tumimbal lair malih taksih nunggil jinis,§ suwaunipun manusa lajêng dados manusa malih. wontên ingkang ngalam-alam inggih punika manggèn wontên ing alam kaalusan, wontên ingkang manitis dhatêng bangsaning kewan rumangkang, gêgrêmêtan, ibêr-ibêran lan ingkang gêsang wontên ing toya, wontên ingkang manitis dhatêng bangsaning têtuwuhan, wontên ingkang dados bangsaning jin, setan, dhanyang, pêri, prayangan, brêkasakan ingkang sami manggèn wontên ing kajêng, sela, siti, pojokan, kuburan, wontên malih ingkang sirna dipun wastani manjing ing swasana utawi dados êndhêg amun-amun. Dados mênggahing sukma lêpat manawi tinamtokakên tumimbal lair malih, manawi makatên mangke badhe kathah tiyang ingkang anggêgampil gêsangipun, ciptanipun: aku iya tak anglakoni bêcik, nanging yèn mung ala sawatara bae anggêre slamêt rak iya ora dadi ngapa, besuk yèn aku mati ta ora wurung bali lair mênyang donya manèh, donya iku têmêne iya nyênêngake, tôndha nyatane kere kang bangêt kasrakatan uripe, rasa-rasane kang akèh iya êmoh mati, iku tôndha yèn donya angrasanake, mulane prêlu apa aku wêdi mati lan prêlu apa lakuku tak kêncêngi. Wontên sawênèh malih ingkang nyêpèlèkakên bab pêjah§ inggih punika ingkang nyêpênakên pangancas lan pangawruhan. ciptanipun makatên: ya arêpa aku besuk dadi kere, dadi cèlèng, dadi mêmêdi, cêkake dadi apaa bae, yèn wis pêsthine ya kapêksa nglakoni, aku ya gêlêm lan kuwat, tur mêsthine ya isih kadunungan sênêng lan bêgja. Punapa kawontênan utawi panimbang ingkang makatên punika lêrês, mokal manawi sakeca lan botên sakeca, kewan lan manusa sami kemawon.