Putih) Mumpung Taksih wonten wekdal Waosan I: Lelak. Para Rasul 1: 1-11; Tanggapan: Jabur 93; Waosan II: Efesus 1: 15-23; Waosan III: Injil Lukas 24: 44-53 Tujuan: Pasamuwan saged ginakaken wekdal engkang taksih wonten kangge wanuh ugi nyaketaken pribadi kita dhumateng Gusti. v Khotbah Jangkep. Pasamuwan ingkang kinasih wonten ing patunggilanipun Gusti Yesus Kristus, K adospundi anggen kita mawas dhateng gesang punika? Punapa kita mawas saking perangan bilih gesang punika anamung ngeli kemawon, awit manungsa sampun samesthinipun ngolah gesangipun kanthi panyambut damel, lan boten dados prakawis punapa kemawon padamelanipun. Punapa kita mawas bilih manungsa punika minangka peranganing jagad, kawontenanipun winates lan mungkasi samudayanipun kanthi pepejah karana sampun sepuh utawi karana sesakit lan kacilakan? Punapa kita mawas bilih gesang punika ing pundi manusia manggen ing jagad kinanthenan ambangun pranatan-pranatan murih karaharjaning gesang? Punapa kita mawas bilih gesang punika kawiwitan saking tata gesang ingkang winengku ing pangudi dhateng kawicaksanan tiyang sawetawis lajeng sumrambah dhateng saindenging jagad (katandhingna kaliyan sumebaripun Injil saking Israel dumugi salumahing bumi)? Wonten katetepan ingkang tinampi sesarengan kanthi sadaya pranatan jangkep kaliyan tata susila ingkang kawangun ing wiwitan mila, nanging tinampi wonten ing gesang ingkang langkung jembar. Saking pitakenan wau, kita saged nglajengaken pitaken ugi, manawi makaten punapa ta agami punika? Punapa inggih sami kaliyan wohing pangudi dhateng kawicaksanan saking sawetawis tiyang ing wewengkon tartamtu, dene manungsa ingkang sampun gesang langkung rumiyin lajeng tuwuh pamawas ing babagan gesang, lajeng wawasan-wawasan punika sinebat agami? Manawi makaten, agami punika sinebat woh saking kabudayaning manungsa. Manawi kita ngrembag bab Gusti Allah, rak inggih pangangen-angen tuwin pamanggih kita punika sampun karumiyinan dening seserepaning agami langkung rumiyin, lajeng kadospundi bilih gesang manungsa sampun mapan ing seserepaning agami minangka wohing pambudidayaning manungsa? Manawi kita wantun medal saking “wewengkon” seserepaning agami, pramila kita saged nekseni Gusti Yesus saking Nazaret. Punapa Gusti Yesus punika mijil saking seserepaning agami? Gusti Yesus punika rawuh wonten ing kasunyataning sujarah gesang punika, kanthi nyata, panjenenganipun miyos, ngrembaka wonten ing sariranipun ngantos satunggaling wekdal adamel kathah tiyang sami cingak. Gusti Yesus nindakaken sakathahing mukjijat ingkang boten saged jinajagan ing nalaripun manungsa dalah ngelmu seserepan ingkang inggil tetep boten saged nggayuh. Saking toya wantah dados anggur ingkang ngedab-edabi, tanpa paekanipun sulap, dumugi pakaryan agung nggesangaken tiyang ingkang sampun pejah dangunipun sekawan dinten. Kedah dipun akeni dening ngelmu lan kawruh ing jaman samangke, bilih sakathahing ngelmunipun manungsa boten saget anjajagi bab ingkang makaten punika, kepara ingkang seda awit panampik saking sawetawis tiyang ing jaman samanten, ngantos kasedanan lajeng wungu ing tigang dintenipun punika kinanthenan tabeting paku salib lan panganiaya, wungu saking sedanipun. Sarira wungunipun inggih nyata sanes kinemulan ing swasana dongeng lan cariyos ingkang asipat ngajrih-ajrihi, ananging sadaya wau mapan ing kasunyatan punika. Tegesipun punapa ingkang wonten ing sariranipun Sang Kristus punika sadaya nyata ing babad sujarah punika. Sadaya ingkang kalampahan wonten ing Sang Kristus sanes minangka wohing pangolahipun manungsa adhedhasar seserepanipun, ananging sayekti mapan ing sujarah jangkep akanthi tanda bukti ingkang katingal. Bab Gusti Yesus ingkang makaten punika wau ingkang mitulungi manungsa saged pitados bilih Gusti Yesus kanthi sadaya pakaryanipun sanes wohing lampah kabudayaning manungsa. Gusti Yesus sanes wohing agami. Manawi tiyang ngrembag bab Gusti Yesus boten sanalika pirembagan punika wonten ing wewengkonipun agami, ananging satunggaling priyagung ingkang ngedab-edabi ingkang sinerat ing babad sujarah donya punika. Lumantar panjenenganipun punika bab Gusti Allah lajeng cetha sanget. Gusti Yesus piyambak boten mangun agami, Gusti Yesus mangun sesambetan ingkang nyata antawisipun manungsa kaliyan Gusti Allah tuwin saged karaosaken sesambetan punika ing padintenan gesangipun manungsa. Gusti Yesus mangun kababaring sesambetan anyar manungsa ngaosaken sih kamirahanaipun Allah. Sumengkanipun Gusti Yesus, dados bab ingkang narik kawigaten kita supados saged karaos-raosaken, Gusti Yesus ingkang wungu saking sedanipun, lan sasampunipun tetunggilan kaliyan para sakabatipun, samangke kanthi kasat mripat panjenenganipun sumengka, makaten Lukas ing paseksinipun wonten ing Lelakone Para Rasul, manawi suwarga punika dados kababaring