Hemingway's happiness is that the director lives on as a writer even after his death, because he was capable as a writer. Those who are not capable as writers will disappear after that director leaves.
Heminqueyin xoşbəxtliyi ondadır ki, həmin rejissor həyatdan getdikdən sonra da yazıçı kimi yaşayır, çünki yazıçı kimi qadir idi. Yazıçı kimi qadir olmayanlar isə o rejissor gedəndən sonra, yox olacaqlar.