human
How would you translate this from Dutch to English: Dorrie lijkt wat milder te zijn geworden sinds _Men and Nobody Loves Me_, dat allebei fris was en verrukkelijk nog niet in kaart gebracht  warme, hartstochtelijke opnamen van een van haar overheersende zorgen en thema's, een verkenning en verdediging van een existentialistische levensfilosofie. Deze keer, misschien alleen maar omdat het alweer tien jaar na het existentialisme is, voelt haar labyrint van uitgeweken Duitse avonturiers in exotisch Spanje op den duur vreemd genoeg minder fris of minder emotioneel boeiend aan, maar s-indoctrinatie-met-oortjes in de mythen die ons zo gemakkelijk op een dwaalspoor brengen (in valse hoop, dan misleiding, dan uitgedroogd door-de-momenten-heen-gaan-met-stomp-teentjes, dansloos bestaan) schetst een beeld dat breder is in vergelijking met de vorige twee films: er is hier geen leeftijds- of geslachtsbeperking van focus als we willekeurige ontmoetingen zien van jong en oud, van vrouw en man, die hun kwetsbaarheid tonen voor geïdealiseerde visioenen die hen in de war brengen. Door een bepaald kinderverhaal dat de film begint en eindigt, merkt Dorrie impliciet op dat het in de verhalen die ons worden verteld Wij volwassenen kennen de dwaasheid van de tijger en de beer, maar we zijn dol op zulke verhalen en we snakken naar verhalen om verwachtingen op te bouwen, net als een verslaving, lijkt ze te zeggen... en daardoor zet het opgroeien de volgende stap voor het evalueren van de avonturen van de volwassene in de richting van zijn eigen fata morgana-achtige horizon. Dus vertel ons verhalen, Doris: over een verloren geliefde  of twee, een verloren vrouw of twee (de een dodelijk, de ander spiritueel), een verloren identiteit of twee (de een opzettelijk, de ander per ongeluk), een verloren fantasie of twee... of een dozijn.
gpt
Dorrie seems to have mellowed since Men and Nobody Loves Me, both of which were fresh and delightfully uncharted-water, passionately warm takes on one of her overriding concerns and themes, an exploration and advocacy of an existentialist philosophy of life. This time out, perhaps just for being another decade out post-existentialism, her labyrinth of expatriate German adventurers in exotic Spain ultimately feels oddly somewhat less fresh or less fully emotionally engaging but nevertheless is a solid and intellectually engaging new set of contexts and characters through which to examine more turns of the die. A child's-captivated-ear indoctrination into the myths which so easily lead us astray (into false hope, then deception, then dried-up going-through-the-motions stub-toed, danceless mere existence) frames what is broader in scope in this film compared to the previous two: there is no age or gender delimitation of focus here as we see random-encounterers young and old, female and male, show their vulnerability to idealized visions which leave them floundering. Through one particular children's tale which begins and ends the film, Dorrie implicitly observes that it is in the stories we are told that our false expectations of life take root, here a tale about a tiger and a bear who conjure up a ballyhooed idyllic land to set their sails for-a banana-growing nirvana named Panama.