human
Can you translate this from English to Dutch: This spectacularly silly'n'slapdash soft-core Sasquatch smut really needs to be seen in order to be believed. Gaynor MacLaren's patchy script offers more of a snazzy idea than an actual story: A lonely peeping tom Bigfoot abducts sexy'n'shapely sensuous young hippie honeys from a nearby commune and takes them back to his cave to keep him company. Fortunately, director Roy Naneau inexhaustibly milks the skimpy premise for every last sensationally shameless, leering, voyeuristic girl-watching cheap sleazy thrill he can derive from the laughably ludicrous story, with the picture hitting its jaw-dropping surreal apex during a wacky nightmare sequence showing two luscious stark naked gals having an Old West-style gunslinger showdown! And frankly who needs an it-would-only-get-in-the-way hokey plot when you got busty'n'lusty Irish redhead hottie supreme Sharon Kelly, the impossibly voluptuous Uschi Digard and the deliciously lissome Sandra Carey peeling off their cloths and happily displaying their delectable unclad bodies with pleasing regularity? I sure don't.
gpt
Deze spectaculair onnozele, slappe, soft-core Sasquatch-smet moet echt gezien worden om te kunnen worden geloofd. Gaynor MacLarens slordige script is meer een hip idee dan een echt verhaal: Een eenzame glurende kater Bigfoot ontvoert sexy en sensueel jonge hippiehoertjes uit een nabijgelegen commune en neemt ze mee naar zijn grot om ze daar gezelschap te houden. Gelukkig melkt regisseur Roy Naneau onuitputtelijk het karige uitgangspunt uit voor elk sensationeel schaamteloos, wellustig, voyeuristisch kijkend goedkoop, sletterig genot dat hij kan ontlenen aan het lachwekkend bespottelijke verhaal, met het beeld op zijn verbijsterende, surrealistische hoogtepunt tijdens een maffe nachtmerrie-sequentie waarin twee zinnelijke, spiernaakte meiden een vuurgevecht in Old West-stijl voeren! De opzwepende, ongepaste, hippe, milde, met de vingers knippende cocktailscore brengt de kijker meteen in een trance, terwijl de krakkemikkige, krakkemikkige fotografie het fantastisch lugubere en lugubere gevoel van onbekommerde, gedegenereerde verdorvenheid van de film nog wat verlevendigt, terwijl het onhandig heen en weer springende fragmentarische verhaal de continuïteit verkiest boven een merkwaardig geworden 'wat is hier verdomme aan de hand? '-achtige onsamenhangendheid.