Sadèrèngipun nyambut damêl, prayogi amanaha rumiyin pandamêlan punapa ingkang dipun sênêngi, manawi sampun salaras kalihan manahipun, lajêng kalampahana, sampun mawi malang tumolih, (awang-awangên), dene bab kawruh mangke sagêd katuntun wontên salêbêting pandamêlan. Kajawi punika sampun ngantos gadhah raos lingsêm, dupèh pandamêlanipun kaanggêp asor. Ngadatipun tiyang anglampahi pandamêlan gadhah raos lingsêm, punika pinanggih wontên tiyang ingkang sampun nate mukti utawi ingkang rumaos inggil darajatipun, dhumawahing apês kapêksa anglampahi pandamêlan ingkang kaanggêp asor wau. Pancènipun jaragan sampun dipun niyati nyambut damêl punika kêdah botên lingsêm, amargi nyambut damêl punika mêsthi sêsrawungan kalihan tiyang, dados dipun rekaa kados punapa, mêsthi kawanguran ing tiyang saha tanpa damêl. Cêkakipun, tiyang ingkang makatên wau badhe rêkaos ing samudayanipun, rêkaos dhatêng manah, rêkaos panindakipun nyambut damêl, saha rêkaos angsal-angsalanipun arta.