[...l] sumorot kados mawa cahya, nanging kangjêng kyai dèrèng sagêd nyatakakên sintên ingkang sirahipun mawa cahya wau. Amargi kajawi taksih rêpêt-rêpêt anggènipun mariksani namung saking wingking, dados botên patos têrang dhatêng rarenipun, dene ing wêgdal wau kangjêng kyai lajêng têrus dhatêng ing pangimanan kemawon, sabakdanipun sêmbahyang, kangjêng kyai lajêng lênggah ing surambi kados sabênipun, amariksani para murid-murid ingkang sami ngaji, pangajinipun Bagus Burham manggèn wontên ing wingking piyambak, saking kathahipun ingkang sami ngaji, suwantênipun ngantos gumarênggêng angumandhang, ingkang suwaranipun sae ulonipun sami dipun umbar, supados angsala pangalêmbana saening swaranipun, sadangunipun kangjêng kyai mirêngakên pangajinipun para murid-murid wau salêbêting panggalih ragi wontên ingkang dipun raosakên, dening mirêng sakecaning suwantênipun murid saha cêthaning pakêcapanipun ingkang adatipun botên nate wontên kados ingkang nêmbe kamirêngakên punika, mila sadaya ingkang sami ngaji lajêng dipun dhawuhi kèndêl, sadaya lajêng cêp botên wontên sabawanipun, sarêng sampun sami dipun pariksani, lajêng kadhawuhan ngaji malih, nanging sami kadhawuhan gêntos-gêntos satunggal-satunggal kemawon, ingkang dipun dhawuhi sami angèstokakên, sarêng uruting pangajinipun dhawah Bagus Burham, sadaya kancanipun sami botên mêntala aningali, dening botên wande namung [na...]