Ing salêrêsipun tiyang ingkang mbedak-mbedakakên kabudayan kilenan tuwin wetanan, punika kalèntu. Manawi dipun titi saèstu, sawarnining pikiran, ucap tuwin pandamêling manungsa ingkang suci, sae, luhur tuwin lêrês, wosipun sawarnining kabudayan wau, punika nama panunggalipun sawarnining manungsa ing saindêngipun jagad ingkang dhêdhasaring budinipun suci tuwin luhur. Nanging kosok wangsulipun kabudayan punika botên sadaya sami, ing satunggal-satunggaling nagari piyambak-piyambak, ing nagari Eropa beda-beda, makatên ugi tumraping Asia wetan. Upaminipun têtabuhan ing nagari Tiongkok, beda sangêt kalihan ing Jawi Madura. Makatên ugi ing bab têtêmbangan ingkang langkung sae, ingkang ing nagari sanès botên wontên ingkang nyamèni, beda sangêt kalihan têmbangan damêlanipun pujangga Jawi ingkang ugi sakalangkung sae. Malah manawi mirit raosipun, têtêmbangan Tionghoa punika langkung nyêlaki kalihan têtêmbangan Eropa sawatawis. Upaminipun malih, lêlagon musik Ruslan kalihan Italie, beda sangêt.