andhahanipun sarana numpak baita pintên-pintên bidhal saking praja, prêlu nêdya anjajah ing môncapraja. Pintên-pintên nagari ingkang dipun ambah, pintên-pintên bètènging bôngsa Pin utawi bôngsa Mongul ingkang sami karêbat sarana pêrang, ingkang salajêngipun têtiyang ing ngriku dipun kengingakên paos ingkang awrat. Manawi baita-baitanipun sampun kêbak barang-barang jarahan, lajêng wangsul sakêdhap dhatêng Nopgorod. Wontên ing ngriku botên sanès padamêlanipun, ngêmungakên sênêng-sênêng, nêdha lan minum, tuwin tindak sanèsipun ingkang kirang prayogi. Ingkang makatên wau sampun tamtu adamêl saya sêngitipun têtiyang ing Nopgorod dhatêng Wasili saandhahanipun. Limrahipun manawi sampun katog anggèning nguja hawa nêpsunipun wau, lajêng bidhal malih ngupados sênênging manah. Baita-baitanipun Wasili wau lajêng lêlayaran ing lèpèn-lèpèn ing Ruslan ingkang agêng-agêng. Sarana tindak ingkang makatên wau, Wasili saandhahanipun prasasat anjajah ing saindênging laladan praja Ruslan. Kadhang-kadhang baita-baitanipun wau ugi sok katingal wontên ing samodra Kaspi, dene ing samargi-margi Wasili dalah andhahanipun, padamêlanipun botên sanès kajawi sênêng-sênêng sarta nêluk-nêlukakên nagari-nagari ingkang sami dipun langkungi.