nipun, kula alêm sae alus muradipun, botên sok tiyanga Jawi ingkang mangartos lêrês, awit punika saking panglaras kula pêpêthikan utawi tatêdhakanipun wulang ingkang kasêbut wontên ing buk Wêlandi, sanadyan kula inggih mangartos ugi murating wulang wau, nanging kula botên purun anglairakên dhatêng sampeyan pun bah Abdullatip, amargi sampeyan sampun kadunungan cacad amêmaoni, tuwin kagungan bêndana utawi meda angalêm sarira wah kasagêdan sampeyan piyambak, wondening tandhanipun yèn kula mangartos ungêling wulang sampeyan, kasêbut ing salajêngipun sêrat punika. Sarèhning pun êmbah Abdul sagêd pêparing wulang, bok inggih èngêta dhatêng wulang ingkang dipun lampahi kang wayah pun thole Danasatata, ungêlipun makatên: 1. aja ngambah marganing wong ala, balik ngambaha marganing wong adil, awit marganing wong ala anuntun marang karusakan, nanging marganing wong adil anuntun marang kabungahan. 2. aja kêkumpulan tuwin padon karo wong lonyot, lan angambah margane, dibêcik pangrêngkuhmu marang sarupaning wong, amêsthi kowe bakal disihi ing akèh.