Sêmar : E, wong ora urus, kathik anglulu, kuwi rak maine wong nekad, barêng kalah, kabèh barange sing ambêjaji, mèlu ditohake. Wong main sing kaya ngono kuwi rak dudu jênêng kasênêngan manèh, nanging ngegla jênêng: ngabotohan, kang karêpe: ora kanggo sênêng-sênêng, nanging kanggo golèk mênangan, saya akèh mênangane, saya andadi maine, awit anggolèk mênangan luwih akèh manèh, saya akèh kalahe, iya saya andadi maine, awit golèk… pulihan. Dadi yèn dibanjurake rêmbugane sing kaya ngene kiyi, jênêngane nyêbal karo rêmbugane ing ngarêp. Awit sing diomongake ing ngarêp ing bab kasênêngan. Apa iya ora nyêbal saupama ngrêmbug ing bab kasênêngan, têka aku banjur ngandhakake mangkene: