Sasampunipun ngandika makatên dhatêng ingkang garwa, sang rajaputra ingkang asih trêsna dhatêng rama ibu wau, tumênga manginggil kalihan karuna, tuwin sêsambat mêlasarsa. Sang dèwi dupi priksa ingkang raka sangêt sungkawa, enggal nêmbah, lajêng ngusapi waspanipun, ingkang daleweran, sarwi matur: nugrahanipun sruning tapa brata, dêdana, sarta sêsaji kula, punika kaparingna samangke, badhe kula angge malês kasaenanipun marasêpuh sakalihan, tuwin guru laki kula. Nadyan salêbêtipun gêgujêngan, kula dèrèng nate ngucap dora, mugi dadosa sarana têdhasipun èsthining manah, tuwin pamuji kula, mugi marasêpuh kula kakung putri, lêstantuna basuki, sampun ngantos kalajêng murut ing kaankaanan. jati, ingkang sabab saking lungse antukipun laki kula punika. Sakèndêlipun sang dèwi, rajaputra Satyawan ngandika: yayi, aku sêlak kapengin wêruh rama ibu, mulane Sawitri aja suwe-suwe, mara padha mangkat mulih. Èsthiku yèn kangjêng rama lan kangjêng ibu seda, aku aja kongsi kèri anèng donya. Dhuh, bojoku, wong ayu, manawa kowe nêdya nêtêpi kautaman, kêpengin lastarine uripku, sarta wus dadi kawajibanmu, kudu gawe sênênge atiku, mara Sawitri banjur padha mulih. Dèwi Sawitri ngêncêngi ukêlipun, lajêng mitulungi ingkang raka, anggènipun jumênêng. Sasampunipun jêjêg, sarta lajêng milang-miling, karsanipun nêdya madosi kranjang wadhahing woh-wohan. Sang dèwi botên kasamaran [kasamar...]