olèh papan. Nanging sing tansah dadi gagasanaku kuwi mungguh anane pêrgêrakaning para wanita ing jaman saiki kiyi, têka wis katon ngedap-edapi têmênan. Lima utawa sapuluh taun sing wis kapungkur, sapa ta sing duwe panyana, yèn priyayi putri ing saikine padha wani mêdhar sabda ana ing ngarêpe wong akèh, kayadene ana ing konggrès kiyi. Kiraku yèn pêrgêrakaning para wanita bisa têrus maju, apa kang disêdyakake, yaiku: ngudi marang kamardikaning bôngsa wanita, ora suwe manèh têmtu kalêksanan. Kosok-baline aku banjur kemutan piwulange Ki Agêng Tarub marang putrane wadon karan Dèwi Nawangwulan. Hla, kiyi tumrap ing jaman kamajuaning wanita kiye, têmtune iya banjur mung