Fuzuli sometimes equates himself with Majnun: "The honor of love has made me fall into Majnun // We do not carry the burden of grief, I am a time, be a time."
Füzuli bəzən özünü Məcnunla bərabər tutur: "Eşq namusu mənü Məcnunə düşmüş lacərəm // Qəm yükün çəkmədəyiz, mən bir zəman, ol bir zəman".