Sanadyan wedi nanging rasa kepengin ngerti kaendahane lan misteri Gedhong Kuning sansaya gedhe. Biyen jaman aku cilik eyang ora marengake aku dolan mrono, marga papan iku kalebu papan kramat, wingit tur angker kanggo wong desa. Alon-alon aku mlebu latar, nglewati gapura dhuwur lan pagere wesi kang hiasane kaya wujud kembang. Nyata pancen omah iku wis ora nate diresiki. Akeh sulur-sulur kang mrambat ing pager mau. Kolam tengah latar iku uga kebak lumut, warna banyune ijo lan akeh Genjer sing ana kono. Suket teki ngebaki plataran, lan sing paling gawe giris iku wit Kanthil ana kulon gedhong. Wit kanthil kang umure wus atusan taun, gedhene kira-kira yen dirangkul wong papat durung mesthi bisa. Gandane kembang Kanthil arum mrepegi sakiwa tengene gedhong iku mau. Rasane kaya ana memedi sewu sing teka. “aaaah, mung pangrasaku” omongku rada sora, kareben nora wedi.