Seratan kuna kapisan ingkang nyebataken babagan kèju Parmigiano Reggiano inggih punika seratan saking Adamo Salimbene satunggaling biarawan ingkang manggèn wonten ing Parma sakiwa-tengené taun 1200 dumugi 1300 M. Nalika era Romawi, produksi lan kondhangipun kèju saking Parma punika dipunserat déning Columella, Varrone lan Marziale. Seratan sanèsipun saking abad kaping 16 déning Apicius kanthi irah-irahan "De Culinaria". Piyambakipun nyebataken bilih Parmigiano Reggiano utawi "Casues Parmensis" kalebet ingkang saé piyambak ing Italia lan namung saged katandhingi déning kèju Etruria inggih punika "Marceolinus" utawi "Marzolino" ingkang sampun cures. Nalika taun 1364, Giovanni Boccaccio nyebataken babagan Parmigiano nalika ngandharaken babagan "Paese di Bengodi" utawi lemah legenda ingkang sugih ing karyanipun "Decameron". Piyambakipun paring pamrayogi supados nyampur kèju mau mawi maccheroni lan ravioli. Seratan Boccaccio mbuktekaken bilih kèju mau cekap kondhang ing sadaya laladan lor Italia. Nalika taun 1568, Bartolomeo Scappi, tiyang Dominika ingkang dados juru masak kanggé Paus Pius V nyerat buku masakan ingkang nyebataken bilih kèju Parmigiano minangka kèju ingkang saé piyambak ing donya.