Wontên malih pêpêthan tiyang warni-warni, kados ta: wontên tiyang sade ès, ing padhasaranipun ngriku dipun rubung ing lalêr byung-byungan, sandhingipun malih wontên tiyang sade rujak ulêg, inggih dipun rubung ing lalêr, mencok ing saênggèn-ênggèn. Pêpêthan ingkang kados makatên wau tumrap tiyang ingkang dèrèng mangrêtos, tamtu dèrèng plong mênggahing kajêngipun. Ngrêtos-ngrêtos mangke manawi sampun ningali pêpêthan tiyang ingkang kaping tiganipun, ing ngriku wontên tiyang linggih, sukunipun kowak, inggih dipun rubung ing lalêr. Ing ngriku tiyang ingkang ningali lajêng mangrêtos kemawon dhatêng kajênging pêpêthan tiyang wau, awit cêtha bilih lalêr ingkang ngrubung kowak wau inggih wontên ingkang jajan rujak ulêg utawi ngêlak tumut ngombe ès. Tiyang ingkang mangrêtos dhatêng kajêngipun wau, botên mawi dipun êkèn, inggih lajêng kirig-kirig piyambak, ing salajêngipun mujudakên pêpêthan tiyang olah-olah ugi dipun rubung ing lalêr, jalaran ing sacêlakipun ngriku wontên rêrêgêd, kajawi punika ugi wontên têtêdhan sanès-sanèsipun malih ingkang awoh lalêr.