text: Rachmistrze skrupulatni,
  To wieczór mój ostatni –
  Egzystencjalny przerwę spór,
  Wnętrzności wyschły mi na wiór,
  Odejdę, gdy zapieje kur!
  Ja – cmentarzysko wraków,
  Autor w pościeli znaków.
  We łbie mam tony zbitych piór,
  Czek życia porwał strachu szczur.
  Odejdę, gdy zapieje kur!
  Dziś dolar jest monstrancją,
  Z obłudną elegancją –
  Wyrok wydając au rebours
  Ozdabiam szyję w gruby sznur.
  Odejdę gdz zapieje kur!
  Kopnięciem w skroń ogłusza
  But snu – kamienna dusza.
  Marsz kanalizacyjnych rur,
  Odejdę, gdy zapieje kur!
  Stal brzytwę lekko trąca,
  Lecz krew jest szybkoschnąca –
  Bell cantem brzmi rzeźnicki chór.
  Odejdę, gdy zapieje kur!
  W brunatnej nocy szopie
  Sam sobie dół wykopię
  I wlokąc własnych kości wór
  Odejdę, gdy zapieje kur!