Manawi karkating jasat katarik ing pangraosing budi, pangraosing budi kairup ing hawaning nafsu, hawaning nafsu kasirep dening wisesaning suksma, wisesaning suksma kakukud dhateng pangawasing rasa, lajeng luluh manjing dhateng pranawaning cahya, anunggil kaliyan Purbaning Atma, mantuk dadi dzat mutlak kang kadhim ajali abadi. Ing ngriku wahananipun dipunwastani pejah kahananing jasad kita, ananging saestunipun boten pejah, amung ngalih panggenan kemawon, malah waluya mahasuci sajati, mila dipunpralambangi TANGGAL PISAN KAPURNAMAN, tegesipun dereng lami tumitah wonten ing ngalam donya lajeng wangsul malih dados manungsa sajati ingkang sampurna sarta waskita ing saniskara, boten mawi kasamaran dhateng kang gaib-gaib sadaya.