Fuzuli considers himself the sultan of the kingdom of pain: O be happy, intoxicated, who does not know what is the world of sorrow, What is the sorrow for the world, what is the sorrow for the world? He expresses what he wants: Raise my grave, O bidards, from your reproach, that it should be known, be my grave for the people of sorrow. Perhaps Fuzuli would agree with Majnun's love, but he cannot agree that Majnun should suffer as much as he does.
Füzuli özünü dərd mülkünün sultanı hesab edir: Ey xoş ol məst ki, bilməz qəmi-aləm nə imiş, Nə çəkər aləm üçün qəm, nə bilər qəm nə imiş Şair qəzəllərindən birində bu dünyada da, o dünyada da dərd, qəm, bəla aşiqi kimi tanınmaq istədiyini bildirir: Ucaldın qəbrim, ey bidərdlər, səngi-məlamətdən Ki, məlum ola dərd əhlinə qəbrim ol əlamətdən Füzuli bəlkə də Məcnunun eşqi ilə razılaşardı, lakin o, heç cür razılaşa bilmir ki, Məcnun onun qədər qəm çəksin.