Ing dalunipun, ing griyanipun Pak Wiryasaroja katingal padhang, anjingglang dilahipun dilah gasolin anggènipun nyewa saking kitha, pancèn manawi sampun gadhah sêdya Pak Wiryasaroja botên ngetang bôndha, tanpa linimbang ingkang bêning kadospundi mênggah kadadosanipun, wosipun namung ambujêng pangalêm, pangonggrong. Wiwit sontên Pak Wiryasaroja sampun dandan malithit, rasukan atela cêmêng, sinjangipun truntum, sawitan kalihan udhêngipun, sanajan tiyang dhusun kagolong sagêd dhatêng traping pangangge, wironipun inggih anjalirit, sabukipun ijêm sinulam ing sêsêkaran môncawarni. Ing pangraos sampun kados Radèn Kakrasana. Jam sanga para tamu kônca dhusun sampun pêpak, racak sami berag-berag, talèdhèk, gamêlan saniyaganipun ugi sampun sumadhiya, kapapanakên wontên ing ngèmpèr ngajêng, Pak Wiryasaroja grapyak sangêt anggènipun manggihi tamu-tamunipun, sakêdhap-sakêdhap gêr, sami gumujêng latah. Pasugatan wiwit kawêdalakên, rumiyin wedang tèh, salajêngipun tansah ambanyu mili botên nguciwani. Suwaraning gamêlan ingkang nganyut-anyut saha pangêliking waranggana saya mêwahi sênêning pajagongan, para tamu katingal sami gambira ing manah. Watawis jam kalih wêlas dalu lajêng wiwit ambrondong long agêng alit, damêl cingakipun ingkang sami ningali, ing batos ngalêm dhatêng kacêkapanipun ingkang gadhah