Mênggahing pasêmon, têtela sangêt bilih tiyang ingkang nêdya lêrês punika tansah manggih godha, sanadyan sampun cakêt dumugi ing purug, mêksa taksih cinakêtan ing panggodha ingkang sagêd angglewangakên manah, awit ingkang anglampahi taksih gampil wigar sêdyanipun, dening nyumêrêpi kaanan ingkang damêl kasamaran, malah sok botên ngrumaosi bilih sayêktosipun kêplantrang utawi kêlintu ing lampah. Mila nugraha sangêt tiyang ingkang botên kêsamaran dhatêng kawontênan ingkang samar punika.