Angklung yaiku piranti musik sing digawé saka pring lan duwé nada "multitonal". Diunekake kanthi cara digoyang goyang. Piranti musik iki tinemu déning Bapak Daeng Sutigna sakiwa-tengené taun 1938. Nalika isih wiwitan, angklung mung kanggo "kepentingan kesenian loka"l atau tradhisional. Ananging amarga swara kang diasilaké merdhu lan duwèni kandhutan lokal lan internasional kaya ta swara tangga nada duremi fa so la si du lan daminatilada, mula angklung rikat ngrembaka, ora mung digelar ing lokal, nanging uga regionel, nasional lan internasional. Konon kabare, pagelaran angklung wis digelar ana ing sangarepe para pemimpin Nagara ing Konferènsi Asia Afika yaiku ing Gedung Merdéka Bandung taun 1955. Cacahing pemain angklung bisa ngancik 100 wong lan bisa dilarasake karo piranti musik liyané kaya ta piano, organ, gitar, drum, lan liya-liyané. Saliyané minangka piranti kesenian, angklung uga bisa digunakaké minangka suvenir utawa "buah tangan" sawisé dihiasi asesoris. Sawisé Daeng Sutigna ora ana, krèasi kesenian angklung diterusaké déning Mang Ujo lan Erwin Anwar. Mang Ujo wis gawé pusat pembuatan lan pengembangan kreasi kesenian angklung kang karan "Saung angklung Mang Ujo" kang ana ing Padasuka Cicaheum Bandung. Salah siji program kang wis dilakoni kanggo mertahanake kesenian angklung ya iku ngenalake angklung marang para siswa sekolah, wiwit TK, nganti tingkat SLTA lan wis dadi salah sijining kurikulum ing piwulang lokal. Laras (nada) piranti musik angklung minangka musik tradisi Sunda akèh-akèhé yaiku salendro lan pelog.