Sadaya tiyang tamtu sampun gadhah pangintên bilih kapetang mèh sawarnining bôngsa, punika sami rêmên sarta migunakakên dhatêng sêkar utawi sêkar-sêkaran. Môngka yèn dipun manah sêkar punika rak botên wontên paedahipun punapa-punapa tumraping badan, têgêsipun botên manjing dados têtêdhan, nanging namung dumunung pasrèn utawi gêgandan, tumrap ingkang rêmên sangêt pancèn sagêd nuwuhakên raosing manah bingar, kabêkta saking wujudipun pancèn inggih ngrêsêpakên ing paningal, samantên wau manawi katata kanthi sae, punapadene pancèn aslinipun sêkar sae.