Mirêng sumbaripun Alyasa ing sêmu ngerang-erang wau, sanalika punika rainipun Tugarin katingal abrit mangar-mangar, nanging dumadakan ing kala punika wontên abdi nata pintên-pintên lumêbêt ing bangsal, ambêkta tong sawatawis isi anggur warni-warni. Lan sanalika punika Tugarin lajêng supe dhatêng sêsumbaripun Alyasa, saha lajêng enggal-enggal nyandhak gêlas pangombenipun. Umumipun para prajurit ing jaman samantên punika sami karêm sangêt dhatêng anggur, lan limrahipun manawi sampun purun ngombe anggur, inggih kathah. Ewasamantên para prajurit ing Ruslan wau, salaminipun gêsang mêksa dèrèng nate mrangguli tiyang anggènipun ngombe anggur sakalangkung kathah kados pun Tugarin wau, anggènipun ngombe botên namung sagêd nêlasakên pintên-pintên gêndul, malah ngantos pintên-pintên tong, ewadene maksa botên mêndêm. Ing kala punika Alyasa ngumbar swara malih, makatên mênggah têmbungipun: