Cêkaking carita bocah loro mau nganti pirang-pirang taun anggone ndhèrèk bêndarane ora ana sawiji apa. Ing sawiji dina bêndarane olèh batur manèh. Ênom-tuwane padha karo Nurut utawa Manut, dene jênênge Bêja. Sarèhne Bêja iku anake wong ora duwe, sandhangane iya èlèk, wis amoh kabèh. Nanging dhasare pancèn bocah sênêng nyambutgawe, apadene ngrêtèn. Durung suwe olèhe ngèngèr wis bisa mapan. Ora susah didhawuhi bêndarane wis ngrêti apa kang dadi kuwajibane. Mulane iya wis bênêre, yèn ora suwe bêndarane banjur asih marang Bêja, padha asihe karo marang abdine loro mau. Bêja siparingi sandhangan anyar. Wah, brêgase. Lagi sapisan iku Bêja nganggo klambi kaya ngono.