Tembung utawa tetembungan kang dianggo ing basa baku iku kudu dipilih kanthi tlesih amrih trep utawa pas karo leléwaning basané, laras karo swasanané. Tetembungan "ahli waris", upamané, bisa dianggo nyebut "keluwarga" nalika sesorah ing upacara sripah, nanging ora laras yèn dianggo ing sesorah pahargyan dhauping pangantèn. Kajaba iku, ing basa baku sebisa-bisa aja nganti ketrocoban (kecampuran) tembung-tembung kang mung kaprah dianggo déning masarakat tertamtu "inyong" "aku", "brug" "kreteg", "belih" "ora", ""beda", "seje", kaderan" "apa iya/apa bener", upamané, kaprah dianggo déning masarakat Kabupatèn Tegal lan sakiwatengené, ananging mèh ora tau dianggo déning masarakat Jawa liyané. Tembung "embyah" "simbah", "kisang", "gedhang", "kethowok-kethowok", "krowok-krowok", "blungki", "tunggak pring", umpamané, kaprah dianggo déning masarakat Banyuwangi (Osing), ananging uga mèh ora dianggo dèning masarakat Jawa ing papan liya. Tembung-tembung enggon-enggonan kaya mangkono mau ing basa baku perlu disalini nganggo tembung-tembung kang umum.