sarujuk karo kakang Semar, dene ing kalenggahan iki deweke ora mbedak-mbedakne. Ana masalah dirembuk bareng, ana masalah dipecahne bareng-bareng. Aku prihatin dene ing wektu iki akeh pemimpin sing sak karepe dewe. Mban cinde mban siladan. Pilih kasih, ora proporsional, ngawur, tebang pilih, ora gelem rembugan, mung golek menange dewe…. Aku sarujuk karo sarasehane kakang Semar. Mula aku njaluk marang mbarep kakangku, Jlitheng, Kembar, lan kabeh wae, hayo padha budhal kabeh. AJa ana sing sisip klewatan ing laku….”“Aku ya ngaturake panuwun karo Kakang Badranaya, dene ing sarasehan iki ora ana sing kliwatan, Begawan Abiyasa minangka wakiling pendeta, ngulama, lan biksu, lan aku dewe minangka wakile para dewa, dene Prabu Punta minangka wakile para natapraja Ngastina…”“Interupsi yayi Kresna!!”“Oh nun inggih kaka prabu, wonten punapa?”“Awit mau isine kok mung ngalembana kakang Semar… apa rumangsamu Semar iku wong sing apik dewe…”“Pancen kepara makaten lho kaka Prabu, wonten menapa ta ?, kok ketawis kuciwa ing manah?”“Aku tak takon karo awakmu,…”“Bab menapa?”“Apa bener ing sarasehan mangko sing dadi wakiling prajurit Si Anoman?”“Kasinggihan kaka prabu”“Lho rak tenan ta…, Semar