Kados samangke sampun têrang bilih kita sadaya sampun sagêd nêtêpi kados dhawuh ingkang kula aturakên nginggil wau, punika nama sampun adil sayêktos, ingkang wosipun kita punika botên kenging nindakakên lalêrêsan utawi paprentahaning praja, kalayan manut sakarsanipun piyambak, utawi ambujêng bêtahipun salira pribadi, sabab tindak ingkang makatên punika tindak ingkang cinacad, amila ing Kuran andhawuhakên pintên-pintên ingkang suraosipun supados para manungsa punika sami ngadil sarta jêjêg imanipun, tuwin têtêp sêmbahyangipun, pigunanipun amurih para manungsa wau botên gampil kèlu dhatêng tindaking setan lan kewan. Gusti kita Kangjêng Nabi s.a.w amung tansah nênuntun dhatêng para umatipun, supados sami atindak ngadil, tuwin jêjêging iman, punapa malih têtêping sêmbahyangipun, kados ta: manawi wontên pêrang, kangjêng nabi jumênêng senapati, bilih ngrampungi prakawis, jumênêng juru kukum, manawi môngsa pacêklik, anênuntun dhatêng para umat bab tumindaking ngupados pangupajiwa, dêdagangan, têtanèn sapanunggilanipun, ingkang sagêd anjalari kawilujênganipun para umat sadaya, kajawi punika kangjêng nabi namung tansah ngathah-ngathahakên siyam, amrihatosakên dhatêng para umat, sagêda pinaringan têntrêm, lan sênêng ing donya ngakeratipun. Taksih wontên sambêtipun.