Garèng: Wiyah, kowe mono pancèn iya wong angèl. Apa-apa karêpmu arêp kok cacad, arêp kok wada. Ewasamono aku mêksa kêpengin sumurup mungguh sabab-sababe, kang agawe ora sênênging atimu anane sumbangan cara jaman biyèn kuwi.