Dumugining samangke bangsanipun piyambak punika kenging dipun upamèkakên lare alit ringkih, ingkang sadaya-sadayanipun kêdah sarana dipun tuntun tuwin dipun wulang. Kados ta: badhe sinau lumampah, kêdah tansah dipun tetah, botên pisan-pisan angsal rembetan piyambak, cariyosipun dipun kuwatosakên, bilih mangke dhawah. Badhe nêdha kemawon tansah dipun dulang, awit dipun kuwatosakên manawi-manawi kêlêlêgên êri utawi balung. Dados ingriku lare wau sajakipun dipun eman-eman sangêt, nanging sanyatanipun punika malah adamêl kapitunanipun lare wau. Jalaran, ing sarèhne sinaunipun lumampah tansah dipun tetah botên nate angsal nyobi lumampah piyambak, ing têmbe sagêdipun lumampah, kajawi badhe dangu sangêt, inggih tansah anggadhahi kuwatos manawi dhawah kemawon, têgêsipun: mas ngantèn jirih lajêng nèmpèl wontên ing badanipun kemawon. Tumrap ingkang nuntun, manawi ingkang dipun tuntun wau tansah gilapên, têmtunipun cara Mlayunipun inggih sagêd: senang-senang didalam hati. Awit lajêng sagêd sapurun-purun.