awit saupama ora mangkono, pajêge para kawula mêsthi iya saya abot, padhane kaya pakaryan timah, kuwi iya mêngku paedah agawe sudaning pajêge para kawula. Dadi tindak kang mangkono mau ora gawe krasane wong kang padha nglakoni. Kajaba mêngkono ora liya-liya saka anggone arêp angrêksa nyang kaslamêtane wong cilik. Jalaran saupama uyah mau ditogake bae kaya pakaryan seje-sejene, ora kêna ora mêsthi dimèliki karo salah sawijining kaum hartawan, ya kuwi banjur ditêbas. Wong cilik saka kurang mangrêtine, rèhning tômpa dhuwit kêmrupyuk saka bungah atine, ora wêruh yèn bakal kapitunan gêdhe kapriye anggone ora bakal kapitunan gêdhe, awit rêganing uyah mêsthi bakal diundhak-undhakake, miturut sakarêpe juru nêbas mau, upama maune mung rêga sak sèn, saiki banjur dirêgakake limang sèn utawa sakêthip, aku kowe kabèh iya banjur kêpêksa ngarêpi, sabab saka butuhku mênyang uyah. Hara, yèn kok pikir kalawan dawa, anane dagangan uyah diasta dening nagara kuwi apa ya mung maligi ngupaya kasil thok, rak ora ta, sajatine rak têtela mung saka anggone nêtêpi wajibe kudu ngrêksa marang kaslamêtaning kawulane.