[...wuham] bikak, isinipun sampun botên wontên sadaya, dados kantun wadhah kemawon, sarampungipun anggèning mariksa, lajêng dangu dhatêng salah satunggiling pamomong, punapa wontên ingkang dipun ajak raosan kalihan Ki Tanujaya, sarta punapa wontên ingkang sumêrêp mangkatipun, aturipun sami botên wontên ingkang dipun ajak raosan, utawi botên sumêrêp mangkatipun, kangjêng kyai ragi katingal kodhêng panggalihipun, wusana lajêng kondur dhatêng dalêmipun, sadumugining dalêm utusan abdi kadhawuhan animbali para guru sadaya, sarêng sampun sami sowan dipun pundhuti panimbang, kesahipun Ki Tanujaya kalihan Bagus Burham wau, saking pangintênipun mantuk dhatêng Surakarta punapa botên, aturipun para guru-guru wau awarni-warni, wontên ingkang ngintên mantuk dhatêng Surakarta, wontên ingkang ngintên botên, nanging saupami botên mantuk dhatêng Surakarta badhe lajêng dhatêng pundi purugipun, kaparêngipun kangjêng kyai supados botên kaparan tutuh badhe utusan dhatêng Surakarta, ngaturi uninga dhatêng Radèn Tumênggung Sastranagara, murih botên andadosakên panggalihipun, ingkang kautus gurunipun ingkang mulang Bagus Burham, prêlunipun kangge sêksi, manawi wontên pandangunipun radèn tumênggung, sagêd ngaturakên punapa kawontênanipun, kangjêng kyai lajêng damêl sêrat ingkang badhe kaaturakên RadanRadèn. Tumênggung Sastranagara, sarêng sêrat sampun [sa...]