In the end, I found: all the names of the flowers I listed above had created such a huge, eye-catching and unfading flowerbed, and after this flowerbed, what is the need for the name Gulustan... They say that the Japanese speak of laughter and flowers, and in our village these flowers themselves speak their language, she studies, gets married, raises children, milks cows, mows the harvest, goes to the spring, keeps a cocoon, flirts, makes blankets, stirs the river, spins yarn, weaves carpets - her name belongs to the world, the country, her village, if not the capital, her lineage, she writes in the memory of her family, her husband, her children, if she is lucky, her grandchildren, and that is enough for her, people show her place in the line - at the top.
Axırda tapdım: yuxarıda sadaladığım gül kimi adların hamısı bir yerdə elə nəhəng, göz oxşayan və solmaz bir gülüstan yaratmışdı də, bu gülüstandan sonra ad Gülüstana nə hacət... Deyirlər ki, Yaponlar gülünən, çiçəyinən danışır, bizim kəndə bu güllərin özləri dil açır, dərs oxuyur, ərə gedir, uşaq saxlayır, inək sağır, biçin biçir, bulağa gedir, barama saxlayır, naz eləyir, yorğan sırıyır, nehrə çalxayır, çəhrə əyirir, xalça toxuyur - adını Dünyanın, Ölkənin, Paytaxtın olmasa da kəndinin, nəsl-kökünün, ailəsinin, ərinin, uşaqlarının, qismətini verən olsa nəvə-nəticələrinin yaddaşına yazır və bu da ona bəs eləyir, adamlar cərgəsində onun yerini göstərir - yuxarıbaşda.