Nglakoni urip ing Jakarta udakara limang tahun, kaya-kaya banjur akeh bab sing maune lumrah ing tlatah pedusunan dadi katon istimewa. Yen ing Jogja, sawah lan pegunungan iku wus dadi sesawangan saben dina, sasat saben jumangkah metu saka ngomah weruh sawah lan gunung. Nanging ing Jakarta, ana sawah saumrit ing pinggir kali ing tengah-tengah kampung panggonanku dadi katon endaaaah banget. Yen ing ngomah Nanggulan kana kandhang wedhus ambune sasat wis ora digape, balik ing Jakarta kene aku bisa kasengsem karo ambune kandhang wedhus ottawa kagungane pawongan ing pinggir kampung! (Hehehe... yen bojoku sing biasane mlakune alon dadi nggendring marga enggal kepingin nglungani kandhang kuwi, aku malah alon-alon sajak mat-matan kae!) Ambu prengus bisa dadi obat kangen ngomah!Ndilalahe omahku ing desa kana cedhak karo kalen (kali cilik). Ing papan kono biyen aku sok tawu utawa nyeser iwak. Ya ing kalen kulon omah iku uga aku bubar angon banjur dus-dusan ngiras pantes ngguyang kebo karo kanca-kanca. Yen pas mangsane ora