Mênggah gadhung punika tuwuhipun botên kanthi katanêm ing tiyang, namung tuwuh piyambak ing saênggèn-ênggèn, urut ing sangandhaping dêling, pagêr utawi panggenan sanèsipun. Mila gêsangipun inggih botên subur, ingkang punika bilih dipun opèni kados tanêman sanèsipun, ugi sagêd gêsang subur, botên beda kalihan gêsangipun uwi utawi gêmbili, tur mênggahing paedahipun kados botên kawon kalihan uwi utawi gêmbili, ugêripun purun uthêk-uthêk ing pawon. Ananging limrahing ngakathah, amastani bilih gadhung punika mêndêmi, mila inggih layak kemawon bilih sami botên purun ngopèni gêsangipun gadhung utawi ngolah wohipun. Awit ing pangraos ambokmanawi puluh dipun opèni gumatos, botên sande yèn kaolah botên eca katêdha, malah lêpat-lêpat dados damêl. Ananging mugi kauningana, mênggah pangraos makatên punika kados sampun kula aturakên bilih namung tumrap ing ngakathah, inggih punika ingkang dèrèng sumêrêp rekanipun ngolah. Tumrap tiyang ingkang sampun sumêrêp rekanipun ngolah, tamtu mastani kalintu dhatêng pangraos makatên wau, ingkang punika ing sasagêd-sagêd kula, kula badhe nyêrati pratikêlipun ngolah gadhung, murih pangraos ing nginggil punika ragi suda sawatawis. Nanging pratikêl kula wau, sampun tamtu namung cara dhusun, botên sagêd ngolah ingkang eca kados olah-olahanipun para koki-koki, jêr alit mila kula botên pikantuk pangajaran bab olah-olah, langkung-langkung griya kula ing dhusun tur mawi kluthuk. Ingkang punika bilih pratikêl kula punika taksih asor sangêt, para maos kêparênga èngêt bilih kula lare dhusun.