It became clear to me that when analyzing not only the theater process, but the cultural process as a whole, its successes and crises, events and personalities in a dialectical unity, it is inevitable to benefit from the possibilities of paradoxes.
Mənə aydın oldu ki, yalnız teatr prosesini deyil, bütövlükdə mədəniyyət prosesini, onun uğur və böhranlarını, hadisələrini və personaliyalarını dialektik vəhdətdə təhlil edəndə paradoksların imkanlarından faydalanmaq qaçılmazdır.