Sang Sultan Barung lajêng ngandika malih: Dhuh Sang Putri Walda Nagasta, panjênêngan punika kagungan sêdya botên sae tumrap kaluhuranipun dewa kula Sang Harmac, nanging tumrap panjênêngan, kalangkunganipun Sang Harmac punika agêng sangêt. Kêkiyatan ingkang sagêd adamêl sela sawatawis dados awu, lan sagêd adamêl tiwasing tiyang pintên-pintên, punika botên anggadhahi daya punapa-punapa mênggahing Sang Harmac ingkang dipun titahakên saking manahing rêdi, tuwin pinanjingan suksma langgêng. Dene manawi wontên karsanipun sang dewa wau nilar kula sadaya, jalaran saking kêkiyatan panjênêngan wau, têtiyang Fung wontên ingkang badhe kantun ing ngriki badhe malêsakên sang dewa wau, ing sadèrènging andhèrèkakên tindakipun. Lan kula anyêtyani dhatêng makutha kula punika tuwin amrasêtyaningamrasêtyani. lêluhur kula ingkang sumare ing sadhasaring kitha Mur. Têtiyang Yahudi bôngsa Abati wau namung satunggal ingkang badhe kula gêsangi, inggih punika namung panjênêngan piyambak sang putri putraning para nata, amargi saking luhuring panggalih panjênêngan, lan tiyang ngamônca têtiga punika, jalaran saking kêkêndêlan lan kawêgiganipun. Ananging sadhèrèk sampeyan jalêr pun jandhela kaca cêmêng badhe kula kurbanakên ing sang dewa, samantên punika manawi sampeyan sadaya botên purun tumut dhatêng kula, dene manawi purun, badhe kula cobi luwaripun saking bêbaya kurban wau. Bok inggih karsaa, ing mangke têtiyang Abati malah inggih badhe kula gêsangi, lan badhe kula purih nyambut damêl kados rencang tumbasan, supados sagêda ambiyantu kaluhuranipun Sang Dewa Harmac.