human
How would you translate this from English to Dutch: Surely, the Joan Crawford in this laughably over-the-top 1953 melodrama must have been Faye Dunaway's direct inspiration for her lacerating impersonation of the screen legend in "Mommie Dearest". The garishly Technicolor film marked Crawford's highly trumpeted return to MGM after she was unceremoniously pushed out in the early 1940's only to make a comeback at Warner Brothers in a series of meaty roles in classic films like "Mildred Pierce" and "Humoresque" and prove she had the chops to handle older roles. It's too bad this is such a silly vehicle because Crawford, hovering around fifty at that point in her career, seems determined to make something substantial out of it. With her hair a flaming orange and her face severely tightened, she plays a disagreeably vainglorious Broadway diva named Jenny Stewart, a musical comedy star that seems to have all of Margo Channing's insecurity but little of her scathing wit. Instead, Crawford is made to snarl the lines in John Michael Hayes and Jan Lustig's limp screenplay without any noticeable irony.Everyone kowtows to Jenny and cowers when she has her frequent outbursts, everyone except Tye Graham, a blind pianist hired to be her accompanist.
gpt
De Joan Crawford in dit lachwekkend overdreven melodrama uit 1953 moet Faye Dunaways directe inspiratie zijn geweest voor haar hartverscheurende imitatie van de filmster uit 'Mommie Lieverd'. De felgekleurde technicolor-film markeerde Crawfords hoogdravende terugkeer naar MGM, nadat ze begin jaren veertig zonder plichtplegingen was weggestuurd, om vervolgens bij Warner Brothers een comeback te maken in een reeks vette rollen in klassiekers als 'Mildred Pierce' en 'Humoresque', om te bewijzen dat ze de ballen had om oudere rollen aan te kunnen. Het is jammer dat dit zo'n belachelijke film is, want Crawford, die rond de vijftig liep op dat punt in haar carrière, lijkt vastbesloten er iets belangrijks van te maken. Met haar vlammend oranje haar en strakke gezicht speelt ze de rol van Jenny Stewart, de onaangename, verwaande Broadway-diva, een musicalster die alle onzekerheid van Margo Channing lijkt te hebben, maar weinig van haar vernietigende geestigheid. In plaats daarvan wordt Crawford gedwongen de regels in John Michael Hayes' en Jan Lustigs slappe scenario te snauwen zonder enige merkbare ironie.Iedereen duikt voor Jenny in het stof en krimpt ineen als ze haar uitbarstingen heeft, iedereen behalve Tye Graham, een blinde pianist die is ingehuurd als haar begeleider.