Kajatèn punika dados têlêng utawi poking sadaya titah, sanès kajatènipun piyambak kemawon. Sadèrèngipun gêsang kita murni dados pribadi utawi kajatèn, murni utawi jatining gêsang inggih punika Pangeran, kajatên utawi Pangeran wau sampun wontên. Wêkdal gêsang kita dados maligining gêsang (sampurna) ing ngriku botên nama kawitan utawi pungkasan tumrap Pangeran. Pangeran punika pok, tuk, têlêngipun sadaya gêsang, inggih punika ingkang wajib kita suwuni, kita èngêti, kita adhêpi, kita sêmbah, kita sambat sêbuti, kita ajrihi, kita trêsnani, kita pangerani. Inggih punika ingkang priksa saobah-osiking ingkang kumêlip wontên ing ngalam donya ingkang katingal tuwin ingkang botên katingal, inggih punika ingkang botên kenging kinayangapa cinakrabawa, ingkang nglimputi ing sajagad rad tuwin alam sadaya inggih punika ingkang sagêd mêsthèkakên ing samubarang sarta botên kewran damêl lêlampahan sadaya salajêngipun.