At that time, teacher Savalan was the only person who wore ragged boots in our village. When the creaking of his boots (it was not at all similar to the creaking of a cart, it was another world) became distant and inaudible, I read the last sentence of teacher Savalan's letter about my work: "You have come under a very heavy burden."
O vaxt kəndimizdə "cır-cır" çəkmə geyən yeganə adam Savalan müəllim idi. Onun çəkmələrinin cırıltısı (bu, araba cırıltısına qətiyyən bənzəmirdi, başqa bir aləm idi) uzaqlaşıb eşidilməz olanda, Savalan müəllimin əsərimlə bağlı yazdığı məktubunun axırıncı cümləsini bir də oxudum: "Çox ağır yükün altına girmisən".