Punika kados pasêmon, manawi tiyang nêdya nyatunggalakên tekad punika sayêktosipun kêdah purun ambucal kadonyan, saya manawi sampun ngambah ing marginipun, saya kêdah ngeklasakên yêktos, awit pêthaling donya punika atêgês dados damar amadhangi margi. Tiyang ingkang wiwit ngambah awak-awaking rêdi, lajêng kêsupèn dhatêng raosing sayah, saking kêslamur dening nyêngklèk tuwin rumpiling margi, badhe kèndêl botên wontên pakèndêlanipun, awit marginipun namung srêg kangge lumampah, lan malih ing manah karaos tansah nyêngka kêdah badhe sumêrêp dunung ingkang dipun purugi. Sarêng lampahipun sampun angsal sapalihing purug, lajêng anjog ing papan sawatawis wiyar, sitinipun waradin, ing papan wau rêsik tansah dipun saponi ing tiyang, mila ngantos kêtingal ngilak-ilak anêngsêmakên. Papan ing ngriku punika inggih patirakatan, nanging patirakatanipun tiyang ingkang nêdya pados pasugihan setan gundhul.