Mila ingkang kêlimrah, tiyang Papuah punika manawi nênanêm botên nate ngambali wontên ing pasitèn ingkang sampun nate dipun tanêmi, salêbaring tanêman sakawit, lajêng pados pasitèn sanèsipun, awit botên kêkirangan siti. Tindakipun ingkang kados makatên wau, sanadyan lugunipun tanpa nindakakên sampurnaning akal budinipun, nanging malah anocogi kalihan wêwatêkaning siti ingkang dipun bubak têmbeyan, kêbak isi lêmi. Dados têrang bilih prasajanipun wau ugi sinêmbadan, dening tiyangipun manggèn wontên ing pasitèn ingkang taksih sarwa mardika. Sayêktosipun tindak ingkang kados makatên punika sampun mawi tatacara sawatawis, angênggèni bêbasan nêdha kaskayanipun piyambak, sarana nindakakên baunipun, inggih punika anggènipun nênanêm, nanging malah wontên malih ingkang saya prasaja sangêt, anggènipun pados têdha namung sarana ngêngundhuh wowohan, utawi nêgori wit sagu dipun pêndhêt pathinipun, awit ing wana botên kêkirangan têtêdhan ingkang sampun gumêlar, cêkap dipun têdha ing salaminipun. Kamirahaning Pangeran ingkang samantên wau, tumrapipun tiyang ing ngriku, tamtu andadosakên katêntrêmanipun, awit rumaos sampun sarwa botên kêkirangan.