Jam 8 luwih 19, Minggu isuk, aku ditelepon karo adhiku wadon. “Mas, pun ngertos dereng? Mas Ranu boten wonten,” kandhane. “He?! Ya wis, mas takgolek info, adhik neng kos wae ya,” wangsulanku. Ora nganggo adus, aku banjur mlumpat saka panggonku turu. Lunga menyang WC sedhela, merga weteng ndilalah krasa rada mules. Banjur kuwi telepon Mas Widodo. “Takampiri, Mas. Aku neng kontrakane jenengan.”