Saking dayanipun karajan Inggris, lajêng dipun wontênakên sêrat prajangjian antawisipun karajan Prasman lan Sêpanyul, ingkang anyêbutakên, bilih praja Sêpanyul kenging anggadhahi panguwasa wontên ing tanah Maroko ingkang sisih lèr, dene tanah kêkantunanipun kajibahakên dhatêng praja Prasman, makatên ugi dipun wontênakên sêrat prajangjian kalihan karajan Itali, ingkang anyêbutakên, bilih Itali angidini dhatêng Prasman anindakakên sakajêng-kajêng wontên ing tanah Maroko. Kosokwangsulipun tanah Prasman ugi kêdah angidini Itali, nglampahakên panguwasanipun ing tanah Tripoli. Wusananipun karajan Jêrman anganggêp, bilih Maroko satunggiling praja ingkang madêg pribadi, saha botên rila sangêt manawi wontên praja sanès anggadhahi panguwasa wontên ing ngriku. Ingkang makatên wau mèh nuwuhakên prang agêng. Salajêngipun nuntên dipun wontênakên konggrès antawisipun praja-praja ing Eropah, ingkang mutusi, bilih Prasman lan Sêpanyul kenging kintukintun. prajurit dhatêng Maroko minôngka panjagining pulisi ing wolung palabuhan tanah ngriku, saha padagangan ing ngriku lajêng kabikak tumrap sadaya bôngsa. Ing sakawit kampahipunlampahipun. inggih sae, ananging dilalah lajêng tuwuh bêrontakan ingkang dipun kêpalani dening Mulehaphid. Sabibaring bêrontakan wau, salêbêtipun watawis môngsa, sae, ananging saking dayanipun karajan Inggris mèh kemawon tuwuh prang antawisipun karajan Jêrman kalihan karajan Prasman, tujunipun kenging kasandèkakên, wusana lajêng dipun wontênakên sêrat prajangjian malih, ingkang anêmtokakên, bilibilih. karajan Prasman kakuwaosakên angawat-awati kawontênanipun Maroko. Botên watawis dangu malih dipun wontênakên sêrat prajangjian antawisipun karajan Prasman kalihan Sêpanyul, ingkang angidini karajan Sêpanyul angawat-awati tanah ing Maroko ingkang sadèrèng-dèrèngipun sampun dados kuwajibanipun, inggih punika tanah Maroko ingkang sisih lèr.