Mirid saking ujaring tiyang ingkang ngandêl dhatêng kawontênaning pasugihan pados setan wau, tamtu mawi sêsanggêman ingkang awrat, tiyang ingkang nglampahi kêdah anyanggêmi dhatêng janji-janjinipun, wontên ingkang kêdah bantên anak, inggih punika nglilakakên pêjahing anakipun samôngsa dipun têdha dhatêng setan ingkang suka kasugihan. Wontên ingkang mawi anjanjèkakên badanipun piyambak, samôngsa sampun gadhah anu, upaminipun griya joglo jèjèr sanga, utawi sanès-sanèsipun, kadugi lajêng kairid dhatêng kayanganing setan. Dene piandêlipun tiyang ingkang nglampahi, dununging setan punika wontên papan ingkang rungkud, utawi wontên padununganing barang ingkang elok, kados ta rêca agêng sapanunggilanipun.