lan sapiturute. Nanging ora bab iki sing lagi dirêmbug, Kang Garèng. Cêkak aos, ana ing kono pancène kakuaku. iya wis krasan bangêt, ewasamono, jalaran saka bab warna-warna sing ora prêlu tak têrangake ana ing kene, aku kapêksa banjur pindhah. Pindhahku iki ana ing papan sing mung didunungi dening ing bangsaku dhewe. Ing sarèhne sing manggon ana ing kono mèh kabèh wong-wong sing padha nyambut gawe nyang guprêmen lan gumintê, mulane ing kono kêna tak arani: kampung priyayi.