Petruk: Iki kowe ora kêna maido nyang nagara, Kang Garèng. Aku wani tanggung, nèk krêsane nagara mêsthi sabên uwong supaya bisaa gampang olèhe pitulungan dhoktêr. Nanging kapriye manèh, kowe wêruh dhewe, yèn nagara kuwi lagi kêkurangan dhuwit bangêt, mulane iya banjur ngurang-urangi sakabèhe. Apa tumrape nagara kok kira ora abot bangêt tumindak kang mangkono mau. Nanging ing sarèhning kapêksa jalaran saka pangamuking krisis, iya mêksa banjur ditindakake bae. Nanging pancène, Kang Garèng, tumrape bangsane dhewe saiki kiyi wis tiba mangsane, kudu wani tumandang dhewe, aja kok mung arêp anjagakake mênyang nagara bae. Saiki kiyi kudu bisa ngatonake: aku ora butuh karo pitulungane nagara. Sanajan ora dadi abdine rama ndara kangjêng guprêmèn, aku mêsthi bisa mangan. Rak iya ngono.