title: Nuclio terrestre
text: O nuclio terrestre ye a partida més interna d'a tierra, constituindo una esfera embolicada por o manto por debaixo d'a discontinuidat de Gutemberg y con centro a 6370 km de fondura. Ye dividiu por a discontinuidat de Wiechert - Lheman a 5100 Km de profundidad en núclio externo (liquido) y núclio interno (solido).
  
  A densidat d'o nuclio ye d'entre 10 y 13,6 gr./m3, aumentando ésta con a fondura y a temperatura maxima d'o nuclio se calcula en bells 6000 °C. A nuclio terrestre representa o 16% d'o volumen d'a tierra y o 31% d'a masa.
  
  O nuclio externo fluye a una velocidat de bells cm/minuto, y tamién lo fa a una velocidat muito menor o nuclio interno solido.
  
  Composición 
  A composición d'o nuclio s'ha de deducir por datos indirectos. Se suposa que ye de fierro, níquel y atros elementos como o ixufre.
  
  A presencia d'o fierro se deduce por:
   En as condicions de presión y temperatura d'o nuclio o fierro ye o solo material que presenta una densidat pareixida a la d'o nuclio.
   O solo elemento pesau prou abundant en o universo pa ocupar o nuclio d'una planeta ye o fierro.
   O nuclio terrestre chenera o campo magnetico terrestre, y d'entre os materials ferromagneticos que bi ha en o universo, o solo valido en abundancia ye o fierro.
   Qualques meteoritos (sideritos), poseyen fierro y níquel en buena proporción.
   A temperatura suposada pa la discontuidat de Wiechert – Lheman coincide con o punto de fusión d'o fierro, con o que s'explica o cambio d'estau.
  
  Referencias
  
  Bibliografía 
   Francisco Anguita Virella: Origen e historia de la Tierra. Editorial Rueda, 1988.
  
  Estructura d'a tierra