Nuju satunggaling dintên kula jagong dhatêng salah satunggaling sudagar, tamunipun bupati ingga dumugi abdi dalêm saradhadhu, kocapa, sarêng mêdal sêgah sendhokipun kirang, bilih botên kadosa jagading pawon anggènipun sami tutuh-tinutuh, sasampuning angsal anggènipun ngupados istiyaran, rêmbag mêksa taksih rame, sabab sendhokipun môncawarni tur kirang mèmpêr sangêt, sagêdipun sirêp jagading pawon ingkang tansah diya-diniya wau, sarêng wontên suwantên dumêling mêdal saking lesanipun pak koki ingkang dipun rujuki ... ingkang among tamu. Wis ta, bolih, wong mung ... gene yèn ana ngomahe dhewe kae mung ... iki rak wis luwih bêcik lan pèni. Cobi kirang sakit punapa ingkang kita upadosi, lêrêsipun wontên ing pajagongan punika angsal pangaji langkung, ewadene têka malah dipun uman- uman ingkang ngantos botên layak, wêkdal kula mirêng suwantên lampiran ingkang sakêlangkung ebat wau, mèh kemawon darah naèk, namung sarêng kula emut, manawi bibit sakawitipun thukuling raos ngrèmèhakên wau saking awak piyambak, dados têgêsipun suwantêning Kang Krama ingkang adhapur ngrèmèhakên wau kantun dhèrèk bikak, sanalika sirêp kanthi angucap, o ya talah.