nagara ngucapaké ikrar kanggo ngadhepi masalah gas omah kaca lan setuju kanggo nerjemahaké ancas iki jroning sawijining prajanjèn sing ngiket. Ing taun 1997 ing Jepang, 160 nagara ngrumusaké pasetujon sing luwih kuwat sing dikenal minangka Protokol Kyoto. Prajanjèn iki, sing durung diimplementasèkaké, nyeru marang 38 nagara-nagara indhustri sing duwé persentase paling gedhé jroning bab ngeculaké gas-gas omah kaca supaya ngurangi emisi nganti tekan tingkat 5 persen sangisoré emisi taun 1990. Pangurangan iki kudu bisa digayuh paling ora taun 2012. Wiwitané, Amérika Sarékat ngajokaké dhiri kanggo nglakoni pamotongan sing luwih ambisius, njanjèkaké pangurangan emisi nganti 7 persen sangisoré tingkat taun 1990; Uni Éropah, sing kepingin prajanjèn sing luwih keras, nduwé komitmen 8 persen; lan Jepang 6 persen. Sisa 122 nagara liyané, sebagéyan gedhé nagara berkembang, ora dijaluk kanggo mènèhi komitmen jroning pangurangan emisi gas. Ananging, ing taun 2001, Presidhèn Amérika Sarékat sing nyar, George W. Bush ngumumaké yèn prajanjèn kanggo pangurangan karbon dioksida kasebut perlu béa sing gedhé banget. Dhèwèké uga sélak yèn nyatakaké yèn nagara-nagara berkembang ora dibebani persyaratan pangurangan karbon dioksida iki. Kyoto Protokol ora ana prabawané apa-apa yèn nagara-nagara indhustri sing tanggung jawab nyumbang 55 persèn emisi gas omah kaca ing taun 1990 ora ngratifikasi. Persyaratan iku kasil dipenuhi nalika taun 2004, Presidhèn Rusia Vladimir Putin ngratifikasi prajanjèn iki, mènèhi dalan kanggo lumakuné prajanjèn iki wiwit 16 Februari 2005. Akèh wong sing ngritik Protokol Kyoto kurang kuwat. Malah yèn prajanjèn iki dilaksanakaké cepet-cepet lumaku, mung bakal ngurangi sethithik panambahan konsentrasi gas-gas omah kaca ing atmosfer. Sawijining tindhakan sing keras bakal diperlokaké mengkoné, utamané amarga nagara-nagara berkembang sing dikecualèkaké saka prajanjèn iki bakal ngasilaké separuh saka emisi gas omah kaca ing 2035. Penentang protokol iki nduwèni posisi sing kuwat banget. Penolakan marang prajanjèn iki ing Amérika Sarékat utamané diandharaké déning industri lenga, indhustri batubara lan perusahaan-perusahaan liyané sing produksinya tergantung marang bahan bakar fosil. Para penentang iki ngeklaim yèn biaya ékonomi sing diperlokaké kanggo