sapiturutipun. Dados cêkakipun pasinaon babading bangsa piyambak utawi bangsa sanès punika sagêd andayani dhatêng osiking pikir lan raosipun ingkang sami nyinau. Wontên ing ngriku paedahipun sinau babad lan ugi wontên ing ngriku dununging daya ingkang sagêd manggulawênthah para mudha ingkang sami nyinau babad wau. Osiking pikir lan raos badhe mahanani tuwuhing pamawas utawi kritiek dhatêng lêlampahan ingkang dipun sumêrêpi, punapa malih pamawas wau sagêd nuwuhakên kajêng sagêda lêlampahanipun bangsa ing têmbe wingkingipun sampun ngantos nêmahi lêpat utawi kasangsaran kados ingkang sampun kasandhang ing uni. Makatên ugi lêlampahanipun para tiyang utawi para luhur ingkang gadhah kaprawiran badhe dados têpa-palupinipun para mudha ingkang kataman dening dayaning pasinaon punika wau. Kosokwangsulipun lêlampahanipun bangsa ingkang dadosakên kasangsaran utawi kaasoran sagêd dados kaca brênggal kangge ngilo manawi satunggaling bangsa badhe gadhah tindak utawi kajêng.