mak jenggirat njondil merga krungu manawa ana pocongan. Githokku mengkorog kaweden, karo nyawang saka kaca mburi, kanthi kaweden. "Inggih, leres niku wau pocongan...parupanipun kadose nembe mewek", sawijine penumpang mau melu rembugan. Aku tansaya mengkorog githokku. "Kados tiyang ngangge rukuh, nembe shalat teng pinggir dalan...", mangkono kandhane kancane. Panalaranku, lelembut mau ora diweruhi dening mung wong siji, nanging kabeh weruh kajaba aku. Kamangka aku sasuwene iku uga nyawang ning ndalan saka kaca jendela sisih kiwa. Nanging aku ora patiya maspadakake, dadi ora weruh. Nanging batinku, tujune ngono aku ora weruh, menawa melu nyawang malahan ora bisa turu lan tom-tomen. Sadawane kebon kopi kuwi ora ana omah, lan memedi mau penere ana dukuh sisih kulon entek-entekane kebon. Ngancik jam 10 bengi uwis tekan omah Semarang. Kedadeyan iki dak critakake marang wong-wong omah. Liya dina manawa aku liwat kono numpak bis jurusan semarang-solo, mesti kelingan bab kedadeyan iki lan tak critakake marang kanca-kancaku, malah ana wong sak bis padha melu ngrungokake. Aku uga nembe ngerti yen ing sisih kiwa watara setengah kilo ono sarean. Ing batin aku tansah ndedonga supaya arwah mau kaparingan pangapura lan oleh panggon sing apik marang Gusti kang murbeng dumadi. (Kacritakake dening : Raden Mas Nuga)