In other words, the sky chases, I run, and God enjoys the spectacle from the sky: sometimes he smiles, sometimes he sinks, sometimes he "melts" in his thoughts, becomes formless and spreads out into space like an ether.
Yəni fələk qovur, mən qaçıram, Allah da göydən tamaşa eləyib həzz aparır: gah gülümsəyir, gah qəmə batır, gah da öz düşüncələri içində "əriyib", formasızlaşıb efir kimi kosmosa yayılır.