Manawi tindaking manungsa sampun kêbak kautamèn, ing ngriku lajêng arum ngambar gandanipun, mracihnani bilih têdhas pamêlênging cipta, têmah kinalulutan ing akathah, sadaya sami ajrih asih. Jêr sampun kawawa ngrasuk prabawaning cipta. Inggih punika minôngka sêsêkaranipun, sampun ngantawisi badhe nuwuhakên kaelokan, kados ta: kang cinipta ana, kang sinêdya têka. Punika sampun bènèh kalihan tiyang kathah, têmah kawawa nunggil kalihan badan alus. Inggih punika ingkang sami kaupadi dening para linangkung ing budi.