human
Could you convert this from Dutch to English for me: Om redenen waarvan ik niet op de hoogte ben en die misschien niet meer zijn dan puur toeval, bestaat het merendeel van de scenario's van Daniele Thompson uit ensembles en is ze een ware meester in de meerstemmige, meerlaagse verhaallijn. Het was daarom niet verwonderlijk dat ze, toen ze ging regisseren, dat deed met haar eigen scenario _La Buche_, dat zich concentreerde op drie zussen en hun uiteenlopende levens, maar ook sterke rollen bood aan vier halfzussen met een handvol cameo's (bijvoorbeeld de neurotische vrouw van Isabelle Carre). Orchestre, maar tussendoor, als om haar veelzijdigheid te bewijzen, kwam ze met dit, in wezen tweehands-stukje dat briljant de talenten van Juliette Binoche en Jean Reno uitbuit. Niet dat ze het grotere geheel negeert, dat doet ze tenslotte wel, ze plaatst haar verhaal in een vliegveld en een aangrenzend hotel, met slechts een minuut of vijf non-luchthaven/hotel-schermtijd helemaal aan het eind.In een duidelijke verwijzing naar het Hollywood dat door Billy Wilder is belichaamd, gebruikt ze een afspraakje om de personages bij elkaar te brengen en vanaf dat moment gaat het helemaal bergafwaarts met Thompsons sprankelende dialoog die slalomt naar een briljante finale. Beide hoofdrollen zijn een openbaring en meer dan toereikend voor de taak om buiten hun 'beeld' te werken.
gpt
For reasons to which I am not privy and which may be no more than pure chance the bulk of Daniele Thompson's screenplays feature ensemble casts and she is a Past Master at the multiple-character, multi-layered storyline. It was not surprising therefore than when she turned to directing she did so with her own screenplay La Buche which centered on three sisters and their disparate lives but also offered strong roles to four semi-leads with a handful of cameos (Isabelle Carre's neurotic wife, for example) for good measure. Thompson returned to the multi-character format in her third (and so far last)writer-director stint, the brilliant Fauteuils d'Orchestre but in between, as if to prove her versatility, she came up with this, essentially two-hander which exploits brilliantly the talents of Juliette Binoche and Jean Reno. Not that she ignores the bigger picture, she does, after all, set her story in an airport and an adjacent hotel allowing a mere five minutes or so of non-airport/hotel screen time at the very end.In a clear nod to the Hollywood epitomized by Billy Wilder she employs a meet-cute to bring the characters together and from then on it's downhill all the way with Thompson's sparkling dialogue slaloming its way to a brilliant finale. Both leads are a revelation and more than up to the task of working outside their 'image' (Binoche is not noted for comedy, Reno for romantic leads) and the obvious chemistry between them is confirmed by the outtakes that come with the DVD.