Dene ingkang nama mulang wêton, punika inggih maos kitab dalah samaknanipun (têgêsipun Jawi), namung bedanipun kalihan mulang sorogan, inggih punika gurunipun lênggah ing têngah papan pamulangan (masjid utawi langgar) ngadhêp meja alit (dhampar) maos kitab warni-warni, upami kitab: usul, pêkih, tasawup, utawi tapsir, dipun sêmak lan kamirêngakên dening murid kathah. Manawi badhe wiwit ngaos wêdalan (wêton) wau mawi têngara ungêling kênthongan, mila ugêr sampun kênthong, murid-murid sami nglêmpak kanthi ambêkta kitab kados ingkang badhe kawaos kyai guru, sarta mirantos sêtalpèn mangsèn, sami ambêkta piyambak-piyambak. Kala samantên limrahipun sami ngangge wadhah mangsi kuningan damêlan Jawi, dalah mangsinipun inggih Jawi. Dene wêwangunanipun wadhah mangsi wau warni kalih, inggih punika wangun saèmpêr kados masjid, tuwin kadosdene manggis mawi garan panjang kangge wadhah sêtalpèn, mila wadhah mangsi kalih warni punika, katêlahipun nama wadhah