Ing gesang padintenan, manungsa remen nebih saking panandhang, karana panandhang punika nuwuhaken kasedhihan, ndadosaken manah sayah lan semplah. Panandhang pancen boten ngremenaken, karana panandhang daya kekiyataning gesang ical mekaten kemawon. Kosok wangsulipun manungsa remen dhateng kabingahan lan raosipun kepingin tansah ngrangkul kabingahan supados boten oncat saking gesangipun. Namung kemawon punapa manungsa saged oncat saking panandhang? Temtu kemawon boten. Saben tiyang temtu nate ngalami panandhang sanajan wujud lan wekdalipun saged beda. Panandhang saged nemahi sinten kemawon sae tiyang jaler utawi estri, sugih utawi miskin, bendara utawi kawula, alit utawi ageng lsp. Namung prakawisipun inggih punika, kadospundi kita ngadhepi panandhang kanthi wicaksana supados panandhang punika boten ngrisak gesang kita. Malah kadospundi panandhang punika saged nuwuhaken daya kekiyatan ingkang mbangun kadiwasaning gesang kita. Menawi kita niteni tiyang-tiyang wicaksana ingkang pakaryanipun ngedhab-edhabi, rak inggih kekiyataning gesangipun ugi kabangun karana sami saged sabar lan tatag nalika ngadhepi panandhang. Contonipun: Mahatma Gandhi, Ibu Teresa, Martin Luther King. Tiyang-tiyang punika kawentar dados para pimpinan ageng ing bidangipun. Kapribadenipun kiyat, tekadipun ageng. Nanging kita kedah emut bilih kekiyataning tekad lan pakaryanipun tiyang-tiyang punika kabangun kanthi proses ingkang dangu lan awrat. Tiyang-tiyang punika dados tiyang ingkang kiyat karana rila ngadhepi maneka warni panandhang, nate dipun tampik, dipun pepoyok, dipun dakwa, dipun sengiti lsp. Nanging sami boten semplah, malah sedaya pengalaman punika kaginakaken kangge mbangun gesang ingkang langkung utami. Pasamuwan ingkang kinasih. Yehezkiel 37: 1 – 14 nyariosaken nalika nabi Yehezkiel kairid dening Rohipun Gusti tumuju ing lembah ingkang kebak balung ingkang sampun sami garing lan sumebar. Kawontenan ingkang mekaten ngambaraken kawontenaning bangsa Israel ingkang nembe nandhang sangsara lan raos-raosipun sampun boten ngadhahi pangajeng-ajeng. “Balung-balung iki kabeh turune Israel,” mekaten pangandikanipun Gusti ( ayat 11). Kala semanten bangsa Israel taksih kabucal ing Babel. Bangsa Israel sumebar lan kithanipun sampun dados jugrugan. Bangsa punika estu ngraosaken panandhang. Ing satengahing panandhang ing mekaten Gusti paring kasagedan dhateng Yehezkiel kangge medhar wangsit. Balung-balung ingkang sami garing lan sumebar punika lajeng sami nglempak. Nuli wonten otot lan daging ingkang tuwuh ing balung-balung kalawau. Sasampunipun punika lajeng katutup kulit, lajeng kaparingan Roh ingkang ndadosaken balung-balung kalawau gesang malih. Wangsit ingkang winedhar saking Yehezkiel punika nuwuhaken pangajeng-ajeng dhateng bangsa Israel, bilih Gusti badhe mangsulaken kawontenanipun bangsa Israel. Rohipun Gusti nuwuhaken kekiyatan lan nangekaken gesangipun bangsa Israel. Saking Yokanan 11: 1 – 45 kita saged ngraosaken panandhanging Maryam lan Marta ingkang katilar dening sedherekipun jaler: Lazarus. Tumrap Maryam lan Marta pejahipun Lazarus estu ndadosken kekalihipun sanget anggenipun sedih. Gusti Yesus ingkang kaajeng-ajeng rawuh paring kasarasan dhateng Lazarus pranyata rawuh sasampunipun Lazarus sampun kakubur. Prakawis punika ndadosaken kekalihipun sangsaya boten gadhah pangajeng-ajeng. Rawuhipun Gusti Yesus kaanggep sampun kasep, sampun boten saged ngewahi kawontenan. Tumrap Maryam lan Marta, ing salebeting kuburipun Lazarus namung wonten pejah. Sampun boten wonten pangajeng-ajeng. Nanging Tumrap Gusti, tansah wonten pangajeng-ajeng lan gesang ingkang enggal. Boten wonten prakawis ingkang mokal tumrap Gusti Yesus nangekaken Lazarus, lan pancen punika ingkang kedadosan. Lelampahipun bangsa Israel ingkang katangekaken dan pengalamanipun Lazarus ingkang katangekaken saking pejah nelakaken bilih pakaryaning Rohipun Gusti estu nangekaken lan nuwuhaken gesang. Pakaryaning Gusti ingkang nangekaken ugi kaparingaken dhateng kita ing satengahing panandhang. Namung masalahipun kados pundi kita ugi saged ngraosaken pakaryaning Gusti ingkang nangekaken semangat gesang kita? Wonten sawetawis prakawis ingkang prelu kita tindakaken supados kita saged tangi saking panandhanging gesang. Ingkang sepisan, kita kedhah eklas nampi panandhang dan nggadhahi tekad supados saged tangi saking panandhang. Prakawis punika penting karana kathah tiyang ing nampik panandhang, kamangka panandhang punika pancen kedah dipun lampahi. Kamangka sangsaya panandhang punika katampik, sangsaya manah kita ngraosaken sakit. Kados tiyang ingkang ajrih dipun suntik kamangka kedah dipun suntik supados mantun saking sesakitipun. Saking ajrihipun nalika badhe kasuntik badanipun lajeng kaken, kringet dleweran. Estu nalika kasuntik raosipun sakit sanget. Beda nalika manah kita rila nalika kasuntik, sanadyan sakit ananging boten kraos sakit sanget. Asring panandhang karaos awrat, boten karana prakawisipun ingkang ageng, nanging karana manah kita ingkang boten saged nampi prakawis utawi panandhang punika. Wonten tetembungan