mangêrtos, malah sumyak-sumyak, lajêng nyêlaki, kalihan prêtela mêcah celenganipun, kanthi katrangan ngiras ngolok-olok anggènipun gêmi ingkang paman, têmbungipun: urip iku prêlune ora mung nyèlèngi, urip iku sênêng, ambabar, ambuwang. Sang Raja Iman kèndêl kemawon, malah mèsêm kêcut, ing batos kapranan pitêmbunganipun sang pulunan.