human
Please help me translate this Dutch text into English: Deze film glinstert als een stuk van het oude Belleek. Of het nu gaat om het subtiele goud van een avondjapon die van de schouders afhangt, of om de enorme uitgestrektheid van een dik, pluchen, ivoorkleurig tapijt, bijna elk beeld glinstert van de champagne als iriserende iris.En goud is een passende visuele metafoor, vooral als je het afzet tegen het zwarte satijn van een smokingkraag of de winterse zonsondergang van Manhattan, voor een wereld die voor onze ogen lijkt te verdwijnen  een wereld die te glad, te elegant, te beschaafd is om de stoomwals van het galopperende egalitaire egalitarisme in spijkerbroek te overleven.Dat de bewoners van deze verdwijnende soort, zoals afgebeeld in de film, zelf onzekere late adolescenten zijn, maakt het vertrek des te aangrijpender.' Dit is waarschijnlijk het laatste Deb-seizoen...' merkt een van hen berustend op, '... vanwege de aandelenmarkt, de economie, alles...' Ja, alles... het enorme, verstikkende onderwerp dat overal rond het plot zweeft en waarvan de personages slechts tijdelijk zijn geïsoleerd.Met name wordt hier de aandacht gevestigd op een groep bevoorrechte studenten van Eastern Seaboard die van de kerstvakantie genieten in een reeks Park Avenue-feestjes, 'na dansavondjes', waarin ze rondlummelen en spijtig uitkijken naar het verdwijnen van hun jeugd, hun succes, en hun soort.
gpt
This movie glistens like a piece of old Belleek. Whether in the subtle gold of an off the shoulder evening gown, or in the vast expanse of a deep, plush, ivory colored carpet, nearly every frame shimmers with champagne like iridescence.And gold is an apt visual metaphor, particularly when juxtaposed against the black satin of a tuxedo lapel or the wintry Manhattan night scape, for a world seemingly vanishing right before our eyes--a world too sleek, too soigné, too genteel to survive the steam roller of galloping blue-jeaned egalitarianism.That the denizens of this vanishing breed, as depicted in the film, are themselves, insecure late adolescents, make its departure all the more poignant."This is probably the last Deb season..." one of them observes resignedly, "...because of the stock market, the economy, Everything..." Yes, everything...the huge smothering subject that hovers all around the plot itself and from which its characters are only temporarily insulated.In particular, the focus here is on a group of privileged Eastern Seaboard collegians enjoying the Christmas holidays in a series of Park Avenue, "after dance parties," in which they loll about and ruefully anticipate the disappearance of their youth, their success, and their kind.That they are one at the same time cerebral, immature, literate, prankish, frightened, polished, well educated but vulnerable and inexperienced, puts them well outside the troglodyte teens that inhabit the deconstructionist zoo in most post 1970 films, (with the exception of a unfortunate and mis-placed "strip poker" sequence which violates the picture's otherwise overall mood.