Размовы:LiveJournal

журнал, часопіс гэта іншае --Максім Л. 13:12, 30 Сакавік 2009 (UTC)
Журнал як збор запісаў, магчыма, рэгулярных. Часопіс гэта перыядычнае выданне пэўнага фармату і зместу. Yury Tarasievich 13:24, 30 Сакавік 2009 (UTC)
Прывітанне, Максім. Я моцна не трымаюся за назву, але выкажу сваё меркаванне.
Журна́л (ад фр. journal) — друкаванае перыядычнае выданне. Слова прыйшло да нас з французкай мовы праз рускую.
Часопіс (ад "час" і "пісаць") — тое ж самае, толькі спрадвечна славянскае слова.
Я лічу гэтыя словы сінонімамі. Калі ёсць сваё слова - навошта браць чужое?
Дарэчы, у суседаў тыя ж праблемы: http://langs.ru/chasopis/  --Вікі-Майстар 13:41, 30 Сакавік 2009 (UTC)

журнал -- сшытак для запісаў рознага характару, іначай дзённік, перыядычнае выданне -- часопіс. у рускай мове сэнсы трансфармаваліся. --Максім Л. 13:49, 30 Сакавік 2009 (UTC)

то чаму тады "Живой Журнал"? Зваротная трансфармацыя? ;)

Ну ды добра, хай будзе так. Я толькi дадам перанакіраванне. І з Жывога Дзённіка заадно. :)  --Вікі-Майстар 14:33, 30 Сакавік 2009 (UTC)

: Упс. Хтосьці ужо зрабіў. --Вікі-Майстар 14:36, 30 Сакавік 2009 (UTC)

:: з англійскай папросту ўзялі, а што ў рускай ужо свой сэнс не падумаўшы былі, во і... --Максім Л. 15:39, 30 Сакавік 2009 (UTC)
Проста на з'яву ёсць даўно слова, а таксама сугучнасць. Калі б можна было "выбіраць", то лепшым варыянтам было б "дзённік". Yury Tarasievich 14:55, 30 Сакавік 2009 (UTC)
Юры - дарэмна "налады" замянілі на "настройкі". "Налады" - ад "наладжваць". "Настройкі" - ад "настраивать". У беларускай мове таксама ёсць запазычанае "настройваць", але яно выкарыстоўваецца пераважна ў пераносным сэнсе ("настройваць супраць кагосьці"). --Вікі-Майстар 06:56, 31 Сакавік 2009 (UTC)
Што тычыцца "карыстача" - мне проста падабаецца такі варыянт. (па аналогіі чытач - чытацкі білет; карыстач - карыстацкі інтэрфейс). Здаецца мне, гэта слова мае ўсе шанцы прыжыцца ў нас (у ўкраінцаў ўжо). Так што пажывем-пабачым. --Вікі-Майстар 06:56, 31 Сакавік 2009 (UTC)
Вы зразумейце, што "падабаецца" -- не мерка. Мерка -- ёсць у акадэмічным слоўніку ці дзяржаўным стандарце (вось як тут). Налады і карыстач гэта вельмі нядаўнія выдумкі, якія апроч таго: ўжываюць не цалкам беларускія мадэлі словаўтварэння (-ач) і свавольна мяняюць сэнс кораню -лад- (плюс бессуфіксальная мадэль, згодна з сістэмай мовы, не заўсёды можа ўжывацца). А ў аўтарытэтных слоўніках існуюць словы карыстальнік і настройкі.
Наконт "настроіць" небеларускае слова і сэнс у яго не той -- гэта амаль эпічна. :) Не кажучы пра ТСБМ-05, "Гістарычны слоўнік" таксама ўтрымлівае слова "настроіць", і менавіта з роднасным сэнсам -- "настройваць (музычны інструмент)". У СТБ 94 г. здаецца таксама было, але гэта ўжо зараз не буду шукаць. Yury Tarasievich 15:45, 31 Сакавік 2009 (UTC)

* 1. "Не мерка" - згодзен, я проста выказаў своё адчуванне.

* 2. "Акадэмічны слоўнік і дзяржстандарт" - гэта выдатна, а адкуль бяруцца словы ў гэты стандарт? С жывой мовы, ці не так? Будзе мяняцца мова - будуць мяняцца стандарты.

* 3. нядаўнія выдумкі - адносна "карыстача" - безумоўна, я іншае не сцвярджаў. Але гэта не значыць, што яго зусім нельга выкарыстоўваць.

* 4. не цалкам беларускія мадэлі словаўтварэння (-ач) - чытач, глядач, уцякач, драч, гарлач, барадач, бубнач, ....... - усе адушаўлёныя назоўнікі мужчынскага роду, гэтак жа як і карыстач (гляньце ў слоўнік гэтыя словы там ёсць). Магчыма вы правы, але згадзіцеся, такіх слоў - процьма.

* 5. "настройваць (музычны інструмент)". Я таксама магу прывесці "наладчык", "наладка" - тэрміны часцей за ўсё ўжываюцца ў тэхнічных тэкстах, менавіта ў сэнсе наладкі чагосьці.

Я тут зрабіў невялікае "апытанне" на Яндэксе па чашчыні выкарыстання тых ці іншых тэрмінаў. Вось : што атрымалася:

** "карыстальнік" - 11 тыс. стар.

** "карыстач" - 5.5 тыс. стар. (нядрэнна для неалагізма? І не, там далёка не тарашкевіца, гляньце самі).

** "налады" (шукаў менавіта гэту форму, каб пазбегнуць памылковых спрацоўванняў) - 4.1 тыс.

** "настройкі" (менавіта гэта форма) - 1 тыс. стар. (Уаў, слабавата для такога старога слова, што ёсць у акадэмічных слоўніках).

Вось і атрымваецца, што для IT-тэматыкі людзі самі выбіраюць часта не тыя словы, што навукоўцы прыдумваюць у сваіх кабінетах. (Не заўсёды, але...).

Дарэчы, ці вы чулі вось пра гэта: "Слоўнік новых слоў беларускай мовы" http://litera.by/book14615.html ?  Здаецца і навука рухаецца ўслед за жыццём... Цікава было б паглядзець, ці ёсць там нашы падапечныя словы... І калі там ёсць "карыстач" і "налады", ці магу я іх вярнуць назад?  --Вікі-Майстар 17:53, 31 Сакавік 2009 (UTC)
Прабачце, не. Слоўнік новых словаў не аўтарытэтная крыніца, а звычайнае лінгвістычнае даследаванне актуальнага стану сеціўнага жаргону; гэтаксама даследуюць, напрыклад, жаргон турэмны. Прадметам былі пераважна альтэрнатыўніцкія рэсурсы; лінгвістам усё адно, што даследаваць.
Акадэмічныя слоўнікі і дзяржаўныя стандарты ў частцы тэрміналогіі складаюцца трохі іначай, чым вы думаеце. Ёсць недзе ў сеціве артыкул Шчэрбіна, пашукайце.
Размова гэтая ад таго, што з беларускай моўнай практыкай у нас не так што не ўсё добра, а проста фатальна. Вось і выплываюць у Сеціве наверх усялякія моўныя пачвары -- гэтакія моўныя змаганні і рэвалюцыі. Я б параіў вам некаторыя артыкулы з "Беларускай лінгвістыкі", ды не ведаю вашай падрыхтоўкі.
Новыя (і старыя) выдумкі ўжываць, вядома, можна, але гэта не паўсюль дарэчна. Напрыклад, у энцыклапедыі, якая пераказвае існуючыя аўтарытэтныя погляды і звесткі, карыстаючыся пры гэтым акадэмічнай літаратурнай нормай мовы. Yury Tarasievich 18:38, 31 Сакавік 2009 (UTC)

Я зразумеў Ваш адказ. (І я так разумею. гэта пазіцыя адміністрацыі беларускай Вікіпедыі, улічваючы Ваш статус). Я паспрабую знайсці артыкул Шчэрбіна, паколькі тэма для мяне цікавая. Але здаецца мне, што нам прыйдзецца доўга чакаць, калі старэнькі акадэмік прыдумае для нас слова, якое мы маглі б выкарыстоўваць у ЖЖ... :|  Толькі вось баюся, для яго што ЖЖ што XXX - аднолькава недаступныя... тэрміны. :)

Усё, для мяне тэма закрыта.  --Вікі-Майстар 19:22, 31 Сакавік 2009 (UTC)
Галоўнае, на што моцна спадзяюся -- што вы не адчулі тут нейкай крыўды. Мова, асабліва ў акадэмічным асяродку, да якога паўфармальна належым і мы тут :) -- гэта проста сродак камунікацыі, а не самарэалізацыі. Прынамсі, для паўнавартасных моваў гэта так.
Дарэчы, Шчэрбін не старэнькі і напэўна не дурненькі. :) І ўклад у лексікаграфію зрабіў немалы. Yury Tarasievich 19:30, 31 Сакавік 2009 (UTC)

Я таксама спадзяюся, што Шчэрбін на мяне не закрыўдуе (калі ён тут гэта калі-небудзь прачытае). Апошняе я пісаў не пра яго а ўвогуле (нат не ведаю, ці ён акадэмік). Вярнуўся каб пакінуць спасылку на яго артыкул (каму таксама цікава). Дарэчы, мне імпануе тэрміналагічны падыход аўтара гэтага сайта, трэ будзе ўзяць на прыкмету --Вікі-Майстар 20:18, 31 Сакавік 2009 (UTC)

user settings ;) --Вікі-Майстар 20:22, 31 Сакавік 2009 (UTC)

: А гэта, калі заўважылі, і ёсць 1-ы з 4-х этапаў па Шчэрбіну -- збор усіх магчымых варыянтаў. :) Yury Tarasievich 06:29, 1 Красавік 2009 (UTC)

:: Правiльна. Праблема толькі тое, што сярод сабраных варыянтаў "настроек" няма. Ну не прыжылося гэта слова ў IT. Дык навошта яго сюды "за вушы цягнуць"? --Вікі-Майстар 07:48, 1 Красавік 2009 (UTC)

::: Гэты тэзіс мне здаецца надуманым. ІТ наша рэальна карыстаецца настройкамі на 100%. І калі сапраўды "будзе на мове" -- пачне менавіта з іх, балазе, ужо ёсць у стандартах. Усе гэтыя "слоўнікі кампутарнай тэрміналогіі (тэрміналёгіі)" -- зборнікі фантазій "вузкага кола моўных рэвалюцыянераў", зробленых на падставе "а я так думаю", моўна няправільных (часта), па 4 агульнапрызнаных фазах апрацоўкі тэрміналогіі не праведзеных, а ўжываных гэтаксама вузкім колам, у якім часта тыя самыя людзі, хто складаў.

::: Нарэшце, хоць бы і абмінуць усе гэтыя фармальнасці -- ну вось чаго вы хочаце ад "настроек", нашто гэта ўся дыскусія? Ніякіх навуковых пярэчанняў вы не паставілі. А проста слова вам здалося "рускім", так? У той самы час, усе гэтыя "налады" і "наладкі" -- не больш як моўна-кульгавы і недакладны (!!!) "пераклад" слова "настройки". Так з тэрміналогіяй у нармальных мовах не працуюць, паверце. Yury Tarasievich 11:22, 1 Красавік 2009 (UTC)

::: Дарэчы, паглядзіце на верхні навіг. радок. Там -- "настаўленні", якія вы бачылі ў слоўніку, і якія выкарыстаныя ў маім перакладзе ООО, і яшчэ сям-там. Ці разумееце вы, чаму ў энцыклапедычным тэксце я "абараняю" менавіта агульнапрынятае "настройкі", а не "сваю прапанову"? Yury Tarasievich 11:28, 1 Красавік 2009 (UTC)

: Я ўжо збіраўся "саскочыць" з дыспуту... Але ж зацягвае. :)

: "ІТ наша рэальна карыстаецца настройкамі на 100%" - гэта аксіёма? Калі б было так, то і размовы не было б, ці не праўда? Я прынамсі даў статыстыку з Яндэкса, лік не ў карысць Вашых падапечных. А Вы на чым грунтуецеся?

: "ёсць у стандартах" - пакажыце мне гэтыя стандарты? Ужо 4 фазы прайшлі? Шчарбін у сваім артыкуле 1996 года пісаў, што неблага было б сабраць усе ўжыванні ў базу, прааналізаваць іх галіновым спецыялістам, лінгвістам, і выбраць лепшыя варыянты. Гэта было зроблена? Спасылкі, калі ласка. Заўважце, прайшло 13 ГАДОЎ! За гэты час IT развівалася "сямімільнымы крокамі".

: "зборнікі фантазій" - гэта толькі Вашы эмоцыі, адчуванне, ці не так?

: "ўжываных гэтаксама вузкім колам" - нажаль тут Вы правы, але ж Вы разумееце, што "шырыня" беларускамоўнага кола большай часткай ад нас не залежыць.

: "Там -- настаўленні" - вось бачыце, Вам таксама слова "настройкі" не вельмі падыходзіць. Дык навошта ламаць сябе?

: "моўна няправільных (часта)", "моўна-кульгавы і недакладны" - гэта таксама аксіёма? Я хацеў бы пабачыць лінгвістычны аналіз так Вамі неўпадабаных "налад" і "карыстачоў", што там не так. Па карыстачах я дарэчы ўжо пісаў (можаце заадно паказаць, дзе памылкі ў такіх беларускіх словах як "чытач, глядач, уцякач, барадач, ....", словаўтварэнне гэтых слоў роднаснае "уцякаць"-"уцякач", "чытаць"-"чытач", "карыстаць"-"карыстач").

: Што тычыцца "налад", вы напісалі, дзьве заўвагі:
# "свавольна мяняюць сэнс кораню -лад-"
# "бессуфіксальная мадэль, згодна з сістэмай мовы, не заўсёды можа ўжывацца"

: Па-першаму пункту:
# "налады" - гістарычны корань - "ладъ" - значыць мір, парадак. "наладжваць" - прыводзіць праграму/акаўнт/іншую праграмную сістэму ў парадак, прыводзіць да ладу. "Наладжванне", радзей "наладка" - гэта працэс, які адпавядае дзеянню "наладжваць". "Налады" - гэта вынік гэтага дзеяння і працэсу.
# Па словаўтваральнай мадэлі. У беларускай мове амаль 20 словаўтваральных мадэляў. Чаму Вы вырашылі, што менавіта нульсуфіксальная мадэль менавіта ў гэтым выпадку не падыходзіць? Ці гэта таксама аксіёма?  --Вікі-Майстар 14:05, 1 Красавік 2009 (UTC)

: Гэта добра, што зацягвае. :) Ужо і словаўтваральныя мадэлі палічаныя. :))

: Значыць, па парадку: рэальна 100% нашага ІТ -- рускамоўнае і там гучаць "настройкі". Так? Мова павінна быць зразумелай, тое самае, і яшчэ болей, тычыцца тэрміналогіі. У беларускамоўнай тэрміналогіі існуе настройка, напрыклад, радыёпрыёмніка? Існуе, і запісаная ў Р-Б палітэхнічным слоўніку Ін-ту мовазнаўства. І нічым прынцыповым настройка праграм не адрозніваецца, так?

: Наладка -- тэрмін хоць і блізкі, але не тоесны. Настройка -- тое, што робіцца часта (як варыянт -- да густу спажыўца). Наладка -- тое, што робіцца пасля ўстаноўкі/мантажу/усталявання/рамонту, і ўжываецца гэты тэрмін, пераважна, да тэхнікі і абсталявання. "Пуск і наладка". Наладзіць трактар (адрамантаваць); зрабіць, стварыць; арганізаваць; прывесці ў парадак (усё -- ТСБМ-05). Як бачыце, істотная розніца ёсць.

: Нарэшце, "настроити", і з такім самым пачатковым значэннем, ёсць нават у Гіст. слоўніку бел. мовы. Такім чынам, ніякіх рацыянальных прычын ствараць новы тэрмін або новае значэнне існага тэрміну -- НЯМА? Ну прызнайце нарэшце, што вы пярэчыце супраць слова толькі таму, што лічыце яго "рускім". :))

: Да гэтага ж дачыняюцца і заўвагі пра моўна-кульгавую, пра корань -лад- і г.д. Падумайце, чаму продкам былі патрэбныя два дзеясловы, дзе, здавалася б, хапае аднаго.

