Ana maneh kang kadadeyan saka dayaning ‘Jan’, kawuwuhan saka soroting ‘lintang rena’ sarta dayaning ‘pramana jati’. Iku uga banjur bisa dadi kaanan lan urip ana ing jejer kono, rupane cahya lapis telu. Dhasare kuning semu abang, yaiku saka ‘pramana jati’: lapise maneh ijo maya-maya, iku saka dayaning ‘lintang rena’; kang ing njaba abang semu biru, iku saka dayaning Jan. Kaanan kang mangkono iku diarani ‘Purba-jati’. Iku kang nguwati sakabehing urip kang ana ing sajroning kalbu kita pribadi sarta dadi panuntuning kaanan urip iku kabeh. Mulane diarani mangkono, awit iku kang dayane ngluwihi santosa tinimbang karo dayaning kaanan urip kang ana ing sajroning kalbu kita iku mau, sarehning rupane luwih dening alus, ora kena wineruhan dening pamawasing netra karo kang kasar iki. Mulane iya uga banjur diarani ‘Suksma’. Dene suksma-suksma kang wus ingsun caritakake iku kabeh, tansah jinatenan dening Guruning Ngadadi. Sawise kadadeyan mangkono, sarirane Ad-haama banjur gampang katute dening lakuning sorote Guruning Ngadadi, satemah tumiba ing jroning karaton Pangrantunan. Ana ing kono banjur kandheg watara suwe sarta kawuwuhan dayaning jiwa pirang-pirang. Iya ing kono panggonaning rimbagan (cithakan) bakal sarirane kang diarani wadhag (raga), kang bakal disandhang ing arcapada kene iki, apa dene dumadining rupa lanang lawan wadon. Samene bae dhisik ngger ! Banjure bakal kacarita ing mburi lan ingsun nduweni pangarep-arep supaya sira ing tembe padha