1e. Kampung gêmintê. Ing kono, Kang Garèng, kowe bisa nyumurupi kaanane sawijining kampung yêyasane gêmintê, minôngka kanggo mitulungi wong-wong sing pamêtune mung samadya. Wong iya kampung yêyasane gêmintê mono, katone iya rêsik gêmrining, omah-omahe cilik-cilik, nanging prêkis-prêkis lan kompêlit, têgêse: padusane ana, pakiwane iya ana, tur omah-omahe mau wis mêsthi ngênggoni pranataning kuwarasan, kathik sewane murah-murah. Dadi kanggone wong-wong sing pamêtune mung samadya, iya wis mathuk bangêt. Yasa kampung sing kaya mangkono mau mula utama bangêt tumraping kutha-kutha sing pancèn kêkurangan omah sewan, ing kono dadi cêtha wela-wela, yèn gêmintê pancèn migatèkake marang kabutuhane wong cilik têmênan, lan dhuwite ora dibuwang-buwang sing kanthi muspra. Aja kok dhuwite pijêr-pijêr dipigunakake kanggo subsidhi marang tukang-tukang dhangsah sing têka mrene bae.