Sarêng mêngsah dumugi ing kitha, sang prabu inggih botên sagêd lumawan, pramila lajêng kèngsêr, lumajêng malêbêt ing wanapringga, wontên ing satêngahing wana ngupados papan pasipêngan, angsal griya katingal sêpên, kados sampun botên dipun ênggèni tiyang. Griya wau dipun lêbêti, badhe ngaso wontên ing ngriku. Anamung sarêng badhe mapan lênggah, mirêng wontên swara bantêr mungêl makatên: wah, ambune olèhe badhêg, olèhe ora enak. Aja ana ing kono, minggata. Ingkang mungêl makatên wau jêbul pêksi jaka tuwa, gadhahanipun grêma ingkang kasar wêwatêkan sarta ginêmipun. Pêksi jaka tuwa wau kêtularan ginêmipun tiyang ingkang mêngku. Sagêd ngina, sagêd nundhung.