Satamating sêrat kyai patih anjêngêr dene ngantos katilapan ing tindakipun sang nata, rahayunipun amanggih sugêng, karsanipun kyai patih amêthuk piyambak anindhihi para wadyabala, sami sanalika ing praja orêg kados wontên damêl agêng, gancanging carita lajêng bidhal atembak-tembun jêjêl apipit, sêlur dumugi sukuning rêdi Tanggulangin, sang pandhita mêthuk rawuhipun kyai patih, tundhuk wontên ing margi lajêng arêrangkulan, sarta lajêng kèrid sowan ing ngarsanipun sang nata, kyai patih lumajêng agurawalan anyungkêmi padanipun sang nata sarwi lara-lara karuna, sang nata anênggak waspa pangandikanipun: wis kakang, aja korasakake lêlakon kang wus kapungkur, balik saungkur ingsun, yayi dèwi sakarone sarta garwa-garwaningsun paminggir apadene sadulur-sadulur ingsun, apa padha rahayu.