title: Diocesi de Balbastro-Roda
text: A diocesi de Balbastro-Roda (en latín Dioecesis Barbastrensis-Rotensis) ye una antiga diocesi aragonesa, predecesora d'a diocesi de Balbastro y de l'actual diocesi de Balbastro-Monzón.
  
  Historia 
  En l'anyo 1100, Ponz de Roda (1097-1104) consagrau bispe de Roda por o Papa Urbán II tresladó a diocesi de Roda ta Balbastro dimpués d'a conquiesta d'ista ciudat, creyando-se asinas a diocesi de Balbastro-Roda.
  
  Dimpués d'a conquiesta de Uesca en 1096, o bispe Pero de Chaca (1087-1099) s'heba apresurau a prener posesión d'a seu oscense y o suyo succesor, o intrepido bispe Istevan de Uesca (1099-1130) miró de recuperar, en clara rebeldía contra a Santa Sede, a zona entre l'Alcanadre y a Cinca.
  
  Con o nuevo rei Alifonso I d'Aragón (1104-1134) o partiu indichenista d'o clero y o bispe Esteban teneban a favor d'o rei perdida en tiempos d'o bispe infant García de Chaca, obtenendo una victoria que se tradució en una acción conchunta d'o rei, o bispe Istevan y os nobles balbastrenses que, de común alcuerdo, forachitoron violentament de Balbastro a o bispe Remón Guillén (1104-1126), conoixiu como Sant Remón de Roda, reducindo-lo a la sola seu de Roda y incorporando a Uesca as tierras entre l'Alcanadre y a Cinca.
  
  O bispato rotense tresladó a suya seu ta Lerida dimpués d'a suya conquiesta en 1148, lo que trayió aparellada a paulatina desaparición d'a desapartada seu ribagorzana, encara que a ilesia de Roda d'Isabana conservó o títol de seu catedralicia y un capítol catedralicio de ueito miembros baixo a dirección d'un prior.
  
  Conlevó tamién l'annexión o bispato de Leida d'as comarcas de Ribagorza, Litera y a ribera d'a Cinca.
  
  Edat Meya 
  En o sieglo XIV Roda perdió definitivament o carácter de seu episcopal, y lo que i remaniba de l'antiga seu fue dau ta Leida, quedando astí nomás un priorato con dominio sobre una parti d'as tierras y parroquias d'a redolada. Convertida en canonica, a metat d'o sieglo XIX perdió a comunidat y pasó a estar una parroquia más d'a diocesi de Leida.
  
  O suyo territorio inicial coincidiba con os condatos de Pallars y Ribagorza, que comprendeba a parti no sumisa a los moros d'as comarcas de l'Alta Ribagorza, Baixa Ribagorza, Pallars Chusán y Pallars Sobirán, y gosó estender-se dica Sobrarbe. Agora bien, as constants barallas a o largo d'os anyos fuoron retallando a suya (en primeras) ampla rechión. Asinas, a diocesi d'Urchel s'annexionó ascape a quasi totalidat d'os dos Pallars, y dimpués a val de Bohí y a val de Barrabés, y en 1040 una parti de Sobrarbe, con a val de Chistau, fue unida a Uesca. En 1203, a radíz d'o treslau ta Leida, a zona de Balbastro, a Barbatania, tamién fue annexionada a Uesca.
  
  Cronolochia episcopal
  
  Se veiga tamién 
   Diocesi de Roda
   Diocesi de Balbastro