asih kaya kowen. Jènggèr wis laka, Kang Drajat embuh maring endi. Abah karo Manèné enyong uga wis ora nana. Saiki, kari kowen, sahabat sing bisa dipercaya” Atiné Catim paribasan kaya diwisuhi embun. Gudu embun sembarang embun, tapi embun katresnan sing mili saka atiné Niti paling jero. Wong loro pada sawang-sawangan. Wong loro uga pada mesem. Nang nduwur, lintangé mralak. Catim ngrasa ana bab anèh sing ujug-ujug tukul saka njero atiné. Samana uga sing dirasa gonèng Niti. Embuh, prasaan apa kuwé!Angin pinggir Kali Cacaban atis ora, panas uga ora. Pating bleber lawèt-lawèt alas nang sela-sela wit-witan sing godongé pada garing lan brondol. Wulan bunder ngambang nang kali. Niti karo Catim pandeng-pandengan. Rainé Niti disawang Catim katon ayu kena cahyané wulan, sawetara rainé Catim katon bagus sajeroné sawangané Niti. Lamat-lamat gamelan sintrèn kaprungu ganing kupingé wong loro.“Ti....” Catim nyuwèk sepi.“Iya Mas.....”Catim ngrajuk. Durung pernah Niti ngundang dèwèké nganggo sebutan ‘Mas’. Tapi wengi kiyé, Catim bener-bener atiné krasa anèh. Ana bocah wadon sing diimpèn-impèn salawasé urip, nang tengah alas pinggir kali pisan, ngundang maring dèwèké ‘Mas’. Ih! Catim kaya-kaya olih karunia sing Pengèran, ora baèn-baèn uga ora dinyana-nyana.“Wis taunan, nyong mendem ati kambèn kowen. Wajibé wong lanang, ngutarakna isi atiné. Saiki tak jaluk, iklasé kowen dadi sigaran nyawané enyong nganti kaki nini-nini” omongé Catim.Krungu omongan kaya kuwé, Niti tibané meneng. Pengangen-angenané limbung, diiringi tembang-tembang asmara. Lon-lon luh banyu matané Niti ndlèwèr. Gudu tangisé wong wedi mati, tapi tangisé wong sing seneng laka padané.“Kowen nrima omongané enyong Ti?”Niti nyawang maring rainé Catim. Trus mantuk.“Ya....”Nang langit, wulané mblesek maring mèga-mèga krungu wong loro madu