: Зараз пра вашыя мовазнаўчыя заўвагі. Па-першае, слова "налада" няма ў ніводным аўтарытэтным слоўніку, гэтаксама як і лада, злада, аблада (толькі з гэтым няўпэўнены, магчыма абласное?). Вось таму гэта і выдумка, фантазія. У адной з самых свежых прац на тэму, манаграфіі Варановіча пад рэд. Сцяцко нульсуфіксальная мадэль для фемінітываў асобна не ўзгадваецца (яна наогул спецыфічная, колькі мне вядома). Можа быць толькі "налад-к-а" як працэс. А ў табліцы частаты выкарыстання фармантаў няма -ач . Вы ўжо дазвольце мне не капаць паперу далей, бо практычна гэта ўсё толькі дэманструе той даўно вядомы факт, што ў славянскіх мовах хоць і можна камбінаваць прыстаўкі і суфіксы "як хочаш", але новыя словы, адпаведныя сістэме пэўнай мовы, атрымліваюцца не заўсёды. :)

: Нарэшце, апошняя частка, і тут прашу вельмі ўважліва:

: "Зборнікі фантазій" таму, што тэрміналогія, якую туды сабралі, створаная менавіта на такіх метадалогіях -- "падабаецца" і "трэба не-рускае слова". Адкуль ведаю, дзе збіралі? Ад стваральніка кампутэрм.орг. Адкуль ведаю метадалогію? Бо з 92-га г. уважліва сачу за галіной тэрміналогіі, асабліва вылічальнай тэхнікі, а таксама шмат вывучыў.

: "Вузкае кола", як бы ні ставіцца да гэтай вузкасці, адназначна прымушае ставіцца да вынікаў з вялікай асцярожнасцю.

: Канструкт "наста!ўленні" я дазволіў сабе ў якасці эксперыменту. Я б ніколі не паставіў выдуманага слова ў афіцыйную дакументацыю або ў масавы матэрыял (якое, зрэшты, на 100% лепей адпавядае сэнсу з'явы). У перакладах да праграм вузкага кола гэта дапушчальна. Для шырокага, без мовазн. экспертызы -- не.

: Чаму "на 100% лепей" -- бо "наладкі" гэта "пераклад" "настроек", а "настаўленні" -- пераклад "settings". Нехта Сяргей (sorry, але як адрасаваць?) у Мозіле выкарыстаў "перавагі" (пераклад "preferences"), што таксама цікава. Але для пераваг няма дзеяслову, а гэта -- цяжкасці. Наставіць таксама добра адпавядае сваім ужо вядомым сэнсам дзеянню.
Калі на што не адказаў, то выбачайце. Часу займае, мог прапусціць. Yury Tarasievich 15:25, 1 Красавік 2009 (UTC)

Калегі, вы тут запісаліся па самае ніхачу :) зараз вазьму Крапіву і скончу ўсе вашыя экзерсісы :) Правіла "Вікіпедыя не форум" ніхто пакуль не адмяняў :) --Максім Л. 17:15, 1 Красавік 2009 (UTC)

Itaque: у Крапівы выключна настройка (1953, Т.2, С.160). Размешчаны на гэтай жа стронцы вышэй артыкул "настроить" з перакладам "2. ... наладзіць, настроіць" датычыць выпраўлення непаладак, а не настаўлення параметраў прагляду і інш. На гэтым, як далёкі ад філалагічных тонкасцяў, думаю, неабходна скончыць. Забаніць, на пару дзён, магу абодвух :)) --Максім Л. 17:52, 1 Красавік 2009 (UTC)

: Добра, добра. :) Проста бачу -- чалавек капАе, дык шкада ніяк не паспрыяць. :) Завязалі. РБПТС. Yury Tarasievich 17:23, 1 Красавік 2009 (UTC)

:: Вось жа, а я ўжо адказ падрыхтаваў... Што рабіць?.. Мабыць, завяду сабе Жывы Дзённік, там і выкладу! :) --Вікі-Майстар 19:29, 1 Красавік 2009 (UTC)

::: Фініта ля камедыя, назапашвайце матэрыял, рукапісы не гараць :) --Максім Л. 19:55, 1 Красавік 2009 (UTC)

:::: Вось!  :) --Вікі-Майстар 20:35, 1 Красавік 2009 (UTC)
Эх, а было цікава чытаць... Можа не трэба закрываць гутарку :)?--Sp.Shut 20:14, 1 Красавік 2009 (UTC)

Калі ласка, у пошце з Вікі-Майстарам, ён кажа напісаў Талмуд :) Усе ў сад. --Максім Л. 20:19, 1 Красавік 2009 (UTC)


Размовы з удзельнікам:Farary

--Максім Л. 19:16, 2 Красавік 2009 (UTC)

Дзякуй вялікі за дапамогу :)---Хамелка/ разм. 04:43, 8 верасня 2013 (UTC)

Добры дзень, прапаную Вам атрымаць паўнамоцтвы Аўтадаглядчыка. Калі Вы не супраць, адкажыце, калі ласка (наўпрост на гэтай старонцы размоў). --JerzyKundrat (размовы) 23:05, 7 кастрычніка 2016 (MSK)

Дзякую, уключайце, калі ласка:) Farary (размовы) 23:37, 7 кастрычніка 2016 (MSK)

: . Плённай працы! --JerzyKundrat (размовы) 23:42, 7 кастрычніка 2016 (MSK)


Размовы:Марыя Аляксандраўна Мартысевіч

Штосьці фотка зусім цёмная. Мо, напісаць Марыйцы, каб яна даслала болей светлую?
P.S. Дарэчы, прыдумка стварыць артыкулы пра сучбелліт - файная. LexArt 16:17, 3 Красавік 2009 (UTC)

Было б не блага, гэтаю -- не толькі цёмную, але і "кантрафактную" можна будзе выдаліць. Галоўнае, каб у М. настрой быў добры, калі ліст атрымае, а не афрыканскія жарсці :)) --Максім Л. 17:31, 3 Красавік 2009 (UTC)

Пра сучбелліт, нажаль пра маладых літаратараў не вельмі што і знойдзеш, а гэта было б найцікавей. --Максім Л. 17:34, 3 Красавік 2009 (UTC)

Доўга асвятліць фотку, ці што? Yury Tarasievich 18:51, 3 Красавік 2009 (UTC)
А як з такімі праўкамі быць? "Ці то старое ў новым, ці то новае ў старым":  Што адзін артыфакт, што другі -- ніжэй за гарызонт падзей, а мы на ўсім сур'ёзе суправаджаем такія тэксты? Yury Tarasievich 06:09, 4 Красавік 2009 (UTC)

Бачыў, думаў і згодны, выдаліў. Гэта ўсё ўжо ўключана ў "друкавалася ў многіх выданнях". --Максім Л. 07:15, 4 Красавік 2009 (UTC)

Атрымаў згоду пані й дадаў новую фотку. LexArt 11:41, 4 Красавік 2009 (UTC)

https://be.wikipedia.org/wiki/Размовы:Марыя Аляксандраўна Мартысевіч


Даруйце, калі не там пытаюся, дзе трэба, але справа патрэбная (усім).
Як вядома, слоўнікі спраўджэння правапісу для ООо2 не працуюць у версіі 3. Я сабраў са слоўнікаў Зэдліка і Алекса Булойчыка (калі верыць самому Зэдліку) тры пашырэнні, якія працуюць у ООо3 (наркамаўка, тарашкевіца, тарашкевіца-лацінкай). Але праблема ў тым, што ООо3 ведае толькі адну лакаль — be, адпаведна можна паставіць толькі адзін беларускі слоўнік.
Пытанне:
Як папрасіць у распрацоўнікаў ООо уключыць новыя лакалі ў праграму, і якія канкрэтна лакалі неабходна называць (be-Cyrl_BY-1959acad, be_BY-1959acad, be-1959acad, be-Cyrl-tarask, be-Cyrl_BY-tarask, be-latn_BY-tarask ... і гэтак далей)?
Я зрабіў запыт на сайце ООо, але адказу не было. Можа сп. Тарасевіч ведае як лепей арганізаваць гэтае мерапрыемства? --Sp.Shut 15:01, 4 Красавік 2009 (UTC)

Афармляйце патрэбныя вам слоўнікі ці іх камбінацыі ў пакеты UNO, і аперуйце імі. Лакаль тут збоку -- ніяк не дапамагае, ніяк не замінае. Yury Tarasievich 17:02, 4 Красавік 2009 (UTC)

Слоўнікаў і наогул кампанентаў у ООО можна паставіць колькі заўгодна. Yury Tarasievich 17:03, 4 Красавік 2009 (UTC)

:Так, пашырэнняў і слоўнікаў можна паставіць колькі заўгодна, толькі калі адначасова будуць стаяць наркамаўскі і тарашкевічны слоўнікі, што гэта за спраўджэнне правапісу атрымаецца?

:Я хачу, каб можна было выставіць мову тэксту, прыкладам, be_BY-1959acad, і тэкст правяраецца слоўнікам be_BY-1959acad.oxt, калі мова be_BY-tarask, то слоўнік з be_BY-tarask.oxt выкарыстоўваецца. Для гэтага мусяць быць адпаведныя лакалі, а зараз там толькі be_BY, г. зн. усё разам. Таму і пытаюся, як гэтыя лакалі можна ўключыць у праграму. --Sp.Shut 17:24, 4 Красавік 2009 (UTC)

:: А яшчэ раз кажу, што для гэтага не патрэбная лакаль, а патрэбныя слоўнікі, настроеныя на адпаведныя нормы (і гэта вы можаце зрабіць ужо зараз). Пасля чаго проста ставяцца "птушачкі" на адпаведных дапаможніках. Пераключэнне лакалі, дапускаючы, што яго ўвялі, усё адно патрабуе пэўнай настроенасці слоўнікаў, і апроч таго пераключэнне лакалі выклікае патрэбу перапускання ўсяго ООО. Yury Tarasievich 18:04, 4 Красавік 2009 (UTC)

:::Гэта не карыста(льні)цкія слоўнікі, якія ставяцца ў Options - Writing Aids,іх галачкай не ўключыш і ў папку з гэтымі слоўнікамі не пакладзеш. Гэта пашырэнні, якія ад/пад-ключаюцца ў Tools - Extension Manager. У саміх пашырэннях у xml-файле слоўнікаў (Dictionaries.xcu) прапісваюцца лакалі, для якіх гэты слоўнік можа спраўджаць правапіс, і лакалі запісваюцца толькі па кодах, напр. "fr-FR fr-BE fr-CA", а ў самой праграме пры выбары мовы для абзаца  яна выглядае ўжо як French (France), French (Belgium), French (Canada).

:::Для беларускай мовы, якія б лакалі ў файле слоўнікаў пашырэння я ні прапісваў (be-Cyrl_BY-tarask, be-Latn-BY-tarask, be-Cyrl_BY-1959acad і пад.) і колькі б пашырэнняў адначасова не дадаваў (і колькі не перазагружаў ООо), пры выбары мовы для тэкста можна выбраць толькі "Byelorussian". Я лічу, што гэта з-за таго, што ООо ведае толькі лакаль be-BY, і каб ён ведаў, што існуюць іншыя беларускія лакалі (Belarusian Cyr (Official), Belarusian Latn (Taraskevich) ці як там?), то аб гэтым трэба папрасіць распрацоўнікаў ООо. Дык вось можа вы ведаеце, як гэта лепей зрабіць? Я рабіў як рэкамендавалі, але нешта нічога не чуваць ад іх. --Sp.Shut 21:22, 4 Красавік 2009 (UTC)

:::: Апошні раз: 1) спелчэкеры, аформленыя ў UNO, уключаюцца там, дзе я кажу; 2) прапісванне ў dictionary.lst не працуе ў 3-й версіі ООО. Вазьміцеся за пакетнае афармленне слоўнікаў і ўважліва чытайце дакументацыю -- вы спрабуеце развязваць не тую праблему. Yury Tarasievich 05:36, 5 Красавік 2009 (UTC)

:::::Даруйце, можа мы гаворым пра розныя рэчы. Пакеты UNO і пашырэнні .oxt гэта тое самае? Я раблю такія слоўнікі, як тут, і падключаў, як сказана тут. І дакументацыю па іх стварэнні чытаў. Пра dictionary.lst я ведаю, таму гэтымі слоўнікамі і заняўся, уласна кажучы.

:::::Удакладніце, калі ласка, што Вы маеце на ўвазе пад пакетным афармленнем? Калі тое, што трэба ў адзін файл .oxt змясціць некалькі слоўнікаў, дык я гэта рабіў. Вельмі доўга думае праграма тады пры націсканні правай кнопкай на падкрэсленым слове. Ды і праблемы з рознымі правапісамі гэта не вырашае. Магчымасці выбраць "Belarusian (Academic)", ці яшчэ што,  не з’яўляецца, ёсць толькі Byelorussian. --Sp.Shut 09:26, 5 Красавік 2009 (UTC)
Хоць дваццаць Belarusian-аў, а ўсё адно ***слоўнік*** павінен разумець норму тэксту. Вось і зрабіце слоўнікі (пакункі) для "акадэміі" і для "тарашкевіцы"; іх і пераключайце. UNO гэта UNO, не памятаю, ці гэта тоесна з .oxt. Yury Tarasievich 09:47, 5 Красавік 2009 (UTC)

Пераключаць не праблема. Хочацца зрабіць па-нармальнаму проста. Дзякуй за змястоўны дыялог. --Sp.Shut 12:58, 5 Красавік 2009 (UTC)

: Мяркую, што ваш метад гэта не "па-нармальнаму проста", а якраз наадварот. Yury Tarasievich 17:31, 5 Красавік 2009 (UTC)

: Каб скончыць з гэтага боку (мы патрацілі цэлы дзень!!) -- падзяліце той слоўнік на дзве часткі, аформіце ў пакункі і заінсталюйце; пасля гэтага іх можна актываваць паводле актуальна правяранай літ. нормы. Бывае, вядома, і мяшаны тэкст, але гэтага ніякія існыя сродкі падтрымкі не вырашаюць, гэта толькі алгарытмічны модуль. Усё!! Yury Tarasievich 17:40, 5 Красавік 2009 (UTC)

::/Даруйце, што працягваю, мне самому не дужа падабаецца/

::Я так і раблю, як вы кажаце. У мяне тры пакункі (наркамаўка, тарашкевіца і тарашкевіца лацінкай), у кожным прапісаная адпаведная лакаль (be-Cyrl-BY-1959acad, be-Cyrl-BY-tarask, be-Latn-BY-tarask). Я адначасова ўсе інсталюю, і магу ў залежнасці ад тэксту ў Tools - Extension Manager актываваць патрэбны слоўнік. Толькі я лічу, што па-нармальнаму, гэта не ўключаць/адключаць слоўнікі, а ў вакне выбара мовы тэкста (Character - Language) са спісу выбраць "Belarusian (Academic)", "Belarusian (Taraškevica)" або "Belarusian Latn (Taraškevica)". А для гэтага неабходна, каб ООо ведаў што такія мовы бываюць. У саміх пакунках такія назвы прапісаць немагчыма, можна толькі код be-BY і пад.

::Таму я і распачаў усю гэту размову. Але я ўжо разабраўся. Дзякуй за ўвагу. Усё. --Sp.Shut 18:53, 5 Красавік 2009 (UTC)

::: Сувора :))) Толькі не разабраліся вы (мяркуючы з вашых словаў), і лепей бы прыслухаліся. Вы ж не адзіны ў свеце, хто займаецца або займаўся праблемай. :)))

::: Аніяк вы не хочаце заўважыць таго, што "мова абзацу (тэксту)" ў ООО (і наогул у тэкст. працэсарах) -- параметр бескарысны для ўсіх рэальных сітуацый, больш складаных за "адзін тэкст -- адна норма". Шматмоўнаму або шматнормаваму тэксту "лакаль" аніяк не дапамагае. Іерархіі разбору зрабіць яна таксама не дапаможа. Што, калі метка пастаўленая няправільна або не паводле аднолькавых крытэрыяў (чужы тэкст)?

