Perangan-peranganing pêngagêman jangkêp wiwit ngandhap dumugi nginggil, punika dumugi sapriki taksih lêstari lampah ing karaton Surakarta. Sanadyan botên kalêbêt awisan ingkang sarana kasêrat, nanging rèhne sampun dados "adat" sarta wontên sambêtipun kalihan kapitadosan, sami rumaos botên kawênangakên niru. Kajawi saking ajrih kadhawahan halat, ugi atasipun ingkang taksih suwita utawi lairbatos pangêdhèpipun dhatêng sumbêring budaya Jawi karaton, ing pangangkah amung sak anyênyadhang barkah. Inggih punika sarana tansah ngèstokakên dhawuh sinartan nyingkiri pêpacuh. Kajawi punika, racak sami kêncêng ing kapitadosanipun, bilih ingkang kêlêbêt uwohing budaya Jawi karaton, kadosdene pêngagêman wau, saèstunipun isi pangajab, supados angèstokna suraosipun pangandikaning lêluhur dalêm: Apa kang sira anggêp pusaka iku, manawa sira pundhi-pundhi, sayêkti ambarkahi. Lamun sira padha daksiya, têmah tuwuh halate!.