There was a man I trusted in this city, I would smile when I heard his voice on the phone, I would leave my work in hand and go to meet him, we would walk, we would be sad, when we parted, the sadness and distress in my heart would ease, I would have a heart, I would start living with confidence again, from that man who walked with me on the edge of the sea from time to time, his care and neither his colleagues, nor his neighbors, his parents, brothers, nor his carefree, happy children knew about his dreams.
Bu şəhərdə bir inandığım adam vardı, telefonda səsini eşitcək üzüm gülərdi, əlimdəki işimi yarımçıq qoyub görüşünə gedərdim, gəzişərdik, dərdləşərdik, ayrılanda ürəyimdəki üzüntü, sıxıntı yüngülləşərdi, ürəkli olardım, yenidən inamla yaşamağa başlardım, hərdənbir dənizin qırağında mənimlə gəzişən o adamdan, onun qayğı və arzularından nə iş yoldaşlarının, nə hər gün qarşılaşdığı qonşularının, nə ata-anasının, qardaşlarının xəbəri vardı, nə də qayğısız, xoşbəxt balalarının.