Ana bocah desa loro, aran Si Ngalim lan Si Sidin, anggawa kayu mênyang omahe lurahe, anjujug ing pawon. Juru pawone ora suwe nuli mêtu saka ing pawon, arêp anjupuk dhuwit, bakal diwèhake marang bocah loro mau, Si Ngalim kang ambêg julig enggal anjupuk daging sairis kang ana ing kuwali, dilêbokake ing kanthongane Si Sidin. Calathune marang Si Sidin. Mêngko yèn juru pawon bali kelangan daging, aku supata, yèn daging iku ora ana ing kanthonganaku, dene kowe supataa, yèn ora anjupuk. Dadi kowe lan aku ora kêna dikapak-kapakake.