Ing ngriku tumindaking pikiranipun tansah ngêlangut botên wontên sampun-sampunipun, awit tansah angèngêti murih sakeca sèlèhing badanipun. Wusana sarêng gadhah anak, jlêg, lajêng ngrumaosi manawi sampun dados tiyang sêpuh, pamikiripun dhatêng badanipun piyambak sampun suda sapalih, kalong dipun sukakakên dhatêng anak, awit ngrumaosi manawi sapunika gêntos kasampiran ing wajib kêdah manah badhe prayoginipun kadadosaning turun, lan angèngêti manawi rumiyin inggih nate nglampahi kados makatên, dados sapunika têtêp manggèn wontên ing jaman sêpuh. Ing ngriku tiyang lajêng kêtuwuhan pamanahan angèngêt-èngêt dhatêng lêlampahanipun ingkang sampun kêpêngkêr, dipun pilah-pilah awon saenipun, ingkang sae dipun sukakakên anak, ingkang awon dipun bucal. Wontênipun makatên, dening ngraosakên, bilih anakipun namung nêdya badhe dipun damêl sae, mila lajêng kèngêtan dhatêng kasaenanipun bapa. Dados mênggahing saening bapa, sanadyan botên dipun êkèn nênulad, anak kêpêksa anglampahi, awit sapunika sampun angraosakên piyambak, saha botên kenging oncat kêdah nglampahi kados tindaking bapa, punika nama têtêp anampèni tagihan ing bab potanging bapa dhatêng anak, dene ingkang dipun êkèn nagih putunipun. Mila manawi dipun raosakên, urut-urutaning lêlampahan ingkang makatên punika sok damêl gujêng.