Kartini uga iri nalika ngerti kondisi sosial-masyarakat ing Eropa wis bebas lan mardika nganti tekan pemikiran lan golek pakaryan. Dheweke durung bisa nrimakake adat sing nyebutake wanita ora kudu sekolah, dipingit, dirabi karo wong lanang sing ora dikenal, lan dimaru. Iku uga sing ditulis Pramoedya Ananta Toer ing buku “Panggil Aku Kartini Saja” (1997).