Prakawis dhumawahipun kasangsaraning brayat punika taksih kathah jalaranipun, sanajan para kakung sampun anêtêpi kuwajibanipun mêdal ing margi karahayon, ananging taksih wontên sambekalaipun, inggih punika prakawis rubedaning kasênêngan. Kathah kemawon para kakung ingkang sae-sae, têtêp anggèning ngayomi dhatêng brayatipun, nanging botên sagêd nyandhêt ardaning manah ingkang tumrap kasênênganipun piyambak, têmahan kajlungup dhatêng rubedaning kasênêngan, wêkasan brayatipun lajêng nandhang kasangsaran. Dados ingkang kalêpatan punika tiyang satunggal kapala brayat, kasangsaranipun dipun sanggi dening sabrayat. Prakawis ingkang gawat sarta ngêmar-êmari sangêt dhatêng manah punika badhe sagêd santun dados gampil sarta sêpên ing sambekala, bilih para kakung tuwin wanita sami mangrêtos sarta lair batosipun sami kadunungan kasusilan, inggih kasusilan ingkang dados tuking kabêgjan, inggih kasusilan ingkang madhangi manahipun manungsa, nyumêrêpakên margi ingkang anjog dhatêng kamulyan, ugi nyumêrêpakên margi simpangan, ingkang anjog dhatêng karisakan.