Miturut dhawuh pangandikaning tiyang sêpuh, tiyang tinitah gêsang punika sampun sarwa jangkêp. Nanging manawi dipun laras-laras, pangandika wau namung akajêng grêban kemawon, awit tumrap para anèm ingkang dipun pangandikani, namung lajêng sarwa angakêni nyatanipun. Nanging sarêng kêtotog ing prêlu, inggih punika sarêng rumaos bêtah dhatêng nyataning pêpak wau, lajêng sawêg gagap-gagap: êndi sing diarani pêpak. Tindak kados makatên wau dados sanepanipun tiyang puruhita (maguru) nalika pados sêsêrêpan babagan kabatosan, lajêng wangsul dados lare malih, badhe sinau hanacaraka, upaminipun.