Yèn kita aniti samubarang lêlakone nyawa nalikane dumunung ana ing alam kang ngisor, yaiku ing padunungane kang anyar mau, ing kono kita banjur nyumurupi sawijining ugêr kang ora owah (têtêp) sêsipataning nyawa sawuse mati, iku ora owah, dadi ora prabeda karo sadurunge mati, dadi sêsipatan mau ora bisa owah jalaran mati, têrange: pati iku ora ngowahake sêsipataning nyawa. Mati iku têgêse mung kaoncatan badane wadhag, lan badane wadhag iku mung diênggo matrapake pangangên-angên kang bisa magêpokan karo donya iki. Nanging sawuse mati, mungguh pangrasane, dayane lan kamelikane nyawa tansah têtêp kaanane padha bae karo nalika sadurunge mati, mulane mungguh sêsurupaning nyawa sawuse mati, iku gumantung marang adate lan pambêkane.