human
I need this English sentence translated to Dutch, please: That one line summary makes me sound like I'm calling the Bad and the Beautiful a case in 'tough love', where director Vincente Minnelli wags his finger at what happens to some people (cough, David O. Selznick, cough), while also showing too the joys of working in the business. But it's a business at its most booming time, coming out of the 40s where the producer was king, and the director had to vie for room at times to really get his vision in. Here the producer Jonathan Shields is played by Kirk Douglas as someone with big ideas at first- he even has an idea to help make a scary movie about cats even more frightening by not showing the cats (echoes of Val Lewton). Soon he rises the ranks and becomes big enough to really call the shots all he wants, but it also gets in the way of personal relationships, severs ties, and sometimes even makes him out to be monstrous (there's one shot I remember all the time where Douglas, in a big fit of anger against Lana Turner's character, seems like he's a whole foot taller with the ego almost manifested). The narrative of the film is a retelling by people who knew him, a sexy but soon disillusioned actress, a director who once worked with Shields but then got cut off from him, and a writer played by Dick Powell.
gpt
Dat ene zinnetje geeft me het gevoel dat ik _Het slechte en het mooie_ een zaak noem in 'harde liefde', waar regisseur Vincente Minnelli met zijn vinger zwaait om wat er met sommige mensen gebeurt (hoest, David O. Selznick, hoest), terwijl hij ook laat zien hoe heerlijk het is om in die business te werken. Maar het is een business in zijn meest bloeiende periode, uit de jaren veertig, toen de producent nog koning was, en de regisseur soms moest vechten om ruimte om zijn visie tot zijn recht te laten komen. Hier wordt de producent Jonathan Shields gespeeld door Kirk Douglas, die in eerste instantie grote ideeën heeft  hij heeft zelfs een idee om een enge film over katten nog angstaanjagender te maken door de katten niet te laten zien (echo's van Val Lewton). Algauw stijgt hij in de rangen en wordt hij zo groot dat hij werkelijk alles kan zeggen wat hij wil, maar het belemmert ook persoonlijke relaties, snijdt banden door en maakt hem soms zelfs monsterlijk (er is één scène die ik me altijd zal herinneren waarin Douglas, in een vlaag van woede over Lana Turners personage, een halve kop groter lijkt dan hij is, met zijn ego bijna gemanifesteerd). Het verhaal van de film wordt verteld door mensen die hem hebben gekend, een sexy maar al snel gedesillusioneerde actrice, een regisseur die ooit met Shields heeft samengewerkt maar van hem is afgesneden, en een schrijver die door Dick Powell wordt gespeeld.