Sayah lan lungkrah pancen dipun alami dening manungsa, bab punika badhe nedahaken pancen manungsa punika winates. Nanging wewatesan wau boten ateges manungsa boten saged ngawonaken. Gesang ing kawontenan ingkang makaten pancen boten saged dipun-singkiri. Ingkang baku manungsa boten saged gesang tanpa wontenipun sadaya ewah-ewahan kahananing gesang. Karana saking punika boten trep manawi manungsa ngunjukaken pandonga nyuwun supados dipun uwalaken saking prakawis. Ingkang prelu dipun-gatosaken dening manungsa inggih punika manungsa kedah nggumantungaken gesang dhumateng Gusti Allahipun. Emanipun bilih Gusti Allah asring boten dipun-akeni sampun nuntun dhateng karaharjaning gesangipun. Manungsa badhe ngaken bilih sadaya punika awit anggenipun ngupadi lan saking kapinteranipun piyambak. Ing perangan punika manungsa lajeng boten saged dundum dhateng sesaminipun. Ingkang kalampahan engga dinten punika manungsa nengenaken dhateng kabetahanipun piyambak, dene tiyang sanes dados prakawisipun tiyang sanes.