Sang prabu têdhak ing kamar panyêratan, radèn apatih kakarsakakên andhèrèk, botên wontên abdi sanèsipun, sang prabu ngandika: Kakang, aku bungah bangêt midhangêtake aturing upsir mau, dene ramakmu kyai galihe isih kêncêng durung ana owah-owahe, ora mèlik marang kamulyan gêdhe kang nyimpang saka ing laku bênêr, karêpku mêngko surup, kowe takjak nyamur mulih nglugas raga tanpa rewang manèh.