He didn't put his tongue down, he kept asking questions (most of all at this time he looked at Gulsum and calmed down Bahram, who was trying to say "don't rush, Bahram, don't rush"), he waited for the answer from Gulsum.
Dil boğaza qoymadı, suallarını yağdıra-yağdıra (ən çox da bu zaman Gülsümə nəzər salıb, "sən tələsmə, Bəhram, sən tələsmə" deyə söz deməyə çalışan Bəhramı sakitləşdirdi, cavabı, illah, Gülsümdən gözlədi.