Kamajênganipun prodhuksi ingkang jêmbar, anggitan-anggitan enggal, sarta gampilipun usung-usung (transportatie) pabrik-pabrik sagêd grujugakên barang-barang damêlanipun ing pêkên, ngantos anjomplangakên timbanganipun ingkang ngangge babaranipun barang kathah sangêt, nglangkungi kêbêtahanipun ingkang ngangge. Punapa makatên punika botên sabab saking kêbêtahanipun manungsa ngangge barang namung cêkap samantên botên gadhah kamajêngan, punika botên makatên. Têgêsipun tiyang satunggal cêkap ngangge topi satunggal ngantos sêtaun, sabab topi wau sêtaun dèrèng bobrok, sabab sajatosipun pajêngipun sêsadean punika gumantung dhatêng têtiyang ingkang gadhah rêdana cêkap kathahipun kangge tumbas barang-barang wau, awit botên mokal tiyang ingkang cêkap artanipun gadhah jam 1/2 dhosin, nanging anggèning ngangge inggih namung satunggal-satunggal gêgêntosan, makatên sapiturutipun. Dados sapunika têtandhinganipun babaraning barang, napsu têtumbas, kalihan gadhahanipun arta, indhak utawi ajêgipun pamêdal.