Petruk: Lo, kuwi mêngkene, Kang Garèng, lagi anu aku rak ngandhakake, yèn suwe-suwene nênun kuwi dadi pagawean sambèn, têgêse saomah-omahe, anggêre kabênêr nganggur, wong-wonge wadon sing ênom-ênom banjur padha nênun, nanging têmtune sing mangkono kuwi iya ora kabèh, mêsthine iya ana bae sing ora kobêr babarpisan, jalaran saka pakulinane sabên dina. Kaya ta: garwa utawa para putrine priyayi-priyayi jaman saiki kiyi. Lo, kuwi pakulinane sabên dina wis beda bangêt karo wong-wong lumrah, dadi iya wis ora kobêr babarpisan saupama dikon nênan-nênun kuwi. Mara ta pikirên bae, bisane kobêr nênun wayah apa, nèk garwaning priyayi kuwi. Esuk jênggèlèk wungu, banjur siram, salêbare siram, banjur busana, tasikan. Môngka wiwit siram tumêkane rampung busana lan tasikadtasikan. barang mau, rikat-rikate iya ana karotêngah jam dhewe. Sauwise banjur ngladosi pangunjukane kopi lan dhahare sarapan kang raka, lo, kiyi iya ora kurang saka sajam dhewe. Nèk rakane wis pangkat nyang kantor, banjur amanggalih anggone rêrêsik kamar. Hla, kiyi anggone andhawuhi babu karo anggone andukani, maido barang, kurang luwih iya ana satêngah jam, sauwise banjur dhawuh koki supaya balônja nyang pasar. Lo, kiyi sanadyan le