human
Can you translate this from Dutch to English: Als je het nu bekijkt, lijkt dit een erg gedateerde 'buddy/caper'-film uit het begin van de jaren zeventig. Hij is niet zo spannend als 'Topkapi' of zo grappig als 'The Pink Panther', hij hoopt voornamelijk te slagen vanwege zijn sterallures, als de verpersoonlijking van Robert Redford en de populaire George Segal. Maar er is niet veel acteerwerk te vinden; met een script zonder veel dialoog en een flink aantal tijdrovende stunts, hoeven onze twee helden voornamelijk alleen maar tegen elkaar te blaffen en naar de lens te kijken, wat des te verbazingwekkender is als je bedenkt dat het scenario is geschreven door William Goldman, de latere scriptschrijver van 'Butch Cassidy', de belichaming van 'buddy'-films en zijn kleine broertje, de binnenkort te verschijnen 'The Sting'. Segal is echter geen Newman en het is geen goede film.' Het is duidelijk dat Redford hier de grote man is, maar afgezien van het feit dat hij ons zijn favoriete profiel heeft gegeven, heeft hij zelden geposeerd in een film die eruitziet alsof het leuker is om erbij te zijn dan om ernaar te kijken.
gpt
Looked at now, this seems a very dated "buddy/caper" movie from the early 70's. Neither as suspenseful as "Topkapi" or as humorous as "The Pink Panther", it hopes to get by mainly on its star appeal, as personified by Robert Redford and hot-at-the-time George Segal. However there's not much acting to be had; with a script bereft of substantial dialogue and a fair smattering of time-consuming stunts, our two heroes mainly just get to bark at each other and mug at the lens, all the more surprising when you appreciate the screenplay is by William Goldman, late scriptor of "Butch Cassidy", the epitome of "buddy" movies and its little brother, the soon-come "The Sting". Segal is no Newman however and it's obvious that Redford is very much the main man here, but other than giving us his preferred profile, he's rarely exercised in a film that looks as if it was more fun to be in than to watch. The attempts at humour are forced, painfully at times, the supporting cast also exaggerate their playing, none more so than the choice hunk of ham that is Zero Mostel as the movie moves episodically and elephantinely to its even more improbable ending (a safe-deposit bank employee gets hypnotised by the floor-selection buttons in a lift...!).