human
Can you translate this from Dutch to English: De laatste film van Luis Bunuel, _The Phantom of Liberty_, naar een origineel scenario van hem en de filmmaker Jean-Claude Carriere, bracht me zo in verwarring dat ik hem na twintig minuten uitzette, omdat ik dacht dat ik er op een gegeven moment wel weer naar zou kijken. Dat deed ik uiteindelijk ook, en het blijkt misschien niet een van Bunuels allerbeste films te zijn, maar wel een van de vele gedenkwaardige momenten in zijn schemerjaren als surrealistische meester. Het vreemde aan deze film is dat ik...' Na Discrete Charm of the Bourgeoisie (mijn favoriete film over de Bourgeoisie) heb ik me gerealiseerd dat er zo'n lijn in zit, als een koorddanser die met de ene hand een olifant en met de andere een duimnagel vasthoudt, dat je je afvraagt of je dit serieus moet nemen, of dat het te maken heeft met de algemene hysterie en (heel belangrijk) het absurdisme waarmee Bunuels werk in zijn post-Mexicaanse periode is doorweven. Soms is het, net als in The Exterminating Angel, een beetje frustrerend, zelfs als je eenmaal doorhebt dat het gaat om het ontbreken van een structuur in de film.'Bijvoorbeeld in een van de segmenten waaruit de film bestaat.' In de losse structuur van de film bezoekt een vrouw een groep priesters in een huis aan de rand van de stad.
gpt
Luis Bunuel's final film from an original screenplay (by him and collaborator Jean-Claude Carriere), The Phantom of Liberty, befuddled me so much more than the other Bunuel films I've seen that I had to turn it off after twenty minutes, thinking I'd get back to it at some point. I finally did, and it turns out to be maybe not one of Bunuel's absolute best, but it has many memorable moments in his twilight years as a surrealist master. The strange thing is about this film, and I've come to realize it more after seeing Discreet Charm of the Bourgeoisie again recently (my favorite feature length film of his), is that there is such a line that is walked, like a tightrope walker holding an elephant in one hand and a thumbnail in the other, that one wonders whether this should be taken totally seriously or just with the general hysteria and (crucially) absurdism that laces much of Bunuel's work in his post Mexico period. Sometimes, much like with The Exterminating Angel, it's a little frustrating, even once one understands that having no structure to the film is the point. For example, in one of the segments that make up the film's loose structure, a woman is visiting a group of Priests out in a house on the outskirts.