Sarêng sampun ngancik ngumur nêm taun, pun lare rumaos sampun manggèn ing jaman sanès, awit ing ngriku sampun angraosakên kataman ing pitutur, utawi srêngên manawi nuju anglampahi kalêpatan. Makatên ugi èngêtanipun ingkang dèrèng nate tumônja ing damêl, lajêng dipun rèh kapurih tumandang, inggih punika mêmikir kalanipun angsal wulangan saking guru. Dangu-dangu pikiranipun saya kulina, lajêng ngrumaosi manawi sampun santun manggèn wontên ing jaman sêkolahan. Lare ingkang sampun wiwit ngraosakên pangajaran, sanadyan wontên ing griya, dolanipun sampun ewah saking padatan, awit pikiranipun tansah kataman ing pamrêdi, ingkang lumintu tanpa kêndhat, nanging taksih ngangge pikiraning lare.