rungokno, wong kabeh aneng ngriki, sun-badhene bener luput saksenono. Ananging kalamun salah, ojo podho ngisin-isin, bismi’llah mbadhe cangkriman, cangkrimane wong mrak-ati, wit agung mung sawiji, iku jagad tegesipun, pang papat iku keblat, godhong rölas iku sasi, trubus siji epang wolu iku warso. Kembang tanpo wilang lintang, minangka woh lörö kuwi, anane suryo rembulan, lan maneh ingkang sawiji, siro niku ningali, kebö lörö ndhase telu, iku wus dadi lumrah, kebö ‘alam ndönyo iki, lanang wadon ketel wulu sirahiro.”