Rèhning klèngkèng punika mangsanipun sêkar wontên ing têngah-têngahaning môngsa katiga, nuju ambadhidhing, mila wiwit ing wêkdal makatên ngantos dumugi abyoring sêkar, malah dumugi dados pêntil pisan, pêndhak enjing sontên, wit wau kêdah kasêmprot mawi toya tawa ingkang asrêp, cêkap ngangge pirantos sêmprot dêling, pamrihipun supados tanêman wau tansah kapandukan ing hawa asrêp, dados cundhuk kalihan watak-wataking wit-witan, aslinipun manggèn ing hawa asrêp. Mênggahing patrap makatên punika sampun ngantos bosên, dupèh wit-witanipun agêng inggil mila inggih kêdah talatos, kaangkaha godhong, sêkar dalah pang-pangipun katingal kêlêpoh kadosdene mêntas kajawahan. Dene tumrap kêmbang wali (sêkar kaping kalih) botên prêlu dipun sêmproti kados ing nginggil, awit ing wêkdal punika sampun wontên jawah.