Ing saderengipun gumelar sagunging kahanan, ing marcapada lan mukswapada ( Dunya lan akherat ),punika ingkang runiyin among gesang kita, jumeneng woten salebeting wiji kang piningit. Sayektosipun inggih gesang kita punika, ingkang tetep sinuksma ing Pangeran kita, mila den saged sami rumeksa ing gesang kita pribadi, saran ngatos-atos, ingkang gemi nastiti ingkang dados witing panggesangan, sampun ngantos kapinten boten saged jumeneng gesangipun. Beda kaliyan manungsa ingkang sampun tinarima sampurna kawruhipun tetep ing pangandel, boten bade katempelan ing pangrencana, tegesipun : ” boten susah ing kaluwen, kamlaratan, lan panuju kataman ing sasakit boten ajrih dumugi ing pejah. Dene manawi kasebat tiyang limrah kemawon, kedah anglampahi pangupaya ingkang ndadosaken santosaning gesangipun. “