Danguning-dangu Mariyam sagêd wicantênan basa Inggris kanthi tètèh tuwin rikat. Botên ngêmungakên sagêd wicantênan kemawon, ugi sagêd maos sarta nyêrat kanthi lêrês. Ing satunggiling dintên semahipun, Bwana, adamêl gêgujêngan, ujug-ujug wicantên kalihan Mariyam sarana migunakakên basa Pêrancis. Gumuning semahipun Bwana wau kalangkung-langkung, sarêng Mariyam ujug-ujug ugi amangsuli mawi basa Pêrancis, sanadyan wêdaling têmbungipun kalayan alot kadosdene lare alit ingkang wicantênan punika. Nanging têmbung-têmbung ingkang dipun lairakên wau lêrês tanpa gèsèh ucap-ucapanipun. Wiwit punika semahipun Bwana sabên dintênipun lajêng tansah wicantênan mawi basa Pêrancis kalihan pun Mariyam. Lan piyambakipun sakalangkung gumun, dene sinaunipun Mariyam dhatêng basa Pêrancis wau katingal sêmu gampil sangêt, ngantos adamêl cingaking sabên tiyang ingkang mirêngakên. Kala wiwitanipun Mariyam dipun ajak wicantênan mawi basa Pêrancis wau, ulatipun katingal dados tandhaning angèngêt-èngêt dhatêng kawontênan utawi lêlampahan ingkang sampun dangu botên dipun alami malih. Nanging salajêngipun, botên ngêmungakên adamêl gumuning manahipun semahipun Bwana, dalasan piyambakipun piyambak ugi gumun, dene Mariyam wau migunakakên têmbung-têmbung Pêrancis ingkang dèrèng nate dipun cariyosakên dening gurunipun, inggih semahipun Bwana wau. Langkung malih ingkang damêl gumuning manahipun wanita Inggris, dene anggènipun Mariyam ngêcapakên têmbung-têmbung Pêrancis punika, langkung sae lan langkung tètès katimbang piyambakipun piyambak. Nanging sanadyan Mariyam punika sagêd wicantênan mawi basa Pêrancis kanthi sae, nyêrat sarta maos botên sagêd. Dene mênggahing semahipun Bwana, ing sarèhning basa Inggris kamanah langkung migunani tumrap Mariyam, amila Mariyam kêdah dipun wulang basa Inggris rumiyin ingkang ngantos sampurna, sasampunipun lajêng sawêg kawulang ing basa sanèsipun.