Sêmar : Dêksurane mono nèk rumasaku iya ora, nanging mêksa iya ora bêcik, awit yèn kulina mênyonya-mênyanyi, mêsthi banjur bisa ngêndhokake rasaning kêbangsan. Mara pikirên bae: wong kuwi nèk lagi singan-singên, gagasane sing akèh, iya nyang musik, nyang dhangsah-dhangsah, nyang drom-drom, lan sapêpadhane, nèk lagi mênyanyi kroncong utawa kêmbang kacang upamane, sing dieling-eling iya nyang sêtambul utawa bangsawan, ing batin nganggo ngucap mangkene: Adhapun kami ini sêorang raja jin dhi dhalêm ... ananging yèn lagi rêngêng-rêngêng upamane bae: Tarupala utawa Gandrungmanis, kuwi rasane nyang pikiran kathik le a...ngê...la...ngut, sing katon ana ing gagasan, pratapaning pandhita kang linuwih, cantrike padha jêjogedan, utawa sing katon ana ing gagasan, dalême sawijining priyayi luhur, kang lagi kabênêr nguyu-uyu, priyayine luhur lagi lênggah ana ing kursi ngadhêpake dhêdhaharan sing èdi-èdi, kanthi diadhêpi para abdine kabèh, mara, apa ora lês-lêsan nyang pikir. Mulane iya ora maido, yèn sawênèhing kumpulan padha ngajokake nyang kagunan, kuwi kiraku prêlune ora liya iya mung supaya bisa kukuh rasaning kabangsan.