Ing dintên kang kaping nêm Allah anitahakên sato dharatan awarni-warni, kawêdalakên saking bumi. Allah tumuntêngntumuntên* ngandika: "Ingsun daknitahaké manungsa amirib lan Ingsun, anguwasanana sato-sato ing sagara, miwah sato ibêran lan sato dharatan, apadéné saisiné bumi kabèh." Ing ngriku Allah anitahakên manusa manungsa* sairib lan sariranipun, katitahakên mèmpêr lan Allah, inggih punika tiyang jalêr satunggal, kanamakakên Adam. Saha kaparingan tiyang èstri satunggal. Tumuntên sami ka-[3]bêrkahan, pangandikanipun: "Padha bêbranahana lan wuwuh-wuwuha, ngêbêkana salumahing bumi lan padha nguwasanana saisiné kabèh!" Allah aningali samukawis titahipun saèstu langkung déning prayogi.