human
Can you translate this from Dutch to English: 'Stage Fright (1950)' is zeker geen van Alfred Hitchcocks beste films, maar ik vind hem eigenlijk best goed. Van 1949-1950 nam de Master of Suspense tijdelijk afstand van het filmen in Hollywood en produceerde twee Engelse producties, waarvan de eerste 'Under Capricorn (1949)' was, een fascinerend maar betrekkelijk oninteressant melodrama met voortreffelijk camerawerk. De tweede, een terugkeer naar zijn gebruikelijke verhaalvorm na twee opvallend experimentele films, was een bewerking van het verhaal 'Man Rennend' van Selwyn Jepson. Met een geweldige Britse bijrollen, die zich concentreren op Hollywoodsterren Jane Wyman en Marlene Dietrich, heeft de film een duidelijk Brits tintje, en niet alleen vanwege de acteurs en de omgeving. Het grillige gevoel voor humor dat in een groot aantal van zijn films naar voren komt, mag in de traditionele drama/romance-verhaallijn doorklinken, en de film zou zich zeker op zijn gemak hebben gevoeld naast de Ealing-komedies aan het eind van de jaren veertig en het begin van de jaren vijftig, waarvan er veel een duistere komische ondertoon hadden.Er is iets aan Jane Wyman wat onmiddellijk mijn aandacht trok toen ik naar deze film keek.
gpt
'Stage Fright (1950)' certainly isn't one of Alfred Hitchcock's greatest films, but I like it  quite a lot, in fact. From 1949-1950, the Master of Suspense took a temporary break from Hollywood film-making and produced two UK productions, the first being 'Under Capricorn (1949),' a fascinating but relatively unengaging melodrama with superb camera-work. The second, a return to his standard narrative form after two noticeably experimental pictures, was an adaptation of the story "Man Running" by Selwyn Jepson. With a wonderful British supporting cast, centred around Hollywood stars Jane Wyman and Marlene Dietrich, the film has a distinctly British feel to it, and not just because of the actors and setting. Hitchcock's whimsical sense of humour, evident in a great many of his pictures, is allowed to permeate the traditional drama/romance storyline, and the film would certainly have felt comfortable alongside the Ealing comedies of the late 1940s and early 1950s, many of which employed darkly comedic overtones.There's something about Jane Wyman that immediately caught my eye while watching this film.