Sakawit ngandharakên glagating praja agêng-agêng, sami pating bathithit badhe ngadani bôndayuda, sagêd ugi wontên prang donya malih, môngka caranipun prang ing jaman sapunika beda kalihan jaman kina, rumiyin sadèrèngipun têmpuking prang, mawi tantang -tantangan, nanging manawi prang jaman samangke botên mawi tantang-tantangan, dados sagêd lajêng prang dadakan, wah langkung mutawatosi, amargi pirantosipun langkung gêgirisi, punika prêlu dados panggalihan, manawi prang donya wau saèstu dumados, tumrap Surakarta lajêng kadospundi jêjêripun, awit jêjêr wajibing karaton punika kêdah angayomi gêsang tuwin wilujênging isinipun wiwit nginggil dumugi kawulanipun, punapa namung nrimah sumendhe ing pêpasthèn, ingkang makatên punika pamanggihipun juru sabda kirang sakeca, amargi narimah ing pêpasthèn punika namung kangge pangaubanipun ingkang anyingkiri rubeda, dados botên mapan tumindakipun. Manawi pamanggihipun juru sabda prayogi tumindak sarana sèlêpbêwêswordhêng (zelfbewustwording) amargi lampah punika nuwuhakên sêsêrêpan, ing pundi jêjêripun karaton dalêm Surakarta kanthi raos têtanggêlan pêranwruddhêlêkèidgêphul (