Dados manawi tanah Jawi badhe salami-laminipun sagêd dêdagangan pisang kalihan tanah Ostrali, pambudidayanipun ananggulangi rêngêting pisang wau inggih kêdah dipun wigatosakên. Ing taun 1916 mêdal buku karanganipun Tuwan S. Leefmans minôngka pawartosipun, insêtitut tumrap sêsakit têtanêman, bab kawontênanipun rêngêt pisang. Ing buku ngriku kacariyosakên kanthi cêtha mênggah gêsangipun rêngêt pisang wau, makatên ugi sawênèhing coban-coban anggènipun amêrangi ama pisang wau. Pungkasaning pamanggihipun Tuwan S. Leefmans pamêrangipun rêngêt pisang punika, sêkar pisang ing salêbêting tundhunan, kêdah dipun sêmproti mawi sabangsaning sêkar ingkang sampun dipun giling lêmbat sangêt, wontênipun gilingan sêkar wau ing tanah Eropah kathah sangêt, mila ing ngrika sêkar wau niyat dipun upakara ngêmungakên kangge amêrangi ama pisang wau. miturut pangandikanipun Tuwan S. Leefmans ingkang adamêl risaking tanêman pisang ingkang sangêt punika, manawi badhe pêntil utawi pêntilipun dipun môngsa ing rêngêt wau. Ingkang makatên wau limrahipun manawi kalêrês kuliting ontongipun sami dhawah. Sadèrèngipun kalampahan makatên sêkar pirantos kangge amêrangi ama pisang wau kêdah sampun dipun tamakakên, mênggah patrapipun makatên: klothokaning tuntut ingkang abrit kêdah dipun udhari saha dipun junjung, sasampunipun bising pumpa lajêng kalêbêtakên. Pamasangipun bising pumpa kêdah ing sangandhapipun tuntut wau, prêlunipun kangge anjagi wohipun ingkang wontên ing ngandhap ngriku. Manawi kintên-kintên sampun wontên 6 dintên, lajêng katindakakên ing lirangan ngndhapipun, makatên mênggah pangandikanipun Tuwan S. Leefmans. (Badhe kasambêtan)