35. Nalika salêbêtipun taun Dal 1831. Ing nagari Surakarta, wontên pakêmpalanipun para abdi dalêm tuwin para luhur sawatawis. Tujuning pakêmpalan wau sasagêd-sagêd mitulungi para abdi dalêm ingkang sami kasusahan jalaran pamêdal utawi balanjanipun têlas kangge nyauri sambutan ingkang sakalangkung awrat rèntênipun. Supados sagêd damêl kamayaran, manawi wontên panêmbungipun badhe dipun pitulingi sagêdipun angêsahi sambutan ingkang awrat rèntênipun wau. Sarana kaangsalakên nyambut dhatêng pakêmpalan, kathahipun samining pamêdal utawi balanjanipun ing dalêm sataun utawi langkung, rèntênipun kadamêl mirah, botên langkung saking ingkang katamtokakên ing pranatan nagari, inggih punika kathah-kathahipun petang 1½ prêsèn ing dalêm sawulan, dene panyauripun kalihan nicil kathah-kathahipun saparatiganisaparatiganipun. pamêdal utawi balanjanipun, mênggah sêdyaning pakêmpalan wau, awit saking pitulungan dalêm saandhap sampeyan dalêm ingkang wicaksana ingkang sinuhun kangjêng susuhunan, sagêd kalêksanan amargi kaparingan pitulungan ingkang minôngka pawitan kangge nindakakên adêgipun, kathahipun: 130.000, sakêthi tigang lêksa rupiyah. Pakêmpalanipun wau kanamakakên: Bôndha Lumaksa, pangrèhipun katêtêpakên saking nagari.