sariranipun piyambak, trahing awirya ingkang sampun dados sorining nata, samangke lajêng dados pawongan, kapêksa anyarup kêkonyoh, kangge angonyohi tiyang sanès, sarta kêdah lêlados kalayan angatos-atos, lajêng anêdahakên èpèk-èpèking astanipun ingkang kulitipun sakalangkung alus punika, sampun katingal kasap. Dupi mirêng wêwaduling garwa kang sangêt dipun trêsnani, saking sangêting nêpsunipun nanging ajrih dhatêng kang raka, astanipun Bima kalih pisan katutupakên pasuryanipun kalayan nanginnangis. kalara-lara. Ananging mêksa angarih-arih dhatêng kang garwa supados mangrèh dhatêng kasêdhihanipun. Panggalihipun sangêt karêrantan, awit saking sariranipun botên karsa anandukakên wêwalês ingkang botên sarana lampah utami, ucapipun Bima: sarantèkna satêngah sasi bae, sira bakal dadi sorining nata manèh. Nanging