title: Lecinacorba
text: Lecinacorba (Lecina Corva en grafía SLA, Encinacorba en castellano) ye un municipio aragonés d'a provincia de Zaragoza, situau en a comarca d'o Campo de Carinyena.
  
  A suya población ye de  habitants, en una superficie de 36,68 km² y una densidat de población de  hab/km².
  
  Cheografía 
  Lecinacorba ye situau a piet d'a sierra d'Algairén, a 762 metros d'altaria dencima d'o livel d'a mar, a una distancia de 48 km d'a ciudat de Zaragoza, a capital d'a suya comarca y d'Aragón.
  
  Historia 
  O rei Alifonso II atorgó Lecinacorba a os templers en 1175. Os templers daron Carta de población en 1177. Perteneixeba a la comanda de Ricla. Dimpués pasó a la Orden d'o Hespital en 1317.
  
  Toponimia 
  Apareixe en textos antigos como Encinacorba. Seguntes Borao quan os templers concedioron en 1135 Carta de población a lurs vecins y vasallos, estos fundan un lugar cristiano en o terreno dito Media Villa cerca d'una carrasca tuerta que i destacaba en o paisache, y d'a on prenió nombre o lugar. Agustín Ubieto Arteta data a mención más antiga Encinacorva en 1176. En un documento latín de 1293 d'o "Libro vermello de l'Archivo Colechial de Daroca" podemos leyer Lezinacorba y Lazinacorba bella vegada:
  
  En 1495 s'escribiba separau Encina Corva en o standard escrito de zaguers de sieglo que ya castellanizaba la fonetica de tot:
  
  Juan Antonio Pellicer y Pilares, un cervantista de Lecinacorba, fació una edición d'O Quixot a zaguers d'o sieglo XVIII y i escribe:
  
  Demografía
  
  Administración
  
  Reparto de concellers
  
  Alcaldes
  
  Molimentos 
  Ermita de Santa Quiteria, declarada Bien Catalogau d'o Patrimonio Cultural Aragonés en 2002, encara que d'antis mas estió Bien d'Intrés Cultural. Ye un edificio d'o sieglo XIII en estilo pre-gotico u romanico tardano.
  Ilesia, d'estilo mudéchar, catalogada como Patrimonio d'a Humanidat por a UNESCO chunto a tot lo mudéchar d'Aragón.
  Portal de Santa Cruz u portal d'a fuent, restaurau.
  Peirón de Sant Esteban.
  Peirón de Sant Roque.
  Casas-palacio renaixentistas en a Carrera Mayor.
  Fuent y abrebadero d'arte renaixentista, con una inscripción que sinyala a calendata en a que esleyoron churaus: INTITUIDOS JURADOS MIGUEL ROMERO MIGUEL RUAN AÑO 1616.
  Virchen d'a Mar, una entretalla gotica en alabastro d'o sieglo XIV.
  Restas d'o castiello de Sinascueva.
  
  Presonaches 
  Juan Antonio Pellicer y Pilares, investigador d'a figura de Miguel de Cervantes, descubridor d'a suya partida de naiximiento en Alcalá de Henares, y autor d'una edición d'o Quixot en 1798 important pa ixa epoca.
  Mariano Lagasca y Segura (1776-1839). Estió un important botanico d'o sieglo XIX, director d'o Chardín Botanico de Madrit.
  
  Vinclos externos
  
  Referencias