Sing jenengé wong urip ana ing alam padhang iki, tinitah urip ana ing alam ndonya, umuré wong ‘ki apa nganti kok seratus telung puluh taun? Ora ènèng. Upama ta ènèk satus taun ‘ki wis klebu suwé nggoné urip ‘nèng ndonya, malah ‘ra kepenak. Mangan sate, wis ‘ra duwe untu. Mangan sop balung, whalah cilaka maneh. Mangan kuwaci, whalah ‘Nduk… ‘Nduk. Pokoke wis ‘ra nikmat sakabihane. Lan arang wong urip nganti umuré semono kuwi. ‘Ning nèk ngélingi ragané sing dipendhem ‘nèng mbumi iki bisa nganti jutaan taun, mula uripé wong ‘nèng ndonya sing umur kira-kira ya mung nganti satus taun kuwi bebasané mung sedhéla.