nganggo dikira-kira ora dipadha akèhe. Saking anggone ora dipadha tadhahe mau, nganti jênênge bae iya dibeda-beda, lire mangkene: nèk wayah sore, mangane ora gêlêm marêgi, sabab kuwatir yèn nganti lali anggone turu. Mangan ing wayah sore mau banjur diarani: mancal kêmul. Nèk esuk, mangane iya ora gêlêm akèh-akèh, mung kanggo nyarapi wêtêng, amrih aja nganti masuk angin, mulane banjur diarani: sarapan. Dene nèk mangan awan diarani: antêm krama, têgêse, nèk wayah awan kuwi kêna rada dikayang mangane.