Punika aturipun Pak Sruwi, griya kula ing Surakan, dados rencangipun Ki Tiyu, mila kula dipun bônda, kula ingkang kêmit. Samirsa kula pun Tiyu, kalih pun Babag. Kang sami mêrangi gandhèk. Kang dipun ge mêrangi inggih pêdhang kalih pisan. Amung punika pamirsa kula.