::: Адным словам, праверыць тым ці іншым слоўнікам можна хоць пад эскімоскай меткай. Задача тэкст. працэсара ў рэальным жыцці -- дапамога ў складанні граматнага тэксту -- і нічога болей. Yury Tarasievich 19:34, 5 Красавік 2009 (UTC)

::::Можа мы пад лакалямі розныя рэчы разумеем. Але я пастаўлю пытанне інакш. Як зрабіць так, каб можна было частку дакумента пазначыць мовай "Belarusian (Academic)", а іншую — "Belarusian (Taraškevica)", каб кожная з іх правяраляся адпаведным слоўнікам (пры ўмове, што такія слоўнікі ўжо ўсталяваныя)? --Sp.Shut 19:52, 5 Красавік 2009 (UTC)
* Макрасы. Па адным ці па два (не памятаю, колькі дастаткова) на кожную мову/норму, з якой працуеш. Адзін ставіць рэжым для аўта-праверкі, другі (ці, можа, той самы) -- правярае азначанае. Макрасы падвешваюцца на клавіятурныя скароты, а запакоўваюцца разам са слоўнікамі. І ўсё! Yury Tarasievich 05:51, 6 Красавік 2009 (UTC)
Можна ўдакладніць? Азначанае чым (ці "як")? І чаму для en-GB, en-US і en-ZA (напрыклад) макрасы не патрэбныя? --Sp.Shut 17:22, 6 Красавік 2009 (UTC)
Блок тэксту, пазначаны мышкай ці shift+cursor. Ці макрасы для англійскіх варыянтаў сапраўды не патрэбныя, мне не вядома. З нашай канкрэтнай праблемай я бы зрабіў так. Я працую з мяшанымі тэкстамі, і мне так было б зручна. Yury Tarasievich 19:16, 6 Красавік 2009 (UTC)

Спраўджэнне правапісу для OpenOffice.org3

Трэ дадаць http://dobrapis.belsat.eu.
ru 187.161.9.107 03:20, 7 мая 2023 (+03)

