At that time, the situation was such that words had no value for me... I was annoyed by both the words I said and the words I heard... Chingiz Alioglu very sincerely explained to me that you should speak even the most tender (and most intense) emotions. it is necessary to express it with formulas, otherwise the word rots, becomes "rich" (eats), the word does not hold the thought just like a screw does not hold a nut... And nerves do not find a language, every "nerve" plays on the same field.
O zaman vəziyyət elə idi ki, sözün mənim üçün heç bir dəyəri yox idi... Həm dediyim, həm də eşitdiyim sözlərdən zəhləm gedirdi... Çingiz Əlioğlu mənə çox səmimi şəkildə başa saldı ki, ən zərif (və ən gərgin) emosiyaları da dilin formulları ilə ifadə etmək lazımdır, yoxsa söz çürüyür, "sarvat" olur (yeyilir), vint qaykanı tutmadığı kimi söz də fikri tutmur... Və əsəblər dil tapmır, hər "nerv" bir meydanda oynayır.