human
Could you convert this from English to Dutch for me: Obssessive love affairs have been a Hollywood staple for years upon years now with varying degrees of success, and here the formula wins. Joan Crawford, fresh out of her Oscar win in MILDRED PIERCE, acts the hell out of her role as the ill-fated Louise Howell, a former nurse who has collapsed in the middle of a street moaning "David... David.... " The thing is, she is an unknown person in a strange town and a team of psychiatrists try to find out the reason behind her madness.POSSESSED is a good, soapy yarn told in flashback with some nice twists and turns, directed quite well by Curtis Bernhardt who gives the movie a moody noir feel, and while at times Louise's character can be quite unsympathetic, going from possessive to manic to moody (and more so once "David," played by Van Heflin, re-enters her life), there's a certain sorrowfulness about her inability to start again with her own life as a married woman, and thankfully Crawford is able to convey this perfectly. One powerful sequence which shows how great an actress (as opposed to star) she would have become if given true roles and a chance to emote while expressing little is the fantasy sequence where she imagines she has killed her step-daughter (Geraldine Brooks). Brooks has been going steady with Heflin and Crawford, not over him yet, is seething. When she confronts her, there is a struggle, secrets are revealed, and down the stairs goes Brooks.
gpt
Obligate liefdesaffaires zijn in Hollywood al jaren en jaren een vaste prik, met wisselende gradaties van succes, en hier wint de formule. Joan Crawford, net terug van haar Oscarwinnende rol in _MILDRED PIERCE_, speelt haar rol als de noodlottige Louise Howell, een voormalige verpleegster die midden op straat in elkaar is gezakt terwijl ze 'David... David...'jammert. Het punt is dat ze een onbekende persoon is in een vreemde stad en een team van psychiaters probeert de reden achter haar waanzin te achterhalen.POSSESSED is een goed, zeepachtig verhaal dat in flashbacks wordt verteld met een paar leuke wendingen en wendingen, heel goed geregisseerd door Curtis Bernhardt, die de film een somber noir-gevoel geeft, en terwijl bij tijd en wijle Louise's leven een somber noir-gevoel krijgt, en terwijl bij tijd en wijle Louise's leven een somber noir-gevoel krijgt, en terwijl bij tijd en wijle Louise's leven een somber noir-gevoel krijgt. Het personage kan heel onsympathiek zijn, van bezitterig tot manisch tot humeurig (en vooral wanneer 'David', gespeeld door Van Heflin, weer in haar leven komt), er is een zekere treurigheid over haar onvermogen om opnieuw te beginnen met haar eigen leven als getrouwde vrouw, en gelukkig is Crawford in staat dit perfect over te brengen. Een krachtige scène die laat zien hoe geweldig ze als actrice (in tegenstelling tot als ster) zou zijn geworden als ze een echte rol had gekregen en de kans had gekregen om haar gevoelens te uiten terwijl ze weinig zei, is de fantasiescène waarin ze zich verbeeldt dat ze haar stiefdochter (Geraldine Brooks) heeft vermoord.