Manawi kula ngèngêti cêcariyosan ing jaman kina, para lêluhur Jawi punika manawi kagungan karsa anggènipun ngantêpi yêktosan. Malah asring-asring dipun pratelakakên manawi badhe jangka satunggaling prakawis mawi dipun tapabratani, têgêsipun mawi lampah anorraga, manawi wontên ing padhalangan para satriya mênawi ngêmban satunggaling dhawuh botên badhe mundur manawi dèrèng kacêpêng, sanajan dumugining pêjah inggih dipun lampahi. Punika sadaya atêgês gêgulang dhatêng agênging tekad, amargi inggih agênging tekad punika ingkang sagêd ngrancagakên kacêpênging sêdya. Malah wontên paribasan Jawi ingkang mungêl: manungsa kuwi apa saciptane dadi, têgêsipun ciptanipun utawi panjangkanipun têmtu badhe kalampahan, janji dipun antêpi kemawon. Awit saking punika tumraping panggulawênthah lare-lare ugi kêdah dipun kulinakakên dhatêng antêping tekad, utawi kenging katêmbungakên lare-lare sami kagulawênthaha supados gadhah tekad ingkang agêng. Mêsthi kemawon panggulawênthah ingkang lèrègipun dhatêng agênging tekad wau botên lajêng kenging dipun sumêrapakên dhatêng lare-lare alit, namung kemawon para juru panggulawênthah ingkang mangêrtos bilih lare-lare punika kêdhasaran rêmên ngebahakên badanipun, dados wiwit alit kakulinakna rumagang ing damêl, ingkang laras kalayan kêkiyataning badanipun. Manawi sampun wiwit radi agêng sampun mêdal ciptanipun, kagulawênthaha mêlêng anggènipun badhe gayuh ciptanipun badanipun sampun samêkta kangge angladosi kridhaning cipta. Kathah kemawon para sêpuh ingkang pakèwêd mrentah dhatêng putra-putranipun supados nglampahi padamêlan ingkang limrahipun dipun wastani padamêlan kasar, punika botên lêrês, amargi miturut ingkang sampun kula alami, manawi lare wiwit alit dipun kulinakakên rumagang ing damêl ing têmbe gadhah watêk wêkêl tuwin tawêkal, kalih-kalihipun wau sagêd anjurung dhatêng kêkajênganipun anggènipun badhe gayuh dhatêng