সদস্য বাৰ্তা:Rashmi borah Rashmi

— AdoroniBot (বাৰ্তা) 04:39, 5 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

ভাৰতীয় সাহিত্য মানে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাহিত্য। বৈদিক যুগৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে ভাৰতীয় চিন্তা, ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা সাহিত্যকে ভাৰতীয় সাহিত্য বোলা হয়।
  আধুনিক আৰু মধ্যযুগত ভাৰতীয় সাহিত্যৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটিছিল। প্ৰাচীন সাহিত্যৰ ভেঁটিতে ভাৰতৰ পৰৱৰ্তী কালৰ যুগৰ সাহিত্যৰ সৌধ নিৰ্মিত হৈছে। প্ৰাচীন যুগৰ ভাৰতীয় সাহিত্য সকলোৱে উমৈহতীয়া সম্পত্তি। Rashmi borah Rashmi (বাৰ্তা) 06:49, 6 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

ভাৰতীয় সাহিত্য

বেণুধৰ শৰ্মাৰ "আলহী কেইবিধ" প্ৰৱন্ধৰ শীৰ্ষক আলোচনা
সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰা দ্বিতীয় গৰাকী অসমীয়া ব্যক্তি বেণুধৰ শৰ্মা আধুনিক অসমীয়া লেখক সকলৰ ভিতৰত এজন অন্যতম।অসমীয়া সাহিত্য জগতখনত বুৰঞ্জীবিদ হিচাপে খ্যাত বেণুধৰ শৰ্মাই একেধাৰে  জীৱনী ,আত্মজীৱনী ,বুৰঞ্জীমূলক প্ৰবন্ধ সংকলন শিশু সাহিত্য আদিও ৰচনা কৰি অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰি থৈ গৈছে ।
 তেখেতৰ ৰচনাৰাজিৰ  এক  গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্য হৈছে- অসমীয়া ভাষাৰ বিশুদ্ধতা আৰু স্বকীয়তা ,যাৰ ফলত তেওঁৰ গদ্যত অসমীয়া ভাষাৰ জতুঁৱা ঠাঁচ, ফকৰা- যোজনা ,খণ্ডবাক্য ,পটন্তৰ আদিৰ প্ৰয়োগ দেখা যায়।
 বেণুধৰ শৰ্মাই তিনিখন শিশু উপযোগী গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল ৰাংপতা (১৯৪৩) লাতুমণি(১৯৫৯) আৰু মৰমৰ কাৰেং (১৯৬৮) আলহী কেইবিধ নামৰ প্ৰৱন্ধটো ৰাংপতা গ্ৰন্থখনৰ অন্তৰ্গত।
 পাঠটোত বেণুধৰ শৰ্মাই  পাঁচ বিধ আলহীৰ কথা আৰু তেওঁলোকৰ লক্ষণ সমূহৰ বিষয়ে এনেদৰে কৈছে:-
১/আলহী: কোনো লোক গৃহস্ত্ৰৰ ঘৰলৈ আহিব বুলি আগতীয়াকৈ জানি অধীৰ আগ্ৰহেৰে তেওঁলৈ বাট চাই থকাৰ পাছত যেতিয়া তেওঁ আহি ওলায়হি তেতিয়া সেইজনক আলহী বোলা হয়।অৰ্থাৎ যিজন লোক ঘৰলৈ আহিব বুলি আগতীয়াকৈ জনা হয় তেওঁৱেই আলহী।১
২/অতিথি: লেখকৰ মতে এনে এক শ্ৰেণীৰ মানুহ আছে সেই শ্ৰেণী মানুহৰ বাবে যʼতে ৰাতি তʼতে কাতি দৰে অৱস্থা হয়।অৰ্থাৎ যি মানুহৰ নিদিষ্টকৈ থাকিবলৈ ঘৰ নাই ,মিতিৰ কুটুম নাই ,গছ তল বাঁহতলতো প্ৰয়োজন সাপেক্ষে থাকিব লগা হয়,সংসাৰৰ আটাইবোৰ মানুহেই তেওঁৰ বাবে মিতিৰ কুটুম ,তেনে লোক যদি হঠাৎ ঘৰলৈ আহি খন্তেক জিৰণি লয় বা আজি ইয়াতো থাকোঁ বুলি কয় সেইজনকে কোৱা হয় অতিথি।২
৩/অভ্যাগত: কোনো লোক যদি নিৰ্দিষ্ট স্থান অভিমুখে যাত্ৰা কৰোঁতে বাটতে বিপদত পৰি আন কোনো মানুহ এঘৰত থাকিব লগা অৱস্থা হয়,তেতিয়া সেই মানুহ ঘৰৰ বাবে বিপদ পৰোঁতা জন অভ্যাগত হয়,অভ্যাগত জন গৃহস্থৰ পূৰ্বপৰিচিত হব পাৰে ,কিন্ত সেই ৰাতি তাত থাকিব বুলি অহা নাছিল,বিপদত পৰিহে থাকিবলৈ বাধ্য হল।তেনেজন লোককে অভ্যাগত বোলা হয়।৩
৪/ওফোৰাজেং : এনে কিছুমান লোক আছে নিজৰ পৰিচিত আপোন ঠাইখনৰ পৰা দূৰত থাকে,কিন্তু নিজৰ ঠাইখনৰ আৰু মানুহবোৰৰ মোহ এৰিব নোৱাৰে ।কিন্ত নিজৰ পূৰ্বপৰিচিত ঠাইখনত তেওঁৰ নিজা ঘৰ এখনো নাই,ফুৰিবলৈ আহি তেওঁ এঘৰ এঘৰকৈ সোমাই আহি আছে,কোনো ঘৰত চাহ খাবলৈ পাইছে,কোনো ঘৰত তামোল,কোনো ঘৰত ভাত,কোনো ঘৰত আকৌ থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰিবলৈ গৈ মানুহক লগ নাপায়।কোনো ঘৰত গৃহস্থই ৰাখিবলৈ ইচ্ছা নকৰে।এইদৰে এঘৰ এঘৰকৈ বাগৰি বাগৰি শেষত যেনে তেনে এঘৰত আশ্ৰয় পায়গৈ।সেই পৰ্যায়ৰ লোকক কোৱা হয়  ওফোৰাজেং।৪
৫/ব্ৰজলেপ :কোনো লোকে কিবা স্বৰূপে গৃহস্থৰ ঘৰত এৰাতি কটাব লগা হোৱাৰ পাছত ,দুৰ্ঘটনা ,যাতায়তৰ অভাৱ ,বানপানী,শাৰীৰিক অসুস্থতা আদি কাৰণত যাব নোৱাৰা হল এইদৰে এদিন দুদিনকৈ থাকি পাছত যাবলৈ ইচ্ছা নকৰা হল।আলপৈচান ধৰি ধৰি গৃহস্থও ভাগৰি যায়।তথাপি আলহী যাব নোখোজে,বৰঞ্চ থাকি থাকি ইটো সিটো কথাত গৃহস্থকহে উভতি ধৰিবলৈ ললে ,গৃহস্থয়ো ভোৰভোৰাই ধৰে"ঠাই দিবৰ গুণ টপ টপনি শুন।তথাপি আলহী যাব নোখোজে ।ছেলাপেটি জোকৰ দৰে ব্ৰজলেপ  কামোৰ পিটিহে ধৰিলে এই পৰ্যায়ৰ লোকক কোৱা হয় ব্ৰজলেপ।৫
  তেখেতৰ"আলহী কেইবিধ শীৰ্ষক" প্ৰৱন্ধটোত ধ্বনিতাত্ত্বিক ,শব্দতাত্ত্বিক,ৰূপতাত্ত্বিক ,
 বাক্যতাত্ত্বিক,আলংকাৰিক শব্দৰ প্ৰয়োগ, নাটকীয় শৈলী, কথোপকথনমূলক শৈলী, নৈতিকতা আৰু মূল্যবোধৰ শিক্ষা, যুৰীয়া শব্দৰ প্ৰয়োগ, উপদেশ তথা সাৱধানবাণী প্ৰদান, জতুঁৱাঠাঁচ,ফকৰা-যোজনা,খণ্ডবাক্য,পটন্তৰ, লোকবিশ্বাস আদিৰ সমাহাৰ ফুটি উঠিছে। আৰু এইবোৰ কʼত কেনেকৈ প্ৰয়োগ কৰিছে তাৰ আধাৰত বেণুধৰ শৰ্মাৰ'আলহী কেইবিধ'প্ৰৱন্ধটোৰ বিষয়ে তলত আলোচনা কৰা হʼল-
      ১) ধ্বনিতাত্ত্বিক প্ৰসংগ:-
বেণুধৰ শৰ্মাই তেখেতৰ বুৰঞ্জীৰ ভাষা সমূহত প্ৰয়োগ কৰা কিছুমান ধ্বনি তাত্ত্বিক বিশেষত্ব 'আলহী কেইবিধ' শীৰ্ষক প্ৰৱন্ধতোত প্ৰয়োগ কৰিছে। যেনে:-
(ক) ʼঙʼৰ সলনি ʼঙ্গʼ প্ৰয়োগ কৰিছে।
উদাহৰণস্বৰূপে:- দাঙ্গি লোৱা পিঠা দঙ্গাতেই থাকিল।
বুঢ়াদাঙ্গৰীয়া,কথাবিসঙ্গতি , ককাৰ খঙ্গে অলপ শাম কাটিলত,ডাঙ্গৰ মানুহ আদি।
২/ শব্দতাত্বিক আৰু ৰূপতাত্বিক  প্ৰসংগ -
(ক) বেণুধৰ শৰ্মাই তেওঁৰ ৰচনাত সচৰাচৰ শুনা বা কথিত ভাষাৰ তথা থলুৱা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিছে। যেনে:- ধতুৱা ,সনাপিঠা ,ডেওদোপাল ,দমদমীয়া আদি।
(খ) জতুৱা ঠাঁচ ,খণ্ডবাক্য ,প্ৰবাদ -প্ৰবচন আদিৰ প্ৰয়োগো প্ৰৱন্ধটোত দেখা পোৱা যায়-
  যেনে -(ক) বাঘৰ আগতেল খোৱা ।
  (খ) শুকান জেওৰাৰো ৰস উলিয়াবিহ‍ঁক।
   (গ) গধূলি আলহী যে সাক্ষাৎ দামোদৰ ।
   (ঘ) ঠাই দিবৰ গুণ টপটপনি শুন আদি।
৩/ গাওঁলীয়া সমাজত সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰা কিছুমান  লোকনামৰ প্ৰয়োগ বেণুধৰ শৰ্মাৰ 'আলহী কেইবিধ' প্ৰৱন্ধৰ মাজত দেখা পোৱা যায় - যেনে -শুকুৰা, ফেদেলা দুতিৰাম ,দেওবৰ আদি।
৪/ "আলহী কেইবিধ "প্ৰৱন্ধত তেখেতে গ্ৰাম্য সমাজৰ কথনভংগীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে যেনে -
(১)  ভূত পিশাচ নহওঁ দেও, মানুহ হে
(২) তহঁত জানিবা লৰা মখাই আজি
(৩) সেই ফেৰাও জ্ঞান নাই ...।
   ৫/  আলংকাৰিক শব্দৰ প্ৰয়োগ:-
আলংকাৰিক শব্দৰ প্ৰয়োগে 'আলহী কেইবিধ' প্ৰৱন্ধক আকৰ্ষণীয় তথা মনোগ্ৰাহী কৰি তুলিছে।যেনে:-
 (ক) গেৰেকণি হলেও ফৰকাল,যমৰ নগৰ হলেও ইন্দ্ৰপুৰী
 অৰ্থাৎ নিজৰ গাঁওখন বেয়া হলেও আপোন তথা মৰমৰ
(খ) পৰুৱাই টোপ কঢ়িউৱাদি --
 অৰ্থাৎ এটি দুটিকৈ জলপানৰ দ্ৰব্য বস্তু আনি ঠাই ঠুই মচি বান এখনতে সজাই আলহী সন্মূখতে থোৱাহি।
  (গ) খৰা শিয়ালৰ বিয়া-- .
 অসমীয়া লোক সমাজত বিশ্বাস আছে যে ৰ'দ বৰষুণ একেলগে দিয়াৰ সময়ত খৰা শিয়ালৰ বিয়া হয়,অৰ্থাৎ খন্তেকতে ৰং, খন্তেকতে বেজাৰ কৰা কথাটো খৰা শিয়ালৰ বিয়া প্ৰসংগ ৰূপে টানি অনা হৈছে ।
 (ঘ) শালিকী চৰাইৰ দৰে দন মাৰি আছ--
অৰ্থাৎ সৰু সৰু কথাটোতে কাজিয়া কৰা ,
 (ঙ) ছেলাপেটি জোকৰ দৰে বজ্ৰলেপ কামোৰ মাৰি থাকিলগীয়া হল।
 (চ) ককাৰ চকুৰ পৰা জৰ- জৰকৈ পানী এসূঁতি বৈ আহিছিল।
     ৬/ বাক্যতাত্ত্বিক প্ৰসংগতা :
চুটি চুটি আৰু সৰল বাক্যৰ প্ৰয়োগে বেণুধৰ শৰ্মাৰ ৰচনাৰাজিক অধিক সহজবোধ্য আৰু মনোৰম কৰি তুলিছে ।যেনে :-
(ক) এতিয়া কি কৰ কৰ
(খ) মানুহজন হুৰহুৰীয়া
    ৭/ নাটকীয় শৈলীৰ প্ৰয়োগ --
    ককা: বাৰু তহঁত ভাল লৰা
   আমি :পিছে ,এতিয়া কওঁক ,আপুনি নো
   ওফোৰাজেং বুলি কেলেই কৈছিল?
  ককা: তহঁতৰ পৰা  উপায় নাই,বাৰু কওঁ শুন,
৮/ লোকবিশ্বাসমূলক প্ৰসংগ:-
ক) গদূলিৰ আলহী যে  সাক্ষাৎ  দামোদৰ ।
৯/কথোপনকথনমূলক শৈলী :
অলপ বেলি নিটাল মাৰি থাকি আমাৰে এটাই মাত লগালে ,"কোন"? মাত শুনি আমাৰ মানত যি বুঢ়া ডাঙ্গৰীয়া যেন লাগিছিল, তেওঁ উত্তৰ দিলে ,"ভূত -পিশাচ নহওঁ দেও, মানুহ হে।"
১০/ নৈতিকতা আৰু মূল্যবোধৰ শিক্ষা প্ৰদান:-
ক)অপাৰ্থকত পৰা মানুহক খেদি পঠিয়াব নেপায়।
১১/ উপদেশ তথা সাৱধানবাণী প্ৰদান:-
ক) কেঞাৰ লগত হাট-বাট নকৰিবলৈ হাক দিছে। অৰ্থাৎ বিদেশীৰ লগত বেছি মিলা-প্ৰীতি নকৰিবলৈ আৰু কোনো কাৰণতে বিশ্বাস নকৰিবলৈ কৈছে।
খ) গঞা মানুহৰ সৈতে মাৰ বান্ধি থাকিবিহঁক । অৰ্থাৎ গাওঁৰ মানুহৰ লগত একেলগে মিলি-জুলি থাকিবলৈ উপদেশ দিছে।
১২/ যুৰীয়া শব্দ প্ৰয়োগ:-
যুৰীয়া শব্দ প্ৰয়োগে শৰ্মাৰ গদ্যশৈলীক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিছে।যেনে:-
হাত-মুখ , কিতাপ -ফলি,মিতিৰ-কুটুম,জোতা-মোজা, কাপোৰ -কানি ইত্যাদি।
"আলহী কেইবিধ" শীৰ্ষক প্ৰবন্ধত দেখা পোৱা সামগ্ৰিক বিশেষত্ব সমূহ হৈছে:-
১) বেণুধৰ শৰ্মাই "আলহী কেইবিধ"প্ৰৱন্ধত পাঠকৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰিবৰ বাবে বিভিন্ন কৌশল অৱলম্বন কৰিছে।
২) তেখেতৰ গদ্যশৈলীৰ ভাষা সহজ-সৰল।
৩) গাঁৱলীয়া শব্দৰ প্ৰয়োগে তেখেতৰ ৰচনাৰাজিক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিছে।
৪) থলুৱা বচনভংগীৰ প্ৰাধান্য।
৫) কথিত ভাষাৰ ঠাঁচটো ৰক্ষা কৰাত তেওঁ সদায় সচেতন।
সামৰণি:-
অসমীয়া সাহিত্যৰ বিশিষ্ট সাহিত্যিক, প্ৰৱন্ধকাৰ , সাংবাদিক, বুৰঞ্জীবিদ,গৱেষক, সমাজ সংস্কাৰক, হিচাপে বেণুধৰ শৰ্মাৰ স্থান উল্লেখযোগ্য। বুৰঞ্জীৰ উৎসৰ সন্ধান আৰু সাহিত্য সেৱাই আছিল বেণুধৰ শৰ্মাৰ জীৱনৰ কাম্য। বেণুধৰ শৰ্মাই অসমীয়া ভাষাৰ বিশুদ্ধতা আৰু স্বকীয়তা ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত সদায়েই সচেতন। অসমীয়া গদ্য সাহিত্যত এক সুকীয়া গদ্যশৈলীৰ বাবে তেখেত জনপ্ৰিয় সুপৰিচিত। বুৰঞ্জীৰ নিৰ্জীৱ ঘটনাক জীৱন্ত ৰূপত দাঙি ধৰাটো শৰ্মাৰ ৰচনাৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য।  বেণুধৰ শৰ্মাৰ সাহিত্যৰাজি বুৰঞ্জীৰ ঘটনা-পৰিঘটনাৰে পৰিপূৰ্ণ। সেয়েহে তেওঁক ইতিহাসৰত্ন, বুৰঞ্জীৰ যাদুকৰ, আদি নামেৰেও বহুতে বিভূষিত কৰা দেখা যায়। শেৱালীৰ কবিৰূপে খ্যাত ৰত্নকান্ত বৰকাকতি দেৱে তেওঁক"বুৰঞ্জীৰ সূৰ্য্য" আখ্যা দিছে।
  অসমীয়া গদ্য সাহিত্যক এক সুকীয়া মাত্ৰা প্ৰদান কৰা বেণুধৰ শৰ্মাৰ স্থান অসমীয়া সাহিত্যত সদায়েই জিলিকি থাকিব।
    পাদটীকা:-
১,অসমীয়া গদ্যচয়ন। পৃষ্ঠা -৯৪-৯৫
ডঃবিভা দত্ত নেওগ
 ৰীতা দত্ত(সম্পাদনা)
২,অসমীয়া গদ্যচয়ন। পৃষ্ঠা -৯৫
ডঃবিভা দত্ত নেওগ
 ৰীতা দত্ত(সম্পাদনা)
৩,অসমীয়া গদ্যচয়ন। পৃষ্ঠা -৯৫-৯৬
ডঃবিভা দত্ত নেওগ
 ৰীতা দত্ত(সম্পাদনা)
৪,অসমীয়া গদ্যচয়ন। পৃষ্ঠা -৯৬
ডঃবিভা দত্ত নেওগ
 ৰীতা দত্ত(সম্পাদনা)
৫,অসমীয়া গদ্যচয়ন। পৃষ্ঠা -৯৭
ডঃবিভা দত্ত নেওগ
 ৰীতা দত্ত(সম্পাদনা)
      সহায়ক গ্ৰন্থপুঞ্জী:-
     ডঃ নেওগ দত্ত বিভা
     দত্ত ৰীতা (সম্পাদনা)
  কৌস্তূভ প্ৰকাশন, নতুন বজাৰ
    ডিব্ৰুগড়-১, অসম
   দ্বিতীয় মুদ্ৰণ-ফেব্ৰুৱাৰী-২০১৩ খ্ৰীষ্টাব্দ।
Rashmi borah Rashmi (বাৰ্তা) 11:15, 24 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

https://as.wikipedia.org/wiki/সদস্য বাৰ্তা:Rashmi borah Rashmi


সদস্য বাৰ্তা:ডিম্পল গগৈ ১

— AdoroniBot (বাৰ্তা) 04:45, 5 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

বিৰুদ্ধ ভাৱ আৰু অবিৰুদ্ধ ভাৱসমূহে যি ভাৱ তিৰোহিত কৰি ৰাখিব নোৱাৰে, আস্বাদৰূপ অঙ্কুৰৰ সেই মূলেই স্হায়ীভাৱ নামে অভিহিত হয়। ডিম্পল গগৈ ১ (বাৰ্তা) 06:49, 6 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

সাহিত্য এক সৃষ্টিশীল কলা।সাহিত্য সৃষ্টিৰ বাবে এটি মনৰ প্ৰয়োজন। সৃষ্টিশীল মনে কল্পনাৰ জৰিয়তে সাহিত্য ৰচনা কৰিব পাৰে। সৃষ্টিশীল সাহিত্যত কল্পনাই বিশেষভাৱে প্ৰাধান্য লাভ কৰা দেখা যায়।বাস্তৱত ঘটি থকা অসুন্দৰ বিকৃত ৰূপটোও কল্পনাৰ মাজেদি উপভোগ্য ৰূপত প্ৰকাশ কৰিব পাৰি।আমাৰ চাৰিওফালে থকা বা দেখা পৰিবেশক নিজস্ব কল্পনাই সুন্দৰকৈ সজাই তুলিলে সেয়া হৈ পৰিব সৃষ্টিশীল সাহিত্য।কল্পনাৰ সহায়তে ভয়ংকৰ অভিজ্ঞতা এটাকো শব্দৰ মাধ্যমেৰে সকলোৰে মনঃপোত হোৱাকৈ প্ৰকাশ কৰিব পাৰি।
    কল্পনাৰ জৰিয়তে এটি সাধাৰণ নিয়ৰ টোপোলো মুকুতা মণি ৰূপে সাহিত্যিকে প্ৰকাশ কৰিব পাৰে ।ঐতিহাসিক পটভূমিত এটাত ৰসাল কাহিনী এটি সুন্দৰকৈ গঢ় লৈ উঠিব পাৰে।এই  ঐতিহাসিক পটভূমিত কাহিনী সৃষ্টি হোৱাৰ লগতে একোটা একোটা কবিতা ,গল্প, আদি সৃষ্টি হৈ পাঠকৰ মনত আনন্দ প্ৰদান কৰিব পাৰে কল্পনাৰ জৰিয়তে।
দৰাচলতে,এই কল্পনাৰ মূল এক চানেকি,আৰ্হি বা মৰ্টিফে কাম কৰে। একোটা চানেকি বা আৰ্হিয়ে লেখকৰ মনত কিছুমান কল্পনাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু সিয়ে প্ৰকাশৰ উপযুক্ত মাধ্যমেৰে আমাৰ হাতত পৰেহি সৃষ্টিশীল সাহিত্য ৰূপে। সেয়েহে প্ৰাচীন পুৰা কথা, মহাকাব্য,ঐতিহাসিক পটভূমি,ৰাজনৈতিক পটভূমিত অজস্ৰ কল্পনাৰ ফলস্বৰূপে উপন্যাস,কবিতা গঢ় লৈ উঠে বুলি ক'ব পাৰি।
      কল্পনা শক্তিৰ মাধ্যমেৰে একোখন নীলা আকাশ,সেউজীয়া ধৰণী, বৰষুণ তথা সুখ দুখ, হাঁহি কান্দোন আদি বোৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি।
      সৃষ্টিশীল লেখাৰ উপাদান বোৰ অলৌকিক নহয়।বাস্তৱৰ জগতখনৰ চৰিত্ৰ তথা বস্তু বোৰে সৌন্দৰ্যৰ আকৰ হৈ উঠে কল্পনাৰ জৰিয়তে।
      আমাৰ দৈনন্দিন দেখি থকা তথা সাধাৰণ দৃষ্টিত চকুত নপৰা কাৰ্য কলাপ ,বস্তুৱে অন্যান্য ৰূপ লাভ কৰে।
      কল্পনা শক্তিৰ ফলতে দুবৰিৰ সৰি থকা শেৱালি কোনোৱা প্ৰমিকাৰ অশ্ৰুকণা হব পাৰে।
      সেয়েহে কল্পনা বিলাসিতা ,মননশীলতা সৃষ্টিশীল সাহিত্যৰ অন্যতম আকৰ। কল্পনাৰ প্ৰয়োগেৰে বাস্তৱক যিমান আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিব পাৰি ,সিমানেই সৃষ্টিশীল সাহিত্য বা লেখাৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি হয়।
     ডিম্পল গগৈ ১ (বাৰ্তা) 06:58, 6 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

সৃষ্টিশীল সাহিত্যত কল্পনাৰ গুৰুত্ব

মুখা হৈছে মুখমণ্ডলক ঢাকি পৰিধান কৰিব পৰা আন জীৱৰ মুখমণ্ডলৰ দৰে সজুঁলি। বিভিন্ন প্ৰাণী,দেৱতা,অসুৰ ভূত ,কাল্পনিক জীৱ আদিৰ মুখা নিৰ্মাণ কৰা হয়।মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক অসমৰ মুখা শিল্পৰ জনক বুলি গণ্য কৰা হয়।শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে মাজুলীৰ চামগুৰি সত্ৰত প্ৰথমে ভাওনা পৰিৱেশনৰ বাবে মুখাশিল্পৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল।পৰৱৰ্তী সময়ত চামগুৰি সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ প্ৰয়াত কোশকান্ত দেৱ গোস্বামীয়ে মুখা শিল্পক বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে প্ৰয়াস চলাইছিল।তেওঁ প্ৰথমতে অসমৰ মুখাক প্ৰদৰ্শন কৰিব বাবে ইণ্ডোনেছিয়ালৈ লৈ গৈছিল আৰু তাত তেওঁ যথেষ্ঠ সমাদৰ লাভ কৰিছিল।ইয়াৰ পিছত সত্ৰাধিকাৰজনে পৃথিৱীৰ আন আন দেশত মুখা শিল্প প্ৰদৰ্শন কৰি বিশ্বদৰবাৰত এই শিল্পক প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ লগতে সন্মান পাবলৈও সক্ষম হৈছিল।ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ বংশৰ সকলে মাজুলীত মুখাশিল্পক জীয়াই ৰাখিছে।বৰ্তমান সময়ত চামগুৰি সত্ৰত এই শিল্পবিধক জীয়াই ৰখা ব্যক্তি গৰাকী হ'ল প্ৰসন্ন গোস্বামী ।প্ৰসন্ন গোস্বামীৰ লগতে তেওঁৰ তিনিজন ভাই ককাই আৰু ভতিজাক কেইজনে মুখা শিল্পৰ লগত জড়িত হৈ আছে।এই মুখা সমূহৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ দেশ- বিদেশৰ বহু পৰ্যটকে মুখা প্ৰদৰ্শন বাবে মাজুলীলৈ আহে।দেশ বিদেশৰ যাদুঘৰ সমূহত ইয়াৰ মুখা প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ লগতে নতুন দিল্লীত ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ পেৰেডটো প্ৰদৰ্শিত হৈছে।বৰ্তমান সময়ত বিদেশী পৰ্যটক সকলে মুখা শিল্প প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে নিজৰ ঘৰত সজাই ৰখাৰ বাবে তথা সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষণৰ বাবে ক্ৰয় কৰি লৈ যায়।যাৰ ফলত মুখা শিল্প ই বহিঃৰাজ্যত এক সুকীয়া স্থান দখল কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
মখাসমূহ নিমাৰ্ণত সম্পূৰ্ণ থলুৱা সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা হয়।সেই সামগ্ৰী সমূহৰ ভিতৰত গোৱৰ মাটি,বাঁহৰ ফেম ,কুমাৰ মাটি,কটন কাপোৰ ,ৰং আদিবোৰ অন্যতম। মুখাসমূহ পাচঁটা পৰ্যায়ত নিমাৰ্ণ কৰা হয়। প্ৰথম পৰ্যায়ত কোমল জাতি বাঁহেৰে মুখাৰ ফ্ৰেমটো বনোৱা হয়,দ্বিতীয় পৰ্যায়ত কটন কাপোৰত কুমাৰ মাটি (ৰঙচুৱা মাটি) মিলাই বাঁহৰ ফ্ৰেমটোৰ ওপৰত লগাই দিয়া হয়,তৃতীয় পৰ্যায়ত যি চৰিত্ৰৰ মুখা নিৰ্মাণ কৰা হয় গোৱৰ মাটিৰে সেই চৰিত্ৰৰ আকৃতি দি ৰ'দত শুকোৱা হয়, চতুৰ্থ পৰ্যায়ত পুনৰ কুমাৰ মাটিৰে প্ৰলেপ লগাই মিহি কৰা হয়,শেষত বিভিন্ন ৰঙৰে ৰঙদি মুখাখন সম্পূৰ্ণকৈ প্ৰস্তুত কৰি উলিওৱা হয়।মুখাখন নিৰ্মাণ কৰোঁতে ব্যৱহাৰ কৰা ৰঙবোৰ হেঙুল ,হাইতাল আৰু নীল ব্যৱহাৰ কৰি ৰঙৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়।বৰ্তমান এই প্ৰকৃতিক ৰঙবোৰৰ মূল্য বৃদ্ধি হোৱাত বজাৰত পোৱা ৰঙসমূহ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।
      মুখা সমূহক চাৰিটা ভাগত ভাগ কৰা হয়।সেই সমূহ হ'ল বৰমুখা বা চৌমুখা,লতকৰী মুখা বা লোটোকাই মুখা ,মুখমুখা আৰু অংকৃত মুখা । বৰমুখা সমূহ কোনো এটা চৰিত্ৰৰ সমগ্র দেহাৱায়ৱ দেখুৱাই প্ৰস্তুত কৰা হয়।নৰসিংহ আদি এই মুখাৰ উদাহৰণ।লতকৰী মুখা বিভিন্ন জীৱ জন্তুক কেন্দ্ৰ কৰি বনোৱা হয় আৰু মুখমুখা সমূহ অসুৰৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণৰ বাবে বনোৱা হয়।অংকৃত  মুখা সমূহ হ'ল মানুহৰ মুখত মেক আপৰ জৰিয়তে মানুহজনৰ মুখখন যেনে বান্দৰৰ দৰে বনোৱা হয়। এইবিধ মুখা নতুনকৈ মুখা প্ৰকাৰ সমূহৰ লগত সংযোগ কৰা হৈছে।মুখা নিৰ্মাণ এক জটিল কাম। ইয়াৰ বাবে বিশেষ দক্ষতা আৰু ধৈৰ্য্যৰ প্ৰয়োজন হোৱাৰ উপৰিও যথেষ্ট একাগ্ৰতা আৰু মনোযোগৰ দৰকাৰ।
       বৰ্তমান সময়ত বিভিন্ন বাণিজ্য মেলাত মুখাবোৰ বিক্ৰী কৰিবৰ বাবে বিক্ৰেতা সকলক বিভিন্ন স্থানলৈ লৈ যোৱাৰ ফলত মুখা শিল্পৰ প্ৰতি মানুহৰ আকৰ্ষণ বাঢ়িছে লগতে মুখাশিল্পী সকলৰ পৰিয়াল সমূহ সুন্দৰ ভাৱে চলি আছে। আনহাতে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত কৰ্মশালাৰ আয়োজন কৰি ইচ্ছুক যুৱক যুৱতী সকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা হাতত লৈছে। চৰকাৰে মুখা শিল্পৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে যিখিনি ব্যৱস্থা হাতত লৈছে সেয়া পৰ্যপ্ত নহয়।চৰকাৰ মুখা শিল্পৰ লগতে শিল্পী সকলক বিভিন্ন ধৰণৰ সাহাৰ্য্য প্ৰদান কৰি অসমৰ এই আপুৰুগীয়া শিল্প বিধ জীয়াই ৰখাৰ বাবে এক বিশেষ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা উচিত।
                                    নাম : শ্ৰীমতী ডিম্পল গগৈ। ডিম্পল গগৈ ১ (বাৰ্তা) 07:01, 6 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

https://as.wikipedia.org/wiki/সদস্য বাৰ্তা:ডিম্পল গগৈ ১


সদস্য বাৰ্তা:আতিথ্য ফুকন

— AdoroniBot (বাৰ্তা) 04:46, 5 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

