Pêpèngêt wau têmtunipun botên namung tumrap dhatêng bab têdha kemawon. Nanging ugi tumrap sadaya ingkang dados kasênêngan kita, punapa ingkang nyênêngakên pandulu (têdhaning mripat), punapa ingkang nyênêngakên dhatêng pamirêng (têdhaning kuping), punapa ingkang nyênêngakên dhatêng manah, sadaya kala wau sabên ing kalamangsa pêrlu dipun suda (dipun purih siyam), pêrlunipun sagêd angraosakên kados punapa ecanipun tiyang ambruwah (nêdha eca ing sasampunipun anglampahi siyam utawi nyênyirik). Manawi kita ing sadintên-dintên namung ambruwah thok, tanpa mawi dipun pêsthi, tanpa mawi sêsirik, gèk benjing punapa anggèn kita badhe angraosakên RIYAYA. Bingah kita sampun kita êmping sabên dintên, sampun kita têlas-têlasakên. Manawi gêsang kula ing sabên dintên punika kula èngêti sampun ngantos ngècèr-ècèr kasênêngan utawi kabingahan, sampun tamtu kula badhe ngraosakên kabingahan ingkang langkung saking padintênan wau.