[...ngênipun,] wontên kang salami gêsang, wontên kang mawi wangên. Lan sawênèh malih wontên kang dipun dhêndha, arta kaparingakên sadaya dhatêng tiyang kang gadhah dakwa. Dene yèn wontên tiyang kadakwa rêmênan, saèstu jalêripun kaukum pêjah, èstrinipun kabucal dhatêng nusa 1 taun. Anaming angsalipun mêjahi dhatêng tiyangipun jalêr kang kadakwa rêmênan wau, pêjahipun trakadhang dipun colong kemawon. Ing wanci dalu raja utusan juru tuwêk, kapurih ngupadosi tiyang jalêr ingkang sampun dipun dakwa, ing pundi gènipun kapanggih saèstu pêjah.