Têmbung mêndhêm lan mikul punika wontênipun ing kudangan atêgês nyimpên lan angluhurakên. Dados anak ingkang sagêd mêndhêm jêro mikul dhuwur punika, anak ingkang sagêd nyimpên awonipun lan angluhurakên drajating tiyang sêpuhipun ingkang sampun pêjah. Awit tiyang ingkang sampun pêjah punika taksih sagêd katingal sae utawi awon wontên ing donya. Wondene katingal sae utawi awonipun punika, botên têmtu margi saking pandamêlipun piyambak nalika gêsangipun, nanging sagêd ugi thukul saking pandamêlipun anak ingkang dipun tilar.