Sangking sinau anggèn kula anglêmpakakên kawruh ingkang anjalari sagêt kula mitulungi dhatêng manungsa sêsami kula, awit amargi saking anggèn kula ngindhakakên kawruh, kawruh wau badhe mili naratas ing sakathahing badanipun manungsa, manawi kula botên purun sinau salêbêting gêsang kula punika amargi saking kêsèt utawi sungkanan. Dados kula botên anglampahi satunggal punapa kajawi amung anyarèhakên pandamêlan ngantos benjing tumitahipun malih, ing môngka kula sadaya punika kêdah miwiti ing damêl. Samantên wau manawi botên kalajêng anggènipun ngêsèd. Yèn makatên punapa kula sadaya dèrèng pantês angudi kamajêngan ing manwatara, (Manvantara) têgêsipun gumêlaring jagat, jaman samangke punika, dados kêdah kasrantosakên benjing gumêlaring jagad malih, ingkang makatên punika, nama kabêsturon, kula sadaya sampun ngantos nganggur botên sinau kajawi manawi wontên pambênganipun ingkang sayêktos, mila manungsa punika wajib sinau kalayan sênêng.