Ing kala punika awisan nagari ingkang makatên wau, ugi sampun katindakakên, ewasamantên ing sarèhning sampun kina-makina paprentahan nêbu sauyun wau kaêcakakên, para priyantun ingkang kathah-kathah inggih sami wontên tarik-tarikanipun sadhèrèk. Salajêngipun kadospundi panindaking paprentahan ing sawênèhing nagari, punika sok asring nuwuhakên lêlampahan-lêlampahan ingkang anèh-anèh, punapa malih manawi wontên prakawis: priyantun lawanan tiyang alit, punika putusanipun pangadilan kêrêp sangêt pilih sih. Ing ngriku lajêng kados amujudakên kalih golongan. Golongan priyantun tuwin golongan tiyang alit. Ugi kenging dipun wastani: golonganipun têtiyang ingkang wajib mrentah, lan golonganipun têtiyang ingkang dipun prentah. Golongan ingkang kapisan, manawi dipun Malayokakên, inggih ingkang dipun sêbut golongan: yang dhipêrtuwan, dene golongan ingkang ôngka kalih golongan: inggih sêndika. Gêsangipun golongan ingkang kapisan, punika cara wêwayanganipun tansah kasinungan ing Sang Hyang Wênang, dados sanadyan badhea kadospundi kemawon, inggih mêksa tansah unggul juritipun. Kosokwangsulipun, golongan inggih sêndika, sanadyan lêrêsa kados punapa, cara ayamipun inggih tansah: keyok, kemawon. Tuwuhipun kawontênan ingkang makatên wau, botên sanès inggih jalaran wontênipun paprentahan nêbu sauyun wau, ingkang anjalari satunggal lan satunggalipun sami tega sakitipun, nanging botên tega pêjahipun. Ingkang makatên punika inggih sampun jamak limrah, paribasanipun: sagalak-galakaning macan, masa mangana anake dhewe.