gawé mukjijat kang kaya mangkono iku?" Temahan padha diya-diniya. 17 Para Farisi banjur ndangu manèh marang wong kang mauné wuta iku, "Panganggepmu marang wong iku kepriyé, rèhné kowé kang dielèkaké mripatmu?" Aturé kang kadangu, "Panjenenganipun punika nabi." 18 Nanging wong-wong Yahudi padha ora ngandel yèn wong iku mauné wuta lan lagi baé bisa ndeleng, nganti padha nimbali wong tuwané, 19 sarta kadangu, "Apa iki anakmu kang kokkandhakaké yèn wuta wiwit lair mula? Yèn mangkono kepriyé déné saiki anakmu bisa ndeleng?" 20 Wangsulané wong tuwané mau, "Ingkang sami kula mangertosi, bilih punika anak kula, saha wuta wiwit lair mila, 21 nanging kadospundi déné sapunika saged ningali, kula sami mboten mangertos, sarta sinten ingkang ngelèkaken mripatipun, kula ugi sami mboten mangertos. Anak kula sampun diwasa, panjenengan dangu piyambak, piyambakipun badhé saged ngaturaken kawontenaning badanipun piyambak." 22 Aturé wong tuwané kang kaya mangkono iku awit padha wedi marang wong Yahudi, marga wong Yahudi wis padha sarujuk, yèn saben wong kang ngakoni Panjenengané iku Kristus, bakal disébrataké saka papan pangibadah. 23 Mulané wong tuwané mau matur, "Piyambakipun sampun diwasa, kula aturi ndangu piyambak." 24 Wong-wong mau banjur padha nimbali sepisan manèh marang wong kang mauné wuta iku, sarta dipituturi, "Kowé ngurmatana Allah; aku padha mangerti yèn wong iku wong dosa." 25 Wangsulané wong mau, "Tiyang punika punapa tiyang dosa, kula mboten mangertos; nanging satunggal prakawis ingkang kula mangertosi, kula suwaunipun wuta lan sapunika saged ningali." 26 Pitakoné manèh, "Kowé dikapakaké? Kepriyé anggoné ngelèkaké mripatmu?" 27 Wangsulané wong mau, "Kula sampun matur dhateng panjenengan lan panjenengan mboten midhangetaken; punapaa déné panjenengan badhé midhangetaken malih? Punapa panjenengan inggih kepéngin dados muridipun?" 28 Wong mau nuli dipisuhi, pangucapé, "Kowé iku muridé, nanging aku kabèh iki murid-muridé Musa. 29 Aku padha mangerti yèn Allah wis ndhawuhaké pangandika marang Musa, nanging mungguh Wong kaé aku padha ora weruh pinangkané." 30 Wong mau tumuli mangsuli, "Lah, punika rak anèh, déné panjenengan malah sami mboten mangertos pinangkanipun, mangka Panjenenganipun sampun ngelèkaken mripat kula. 31 Kula sami sumerep, bilih Allah punika mboten midhangetaken dhateng tiyang dosa, nanging nyembadani tiyang-tiyang mursid sarta ingkang nglampahi karsanipun. 32 Wiwit rumiyin ngantos samangké dèrèng naté kepireng bilih wonten tiyang ingkang saged ngelèkaken mripatipun tiyang ingkang wuta lair mila. 33 Manawi tiyang punika mboten saking Allah, Panjenenganipun mboten saged nindakaken punapa-punapa." 34 Wangsulané wong-wong iku, "Kowé iku kalairaké sajroning dosa babar pisan, kok arep mulang aku?" Wong iku katundhung metu. 35 Yésus midhanget menawa wong kang mauné wuta mau wis katundhung. Bareng Panjenengané mrangguli wong mau banjur dipangandikani, "Apa kowé pracaya marang Putraning Manungsa?" 36 Atur wangsulané, "Panjenenganipun punika sinten, Gusti, supados kawula pitados dhateng Panjenenganipun?" 37 Pangandikané Yésus, "Kowé ora mung weruh Panjenengané baé, nanging Panjenengané kang lagi ngandikan karo kowé, yaiku Panjenengané." 38 Unjuké wong mau, "Kawula pitados, Gusti." Wong mau banjur sungkem sujud marang Panjenengané. 39 Pangandikané Yésus, "Tekaku ing jagat iki arep ngadili, supaya sing sapa ora ndeleng padha bisa ndeleng, lan sing sapa ndeleng padha dadia wuta." 40 Pangandika iku kaprungu déning para Farisi sawatara kang lagi ana ing kono, wong-wong iku tumuli munjuk, "Kula punika punapa inggih sami wuta?" 41 Yésus paring wangsulan marang wong-wong mau, "Saupama kowé wuta, kowé padha ora duwé dosa. Nanging sarèhné kowé padha kandha: Aku padha ndeleng, dadi tetep dosamu."