japa jampi wau sasampunipun dipun trapakên, ngantos pintên dintên botên dipun santuni. Makatên wau tumrapipun ingkang sakit inggih bingah, awit sêsakitipun botên nate dipun upakara (dados botên nate ananggung sakit ingkang sangêt) ananging tumraping sêsakitipun, saya lami amasthi sangsaya mindhak wiyar miwah lêbêtipun, awit tatu wau lajêng angêmu nanah, nanah wau amêsthi nêdha daging, utawi rumasuk dhatêng margining rah. Saking cariyosipun para sagêd, manawi rah wau kawoworan nanah sadaya rah ing badan kadosdene kenging racun, tandhanipun, tiyang sakit tatu punika manawi sampun sangêt, badanipun lajêng katingal angêmbuk-êmbuk, cahyanipun pucêd, punapadene kathah ingkang lajêng kacandhak ing sêsakit bêntèr, lan sapanunggilanipun. Sêsakit ingkang makatên wau kala-kala sagêd ugi anjalari singlaring yitma saking raga.