Nalika dintên Sêtu Lêgi tanggal 16 Rêjêp, utawi 29 Dhesèmbêr 1928 têtiyang ing parêdèn Tênggêr sami wilujêngan prêlu mêmule para nabinipun, inggih punika kawastanan: sidhêkah môngsa karo. Ing dintên punika têtiyang ing dhusun Ngadas sami ngawontênakên tumpêng kathahipun nyawêlas iji. Ing wanci enjing sasampunipun kiyai dhukun andumugèkakên kajat, wontên ing griyanipun piyambak (sidhêkah karo kados ingkang sampun kawrat sêrat dhukun dhusun), lajêng midêmidêr. dhatêng griyanipun tiyang ngriku prêlu ujub-ujub, inggih punika andongani tumpêng sawêlas ingkang sampun sumadhiya ing jrambah ing sabên griya, anggènipun andongani panjang sangêt, ngantos ing sadintên punika botên sagêd kêmput sadaya, awit sabên tumpêng satunggal dipun dongani piyambak-piyambak, mirid piandêlipun: nabi ingkang dipun mêmule asmanipun ugi piyambak-piyambak. Pramila ing sadèrèngipun kalampahan, para lêgèn sami prentah supados pun Suta (upaminipun) sadhiya ing dintên punika, pun Naya benjing-enjing, Dhadhap êmbèn, salajêngipun ngantos sakêmputipun dhusun wau watawis 6 dumugi 8 dintênan. Nanging kauningana, tumpêng wau botên kok dipun kêpang ing tiyang kados badhe kêndhuri, nanging namung dipun dongani balaka, ing wêkdal makatên botên kenging wontên sabawaning tiyang utawi lare rame-rame, wontênipun tiyang wicantênan namung sarana bisik-bisik, dene asahanipun botên beda kados ubarampe wilujêngan ing griyanipun dhukun. Sarampunging kadonganan, tumpêng ingkang satunggal kabêkta dhatêng griyaning