Öra nono urip telu, ingkang mesti mung sawiji, lamun siro tinakonan, endi Allah ing saiki, iku nuli saurono, sopo ingkang ngucap kuwi. Ojo to sireku umyung, yen siro dudu Hyang Widdhi, yektine ingkang den ucap, kang ngucap tan liyan Widdhi, nanging kudu kawruhanono, ing panarimo sayekti. Ono ingkang nrimo iku, koyo töyo lawan siti, lawan ingkang koyo udan, opo dene koyo wesi, kalawan koyo samudro. Ingkang koyo lemah warih. Den rumesep tegesipun, öra pegat kang rohani, tegese kang koyo udan, datan pegat tingal-neki, ono maneh koyo tösan, sakarsaniro mrentahi. Ginaweyo arit wedung, petehl wadung kudi urik, öra öwah sifatiro, isih bae wujudneki, ingkang upomo samudro, pituduh ingkang prayogi. Puniku mestine antuk, ing ujar sakecap tuwin, ing laku satindak lawan, ameneng sogokan nenggih,