kamajêngan kalihan adêging manungsa wau, kados ta: kala jaman nomadhê dumugi jaman Egyptenaren punika babaranipun bêbadan wadhag, mila namung piguna ingkang dipun èsthi, saking Egyptenaren dumugi jaman Romeinen, punika babaranipun saking pikir, ingkang dipun èsthi budi ajênging barang saha kawontênan, amung taksih ambêkta wêwatakan badan wadhag, wiwit Romeinen mangandhap, pancènipun sampun wiwit thukul wiji saking rasa jati, inggih punika asih, kasêbar para nabi, wêwêdalanipun lung-tinulung pasadherekan, nanging nama dèrèng sagêd rumasuk ngrêmbaka gêsang maturun, dados ingkang kabêkta dumugi jaman sapunika taksih wêwatêkan badan wadhag sarta badan pamikir, lajêng wujud ngudi piguna, mila taksih wontên cêcongkrahan agêng, mênggah sampurnaning kamajêngan, jumbuhipun kalihan adêging manungsa kados ingkang sampun kula aturakên wau, manawi pitados dhatêng wontênipun bêbadan alus malih salêbêting manungsa langkung saking badan pamikir, tamtunipun kamajêngan punika taksih kirang dèrèng rampung, dados badhe lajêng, pêrlu nyêpêng wêwatêkan rasa jati, ingkang dèrèng ngrêmbaka wau, punapa sarana mawi pêrang utawi sangsara rumiyin, botên pêrlu karêmbag, namung têgêsipun wêkdal punika ingkang cêtha sawêg kenging dipun