title: Pero II d'Aragón
text: Pero II d'Aragón u Pietro II d'Aragón, o Catolico (Uesca, chulio de 1178 - †Muriel 1213) estió rei d'Aragón, conte de Barcelona, Chirona, Osona, Besalú, Cerdanya, Pallars Chusán y Ribagorza (1196 - 1213), y sinyor de Montpeller (1204-1213).
  
  Ascendents y descendents 
  Naixió lo mes de chulio de 1178 en Uesca, an que yera o suyo pai, Alifonso II lo Casto, qui en ixe mes atorgó a lo menos dos documentos. Fue baptizau en a Seu de Uesca y i pasó a suya infancia criau per a suya ama Sancha de Torres.
  
  Fillo y succesor d'Alifonso lo Casto y de Sancha de Castiella a la cadiera reyal d'a Corona d'Aragón a la muerte d'o suyo pai en 1196.
  
  Por o testamento d'Alifonso II lo Casto, Pero heredaba Aragón y Catalunya, asinas como los condaus que en dependeban, mientres o suyo chirmán Alifonso II a Provenza.
  
  O 15 de chunio de 1204 se casa con María de Montpeller y n'obtiene os dreitos sobre ista ciudat. A escape miró de rebuyar-la, sin d'exito, ta casar-se con María de Montferrat, heredera d'o Reino de Cherusalem. D'ista unión en naixioron:
   O infant Chaime I lo Conqueridor (1208-1276), rei d'Aragón y conte de Barcelona
   A infanta Sancha d'Aragón (1205-1206).
  
  Tamién Pero tenió dos fillos ilechitimos:
   Pero d'o Rei (?-1254), capellán en Lleida
   Constanza d'Aragón (?-1250), sinyora d'Aitona, casata en 1220 con Guillem Ramon de Montcada, senescal de Catalunya.
  
  L'anyada de 1204 se fació coronar en Roma por o Papa Inocencio III.
  
  Politica peninsular 
  En Catalunya consiguió engayolar a Guerau de Cabrera, que heba ocupato os suyos dominios d'o condau d'Urgell.
  
  Con Castiella as relacions estioron prou buenas, ya que yera fillato d'Alifonso VII de Castiella. Sinyó un tractau que establiba la muga Agreda-Tarazona entre iste reino y Aragón y aduyó a lo suyo primo Alifonso VIII de Castiella contra os reis d'o Leyón y de Navarra.
  
  Participó, con os reis ibericos en a batalla d'as Landas de Tolosa, victoria d'os cristianos sobre os almuades que premitió a rapeda conquista d'Andalucía.
  
  Política occitana 
  En setiembre de 1196 as Cortz de Daroca confirmoron ista doble función: Pero en Aragón y Alifonso en Provenza. Anque Pero siempre estió intresato en a Provenza y os suyos estatos vecins. Asinas s'explica como ya en o 1204 obligó a lo suyo chirmán Alifonso II de Provenza a fer as paces con o conte Forcalquer, aliato de Pero II.
  
  En 1206 habió de luitar contra os habitants de Montpeller revueltos contra la suya presona. Dende 1209 y con a conquista de Besiers y de Carcasona por parti de Simón de Monfort, protechió los sinyors de Languedoc, recullió os homenaches d'os contes de Tolosa, Comenche y Foix, y intentó a reconciliación que li demandaba Inocencio III en o tema d'o catarismo. Dió a tutela d'o suyo fillo Chaime a Simón y preparó lo casorio entre Ramón VII de Tolosa y a suya chirmana Alionor. As suyas prebatinas de pacificación no estioron buenas. Allora buscó a guerra contra Simón de Monfort. O 12 de setiembre de 1213, Pero II prebó de prener Muriel, un lugar d'o sur de Tolosa, an se cubillaban os hombres de Simón. Os suyos caballers no podioron dentrar-ie y habioron a contraofensiva d'os franceses sobre o suyo exercito, muito más numeroso. Pero II s'arriesgó y os hombres de Simón que lo troboron en a batalla de Muriel lo matoron. Os suyos caballers, veyendo a muerte d'o rei, fuyoron.
  
  Apedecoron a Pero en o priorato d'Hespitalers de Sixena, establito en 1188 por Sancha de Castiella, a suya mai.
  
  Referencias 
  
  Muertos en l'Alta Garona
  Naixius de Uesca
  Reis d'Aragón
  1174 (naixencias)
  1213 (muertes)