Ing sawijining dina sang pramèswari tindak amêng-amêng ing tamansari, ingkang putra iya ndhèrèk, nanging rada adoh panggonane, mêthiki kêkêmbangan kang nuli diilês-ilês ing lêmah nganti awor dadi siji. Pancène mono ingkang ibu wis grêgêtên, nanging tansah diampêt, aja nganti kêwiyos pangandikane kang sêrêng, mulane mung diemutake bae kanthi alus. Nanging kang diemutake ora rumaos, malah saya ndadra. Dumadakan sang putri kêciblokan ulêr ing pamidhangane. Sang pramèswari bangêt ing wêlase, nuli ngandika karo kumlawe astane kanggo ngilangi ulêr: "Mêngko dhisik nini, dakilangane ulêre kuwi..." Durung nganti rampung ngandika, kêdadak kasêlanan sang putri: "Ah aja nyenggol aku." Ngandikane mau karo gèdhèg lan ngunggahake pamidhangan. Wis dadi adate sang putri yèn diemutake