Kaping kalih. Ing nginggil sampun kula pratelakakên bilih satunggal-tunggaling bangsa têmtu nglampahi sangsara, utawi asor drajatipun. Babad tanah Jawi ugi wontên têpa palupi ingkang makatên. Manawi dipun raosakên ingkang lêbêt asoring drajatipun praja Mataram wiwit Kartasura sakpawingking botên sanès kajawi namung saking padudonipun utawi rêbad dhèkipun para ingkang gadhah hak tumrap cêpurining praja. Kawontênan ingkang makatên wau ingkang lajêng andadosakên ambrukipun praja Mataram. Para mudha ingkang sami nyumêrêpi kawontênan punika têmtu lajêng kèngêtan dhatêng paribasan Jawi: congkrah marakake bubrah, rukun agawe santosa. Sampun mêsthi para mudha ingkang samangke sampun purun ngraosakên dhatêng lêlampahan lajêng kagigah manahipun ngudi dhatêng karukunan sagêdipun gadhah daya ingkang sêntosa, nyingkiri sadaya bab-bab ingkang nuwuhakên icaling karukunan wau, sarana ngicalakên raos manah dhiri pribadi. Dados sêsêrêpan kados makatên wau ugi pêrlu tumrap panggulawênthahing para mudha, supados ing têmbe gêsangipun sagêd gêndhon rukon utawi nyatunggalakên kêkajêngan ingkang tumuju dhatêng kasaenan.