Sapunika bab rekanipun nanêm pare wêlut ingkang badhe kula aturakên. Wiji pare wêlut sagêd mundhut dhatêng pêkên utawi wêwêling punapa ngupados dhatêng padhusunan, pananêmipun kagêjig, tanpa kaipuk, nuntên kasiram, yèn tuwuhipun sampun sakaki inggilipun nuntên kalanjarana, nginggil kadamêlna anjang-anjang, dados wohipun sagêd gumantung. Wiwit pêntil, pucukipun kabandhulana sela nyakêpêl, paedahipun sagêda lêncêng panjang. Dados botên pating prongkol utawi namung ngalêkêr. Janji pikantuk pasitèn ingkang loh pare wau gêsangipun sagêd subur, langkung-langkung manawi dipun lêmèni, yèn botên wontên jawah enjing sontên kasiramana. Yèn sitinipun katawis padhêt, enggal kadhangira, cêkap mawi cuthik kemawon, rumput-rumput ingkang sami ngrubung kasirnakna, insaallah, wohipun sagêd angrêmênakên, malah yèn kalêrêsan sagêd salêngên agêngipun, panjang satêngah dhêpa, warninipun ijêm, ing jawi mawi sêmburat pêthak kados wêdhak. Yèn pare wau agêng, wontêna 3 lonjor makatên kemawon sampun dados sakêlanan. Punapa malih manawi ragi kathah pananêmipun, sagêd ugi