[...wadhahan] ing tenggok tuwin tompo lajêng kawênyêd ing tangan kêkalih, mênawi sampun katingal kathah ingkang pêthak lajêng kaêsok ing pangaron ingkang isi toya, tamtu kalêcining kadhêle lajêng kumambang, nuntên kaserokana ing kalo, mênawi kadhêlenipun kathah kawadhahan ing sênik lajêng kailês (kaidak-idak ing suku) dene pamêndhêting kalêci sami kados kasêbut ing nginggil. Sasampuning kaplècèt lajêng kaêkum ing toya malih sadintên. Mênawi sampun ngasêm lajêng kagodhog, ananging toyanipun ingkang dipun angge ngêkum wau sampun ngantos dipun santuni, amargi mênawi dipun santuni asring botên sagêd dados. Dene panggodhogipun namung saumobing toya kemawon, ingkang dipun wastani ngasêm punika toya ingkang dipun angge ngêkum wau muruh, mênawi sampun umob lajêng kaêntas kaêlèr ing tampah supados enggal asrêp, lajêng dipun lanjari, dene ingkang dipun wastani lanjar wau kalapruting tempe ingkang taksih wontên ing godhong tilas buntêl tempe, kagosokakên ing kalaprutaning tempe wau ngantos têlas, dipun lanjari punika saupami tape dipun ragèni, mênawi sampun dipun lanjari lajêng dipun buntêli ing godhong katangsulan ing mêrang, mênawi sampun rampung anggènipun buntêli lajêng kasèlèhna ing ngambèn, sadintên tamtu sampun dados tempe.