Sajatosipun ingkang badhe kula obrolakên ing dintên punika barang ingkang sampun wayu, barang ingkang sampun bosok. Ing sarèhning kula namung dipun pasrahi adamêl obrolan ing dintên Saptu, amila inggih botên sagêd, saupami: thak, thêk, kêdah angrêmbag prakawis-prakawis ingkang mêntas kalampahan. Jalaran saking punika kula lajêng kêpêksa asring ngobrolakên prakawis-prakawis ingkang sampun wayu utawi sampun bosok. Nanging kula gadhah kapitadosan, bilih botên sadaya ingkang wayu utawi bosok punika, asal wayu utawi bosokipun wau botên kêladuk, mêsthi botên kangge. Kados botên langka kemawon barang ingkang wayu utawi bosok jêbul malah dipun sênêngi ingakathah. Kados ta: wayuning gudhêg utawi dhèndhèng-ragi, kados-kados malah ingkang dipun anggêp gandêm. Punapa malih tempe, punika ingkang dipun kanggèkakên jêbul malah ingkang... bosok. Jalaran saking punika kula lajêng wani ngobrolakên barang ingkang wayu utawi bosok punika, manawi-manawi lajêng sagêd dipun anggêp kadosdene gudhêg utawi tempe wau. Mangga samangke kula wiwitanipun.