putri tindak, inggih dhatênga ing pundi kemawon Petit-Cru dipun bêkta. Manawi sang putri mriksani Petit-Cru saha mirêngakên swarantênipunswantênipun. jam wasiyat ingkang gumantung ing kalungipun punika, sanalika supe dhatêng kasusahanipun, makatên ugi dhatêng Prabu Tristan. Waunipun sang putri botên mangêrtos bilih ingkang makatên wau saking dayanipun jam wasiyat punika, nanging dangu-dangu wuninga, bilih jam punika gadhah daya sagêd adamêl supening panggalih, satêmah sang putri lajêng kados ginugah panggalihipun, saha ngunandika makatên: Apa ingsun kêna abungah-bungah, manawa Tristan tansah nandhang susah. Satêmêne Tristan ora kudu angirimake Petit-Cru marang panjênênganingsun, supaya bisaa lali marang kasusahane lan supaya aja tansah kèlingan bae marang ingsun. Nanging saking trêsnane marang ingsun, Petit-Cru dikirimake mrene, kanggo anglêlipur panggalih ingsun. Dhuh, Tristan salaminipun paduka nandhang rudatin, kula nêdya belasungkawa.