Upsir ingkang ngêtutakên lajêng wicantên: he, wong-wong buda, enggal priksanên barang-barang duwèkmu, supaya ing têmbe kowe aja bisa ngarani yèn barang-barangmu dicolong dening aku kabèh, iki lho bêdhil lan pistulmu utawa manèh turah-turahane mimismu, ananging iki mau bakal ditampakake mênyang kowe kabèh ana pungkasan sêla-sêlaning gunung, jalaran yèn ora mangkono, aku isih kuwatir yèn kowe isih mêmatèni uwong bae. Dene kang diêmot ana gêgêring unta-unta kuwi, pêthi-pêthi isi piranti panjêblugan, kang kêtêmu ana kutha sangisoring lêmah nalikane wis padha lunga, mungguh isine aku ora wêruh lan iya ora prêduli. Dene kae - lan piyambakipun nuding kewan sanèsipun malih - dimomoti opahanmu kang dikirimake dening sang nata, saka pamundhute sang nata ora kêna dietung, sadurunge kowe têkan ing Mêsir utawa têkan nagaramu dhewe, awit sang putri ora karsa mirêngake yèn kowe nganti ngrêsula jalaran saka kuranging opahan, dene kewan liya-liyane padha dimomoti panganmu, lan isih ana kewan loro liyane manèh. Wis tumuli nungganga lan minggata saka kene.