sabakdanipun garêbêg wontên kaji satunggil ingkang martamu dhatêng Radèn Ngabèi Rônggawarsita, sadhatêngipun ing ngriku Radèn Ngabèi Rônggawarsita apradhah dhatêng tamunipun. Tamu kasuba-suba saha sakalangkung sae patrapipun Radèn Ngabèi Rônggawarsita dhatêng tamunipun wau, nuntên tamu kadongèngakên Andhe-Andhe Lomut.Lumut (dan di tempat lain). Mawi kajarwanan manawi Andhe-Andhe Lomut ingkang dados Panji, dene Klêting Kuning punika Côndrakirana, anggènipun anjarwani mawi kamomoran têmbung kawi. Kaji sakalangkung gumunipun, sarêng mantuk dhatêng Kudus, lajêng kathah pangalêmipun dhatêng Radèn Ngabèi Rônggawarsita, saha anyuwurakên kasagêdanipun dhatêng basa kawi tuwin dhatêng sêsêrêpaning cariyos, lah, punika kenging kawastanan: sêgawon anjugug botên mawi nyokot. Awit kaji mirêng pitêmbungan kawi ingkang botên kasêrêpan ing têgêsipun. kadospundi kok kaji sumêrêpa dhatêng basa kawi, amargi dede bêbahanipun. Panjuguging sagawon punika upaminipun: swara kathah, dene sagawon botên anyokot, têgêsipun: botên wontên yêktinipun. Dados kathah pabênipun ingkang botên kayaktosan. Lah punika Mas Abdullatip ingkang andadosakên sêrêpipun têtiyang ing Kudus bab kasagêdanipun Radèn Ngabèi Rônggawarsita wau.