Wiwit punika ing Banyuwangi ing pundi-pundi sami katanêman pisang, ngantos têtiyang ing ngriku sagêd ngintunakên pisang kathah dhatêng tanah Ostrali, ing samangke tanêman pisang ing Banyuwangi kenging kawastanan satunggiling pangupajiwa ingkang sayêktos kathah pamêdalipun. Eman angêt, dene dumugining samangke botên kabudidaya sagêdipun ananggulangi rêngêting pisang, ingkang anjalari kulitipun pisang dados risak. Inggih lêrês, bilih ing sawênèhing kêbon pisang, nagari nyobi amêrangi amaning pisang wau, tur wohipun inggih sae sangêt. Ananging ing têmbe wingkingipun anggènipun amêrangi amaning pisang wau, kêdah katindakakên ing pundi-pundi, sampun ngêmungakên ing satunggal panggenan kemawon. Awit ing benjingipun sagêd ugi kalampahan, bilih tanah Ostrali ujug-ujug lajêng botên purun numbas pisang wêdalan tanah Jawi, manawi tanah Kwinêslan utawi ing pulo-pulo Phuyi sampun sagêd nyêkapi pangintunipun pisang, awit ing tanah kêkalih wau pambudidayanipun amêrangi ama pisang dipun santosani sayêktos.