Dhek samana ing sajroning karaton Purwapada kono, durung ana padhang lawan peteng, anane sunyaruri, tegese isih sepi, ora padhang orang peteng. Ananging bareng isi ‘Panjenengane Karo’ (Ad-haama lan Kadiwa) lan ana wit Kayu Purwajati, sumawana panjenengane tansah kudu kumpul, parmaning Hyang Guruning Ngadadi (Hyang Suksma Kawekas), ing sajroning karaton kono banjur ana damare gumandhul tanpa canthelan, sunare madhangi ing sajroning karaton saisine kabeh. Iku diarani “Damarjati’: mulane diarani mangkono, awit damar iku padhang ora ana kang nyuled (nyumet), murub tan sarana geni, padhange angluwihi, dalasan panggonan kang legok luwih, jurang sirung isih kapadhangan dening prabaning damar mau.