Pênyu, bab pênyu punika sampun kacariyos ing Kajawèn nomêr 6, ewadene ing ngriki dipun sambêti ing bab pigunaning sisikipun, ingkang limrahipun dipun wastani pênyunipun. Kala rumiyin pênyu punika tumrapipun wontên ing Surakarta dados padagangan agêng sangêt, awit mênggahing Surakarta sabên tiyang jalêr sami migunakakên kangge sêrat cundhuk, dipun wastani sêrat pênyu plêngkung. Wontênipun makatên dening wujuding sêrat panjang malêngkung, manawi dipun angge (dipun cundhukakên) watoning sêrat wau dhawah wontên sanginggiling pilingan kiwa têngên, pênyu ingkang kangge sêrat wau warni-warni, 1. pênyu brambang, warninipun abrit, 2. pênyu gagak, warninipun cêmêng, 3. pênyu kêmbang, punika ingkang sae piyambak, warninipun pating balêntong cêmêng kalihan pêthak sulak jêne. Ingkang nama sae, punika ingkang cêmêng pêthakipun wijang, balêntongipun têrus jawi lêbêt tuwin kandêl. Sêra-