[...unipun] botên kenging dipun ajak rêmbagan. Sak ugi dipun pitakèni punapa-punapa dhatêng gurunipun, wontênipun namung ambrèbès, kanca-kancanipun sami angêlokakên, manawi piyambakipun punika botên sagêd wicantên, lare bisu. Manawi anggarap padamêlan sêratan, etang upaminipun, inggih sagêd, limrah kados lare sanès-sanèsipun, anelakakên manawi sanès lare bodho. Ananging sabên dipun purih maos utawi rêmbagan, inggih lajêng nangis. Lare wau manggènipun wontên ing ngajêng. Ing ngriku thukul pamanggih kula, manawi anggènipun botên sagêd rêmbagan punika jalaran dipun lokakên kanca-kancanipun. Kula lajêng sarêmbag kalihan kônca guru ingkang nyêpêng pangkat tiga wau supados dipun pindhah panggenanipun, wontên ing wingking. Lan manawi pinuju dipun purih maos, utawi dipun pitakèni, sanès-sanèsipun botên kenging ngêlokakên. Pratikêl kula wau dipun tindakakên, ing wusananipun sarêng kula dhatêng ing pangkat tiga malih, lare wau sampun radi sagêd rêmbagan, inggih lêrês taksih radi groyok, nanging saya dangu saya suda, ngantos dumugi ing pangkat pitu kasagêdanipun limrah kados lare sanès-sanèsipun, lan inggih sagêd maos lan rêmbagan, sanajan inggih taksih sakêdhik-sakêdhik groyokipun.