Wonten ing penyamaran, tiga déwa nyuwun tetedhan dhateng Anasuya. Nalika Anasuya nyaguhi, tiga déwa nambahake bilih kapéngin nampi persembahan menawi Anasuya nindakaken tanpa migunakaken ageman. Anasuya bingung. Menawi piyambakipun rawuh tanpa migunakaken ageman ing sangajengipun tiyang sanés, saèngga pengabdianipun (patibratyam) badhé dhawah. Menawi piyambakipun nampik, tiga tamuipun saged maringi kutukan. Anasuya rumaos bilih tiga tamu punika sanès minangka tiyang normal amargi panyuwunanipun ingkang anéh lan piyambakipun rumaos dipunjebak supados mlebet ing kahanan ingkanng awrat. Lajeng Anasuya komunikasi kaliyan garwanipun lumantar pikiranipun lan ngendika bilih piyambakipun boten ajrih kanggé nglayani tamunipun tanpa busana amargi boten kapangaruh déning napsu.