Petruk : Hla, iki sawijining tôndha yêkti, yèn kowe kuwi ora mrêduli saupit-upita marang pangopèning anakmu, nanging mung nglêkêtêr turu bae, kabèh-kabèh mung kok pasrahake nyang bakyu bae. Kuwi mèh umum, kang Garèng, sabên wong lanang iya kaya ngono kuwi, luwih-luwih nèk anake lara, wah, wong wadon anggone jêmpalitan, prasaksat moh turu, moh mangan, moh apa-apa, kajaba mung ngudi murih anake sing lara enggala bisa mari. Lo, iya sing kaya ngene iki, sing tak unèkake wong wadon ngurbanake awake minôngka kanggo kaslamêtane anake. Anggone ngurbanake awake mau kanthi sênênging ati, kang Garèng, ora pisan-pisan anduwèni angrêsula, utawa mêngkêling ati, mêngkono uga anggone ngupakara lan mulasara anake, sanadyan rêkasane sasayahira kae, ewasamono anggone nindakake iya kanthi sênênging ati têmênan. Mulane ora kêna dipaido, yèn banjur dikandhakake: wong wadon dilairake ana ing donya kuwi kêdunungan dhêdhasar: dhêmên mulasara lan dhêmên ngurbanake awake.