https://be.wikipedia.org/wiki/Размовы пра Вікіпедыю:Спраўджванне правапісу


Размовы:Адам Ганоры Кіркор

PART_2 (рэферат. загадзя прашу прабачэньня за памылкі: не было часу перакладаць)Адам Ганоры Карлавіч Кіркор (21.1 1818-23.11.1886 гг.) - этнограф, археолаг, публіцыст, выдаўнік, гісторык.
      Яго імя абавязкова фігуруе ў розных польскіх, рускіх, літоўскіх і беларускіх энцыклапедыях і даведніках, дзе А. Киркора
завуць адпаведна польскім або расійскім, літоўскім або беларускім бачным гісторыкам і этнографам, археолагам і публіцыстам, выдаўцом і літаратуразнаўцам мінуўшчыны стагоддзі. Аднак у якіх толькі грахах не вінавацілі гэтага чалавека сучаснікі, а пасля, па інэрцыі, і некаторыя найпознія даследнікі. Яго абвінавачвалі ў адсутнасці належнага кахання да Польшчы і ў нянавісці да Расіі, у наўмыснай фальсіфікацыі гісторыі і ў навуковым плагіяце, у дылетантызме і ў безгрунтоўнай ідэалізацыі эпохі Вялікага княства Літоўскага, у здрадзе ідэй нацыянальна-вызваленчага руху і сепаратызме, ва ўменні прымазацца да чужой славы і няздольнасці жыць па сродках, у апартунізме, згодніцтве і сервилизме, у буржуазным лібералізме і супярэчлівасці поглядаў, нарэшце, у шпіянажы і сексотстве.
     Сёння няма патрэбы аспрэчваць адкрытую прадузятасць, паклёпы, але жадалася бы разабрацца ў чынніках, іх якія спарадзілі. І справа не столькі ў перыпетыях лёсу пэўнага чалавека, колькі ў гісторыка-культурнай сітуацыі, у рамках якой здзяйсняўся працэс фармавання беларускай самасвядомасці ў XIX стагоддзі. І менавіта гэтая сітуацыя часцяком прадвызначала лінію паводзін нашых землякоў, усходнюю або заходнюю палітычную арыентацыю, і, вядома жа, рускія або польскія культурныя прыярытэты. Існавала мноства разнонаправленных вектараў на палітычным, сацыяльным, службовым, сямейным і нават асабістым узроўнях.
І цяжкі быў доля тых нешматлікіх смельчакоў, якія адважыліся заявіць, што яны кахаюць сваю радзіму саму па сабе, а не як частка Польшчы або Расіі, што яны ведаюць выдатнае і трагічнае мінулае сваёй краіны, Вялікага княства Літоўскага, што яны вераць у  самастойнае будучыню свайго народа. А. Киркор прыналежыў да кагорты такіх людзей. Ён не хаваў сваіх меркаванняў, далёка не заўсёды совпадавших з пазіцыяй як польскіх, так і рускіх "прэтэндэнтаў" на Беларусь і Літву як на каланіяльныя перыферыі. Менавіта гэта і выклікала лютыя нападкі сучаснікаў, апологетов великодержавности.
Шырокая творчая спадчына Киркора згуляла прыкметную ролю ў станаўленні беларускай навукі і развіцці ідэй нацыянальнага адраджэння. Вось толькі адзін паказальны факт: манаграфія Ў. Ластовского "Кароткая гісторыя Беларусі", якая была першым выдадзеным на беларускай мове сур'ёзным гістарычным даследаваннем, не выпадкова мела красамоўны падзагаловак - "Па Киркору". Гісторыя Беларусі была аб'ектам увагі шматлікіх даследнікаў мінуўшчыны стагоддзі, але менавіта канцэптуальныя падыходы, прапанаваныя А. Киркором, найболей адэкватна адпавядалі автономистическим гледжанням беларускіх возрожденцев перыяду нашенивства.
Яркі прадстаўнік сваёй складанай эпохі, Адам Киркор быў чалавекам самых рознабаковых інтарэсаў, таленавітым і энергічным, прадпрымальным і настойлівым, высакародным т бясконца працавітым. Да ліку яго сяброў і блізкіх знаёмых прыналежылі такія знакамітыя пісьменнікі, як Ю. Крашевский, У. Сырокомля і Ў. Дунін-Марцинксвич. У сярэдзіне XIX стагоддзі Киркор з'яўляўся найбуйным арганізатарам выдавецкай справы ў Беларусі і Літве, ён здолеў прыцягнуць да супрацоўніцтва лепшыя інтэлектуальныя сілы, падтрымліваў адносіны з шматлікімі беларускімі літаратарамі свайго часу - У. Каратынским,  А. Вярыгай-Даревским, А. Ельскім, А. Плугам.
Ужо ў старэчым узросце, разважаючы аб сваім не вельмі шчаслівым лёсе, Киркор прызнаваўся, што ўсё жыццё служыў навуцы, поўна глыбокай пашаны кахаў радзіму, ахвяраваў усім і прысвяціў сябе суайчыннікам, у якіх не заўсёды знаходзіў разуменне.
 Адносна даты яго нараджэння ў літаратуры прыводзяцца супярэчлівыя звесткі. Сёння ўпэўнена можна сцвярджаць, што Адам Киркор нарадзіўся 24 снежня 1818 года ў Слівіне Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні. Аб гэтым сведчыць запіс, зробленая ім самім у "Храналогіі жыцця і прац Адама Гонория Киркора (Яна з Слівіна)".
Аб дзіцячых і юнацкіх гадах Адама вядома немногое. Матэрыяльны дабрабыт сям'і Кіркораў падвергнулася наймоцнаму ўдару пасля выезду ў Італію двух родных братоў бацькі. Яны былі езуітамі ў Полацку і пакінулі Беларусь у сувязі з забаронай дзейнасці ордэна ў Расіі ў 1820 году. Яны запатрабавалі сваю частку спадчыны, што прывяло да продажу маёнтка Конюхово п Мсціслаўскім павеце.
А. Киркор нарадзіўся ў тым рэгіёне Беларусі, дзе стваралася знакамітая паэма "Энеіда навыварат". Гэты твор не было проста прыхамаццю адстаўнога вайскоўца, духовщинского абшарніка Вікенція Равинского. Можна выказаць здагадку, што ва ўсходняй Беларусі ўжо ў першай чвэрці XIX стагоддзі дачыненне дробнага і сярэдняга дваранства да мастацкай творчасці на сялянскім (беларускім) мове было добразычлівым. У гэтай серадзе знайшліся шматлікія "аматары беларускай славеснасці" (М. Багдановіч), якія перапісвалі "Энеіду..." і, відаць, кахалі чытаць паэму ў кругу сваякоў, сяброў і суседзяў.
Своеасаблівы сінтэз паганскіх гледжанні на свет з хрысціянскімі дагматамі амаль у аднолькавай ступені вызначаў характар жыцця як дробнамаянтковай шляхты, так і сялянства. У першай сваёй этнаграфічнай працы "Астаткі паганскіх обыкновений у Беларусі" (1839), распавядаючы аб святкаванні Купалья, Киркор, безумоўна, на падставе сваіх назіранняў, сцвярджаў: "Гэтае меркаванне (вера, што ведзьмы ў купальскую ноч крадуць канёў для паездкі на Лысую гару.), распаўсюджанае не толькі паміж сялянамі, але і паміж шматлікімі беларускімі абшарнікамі". Цалкам магчыма, што і сам малады этнограф амаль сур'езна ставіўся да падобных паданняў. Бо Киркор, быўшы ўжо вядомым навукоўцам, без ценю іроніі ўспамінаў, як у гады юнацкасці нячысты вадзіл яго па лесе разам з селянінам-вазніцай.
Ён, як і большасць дзяцей небагатых дваранінаў, атрымаў першапачатковую адукацыю хаты. У 1829 году пайшоў у першы клас гімназіі, якая па звычаі таго часу існавала пры манастыры бернардынаў у Мсціславе. Аднак у наступным году гэтая навучальная ўстанова было зачынена, бо сталічны рэвізор, прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта Семковс-кій, палічыў узровень выкладання ў ім нездавальняльным. Прыйшлося нашаму гімназісту вяртацца дахаты, у бацькаўскі маёнтак Гриневщизна Клімавіцкага павета, і пад бацькоўскай апекай працягваць вучобу. І толькі ў 1833 году Киркор прыязджае ў губернскі Магілёў, дзе жыве на прыватнай кватэры ў знаёмых бацькі і вучыцца ў гарадской гімназіі. Матэрыяльнае становішча юнака было далёка не бліскучым, і ён у свае пятнаццаць, відаць, ужо займаўся рэпетытарствам. Інакш як растлумачыць то акалічнасць, што Кастусь Лего, магілёўскі знаёмы Киркора, у лістах нязменна зваў яго сваім настаўнікам.
Пасля паўстання 1830-1831 гадоў у Беларусі набірала абарачэнні палітыка русіфікавання. Гэта адбілася першым чынам на сферы адукацыі. Руская адміністрацыя боку востра патрабавалася ў адпаведных кадрах, якія валодаюць "дзяржаўным" мовай, бо польская мова быў скасаваны ў справаводстве. Для маштабнага завозу службоўцаў з вялікарускіх губерняў патрабаваліся вялікія сродкі, якія сталі вылучаць толькі пасля паўстання 1863-1864 гадоў.Тады жа, у 30-е гады, упор быў зроблены на падрыхтоўку і вылучэнне на пасады "мясцовых выхадцаў".
Віленскі генерал-губернатар М. Долгорукий, тагачасны некаранаваны ўладар Беларусі і Літвы, у 1833 году пісаў у данясенні імператару Мікалаю I: "Ва ўсе поры ва ўсіх краінах свету мова заўсёды быў і будзе непасрэднай прыладай урада для дасягнення разнастайных выглядаў і намераў. Бо пануючая мова, як пануючае вероиспо-ведание, павінны мець пераважную павагу перад мясцовымі прыслоўямі асобных памежных або новаздабытых краін. Агульнае ўжыванне пануючай мовы неадчувальна млее разнастайныя плямёны гэтага, нішчыць народныя прадузятасці, зацямняе самыя паданні даўняй варожасці, изглаживает успамін аб паходжанні і, нарэшце, злівае ўсе чужыя плямёны ў адзін народ".
Гэтыя акалічнасці згулялі вырашальную ролю ў далейшым лёсе маладога Киркора. Менавіта за поспехі ў вывучэнні рускай мовы і літаратуры ўвосень 1834 года ён быў перакладзены з чацвёртага класа магілёўскай гімназіі ў другую віленскую гімназію, ператвораную неўзабаве ў Дваранскі інстытут. Счастлививый паварот падзей адбыўся, як прызнаваўся Киркор, "па жаданні начальства" віленскай гімназіі. І такія выпадкі не былі тады адзінкавымі.
Гэтак жа і перад Киркором нечакана адкрыліся павабныя перспектывы, звязаныя з вучобай у старажытным горадзе Гедыміна. Як яго сустрэла былая сталіца Вялікага княства Літоўскага? Значна пазней нядобразычлівец-апанент з сарказмам пісаў, што Киркор "з'явіўся ў Вильпе юнакоў, не дасведчаным нашага (польскага) мовы". Вядома, гэта не было праўдай. Аднак падчас вучобы ў виленскои гімназіі Киркор выяўляў дзіўную цікавасць да рускай літаратуры, аб чым сведчаць запісы ў яго дзённіку. Кумірам быў Пушкін, чыя смерць глыбока хваляваўся ўразлівы віленскі гим-назист. Такая гарачая зацікаўленасць звязаная з уплывам настаўнікаў, Кислова і Траецкага, якія "умелі зычлівасцю і тактам не толькі прыахвоціць да вучобы, але і ўзрушыць у студэнтаў высакародныя парывання". У згаданай "Храналогіі..." Киркор падкрэсліваў, што "у другой виленскои гімназіі... не было нават выкладання польскай мовы і ўсё высілкі прыкладаліся да авалодання рускай мовай і рускай літаратурай". Менавіта да гэтага перыяду ставіцца ліст малодшай сястры Киркора Цяклі, якая ў 1835 году, натуральна, па-польску, пісала яму: "Раіш, братачка, каб я па-руску вучылася - у вывучэнні гэтай мовы ў мяне не памяншаецца паляванне і я імкнуся, але бацькаўская мова заўсёды нам патрэбен больш, бо ён сярод іншых моў самы далікатны і наишляхетнейший, і хто ў ім дасканала разбіраецца, той лёгка і на іншых удасканаліцца". Відавочна, ужо тады Киркор разумеў, што паспяховая кар'ера можа быць гарантаваная толькі пры выдатным валоданні "дзяржаўным" мовай. Адна справа вучыцца ў Магілёве на сродкі небагатага бацькі і зусім іншае - у Вільні і за казённы кошт. Да нас не дайшлі лісты Адама да сястры, але, падобна, ён яе пераканаў. У адным з наступных пасланняў Текля пісала: "Паведамляю табе, што я прагрэсую ў вывучэнні рускай мовы і пішу на ім гэтак жа, як і па-польску, вучу і французскія вакабулы". Такім чынам, жыццёвыя арыентыры для Киркора былі вызначаныя. І маладому чалавеку неўзабаве невымоўна павезла.
У жніўні 1838 года ў Вільню прыехаў міністр народнай асветы граф Уваров, аўтар вядомай формулы "праваслаўе, самадзяржаўе, народнасць". Пры наведванні Дваранскага інстытута яму паказалі рукапісную газетку "Нашы безделки", рэдактарамі якой былі Адам Киркор і Ігнат Оссовецкий. Яна яму вельмі спадабалася, і міністр узяў яе з сабою, каб паказаць імператару. Відаць, гэтая акалічнасць і было вырашальным. 11 лістапада 1838 года Адам Киркор атрымаў атэстат аб канчатку экстэрнам Дваранскага інстытута. Яго поспехі ў вучобе былі прызнаныя "часткова добрымі і часткова пасродкавымі" і толькі ў рускай мове і літаратуры "выдатнымі". І ужо 29 лістапада выпускніка прынялі на дзяржаўную службу "памагатым начальніка стала рэвізійнага аддзела віленскай казённай палаты".
Усё, падавалася бы, складалася як нельга лепш. 25 лютага 1839 года Киркор быў "па найвысокім наказе" зацверджаны ў пасады. Жалаванне нават дробнага службоўца тады давала магчымасць для адносна нябеднага існавання.   Але неўзабаве ад радасці не засталося і следа.
27 лютага 1839 года ў Вільні быў прылюдна расстраляны бачны дзеяч польскай эміграцыі, адзін з кіраўнікоў паўстання 1830-1831 гадоў Шимон Конарский, барацьбіт за сацыяльную справядлівасць і аднаўленне незалежнасці Рэчы паспалітай. Аб сваіх кантактах з ім распавёў у "Успамінах" беларускі паэт Франц Савич, высланы на Каўказ радавым без права выслугі, кіраўнік нелегальнага рэвалюцыйнага "Дэмакратычнага таварыства", існавалага ў 1836-1838 гадах пры Віленскай медыка-хірургічнай акадэміі. Справа Конарского, у сувязі з якім было арыштавана шмат людзей, атрымала шырокую агалоску. На яго публічнай кары прысутнічалі сотні віленскіх жыхароў, у тым ліку і Адам Киркор.
Праз 35 гадоў ён з драбнюткімі падрабязнасцямі апісаў трагічныя падзеі тых дзён, апошнія хвіліны жыцця Конарского, мукі, пры дапамозе якіх віленскі генерал-губернатар Трубяцкі імкнуўся зламаць волю непакорлівых вязняў: "Мабыць, ніколі, нават; са пор святой інквізіцыі, не придумы-валось такіх мук і пакут, якія дапушчаў Трубяцкі. Забіванне іголак і цвікоў пад пазногці, прикладывание да далоні друку з расплаўленым сургучом, марэнне голадам, лютыя здзекаванні і т. д. Гэта былі звычайныя сродкі, якія не аднаго вязня прывялі да смерці або самазабойству. І, не маючы магчымасці пазбавіць сябе жыцці, яны вынаходзілі такія жудасныя спосабы, якія прымушаюць уздрыгваць чалавека пры адным успаміне аб ім. Скажам, аднаму студэнту атрымалася схаваць у сваёй камеры засохлы венік, так ён выцягваў з яе прутки і праглынаў, пакуль не  задушыўся".
Усё гэта не магло не паўплываць на светапогляд 20-летняга "службоўца", прызнанага па доўгу службы ахоўваць інтарэсы расійскай улады ў боку. Сам акт публічнага растрэлу, асвячоны законам, характарызаваў гэтую ўладу. Ганебнасць і жорсткасць рэпрэсіўных мер, звязаных з адчыненым тэрорам і запалохваннем жыхароў, выклікалі абурэнне нават у некаторых рускіх афіцэраў, асуджаных пасля за спагада "змоўшчыкам" на катаргу альбо разжалаваных у салдаты. Киркор у сваіх успамінах распавёў аб трагічным лёсе капітана Караваева і прыйшоў да наступнага, відаць, які адносіцца ў чымсьці і да яго самому: "Вільня валодае дзіўнай здольнасцю ператвараць не толькі немцаў, італьянцаў, але нават і саміх рускіх у добрых палякаў". У гэтым кантэксце "добры паляк" - чалавек любой нацыянальнасці, які падтрымлівае ідэю нацыянальна-вызваленчага руху народаў былой Рэчы паспалітай або што спачувае ёй.
Киркор выняў належны ўрок з трагедыі, сведкай якой апынуўся. Ён, безумоўна, схіляўся перад мужнасцю герояў, але для сябе вылучыў іншы шлях. Ён увачавідкі ўпэўніўся, што спроба браць грудзьмі непрыступныя тады бастыёны расійскага валадарства - бесперспектыўная ідэя падобна самазабойству. Набыты досвед падказаў: каб дасягнуць мэты,    варта рушыць услед па шляху галоўнага героя паэмы А.Міцкевіча "Конрад Валенрод" - укараняцца ва ўладныя структуры. Ва ўсякім разе, "валленродизм", які, па меркаванні Ў. Коваленко, з'яўляўся спараджэннем выключна краявой ментальнасці, не быў для Киркора чымсьці псіхалагічна непрымальным. Ён "няўдзячна" ненавідзеў самадзяржаўе з яго дэспатызмам і магутным апаратам прыгнёту як асабістых, так і нацыянальных воляў, але ставіўся да яго як да непазбежнага зла. Гэта дазволіла зрабіць нядрэнную чынавенскую кар'еру.
Паводле ўсяго той жа "Храналогіі...", Киркор на працягу 25 гадоў няўхільна паднімаўся па службовай лесвіцы і ў 1861 году быў "удастоены" чыну надворнага дарадніка, у 1863- 1864 гадах (пры Мураўёве) выконваў нават абавязкі начальніка рэвізійнага аддзела казённай палаты, у 1850-м і 1860 гадах стаў кавалерам адпаведна ордэнаў Св. Ганны III ступені і Св. Станіслава II ступені, быў узнагароджаны двума медалямі, "а на працягу службы неаднаразова атрымоўваў царскія падзякі". Можа скласціся ўражанне, што для яго знешнія праявы "признанности", звязаныя з чынамі і ўзнагародамі, сталі самамэтай, як часцяком і было ў тагачасным иерархизованном грамадстве. Але Киркор глядзеў на такія рэчы цвяроза, як прагматык, і так тлумачыў сваю пазіцыю ў адным з лістоў: "Ні мой мундзір, ні мае крыжы не заслужаныя опошлением або зняважанасцю, а цяжкай дваццацігадовай працай, які дае мне хлеб і забяспечвае будучыню. Я не сарамачуся маёй службы і таго, што яна мне дае. Нарэшце, дзіўна, што не разумееш таго, што ў Расіі без мундзіра і крыжоў я змушаны быў бы гадзінамі чакаць у прыёмных генералаў Урангеля і падобных яму і што без такога афіцыйнага падмурка не быў бы ў стане прынесці столькі карысці, колькі яе прыношу зараз".
Першую "персанальную найвысокую падзяку" імператара Мікалая I Киркор атрымаў у 1839 году разам з аўтарамі калектыўнага зборніка "Досведы ў рускай славеснасці выхаванцаў Беларускай навучальнай акругі", выдадзенага ў Вільні па загадзе міністра асветы Уварова. У прадмове да гэтага 530-старонкаваму фаліянту сцвярджалася, што ў Беларусі, некалі роднаснай з Маскоўскай Руссю "па норавах і звычаям, і веры, і мове" за дзвесце гадоў існавання ў межах "чужога" дзяржавы (Рэчы паспалітай) адбыўся ненатуральны пераварот. Ён прымусіў кожнага адукаванага жыхара боку "разарваць усю святую сувязь, якія злучалі яго з продкамі, згладзіць усе рысы сваёй народнасці, прыняць іншыя законы, забыць мову, нават перамяніць веру". У выніку такой катастрофы "мова продкаў, затаўраваны пагарджаным назовам мовы хлопского, застаўся ў спадчыну аднаму ўбогаму класу народа", у якога "двухстагоддзевыя перавароты знясілілі амаль і фізічныя сілы яго, і разумовыя". Такім чынам, мэты выдання былі палітычныя. "Досведы..." задумваліся як сваё-вобразная справаздача аб "пазітыўных" выніках чатырохгадовага (з 1834 года) рускамоўнага навучання ў гімназіях Беларусі і Літвы.
У зборніку былі змешчаныя тры працы Киркора, напісаныя падчас вучобы ў Дваранскім інстытуце: "Дубец. Гістарычнае здарэнне" - даволі наіўны панегірык Пятру I; "Смерць паэта" - нашпігаваны містыкай аповяд аб сконе Байрана; "Астаткі паганскіх обыкновений у Беларусі: Купала. Русалка" - досвед фальклорна-этнаграфічнага апісання абраду і народных паданняў. Гэтыя першыя, яшчэ вучнёўскія працы шмат у чым вызначылі характар будучых інтарэсаў навукоўца, звязаных з гісторыяй, літаратурай, этнаграфіяй і фальклорам. У іх адчуваецца "бойкасць" пяра, здольнасць утрымліваць увагу чытачоў, што пазней спатрэбіцца Киркору-публіцысту.
Калі ўвага гімназіста да асобы Пятра 1 і Байрана можна растлумачыць уплывам выкладчыкаў, то цікавасць да народнай культуры, хай нават і заахвочваны падчас вучобы, безумоўна, быў вынікам не кніжных, а жывых уражанняў.
У інстытуце Адама, падаецца, упэўнілі ў тым, што яго радзіма - магутная Расія, а сам ён рускі, "сапсаваны" паланізацыяй. Але, выходзячы на вуліцы горада, дзе амаль усё гаварылі па-польску, ён пераконваўся ў іншым: яго радзіма - прыгнечаная Польшча, барацьбітоў за волю якой расстрэльвалі аднадумцы яго настаўнікаў па загадзе яго жа начальнікаў. Ці мог у такой сітуацыі рамантык не стаць на бок больш слабога? Аргументы нядаўніх настаўнікаў відавочна саступалі па пераканаўчасці рэальнай рэчаіснасці.
Увесь вольны час у першай палове 40-х гадоў Киркор аддаваў тэатру, якім захапіўся не на жарт і бачыў у ім дзейсны сродак барацьбы за захаванне чысціні польскай мовы.
Нечаканыя метамарфозы ў жыцці маладога чалавека дазваляюць лепш зразумець праблемы, якія закраналіся тады ў літаратуры Беларусі. Скажам, У. Дунін-Марцінкевіч, гэтак жа, як і Киркор,  захоплены ў то час тэатрам, не выпадкова надаў сваёй знакамітай "Ідыліі" (1846) антикосмополитическую скіраванасць. Яго твор, спалучалае ў сабе элементы фарсу і вадэвіля, з-за знешняй лёгкасці, мабыць, можна аднесці да забаўляльнай літаратуры з займальнай любоўнай інтрыжкай. Але ці будзем мы правы? Бо ў цэнтры ўвагі аўтара - найактуальная ў 40-е гады праблема сацыяльных і нацыянальных шуканняў. Драматург прапанаваў ориги-нальное іх рашэнне. У яго трактоўцы патрыятызм - гэта першым чынам каханне да падданых, аб якіх павінна клапаціцца як аб уласных дзецях. Галоўны герой, франкоман Кароль Летальский, цудоўнай выявай знаходзіць згубленую і ненавісную перш радзіму, становячыся мужам выдатнай Юліі і бацькам сваіх сялян.
Тэма радзімы з'яўляецца адной з цэнтральных і ў "Шляхцічу Завальне" (1844-1846) Я. Борщевского. Алегарычная выява Плачки, пакінутай дзецьмі маці-Беларусі, якую трэба знайсці, пазнаць і пакахаць, адлюстроўваў усю трагічнасць тагачаснай сітуацыі. Нашы суайчыннікі былі на гістарычнай ростані і пакутліва, як і Сын Буры, шукалі дакладную дарогу.
У 40-е гады, ужо на схіле жыцця, у сталых шуканнях знаходзіўся і Я. Чечот. Ён выдаваў зборнікі беларускага фальклору, нават уключаў у іх уласныя павучальныя вершы, стылізаваныя пад народныя песні. І у той жа час пісаў "Песні аб даўніх ліцвінах" (1842-1844), пераследваючы цалкам вызначаную мэту. "Мне падаецца, - адзначаў аўтар у прадмове-прысвячэнні, - абуджэнне еўрапейскіх народаў не дасць ім згубіцца ў гісторыі, зліцца ў нейкае адна супольнасць. Кожны з іх шукае ў прысаку мінулага сваю славу, свае асаблівасці, даказвае, што і ён заслугоўвае павагі са боку іншых народаў. Так хай жа ні ў каго не выкліча незадавальненні, калі і ліцвін успомніць сваю даўнюю славу, каб сціпла, па-хрысціянску распавесці аб ёй".
Такія матывы творчасці родапачынальнікаў новай беларускай літаратуры можна разглядаць у якасці мастацкай рэакцыі на палітыку русіфікавання. Гэта было час "закісанні розумаў", шукалых адказы на пастаўленыя жыццём найвострыя пытанні нацыянальнага быцця.
Киркору мелася быць пахадзіць і па ілжывых шляхах. Ён накіраваўся ў "заходні бок", дзе яму сапраўды не павезла. Падтрымка польскага тэатра ў Вільні, якому Киркор аддаў столькі часу і сродкаў, была свядомым выбарам, якія вызначаюць яго тагачасныя палітычныя погляды і душэўны стан. За любая справа Киркор браўся з запалам, апублікаваў у польскай прэсе некалькі артыкулаў аб віленскім культурным жыцці і выступіў з ініцыятывай выдання адмысловага альманаху, прыбытак ад продажу якога намерваўся накіраваць на матэрыяльную падтрымку артыстаў. Малады "мецэнат" звярнуўся за дапамогай да вядомых дзеячаў польскай культуры, і шматлікія з іх адгукнуліся на яго просьбу і безгонорарно "ахвяравалі" для выдання свае творы і артыкулы.
Киркор прыдумаў для свайго першага стварэння ваяўнічы назоў "Радегаст" - па імі міфалагічнага бога вайны ў палабскіх славян. Вядома, гэта быў выклік. Выдавец памкнуўся дужацца, і прычым не ў адзіночку, за ажыўленне тэатральнага жыцця ў Вільні. Першы і апошні (хоць меркавалася, што будзе тры) тым "Радегаста" выйшаў у 1843 году. Відавочна, з-за поўнай адсутнасці досведу ў двадцатипятилетнего рэдактара ён атрымаўся эклектычным, і ў польскай прэсе быў ацэнены негатыўна.
Няўдалы выдавецкі дэбют, па ўсёй бачнасці, не прынёс чаканага прыбытку, але амбіцыйны "прадпрымальнік" не спыніўся на паўдарогі. Матэрыялы, якія ён збіраўся змясціць у двух наступных тамах "Радегаста", былі апублікаваныя ў 1845-1846 гадах у трох томиках альманаху "Pamientniki Umislowe" ("Разумовыя занатоўкі"). Выдадзеныя яны былі ўжо пад псеўданімам Ян з Слівіна. Такім чынам Киркор выканаў свае абавязальніцтвы перад аўтарамі. Аднак і "Занатоўкі..." не карысталіся поспехам: крытыка паставілася да іх недабразычліва, а чытачы - абыякава.