অসম কেশৰী ৰূপে খ্যাত অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম হৈছিল ১৮৮৫ চনত সত্ৰনগৰী বৰপেটাৰ দক্ষিণহাটীত।তেওঁৰ পিতৃ আৰু মাতৃৰ নাম যথাক্ৰমে কৃষ্ণৰাম ৰায়চৌধুৰী আৰু দৈৱকী দেৱী।সৰুতেই মাউৰা হ'বলগীয়া হোৱাত ৰায়চৌধুৰীয়ে অতি কষ্টৰ মাজেৰে বৰপেটাতে প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল ।পৰবৰ্তী সময়ত তেওঁ গুৱাহাটীৰ সোণাৰাম হাইস্কুলত নামভৰ্তি কৰে যদিও বিভিন্ন কাৰণত অষ্টম শ্ৰেণীতে তেওঁৰ শিক্ষা জীৱনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে।তৎকালীন সময়তে ৰায়চৌধুৰীয়ে 'বন্দিনী ভাৰত মাতা ' (১৯০৫) শীৰ্ষক এখনি নাট ৰচনা কৰিছিল। উল্লেখযোগ্য যে কটন কলেজিয়েট স্কুলত অভিনয় কৰি থকা অৱস্থাত তদানীন্তন ব্ৰিটিছ আৰক্ষীৰ দ্বাৰা উক্ত নাটকখনৰ পাণ্ডুলিপি বাজেয়াপ্ত হৈছিল ।ছাত্ৰাৱস্থাতে দেশপ্ৰেমৰ ভাবনাই পুখা মেলা অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীয়ে ক্ষুদিৰাম বসুত, বাৰীন্দ্ৰ ঘোষ আদি বিপ্লৱী সকলৰ কাম - কাজৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ এনাকিষ্ট দল গঠন কৰি সন্ত্ৰাসবাদী কাম কাজত লিপ্ত হৈ পৰিছিল।ফলত সন্ত্ৰাসবাদী কাম কাজত লিপ্ত থকাৰ সন্দেহত ১৯০৮ চনৰ পৰা ১৯১৫ চনলৈকে বৰপেটা আৰক্ষীয়ে তেওঁক নজৰবন্দী কৰি ৰাখিছিল ।একে সময়তে অৰ্থাৎ ১৯১৪ চনত অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীয়ে ডিব্ৰগড়ৰপৰা ওলোৱা 'আসাম বান্ধৱ ' আলোচনীৰ সহকাৰী সম্পাদক হিচাপে কাম কৰাৰ সুযোগ লাভ কৰিছিল।একেদৰে ১৯১৫ চনত তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰথম খন কবিতাপুথি ' তুমি ' য়ে প্ৰকাশৰ মুখ দেখিছিল।সি যিয়েই নহওঁক,১৯১৮ চনত ৰায়চৌধুৰীয়ে 'অৰুণা' নামৰ ছপাশাল এটা স্থাপন কৰি স্বাধীনভাৱে ব্যৱসায় কৰাত মনোনিৱেশ কৰে। ১৯২১ চনত অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীয়ে স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰি প্ৰায় দুবছৰ কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হয়। জেলৰ পৰা মুক্তি পাই ১৯২৪ চনত ৰায়চৌধুৰীয়ে 'শতধৰ' নামৰ গদ্যপুথিখন ৰচনা কৰে। ১৯২৬ চনত ৰায়চৌধুৰীয়ে পাণ্ডুত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ অধিৱেশনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু উক্ত সভাত তেওঁ লিখা বন্দো কি ছন্দেৰে শীৰ্ষক গীতটি অধিৱেশনৰ উদ্বোধনী গীত হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়। একে বছৰতে তেওঁ অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণৰ লক্ষৰে অসমীয়া সংৰক্ষিণী সভা গঠন কৰে। আনহাতে ১৯৩৫ চনত তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ ইয়ং ইণ্ডিয়া কাকতৰ আৰ্হিত পষেকীয়া কাকত ডেকা অসম প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৪৪ চনত ৰায়চৌধুৰীয়ে শিৱসাগৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশনৰ সংগীত সন্মিলনত সভাপতিত্ব কৰিছিল। ১৯৫০ চনত মাৰ্ঘেৰিটাত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ অধিৱেশনত ৰায়চৌধুৰীয়ে সভাপতিত্ব কৰিছিল। ১৯৫১ চনত নিজৰে দুহিতা শুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছিল 'সাহিত্য মঞ্জৰী'। ১৯৬৪ চনত ৰায়চৌধুৰীৰ কাব্য জীৱনৰ সাৰ্থক নিদৰ্শন 'বেদনাৰ উল্কা' প্ৰকাশ পায়। একেখন কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবেই ১৯৬৬ চনত তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। এইজনা প্ৰথিতযশা সাহিত্যিক আৰু জাতীয়তাবাদী চিন্তানায়কৰ মৃত্যু হয় ১৯৬৭ চনত।অম্বিকাগিৰী ৰায়চোধুৰীৰ বৰণীয় সাহিত্যিক সত্তাটো আচ্ছন্ন হৈ আছিল বহুমখী প্ৰতিভাৰে।তেওঁ একেধাৰে আছিল এজন কবি ,নাট্যকাৰ,সাংবাদিক,সংগীতজ্ঞ,অভিনেতা,সমাজ সংস্কাৰক তথা ৰাজনৈতিক কৰ্মী।তেওঁৰ সাহিত্য সম্ভাৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভড়ালক যথেষ্ট চহকী কৰি গৈছে।তলত তেওঁৰ সাহিত্য সম্ভাৰক শৃংখলাবদ্ধভাৱে এনেদৰে দেখুৱাব পাৰি-
১/কবিতা-তুমি(১৯১৫),বীণা(১৯১৬), অনুভূতি(১৯৫৪),স্থাপন কৰ স্থাপন কৰ(১৯৫৪),বেদনাৰ উল্কা(১৯৬৪),দেশেই ভগৱান(১৯৬৫),বাণী বিদ্যুৎ(১৯৭৯)

২/গীত-বন্দো কি ছন্দেৰে(১৯৫৯),চেতনাৰ কণ্ঠ(১৯৮৫),songs of the cell(১৯৪২)
৩/নাটক-জয়দ্ৰথ বধ(১৯৬১),ভক্ত গৌৰৱ, কল্যাণময়ী
৪/প্ৰবন্ধ-জগতৰ শেষ আদৰ্শ আৰু বিশ্বশান্তি(১৯১৬),ভাৰতীয় স্বৰাজ আৰু অসমীয়া স্বৰাজ(১৯৩৪),ডেকা-ডেকেৰীৰ বেদ(১৯৪২),স্বাধীন পঞ্চায়ত ৰাষ্ট্ৰ গঠনৰ প্ৰাথমিক আঁচনি(১৯৪২),আত্মৰক্ষী বাহিনী গঠন(১৯৪৬),আহুতি(১৯৫৪),Final goal of man and lasting peac(১৯৬৯),মোৰ জীৱন ধুমুহাৰ এছাটি(১৯৬৭),অসম কেশৰীৰ বচন(১৯৮১)
৫/সম্পাদনা-সাহিত্য মঞ্জুৰী(১৯৫১)
                       (ক)  টুলুমণি সন্দিকৈ
                       (খ)   আতিথ্য ফুকন
                       (গ)  অনুপ শইকীয়া। আতিথ্য ফুকন (বাৰ্তা) 10:11, 25 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ চমু পৰিচয়

অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীয়ে তেখেতৰ 'অসমত অৰাজকতা' নামৰ প্ৰবন্ধটোৰ যোগেদি বিভিন্ন সময়ত অসমলৈ আহি অসমৰ মাটি দখল কৰা বহিৰাগত লোকসকল আৰু তেওঁলোকে কিদৰে অসমত অৰাজকতা সৃষ্টি কৰিছে সেই বিষয়ে অসমীয়া জনগণক সজাগ কৰিছে। কিয়নো ৰায়চৌধুৰী এজন জাতীয়তাবাদী কবি আছিল। তেওঁ যিদৰে নিজৰ জাতিটোক ভাল পাইছিল ঠিক তেনেদৰে নিজৰ জাতিটোৰ দুৰ্বলতা খিনিক তেওঁ কোনো কুণ্ঠাবোধ নকৰাকৈ সমালোচনাও কৰিছিল।
            প্ৰবন্ধটো পঢ়িলে এনে লাগে যে যদিও ৰায়চৌধুৰীয়ে বৃটিছ শাসনৰ বিৰুদ্ধে আন্দোলন কৰিছিল বা জাতীয়তাবাদী কবিতা,নাটক আদি ৰচনা তথা প্ৰতিবাদত অংশলৈ চৰকাৰৰ ৰোষত পৰিছিল। তথাপিও তেওঁ যেন কোনোবাখিনিত বৃটিছ শাসনৰ কিছুমান নিয়মক সমৰ্থন কৰিছিল যেন বোধ হয়। তেওঁ অসমত অৰাজকতা নামৰ প্ৰৱন্ধটোত লিখিছে "আগেয়ে যেতিয়া বৰ্তমান বৃটিছ শাসনৰ নিচিনা শৃংখলিত শাসন প্ৰণালী আমাৰ দেশত নাছিল, তেতিয়া আসামৰ অধিবাসীসকলক, নানা সময়ত নানা ফালৰ পৰা মোৱামৰীয়া, মান, কছাৰী আদি পাৰ্বত্য জাতিবিলাকে হঠাৎ আহি আক্ৰমণ কৰি নানা বিষয়ে অপমান, অত্যাচাৰ কৰা কাহিনী আসাম বুৰঞ্জীত আছে কিন্তু সুসভ্য বৃটিছ ৰাজৰ উন্নত শাসনৰ দিনত তেনে ঘটনা বুৰঞ্জীত ঠাই পালে, বৃটিছ গৱৰ্ণমেণ্টৰ গৌৰৱত নিশ্চয় কলঙ্কৰ ছিটা পৰিব।"(পৃষ্ঠা:৯১২)- ইয়াৰ পৰা নিঃসন্দেহে বুজিব পাৰি যে ৰায়চৌধুৰীয়ে বৃটিছ শাসনক কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত সমৰ্থন কৰিছিল।
           ৰায়চৌধুৰীয়ে 'অসমত অৰাজকতা' প্ৰৱন্ধটোৰ যোগেদি তেখেতৰ প্ৰৱল জাতীয়তাবাদৰ উন্মেষ ঘটা দেখা যায়। অসমত যি সময়ত লাখ লাখ বিদেশী তথা বঙ্গদেশৰ মৈমন সিং আদি জিলাৰ পৰা নিচেই নীচ শ্ৰেণী মানুহ আহি বসতি পাতিছেহি আৰু দিনে দিনে অসমীয়া পুৰুষ-মহিলাৰ ওপৰত নানা ৰকমে উৎপীড়ন চলাই জাতি-ধৰ্ম নষ্ট কৰিছে। এইবোৰ দেখি শুনিও যে অসমীয়াই মনে মনে বহি আছে সেই বাবে ৰায়চৌধুৰীয়ে আক্ষেপ কৰিছে আৰু খঙত নিজৰ জাতিটোক ব্যঙ্গ কৰিছে এনেদৰে "আজিৰ অসমীয়া সেই আগৰ অসমীয়া বীৰ জাতিৰ বংশধৰ নহয়, আজিৰ অসমীয়াৰ শিৰত পূৰ্ব পুৰুষৰ উষ্ণ শোণিত নাই; আজিৰ অসমীয়াই দেৱীৰূপী তিৰোতা জাতিৰ লঘু-লাঞ্ছনা চকুৰে চায়ো থিৰে থাকিব পাৰে, কাণেৰে শুনিও মস্তিষ্ক তপত নহয়।"(পৃষ্ঠা:৯১৩) - ৰায়চৌধুৰীৰ এনে অনুভূতিৰ পৰাই বুজিব লাগিব যে তেওঁৰ জাতিৰ প্ৰতি অন্তৰত কিমান প্ৰেম থকাৰ লগতে আক্ষেপো সোমাই আছে।
          প্ৰৱন্ধটোৰ মাজত ৰায়চৌধুৰীৰ প্ৰৱল জাতীয়তাবাদ ফুটি উঠিছে। যদিও তেওঁ অসমীয়াক ব্যঙ্গ তথা ইতিকিং কৰিছে কিন্তু তেওঁ সেই ব্যঙ্গ বা ইতিকিঙৰ জড়িয়তে জাতিটোৰ মাজত পুনৰ স্বদেশ প্ৰেম বীজ ৰোপন কৰা চেষ্টা কৰিছে আৰু তেওঁ বিশ্বাস আছে যে জাতিটোৱে এই বিদেশী নৰপশু বোৰৰ অত্যাচাৰ মষিমূৰ কৰিব পাৰিব। তাক সম্ভৱ কৰিবলৈ হ'লে অসমীয়াই "অসমীয়াই পূৰ্ব পুৰুষৰ তেজ বীৰ্য অসমীয়াই শিৰত অচল আত্মসম্ভ্ৰমৰ তাপত গলাই সেই উত্তপ্ত তেজ, সেই উষ্ণ বীৰ্য, অসমীয়াৰ শিৰে শিৰে খৰতৰ বেগে বোৱাৱ লাগিব; অসমীয়াই হৃদয়ে হৃদয়ে, অন্তৰে অন্তৰে বুজিব লাগিব।নৰপশুৰ হাতত এইদৰে অত্যাচাৰিত উৎপীড়িত হ'বলগীয়া জাতি অসমীয়া নহয়; তাক মষিমূৰ কৰিব পৰা শক্তি অসমীয়াৰ আছে।"(পৃষ্ঠা:৯১৩)- ইয়াৰ পৰাই বুজিব পাৰি যে ৰায়চৌধুৰীয এনে এজন ব্যক্তি যিজনে কোনো দিনে কোনো পৰিস্থিতিতে নিজৰ জাতিটোৱে আনৰ ওচৰত সৰু হৈ বা পৰাধীন হৈ জীয়াই থকা কথাটো কল্পনাও কৰিব পৰা নাছিল।
            ৰায়চৌধুৰীয়ে নিজৰ জাতিটোৰ স্বাৰ্থত চৰকাৰৰ ওচৰত দাবী উত্থাপন কৰিবলৈও কুণ্ঠাবোধ কৰা নাছিল। তেওঁ নিজৰ অসমভূমিলৈ বিদেশী লোকৰ আগমনক বাধা দিবলৈ বৃটিছ গৱৰ্ণমেণ্টৰ ওচৰত দাবী উত্থাপন কৰিছিল। বৃটিছ গৱৰ্ণমেণ্টৰ ওচৰত এই ক্ষেত্ৰত ৰায়চৌধুৰীয়ে দুটা চৰ্ত ৰাখিছিল - প্ৰথমটো বিদেশী লোকৰ অসমলৈ প্ৰৱজন বন্ধ কৰিব লাগে নহ'লে দ্বিতীয়টো আগতে যিসকল লোক আহি অসমত অশান্তি সৃষ্টি কৰিছে কেৱল তেওঁলোকৰ প্ৰতি সিহঁতৰ পশু-প্ৰবৃতিৰ নিবৃত্তি কৰিবলৈ কেৱল সিহঁতৰ নিমিত্তে Criminal আইনৰ এটা বিশেষ কঠোৰ ধাৰা নিদিৰ্ষ্ট কৰিব লাগে। এনেদৰে ৰায়চৌধুৰীয়ে দেশ তথা জাতিৰ স্বাৰ্থত চৰকাৰৰ ওচৰত দাবী উত্থাপন কৰিছিল।

           প্ৰৱন্ধটোৰ মাজত হিন্দু সমাজত নাৰীক যি উচ্চ স্থান দিয়া হয় বা দেৱী ৰূপে কল্পনা কৰা হয় সেই দিশটো অতি সুন্দৰ ৰূপত ফুটি উঠিছে। যি হিন্দু সমাজে নাৰীক দেৱী জ্ঞান কৰে সেই দেৱী ৰূপী নাৰীকে বিদেশী নৰপশু বোৰে যিদৰে অমানৱীয় অত্যাচাৰ আৰু নিপীড়ন চলাইছে; তাৰ বিৰুদ্ধে ৰায়চৌধুৰীয়ে প্ৰতিবাদ কৰিছে- " যি নাৰী জাতিৰ মান-মৰ্যাদা ৰক্ষা কৰাটো হিন্দু ধৰ্ম প্ৰধান অঙ্গ আৰু এই উদ্দেশ্যে লক্ষ লক্ষ হিন্দু ধৰ্মৰ জীৱন মৃত্যুৰ আলিঙ্গনত পৰা লাখ লাখ কাহিনী হিন্দুৰ ইতিহাসত এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে, সেই মহৎ গৌৰৱ ৰক্ষা কৰিবলৈ অপাৰগ হ'লে অসমীয়া হিন্দুৰ কলঙ্কৰ সীমা নোহোৱা হ'ব আৰু পতিত জাতি বুলি সেই অতীত ইতিহাসে অসমীয়াক বিদ্ৰুপ কৰিব।" (পৃষ্ঠা:৯১৪)
          এনেদৰে বিচাৰ কৰি চালে প্ৰৱন্ধটোৰ মাজেৰে ৰায়চৌধুৰীৰ প্ৰৱল জাতীয়তাবোধৰ নিদৰ্শন ফুটি উঠা পৰিলক্ষিত হয়। তেওঁ জাতিৰ স্বাৰ্থত সদায়ে মাত মাতি আহিছিল। তেওঁৰ প্ৰত্যেক ৰচনাতে কম-বেছি পৰিমাণে জাতীয়তাবোধৰ গোন্ধ পোৱা যায়। তেওঁ যিদৰে নিজ জাতিটোক ভাল পাইছিল ঠিক তেনেদৰে জাতিৰ দুৰ্বলতা বা দোষ বোৰো তেওঁ অতি কঠোৰ ভাষাৰে সমালোচনা কৰিছিল। তেওঁ অসমীয়া জাতিটোৱে সদায় কাৰো তলত নাথাকি মূৰ দাঙি জীয়াই থকাত সমৰ্থন কৰিছিল। প্ৰৱন্ধটোৰ মাজত ৰায়চৌধুৰীৰ দেশপ্ৰেম, স্বদেশানুৰাগ, নিজৰ জাতিৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাৰ নিদৰ্শন অতি উজ্বল ৰূপত ফুটি উঠিছে।
আতিথ্য ফুকন।
তথ্য সংগ্ৰহ:
শৰ্মা,সত্যেন্দ্ৰনাথ(সম্পাদনা):অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী ৰচনাৱলী,প্ৰকাশক:অসম প্ৰকাশন পৰিষদ,তৃতীয় প্ৰকাশ:২০০৯ আতিথ্য ফুকন (বাৰ্তা) 11:49, 25 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ 'অসমত অৰাজকতা' নামৰ প্ৰৱন্ধটোৰ এটি আলোচনা।


