Suwe rasane aku ora dolan mrene, kira-kira wis 20 tahunan. Wiwit aku durung sekolah nganti kuliah semester tua mangkene. Kahanane saya beda, sansaya panas lan akeh bangunan. Nadyan eyang wis swarga nanging para sedulur isih padha omah-omah ana kono.Dadi aku ora keweden yen dewe. Meh surup hawane tambah adem, grimis lan pedhut uga durung ilang. Sinambi padha ngisep ses klobot karo teh Mlati , aku isih jagongan karo sedulur-sedulur. Pawon isih murup ing ngisoring paga. Jagung-jagung keng gumantung uga nambahi rasa tentreming padesan kang ora kurang pangan. Uga ora keri, para dulur padha rerasan bab Gedhong Kuning, Loji Landa sapingiring alas Babadan. Miturut critane eyang, biyen Gedhong Kuning iku kagungane Ndara Sinder. Nanging sakiki ora ana sing ngerti, isih ana sing nunggu Gedhong iku apa ora. Ana crita sing nunggu gedhong iku wus urip langgeng, dadi Siluman Lawa utawa wong Eropah mastani Vampir. Aah dadi mrinding kabeh awakku bengi iku. Saking regenging wawan rembug ora krasa yen wis meh mrepeg rahina.