Ana ing "Über die ästhetische Erziehung des Menschen" (1795), Schiller nyatakaké, "Angger manungsa kélangan martabaté, dhèwèké dislametaké déning seni. Sacara ontologis, seni mungkin apus-apusan lan ilusi, sawijining "donyaning ngimpi", nanging apa kang bener urip pas ana apu-apus iki, lan metu saka tiron, èstétis sawisé digambaraké, gambar asliné pulih: Saurungé apa kang bener marakaké sunar kawijayan mlebu jero ana ati, geguritan nyegat sunaré, lan puncak kamanungsan murup ana sunar padhang, nalika pepeteng lan bengi kang lembap isih gumantung ana lembah."