awon sae, pundi ingkang prayogi linampahan, saha ingkang kalintu. Wulang kasusilan botên mungêl: sira kudu bêcik, utawi: sira kudu aja ala. Ananging pamulangipun amung anêdahakên lampah-lampahipun, sarta suka têtuladan. Ingkang kacariyosakên ing ngriku pundi sae pundi ingkang dipun wastani awon, pundi ingkang kêdah jêngandika lampahi, tuwin pundi ingkang kêdah katilar. Sadaya lampah sarta wêwatonipun wau ingkang winastan piwulang kasusilan.