Punapa malih sêrat-sêrat wau anyariyosakên bilih wontênipun manungsa dalah dhêdhasaripun, amulangakên bilih jiwaning manungsa punika tan kenging ing pêjah, sarta amulang bilih dhêdhasaring manungsa punika abên-abênan, dene murih sagêtipun mangêrtos, abên-abênanipun kêdah mawi kasinau, sarta sêrat-sêrat bab kamajênganing manungsa wau inggih amulangakên bab kamajênganing jiwa, ingkang gumêlaring rohipun dumunung wontên ing manungsa.