Manusa kala dèrèng diwasa, wiwit: bayi, lare, diwasa lan sapiturutipun, punika masthi badhe nglampahi dados sêpuh. Bayi manawi sampun mindhak sêpuh dados lare, lare mindhak sêpuh dados diwasa, makatên salajêngipun ngantos dumugi sêpuh thuyuk-thuyuk. Sarèhning sadaya manusa punika sangsaya lami botên saya ênèm, ananging mandar sangsaya sêpuh, pramila bab anggènipun dados sêpuh ugi kêdah nyumêrêpi ngèlminipun sêpuh, paribasan sampun ngantos sinêbut: tuwa tuwas, prêlunipun supados saya lampah ingkang masthi dipun tindakakên botên tuna dungkap utawi sawatawis sagêd ngènthèngakên tumrap awrating sêsanggèn. Tiyang sêpuh ingkang taksih ngangge ngèlmunipun lare, kawastanan: kapilare, punika sok dipun ewani dening sasaminipun, amargi botên nêtêpi dhatêng sêpuhipun.