Tumrap para ahli bôngsa Jawi ing bab ringgit, limrahipun ingkang kangge paugêran sêrat Pustakaraja anggitan Rônggawarsitan, awit ing ngriku nyariyosakên urut-urutaning lêlampahan wiwit ing jaman kadewan, tuwin tiyang inggih sampun mantêp yêktos manawi mêndhêt saking pêpathokan wau. Anging manawi mirid wontêning lêlampahan ingkang kalimrah, urut-urutaning cariyos ing sêrat Pustakaraja, lajêng katingal sangêt bedanipun trêkadhang nama-nama ringgit inggih beda. Ingkang makatên wau mênggahing pangintên, pinanggihing lampahan salampahan, inggih punika ingkang dipun lampahakên sadalu, sarana dipun dhapukakên mêthik saking suraosing sêrat Pustakaraja, patrapipun palêncatan, awit manawi botên makatên, adêging pangringgit botên badhe adhapur adêgan lampahan sadalu jangkêp. Môngka mênggahing dhapukan, kêdah ngawontênakên jêjêr, ingkang pinanggih ing lampahan (cuthêlipun) wontên ing tancêp katon. Ngawontênakên sabrangan utawi adêgan sanès, ingkang andadosakên sambekalaning lampahan, inggih punika ingkang anjalari wontênipun pêpêrangan. Ngawontênakên adêgan pandhita kalihan sinatriya, ingkang anggayut badhe ngudhari lampahan. Adêgan pondhongan putri utawi sanèsipun, ingkang dados jêjêring lêlampahan, tuwin jangkêpipun adêg wêkasan, inggih punika titi rampunging lêlampahan.