The ones who died the most at the graveside were other student hearts - our group mates - who did not yet have the ability to cry, who did not know how to cry. The wind blew her tears like small balls on her cheeks, and then they trickled down her cheeks like spring water and fell on the ground.
Məzar başında ürək ölümünə ən çox yanan isə hələ ağlamaq bacarığı olmayan, ağlamağın çəmini, yolunu bilməyən başqa tələbə ürəklər - qrup yoldaşlarımız idi. Külək göz yaşlarını yanaqlarda balaca top kimi o yana, bu yana dığırlayırdı, sonra bulaq suyu kimi yanaqdan süzülüb torpağa tökülürdü.