[...ngandêlakên] balanipun kathah sarta sabiyantu kalihan para bupati. Para bupati wau sampun pamit saking Giri, lajêng sami kalêmpakan wontên ing Surabaya, apirêmbagan bab margi kang badhe dènambah, aturipun kajinêman ing Surabaya, prayogi mêdal ing Madiun. Papanipun radin, mirah wontên pantun, toyanipun kathah. Anuntên wontên têlik ing Matawis. Sampun lami ênggènipun ngawula wontên ing Tuban, anama Randhu Watang, sampun kaandêl pangawulanipun. Ki Randhu Watang wau sarêng sumêrêp yèn baris agêng badhe mêdal ing Madiun, sakalangkung maras manahipun. Sabab badhe ngambah margi sae, sarta mirah têtêdhan. Ki Randhu Watang lajêng adamêl dora cara, matur dhatêng Adipati Tuban, wontên ngarsane para bupati, bêndara atur kula ing sampeyan bilih gêgaman agêng punika badhe mêdal ing Madiun botên wande manggih ribêt ing samargi-margi, sabab ing Madiun, Jagaraga, Pranaraga, punika sampun sami kabawah ing Matawis, dados botên pijêr lêlampah, badhe prang ing samargi-margi, dèrèng dumugi ing Matawis bala sampeyan sampun kathah ingkang risak. Adipati ing Tuban sarêng mirêng aturipun Ki Randhu Watang, enggal matur dhatêng Pangeran Surabaya tuwin dhatêng para dipati sadaya, para dipati wau inggih lajêng andangu dhatêng Ki Randhu Watang mênggah margi ingkang prayogi [prayo...]