[...bawan,] kabandhan, kamuktèn, kabrayan, sapiturutipun) punika mèh kenging kapasthèkakên lajêng kêtliwêng, ing kaakheratanipun (kamanungsanipun) kalimput, kang môngka sanyatanipun kaakheratan (kamanungsan) punika langkung wigatos katimbang kadonyan. Mênggah pasaksènipun têtiyang ingkang kêsêngsêm ing kadonyan punika, kados ta: têtiyang sudagaran, yèn ta ngantos kêsêngsêm ing kadonyan, lajêng nuwuhakên bêbasan mata dhuwitên, wani nindakakên ing tindak ingkang nalisir saking wèting kamanungsan, kados ta: lampah mitnah (maeka) ing kancanipun ingkang nunggil golongan, sarana nindakakên jor-joran, ngrèntênakên arta ingkang matikêl-tikêl, sapanunggilanipun. Kêtliwênging raos, botên angrumaosi babar-pisan, bilih tindakipun ingkang kados makatên wau, kalêbêt lampah ingkang nalisir saking lêlêrêsan. Makatên ugi têtiyang ingkang kasêngsêm ing kawibawan (pangkat) saya agêng ingkang jinangkah, saya langkung agêng anggèning purun nindakakên ing pitnah (paekan) lan kasangsaraning sasamining titah, malah sagêd ugi ngantos têgêl adamêl pêpêjah mayuta-yuta, ngatutakên têtiyang ingkang botên gêgayutan ing piyambakipun. Mênggah wujudipun inggih punika pêrang donya taun 14-18. Sarta ingkang badhe dipun ambali ing môngsa sapunika. Inggih kados makatên punika lêkasipun para ingkang sami kêsêngsêm kadonyan, ngantos kêtliwêng ing kaakheratipun. Inggih kadonyan ingkang kados makatên punika wau, donya ingkang sampun kawêca ing dalêm kitab suci: bôndha lan anakira iku malah dadi pitnah marang sira. Jalaran, sanadyana manungsa punika sinung kadonyan sagêd angêlun jagad, bilih botên sagêd adamêl ing karahayoning jagad, mênggahing para ahli raos batin, kalêbêt barang ingkang ambêbayani tumrap ingkang kadunungan.