human
Could you convert this from Dutch to English for me: Vraag iemand met een oppervlakkige kennis van de klassieke cinema hoe de eerste films waren, en de kans is groot dat hij iets zal zeggen over het gebrek aan beweging van de camera. Meestal wordt dit gezegd alsof de statische camera ipso facto leidt tot saaie, statische films. Wat ironisch dat deze alles pratende backstage-figuur wordt bedorven door een camera die gewoon niet stil wil zitten.Het applaus werd gegeven door Rouben Mamoulian, een van de vele theaterregisseurs die aan het begin van het geluidstijdperk naar Hollywood werd gehaald, en zoals veel regisseurs met een toneelachtergrond (James Whale, George Cukor, Orson Welles, Laurence Olivier) was hij gefascineerd door de mogelijkheden van het mobiele oog van de film. Het geven van een camera aan Mamoulian was net zoiets als het geven van een duur hightech speeltje aan een kind, en hij wilde het niet verspillen in een geluiddichte cel. In plaats daarvan liet hij het over rijen gezichten scheren, dook het in en uit dialogen of bleef het in de dakspanten steken.Dit alles wordt onthouden omdat het ongebruikelijk was voor die tijd, en daarom'slim'.
gpt
Ask anyone with a cursory knowledge of classic cinema what the early talkies were like, and the chances are they will mention something about the lack of camera movement. Usually this is stated as if the static camera leads, ipso facto, to boring, static films. How ironic then that this all-talking backstager is spoiled by a camera that just won't sit still.Applause was directed by Rouben Mamoulian, one of many theatre directors brought to Hollywood at the beginning of the sound era, and like many directors with a stage background (James Whale, George Cukor, Orson Welles, Laurence Olivier) he was fascinated by the possibilities of cinema's mobile eye. Giving Mamoulian a camera was like giving a kid an expensive hi-tech toy, and he wouldn't let it go to waste in a soundproof booth. Instead, he has it swooping across rows of faces, dollying in and out of dialogue scenes or lodged up in the rafters.This all gets remembered because it was unusual for the time, and therefore "clever".