সদস্য বাৰ্তা:লিজাৰাণী চুতীয়া 123

ক) গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ "অসমত বৌদ্ধধৰ্মৰ চিন" প্ৰৱন্ধটোৰ এটি সামগ্ৰিক আলোচনা।
জোনাকী আলোচনীত প্ৰকাশিত গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ অসমত বৌদ্ধধৰ্মৰ চিন এই প্ৰৱন্ধটি অসমত বৌদ্ধধৰ্মৰ কিবা চিন পোৱা যায় নে নাযায় সেই বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে। এসময়ত কামৰূপত বৌদ্ধধৰ্ম প্ৰচলন আছিল। আধুনিক অসম দেশত প্ৰাচীন কামৰূপ ৰাজ্যৰ এক অ্ংশ মাত্ৰ। বংগদেশৰ কৰোতা ৰ পৰা উজনিৰ দিক্কৰবাসিনী পৰ্যন্ত প্ৰাচীন কামৰূপ দেশ তাক আমি অসম দেশ বুলি কও সেই কৰোঁতাৰ পৰা ১৫০ মাইল বা ৭৫ ক্ৰোশ মান পূৰ্বে মানাহ নদীৰ পৰা শদিয়াৰ লৈকেহে এই কামৰূপ ৰ ভিতৰতো প্ৰাচীন শোণিতপুৰ (তেজপুৰ) হিড়িম্বা(কাছাৰ),কৌণ্ডিল্য , জয়ন্তীপুৰ (জয়ন্তিয়া) ৰাজ্যৰ এক অংশ পৰে ।কালৰ গতিত কামৰূপ ৰাজ্য ই প্ৰধান উঠাত,যিসকল ৰাজ্যৰ অনেক অংশ কামৰূপ ৰ ভিতৰত সোমালে কামৰূপ নামে এখন প্ৰধান ৰাজ্য হ'ল। তাৰে ভিতৰত হিড়িম্বা জয়ন্তীপুৰৰ কিছু অংশ স্বতন্ত্ৰ হৈ থাকিল, শোণিতপুৰ আৰু কৌণ্ডিল্য ৰাজ্য লুপ্ত হ'ল।
                                          ভাৰতবৰ্ষত যে বুদ্ধদেৱ অৱতাৰ হৈ বেদমাগ লোপ কৰিছিল আৰু লোকসকলৰ অধিকাংশই যে বৌদ্ধচাৰী হৈছিল এই বিষয়ে সকলোৱে জানে। এতিয়া সেই বৌদ্ধধৰ্মৰ আমাৰ দেশত নাথাকিলেও তাৰ কিবা চিন পোৱা যায় নে নেযায় সেই বিষয়ে এই প্ৰৱন্ধটিত আলোচনা কৰা হৈছে।
                                       চীন দেশৰ হিউৱেনসাং নামে বৌদ্ধ পৰিব্ৰাজক এজন ৬২৯ খ্ৰীষ্টাব্দত হিমালয় উত্তৰেদি সমৰখ‌ন্দ প্ৰভৃতি ঠাইৰে আহি ভাৰতবৰ্ষ নানা দেশ ভ্ৰমণ কৰে। তেওঁ কামৰূপ ৰাজ্যলৈকো আহে তেওঁ অতি মূল্যৱান ভ্ৰমন বৃত্তান্ত চীনাভাষাৰ পৰা ইংৰাজীত অনুবাদ হৈ প্ৰচাৰিত হৈছে। সেই ভ্ৰমন বৃত্তান্তত সেই সময়ৰ অৰ্থাৎ বৰ্তমানৰ পৰা তেৰশ বছৰ মান পূৰ্বে ভাৰতবৰ্ষ কেনে ধৰনৰ অৱস্থা আছিল তাক জানি তেওঁ কামৰূপৰ  তেতিয়াৰ ৰাজধানী (এতিয়া গুৱাহাটী) প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ কথা লেখিছে। তেওঁ গুৱাহাটীলৈ অহাৰ সময়ত কামৰূপ ৰজা ভাস্কৰ বৰ্মা আছিল। হিউৱেনসাং অহা কালত কামৰূপত বৌদ্ধধৰ্ম প্ৰায় লোপ হ'বলৈ ধৰিছিল। তথাপি ও এটি বৌদ্ধ মন্দিৰ আছিল, কিন্তু সেই মন্দিৰটো নাম পৰিব্ৰাজক জনে লেখা নাই যাৰ ফলত অসমত বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰতীক বিষয়ে জনাত সাধাৰণ লোকৰ অসুবিধা জন্মিছিল । কামৰূপৰ হাজোৰ হয়গ্ৰীৱ মাধৱ মন্দিৰেই যে এই কথা অনুমান কৰিবৰ বিশেষ থল আছিল। কাৰণ আজি পৰ্যন্ত ভূটান আৰু তিব্বত ৰ লোকসকল জাৰ কালি হয়গ্ৰীৱ মাধৱলৈ  আহে। তেখেতসকলে কয় মাধৱ তেখেতসকলৰ তীৰ্থ। কামৰূপৰ হাজোৰ বৌদ্ধ তীৰ্থ আৰু আশ্ৰম , তেজপুৰৰ ভাটীৰ শিঙ্গৰি গোপেশ্বৰ দেৱালয়কো  বৌদ্ধসকলৰ তীৰ্থ বুলি নিৰ্দেশ কৰে । কালক্ৰমত বৌদ্ধধৰ্ম লোপ পাই বৈদিক বা পৌৰাণিক সকলে নিজ তীৰ্থ বুলি সম্পূৰ্ণ অধিকাৰ কৰিলেও ধাৰ্মিক বৌদ্ধ তীৰ্থযাত্ৰী সকলে মন্দিৰ ভিতৰলৈ নগৈ বাহিৰৰ পৰাই তেখেতে লোকৰ ধৰ্মনুসাৰে আৰাধনা কৰে।
                                         বৌদ্ধলোকসকলে বুদ্ধৰ শৰীৰ কোনো বস্তু বা তেওঁৰ নামেই কোনো ঠাই থাপনা কৰি তাতে উপাসনা কৰে । হয়গ্ৰীৱ মাধৱো যে সেইৰূপ কোনো স্থান ইয়াক বিশ্বাস কৰিবৰ কাৰণ আছে। হাজো মন্দিৰ লৈ অহা ভোটহতে আঙলিত কানি মেৰাই তাত ঘিউঁ দি জুই লগাই মন্দিৰ প্ৰদিক্ষন কৰিছিল। বৰ্তমান ৰাজনিয়মৰ নিমিত্তে তেওঁলোকে এতিয়া এই পৰিমিত কায কৰিব নোৱাৰা হৈছে। বৌদ্ধলোকসকলে যোগ তপস্যা আৰু সাধনাৰে ভাৰতবৰ্ষত অনেক ঠাইত অনেক মন্দিৰ গুহা গহ্বৰ কৰিছিল।পিছত হিন্দুসকলে প্ৰাধান্য পোৱাত সেই মন্দিৰ গুহা গহ্বৰ অধিকাৰ কৰিছিল। ভাৰতবৰ্ষ নানা ঠাইত পৰ্বত বা গুহাত এইৰূপ দেখা যায়।অসমৰ হাজোতো অপূৰ্ণ ভাৱে  কুণ্ডৰ ওচৰৰ পৰ্বতৰ ওপৰে এটা আৰু তলে এটা গুহা আছে ।ইয়াক স্বৰ্গদুৱাৰ আৰু ধৰ্মদুৱাৰ বোলে। বৌদ্ধ ভোটহতে ইয়াত আৰধনা কৰে। গোৱালপাৰা সিপাৰে যোগীঘোপা নামে ঠাইত পৰ্বত কেইবাটাও গুহা আছে। এইবিলাক অস্ত্ৰৰে কটা যেন দেখা যায়। আৰু এনেভাৱে কটা যে এজন লোকে বহি তাত যোগ কৰিব পাৰে। নীলাচল পাহাৰ শুণঠুটীৰ ওচৰতো এইৰূপ গুহা আছে। সেই গুহা প্ৰাকৃতিক অৱস্থাৰ পৰা মানুহে উন‌নত কৰা যেন দেখা যায়।এই গুহাত সন্ন্যাসী থকাও দেখা যায়। নীলাচল পাহাৰত স্বৰ্গদ্বাৰ বা মাতৃপৰীক্ষা নামে এটা শিলৰ গুহা আছে। ইয়াৰ এফালে বহল আৰু এফালে সংকীণ বাট। ইও বৌদ্ধ গুহাৰ দৰে । ডিমাপুৰলৈ যোৱা বাটতো এঠাইত এইৰূপৰ গুহা আছে।এই চিনসমূহৰ দ্বাৰা বৌদ্ধবিলাকৰেই যে কীৰ্ত্তি এই কথা বৌদ্ধ ভোটঁহত ইয়ালৈ আহি জীৱন্ত প্ৰমাণ দিছে।
                                 বৌদ্ধ বিলাকে বিহাৰ বা সত্ৰৰ নিয়ম সৃষ্টি কৰে ।এই সত্ৰত বৌদ্ধ উদাসীনসকলে বাস কৰি শিক্ষা আৰু ধৰ্মচৰ্চা কৰিছিল। অসমত গুৰুজনাৰ দিনত যিবিলাক সত্ৰ স্থাপন হ'ল সেইবিলাক এই বিহাৰৰ দৰে। গুৰুজনাৰ যদিও বৌদ্ধ মত নষ্ট কৰি বৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰাই মূল উদ্দেশ্য আছিল, তথাপিও এই বিহাৰ বা সত্ৰৰ নিয়ম ৰাখিলে , কাৰণ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ ই এটি প্ৰধান উপায়। বুদ্ধদেৱে যেনকৈ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ নিমিত্তে তেওঁ শিষ্যসকলক নানা দেশলৈ পঠালে , দুজনা গুৰুৱে ও তেওঁলোকৰ শিষ্যসকলক সেইদৰে নানা ঠাইলৈ পঠালে।
                                     অসম আৰু বংগত প্ৰায় একে সময়তে বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্ৰচাৰ হৈছিল। বিশেষকৈ সত্ৰত,সংসঙ্গ বা সছং বুলি এটা নিয়ম আছে।ই বৌদ্ধ সংঙ্গ নিয়মৰ পৰাই উৎপত্তি হোৱা বুলি জনা যায়।সঙ্গ মানে পৰস্পৰ একেলগ হৈ ধৰ্মচৰ্চা কৰা।এই সঙ্গ বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এটি প্ৰধান অংগ। বৌদ্ধ পৰিব্ৰাজক হিয়ানসাং তেৰশ বছৰ পূৰ্বে উল্লেখ কৰিছিল যে কামৰূপত বৌদ্ধধৰ্ম লোপ পাই আহিছিল তাৰ পিছত পৌৰাণিক ধৰ্ম এই দেশত অনেক পৰিমাণে প্ৰচলিত হ'ল। তথাপিও সাধাৰণ প্ৰজাৰ মাজত যে বৌদ্ধ ভাৱেই আছিল ইয়াৰ সংশয় নাই। গুৰুজনে বেলগুৰি ধোৱাহাটত দুজন বৌদ্ধ মতলীয়া টাটকীয়া লগ পাইছিল আৰু সেই বৌদ্ধমতীয়াসকলক    দমন কৰিবলৈ তেওঁ পাষণ্ড মদন নামে পদ প্ৰচাৰ কৰে। সেই বৌদ্ধ দুজনা ভোটানৰ ফালে গুচি গল।
                                     পৌৰাণিক আৰু তান্ত্ৰিক ধৰ্ম আমাৰ দেশত চলিবলৈ ধৰিলেও কেৱল ব্ৰাহ্মণ আৰু আন উচ্চ জাতিয়েহে গ্ৰহন কৰিছিল সাধাৰণ লোকৰ যি সকলে বৌদ্ধ ধৰ্ম বিশ্বাস আৰু আচাৰ পৰিত্যাগ কৰি পৌৰাণিক ধৰ্ম আশ্ৰয় নকৰিলে । পৌৰাণিক ধৰ্ম আশ্ৰয় কৰাসকলক "ডোম"বুলিলে। বৌদ্ধ মতাৱলম্বীৰ মাজত জাতিভেদ নাই । সেইকাৰণে ডোমে জাতিভেদ গ্ৰহণ নকৰিলে আৰু ব্ৰাহ্মণেই যে গুৰু হ'ব লাগে ইয়ালৈ কাণ নকৰি বৈষ্ণৱ ধৰ্ম শূদ্ৰ পৰা ললে ।"ডোম"বুলি অনাদৃত হলত বৌদ্ধচাৰী লোকসকলে মাছ মৰা ,নাওবোৱা ব্যৱসায় অৱলম্বন কৰিলে।এই জাতিৰ লোকসকলে ধৰ্ম বিশ্বাস, প্ৰভুভক্তি ,কাযপটুতা গুণ অতি প্ৰৱল আৰু এই জাতিৰ লোকসকলে বৌদ্ধ ধৰ্মালম্বী লোকৰ সন্তান।
                                        বৌদ্ধধৰ্ম ভাৰতত প্ৰায় এহাজাৰ বছৰ প্ৰচলিত আছিল যদিও। এতিয়াও অন্তহিত হবৰো প্ৰায় এহেজাৰ বছৰ হৈছে, তথাপিও সেই ধৰ্ম কেতবোৰ চিন আমাৰ দেশত আজি পৰ্যন্ত আছে,দুহেজাৰ বছৰ পূৰ্বে বৌদ্ধধৰ্ম যি ৰূপ আছিল তাৰ বিৱৰণ পাঠ কৰিলে এইবোৰ যে যাউতীযুগীয়া চিন বুলি জনা যায়। যদিও বুদ্ধদেৱে "বেদ পথছন্ন"কৰিছিল তথাপিও আকৌ যেতিয়া বৈদিক ধৰ্ম পৌৰাণিক ধৰ্ম চলিবলৈ ধৰিলে তেতিয়া উদাৰ হিন্দুসকলে বুদ্ধদেৱক স্বয়ং ভগৱান বিষ্ণুৰ অৱতাৰ বুলি স্বীকাৰ কৰিল। বুদ্ধদেৱে বেদ পথছন্ন কৰিলেও তেওঁৰ অহিৎসা , ভক্তি, বিশ্বাস, নিৰ্বাচন, প্ৰভৃতি অতি উৎকৃষ্ট ধম্মমতেই তেওঁক পূজনীয় কৰিবৰ প্ৰধান কাৰণ।যেতিয়া ভাৰতীয় বৌদ্ধচাৰী লোকসকলে দেখিলে যে তেওঁবিলাকৰ উপাসনা কৰা দেৱতা হিন্দু দেৱলত স্থান আৰু পূজা পালে আৰু তেওঁলোকৰ মন্দিৰ আৰু তীৰ্থ হিন্দু মন্দিৰ আৰু তীৰ্থ বুলি গৃহীত হ'ল , তেতিয়া অনেক বৌদ্ধ ই হিন্দু ধৰ্মকে পুনৰায় গ্ৰহণ কৰিলে । যিসকলে এই কথা বিশ্বাস নকৰিলে সেইলোকসকলে ভূটান, তিব্বত, ব্ৰহ্ম , চীন দেশলৈ গুচি গল। হিন্দু সকলে এইৰূপ আৰু চলে বৌদ্ধ ধৰ্ম ভাৰতবৰ্ষ  পৰা বিদূৰিত কৰিলে , পৃথিৱীৰ অনেক লোকে সেই ধৰ্ম মতত বিশ্বাস কৰিছে , আৰু সেই ধৰ্ম আজি পৰ্যন্ত জিলিকি আছে। ইয়াৰ বাহিৰেও প্ৰতিষ্ঠিত অনেক মত আৰু আচাৰ -ব্যৱহাৰ দেশ-কাল ভেদে অলপ লৰ-চৰ হৈ আছে । ইয়াৰ দ্বাৰা এইটোৱে
বুজা যায় যে আমাৰ দেশ অসমত বৌদ্ধধৰ্মৰ অনেক প্ৰতীক চিহ্ন পাওঁ।
                                           লিজাৰাণী চুতীয়া 123 (বাৰ্তা) 08:58, 24 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

https://as.wikipedia.org/wiki/সদস্য বাৰ্তা:লিজাৰাণী চুতীয়া 123


সদস্য বাৰ্তা:মিগম কামান

— AdoroniBot (বাৰ্তা) 04:51, 5 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

 অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ পথ প্ৰদৰ্শক তথা অভিভাৱকৰ ভূমিকা পালন কৰা এজন বৰেণ্য ব্যক্তি তথ সাহিত্যিক হ’ল হোমেন বৰগোহাঞি৷ যিয়ে  বিংশ শতিকাৰ পৰা একবিংশ শতিকালৈকে সৃষ্টিশীল আৰু সমৃদ্ধিশালী ৰচনা সম্ভাৰেৰে জাতীয় সাহিত্যক বিশ্ব দৰবাৰত  সফলতাৰে দাঙি ধৰাৰ সমান্তৰালকৈ বিভিন্ন  আলোচনী সম্পাদনাৰ জৰিয়তে সমগ্ৰ অসমতে ধনাত্ম বৌদ্ধিক চিন্তাৰ বিকাশ সাধন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল ৷নিজকে  এজন   সফল সাহিত্যক, শিক্ষাবিদ, বুদ্ধিজীৱী, সমালোচক,সাংবাদিক আৰু লগতে এজন একনিষ্ঠ সমাজ সেৱক হিচাপে  প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা হোমেন  বৰগোহাঞিৰ অসমৰ সাহিত্য-সংস্কৃতি, সংবাদ আদি জগতলৈ  আগবঢ়াই থৈ যোৱা অৱদানক কোনো অসমীয়াই নুই কৰিব নোৱাৰে  ৷  উল্লেখনীয় যে  বৰগোহাঞিৰ কৰ্ম, চিন্তা আৰু আদৰ্শই  জীৱনৰ সঠিক পথৰ সন্ধানত পথ প্ৰদৰ্শক ৰূপে অসমীয়া জাতিটোক ফলপ্ৰসূ কৰি  কৰি তুলাৰ লগতে তেওঁৰ উচ্চস্তৰীয় চিন্তা আৰু আদৰ্শই  অসমীয়া জাতিটোক অনুপ্ৰাণিত কৰি তুলিছিল ৷
কলমৰ জৰিয়তে এখন সু-শৃংখলিত সমাজ নিৰ্মাণ কৰিব বিচৰা এইজনা মহান ব্যক্তিয়ে জন্ম লাভ কৰিছিল   ১৯৩২ চনৰ  ৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে অবিভক্ত লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাৰ চাৰিকড়িয়া নৈৰ কাষৰীয়া বালিগাঁৱত   ৷  তেওঁৰ পিতৃৰ নাম  ইন্দ্ৰধৰ বৰগোহাঞি আৰু মাতৃৰ নাম আইতা বৰগোহাঞি৷ তেওঁ প্ৰাথমিক আৰু মজলীয়া বিদ্যালয় শিক্ষা ঢকুৱাখনাতে গ্ৰহণ কৰি ১৯৫০ চনত  ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা  প্ৰথম বিভাগত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল । ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ১৯৫২ চনত কটন কলেজৰ পৰা আই.এছ.চি (Intermediate Science) পৰীক্ষাত প্ৰথম বিভাগত উৰ্ত্তীণ হোৱাৰ পাছত ১৯৫৪ চনত কটন কলেজৰ পৰাই ইংৰাজী বিষয়ত দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ অনাৰ্ছসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে ৷  বৰগোহাঞিয়ে স্নাতক উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পাছতেই   শিক্ষকতা বৃত্তিত নিয়োজিত হৈ ঢকুৱাখনা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰে।  কিছুদিন শিক্ষকতা কৰাৰ পাছত ১৯৫৫ চনত অসম প্ৰশাসনিক সেৱাৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ উপ-প্ৰতিসমাহৰ্তা হিচাপে (SDC) হিচাপে চৰকাৰী চাকৰিত যোগদান কৰে। কিন্তু ১৯৬৮ চনত তেওঁ  চাকৰি ইস্তাফা দিয়ে  আৰু তাৰ পাছতেই তেওঁ  ‘ নীলাচল’ নামৰ এখন সাপ্তাহিক কাকতত প্ৰতিষ্ঠাপক সম্পাদকৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু  ১৯৭৭ চনলৈকে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।
তদুপৰি তেওঁ সাতসৰী, আমাৰ অসম, অসম বাণী, সূত্ৰধাৰ ,সমকাল,কিশোৰ আদিকে ধৰি ভালেকেইখন কাকত-আলোচনীৰ সম্পাদক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।লগতে   বৰগোহাঞিদেৱে 'নিয়মীয়া বাৰ্তা’ কাকতৰ মুখ্য সম্পাদক পদত ২০১৫ চনত অধিষ্ঠিত হৈ মৃত্যুলৈকে  কাকতৰ মুখ্য সম্পাদকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
হোমেন বৰগোহাঞিয়ে লেখক জীৱন কবিতাৰ জৰিয়তে আৰম্ভ কৰা বুলি আত্মজীৱনী 'ধুমুহা আৰু ৰামধেনু (দ্বিতীয় খণ্ড)'ত  উল্লেখ কৰিছে।
তেওঁৰ একমাত্ৰ কবিতা সংকলনটো হ’ল ১৯৮৭ চনত প্ৰকাশ পোৱা ‘হৈমন্তী’।
প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকাৰ সময়তে হাতত কলম তুলি লোৱা হোমেন বৰগোহাঞিৰ প্ৰথমটো চুটি গল্প “আৱেলি আলিবাটৰ গান“  কটন কলেজৰ মুখপত্ৰ কটনিয়ানত প্ৰকাশ পাইছিল। গল্প ৰচনাৰে অসমীয়া কথা-সাহিত্যৰ ভঁৰাল চহকী কৰা বৰগোহাঞিৰ প্ৰথমটি গল্প সংকলন হ’ল-  ‘বিভিন্ন কোৰাছ’(১৯৫৫) ৷ ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ প্ৰকাশিত গল্প সংকলন সমূহ হৈছে- ‘প্ৰেম আৰু মৃত্যুৰ কাৰণে’ (১৯৫৮), ‘গল্প আৰু নক্সা’ (১৯৬৬), ‘স্বপ্ন স্মৃতি বিষাদ’  (১৯৮৯), ‘অস্তিত্বৰ জ্যোতিৰ্ময় চেতনা’ ( সম্পাদনা, তীৰ্থ ফুকন, ১৯৯১)।
অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত ঔপন্যাসিক হিচাপেও নিজৰ পৰিচয় দাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হোৱা হোমেন বৰগোহাঞিৰ ১৯৬৩ চনৰ পৰা  ২০০৩ চনলৈকে মুঠ বাৰ খন উপন্যাস প্ৰকাশিত হৈছে। এইসমূহ হৈছে- ‘সুবালা’ (১৯৬৩), ‘তান্ত্ৰিক’ (১৯৬৭), ‘কুশীলৱ’ (১৯৭০), ‘হালধীয়া চৰায়ে বাওধান খায়’ (১৯৭৩), ‘পিতা–পুত্ৰ’ (১৯৭৫), ‘তিমিৰ তীৰ্থ’ (১৯৭৫), ‘অস্তৰাগ’ (১৯৮৬), ‘মৎস্যগন্ধা’ (১৯৮৭), ‘সাউদৰ পুতেকে নাও মেলি যায়’ (১৯৮৭), ‘নিসংগতা’ (২০০০), ‘বিষন্নতা’ (২০০২), ‘এদিনৰ ডায়েৰী’ (২০০৩)। ইয়াৰ উপৰিও  পত্নী নিৰুপমা বৰগোহাঞিৰ সৈতে হোমেন বৰগোহাঞিৰ একেলগে ৰচনাকৰা “পুৱাৰ পুৰৱী সন্ধিয়াৰ বিভাস”নামৰ  উপন্যাসখন  ১৯৭১ চনত প্ৰকাশ পায় ৷
স্মৃতি-কথা, প্ৰবন্ধ-সংকলন, গল্প-সংকলন, উপন্যাসৰ লগতে তেওঁ  কেইবাখনো
আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ লিখি থৈ গৈছে। যাৰ দ্বাৰা বৰগোহাঞিদেৱৰ সবল ব্যক্তিত্বৰ কথা উমান পাব পাৰি ৷ সেইসমূহ গ্ৰন্থ হৈছে -- ‘আত্মানুসন্ধান’ (১৯৮৮), ‘মোৰ সাংবাদিক জীৱন’ (১৯৮৯), ‘ধুমুহা আৰু ৰামধেনু’ (প্ৰথম খণ্ড ১৯৯৭ আৰু ‘দ্বিতীয় খণ্ড’ ১৯৯৮), ‘মোৰ হৃদয় এখন যুদ্ধক্ষেত্ৰ’।
ইয়াৰ  ওপৰিও হোমেন বৰগোহাঞিয়ে ৰচনা কৰা  বিভিন্ন ৰচনাই দশক দশক ধৰি পাঠক সমাজত চিন্তাৰ খোৰাক জোগাই অহা উল্লেখযোগ্য ৰচনাসমূহ  হৈছে-জিজ্ঞাসা’, ‘আনন্দ আৰু বেদনাৰ সন্ধানত’, ‘ধূসৰ দিগন্ত’, ‘ইতিহাসৰ সাক্ষী’, ‘স্বৰ্গ আৰু নৰক’, ‘জীৱনৰ মধুৰতম সময়’, ‘সুখ–দুখ’, ‘জীৱনৰ সাধনা’, ‘পাঠকৰ টোকাবহী’, ‘প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা’, ‘আত্মো দীপো ভৱ’, ‘কথা–বাৰ্তা’, ‘আমাক কিতাপ লাগে’, ‘বিচিত্ৰ অভিজ্ঞতা আৰু অনুভূতি’, ‘জীৱনৰ পৰা আমি কি বিচাৰোঁ’, ‘অন্তহীন প্ৰেৰণাৰ উৎস– নু ই পেষ্টিঅ‘ৰ‘, ‘মোৰ প্ৰিয় মানুহ ছক্ৰেটিছ’ ইত্যাদি।
তদুপৰি ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ মানসিক উৎকৰ্ষ সাধনৰ বাবে হোমেন বৰগোহাঞিয়ে বিভিন্ন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। এইসমূহ হ’ল- ‘অ আ ক খ’, ‘কিতাপ পঢ়াৰ আনন্দ’, ‘মানুহ হোৱাৰ গৌৰৱ’, ‘বেঞ্জামিন ফেংকলিন’ ইত্যাদি।
বৰগোহাঞিদেৱে নাট্য সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈও  যথেষ্ট বৰঙণি আগবঢ়াই গৈছে   তেওঁ ৰচনা কৰা একাংকিকা নাটককেইখন  হ’ল- ‘ৰতনপুৰত গধুলি’ আৰু ‘নট বাই ব্ৰেড এলোন’। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ৰচনা কৰা অনাতাঁৰ নাটক হ’ল- ‘হঠাৎ গধূলি’।
উল্লেখযোগ্য যে হোমেন বৰগোহাঞিয়ে অসম সাহিত্য সভাৰ   ২০০১ চনৰ ডিব্ৰুগড় অধিৱেশনত আৰু ২০০২ চনৰ কলগাছিয়া অধিৱেশনত সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ  কৰিছিল। সভাপতিৰ কাৰ্যকালতে হোমেন বৰগোহাঞিয়ে উদ্যোগ হাতত লৈ অসম সাহিত্য সভাৰৰ তৰফৰ পৰা ‘বিশ্বকোষ’ আৰু ‘বিজ্ঞানকোষ’ প্ৰকাশ কৰিছিল।
গভীৰ তথা বিস্তৃত অধ্যয়ন, অধ্যয়নৰ প্ৰায়োগিক দিশৰ অনুসন্ধানত গোটেই জীৱন মজি থকা
এইগৰাকী সাহিত্য তথা সাংবাদিকে
নিজৰ সৃষ্টিশীল প্ৰতিভাৰ বাবে বিভিন্ন বঁটাৰে বিভূষিত হৈছিল ৷তেওঁ১৯৭৭ চনত ‘পিতা পুত্ৰ’ উপন্যাসৰ বাবে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে ১৯৭৮ চনত এইখন উপন্যাসৰ বাবেই সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। ১৯৯২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিয়ে অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা লাভ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও   – জয়কৃষ্ণ ৰামদয়াল বঁটা, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটা, হৰনাথ ঘোষ পদক আদি উল্লেখযোগ্য ৷
অসমীয়া সাহিত্যৰ এক জীৱন্ত পুথিভঁৰালস্বৰূপ জ্ঞানপিপাসু হোমেন বৰগোহাঞিয়ে প্ৰায় পাঁচটা দশক অসমীয়া সাহিত্য তথা সংবাদ জগতৰ সেৱাতে নিমগ্ন হৈ  ৮৯ বছৰ বয়সত ২০২১ চনৰ ১২ মে’ তাৰিখে কোভিড ১৯ মহামাৰীত আক্ৰান্ত হৈ ইহলীলা সম্বৰণ কৰে।
                                   প্ৰস্তুত কৰ্তা
                      ১) মিগম কামান
                      ২) মনোজ গগৈ
                      ৩) ৰিপুঞ্জয় হাজৰিকা

