Necə ağlayırdıq ona baxanda. Qapının qabağında adam miskin-miskin dururdu, qapı da açılmırdı. Ya da açılırdı heç kim olmurdu. Hərdən axırıncı anda çıxırdı kimsə. Adamların bədbəxtliyindən yaxşı istifadə edirdilər