[...ke] dhatêng, punapa kula kang ngabêkti, punapa piyambakipun ingkang ngabêkti dhatêng ing kula, panêmbahan amangsuli alon. Sinuhun, ing pamanah kula prayogi Pangeran Surabaya ingkang ngabêktia, mila makatên ing kalênggahanipun agêng panjênêngan dalêm, ing Surabaya taksih nama pangeran kemawon. Panjênêngan dalêm sampun jumênêng sultan. Kalih dene katimbalan dhatêng Matawis samangke inggih sowan. Sang prabu sakalangkung suka ing galih amirêng aturipun Panêmbahan Purbaya, botên dangu Pangeran Pêkik dhatêng wontên ing alun-alun, lajêng pepe sakiduling waringin kêmbar lan sakulawangsanipun sadaya. Sarêng sang nata ningali, nuntên andikakakên nimbali, Pangeran Pêkik tumuntên sowan minggah ing sitinggil. Sadhatêngipun ing ngarsane sang prabu, dhuwung kasèlèhakên ing siti nuntên angujung, sarwi matur anyêmbah, gusti, kula angaturakên ing pêjah gêsang kawula, amargi saking agêngipun ing