[...l] wontên satêpining bèji, lênggah ing sela, pada kinumakên ing toya sarwi kinosokan, kalalaripun sinarap ing wadêr arêrêbatan, sawênèh angrikiti kanaka adamêl risi, mênyat saking bèji, anon lawang guwa kagubêt tambining sulur mandira, wontên korinipun jêplakan saking jawi, sang dèwi badhe sumêrêp lêbêtipun, kolonging lawang guwa dipun angkat manginggil gampil kemawon, katingal wontên undhak-undhakanipun sela cêndhani, sang ayu kêpengin nyatakakên tindak mangandhap anêkak-nêkuk ngêlangut ngatos wontên sèkêt undhak-undhakan dèrèng dumugi ing dhasar, dipun lajêngakên sawatawis lajêng ngambah palataran wiyar lajêng gapura munggul, korinipun mênga kemawon, sarta lajêng katingal botên wontên tiyangipun ingkang jagi, sang ayu têrus malêbêt, katingal kadhaton Nawa Rêtna, wontên ratunipun putri wrêdha, katitik remanipun sampun pêthak, lênggah sinewaka wontên samadyaning pandhapa, cahyanipun gumêbyar kados sasôngka sawêg andhadhari, pamulunipun manis, ingadhêp parêkan cèthi, sang prabu putri astanipun katingal angawe-awe, Dèwi Siti Pasir botên wang-wang lajêng marêk makidhupuh