Kacariyos: kirang langkung 100 taun sapriki, ing tanah Dhit wontên satunggiling gêrma nem-neman kesah ambêbujêng namung angsal pêksi bango satunggil, ciptaning manah nêja dipun ingah. Mantukipun saking ambêbujêng ngambah têpining rawi nyambi nubruki kodhok badhe kangge têdhaning pêksinipun, sadugining griya kodhok katêdhakên sawatawis, kantun tiga kangge ngengehan enjingipun, lajêng kacanthèlakên ing paku têmbagi ingkang pinakokakên dhatêng pagêr sing§ ing Surakarta sèng. angsal lan saka tosan saha ngandhap korugan rimpilaning arêng sela. Kocapa sarêng gêrma badhe nêdhani pêksinipun kagèt akanthi gumun aningali kodhok ingkang sami cumanthèl punika pating kroncal kados gêsang, sarêng kapêndhêt katingal pêjah, kacanthèlakên malih lajêng pating kroncal kados ingkang wau, enggaling cariyos kaanan makatên punika kapirêng ing ngakathah saha ngantos katitipariksa dening tiyang sagêd, kêpanggihing nalar cariyosipun: iluning kodhok, têmbagi, sing, tosan lan arêng sela wau pinanggih saraos (rasaning tunggal) ... gêsang. Awit saking punika sarèhning bôngsa Eropah wau pinunjul ing budi dhatêng saniskaraning kahanan, pramila dêdamêlanipun ing sapunika tansah adamêl gumun sarta amayarakên lêlampahan ingkang sakalangkung rêkaos.