The familiar faces of those who smile, laugh, and hit each other in the distance (some of them have left the village at some point and have long since become urban) attract their attention, and this clean, neatly dressed, full of love (of course, the "service" of those who drank in the creation of this love) looking at the people, Bahram thought how good it was that his relatives, those he knew and those he didn't even know, were able to maintain such kindness towards each other, they talked to each other with such passion and enthusiasm, they cut bread together, and these people in front of each other their foreheads were open, their faces were white.
Uzaqda, yaxında gülən, gülüşən, badə-badəyə vuranların tanış simaları (bəziləri nə zamansa kənddən çıxıb, çoxdan şəhərli olmuşdular) diqqətini cəlb edir və bu təmiz, səliyqəylə geyinmiş, üzü-gözü sevgi dolu (əlbəttə, bu sevginin yaranmasında içilənlərin də "xidməti" vardı) adamlara baxa-baxa Bəhram düşünürdü ki, nə yaxşı onun qohumları, tanıdıqları, lap elə tanımadıqları bir-birinə bu cür mehribanlıqlarını qoruyub saxlaya biliblər, bir-birilə belə ərklə, canyananlıqla söhbət edir, birlikdə çörək kəsir, bir-biri qarşısında bu adamların alınları açıq, üzləri ağdı.