8. Tiyang kenging prakawis butuh mênang pabênipun, sarta oncat saking paukuman. Kalampahanipun kêdah ngrêtos dhatêng anggêr. Tuwin apal dhatêng pranataning nagari, langkung malih bilih sumêrêp dhatêng wiji wontênipun prakawis. Tiyang ingkang kenging prakawis prasasat sirna sumêlangipun. Dene bilih dèrèng ngrêtos dhatêng ulahing prakawis, kêdah gadhah saraya tiyang ingkang labda dhatêng pangadilan.