Sang putri angandika: Awoning bêbudènipun tiyang kêkalih punika ngungkuli kewan, Tuwan. Malah sajatosipun inggih nama mathuk, saupami têtiyang wau dipun samèkakên kalihan setan. Amila kula tansah kuwatos dhatêng panjênêngan, awit panjênêngan sampun amijèni sêngitipun tiyang kêkalih wau. Jalaran saking punika panyuwun kula, mugi-mugi panjênêngan tansah prayitna lan ngatos-atos. Saèstu, tuwan, panyuwun kula punika mugi sampun ngantos panjênêngan lirwakakên. Jalaran, gèk sapintên gênging panlôngsa kula, manawi panjênêngan ngantos angsal kasusahan margi anggèn panjênêngan paring pitulungan dhatêng kula tuwin semah kula.