Ing wêkdal punika kawontênanipun pawartos ing sêrat-sêrat kabar, tanpa kêndhat tansah ngêwrat ing bab tiyang kasangsaran kaplindhês oto. Bab makatên punika tamtu andadosakên panggalihanipun ingkang wajib, tuwin tansah nindakakên pambudidaya panyêgahipun, lajêng ngawontênakên pajagèn warni-warni, dene ingkang limrah, dipun jagi ing pulisi manggèn ing margi prapatan ingkang rame. Tiyang ingkang jagi wau tanpa kèndêl tansah suka sasmita dhatêng têtumpakan ingkang langkung ing ngriku, pundi ingkang sakintên pakèwêd, lajêng dipun êndhêg. Tindak makatên wau migunani agêng tumraping papan ingkang rame. Dene tumrap tiyang ingkang lumampah dharat, manawi ngambah ing papan ingkang kados makatên punika kêdah mawas dhatêng solahipun tiyang ingkang suka sasmita, ing ngriku lajêng sagêd nyumêrêpi ing pundi margi ingkang sêla. Nanging tumrapipun papan ingkang bobênbotên. kajagi, tiyang namung kêdah nindakakên pangatos-atos, upaminipun manawi badhe nugêl margi, punika kêdah mulat ngiwa nêngên, mêndhêt sasêlaning têtumpakan ingkang langkung. Dados gumantung wontên ing kaprigêlanipun tiyang ingkang lumampah.