Karya ingkang damel Pavlov gadhah reputasi sajatosipun wiwit minangka studi babagan pencernaan. Piyambakipun saweg pados prosès pencernaan wonten ing kirik, mliginipun gayutan timbal balik antawiwisipun idu lan makarya padharan. Piyambakipun sadhar kekalih bab punika gegayutan sanget kaliyan refleks wonten ing sistem saraf otonom. Tanpa idu, padharan boten mbekta pesen saperlu miwiti pencernaan. Pavlov kapéngén pirsa bilih rangsangan saking njawi saged gadhah prabawa wonten ing prosès punika, saéngga piyambakipun ngunékaken metronom lan wonten wekdal ingkang sareng piyambakipun ngawontenaken percobaan tetedhan kirik. Sabibaripun sawetais wekdal, kirik punika badhé medalaken idu nalika metronom punika medalaken swanten, malahan manawi boten wonten tetedhan. Nalika 1903 Pavlov nerbitakan kasil eksperimenipun lan nyebut minangka "refleks terkondisi," bènten kaliyan refleks alus, kados ta. Pavlov nyebut prosès "pembelajaran" punika (minangka tuladha, nalika sistem saraf kirik ngubungaken swanten metronom kaliyan tetedhan) "pengkondisian". Piyambakipun ugi manggihaken bilih "refleks terkondisi" badhé tertekan manawi rangsanganipun asring "lepat". Manawi metronom swantenipun dipunambali lan boten wonten tetedhan, kirik bakal mandheg medalaken idu.