Parêpatan anggèn kula badhe sêsorah bab kabatosan, punika sampun ngantos kagalih bilih kula sampun mumpuni kawruh bab wau, saha sampun ngantos kagalih bilih kula badhe mituturi kadosdene guru, punika babarpisan botên, dados wigatining pikajêng kula botên ngandharakên kawruhipun, nanging amung nênangi panggalihan dhatêng kabatosan, kajawi punika anggèn kula purun sêsorah bab wau, namung saking kadêrêng wêkdal punika sawêg dados sêkar lathi wontên ing pundi-pundi panggenan sarta rêmbaging pakêmpalan-pakêmpalan, makatên ugi tumrap Narpawandawa pamanggih kula inggih satunggaling pokok, amargi tujunipun Narpawandawa pancèn badhe andamêl ajining para santana, langkung malih tumrap pakêmpalan Putri Narpawandawa ingkang wêkdal punika sawêg dados pêlênging pamanahan, inggih punika kadospundi sagêdipun para putri anêtêpi putrinipun, utawi dados sanyataning ibu, liripun: sagêda anggulawênthah utawi andandosi putranipun, supados dados tiyang ingkang utami, punika bab kabatosan gandhèng sangêt. Makatên malih botên ngalang-alangi dhatêng tumindak sosial, ekonomi saha politik, tamtunipun politik atêgês kaprajan, dados dede politik ingkang atêgês akal-akalan, langkung malih tumrap dhatêng pakêmpalan, malah nyuburakên saha nyantosakakên, amargi punika pancèn wiji pasadherekan, kosokwangsulipun, manawi kita sami nyingkur dhatêng kabatosan, bokmanawi rêkaos ajêng kita, sagêd langkung risak, mangke badhe kula têrangakên.