuwin sapanunggilanipun, punika ingkang sagêd mriksa têrang namung para dhoktêr. Manawi dipun talatosi dipun gladhi sarana lampah ingkang lêrês, pelo utawi cedhal punika sagêd ical (mantun) wondene bab alot utawi groyok, punika amargi saking angèl utawi upami cara mêsin makatên, sêrêd lampahing pirantosipun kangge rêmbagan, ugi kabêkta saking bayu sarap (zenuwen) ingkang nglampahakên pirantos wau. Lare groyok wau limrahipun inggih gugupan, tipisan manah, jirihan lan sapanunggilanipun. Manawi kalêrêsan badhe rêmbagan, môngka lajêng dipun sêntakakên utawi dipun sêsa-sêsa, malah lajêng blêkukan, têrkadhang inggih botên mêdal babarpisan. Pramila manawi badhe mitulungi lare ingkang makatên wau, inggih kêdah mawi patrap ingkang sarèh, têmbung ingkang alus lan angrêsêpakên, polatan ingkang sumèh botên angajrih-ajrihi, pêrlunipun lare sampun [sampu...]