Ing kinanipun, bôngsa Mêsir punika kacariyosakên sampun inggil bêbudènipun. Kala punika piandêlipun tiyang Mêsir dhatêng dewa warni-warni. Kapitadosanipun sasampunipun pêjah, ugi manggih gêsang malih. Utawi malih tiyang ingkang pêjah mulya, punika ingkang mayitipun botên risak, amila ing jaman punika têtiyang Mêsir kasuwur anggènipun sagêd angrimati mayit-mayit ngantos pintên-pintên èwu taun botên risak. Tumrap tiyang limrah pangrimatipun wau namung wontên ing guwa-guwa, ananging tumraping para raja sami dipun yasakakên candhi, ingkang kangge ngrimat utawi papan pangrimatan layon-layoning raja wau, dumugi samangke taksih, ing ngriku ugi wontên sêsêratan Mêsir kina, ingkang sawatawis sampun kasumêrêpan suraosing pikajêngipun, saha ingkang anjalari sumêrêpipun dhatêng babading Mêsir sawatawis.