dimandhori dhewe ya cukup nyumadhiyakake kabeh ubarampene banjur ngundang tukang,” pratelane Imunarjo.Dene 25-30 taun kapungkur lan uga taun-taun sadurunge, nalika ana krenteg kanggo ngedegake omah sing kawitan digandheng mesthi tangga sakdesa sing dianggep mumpuni bab petungan yen arep ngedegake omah. Yen tangga sakdesa dianggep ora ana sing mumpuni, racake banjur ngundang tangga desa sacedhake sing duwe kawasisan bab petungan arep ngedegake omah.Sing kudu dipetung maneka warna, ana pamilihe lemah sing arep didegi omah, pamilihe dina becik kanggo ngawiti ngedegake omah, metung madhepe omah kudu ngener ngendi, petung milih kayu kanggo sakaning omah, metung kapan kudu miwiti masang blandar lan sapiturute. Yektine, miturut Ngadirun, kabeh kawruh bab petungan sing gegayutan karo krenteg ngedegake omah iku asipat turun temurun, ora ana cathetan sing gumathok.Amarga iku, nalika semana ing sawijining desa ora kabeh warga nguwasani ilmu petung mangkono kuwi. Racake wong-wong Jawa jaman biyen pancen ngugemi ilmu petung sing memet, nanging ora bisa nguwasani sakabehe. Lan murih petungan sing dibutuhake jangkep, umume banjur njaluk tulung marang warga sing dianggep luwih pana ing bab petungan-petungan gegayutan laku ngedegake omah.Maneka warna ilmu petungan sing asipat tradhisi lesan iku sabanjure diklumpukake ing sawijining buku primbon. Buku-buku primbon sing ngemot ilmu petungan kawruh omah kasebut saiki gampang ditemokake ing papan-papan dodolan buku. Gampang dhewe nggolekine ing papan dodolan buku kaki lima ing pinggir ratan