19. Tiyang sugih butuh sênêng, kalampahanipun sênêng, samôngsa sugih rencang ingkang sami miturut, têmah kathah ingkang ngladosi. Awit sênêng punika botên cêkap dipun ijèni (kêdah wontên rencangipun), anjawi lare ingkang taksih alit, tuwin kenging katêtêpakên ing pundi panggenanipun, sarta wanci punapa mangsanipun. Manawi tiyang sugih purun ngêbèrakên kasugihanipun, tamtu kasampêtan ingkang dados kabutuhanipun sênêng, awit sampun kalêbêt ing bêbasan: rênaning manah kêdah kasarah. Utamaning suka kanthi bôndha.