kadibyane. Bèbèt iku talering bangsa luhur. Bobotiku kasinungan endah ing rupa utawa sugih bandha.Suwe-suwe bareng wong Jawa wis ora dhemen nganggopapali kang mangkono iku, mbanjur ana sawijiningbangsa Pandhita kang anduweni panemu, murih padhabecik kadadeyane, sarta supaya ora anjalari dadineopsuning uwong, mbanjur nganggit petungan kangdiarani ‘panca-suda’, ‘bincilan’, lan ‘pasatuan(pasatohan)’. Iku kang lumrah isih padha dinalurekakekongsi saprene. Panemu mangkono iku kabeh ingsunangarani wus becik, ananging ana kang luwih beciksarta prayoga maneh, iya iku yen wong ing sadurungejojodhowan, wus gelem ngudi mungguh kang bakal dadi‘pepesthening jodhone’ kang dadi titimbangane nalikanepadha urip ana ing arcapada kene iki, amarga mangkonoiku meh ora ana bedane karo kang diarani ‘bojo jakalara’.Ewadene wong ing jaman saiki, ing semu wus langkabanget kang gelem marsudi marang kawruh kang mangkonomau. Sanadyan wus padha krungu pasemon warna-warna,sarta ing saben dhalang wayang purwa utawa madya ugakerep medharake carita mangkono, ewa samono iya arangbanget kang anggatekake. Mulane sanadyan sira wuspadha anduweni jodho dhewe-dhewe, ananging iya isihluwih prayoga padha angudi, jalaran iku bakal kanggomarang