Ing wasana prêlu ugi kula aturakên bab karibêdaning para sêtudhèn ing babagan kabatosan sanèsipun. Kêjawi ingkang taksih kênèmên sangêt, para sêtudhèn sami mangrêtos, yèn kamajênganipun punika mangro tingal. Sagolongan, bêtèkipun sadèrèngipun dados sêtudhèn tampi panggulawênthah cara kilènan, lajêng sami mangrêtos saèstu, yèn kabudayan kilènan punika inggih kathah isinipun ingkang sae-sae. Wontên malih ingkang sampun gumregah pangrêtosipun dhatêng kabangsan, lan inggih kathah ingkang gumregahipun wau kanthi mangrêtos saèstu, punika sami mangrêtos yèn kabudayanipun piyambak, ingkang sampun botên kopèn punika, inggih kathah prakawis ingkang agêng sangêt aosipun. Margi saking punika lajêng sami nyobi badhe mêndhêti bandha-bandha kabudayanipun piyambak, ingkang dèrèng dipun sumêrêpi utawi ingkang sawêg dipun sumêrêpi. Tumrap ingkang wiwit alit, kilap wontên ing griya kilap nalika sinau wontên ing H.I.S. sami mbêkta bandha kabudayan sakêdhik-sakêdhik, punika nama bêgja. Ananging kala-kala manawi mrangguli salah satunggaling kawontênan, tiyang-tiyang wau mêksa inggih pakèwêd sangêt anggènipun badhe milih ingkang sae saèstu. Jalaran bandha-bandha kabudayan kita piyambak kathah ingkang kêdah dipun bucal utawi dipun ewahi; manawi botên dipun ewahi isinipun apês inggih kêdah dipun ewahi blêgêripun (wujudipun), kacocogakên kalihan gagasan-gagasan enggal tuwin kawontênan-kawontênan enggal. Manawi ngèngêti agênging bedanipun dhapukan kabatosan kilènan kalihan wetanan,- sanajana kêkalihipun wujud peranganing kabatosaning manungsa umum, ingriku lajêng katingal, bilih dêrdahing wetan kalihan kilèn wontên ing sanubarining para neneman punika kala-kala pancèn gawat saèstu. Mila ing salêbêting jaman ewah-