Anggone nagara arêp mulang utawa ambudidaya murih wong-wonge padha sênêng nyang kopêrasi, kuwi kêpriye, Truk, kiraku ya angèl bangêt. Awit watake sing diwajibake ing bab kuwi, sing têmtune iya bangsane amtênar Eropah, kuwi seje bangêt karo watake bangsaku kiyi. Kaya ta upamane: wiwit cilik mula wong Jawa kuwi diwulang: aja mangeran mênyang dhuwit, awit dhuwit kuwi rêrêgêding donya, sapa sing mangeran mênyang dhuwit, banjur anduwèni watak: têgêlan, tegan, saèn, lan sapêpadhane. Piwulang kang mangkono kuwi tumrape wong Jawa prasasat wis rumasuk ing balung sungsum. Wusanane: barêng ngisor irung lan pipine wis padha kêthukulan rambut, banjur olèh wulangan: dhuwit iku kuwasa, sapa sing sugih dhuwit, mêsthi bisa ngêlun jagad, mulane gêmia, supaya bisa mukti uripmu ana ing donya kene. Malah nganggo dièmbèl-èmbèli unèn-unèn: yèn kowe arêp ananjakake dhuwitmu, olak-alikên kang nganti mêmêt. Hara, piwulang loro kiyi apa ora ngrujak sêntul, dika ...