panjalukku rèhning wis sawatara suwe tumuli mangkata, supaya ora dadi pangarêp-arêp panggrundêling manungsa, mundhak andadèkake wuwuhing dosa, sanalika kidang lajêng mangkat sarwi anangis, sêsambatipun amêmêlas, botên antawis dangu dhatêng ing panggenaning manungsa, taksih tarocosan êluhipun, sarêng tiyang sumêrêp dhatênging kidang sangêt eram manahipun dene bêburon wana sagêd tata janma sarta nêtêpi janjinipun, wusana wicantên têmbungipun, e kidang kang tuhu ing janji, kêna ngapa kowe têka nganggo anangis, apa kowe wêdi marang bakal paukumamu. Kidang, dhuh manungsa botên kadosa, anggèn kula nangis punika botên saking ajrih dhumatêng paukuman ingkang badhe katêmtokakên dhatêng badan kula, nanging wêdaling luh kula punika muhung saking kemutan utamining manahipun anak kula, kidang lajêng angandharakên nalika pamitan dhumatêng anakipun miwiti malah mêkasi. Manungsa sarêng mirêng cariyosing kidang sangêt gumuning manah, wusana gadhahi wêlas sangêt, kidang dipun apura dosanipun.