punika kenging kangge pitêdah, ancêr-ancêr, cocogan, tuladan utawi pasaksèn dhatêng para ingkang sawêg angudi pados ngèlmi kasampurnan utawi ingkang angulah ngèlmi wau. Pancènipun ingkang pantês amêdharakên babagan kawruh kasampurnan punika sanès tiyang ingkang kados sakula, limrahipun kêdah tiyang ingkang sampun sêpuh ingkang mumpuni ing ngèlmi kasampurnan. Mila inggih layak kemawon upami sêrat punika ing têmbe ingèsêman utawi tuwuh ing panacad dening para sêsêpuh ingkang marsudi ing kasampurnan, kabêkta saking kawontênaning umur kula ingkang mênggaha wanci makatên sawêg andungkap bêdhug, dados mênggahing sêsêrêpan utawi nalar tamtunipun dèrèng dumugi. Wontênipun kula kadêrêng cumanthaka lan sumêngka, punika saking gadhah raos ajak-ajak dhatêng para diwasa supados sami kasêngsêm dhatêng kawruh kasampurnan wau. Manawi tiyang kina ingkang kathah botên mrayogèkakên bilih tiyang nèm anggêguru kasampurnan, awit kajawi dèrèng wanci, inggih mindhak ngêndhokakên kêkajêngan ingkang tumrap kangge ngudi dhatêng kadonyan. Makatên punika manawi saking pamanah kula kados botên wontên awonipun upami tiyang nèm pados kawruh wau. Mênggah ing raos, kados botên badhe angêndhokakên pangancas ingkang tumuju dhatêng kadonyan, nanging malah sagêd amêwahi sampurnaning tumindak anggènipun angudi dhatêng samukawis punapa kemawon. Upami kamanah dèrèng wanci, punapa botên angèmuti umuring tiyang punika pêpindhanipun kadosdene klapa ingkang wontên ing witipun, dene punika [pu...]