Reaksi alelopati wis tinemu déning Bapak Botani, Theophrastus, kwit taun 300 SM. Dhèwèké nulisaké buncis kang bisa matèni populasi gulma ing kiwa-tengené. Ing taun 1 sawisé Masehi, sawijining winasis lan naturalis Roma kang jenenge Gaius Plinius Secundus nulis kepriye bagaiman buncis lan jelai kang bisa ngobongake tegalan. saliyané iku, dhèwèké uga kandha manawa wit Walnut asipat toksik (beracun) tumrap tuwuhan liyané. taun 1832, Augustin Pyramus De Candolle, seorang ahli botani lan naturalis kandha yèn lemah bisa lara amarga senyawa kimia kang ditokke saka déning tuwuhan. panemon ngenani alelopati katon jelas nalika taun 1907-1909, rong ilmuwan kang jenenge Schreiner dan Reed kasil anggoné ngisolasi senyawa fitotoksik kimia saka tuwuhan lan lemah. Konsep ngenani alelopati ana ing taun 1937 déning Hans Molisch, sawijining ahli fisiologi tuwuhan asal Ostenrik.