Pirang-pirang pangobatan uga migunani kanggo nyegah kedadeyan asam urat sateruse, kalebu inhibitor xantin oksidase (kayata allopurinol lan febuksostat) lan urikosurik (kalebu probenesid lan sulfinpirazon). Pangobatan-pangobatan kasebut biasane ora diwiwiti nganti siji utawa rong minggu sawise serangan akut mandheg amarga sacara teori ana kasamaran manawa bakal marahi serangan saya ndadra.[2] Biyasane uga luwih kerep disandhingake karo NSAID utawa kolkisin ing wektu telung utawa nem sasi kawitan.[6] Pangobatan-pangobatan mau becike ora dianggo nganti sawijining pasien wis ketaman rong serangan asam urat,[2] kejaba kedadeyan owahing ros-rosan sing ngrusak, tophi, utawa nefropati urat,[5] amarga durung ana pangobatan sing murah regane nganti dina iki.[2] Cara-cara kanggo ngudhunake angka urat kudu ditambah nganti angka asam urat serum dadi ing sangisore 300–360 µmol/l (5,0-6,0 mg/dl), banjur tetep diterusake nganti wektu sing ora diwatesi.[2][6] Yen pangobatan-pangobatan mau digunakake ing wektu suwe nalika kedadeyan serangan, becike obat-obat iku mau diendhegake.[3] Yen angka asam urat ora bisa mudhun nganti sangisore 6,0 mg/dl lan serangan isih kedadeyan terus, artine padha karo pangobatan wis ora kasil utawa asam urat sing tuwuh asipat refraktori.[42] Yen dideleng sakabehe, probenesid kaya-kaya luwih efektif tinimbang allopurinol.[2]