[...gih] kadugi. Dados botên prêlu karaya-raya nêmpuh nglampahi awon. Mila sabên manusa sampun ical samar-samaring kawruhipun, lajêng ical girising manah dhatêng warn-warnining bilai, amargi lajêng sampun botên mawi sêmang-sêmang malih, bilih sajatosipun badan punika dede pribadinipun, pribadinipun dede badan. Ingkang sagêd kenging alangan, sisah, sakit, risak, lêbur, pêjah, punika muhung badan. Pribadinipun botên mawi kataman punapa-punapa. Sanadyan manusa punika manggih lêlampahan punapa kemawon, sajatosipun inggih kuwawi, ingkang gadhah raos botên kuwawi punika namung raos pangraosipun, sajatosipun inggih kuwawi. Kathah tiyang wicantên: aku ora kuwat anglakoni. Nanging tibanipun inggih kuwawi. Mila dipun wastani lêlampahan, sajatosipun namung dipun langkungi, manawi sampun dipun langkungi, lajêng têrang bilih sampun botên wontên [wontê...]