Petruk : Hêm, omongmu kuwi kok sajak gawe propagandhah murih panggulawênthahe anak wadon kuwi dicara jaman kuna. Lho, aku ora arêp maido, yèn manggulawênthah bocah wadon cara jaman kuna kuwi bêcik, nanging iya tumraping jaman kuna. Ananging wong kudu ngèlingi, yèn anane jaman kuwi molah-malih, sing biyèn dianggêp bêcik, saikine bisa dianggêp ala, kosok-baline sing biyèn dianggêp ala, saikine bisa dianggêp bêcik, kaya ta: ing jaman biyèn, yèn ana jêjaka royal, bojone pating slêmpit ana ing ngêndi-êndi, kuwi dianggêp apik, jarene ya kuwi aran wong lanang sêjati, nanging tumrape jaman saiki, yèn ana wong royal kaya mêngkono kuwi, sing dadi sirik ing wong têmênan, ora beda kayadene lêlara pès utawa kolerah kae, sêmono uga tumrap panggulawênthahe anak wadon, kuwi kudu ngèlingi nyang jamane, nèk panggulawênthahe bocah wadon dicara jaman kuna, ing môngka bocah lanang diuja ing pasinaone, kuwi ing têmbe burine tumrap karo-karone mêsakake bangêt. Wêruha, Rèng, wong bêbojoan kuwi ora arêp amburu kasênêngan bae, nanging lanang wadon bakal kumpul sajêge urip, murih bisa urip têntrêm lan rukun salawas-lawase, lanang lan wadon kudu bisa lira-liru pikiran. Awit saupama sing lanang dhuwur kawruhe, nanging sing wadon ora ngrêti barang-biring, kajaba mung pagawean pawon bae, nèk sing lanang arêp ngrêmbug apa-apa karo sing wadon sing rada gawat sathithik, sing wadon iya kêtungkul salah wèsêl bae, wusanane nèk ana rêmbug sing prêlu-prêlu, ora tau dirêmbug karo sing wadon, awit kuwatir yèn sing wadon tansah salah wèsêl panêmune. Murih aja nganti rêgêjêgan, pungkasane apa-apa iya mung diputusi dhewe bae. Mara, nèk nganti sêmono, apa ora mêlas karo-karone. [karo-karo...]