Nalika jaman Renaisans lan sawisé iku, banyu diréprésentasikaké luwih réalistis. Akèh artis nggambaraké banyu sajeroning wangun obah-sawijining ilènan banyu utawa kali, sawijining segara kang turbulensi, utawa malah grojogan-nanging akèh uga saka artis-artik iku kang seneng karo obyèk-obyèk banyu kang anteng, meneng-tlaga, kali kang mèh ora mili, lan lumahing segara kang ora ngombak. Sajeroning saben kasus iki, banyu nemtokaké swasana ("mood") kabèh karya seni mau, kaya ta umpamané sajeroning "Birth of Venus" (1486) karya Botticelli lan "The Water Lilies" (1897) karya Monet.