Nalika pambanguning tatanan siti (reorganisatie) tumindak wontên bawah kabupatèn ing Karanganyar, sarèhning saking kakêncênganing pamanggihipun paprentahan prakawis siti ingkang dipun pangagêngi dening Kangjêng Tuwan P.W. van Gulik, sadaya pasitèn ingkang kangge pêpancènipun para mardikan, kêdah kadhèdhèl pasrah ing dhusun. Kengingipun lêstantun dados mardikan amung kêdah sarana waragad kemawon saking nagari, samantên wau amung kêdah ingkang wontên sêsambêtanipun kalayan adêging praja, kados ta: pasareanipun ingkang jumênêng tuwin ingkang nêrahakên pangagênging trah Mangkunagaran, saha ing sasamènipun.§ Mênggah ewah-ewahan punika, kala ing taun 1925, ugi lajêng tumindak tumrap sadaya bawah kabupatèn kitha tuwin bawah Karanganyar, saha kasêbut sêrat dhawuh ing nagari kaping 7.2.1930. No. 1126/48 (Off. Nieuws. 1930. No. 4). Lajêng katindakakên tumrap sabawah kabupatèn ing Wanagiri, sanèsipun ing Gunungwijil. Dados ingkang anama pradikan punika ing samangke kantun nênêm, saha warni kalih tumindakipun, kados ta: 1. ing Mangadêg, 2. ing Girilayu, 3. ing Ngêndho, 4. ing Bibisluhur tuwin 5. ing Têmuirêng, punika adêging pradikan amung sarana wragad saking nagari, amung 6 ing Gunungwijil, adêging pradikan taksih lêstantun amêngku tiyang dalah pasitènipun kados ingkang wau-wau, dene pradikan ing sanèsipun, kados ta: 1. ing Mantênan, 2. ing Wanakrêsa, 3. ing Balepanjang, 4. ing Dlêpih, 5. ing Gunung Tumpuk, 6. ing Giyana, 7. ing Sintru, tuwin 8. ing Dêlingan. Punika sampun kasuwak. Amung 1. ing Têmanggal, 2. ing Sokabaya, punika kula botên sumêrêp kados pundi têrangipun.¶Kala ing taun 1925 sampun wontên usulipun garap kantor among praja supados nagari angwontênakên pèngêtan cariyosipun satunggal-tunggaling pradikan wau murih uninga amila dipun lêluri, ananging sarèhning dèrèng ngantos kalampahan, samangke sampun kathah ingkang suwak, dados saèstunipun sampun kirang prêlu kaimpun pèngêtanipun. [sasamè...]