Ananging manawi kula raosakên, rèhning sêrat kalih pisan punika, sampun sumêbar dados waosan umum, tumrapipun jaman samangke, kados sampun botên anjaman, pabênipun Wara Sumbadra lan Dananjaya. Punapa botên prayogi dipun ewahi pisan, amurih salaras kalihan jamanipun sapunika (kasusilaning èstri)§ Bab ngewahi sêrat karanganipun tiyang sanès, punapa malih punika karanganing pujôngga, punika botên prayogi. Saupami patrap makatên punika kaanggêp gampil, ajining sêrat kina badhe ical babar pisan. Tôndha saksinipun, wontên sêrat-sêrat ingkang tunggil babon, pinanggihing turunanipun beda-beda, wusana sarêng ngudi tulènipun, sami kawêkèn, botên sagêd mastani pundi ingkang lêrês. kajêngipun ingkang ngewahi pados sae, malah damêl kapitunan. Makatên mênggah caranipun ngajèni sêrat kina. Red. Awit manawi botên kaewahan, kalaras lan jamanipun sapunika, kados kirang prayogi, nama andhêdhêr wiji awon, ngrisak kasusilan. Tôndha yêktinipun botên usah kula aturakên, kados sampun sami anguningani piyambak. Sabên wontên pasulayaning tumindak, jalu wanita, lajêng nulad pabênipun Wara Sumbadra, kados ta: aja manèh aku, padu karo wong lanang ora anganggo têmbung kasar, lagi Dèwi Sumbadra [Sum...]