aku, nanging karo sing kokencoki kuwi: kêpriye, sabên bêngi kokcolong gêtihe, koksêsêp nganti êmoh-êmoh, kuwi apa iya luput marang kowe, kowe nuli anggrêmêt sumingkir, wêdi nèk pêcah wadhukmu kêtindhihan tangan, saking wis ora bisa mabur. Iku padhane durjana maling mêntas olèh-olèhan, banjur sumingkir andhêlik ing ênggon sêpi karo sênêng-sênêng, mangan enak ora kangelan, mung kangelan sêdhela ngowahi baturing omah, kuciwane yèn konangan ora wurung borot wadhuke, ditumbak marang kang duwe omah. Padhane kowe, yèn ora konangan olèhmu nyakot, wêtêngmu nganti kaya bêdhah-bêdhaha kêbak gêtih, nanging yèn konangan wonge [wong...]