Punika apêpêrangan mêngsah lan tiyang Aram. Ing ngriku nabi Élisa amratélakakên dhatêng sang prabu mênggah kalakuanipun pabarisaning mêngsah. Ratu ing Aram tumuntên utusan angêpang ing kitha Dotan badhé anyêpêng nabi Élisa kang mang-[200]gèn wontên ing ngriku. Dhatêngipun tiyang Aram ing wanci dalu, lajêng angêpang ing kitha Dotan. Réncangipun nabi Élisa sarêng tangi énjing, aningali mêngsah angêpang kitha, lajêng angaturi uninga dhatêng bêndaranipun: "Dhuh tuwan, kados pundi polah kula?" Pangandikanipun nabi Élisa: "Kowé aja kuwatir! Kang anjangkung ing aku angungkuli mungsuhku." Pangéran tumuntên ambuka mripatipun réncang wau, sanalika lajêng sumêrêp ing rêdi kêbak jaranan lan rata murub sami angayab nabi Élisa. Saking pandonganipun nabi Élisa, bala mêngsah lajêng sami lamur, nuntên kairid déning nabi Élisa dhatêng ngarsaning sang prabu Yoram. Wontên ing ngriku saking pandonganing nabi Élisa lajêng sami awas kados ing wau-wau. Kadadosanipun, mêngsah botên dipunpêjahi dhatêng sang prabu, malah dipunsugata, lajêng sami kalilan mantuk.