Ing ngajêng kula sampun matur, bilh anggèn kula nindakakên sêporêt wau, sabab kapêksa, ewasamantên inggih wontên bangsaning sêporêt ing kala punika, ingkang kula rêmêni sangêt. Jalaran saking awrating sêporêt ingkang kula lampahi, sarta jalaran saking kathahing kringêt ingkang kula wêdalakên, ingkang anjalari kula kapêksa sakêdhap-sakêdhap kêdah ngombe, kadhangkala sok sagêd lêlampahan, kula ngantos supe ing purwa duksina. Mênggah namaning sêporêt wau, anggodril, utawi amblèndèr. Dene anggèn kula ngantos supe ing purwa duksina wau, jalaran ingkang blêbag-blêbêg kula ombèni wau jêbul, ao, aliyas arak obat. Cara têtêmbunganipun ulah raga (Sportterm), supe ing purwa duksina ingkang makatên wau, dipun wastani: mabuk. Awon utawi saenipun sêporêt kados ingkang kula aturakên punika, ing ngriki botên prêlu kula anglairakên mênggahing pamanggih kula, kuwatos mangke mindhak wontên ingkang ngajak: êmbèk-êmbèkan, awit sampun dados lageaning manusa, manawi sawêg nyêlir enggal upaminipun, dados manawi sawêg ing salêbêting pasihan, sanadyan wujuding sêlir wau kados sarag galuwan, katingalipun inggih mêksa kados: Dèwi Ratih angejawantah.