Hedonisme tuwuh ing wiwit sejarah filsafat sawetawis taun 433 SM.[4] Hedonisme karep mangsuli pitakenan filsafat "punapa ingkang dados punika ingkang sae kangge manungsa ?" [4] punika dipunwiwiti kaliyan Sokrates ingkang nangkletaken babagan punapa ingkang dados kasunyatanipun dados ancas pungkasan manungsa .[4] Lalu Aristippos saking Kyrene (433-355 SM) mangsuli menawi ingkang dados sapunika ingkang sae kangge manungsa inggih punika kabungahan .[4] Aristippos maparaken menawi manungsa ing masa alitipun asring madosi kabungahan lan menawi boten ngayuh, manungsa punika badhe madosi sesuatu ingkang sanes punika. Pandangan babagan 'kabungahan' (hedonisme) punika dipunlajengaken tiyang filsuf Yunani ingkang asmanipun Epikuros (341-270 SM).[4] Miturut, tindakan manungsa ingkang madosi kabungaha inggih punika kodrat alamiah.[4] Menawi mekaten, hedonisme Epikurean langkung amba menawi boten nyakup kabungahan rohani kemawon—kadasta Kaum