Benang wis ora kasamaran yen kang ngadêg ana sangisoring wit sambi iku ratuning dhêmit. mula tak-sotake larang banyu. amarga kêna daya prabawane kiyai Sumbre. punika namanipun siya-siya botên surup. Sunan Benang ngandika: “Aku ora kasamaran. sadaya wau sirnanipun kaurugan siti pasir sarta lahar saking rêdi Kêlut. sumêdya ganggu gawe. sarta ngêlih nami Kutha Gêdhah. dene omahku ing Benang tanah Tuban. lepenipun asat. Sunan Benang andangu marang kiyai Sumbre: “Buta Locaya! kowe kok mêthukake lakuku. Sunan Benang ngandika: “Mula ing kene tak-êlih jênêng Kutha Gêdhah. iku prênahe ana ing ngêndi?”. namung kantun namaning dhusun. wana.”. sabin. Kados wangun walang kadung?”. Kula badhe pitaken.”. lajêng nyabdakakên ing ngriki awis toya. sêlaminipun awis toya. Sakabat loro kang maune padha sumaput. Buta Locaya banjur matur: “Wetan punika wastanipun dhusun Mênang (9). mungguh kang dadi sêdyaku arêp mênyang Kadhiri. wusana banjur matur marang Sunan Benang: “Kados pundi dene paduka sagêd mangrêtos manawi kula punika Buta Locaya?”. kowe apa padha slamêt?”. pasanggrahan Wanacatur ugi sampun sirna. têtêpe agama biru. pêrlu