Miturut Gilles Deleuze lan Félix Guattari, téma aliènasi lan panguyan-uyan, sanadyan pancèn ana sajeroning karya Kafka, iku kabèh digedhèk-gedhèkaké déning para kritikus. Wong loro iki nduwé panemu manawa karya Kafka iku luwih ngati-ati lan subvèrsif — lan luwih mbungahaké — tinimbang ing tabet pisan. Wong loro iku uga nandhesaké manawa wong nggatèkaké pangudi para paragané kang muspra, nuduhaké carané Kafka mainaké humor, mbokmanawa dhèwèké ora mutlak ngandharaké masalahé dhéwé, nanging luwih mungkin nggambaraké kepriyé wong iku kepara nggawé masalah dhéwé. Sajeroning karyané, Kafka kerep nggawé donya kang ala lan absurd. Kafka macakaké draf-draf karyané marang kanca-kancané lan mligi nandhesaké karya gancarané kang humoristis. Sang panulis Milan Kundera nduwé panemu manawa humor suréalis Kafka iku mbokmanawa invèrsi saka para paraga ing karyané Dostoyevsky kang padha dikukum amarga salah. Ing karya Kafka, siji paraga kerep dikukum sanadyan dhèwèké ora salah. Kundera percaya manawa ilham Kafka kanggo nulis kaanan kaya mengkéné iki asalé saka kaanan Kafka dhéwé kang lair sajeroning kulawarga patriarkal lan urip sajeroning nagara totalitèr.