mangkono kita nyampurnakaké kasucèn kita sajroné wedi-asih marang Allah. 2 Aku padha wènèhana papan ana ing atimu; aku ora tau kaluputan marang sapa baé, ora gawé kapitunaning sapa baé lan uga ora ngasil-asil marang sapa baé. 3 Anggonku kandha mangkono iku ora marga saka arep matrapi paukuman marang kowé, awit mau wis dakkandhakaké, menawa kowé wis padha olèh papan ana ing atiku, temahan kita bareng urip lan bareng mati. 4 Karo kowé iku aku blak-blakan banget, lan uga banget anggonku ngegung-egungaké kowé. Sajroné aku padha nandhang susah, aku kebak panglipur, lan kalubèran kabungahan. 5 Nalika aku padha teka ing Makédonia, aku padha ora bisa tentrem. Malah ana ing endi-endi aku padha nemu kasusahan: Saka jaba ana pasulayan lan saka jero ana rasa wedi. 6 Nanging Allah kang nglipur marang wong kang padha lembah atiné iku wus nglipur aku kabèh marga saka tekané Titus. 7 Ora mung marga saka tekané baé, nanging uga marga saka panglipur kang dialami ana ing tengah-tengahmu. Awit wong iku wus nyaritakaké marang aku mungguhing