“Sepisan kula nyuwun pangapurané Mbok. Kaping kalih, Mbok Mirah sampun gela. Soalipun....” “Soalipun apa, Nok?” “Anu, anu....Mbok Mirah. Waktu Kartijah ditugasi dados mata-mata teng wilayah Kedungbantèng, piyambeké kecepeng Tentara Landa. Rèncang-rèncang saking Laskar Rakyat telat anggènipun nulungi. Dados saniki Kartijah sampun, sampun....” “Sampun keprimèn Nok Niki?” Mbok Mirah trus mleter pitakonan.“Nyuwun ageng pangapurané Mbok. Yèn Kartijah niku saluguné, sampun.....sampun pe...pe..pejah. Malahan, Kartijah sampun dikubur teng Dèsa Semèdo.....” Sanalika kuwé, Mbok Mirah ora rèaksi. Mung matané kosong nrawang, tapi embuh sing disawang apa. Jelasé baé, perasaané Niti mèlu ngrasakna apa sing dirasakna Mbok Mirah. Yakuwé prasaan kèlangan, nggrentes, lan gela. Ora kuwat ngadepi suwasana sing kaya kuwé, Niti nyikep Mbok Mirah kambèn nangis mingseg-mingseg. Dèné Mbok Mirah, lon-lon matané mili banyu trus ndlèwèr nang pipiné sing kisut. Apa sing dirasa bengi kiyé gonèng Mbok Mirah karo Niti, kaya-kayané dijojrot perasaan klawu. Tangis layung-layung antarané Niti karo Mbok Mirah pecah. Dèn anggoné Niti nyikep Mbok Mirah sangsaya kenceng. Sung, dèwèké ora nyangka, Kartijah sing wis dianggep dadi mbakyuné, ndisiti lunga adoh maring Arsané Pengèran. Mung diantarané rasa gela kuwé, mègin