“Ngene, Jo. Anggonmu ajar mbingkil marang aku ki wis sauntara. Tak tonton kowe wis cukup duwe pengalaman lan ketrampilan. Kabeh perangan sepedha sing ajeg rusak, kowe wis tau nyoba ndadani. Senajan isih sajroning pangawasanku, nanging nyatane kowe wis bisa.” Paklike Paijo mandheg sedhela anggone kandha, kanggo mangerteni tanggapane Paijo. Piyambake marem ngerti Paijo nggatekake apa sing diomongake. Banjur kandhane mbacutake, ”Apa sakjege kowe ya mung trima melu mbingkil karo aku, Jo? Apa kowe ora kepengin madeg bingkil dhewe? Sepisan maneh, aja dadi atimu lho, Jo! Iki ora ateges aku kabotan tok eloni mbingkil. Nanging iki kanggo masa depanmu dhewe. Kepriye?”