Petruk : Hla, kuwi nèk manusa. Sanadyan gênah bubulên upamane, ana dalan dikrakal anyar, ora kok sêmingkir, nanging malah ditrajang sarana dhadha diungalake, sirah didêngèngèkake, wirone dicangking, ngumbar suwara : ma-tik aku, sarta lakune banjur digawe: mincêk-mincêk, lho, iki saka êmohe diarani : bubulên. Ya uwis, saiki tak banjurne bae caritaku. Kala samono, Kang Garèng, lakuku nyang Kalibacin banjur tak wurungake, sarta banjur mrêlokake sowan nyang ing dhukun mau. Miturut calathune kusir, sing sapa arêp sowan nyang kyai kono kuwi, kudu anggawa sarat kêmbang kang diisèni dhuwit sakêthip. Lan kêmbang mau kudu tuku ing warung Tionghwa ing sacêdhake kono. Aku iya mèlu-mèlu mangkono, Kang Garèng. Barêng aku têkan ing omahe kyai dhukun, wèh, nyata, dhukun sing wis kawêntar bangêt. Ingatase kala samono isih rada esuk, sing sowan nyang kyai wis pirang-pirang bangêt. Kabar-kabare wong sing sowan mrono, kuwi ora kurang saka sèkêt sadinane.