Yusif Yıldırımzade's choice of the letter form among the rich resources of communication and contact with a potential interviewee and reader is surprising on the one hand, but on the other hand, it shows that the traditional methods of being interlocutor have not been abandoned yet.
Potensial müsahiblə, oxucu ilə ünsiyyətin, təmasın müasir informasiya texnologiyalarının təqdim etdiyi bu qədər zəngin resursları içərisindən Yusif İldırımzadənin məhz məktub formasını seçməsi bir tərəfdən təəccübləndirirsə, digər tərəfdən də həmsöhbət olmağın ənənəvi üsullarının hələ də tərk olmadığını sərgiləyir.