human
I need this Dutch sentence translated to English, please: Ik zou kunnen jubelen over het fantastische acteerwerk en de regie. Maar elke scène is alsof je wakker wordt in een echte Hades. Ik bedoel, het lijkt wel of deze mensen vastzitten in een nooit eindigende sleur van met elkaar moeten leven, en erger nog, met zichzelf.Ik ben het niet eens met een andere opmerking die ik heb geplaatst, waarin stond dat geen van de acteurs goed was, behalve Joan Crawford. Ze acteerden allemaal perfect op het juiste moment, waren dynamisch met elkaar verweven, en hun interacties waren zo echt dat ik de hele tijd dacht dat ik in de kamer was met deze ellendige, rijke mensen.Ik kreeg steeds weer maagzweren en voelde me boos, depressief of paniekerig bij elke karakterverandering. Nu en dan biedt de zachtaardige bezoekende nicht, Jenifer, een nieuw sprankje hoop, maar wauw, wat raakt ze verstrikt in hun giftige bestaan.
gpt
I could rave about the fantastic acting and directing. But every scene is like waking up in a real Hades. I mean, these people seem locked into the never-ending strain of having to live with each other, and even worse, with themselves.I disagree with another posted comment which said none of the acting was good except for Joan Crawford. They were all superbly on cue, dynamically intertwined, and their interactions were so genuine I kept thinking I was in the room with these miserable rich people.I kept getting ulcers, and feeling angry, depressed, or panicky with each character interaction. Now and then the sweet-natured visiting cousin, Jenifer, offers a fresh breeze of hope, but wow, how she gets caught up in their poisonous existence.