Senjata biologi (basa Inggris: biological weapon) ya iku senjata kang nggunakaké patogen (baktèri, virus, utawa organisme kang gawé lelara liyané) minangka piranti kanggo matèni, natuni utawa nglumpuhake musuh. Senjata biologi ora mung wujud organisme patogen, nanging uga toksin kang mbebayani kang diasilaké déning organisme tartamtu. Ing kasunyatan, senjata biologi ora mung nyerang manungsa, nanging uga kéwan lan tuwuhan. Gawé lan nyimpen senjata biologi wis dipenggak déning Konvènsi Senjata Biologi 1972 kang ditapakasmani déning punjul satus nagara. Alesané ya iku kanggo ngéndhani èfèk kang diasilaké déning senjata biologi, kang bisa matèni mayuta-yuta manungsa, lan ngganggu sèktor ékonomi lan sosial. Nanging, Konvensi Senjata Biologi mung nglarang gawé lan nyimpen senjata biologi, ora menging nggunakaké. Sajarah panggunaan senjata biologi diwiwiti taun 400 SM, nalika wong Iran Kuna (scythians) nggunakaké panah kang dicelupaké ing jero feses lan mayit makluk kang wis dadi bathang. Kabèh mau uga tau ditindakaké déning bangsa Roma kang nyelupaké pedhangé ing rabuk lan sisa-sisa kéwan kang wis bosok sadurungé merangi musuhé.