              ঢেঁকী
      অসমীয়া কথা সাহিত্যৰ সমৃদ্ধিত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অৱদান উল্লেখযোগ্য  l কাহিনীযুক্ত আৰু কাহিনীবিযুক্ত দুই শ্ৰেণীৰ গদ্যৰে  অসমীয়া কথা সাহিত্য সমৃদ্ধ কৰি থৈ গৈছে। বৰগোহাঞিৰ গদ্যত সমাজ সচেতনৰ দৃষ্টি ভংগী এটা স্পষ্টকৈ পৰিলক্ষিত হৈ থকা দেখা যায়। এই ক্ষেত্ৰত ঢেঁকী শীৰ্ষক প্ৰবন্ধটোত সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে সমাজ ব্যৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তনৰ ৰূপ ৰেখা দায়বদ্ধতাৰে সৈতে উপস্থাপন কৰিছে।
     অসমীয়া গ্ৰাম্য সমাজ ব্যৱস্থাত ঢেঁকীৰ গুৰুত্ব সৰ্বজনবিদিত । যান্ত্ৰিকতাৰ কবলত পৰি ঢেঁকীয়ে গ্ৰাম্যাঞ্চলত ছন্দ হেৰুৱাবলৈ ধৰিছে। তেনে এক কাহিনী লেখকে বিধৃত কৰা প্ৰসংগত বিশ্ববিখ্যাত গল্পকাৰ ছমাৰছেট মমৰ  ' বন্দৰৰ কাল হ'ল শেষ '; শীৰ্ষক গল্পটো প্ৰাসংগিকভাৱে আজুৰি আনিছে। উক্ত গল্পৰ নায়কজনে বৰগোহাঞিৰ অনুসৰি  " জীৱনৰ প্ৰথম প্ৰেমিকাৰ লগত যাৰ চিৰ - বিচ্ছেদ হৈছে এনে এজন মানুহে যদি জীৱনৰ আবেলি পৰত পুনৰ সেই প্ৰেমিকাক লগ পায় , কেৱল তেওঁহে বুজি পাব যৌৱন আৰু বাৰ্দ্ধ্যক্যৰ  আচল পাৰ্থক্য কি ?"
    আলোচ্য গদ্যতিত মাত্ৰ বাৰ বছৰ বয়সতে 'চিৰ কাল' ৰ কাৰণে এৰি থৈ অহা গাওঁ খনৰ পৰিৱৰ্তন, গাঁওখনত ঢেঁকীৰ উপযোগিতা সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে । প্ৰসংগ সাপেক্ষে লেখকে গ্ৰাম্য সমাজৰ কেইবা তৰপীয়া পৰিৱৰ্তনৰ কথা কৈছে । যেনে " নামঘৰটোত খেৰৰ চাল গুচি টিনপাতৰ চাল হৈছে ; নৈ পাৰৰ হাবিডৰা নোহোৱা হৈ তাত সৰিয়হতলী হৈছে; বৰতলৰ বজাৰত প্ৰথমবাৰৰ কাৰণে এখন চাহৰ দোকান হৈছে ; গাঁৱৰ ডেকাবোৰে  ক্ৰমে ক্ৰমে চুৰিয়া এৰি ঠেঙা পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে ; আগতে গাঁৱৰ ছোৱালীবোৰে জাকপাতি পথাৰত ধান দাবলৈ বা বিলত মাছ মাৰিবলৈ যোৱাৰ দৰে এতিয়া জাক পাতি আৰু ভৰিত চেণ্ডেল পিন্ধি মাইনৰ ইংৰাজী স্কুলত পঢ়িবলৈ যোৱা হৈছে ; মানুহৰ ঘৰত ফুৰিবলৈ গ'লে    বানবাটিত চাহ-পানী দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে চীনামাটিৰ পিৰিচ- পিয়লাত চাহ পানী দিয়াৰ দস্তুৰ আৰম্ভ হৈছে" ; ইত্যাদি ।
    গ্ৰাম্য সমাজ ব্যৱস্থাত ঢেঁকীৰ অন্যতম কাৰ্যসূচী হৈছে আলাৰ্ম ঘড়ীৰ দৰে কাৰ্যসূচী সম্পাদনা কৰা। আধুনিক আলাৰ্ম ব্যৱস্থাই যিদৰে কৰ্মসূচী সম্পাদন কৰে ঠিক এনেদৰে ঢেঁকীয়েও গৃহস্থ অথবা চুবুৰীয়াক বিছনা এৰা ইংগিত প্ৰদান কৰি আহিছে। বহু বছৰৰ মূৰত গাঁৱলৈ অহা লেখকে দোক-মোকালি নহওঁতেই সাৰ পাই ঢেঁকীৰ মাত নুশুনা ভাৱে আচৰ্য্য অনুভৱ কৰিছে। সেয়ে লেখকে নিজকে প্ৰশ্ন কৰিছে , "কি আচৰিত কথা, বেলি ওলাবৰ সময় হ'ল, কিন্তু গাওঁখনৰ কাৰো ঘৰত ঢেঁকীৰ মাত এটা নুশুনো কিয় ? ইমান পৰে দেখোন ঘৰে ঘৰে ঢেঁকীৰ শব্দত গোটেই গাঁওখন খদমদম লাগিব লাগিছিল । অথচ আজি চাৰিও ফালে নিমাত - নিতাল। কোনোবাই গোটেই গাঁওখনকে টোপনি বান মাৰিলে নেকি ?"
   গ্ৰাম্য সমাজ ব্যৱস্থাত ঢেঁকীৰ প্ৰাসংগিকতা আন এটা দিশ লেখকে উল্লেখ কৰিছে ধান বানি চাউল উলওৱাৰ কথা । এই সমাজ ব্যৱস্থাত ঘৰৰ জীয়াৰী বোৱাৰীৰ প্ৰাথমিক আৰু প্ৰধান কাম হৈছে ঢেঁকীৰ ধান বনা । এনে দৰে কোনোবা এঘৰত ঢেঁকী দিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ কেইমুহূৰ্তমানৰ ভিতৰতে গোটেই গাঁৱৰে ঢেঁকী বোৰৰ পৰশ পাই উঠি এটা নতুন দিনৰ আৰম্ভণি ঘোষণা কৰে। অৱশ্য খেতিৰ বতৰত কথাটো সুকীয়া । গধূলিতে ধান বানি পিছদিনাৰ কাৰণে চাউল উলিয়াই ৰাখে । এনে দৰে বিয়াহ সবাহ অথবা বিহুৰ সময়ছোৱাত দিনৰ দিনটো, ৰাতি ৰাতিটো ঢেঁকীৰ শব্দই নিনাধিত হৈ উঠে । ঢেঁকীৰ শব্দ গাঁৱৰ মানুহৰ জীৱনৰ এটি অৱিচ্ছেদ্য অংগ বুলি লেখকে কৈছে। লগতে আশা কৰিছে " পৃথিৱী থকালৈকে যেনেকৈ মেঘে গাজিব, গৰুৱে হেম্বেলিয়াব , ন - পানী পাই ভেকুলীয়ে টোৰ টোৰাব, ঠিক তেনেকৈ ঢেঁকীয়েও নিশ্চয় ঢেংকুৰুচ ঢেংকুৰুচ শব্দ কৰি থাকিব !"
    বহু বছৰৰ মূৰত গাঁৱলৈ অহা লেখকক স্মৃতিয়ে বাৰুকৈ আমনি কৰিছে । পুৱতি নিশাই সাৰ পাই ঢেঁকীৰ শব্দ শুনিবৰ কাৰণে অধিক আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰা লেখকে ঢেঁকীৰ মাত শুনা নাছিল । নিৰৱ ঢেঁকীৰ বিপৰীতে পৰিৱৰ্তিত দৈনন্দিন কৰ্মসূচীবোৰ নিয়াৰিকৈ সম্পাদিত হবলৈ লাগিছিল তেতিয়াই লেখকে " এটা বিৰাট ছন্দ পঠন ঘটি গৈছে " বুলি নিসন্দেহে অনুভৱ কৰিছে।
   বিছনাৰ পৰা উঠাবলৈ অহা খুৰীদেউক লেখকে ঢেঁকীৰ মাত নুশুনাত প্ৰশ্ন কৰিছে, " গাঁৱৰ ঢেঁকীবোৰ মৰিল নে ক'ৰবাত মিতিৰ খাবলৈ গ'ল ? ইমান পৰলৈকে ক'তো এটাও ঢেঁকীৰ মাত নুশুনো কিয় ? "
 মৰমতে  পমি যোৱা হাঁহি এটা মাৰি খুৰীদেৱে  কৈছে , "আজি পাঁচ - ছবছৰ হ'ল দেখোন । কলত এমোন ধান দিলে কলৰ মালিকক ধান খুন্দাৰ বাবদ তিনি সেৰ চাউল দিলেও মানুহে পঁচিশ - ছাব্বিশ সেৰ চাউল পায়; মাহটোৰ জোখাৰে মানুহে এনেকৈ ধান খুন্দাই ল'ব পাৰে। এনেস্থলত কোনে আৰু ঢেঁকী দি এতিয়া গাটো ঘূনীয়া কৰিব। বিহুৰ সময়ত জলপান খুন্দাৰ বাহিৰে গাঁৱৰ মানুহে এতিয়া ঢেঁকীৰ ব্যৱহাৰ প্ৰায় এৰিছেই বুলিব লাগে।"
লেখকৰ মনত কেইটামান প্ৰশ্নই বাৰে বাৰে আমনি কৰিছে " মেঘৰ গাজনি আৰু বতাহৰ হো - হোৱনিৰ দৰেই যি ঢেঁকীৰ শব্দ মোৰ তেজত মিহলি গৈছিল, সি তেন্তে চিৰকাললৈ হেৰাই গ'ল কেনেকৈ ? বছৰৰ মূৰত একোবাৰ গাঁৱলৈ আহি আৰু কোনোদিন ঢেঁকীৰ শব্দ শুনিবলৈ নাপাম ?"  লগতে ' জীৱনৰ বাটত ' উপন্যাসত ( অৰ্থাৎ সাহিত্যৰ পাতত )  তগৰে ঢেঁকী দিয়াৰ সেই অপৰূপ অবিস্মৰণীয় বৰ্ণনাৰ প্ৰসংগ ঢেঁকীৰ ঠাই ধানকলে ল'বলৈ ওলাইছে ।
   " যন্ত্ৰই মানুহক শ্ৰমৰ দাসত্বৰ পৰা মুক্তি দিয়ে আৰু আজৰিৰ সময় বৃদ্ধি কৰে। কিন্তু আজৰি নিজেইটো হ'ব পাৰে এটা প্ৰকাণ্ড অভিশাপ ? বিশেষকৈ আধুনিক অশিক্ষিত মানুহৰ হাতত ? কিয় আমাক আজৰি লাগে ? গোটেই দিনটো টেলিভিছনৰ সমুখত বহি থাকিবলৈ ? কানি ভাঙতকৈ বেছি বিষময় নিৰ্বোধ ছ'প অপেৰাৰ নিচাত বিভোৰ হৈ থাকিবলৈ ?" এনেবোৰ প্ৰশ্নই পাঠকৰ হৃদয়ো চুই গৈছে।
     এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু প্ৰাসংগিক প্ৰশ্নৰে লেখকে প্ৰবন্ধটো সামৰিছে  _____ " ঢেঁকীক বাদ দি তগৰৰ সেই ৰূপ কল্পনা কৰা যায় কেনেকৈ ?"

সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী
১)নেওগ, বিভা দত্ত,
  দত্ত, ৰীতা ( সম্পা): অসমীয়া গদ্যচয়ন;
 প্ৰকাশক:কৌস্তুভ প্ৰকাশকন;
 প্ৰকাশ:প্ৰথম প্ৰকাশ জানুৱাৰী ২০১৩, দ্বিতীয়
      প্ৰকাশ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৩

হোমেন বৰগোহাঞিৰ ঢেঁকী


সদস্য বাৰ্তা:Lina sonowal

— AdoroniBot (বাৰ্তা) 04:57, 5 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

শব্দৰ  নিজা ঘাই অৰ্থটো বুজোৱাৰ উপৰিও বেলেগ  অৰ্থ দিব পৰা শক্তি আছে ।প্ৰত্যেক শব্দৰ পৰা মুখ্য অৰ্থক লৈ আন যি অৰ্থ ওলায় তাক বোধ কৰোৱা শক্তিকে শব্দ-শক্তি বুলি কোৱা হয় । ������������������������������  শব্দ-শক্তি মূলত তিনি প্ৰকাৰৰ  । সেইকেইটা হৈছে --- (ক) অভিধা���������������������
(খ) লক্ষণা
(গ)ব্যঞ্জনা Lina sonowal (বাৰ্তা) 07:10, 6 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

অৰুনোদই' কাকতৰ জৰিয়তে সাহিত্য জগতত প্ৰৱেশ কৰা গুণাভিৰাম বৰুৱাক আধুনিক অসমীয়া ভ্ৰমণ কাহিনীৰ বাটকটীয়াৰূপে অভিহিত কৰা হয় ।'জোনাকী' কাকতত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশিত তেখেতৰ 'সৌমাৰ ভ্ৰমণ' প্ৰৱন্ধ লানিয়ে হৈছে প্ৰকৃত অসমীয়া ভ্ৰমণ বিষয়ক ৰচনাৰ প্ৰথম নিদৰ্শন ।সৌমাৰ ভ্ৰমণ হৈছে অন্তৰ্দেশীয় ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ উদাহৰণ । ডায়েৰীৰ আৰ্হিত লিখা এই ভ্ৰমণ  বৃত্তান্তত  সৌমাৰপীঠে সামৰি লোৱা উনবিংশ শতিকাৰ অসমৰ যোগাযোগ  ,যাতায়ত   ব্যৱস্থা আদি  বৰ্ণিত হৈছে ।� গুণাভিৰাম বৰুৱাই তেওঁৰ "সৌমাৰ ভ্ৰমণ"ত সৌমাৰপীঠ অৰ্থাৎ উজনি অসমত ভ্ৰমণ কৰোতে লাভ কৰা অভিজ্ঞতা আৰু সেই ঠাই সমূহৰ সৈতে জড়িত বুৰঞ্জী আৰু সামাজিক পৰম্পৰাৰ বৰ্ণনা দাঙি ধৰিছে । তেখেতে নগাওঁৰ ৰঙাগড়া , কলীয়াবৰ , শিলঘাট আদি ঠাই ভ্ৰমণ কৰিছিল ।
এই ভ্ৰমণ বৃত্তান্তত   তেখেতে সমসাময়িক সময়ৰ সৌমাৰপীঠৰ সামাজিক , ঐতিহাসিক  আদি দিশসমূহ সুন্দৰভাৱে উপস্থাপন কৰিছে  ।
        ঐতিহাসিক দিশ :-
       সৌমাৰ ভ্ৰমণৰ আৰম্ভণি অংশত গুণাভিৰাম বৰুৱাই অসমৰ ইতিহাস  সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে । অসম দেশ অতি প্ৰাচীন । প্ৰাচীন ইতিহাস পুৰাণত ইয়াৰ বিৱৰণ পোৱা যায় । বৰ্তমানৰ অসম  পৌৰাণিক যুগত
কামৰূপ ,শোণিতপুৰ ,কুণ্ডিল , হিড়ম্ব, জয়ন্তীপুৰ ,মণিপুৰ  আদি ৰাজ্যৰ সমষ্টি আছিল । কালক্ৰমে এইবোৰ দেশ পতন হৈ সকলোবোৰেই কামৰূপ বুলি প্ৰসিদ্ধ হয় । এই কামৰূপ ৰত্নপীঠ , কামপীঠ ,স্বৰ্ণপীঠ আৰু সৌমাৰপীঠ এই চাৰিটা ভাগত বিভক্ত । বংগদেশৰ বণ্ডড়া মহকুমাৰ অন্তৰ্গত কৰতোৱা নদীৰ পৰা স্বৰ্ণকোষ নদী পৰ্য্যন্ত ৰত্নপীঠ । স্বৰ্ণকোষৰ পৰা ৰূপিকা নদী পৰ্য্যন্ত কামপীঠ ( এই ৰূপিকা বৰ্তমান নগাঁও জিলাৰ ৰূপহী নদী  ) ।  ৰূপিকাৰ পৰা ভৈৰৱী নদী পৰ্য্যন্ত স্বৰ্ণপীঠ (এই ভৈৰৱী তেজপুৰৰ অলপ উজনিৰ ভৰলু নদী)। আনহাতে ভৈৰৱীৰ পৰা দিককৰ বাহিনী পৰ্য্যন্ত সৌমাৰ পীঠ । এই সৌমাৰ পীঠেই এতিয়াৰ প্ৰায় উজনি খণ্ড বা  ওপৰ আসাম । স্বৰ্ণ পীঠ মধ্য সম আৰু কামপীঠ হৈছে নিম্ন অসম ।
এই দেশৰ উত্তৰত হিমালয় পৰ্ব্বত শ্ৰেণী । ইয়াৰ নামনিৰ পৰ্ব্বত বোৰত ভোট ,  অকা ,ডফলা ,আবৰ , মিচিমি , চিংফৌ প্ৰভূতি পৰ্ব্বতীয়া   জাতিবিলাক থাকে । ইয়াৰ দক্ষিণে নগা , খাসিয়া , গাড়ো  আদি পৰ্ব্বতীয়া লোকবিলাক বাস কৰে । হিমালয়ৰ উত্তৰ মানস সৰোবৰত ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰ নৈৰ উৎপত্তি । ই প্ৰথমে পূৰ্ব্ব বাহিনী আৰু পাছত পশ্চিম বাহিনী হৈ আসাম দেশক উত্তৰ কুল আৰু দক্ষিণকূল  দুভাগ কৰি , সেই সৰোবৰৰ দাঁতিতে উৎপত্তি হৈ নামি অহা গংগা নৈৰে সৈতে বংগদেশৰ ঢাকা জিলাত বহু দূৰৈত পাছত লগ লাগিছে ।
    গুণাভিৰাম বৰুৱাই অসম দেশৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য  অতি  সুন্দৰভাৱে  বৰ্ণনা কৰিছে ।তেওঁ কৈছে যে -- "ব্ৰক্ষ্মপুত্ৰৰ  দাঁতিৰ পৰা উত্তৰ ফালে চালে , হিমালয় পৰ্ব্বত শ্ৰেণীৰ বৰফে ঢাকি থকা ওখ টিঙবোৰ দেখি । এনে অনুমান  হয় যেন ঋষিসকলে মূৰত বগা টুপি একোটা পিন্ধি (বা বগা শুকুলা চুলি মেলি ) সূৰ্য্যৰ ফাললৈ চায় তপস্যা কৰিছে ।আৰু ভাৰতৰ (বিশেষকৈ আসামৰ) বৰ্তমান হীন অৱস্থা মোচনৰ নিমিত্তে ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰিছে ।" অৱশ্যে অসমত নিৰ্জ্জনে তপস্যা কৰিবলৈ বহুতো স্থান আছে । সেইবাবে পৰ্ব্বত আৰ্য্য সন্তান সকলে ইয়ালৈ  আহি বহু ঠাইত তপস্যা কৰিছিল । সেইকাৰণেই এই দেশত বহুতো ঋষিমুনিৰ আশ্ৰম আৰু বহুতো তীৰ্থস্থান আছে । এই দেশ অতিশয় দুৰ্গমো যে নাছিল এনে নহয় । মগধ দেশৰ বিখ্যাত ৰজা জৰাসন্ধই , তেওঁ ৰাজ্য কাঢ়ি লোৱা বহুতো ৰজাক এই দেশৰ সৌমাৰ খণ্ডত বন্দি কৰি থৈছিল । শ্ৰীকৃষ্ণৰ কৌশলত ভীমে জৰাসন্ধক বধ কৰি সেইসকলক মুক্ত কৰিলে । এই দেশ অসুৰ বা ৰাক্ষস অৰ্থাৎ অনাৰ্য জাতিৰ বসতি স্থান আছিল । ই বানাসুৰ , নৰকাসুৰ , হিড়ম্বা আদি অসুৰ বা অনাৰ্য ৰজাৰ দেশ । ক্ৰমান্বয়ে আৰ্যস্ৰোত ভাৰতবৰ্ষত প্ৰবাহিত হ'লত এই দেশতো আৰ্য সন্তানে বসতি কৰিবলৈ ধৰে আৰু আৰ্য ধৰ্ম প্ৰচলিত হয় ।সেই অসুৰ সন্তানসকলৰ কিছুমানে আৰ্য ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি আৰ্য সন্তানৰ লগত মিহলি হ'ল যদিও এতিয়াও কিছুমান জাতি অনাৰ্য ভাৱেই আছে যেনে - গাড়ো,নগা ,মিকিৰ ,ডফলা আদি ।
এই ভ্ৰমণ বৃত্তান্তত লেখকে নগাঁওৰ সৈতে জড়িত বুৰঞ্জীৰ ওপৰি ইয়াৰ বিভিন্ন ঠাই  যেনে -- পুৰণি গুদাম , চামগুৰি , ৰঙাগৰা আদিৰ সৈতে জড়িত বুৰঞ্জীও বৰ্ণনা কৰিছে ---
       নগাঁও আন এক নাম হৈছে খাগৰীজান । পূৰ্বতে যি ঠাইক নগাঁও বুলি কোৱা হৈছিল সেই ঠাই এতিয়াৰ নগাঁওৰ পৰা ৮ মাইল �পূৰ্বে । ১৮৩৪ চনত নগাঁও যেতিয়া বেলেগ এখন জিলা হয় তেতিয়া ইয়াক জিলাৰ প্ৰধান নগৰ পতা হৈছিল ।ইয়াৰ ৰজাঘৰীয়া নাম হৈছে নগাঁও । সেই সময়ত বহুদিন ধৰি আহোম কছাৰী জয়ন্তীয়াৰে ৰাজ্যৰ নিমিত্তে বিৰোধ হৈ আছিল । অসমত আহোম ৰজাৰ ৰাজত্ব স্থিৰ হোৱাত কলিয়াবৰৰ পৰা মানুহ আনি এহেজাৰ পাইকেৰে শৃংখলাৰূপে নগাঁও পতা হয়। কলংৰ দুইও কাষে এইবোৰ গাঁও । ইয়াৰ দুইওকাষে দুটা আলি । ঘৰৰ পৰিয়াল অনুসৰি পথালিয়ে আলিৰ দাঁতিত বেও জুখি মাটি দিয়া হৈছিল । দীঘে যি যিমান পাৰে সিমান ল'ব পাৰিছিল । ক্ৰমে তেওঁলোকৰ  পৰিয়াল ডাঙৰ হোৱাত মানুহ ঠাইয়ে ঠাইয়ে গ'ল । এই নগাঁও জিলাতে প্ৰায় লুইতৰ দাঁতিত সাত গাঁও আৰু আঠ গাঁও নামে দুখন গাঁও আছে । এনে কঠিন শাসনেৰে এই নগাঁও পতা হৈছিল যে প্ৰতিদিনে প্ৰতিজন মানুহে বাঁহৰ মুুঢ়া বা তামোলৰ পুলি বা আন কোনো গছ কেইজোপামান ৰুৱ লাগিছিল। তিৰুতাসকলে কেইটামান সূতা লগাই কাটিব লাগে আৰু টেকেলাই   প্ৰতিদিনে  গৈ এই কাৰ্য চাব লাগিছিল। সেই কাম নকৰিলে তেওঁলোকক শাস্তি দিয়া হৈছিল । সেইকাৰণে নগাঁৱৰ গাঁওবোৰ শৃংখলাবদ্ধ ।
গুৱাহাটীৰ পৰা নগাঁৱলৈ  ৭৫ মাইল  । নগাঁৱৰ পৰা ৮ মাইল গৈ পুৰণি গুদাম পোৱা যায় । এই ঠাইত বহুতো মুচলমান লোকে বাস কৰে । বৃটিছ গবৰ্ণমেণ্টে এই  খাগৰীজানকো গুদাম বুলিয়েই কৈছিল  । ইয়াৰ পৰা ৰঙাগড়া, নামে ঠাইত "সদৰ মোকাম "পথা হয় । তাৰ পৰাহে খাগৰীজানকো কিছুলোকে গুদাম বুলি কয় লগতে খাগৰীজানতো নগৰ পতা হয় । এই পুৰণি গুদাম  হৈছে বেপাৰৰ ঠাই ।  মিকিৰ পৰ্বতৰ বস্তু ইয়ালৈ আহে । ইয়াত এজন 'অনৰেৰি ' বা বেতন নোহোৱা মেজিষ্টেট থাকে । ইয়াত এটা ডাক ঘৰ আছে ।মানৰ বিপ্লৱত নগাঁৱত বৰ উৎপাত হয় ।ইংৰাজ সৈন্যে গুৱাহাটীৰ ফালৰ পৰা মানক খেদি অনাত এই পুৰণি গুদামৰ ভাটিয়ে কাখৰী গাঁৱৰ ঘৰ এটাত বহু মানুহ বান্ধি মানসকলে  ঘৰটো জুই লগাই পুৰি মাৰিছিল।এই নিৰ্দ্দয় ভয়ানক নৰহত্যাৰ কথা মানুহৰ মনত এনেকৈ আছে যে এতিয়াও সেই পুৰি মৰা মানুহৰ চিৎকাৰ সময়ে সময়ে শুনে।
       এই ভ্ৰমণ বৃত্তান্তত  নগাঁৱৰ আন এখন উল্লেখযোগ্য ঠাই কলিয়াবৰৰ বৰ্ণনা পোৱা যায় । কলিয়াবৰত বহু সত্ৰ আছে । অধিকাংশ সত্ৰ মৰাণ আৰু মানৰ দিনৰ পৰা প্ৰতিস্থিত হৈছে । কলিয়াবৰৰ কামাখ্যা আৰু প্ৰবাদলৈ চালে জানিব পৰা যায় যে সেই ঠাই বৌদ্ধ ধৰ্মৰ তপস্যাৰ স্থান আছিল ।
সামাজিক দিশ :-����������
����������আমাৰ দেশৰ এটা পূৰ্ব্বাপৰ ৰীতি যে মাঘ আৰু ব'হাগৰ বিহুৰ দিনা আৰু তাৰ পাছতো কেইবা দিনলৈকে পিতৃ-মাতৃ জেষ্ঠজনক লোকে সেৱা কৰে আৰু আৰ্শীবাদ লয় । পৰস্পৰে প্ৰীতি সম্ভাষণ কৰি ৰং-ধেমালি  কৰে আৰু পৰস্পৰে পৰস্পৰক 'বিহুমান দিয়ে ' । অসমত পূৰ্ব্বে  দুৰ্গোৎসৱ মানুহৰ মাজত প্ৰৱেশ কৰা নাছিল । প্ৰতিমা সাজি দুৰ্গা পূজা কেৱল ৰজা ঘৰত হৈছিল । আনৰ বাবে নিষেধ আছিল । কামাখ্যাৰ কোনো কোনো দেৱালয়তো দেৱী পূজা হৈছিল । ৰজা ঘৰত যি পূজা হয়  সেই পূজাকে নগৰৰ মানুহে চাইছিল । চহৰত পূজাৰ সময়ত ৰজাৰ ঘৰত পাইক খাটিব লাগিছিল বা বস্তু শোধাব লাগিছিল সেই লোকেহে দুৰ্গোৎসৱ দেখিছিল । কিন্ত ব্ৰিটিছ গবৰ্ণমেণ্টৰ দিনত এই বাধা নাইকিয়া হ'ল । বঙ্গালী লোক আহিল । সেই সকলে দেশত দুৰ্গোৎসৱত বিশেষ আমোদ কৰে । আমাৰ ব'হাগৰ বিহুত যেনে - বিহু মাননী দিয়া প্ৰথা বঙ্গ দেশৰ হিন্দু সমাজতো পূজাৰ সেই ৰীতি । সমসাময়িক সময়ত নগৰৰ লোকে  সাধ্য অনুসৰি দুৰ্গোৎসৱ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে ।�
      নগাঁৱৰ পুৰণি গুদাম আৰু খাগৰীজানৰ মাজত থকা ৰাগদীয়া আৰু পটীয়াবালি নামৰ দুখন ঠাইত ব'হাগ বিহুৰ  সময়ত ডেকা ডেকেৰী সকলে গৈ  ঢোল আৰু টকা বজাই নাচে । এই বিহুৰ আমোদ ইমানেই প্ৰৱল আছিল যে গুৱাহাটী গড়গাঁৱৰ পৰা মানুহ আহি এই বিহু চাইছিল ।��������
             সমসাময়িক সময়ত অসমীয়া লোকসকলে বিজয়া দশমীৰ দিনা যাত্ৰা কৰিলে অমংগল নহয় বুলি বিশ্বাস কৰিছিল ।কিয়নো বিজয়া দশমীৰ দিনা যাত্ৰা কৰি  প্ৰভু ৰামচন্দ্ৰই ৰাৱণক বধ কৰিছিল । প্ৰকৃততে শৰৎ কালত�ৰাজপথ মুকলি হয় ,ৰ'দ -বৰষুণ কমে । মহ ডাঁহ নেথাকে গতিকে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যোৱাত সুবিধা হয় ।�����
        ইয়াৰোপৰি গুণাভিৰাম বৰুৱাই এই ভ্ৰমণ বৃত্তান্তত  বিভিন্ন দিশৰ বৰ্ণনা কৰিছে ।সমসাময়িক সময়ত ইংৰাজৰ অধীনত থকা অসম কিছুপৰিমাণে উন্নতি হৈছিল ।আলি-পদূলি কিছু সুচল হৈছিল জাহাজ চলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল ।   ১৮৩৯ চনৰ পৰা কলিকতাৰ মেকলিন কোম্পানীয়ে  জাহাজেৰে ডাক অনা নিয়া কৰিব ধৰে । এই কোম্পানী ৰিভাৰ্ছষ্টীম নেভিগেশ্যন নামে প্ৰসিদ্ধ । এই কোম্পানী আৰু "ইণ্ডিয়া জেনেৰেল ষ্টীম নেভিগেশ্যন " কোম্পানী দুয়ো প্ৰায় ২৫ বছৰৰ পৰা অসম বেপাৰৰ বস্তু আৰু মানুহ অনা-নিয়া কৰিছিল । এই বিষয়ে সুন্দৰ বিৱৰণ দাঙি ধৰিছে । Lina sonowal (বাৰ্তা) 18:30, 24 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ "সৌমাৰ ভ্ৰমণ "


সদস্য বাৰ্তা:Bornali Borah

— AdoroniBot (বাৰ্তা) 05:02, 5 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

