Wong kang bisa gawe gêgaman ing jaman kuna iku diarani: êmpu, panyambutgawene diarani: pandhe, malah êmpu ing jaman saiki mung disêbut: pandhe, têmbung: pandhe, kaya-kaya panjupuke saka têmbung Malayu: pandei, têgêse: pintêr, êmpu ing jaman kuna ora mung gawe kêris bae, gawe gada, bindi, alugura, sapanunggalane, gêgaman jaman Purwa, dene pandhe ing jaman saiki mung gawe gêgaman kêris, pêdhang rupa- rupa, tumbak, bêdhil, (saiki pandhe wis ora gawe bêdhil), lan gawe pirantine wong amongtani, kaya ta: kudhi, pacul, linggis, wadung, pêthèl, arit sapêpadhane, kang isih lêstari dadi adi-adining pandhe nagara, mung gawe kêris, bênêr utawa luk, pandhe desa gawe pirantine wong amongtani, mungguh pirantine wong pandhe kaya ing ngisor iki: