Sang ratu nganti ora sagêd sare, tansah manggalih bab iku mau. Esuk umun-umun, kabèh wong ing kêdhaton isih padha turu, sang ratu jumênêng saka pasareane, nuli mriksani êpyan ing têngah-têngahing kêdhaton. Ing kono banjur ketok ana kewan kira-kira sacangkir gêdhene. Ciptane sang ratu: "O, ayake kewan kuwi sing njalari gawe rêgêd ing kêdhatonku. O, la kok jêbul mung kêmangga bae kang mêthongkrong ana ing dhuwur kono. Nanging kapriye bisaku anjupuk kêmangga, la wong samono dhuwure. Arêp mènèk, aku ya mêsthine ora bisa, wong ora kulina. Dumadakan kêmangga calathu: "Gusti, botên susah panjênêngan mènèk, kawula badhe andhawah, nanging nyuwun katampia asta kalih. Mangke panjênêngan kawula aturi priksa sabab-sababipun."