Kadospundi nalangsaning gêsangipun têtiyang alit ing jaman samantên, punika para maos sagêd ngintên-intên piyambak. Kosokwangsulipun, para priyantun kala punika inggih kathah ingkang sami gadhah tindak sawênang-wênang, ingkang tanpa kadhawahan paukuman punapa mêsthinipun. Kados ta: priyantun naboki tiyang alit, ngrampas barang darbèkipun tiyang alit, ngrêmêni bojonipun tiyang alit, lan sasaminipun. Dene têtiyang alit ingkang dipun tindakakên makatên, kajawi namung narimah inggih botên wontên. Manawi wontên ingkang lajêng wani ngêlahakên priyantun ingkang tindak sawênang-wênang wau, ingkang kathah botên lajêng angsal pangadilan, nanging malah dipun lêpatakên, sarta dipun anggêp satunggiling tiyang alit ingkang botên sumêrêp tata. Amila tumrapipun tiyang alit, lajêng ngêmungakên narimah sarta mupus. Dumuginipun sapriki ajrihipun tiyang alit dhatêng priyantunipun rumasuk ing balung sungsum, ngantos manawi badhe ngênêng-ênêngi anakipun ingkang nuju nangis, punika taksih kathah ingkang ngajrih-ajrihi makatên: wis mênêng, le, mêngko mundhak didukani priyayi.