Dongeng hanggadhahi papan ingkang penting tumraping babagan sastra, inggih menika lahir karana kebetahan sesambetan ing madyaning pasrawungan. Kanthi mekaten dongeng menika mboten namung gadhahanipun si juru dongeng kemawon, namung ugi gadhahanipun warga masyarakat sedayanipun. Kanthi halantaran dongeng warganing masyarakat saged ngaturaken pangandikan ingkang mawarni warni, ing antawisipun, paring pitutur, pamardi siwi, gegayuhan luhur lan ugi watak ingkang sae sanesipun. (S Wildan, 2001:13). Dongeng mboten namung gunemipun juru dongeng ingkang nyariosaken kawontenan ing alam dongeng, namung ugi paring karampungan tumrap sedaya reribet ing alam pasrawungan (Othman Puteh, 1985:3).