human
Please help me translate this English text into Dutch: Izo- My Takashi Miike run ends with Izo, the story of one of Japans most legendary and bloody assassins, at the beginning of the film he is crucified and pierced repeatedly with spears, he spends the rest of the film warping through time and space at random, having ethical and metaphysical discussions with and then killing virtually everyone he crosses, including Buddah and mother earth herself as he searches for a reason for his curse, which renders him unkillable and unable to control his location. This is easily the most violent film I've ever seen, not in grisliness, but sheer body count, but around the endless slashing, is a portrait of modern Japan symbolized by the reoccurring Powers-That-Be characters who represent Society/Reality/Order(often shown meeting around a board room table and discussing how to destroy Izo), and the Buddhist Hells which serve to purify souls through pain thereby readying them for reincarnation. Of all the Takashi miike stuff I've seen this is one of best executed, feeling more like a film than an experiment. Not to mention the great songs by Japanese folk singer Kazuki Tomokawa also known as "The Screaming Philosopher", due to his somewhat gruff vocal stylings.
gpt
Izo  Mijn Takashi Miike-einde met Izo, het verhaal van een van Japans meest legendarische en bloedige moordenaars, aan het begin van de film gekruisigd en herhaaldelijk doorboord met speren, brengt hij de rest van de film lukraak door tijd en ruimte zwervend door, waarbij hij ethische en metafysische discussies voert met vrijwel iedereen die hij tegenkomt en vervolgens bijna iedereen doodt, inclusief Buddah en moeder aarde zelf, terwijl hij een reden zoekt voor zijn vervloeking, waardoor hij niet te doden is en niet in staat is zijn locatie te bepalen. Ik heb nog nooit een portret van het moderne Japan gezien dat niet in gruwelijkheid, maar louter in het aantal doden, maar rond de eindeloze slachtpartijen, gesymboliseerd wordt door de steeds terugkerende Machten-Die-Bestaan-personages die de Society/Reality/Order vertegenwoordigen (soms samenkomend rond een directietafel om te bespreken hoe ze Izo moeten vernietigen) en de boeddhistische hel die dient om zielen door middel van pijn te zuiveren en hen zo voor te bereiden op reïncarnatie. Van alle Takashi-miike-films die ik heb gezien, is dit er een van de besten, die meer aanvoelt als een film dan als een experiment. Om nog maar te zwijgen van de geweldige liedjes van de Japanse volkszanger Kazuki Tomokawa, ook bekend als 'De Schreeuwende Filosoof' vanwege zijn wat barse stembuigingen.