Prabawa masakan Tionghoa katingal kanthi cetha ing "adhaptasi"nipun dhateng masakan Indonesia, tuladhanipun mi gorèng, lumpia, bakso, lan siomay. Tiyang ingkang saking Tionghoa kapisan mapan wonten ing kutha-kutha pelabuhan ing pasisir ler Jawa, tuladhanipun wonten ing Semarang, Pekalongan, Lasem, lan Surabaya. Pérangan punika kalampahan saking jaman Majapahit. Kala punika namung kaum kakung ètnis Tionghoa ingkang "merantau" dhateng Nusantara, lajeng kagarwa tiyang èstri Jawa saéngga nglairaken campuran antawisipun budaya Peranakan-Jawa. Kanggé ngrayakaken Imlek, nalika Cap go meh, kaum peranakan Jawa nggantos sajian "yuanxiao" (bola-bola glepung beras) kaliyan lonthong ingkang kajangkepi kaliyan sajian tradhisional Jawa kados opor ayam lan sambel gorèng. Wonten pitaodosan bilih sajian punika minangka lambang "asimilasi" utawi semangat campuran antawisipun kaum Tionghoa kaliyan penduduk pribumi di Jawa. Dipunpitadosi ugi bilih lonthong cap go meh dados lambang kabegjan, tuladhanipun lonthong ingkang padet dipunanggep kuwalikan kaliyan bubur ingkang èncèr. Wonten kapitadosan tradhisional Tionghoa ingkang ngubungaken bubur kaliyan dhaharan tiyang mlarat utawi tiyang ingkang gerah, awit saking punika wonten larangan dhahar bubur nalika Imlèk lan Cap go meh amargi dipunanggep "ciong" utawi mbeta sial. Wujudipun lonthong ingkang dawa ugi minangka lambang dawaning umur. Tigan ingkang wonten kabudayan pundi kemawon minangka lambang kabegjan, déné duduh santen ingkang dipunparingi kunir minangka lambang emas lan kabegjan.