human
Please help me translate this Dutch text into English: William Keane (2005)** Damian Lewis, Amy Ryan, Abigail Breslin (Dir: Lodge Kerrigan) William Keane (met hartverscheurende genialiteit gespeeld door Lewis en een Academy Award waardig) is een man die worstelt met het ultieme verdriet: maanden na het incident dat hem in een neerwaartse spiraal naar een geestesziekte heeft gestort, is hij op zoek naar zijn kleine meisje.Keane patrouilleert door het bedrijvige Port Authority Bus Terminal in New York, waar hij met zijn dochter was toen hij heel even zijn ogen van haar afwendde om haar mogelijk voorgoed kwijt te raken. Er zijn maanden verstreken en blijkbaar wordt Keane gekweld door een absoluut schuldgevoel omdat hij haar heeft laten ontvoeren, waardoor een paniekerige, innerlijke stem tot hem spreekt (of hem, om precies te zijn, hardop tegen zichzelf laat praten om zijn angst te kalmeren of nog meer paranoia op te roepen), terwijl hij schijnbaar doelloos ronddwaalt in het genadeloze station (een perfecte metafoor voor zijn situatie), voorzien van een beduimeld krantenknipsel over zijn vermiste dochter, dat hij zwaait naar nietsvermoedende voorbijgangers en voetgangers, die allemaal druk bezig zijn met hun dagelijkse bezigheden, zoals heen en weer lopen naar hun werk of een andere bestemming. Hij wordt bejegend met minachting, onverschilligheid of duidelijk genegeerd. Keane is in de hel. Keane slaagt erin dagelijks heen en weer te reizen, hopend op een sprankje herkenning (is dat haar paarse jas in de verte?)
gpt
KEANE (2005) **** Damian Lewis, Amy Ryan, Abigail Breslin. (Dir: Lodge Kerrigan) William Keane (played with heartbreaking brilliance by Lewis an Academy Award worthy turn) is a man wrestling with ultimate grief: he is searching for his lost little girl months after the incident that has sent him into a downward spiral into mental illness. Keane patrols the hustling bustling Port Authority Bus Terminal of New York City where he was with his daughter when he took his eyes off her for a brief moment only to lose her possibly forever. Months have passed and apparently Keane has been plagued by his absolute guilt in allowing her to be taken from him that it has affected (or possibly triggered) a panicky, inner voice that speaks to him (or more accurately has him speaking aloud to himself either calming his fear or invoking more paranoia) as he wanders seemingly aimless in the unforgiving way station (a perfect metaphor for his situation), replete with a tattered news clipping about his missing daughter that he waves to unsuspecting passersby and pedestrians alike milling about their daily chores of going back and forth to work or another destination. He is met with disdain, indifference or plainly ignored.