Garèng : Kêcandhak saikine, dadi kowe wis ngakoni, sanadyan supir kuwi dikanthèni kênèk utawa pêmbantu, nanging kabêcikaning motore iya dadi tanggungane supire. Lha, apa kiyi ora padha karo kahanane layang kabar utawa kalawarti, ing kono rak wis dianani wong apangkat up rêdhaktur, yaiku wong sing kêjibah nanggung ala bêciking layang kabar utawa kalawartine, dadi bêciking isi lan basane iya up rêdhaktur mau sing nanggung, nèk kalawartine basa Jawa, up rêdhakture mau iya kudu diwajibake ngisi karangan-karangan nganggo basa Surakarta, iya iku basa kang dadi panutane basa Jawa. Kêrêp bae ana kalawarti, wiwitane mêtu, wah, basane le alus, le lêmês, sajak nyara Sala cêkèk, nanging barêng uripe wis ana sawatara môngsa, basane banjur padha pating garuwal ora urus. Lha, kuwi sing pantês dijèwèr irunge, dipithês kupinge ora liya iya wong sing kajibah nanggung mau, iya iku sing dadi up rêdhakture. Sudane bêciking basa kuwi, êmbuh up rêdhakture dadi sugih aras-arasên, êmbuh jalaran saka karawuhan dèn bagus kênès. Mulane iya ora kêna dipaido, yèn ana sawênèhing priyayi ngandikakake basane kalawarti Kajawèn kuwi dèk biyèn luwih bêcik tinimbang sajroning têlung sasi patang sasi kiyi, apa ora mêsthine, yèn up rêdhakture kudu dikêbut wêtênge.