ingkang pambathikipun mawi binathik utawi sinêrat tangan punika dèrèng sapintêna, ewadene para sudagar bathik Tiyonghwa ing Surakarta ugi sampun kathah ingkang ngrangkêp nindakakên kasudagaran bathik carik wau jêr kauntunganipun pancèn inggih agêng sangêt. Wontênipun makatên jalaran: sinjang bathik, langkung-langkung ingkang carik, tur wêdalan Surakarta Adiningrat, punika misuwur sangêt sae lan awiging bathikanipun, dhasar babaranipun kalêrêsan, kasêmbuh ingkang ngagêm sagêd ngêtrapakên, wah punika sampung,sampun. anggènipun mencutakên dhatêng sawangan, ngantos botên tumolèh. Dene tumrap bathikan ingkang cakrikipun botên sarwa ngrêmit, dhatêng sawangan sakalangkung ebat kaliwat-liwat, dhasar anggèning ngêtrapakên ingkang ngagêm ugi bêsus amêgahakên, punika inggih damêl cingak sayêktos, mila misuwuripun bathik Sala punika inggih kawêntar yêktos, ngantos botên namung priyagung luhur, kakung putri, para priyantun, para hartawan Surakarta kemawon ingkang mênawi wontên pasamuwan, langkung-langkung jagong têmantèn, ingkang binayangkare lan winiwaha têmantènipun, masthi sami marlokakên abusana bathik carik, nanging nadyan para priyantun pasisir, kakung lan putrinipun, wiwit ingkang bupati dumugi dèn carik lan mas upas, maratahipun malih dhatêng para sadhèrèk partikêlir ing sanusa Jawi pisan, manawi andhatêngi pasamuwan, langkung-langkung jagong têmantèn ingkang winiwaha têmantènipun, punika mênawi anggènipun sami dhatênging wau, botên mangangge bathik Sala, ing raos kirang srêg sangêt, satêmah kucêm yèn tumolèh dhatêng jejeranipun ingkang sami mangangge bathik Sala. Kang môngka bathik Sala ingkang dipun angge wau tarkadhang sawêg namung saking wêdalanipun Babah Kingan kemawon upaminipun, dèrèng môntra-môntra sangêt mangangge ingkang saking bathikanipun para putri Surakarta ingkang sangêt ngrawit. Saupami makatên, saiba ta saya marêmipun, sayêkti asundhul wuwung.