anglud kang sami ngungsi ing rêdi, bala Matawis lajêng sami mangkat sumêngka rumambat ing rêdi, tiyang Balambangan kathah kang kacandhak gêsang tuwin pêjah. Ing ngriku wontên ajaripun satunggil anama Ajar Salokantara, inggih sampun binêsta, kabêkta mudhun saking rêdi, dumugi ngarsanipun Pangeran Silarong, ajar lajêng pinêjahan, jisimipun sirna, anuntên wontên swara, hèh Silarong, aku kopatèni tanpa dosa, ing besuk aku malês mênyang kowe, yèn ana panjênênganing nata, gèthèk baune kang kiwa iku aku kang nitis ana ing kono, kowe ing kono takpatèni. Pangeran Silarong lan sabalanipun nuntên bidhal kondur dhatêng Matawis, sarta ambêkta jarahan tuwin boyongan. Sadhatêngipun ing Matawis sampun katur ing sang prabu, Ki Mas Kêmbar lajêng linuwaran babêstanipun sarta kasupaosan, tinêtêpakên dados bupati ing Balambangan. Sang nata anggêganjar ing balanipun kang sami mênang prang, Radèn Padurêksa lêlurah gandhèk kaangkat nama Pangeran Têpasana. Sang nata lajêng dhawah dhatêng Tumênggung Singaranu andikakakên ambêdhah ing Sumêdhang tuwin ing Ukur, inggih sampun kalampahan. Rajabrana sarta tiyang èstrinipun inggih sampun binoyongan dhatêng Matawis. Kala samantên kangjêng