tenan. “Ngene lho Man…bener kandhamu yen kabeh dina lan pasaran kuwi apik. Ning yen ana sing luwih apik saka sing paling apik, lan bisa nyingkiri dina sangar kuwi rak luwih prayoga. Contone wis akeh…kedadeyan-kedadeyan sing ora tinemu nalar, mati tanpa lara sakwise duwe gawe ing dina pasaran kasebut, kacilakan lan malah ana sing ilang ora genah alang ujure nganti saprene. Kayata kae jenate Ngatmo, Wagino padha mati ndadak. Mbah Tugiman biyen lan Ngasiran ilang tanpa kabar nganti seprene…lan durung suwe iki Ponirin anake Sutar..ndleming edan turut ndalan… Kuwi kabeh yen ora salah ya merga wani nerak pepacuh mau”. Paiman wis kukuh tetep milih dina pasaran Selasa Kliwon. Ora nggubris pitutur pengelinge tangga lan kanca. Dheweke kepengin mbuktekake yen gugon tuhon sing aneh-aneh, bangsane pundhen pedanyangan lan liyane, ora bakal tumama ing awake. Adoh saka tanggal caking gawe, terop, kursi lan kabeh ubarampe wong duwe gawe wis diberesi. Klebu nyilih hiburane musik dangdut saka Surabaya sing terkenal. Dheweke kepengin duwe gawe mantu gedhen, suthik kalah karo kulawarga besan juragan mbako saka Parakan. “Ndhuk Jaimah..mbok bapakmu kuwi di elingake sepisan maneh, tinimbang mengko gela tembe mburine. Kepara malah bisa gawe rekasa lan cilaka marang awake, tundhone uga kulawarga” pangandikane priyayi sepuh sing rambut, brengos lan jenggote putih memplak. Menganggo busana kejawen, marang Jaimah. Wektu kuwi lagi ae bali saka ngukur klambi manten ing ngomahe perias manten. Dheweke kaget awit ora mangerteni sangkan parane priyayi sepuh iku, ngerti-ngerti wis njejeri lakune. Mbokmenawa kegawa wektu sing wis cedhak dina gawe, mlaku lan ngalamun ing ndalan, dhasare mlaku ijen tanpa rowang. Jaimah arep njawab lan nerangake, nanging paraga sepuh sing njejeri mau wis ora ana, ngilang tranpa lacak. Angin surup tumiyup alon rasane adhem nggreges. Jamilah mrinding awit swasana dalan kampung sing biasane rame kuwi, wektu kuwi sepi mamring. Githoke mengkorog krasa kandel. Noleh-noleh banjur enggal