They would look at him not as a piece of metal or a plastic object, but as a person, an audience, they would put all their problems, grievances and resentments aside, collect themselves, enter any role, make them laugh and cry.
Ona quruca metal parçası, plasmast əşya kimi yox, adam, tamaşaçı qismində baxar, bütün problemlərini, giley-güzarlarını, incikliklərini bir qırağa qoyub, özlərini yığışdırar, istənilən rola girər, güldürər, ağladardılar.