Petruk: Hêm, Kang Garèng, nèk sabên manusa kuwi wis padha anduwèni rasa rumasa kabèh, padha ngrêti nyang kalirune, lan nyang kasalahane, kiraku swarga karo donya kuwi iya banjur prasasat ora ana bedane, jalaran ing donya kene banjur ora ana wong nakal, kang amigunakake kabodhoane utawa kasusahane kancaning urip, sarana akal-akalan salingkuh, upamane bae: wong sing sabab saka kapintêrane, utawa sabab saka karosane,