I think about this smile, which somehow miraculously holds the owner's whole life, pains, human loves and losses... and this seemingly ordinary facial expression, in my teenage memory, is more delicate and beautiful than a series of life truths that were sealed by the great artistic events of those years. I understand that he engraves subtle points, that he has brought me back many times - over the years and events, from the desperate straits that I have faced face to face, from the cold thresholds where life and human love have ended, and that he has protected me from something after years of warm-to-understand stories about the merciless laws of this world. ...
Sahibinin bütün həyatını, keçib gəldiyi ağrı-acılarını, insan sevgilərini və itkilərini hansı möcüzəyləsə özünə sıxıb saxlayan bu təbəssüm barədə düşünürəm... və bu zahirən adi üz ifadəsinin, mənim yeniyetmə yaddaşıma, o illərin möhtəşəm sənət hadisələrinin möhürlədiyi bir sıra həyat həqiqətlərindən daha zərif və incə mətləbləri həkk etdiyini, məni dəfələrlə - illərin və hadisələrin axarıyla təkbətək, üzbəüz qaldığım çıxılmaz darısqallıqlardan, həyat və insan sevgisinin bitib qurtardığı soyuq astanalardan geriyə qaytardığını, bu dünyanın amansız, cod qanunları barədə illər uzunu ilıq-ilıq rəvayətlər anlada-anlada, nələrdənsə qoruduğunu anlayıram...