Wontên malih ingkang anggumunakên anggènipun têtiyang Jawi sugih tatakrama ajrih dhatêng inggil-inggilanipun, punika dipun wastani ingkang marahi, mêndhak-mêndhak kaya liwêt, botên nuwuhakên panggraita dening botên gadhah kapulunan, rak kasangêtên, tiyang sugih tatakrama ajrih dhatêng inggil-inggilanipun têka malah dipun lêpatakên, sumêrêp kula pamanggihipun bôngsa Eropah, sami ngalêm saha eram dhatêng alus sarta warni-warnining tatakramanipun têtiyang Jawi, nanging tiyang Jawi piyambak malah amastani awon, saha sampun kathah ingkang nyangkok tatakrama sarta têmbungipun bôngsa sanès, kados ta: ngebahakên pamidhangan, pêpêthukan namung kumlawe