11. sampun lali ing namanta singgih | sampun rêke ngasarakên sastra | aja tungkul sastra bae | yèn dèrèng antuk tuduh | marma ayun angawikani | rumôngsaa punika | lamun anèng dunung | ora wurung têkèng têmah | raga kita ora wurung lamun mulih | marma ayun waspada ||