sampun ngantos dados tiyang kêsèd, wiwit alit kêdah kaparsudi srêgêp, saha kêndêl tumrap pandamêl lêrês, mila sampun sok dipun ajrih-ajrihi, utawi dipun dongèngi ingkang mokal-mokal, mindhak dados tiyang jirih utawi gugon tuhon, dene manawi kapinujon rèwèl, kaimur-imura kanthi têmbung manis manuhara, tiyang sêpuh kêdah sabar, sampun dipun srêngêni ngangge têmbung kasar.