human
Can you translate this from English to Dutch: JOAN CRAWFORD returned to MGM for TORCH SONG after a decade of other films at other studios, in a role that paints her character as tough-as-nails--in fact, so tough that you expect her to take out a gun at any moment and shoot anyone who disagrees with her bossy persona. Not only is she tough, but the script is trite from beginning to end and the whole film is garishly lit in bright Technicolor to show off Joan's wardrobe and a neat pair of legs. It all seems like a warm-up for JOHNNY GUITAR in lush settings rather than a saloon.That she can't sing is obvious because it's immediately apparent that a professional singer is doing the songs (India Adams). And despite her early days as a hoofer doing the Charleston and other dances during her flaming youth, it's also easy to see that dancing is not her strong point. So she seizes the bitchy role of a dame who treats a blind pianist with such scorn that even his dog growls every time she comes near him.An appalling blackface number is enough to gag on (using a leftover track from a Cyd Charisse film that never made the final cut), and her confrontations with MICHAEL WILDING (the blind pianist), GIG YOUNG (a drunken playboy, what else?
gpt
Joan Crowd is na tien andere films in andere studio's voor TORCH SOUND naar MGM teruggekeerd voor _TORCH SOUND_, in een rol die haar personage als spijkerhard afschildert  in feite zo hard dat je verwacht dat ze elk moment een pistool te voorschijn kan halen om iedereen neer te schieten die het niet met haar bazige personage eens is. Niet alleen is ze hard, maar het script is van begin tot eind afgezaagd en de hele film wordt fel in technicolor verlicht om Joans garderobe en een paar mooie benen te laten zien. Het lijkt allemaal meer op een warming-up voor _JOHNNY GUITAR_ in een weelderige setting dan in een saloon.Dat ze niet kan zingen is duidelijk, want het is meteen duidelijk dat een beroepszangeres de liedjes zingt (India Adams). En ondanks het feit dat ze in haar jonge jaren als danseres de charleston en andere dansen heeft gedanst, is het ook duidelijk dat dansen niet haar sterkste punt is. Dus neemt ze de bitchy rol op zich van een dame die een blinde pianist zo minachtend behandelt dat zelfs zijn hond begint te grommen als ze bij hem in de buurt komt.Een schrikbarend aantal zwart gemaakte gezichten is genoeg om te kokhalzen (met gebruikmaking van een restje muziek uit een Cyd Charisse-film die nooit de definitieve versie heeft gehaald), en haar confrontaties met Michael Wilding (de blinde pianist), Gig Young (een dronken playboy, wat anders?