Nalika iku, Eugène Dubois ora bisa ngumpulake fosil Pithecanthropus kanthi genep.[2] Fosil kang bisa dikumpilaké ya iku mung bagian tempurung tengkorak, balung pupu ndhuwur lan untuné mung 3 tok.[2] Nganti tekan saiki durung bisa ditemoké bukti kang jelas ngenani balung-balung mau saka jinis sing padha.[3] Laporan kang isiné 342 kaca nalika iku digawé ngenani babagan validitas temon mau.[3] Manungsa Jawa bisa ditemokaké ana ing buku-buku pelajaran bocah-bocah sekolah jaman saiki.[3] Fosil kang luwih lengkap banjur ditemokaké ana ing désa Sangiran, Jawa Tengah, antarané 18 km sisih lor saka kutha Solo.[3] Fosil kang awujud tempurung tengkorak manungsa iki ditemokaké déning Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald, ahli paleoantropologi saka Berlin, ana ing taun 1936.[3] Sakliyané fosil, uga akèh ditemokaké temon-temon liyané ana ing situs sangiran iki[4]. Nganti tekan temon manungsa sing luwih tua liyané ditemokaké ana ing Great Rift Valley, Kenya, temon Dubois lan von Koenigswald dadi manungsa paling tua kang dingerteni.[4] Temon iki uga didadekaké rujukan kanggo ndukung téori évolusi Charles Darwin lan Alfred Russel Wallace.[4] Akèh ilmuan kang nalika iku uga ngetokaké téori ngenani Manusia Jawa kang dadi mata rantai kang ilang antarané nanungsa kethek lan manungsa kang ana jaman saiki.[4] Saiki, para antropolog gawé kesepakatan ngenani leluhur manungsa saiki ya iku Homo erectus kang urip ana ing Afrika (uga dikenal kanthi jeneng Homo ergaster).[4]