human
Can you translate this from English to Dutch: In a scene that can only be described as a piece of virtuoistic movie-making: the past, present, and future of a vanquished people are conjured up by visual means with one unbroken pass of the camera. Late in the night, Don Plutarco(Angel Tavira) answers his grandson's question about returning home with a story that spans the breadth of time. It's a campfire tale not meant for roasting marshmallows; a homespun creation myth rendered by the elder which coincides with the sudden departure of the grandfather as the scene's focal point, when the camera tilts down, then passes slowly across an expanse of fire and grassland. Moving to the right, moving away from the human subjects, the distance between the disembodied voice and its physical source creates a spatial chasm that denotes fluid time, as the grandfather narrates about an epoch in the future which he might not live to see. The old man's expiration is represented by a tree, as the camera's ongoing verticality then turns towards the heavens, at the moon, which transforms Don Plutarco into a memory, a voice-over.
gpt
In een scène die alleen kan worden omschreven als een staaltje van virtuoze filmkunst: het verleden, heden en de toekomst van een overwonnen volk worden met één ononderbroken opname van de camera opgeroepen. Laat in de nacht beantwoordt Don Plutarco (Angel Tavira) de vraag van zijn kleinzoon over de terugkeer naar huis met een verhaal dat de tijd overspant. Het is een kampvuurverhaal dat niet bedoeld is om marshmallows te roosteren; een zelfgesponnen scheppingsmythe die wordt opgeroepen door de oudste en die samenvalt met het plotselinge vertrek van de grootvader als het brandpunt van het tafereel, wanneer de camera naar beneden kantelt en dan langzaam over een vlakte van vuur en grasland gaat. Naar rechts bewegend, weg van de menselijke subjecten, creëert de afstand tussen de lichaamloze stem en zijn fysieke bron een ruimtelijke kloof die vloeibare tijd aanduidt, terwijl de grootvader een verhaal vertelt over een tijdperk in de toekomst dat hij misschien niet meer meemaakt. De dood van de oude man wordt vertegenwoordigd door een boom, terwijl de continue verticaliteit van de camera zich vervolgens naar de hemel keert, naar de maan, die Don Plutarco verandert in een herinnering, een voice-over.