Dhek jaman biyen, ing tlatah Gunung Semeru ana raja kang wicaksana lan gemati banget marang rakate.[1] Mimpin salah sijine krajan sing jenenge Umbul Wening, kang arane Raja Ranubanu.[1] Payamabakipun nduwèni putri tunggal sing ayu banget, jenenge Dewi Arum.[1] Ananging putri mau duwé karemenan kang ora apik ya iku yèn ta lagi adus lumban dholanan banyu ing sendhang, dhèwèké lali madhang, ngaso, lan wektu.[1] Semono uga tugas liyane kang ndadekake raja lan prameswari asring ngelikake tumindake.[1] Nuju sawijining dina, ana pagebluk sing nggegirisi banget ya iku saben ana pendhudhuk sing kena banjur engga tewas.[1] Raja sedhih banget mikirake kahanan iki, wis akèh tabib lan brahmana sing ditekakake kanggo ngawekani, nanging ora kasil.[1] Rikala raja wis nyedhaki pasrah teka sawijining brahmana banjur ngadhep sang Raja.[1] Brahmana iku carita yèn ta ing sjroning semedine kaya-kaya dhèwèké éntuk wangsit yèn wabah pagebluk iku bisa diprantasi nganggo sajinise sekar ing thukul ana satengahe telaga sing ana sajroning alas Kredo Wahana, lan kudu dijipuk déning putrine raja dhewe.[1] Raja meneng sautara mbayangake yèn papan pinuju alas iku banget mbebayani , akèh kéwan brangasan, lan nggegirisi.[1] Anging pikiran iku dipendhem jero déning raja, amarga katresnane luwih marang rakyate.[1] Dewi Arum banjur ditimbali raja, banjur dicaritakake sababe.[1] Dhèwèké banjur mangkat lan dikancari déning Nyi Empul ya iku dhayang kesayangane.[1] Ana saben dalane akèh alangan lan pacoban sing ditemoni, ananging kabèh iku ora digagas.[1] Wusanane kekarone bisa tekan tlaga kang banyune bening banget.[1] Dewi Arum banjur ora bisa nahan dhiri, banjur lelumban, lan adus sakatege.[1] Nyi Empul banget ngelikake saka tugase ananging bola-bali malah ora digagas blas.[1] Raja lan sakatege rayate wis padha ngenteni, ananging sing dienteni ora teka-teka.[1] Raja banget sedhihe nalika sang prameswari uga katularan pagebluk iku.[1] Amarga ora sabare banjur sang raja nusul sang putri maring wana.[1]