Thus, as you read the work, you think once again that the thoughts "our closest interlocutor is ourselves" and "our closest person is ourselves" are not always necessary.
Beləliklə, əsəri oxuduqca bir daha düşünürsən ki, "ən doğma müsahibimiz özümüzük", "ən yaxın adamımız özümüzük" fikirləri heç də hər zaman gərəkli olmur.