… ને ડાયરીના છેલ્લા પાને લખ્યું હતું કે, "Dont Worry , હું છું ને તમારી સાથે !!" – Gujju Funda
Dont Worry , હું છું ને તમારી સાથે !! "અરે, ઓ ડોસી, આજે રવિવાર છે, શું આમ રોવા મંડી પડી,…
"ખરેખર હું ખુબ જ ખુશનસીબ છું, તમારા જેવા અપાર પ્રેમ આપનાર ને પરણી છું, લાગતું નથી કે આપણે વૃધ્ધાવસ્થામાં છીએ" ભારતી બહેને ચાનો કપ લેતાં કહ્યું.
અરે, એસે બુઢ્ઢા મત બોલ, અભિ તો મેં જવાન હું મેરી રાની" રમેશભાઈ હસતાં હસતાં સ્વરોમાં આ રમુજ ડાયલોગ બોલી નાંખ્યો.
"આજે મને આપણાં બંન્ને બાળકો હિરેન અને સંદિપ યાદ આવી ગયાં." ભારતીબહેનનો સ્વરમાં થોડી ભિનાશ આવી ગઈ.
ચાલ, બસ, હવે શું તું પણ કોને યાદ કરી નાંખ્યાં, એવા બાળકો જે આજદિન સુધી આપણને જોવા પણ નથી આવ્યાં" રમેશભાઈ એ રોષ ઠાવલતાં કહ્યું.
ભારતી બહેન બિમાર પડ્યાં, ભયંકર બિમાર, દવાદારું ચાલું કર્યું તો ય બિમારી ત્યાંની ત્યાં, રમેશભાઈ પોતાના નાના ગામડાં માં રહેલ તમામ દવાખાનાની દવા કરાવી ચૂક્યાં હતાં, પણ ભારતીબહેન સાજા થવાનું નામ ન હતાં લેતાં, પણ રમેશભાઈ કંઈ થંભે એવા ન હતાં, ભારતીબહેનને લઈને શહેરની મોટી હૉસ્પિટલમાં ગયાં, તપાસ બાદ ખબર પડી કે ભારતીબહેનને કૅન્સર નામનો અસાધ્ય રોગ થયોરછે અને એમની પાસે ખુબ જ ઓછો સમય છે, દવા દ્વારા ફક્ત એ થોડા જ દિવસદાં મહેમાન છે, એકપળનો પણ વિલંબ કર્યા વિના રમેશભાઈ એ દવાઓ લીધી અને ડૉક્ટરને કહ્યું કે બસ, થોડા દિવસ હું મારી ભારતી સાથે જીવવાં માંગું છું, જેટલી મોંધી દવા આવે એ આપી દો.રમેશભાઈ ભારતીબહેન પાસે ગયાં, ભારતીબહેનનો હાથ પોતાનાં હાથમાં લીધો અને કહ્યું, "હવે, ગભરાવાની જરુર નથી, તું જલ્દી સારી થઈ જશે, ચાલ આપણે હવે, ધરે જઈયે, તારી સાથે વિતાવેલ આ લગ્ન જીવનની ધણી વાતો ફરીથી વાગોળવી છે, એમ કહી બંન્ને પોતાનાં ધરે આવ્યાં. વર્ષો પહેલાંનાં સારા-નબળા દિવસો વાગોળતાં વાગોળતાં દસ દિવસ બાદ ભારતીબહેનની આંખો હંમેશને માટે બંધ થઈ ગઈ.