আহোম যুগৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা
অসমত আহোম যুগ বুলিলে তেৰ শতিকাৰ পৰা ঊনৈশ শতিকাৰ আগভাগলৈকে  সামৰি লয়। এই সময়ছোৱাত অসমৰ ৰাজনৈতিক ভাগ্যনিয়ন্তা আছিল আহোম ৰাজশক্তি । আহোম যুগত কোনো এক নিৰ্ধাৰিত শিক্ষা পদ্ধতি প্ৰচলিত নাছিল । সেই সময়ত কাৰ্যকৰী শিক্ষা ব্যৱস্থা আছিল ।আহোম যুগত বৈদিক যুগৰ গুৰু কুল পদ্ধতিৰ শিক্ষা নিষ্প্ৰভ হৈ আহিছিল । যি আছিল সেয়াও পুৰোহিত  শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰৰ বাবেহে মুকলি আছিল । বনুৱা , কাড়ী-পাইকৰ ল'ৰাই কোনো পুথিগত শিক্ষা নাপাইছিল । ডা-ডাঙৰীয়া, ৰাজ পৰিয়াল আৰু গোহাঁই শ্ৰেণীৰ মাজত টোল বা ঘৰুৱা শিক্ষকৰ ব্যবস্থা আছিল । টোল সমূহৰ শিক্ষাৰ মাধ্যম আছিল সংস্কৃত আৰু বিষয় আছিল সংস্কৃতৰ ধৰ্ম শাস্ত্ৰ, নীতি শাস্ত্ৰ , পুৰাণ আদি শিক্ষা । আহোম ডা-ডাঙৰীয়া সকলৰ বাবে বুৰঞ্জী পঠন অতি অপৰিহাৰ্য্য আছিল । আহোম পুৰোহিতৰ মাজত বুৰঞ্জী আৰু আহোম ধৰ্ম শাস্ত্ৰৰ শিক্ষা পুৰুষানুক্ৰমে চলি আহিছিল ।তদুপৰি তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ, চিকিৎসা বিদ্যাৰ আৰু কুটিৰ শিল্প শিক্ষা দিয়া হৈছিল । আহোম যুগৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা ঘাই ভাগ কেইটা হৈছে -
(১)সামৰিক শিক্ষা
(২)চিকিৎসা বিদ্যাৰ শিক্ষা
(৩)কাৰিকৰী শিক্ষা
(৪)ধৰ্ম আৰু নৈতিক শিক্ষা
(৫) সংস্কৃত ভাষাৰ শিক্ষা
(৬)আহোম ভাষাৰ শিক্ষা
(৭)বুৰঞ্জী শিক্ষা
(৮)স্ত্ৰী শিক্ষা
সামৰিক শিক্ষা: আহোম ৰাজত্ব যুদ্ধ বিগ্ৰহৰ বুৰঞ্জীৰে ভৰপূৰ । সামৰিক শিক্ষা বাবে কোনো নিৰ্দিষ্ট অনুষ্ঠান নাছিল ।যুদ্ধৰ  আগত নিয়মীয়া প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল ।শৰাইঘাত যুদ্ধ লৈ যাত্ৰা কৰাৰ আগতে চক্ৰ ধবজ সিংহ নিজে প্ৰশিক্ষণ শিবিৰত উপস্থিত থাকি নিৰ্দেশ দিছিল । চমুৱা আহোমসকলৰ একমাত্ৰ কাম আছিল দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ যুদ্ধ কৰা । যুদ্ধত  পাৰ্গতালি দেখুৱাব পাৰিলে ৰজা ঘৰৰ পৰা বঁটা-বাহন আৰু বিষয়-বাব পাইছিল । সেইবাবে পাকৈত ৰণুৱা হ'বৰ বাবে ধনু বিদ্যা,  দা, তৰোৱাল চালনা , হেল যাঠিৰ ব্যবহাৰ সৰুৰে পৰা ঘৰতে আখৰা কৰিছিল । পিতৃৰ পৰাই পুত্ৰই এনে শিক্ষা লাভ কৰিছিল। ৰাজ পৰিয়ালৰ ডেকাই সামৰিক শিক্ষা ল'বই লাগিছিল । আহোম শাসন ব্যৱস্থাৰ অসামৰিক ভাগ নাছিল , সকলো বিষয়া আৰু পাইকে সময়ত ৰনলৈ যাব লাগিছিল। গতিকে সামৰিক শিক্ষা লাভ কৰিব লাগিছিল ।
চিকিৎসা বিদ্যাৰ শিক্ষা : আহোম যুগত মানুহ আৰু পশু  পক্ষী উভয়ৰে চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা আছিল । ৰাজকীয় প্ৰচেষ্টাত চিকিৎসাৰ বাবে কোনো দাতব্য চিকিৎসালয় নাছিল । সেইসময়ত বহুতো বেজ আছিল । বেজ সকলক ৰজাই মাটি বাৰী লগুৱা দি ৰাখিছিল । বনৌষধি, ৰাসায়নিক দ্ৰব্য আৰু  তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰৰে চিকিৎসা কৰিছিল আৰু বেজ বা ওজাই এইবোৰ বিষয়ৰ শিক্ষা দিছিল । এই বেজ বা ওজা একোজনৰ ঘৰেই একোখন শিক্ষানুষ্ঠান আছিল । চিকিৎসা বিদ্যাৰ প্ৰতি ৰাপ থকা মানুহে ওজাৰ ঘৰত থাকি বেজালি শিকিছিল । এইবোৰ শিকিবৰ বাবে বেজক এটা গুৰু মাননি দিব লাগিছিল । শিষ্যই বেজৰ ঘৰত থাকি প্ৰথমে ঔষধ বটা, হাবি বননিৰ পৰা ঔষধ বিচাৰি অনা, ৰোগীৰ ৰোগৰ লক্ষণ নিৰ্ণয় কৰা আদি কথা শিকিছিল । শাস্ত্ৰ বা পুথি একেবাৰে শেষত চুবলৈ পাইছিল ।
             আহোম যুগত  মানুহৰ চিকিৎসাৰ বাহিৰেও হাতী, ঘোঁৰা আৰু শেন চৰাৰ ৰোগ ব্যাধি কৰি চিকিৎসা কৰা হৈছিল। হস্তীবিদ্যানব, ঘোঁৰা নিদান আৰু শেনৰ পুথিয়েই ইয়াৰ উৎকৃষ্ট প্ৰমাণ ।
কাৰিকৰী শিক্ষা : অসমৰ কুটিৰ শিল্প অতি পুৰণি কালৰ পৰাই বিখ্যাত হৈ আহিছে । আহোম যুগত এইবোৰৰ বিদ্যা শিক্ষাৰ কোনো ৰাজহুৱা ব্যৱস্থা নাছিল । এই বিদ্যাবোৰ পুৰুষানুক্ৰমে চলিছিল । স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত মোমাই তামুলী বৰবৰুৱাই গাঁও সংগঠন কৰি কুমাৰ, কমাৰ , বাঢ়ৈ , সোণাৰি আদি সুকীয়া সুকীয়াকৈ পতাৰ পৰাই এই বিদ্যাবোৰ বংশগত হৈ পৰিছিল । স্থাপত্য বিদ্যাৰ অধ্যক্ষ আছিল চাংৰুং ফুকন । চাংৰুং ফুকনে দল দেৱালয় নিৰ্মাণ , মৈদাম বন্ধা, দলং সজা আদি কাৰ্যৰ আঁচনি তৈয়াৰ কৰিব লাগিছিল আৰু হিচাব ৰাখিব লাগিছিল ।
ধৰ্ম বা নৈতিক শিক্ষা : আহোম যুগত ধৰ্ম সম্পৰ্কীয়  শিক্ষা দিয়া হৈছিল সত্ৰসমূহৰ যোগেদি আৰু নৈতিক শিক্ষাৰ বাবে ফকৰা যোজনা , ডাকৰ বচন, পতন্ত্ৰৰ আদিও ব্যবহাৰ কৰিছিল । গাওঁৰ অভিজ্ঞ মেধি , গাওঁবুঢ়া আছিল অবৈতনিক শিক্ষক আৰু নামঘৰ আছিল পঢ়াশালি । প্ৰজাৰ মাজত ধৰ্ম নৈতিক শিক্ষাৰ বিস্তাৰ উদেশ্যে সত্ৰসমূহক ৰজাই পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল । সত্ৰাধিকাৰ সকলে গাঁৱে গাঁৱে  নামঘৰত থাকি ধৰ্ম শাস্ত্ৰ ব্যাখ্যা কৰিছিল । আহোম পুৰোহিত দেওধাই , বাইলুং আহোম নীতি শিক্ষা দান কৰিছিল । এই নীতি শিক্ষা বিস্তাৰৰ অৰ্থেই স্বৰ্গদেউ  কমলেশ্বৰ সিংহই নীতি লতাঙ্কুৰ অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল ।
সংস্কৃত ভাষাৰ শিক্ষা: আহোমসকলৰ যদিও নিজা ভাষা আৰু সুকীয়া সংস্কৃতি আছিল তথাপি তেওঁলোকে অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰি অসমৰ অনাৰ্য সংস্কৃতিৰ লগত আৰ্য সংস্কৃতি সমন্বয়ৰ এটা সূত্ৰ উলিয়াই দিছিল । অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি বিকাশ সাধনৰ বাবে সংস্কৃত ভাষাৰ শিক্ষা অপৰিহাৰ্য ভাবিয়েই বহুতো সংস্কৃত পণ্ডিতক মাটি ভেটি দি টোল স্থাপন কৰাইছিল। গুণাভিৰাম বৰুৱাই লিখিছে - " বড়ৰজাই এতি পাঠশালা কৰি দিয়ে । এই সকলটো কেৱল সংস্কৃত ভাষা মাত্ৰা শিক্ষা দিয়া হৈছিল । তাৰ পাছত আন আন ঠাইত সংস্কৃত পঢ়াৰ পাঠশালা হ'ল" ।আহোম ৰজাসকলে বহুতো লোকে সংস্কৃত জানিছিল । স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মী সিংহই ৰজা হোৱাৰ আগতে ৰমানন্দ নামেৰে পণ্ডিত এজনৰ টোলত বিদ্যা শিক্ষা কৰিছিল । স্বৰ্গদেউ  ৰুদ্ৰ সিংহই ৰাজকোঁৱৰ সকলক শিক্ষা দিবৰ কাৰণে কৱিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰ হতুৱাই 'ভাস্বতি' নামৰ জ্যোতিষ শাস্ত্ৰ এখন সংস্কৃতৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল । অৱশ্যে সংস্কৃত শিক্ষা উচ্চ হিন্দু আৰু ব্রাক্ষ্মন সকলৰ মাজত সীমাবদ্ধ আছিল ।
আহোম ভাষাৰ শিক্ষা: আহোমসকলে অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আহোম ভাষাৰ চৰ্চা লাহে লাহে কমি আহিছিল যদিও আহোম ৰাজত্ব শেষলৈকে এই ভাষা চলি আছিল । আহোম ভাষাৰ শিক্ষা দিবলৈ আহোম পণ্ডিত নিয়োগ কৰিছিল । ঘাই পণ্ডিতে ৰাজ সেৱাৰ বিনিময়ত ৭০০ পুৰা মাটি, কুৰি গোট লিকচৌ পাইছিল । আহোম ভাষাৰ শিক্ষা, পুথি লিখা আৰু সংৰক্ষণ কৰা, বুৰঞ্জী চৰ্চা আদি কাৰ্যত চকু দিবলৈ চিৰিং ফুকন আৰু বৰচিৰিং বৰুৱা নামৰ দুজন বিষয়া আছিল। আহোম ভাষাৰ শিক্ষা লাভ কৰোঁতে বৰ্ণমালা অম্ৰ অৰ্থাৎ অভিধান মুখষ্ট কৰিব লাগিছিল।
বুৰঞ্জী শিক্ষা: বুৰঞ্জী শব্দৰ অৰ্থ হ'ল মূৰ্খৰ শিক্ষাৰ ভঁৰাল। আহোমসকলে বুৰঞ্জী জনাটো অতি আৱশ্যকীয় বুলি ভাবিছিল । প্ৰতিঘৰ সম্ভ্ৰান্ত আহোমেই বুৰঞ্জী লিখা আৰু সংৰক্ষণ কৰাটো আৱশ্যকীয় কৰ্তব্য ভিতৰত ধৰিছিল । বিয়া বাৰু সময়ত চকলং কৰোঁতে বুৰঞ্জী কোৱাটো নিয়ম আছিল গতিকে প্ৰত্যেকেই মৌখিকভাবে বা পঢ়ি শুনি বুৰঞ্জী শিক্ষা লাভ কৰিছিল। আহোম পণ্ডিতৰ পঢ়াশালিতেই বুৰঞ্জী শিক্ষা দিয়া হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলতেই অসংখ্য বুৰঞ্জী পুথি ৰচনা হৈছিল ।
স্ত্ৰী শিক্ষা : আহোম যুগত স্ত্ৰী শিক্ষাৰ প্ৰচলন একেবাৰে নাই বুলিও ক'ব নোৱাৰি কিন্তু সীমাবদ্ধ আছিল । ৰাজনৈতিক শিক্ষা লাভ কৰা কেইবাগৰাকী আহোম ৰমণীয়ে ৰাজকাৰ্যত ৰজাক সহায় কৰাৰ কথা বুৰঞ্জীত পোৱা যায় । চাওচিং কুঁৱৰী এগৰাকী বিদূষী শিক্ষিতা মহিলা আছিল । তেওঁৰ পৰামৰ্শ মতেই গড়গাওঁ নগৰৰ গড় আৰু একেবাৰে নতুনকৈ বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ বিষয়ৰ সৃষ্টি হয়। ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে ৰাজনগৰতে  এখন পঢ়াশালি পতাই তিৰোতাক বোৱা কটা শিকাইছিল ।
           আহোম যুগত পোনপটীয়াকৈ ৰাজহুৱা শিক্ষা নাছিল হয় কিন্তু শিক্ষিত লোকৰ সংখ্যা যথেষ্ট আছিল । সত্ৰ , টোল , আহোম পণ্ডিতৰ পঢ়াশালিত আদিত যথেষ্ঠ মানুহে শিক্ষা পাইছিল । আহোম শাস্ত্ৰ আৰু সংস্কৃত শাস্ত্ৰৰ যোগেদি দেশত নৈতিক শিক্ষাই প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছিল। যথেষ্ট সংখ্যক শিক্ষিত পঢ়ুৱৈ আছিল বাবেই এই সময়ছোৱাত বহুতো পুথি ৰচনা হৈছিল। মুঠতে আহোম যুগৰ শিক্ষা বিষয়ত তেনেই অন্ধকাৰ নাছিল ।  Bornali Borah (বাৰ্তা) 07:32, 23 April 2023 (ইউ.টি.চি.)
== লীলা গগৈৰ আহোম যুগৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ এটি আলোচনা ।
অসমত আহোম যুগ বুলিলে তেৰ শতিকাৰ পৰা ঊনৈশ শতিকাৰ আগভাগলৈকে  সামৰি লয়। এই সময়ছোৱাত অসমৰ ৰাজনৈতিক ভাগ্যনিয়ন্তা আছিল আহোম ৰাজশক্তি । আহোম যুগত কোনো এক নিৰ্ধাৰিত শিক্ষা পদ্ধতি প্ৰচলিত নাছিল । সেই সময়ত কাৰ্যকৰী শিক্ষা ব্যৱস্থা আছিল ।আহোম যুগত বৈদিক যুগৰ গুৰু কুল পদ্ধতিৰ শিক্ষা চলি আহিছিল । যি আছিল সেয়াও পুৰোহিত শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰৰ বাবেহে মুকলি আছিল । বনুৱা , কাড়ী, পাইকৰ ল'ৰাই কোনো পুথিগত শিক্ষা নাপাইছিল । ডা-ডাঙৰীয়া, ৰাজ-পৰিয়াল আৰু গোহাঁই শ্ৰেণীৰ মাজত টোল বা ঘৰুৱা শিক্ষকৰ ব্যবস্থা আছিল । টোলসমূহৰ শিক্ষাৰ মাধ্যম আছিল সংস্কৃত আৰু বিষয় আছিল সংস্কৃতৰ ধৰ্ম শাস্ত্ৰ, নীতি শাস্ত্ৰ , পুৰাণ আদি শিক্ষা । আহোম ডা-ডাঙৰীয়া সকলৰ বাবে বুৰঞ্জী পঠন অতি অপৰিহাৰ্য্য আছিল । আহোম পুৰোহিতৰ মাজত বুৰঞ্জী আৰু আহোম ধৰ্ম শাস্ত্ৰৰ শিক্ষা পুৰুষানুক্ৰমে চলি আহিছিল ।তদুপৰি তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ, চিকিৎসা বিদ্যাৰ আৰু কুটিৰ শিল্প শিক্ষা দিয়া হৈছিল । আহোম যুগৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা ঘাই ভাগ কেইটা হৈছে -
(১)সামৰিক শিক্ষা
(২)চিকিৎসা বিদ্যাৰ শিক্ষা
(৩)কাৰিকৰী শিক্ষা
(৪)ধৰ্ম আৰু নৈতিক শিক্ষা
(৫) সংস্কৃত ভাষাৰ শিক্ষা
(৬)আহোম ভাষাৰ শিক্ষা
(৭)বুৰঞ্জী শিক্ষা
(৮)স্ত্ৰী শিক্ষা
সামৰিক শিক্ষা: আহোম ৰাজত্ব যুদ্ধ বিগ্ৰহৰ বুৰঞ্জীৰে ভৰপূৰ । সামৰিক শিক্ষা বাবে কোনো নিৰ্দিষ্ট অনুষ্ঠান নাছিল ।যুদ্ধৰ  আগত নিয়মীয়া প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল ।শৰাইঘাত যুদ্ধ লৈ যাত্ৰা কৰাৰ আগতে চক্ৰধবজ সিংহ নিজে প্ৰশিক্ষণ শিবিৰত উপস্থিত থাকি নিৰ্দেশ দিছিল । চমুৱা আহোমসকলৰ একমাত্ৰ কাম আছিল দেশ ৰক্ষা কৰিবলৈ যুদ্ধ কৰা । তেওঁলোকে যুদ্ধত  পাৰ্গতালি দেখুৱাব পাৰিলে ৰজা ঘৰৰ পৰা বঁটা বাহন আৰু বিষয় - বাব পাইছিল । সেইবাবে পাকৈত ৰণুৱা হ'বৰ বাবে ধনু বিদ্যা,  দা, তৰোৱাল চালনা, হেল যাঠিৰ ব্যবহাৰ সৰুৰে পৰা ঘৰতে আখৰা কৰিছিল । পিতৃৰ পৰাই পুত্ৰই এনে শিক্ষা লাভ কৰিছিল। ৰাজ পৰিয়ালৰ ডেকাই সামৰিক শিক্ষা ল'বই লাগিছিল । আহোম শাসন ব্যৱস্থাৰ অসামৰিক ভাগ নাছিল , সকলো বিষয়া আৰু পাইকে সময়ত ৰনলৈ যাব লাগিছিল। সেইবাবে সকলোৱে সামৰিক শিক্ষা লাভ কৰিব লাগিছিল ।
চিকিৎসা বিদ্যাৰ শিক্ষা : আহোম যুগত মানুহ আৰু পশু  পক্ষী উভয়ৰে চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা আছিল । ৰাজকীয় প্ৰচেষ্টাত চিকিৎসাৰ বাবে কোনো দাতব্য চিকিৎসালয় নাছিল । সেইসময়ত বহুতো বেজ আছিল । বেজ সকলক ৰজাই মাটি বাৰী লগুৱা দি ৰাখিছিল । বনৌষধি, ৰাসায়নিক দ্ৰব্য তন্ত্ৰ মন্ত্ৰৰে চিকিৎসা কৰিছিল আৰু বেজ বা ওজাই এইবোৰ বিষয়ৰ শিক্ষা দিছিল । এই বেজ বা ওজা একোজনৰ ঘৰেই একোখন শিক্ষানুষ্ঠান আছিল । চিকিৎসা বিদ্যাৰ প্ৰতি ৰাপ থকা মানুহে উজাৰ ঘৰত থাকি বেজালি শিকিছিল । এইবোৰ শিকিবৰ বাবে বেজক এটা গুৰু মাননি দিব লাগিছিল । শিষ্যই বেজৰ ঘৰত থাকি প্ৰথমে ঔষধ বটা, হাবি বননিৰ পৰা ঔষধ বিচাৰি অনা, ৰোগীৰ ৰোগৰ লক্ষণ নিৰ্ণয় কৰা আদি কথা শিকিছিল । শাস্ত্ৰ বা পুথি একেবাৰে শেষত চুবলৈ পাইছিল ।
             আহোম যুগত  মানুহৰ চিকিৎসাৰ বাহিৰেও হাতী, ঘোঁৰা আৰু শেন চৰাইৰ ৰোগ ব্যাধি কৰি চিকিৎসা কৰা হৈছিল। হস্তীবিদ্যানব, ঘোঁৰা নিদান আৰু শেনৰ পুথি হৈছে  ইয়াৰ উৎকৃষ্ট প্ৰমাণ ।
কাৰিকৰী শিক্ষা : অসমৰ কুটিৰ শিল্প অতি পুৰণি কালৰ পৰাই বিখ্যাত হৈ আহিছে । আহোম যুগত এইবোৰৰ বিদ্যা শিক্ষাৰ কোনো ৰাজহুৱা ব্যৱস্থা নাছিল । এই বিদ্যাবোৰ পুৰুষানুক্ৰমে চলিছিল । স্বৰ্গদেউ প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত মোমাই তামুলী বৰবৰুৱাই গাঁও সংগঠন কৰি কুমাৰ, কমাৰ , বাঢ়ৈ , সোণাৰি আদি সুকীয়া সুকীয়াকৈ পতাৰ পৰাই এই বিদ্যাবোৰ বংশগত হৈ পৰিছিল । স্থাপত্য বিদ্যাৰ অধ্যক্ষ আছিল চাংৰুং ফুকন । চাংৰুং ফুকনে দল দেৱালয় নিৰ্মাণ , মৈদাম বন্ধা, দলং সজা আদি কাৰ্যৰ আঁচনি তৈয়াৰ কৰিব লাগিছিল আৰু হিচাব ৰাখিব লাগিছিল ।
ধৰ্ম বা নৈতিক শিক্ষা : আহোম যুগত ধৰ্ম সম্পৰ্কীয়  শিক্ষা দিয়া হৈছিল সত্ৰসমূহৰ যোগেদি আৰু নৈতিক শিক্ষাৰ বাবে ফকৰা যোজনা , ডাকৰ বচন, পতন্ত্ৰৰ আদিও ব্যবহাৰ কৰিছিল । তেওঁলোকৰ গাওঁৰ অভিজ্ঞ মেধি , গাওঁবুঢ়া আছিল অবৈতনিক শিক্ষক আৰু নামঘৰ আছিল পঢ়াশালি । প্ৰজাৰ মাজত ধৰ্ম নৈতিক শিক্ষাৰ বিস্তাৰ উদেশ্যে সত্ৰসমূহক ৰজাই পৃষঠপোষকতা কৰিছিল । সত্ৰাধিকাৰ সকলে গাঁৱে গাঁৱে  নামঘৰত থাকি ধৰ্ম শাস্ত্ৰ ব্যাখ্যা কৰিছিল । আহোম পুৰোহিত দেওধাই , বাইলুং আহোম নীতি শিক্ষা দান কৰিছিল । এই নীতি শিক্ষা বিস্তাৰৰ অৰ্থেই স্বৰ্গদেউ  কমলেশ্বৰ সিংহই 'নীতি লতাঙ্কুৰ' অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল ।
সংস্কৃত ভাষাৰ শিক্ষা: আহোমসকলৰ যদিও নিজা ভাষা আৰু সুকীয়া সংস্কৃতি আছিল তথাপি তেওঁলোকে অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰি অসমৰ অনাৰ্য সংস্কৃতিৰ লগত আৰ্য সংস্কৃতি সমন্বয়ৰ এটা সূত্ৰ উলিয়াই দিছিল । অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতি বিকাশ সাধনৰ বাবে সংস্কৃত ভাষাৰ শিক্ষা অপৰিহাৰ্য ভাবিয়েই বহুতো সংস্কৃত পণ্ডিতক মাটি ভেটি দি টোল স্থাপন কৰাইছিল। গুণাভিৰাম বৰুৱাই লিখিছে " বড়ৰজাই এটি পাঠশালা কৰি দিয়ে । এই সকলটো কেৱল সংস্কৃত ভাষা মাত্ৰা শিক্ষা দিয়া হৈছিল । তাৰ পাছত আন আন ঠাইত সংস্কৃত পঢ়াৰ পাঠশালা হ'ল" । আহোম ৰজাসকলে বহুতো লোকে সংস্কৃত জানিছিল । স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মী সিংহই ৰজা হোৱাৰ আগতে ৰমানন্দ নামেৰে পণ্ডিত এজনৰ টোলত বিদ্যা শিক্ষা কৰিছিল । স্বৰ্গদেউ  ৰুদ্ৰ সিংহই ৰাজকোঁৱৰ সকলক শিক্ষা দিবৰ কাৰণে কৱিৰাজ চক্ৰৱৰ্তীৰ হতুৱাই 'ভাস্বতি' নামৰ জ্যোতিষ শাস্ত্ৰ এখন সংস্কৃতৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছিল । অৱশ্যে সংস্কৃত শিক্ষা উচ্চ হিন্দু আৰু ব্রাক্ষ্মন সকলৰ মাজত সীমাবদ্ধ আছিল ।
আহোম ভাষাৰ শিক্ষা: আহোমসকলে অসমীয়া ভাষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আহোম ভাষাৰ চৰ্চা লাহে লাহে কমি আহিছিল যদিও আহোম ৰাজত্ব শেষলৈকে এই ভাষা চলি আছিল । আহোম ভাষাৰ শিক্ষা দিবলৈ আহোম পণ্ডিত নিয়োগ কৰিছিল । ঘাই পণ্ডিতে ৰাজ সেৱাৰ বিনিময়ত ৭০০ পুৰা মাটি, কুৰি গোট লিকচৌ পাইছিল । আহোম ভাষাৰ শিক্ষা, পুথি লিখা আৰু সংৰক্ষণ কৰা, বুৰঞ্জী চৰ্চা আদি কাৰ্যত চকু দিবলৈ চিৰিং ফুকন আৰু বৰচিৰিং বৰুৱা নামৰ দুজন বিষয়া আছিল। আহোম ভাষাৰ শিক্ষা লাভ কৰোঁতে বৰ্ণমালা অম্ৰ অৰ্থাৎ অভিধান মুখষ্ট কৰিব লাগিছিল।
বুৰঞ্জী শিক্ষা: বুৰঞ্জী শব্দৰ অৰ্থ হ'ল মূৰ্খৰ শিক্ষাৰ ভঁৰাল। আহোমসকলে বুৰঞ্জী জনাটো অতি আৱশ্যকীয় বুলি ভাবিছিল । প্ৰতিঘৰ সম্ভ্ৰান্ত আহোমেই বুৰঞ্জী লিখা আৰু সংৰক্ষণ কৰাটো আৱশ্যকীয় কৰ্তব্য ভিতৰত ধৰিছিল । বিয়া বাৰু সময়ত চকলং কৰোঁতে বুৰঞ্জী কোৱাটো নিয়ম আছিল গতিকে প্ৰত্যেকেই মৌখিকভাবে বা পঢ়ি শুনি বুৰঞ্জী শিক্ষা লাভ কৰিছিল। আহোম পণ্ডিতৰ পঢ়াশালিতেই বুৰঞ্জী শিক্ষা দিয়া হৈছিল আৰু ইয়াৰ ফলতেই অসংখ্য বুৰঞ্জী পুথি ৰচনা হৈছিল ।
স্ত্ৰী শিক্ষা : আহোম যুগত স্ত্ৰী শিক্ষাৰ প্ৰচলন একেবাৰে নাই বুলিও ক'ব নোৱাৰি কিন্তু সীমাবদ্ধ আছিল । ৰাজনৈতিক শিক্ষা লাভ কৰা কেইবাগৰাকী আহোম ৰমণীয়ে ৰাজকাৰ্যত ৰজাক সহায় কৰাৰ কথা বুৰঞ্জীত পোৱা যায় । চাওচিং কুঁৱৰী এগৰাকী বিদূষী শিক্ষিতা মহিলা আছিল । তেওঁৰ পৰামৰ্শ মতেই গড়গাওঁ নগৰৰ গড় আৰু একেবাৰে নতুনকৈ বৰপাত্ৰ গোহাঁইৰ বিষয়ৰ সৃষ্টি হয়। ফুলেশ্বৰী কুঁৱৰীয়ে ৰাজনগৰতে  এখন পঢ়াশালি পতাই তিৰোতাক বোৱা কটা শিকাইছিল ।
           আহোম যুগত পোনপটীয়াকৈ ৰাজহুৱা শিক্ষা নাছিল হয় কিন্তু শিক্ষিত লোকৰ সংখ্যা যথেষ্ট আছিল । সত্ৰ , টোল , আহোম পণ্ডিতৰ পঢ়াশালিত আদিত যথেষ্ঠ মানুহে শিক্ষা পাইছিল । আহোম শাস্ত্ৰ আৰু সংস্কৃত শাস্ত্ৰৰ যোগেদি দেশত নৈতিক শিক্ষাই প্ৰসাৰতা লাভ কৰিছিল। যথেষ্ট সংখ্যক শিক্ষিত পঢ়ুৱৈ আছিল বাবেই এই সময়ছোৱাত বহুতো পুথি ৰচনা হৈছিল। মুঠতে আহোম যুগৰ শিক্ষা বিষয়ত তেনেই অন্ধকাৰ নাছিল ।  Bornali Borah (বাৰ্তা) 14:13, 23 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

