Sajeroning arkéologi, Jaman wesi iku sawijining tahap perkembangan budaya manungsa nalika panggunaan wesi kanggo gawé piranti lan sanjata dominan banget. Panggunaan bahan anyar iki, sajeroning masarakat kerep nyakup owah-owahan sajeroning praktèk tetanèn, kapercayan agama, lan gaya seni, sanadyan ora tansah kaya mangkono.