Garèng : Ha iya, rak padha bae, ta, aku sinau mêlèk sarana sênêng-sênêng, yaiku: kowah. Bocah kudu sinau urip ana ing têba, iya sarana sênêng-sênêng karo bocah akèh, yaiku dadi padpindhêr. Dadi: cocog aku, saiki: sinau trêsna nyang alam. Hla iki wong Jawa pancèn ora duwe rasa trêsna nyang alam kuwi. Awit kaanane alam ing tanahe dhewe kiyi, wiwit aku isih gombak nganti tumêkane rambutku nyambêl wijèn iki, wujude ora ngalih-ngalih, iya mung kaya ngono bae. Priye anggone arêp dhêmên utawa trêsna, malah anduwèni bosên, nyata.