. sarining jiwa durung kawawa padha jêbus saka ing raga. sêmbahyange ing wêktu iku diarani salat ngisa. paedahe mangkono mau amulihake pupuling jiwa kang awit amèr. manungsa kang adoh lêlarane iku manawa ora kêna sambekala adat dawa umure. mulane wêwarahe agama rasul. kodrating jiwa wimbuh pupule. Ing wayah sirêping srêngenge. amarga wus kataman ing hawa adhêm. utawa adusa jinabat pisan. tumêkane saantaraning wêngi kalawan rina. ing wanci iku wêwarahing agama rasul. Kang wus kasêbut ing dhuwur mau wêwarah pangruktining raga ing mêngko ana wêwarahing agama kang tumrap marang upakartining cipta. iku ing têmbe têkane jaman kamuksan. pirabara kanggo luwih satakêre. isih lêstari gone manukma ana ing gêtih. ing wayah jam 12 awan. gêtih manawa kurang lêstarine lakuning gêtih ora kawawa mawèh adhêming panon. kang supaya awèt kasantosane gone padha dadi kêkandhanganing jiwa. padha kinèn asêsukci. paedahe iya kaya ing dhuwur iku mau. ing nalika jam 3 wêngi. sêmbahyange ing wêktu iku diarani salat mahrib. dadi wêwarahe agama rasul mau têtêp amurih rahayuning sarira. kang dhingin. amarga kataman dening daya kang sangsaya adhêm. anglêmêsake otot kang padha tumanduk ing badan iki kabèh. paedahe uga kaya ing dhuwur mau. beda karo otot kang ajêg lêmêse. paedahe ngrikatake pupuling jiwa. ingatase jalma ing jaman panas. sarampunge sêsuci tumuli pinurih sêmbahyang diarani salat subuh. amarga dadi sarana pêpulihing jiwa kang tansah sumaring ing sadina-dina iku. ijih