human
I need this English sentence translated to Dutch, please: Watched this on my Ipod on a holiday flight as a real dyed in the wool Stones fan. However, the copy I saw had obvious editing problems and may have been a rough-cut, but then again maybe not...John Lennon once likened the madness around the Beatles mid-60's tours as like Fellini's Satyricon, well here it's certainly made flesh as we get a more candid than candid fly-on-the-wall insight into life on the road with the Rolling Stones around the time of their 1972 US tour. It's not an edifying sight, with groupies being treated as casual sex-objects to the amusement of the leering male entourage, drugs openly ingested by needle and inhalation and of course the classic "rock-star" cliché of Keith Richard ceremoniously dumping a TV out of the band's high-storey hotel window.In between these scenes of madness are odd shots of, or sequences with celebrity hangers-on like Truman Capote and Dick Cavett, as well as star support turns Tina Turner and Stevie Wonder and endless static non-shots of Mick and a gap-toothed Keith (Bill Wyman, Mick Taylor and Charlie Watts barely get a look-in) and other grainy shots of producer Jimmy Miller well on his way to his early drug-overdose death, if the footage here is any guide. At times in fact the whole sometimes looks like some cheap, almost "snuff"-type exploitation movie.Somehow though, the endless boozing and schmoozing doesn't affect the band on stage and they look like the great louche rockers they were by this point. Thus there's the odd occasional musical interlude where the "film" flickers to life (an exciting encore of Stevie's "Uptight" spliced with the Stones' "Satisfaction") and a rollicking "Happy" but watching this monument to decadence, hedonism and self-indulgence left me at the end actually liking the Stones a less, certainly as people.
gpt
Dit heb ik op een vakantievlucht op mijn Ipod gezien, als een echte Stones-fan. Maar het exemplaar dat ik heb gezien, had duidelijk problemen met het redigeren en het kan een ruwe versie zijn geweest, maar misschien ook niet...John Lennon vergeleek de waanzin rond de Beatles tijdens hun tournees in de jaren zestig met Fellini's Satyricon, en hier is het zeker waargemaakt, want we krijgen een openhartiger dan openhartiger kijk op het leven van de Rolling Stones tijdens hun Amerikaanse tournee in 1972. Het is geen verheffend gezicht, met groupies die worden behandeld als terloopse seksobjecten tot vermaak van de wellustige mannelijke entourage, drugs die openlijk worden ingenomen met naald en inhalatie en natuurlijk de klassieke 'rockster'. Het cliché van Keith Richard die met veel ceremonieel een tv uit het raam van de hotelkamer op de eerste verdieping van de band gooit.Tussen deze krankzinnige scènes zitten vreemde opnamen van of scènes met beroemdheden als Truman Capote en Dick Cavett, maar ook filmsterren als Tina Turner en Stevie Wonder, en eindeloze statische non-shots van Mick en een Keith met een spleetje tussen zijn tanden (Bill Wyman, Mick Taylor en Charlie Watts krijgen nauwelijks een blik waardig gekeurd) en andere korrelige opnamen van producent Jimmy Miller, op weg naar zijn vroege dood door een overdosis drugs, als de beelden hier enige aanwijzing vormen. Soms lijkt het geheel zelfs op een goedkope, bijna'snuff'-achtige exploitatiefilm.Maar op de een of andere manier doet het eindeloze zuipen en smoezen dat niet.'