dumuginipun taun 1921 ingkang salami-laminipun tansah anglabêti dhatêng pêrgêrakanipun tiyang pribumi, kados punika sampun satunggiling pasêksèn, bilih Tuwan Baars punika dede bangsaning Walandi ingkang ngêmohi dhatêng papaning tiyang pribumi punapa mêsthinipun. Nalika Tuwan Baars gadhah pangintên, bilih namung risak saha ewahing kawontênan ing samangke punika ingkang sagêd ngicalakên sadaya ingkang botên adil utawi ingkang sawênang-wênang, Tuwan Baars inggih botên sêmang-sêmang anyorahakên pamanggihipun ingkang botên dipun condhongi dening sakathahing tiyang, ananging ingkang kamanah satunggiling margi ingkang cêlak piyambak sagêdipun angsal panggêsangan ingkang utami. Makatên ugi Tuwan Baars anyariyosakên, bilih katrêsnanipun dhatêng têtiyang Indiya inggih taksih ajêg kemawon, lan dumugining samangke inggih taksih anggadhahi pamanggih, bilih papanipun tiyang pribumi punika kêdah langkung inggil tinimbang ingkang sampun kacêpêng ing samangke, inggih miturut kasagêdan tuwin kabudayanipun. Ananging punapa ingkang dipun sumêrêpi dening Tuwan Baars wontên ing nagari Rus, punika têtela dede marginipun tumrap têtiyang Indiya murih sagêdipun kalampahan punapa ingkang kasêdyakakên. Mênggah sêdyanipun Tuwan Baars anglairakên pamanggihipun wontên ing nagari Rus ing sêrat kabar punika, supados têtiyang pribumi sami nêbihana dhatêng tindak ingkang botên adamêl kamardikan saha malih saening panggêsanganipun, ananging manawi sêdyanipun wau sagêd kinabulakên, tansah badhe kêduwung ing salami-laminipun.