mêsthi katon luwih brêgas, luwih pintêr lan luwih andhèthèng, nanging barêng aku lagi anjajah kutha sêthithik bae, têrus aku banjur ngawêt lan kipit-kipit bae. Awit aku banjur rumasa sanalika, wong clila-clili dikrama, nèk nitik anggonku sakolah nganti têlulasan taun, lo, pancène aku rak iya wis pintêr, ta, nanging nyatane golèk pangan dhewe ora jegos, kang anjalari nganti saprene mung dadi batur bae. Dadi gagahku iki iya mung gagahing batur. Seje karo sawênèhe wong ing Kudus sing kala samono têtêpungan karo aku, bokmanawa wulangan sakolahan ôngka loro bae ora katam, tandhane anggone migunakake basane dhewe bae pating bênthalit ora karuwan, kaya ta ngandhakake awake dhewe: kula dèrèng sagêd tindak mrika, utawa: kêsuwun, panjênêngan sampun krêsa sowan dhatêng griya kula. Nanging nyatane tikêl-matikêl luwih pintêr katimbang aku, Kang Garèng.