Kula mirêng sampun lami mênawi ing Surakarta wontên priyantun ingkang anama Radèn Ngabèi Rônggawarsita, sakalangkung misuwur bab kasagêdanipun dhatêng basa kawi saha kathah sasêrêpanipun dhatêng cariyos. Ananging gumuning manah kula, dene cariyos bab misuwuripun Radèn Ngabèi Rônggawarsita wau dèrèng wontên kayêktosanipun. Sanès kados Radèn Panji Puspawilaga, punika purun anelakakên kasagêdanipun kawrat ing sêrat Jurumartani, Radèn Panji Puspawilaga adamêl cariyosipun Jaka Panirat ing Kadilangu tuwin cariyosipun Candhi Maling ing rêdi Kêthu, punapa malih cariyos Salahtiga sapanunggilanipun. Dêdamêlanipun cariyos Radèn Panji Puspawilaga punika sadaya dados pratandhaning putusipun ing sasêrêpan dhatêng kasusastran. Dêdamêlanipun cariyos ingkang sampun kapacak ing sêrat Jurumartani sae-sae, saha awis tiyang ingkang sumêrêp dhatêng cêcariyosanipun. Amung satunggil cariyos Candhi Maling kemawon, saking pamanggih kula piyambak taksih angodhêngakên ing manah kula, wangsul Radèn Ngabèi Rônggawarsita dèrèng wontên