iki, isine dudu alat sing gumatok utawa patokan mati kang duwe maksud sapa wae kang gelem, akeh kabagian urip sajati. Ing donia iki, lan pepenginan menawa nek wis tiba wancine tumeka bisa nampa “kasampurnan jati”, laku sing ora kemudu kudu, luwih ora bener, menawa dadi pedoman utawa patokan kang ana ing buku iki (didadekna koyo patokan, paugeran, apa maneh dadi dogma).Buku iki isine mung menehi tuntunan kepriye menungsa bisa meguru marang guru sejatine dhewe, yaiku uripe dhewe, utawa rokh-e dhewe (his or her own soul).Kang kudu dinut dening pendakwong yaiku tuntunankang paling becik saka uripe dhewe.Urip sing bisa nuntun sing paling becik (beciking becik) lan paling bener (benering-bener) tumrap pendak menuungsa, kang sifate pribadi amarga urip kuwi kang asale saka Maha Urip, yaiku Gusti kang Maha Tunggal (urip kang ngalimputi, ngobahake lan nguwasani jagad raya saisine) lan yo mung urip, kang mengkone bali (kudune) marang Gusti kang Maha Tunggal.Urip kang mangerteni, apa lan kepriye ragane (menungsa) pendak wektu kudu tumindak sak semongso isih ana ing donia, kareben tansah ing swasana Bagia Sejati.Bagia sejati iku humong ana ing rasa sing kita alami, kang tansah owah gingsir.Menawa kita nindakake urip lan panguripan ing dunia iki nurut dalane urip, mula kita arep ngalami urip lan panguripan kita kang tansah kalimpudhi dening rasa bagia kang sejati.Mulane “mlakune urip” kita, ora kakal nyimpang saka saindering urip dhewe (the life cycle), tegese kita ora gowo sang urip ben gampang saka kelakune kang kudune digayuh, yaiku Gusti (Tuhan) banjur ana ing donya dadi siji karo raga sak banjure lepas karo rogo,lan langsung bali menyang asale yaiku gusti kang Moho Tunggal tanpa kudu nunggu yutaan tahun.Ora setithik menungsa kang urip saiki, ing jaman kang