barêng wêruh kaanane kuwi / Tuwan Jambrut lan nyonyahe padha / ketok biyas ing ulate / kang lanang mlongo gêtun / lan sing wadon kaya wong isin / banjur bae pamitan / dene Tuwan Tlêkun / atine bangêt nalôngsa / awit ngrasa yèn dhèwèke diarani / ngêlèhna amêmirang //