Manawi dipun manah kanthi mirid kawontênanipun pawartos ingkang lumintu tansah dhatêng sabên dintên, tangèh manawi pasulayan wau lajêng sagêd jugar samantên kemawon, caraning totohan, purun ngapit, kintên-kintên tamtu dadosipun pêrang. Inggih kadospundi anggènipun sagêd amastani lajêng sagêd cuthêl samantên, awit salêbêtipun taksih pasulayan rêbat lêrês, dados dèrèng nama paprangan, punika tansah wontên kemawon dhadhakan ingkang tuwuh saha lajêng dados sabab mêwahi ramening pasulayan. Kados ingkang sampun nate kacariyosakên ingkang andadosakên sababing pasulayan, gênah manawi Jêpan punika manggèn wontên ing bumining tôngga, têka lajêng ngajak pabên kalihan ingkang gadhah griya. Nanging tumraping praja botên kenging lajêng dipun tudingi ing kalêpatanipun, awit praja punika ugi gadhah pulitik ingkang wosipun badhe mikangsalakên prajanipun, inggih sanadyana tumindaka kadospundi, tamtu inggih gadhah wêwaton ingkang minôngka panduwa.