Throughout the entire work, Anar wants to convey the truth to his Turkish readers, colleagues and interlocutors that Nazim Hikmet was a sign, a symbol of Turkey for the Turkic-speaking peoples living in the former USSR, the living voice of the Anatolian Turkish language that we have separated from, which is inside us and with us.
Bütün əsər boyu Anar daha çox türkiyəli oxucularına, həmkar və həmsöhbətlərinə bir həqiqəti çatdırmaq istəyir ki, Nazim Hikmət keçmiş SSRİ-də yaşayan türkdilli xalqlar üçün Türkiyənin bir nişanəsi, rəmzi, ayrı düşdüyümüz Anadolu türkcəsinin içimizdə olan, bizimlə olan canlı səsiydi.