আহোম যুগৰ শিক্ষা ব্যবস্থা


সদস্য বাৰ্তা:Nuruja N Sonowal

হেমবৰুৱাৰ "ইজৰাইল"
প্ৰস্তাৱনা:
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী অন্যতম বিশিষ্ট সাহিত্যিক হেম বৰুৱাই অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যান্য দিশসমূহৰ দৰে অসমীয়া ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনতো উল্লেখনীয় বৰঙণি আগবঢ়াই থৈ গৈছে । তেখেতৰ "সাগৰ দেখিছা", "ৰঙা কৰবীৰ ফুল", "মেকং নৈ দেখিলোঁ" , "ইজৰাইল" আদি ভ্ৰমণ কাহিনী সমূহ অতি জনপ্ৰিয় আৰু সাহিত্যিক মৰ্যাদাৰ ফালৰ পৰাও অতুলনীয় ।লেখকে "ইজৰাইল " গ্ৰন্থখনত ইজৰাইল দেশ তথা ইহুদীসকলৰ কৰুণ ইতিহাসৰ বৰ্ণনাৰ লগতে এটা নিৰ্যাতিত জাতিয়ে নতুন সপোনেৰে কেনেকৈ উদ্ভাসিত হৈ আত্মপ্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে তাৰ অন্তস্পৰ্শী বৰ্ণনা দাঙি ধৰিছে।
ইজৰাইল গ্ৰন্থৰ এটি চমু আলোচনা:
হেমবৰুৱা তৃতীয়খন ভ্ৰমণ-পুথি 'ইজৰাইল'।৫ টা ভিন্ন খণ্ডত বিভক্ত গ্ৰন্থখনত নতুনকৈ জন্ম লাভ কৰা, ইহুদী প্ৰধান সৰু ৰাষ্ট্ৰ ইজৰাইলৰ সামাজিক , ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আদি অৱস্থাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বৰুৱাই ইজৰাইল চৰকাৰৰ আমন্ত্ৰণ ক্ৰমে ১৯৬৪ চনত ইজৰাইল ভ্ৰমণ কৰিছিল। তেওঁ ইজৰাইলৰ জেৰুজালেম,তেল-এভিভ্ চহৰ,কিবুৎজ গাওঁ,বীৰশ্বেৱা চহৰ,নেগেভ্ মৰুভূমি অঞ্চল,গেলিলী অঞ্চল,নেজেৰেথ অঞ্চল আদি ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ সহচৰ আছিল ড্ৰাইভাৰ য়াকোভ আৰু ডিপ্লোমেট য়াটিভ।
পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত অনাই- বনাই ঘূৰি ফুৰা,উৎপীড়িত জাতি ইহুদীসকলে ১৯৪৮ চনত ইজৰাইল স্বাধীন ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। ইজৰাইলক পৃথিৱীৰ ভিতৰতে এখন লেখত লবলগীয়া ৰাষ্ট্ৰ হিচাপে গঢ় দিবলৈ ইহুদীসকলে কেনেকৈ যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা কৰি আহিছে -তাৰ বিৱৰণ অতি সহানুভূতিৰে আৰু প্ৰাঞ্জল ভাষাত দাঙি ধৰিছে। থিয়ডোৰ হাৰ্ লজ নামৰ এজন ভিয়েনাবাসী ইহুদী নাট্যকাৰে পীড়িত ইহুদীসকলৰ কাৰণে নিজ জন্মভূমি ইজৰাইলক স্বাধীন কৰাৰ সপোন দেখিছিল। সেই সপোন ফলিয়াইছিল ১৯৪৮চনত।
বৰুৱাই ইজৰাইলৰ ৰাজধানী জেৰুজালেমৰ শ্বহীদ ভৱনত অজস্ৰ অত্যাচাৰিত ইহুদীৰ চিত্ৰৰ লগতে মাউন্ট হাৰ্ লজৰ স্মৃতিবেদী  দেখিবলৈ পাইছিল। ইহুদীসকলৰ স্বাধীনতাৰ কাহিনী, অতীতৰ কৰুণ কাহিনী , পুথিখনৰ প্ৰথম অধ্যায়ত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
বৰুৱাই ইজৰাইলৰ গাঁওবোৰ ঘূৰি সেইবোৰৰ সুন্দৰ বিৱৰণ দিছে।গাঁও হ'লেও ৰন্ধা-বঢ়া, কাঁহি-বাটি ধোৱা আদি সকলো কাম যান্ত্ৰিক ব্যৱস্থাৰে কৰা হয়। তাৰ পৰা বুজিব পাৰি গাঁওবোৰ কিমান উন্নত।কিবুৎজ আৰু মোচেভ্ এই ধৰণৰ সমবায় পদ্ধতিত গাঁওবোৰ চলে। বৰুৱাই এই পদ্ধতিৰ বিশদ বিৱৰণ দিছে।
বৰুৱাই ইজৰাইলৰ মৰুভূমি অঞ্চল নেগেভলৈ ফুৰিবলৈ গৈছিল। মৰুভূমি হ'লেও পৰিশ্ৰমী ইজৰাইলবাসীয়ে জলসিঞ্চনৰ যোগেদি কেনেকৈ শস্য -শ্যামলা কৰি তুলিছে ---তাৰ বিৱৰণ দিয়া হৈছে।তাৰ ডেড্ -ছি নামৰ লোণযুক্ত হ্ৰদৰ বিৱৰণটি আকৰ্ষণীয়। বৰুৱাই মৰুভূমি অঞ্চলত থকা বেদুইনবিলাকৰ জীৱন-যাত্ৰা সম্বন্ধেও ভালেমান কথা পুথিখনত সন্নিৱিষ্ট কৰিছে। ইজৰাইলত যেনেকৈ শুকান পাহাৰ আৰু মৰুভূমি আছে, তেনেকৈ পিটনি অঞ্চলো আছে। পিটনি অঞ্চলত খেজুৰ আৰু ডালিমগছ উভৈনদী। ইজৰাইলবাসীয়ে যন্ত্ৰৰ সহায়ত পিটনি আৰু মৰুভূমি দুয়োটাৰে সমস্যা সমাধান কৰি মাটিবোৰ খেতিৰ উপযুক্ত কৰি লৈছে।
ইজৰাইলৰ প্ৰধান ভাষা হিব্ৰু। পৃথিৱীৰ এটি অতি পুৰণি ভাষা হিব্ৰু অনাই-বনাই ফুৰা ইহুদীসকলৰ মাজত কেনেকৈ ৰৈ আছিল এই বিষয়ে বৰুৱাই চমু ইতিহাস দাঙি ধৰিছে। অৱশ্যে ইজৰাইলত আৰৱী ভাষাকো আৰৱ সম্প্ৰদায়ৰ ভাষাৰূপে স্বীকৃতি দিছে। বৰুৱাই ইজৰাইলৰ হিব্ৰু সাহিত্য আৰু ৰংগমঞ্চৰ বিষয়েও আলোচনা কৰিছে।
ইজৰাইলত বৰ্ণ-লিংগ নিৰ্বিশেষে দেশবাসীৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক স্বত্ব সম্পূৰ্ণৰূপে ৰক্ষিত আৰু শিক্ষা, সংস্কৃতি, ভাষা, ধৰ্ম সকলো ক্ষেত্ৰতে স্বতন্ত্ৰতা স্বীকৃত। বৰুৱাই ইজৰাইলবাসীৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ এটি আভাস দাঙি ধৰিছে। ইউৰোপীয় নাৰী সমাজৰ দৰে ইজৰাইলী নাৰীসমাজো মুক্ত। গাওঁ -চহৰ সকলো ঠাইতে নাৰী স্বাধীনচিতীয়া,মুকলিমুৰীয়া।সেইদৰে পুৰুষসকলৰ দৰে তাৰ তিৰোতাসকলেও ৰাষ্ট্ৰৰ উন্নতিৰ কাৰণে কাম কৰি গৈছে।
পুথিখনৰ শেষৰফালে বৰুৱাই ইজৰাইলৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে।তাৰ মানুহৰ যে কিতাপ পঢ়াৰ ধাউতি অপৰিসীম, আনকি তাৰ টেক্সী ডাইভাৰেও মে কিতাপ পঢ়ে,এই কথাও তেওঁ ক'বলৈ পাহৰা নাই। বৰুৱাই ইজৰাইলৰ পৰা উভতি আহোঁতে ইৰাণৰ ৰাজধানী তেহৰাণত এদিনৰ কাৰণে ভুমুকি মাৰি তাত লাভ কৰা অভিজ্ঞতাৰ কথা পাশ্চাত্য সভ্যতাত দীক্ষিতা বোৰখাৰ লেখিয়া ওৰণি লোৱা আধুনিকা মুছলিম মহিলাৰ কথাও পাতনিত বৰ্ণনা কৰিছে।
ইজৰাইলত প্ৰতিফলিত সামাজিক চিত্ৰ:
ইজৰাইল ভ্ৰমণ গ্ৰন্থখনত লেখকে ইজৰাইল ৰাষ্ট্ৰখনৰ বিভিন্ন ঠাইৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক, শৈক্ষিক আদি দিশসমূহৰ সামগ্ৰিক চিত্ৰ অতি সৰসভাৱে  উপস্থাপন কৰিছে।তলত এই দিশসমূহৰ আলোচনা দাঙি ধৰা হ'ল ---
ইজৰাইলৰ ভৌগোলিক অৱস্থিতি: ইজৰাইল এখন ইহুদী ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ মাটিকালি আঠ হাজাৰ বৰ্গ মাইল। উত্তৰ অঞ্চলত অৱস্থিত গেলিলীৰ পৰ্বতমালাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি দক্ষিণ অঞ্চলৰ আয়লৎ চহৰ পৰ্যন্ত ইজৰাইল চহৰ সীমাবদ্ধ।ই দীঘলে মাত্ৰ ২৬৫ মাইল। ইয়াৰ উত্তৰ সীমান্তত লেবানন আৰু ছিৰিয়া ৰাষ্ট্ৰ অৱস্থিত,পূবত ছিৰিয়া আৰু জৰ্ডন ৰাষ্ট্ৰ, দক্ষিণ -পশ্চিমত ইজিপ্ত আৰু গাজাষ্ট্ৰিপ অৱস্থিত।
    ইজৰাইলৰ ভূমিখণ্ডক চাৰিটা খণ্ডত ভগাব পাৰি: (১) সমুদ্ৰতীৰস্থ সমতলভূমি। লেবানন সীমান্তৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চীনাই সীমান্ত পৰ্যন্ত ভূমধ্যসাগৰৰ পাৰে পাৰে এই অঞ্চল অৱস্থিত।
(২) পৰ্বতীয়া অঞ্চল। পৰ্বতীয়া অঞ্চলৰ ভিতৰত বিশেষকৈ গেলিলী,চামাৰিয়া আৰু জুডিয়া ভূমিখণ্ড অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰি।
(৩)জৰ্ডন ভূমিখণ্ড আৰু ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত উপত্যকাসমূহ।
(৪) নেগেভ্। ইয়াৰ সৰহভাগেই মৰুভূমি। ইজৰাইলৰ দক্ষিণ ভাগত নেগেভ্ অঞ্চল অৱস্থিত।
জনসংখ্যা: ১৯৪৮ চনৰ ১৪ মে তাৰিখে সন্মিলিত জাতিসংঘৰ প্ৰস্তাৱ অনুসৰি ইজৰাইল ৰাষ্ট্ৰ জন্ম হোৱাৰ সময়ত ইয়াৰ জনসংখ্যা আছিল মাত্ৰ ছয় লাখ পঞ্চাছ হাজাৰ। বৰ্তমান ইজৰাইলৰ জনসংখ্যা ২৫ লাখ।
ইজৰাইলৰ মানুহ: ইজৰাইলৰ মানুহবোৰ সহৃদয়শীল, সহানুভূতিশীল,অতিথিপৰায়ণ, সামাজিক। সকলোৱে ৰাইজৰ হকে কাম কৰে।তেওঁলোকৰ কাৰো ব্যক্তিগত সম্পত্তি নাই, সকলো সমাজৰ সম্পত্তি। উৎপাদন, বিতৰণ সকলো সমাজে কৰে। কোনেও ব্যক্তিগত ব্যৱসায়ত লিপ্ত থাকিব নোৱাৰে।
কৃষি: ইজৰাইলত যৱধান,বাৰ্লি,আলু, বিলাহী, বেঙেনাৰ লগতে নানাবিধ ফল,জলফাই,আঙুৰ ইত্যাদিৰ উপৰিও ধঁপাত আৰু বিবিধ ধৰণৰ শস্য উৎপাদন কৰা হয় আৰু উৎপাদিত এই সামগ্ৰীসমূহ জাহাজেৰে বিদেশৰ বজাৰলৈ ৰপ্তানি কৰা হয়।
ভাষা: ইজৰাইলৰ প্ৰধান ভাষা হিব্ৰু।এই ভাষা জনসাধাৰণৰ কথিত ভাষা ,শিক্ষাৰ মাধ্যম, অফিচ -আদালত আদিত ব্যৱহাৰ  হোৱাৰ লগতে ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষাৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিছে। ইজৰাইলত আৰৱী ভাষাকো আৰৱ সম্প্ৰদায়ৰ ভাষাৰূপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছে।

সাহিত্য ,গ্ৰন্থ প্ৰণয়ন : ইজৰাইলত হিব্ৰু ভাষাত বাইবেলকে ধৰি বহুতো ধৰ্মগ্ৰন্থ ৰচনা কৰা হৈছিল।১৮৫৬ চনত হিব্ৰু সাপ্তাহিক বাতৰি -কাকত 'হা-মাগিভ'ৰ জন্ম হয়। বৰ্তমান হিব্ৰু ভাষাত ১১খন বাতৰি -কাকত আছে।বছৰি অন্ততঃ এহেজাৰকৈ হিব্ৰু ভাষাত নতুন কিতাপ ওলায়।
   বেন- ইহুদাই ৬৭ খণ্ডৰ আশী হেজাৰ শব্দৰ এখন হিব্ৰু অভিধান প্ৰকাশ কৰে । অভিধানৰ নাম থিছেউৰাছ। ইয়াৰ পাছত এখন সংগীত শব্দাৱলীৰ অভিধান, এখন মটৰ গাড়ীৰ অংশ বিশেষৰ অভিধানৰ লগতে আন দুখন বৃহৎ হিব্ৰু অভিধান প্ৰকাশ পায়। শেহতীয়াকৈ  ৮,৪৫৮ টা নতুন শব্দৰে সৈতে সৰ্বমুঠ ২৮,১৮৫ টা হিব্ৰু শব্দৰে 'ইভেন শ্বোশ্বান' নামৰ হিব্ৰু ভাষাৰ অভিধান এখন প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল।

হিব্ৰু ভাষাত শ্বামীবৰ ডি কিং অব্ ফ্লেশ্ব এণ্ড ব্লাড নামৰ এখন বুৰঞ্জীমূলক উপন্যাস ৰচনা কৰাৰ লগতে ৰাকেল ব্লাভষ্টেইন,ইজহাৰ্,হানক বাৰটভ্,আহাৰণ্ মেগেভ্ আদি কবি-সাহিত্যিকসকলে  হিব্ৰু ভাষাত গল্প, কবিতা, উপন্যাস আদি ৰচনা কৰি ইজৰাইলী সাহিত্যক সমৃদ্ধ কৰি তুলিছে।
শৈক্ষিক দিশ: ইজৰাইলত ঘাইকৈ সাংস্কৃতিক মূল্যবোধৰ শিক্ষা, বিজ্ঞান শিক্ষা,দেশ আৰু মানৱ প্ৰেমৰ শিক্ষা দিয়া হয়। ইয়াৰ উপৰিও কৰ্ম-মৰ্যাদা আৰু কৃষি বিদ্যা শিক্ষাৰ ওপৰতো যথেষ্ঠ গুৰুত্ব প্ৰদান কৰা হয়।
ইজৰাইলৰ শিক্ষাবিদসকলৰ মতে, প্ৰকৃততে শিক্ষাৰ মান উন্নত কৰিবলৈ হ'লে, সেই অনুপাতে শিক্ষকৰ অৰ্হতাৰ মান উন্নত কৰিব লাগিব। সেই কাৰণে শিক্ষকৰ প্ৰশিক্ষণ ব্যৱস্থাৰ ওপৰত ইজৰাইলত যথেষ্ট গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। গ্ৰীষ্মকালীন বন্ধৰ সময়তো এই শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়। মাধ্যমিক স্কুলৰ শিক্ষকৰ প্ৰশিক্ষণৰ দায়িত্ব বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ওপৰত ন্যস্ত থাকে।
 উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত বিনামূলীয়া শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা নাই। এনেবোৰ স্কুল তিনি প্ৰকাৰৰ আছে---(১) সাধাৰণ শিক্ষাৰ
(২) কাৰিকৰী শিক্ষাৰ
(৩)কৃষি-বিদ্যা শিক্ষাৰ
    ১৯৬৪ চনৰ পিয়লৰ মতে মাধ্যমিক স্কুলৰ এক লাখ ছাত্ৰ -ছাত্ৰীৰ ভিতৰত দুভাগ সাধাৰণ শিক্ষাৰ বিদ্যাৰ্থী। সৰ্বমুঠ কাৰিকৰী স্কুল এশ খন আছে--এইবোৰ ৰাইজৰ অনুষ্ঠানে পৰিচালনা কৰে। ইজৰাইলত উচ্চতম শিক্ষাৰ অনুষ্ঠান দুটা ---জেৰুজালেম চহৰত অৱস্থিত হিব্ৰু বিশ্ববিদ্যালয় আৰু হাইফা চহৰত অৱস্থিত টেকন'লজিৰ উচ্চ বিদ্যালয় টেকনিয়ন্।
        টেকনিয়ন্ অনুষ্ঠানত ইঞ্জিনিয়াৰিং, স্থাপত্য-বিদ্যা, মৌলিক আৰু ব্যৱহাৰিক বিজ্ঞান ইত্যাদি বিষয়বস্তুৰ শিক্ষা দিয়া হয়। ইয়াৰ উপৰিও অনুষ্ঠানটোৱে চৰকাৰৰ কৃষি আৰু উদ্যোগ বিভাগক আৱশ্যকীয় টেকনিকেল পৰামৰ্শ আদিৰেও সহায় কৰে। এই দুটা অনুষ্ঠানৰ লগতে ৱেজমেন ইনষ্টিটিউট অব্ চায়েন্স আৰু এফ্ৰ'-এছিয়ান ইনষ্টিটিউট নামৰ আন দুটা উচ্চ শিক্ষাৰ অনুষ্ঠান আছে।
সাংস্কৃতিক দিশ: ইজৰাইলৰ সাংস্কৃতিক দিশৰ পৰিচয়ো পোৱা যায়। লোকগীত, লোকনৃত্য ,লোক অভিনয় এইবোৰেই ইজৰাইলৰ কিবুৎজ গাঁৱৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ ঘাই সম্পদ। তদুপৰি দূৰৰ শিল্পী, মঞ্চ-দল আদিক নিমন্ত্ৰণ কৰি আনি সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰে।বাস্কেট্ বল,ভলী বল,সাঁতোৰা ইত্যাদি খেল -ধেমালিৰো আয়োজন কৰে। গীত -নৃত্য-অভিনয় , খেল -ধেমালি আদিয়ে ইজৰাইলৰ সাংস্কৃতিক দিশ সমৃদ্ধ।
ৰাজনৈতিক দিশ: ইজৰাইলৰ ৰাজনৈতিক জীৱন সংসদী গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰে পৰিচালিত। ছকুৰিজন সদস্যৰে সংগঠিত তেওঁলোকৰ এখন সংসদ আছে যাক হিব্ৰু ভাষাত 'নেচেট' বোলা হয়। দেশৰ ৰাজধানী জেৰুজালেমত সংসদ-ভৱন অৱস্থিত। ইজৰাইলী সংসদৰ জীৱনকাল চাৰি বছৰ অৰ্থাৎ চাৰিবছৰৰ মূৰে মূৰে ইয়াত সাধাৰণ নিৰ্বাচন হয়। অৱশ্যে চলিত সংসদে ইচ্ছা কৰিলে নিৰ্ধাৰিত সময় পূৰ্ণ হোৱাৰ পূৰ্বে সাধাৰণ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰে। বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে ১৮ বছৰ বয়সৰ যিকোনো নাগৰিকে নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰে। ভোটদাতাসকলৰ নিৰ্ধাৰিত বয়স থকাৰ দৰে নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থীসকলৰো বয়স নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া হয়। ন্যায়াধীশ -সমাজ ধৰ্মযাজক শ্ৰেণী , সামৰিক আৰু অসামৰিক ৰাজ - কৰ্মচাৰী --এইসকলৰ কোনো নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থী হ'ব নোৱাৰে।১৫জন সদস্যৰে ইজৰাইলী মন্ত্ৰীসভা গঠিত। ৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে মন্ত্ৰীসভা নিযুক্ত কৰাৰ পাছত সদস্যসকলৰ নাম সদনৰ মজিয়াত উত্থাপন কৰা হয়।সদনে প্ৰত্যেকজনকে আনুষ্ঠানিকভাৱে সমৰ্থন জনোৱাৰ অন্ততহে সেইসকলৰ মন্ত্ৰী পদৰ শপত গ্ৰহণ কৰিবলৈ দিয়া হয়।
ইজৰাইল গ্ৰন্থখনৰ বিশেষত্ব: ভ্ৰমণ কাহিনী সমূহত একোটা নিদিৰ্ষ্ট সময়ৰ দেশ তথা সমাজ একোখনৰ সামাজিক,ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক,শৈক্ষিক আদি দিশসমূহৰ সামগ্ৰিক প্ৰতিফলন ঘটে। ইজৰাইলো তাৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। এই দিশসমূহৰ লগতে গ্ৰন্থখনত প্ৰতিফলিত আন কেতবোৰ দিশ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল ------
১)ইজৰাইল গ্ৰন্থখনৰ ৰচনা সৰস আৰু বৰ্ণনা কাব্যিক। বহুসময়ত তেওঁ বৰ্ণনীয় বিষয়বোৰ কথাছবিৰ দৰে হুবহু ৰূপ দিবলৈ যত্ন কৰিছে। ইজৰাইলৰ পাতনিত ভ্ৰমণ কাহিনীৰ এটি বিশেষ গুণ সম্পৰ্কে "ইন লজ্ এণ্ড আউট লজ্" নামৰ কিতাপখনৰ পৰা উদ্ধৃতি দিছে -----"In writing a travel book the thing to avoid is monotony, the only remedy for this is to give your story a climax ".
২) ইজৰাইল গ্ৰন্থখনৰ বৰ্ণনীয় বিষয়বোৰৰ মাজে মাজে ইংৰাজী,বঙলা আৰু ন-পুৰণি অসমীয়া কবিতাৰ ভালেমান উদ্ধৃতি দিছে।এই উদ্ধৃতিয়ে বৰ্ণনীয় বিষয়বোৰ অধিক উজ্জ্বল কৰি তুলিছে।
৩) নাৰীৰ কথাই মানুহক সহজে আকৰ্ষণ কৰে কাৰণেই অথবা ভ্ৰমণ -কালত বহুতো ছোৱালীক লগ পোৱাৰ কাৰণেই হয়তো তেওঁৰ ভ্ৰমণ কাহিনীবোৰত ছোৱালীৰ ৰূপ -গুণৰ একোটি আভাস পোৱা যায়। ইজৰাইল গ্ৰন্থখনো তাৰ ব্যতিক্ৰম নহয় আৰু এই কথা লেখকে পাতনিতে উল্লেখ কৰিছে।
৪) বৰ্ণনাৰ মাজত উপস্থাপিত ব্যক্তিসকলৰ কথোপকথনে বৰ্ণনীয় বিষয় অধিক উজ্জ্বল, বাস্তৱ আৰু মনোগ্ৰাহী কৰি তুলিছে। নাটকীয় গুণ ইজৰাইল গ্ৰন্থখনৰ অন্যতম বিশেষত্ব।
উপসংহাৰ: আলোচনাৰ অন্তত ক'ব পাৰি যে আলোচিত ভ্ৰমণ গ্ৰন্থখনে ইজৰাইল ৰাষ্ট্ৰখনৰ তদানীন্তন সমাজখনৰ সামাজিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক, অৰ্থনৈতিক, শৈক্ষিক আদি সকলো দিশৰ বৰ্ণনা পাঠকৰ উপভোগ্য ৰূপত উপস্থাপন কৰিছে। লেখকে ইজৰাইলৰ প্ৰত্যেকটো দিশৰ বিৱৰণ ঠাইবিশেষে কাব্যিক আৰু চিত্ৰধৰ্মিতাৰে ইমান সূক্ষ্মভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে যে পাঠকে ৰাষ্ট্ৰখনৰ প্ৰকৃত ছবি সহজে উপলব্দ্ধি কৰিব পৰাৰ লগতে অসমীয়া ভ্ৰমণ সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনক এক নতুন দৃষ্টিভংগী প্ৰদান কৰিছে।
সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী:
চলিহা, সুমন্ত : হেমবৰুৱাৰ ৰচনাৱলী (১ম খণ্ড)(সম্পাদনা)
দাস যোগেশ: হেম বৰুৱা (সম্পাদনা)
নুৰুজা সোনোৱাল
অসমীয়া বিভাগ
ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়।

"গঙা চিলনীৰ পাখি" উপন্যাসত সমাজ চিত্ৰণ
অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট ঔপন্যাসিক ড: লক্ষ্মীনন্দন বৰা। লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ হাতত অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যই এক বিশিষ্ট ৰূপ লাভ কৰে। গ্ৰাম্য জীৱনৰ
সৰলতা, সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক বর্ণনা, গ্ৰাম্য জীৱনৰ ওপৰত আধুনিকতাৰ প্ৰভাৱ, বিজ্ঞানে মানুহৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱ, কুটিল ৰাজনীতি আদি বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ লগতে চহৰীয়া জীৱনৰ কৃত্রিমতা আৰু বিলাসীতা আদি দিশে তেওঁৰ উপন্যাসত ঠাই পাইছে।   'গঙা চিলনীৰ পাখি', 'মেঘালী দুপৰ', 'পাতাল ভৈৰৱী', 'নায়ক অধিনায়ক', 'যাকেৰি নাহিকে উপাম', 'মেঘত মাদল বাজে', 'কায়কল্প' আদি তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত উল্লেখযোগ্য উপন্যাস।
লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ ৰচিত 'গঙা চিলনীৰ পাখি' অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ এখন বিশিষ্ট উপন্যাস। নগাঁও জিলাৰ সোণাই নৈৰ পাৰৰ এখন গাঁৱক কেন্দ্ৰ কৰি  উপন্যাসখনৰ পটভূমি নিৰ্মিত হৈছে। উপন্যাসখনত গ্ৰাম্য জীৱনৰ মানুহৰ থলুৱা ৰীতি-নীতি, বৈষ্ণৱ ভাবাদর্শ, মানুহৰ সাংস্কৃতিক জীৱনবোধ, প্রাচীন প্ৰমূল্যৰ সমাজখন বিস্তৃতভাবে প্ৰকাশ পাইছে। জীৱনৰ জটিলতাই স্পৰ্শ নকৰা সোণাই পৰীয়া মানুহখিনিৰ সুখ-দুখ, আশা- নিৰাশা আৰু প্ৰেমৰ এক বাস্তৱিক ৰূপ উপন্যাসখনত সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। অসমীয়া সমাজৰ দৈনন্দিন জীৱন প্ৰবাহক অংকন কৰিবলৈ যাওঁতে বিচিত্র ঘটনা প্রবাহে উপন্যাসখনক ৰসোতীৰ্ণ কৰি তুলিছে৷
বাস্তৱ পৃথিৱীখনত সামাজিক পৰিৱেশে লক্ষ্মীনন্দন বৰাক আৰ্কষিত কৰিছিল। তেওঁৰ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ চিহ্ন  উপন্যাসখনৰ পৰাই পাব পাৰি। নতুন আৰ্থসামাজিক পৰিস্থিতিৰ আলম লৈ সমাজত উদ্ভৱ হোৱা নিত্য নতুন সমস্যা উপন্যাসখনৰ পাতত স্পষ্ট হৈ উঠিছে। প্ৰজন্মকেন্দ্ৰিক ব্যৱধান, কল-কাৰাখানাৰ প্ৰসাৰ, মূল্যবোধৰ পতন, ব্যৱসায় বাণিজ্যৰ প্ৰভাৱ, দুৰ্নীতিৰ অবাধ গতি, নৈতিকতাৰ অৱসান, সংৰক্ষণত আচ্ছন্ন গাম্য সমাজ আদি বিভিন্ন সামাজিক সমস্যাৰে জৰ্জৰিত দুখন ভিন্ন সমাজৰ কথা উপন্যাস কেইখনত বিবৃত হৈছে। সামাজিক জীৱন প্ৰবাহৰ এনে প্ৰতিফলনে লেখকৰ সমাজ সংস্কাৰ ধৰ্মী চৰিত্ৰ প্ৰতিভাত কৰি তোলাত সহায় কৰিছে। সমাজৰ সূক্ষ্মাতিসূক্ষ্ম বিবিধ সমস্যাত অন্তৰ্দৃষ্টিসম্পন্ন অৱগাহন আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰে  উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু পৰিপূৰ্ণ হৈ আছে। সমাজ সচেতনতাৰ পটভূমিত মানৱীয় অনুভূতিৰ পুনৰ মূল্যায়ন উপন্যাসখনৰ মূলমন্ত্ৰ বুলি ক'ব পাৰি।
সহজ-সৰল চহা জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত সোণাই পৰীয়া এটি পৰিয়াল, ভোগৰামকে আদি কৰি পৰিবাৰ, ল'ৰা-ছোৱালীহাল, মাক আৰু ভনীয়েক বাসন্তীক কেন্দ্ৰ কৰি উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ সুন্দৰভাৱে আগবঢ়াই লৈ গৈছে। লেখকে বিষয়বস্তু হিচাপে সেইসময়ৰ সমাজ আৰু তাৰ ৰাজনৈতিক, অর্থনৈতিক আদি ব্যৱস্থাটোক সুন্দৰভাৱে প্রতিফলন ঘটাইছে। বাসন্তী, ধনঞ্জয়, ভোগৰাম, মথুৰা মণ্ডল, তৰুলতা, ভগীৰথ আদি উপন্যাস খনৰ উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ। হোমিঅ'পেথিক চিকিৎসাৰ দৰে সেৱাত বৰ্তী থকা ধনঞ্জয়ৰ প্ৰেম হয় সোণাইপৰীয়া গাঁৱৰে জীয়ৰী বাসন্তীৰ সৈতে। এই ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তীৰ প্রেম কাহিনীৰ লগে লগে ভোগৰামৰ জীৱনযাত্ৰাৰ সংগ্ৰামৰ কাহিনীও উপন্যাসখনত বর্ণনা
কৰিছে। ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তীৰ প্ৰেম কাহিনীয়ে এটা নতুন গতি লোৱাৰ পূৰ্বেই বাসন্তীৰ বিয়া ঠিক হয় মথুৰা মণ্ডলৰ লগত। বাসন্তীৰ বিবাহৰ পূৰ্বে ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তী দুয়োৱে পলাই যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় কিন্তু ঘৰখনৰ সন্মান, ককায়েকৰ কষ্ট বৌয়েকৰ মৰমে তাইক
এই কাম কৰাত বাধা দিয়ে। আনফালে ধনঞ্জয়ে নৈৰ ঠানুৱা ঘাটত বাসন্তীৰ বাবে ৰৈ তাই নোযোৱাত অপমানিত হৈ উভতি যায়। বাসন্তী বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় যদিও তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ কথা গিৰীয়েকে গম পোৱাত বাসন্তী আৰু মথুৰা মণ্ডলৰ মাজত সন্দেহৰ সৃষ্টি হয়। সন্দেহৰ পাশে ইমানেই বেয়াকৈ মথুৰা মণ্ডলক বেৰি ধৰে যে তাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ তেওঁ আত্মহত্যাৰ পথ বাচি লয়। সন্তানসম্ভৱা বাসন্তীয়ে গিৰিয়েকৰ মৃত্যুৰ পাছতে এটি বিশেষভাৱে সক্ষম সন্তান জন্ম দিয়ে যদিও ক্ষণিক সময়ৰ ব্যৱধানতে সন্তানটিৰ মৃত্যু হয়। আনফালে বাসন্তীৰ ককায়েক ভোগৰাম টকাৰ লালসাতে সমাজ বিৰোধী কামত জড়িত হৈ পৰে। ৰাজনীতিকৰ লগত ভোগৰাম বা অন্য কলা বেপাৰী, ঠিকাদাৰৰ হলিগলিয়ে ৰাজনীতিক কলুষিত কৰা স্বৰূপটোও উপন্যাসখনৰ মাজত ফুটি উঠিছে। ধনঞ্জয় আছিল ভোগৰাম চৰিত্ৰৰ বিপৰীতে এজন সৎ আৰু বিচাৰ বিবেচনা থকা ব্যক্তি। আনফালে গিৰীয়েকৰ মৃত্যু আৰু সন্তানৰ মৃত্যুয়ে বাসন্তীক যেন কোঙা কৰি পেলায়, এনে ক্ষণত বাসন্তীক সেই অৱস্থাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ধনঞ্জয়ৰ বাহিৰে তাইৰ শাহু-শহুয়ে আন একো উপায় বিচাৰি নাপায়। খোৱা-বোৱা এৰি দিয়া বাসন্তী জনী যেন ধনঞ্জয়ক লগ পাই আকৌ জী উঠে। বাসন্তীৰ মনত ধনঞ্জয়ৰ লগত সংসাৰ কৰাৰ সপোনে আকৌ আমনি কৰিবলৈ লয়
কিন্তু ধনঞ্জয় ঘূৰি নাহে। তাই এজনী মহিলাৰ জৰিয়তে ধনঞ্জয়লৈ বুলি চিঠি পঠায় যদিও ধনঞ্জয়ে আত্মসন্মানৰ খাতিৰত চিঠিৰ একো উত্তৰ নিদিয়ে।
             'গঙা চিলনীৰ পাখি' শীৰ্ষক উপন্যাসখনৰ মাজত সোণাই নৈৰ পাৰৰ লোকৰ সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন, বিশ্বাস-সংশয়, সমাজৰ উত্থান-পতন, পৰিৱৰ্তন, চহৰমুখী যাত্ৰাত গ্ৰাম্য জীৱনৰ নিয়ম-কানুনবিলাক শিথিল হৈ পৰা ব্যৱস্থাৰ কথা  সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে।
নুৰুজা সোনোৱাল
Nuruja N Sonowal (বাৰ্তা) 03:59, 15 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

