Dene kalakuan bêcik, wèh rahayuning raga. Kalakuan sae, punika tiyang wiwit lare sampun kinudang ing tiyang sêpuhipun, supados kêdunungana, lan salajêngipun ngantos dumugining sêpuh, tiyang inggih tansah manah murih kanggenan kalakuan sae. Kalihan malih mokal saupami tiyang botêna sumêrêp dhatêng ingkang dipun wastani kalakuan sae. Dados saupami wontên tiyang ingkang botên rahayu raganipun, (gêsangipun) botên usah dipun padosi sababipun, punika cêkap nêsêli ungêl-ungêlan ing nginggil wau ngangge têmbung ora, makatên: dene kalakuan ora bêcik, wèh ora rahayuning raga.