Manusa ingkang sampun alus utawi luhur bêbudènipun, ukuranipun ingkang ajêgan namung têpa salira, punika masthi sampun mangrêtos, bilih ing donya punika wontên pranatan ingkang adil, mila inggih lajêng botên purun nindakakên samukawis ingkang murugagên botên sakeca tumrap sasamining manusa, awit manut piyandêling manahipun ingkang mantêp sangêt, bilih sadaya dêdamêlaning manusa punika, awon utawi sae, masthi dadosipun. Sintên ingkang adamêl awon, inggih dados awon, ingkang ngraosakên inggih ingkang yasa piyambak.