Saking pamanggih kula, tiyang kêkesahan punika têka lajêng kêtuwuhan manah nandhing-nandhing kawontênan-kawontênan tuwin pakulinan-pakulinan panggenanipun piyambak kalihan panggenan ingkang dipun dhatêngi. Makatên ugi kawontênan-kawontênan ing sauruting margi. Kangge tuladha, upaminpunupaminipun. Bandung kalihan Sumêdang, punika sampun têmtu wontên bedanipun, sanajan beda wau namung tumrap lataripun, kawontênanipun utawi hawanipun. Punapa malih manawi dipun raosakên, têmtu inggih lajêng sagêd mbedakakên. Nanging beda-bedaning raos wau botên ngantos damêl tuwuhing gagasan "punika sae, punika awon", jalaran lajêng èngêt bilih barang ingkang sae punika mêsthi wontên cacadipun, mangka sabên nagari gadhah tatanan piyambak-piyambak. Bêbasanipun: "desa mawa cara, nagara mawa tata."