Toya ingkang kasaring wontên ing jêdhing saringan pasir lan krikil wau, sasampunipun rumêsêp ing pasir lajêng rêrêgêding toya ingkang kantun utawi tumèmplèk ing sêla-sêlanipun pasir, lajêng sagêd dados kadosdene kêndhangan ingkang alus lan tipis sangêt. Ing kêndhangan wau manut papriksanipun para dhoktêr ingkang ahli, kathah sangêt kruma utawi lêlêmbat asli saking kewan alit-alit, utawi têtuwuhan bangsaning lumut, inggih punika ingkang sagêd nanggulangi wisa sêsakit ingkang wontên ing toya wau, mila toya ingkang sampun kasaring punika dados tawar, rêsik botên wontên wisanipun sêsakit. Toya ingkang sampun kasaring wau dipun ilèkakên dhatêng jêdhing ingkang langkung agêng, namanipun reinwaterbak, saking ngriku toya dipun pompa manginggil dhatêng jêdhing ingkang kintên-kintên 10 m inggilipun (watertoren). Toya ing watertoren wau dipun jagi sarana pipa-pipa ingkang sambêt kalihan griya-griya ing kitha ingkang sampun majêg (abonnement).