Nalika iku ingsun urip kakungkung tembok kraton nanging ora lega lan seneng penggalih ingsun amarga tansah aningali kahanan-kahanan kang kurang trep mungguhing ingsun. Wong atuwa ingsun tansah nggugu karepe dhewe ora mikirake kawula cilik kang uripe nandang kasangsaran, malah tansah gawe susah. Apa ta darunane? Para punggawaning praja kudu tansah asok glondong pengareng-areng marang raja. Mula Tumenggung Wilatekta, ya wong atuwaningsun, tansah meres para kawula cilik. Kahanane ora karu-karuan mula ingsun oncat saka kraton ngumbara saparan-paran dadi pawongan kang tanpa guna tumrape kulawarga. Sajroning ingsun ngumbara, ingsun nelukake para brandal ing alas Lokajaya. Awit saka iku ingsun dijuluki Lokajaya. Jenengingsun terus ngupadi raja brana ingsun bagi-bagi marang kawula cilik kang mbutuhake. Nanging atiningsun durung tentrem kanti urip tansah nuruti hawa nafsu kang tundone nuwuhake kahanan kang kurang becik. Ingsun tansah golek kabecikan kanti cara kang ora becik. Nganti kapan ingsun kudu urip kanti cara kang kaya mangkene? Kang kaya mangkono iku ibarate ingsun ngagem ageman kang dikumbah banyu kotor nuwuhake ganda kang ora enak. Iku lakuningsun, mbudi daya kabecikan kanti sodakoh nanging dasaring pambiantu saka ngrampas. Ingsun ngrampas para pawonganing raja, para punggawaning praja sing sing nggugu karepe dhewe, sing ora nggatekake para kawula. Iku kabeh dadi jejalarane ingsun pinanggih guru lahir ing alas Lokajaya yaiku panjenengane Sunan Bonang. Nalika iku ingsun aningali pawongan kang agemane sarwo becik, gumebyar, kanti ngasto teken emas. Pawongan iku ya panjenengane Sunan Bonang. Ingsun ngrampas teken emas iku. Sunan Bonang dawah ing bantala amarga tekene ingsun rampas. Sunan Bonang nangis sengguk-sengguk. Apa sing dimuwuni. Ingsun