sangking atine, wong kang ppodo lali Allah Ta’ala.Anggawok ake!! Siro weruh opo kang dadi kemaslahatanne dunyo niro, naming siro bodho opo kang dadi kemaslahatane akhirat niro.Sifate dunyo ono ing sanding niro iku koyo wong kang metu marang pekarangane lan giyat megawe. Sakwuse hasil, nuli ditimbun dadi bahan pangan, Nuli wong iku oleh manfaate barang kang den timbun ono ing wektu butuhe, sedeng siro iku nimbun sahwate nafsu kang koyo ulo, lan maksiaat kang empere koyo kalajengking, dadi siro dadi kerusakan, cukup nuduhane bodho niro. Poro menungso iku podo nyimpen bahan pangan kanggo persiapan wektu hajate, sedeng siro iku nyimpen perkoro kang dadekake melarate awak niro, yoiku maksiat. Keperiye penemu niro? Wong kang teko anggowo ulo nuli diingoni ing jero omah. Ilingo!! Siro iku wong kang nindak mengkono iku.Hal 32-----------------------Perkoro kang paling dikuatiake iki bahayane kanggo awak niro yoiku duso2 kang sepele, kerono duso gede iku terkadang siro anggep gede, nuli siro taubat. Lan siro ngangep amprih duso cilik nuli siro ora gelem taubat sangking duso cilik iku. Dadi siro iku empere koyo wong kang ketemu karo gembonge macan, nuli den selametake deneng Allah. Sakwuse iku ketemu karo seket macan kang cilik2, nuli siro biso dikalahake. Allah Ta’ala wus dawuh kang artine: Lan siro kabehpodo nganggep perkoro iku suwijine perkoro kang enteng, sedeng perkoro iku suwejine perkoro kang gede onoi ing ngersane