Garèng: Hla wong kowe, Truk, Truk, apa-apa dirasakake, iya mêsthi bae ora kêpenak nyang pikir, sanadyana dadi wadana pisan, yèn mêndhaki apa-apa tansah dirasakake, iya sida kalakon enggal putih jenggote têmênan, kaya ta upamane: olèh sêrêgan saka kabupatèn, sabab durung ngaturake lapuran pajêg, tanduran utawa prakara landrad, kuwi banjur dhêlêg-dhêlêg nganti sêpasar, ora kok banjur malah ditandangi kanthi cekat-cèkêt. Nèk karawuhan kangjêng tuwan astèn residhèn, dupèh dèn ayune le nêmoni ora nganggo: dhah, nir astèn, iya banjur dhêlêg-dhêlêg manèh, wusana gagasane banjur glayaran nyang prawan-prawan sing lagi padha sêkolah nyang Milo utawa dhepèntêr sêkul, iya mêsthine yèn atine ruwêd bae. Bok kaya aku sêthithik rikalane dadi wiyaga, sanadyana ing sakawit diêlah-êlih, ing sarèhning watakku kiyi pancèn nriman, wusanane iya dadi kêpenak. Pikirên bae ribêdku kang sakawit. Dhisike aku nabuh gambang, dikon ngalih sabab jarene panuthukku kêsêron, banjur nyandhak rêbab, dikon ngalih manèh, jarene panggosokku kurang laras, sauwise aku nyandhak kêndhang, iya dikon ngalih manèh, jarene swaraning kêndhang tungkul atos bae, banjur aku nabuh gong, nanging sarèhning unining gong tungkul kèri bae, banjur dikon nganggur karo nyambi medang lan mangan panganan. Mara, apa ora malah kapenak.