Gecənin ortasında bir özünsən, bir “o” var,bir də fikirlərindənasılı bir tablo var...qəfil bir kölgə düşərbayırdan pəncərəyə,xoflanıb öz-özünə,çəkilərsən geriyə...baxarsan boş otağınküncünə qısılmısan,o kədərli tablonunipindən asılmısan...