Ana sawijining wong desa, banget susahe ing ati, dene anak-anake lanang padha congkrah, amarga saka gegethingan sarta padu. Ora ana dina kaliwatan tanpa padu, sakehe wewulangan ing bapa ora migunani. Anuju sawijining dina, anake lanang tetelu diundang. Bareng wis padha teka ,bapake celathu : “Angger, iki aku duwe barang ginawe nandha karosanmu, lagi pamataraku kowe padha rosa-rosa . Enya iki sada sabengkek, mara, sapa sing kelar nugel, dakganjar jaran siji. Anak-anake nuli nugel, genti-genti ngarah, nuli nugel bengkekan sada, kalandhesake ing dhengkul, angetog karosane , ananging telu pisan ora nguwisi, sadane siji ora ana kang coklek.Bapake celathu maneh :” Aku wis ngira yen ora bisa tugel. Mara, saiki bengkekane