title: Alionor
text: Alionor u Elionor ye un antroponimo feminín d'orichen polemico.
  
  A primera portadora d'este nombre estió "Alionor d'Aquitania", que se deciba Aliénor en l'orichinal occitán. Aliénor esdevinió Eléanor en as luengas y dialectos d'o norte de Francia (luenga d'Oïl), entre os que ye incluito l'anglo-normando, y ye como plegó a l'anglés meyo. A mai d'Alionor se deciba Aénor de Châtellerault, y o nombre d'a filla se podría explicar por a contracción de Alia-Aénor ("atra Aénor") en occitán.
  
  Talment existió atra "Alionor" anterior en o tiempo, se tracta d'una "Alionor de Normandía" que vivió un sieglo antes que Alionor d'Aquitania. Manimentos as fuents primeras pa identificar o suyo nombre como Alionor no s'han trobau.
  
  A etimolochía d'Alionor no ye explicada de tot. Pa beluns se remontaría a lo latín LENIRE ("calmar"), u a lo chermanico Aldenor ("viello norte"). Tamién lo han quiesto relacionar con o griego eleos ("compasión"), u con l'arabe.
  
  Uso en aragonés 
  O nombre Alionor ye d'uso regular en aragonés, y en a Edat Meya una infanta d'Aragón y Navarra d'a Casa de Trastamara se deciba "Alionor de Foix"; o sieglo anterior a reina consort d'a Corona d'Aragón yera Alionor de Castiella y Portugal, muller d'Alifonso III, que nombran en a "Cronica de Sant Chuan d'a Penya":
  
  Talment a variant Elionor se trobe més a sobén en os textos medievals, se troba en textos comercials:
  
  A variant Elionor se troba tamién en una versión d'as "Cronicas d'os Chueces de Teruel", contrastando con l'uso regular que fan d'a forma coincident con o castellano Leonor en l'aragonés terolán d'o sieglo XV.
  
  Aspectos ortograficos 
  En aragonés ha existiu historicament a variant con epentesi antihiatica Leyonor en una d'as versión d'as Cronicas d'os Chueces de Teruel. Esta variant se puet explicar por introducción dende atros idiomas vecins on existe o hiato, desfendo-se dimpués por a tendencia antihiatica de l'aragonés. Manimenos por no provenir de garra etimo probau con una -g- u una -d- intervocalica en o puesto d'ixa -y- como reyal de REGALE y creyer de CREDERE, no s'ha d'escribir d'alcuerdo con as normas ortograficas de l'Academia de l'Aragonés.
  
  Referencias 
  
  Antroponimos aragoneses feminins