Dene maesa sanajan karêmênanipun wontên ing pajêblogan lan tahan dhatêng angin, ugi botên wontên awonipun yèn dalu kakadhangakên ing papan ingkang mawi payon saha kagêdhegan. Ing dhusun-dhusun sok taksih wontên kandhang kêmpalan kangge maesa, inggih punika maesa-maesa gadhahanipun tiyang sakampung ngriku kakandhangakên dados satunggal wontên ing papan ingkang namung dipun pagêri kiyat, tanpa payon, ingkang sami gadhah manawi dalu giliran anjagi. Sanajan makatên punika anggampilakên panjagèn dhatêng tiyang ingkang sumêdya awon, nyolong utawi ambacok, nanging awonipun samôngsa salah satunggiling kewan wau wontên ingkang katrajang sêsakit nular, anggampilakên nularipun dhatêng sanès, pramila prayogi kakandhangakên piyambak-piyambak. Dene manawi salah satunggiling kewan wontên ingkang sakit, tumuntên enggal kapiyambakna, kapisah kalihan sanèsipun, langkung prayogi ingkang saras kadamêlakên kandhang sanès, ingkang lami botên kangge malih, sarta enggal lapur lan nêdha pitêdah dhatêng priyantun ingkang wajib, supados kajagi sampun ngantos nular, awit kathah sêsakit kewan ingkang gampil nularipun, sarta sakitipun namung 1-2 dintên, trêkadhang namung jam-jaman lajêng pêjah. Tujunipun para ahli sampun manggihakên panyêgahing panularipun sêsakit wau sarana dipun suntik, kuciwa sawêg sabageyan.