Tari ora mung dadi sarana kanggo pamer awak lan teknik fisik utawa ndramatisir kahanan, nanging dadi sarana kanggo nemokake akeh wernane manungsa ing ndonya. Tari ora mung dadi duwekke seniman, nanging kabeh wong uga dadi penari, kanthi ngobahke awak, lan ngrasakke inti semangat njoged ya kuwi ”obah nuruti ati”.