human
I need this English sentence translated to Dutch, please: For me, a disappointing sequel to the successful, breezy "That'll Be The Day" as the bright young scallywag Jim MacLaine (David Essex) somewhat improbably tries his luck in the rock industry only to crash and burn by the end having lived the rock dream to the bitter end, along the way cramming into the narrative as many rock clichés as you can think of. So we get the inevitable "musical differences" which cause him to leave his band The Stray Cats, encounters with groupies, strained relationships with the estranged wife and son he left behind, his rise to solo mega-stardom and eventual retreat to a drug-filled existence leading to the inevitable downbeat conclusion. Rock fans might derive fun from the peripheral characters' purely coincidental resemblance to any living person, as the legend goes, with a foreign intellectual interfering girlfriend (Yoko Ono? ), old-style matey, but sexually ambivalent manager (Brian Epstein?)
gpt
Voor mij is het een teleurstellend vervolg op het succesvolle, luchtige 'That'll Be The Day', waarin de intelligente, jonge snaakse Jim MacLaine (David Essex) op een ietwat onwaarschijnlijke manier zijn geluk probeert in de rockindustrie, maar tegen het eind, nadat hij de rockdroom tot het bittere einde heeft waargemaakt, instort en in brand vliegt, waarbij hij in het verhaal zo veel mogelijk clichés propt als je maar kunt bedenken. We krijgen dus de onvermijdelijke'muzieklijke verschillen' die ertoe leiden dat hij zijn band The Stray Cats verlaat, ontmoetingen met groupies, gespannen relaties met de van hem vervreemde vrouw en zoon die hij achterlaat, zijn opkomst tot megaster in zijn eentje en uiteindelijk zijn terugtrekking in een met drugs gevuld bestaan, wat leidt tot de onvermijdelijke sombere conclusie. Het is een zuiver toevallige gelijkenis, zoals de legende wil, met een buitenlandse intellectuele bemoeizieke vriendin (Yoko Ono? ), een ouderwetse kameraad, maar seksueel ambivalente manager (Brian Epstein?)