remaja”, yen kandhane wong-wong kae “Masa SMA adalah masa yang paling indah”. Iyo po ora? Tekan pretelon ngarep tukang cukur “Bang Aris”, menggok nengen. Ngliwati kantor polisi, terus SMEA Negri. Mlumpat pager tembok sekolahan wis tekan komplek sekolahanku. Timbang adoh-adoh liwat gerbang sekolahan kang panggonan ing pojok sisih lor cedak prapatan tugu kartini, kepenak mlupat pager wae. Lumayan ngirit 50 meter kanggo mlaku, wong bocah-bocah yo akeh sing nglakoni kok. Senajan yen konangan karo guru BP iso dikon tunggu ruang guru karo ngrungoke ceramahe sing nrocos kaya pinter-pintera kae. Kadang aku mbatin apa biyen yen sekolah guru BP iki yo ora tau tumindak bandel po?.... Sekolah wis lumayan rame dening bocah-bocah sak angkatanku kang selak kepengin ngerti asile ujian EBTA/EBTANAS. Ana kang padha jagongan ing ngisor wit ketapang kang akeh-akehe konco lanang, nanjan ana bocah wadon kuwi yo mung siji loro wae. Akeh-akehe sing wadon padha lungguhan ing jero kelas. Aku dhewe pilih kumpul karo sobleh, bagus, hermawan, lilo, lan supar ing buk teras ngarep kelasku. Crita ngalor-ngidul perkara persiapan mlebu ing pawiyatan luhur. Jam ing arlojine bagus nuduhake angka sanga luwih pitulas menit, saka ruang guru katon Bu Ani minangka wali kelasku mlaku tumuju ruang kelas karo ngasta amplop putih. Kabeh didhawuhi mlebu kelas merga saiki wektune pengumuman kelulusan. Atiku rada deg deg-an, kuwatir yen nganti aku ora lulus. Sak wise paring ular-ular kang ora akeh, paling mung sepuluh menitan. Bu Ani paring priksa yen kelasku lulus kabeh, saknalika kuwi bocah-bocah langsung pada sorak-sorak seneng. Bocah wadon padha rerangkulan lan salaman-salaman. Lega atiku yen ngene iki, kari ngenteni pengumuman hasil SPMB ing koran wulan candake. Bubar nampa amplop kang isine surat keterangan kelulusan, aku lan konco-konco banjur pada ijol-ijolan tanda tangan nganggo spidol gedhe ing seragam sekolah. Ora luput uga adik-adik kelas kang pinuju pethukan uga menehi tanda tangan ing seragam kang dakanggo nalika kuwi. Merga saking ramene kadang aku ora maelu karo siji lan sijine kang aweh tanda tangan. “Kene wae dik, sisih kene wae yen arep parap” pakonku marang adik kelas karo nudingi dada sisih kiwaku. Tanpa ngulatke pawongane, spidol tak uluke lan ditampani bocahe. “Kene yo mas?” keprungu suarane kang alus lan empuk. “Iyo kono wae, karo diwenehi jenenge yo ngisore.” Penjalukku pisan. “Wis mas, tak parap rada miring menduwur ben bedha karo liyane” saure karo mbalikake spidol sing mari dienggo tanda tangan. Nalika nampani spidol kuwi, aku adu arep karo bocah