Para nyai-para nyai wau lajêng enggal-enggal murugi gustinipun. Sarêng sami sumêrêp wontênipun griya tiga wontên ing sangajênging kaputrèn ingkang sakalangkung èdi wau, gumunipun tanpa upami. Dene Dèwi Sabawa piyambak, botên beda kadosdene limrahipun para wanita, inggih lajêng kapengin sumêrêp mênggah kawontênanipun griya tiga wau. Salajêngipun sang putri nuntên enggal-enggal busana, mawi ngagêm dhuwung, sarta lajêng ajak-ajak salah satunggal putri santana mêdal saking kaputrèn prêlu amriksani kawontênanipun griya enggal tiga punika. Sarêng dumugi ing griya ingkang ôngka satunggal, sang putri kèndêl amirêngakên wontên ing jawi. Ing nglêbêt kamirêngan kumrincinging arta êmas tuwin salaka ingkang sawêg dipun etang ing tiyang. Malah sajatosipun punika bandhanipun Budimirowic ingkang sawêg kaetang saha kawadhahan ing pêthi. Sang putri lajêng murugi griya sanèsipun saha lajêng amirêngakên kanthi yêktosan. Ing nglêbêt griya ngriku sang putri mirêng suwaraning tiyang klêsik-klêsik: Inggih punika tiyang èstri sêpuh ingkang sawêg anêmbah dhatêng Pangeranipun, amêmuji sarta anênuwun supados anakipun jalêr sagêda wilujêng lan sênêng gêsangipun. Salajêngipun sang putri nglajêngakên tindakipun dhatêng griya ingkang ôngka tiga, wontên ing ngriku sang putri inggih lajêng amirêngakên malih. Ing nglêbêt kamirêngan suwaraning clêmpung mawi dipun timbangi ing suwara ingkang êmpuk lan sakeca, sarta mawi dipun gerongi dening para mudha sawatawis. Awit ing kala punika Budimirowic sawêg sênêng-sênêng kalihan para andhahanipun.