Beda sangêt kalihan priyantun luhur ingkang andhap asor tur sêmanak. La, punika nyilakani kula sadaya sayêktos. Jalaran ingatasipun priyantun luhur têka andhap asor, têgêsipun krêsa angasorakên saliranipun dhatêng tiyang sakula ingkang bakunipun pancèn tiyang asor. Ingkang makatên punika kenging kula upamèkakên kadosdene pangajinipun priyantun agêng wau upaminipun f 100,- lan pangajinipun tiyang alit sakula namung f 1,-. Samangke manawi priyantun luhur wau lajêng krêsa angasorakên saliranipun ngantos namung pangaji f 1,- miturut kawruh logica (kamêsthianipun) pangaji kula inggih lajêng larut ngantos namung pangaji 1 cent. Pikajêngipun manawi wontên priyantun luhur krêsa ngasorakên saliranipun, ingkang dados tiyang ngadhapngandhap. wajibipun inggih kêdah botên kenging kawon asor, dados ngrikinipun inggih lajêng kapêksa kêdah saya angaosi dhatêng priyantun luhur wau. Langkung malih manawi kagungan panggalih sêmanak, limrahipun wontên ing pundi-pundi inggih krêsa andangu utawi aruh-aruh. La, punika