dopiero przez te długie długie lata samotności zmierzyłam całą otchłań cierpienia zaczęła roztaczać taki przebolesny obraz męki tęsknoty i daremnego oczekiwania że dusza mu spokorniała i już ze współczuciem wsłuchiwał się w te echa przesiąknięte łzami ale gdy potem jęła snuć przędzę przyszłości schmurzył się nagle i wtrącił z rozmysłem