kabeh iku wus kacakup, sun-simpen aneng kasang, kawruh ‘Arab awit timur nganti lamur, kawruh Jowo tan kuciwo, dasar ingsun bongso Jawi. Milo bebed sarung ombo, ömber jembar ngungkuli ingkang dhakik, kabeh ‘ilmu ingsun weruh, nganggo tesbeh sanyoto, kabeh kawruh ingkang luwih saking alus, öra nono biso modho, amadhani marang mami. Mulane nganggo gamparan, saparanku angungkuli sasami, mulane cis teken-ingsun, kumecis nora cidro, anerawang njobo njero ngisor ndhuwur, upamane ingsun kalah, mungsuh janmo tanpo budi. Sayektine ingsun wirang, golek-ono saiki ono ngendi, si Gathölöcö wong kumprung. Ingsun arso uningo mring warnane janmo ingkang kurang urus.” Ahmad ‘Arif ujariro: “Dhuk wau sapungkur-mami. Tut wingking lampah-kawulo, kinten-kinten dalu puniko ugi, nyipeng wonten kito Pungkur.” Hasan