human
Can you translate this from Dutch to English: De zinsnede 'zo maken ze ze tegenwoordig niet meer' wordt in deze door cgi geteisterde tijd vaak gebruikt om de overdadige en 'authentieke' Hollywood-sterren van vroeger jaren te beschrijven, maar eerlijk gezegd werd ik, toen ik naar dit bescheidener, tongue-in-cheek-avontuur van het Vreemdelingenlegioen keek, net zo getroffen door hoe ouderwets (en verfrissend zo) het allemaal was (niet dat de zandstormscène die hier is ingevoegd, zou kunnen opwegen tegen het publiek van tegenwoordig! Hoe dan ook, vanaf het begin van de film hebben we Burt Lancaster, Gilbert Roland en Kieron Moore vermomd als respectievelijk een Arabische koopman en zijn twee dochters! ; legionairs die worden gestraft omdat ze hun luitenant twee keer hebben durven aankijken!' Een Arabische stamhoofd die zijn dochter uithuwelijkt aan een rivaliserende sjeik om vrede te brengen tussen hun strijdende stammen en in een poging hun land te bevrijden van de 'Franse' ongelovigen; de ontvoering van diezelfde pittige dochter die niet alleen de hoofden van al haar tien titulaire ontvoerders omdraait, maar na verscheidene ontsnappingspogingen uiteindelijk het hart van de stoere Lancaster steelt; enz. Maar de film, in prachtige technicolor opgenomen en in een snel tempo bewegend, is een plezierige rit door vertrouwd terrein; wat enigszins verrassend was, qua plot, was dat hoewel er aanvankelijk veel werd gezegd over de onbeminde luitenant (Stephen Bekassy) en zijn blonde vriendin (Mari Blanchard), hun personages praktisch verdwenen zodra Lancasters bajesklant-eenheid aan zijn missie begint!
gpt
The phrase "they don't make them like this anymore" is often used in this CGI-infested age to describe extra-laden and 'authentic' Hollywood spectaculars of yesteryear but, frankly, watching this more modest, tongue-in-cheek Foreign Legion adventure, I was equally struck by just how old-fashioned (and refreshingly so) it all was  not that the sand storm sequence included here would pass muster with today's audiences! Anyhow, from the very start of the film, we have Burt Lancaster, Gilbert Roland and Kieron Moore disguised as, respectively, an Arab merchant and his two daughters! ; legionnaires who are punished for daring to look twice at their Lieutenant's fiancée; an Arab chieftain who marries off his daughter to a rival Sheik to bring peace between their warring tribes and in a bid to rid their country of the 'French' infidels; the kidnapping of that same feisty daughter who, not only turns the heads of all her ten titular captors but, after several escape attempts, eventually steals the heart of tough guy Lancaster; etc. However, shot in lovely Technicolor and moving at a rapid pace, the film is an enjoyable ride through familiar territory; what was somewhat surprising, plot-wise, is that while much was made initially of the unloved Lieutenant (Stephen Bekassy) and his blonde girlfriend (Mari Blanchard), their characters virtually disappear once Lancaster's jailbird unit sets out on its mission! Despite its baffling ultra-rarity, the film is peopled by an interesting pool of talent both in front and behind the camera: Lancaster is in his third adventure flick; Gilbert Roland is his usual laid-back, womanizing Latino self; John Dehner the proverbial rotten apple in the group; George Tobias (perhaps thankfully) sacrifices himself early on; Nick Dennis and Mike Mazurki are among the rowdiest of the 'Ten'; Gerald Mohr adequately provides the required villainy; this was the second product from Norma Productions (which first partnered Lancaster with producer Harold Hecht); writer Roland Kibbee would much later go on to share directorial credit with Lancaster on THE MIDNIGHT MAN (1974; which I will be revisiting presently); associate producer Robert Aldrich would later direct Lancaster in four movies  including TWILIGHT'S LAST GLEAMING (1977; which I'll be viewing for the first time during this ongoing Burt Lancaster tribute); and, most interestingly perhaps, this was multi-talented Willis Goldbeck's most notable directorial effort but, at least two of his screen writing credits are highly impressive indeed: Tod Browning's FREAKS (1932) and John Ford's THE MAN WHO SHOT LIBERTY VALANCE (1962; Goldbeck's last film work)!