Bocah-bocah, mêsthine kowe kabèh wis sok krungu bab kasêtyaning kewan, kayata kucing lan asu. Kewan loro iku padha anduwèni watak kaya dene manungsa, yèn digawe bêcik, ditrêsnani, iya banjur tuwuh katrêsnane. Apa kowe isih padha eling dêdongèngane sawênèhing wong wadon tuwa, kang duwe kucing siji. Wong tuwa mau anggone ngopèni kucinge kaya dene ngopèni anake dhewe. Sikile putung, iya banjur ditambani, nganti bisa mlaku. Anuju sawijining dina wong wadon tuwa mau lungguh ing ngarêp diyan karo mangku kucing mau. Suwe-suwe krasa ngantuk nuli turu. Saking kêpatine anggone turu, sikile nyenggol diyan, tumpale jarik kobong, dhèwèke ora krasa. Tujune si kucing tangi banjur nyuwara, ngeyong-ngeyong tanpa lèrèn. Mungguh cêthaa mêngkono ya calathu mangkene: "E, tangia-tangia, jarikmu kobong." Wong wadon banjur tangi, nrima bangêt marang kucinge, dene dhèwèke kêtulungan saka bêbaya gêdhe.