Garèng: Aku ngandêl manèh, Truk, mung bae mungguh rumasaku, sing wênang, sing wajib lan sing bisa ngarani lêlara iki, lêlara iku, lêlara kang andrawasi utawa nular, kuwi rak mung bôngsa ahli, yaiku: dhoktêr, dadi sing paring katêrangan marang panggêdhe nagara kuwi pancène iya kudu ndara dhoktêr, murih aja gawe susahe wong akèh bae. Wong aku wis tau mênangi dhewe, Truk, ana wong lara wêtêng nganti glintingan bangêt, sanak sadulure banjur enggal-enggal rêpot nyang mas lurah lan uga mênyang ngasistenan, sanalika kono wong-wong sing manggon barêng karo sing lara mau, banjur dipisahake, ora kêna wong nyêdhak, ora kêna wong tilik, jalaran wong mau lara: kolerah jarene. Jalaran saka pranatan sing mangkono mau, sing lara, dutrung mati wis ngicipi rasane dhewekan ngambah ing ara-ara Maksar. Dene sadulur-sadulure, sabab dipisahake, têmtune rasaning atine iya sêtêngah urip têmênan, sabab ora ngêmungake wêlas marang sing lara, nanging iya kuwatir, nèk-nèke sang kolerah uga wis mondhokake putra wayahe ana ing wêtênge. Nanging ing wusana barêng larane mau dipriksa dening ndara dhoktêr, jêbul mung ... êntut kêsasar. Hara, Truk, apa iki ora mung gawe susah wong thok