Beda sangêt kalihan dêdongengan watakipun tiyang ing nagari Rum jaman rumiyin, kados ingkang kacariyosakên ing sêrat babad. Tiyang Rum jaman rumiyin, yèn pinuju andrawina,ôndrawina. ingkang kadamêl lawuhipun ilat mêrak, môngka mêrak punika rêginipun awis, têka ingkang kasêgahahên namung ilatipun kemawon, gèk cêkap ilat mêrak pintên, punika sadaya namung salugu kadamêl umuk, sêsongaran, nêdahakên kasugihanipun. Wangsul tiyang Jawi botên makatên, sasugih-sugihipun tiyang Jawi, yèn gadhah damêl dèrèng wontên ingkang mragat lêmbu namung kasêgahakên lidhahipun, utawi manahipun, inggih mêksa taksih dagingipun ingkang kasêgahakên. Dados tiyang Jawi têbih saking watak rêmên sêsongaran.