piwulang ing dhuwur mau, ya pancèn wis wajibe wong urip kudu andhap asor, nanging andhap-asore mau ya kudu sing êmpan papan, têgêse: nèk karo bangsane dhewe utawa bôngsa liya-liya kang sêkirane padha tatakramane, utawa kang mêruhi têmênan karo tatakramane dhewe kiyi, aku ya pancèn rujuk bangêt, nanging manawa anggonmu andhap-asor mau rada kaladuk bangêt, ing môngka tumrap sawijining bôngsa kang ora duwèni cara mêngkono kuwi, têmtune rak malah dirèmèhake lan diewani têmênan, kaya ta mêngkene: ana bôngsa Amerikah pangkat luhur rawuh ing kene, lan kowe kêpengin anêmoni, carane anggonmu nêmoni mau, kok cara nêmoni para luhur ing kene, yaiku nganggo laku dhodhok. Èthèk-èthèk, barêng têkan ngarsane banjur