Mênawi sampun waradin anggènipun ambanjarakên, lajêng awit nanêm wiji wau, dene opahipun tiyang tanêm punika ing dalêm tiyang satunggal 5 sèn, wondene awitipun jam enêm enjing dumugi jam 9 siyang, yèn sampun rampung pananêmipun, sabin punika kêdah dipun sat kemawon. Bilih tanêm punika sampun anglilir sawêg dipun lêbi, yèn tanêm wau nalikanipun kaêlêb katingal sakintên (lodhoh utawi bacêg) lajêng dipun sat babar pisan, samôngsa sitinipun punika sampun nêla, punika sawêg dipun lêbi malih. Nanging pangêlêbipun kêdah nyèmèk-nyèmèk kemawon, supados sampun sakitên malih, mênawi tanêm punika sampun umur 40 dintên, jawan saha rumput ingkang sami thukul ing tanêman kêdah kawatun, dene bilih badhe awit matun, popokanipun galêngan kêdah dipun tampingi, tuwin bocoranipun dipun jêjêti supados toyanipun sagêd mêgung. Mênawi sampun lajêng awit matun, mênggah pratingkahipun matun punika makatên: jawan tuwin rumput ingkang sami thukul wontên ing tanêman punika dipun bêdholi kabucal, mila jawan saha rumput kawatun, jalaran bilih botên kawatun asring minangkani kirang lêma dhatêng tanêman. Yèn tanêman punika sampun mêtêng, bilih sampun jêbrol sadaya, sabên pojokan kêdhokan prayogi dipun dèkèki bêdhiyan, dene ingkang kadamêl saking mêrang sarta rambut pantun, supados sampun ngantos kaambah dening walang sangit, amargi tanêm punika bilih sampun sami jêbrol, yèn dipun ambah walang sangit punika asring kathah ingkang gabug, jalaran sêkaripun dipun têdhani. Mênawi pantunipun sampun kuning, pasitèn sacêlaking kalèn punika kêdah dipun paliri malih, supados sampun ngantos kilenan toya, amargi yèn tansah kilenan toya pantun wau dangu sêpuhipun, katimbang kalihan ingkang botên kilenan toya, tuwin pamêndhêtipun damèn kirang gampil. Samôngsa pantun punika sampun sêpuh lajêng dipun pêndhêti (dipun ênèni) mênggah bêrahanipun tiyang ani-ani punika mara wolu kalihan pikantukipun.