Bathik ya iku kerajinan kang duwé pangaji seni dhuwur lan dadi bagéan kang ora bisa dipisahaké saka budaya Indonésia (khususé budaya Jawa). Wong wadon Jawa jaman dhisik ndadèkaké ketrampilan ana ing babagan bathik dadi pagawéyan, dadi ing jaman dhisik pagawéyan mbathik duwé kalungguhan kang èksklusif nganti ditemokaké jinis "Bathik Cap" kang ana kamungkinan wong lanang bisa mlebu ana ing pagawéyan mbathik iki. Ana pangecualian kanggo fénoména iki, ya iku bathik pesisir kang duwé garis maskulin kaya kang ana ing motif bathik "Mega Mendhung", bathik saka laladan pesisiran biasané dilakokaké denong para wong lanang. Tradhisi mbathik wiwitané dadi tradhisi kang turun temurun, iku ndadèkaké sok sok motif bathik bisa dingertèni yèn iku bathik saka kulawarga ngendi. Motif bathik kang dinggo bisa nuduhaké statusé wong. Saiki ana motif bathik khusus kang dinggo déning para kulawarga ing Kraton Yogyakarta lan Kraton Surakarta. Bathik dadi salah siji warisan leluhur Jawa kang nganti saiki isih ana. Bathik pisanan ditepungaké menyang nagara manca déning Présidhèn Soeharto, ya iku nalika ana ing konfrènsi PBB.