“Ngelmu iku saranane kanti laku”. Mbokbilih poro maos sampun pirso sadoyo ing bab puniko. Pramilo sanadyan Pak Arjo puniko tiyang lugu, mboten nate pados “ngelmu”, mboten kekilapan bilih sadoyo ingkang sampun kalampahan puniko kedah kasaranan sarono lampah (laku). Ing wingking sampun kaaturaken, naliko sesarengan lan mitranipun pados “tiyang sepuh”, saben wonten wucalan enggal, Pak Arjo mboten saged angleksanani, nanging ing wekdal candakipun, tamtu saged. Poro mitranipun lajeng sami gadah pamanggih, yen to Pak Arjo puniko gadah “Guru”, nanging sinten, lan ugi wonten pundi panggenanipun, puniko ingkang dados tuking rembag. Punopo malih naliko anyariyosaken “Aku arep diwejang Guru” dateng Pak Kemi. Wosing rembag, lampah topo broto ingkang aeng sarono mandeng srengenge puniko tamtu saking dawuhing Gurunipun.