Resènsi B ugi dipunsebat resènsi Jawi Kilèn utawi Jawa Barat. Namung wonten setunggal resènsi "Jatiswara" vèrsi Jawa Barat ingkang wonten ing manuskrip ing Leiden. Ing èpisode-èpisode kawitan wonten gayutipun kalian resènsi A saking Lombok, ananging salajengipun boten cocog malih utawi wonten penyimpangan. Penyimpanganipun ing kawitan dumugi ngantos paripurna métrum tembang ingkang dipunginakaken inggih punika Dhandhanggula, lajeng ing pungkasanipun wonten métrum Durma. Boten kathah déskripsi tumrap resènsi B punika amargi kajawi jumlahipun namung setunggal ugi kondhisinipun boten layak utawi risak sanget, boten lengkap, pedhot-pedhot, angel menawi dipunwaos saking sudhut pandhang pundi kémawon. Manuskrip punika dipunpikantukaken saking Sumedhang, Jawi Kilen déning Dr. C. Snouck Hurgronye. Pigeaud nyobi ngenali ragam tulisan wonten ing manuskrip punika, miturut panemunipun Pigeaud ragam aksaranipun mirip kalian ragam pasisiran Lèr. Saèstu awrat sanget nemtokaken pinten yuswanipun manuskrip punika. Amargi awit saking rasa penasaranipun Snouck Hurgronye lajeng ngempalaken naskah-naskah ingkang taksih wonten gayutipun kalian manuskrip resènsi B, panjenenganipun manggihaken manuskrip ingkang kondhisinipun sampun sepuh sanget, dipunwastani resènsi B1, manuskrip punika boten wonten catetanipun, saking sumber data punika Snouck saged nemtokaken kinten-kinten yuswanipun manuskrip B1 sampun langkung saking 100 taun, dados manuskrip B kala wau menawi dipunkinten-kinten yuswanipun dipuntedhak utawi dipunputrani ing taun 1800 M. Awit boten dipunpanggihaken manuskrip-manuskrip sanèsipun ingkang mlebet dateng golongan resènsi B ing manuskrip Jawi Tengah, punapa déné Jawi Wétan, saged dipunpethik dudutanipun inggih punika manuskrip B ingkang dipunpanggihaken wonten ing Sumedhang kala wau dipunanggit ing kawasan ing pérangan kilen pulo Jawa ingkang mawi basa Jawi, saged Banten, dhaérah sacerakipun Cirebon, utawi kabupaten ingkang taksih ngugemi budaya Jawi saged Sumedhang punika piyambak.