Wong mêthik kêmbang ing patamanan, sanadyan ora kawruhan marang kang rumêksa, iya uga kawruhan marang atine dhewe, batine ngaku yèn katempelan rêgêd, awit jupuk baranging liyan kang tanpa têmbung, padha bae karo wong nyênyolong, prasasat kowe sinau nyolong ora kok sêdyakake.