Mirid andharan kados ingkang kasêbut ing nginggil wau, dados dayaning arta ingkang kangge têtumbas ingkang beda. Nanging manawi dipun manah malih, ingkang dipun wastani mirah awising arta punika, kados-kados manut kabêtahanipun, sabên tiyang saya ngagêngakên kabêtahan, ajining artanipun inggih lajêng karaos suda, sajak namung rêgi sakêdhik. Punika sagêd miridakên kalihan caraning panggêsangan ingkang pinanggih kala jaman rumiyin kalihan jaman sapunika. Kacariyos gêsangipun tiyang jaman rumiyin punika prasaja sangêt, manawi nyandhang ngangge sarwa lurik, bêdhahaning rasukan sarwa barès, manawi rêgêd cêkap dipun kumbah mawi lêrak, dipun pe, sampun rampung. Sadaya wau kapetang mangangge sarwa irit. Nanging sarêng jaman sapunika, rasukan kêdah ingkang badhenipun wêdalan saking ngamônca, kêdah dondomanipun grêji ingkang pêng-pêngan, awit ingkang ngangge sagêd ngraosakên dhatêng bêdhahan ingkang sakeca utawi botên. Dene manawi rêgêd, dipun sêtlika, tur inggih milih sêtlikan ingkang sae. Kadospundi anggènipun arta botên araos awis. Punika sawêg saêbab ing bab rasukan, malah salajêngipun bab rasukan wau lajêng dados matuh, tiyang botên rêmên ngangge rasukan lurik, manawi wontên tiyang ngangge rasukan lurik malah sajak dipun gêgujêng. Tujunipun taksih wontên ingkang purun ngangge lurik, ingkang sajak-sajakipun salaras kados badhe nyumêrêpi ajining arta. Punika pinuji dadosa têtuladaning ngakathah.