Ingkang wajib damêl tatanan utawi têturutan bab panyinaunipun basa tuwin kasusastran Jawi, punika inggih kêdah bôngsa Jawi. Ewadene ngantos dumugi sapriki dèrèng wontên wêwaton ingkang dipun têtêpakên kangge gêgaran utawi têturutan marsudi basa. Para sarjana Jawi ingkang sami kagungan kalangkungan bab basa saha kasusastran Jawi, kenging kawastanan saking talatosing pamarsudinipun piyambak-piyambak. Lêrês kathah sangêt sêrat-sêrat têtilaranipun para pujôngga utawi sarjana ing jaman kina, nanging botên wontên ingkang maligi nêrangakên bab basa. Amila sapunika para sarjana wajib sami miwiti damêl buku-buku basa Jawi ingkang kenging kangge ular-ular saha têturutan marsudi basa Jawi, supados anggampilakên ingkang sami marsudi ing têmbe wingking. Bilih basa Jawi punika sampun padhang katatangatheathe,§ cêtha wela-wela. bausastra gadhah, pranataning panyêrat wontên, paramasastra inggih gadhah, paramabasa, wulangbasa, (ingkang angênahakên panganggening satunggal-tunggaling têmbung) inggih wontên saha punapa ingkang dados kabêtahanipun marsudi basa lajêng cagcêg,