Sulityarini. Mbuh wis ping pira olehku kerep ketemu karo dhewekne sakwise sapetemon sepisanan kae ing gisiking Tirta Samodra. Lan sore iki, aku ing panggonan kang padha lan swasana kang uga meh padha, aku ketemu maneh karo dhewekne. Mung bedhane saiki aku wis wani lungguh jejer karo dhewekne. “Dik, aku arep ngomong karo sampeyan.” Tuturku mbukak omongan. “Omong apa ta mas…” jawabe karo isih dolanan banyu segara. “Awake dhewe wis kenal, sakwetara wektu. Ora kurang saka telung sasinan miturut catetan tanggalanku.” Sambungku. “Antarane aku lan kowe wis asring mlaku-mlaku bebarengan. Dolan bebarengan. Lan asring awake dhewe crita masalah-masalah pribadi kang dadi pikiraning ati.” Aku mandeg sedela unjal ambegan jero. Angin segara kang sumilir alon semribit nganggo dolanan rambute kang dikuncir nganggo kuncir ijo mupus. “Ning ana siji sing nganti saiki durung tak ucapke marang sampeyan.” Tak lirik, widadari ing sisihku kuwi nyawang adoh ing tengahing segara karo isih dolanan banyu nganggo sikile sing putih mulus kuwi. Tak buwang panduluku uga, ing tengahing samodra. Katon titik-titik ireng bagange nelayan ing kadhohan, uga kapal-kapal layar kang padha budhal golek mina. Aku unjal ambegan sepisan maneh, jantungku dadi deg deg kan kaya biyen kae nalika sepisanan weruh eseme. Ing tengah-tengahi rasa mangu-mangu, antara iyo karo ora. Lambeku gemeter ngucap “Aku tresna lan sayang banget karo sampeyan”. Plong…… rasane atiku saknalika. Wis ora tak pikir maneh arep ditampa lan dilelimbangi tresna sejatiku iki yo sokur. Yen ora kok yo kebangeten tenan, wis tiwas tak ewangi lara branta kok ora ditampa. Aku meneng ngenteni reaksine. Swasana dadi amem, ora ana swara kang metu saka dhewekne. Mung swara ombak kang diselani dening kremisike gegodongan kang katerak angin, kaya tembang-tembang asmara kang cinapta dening Sang Kuwasa. Dada sisih kiwaku rasane rada anteb, kaya-kaya ana barang kang semendhe lan ngrunggokne getering atiku kang lagi nandang asmara iki. Ora ngiro jebul sing semendhe kuwi widadari kang lagi dak