Польскія біёграфы губляюцца ў здагадках, чаму, пачынальна з 1846 года, Киркор на працягу прынамсі плесці гадоў нічога не пісаў па-польску  і публікаваў свае артыкулы толькі ў розных рускіх выданнях. Тлумачаць гэта самымі рознымі чыннікамі, н тым ліку і ўплывам Ф. Булгарина, з якім віленскі выдавец пазнаёміўся ў капе 1845 года ў Пецярбурзе. Упэўніваюць нават, што "казённы літаратар" нібы навучаў Киркора: "Слава Богу, што даў табе веданне пануючай мовы. Пішы па-руску..." Але карані пералому былі значна глыбей. Бо Киркор звярнуўся да рэдактара "Паўночнай пчалы" за дапамогай у атрыманні дазволу выдаваць у Адэсе або Пецярбурзе польскі часопіс, і ўплывовы ў сталічных кругах пісьменнік падтрымаў яго. Дарэчы, Адам Карлавіч нават у капе жыцця ўспамінаў аб ім з павагай і пісаў, што "Булгарин заўсёды быў рады дапамагчы землякам".
Варта звярнуць увагу і на такі факт: у сакавіку 1846 года адзін польскі рэцэнзент крытыкаваў выданні Киркора за тое, што яны не маюць, маўляў, "ні высакароднай мэты, ні вызначанага кірунку". А пазней і зусім сцвярджалі, што рэдактар "меў цягу да сцэны і сапраўды не вельмі шчаслівае, бо ў выніку яго ўпершыню ў Вільні быў заснаваны рускі тэатр". Гэтыя вельмі несправядлівыя адзнакі і папрокі прымушалі задумацца. Усё абвінулася, як у грубаватай, але вельмі дакладнай беларускай прыказцы: "Служы пану дакладная, дык ен табе перне".
Да гэтага жа перыяду ставіцца нешчаслівы шлюб Киркора з 18-летняй артысткай віленскага тэатра, полькай Гяленай Маевской. На такі сур'ёзны крок яго падштурхнуў непасрэдны начальнік, кіраўнік казённай палаты Дэ Роберти, які ўжо вельмі старанна апекаваў маладзіцу. Жаніцьба на актрысе ў то час была вельмі непапулярная ў грамадстве, яна стварыла масу, хай нават заснаваных на забабонах, праблем. У 1857 г. жонка пакінула яго і Паехала ў Польшчу, дзе прыняла актыўны ўдзел у падзеях 1863 года.  Верагодна, у сувязі з гэтым віленскі рэдактар нечакана вырашыў перасяліцца ў Адэсу або Пецярбург, у чым яму ўсяляк садзейнічаў апякун нявесты. Аднак гэты намер не рэалізавалася.
Киркор пісаў: "Я застаўся ў Вільні і ёй і Літве прысвяціў доўгія гады працы і высілкаў для развіцця сапраўды змярцвелай нацыянальнасці". Тады ён быў упэўнены, што "назаўжды кінуў польскае пяро". Але, перастаўшы быць "добрыя палякам", ён тым не менш не стаў "добрым рускім". У яго развілося моцнае пачуццё літвінскага патрыятызму, сталае яго святой ідэяй і, калі жадаеце, нават своеасаблівай рэлігіяй. Да такіх ашаламляльных перамен у светапоглядзе прывяла кардынальнае пераацэньванне поглядаў на гісторыю народа, які ён лічыў родным і зваў "змярцвелай нацыянальнасцю".
Акрамя польскіх вершаў і белетрыстыкі, артыкулаў, прысвечаных тэатру, і перакладаў у першых киркоровских альманахах былі надрукаваныя запісы беларускіх народных песень (у тым ліку і на мове арыгінала), сабраныя Р. Зенькевичем у Пінскам павеце, і шэраг невялікіх артыкулаў Т.Нарбута, аўтара 9-млявай "Гісторыі літоўскага народа" (1835-1841). Менавіта ў 1846 году Нарбут упершыню апублікаваў поўны тэкст найвядомай сёння "Хронікі Быховца". Пасля публікацыі гэтага, напісанага на старабеларускай мове, помніка стала ясна, што адносіны паміж Вялікім княствам Літоўскім і Каронай Польскай у сярэднія стагоддзі былі поўныя драматычных калізій. Аўтар хронікі менавіта ў Польшчы бачыў галоўнага ворага палітычнай незалежнасці Літвы, імкнуўся апеляваць да патрыятычных пачуццяў сваіх суайчыннікаў, заклікаючы даць адпор экспансіі заходняга суседа.
У польскай гістарыяграфіі першай паловы XIX стагоддзі прынята было скептычна ставіцца да выдадзенай на польскай мове ў 1382 году так званай хроніцы Стрыйковского. Якія змяшчаюцца ў ёй звесткі аб варожасці кіруючых стромкага Палыну і ВКЛ кваліфікаваліся часцяком як "балачкі", у лепшым выпадку - як непраўдападобныя гістарычныя анекдоты. "Хроніка Быховца" паслужыла ў сваё час адным з найважных крыніц для Стрыйковского, і публікацыя яе тэксту "рэабілітавала"   сярэднявечнага храніста ў вачах нашчадкаў.
Ва ўмовах нацыянальнага прыгнёту са боку Расіі, Прусіі і Аўстрыі польскім патрыётам не жадалася варушыць попел гісторыі. Шляхта ў Беларусі і Літве гаварыла па-польску, лічыла радзімай Польшчу - і слава Богу. Навошта нагадваць аб самастойным мінулым яе продкаў, аб іх варожасці з палякамі? Гэтым могуць займацца толькі ворагі. Таму і на Нарбута, аўтара автономистской канцэпцыі гісторыі літоўскага народа, глядзелі пераважна як на містыфікатара, збіральніка небыліц, фантазёра, які наважыўся падняць з нябыту цэлы гістарычны мацярык - амаль легендарнае ў то час Вялікае княства Літоўскае. Бо нават для Адама Міцкевіча яно было далёкім мінулым, крыніцай сюжэтаў для такіх звернутых да сучаснасці твораў, як паэмы "Гражина" і "Конрад Валенрод".
Знаёмства Киркора з Нарбутам і М.Гомолицким. былым прафесарам медыцыны Віленскага ўніверсітэта і аўтарам неапублікаванай працы аб жыцці вялікага князя Вітаўта, вызначыла ўсю далейшую яго лёс.  Ён адшукаў сваю Атлантыду, знайшоў ідэю, якой каштавала прысвяціць жыццё.
У 1853 году Киркор ясна наклаў ужо канчаткова оформившиеся погляды ў лістах да Ю. Крашевскому. "Бедную Літву, - з гаркатой адзначаў навуковы, - дзяруць у адпаведнасці з уласнымі ідэямі, якія расходзяцца з праўдай, і пазбаўляюць яе тоеснасці ўласнага жыцця і незалежнага існавання, якое не толькі мела,  па і якое моцна адчулі суседзь... Божа мый, і чым гэтая бедная Літва правінілася, што яе жадаюць пазбавіць нават самабытнасці.  Ці ёсць падобны прыклад, каб краіна, некалі настолькі магутная, страціла нават свой назоў? У Варшаве пана назавуць русінам, у Пецярбурзе - палякам. Божа правы, куды жа задзеўся ліцвін? Я вельмі добрае разумею маё далікатнае становішча, бо хто жа іншы акрамя нас будзе ветліва і понимающе глядзець на чалавека, які піша аб такіх рэчах па-руску. Бог даў мне моцную волю - ці дасягну пастаўлены-ный  мэты, не ведаю,  але перакананы  і  адчуваю,  што не сыйду з абранага шляху... Мая мэта -  усебакова апісаць мінулае і ў сувязі з гэтым стан сучаснае. І гэта вельмі цяжка, ёсць шмат пытанняў, аб якіх яшчэ нельга гаварыць, адгэтуль выцякаюць шматлікія недахопы. Але як быць, будзем рабіць, што можна!.. Аднак я не марную ні надзеі, ні рашучасці, і час пераконвае, што кахаю мой кран і - хоць, можа, насуперак меркаванню шматлікіх - служу яму дакладна і, наколькі хопіць сіл, зраблю хоць нешта на карысць ліцвінам... Я кахаю Вітаўта і разумею, што калі бы наканаванне дазволіла яму дасягнуць жаданай мэты, то сёння зусім іншае было бы становішча Літвы, можа, нават гаварылі бы і пісалі на іншай мове, а што дакранаецца незалежнасці і мошчы, хто бы мог з намі параўнацца"... Нажаль, гісторыя не приемлет умоўнага ладу.   Киркор выдатна разумеў, што аб такіх матэрыях адносна вольна можна было пісаць толькі ў рускай прэсе, дзе падтрымлівалася ўсё, што сведчыла аб непольскости Беларусі і Літвы. У самім жа боку, не дзеючы ўжо аб Польшчы, такія ідэі лічыліся крамолай, якая мяжуе з здрадай. Абурэнне Киркора з нагоды палітычнага гандлю ў гістарычнай навуцы цалкам зразумела. Сам ён, як і яго настаўнікі Нарбут і Гомолицкий, не меў адмысловай адукацыі і быў, па сённяшніх мерках, усяго толькі аматарам гісторыі. Па менавіта яны адважна выступалі супраць нацыянальнага самаадрачэння і гістарычнага забыцця.
Але новая старонка жыцця віленскага рэдактара спачатку пісалася вельмі цяжка. "Прыстойнае" грамадства адкруцілася ад пары Кіркораў. Вузкі круг знаёмых, з якімі раздзел семейстпва падтрымліваў адносіны, вызначаўся яго службовымі і навуковымі інтарэсамі. Акрамя калегаў па службе ў яго ўваходзілі Нарбут, Гомолицкий, Маліноўскі, браты Тышкевічы. Іх аб'ядноўвала каханне да гісторыі і захапленне археалогіяй, "новай" і моднай тады навукай.
У кастрычніку 1846 года па службовай патрэбе Киркор наведаў наваколлі Беластока і Брэста і па даручэнні віленскага генерал-губернатара Мирковича напісаў "Дзённік падарожжа", дзе распавёў аб сялянскім жыцці і нянавісці да абшарнікаў. У то час адміністрацыя боку небеспадстаўна асцерагалася, што пагромы дваранскіх маёнткаў, якія ў пачатку года шырокай хваляй пракаціліся па Галіцыі, могуць захліснуць і заходнюю Беларусь. Высновы, да якіх прыйшоў аўтар "Дзённіка...", ці наўрад маглі супакоіць улады - "агульны настрой сялян да такой ступені варожа па дачыненні да шляхты, што несумнеўна можна асцерагацца, як бы яны пры найменшай падставе не паўтарылі галицийскнх сцэн". За гэтыя шляхавыя нататкі навукоўца ўжо ў наш час не прамінулі абвінаваціць ва ўрадавым шпіянажы. І дарма. Киркор спачуваў сялянству і нават лічыў, што народны гнеў і помста дваранствам цалкам заслужаныя. Аб гэтым ён пісаў у 1858 году ў знакамітым рукапісным "Альбоме" А. Вярыгі-Даревского. Такіх жа поглядаў прытрымваўся і К. Каліноўскі.
У красавіку 1847 года памёр бацька навукоўца. Ён не пакінуў сваім дзецям, Адаму,
Аляксандру і Текле, вялікай спадчыны. Киркор жыл на сродкі, якія давала яму служба. У 1849 году ён стаў чальцом і сакратаром віленскага статыстычнага камітэта і пад эгідай гэтай установы падрыхтаваў і выдаў чатыры выпуску "Памятнай кніжкі Віленскай губерні", пашырыўшы неофици-альную частка даведкавага штогадовага выдання. Ён быў адначасова рэдактарам і аўтарам большасці змешчаных там артыкулаў. Усе яны закраналі пытанні гісторыі, краязнаўства і статыстыкі Вільні і Віленскай губерні.
У пачатку 1853 года Киркор пазнаёміўся з У. Сырокомлей, і ўжо да лета яны сталі вельмі дружныя, аб чым паэт пісаў Ю. Крашевскому: "Адным з людзей, якіх не шкадую, што сустрэў на жыццёвым шляху, з'яўляецца Адам Киркор (Ян з Слівіна)... Я не заўсёды згаджаюся з яго меркаваннямі і поглядамі на гісторыю, але, зрэшты, ён добрасумленны даследнік гістарычнай праўды. У нас у Вільні мала трэба, каб закрычалі на каго-небудзь crucifige (лат. росаў
пяць), яго адапхнулі ад людзей. Чалавек з гарачым, здольным кахаць сяброў да фанатызму сэрцам - змушаны быў замкнуцца ў вузкім кругу, ён не давярае астатнім людзям і трымаецца, як дзеюць, з насцярожанасцю - ён сам для сябе дастатковы, і гэта ўжо довад, што сэрца і галава не пустыя. На цяжкай дарозе ён мяне не аднойчы натхняе і сваім прыкладам пхае да працы, калі ў мяне, змучанага (хай гэта будзе паміж намі), і рукі апускаюцца..."
Новы знаёмы настойліва імкнуўся пасеяць у душы паэта збожжа літвінскага патрыятызму, звярнуць яго ўвага на хвалебную гісторыю ВКЛ і падштурхнуць да напісання твораў на гістарычную тэматыку. І ён дамогся свайго. У жніўні 1854 года Сырокомля скончыў гераічную паэму "Маргер", дзеянне ў якой адбываецца ў поры экспансіі тэўтонскіх рыцараў. Цэнзурны дазвол было падпісана П. Лялечнікам, які сумесна з аўтарам і Киркором у тым жа году ўдзельнічаў у падрыхтоўцы зборніка "Рысы з гісторыі і жыцці літоўскага народа".
А. Киркор лічыў, што гэтая раскошна выдадзеная пад эгідай статыстычнага камітэта кніга нават праз шмат гадоў не страціла свайго навуковага значэння. У ёй былі змешчаныя дзве вялікія артыкулы Киркора "Літоўскія старажытнасці" і "Вялікі князь Вітаўт", "Варвара, вялікая княгіня літоўская і каралева польская" У. Сырокомли і фальклорна-этнаграфічнае даследаванне П. Лялечніка аб звычаях, павер'ях і абрадах літоўскага народа. Але вядомы "здраднік" уніі мітрапаліт Семашко адразу жа ўгледзеў у матэрыялах зборніка непажаданыя тэндэнцыі і напісаў данос у Пецярбург. У выніку ўвесь тыраж кнігі было загадана знішчыць, а рэдактара вызваліць ад пасады сакратара статыстычнага камітэта.
Але такі нечаканы паварот падзей не астудзіў Киркора. На працягу наступных гадоў ён  праводзіць шматлікія археалагічныя раскопкі ў Літве і на Беларусі, раскапаў каля 1000 курганоў,прымаў актыўны ўдзел ва ўстанове ў Вільні музея старажытнасцяў і археалагічнай камісіі, апублікаваў у расійскіх навуковых выданнях шэраг артыкулаў, прысвечаных гісторыі, археалогіі, нумизматике Літвы і Беларусі, а ў 1855 году ў польскім часопісе "Biblioteka Warszawska" надрукаваў артыкул аб сваіх раскопках. Вяртанне Киркора да польскай мовы можна растлумачыць сяброўствам з Сырокомлей, якая змяніла таксама дачыненне да Адама Карлавічу віленскай інтэлігенцыі. Уплыў паэта садзейнічала і таму, што ў другой палове 50-х гадоў з-пад пяра навукоўца ўсё гушчару сталі выходзіць працы этнаграфічнага характару і даведнікі, у якіх папулярна распавядалася аб гісторыі Вільні.
Так, у 1856 году ён выдаў на польскай мове "Шпацыры па Вільні і яе наваколлям", даведнік, які знаёміць з гістарычнымі славутасцямі горада, а ў 1857-1858 гадах надрукаваў у "Весніку рускага геаграфічнага грамадства" шырокую працу "Этнаграфічны погляд на Віленскую губерню", дзе вялікая ўвага надаў апісанню беларусаў.
"Не падлягае сумненню, - сцвярджаў Киркор, - што прыслоўе, званае цяпер беларускім, менавіта то самае, якое ўжывалі старажытныя крывічы. На ім пісаныя былі літоўскія законы, граматы і ўсе публічныя акты да пор Стэфана Баторыя, які, не ведаючы ні па-руску, ні па-польску, стаў уводзіць ва ўжыванне лацінская мова... На беларускім прыслоўі вядомыя наступныя, больш важныя кнігі: Статут Казіміра Ягелу 1492 г., Статут Літоўскі, Трыбунал вялікага князя літоўскага 1581 г., Летапісец Літоўскі і Рускі (изд. Данілавічам у 1827 г.). Хроніка Быховца (изд. Нарбутам у 1846 г.), Біблія, изд. Скарыны ў 1517 г. ...і шмат іншых". У прыкладанні да "Этнаграфічнаму погляду..." навуковец змясціў "Слоўнік беларуска-кривичанского прыслоўі...", па сутнасці, першы апублікаваны беларуска-рускі слоўнік, "Песні жыхароў Віленскай губерні, кривичанского племя", сярод якіх надрукаваў без указання імя аўтара верш Я. Чечота "Да любасных мужычкоў" і больш двухсот беларускіх прыказак і прымавак. Гэтая праца Киркора быў найкаштоўнейшым укладаннем у беларускую этнаграфію за ўвесь предреформенный перыяд.
У другой палове 50-х гадоў вышлі чатыры зборніка Ў. Дуніна-Марцінкевіча, дзе былі апублікаваныя шэсць беларускіх твораў пісьменніка. Большасць з іх напісана ў адпаведнасці з так званым прынцыпам "жывой этнаграфіі". У перадпачатку адмены прыгоннай залежнасці ў Расіі цікавасць да народнай культуры, побыту вызначаў магістральны шлях станаўлення беларускай літаратуры, галоўнай перашкодай у развіцці якой можна лічыць адсутнасць друкаванай трыбуны.
У гэты перыяд Киркор распачаў некалькі спроб атрымаць дазвол улад на выданне ў боку грамадска-літаратурнай газеты або часопіса. Спачатку гэта яму не атрымоўвалася, і ён у 1857-1858 гадах выпусціў восем кніг альманаху "Teka Wilenska" ("Віленскі партфель"), прыцягваючы да супрацоўніцтва шматлікіх карыфеяў навукі і культуры. У то час па суботах у хаце выдаўца збіраліся супрацоўнікі рэдакцыі, прадстаўнікі інтэлігенцыі і арыстакратыі, моладзь,  бывалі там і некаторыя беларускія пісьменнікі - У. Сырокомля, У. Коротынский, У. Дунін-Марцінкевіч, А. Вярыга-Даревский. Таму прынята лічыць, што вакол рэдактара ўтварыўся своеасаблівы літаратурны кружок, чальцы якога абмяркоўвалі пытанні выдання беларускіх кніг. Нечаканая забарона киркоровского альманаху, дзе планавалася апублікаваць творы А. Вярыгі-Даревского, грымнула нібы гром з яснага неба.
У 1859 году Киркор пры фінансавай падтрымцы кампаньёнаў набыў друкарню. У праграме яе дзейнасці адчынена заяўлялася, што ўладальнік "першым чынам мае намер выдаваць народныя творы", а таксама знізіць кошты на кнігі. Відавочна, меліся ў выгляду і выданні па беларускім і літоўскім мовах. Але пасля забароны друкаваць штосьці беларускае лацінскім шрыфтам (той жа 1859 г.) ні адна беларуская кніга так і не была выпушчаная. І гэта пры тым, што Киркор падтрымліваў добрыя адносіны з Дуніным-Марнинкевичем, блізка сыйшоўся са сваім сталым супрацоўнікам Коротмнскнм, сябраваў з Сырокомлей і Вярыгай - Даревским, з якім перад набыццём друкарні вёў ажыўленую перапіску аб публікацыі плёну яго беларускай музы. Несумнеўна да гэтага перыяду жыцця выдаўца ставіцца дагэтуль не пацверджаная інфармацыя М. Багдановіча, які на падставе невядомых крыніц сцвярджаў у артыкуле "Беларускае адраджэнне": " Працягваючы агляд, пакажам, што згаданы ўжо намі извест-ный мясцовы навуковец А. Киркор пісаў для народа папулярныя беларускія брашуркі, але надрукаваць іх не меў магчымасці".
Захаваліся найцікавыя сведчанні сучасніка аб поглядах удзельнікаў киркоровского кружка на беларускі народ і яго будучыня. "Першым чынам, - пісаў чалавек, які бываў у хаце віленскага рэдактара, - я лічу неабходным пазнаёміць вас з выявай думак лепшых людзей, прадстаўнікоў польскай партыі ў нашых месцах. Па іх паняццям народу беларускаму пагражае тая жа самая небяспека, як і народу польскаму, ад несправядлівых дамаганняў на перавагу рускай нацыянальнасці. Яны сцвярджаюць, што беларусы ніколі не былі, ды і не жадаюць быць рускімі, і ў той жа час яны адпрэчваюць намер ополячить беларусаў.Па іх словам, гісторыя выпрацавала для беларусаў адмысловую нацыянальнасць і вярнула ім тую самую веру, якая існавала да падзелу пад вярхоўным единоналичием рымскага святара: захаванне чысціні і неприкоснавенности той і іншы складае святы абавязак польскага народа. Палякі не могуць і не павінны клапаціцца толькі аб саміх сабе, лёсы іх непарыўна звязаныя з лёсамі народаў, злучаных з імі ў братэрскім саюзе. Яны гавораць, што кожны з гэтых народаў валодае ўсімі ўмовамі для самастойнага і своеасаблівага самаразвіцця і мае на гэтае поўнае права, да няшчасця, не якое ўвайшло яшчэ ў прытомнасць народных мас... Яны жадаюць усіх запэўніць, у тым ліку і саміх сябе, што ў літоўска-рускіх абласцях дваранства не жадае і не мае патрэбы звяртацца ў польскае, што яно прыняло мову і цывілізацыю польскія толькі часова, да развіцця ўласных сваіх, і што нават свой чысты каталіцызм яно заменіць уніяй, калі народ прызнае яе сваёй пануючаю вераю". Ёсць усе падставы меркаваць, што гэта - пазіцыя самога Адама Киркора, яна арганічна звязаная з яго канцэпцыяй гісторыі Вялікага княства Літоўскага.
У 1860 году Киркор стаў рэдактарам галоўнага друкаванага органа боку - газеты "Kurjer Wilenski" ("Віленскі веснік"). Адкрылася новая старонка яго барацьбы за культурнае "самаразвіццё" суайчыннікаў. Над бокам пранёсся мяцежны ўраган 1863 года, сталы нацыянальнай катастрофай, у тым ліку і для беларусаў. Па меркаванні аднаго з жандараў, Киркор заслужыў шыбеніцу або катаргу, але быў памілаваны Мураўёвым. Пасля прыгнечання паўстання, з пачаткам палітыкі татальнага русіфікавання яго адхілілі ад рэдактарства і зрабілі ўсё магчымае, каб выгнаць з Вільні. Непажаданы ўладам рэдактар перабраўся ў Пецярбург, дзе з 1868-го па 1871 год выдаваў на рускай мове газету "Новы час", якая карысталася дрэннай рэпутацыяй у сталічнай жандармерыі. Неўзабаве наступіў канчатковы фінансавы крах выдаўца, і ён змушаны быў збегчы за мяжу ад пазыковай турмы. Так, амаль без сродкаў да існавання, ён патрапіў у 1872 году ў Кракаў, дзе і жыл да канца сваіх дзён.
Кракаўскі перыяд - найболей плённы час у навуковай і публіцыстычнай дзейнасці навукоўца. Тут былі напісаныя і выдадзеныя на польскай мове яго літаратуразнаўчыя працы: "Нарысы сучаснай рускай літаратуры" (1873) і "Аб літаратуры братэрскіх славянскіх народаў" (1874) (у апошнюю быў уключаны падзел, прысвечаны гісторыі беларускай літаратуры). Знаходзячыся паміж двума агнёў, Киркор быў змушаны выдаваць некаторыя свае кнігі пад рознымі псеўданімамі. Гак, у 1874 году на польскай мове вышлі "Літоўскія малюнкі" тулягі Sobarri, дзе распавядалася аб справе III. Конарского, а ў 1875 году   ў кнізе "Езуіты ў Літве" І. Сливов па-руску крытыкаваў палітыку езуітаў, накіраваную на паланізацыю і окатоличивание Вялікага княства Літоўскага. Нават працуючы над галоўнай працай - нарысамі аб Беларусі і Літве, якія былі надрукаваныя ў трэцім томе "Маляўнічай Расіі" (1882), - Киркор разумеў усю складанасць сваёй задачы. Ён прызнаваўся ў лісце да Ю. Крашевскому: "Мабыць, я нікому не дагаджу - ні палякам, ні рускім - бо пішу з выключна літоўскіх пазіцый". Гэта было прароцкае прадбачанне.
Навуковец усё жыццё працаваў, не шкадуючы сіл і здароўя, ён быў абраны чальцом больш дзесяці розных навуковых грамадстваў і ўстанове ў Расіі, Аўстрыі, П руссии, але памёр у Кракаве 23 лістапада 1886 года амаль у галечы. Пасля смерці Адама Киркора з некралогамі ў друку выступілі тыя дзеячы культуры, якія мелі непасрэднае дачыненне да станаўлення беларускай літаратуры, - У. Коротынский, А. Ельскі, А. Плуг.
Киркор так і не прыжыўся ў старажытнай сталіцы Польшчы - Кракаве. Мучимый настальгіяй, ён увесь час марыў знайсці тую сцяжынку, якая прывяла бы яго ў "родну межачку". Але шлях на радзіму яму быў замоўлены. Киркор зайздросціў землякам, якія бесперашкодна маглі вярнуцца ў Вільню, горад яго маладосці, у чыёй зямлі ён жадаў быць пахаваным. Навуковец усяляк дапамагаў суродзічам, садзейнічаў у публікацыі першых навуковых артыкулаў Я. Карлавіча, апякуна Ф. Богушенича. Нават у апошнія свае дні, калі прыступы хваробы не дазвалялі ўжо напісаць і лісты, ён адпраўляў землякам паштоўкі кранальнага ўтрымання:
"Вітаю Каханага Пана.
Цэлы дзень як у тартаку - а зараз ужо ног не чую - таму дасылаю візіткі.
А. Г. Кіркор Так мілага пабачэння!"
Шырокая творчая спадчына Киркора згуляла прыкметную ролю ў станаўленні беларускай навукі і развіцці ідэй нацыянальнага адраджэння. Вось толькі адзін паказальны факт: манаграфія Ў. Ластовского "Кароткая гісторыя Беларусі", якая была першым выдадзеным на беларускай мове сур'ёзным гістарычным даследаваннем, не выпадкова мела красамоўны падзагаловак - "Па Киркору". Гісторыя Беларусі была аб'ектам увагі шматлікіх даследнікаў мінуўшчыны стагоддзі, але менавіта канцэптуальныя падыходы, прапанаваныя А. Киркором, найболей адэкватна адпавядалі автономистическим гледжанням беларускіх возрожденцев перыяду нашенивства.
Яркі прадстаўнік сваёй складанай эпохі, Адам Киркор быў чалавекам самых рознабаковых інтарэсаў, таленавітым і энергічным, прадпрымальным і настойлівым, высакародным т бясконца працавітым. Да ліку яго сяброў і блізкіх знаёмых прыналежылі такія знакамітыя пісьменнікі, як Ю. Крашевский, У. Сырокомля і Ў. Дунін-Марцинксвич. У сярэдзіне XIX стагоддзі Киркор з'яўляўся найбуйным арганізатарам выдавецкай справы ў Беларусі і Літве, ён здолеў прыцягнуць да супрацоўніцтва лепшыя інтэлектуальныя сілы, падтрымліваў адносіны з шматлікімі беларускімі літаратарамі свайго часу - У. Каратынским,  А. Вярыгай-Даревским, А. Ельскім, А. Плугам.
Ужо ў старэчым узросце, разважаючы аб сваім не вельмі шчаслівым лёсе, Киркор прызнаваўся, што ўсё жыццё служыў навуцы, поўна глыбокай пашаны кахаў радзіму, ахвяраваў усім і прысвяціў сябе суайчыннікам, у якіх не заўсёды знаходзіў разуменне.
1.	Запрудскі І.М. Да мілага пабачэння!, Неман, -2000, -№4, -с.171-192
2.	Запрудскі І.М. Літоўскія абразкі А.Кіркора// Веснік БДУ. Сер.4 – 1999, -№2, с.11-14
3.	Запрудскі І.М. Ля вытокаў беларускага літаратуразнаўства// Роднае слова -2000, №4, -с.18-19
4.	Запрудскі І.М. Заваяваць сабе свабоду.. // Настаўніцкая газета, -2002, -7 вер.
5.	Запрудскі І.М. Заваяваць сабе свабоду.. // Полымя, -2000, -№10, -с.190-211

