3. Nalika jaman kina, Walandi mastani nomadhê, punika gêsangipun tiyang taksih kadosdene kewan, ngolah-ngalih wontên sangandhaping kêkayon, utawi dhêdhumpil wontên ing guwa-guwa, pandamêlanipun namung ngupados têdha kangge badanipun piyambak, satirahipun dhatêng anak bojo, saking bêburu utawi pados ulam, pirantosipun sawontênipun, sela kangge mathak, utawi kêkajêngan kangge mênthung, sanadyan kados kewan, ewadene botên ijèn kados sima utawi abir, èmpêripun kadosdene kêthèk, grubyug-grubyug sakulawarga, nanging botên manggèn ing kêkayon, ugi nate satunggaling sakulawarga kêkêrêngan kalihan kulawarga sanèsipun, rêrêbatan bêtah, rêkaos manawi kawujudakên, ewadene sampun wontên ingkang wani gôntha gêgambaran, wujudipun tiyang agêng inggil, abrit, mripat andik, untu agêng-agêng pêthak, rambut katingal sae, cêmêng ngandhan-andhan, dene panganggenipun ingkang kathah saking kulit kewan, sarupi namung kangge tutup, dados bêdhahan sekengan dèrèng wontên.