ora suwe ana wong marani / Sêtya banjur enggal-enggal nyapa / hèh Jalêmbung ngapa mrene / kowe kuwi mungsuhku / dene nganggo nglabuhi nangis / Jalêmbung nuli kôndha / balêkak-balêkuk / wêruhanmu anu Sêtya / kowe kuwi jênêng wong nêmu bilahi / sing ora ngira-ngira //