Яшчэ раз дзякуй, але не варта вось так, спехам, псаваць якаснага тэксту. Трэба акуратна дадаць, згодна са структурай матэрыялу. Усё перанесена сюды як было. Yury Tarasievich 20:33, 7 Красавік 2009 (UTC)

Наконт таго, што з рэферату

https://be.wikipedia.org/wiki/Размовы:Адам Ганоры Кіркор


Размовы з удзельнікам:Sir Ksandr

- JerzyKundrat 05:42, 13 Красавік 2009 (UTC)

Прывітанне, калі ласка, азнаёмцеся з адпаведным разделам размоў і сачыце за вынікамі: Вікіпедыя размовы:Найменне артыкулаў --Чаховіч Уладзіслаў 19:40, 1 лістапада 2010 (UTC)

Метрапалітэн

Паважаны удзельнік! Пры праверцы апісання загружанага Вамі файла :Выява:Самалёт.JPG выявіліся некаторыя праблемы. Звярніце ўвагу, што апісанне кожнага файла абавязкова павінна змяшчаць указанне на яго аўтара, крыніцу і шаблон ліцэнзіі (больш падрабязна гл. «Вікіпедыя:Правілы выкарыстання выяў» і «Вікіпедыя:Ліцэнзаванне выяў»). Калі Вам незразумела, як менавіта гэта трэба зрабіць, Вы можаце задаць пытанне на форуме. Калі статус ўказанага файла не праясніцца на працягу трыццаці дзён, адміністратары будуць вымушаны яго выдаліць. Таму не пашкадуйце часу, каб разабрацца з яго статусам.
Праверце таксама ці дадалі Вы гэтую інфармацыю да іншых Вашых файлаў. Яны пералічаны [ на гэтай старонцы]. Амба 19:01, 8 лютага 2011 (UTC)

Статус файла Выява:Самалёт.JPG

Даў сцяг. --Максім Л. 15:25, 17 красавіка 2011 (UTC)

Дзякую. --Sir Ksandr 15:33, 17 красавіка 2011 (UTC)

Даглядальніцтва

сэр Ксандр. гэтую інфармацыю змясціў на форуме. Ваша меркаванне?
Дарагія сябры!
Хутка лічыльнік зарэгіструе 30000 артыкулаў. За 2 гады наша Вікіпедыя вырасла ўдвая. Акрамя стварэння новых артыкулаў вялікая ўвага надавалася паляпшэнню створаных. Стартавалі праекты, прысвечаныя беларускай і еўрапейскай тэматыцы. Шостую частку з агульнага аб'ёма займаюць старонкі пра выбітных асоб. Былі ліквідаваны тупіковыя артыкулы, істотна знізілася колькасць ізаляваных.
З гэтай нагоды звяртаюся да супольнасці з прапановай падрыхтаваць прэс-рэлізы для СМІ. Прашу разгледзець магчымасць стварэння індыкатара, які будзе паказваць, колькі засталося да 34409 артыкулаў. Гэтая лічба невыпадковая. Менавіта столькі артыкулаў было ў 1-й Беларускай энцыклапедыі пад рэдакцыяй Пятруся Броўкі.
--178.124.231.30 07:53, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

Добра, і з Пятрусём Броўкай добрая ідэя (зусім нядаўна быў у ягоным музеі і бачыў арыгінал энцыклапедыі - уражвае). Калі будзе патрэбна ад мяне якая-небудзь дапамога, я з вамі:) --Sir Ksandr 08:03, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

:: Тады, калі Вам цікава, дапамажыце з Лацінскай Амерыкай. Напрыклад, з правінцыямі Эквадора, пачынаючы з правінцыі Асуай. --178.124.231.30 08:11, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

:::Канешне, цікава! Толькі вось сэнс ствараць амаль пустыя артыкулы? Толькі для колькасці? Я паспрабую іх напаўняць хоць якой-небудзь інфармацыяй, карткі, у прыватнасці. І шаблоны паспрабую зрабіць. Лепш менш, але якаснее, на маю думку ;) --Sir Ksandr 08:18, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

::::: У рускай Вікіпедыі таксама ёсць артыкулы пра некаторыя штаты Бразіліі ў адзін-два радкі. Але гэта толькі пачатак. Буду вельмі ўдзячны, калі будзеце дапаўняць карткі, навігацыйныя палосы, шаблоны і г.д. --178.124.231.30 08:26, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

:::::: Дамовіліся! --Sir Ksandr 08:40, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

Інфабоксы не трэба дадаваць, я іх аўтаперанясу ботам (гэта тычыцца рэк, азёр, НП і адм. адзінак) :)---Хамелка / разм. 09:17, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

: Добра) Толькі ж там яшчэ і "пачатак артыкулу". ---Sir Ksandr 09:19, 7 чэрвеня 2011 (UTC)

Юбілейныя лічбы Беларускай Вікіпедыі: 30000 і 34409

Greetings.
Could you create the articles :en:Visa policy of Azerbaijan and :en:Visa requirements for Azerbaijani citizens in Belorussian?
Thank you.

