human
How would you translate this from English to Dutch: There is a reason why Bert I. Gordon's American-International cheapies were paid more lip service than the works of Ed Wood on the now-defunct Satellite of Love: the man carries the dishonorable title of being one of the most inept directors of low-budget schlock. But whereas stuff like "The Amazing Colossal Man" (a man turned giant by atomic testing) and "Beginning of the End" (Peter Graves vs. giant grasshoppers) had a certain charm reflective of the 1950s' "high- concept/low-budget" brand of sci-fi, "Empire of the Ants" is a bottom-feeder from start to finish, trying desperately to capture the low-grade magic of a bygone era. The only real merit of "Ants" is its nostalgia value--yes, I would watch this as a child and be utterly terrified of those bloodthirsty, radiation-grown buggers; years later, the puppet heads being shaken off-camera are less than impressive (as is Gordon's excessively shaking camera during the attack scenes), as is the stock footage blown up to make the ants tower over our human protagonists. The exposition scenes are painfully awkward, the dialog mostly atrocious, and the performances reflect this (with dismal results).
gpt
Er is een reden waarom Bert I. Gordons Amerikaans-internationaal goedkope films meer lippendienst bewezen dan de werken van Ed Wood over de nu niet meer bestaande Satelliet van de Liefde: de man draagt de oneervolle titel een van de meest onbekwame regisseurs van lowbudget prutswerk te zijn. Maar terwijl films als 'The Amazing Colossal Man' (een man die door atoomproeven een reus is geworden) en 'Beginning of the End' (Peter Graves versus een reuzensprinkhaan) een zekere charme hadden die het 'high-concept/lowbudget'-type sciencefiction uit de jaren vijftig weerspiegelt, is 'Empire of the Ants' van begin tot eind een bodemloze put waarin wanhopig wordt geprobeerd de goedkope magie van een voorbij tijdperk te vangen. De enige echte verdienste van 'Mieren' is zijn nostalgische waarde  ja, als ik dit als kind zou zien, zou ik doodsbang zijn voor die bloeddorstige, door straling voortgebrachte rotzakken; jaren later zijn de marionettenhoofden die van de camera worden geschud niet meer zo indrukwekkend (net als Gordons overdreven bevende camera tijdens de aanvalsscènes), net als de standaardbeelden die worden opgeblazen om de mieren boven onze menselijke hoofdrolspelers uit te laten torenen. De presentatiescènes zijn pijnlijk onbeholpen, de dialogen zijn voor het merendeel afschuwelijk, en de uitvoeringen weerspiegelen dat (met desastreuze gevolgen).