Turan ingkang sami wontên ing sêkoci kampul-kampul ing sanginggiling sagantên. Ing kala punika Sang Kleton taksih tilêm anyupêna angunjuk toya bêning, raosipun asrêp atuntung lêgi. Kanthi kagèt Sang Kleton ujug-ujug èngêt ngalilir saking anggènipun kantu, nyumêrêpi, bilih badanipun sakojur têlês ing toya jawah, lan rainipun ingkang taksih tumênga manginggil. Ing kala punika jawahipun mila dêrês sangêt. Kleton lajêng amêngakakên cangkêmipun anadhahi toya jawah kaombe. Sanalika punika piyambakipun rumaos gêsang malih saha wangsul kêkiyatanipun, ingkang anjalari sagêd linggih kanthi pitulunganing tanganipun ingkang dipun sêduwakakên. Turan katingal mêngkurêb wontên sanginggiling pupunipun Kleton ingkang sumalonjor, dene antawisipun kalih pêcak saking ngriku, Nonah Jinê katingal gumlethak botên ebah-ebah, kadosdene sampun pêjah. Amila gagasanipun Kleton botên sanès, bilih Nonah Jinê punika tamtu sampun pêjah.