Sarêng salêbêtipun taun 1929 kula sampun pindhah gêgriya wontên talatah Ônggabayan, lajêng wontên tiyang dipun cakot kalabang ingkang sanalika wau andharodhog kados bêntèr tis, wêkdal wau kula kèngêtan tur ngiras nyobi dayaning sela wau (intên lami), kula tèmpèlakên antawis 15 mênit, ingkang sakit sampun sagêd saras, lajêng satunggiling dintên tiyang kacakot sawêr wêlang, môngka kacriyos mandi sangêt, amung 15 mênit ugi sagêd saras, punika salajêngipun ngantos kaping rambah-rambah, ugi sanalika sagêd saras. Kalampahan ngantos kula pindhah malih dhatêng talatah Gunungsèwu, kula ugi nyobi malih inggih sagêd sanalika saras, dados kula lajêng botên maibên cariyosipun tiyang sêpuh wau pancèn nyata, namung punika ingkang sampun kula cobi, ambokmanawi taksih wontên dayanipun malih ingkang kula dèrèng nate mrangguli kula nyumanggakakên.