angaji-aji tuwin bêkti. Manawi ngantos samantên asoring manah kula ngantos nyade badan kula dhatêng tiyang jalêr kados panjênêngan punika, langkung sae kula dhaup kalihan tiyang jalêr, ingkang ing batos lugunipun kula sêngit sangêt kadosdene Kènlêr punika. Manawi ngantos kalampahan kula dipun dhaupakên kalihan tiyang jalêr, ingkang kula botên anggadhahi raos trêsna, ing têmbe botên kenging botên sêngit kula dhatêng tiyang jalêr wau têmtu tanpa upami. Tumrapipun panjênêngan kados langkung sae,