When Vidadi came to us with a group of poets, writers, and journalists, and said "Shahmar, we're gone" without realizing the rules of ethics, when Shahmar and I were walking along the streets and boulevards and talking sweetly, Shahmar would laugh without realizing that he would touch my heart because our interesting conversation was interrupted. laughing (at this moment Shahmar himself knew that he was not doing the right thing) and guiltily saying "I'm sorry Azer, I'm gone" the child who was happy that he found something, left me and walked away.
Araları sərinləşən vaxtlar belə Şahmarla küçə, bulvarboyu dolaşıb şirin-şirin danışdığımız vaxt Vidadi şair-yazıçı, jurnalist dəstəsi ilə qarşımıza çıxsaydı, etika qaydalarının fərqinə varmadan "Şahmar, getdik" - desəydi, Şahmar maraqlı söhbətimizi yarımçıq qalmağından, mənim qəlbimə toxunacağının fərqinə varmadan gülə-gülə (bu an Şahmar düz eləmədiyini özü də bilirdi) həm də günahkarcasına "Bağışla Azər, mən getdim" deyib nəsə tapdığından sevinən uşaqtəkin məndən ayrılıb uzaqlaşırdı.