"গঙা চিলনীৰ পাখি" উপন্যাসত সমাজ চিত্ৰণ  অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট ঔপন্যাসিক ড: লক্ষ্মীনন্দন বৰা। লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ হাতত অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যই এক বিশিষ্ট ৰূপ লাভ কৰে। গ্ৰাম্য জীৱনৰ  সৰলতা, সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক বর্ণনা, গ্ৰাম্য জীৱনৰ ওপৰত আ"গঙা চিলনীৰ পাখি" উপন্যাসত সমাজ চিত্ৰণ  অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট ঔপন্যাসিক ড: লক্ষ্মীনন্দন বৰা। লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ হাতত অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যই এক বিশিষ্ট ৰূপ লাভ কৰে। গ্ৰাম্য জীৱনৰ  সৰলতা, সুন্দৰ প্ৰাকৃতিক বর্ণনা, গ্ৰাম্য জীৱনৰ ওপৰত আধুনিকতাৰ প্ৰভাৱ, বিজ্ঞানে মানুহৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱ, কুটিল ৰাজনীতি আদি বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ লগতে চহৰীয়া জীৱনৰ কৃত্রিমতা আৰু বিলাসীতা আদি দিশে তেওঁৰ উপন্যাসত ঠাই পাইছে।   'গঙা চিলনীৰ পাখি', 'মেঘালী দুপৰ', 'পাতাল ভৈৰৱী', 'নায়ক অধিনায়ক', 'যাকেৰি নাহিকে উপাম', 'মেঘত মাদল বাজে', 'কায়কল্প' আদি তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত উল্লেখযোগ্য উপন্যাস।  লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ ৰচিত 'গঙা চিলনীৰ পাখি' অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ এখন বিশিষ্ট উপন্যাস। নগাঁও জিলাৰ সোণাই নৈৰ পাৰৰ এখন গাঁৱক কেন্দ্ৰ কৰি  উপন্যাসখনৰ পটভূমি নিৰ্মিত হৈছে। উপন্যাসখনত গ্ৰাম্য জীৱনৰ মানুহৰ থলুৱা ৰীতি-নীতি, বৈষ্ণৱ ভাবাদর্শ, মানুহৰ সাংস্কৃতিক জীৱনবোধ, প্রাচীন প্ৰমূল্যৰ সমাজখন বিস্তৃতভাবে প্ৰকাশ পাইছে। জীৱনৰ জটিলতাই স্পৰ্শ নকৰা সোণাই পৰীয়া মানুহখিনিৰ সুখ-দুখ, আশা- নিৰাশা আৰু প্ৰেমৰ এক বাস্তৱিক ৰূপ উপন্যাসখনত সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। অসমীয়া সমাজৰ দৈনন্দিন জীৱন প্ৰবাহক অংকন কৰিবলৈ যাওঁতে বিচিত্র ঘটনা প্রবাহে উপন্যাসখনক ৰসোতীৰ্ণ কৰি তুলিছে৷   বাস্তৱ পৃথিৱীখনত সামাজিক পৰিৱেশে লক্ষ্মীনন্দন বৰাক আৰ্কষিত কৰিছিল। তেওঁৰ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ চিহ্ন  উপন্যাসখনৰ পৰাই পাব পাৰি। নতুন আৰ্থসামাজিক পৰিস্থিতিৰ আলম লৈ সমাজত উদ্ভৱ হোৱা নিত্য নতুন সমস্যা উপন্যাসখনৰ পাতত স্পষ্ট হৈ উঠিছে। প্ৰজন্মকেন্দ্ৰিক ব্যৱধান, কল-কাৰাখানাৰ প্ৰসাৰ, মূল্যবোধৰ পতন, ব্যৱসায় বাণিজ্যৰ প্ৰভাৱ, দুৰ্নীতিৰ অবাধ গতি, নৈতিকতাৰ অৱসান, সংৰক্ষণত আচ্ছন্ন গাম্য সমাজ আদি বিভিন্ন সামাজিক সমস্যাৰে জৰ্জৰিত দুখন ভিন্ন সমাজৰ কথা উপন্যাস কেইখনত বিবৃত হৈছে। সামাজিক জীৱন প্ৰবাহৰ এনে প্ৰতিফলনে লেখকৰ সমাজ সংস্কাৰ ধৰ্মী চৰিত্ৰ প্ৰতিভাত কৰি তোলাত সহায় কৰিছে। সমাজৰ সূক্ষ্মাতিসূক্ষ্ম বিবিধ সমস্যাত অন্তৰ্দৃষ্টিসম্পন্ন অৱগাহন আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰে  উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু পৰিপূৰ্ণ হৈ আছে। সমাজ সচেতনতাৰ পটভূমিত মানৱীয় অনুভূতিৰ পুনৰ মূল্যায়ন উপন্যাসখনৰ মূলমন্ত্ৰ বুলি ক'ব পাৰি।  সহজ-সৰল চহা জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত সোণাই পৰীয়া এটি পৰিয়াল, ভোগৰামকে আদি কৰি পৰিবাৰ, ল'ৰা-ছোৱালীহাল, মাক আৰু ভনীয়েক বাসন্তীক কেন্দ্ৰ কৰি উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ সুন্দৰভাৱে আগবঢ়াই লৈ গৈছে। লেখকে বিষয়বস্তু হিচাপে সেইসময়ৰ সমাজ আৰু তাৰ ৰাজনৈতিক, অর্থনৈতিক আদি ব্যৱস্থাটোক সুন্দৰভাৱে প্রতিফলন ঘটাইছে। বাসন্তী, ধনঞ্জয়, ভোগৰাম, মথুৰা মণ্ডল, তৰুলতা, ভগীৰথ আদি উপন্যাস খনৰ উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ। হোমিঅ'পেথিক চিকিৎসাৰ দৰে সেৱাত বৰ্তী থকা ধনঞ্জয়ৰ প্ৰেম হয় সোণাইপৰীয়া গাঁৱৰে জীয়ৰী বাসন্তীৰ সৈতে। এই ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তীৰ প্রেম কাহিনীৰ লগে লগে ভোগৰামৰ জীৱনযাত্ৰাৰ সংগ্ৰামৰ কাহিনীও উপন্যাসখনত বর্ণনা  কৰিছে। ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তীৰ প্ৰেম কাহিনীয়ে এটা নতুন গতি লোৱাৰ পূৰ্বেই বাসন্তীৰ বিয়া ঠিক হয় মথুৰা মণ্ডলৰ লগত। বাসন্তীৰ বিবাহৰ পূৰ্বে ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তী দুয়োৱে পলাই যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় কিন্তু ঘৰখনৰ সন্মান, ককায়েকৰ কষ্ট বৌয়েকৰ মৰমে তাইক  এই কাম কৰাত বাধা দিয়ে। আনফালে ধনঞ্জয়ে নৈৰ ঠানুৱা ঘাটত বাসন্তীৰ বাবে ৰৈ তাই নোযোৱাত অপমানিত হৈ উভতি যায়। বাসন্তী বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় যদিও তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ কথা গিৰীয়েকে গম পোৱাত বাসন্তী আৰু মথুৰা মণ্ডলৰ মাজত সন্দেহৰ সৃষ্টি হয়। সন্দেহৰ পাশে ইমানেই বেয়াকৈ মথুৰা মণ্ডলক বেৰি ধৰে যে তাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ তেওঁ আত্মহত্যাৰ পথ বাচি লয়। সন্তানসম্ভৱা বাসন্তীয়ে গিৰিয়েকৰ মৃত্যুৰ পাছতে এটি বিশেষভাৱে সক্ষম সন্তান জন্ম দিয়ে যদিও ক্ষণিক সময়ৰ ব্যৱধানতে সন্তানটিৰ মৃত্যু হয়। আনফালে বাসন্তীৰ ককায়েক ভোগৰাম টকাৰ লালসাতে সমাজ বিৰোধী কামত জড়িত হৈ পৰে। ৰাজনীতিকৰ লগত ভোগৰাম বা অন্য কলা বেপাৰী, ঠিকাদাৰৰ হলিগলিয়ে ৰাজনীতিক কলুষিত কৰা স্বৰূপটোও উপন্যাসখনৰ মাজত ফুটি উঠিছে। ধনঞ্জয় আছিল ভোগৰাম চৰিত্ৰৰ বিপৰীতে এজন সৎ আৰু বিচাৰ বিবেচনা থকা ব্যক্তি। আনফালে গিৰীয়েকৰ মৃত্যু আৰু সন্তানৰ মৃত্যুয়ে বাসন্তীক যেন কোঙা কৰি পেলায়, এনে ক্ষণত বাসন্তীক সেই অৱস্থাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ধনঞ্জয়ৰ বাহিৰে তাইৰ শাহু-শহুয়ে আন একো উপায় বিচাৰি নাপায়। খোৱা-বোৱা এৰি দিয়া বাসন্তী জনী যেন ধনঞ্জয়ক লগ পাই আকৌ জী উঠে। বাসন্তীৰ মনত ধনঞ্জয়ৰ লগত সংসাৰ কৰাৰ সপোনে আকৌ আমনি কৰিবলৈ লয়  কিন্তু ধনঞ্জয় ঘূৰি নাহে। তাই এজনী মহিলাৰ জৰিয়তে ধনঞ্জয়লৈ বুলি চিঠি পঠায় যদিও ধনঞ্জয়ে আত্মসন্মানৰ খাতিৰত চিঠিৰ একো উত্তৰ নিদিয়ে।               'গঙা চিলনীৰ পাখি' শীৰ্ষক উপন্যাসখনৰ মাজত সোণাই নৈৰ পাৰৰ লোকৰ সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন, বিশ্বাস-সংশয়, সমাজৰ উত্থান-পতন, পৰিৱৰ্তন, চহৰমুখী যাত্ৰাত গ্ৰাম্য জীৱনৰ নিয়ম-কানুনবিলাক শিথিল হৈ পৰা ব্যৱস্থাৰ কথা  সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে।  নুৰুজা সোনোৱাল ৮১৩৬০৯৪৯৬১ধুনিকতাৰ প্ৰভাৱ, বিজ্ঞানে মানুহৰ ওপৰত পেলোৱা প্ৰভাৱ, কুটিল ৰাজনীতি আদি বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ লগতে চহৰীয়া জীৱনৰ কৃত্রিমতা আৰু বিলাসীতা আদি দিশে তেওঁৰ উপন্যাসত ঠাই পাইছে।   'গঙা চিলনীৰ পাখি', 'মেঘালী দুপৰ', 'পাতাল ভৈৰৱী', 'নায়ক অধিনায়ক', 'যাকেৰি নাহিকে উপাম', 'মেঘত মাদল বাজে', 'কায়কল্প' আদি তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত উল্লেখযোগ্য উপন্যাস।  লক্ষ্মীনন্দন বৰাৰ ৰচিত 'গঙা চিলনীৰ পাখি' অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ এখন বিশিষ্ট উপন্যাস। নগাঁও জিলাৰ সোণাই নৈৰ পাৰৰ এখন গাঁৱক কেন্দ্ৰ কৰি  উপন্যাসখনৰ পটভূমি নিৰ্মিত হৈছে। উপন্যাসখনত গ্ৰাম্য জীৱনৰ মানুহৰ থলুৱা ৰীতি-নীতি, বৈষ্ণৱ ভাবাদর্শ, মানুহৰ সাংস্কৃতিক জীৱনবোধ, প্রাচীন প্ৰমূল্যৰ সমাজখন বিস্তৃতভাবে প্ৰকাশ পাইছে। জীৱনৰ জটিলতাই স্পৰ্শ নকৰা সোণাই পৰীয়া মানুহখিনিৰ সুখ-দুখ, আশা- নিৰাশা আৰু প্ৰেমৰ এক বাস্তৱিক ৰূপ উপন্যাসখনত সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। অসমীয়া সমাজৰ দৈনন্দিন জীৱন প্ৰবাহক অংকন কৰিবলৈ যাওঁতে বিচিত্র ঘটনা প্রবাহে উপন্যাসখনক ৰসোতীৰ্ণ কৰি তুলিছে৷   বাস্তৱ পৃথিৱীখনত সামাজিক পৰিৱেশে লক্ষ্মীনন্দন বৰাক আৰ্কষিত কৰিছিল। তেওঁৰ সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ চিহ্ন  উপন্যাসখনৰ পৰাই পাব পাৰি। নতুন আৰ্থসামাজিক পৰিস্থিতিৰ আলম লৈ সমাজত উদ্ভৱ হোৱা নিত্য নতুন সমস্যা উপন্যাসখনৰ পাতত স্পষ্ট হৈ উঠিছে। প্ৰজন্মকেন্দ্ৰিক ব্যৱধান, কল-কাৰাখানাৰ প্ৰসাৰ, মূল্যবোধৰ পতন, ব্যৱসায় বাণিজ্যৰ প্ৰভাৱ, দুৰ্নীতিৰ অবাধ গতি, নৈতিকতাৰ অৱসান, সংৰক্ষণত আচ্ছন্ন গাম্য সমাজ আদি বিভিন্ন সামাজিক সমস্যাৰে জৰ্জৰিত দুখন ভিন্ন সমাজৰ কথা উপন্যাস কেইখনত বিবৃত হৈছে। সামাজিক জীৱন প্ৰবাহৰ এনে প্ৰতিফলনে লেখকৰ সমাজ সংস্কাৰ ধৰ্মী চৰিত্ৰ প্ৰতিভাত কৰি তোলাত সহায় কৰিছে। সমাজৰ সূক্ষ্মাতিসূক্ষ্ম বিবিধ সমস্যাত অন্তৰ্দৃষ্টিসম্পন্ন অৱগাহন আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰে  উপন্যাসখনৰ বিষয়বস্তু পৰিপূৰ্ণ হৈ আছে। সমাজ সচেতনতাৰ পটভূমিত মানৱীয় অনুভূতিৰ পুনৰ মূল্যায়ন উপন্যাসখনৰ মূলমন্ত্ৰ বুলি ক'ব পাৰি।  সহজ-সৰল চহা জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত সোণাই পৰীয়া এটি পৰিয়াল, ভোগৰামকে আদি কৰি পৰিবাৰ, ল'ৰা-ছোৱালীহাল, মাক আৰু ভনীয়েক বাসন্তীক কেন্দ্ৰ কৰি উপন্যাসখনৰ কাহিনীভাগ সুন্দৰভাৱে আগবঢ়াই লৈ গৈছে। লেখকে বিষয়বস্তু হিচাপে সেইসময়ৰ সমাজ আৰু তাৰ ৰাজনৈতিক, অর্থনৈতিক আদি ব্যৱস্থাটোক সুন্দৰভাৱে প্রতিফলন ঘটাইছে। বাসন্তী, ধনঞ্জয়, ভোগৰাম, মথুৰা মণ্ডল, তৰুলতা, ভগীৰথ আদি উপন্যাস খনৰ উল্লেখযোগ্য চৰিত্ৰ। হোমিঅ'পেথিক চিকিৎসাৰ দৰে সেৱাত বৰ্তী থকা ধনঞ্জয়ৰ প্ৰেম হয় সোণাইপৰীয়া গাঁৱৰে জীয়ৰী বাসন্তীৰ সৈতে। এই ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তীৰ প্রেম কাহিনীৰ লগে লগে ভোগৰামৰ জীৱনযাত্ৰাৰ সংগ্ৰামৰ কাহিনীও উপন্যাসখনত বর্ণনা  কৰিছে। ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তীৰ প্ৰেম কাহিনীয়ে এটা নতুন গতি লোৱাৰ পূৰ্বেই বাসন্তীৰ বিয়া ঠিক হয় মথুৰা মণ্ডলৰ লগত। বাসন্তীৰ বিবাহৰ পূৰ্বে ধনঞ্জয় আৰু বাসন্তী দুয়োৱে পলাই যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয় কিন্তু ঘৰখনৰ সন্মান, ককায়েকৰ কষ্ট বৌয়েকৰ মৰমে তাইক  এই কাম কৰাত বাধা দিয়ে। আনফালে ধনঞ্জয়ে নৈৰ ঠানুৱা ঘাটত বাসন্তীৰ বাবে ৰৈ তাই নোযোৱাত অপমানিত হৈ উভতি যায়। বাসন্তী বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় যদিও তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ কথা গিৰীয়েকে গম পোৱাত বাসন্তী আৰু মথুৰা মণ্ডলৰ মাজত সন্দেহৰ সৃষ্টি হয়। সন্দেহৰ পাশে ইমানেই বেয়াকৈ মথুৰা মণ্ডলক বেৰি ধৰে যে তাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ তেওঁ আত্মহত্যাৰ পথ বাচি লয়। সন্তানসম্ভৱা বাসন্তীয়ে গিৰিয়েকৰ মৃত্যুৰ পাছতে এটি বিশেষভাৱে সক্ষম সন্তান জন্ম দিয়ে যদিও ক্ষণিক সময়ৰ ব্যৱধানতে সন্তানটিৰ মৃত্যু হয়। আনফালে বাসন্তীৰ ককায়েক ভোগৰাম টকাৰ লালসাতে সমাজ বিৰোধী কামত জড়িত হৈ পৰে। ৰাজনীতিকৰ লগত ভোগৰাম বা অন্য কলা বেপাৰী, ঠিকাদাৰৰ হলিগলিয়ে ৰাজনীতিক কলুষিত কৰা স্বৰূপটোও উপন্যাসখনৰ মাজত ফুটি উঠিছে। ধনঞ্জয় আছিল ভোগৰাম চৰিত্ৰৰ বিপৰীতে এজন সৎ আৰু বিচাৰ বিবেচনা থকা ব্যক্তি। আনফালে গিৰীয়েকৰ মৃত্যু আৰু সন্তানৰ মৃত্যুয়ে বাসন্তীক যেন কোঙা কৰি পেলায়, এনে ক্ষণত বাসন্তীক সেই অৱস্থাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবলৈ ধনঞ্জয়ৰ বাহিৰে তাইৰ শাহু-শহুয়ে আন একো উপায় বিচাৰি নাপায়। খোৱা-বোৱা এৰি দিয়া বাসন্তী জনী যেন ধনঞ্জয়ক লগ পাই আকৌ জী উঠে। বাসন্তীৰ মনত ধনঞ্জয়ৰ লগত সংসাৰ কৰাৰ সপোনে আকৌ আমনি কৰিবলৈ লয়  কিন্তু ধনঞ্জয় ঘূৰি নাহে। তাই এজনী মহিলাৰ জৰিয়তে ধনঞ্জয়লৈ বুলি চিঠি পঠায় যদিও ধনঞ্জয়ে আত্মসন্মানৰ খাতিৰত চিঠিৰ একো উত্তৰ নিদিয়ে।               'গঙা চিলনীৰ পাখি' শীৰ্ষক উপন্যাসখনৰ মাজত সোণাই নৈৰ পাৰৰ লোকৰ সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন, বিশ্বাস-সংশয়, সমাজৰ উত্থান-পতন, পৰিৱৰ্তন, চহৰমুখী যাত্ৰাত গ্ৰাম্য জীৱনৰ নিয়ম-কানুনবিলাক শিথিল হৈ পৰা ব্যৱস্থাৰ কথা  সুন্দৰভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে।  নুৰুজা সোনোৱাল ৮১৩৬০৯৪৯৬১

