kuwi iya mangkono, dene dhang-dhong dianani èksêtrah anjogèd, kuwi malah dadi bêcike. Aja kok kabèh-kabèh anjogèd, rak malah dadi anjuwarèhi. Nèk arêp bêcik têmênan, luwih bêcik yèn jogède mau dipasrahake nang kumpulan wayang wong bae. Apa manèh saya pêt-pêtan mataku, barêng dêlêng ratune, dak arani rak Bathara Brama. Ha mara, sandhangane nyara Hindhu, kuluke kathik kuluke ratu Mandura, apa ora… mati aku. Kajaba kuwi, nèk pakumpulan kêthoprak mau kêpengin supaya disênêngi ing sakabèhing bôngsa, kajaba kudu disuda jêjogedane, kudu aja nganti kasuwèn cacritane, awit tumrap wong sing ngrêti utawa sing bisa krungu, iya mula ana sing sênêng, amarga ing cacritane mau akèh piwulange, ananging tumrap sing ora ngrêti utawa sing adoh papane, mêsthi banjur ngantuk bae. Wis, Rèng, sêmene dhisik, liya dina tak critakake panêmuku siji-sijine sing padha mèlu main.