Ing pungkasan abad kaping 17, telung désa kang predated Calcutta dipréntah déning Nawab saka Bengal ing suzerainty Mughal. Sawisé Nawab ngwenehi East India Company lisensi dagang ing 1690, tlatah iki dikembangaké déning Company dadi pos dagang kang saya dibèntèngi. Nawab Siraj ud-Daulah nguwasani Calcutta ing taun 1756, lan East India Company ngrebut manèh Calcutta ing taun sawisé. Ing taun 1793 perusahaan East India cukup kuwat kanggo ngilangi Nizamat (aturan lokal), lan wiwit kadhaulatan kebak ing tlatah iki. Ing aturan perusahaan, lan mengko ing British Raj, Calcutta dadi kutha krajan saka tlatah kang dikuwasani Inggris ing India nganti 1911, nalika cacat géografis kang dirasakaké, digabungake karo nasionalisme ing Bengal kang tuwuh, ndadèkaké pindahé kutha krajan menyang New Delhi. Calcutta iku pusat kanggo gerakan kamardikan India; iku tetep dadi "hotbed" pulitik praja kontemporer. Sawisé kamardikan India ing taun 1947, Kolkata, kang sapisan dadi pusat pendidikan, ngèlmu, budaya, lan pulitik modern India, nandhang sawatara dekade saka stagnasi ékonomi.