diparingaké déning Gusti marang aku kabèh kanggo mbangun, ora kanggo ngrusak kowé, aku ora bakal kewirangan. 9 Nanging aku emoh yèn katoné kaya aku arep medèn-medèni kowé srana layang-layangku. 10 Awit, manut gunemé wong, layang-layangé pancèn tegas lan keras, nanging yèn adu-arep katon ora sapiraa lan tembung-tembungé rèmèh. 11 Nanging wong kang kandha mangkono iku kuduné ngerti menawa anggonku tumindak samasa adu-arep, padha baé karo tembung-tembungku ing layang-layangku, samasa aku ora adu-arep. 12 Pancèn aku padha ora wani nggolongaké utawa nandhingaké awakku karo wong-wong kang ngalem awaké dhéwé. Wong iku ngukur awaké nganggo ukurané dhéwé lan nandhing awaké mung karo awaké dhéwé. Bodho banget wong iku! 13 Kosok-baliné aku padha ora gelem ngegungaké dhiri nganti ngluwihi wates, nanging mung tetep ing sajroning watesing ayahan kang wus katetepaké déning Allah kanggo aku kabèh, sumrambahé nganti tekan kowé uga. 14 Marga anggonku padha martakaké Injilé Kristus wis luwih dhisik tekan panggonanmu, dadiné aku ora ngliwati watesé wilayahing pagawéanku, kaya-kaya menawa durung tekan panggonanmu. 15 Aku ora padha ngegungaké pagawéan kang dilakoni déning wong liya, ana ing wilayah pagawéan kang ora kanggo aku, nanging pangarep-arepku, menawa pracayamu saya mundhak, aku bakal olèh pakurmatan luwih gedhé manèh ana ing antaramu, yèn katandhing karo wilayah pagawéan kang katemtokaké kanggo aku. 16 Iya, uripku iki pancèn supaya padha bisa martakaké Injil menyang ing laladan kang luwih adoh katimbang karo laladanmu, lan ora ngegung-egungaké wohing pagawéan kang wus katindakaké déning liyan ana ing wilayah kang katemtokaké kanggo wong mau. 17 "Nanging sapa kang ngegung-egungaké, iku ngegungna ana ing Pangéran." 18 Awit dudu wong kang ngalem awaké dhéwé kang tanggon, nanging wong kang dialem déning Pangéran.