têbih-têbih kadospundi, saking pamanggih kula, sanajan ingkang cêpak utawi têbih kalihan padununganipun dhoktêr, kados prayogi saupami sami sêdhiya jampi, ananging ingkang kasêdhiyakakên wau kêdah ingkang kita sampun kulina, supados kita botên uwas anamakakên, kados ta: lisah kajêng pêthak, pêrmèn lan sapanunggilanipun, pêrlunipun kita sêdhiya jampi wau, saupami kita sawanci-wanci kaparak ing sêsakit, ingkang kita sampun kulina, punika kita sagêd anjampèni piyambak, ngangge jampi ingkang kasêdhiyakakên wau. Awit saupami botên sadhiya ingkang tamtu inggih bingung, pungkasanipun inggih lajêng nanêdha dhatêng tôngga-tôngga. Inggih manawi pinuju dhangan utawi pinuju gadhah, manawi botên kadospundi, rak inggih sangsaya ribut, dene manawi kita kaparak ing sakit ingkang kita dèrèng kulina, inggih sagêd angaturana dhoktêr.