“Mboten dhateng tebih-tebih kok, Pak. Naming badhe mlampah-mlampah wonten dhusun mriki mawon. Ningali rembulan sinambi mirengaken swanten sulingipun Arief ingkang endah galik-galik. Sanjange Arief, mumpung tasih saged ningali pajaripun rembulan. Mbenjang menawi sampun dados kados kitha ageng, sisah badhe ningali sunaripun rembulan. Gedhong-gedhong tingkat sundhul langit nutupi lampahipun rembulan. Mekaten ugi pajaripun lampu-lampu dalan, ngawonaken pajaripun sunar rembulan. Niku ngendikanipun Arief lhe, Pak. Kula naming nirokaken. Nanging ketingalipun panci leres.” “Pancen bener kandhane kancamu kuwi. Yen omah wis ungkul-ungkulan dhuwure. Apa maneh omah siji lan sijine wis padha rengket, ora nyisakake lemah pekarangan, susah yen arep nonton mbulan. Luwih-luwih yen arep nonton mbulan ndadari sing lagi njedhul. Ora bakal bisa klakon. Mula saiki yen kowe arep dolan mlaku-mlaku nonton mbulan, kana! Mumpung malem Minggu lan padhang bulan. Nanging mengko baline aja wengi-wengi, ya!” dhawuhe pak Jaka marang Hendy.