They squeezed me with substances, with words... Thus, the poem, which begins with the description of the familiar scene of "narrowness" that squeezes the soul and spirit of a person in the environment in which he lives, finally reaches an unexpected philosophical depth: I say, when I die, throw me into the deepest sea: lift me above the clouds!
Sıxdılar məni maddələrlə, sözlərlə... Beləcə, yaşadığı mühitdə insanın canını və ruhunu sıxan "darısqallığın" tanış mənzərəsinin təsvirilə başlayan şeir sonda gözlənilməz fəlsəfi dərinliyə qovuşur: Deyirəm, öləndə atın ən dərin dəryaya məni: qaldırıb buludlardan yuxarı!