“Manungsa adoh njajah desa milang kori anjalak paningal, nanging uriping manungsa ditaleni dening kodrate kahanan. Mula manungsa yen wis ngawruhi bab kaya kang wus tak kandhakake mesthi ora lali klawan asale. Manungsa kudu ngawruhi marang asale, asale tinitahake kudu bali marang kang nitahake. Manungsa kinodrat lair, urip lan mati, mati mono wus dadi pasangane ngaurip. Rehning PATINING MANUNGSA IKU AMUNG KANGGEG ANA ING RAGA, SUKSMANE KUDU NGADHEP MANEH ANA NGARSANE KANG AKARYA JAGAD. Mula sadurunge tekaning pati manungsa kudu wajib tata-tata aja nganti kenger keblating manembah, aja keblasuk ana ing jagading angkara murka, nanging meleng ing tekad sawiji tumuju marang karahayoning urip, wiwit saka tata trapsila nganti tekan panembahe, nganti mbesuk ndungkap kamuksane, saengga bisa mbedakake dununge kawula lan gusti”