Sasampunipun para lurah dhusun ingkang saking tanah Jawi sami ningali wontênanipun pasitèn ing ngriku, sadaya sami kapranan sangêt ningali pasabinan ing ngriku. Saking pangandikanipun opsihtêrlanbo, wontên satunggiling lurah ingkang purun dipun pindhah mriku. Awit ningali tanêman pantun ing ngriku langkung sae katimbang ing tanah Jawi. Môngka panggarapipun botên kados têtiyang Jawi. Punapa malih manawi bôngsa Jawi ingkang anggarap sabin wau, sampun têmtu langkung sae malih, sagêd ugi pamêdaling pantun langkung kathah tinimbang ingkang sampun. Saking pangandikanipun Tuwan Insinyur Lanbo, tiyang-tiyang paboyongan ing ngriku, punika kapurih sinau caranipun nanêm pantun, awit langkung mirah wragadipun katimbang ing tanah Jawi. Samôngsa sagêd panggarapipun tiyang-tiyang wau lajêng kapindhah panggenan, ing ngriku lajêng dipun santuni tiyang boyongan enggal, makatên salajêngipun. Dados papan ing Kêrtakanyar punika namung kangge nyinau kemawon.