Even now, in the evenings at home, or under the elm, with a cup of tea in front of him, the times when he was alone (and how many such times there were), he remembers his school years, Gulsum's unforgettable smile almost with gratitude, and at that time the pain was as if it was fresh. he did not draw, on the contrary, he liked it.
İndinin özündə, axşamlar evdə, ya da Qarağacın altında, qarşısında bir stəkan çay, tək-tənha qaldığı vaxtlar (belə vaxtlar isə nə qədər desən olurdu) məktəb illərini, Gülsümün unudulmaz təbəssümünü az qala minnətdarlıqla xatırlayır və bu zaman artıq təzə-təzə olan kimi əzab çəkmirdi, əksinə, xoşhallanırdı.