Вітаю. Калі ласка, прыміце ўдзел у прызначэнні схавальнікаў гісторыі старонак, звярніце ўвагу, там два запыты. Дзякуй. --Максім Л. (размовы) 22:11, 3 красавіка 2022 (+03)

Прызначэнне схавальнікаў гісторыі

https://be.wikipedia.org/wiki/Размовы з удзельнікам:Sir Ksandr


Размовы з удзельнікам:Деніс~bewiki

--Максім Л. 17:16, 14 Красавік 2009 (UTC)

Hello,
The developer team at Wikimedia is making some changes to how accounts work, as part of our on-going efforts to provide new and better tools for our users like cross-wiki notifications. These changes will mean you have the same account name everywhere. This will let us give you new features that will help you edit and discuss better, and allow more flexible user permissions for tools. One of the side-effects of this is that user accounts will now have to be unique across all 900 Wikimedia wikis. See the announcement for more information.
Unfortunately, your account clashes with another account also called Деніс. To make sure that both of you can use all Wikimedia projects in future, we have reserved the name Деніс~bewiki that only you will have. If you like it, you don't have to do anything. If you do not like it, you can pick out a different name.
Your account will still work as before, and you will be credited for all your edits made so far, but you will have to use the new account name when you log in.
Sorry for the inconvenience.
Yours,Keegan PeterzellCommunity Liaison, Wikimedia Foundation
 22:06, 17 сакавіка 2015 (MSK)

This account has been renamed as part of single-user login finalisation. If you own this account you can log in using your previous username and password for more information. If you do not like this account's new name, you can choose your own using this form after logging in: . -- Keegan (WMF) (talk)
 05:27, 19 красавіка 2015 (MSK)


Размовы з удзельнікам:Адольф Шаповалов

- JerzyKundrat 09:38, 15 Красавік 2009 (UTC)

Калі ласка, рабіце цэнтр на ўласнай падстаронцы напр.: Удзельнік:Адольф Шаповалов/Центер Адольфя Шяполава, або проста на сваёй старонцы Удзельнік:Адольф Шаповалов. Дарэчы, даволі дзіўная граматыка, але Ваша справа. --Максім Л. 09:48, 15 Красавік 2009 (UTC)

https://be.wikipedia.org/wiki/Размовы з удзельнікам:Адольф Шаповалов


Размовы з удзельнікам:Wizardist

- JerzyKundrat 09:38, 16 Красавік 2009 (UTC)

Перачытаў галіну ў размовах пана Яўгенія, Вы там выказваліся пра судовы пераслед, спадзяюся, што гэта была не пагроза і нават не нацёк на яе. Падобныя дзеянні з'яўляюцца вельмі цяжкім парушэннем і, з прэцэндэнтаў РуВікі, караюцца блокам на заўсёды. Сам сумняюся ў кваліфікацыі, таму звярнуся да старэйшых калег па параду. Паведамляю каб для Вас не было нечаканасцю. --Максім Л. 22:15, 2 Сакавік 2010 (UTC)

Я казаў пра пазыцыю Вікімэдыі, яе пазыцыю адносна аўтарскіх правоў, што лепей аддаць грошы на новае наладкаваньне (сэрвэры, каналы), чым на судовыя расправы, якія зыходзяць з розных арганізацыяў (RIAA, напрыклад, і іншыя). Таму вы ўсё правільна спадзеяцеся. Wizardist 22:18, 2 Сакавік 2010 (UTC)

Паведамленне

Ужо неаднакроць пісаў Вашым калегам, што ад Л. Маракова ёсць дазвол на выкарыстанне яго артыкулаў, ужо 4 гады як. Думаю, хутка гэты дазвол пацвердзіцца праз ORTS. --Максім Л. 05:53, 10 красавіка 2011 (UTC)

Магчыма. Варта стварыць шаблён і ставіць яго на стронку абмеркаваньня. Я не заўважыў і паставіў шаблён (перастрахоўка), а хтосьці пабяжыць і будзе на ўвесь жэжэ крычаць, якія мы кепскія. :) — Wizardist г +у 11:41, 10 красавіка 2011 (UTC)

Пра АП Маракова

Выява і выкарыстана адзін раз — у артыкуле. З падобнай логікай неабходны асобны запіс для у шаблон для паказу артыкула на кожным маніторы. --Максім Л. 19:14, 12 студзеня 2012 (UTC)

Паважаны Павел праў па суці (і дзякуй, што звярнулі нашу ўвагу на гэта :)), толькі з пунктам правілаў памыліўся, бо галоўнае — гэта тое, што несвабодныя выявы можна ставіць толькі ў асноўнай прасторы імёнаў, а ў шаблонах гэта забаронена, так што праўка прымаецца на 100 %---Хамелка/ разм. 20:57, 12 студзеня 2012 (UTC)

Вы прыбралі "і ў 6085,54 км на паўднёвы ўсход ад Мінска", бо "Менск як сродак арыентацыі тут ня грае ніякай ролі". А Ваша тлумачэнне? Мінск быў выбраны як пункт адліку па прынцыпу "сталіца і найбуйнейшы горад Беларусі". Адыгрывае, таму што: 1) Дае ўяўленне пра геаграфічную адлегласць ад Беларусі, 2) Калі падчас вандровак карысталіся ў поўны моц GPS, то павінны ведаць, што першасная арыентацыя (калі адлік ад Мінска) як раз пры пошуках адыгрывае ролю. Frantishak (размовы) 13:04, 20 верасня 2013 (UTC)

А чаму мы павінны даваць адлегласць ад Беларусі? Гэта не беларуская энцыклапедыя, а энцыклапедыя на беларускай мове. На 100% падтрымліваю Візардыста, бо калі мы даем адлегласць ад сталіцы той дзяржавы (ці адм. адзінкі), дзе знаходзіцца аб'ект, то гэта яшчэ ладна, але калі мы ў артыкуле пра апельсін дадаем, калі і як яны з'явіліся на Беларусі, то гэта ўжо крыху перабор і парушэнне прынцыпаў нейтральнасці і роўнавеснасці.---Хамелка/ разм. 13:10, 20 верасня 2013 (UTC)

:Вельмі спрэчнае тлумачэнне прынцыпаў нейтральнасці і роўнавеснасці. Інакш, які сэнс у напісанні розных артыкулаў на розных мовах? Было б дастаткова перакладаць з англійскай. Frantishak (размовы) 12:17, 23 верасня 2013 (UTC)

:: А з якіх пор Англавікі самая нейтральная? У тым і сэнс, што чым больш раздзелаў, тым больш позіркаў. І калі ўзяць артыкул па спрэчнаму пытанню, дзе болей за 5 івік, перакласці з усіх усё пацвержанае крыніцамі, збалансаваць гэта - то тады і атрымаем нейтральны артыкул.---Хамелка/ разм. 13:25, 23 верасня 2013 (UTC)

::: Мне падаецца, што ніводная Вікі не можа быць цалкам нейтральнай, бо рэдактараў вельмі шмат. Відавочна, што Вікі на розных мовых стваралася не для нейтральнасці, а для пашырэння аўдыторыі і дэмакратызацыі ведаў у розных моўных супольнасцях. У гэтым сэнсе інфармацыя пра з'яўленне апельсінаў на Беларусі (дарэчы, падаецца, што ў пісьмовых крыніцах не раней за XVII ст.) або пра прыгатаванне глушца ніяк не парушыць прынцыпаў аб'ектыўнасці і нейтральнасці, але дасць карысную інфармацыю для пэўнай аўдыторыі. Беларускамоўнымі старонкамі карыстаюцца тыя, хто неяк звязаны з канкрэтнай краінай (у выпадку апельсіна), і гэта інфармацыя не будзе  залішняй. Вы згодны? Frantishak (размовы) 03:48, 24 верасня 2013 (UTC)

Асобны накірунак (поўдзень, паўднёвы захад, захад і г. д.) мае 45°. У пошукавых апэрацыях і буйнакалібэрным арыентаваньні ў радыюсе да 5-100 км падобнае азначэньне прыняць можна, але на вялікай адлегласьці ўжо ня можа лічыцца надзейным. У артыкуле пазначана ў некалькіх месцах, дзе знаходзіцца возера, ёсьць адлегласьць і накірунак ад блізкага буйнага населенага пункту, і, так, я ў поўны моц карыстаўся GPS, і ў артыкуле ёсьць геаграфічныя каардынаты, таму накірунак зь Менску зьяўляецца ў артыкуле не залішнім ў пляне падачы, а недарэчным. — Wizardist г +у 13:19, 20 верасня 2013 (UTC)

: Я пра тое, што значная колькасць вандроўнікаў вядуць сталы адлік адлегласці ад месца, якое пакінулі ў пачатку вандроўкі, і, думаю, што гэта проста цікава для чытача. Frantishak (размовы) 12:17, 23 верасня 2013 (UTC)

:: У такіх выпадках люблю зьвяртацца да беларускай энцыкляпэдычнай традыцыі, каб запэўніцца, ці маю рацыю. БелЭн, т. 13, Рагачоў: «...За 121 км ад Гомеля...» (буйны НП, ад якога можна ўзяць адлік — Менску няма). Там жа, Растоў-на-Доне: «...Порт на р. Дон, за 46 км ад яе ўпадзення ў Азоўскае м. ...» (вусьце ракі як адметны пункт адліку — Менску няма). У артыкуле пра Нью-Ёрк увогуле няма арыенціраў (адм. цэнтар штату), калі НП месьціцца на скрыжаваньні шляхоў зносін, то так сама адлегласьці не пазначаюцца. Не кажу, што і нам увогуле пазначаць ня трэба — там гэта імаверна грунтуецца на «папяровасьці» — месца мала. Але адна рэч — асьвятляць тое, чаго няма ў папяровых выданьнях з-за браку месца, а іншая — дадаваць залішнюю і нерэлевантную інфармацыю. — Wizardist г +у 14:23, 23 верасня 2013 (UTC)

:::Ды, не, я добра зразумеў Вашу думку! Але, прызнацца, гэтая традыцыя мяне заўсёды бянтэжыла да з'яўлення google maps, GPS і розных SASplanet. Большасць людзей, якія звяртаюцца да Вікіпедыі, імі да нашых дзён і не карыстаюцца або карыстаюцца абмежавана. У вікіартыкулах на "вялікіх" мовах як раз падаецца шмат "нерэлевантнай" або "залішняй" інфармацыі. Ёсць тыя, каму і першых некалькіх радкоў хопіць, а ёсць тыя, каму патрэбна "нерэлевантнае" і "залішняе". Таму карыстальнікаў у Вікі больш, чым у Брытанікі. Ну, як прыклад: асабіста Вам можа хапіць інфармацыі пра месцазнаходжанне Антальі, калі будзе паказаана яе адлегласць ад Анкары, а нейкаму турысту з Беларусі падасца важным і прыкладная адлегласць да арыенціра з яго краіны. Не трэба — абміне. Трэба — спыніцца. Неяк так... Frantishak (размовы) 03:48, 24 верасня 2013 (UTC)

Арыентацыя: [[Возера Накуру|Накуру]]

Вітаю, сп. Wizardist! Адна вялікая просьба да Вас, ці не маглі б Вы выказацца з нагоды гэтай намінацыі: Вікіпедыя:Да выдалення#Руская мова, значэнні, Вашае меркаваньне. З удзячнасьцю!--Mr. Sрock (размовы) 06:05, 26 верасня 2013 (UTC)

[[Руская мова, значэнні]]

Вітаю, ці не будзеш супраць сцяга даглядчыка (умовы на Вікіпедыя:Догляд)? --Максім Л. (размовы) 15:42, 28 верасня 2013 (UTC)

А мае зьмены аўтаматычна будуць даглядацца? Мне Хамелка раней прапанавала гэта, але я думаў, што змагу жыць зь «неправеранымі зьменамі» пасьля кожнай праўкі. Не магу ўжо :) (То бок, я быў бы ня супраць сьцяга аўтадаглядчыка, але і іншыя праўкі магу правяраць, мне не прывыкаць.) — Wizardist г +у 15:47, 28 верасня 2013 (UTC)

: Так, змены будуць аўтаматычна даглядацца. Раней у цябе не было 100 правак у асноўнай прасторы, а цяпер ёсць і бачу, што дэ факта некаторыя старонкі даглядаеш, таму прапаную яшчэ і кнопку націскаць :) Вядома, і не без карысці для сябе, бо пустога перадагляду шаблонаў lang мне хапіла. Т.б. не супраць? --Максім Л. (размовы) 15:54, 28 верасня 2013 (UTC)

:: Калі ласка! — Wizardist г +у 15:58, 28 верасня 2013 (UTC)

::: Выдаў. --Максім Л. (размовы) 16:01, 28 верасня 2013 (UTC)

Даглядальніцтва?

Сп. Wizardist, ці не маглі бы Вы паглядзець, што з Вікіфікатарам? Ён зламаўся. --Artificial123 08:33, 5 кастрычніка 2013 (UTC)

Я абнаўлю яго, скапіяваўшы з тарашкевіцкага разьдзела, улічыўшы цяперашнія асаблівасьці тутэйшага вікіфікатара, бо там яго крыху перапісаў разам зь некалькімі ўдзельнікамі і дадаў таго-сяго. — Wizardist г +у 10:20, 5 кастрычніка 2013 (UTC)

: Дзякуй. --Artificial123 10:21, 5 кастрычніка 2013 (UTC)

:: Скора зробіце? А то трэба. --Artificial123 (размовы) 19:34, 7 лістапада 2013 (FET)

::: On my way o7 — Wizardist г +у 15:55, 8 лістапада 2013 (FET)
Напэўна, з імпартам правілаў праблема была, бо з вікіфікацыяй апострафа бяда -- ранейшы вікіфікатар ставіў той, які ў беларускай раскладцы, а не ў англійскай, цяперашні робіць наадварот. Ёсць яшчэ збоі вікіфікацыі, але іх заканамернасці пакуль не зразумеў. З.Ы. Сам не знайшоў дзе трабл з апострафам выправіць. --Максім Л. (размовы) 18:08, 24 лістапада 2013 (FET)

Зразумела. Я памылкова скапіяваў правілы з MediaWiki:Gadget-wikifikatar.js, які быў створаны ўжо тады, калі вікіфікатар не працаваў. Выглядае, што трэба было капіяваць з MediaWiki:Wikify.js, так? Будзе зроблена. — Wizardist г +у 04:03, 25 лістапада 2013 (FET)

: Так, з MediaWiki:Wikify.js. Дзякуй. --Максім Л. (размовы) 10:18, 25 лістапада 2013 (FET)

Паводле вынікаў галасавання, выдаў сцяг.  --Максім Л. (размовы) 11:57, 9 кастрычніка 2013 (FET)

Віншую, калега :)---Хамелка/ разм. 12:04, 9 кастрычніка 2013 (FET)

: Віншую. Працы у Вас шмат. Можа, і сабе калісьці высунуцца?...--Artificial123 12:09, 9 кастрычніка 2013 (FET)

Yay. Увечары займуся чым-небудзь! — Wizardist г +у 15:43, 9 кастрычніка 2013 (FET)

Таварыш сяржант, вораг ля нашых берагоў :). Калі сур'ёзна, можаш дапамагчы?---Хамелка/ разм. 10:58, 30 кастрычніка 2013 (FET)

У картках, кажаш?---Хамелка/ разм. 14:34, 30 кастрычніка 2013 (FET)

: Я напісаў пра той выпадак, дзе трэба выправіць толькі параметр у картцы артыкула, але не сказаў, што карткамі ўсё абмяжоўваецца. — Wizardist г +у 14:36, 30 кастрычніка 2013 (FET)

[[:Вікіпедыя:Форум#Сцягі краін]]

Прывітанне, пане Wizardist. Калі ласка, прыміце ўдзел у абмеркаванні па ўдасканаленню правіл наймення артыкулаў. Можа што падкажаце, як тэхнічна дасведчаны чалавек. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 21:03, 9 лістапада 2013 (FET)

Удасканаленне правіл наймення артыкулаў

Сп. Павел, а можаце зрабіць так, каб карткі не адцягвалі ўніз Шаблон:Клімат мясцовасці (прыклад)? --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 12:35, 12 лістапада 2013 (FET)

