Samangke ngrêmbag bab ringgit tiyang. Tumrapipun ringgit tiyang ingkang prêlu jogèdipun, amargi jogèd punika kêdah kaudi sagêdipun cocog kalihan tondak-tandukipun ingkang ginambar, ngantos amranani dhatêng têtiyang ingkang ningali. Dene tumindakipun inggih punika tênaganing ringgit kajumbuhakên kalihan larasing gêndhing. Dados ingkang kenging kangge pasêmon punika botên amung ringgit wacucal kemawon, sanadyan jogèd inggih mêngku pasêmon. Bedanipun: pasêmoning ringgit wacucal dumunung ing cêcriyosanipun, manawi ringgit tiyang wontên ing jogèd. Istingarah ringgit wacucal punika ingkang sagêd angisèni manah, ringgit tiyang ngebahakên. Dados ringgit tiyang punika wosipun anggambar ebahing manah, tôndha yêktinipun, sawêg lembehaning tangan kemawon botên kados lembehan limrah, manthukipun inggih botên amung ugêr manthuk, sadaya solah-bawa mawi ngêmu kajêng manut [manu...]