Ilya enggal-enggal amêthik sêkar apyun, ingkang lajêng kasêsêlakên ing kupingipun, murih sampun ngantos budhêg jalaran saking singsotipun begal ingkang suwaranipun saklangkung ngêrês-êrêsi. Kanthi botên mamang babarpisan, salajêngipun, Ilya anjujug dhatêng ing padununganipun begal Solowe wau. Dene Solowe piyambak, saking katêbihan sampun mirêng bilih wontên prajurit ingkang andhatêngi. Sakala punika pun begal lajêng angumbar suwara, ingkang ungêlipun jumlêgur kados galudhug, kirang langkung makatên: He, sapa kang wani ngambah ing dalan kang anjog ing papan padununganaku iki.