Kamal Abdulla, who establishes not the total "judgment of knowledge..." (Foucault), which has the answer to every question, but the power of "not knowing" that stimulates living thought, the right to question and choose, gives up the claim of having an absolute answer in his text and transforms his reader and audience towards the paradoxical truth. , awakens creative activity.
Hər soruya cavabı olan total "biliyin hökmünü..." (Fuko) deyil, canlı düşüncəyə təkan verən "bilməmək" səlahiyyətini, Sual və Seçim hüququnu təsbitləyən Kamal Abdulla öz Mətnində mütləq Cavaba maliklik iddiasından vaz keçir və oxucusunda, auditoriyasında paradoksal həqiqətə yönəlik idraki təbəddülat, yaradıcılıq fəallığı oyadır.