Makatên cariyosipun tuma dhatêng tinggi. Pun tuma nglajêngakên wicantênipun makatên: ca, wêling kula dhatêng sampeyan wantos- wantos, sampun ngantos sampeyan kirang prayitna sarta kirang pangatos-atos kados bango punika, kasêsa margi anjurungi hawa napsunipun. Sampeyan kêdah sarèh sarta ngangkah-angkah, yèn sampeyan sagah nglampahi pitutur kula, kula inggih suka sampeyan tumut manggèn ing papan kula ngriki. Tinggi inggih sagah, sarta lajêng manggèn tumut pun tuma. Anamung dilalahipun, pun tinggi botên sagêd mantuni wêwatêkanipun ingkang awon, sang prabu sawêg mapan sare kemawon, tinggi lajêng kasêsa nyakot, sang prabu lajêng dhawuh nalusur pasareanipun, ngupadosi ingkang nyakot sariranipun, para abdi sami tumandang nalusur pasareanipun sang prabu. Wasana ingkang kapanggih rumiyin pun tuma. Punika dados bêbantênipun anggènipun mêlasi pun tinggi. Wondene pun tinggi inggih kêpanggih wontên ing gêdhèg aling-alinging pasarean, inggih lajêng dipun pithês dhatêng abdi ingkang sami nalusur.