human
Can you translate this from Dutch to English: Ondanks de overduidelijke pogingen van de regisseur om er een kunstwerk van te maken, ontpopt de film zich als een ongelooflijk eenzijdig, gekunsteld melodrama over de illegale immigratie tussen Mexico en de Verenigde Staten. Voorbeelden van de tekortkomingen van de film: alle personages zijn uiterst stereotiep (de hardwerkende, trotse, eerzame, heldhaftige moeder; haar koppige, minder intelligente vriendin; haar galante maar verlegen huwelijkskandidaat; haar vastberaden, vroegrijpe zoon; zijn tedere, ondeugende voogd; de smokkelaar-matriarch met een hart van goud; de neerbuigende, ongevoelige, blanke societydame die ze oncreatief de bijnaam Cruella Deville geven; de mariachi-muzikanten die van geen ophouden weten), veel scènes waren even stereotiep (de jongen en zijn voogd) Het uiten van grieven door middel van een geïmproviseerde karaoke-scène achter in de Native-American hamburgertent; het cathartische offer van de ooit zo barse bewaker aan het eind, compleet met een schot in de rug met het gezicht in de grasmaaier op de knie van de agent; het in de hoek drijven van de jongen op zijn eigen verjaardagsfeestje door zijn op geld beluste, agressieve familieleden; de adempauze ingehouden ademscène op het grensstation) en ten slotte de amateuristische, overdreven optredens van bijna alle acteurs in de film.
gpt
This film, despite obvious attempts by the director to create a piece of art, comes off as an incredibly one-sided, contrived sob-story in its portrayal of illegal immigration between Mexico and the US. Examples of the film's shortcomings: all of the characters are extremely stereotypical (the hard-working, proud, honorable, heroic mother; her foiling party-loving, less intelligent friend; her gallant but shy suitor; her determined, precocious son; his tender-hearted rogue guardian; the ball-busting smuggler matriarchal with a heart of gold; the patronizing, unfeeling Caucasian socialite whom they un-creatively nicknamed Cruella Deville; the happy-go-lucky mariachi musicians), many of the scenes were equally stereotypical (the boy and his guardian's airing of grievances through an impromptu karaoke scene in the back of the Native-American run diner; the cathartic sacrifice of the once-gruff guardian at the end, complete with face-in-grass-knee-on-back cuff shot with the cops; the cornering of the boy at his own birthday party by his money-hungry,aggressive relatives; the bated breath scene of anticipation at the border patrol station), and finally, the amateur, over-the-top performances given by nearly all of the actors in the film.