Wontên malih dêdongenganipun tiyang sêpuh, dongèng punika kilap cariyos saking babad punapa namung saking buku pèngêtanipun piyambak, punapa saking pundi, ingkang wosipun, wontên ingkang nyariyosakên, nalika Kangjêng Panêmbahan Senapati têdhak amêng-amêng dhatêng Mancingan (Sagantên kidul) lan têdhak dhatêng panggenan sanès-sanèsipun, wontên ing margi mirsa tiyang sade sêkul tumpang, sêkulipun wos abrit, jêjanganan saha bumbunipun limrah, namung kaot mawi wêwah tigan dadaran kalihan rambak. Wontên ing nrgiku Kangjêng Panêmbahan kaparêng kèndêl, prêlu mundhut sêkul tumpang wau, bokmanawi anggènipun dhahar kraos nikmat sangêt. Sabibaring dhahar Kangjêng Panêmbahan kawiyos ngandika lan andangu dhatêng nini sêpuh ingkang sade sêkul tumpang: dodolanmu kok enak lan sêdhêp. Ing kene iki desa ngêndi, bok, lan apa iya ana lurahe desa. Wangsulanipun: ngriki niki jênênge desa Thithang, gus, lurahe desa ênggih ontên. Kangjêng Panêmbahan lajêng jumênêng, nglajêngakên tindakipun.