At that time, there were three people whom we all called "professors" (the director of the Institute of Linguistics where Kamal worked, and the editor-in-chief of the magazine where Kamal was published) who opened Shiraliyev's door with the most heart, and one of them was Kamal... But anyway, these are the lucky ones. I wonder what bored the happy (don't use this word as a strange word)?
Elə o vaxt hamımızın "professor" dediyimiz (Kamalın işlədiyi Dilçilik İnstitutunun direktoru, mənim işlədiyim, Kamalın çap olunduğu jurnalın baş redaktoru) Şirəliyevin qapısını da ən ürəklə açan üç adam vardısa, onun biri Kamal idi... Amma hər necə olsa, bəs bu xoşbəxtlər xoşbəxtini (bu sözü də qəribçiliyə salmayın) darıxdıran nə idi, görəsən?