https://as.wikipedia.org/wiki/সদস্য বাৰ্তা:Nuruja N Sonowal


বাৰ্তা:গৰু বিহু

"ব’হাগ মাথোঁ এটি ঋতু নহয়
    নহয় ব’হাগ এটি মাহ
   অসমীয়া জাতিৰ ই আয়ুস-ৰেখা
    গণজীৱনৰ ই সাহ ।"
  ড° ভূপেন হাজৰিকাই কৈ যোৱাৰ দৰে বহাগ মাথো এটি ঋতু নহয়,বহাগ অসমীয়া জাতিৰ আয়ুস-ৰেখা । বহাগ অসমীয়া জাতিৰ প্ৰাণ,য'ত নিহিত হৈ থাকে অসমীয়া জাতিৰ পৰিচয় । কুলিৰ মাতত বসন্ত আহে ।বসন্তৰ আগমনৰ লগে লগে সমস্ত প্ৰকৃতিয়ে নিজৰ ৰূপ সলায় নতুন সাজেৰে তৈয়াৰ হয় বহাগক আদৰিবলৈ। বসন্তৰ এনে সময়তে চহা ৰাইজেও জীৱন উপভোগ কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহে । প্ৰত্যেকজন অসমীয়াৰ সিৰে সিৰে শিপাই গৈ বহাগে যেন লৈ আহে আনন্দৰ বন্যা । বছৰৰ আৰম্ভণিতে পালন কৰা বহাগ বিহু প্ৰত্যেকজন অসমীয়াৰ আদৰৰ । এই বিহু তিনিটা বিহুৰ ভিতৰতে প্ৰধান । এই বিহুত ৰং-ৰহইছ বেছি,যাৰবাবে এই বিহুক ৰঙালী বিহু আখ্যা দিয়া হয় ।
         প্ৰকৃতপক্ষে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ধৰণ-কৰণ, পিন্ধন-উৰণ, খেতি-বাতি, খোৱা-বোৱা, চিন্তা-কল্পনা আদি এনে এটা দিশ নাই, যিসমূহ বিহুৰ মাজেদি প্ৰতিফলিত হোৱা নাই । গতিকে বিহু সংস্কৃতি বুলিলেই বিহু আৰু ইয়াৰ সৈতে জড়িত থকা ভালেমান সামাজিক লোকাচাৰ আৰু বিশ্বাসৰ কথা মনলে আহে । ব’হাগ বিহুৰ লগত ৰং-তামাচা, নৃত্য-গীতৰ লগতে বহুতো ৰীতি-নীতি, লোকাচাৰ আৰু জনবিশ্বাস জড়িত হৈ আছে ।কৃষিজীৱি অসমীয়াই কৃষিভিত্তিক এই লোক উৎসৱটিৰ মাজেৰে নিজৰ জাতীয় পৰিচয় দাঙি ধৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।
ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু চ’তৰ সংক্রান্তি অৰ্থাৎ গৰু বিহুৰ দিনাখনৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ব’হাগৰ ছয় দিনলৈ পালন কৰা হয় । সাতদিন ধৰি পালন কৰা এই বিহুৰ প্ৰত্যেক দিনৰে একোটাকৈ পৃথক নাম আৰু পৰম্পৰা আছে। এই সাত বিহু হ'ল গৰু বিহু,মানুহ বিহু,গোঁসাই বিহু,চেনেহী বিহু,তাঁতৰ বিহু,নাঙলৰ বিহু আৰু চেৰা বিহু । এই মূল সাতবিহুৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীভেদে ভিন ভিন নাম আছে। জাতি-জনগোষ্ঠী ভেদে ভিন ভিন নাম হলেও সমগ্ৰ অসমীয়া জাতিয়ে ব’হাগ বিহু উলহ-মালহেৰে পালন কৰে।
    ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহুৰ প্ৰথম দিনটোৱেই হ’ল গৰু বিহু। চ’ত আৰু বহাগ মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ দিনা অসমীয়া কৃষিজীৱি ৰাইজৰ কৃষিকৰ্মৰ প্রধান সম্বল গৰুৰ নামত উছৰ্গা কৰি “গৰু বিহু” হিচাপে পালন কৰা হয়।ঘৰৰ গোহালিৰ গৰুকেইটাৰ মংগল তথা সু-স্বাস্থ্য কামনা কৰি সংক্ৰান্তিৰ দিনাখন অতীতৰ পৰাই অসমীয়াই গৰু বিহু পালন কৰি আহিছে । গৰু বিহুৰ দিনা চহা লোকে পুৱা দোকমোকালিতে শোৱাপাটীৰ পৰা উঠি গোহালিৰ
গৰুকেইটা শুই আছে নে নাই সেইটো নিৰীক্ষণ কৰে
গৰুকেইটা যদি ঠিয় হৈ থকা দেখে তেন্তে সেই বছৰটোত বানপানী নহয় আৰু শুই থকা দেখিলে বানপানী হয় বুলি এক বিশ্বাস কৃষিজীৱি ৰাইজৰ মাজত প্ৰচলিত । সেইদিনা
গাঁৱৰ প্ৰত্যেকঘৰ মানুহে চাট সাজে । চাটৰ তলফালটো হাতেৰে মুঠি মাৰি ধৰিব পৰাকৈ ডাঙৰ হয় আৰু গা অংশত দুই বা ততোধিক শলা থাকে। সাধাৰণতে চাটসমূহ দুই, তিনি বা চাৰিসিৰীয়াকৈ সজা হয় । অঞ্চলবিশেষে ইয়াক বিহুৰ দিনা পুৱাৰ সলনি আগদিনা ৰাতিয়েই সাজি ৰখা হয়। লাও, বেঙেনা,কেৰেলা, থেকেৰা, তিঁয়হ, হালধি(কেঁতুৰি)
টুকুৰা টুকুৰকৈ বা চকল চকলকৈ কাটি চাটসমূহত গুঠা হয়। মাহ-হালধি পতাত পিহি লৈ গৰুৰ গাত ঘঁহি দিয়া হয় আৰু গোহালিৰ গৰুসমূহ দীঘলতী, মাখিয়তীৰে কোবাই কোবাই নৈ,বিল,জান-জুৰি বা মুকলি পথাৰত গা ধুৱাবলৈ নিয়া হয়।গৰুৰ গাত কোবোৱাৰ অন্তৰালত উৰ্বৰা বিশ্বাস জড়িত হৈ আছে। সকলো ৰাইজ একেলগ হৈ গৰু গা ধুৱায় আৰু গৰুৰ গাত চাটৰ লাও,বেঙেনা, কেৰেলা ছটিয়ায় আৰু গায় –
       “লাও খা, বেঙেনা খা
        বছৰে বছৰে বাঢ়ি যা,
        মাৰ সৰু,বাপেৰ সৰু
        তই হ’বি বৰ বৰ গৰু। “
এইদৰে কৰিলে গৰুৰ শ্ৰীবৃদ্ধি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয় ।
তদুপৰি মাখিয়তি পাতেৰে কোবালে গৰুৰ গাত মহ-মাখি কমকৈ পৰে বুলি লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে।গৰু গা
ধুওৱাৰ পিছত গৰুবোৰক পথাৰত মুকলিকৈ চৰিবলৈ এৰি দি চাটত থাকি যোৱা অৱশিষ্ট লাউ বেঙেনাৰে চাটবিলাক আনৰ লগত সলনা-সলনি কৰি ঘৰলৈ অনা হয় ।এনে কৰিলে অপায়-অমংগল দূৰ হয় আৰু মানুহৰ মাজৰ সম্পৰ্কবোৰ দৃঢ় হয় তথা মিলা-প্ৰীতি বাঢ়ে বুলি চহা সমাজত বিশ্বাস কৰে আৰু এই চাট গৃহস্থই সযতনে গোহালিৰ এটা চুকত ওলোমাই থয়। অঞ্চলভেদে গৰুৰ গালৈ ছটিওৱা চাটৰ পাচলিৰ একাংশ বুটলি সেইদিনা দুপৰীয়া গ্ৰহণ কৰা পঁ‌ইতা ভাতৰ সৈতে খাবলৈ আঞ্জা ৰন্ধাৰো পৰম্পৰা আছে । চাটৰ বস্তু খালে বেমাৰ-আজাৰ নহয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। সাধাৰণতে চাট বোৰ দুই,তিনি,চাৰি সিৰীয়াকৈ ত্ৰিশূলাকৃতিত বনোৱা হয় । জনপ্ৰবাদ অনুসৰি পথাৰত বা নদীৰ পাৰত গৰুৰ গালৈ মৰা হালধিৰে সেইদিনা গা ধুলে বহুখিনি বেমাৰৰ পৰা হাত সাৰিব পাৰি। মাঘ বিহুৰ দিনা মাহ-কৰাই খোৱাৰ দৰে ব’হাগ বিহুৰ দিনাও আমৰ কলি, কঁঠালৰ মুচি, মচুৰ মাহ খালে বছৰটোলৈ বেমাৰ আজাৰ নহয় বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। বিহুৰ দিনা পুৱাবেলা কণীযুঁজ, কড়ি খেলৰ যি পৰম্পৰা অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত আছে তাক উৰ্বৰতা বিশ্বাসৰ ভেটিতেই গঢ় লৈ উঠিছে বুলি ক’ব পাৰি ।
সন্ধিয়া গৰুবোৰ ঘৰলৈ উভতি অহাৰ সময়ত পদূলিমুখত আৰু গৰুৰ গোহালিৰ মুখত বিহলঙনী, টিকনি বৰুৱা,তুঁহ,খেৰ,দীঘলতি, মাখিয়তী,মৰলীয়া আদিৰে জুই জ্বলাই জাগ দিয়া হয়। এই জাগৰ ধোঁৱা বিচনীৰে বিচি গৰুক দিয়া হয় । জাগৰ ধোঁৱাই গোহালিৰ মহ-ডাঁহ আঁতৰোৱাৰ উপৰি অপদেৱতাক খেদি পঠায় বুলি সহজ-সৰল চহালোকে বিশ্বাস কৰি আহিছে। ঠাই বিশেষে সাপ আদিৰপৰা ঘৰচীয়া জীৱ-জন্তুক ৰক্ষা কৰিবলৈ সেইদিনা গোহালিৰ চাৰিওকাষে নহৰু বটা পানীত ছটিওৱা হয়। গোটেই বছৰটোৰ বাবে গৰু-ছাগলীৰ ডিঙিত বগা, ৰঙা সূতা মেৰিয়াই দিয়া হয় । গৰুবোৰ গোহালিত সোমোৱাৰ পিছত আদৰ-সাদৰ কৰি মাহ হালধিৰে কপালত ফোঁট দি পিঠা খাবলৈ দিয়া হয় আৰু ডিঙিত নতুন পঘা দিয়া হয় তাৰ পিছত মাখিয়তীৰ পাতেৰে বিচি দি এইদৰে গোৱা হয়-“মাখিয়তীৰ মাখিপাত, মাখি মাৰোঁ জাত জাত।"
গৰুৰ পঘাডাল সাধাৰণতে মৰাপাটেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। মৰাপাটৰ প্ৰতিটো পাকৰ মাজে মাজে ‘তৰাগছ’ৰ বাকলি খাজি এই পঘা সাজি উলিওৱা হয়। তাত হালধিৰে মিহি প্ৰলেপ সানি গৰু বিহুৰ দিনাই গৰুক নতুন পঘাৰে আদৰণি জনোৱা হয় । এই পঘাত তুলসী-দূবৰি গুঁজি দিয়া হয় । এনে কৰিলে গৰুৰ বংশ বৃদ্ধি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয় । প্ৰকৃততে হালৰ গৰুৰ সু-স্বাস্থ্য কামনাৰেই এই ধৰণৰ লোকাচাৰ চহা লোকসকলে পালন কৰি আহিছে- এই কথা নিঃসন্দেহে ক’ব পাৰি ।
         গৰু বিহুৰ দিনৰ পৰাহে আমাৰ সমাজত বিচনীৰ বা লোৱাৰো নিয়ম। আগতে ল’লে মূৰঘূৰণি হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয় । সেইদিনাই ঘৰৰ মূল মানুহজনীকো বিচনীৰে বিচি দিয়াৰ পৰম্পৰা প্ৰচলন আছে । সেইদিনা গৰুক বিচনীৰ বিচ দিয়াৰ পিছতেহে মানুহে বিচনীৰ বা লয় আৰু এনে কৰিলে গোটেই বছৰটো শৰীৰ জুৰ পৰি থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় । গৰু বিহুৰ দিনা নাহৰ পাতত মন্ত্ৰ লিখি ঘৰত ওলমাই ৰখা হয়। এই মন্ত্ৰটো হৈছে –
   “দেৱ দেৱ মহাদেৱ,নীলগ্ৰীৱ জঁটাধৰ।
   বাত বৃষ্টি হৰং দেৱ,মহাদেৱ নমস্ততে। । “
মন্ত্ৰটো লিখি ঘৰৰ চালত আৰু গোহালি ঘৰৰ চালত খুচি থোৱাৰ প্ৰথা অসমীয়া সমাজত আছে। লগতে টিকনি বৰুৱাৰ লতা এডালো মূল দুৱাৰৰ ওপৰত লগোৱা হয়।
ঘৰখন বতাহ-ধুমুহা ,ঢেৰেকণি, বজ্ৰপাত,বৰদৈচিলা বা আন যিকোনো প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ পৰা যাতে ৰক্ষা পৰে,তাৰ বাবেই গৃহস্থই নাহৰ পাতত এই মন্ত্ৰ লিখি ঘৰত থয় ।
   গৰু বিহুৰ দিনাই অসমীয়া লোকে এশ এবিধ(১০১) শাক বুটলি খোৱাটো এটা নিয়ম। বিভিন্ন ঔষধি গুণেৰে ভৰপুৰ গুণসম্পন্ন খাদ্য সমূহে আমাক গোটেই বছৰটো সুস্থ-সবল হৈ থকাত সহায় কৰে । এই এশ এবিধ শাকত বিভিন্ন শাক-পাচলি, তৰু-লতা-তৃণ আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।এনেবোৰ শাকৰ ভিতৰত- ঢেঁকীয়া, কচু, চুকাশাক, লাই, লফা,ভেদাইলতা, ধুতুৰা, কলমৌ, মাটিকাঁদুৰী, মহানিম, জিলমিল,বহমথুৰি, মানিমুনি, দোৰোণ, সৰিয়হ আদি অন্যতম। লগতে গৰুৰ চাকত দিয়া লাও, বেঙেনা, হালধি, থেকেৰা আদিও খোৱা হয় ।এই সকলো শাক-পাচলিবোৰত টেঙা, কেঁহা, তিতা আদি গুণৰ সমাহাৰ হয়,যাৰবাবে এই ব্যঞ্জনবিধ সকলো ৰোগৰ মহৌষধ তথা এইদৰে এশ এবিধ শাকে দেহৰ বিভিন্ন ৰোগ নিৰাময় কৰে বুলি লোকবিশ্বাস আছে। তদুপৰি অসমীয়া জনমানসত এক গভীৰ বিশ্বাস প্ৰতিষ্ঠা হৈ গৈছে যে গৰুবিহুৰ দিনাখন প্ৰতিবিধ বনশাক বিশেষ ঔষধি গুণসম্পন্ন হৈ উঠে আৰু সেই শাকেৰে এসাজ খালে ৰোগ-ব্যাধি নিৰাময় হয় । সেইদিনা বিহ খালেও ঔষধৰ কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এশ এবিধ শাক যোগাৰ কৰিব নোৱাৰিলেও সাতবিধেৰে কাম চলোৱা হয়; ইয়াকে ‘সাতশাকী’ বোলে। এই দিনটোত আমৰলি টোপো খোৱা হয়। আমৰলি টোপ খালেও এশ এবিধ শাক খোৱাৰ দৰেই হয় বুলি কোৱা হয়। অসমৰ বহু ঠাইত সাত বিহুৰ দিনাহে এই এশ এবিধ শাক খোৱাৰ পৰম্পৰা আছে।
    গৰু বিহুৰ দিনাই গধূলি কাম-বন সামৰি জীয়ৰী-বোৱাৰী সকলে হাতত জেতুকা লয় । সাধাৰণতে জেতুকা পাতৰ লগত পাণ, থেকেৰা, ডালিমৰ কোঁহ, মধুৰিআমৰ কোঁহ আদি মিহলাই পটাত পিহি মিহি কৰি দুহাতৰ তলুৱাত, নখত, ভৰিৰ আঙুলিৰ নখত,ফাঁকত ঘঁহা হয়। কোনো কোনোৱে বেছিকৈ ৰং ধৰিবৰ বাবে ৰাতিটো হাতত বান্ধি থয়। লগতে কোনো কোনো ঠাইত কেঁচা জেতুকাৰ ৰস অকন খোৱাৰো নিয়ম। এনে কৰিলে বছৰটোৰ বিভিন্ন ৰোগৰপৰা মুক্তি পায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
       এনেদৰে অসমীয়া সমাজত বিভিন্ন লোকবিশ্বাস আৰু লোকাচাৰৰ মাজেৰে গৰুবিহু পালন কৰা হয়। বৰষা বড়া (বাৰ্তা) 08:08, 6 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

গৰু বিহুৰ লগত জড়িত অসমীয়া সমাজৰ লোকাচাৰ আৰু  লোকবিশ্বাস


সদস্য বাৰ্তা:লক্ষীমণি গগৈ

— AdoroniBot (বাৰ্তা) 13:06, 6 April 2023 (ইউ.টি.চি.)
কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ==
কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ( ২০ জুলাই, ১৮৯৮- ৭ জুন ১৯৮২) অসমৰ এজন ভাষাতত্ত্ববিদ, শিক্ষাবিদ, সংস্কৃত পণ্ডিত, গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰথম উপাচাৰ্য, অসম সাহিত্য সভাৰ গুৱাহাটী অধিৱেশনৰ সভাপতি, অসম ছাত্ৰ সন্মিলনৰ সভাপতি, জগ্নন্নাথ বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, অধ্যক্ষ। তেওঁ পদ্মশ্ৰী আৰু পদ্মভূষণ সন্মানেৰেও সন্মানিত।
জন্ম: ২০ জুলাই, ১৮৯৮, যোৰহাট, অসম।
মৃত্যু: ৭জুন, ১৯৮২ (৮৩ বছৰ), ডিব্ৰুগড়, অসম।
বৃত্তি: অধ্যাপক, উপাচাৰ্য।
ভাষা: অসমীয়া।
জাতীয়তা: ভাৰতীয়
উল্লেখযোগ্য পুৰস্কাৰ: পদ্মশ্ৰী (১৯৫৫)
                               পদ্মভূষণ (১৯৬৭)
                              সাহিত্য অকাডেমী বঁটা (১৯৮৫)
সন্তান: বিজয় কৃষ্ণ সন্দিকৈ
           প্ৰমীলা গগৈ
           অহল্যা গগৈ।
জীৱন পৰিচয়ঃ
জন্ম আৰু শিক্ষা =কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ  ইং ১৮৯৮ চনৰ ২০জুলাই তাৰিখে অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ সাতঘৰীয়া আহোম পৰিয়ালত জন্ম হয়। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম চাহ খেতিয়ক ৰায় বাহাদুৰ ৰাধাকান্ত সন্দিকৈ।আৰু মাতৃৰ নাম নাৰায়ণী সন্দিকৈ।
     তেখেতে ইং ১৯১৩ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ ইং ১৯১৫ চনত গুৱাহাটীৰ কটন কলেজৰ পৰা আই .এ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ইং ১৯১৭ চনত কলিকতাৰ সংস্কৃত কলেজৰ পৰা সংস্কৃতত সন্মানসহ বি.এ পৰীক্ষাত কৃতকাৰ্যতা লাভ  কৰে । ১৯১৯ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয় পৰা সংস্কৃত বৈদিক শাখাৰ এম.এ পৰীক্ষাত প্ৰথম শ্ৰেণী লৈ বিলাতলৈ যাত্ৰা কৰে ।অক্সফোৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইং ১৯২৩ চনত মডাৰ্ণ হিষ্ট্ৰী'ত এম.এ ডিগ্ৰী লৈ পেৰিছত দুবছৰ কাল বিভিন্ন ভাষা অধ্যয়ন কৰাৰ অন্তত ইং ১৯২৭ চনত স্বদেশলৈ ঘূৰি আহি পৰৱৰ্তী বছৰত হেমলতা পাণি গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ মুঠ ১৩ টা ভাষা আয়ত্ত্ব কৰিছিল তাৰে ৮টা ইউৰোপীয়ান ভাষা আৰু ৫ টা ভাৰতীয় ভাষা। ১৯২৩ চনৰ পৰা ১৯২৭ চনলৈকে তেখেতে ইউৰোপৰ নানা ভাষা -সাহিত্য অধ্যয়ন কৰে ।
  বিবাহ আৰু পৰিয়াল = ১৯২৮ চনত নগাৱৰ উমাচৰণ গোহাঁইৰ কন্যা হেমলতা আইদেউৰ সৈতে বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয় আৰু দুগৰাকী কন্যা শ্ৰীমতী প্ৰমীলা আইদেউ (বৰ্তমান গগৈ)আৰু শ্ৰীমতী অহল্যা আইদেউ (বৰ্তমান গগৈ)আৰু তেখেতৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ শ্ৰী বিজয়কৃষ্ণ সন্দিকৈ(এম.পি)।১৯৬১ চনত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ পত্নীৰ বিয়োগ ঘটে।
    কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ (১৮৯৮-১৯৮২)=কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ আছিল অসমৰ এজন লেখক ,সংস্কৃত ভাষা পণ্ডিতআৰু শিক্ষাবিদ আছিল। সংস্কৃত আৰু ভাষাতত্ত্বৰ ক্ষেত্ৰত তেখেতে বিৰল পাণ্ডিত্যৰ পৰিচয় দিছিল।
সাহিত্যকৃতিঃ
জ্ঞানৰ নীৰৱ সাধক সন্দিকৈয়ে তেওঁ অৰ্জন কৰা অসীম জ্ঞানৰ জোখাৰে গ্ৰন্থ ৰচনা কৰা নাছিল। কিন্তু তেওঁৰ কম ৰচনাৰ মাজতে জ্ঞানৰ ৰূপ উপলব্ধি হয়। তেওঁৰ অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান বোৰ হৈছে।
গ্ৰন্থ সংকলনঃ-
১.শ্ৰীহৰ্ষৰ নৈষধ চৰিত'ৰ ইংৰাজী অনুবাদ(১৯৩৪)
২.যশস্তিলক এণ্ড ইণ্ডিয়ান কালচাৰ(১৯৪৯)
৩.সেতু বন্ধ(১৯৭৬)
৪.কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ ৰচনা সম্ভাৰ
  প্ৰবন্ধ সংকলনঃ-
১.প্ৰাচীন বেবিলদৰ বেদ
২.ভাৰতীয় চিন্তা
৩.সাংখ্য দৰ্শন
৪.গ্ৰীক ভাষা
৫.গ্ৰীক নাটকৰ গান
৬.অনুবাদৰ কথা
৭.ৰুছ অভিনয়
৮.সৰস্বতীৰ বৰ
৯.মোগল ৰাজকন্যাৰ কবিত্ব প্ৰতিভা
১০.ইউৰোপৰ ভাষা আৰু সাহিত্য
১১.জাপানীৰ বীৰ নোগি
১২.স্পেনীয় সাহিত্যত ৰোমিঅ জুলিয়েট
১৩.জাৰ্মান সাহিত্যৰ সপোন নাটক
১৪.আত্মবিচাৰ
১৫.অমৰ প্ৰকাশ
১৬.জাৰ্মানীৰ জ্ঞান সাধনা
১৭.সাগৰৰ মাজৰ দুৰ্গ
১৮.প্ৰাচীন মিচৰৰ উপাখ্যান
১৯.চক্ৰেটিছৰ মতে কবিৰ প্ৰকৃতি
কবিতা =১/"আবেগ অন্তৰ" (বাঁহী ৫ বছৰ ২য়
     সংখ্যা)
      2/"দেৱী আসাম" (বাঁহী ৫ম বছৰ ২ য়
      সংখ্যা)
      ৩/"আনন্দৰাম বৰুৱা" (বাঁহী ৬ষ্ঠ বছৰ ৮ম
       সংখ্যা)
      ৪/"গৌৰী শংকৰ"(৬ষ্ঠ বছৰ ১২শ সংখ্যা)।
গান = ১/"প্ৰতিমা "(আলোচনী ৫ বছৰ ৫ম সংখ্যা)
     ২/"বন্দনা" (আলোচনী ৫ বছৰ ৭ম সংখ্যা)
     ৩/"আজি সুখ ৰজণী বনফুল ৰাণী" (বাঁহী
     ৫বছৰ ৭ম সংখ্যা)
     ৪/"বাজে ক'ত বীণা নৱ জীৱনে"
  (আলোচনী ৫ম বছৰ ২য় সংখ্যা)
মৃত্যু:
  ১৯৮২ চনৰ ৭ জুন তাৰিখে ১০.১০ বজাত ৮৪ বছৰ বয়সত ডিব্ৰুগড়ৰ জি.এম চিকিৎসালয়ত কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ মৃত্যু হয়।
সদস্য:
১.লক্ষীমণি গগৈ
২. লিনা বৰুৱা
৩. জুমি ঠাকুৰীয়া লক্ষীমণি গগৈ (বাৰ্তা) 14:27, 24 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ 'চক্ৰেটিচৰ মতে কবিৰ প্ৰকৃতি' নামৰ প্ৰবন্ধটো প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল 'অসম সাহিত্য সভা প্ৰত্ৰিকা'ৰ প্ৰথম বছৰ চতুৰ্থ সংখ্যা, শাওণ-ভাদ, ১৯৪৮-৪৯ত। এইটো মূলতঃ অনুবাদ মূলক লেখা। চক্ৰেটিচে গ্ৰীক ভাষাত ইয়নক কোৱা কথাখিনিকে প্ৰবন্ধটোত অনুবাদ কৰি দিয়া হৈছে। 'ইয়ন' হৈছে প্লেটোৰ এখন সৰু কিতাপৰ নাম। তাত প্লেটোৰ গুৰু চক্ৰেটিচে ইয়ন নামৰ এজন মানুহৰে সৈতে কথা পাতিছে। পুৰণি গ্ৰীচত হমাৰৰ কবিতাবিলাক মানুহৰ আগত গাই ফুৰা কিছুমান মানুহ আছিল, এওঁবিলাকক 'ৰাপচদচ্' (Rhapsode) বোলা হৈছিল। ইয়ন এই নিচিনা এজন গায়ক। তেওঁৰ লগত চক্ৰেটিচে এই গানবিদ্যাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে আৰু কথা প্ৰসংগত কবিৰ স্বৰূপ সম্পৰ্কেও কিছুমান কথা কৈছে। কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ এই প্ৰবন্ধটোত এই কথাখিনিকে অনুবাদ কৰি দিয়া হৈছে।
      প্ৰবন্ধটোত চক্ৰেটিচে চমুকৈ কবি আৰু কবিতাৰ প্ৰকৃতি নিৰ্ণয় কৰিছে। তেওঁ বুজাব খুজিছে যে প্ৰকৃত কবিয়ে স্বাভাৱিক প্ৰেৰণাৰ বলত কবিতা ৰচনা কৰে, ভাবি-চিন্তি এটা নিৰ্দিষ্ট কাব্যকলা অনুসৰণ কৰি ভাল কবি হ'ব নোৱাৰি। এই প্ৰেৰণা এটা স্বাভাৱিক স্বৰ্গীয় বস্তু, তাক নিজ ইচ্ছামতে পোৱা নাযায়। এই কাৰণে দৈৱাৎ এই প্ৰেৰণা পালে কবিয়ে কেতিয়াবা অমৰ সৌন্দয্যৰে পৰিপূৰ্ণ কবিতা ৰচনা কৰে, কিন্তু প্ৰেৰণাৰ অন্তৰ্দ্ধান হ'লে অশেষ চেষ্টা কৰিলেও আকৌ তেনে কবিতা ৰচিব নোৱাৰে। কবি তুন্নিকচ অতি সাধাৰণ কবি আছিল, কিন্তু এবাৰ এই দৈৱী শক্তি পোৱা বাবেই তেওঁ এটা বিশ্বমোহন গীত ৰচিছিল। নিজে চেষ্টা কৰি আৰু এটা বিশেষ ৰীতি অনুসৰণ কৰি ভাল কবিতা লিখিব পৰা হ'লে তুন্নিকচে যি উপায়ৰে এই গীতটো ৰচনা কৰিছিল সেই উপায়েৰেই তেনে গীত আৰু আৰু অনেক ৰচনা কৰিব পাৰিলেহেতেন।
      চক্ৰেটিচে প্ৰেৰণা সম্পৰ্কে যি কৈছে সি সম্পূৰ্ণ সচাঁ, কিন্তু তেওঁ ইয়াকো কয় যে, প্ৰকৃত চিন্তাশক্তি, বিচাৰক্ষমতা আৰু অনুসন্ধানমূলক তত্ত্বজ্ঞান- এইবিলাক গুণ কবিৰ নাই। প্লেট'ই তেওঁৰ 'এপলজিয়া' নামে আন এখন কিতাপত চক্ৰেটিচৰ হতুৱাই কোৱাইছে যে কবিবিলাকে নিজে যি ৰচনা কৰে তাকে ভালকৈ বুজাই দিব নোৱাৰে, তেওঁবিলাকে কবিতা ৰচনা কৰোঁতে জ্ঞানেৰে নকৰে, কিবা এটা স্বাভাৱিক প্ৰবৃত্তিৰ বশ হৈ, এটা দৈৱী উদ্দীপনাত উন্মত্ত হৈ ৰচনা কৰি যায়। অনেক সুন্দৰ কথা কয়, কিন্তু যি কয় তাৰ বিষয়ে বাস্তৱতে একোকে নাজানে। চক্ৰেটিচৰ এই কথা অৱশ্যে অলপ অতিৰঞ্জিত হৈছে, বিশেষকৈ যিসকল কবিয়ে গভীৰ চিন্তা আৰু নানা অনুসন্ধান কৰি কাব্য ৰচনা কৰে তেওঁবিলাকৰ পক্ষে এই কথা ভালকৈ নাখাটে। দান্তেৰ অমৰ কাব্য divinia commedia আৰু গ্যথেৰ 'ফাউষ্ট' গভীৰ চিন্তাপ্ৰসূত, অনুসন্ধানমূলক কাব্য, তাত প্ৰেৰণা আছে, কিন্তু ক্ষণিক উদ্দীপনাৰ উন্মাদ নাই। চক্ৰেটিচে যি আপোন পাহৰা উন্মাদ- উত্তেজনাৰ কথা কৈছে তাক অৱশ্যে কম বেছি পৰিমাণে সকলো কবিতাতে পোৱা যায়। গীতিকাব্য লিখা কবিসকলৰ এই গুণটো বিশেষভাৱে বৰ্তমান।
    প্ৰকৃতিৰ ৰূপ ধ্যান কৰোঁতে কবিয়ে তেওঁৰ কবিতাবিলাক নিজেই ৰচিছে নে নাই প্ৰকৃতি দেৱীয়ে তেওঁৰ হিয়াত থিতি লৈ সেইবিলাক তেওঁৰ মুখেদি কোৱাইছে তাক ভালকৈ নিৰ্ণয় কৰিব পৰা নাই। এয়ে চক্ৰেটিচে উল্লেখ কৰা দৈৱী উদ্দীপনা।
       স্বাভাৱিক প্ৰেৰণা বা দৈৱী শক্তি আৰু উন্মাদব্যাকুলতা যে কবি প্ৰকৃতিৰ লক্ষণ সেই বিষয়ে সন্দেহ নাই, কিন্তু জ্ঞান বা  বোধশক্তি আৰু তত্ত্ববিদ্যা কবিৰ স্বভাৱৰ পৰা একেবাৰেই আঁতৰ বুলি ক'ব নোৱাৰি । মধ্যযুগৰ সকলো জ্ঞান-বিজ্ঞান মথি দান্তেই তেওঁৰ 'অমৰ কাব্য' লিখিছিল; গ্যাথেই ফাউষ্ট' কাব্যত দৰ্শন আৰু কবিতাৰ কিবা এটা সংশ্লেষণ কৰিব খুজিছিল । তথাপি সকলো বাদ দিলে চক্রেটিচে যি কৈছে সেয়ে কবি প্ৰকৃতিৰ শেষ লক্ষণৰূপে বাকী থাকে । সাহিত্য হিচাপে গ্যথেৰ গম্ভীৰ 'ফাউষ্টৰে' মূল্য বেছি নে তেওঁৰ কোমল গীতিকবিতাবিলাকৰে মূল্য বেছি তাক সতকাই কোৱা টান। বতাহত হালি-জালি থকা কুঞ্জলতাৰ যি সৌন্দৰ্য শক্তিশালী বৰগছৰ সেই সৌন্দর্য নাই । চিন্তাৰ বলতকৈ কল্পনাৰ বল বেছি কোবাল আৰু বেছি ব্যাপক। দৈৱী শক্তিৰে মানৱী কল্পনাৰ অতীত ধামৰ পৰা মৌমাখিৰ দৰে মৌ আহৰণ কৰাতে কবিৰ বিশেষত্ত্ব। চক্ৰেটিচে ক'বৰ দৰে কবি এটা 'পাতল, পাখিলগা, স্বৰ্গীয় বস্তু'। এনেদৰে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈয়ে 'চক্ৰেটিচৰ মতে কবিৰ প্ৰকৃতি' নামৰ প্ৰবন্ধটোত গ্ৰীক ভাষাৰ পৰা চক্ৰেটিচে কবিৰ প্ৰকৃতি সম্পৰ্কে কোৱা কথাখিনি অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰিছে। লক্ষীমণি গগৈ (বাৰ্তা) 14:33, 24 April 2023 (ইউ.টি.চি.)

কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈৰ 'চক্ৰেটিচৰ মতে কবিৰ প্ৰকৃতি' নামৰ প্ৰবন্ধৰ আলোচনা