IV. Bab dumuginipun tamu, utawi tapuking damêl, dhatêngipun para têtêpangan ingkang sami dipun aturi, sami urun pasumbang sakadaripun, sêgahanipun lêgadha, ingkang kadamêl tunggilipun lêgamara wau, kaotipun namung isinipun pisang, pikajêngipun kangge pasêmon, wus lêga dikôndha, sabab tiyang gadhah damêl punika, awon sae têmtu dipun kôndha. Kurmatipun tamu bulusan, tiyang satunggal dipun adhêpi ancak satunggal, utawi layah agêng, isinipun kacang godhogan, mlinjo, bêton, têbu, lèmpèng, juwadah, lan sapanunggilanipun. Jaman dèrèng wontên piring ingkang kangge tata dhahar namung layah dipun ênjêti silitipun, wedang namung ujungan kahwa, cangkiripun cawik. Mênggah panganggenipun tiyang jagong udhêng tênunan Jawi, rasukan tênunan, bêbêd tênunan, manawi sampun bakda dhahar lajêng mêdal tike kalihan bêdudan saprabotipun, tiyang nyumbang kêdah kasukanan ulih-ulih sapantêsipun, anggènipun jagong angsal brêkatan. Môngga para maos kula aturi manggalih, dene bedanipun kathah sangêt tinimbang kalihan jaman samangke.