endah warninipun. Sang putri mèsêm, èngêt dhatêng Kyai Ogrin ingkang sampun anumbasakên agêm-agêmanipun punika. Sarêng baron-baron ingkang awon manahipun wau sumêrêp bilih sang putri dipun urmati sarta dipun trêsnani dening tiyang kathah kados ingkang sampun-sampun, sami sakalangkung nêpsu sangêt sarta sakit manahipun, lajêng nyakêti dhatêng sang prabu. Kala samantên sang prabu sawêg imbal wacana kalihan baron Andre ing Nicole. Baron Andre matur: Gusti, mugi paduka karsa angabdèkakên malih dhatêng Tristan. Manawi Tristan têtêp asuwita ing paduka, karaton paduka badhe dipun ajrihi dening para raja sanèsipun. Waunipun sang prabu badhe karsa mituruti aturipun baron Andre wau. Nanging lajêng dipun ojok-ojoki dening baron-baron ingkang awon manahipun punika, aturipun: Sang prabu, paduka mugi karsaa andhahar atur kawula. Lêrês cacriyosan ingkang angawon-awon tumrap sang putri rumiyin punika cariyos ngayawara, ananging manawi sang pramèswari tuwin Tristan kêmpal malih wontên ing karaton, saèstu badhe wontên cacriyosan awon malih. Pramila langkung sae Tristan botên paduka abdèkakên, supados enggal kesah saking nagari ngriki. Ing têmbe manawi pêrlu paduka sagêd nimbali malih dhatêng piyambakipun. Satêmah sang nata anglaksanani panuwunipun baron têtiga ingkang awon manahipun punika, nuntên dhawuh dhatêng para baron supados Tristan kadhawuhan enggal kesah. Prabu Tristan lajêng nyakêti sang pramèswari, apamitan, sasampunipun lajêng kadangu dening sang nata, margi sang nata wêlas dhatêng panjênênganipun, pangandikanipun: Tristan, sira bakal lunga marang ngêndi. Panganggonira wis padha luwas bangêt, mulane sadurunge mangkat anjupuka salin panganggo dhisik mênyang ing karaton ingsun, sarta anggawaa êmas lan perak sakarêpmu, ginawe sangu. Prabu Tristan amangsuli: Sang prabu, kawula botên badhe mêndhêt punapa-punapa saking ing gêdhong raja barana paduka. Kalayan pangangge tuwin barang-barang gadhahan kawula piyambak sawontênipun kawula badhe kesah dhatêng Friesland. Sasampunipun matur makatên Prabu Tristan angingêrakên titihanipun lajêng kasandêrakên dhatêng pasisir. Sang pramèswari anggènipun amriksani dhatêng Prabu Tristan botên nolih-nolih, ngantos Prabu Tristan botên katingal. Ing nginggil sampun kacariyosakên bilih ing dintên punika ing ara-ara wau kêbak tiyang, jalaran sadaya tiyang ing salêbêting kitha, jalêr èstri, sêpuh anèm, sami mêrlokakên mapag rawuhipun sang pramèswari kanthi bingah-bingah. Ananging bingahipun wau kaworan sisah, margi Prabu Tristan botên dipun tampi panuwunanipun ngabdi malih dening sang nata. Sang nata sawadya balanipun lajêng kondur dhatêng ing kitha. Loncèng-loncèng ing gareja dipun tabuh botên kêndhat-kêndhat minôngka pakurmatan. Margi-margi ingkang dipun