doyan bangsaning rijêki utawa wowohan, kucing iku dhêmên dhepal-dhèpèl marang manungsa utawa ngungsêl-ungsêl nunggal turu, nanging ora bisa cumbu, katôndha yèn diundang ora gêlêm mara, marang jênênge ora sumurup, sarèhning manungsa ora kaduga makani iwak thok-thok, yèn makani iwak iku dicarub karo sêga, dadi gêlême kucing mangan pakanan iku saka kêpêksa ora ana kang pinangan liyane, andadèkake watêking kucing ora bisa marêm, tansah ngarah iwak ing pasimpênaning bêndarane. Diajara dikaya apa utawa digêbuga kang abangêt, iya ora bisa kapok, gawene mung tansah nyolong iwak, marêm-marêm mung yèn mêntas andêkêp tikus. Kucing iku yèn môngsa gandhek (lakèn) rame bangêt, tansah oyak-oyakan ana ing payon karo muni ngeong-ngeong, nanging yèn manak ora ana banène, kucing manak diarani nai, kucing iku satrune asu, yèn kapêthuk banjur anggêrêng sarta mêrkungkung, nanging yèn diworake wiwit cilik bisa rukun, kucing prasasat tanpa bobot tinimbang lan gêdhening awake, mulane ora bisa tiba kantêp, sanadyan dirangkus sikile papat pisan, banjur diwalik sikile ana ing dhuwur nuli ditibakake, iya ora bisa tiba kantêp, tibane sikile malik [mali...]