Guru pisanané ya iku bapaké dhéwé, ya iku Abu Bakar, kang mulang ushuluddin (studi dhasar-dhasar agama). Dhèwèké uga sinau marang Shihaab al-’Abir, Taqiyyuddin Sulaiman, Safiyyuddin al-Hindi, Ismail bin Muhammad al-Harrani lan liyané. Nanging guru kang paling kaloka ya iku Syaikhul-lslam Ibnu Taimiyah (661-728 H / 1263-1328 M). Ibnu Qayyim ngancani lan sinau saka Ibnu Taimiyah suwéné enem taun, tekan grune sedo sajeroning kunjara amarga fitnah wong-wong kang ora seneng marang pemahamane.