[...dhag,] nanging kanthi karêp, yaiku mawa pêrlu kang tujune angrêngga jagat, êmbuh dirasakake dhewe, êmbuh karo murakabi ing liyan. Carane saiki, badan wadhag kang ora ngobahake gawe, ora urun-urun rêrêngganing jagat, diarani urip-uripan. Sapa kang arêp aran urip, kudu nyambutgawe. Panyambute gawe uwong iku sarana kangelaning awak kang katon, lan kangelaning utêk, pikiran, yèn bisa lumakua loro pisan, lan kaaraha sumarambah marang liyan sing akèh.