As for what we saw and heard from the stage... it was better if we didn't see or hear. Because the leading texts, performances presented by the theaters regarding their repertoires were based on worn-out patterns, had a pale, declarative character and were essentially outdated for a long time: that is, they exhibited the current creative helplessness or desperate creativity in Azerbaijani theaters.
O ki qaldı səhnədən gördüklərimizə və eşitdiklərimizə... görüb eşitməsəydik ondan yaxşı idi. Nədən ki, aparıcı mətnləri, teatrların öz repertuarları ilə bağlı təqdim etdikləri çıxışlar yıpranmış qəliblər üzrə qurulmuşdu, solğun, deklarariv xarakter daşıyırdı və mahiyyət etibarı ilə çoxdan köhnəlmişdi: yəni Azərbaycan teatrlarında mövcud yaradıcılıq çarəsizliyini və ya çarəsiz yaradıcılığı sərgiləyirdi.