Petruk : Karuan iya jarene, Ma, tandhane aku kiyi bae, pagaweyanku kiyi pancène kudu digarap wong têlu papat, ananging sabab pagaweyanku kuwi katon cukup, utawa aku katon nrima, iya banjur dipringake bae, ora digalih ing têmbe burine, manawa-manawane aku ujug-ujug ginanjar lara, amara, môngka kuwi apa kuwat.