Kulit utawi badan punika pêrlu sangêt karêksa rêsikipun, awit saupami botên rêsik badanipun, saèstu kirang prayogi, badan lajêng karaos lêsu, lêsah utawi awrat, satêmah lajêng dados sakit bêntèr utawi sanès-sanèsipun, awit pori katutupan rêrêgêd sasaminipun, dados hawa utawi kukusipun badan, botên sagêd mêdal, utawi pirantos-pirantos ing lêbêt risak, punapa malih lajêng gudhigên, korèngên sasaminipun amaning kulit.