kathik kala samono panase kranjingan têmênan, dadi tênggorokane iya banjur garing anjraking, mulane anggonku ngombe iya prasasat ora ana haltêne, tansah dhur-dhuran bae. Nanging barêng pangombeku wiski sodhah mau wis gênêp têlung gêlas, lo, pandêlênganaku têka banjur malih. Ingkang wadana karo dèn ayune, kang padha lênggah manggihi aku, têka banjur katon mubêng-mubêng kayadene lagi padha jamuran, dalasan sakèhing saka kawêdanan bae, têka katon pating jrundhil kayadene lagi padha ambalèndèr utawa padha dhangsah cèrlêton, sing nganggo digamêli sarana jèsbèn kae. E,