Salêrêsipun gagasan ingkang makatên punika botên kenging dipun lêpatakên babarpisan, kadhangkala sok wontên lêrêsipun. Rak kêrêp kemawon ta, wontên koran ingkang isinipun botên liya kajawi: pêpisuh, punika jalaranipun inggih botên sanès kajawi: redhakturipun karêm dhatêng misuh, punapa malih manawi ingkang kêdah dipun pisuhi bangsanipun piyambak, punika inggih: êntèk amèk, kurang golèk, sayêktos, kados ta: ing jaman samangke punika jaman Indhonesiah-Indhonesiahan. Tiyang siti ingkang gadhah kabudidayan tumindakipun sae, ingkang gadhah wau lajêng kemawon dipun wastani: Indhonesiêr jêmpol. Kosokwangsulipun, tiyang ingkang tumandang damêl botên kalêrêsan, dipun wastani: Inlandhêr, dados: Indhonesiêr punika sêsêbutanipun tiyang siti ingkang pêng-pêngan, Inlandhêr tiyang siti ingkang clila-clili, ing donya ngriki wontên satunggiling koran, manawi mirêng wontên koraning tiyang siti badhe bibar, sabab kêkirangan arta, botên kok wêlas, nanging malah misuh-misuhi, kanthi ngundhat-undhat kainlandhêranipun. Wontên koraning tiyang siti ngêmot pakabaran kasèp, inggih lajêng misuh-misuhi, amastani [ama...]