tiyang awon lan asor budinipun, sabab dèrèng dangu ambalenjani prajangjianing sami sèlèh dêdamêl, inggih punika ambegal kapilih, (sudagar ingkang sami sêsarêngan kesah dagang, numpak unta dhatêng nagari sanès) bôngsa muslimin ingkang langkung ing bawahipun. Têtiyangipun pinêjahan, barang sarta artanipun karêbat. Sarêng sang prabu mirêng asoring tindakipun Ghraph wau, sakalangkung dukanipun, ngantos aprasêtya samôngsa-môngsa Ghraph ingkang asor budi punika kacêpêng badhe pinêjahan mawi astanipun piyambak, môngka samangke Ghraph sampun katawan.