I think about how this inexplicable light of love has miraculously survived the difficult life paths behind the desk of science and education, the flow of social events that exhaust the human soul, the sufferings of life in the vortex of art and science... and the great human love, the sufferings of fate, the pain I understand that this smile, which tells about the acceptance of pains with unwavering satisfaction, the tenacity of conviction and friendship, and the amount of endurance, is eternal... It's strange that the works of art that we admire and call "great", "genius", "masterpieces" can save us in difficult moments, when they do not have the power to save us. , we don't think about the human events that, with their mercy and beauty, unknowingly protect them from deep abysses, create compassionate environments in the countries and societies where they live.
Bu izaholunmaz sevgi işığının, elm və maarif dəzgahı arxasında keçən çətin ömür yollarından, insan ruhunu yorub korşaldan ictimayi hadisələr axarından, sənət və elm girdabının yaşam əzablarından hansı möcüzəylə qorunub bu günə çatdığı barədə düşünürəm... və böyük insan sevgisindən, tale iztirablarının, ağrı-acıların dinməz məmnunluqla qəbulundan, əqidə və dost cəfakeşliyinin, dözümün qədərindən bəhs edən bu təbəssümün əbədi olduğunu anlayıram... Qəribədi ki, "böyük", "dahiyanə", "şedevr" adlandırıb pərəstiş etdiyimiz sənət nümunələrinin xilas gücü yetmədiyi çətin məqamlarda bizləri tükənməz daxili işıqları, rəhm və gözəllikləri ilə özləri də bilmədən, dərin-dərin uçurumlardan qoruyan, yaşadıqları məmləkətlərdə və cəmiyyətlərdə şəfqətli mühitlər yaradan insan hadisələri barədə düşünmürük.