manganggenipun, kados katêrangakên ing ngajêng, kapara "nggandhul" tungkakipun. Punika ugi wontên sêsambêtanipun kalihan kapitadosan, bilih dêlamakan, punika kapara asring gathuk kalihan siti. Wadosipun adhêdhasar kapitadosan wau, kathah wilujêngipun, tinimbang ingkang babarpisan botên nate gathuk kalihan siti. Kaparênga sami èngêt, wontênipun tatacara "têdhak sitèn", ingkang ugi awit saking kaparêng dalêm para ratu. Têrangipun: titah manungsa punika bakunipun dumados saking 4 bab. Inggih punika gêni, angin, banyu, bumi. Pêthikan saking atur unjukipun pujôngga dalêm Radèn Ngabei Yasadipura I ing Ngarsa Dalêm Ingkang Sinuhun Kangjêng Susuhunan Pakubuwana II, bab warahing lêluhur dalêm Kangjêng Panêmbahan Senapati Ing Ngalaga. Mila lare, manawi sampun umur 7 lapan, nindakakên tatacara "têdhak siti". Sabab, pirantos warni 4, ingkang 3 sampun kabadan. Inggih punika gêni, pasêmonipun kanêpson, utawi dêrêng. Ing sêratan, linukis gambar "modang", utawi uruping latu. Angin, ugi sampun kabadan, inggih punika napas ingkang wiwit wontên kandhutan sampun kadarbe. Banyu, inggih têdhanipun lare, inggih rah, ingkang ugi sampun kabadan wiwit ing kandhutan. Mila sarêng jabangbayi lair, umur 7 lapan, kajangkêpan pirantos ingkang dèrèng nate gathuk. Dados tatacara têdhak sitèn punika, maknanipun "têpang kalihan ibu prêtiwi". Lajêng nama jangkêp bakuning dumados saking 4 pirantos.