Petruk : We hla cilaka, pikirane kathik kolot têmên mêngkono. Tak kandhani, Kang Garèng, jamane saiki kiyi wis beda bangêt karo jaman biyèn. Mêngkono uga karêpe alaki rabi kuwi saiki iya wis beda bangêt karo jaman biyèn. Dhèk biyèn kêna-kêna bae, yèn saupama ana wong lanang arêp rabi upamane, karêpe mung kanggo awake dhewe bae, mulane anggêre wong wadon lumayan rupane, bisa wêdhak pupur, bisa ngliwêt, bisa ngladèni wong lanang, wis cukup. Dadi wong rabi ing jaman biyèn kuwi, mung rabi kanggo awake dhewe bae. Seje karo wong rabi ing jaman saiki, rabine kuwi kêna diunèkake: rabi kanggo sanak sadulure, kanggo para mitrane, lan kanggo para sêsrawungane. Bisane nyukupi kabutuhane sing sapirang-pirang kuwi mau, wong wadon iya kudu bisa iki, bisa ika, bisa rupa-rupa cêkake. Mulane bocah wadon iya kudu sakolah, prêlune iya supaya pintêr urip bêbarêngan karo sing lanang kuwi mau.