Bahram the man fed the deer lovingly, calling him "my deer", he was at his service in every way, the deer were very warm to him, and now after the first time he took him from his yard and chained him in the cave ("It was necessary, my deer, it was necessary") back there was no way he could go back.
Bozları Bəhram kişi sevə-sevə, "maralım" deyə-deyə bəsləmişdi, hər cür xidmətində durmuşdu, o Bozlara, Bozlar ona çox isnişmişdi, indi də onu ilk dəfə həyətindən aparıb mağarada zəncirləyəndən sonra ("Belə lazımdı, maralım, belə lazımdı") geri qayıtmağa ayağı heç cür getmirdi ki getmirdi.