Kacarita barêng R.M. Sampurna krungu panjêrite pangon wêdhus wadon mau, nuli mlayu mlumpat marani. Satêkane ing kono banjur pitakon mangkene: "Genea kowe nangis? Apa sababe? Apa kowe ngêlih? Gilo iki takwènèhi roti lan wowohan, panganên!" Kyai Tohir calathu mangkene: "Dêlêngên, iki bocah sing barêng-barêng dicolong karo gambar iki." Calathu mangkono mau karo nudingi R.M. Sampurna. Wong wadon barêng krungu kandhane Kyai Tohir mangkono sanalika ambruk sabab saka kagèt lan sênênge. Barêng wis eling R.M. Sampurna nuli dirangkul karo crocosan êluhe sarta calathu mangkene: "O, radèn mas, tujunipun kok panjênêngan taksih pinaringan sugêng, bêndaraku sing taktrêsnani. Punapa èstu punapa kula nyupêna? O inggih lêrês anggèn kula ningali, surya panjênêngan sarupi kalihan suryanipun ingkang rama, kados jambe sinigar. Mangga, sapintên sênêngipun ingkang ibu, mangga ndara mas, enggal kondur dhatêng ngarsanipun ingkang rama saha ingkang ibu."