kasunyatan bilih Gusti Yesus kondur angedhaton lenggah ing kamulyan ingkang luhur tebih nglangkungi pupanap ingkang saged kasumerepan dening manungsa, ingkang boten winengku ing papan lan wekdal. Sumengkanipun Gusti Yesus ing semu nilaraken para sakabatipun, nanging pancen kedah kalampahan makaten jalaran boten badhe kalampahan manawi Gusti tetep teras minangka manungsa, panjenenganipun kedah kondur dhateng kamulyanipun. Bab Gusti Yesus ingkang sumengke akanthi kasat mripat panjenenganipu ndedel minggah manginggil, punika pancen cara ingkang mirungga ingkang namung dados kagunganipun Gusti Yesus piyambak, inggih punika wau cara ingkang minulya inkang boten saged jinajagan dening nalaripun manungsa. Samangke, lumantar sumengkanipun, Gusti Yesus nglenggahi kawontenan ing suwaunipun, ingkang tegesipun dedalem ing panguwaosipun. Saderengipun sumengka, panjenenganipun prasetya bilih badhe nyarengi gesangipun tiyang pitados, ateges panjenenganipun nggantos cara anggenipun nyarengi, inggih punika kanthi Roh Suci. Prasetya ingkang makaten punika ingknag mirungga kaparingaken dening Gusti Yesus dhateng para sakabatipun kala samanten. Pasamuwan ingkang kinasih, Gesang ingkang kita lampahi punika gesang ingkang boten namung winengku ing tata agami kemawon, ananging wonten ing kasunyatan, dene kasunyatan punika yektinipun dados papan ing pundi kala samanten Gusti Yesus rawuh inggih sinerat ing babad sujarahing manungsa lan taksih nglajengaken pakaryanipun wonten ing Sang Roh Suci, anjalari kita sumerepbilih gesang punika katindakaken wonten ing Sang Kristus. Awit saking punika dipun betahaken sesambetan ingkang nyata antawispun kita kaliyan Gusti Yesus. Ing wekdal kita taksih gesang punika sesambetan wau kacawisaken kanthi endah. Sesambetan kaliyan Gusti dados bab ingkang prayogi sanget kangge karaosaken dening kita manungsa. Pupung taksih wonten wekdal ingkang kaparingaken dening Gusti kangge kita, pramila kaginakna kangge ngraosaken sesambetan lan tetunggilan kaliyan Gusti. Manawi sadangunipun punika kita ngginakaken wekdal langkung ngener dhateng dhiri pribadi jinangkepan sadaya kapntinganing pribadi, samangke kaeneraken gesang kita kagem Sang Kristus jinangkepan ing sadaya kapentinganipun Sang Kristus. Manawi kita saged nyumerepi bilih gesang punika boten namung ngupadi rejeki lan sadaya sarana-sarananing gesang, satemah gesang punika namung underanipun bab kabetahan, ananging bab kadospundi Gusti mbabaraken pakaryanipun kangge kita. Gesangipun manungsa langkung asring kawarna dening saday pambudidaya ngupadi kacekapaning sadaya kabetahan kemawon, tuwin njagi lan ngindhakaken kacekapanipun, satemah punapa ingkang dipun darbeni punika dipun aken saking anggenipun meres kringet kemawon. Gesang oten tinanggapan minangka papanipun Gusti Allah nindakaken pakaryanipun. Sadaya tumindaipun manungsa ingkang sesambetan kaliyan gesanging agami nembe winates ing pranatan kemawon, punapa malih saged nyumerepi wontenipun kasunyatanin gesang ingkang kayasa dening Sang Kristus. Gesang punika boten kaetang saking tiyang punika saged nyekapi kabetahanipun lan katuwukan, lajeng dados sepuh, pungkasanipun puput yuswa. Gesang ingkang kacawisaken Gusti boten winates ing prakawis punika. Nanging gesang ingkang kacawisaken Gusti punika kagunganipun Gusti wonten ing rancanganipun. Saged kalampah bilih manungsa klentu anggenipun mawas dhateng gesangipun. Satemah esang ingkang dipun lampahi dados awrat. Sampun wekdalipun kita kedah mawas bilih gesang punika lumampah ing rancanganipun tuwin pangrimatipun Gusti. Kapitadosan dhumaten Gusti Yesus ingkang mengku panguwaos tumrap gesang punika prayogi dados kekiyatan anyar kangge ngraosaken pangajeng-ajeng. Gesang punika kedahipun ngener dhateng Gusti. Kita manungsa prelu migatosaken ing prakawis punika, satemah punjeraning gesang punika boten dhateng dhiri pribadi ananging dhumateng Gusti Alah ingkang kagungan gesang punika. Manawi sadangunipun punika kita asring nganggep bilih prakawis gesang punika kedah karampungaken ssarana kabetahananin manungsa, samangke kawigatosan kita kedah kaeneraken dhateng bab-bab ingkang wigati kagem kaluhuranipun Gusti. Sarana makaten nglampahi gesang punika wonten maknanipun. Wekdal kangge gesang ingkang wonten maknanipun punika, ingkang samangke mapan ing kapitadosan awit sumengkanipun Gusti Yesus Kristus, wekdal ingkang boten kepareng tanpa makna, kenging punpa makaten? Jalaran kita sampun ngraosaken kanikmataning gesang wonten ing pangajeng-ajeng anyar ing salebeting Sang Kristus. Awit saking punika katindakna gesang punika ing saprayoginipun. Jumbuh kaliyan karsanipun Gusti, gesang kanthi kebak panuwun, nggelaraken pangundhanging Injil Kratonipun Allah minangka wujud angginakaken wekdal ingkang kaparingaken dening Gusti kangge kita.