kosokwangsulipun manawi wontên tiyang ingkang botên purun ngêmpal ing ngriku, lajêng dipun wastani botên purun rukun. Panyuraos ingkang kados makatên punika inggih sampun cêlak lêrêsipun, nanging kirang katranganipun. Sarèhning rukun punika anggadhahi têgês ingkang utami (heeft zijn gunstige beteekenis) amila jangkêpipun kêdah makatên: rukun punika kêmpalipun tiyang sawatawis ingkang nuju dhatêng satunggaling bab, sarta satunggal tuwin sawênèhipun sami anggadhahi pangowêl tuwin sih sarta trêsna. Dados sanajan kêmpal nanging manawi nuju dhatêng prakawis ingkang botên sae, ambêborosi sapanunggilanipun, punika inggih botên kenging winastan rukun, amargi botên adhêdhasar trêsna sarta pangowêl. Gambaripun tiyang ingkang sami nglêbêti kongkrus, sanajan kêmpal dados satunggal, inggih nuju dhatêng satunggaling bab, nanging jalaran sêpên raos trêsna tuwin pangowêl, dêstun malah angangkah kojuring kancanipun, punika dede nama karukunan, dene gêgambaran ingkang gampil tinampi rukun punika pinanggih wontên ing biyung lan anakipun. Wontênipun namung trêsna, owêl sangêt manawi ngantos dados awon, sanajan anakipun awon dikadospunapa wujudipun, ewadene botên angsal saupami dipun lintoni ingkang sae rupinipun, nanging sanès anakipun, mila saupami anakipun wau polahipun wontên ingkang kirang prayogi, namung tansah dipun ewahi sarta dipun lêrêsakên. Watêkipun tiyang ingkang trêsna, sanajan anggènipun anglêrêsakên botên andadosakên rênaning ingkang dipun lêrêsakên, punika sampun botên dipun manah, amargi ingkang dipun èsthi namung tiyang ingkang dipun trêsnani sagêda dados sae, makatên punika ingkang nama rukun sêjati. Satunggal-tunggaling tiyang kêdah anggadhahi raos kados pangrêngkuhing biyung dhatêng anakipun wau, dados pigunanipun alal bihalal punika, supados para manungsa wangsul rukun, sampun ngantos wontên cêcongkrahan, sarta pasulayan, dhawuhipun Pangeran wontên ing Kuran: Waktasijmoe bie hablillah