Manungsa gêsang wontên ing donya punika gadhah lêlampahan. Saklêbêtipun lumampah sok manggih ribêt utawi manggih sênêng, sok angsal kamulyan utawi dhawah ing sangsara. Kajawi punika satunggal-tunggaling manungsa gadhah tatanan piyambak-piyambak ing bab anggènipun gêgriya, têgêsipun anggènipun nata gêsangipun tuwin sêsambêtanipun kalihan anak semah tuwin tangga têpalihipun. Mêkatên ugi gêsanging bangsa inggih makatên kawontênanipun, sami gadhah lêlampahan piyambak-piyambak, sami gadhah tatanan piyambak-piyambak tumrap kaprajan. Lêlampahan-lêlampahan wau makatên ugi tata-tatananipun gêsang sagêd dados têpa-palupining anak-anakipun utawi ingkang nglajêngakên lêlampahanipun bangsa punika wau. Punika ingkang dipun wastani babading bangsa.