[Ingsun], yo ingsun sedjatine monongoso, kang diciptakake Gusti Kang Moho Suci kang nggowo kasampuranane Gusti: Moho Kuwoso Gusti, engkang pareng kasampurnane djabang bayi ing Bumi Mulyo meniko, sakeng kuwoso Pandjenengan. Bandjur ucol sabdhoning Gusti kanggone ingsun, ninggalake Bumi Suci, ucol soko dalan kang cilek bebarengan sampurno marang udjute sedulur papat kang moho suci: Duh Gusti Kang Moho Suci kok kados mengaten Bimi Mulyo puniko. Kabeh mahu uwes sampurno marang opo kang tinitah Gusti, kanggo djalmo monongoso. Lan siro djalmo monongoso ora perlu wedi marang kahuripan ono ing Bumi Mulyo iki. Awet urep siro ono ing Bumi Mulyo kene ora idjen kedjobo nggowo kuwasane Gusti. Ugo siro ditunggu sedulur papat kang asmane Djoborolo, Mokoholo, Hosoropolo, Hodjorolo rino klawan bengi kang dadi utusane Gusti. Amergo kuwi ngelingono marang sabdhoning Hosoropolo kang diutos pareng warto kanggone Bongoso Djowo, supuyo siro biso mangerteni lan ngelingi marang dino kang dadi pengapesan siro, sak mbendinane ing dino Kemis bengi lan Minggu bengi. Awet ing dino kuwi sengkalane siro teko soko Semoro Bumi, kang ndadekake kahuripan siro ono ing bebayan, yen siro nglalekake marang udjute abang lan puteh. Amergo kuwi ngelingono marang udjute siro supoyo siro biso nduweni kasempurnan marang kahuripane siro kang ditunggu sedulur papat ing Bumi Mulyo iki. II.Budaya Islam II.1 SEDULUR