Bahram was not a coward, not at all, but he felt that his heart pounding almost pierced his eardrums, his hand went to his pocket again, the steel body of the knife glinted in the dark.
Bəhram kişi qorxaq adam deyildi, heç deyildi, amma hiss etdi ki, ürəyinin guppultusu az qala qulaqlarının pərdəsini deşməyə başladı, əli yenə cibinə getdi, bıçağın polad gövdəsi qaranlıqda parıldadı.