Anu, thole, dadi saiki aku ngerti, mesthine anggone Surasentika duwe perlu mau iya ana ambu-ambune kepengin katiban wahyu lurah desa, tandhane nganggo nganakake lakon Wahyu Cakraningrat, iku rak minangka pamuji menyang awake. Kajaba iku iya perlu golek daya supaya disuyudi ing wong akeh."Sujana: "Sanadyan makatena, namanipun wahyu, inggih pundi ingkang kuwawi kedhawahan."Kyai Amad: "Yen ngelingi mangkono, dadi kowe ya kudu ngerti, yen wahyuning drajat, iku kena disaranani saka tindak kenalaran, tegese lair. Ora liya mung kudu sarana lelabuhan kang becik. Lha, kowe anggonmu omah ana ing Patrarejan wis tau duwe lelabuhan apa? Lan maneh kowe kuwi rak dudu wong balabag Kuwaron ta?"Sujana: "Inggih sanes balabag Kuwaron, nanging kula gadhah bengkok sabin wonten ing Kuwaron. Dene prekawis lelabetan, rumaos kula inggih sampun kathah."Kyai Amad: "Yen saka rumasamu dhewe, iku durung kanggo. Ala -beciking lelakon, iku tinemu ing pamawasing liyan. Angel, thole, anjangka wahyu iku. Yen gampange becik diselehake, iku gumantung ana ing kabegjan. Geneya nganggo kogagas-gagas?"Sujana: "Boten, embah. Sayektosipun kula punika gadhah kajeng sanes... "Kyai Amad: "Elo, karep apa maneh, thole ?"Sujana wicante seret: "Anu, embah, sayektosipun kula punika kepengin mengkoni anakipun pak Surasentika, ingkang namanipun Srikuning punika."Kyai Amad mireng ginemipun Sujana ingkang wedalipun seret wau, keraos ngeres ing manah, lajeng nyawang dhateng Sujana, saha lajeng tumungkul kembeng-kembeng. Salajengipun wicanten: "O, Sujana, bareng aku krungu gunemmu kang mangkono, atiku krasa ngeres, aku ngerti yen atimu mesthi rusake. Nanging kepriye ta, mungguh ing jejodhoan, iku iya luwih gawat. Yen piandeling wong tuwa, jodho iku dudu gaweaning manungsa. Saya tinemune ing jaman saiki, jejodhoan iku, tumraping wong tuwa ora merdika temenan panguwasane menyang anak, iya ana rasane gumantung menyang bocah kang arep anglakoni, iku iya luwih gawat. Yen aku ngelingi suwargi embahmu iku sedulurklu tuwa, aku wajib melu ngembat apa kang dadi kekarepanmu. Nanging kepriye, ngger, ewuh anggonku minangkani, awit wong jejodhoan iku kelakone dudu bangsane sarat lan guna pengasihan, gampangane kudu ana kang nglakoni, wong tuwa kari nerusi."Sujana: " Embah, sayektosipun, manawi pun Srikuning makaten inggih sampun wonten sajak-sajakipun purun kula pendhet, nanging tiyang sepuhipun boten lila sanget manawi kula pendhet. Awit pangajeng-ajeng tiyang sepuhipun sageda anakipun laki angsal anakipun tiyang sugih."Kyai Amad: "Iki iya jeneng ora kleru, pancen wis mathuke mangkono, sugih padha sugih, dadi sing ngepek mantu wong mlarat iku jeneng nyaleneh. Lan maneh, thole, kowe kuwi tumrape karo Surasentika jeneng memungsuhan rangkep, sepisan padha rebutan ngarah drajat, kaping pindhone ngarah anake. Rekasa kowe, ngger. Wis ta, mangkene bae, Sujana, kowe becik narimaa, prekara ngarahmu menyang anake Surasentika iku prekara buri. Kang luwih perlu kowe saiki tumemena anggonmu nyambut gawe. Tinemuning kanugrahan iku, utamane ora kaya kang jalaran dilakoni kalawan tumemening gawe. Wis, ngger, kowe muliha."Sujana tampi wewarahipun Kyai Amad wau, sanadyan namung lugu rembag, inggih adamel mareming manah, saha lajeng pamit wangsul. Kyai Amad nyawang dhateng lampahipun Sujana ngantos tebih. Sareng sampun boten ketingal, lajeng ngucap : "Muga kasembadana apa kang dadi karepe putuku Sujana."dipethik saka : Srikuning, Harjowirogo, Bunga Rampai Sastra Jawa Mutakhir, J.J.Ras, 1985.