human
I need this English sentence translated to Dutch, please: A year or so after George C Scott was spooked by a cadaverous child in 'The Changeling', Devere decides to try and keep up with her ex-husband's career by inheriting an Old Dark House from her deceased aunt. This affords sundry opportunities for neighbours to give her dirty looks, a priestly Joseph Cotten to pop up and proffer ubiquitous blarney, and the titular carriage of death to keep turning up outside the front door heralded by mist-machine overkill.In terms of supernatural 80s horror movies this is acceptable enough for undiscerning nostalgists; though purists may balk that the central things-going-bump-in-the-bedroom sequence between Trish and her resident toyboy handyman Gautreux sets the whole picture at odds with the otherwise PG-compliant avoidance of physical horror and narrative suspense. And just when you thought it was safe to go back into the shower... it is.Whilst it is fair enough comment to make that no-one (probably rightly so) took Devere seriously again after her split with Scott, she at least here proves herself a capable enough genre screamer for the undemanding. What is more interesting however, is how suspiciously similar this film is in terms of plot and style/construction to the soon-after 'The Nesting' - in that it misses most of its most crucial horror 'cues', but nevertheless burns independently down its own vaguely self-stylised 'fuse' to an incoherent, unsatisfying 'explanatory' climax. This also, but slightly more exclusively, involved a has-been actress ignominiously doing very little for the money (Gloria Grahame in that particular instance).
gpt
Ongeveer een jaar nadat George C. Scott de stuipen op het lijf werd gejaagd door een lijkachtig kind in 'The Changeling', besluit Devere te proberen de carrière van haar ex-man bij te houden door een Oud Donker Huis te erven van haar overleden tante. Dit biedt allerlei gelegenheden voor buren om haar vuil aan te kijken, een priesterlijke Joseph Cotten om op te duiken en haar alomtegenwoordige vleierij aan te bieden, en het officiële lijkkoetsje om steeds weer voor de voordeur te verschijnen, aangekondigd door een overkill van mistmachines. In het kader van bovennatuurlijke horrorfilms uit de jaren tachtig is dit acceptabel genoeg voor onoplettende nostalgici, al zullen puristen er misschien bezwaar tegen maken dat de centrale-dingen-gaan-knallen-in-de-slaapkamersequentie tussen Trish en haar inwonende klusjesman Gautreux het hele beeld in tegenspraak brengt met het anderszins PG-gehoorzame vermijden van fysieke horror en verhalende spanning. En net als je denkt dat het veilig is om weer onder de douche te gaan... is het dat ook.Hoewel het een redelijke opmerking is dat niemand (waarschijnlijk terecht) Devere weer serieus nam na haar breuk met Scott, bewijst ze hier in elk geval dat ze als genreschreeuwer capabel genoeg is voor de minder veeleisenden. Wat echter interessanter is, is hoe verdacht veel deze film lijkt op de plot en de stijl/constructie van The Nesting  in die zin dat het grootste deel van de meest cruciale gruwelscènes wordt overgeslagen, maar dat de film toch onafhankelijk van elkaar doorbrandt naar zijn eigen vaag gestileerde 'fusie' tot een onsamenhangende, onbevredigende 'uitleggende' climax.