Balumbang wau ing jaman rumiyin mèh botên kopèn babarpisan, sabab panggenanipun ragi têbih saking dhusun, sarta wontên ing ênthak-ênthak. Sanadyan toyanipun mambêt bacin, ewasamantên wiwit rumiyin mila toya punika asring kaombe tiyang, kangge olah-olah tuwin kangge adus, sabab toyanipun manawi sampun kacidhuk saking panggenan, bilih katahan sawatawis jam kemawon, ambêtipun lajêng ical. Punapa malih manawi dipun godhog, tumuntên ical ambêtipun. Tiyang dhusun nyariyosakên, bilih toya wau kenging kangge jampi sêsakiting tiyang warni-warni sarta sampun kathah kanyataanipun, kados ta: sêsakit kulit (gatêl, gudhig, korèng sapanunggilanipun), sêsakit encok, tosan, watuk, tuwin sanès-sanèsipun.