[...sura,] paturanipun tansah botên kalêrêsan, sarta kawêlèh-wêlèh ingkang dados wêwinihing kêkajênganipun, mila sampun rambah-rambah sabên nyuwun pamit mantuk dèrèng kalilan taksih dipun andhêg kemawon, ngantos kiyai patih rumaos dipun ukum aris-arisan.