Kula gadhah kônca, ingkang kenging dipun wastani sampun tigang prapat Walandi, omongipun sampun botên pitados babarpisan kalihan lêlampahan-lêlampahan ingkang botên lumêbêt ing nalar wau. Satunggilipun wêkdal mirêng kabar, yèn wontên tiyang dipun surupi dening Radèn Bagus Cêmêthi. Sanalika punika kônca kula wau kula ajak ningali, inggih lajêng sagah, lan wontên ing margi piyambakipun tansah sumbar-sumbar makatên: Hêh, wong Jawa ki pancèn kakehan prêtèngsèng, rak iya ora klêbu nalar babarpisan, ana wong têka kêsurupan dhêmit kang jênêng: Dèn Bagus Cêmêthi. Wong dhêmit kuwi rak ora ana. Dilalah, sarêng dumugi ing ngajêngipun tiyang ingkang kasurupan wau, kônca kula dipun aruh-aruhi dening ingkang kasurupan makatên: He, Amad,