It is this illiteracy that leads T. Alishanoglu to such hazy, vague, eclectic conclusions in the method and genre determination of "A": "A" combines the poetics of psychological novel, conventional (modern fairy tale) and novel of ideas, and then as if with postmodern experience (in fact, more in imitation of such novels) leaves the way open for each".
Məhz bu savadsızlıq T.Əlişanoğlunu "A"nın metod və janr təyinatında belə dumanlı, qeyri-müəyyən, ellektik sonuclara vardırır: "A" psixoloji roman, şərti (müasir nağıl) və ideya romanı poetikalarını bir-birinə qatışdırır və sonra sanki postmodern təcrübəsi ilə (əslində daha çox bu cür romanlara təqlidlə) hər birinə yolu açıq qoyur".