The ragged bushes growing on the Vang mountain (nowhere else could you find such a thorny, poisonous bush) steadfastly withstand the blows of the ax, bent, bent, bordered, injured, but from somewhere above and below, new shoots appear, their arms on the face and eyes of the Bahram man nudges (the arachnid slipped off his head twice), as if he wanted to hug her.
Vəng dağında bitən cındırış kolları (başqa heç bir yerdə bu mıxabənzər tikənli, zəhrimar kola rast gəlmək mümkün deyildi) balta zərbələrinə mətanətlə dözür, əyilib, əyilib, sınır, yaralanır, amma haradansa yuxarıdan, aşağıdan yeni zoğlar üzə çıxır, qollarını Bəhram kişinin üzünə, gözünə dürtür (araxçını iki dəfə başından sürüşüb düşdü), sanki onu qucaqlamaq istəyirdi.