Jaman rumiyin ingkang kagungan wakap arta wragadipun andamêl urung-urung toya punika, ingkang minulya Siti Jubaidah, garwanipun Prabu Harun Arrasid, ingkang misuwur nata ing nagari Bahdad. Kacariyos, sumur-sumur ing nagari Mêkah punika sadaya toyanipun asin, mila sang putri kapranan ing galih mêmpêng ngarsakakên wakap. Ing sadèrèngipun yêyasan kagarap, sang putri sampun mangrêtos, bilih sagêdipun kasêmbadan ngrêkaos sangêt, awit kêdah andhudhuk rêdi-rêdi, lan èrèng-èrèng rêdi ingkang pakèwêd sangêt. Sang putri lajêng paring dhawuh dhumatêng juru gêdhongipun, andikakakên anjèjèr-jèjèr arta mas tumpang-tumpangan sauruting rêdi-rêdi sela ingkang badhe kangge dhudhukan, wiwit saking tukipun ngantos dumugi ing kitha Mêkah. Arta punika minôngka epahipun têtiyang ingkang andhudhuk ngantos sarampungipun, saha nocogi ukuranipun. Sapintên panjangipun dhudhukan, kaparingan epahan arta mas ingkang panjanging ukuranipun sami lan arta ingkang kajèjèr têtumpangan. Wêkasan karsanipun sang putri enggal sagêd kasêmbadan, toya saking Jabalkara (Taip) sagêd mili dumugi kitha Mêkah ngantos sapunika, manpangat dhatêng tiyang pintên-pintên atus èwu. Ngantos sapriki susukan urung-urung dalah toyanipun ngantos karan: Jubaedah.