5. Saking jaman wau lajêng santun jaman cêcampuran, liripun: botên namung sakulawarga kemawon, nanging campur kalihan kulawarga sanès, sababipun, kêrêp sakulawarganipun kajarah rayah dening sanèsipun, punika kulawarga ingkang ringkih lajêng gandhèng kalihan sanès ugi ingkang ringkih, supados lajêng santosa nadhahi panjarah rayah, pandamêlanipun têtiyang lajêng botên maligi, tumrap kulawarga piyambak, nanging ugi nyêpaki kangge bêtahipun sanès, lampahipun ijol-ijolan, arta dèrèng wontên, upaminipun tiyang sugih kapalapêndhêm, pala kapêndhêm. nanging kêkirangan ulam, kalintokakên kalihan tiyang sugih ulam, makatên sapiturutipun. Ing ngriku thukuling pirukunan, kulawarga satunggal ing satunggalipun, ingkang dipun kuwaosakên nyêpêng, kakiyataning pirukunan, saking pilihan golonging kulawarga satunggal ing satunggalipun, mênggah ingkang pêrlu punika dados senapati, wondene kêpala kulawarga dados juru ngrêmbagi sarta taksih prèi, kenging nindakakên ingkang magêpokan bêtahing kulawarga piyambak, tamtunipun wujuding pirukunan sawêg kadosdene adat tatacara padhusunan, dèrèng wontên ingkang kasêrat.