Kangjêng pangeran sangêt botên rêna dhatêng wangsulan lumêbêtipun para nata utawi wakilipun ing panitya wau, prakawis punika badhe kula têrangakên malih. Ing ngriku ngrêmbag ngêculakên satunggaling wêwênangipun parentah. Wontênipun samangke parentah sakêdhik sangêt sêsêrêpanipun bab punika, dèrèng sagêd rêmbagan, dèrèng sagêd ngêdalakên pamanggih utawi nêtêpakên trajangipun, ingkang karêmbag kalihan parentah kraton kadospundi, cêkakipun babarpisan têksih pêtêng, botên sagêd mutusi, amila parentah lajêng dhawuh dhatêng priyantunipun piyambak makatên: prakara iku sinaunên, tumuli ngaturna palapuran, têrang- têrangna kabèh, kintên kula sampun lêrêsipun ing wêkdal punika ingkang nindakakên dhawuh wau inggih namung kêdah prayantunipun rumiyin, dèrèng kenging kalêbêtan tiyang sanès. Dene para priyantun wau, upaminipun residhèn Ngayogya, tuwin residhèn Surakarta, sawangsuling saking tampi dhawuh wau lajêng nêrangakên bab punika sarta rêmbagan kalihan para nata Jawi, punika kenging kemawon. Nanging punika rak gèsèh