ambêkta prabot ingkang badhe dipun angge santun, sadangunipun Bagus Burham anglampahi kungkum wau, ingkang kaèsthi botên wontên malih kajawi nyuwun dhatêng ingkang damêl gêsang tumuntêna pinaringan sagêd anggènipun sinau ngaji, sanajan Bagus Burham dèrèng sumêrêp bongkot pucukipun anglampahi, ewadene sarêng sampun kapèpèt, anggèning anglampahi lajêng botên kengguh dhatêng wêwêrnèn ingkang amêmengin manahipun, ngantos sagêd dumugi kawan dasa dintên laminipun, sarêng namung kantun sadalu, Bagus Burham dipun tari kalihan Ki Tanujaya, mangke dipun liwêtakên punapa ajêng, wangsulanipun Bagus Burham ajêng, nanging panêdhanipun mangke samôngsa sampun mêntas saking kungkum, dados jangkêp angsal kawan dasa dalu, tiyang kalih lajêng sami mangkat dhatêng lèpèn kados sabênipun, Ki Tanujaya ambêkta kêndhil kalihan uwos, katakêr satuwukipun dipun têdha tiyang kalih, kalihan ambêkta lawuh sawontênipun. Sadumugining lèpèn, Bagus Burham lajêng wiwit kungkum, Ki Tanujaya ripik-ripik ngupados kajêng sakiwa têngênipun ing lèpèn ngriku, sarêng sampun angsal kamanah cêkap dipun angge ngliwêt, lajêng cêthik latu, ingkang dipun angge kêrên mêndhêt sela sacêlaking palinggihanipun kemawon, sarêng latunipun sampun murup, uwosipun lajêng dipun pususi, pambêthaking uwos kasarêng kalihan toyanipun, sarêng pangliwêtipun sampun [sampu...]