title: Pueyo de Sant Esteban (chacimiento arqueolochico)
text: Lo Pueyo de Sant Esteban ye un chacimiento arqueolochico de caracter urbano d'epoca republicana y imperial romana, existent aproximadament entre los sieglos I aC y I dC. Ye situau en Lo Pueyo, localidat d'o termin municipal de Calamocha (Teruel, Aragón, Espanya).
  
  Historia 
  La ciudat estió en tres emplazamientos succesivos, estando lo Pueyo de Sant Esteban lo segundo d'ells y amostrando una continuidat de hábitat de caracter urbano ininterrompiu en a comarca d'o sieglo II aC a lo menos dica lo sieglo IV. Estió fundada a conseqüencia d'a destrucción d'a ciudat inicial situada en o Chacimiento d'a Caridat (Camin Reyal) a causa d'as guerras sertorianas libradas en a Peninsula Iberica entre los anyos 82 aC y 72 aC.
  
  Se desconoixe con seguridat lo nombre d'a ciudat. Cotejando diversas fuents de l'Antiguidat (Naturalis Historia, de Plinio lo Viello; la Cheografía de Claudio Ptolomeu u lo Anonimo de Rávena) podría tractar-se de Leonica, nombre dau en estar habitada per los leonicenses, lugar celtíbero que suposadament habitaba la zona.
  
  La ciudat sería ubicada dentro d'o trayecto de l'antiga calçada romana que uniría las poblacions de Saguntum (actual Sagunto) y Bilbilis (actual Calatayú). La calzada seguiría la marguin ezquierda d'o curso d'o Xiloca a l'altura de dito chacimiento.
  
  Quan las circumstancias lo permitioron los pobladores decidioron abandonar l'asentamiento pa baixar a lo plano y refundaron la ciudat en La Loma d'el Prau, en o termin municipal vecino de Fuents Claras, a meyaus d'o sieglo I dC y a 1,1 km de distancia de Lo Pueyo.
  
  Descripción 
  Empecipió a estar estudiau en os anyos 50 per Purificación Adrián y posteriorment entre 1976 y 1978 per Francisco Burillo Mozota, dentro d'os suyos treballos de prospección arqueolochica d'os diversos asentamientos d'o territorio d'a Celtiberia, entre los quals se troba la Comarca de Xiloca.
  
  Lo chacimiento ocupa una d'as laderas d'o pueyo, a escasa distancia d'os atros dos emplazamientos. Se tracta d'un nuclio amurallau d'unas 10 hectarias d'extensión. La suya muralla ye de dople paramento, con una longaria d'1.456 metros de perímetro y 4 metros d'amplaria, adaptada a lo terreno y con ueito torretons de planta quadrada. S'han aterrazau las laderas, reutilizándo-se pa lo cautivo. En a vaguada sudeste se trobaba la dentrada, de 3,3 metros d'amplaria, hue trascruzada per lo camín que va a la ermita.
  
  Restas conservadas 
  Tanto adintro como fuera d'o cinto se mantienen sinyals d'antigas edificacions y s'han trobau materials ceramicos y numismaticos que pareixen corresponder a la epoca d'abandono d'a ciudat. Son visibles dos cambras, con muros de mampostería irregular, una d'ellas con una cisterna en o suyo interior, excavada en a pedrera quarcitica y recubierta de argamasa. Las excavacions arqueolochicas han descubierto quantas estancias, muros de mampostería prolongaus con adobas y revocaus con archila, suelos archilencos fueras d'un de opus signinum blanco. En un torretón s'ha trobau presencia d'un lenau de losetas. En superficie s'han trobau monedas ibericas de Bilbilis, Colonia Celsa y Nertobis y tamién hispanorromanas de Bilbilis, Calagurris, Colonia Celsa y Ilici. Tamién abundants ceramicas: lucernas, anforas, terra sigillata italica, paretz finas, iberica y comuna.
  
  En lo cabalto d'o pueyo tamién se conservan restas d'un antigo torretón posterior, d'epoca medieval.
  
  Bibliografia
  
  Referencias 
  
  Chacimientos celtibers d'Aragón
  Chacimientos romanos d'Aragón
  Calamocha