human
I need this Dutch sentence translated to English, please: Het Grand Hotel van Edmund Goulding is een perfect voorbeeld van hoe een slechte film nog steeds geweldig kan zijn vanwege de onvolkomenheden, en niet ondanks die onvolkomenheden. Het is de winnaar van de Academy Award voor de beste film in 1933 (maar niet eens genomineerd in een andere categorie), en het is een onbetwistbare klassieker die zich onderscheidt als een van de beste (en meest tijdloze) films van de jaren dertig  wat een geweldig decennium was voor de film. De verhaalstructuur was in wezen ongekend  met uitzondering van dat ene jaar. Greta Garbo speelt een danseres die in een hotel verblijft, samen met een dief vermomd als baron (John Barrymore), een jonge, mooie stenografe (Joan Crawford), een strenge zakenman (Wallace Beery), een nerveuze sociale paria die probeert te genieten van wat er nog over is van zijn leven (Lionel Barrymore) en een mysterieuze dokter (Lewis Stone). 's Happiness en P.T.
gpt
Edmund Goulding's Grand Hotel is a perfect example of how a flawed film can still be great because of its blemishes, and not in spite of them. Winner of the Best Picture Academy Award of 1933 (but not even nominated in any other category), it is an indisputable classic that stands apart as one of the finest (and most timeless) motion pictures of the 30's -- which was a terrific decade for the cinema. The story structure was essentially unprecedented -- with the exception of that same year's Freaks, which was unprecedented in practically every way possible -- in that it featured multiple characters with independent relationships and intertwining narratives (in other words, it laid the groundwork for every Robert Altman film ever made -- Gosford Park in particular). Greta Garbo plays a dancer staying at a hotel along with a thief disguised as a baron (John Barrymore), a young and beautiful stenographer (Joan Crawford), a stern businessman (Wallace Beery), a fidgety social outcast trying to enjoy what's left of his life (Lionel Barrymore), and a mysterious doctor (Lewis Stone). The mysticism and coincidence of multiple people dealing with secret issues in the same location remains one of the most compelling and intriguing film techniques out there (see Todd Solondz's Happiness and P.T.