Ana manuk alap - alap sarosane ngoyak – oyak manuk cilik kang mabur ngoncati. Atine miris dening mingid – mingide cakare kang banget landhepe. Manuk cilik rumangsa ora kelar nyembadani , meh ilang pangarep – arepe luput saka bilahi. Bareng ndungkap tekan ing lemah , alap – alap galak kena kacekel ing wong desa. Saking getere saka gegantunganing pepesthen, manis celathune marang wong desa : “Kula dereng nate damel piawon ing sampeyan, mila panyuwun kula, mugi sampeyan uculaken, sampun miawoni dhateng kula ingkang dereng nate damel piawon ing sampeyan “.Wong desa mangsuli : “Celathumu iku satemene becik banget. Saiki kowe bisa mulang bab kabecikan marang aku. Aku tuturana, apa manuk cilik iku wus tau gawe piala marang kowe, kowe nibakake karampunganmu dhewe. Mulane aja ngresula, sarening kowe sumedya ngalani manuk cilik mau, wewalese tanpa welas kabener tumiba ing awakmu.”Eliding dongeng mangkene : samubarang panganggep kang ora kosenengi tumiba ing awakmu, iku aja ko empakake ing liyan.Dipethik saka : Layang Sato Kewan, CF WintersTegese tembung :miris = wedi sarta sumelangmingid – mingid= mingis – mingis, katon landhep bangetbilahi = cilaka, tiwas, blaindungkap = meh tekan ingpiawon = piala, nandukake ala.ngalani =