nüvit osmay ı daha önceleri duymamış, tanımamış olmaktan duyduğum üzüntü inanılmaz. bilirsiniz 1990lardan sonra piyasada mantar gibi "türeyen" çoğunlukla yabancı kaynaklı "kişisel gelişim" odaklı kitaplara, bir zaman sonra onların neredeyse tercümesi sayılabilecek yerli prof.lar da eklendi. örneklerinde bile bir yabancılık vardı kanımca... halbuki bu kitapları yazan proflar daha üniversitede talebeyken (1968) yazılmış bir kitap varmış meğer : i̇nsan mühendi̇sli̇ği̇... i̇nanın okuyunca yanınızdan ayıramayacaksınız. eğer benim gibi güzel cümlelerin, müthiş tespitlerin ve can alıcı sözlerin altını çizenlerdenseniz kitap gerçekten rengarenk fosforlu kalemlerin resmi geçidine dönüyor. yerinde çözüm önerilerinin hala geçerliliğini koruduğunu görmek yazar adına ileri görüşlülük örneği olsa da hala aynı yaralara merhem arıyor olmamız da "bazı şeylerin" durumunu ortaya koymaya yetiyor da artıyor bile. alın alın.. asla pişman olmazsınız..