langgar cilik ing sabrang dalan ngarep omahku. Aku kang wis ngenteni ana buk ing dalan undak-undakan mlebu omah, alon-alon mudun trus mangkat menyang langgar saperlu melu jama’ah sholat maghrib. Tutug langgar aku terus jujug ing padasan kanggo wudu, banjur mlebu ing langgar. Katon isih sepi durung akeh uwong, mung ana Kang Paiman, Lik Karjo, karo Pak Kaji Zamroni. Aku banjur mapan lungguh sila jejer Lik Karjo, nuli melu pujian. Wis dadi adat saben dinane yen sholat ning langgar kuwi mesti Pak Dul Khamid sing dadi imame. Aku dhewe ora ngerti mula bukane kepiye kok Pak Dul Khamid iso dadi imam ing langgar kene. Apa merga wis turun temurun soko wong tuwane lan embah-embahe sing biyen uga imam ing langgar iki, apa merga langgare kang manggon ing pekarangan omahe, aku yo ora ngerti. Sing genah pokoke angger sholat kudu Pak Dul Khamid sing dadi imame. Pak Dul Khamid iki yen tak gagas ki yo ora patio top yen kudu dadi imam, apa maneh dadi Kyai. Wong yen ngimami ki jan koyo dioyak sepur ekspres Argo Bromo kae. Sujud durung tutug olehku donga wis tahiat, tahiat durung rampung olehe donga wis sujud maneh. Wis to pokoke nganti kejungkel-jungkel kae lho. Apa maneh yen dong sholat tarawih ing wulan pasa kae, jan sholate luwih super ekspres maneh, super cepat. Durung maneh yen maca surat Al-fatekah, jan cuepete ora karu-karuan nganti keselek-selek anggone maca. Trus saben sholat mesti sing diwaca ya surat-surat kuwi wae, kena diapalke. Yen Maghrib mesti rakaat kapisan Khul hu, rakaat kapindo Khulya Ayuhalkafirun; mengko sholat