Amila ing taun 1927 cacahing tiyang ing Ruslan ingkang botên gadhah padamêlan inggih botên kirang saking kalih yuta. Cacah samantên punika saking gunggunging têtiyang ingkang sami nyambutdamêl ing pabrik-pabrik, ingkang sadaya namung wontên tiyang 10 yuta, dados tiyang ingkang nganggur wau wontên 20% nipun saking gunggunging têtiyang sadaya wau. Amila tumrap angagêngakên kabudidayan ingkang kamanah prêlu piyambak, inggih punika anggènipun badhe nyuda dhatêng cacahing têtiyang ingkang botên sami gadhah padamêlan. Ingkang angajrih-ajrihi mênggahing samangke, inggih punika ing bab kamlarataning nagari, ingkang jalaran saking kiranging têtirahan saking wontênipun pangasilan ing sabên taunipun, lajêng botên sagêd angagêngakên budidayan. Ingkang punika cacahing tiyang nganggur ingkang sabagian agêng, ing têmbê wingkingipun inggih botên badhe suda. Manawi ningali kawontênaning ôngka-ôngka petanganipun komisi rancangan tumrap sawatawis môngsa, ing ngriku têtela, bilih taksiran wêwahing kaum bêrah ing salêbêtipun gangsal taun ingkang badhe kalampahan punika, wontên 17.7%.