Petruk : Lo, kuwi mangkene, Kang Garèng. Nalikane sêdina rong dina, aku durung pati migatèkake kaanane kiwa têngêne omahku. Mulane rumasaku mung kêbak gagah bae. Yèn mulih saka lêlungan, nunggan taksih utawa dhilman, kuwi sang supir utawa si kusir, mêsthi ngajèni bangêt nyang aku utawa Makne Kamprèt, anggone: yah tuwan, yah nyonyah, kuwi iya andharindhil tanpa ana pêdhote, sabab omahe wong andhandhing kathik kinubêng ing omah Lônda gêdhi-gêdhi. Andêlêng kaanane dalan ing ngarêp omah bae, rasaning atine iya wis mantêp bangêt, sabab anêksèni anggone dalan ing kono dijaga lan diupakara bangêt. Dalane ibarate bênjut sêthithik bae, ora watara suwe kuli gumintê iya banjur: grudug, padha têka, prêlu: amopoki, amupuri, amêdhaki, ora lunga-lunga yèn durung bali mêling-mêling kaya maune. Ana bakul, apa manèh dhokar, wani-wani mandhêg ing pinggir dalan sadhela bae, iya banjur: kêthangklung, kêthangklung, ana agèn pulisi têka karo