Tumrap para pandhita kados ing ngandhap punika: pandhita kêdah amusthi dêdamêl têtiga, sêmanggêm mêpêt pangandika, akudhung mêrang kaanam, gundhul, anyandhang klikaning kajêng utawi lulanging kewan. Têtêp dhatêng sêsanggêman, badanipun sukci, kurban latu, manggèn wontên ing wana, saras badanipun, ewadene sadaya wau sampun tanpa guna, manawi botên sukci manahipun, luhuring budi, sampun ngantos anglampahi dosa ing dalêm tindak, manah tuwin cipta, makatên wau sajatining pandhita ingkang dêrêng kasutapanipun. Dados sanès tiyang ingkang anangsaya badan, sarana angêblêng (babar pisan botên nêdha punapa-punapa) tuwin sapanunggilanipun malih. Tiyang ingkang kirang rumêsêp dhatêng kadang warganipun, punika botên sagêd kalis dening dosa, sanadyan badanipun sampun sukci, sintên ingkang manahipun wangkal têtela mêngsahing kasutapan, nadyan atapa brata, punika botên nama anyingkur kamulyan ing dunya. Sintên [Sintê...]