Manawi kula murugi Candhi Barabudhur saking pinggiring lèpèn Praga, saking katêbihan kula aningali sêsawangan warni kalih, inggih punika ingkang ngandhap candhi wau katingal rame, ingkang nginggil katingal samun. Manawi sampun lumêbêt ing candhi sarta sampun midêr wiwit undhak-undhakan ingkang ngandhap piyambak, ngantos dumugi ing pucakipun pisan (stoepa) ingkang kala rumiyin wontên rêcanipun Budha ingkang agêng piyambak, nanging dèrèng rampung panggarapipun, punika lajêng sagêd nêrangakên prakawis ingkang karêmbag wau. Perangan ingkang ngandhap piyambak ingkang katingal rame, undhak-undhakanipun nêkak-nêkuk, mawi tèdhèng pagêr sela sadhadha. Pagêr sela punika kaisenan rêca-rêca. Perangan ingkang nginggil piyambak namung awujud kurungan isi rêca Budha, mubêng tanpa kêkêlir sela. Pamerangipun wau nêdahakên wulangipun Budha ing bab ingkang wontên lan ingkang botên wontên, dados kosokwangsulipun, ewadene kagandhèng. Awit ingkang makatên wau rêca-rêca Budha ing pagêr sela wau mawi rêrênggan kados kawontênaning ing alam donya, nanging rêca sangandhaping kupêl botên mawi rêrênggan makatên. Saantawising tiyang limrah lan tiyang ingkang sampun sampurna wontên ingkang nêngahi, pinasang wontên ing margi ingkang ngubêngi.