puniku aneng jantung nggoniro, ing utek prenahe budi, otot balung prenah panggonane kuwat. Prenahe wirang ing moto, ing ndönyo kang luwih pait, batine wong malarat, dene ingkang luwih manis, batine wong kang sugih, lamun wong kang luwih lumuh, kang blilu tan weruh sastro, ingkang aran aningali, iku janmo ingkang wruh ‘ilmuning Allah. Ing ngendi kang luwih perak, ing ndönyo kang luwih gelis, ingkang luwih bungahiro, iku marmaning Hyang Widdhi, kang ombo luwih bumi, yekti pandeleng puniku, landhep luwih kang brojo, iku nalare wong lantip, ingkang adhem luwih töyo ati sabar. Luwih atos saking selo, atine wong dhangkal pikir, atine wong kang brangasan, panase ngungkuli geni, wong jalu lan wong estri, yekti akeh wadonipun, sanadyan wujud lanang, tan weruh tegese estri, keno ugo sinebut sasat wanito. Wong urip lan wong palastro, temene akeh kang mati, sanadyan wujude gesang, kalamun wong tanpo budi iku prasasat mati, wong sugih lan wong nisteku, mesti akeh kang nisto, sanadyan sugih mas picis, lamun bödhö