Ananging agaminipun tiyang Hindhu ingkang sisih wetan, mênggah panggilutipun dhatêng kawruh bab roh utawi nyawa, langkung luhur tinimbang kalihan agami Ngisa. Ing tanah wetan têtiyang ingkang putus ing kawruh, mênggah pamarsudinipun dhatêng kasaenan ingkang dados wêwatoning agaminipun, inggih ugi botên beda kalihan agami sanès-sanèsipun, nanging para winasis wau botên namung mindêng dhatêng kasaenan kemawon, samukawis kawruh ingkang pinêthik saking kasaenan, ugi mawi binudi sangêt, milanipun lajêng sami nyumêrêpi ugêr utawi wêwaton ingkang luhur: ingkang pamêndhêtipun saking kawruh.