pasamuwan-pasamuwan liyané, kajaba mung saprakara, yaiku déné aku dhéwé ora nganti dadi gawému? Anggonku ora adil iki apuranen! 14 Satemené iki wis kang kaping teluné anggonku cecawis arep nemoni kowé, lan aku ora bakal dadi gawému. Awit dudu barang darbèkmu kang dakgolèki, nanging kowé dhéwé. Marga dudu anak-anak kang padha wajib nglumpukaké bandha kanggo wong tuwané, nanging wong-tuwa kanggo anak-anaké. 15 Awit saka iku aku kanthi bungah masrahaké barang darbèkku, malah aku masrahaké awakku kanggo kowé kabèh. Dadi menawa aku tresna banget marang kowé, masa iya saya suda anggonku ditresnani? 16 Ya pancèn mangkono, aku dhéwé ora dadi gawému. Nanging kandhamu, sarèhné aku iki julig, kowé dakjiret kalawan akal. 17 Dadi, apa wus tau aku njupuk kauntungan saka kowé lumantar wong kang saka ing antarané wong kang dakkongkon nemoni kowé? 18 Pancèn aku wus njaluk tulung marang Titus supaya mangkat lan aku banjur akon sadulur liyané iku supaya ngancani. Apa Titus njupuk kauntungan saka kowé? Apa aku sakloron ora tumindak manut roh kang padha, lan apa aku sakloron ora tumindak manut cara kang padha? 19 Wis kepara suwé anggonmu padha ngira, menawa aku bakal mbeneraké awakku dhéwé ana ing ngarepmu. Nanging aku kandha ana ing ngarsané Allah lan demi Kristus, yèn kabèh iku kanggo mbangun pracayamu. 20 Awit aku sumelang, menawa bésuk samasa aku teka, kowé ora padha tinemu kaya kang dakkarepaké lan kowé ketemu aku ora kaya kang padha kokkarepaké. Aku sumelang ing