ngrumiyinakên utusan dhatêng Ésaf, angaturi uninga anggènipun badhé dhatêng. Déné Ésaf ugi lajêng mêthukakên, kadhèrèkakên ing tiyang kawanatus. Nabi Yakub sangêt ajrihipun, mila lajêng amôntha tiyang utawi rajakayanipun, kadamêl kalih pôntha. Pangunadikanipun: "Bokmanawi Ésaf dhatêng anggitik ingkang sapalih, sapalihipun sagêd angoncoti." Nabi Yakub lajêng anyênyuwun maring Allah: "Dhuh Allahing lêluhur kawula, iba-iba gêngipun sih piwêlas Tuwan ingkang rumêntah[52] dhumatêng kawula, ngantos kawula botên pantês anampèni. Déné nalika kawula nyabrang Yardèn rumiyin namung ambêkta têkên punika. Samangké gadhahan kawula tiyang tuwin rajakaya ngantos kalih pôntha punika. Kawula mugi Tuwan luwarna saking tanganipun Ésaf sadhèrèk kawula. Déné Tuwan sampun angandika: 'Ingsun karsa ambêciki sira.'"