human
I need this Dutch sentence translated to English, please: Het is algemeen bekend dat Claude Chabrol water heeft verhandeld sinds de voortreffelijke _La Ceremonie_, en beslist minder belangrijke pogingen als _La Fleur du Mal, Rien ne va Plus_ en _Merci Pour le Chocolat_ veranderen daar weinig aan, maar de verrassend uitstekende _Au Coeur du Mensonge_, ook wel _The Heart of the Lie/The Color of Lies_ genoemd, is zonder meer een van zijn beste. Er zijn geen leugens meer, en weer een van zijn portretten van het kleine stadse bourgeois wantrouwen ('Je weet nooit echt met wie je samenwoont'), en het getuigt van schitterende vertolkingen van een verrassend sympathieke Sandrine Bonnaire en een overtuigend gekwelde Jacques Gamblin als het echtpaar in het oog van de stille storm, en ook van goede ondersteunende rollen van Antoine de Caunes als een zelfvoldane, overambitieuze auteur en plaatselijke beroemdheid en Bernard Verley als een gemakkelijke, maar rustig opmerkzame plaatselijke politieman, die meer dan goed genoeg zijn om een afschuwelijk vlak optreden van Valeria Bruni Tedeschi als de rechercheur die de leiding heeft over de zaak door de vingers te zien. Zij is een van de enige twee echte schnabbelaars in de film. Nou, zou Chabrol voor deze ene keer niet iemand anders dan zijn zoon kunnen inhuren om de partituur te schrijven? Matthieu Chabrol blijkt weer een van zijn compositietekeningen te zijn  hij begint met een klassieke piano, voegt er een beetje dissonantie aan toe, dan een beetje pseudo-komische, gekunstelde zwierigheid voordat hij weer terugvalt in de klassieke pianostijl  die niets anders dan saaie vertrouwdheid aan het geheel toevoegt.
gpt
Common wisdom has it that Claude Chabrol's been trading water since the superb La Ceremonie, and decidedly minor efforts like La Fleur du Mal, Rien ne va Plus and Merci Pour le Chocolat certainly do little to change that view, but the surprisingly excellent Au Coeur du Mensonge aka The Heart of the Lie/The Color of Lies is easily one of his very best.As usual he's not interested in the thriller mechanics of the film's murder mystery, preferring to focus on the effects on the marriage of the small-town art teacher who becomes the favourite suspect for locals and police alike. At once a subtle play on the nature of lies, floating the notion that when everybody's lying there are no more lies, and another of his portraits of small town petit bourgeois suspicion ("You never really know who you live with. "), it benefits from superb performances from a surprisingly likable Sandrine Bonnaire and a convincingly tortured Jacques Gamblin as the couple in the eye of the quiet storm, as well as good supporting turns from Antoine de Caunes as a smug overachieving author and local celebrity and Bernard Verley as an easygoing but quietly perceptive local cop that are more than good enough to make you overlook a horribly flat performance by Valeria Bruni Tedeschi as the detective in charge of the case. She's one of the only two real bum notes in the film. The other?