kasundhul ing agami. Milo putih surbaningsun, titih teteh micoro, kalah iki mesti ngambil saking biku, milo kethu tarancangan, panjalin ingkang kinardi. Kerigen santri ‘ulomo, öra kewran kawruhku salin-salin, nrawang putus ngisor ndhuwur, milo klambi kebayak, biso miyak marang kawruh agal alus. Sabuk poleng monco warno, kawruh-ingsun warni-warni. ‘Ilmu Jowo, Londo, Cino, Turki Ködyo Hindu Benggolo Keling, kabeh iku wus kacakup, sun-simpen aneng kasang, kawruh ‘Arab awit timur nganti lamur, kawruh Jowo tan kuciwo, dasar ingsun bongso Jawi. Milo bebed sarung ombo, ömber jembar ngungkuli ingkang dhakik, kabeh ‘ilmu ingsun weruh, nganggo tesbeh sanyoto, kabeh kawruh ingkang luwih saking alus, öra nono biso modho, amadhani marang mami. Mulane nganggo gamparan, saparanku angungkuli sasami, mulane cis teken-ingsun, kumecis nora cidro, anerawang njobo njero ngisor ndhuwur, upamane ingsun kalah, mungsuh janmo tanpo budi. Sayektine ingsun wirang, golek-ono saiki ono ngendi, si Gathölöcö wong kumprung. Ingsun arso uningo mring warnane janmo ingkang kurang urus.”