Bok Mangun iku sawijining wong wadon kang sêtya sarta alus budine. Sabên dina tanpa kêndhat anggone mikir-mikir kapriye bisane sing lanang bali dadi wong bêcik manèh. Sawijining dina Bok Mangun nêmu akal kang prayoga, nêdya nulungi ipene. Kabênêran ing kampung kono, ana sawijining wong tuwa duwe asu sing kurang cukup pangrumate, nganti kuru bangêt awake. Bok Mangun tuku asu iku lan sawijining sore dhèwèke kongkonan wong supaya asu iku dipatèni. Sawise asu mau mati, Bok Mangun akon bature supaya diênggoni kopyah lan klambi banjur didokok ing ngarêp lawang buri. Lan uga kabèh bature diwanti-wanti, ora kêna ambukakake lawang ngarêp, manawa Mangun bêngi-bêngi bali karo gloyoran.