human
Can you translate this from Dutch to English: 'Cocksucker Blues' is een filmische tijdcapsule in de stijl van een filmset, geregisseerd door de Amerikaanse fotograaf Robert Frank, die als een soort vlieg op de muur van de kleedkamer werkt, zogezegd. Als zodanig zijn vergelijkingen met andere bestaande 'rockumentaires' zinloos.De film is in wezen een verzameling van echte situaties die zijn vastgelegd tijdens de beruchte tournee van de Rolling Stones in 1972 in de Verenigde Staten, toen hun status als beroemdheid een kritiek punt had bereikt. Kijkers worden meegezogen in het vissenkombestaan van de band, reizen van vliegtuig naar hotel naar locatie en brengen in veel gevallen veel tijd door op een verrassend weinig glamoureuze manier.In elk geval laat de film de fan in het oog van de storm kijken; de band.' De optredens op het podium staan herhaaldelijk in schril contrast met hun reisbeperkingen, terwijl om hen heen zowel de media als het publiek voortdurend in een ware vreetbui zijn.Het besef van de kijkers van wat de algemene gebeurtenisloze realiteit is van de feitelijke ervaring van een rockband tijdens een tournee  nog scherper, gezien de wereldwijde beruchtheid van de Stones  maakt de live-optredens van de muzikale hoogtepunten des te indrukwekkender, en geeft inzicht in het feit dat geen enkele hotelkamer veilig is voor rockbands die kunnen (of soms niet kunnen) betalen voor wat ze vernietigen.De levensstijl op de loopband van de band, in combinatie met het feit dat de groep zo goed als geïsoleerd is van zijn fans, verleent perspectief aan de vraag waarom rondreizende bands de neiging hebben zich te buiten te gaan aan willekeurige daden van vernietiging, zowel van zichzelf als van anderen. Waarschijnlijk is het meest zinloze onderdeel van de film de aanwezigheid achter de coulissen van bijzonder onwelkome aanhang, zoals de schrijver Truman Capote en prinses Lee Radziwill, jetset-types uit de roddelbladen voor wie de Stones niet meer zijn dan de Flavour of the Week, hun kleedkamer een andere plek om 'gezien' te worden.Het is duidelijk dat de fans van de groep het meest aangetrokken worden door een tourfilm.
gpt
'Cocksucker Blues' is a cinema-verite style time capsule, filmed by American photographer Robert Frank, who functions as a sort of fly on the dressing room wall, so to speak. As such, comparisons to any other existing "rockumentary" are pointless.The film is essentially a collection of real life situations captured during the Rolling Stones' infamous 1972 U.S. tour, when their celebrity status had reached critical mass. Viewers are sucked into the band's fishbowl existence, travelling from jet to hotel to venue, spending time, in many cases, in a surprisingly un-glamorous fashion.If nothing else, the film lets the fan into the eye of the storm; the band's onstage performances are repeatedly set in contrast with their travelling constraints, while around them both the media and the public continually orbit in a veritable feeding frenzy.The viewers' realization of what is the general event-less reality of a rock band's actual offstage touring experience--even more pointed, given the Stones' worldwide notoriety--makes the live musical highlights all the more impressive, and reveals insight into why no hotel room t.v. is safe from any rock band who can (or, sometimes, can't) pay for what they destroy.The band's treadmill lifestyle, coupled with the fact that the group is all but isolated from their fans lends perspective to why touring bands tend to indulge in random acts of destruction, self and otherwise. Possibly the most inane segment of the film is the backstage presence of seriously unwelcome hangers on such as writer Truman Capote and Princess Lee Radziwill, tabloid-style jet setters for whom the Stones are merely the Flavour of the Week, their dressing room another place to be "seen".Obviously, a tour film's main appeal is to the fans of the group.