Kacariyos, ing jaman rumiyin wontên tiyang gadhah anak èstri kalih, ingkang sêpuh nama Marliyah, ingkang anèm nama Marliyêm. Mênggah ingkang dados gêgadhanganipun tiyang sêpuhing lare kalih wau beda-beda, bapakipun anggadhang-gadhang murih ing têmbe sagêda anggadhahi mantu priyantun, awit pamanggihipun: priyantun punika katingalipun: brêgas, andhèthèng tur sugih kawruh, têgêsipun: dhatêng basa Jawi alus kathik luwês, basanipun Malayu ambandhang kemawon, basanipun Walandi inggih pêng-pêngan sayêktos, punapa malih manawi dipun ajak rêrêmbagan, priyantun punika rêmbagipun têmtu maton. Dene biyungipun lare èstri kêkalih wau, ingkang dipun kêpingini sagêda ing têmbe gadhah mantu: santri, awit limrahipun santri punika nrimahan, sanadyan dipun sukanana sêkul, lawuhipun namung tempe kemawon, inggih botên gêdumêlan, ngêmungakên wicantên: alkamdulillah, dipun sukanana wedang tèh jog-jogan kaping sanga likur, inggih: alkamdulillah, malah sanadyan awak sakujur dipun grumut gudhig, wicantênipun inggih namung: alkamdulillah.