human
Could you convert this from English to Dutch for me: Stop me if you've already heard this one before: Six extremely annoying and unappealing college kids -- sassy blonde Rachel (Catherine Wreford), obnoxious, insensitive, and spineless musclehead Mark (a supremely terrible and insufferable performance by Alan Ritchson), sexy libidinous lesbians Atlanta (cute blonde Ashley Hawkins) and Liz (foxy brunette Tiffany Kristensen, who at least bares her breasts prior to getting bumped off first), bumbling nice guy Adam (decently played by Tom Nagel), and token black Sophie (Myiea Coy) -- on a cross country road trip run afoul of a vicious family of deadly and demented hicks after they get a flat tire in the middle of some nowheresville sticks. Gee, isn't that a remarkably fresh and inspired premise for a fright flick? Of course not, man! Director Edward Gorsuch, working from a pitifully trite and by-the-numbers cookie cutter script by Michael Hurst, manages to maintain a fairly brisk pace and delivers a handy helping of nasty gore, but crucially fails to create any suspense or spooky atmosphere.
gpt
Hou op als je dit al eerder hebt gehoord: zes buitengewoon irritante en onaantrekkelijke studenten: de brutale blonde Rachel (Catherine Wreford), de onuitstaanbare, ongevoelige en slappe spierbundel Mark (een vreselijk en onuitstaanbaar optreden van Alan Ritchson), de sexy, wellustige lesbiennes Atlanta (de schattige blonde Ashley Hawkins) en Liz (de pittige brunette Tiffany Kristensen, die in elk geval haar borsten laat zien voordat ze er eerst af wordt geduwd), de stuntelige aardige Adam (behoorlijk gespeeld door Tom Nagel) en de symbolische zwarte Sophie (Myiea Coy) tijdens een rit over een landweggetje dat in botsing komt met een kwaadaardige familie van dodelijke en gestoorde boerenkinkels nadat ze een lekke band hebben gekregen midden in een bos in Nergenshuizen. Goh, is dat niet een opmerkelijk frisse en geïnspireerde invalshoek voor een griezelfilm? Natuurlijk niet, man! Regisseur Edward Gorsuch, werkend vanuit een meelijwekkend afgezaagd en door de wol geverfd scenario van Michael Hurst, slaagt erin een behoorlijk tempo aan te houden en levert een handige portie akelig bloed af, maar slaagt er op cruciale punten niet in enige spanning of spookachtige sfeer te creëren.