Dene pratikêlipun nanêm kajêng lanjaran amiliha panggenan ingkang tênggar, ananging sêsagêd-sagêd ingkang cêlak toya, dados botên rêkaos ing panyiramipun, siti ingkang kapilih wau lajêng dipun dhudhukana; 8 cM, lêbêt wiyaripun, dene panjangipun dipun dugia badhe sapintên kathahing pananêmipun, ing têngah kadhudhuka malih 50 cM lêbêt wiyaripun, kakintêna sacêkapipun kajêng lanjaran ingkang badhe katanêm, lajêng kacêmplungna saha lajêng dipun urugana siti dhudhukan wau, amung mênawi wontên brangkalipun saha banon alit-alit kapilihana, sampun ngantos katut kaurugakên, dene ingkang dipun urugi namung 50 cM. Ingkang katanêman kajêng lanjaran wau sêsampunipun kaurug lajêng dipun ênêta saha dipun idak-idaka supados madhêt, sabên enjing sontên kajêng lanjaran ingkang sampun katanêm kasirama ing toya, supados enggal gêsang utawi lajêng sêmi, mênawi kajêng lanjaran wau sampun wontên antawisipun gêsang, luwangan ingkang 80 cM. Kadhudhukana badhe kangge nanêm sêdhah wau, pandhudhukipun dipun kintêna 10 cM têbihipun saking kajêng lanjaran, supados sampun angongkalakên, lêbêt wiyaripun antawis 25 cM mênawi sampun rampung ing pandhudhukipun lajêng amêndhêta wiji sêdhah, amilaha êlung (golor) ingkang agêng saha ingkang warninipun ijêm sulak pêthak, punika ingkang sae