Tiyang sakit punika sayêktosipun kenging dipun wastani nuju nglampahi siksan, awit ing salêbêtipun sakit tansah angraosakên ingkang sarwa botên sakeca. Pandulunipun sanadyan kangge ningali sawangan ingkang nêngsêmakên, inggih kêtingal bêlawur, sarwa botên adamêl sênênging manah. Panggônda, sanadyan kangge anggônda gêgandan ingkang arum awangi, inggih araos botên adamêl sêgêring badan. Cangkêmipun, sanadyan kangge ngraosakên têtêdhan ingkang miraos, inggih botên damêl mogèling ilat. Pamirêng, sanadyan kangge mirêngakên ngrêrangêning gôngsa, inggih namung rinaos pating grombyang. Wosipun botên wontên ingkang damêl panuju, mila adhakanipun tiyang sakit punika namung sugih muring-muring.