Nalika samantên tiyang èstri satunggil kalih, inggih sampun wontên ingkang sagêd maos Jawi, nanging botên sagêd nyêrat. Dene sagêdipun wau, inggih namung saking gêthok tular. Para èstri ingkang kadêrêng kapingin maos, ing jaman samantên èngêtanipun inggih pancèn sampun langkung, awit piyambakipun sampun anggadhahi kapengin maos sêrat-sêrat cariyos, babad, sapanunggilanipun, dene ingkang sami dipun rêmêni, limrahipun Sêrat Menak Lare, Arjuna Sasrabahu, tuwin Sêrat Rama. Manawi cariyos purwa namung Sêrat Parta Krama, tuwin Sêrat Cèkèl, nanging purunipun maos sêru manawi sampun ngumur. Awit wêkdal wau, para sêpuh tuwin rayatipun taksih dèrèng sami rêna manawi