Do you think that a person who understands and understands life as a tragedy in general - with all its joys and sorrows - thinks the same way as people like us who look for excuses to celebrate all day?
Həyatı ümumilikdə- bütün sevincləri və kədərləri ilə birgə faciə kimi anlayan, başa düşən bir adam sizcə bizim kimi bütün günü şənlənməyə bəhanə axtaran adamlarla eyni təfəkkürlə düşünürmü?