Mênggah saking pamanggih kula sêrat wangsulan saking nyonyah anakipun nyai kaji, ingkang rumiyin punika anartani dhasar, dene sêrat ingkang kantun ingkang dipun kanthèni kintun arta, anartani ajar, awit limrahing akathah punika mênawi tiyang tinakdir luhur utawi mulya, môngka tiyang sêpuhipun bôngsa sudra papa, punika asring botên dipun akên, awit saking pangarosipun mindhak angatingal-ngatingalakên têmbaginipun, jalaran piyambakipun sampun ngakên mas lapisan ingkang sakalangkung rêmit panggarapipun, angantos tiyang-tiyang botên sami sumêrêp bilih piyambakipun mas lapisan kemawon, ing lêbêt dipun isèni têmbagi. Adhuh tiyang ingkang makatên punika punapa botên mathuk bilih kawastanan tiyang murang krama utawi tiyang murtad, awit supe dhatêng kamulyaning tinitahakên ing ngalam donya, lan botên rumaos bilih kaluhuran ingkang dipun awaki punika saking saening pamarsudining tiyang sêpuh kanthi puji pangèstunipun, awit kathah ngirangi dhahar nendra, nuwun barkahing Pangeran supados anakipun sagêda mulya, utawi luhur darajatipun, lah: punapa sagêd lêstantun tiyang mulya utawi luhur ingkang ngawiyah dhatêng bapa biyung, saking pangintên kula botên, awit sêkêling manahipun tiyang sêpuh punika têmah badhe milalati dhatêng anak.