“Lan iya Panjenengane kang maringi para rasul, para nabi, para juru-warta Injil, mangkono uga para pangon lan para pamulang, supaya padha nyamektakake para suci anggone nindakake ayahan leladi, minangka pambanguning sarirane Kristus, nganti kita kabeh wus padha bisa nggayuh manunggaling pracaya lan kawruh kang bener tumrap Putraning Allah, kadiwasan kang sampurna, lan tataraning tumuwuh kang laras karo kasampurnaning Kristus, temahan kita ora dadi bocah maneh, kang diontang-antingake dening sarupaning angine piwulang, dening pratingkah nasar lan culikane manungsa kang mblasukake, nanging kalawan tatag ngadhemi kayekten sajroning katresnan, kita mundhak-mudhak ing samubarang ngener marang Kristus kang jumeneng sesirah. Iya marga Panjenengane iku badan sakojur – kang tumata runtut lan tinalenan dadi siji dening paladosaning perangane kabeh, cocog karo boboting pakaryane saben perangan iku – kepareng tumuwuh sarta mbangun dhiri ana ing sajroning katresnan.” 6. Kidung Kasanggeman 204 : 4, 5