Разам з такім запытам карысна даваць скрыншот. Добра, што такое здаралася ўжо і, як думаецца, разрозненне не вельмі буйное, і з-за гэтага праблемы. Якое дарэчы? 1280x1024? Сам гэты шаблон пра надвор’е шырокі, у надпісах кшталту «абсалютны мінімум» стаяць неразрыўныя прагалы (і я б іх не прыбіраў, бо табліца разваліцца). Ідэальным выйсцем было б напаўняць артыкул, а раздзел пра клімат пакідаць як мага бліжэй да яго канца, каб не перамяжацца з карткай. Іншага няма ні ў enwiki, ні ў ruwiki. З іншага боку, гэта вельмі добрая ідэя для гаджэта, які б аптымізаваў старонкі на экранах з малым разрозненнем. Я падумаю пра гэта, мо напішу ў wikitech-l, бо пакуль усе завіхаюцца падтрымкай Retina-дысплеяў (у сэнсе распрацоўнікі MediaWiki), у некаторых дагэтуль могуць стаяць кінескопныя маніторы :) Гэта праблема актуальная? — Wizardist г +у 13:57, 12 лістапада 2013 (FET)

:Так, на стацыянарным кап'ютары ўвогуле 1024х768, таму часцяком артыкулы разрывае на дзве нераўназначныя часткі (скрыншотам складана адначасова захапіць пачатак артыкула і Шаблон:Клімат мясцовасці). Я звыкся з гэтым, але мне б не хацелася, каб наведвальнікі з невялікім разрозненнем бачылі артыкулы ў такім жудасным стане. --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 19:49, 12 лістапада 2013 (FET)

Шаблон:Клімат мясцовасці

Пане Wizardist, ці можаце Вы зрабіць у нашым раздзеле, каб пры навядзенні ўказальніка мышкі на зноску ўсплывала акенца з тэкстам зноскі (прыкладна так, як у РуВікі)? Гэта вельмі зручна - не трэба скакаць ад тэксту да зносак і назад. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 01:07, 14 лістапада 2013 (FET)

Лёгка. — Wizardist г +у 21:42, 16 лістапада 2013 (FET)

:Дзякуй :) --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 23:38, 19 лістапада 2013 (FET)

Ня слушна працуе пазіцыйная карта Тытана (прыклад), можаце выправіць? --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 17:39, 18 лістапада 2013 (FET)

Нічога пакуль не абяцаю. Шаблон заблытаны, трэба будзе пасівеядзець, каб разабрацца ў ім, перапісаць, калі трэба, і выправіць тое, што не працуе. Дзякуй. — Wizardist г +у 18:59, 18 лістапада 2013 (FET)

Пане Wisardist, чамусьці некуды зніклі зорачкі, якія стаяць каля інтэрвік і пазначаюць якасныя артыкулы ў іншых моўных раздзелах. Калі ў Вас ёсць магчымасць, гляньце, калі ласка, як спецыяліст, у чым праблема. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 17:31, 29 снежня 2013 (FET)

Праблема вядомая, з’явілася пасля апошняга абнаўлення MediaWiki. Усё будзе. — Wizardist г +у 17:32, 29 снежня 2013 (FET)

. Можа ўжо абнавілася, або з’явіцца як кэш будзе абноўлены. — Wizardist г +у 19:34, 1 студзеня 2014 (FET)

: Дзякуй. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 17:23, 8 студзеня 2014 (FET)

Зорачкі каля інтэрвік

Гляньце тут, нешта з класам hlist не тое. --Чаховіч Уладзіслаў (размовы) 13:26, 16 студзеня 2014 (FET)

Прывітанне, пане Wizardist. Ці можаце Вы зрабіць у нас такі шаблон для спасылак? --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 19:24, 18 ліпеня 2014 (FET)

Знайшлася замена. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 20:56, 18 ліпеня 2014 (FET)

Пане Wizardist, пішу Вам, як адміністратару. З улікам таго, што наша вікісупольнасць невялікая, прапаную спрасціць працэдуру конкурсу Артыкул года (Вось чарнавік спрошчаных правіл). Сярод іншага, там прапанаваны пункт, што адказнымі за правядзенне конкурсу з'яўляюцца адміністратары (бо на выбары журы ў нас пакуль не хапае актыўных зацікаўленых удзельнікаў, як для галасавання, так і для самога журы).
Калі ласка, выкажыцеся, ці згодны Вы з такім варыянтам правіл. Заўвагі і прапановы вітаюцца.
Таксама магчыма Вас зацікавіць гэтае абмеркаванне. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 20:09, 22 кастрычніка 2014 (FET)

Вітаю, Дзяніс. На жаль, мне цяпер зусім не стае часу на вікіпраекты, таму мая актыўнасць за апошні год знізілася да ≈0. Магчыма, лепей, калі пачнецца працэдура зняцця з мяне сцяга адміністратара, каб ні ў кога не ўзнікала пытанняў што да наяўнасці ў мяне гэтага статусу. 178.125.43.218 23:06, 22 кастрычніка 2014 (FET) З напісаным згодны. — Wizardist г +у 23:07, 22 кастрычніка 2014 (FET)

: Дзякуй, што выказаліся. Што да сцяга, то мне Ваш сцяг не замінае. Таму глядзіце сам, адмовіцца - Ваша права. --Дзяніс Тутэйшы (размовы) 14:34, 24 кастрычніка 2014 (FET)

Артыкулы года

Вітаю. Мы гаварылі аб дадатковых правах тыпу "переносящего без перенаправлений". Ці магчыма гэта зрабіць, бо сапраўды трэба. Дзякуй. --Artificial123 (размовы) 11:17, 16 красавіка 2015 (MSK)

Паважаны Сп. Wizardist . На мой погляд, прыйшоў час правесці пацвярджэнне/пазбаўленне статусу адміністратараў. Падобнае галасаванне ўжо праходзіла практычна 5 гадоў таму, з узаемнай згоды на гэтае мерапрыемства дзеючых адміністратараў. На мой погляд, прайшла дастатковая колькасць часу, каб правесці гэтае мерапрыемства. У нас з'явіліся 2 неактыўных Адміністратара, ды і ўдзельнікам БелВікі трэба даць магчымасць пацвердзіць статусы актыўных адміністратараў. Каб не адцягваць удзельнікаў праекта частымі выбарамі, прапаную правесці перавыбары сумесна з выбарамі кандыдата Artificial123 у адміністратары. З павагай.--Dzianis Niadbajla (размовы) 21:11, 25 красавіка 2015 (MSK)

Не ведаю, што ад мяне патрабуецца, але ў мяне цяпер няма патрэбы ў сцягу, бо не стае часу на працу ў праекце. Як што, дык тэрмінатар вернецца :) З павагай, — Wizardist г +у 21:36, 25 красавіка 2015 (MSK)

Перавыбары/пазбаўленне статусу адміністратараў

Вітаю. Тут галасаванне наконт зняцця з Вас і некаторых іншых малаактыўных адміністратараў сцягоў. Галасаванне пачынаецца 15 чэрвеня аб 00:00 і працягваецца 2 тыдні. Просьба мець на ўвазе. --Artificial123 (размовы) 20:10, 14 чэрвеня 2015 (MSK)

Окей. 37.215.162.172 13:12, 18 чэрвеня 2015 (MSK)

Зняцце сцяга адміністратара

Просьба пауплываць на бюракрата Red_Winged_Duck, яки блакуе намаганни  нераунадушных беларусау Виленчукоу написаць сбалансаваны и праудзивы артыкул пра былога функцыянера Таварыства Беларускай Культуры:
https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/%D0%A5%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D0%B0%D1%80_%D0%9D%D1%8E%D0%BD%D1%8C%D0%BA%D0%B0
Сутнасць яго блакаванняу можна бачыць у абмеркаванни артыкула:
https://be-tarask.wikipedia.org/wiki/%D0%90%D0%B1%D0%BC%D0%B5%D1%80%D0%BA%D0%B0%D0%B2%D0%B0%D0%BD%D1%8C%D0%BD%D0%B5:%D0%A5%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D0%B0%D1%80_%D0%9D%D1%8E%D0%BD%D1%8C%D0%BA%D0%B0
Кали коратка, дык сутнасць праблемы у тым што бюракрат Red_Winged_Duck перавышае паунамоцтвы и блакуе матэрыялы афицыйнага сайту ТБК, напрыклад:
http://www.westki.info/tbk/21158/sudovae-pasedzhanne-u-sprave-damkou-adbudzecca-21-verasnya
пра судовае паседжанне, дзе Х. Нюнька адказчык,
http://www.westki.info/tbk/21114/sprava-hvedara-nyunki-spynenaya-ne-za-adsutnasci-dokazau-pavodle-212-artykula-1-chastki-6
пра былую крыминальную справу Х. Нюньки

Не, дзякуй. — Wizardist г +у 15:32, 21 верасня 2016 (MSK)
прабачце, не зусим зразумела не дзякуй, альбо не альбо дзякуй :)

Я не магу паўплываць на іншых удзельнікаў, магу толькі выказаць іншае меркаванне. На жаль, апошняга ў мяне няма, бо я зусім не ў тэме гутаркі і ў мяне цяпер няма часу ўцягвацца. Sorry. — Wizardist г +у 15:36, 21 верасня 2016 (MSK)
Але вы можаце разабрацца, кали таки час у Вас з'явицца, была бы жаданне. Таму што справа рэзанансная

цэнзура артыкула Хведар Нюнька

Hi!
You get this message because you are an admin on a Wikimedia wiki.
When someone edits a Wikimedia wiki without being logged in today, we show their IP address. As you may already know, we will not be able to do this in the future. This is a decision by the Wikimedia Foundation Legal department, because norms and regulations for privacy online have changed.
Instead of the IP we will show a masked identity. You as an admin will still be able to access the IP. There will also be a new user right for those who need to see the full IPs of unregistered users to fight vandalism, harassment and spam without being admins. Patrollers will also see part of the IP even without this user right. We are also working on better tools to help.
If you have not seen it before, you can read more on Meta. If you want to make sure you don’t miss technical changes on the Wikimedia wikis, you can subscribe to the weekly technical newsletter.
We have two suggested ways this identity could work. We would appreciate your feedback on which way you think would work best for you and your wiki, now and in the future. You can let us know on the talk page. You can write in your language. The suggestions were posted in October and we will decide after 17 January.
Thank you.
/Johan (WMF)
21:10, 4 студзеня 2022 (+03)

Новы запыт на Вікіпедыя:Запыты да схавальнікаў. Mrs. Alena (размовы) 11:59, 25 чэрвеня 2022 (+03)


Размовы:Май

май цi травень, слова мовазнаўцам
Можа след перайменаваць артыкул?--Zmicier P. (размовы) 19:47, 31 кастрычніка 2012 (UTC)

Гляньце сюды http://by-mova.livejournal.com/994877.html --Максім Л. (размовы) 20:47, 31 кастрычніка 2012 (UTC)

:Дзіўна, на Вас не падобна - спасылка на блог =[ --Zmicier P. (размовы) 17:52, 2 лістапада 2012 (UTC)

::Прапаную перанесці назву артыкула ў "Май, травень" ці "Травень, май", а "май" зрабіць пераспасылкай - самы кансенсунсны варыянт.--Zmicier P. (размовы) 17:55, 2 лістапада 2012 (UTC)

::: Спасылка ў сэнсе лінк, каб азнаёміцца са староннім (не маім) меркаваннем. Усе аргументы ў артыкуле ёсць, травень адносна мая назва вельмі маладая, май не камуністы прыдумалі і прымусам не ўвялі, як нам спрабуюць гэта паказаць. Таму, травень факультатыўна можа быць, усё ж ужо 100 гадоў як у "НН" яго прыдумалі, але не ў шкоду маю. --Максім Л. (размовы) 18:53, 2 лістапада 2012 (UTC)

:::Есць перасылка з Травень і два варыянты ў артыкуле. Мне здаецца, дастаткова і зразумела ўсім!--VladimirZhV (размовы) 19:06, 2 лістапада 2012 (UTC)

Май ці травень

А ў Рымшы напэўна "и" без цітла? Таксама трохі сумняваюся наконт "народная назва" -- назва мясцовая, а менавіта *народнасць* адкуль -- так у крыніцы? Yury Tarasievich 09:19, 24 Красавік 2009 (UTC)
М(е)с(е)ца мая, погебреиску ія'ръ, / просто ма'и. /
Но'и а'рху готуетъ божимъ повеле'нїемъ, /
абы въ пото'пъ не зги'нулъ зъ своим поколеньемъ. /
Мая 10 дня. / --Максім Л. 09:30, 24 Красавік 2009 (UTC)

Пра народнасць напісана і ў Ліцкевіча, у і Коршунава, Чамярыцкага, магчыма з-за атаяснення старабеларускай літаратурнай з народнай мовай. --Максім Л. 09:33, 24 Красавік 2009 (UTC)

: А пэўна, што і так; няхай тады. Дзякуй. Yury Tarasievich 10:59, 24 Красавік 2009 (UTC)

:: Можа для ўсіх м-цаў цытаты паставіць? --Максім Л. 17:54, 24 Красавік 2009 (UTC)

::: Чаму не. Толькі каб прыгажэйшыя/цікавейшыя. Yury Tarasievich 19:09, 24 Красавік 2009 (UTC)

:::: Я пра Рымшыну "Храналогію". --Максім Л. 19:12, 24 Красавік 2009 (UTC)

::::: Ну так. Я меў на ўвазе, што, калі ёсць выбар... Yury Tarasievich 06:05, 25 Красавік 2009 (UTC)

::::: Было б цікава.--***Гарадзенскі*** 21:40, 24 Красавік 2009 (UTC)

Паглядзеў у 3-ім месцы, дык там май, праўда выданне 1895 году. З.Ы. А на фотакопіі такі проста "и". --Максім Л. 10:12, 26 Красавік 2009 (UTC)


Размовы з удзельнікам:DENISpl

--Максім Л. 06:45, 28 Красавік 2009 (UTC)

Паважаны удзельнік! Пры праверцы апісання загружанага Вамі файла :Выява:IMG 0150.JPG выявіліся некаторыя праблемы. Звярніце ўвагу, што апісанне кожнага файла абавязкова павінна змяшчаць указанне на яго аўтара, крыніцу і шаблон ліцэнзіі (больш падрабязна гл. «Вікіпедыя:Правілы выкарыстання выяў» і «Вікіпедыя:Ліцэнзаванне выяў»). Калі Вам незразумела, як менавіта гэта трэба зрабіць, Вы можаце задаць пытанне на форуме. Калі статус ўказанага файла не праясніцца на працягу трыццаці дзён, адміністратары будуць вымушаны яго выдаліць. Таму не пашкадуйце часу, каб разабрацца з яго статусам.
Праверце таксама ці дадалі Вы гэтую інфармацыю да іншых Вашых файлаў. Яны пералічаны [ на гэтай старонцы]. -Хамелка / разм. 13:16, 24 лютага 2011 (UTC)

Статус файла Выява:IMG 0150.JPG

Паважаны удзельнік! Пры праверцы апісання загружанага Вамі файла :Выява:IMG 1010 (2).JPG выявіліся некаторыя праблемы. Звярніце ўвагу, што апісанне кожнага файла абавязкова павінна змяшчаць указанне на яго аўтара, крыніцу і шаблон ліцэнзіі (больш падрабязна гл. «Вікіпедыя:Правілы выкарыстання выяў» і «Вікіпедыя:Ліцэнзаванне выяў»). Калі Вам незразумела, як менавіта гэта трэба зрабіць, Вы можаце задаць пытанне на форуме. Калі статус ўказанага файла не праясніцца на працягу трыццаці дзён, адміністратары будуць вымушаны яго выдаліць. Таму не пашкадуйце часу, каб разабрацца з яго статусам.
Праверце таксама ці дадалі Вы гэтую інфармацыю да іншых Вашых файлаў. Яны пералічаны [ на гэтай старонцы]. -Хамелка / разм. 13:16, 24 лютага 2011 (UTC)

Статус файла Выява:IMG 1010 (2).JPG