Manawi pamarentah langkung tumut ngudi kanthi kakêncêngan mênggahing kamajênganipun ekonomi tumrap golonganing têtiyang pribumi, langkung malih tumrap anyaèkakên kawontênanipun têtanèn tumrap tiyang siti, angajêngakên kabudidayan ingkang anjalari sagêdipun anggarap pangasilaning têtanèn dalah ampas bucalanipun, saha angajêngakên pindhahipun tiyang murih sudanipun papan ingkang sampun kêkathahên tiyangipun (makatên ugi ing tanah Ruslan cara pindhah-pindhahan wau sampun kalêbêt ing rancangan) tuwin malih salêbêtipun makatên wau para têtiyang pribumi ingkang inggil pangajaranipun, kaudia sagêdipun sami angsal padamêlan, lan salajêngipun sagêda angajêngakên kawontênanipun piyambak tuwin sagêda anindakakên punapa-punapa tumrap kamajênganipun tanah wutahrahipun. Manawi sadaya wau sagêd kalampahan, tamtunipun lajêng kathah para tiyang ingkang samangke sami ngandhut sêsêngitan dhatêng para panguwasa, ingkang sami sae malih dhatêng para panuntuning nagari saha lajêng angaosi dhatêng panuntun wau.