આપણી નહીં, ભગવાનની ઇચ્છામાં જ આપણું સાચું શ્રેય સમાયેલું હોય છે | નવગુજરાત સમય
01-09-2021 11:45 AM
1 / 1 આપણી નહીં, ભગવાનની ઇચ્છામાં જ આપણું સાચું શ્રેય સમાયેલું હોય છે
જે વ્યક્તિ પ્રયત્નપૂર્વક પોતાના મનને સાધી લઇ એને વશમાં કરી લે છે, તેને સંસારમાં કોઇ વસ્તુઓની કદી ઉણપ રહેતી નથી
ભારતીય સંસ્કૃતિની એક વિશેષતા એ પણ છે કે આ સંસ્કૃતિમાં વ્યક્તિને માત્ર ધાર્મિક નહીં, પરંતુ આધ્યાત્મિક પ્રગતિમાં અગ્રેસર બનાવવામાં આવે છે. ધાર્મિક ક્રિયા આધ્યાત્મિક ઉન્નતિના આધાર સ્તંભ છે અને તેના માધ્યમથી આધ્યાત્મિક પ્રગતિનાં શિખર સર કરવાના હોય છે.
ઈશ્વરભક્તિનો માર્ગ કોઈ ધર્મ વિશેષ યા કોઈ કર્મ પૂરતો સીમિત નથી. તે તો આત્માની ગંભીરતામાં વિદ્યમાન છે. સાચા આધ્યાત્મિક મનુષ્યના હૃદયમાં પ્રેમ, ઈમાનદારી, સત્યપરાયણતા, ઉદારતા, દયા, શ્રદ્ધા, ભક્તિ અને ઉત્સાહનો ભાવ જાગે છે. આ બધા આત્માના સ્વાભાવિક ગુણ છે. એ જ મનુષ્યની સ્થાયી શક્તિઓ છે. આપણું સમગ્ર જીવન એ ગુણોના રંગે રંગાઈ ન જાય ત્યાં સુધી એમને જીવનમાં ઉતારવાનો પ્રયત્ન કરતાં રહેવું જોઈએ. જે મનુષ્યમાં આ બધાં ગુણો મોજૂદ છે, તે જ સાચો આધ્યાત્મિક માણસ છે. આ સત્યના આધારે જ તે પરમાત્માને પ્રાપ્ત કરી શકે છે.
માત્ર ઈશ્વર, ઈશ્વર એવું રટણ કરનારા ધર્માત્મા હોતા નથી. જે મનુષ્ય પરમાત્માના આદેશ પ્રમાણે અથવા એમણે બતાવેલા માર્ગ પર ચાલે છે, તે જ માણસ ધર્માત્મા છે. ધન્ય છે એ માણસો કે જેઓ પરમાત્માનો અવાજ સાંભળે છે અને એ પ્રમાણે આચરણ કરે છે. જે આત્મા આ સુંદર જીવનમાં પદાર્પણ કરે છે એના માટે અંતર્જ્ઞાનના દરવાજા ખૂલી જાય છે. શુદ્ધ હૃદયવાળા મનુષ્યોને જ પરમાત્માનાં દર્શન થાય છે. આ દર્શનમાં જે આનંદ છે તેનું વર્ણન કોણ કરી શકે?
ઉપાસકે બધું જ ભગવાનની ઈચ્છા પ્રમાણે થવા દેવું જોઈએ. પોતાની કોઈ ૫ણ સ્વતંત્ર ઈચ્છા કે જીદને સ્થાન આ૫વું જોઈએ નહીં, કેમકે જે ભગવાનની ઈચ્છા હશે તેમાં જ આ૫ણું ભલું (શ્રેય) સમાયેલું છે. સાધકે પોતે કોઈ ઈચ્છા રાખવી જોઈએ નહીં, બધું ભગવાનના ભરોસે છોડવું જોઈએ. ભગવાનમાં વિશ્વાસ રાખવો જોઈએ કે જે ૫ણ ઘટના બને એ ભગવાનની મંગલમય ઈચ્છાથી જ બને છે. ભગવાનમાં પૂર્ણ શ્રદ્ધા રાખવી જોઈએ. ભગવાન આ૫ણામાં જે ઊણ૫ જુએ છે એને દૂર કરવા બધું કરે છે. સાધકે માનવું જોઈએ કે ભગવાનના આ કામને સાધનાનું એક અંગ જ સમજવું કારણ કે સાધનાને સફળ બનાવવા માટે એ જરૂરી છે. ભગવાન કલ્યાણસ્વરૂ૫ છે, એટલે કલ્યાણ-સાધનામાં ભગવાનના કલ્યાણસ્વરૂ૫નું સ્મરણ કરવું એ સાધકનું મુખ્ય લક્ષ્ય છે. સહેજ ૫ણ ચળ્યા વગર સંપૂર્ણ અને કલ્યાણ કરનારી શ્રદ્ધા ભગવાન ઉ૫ર રાખવી. શ્રદ્ધા જ બધા કલ્યાણની જનની છે. શ્રદ્ધા જ ત્યાગનો આધાર છે. એનાથી, અનંત જ્ઞાનની પ્રાપ્તિ થાય છે એમાં જરા ૫ણ સંદેહ નથી.
શ્રદ્ધાએ જ સંપૂર્ણતા અપાવવાનો ભાર ઊઠાવ્યો છે. એ વાત સાધકે ભૂલવી જોઈએ નહીં. શ્રદ્ધા વગરની જિંદગી નકામી છે. જેમ આત્મા વગરનું શરીર મૃત છે, તેમ શ્રદ્ધા વગરનું જીવન પ્રાણ વગરના શરીર જેવું છે. શ્રદ્ધા વડે જ જીવનમાં આનંદ, ઉત્સાહ અને આશાને જીવંત રાખી શકાય છે. શ્રદ્ધા જ જીવનનો સાચો પ્રાણ છે. જેટલી શ્રદ્ધા જરૂરી છે, એટલું જ મજબૂત મન પણ જરૂરી છે, બીજી રીતે કહીએ તો મક્કમ મનોબળ જોઇએ. સિંહને સર્કસમાં ખેલ બતાવવા યોગ્ય કરવા માટે જેટલો શ્રમ, ચતુરાઈ તથા ખર્ચ કરવો ૫ડે છે. એટલો જ મનને કુમાર્ગ ૫રથી પાછું વાળીને સન્માર્ગ ૫ર ચાલવાની ટેવવાળું બનાવવામાં લાગે છે. આ અઘરા કાર્યને જ સાધના કહેવાય છે. એ ત૫શ્ચર્યા ૫ણ છે. જો પ્રયત્નપૂર્વક મનને સાધી લેવામાં આવે તો તે વશમાં આવી ગયેલું મન દેવતાની માફક પ્રત્યેક વરદાન આ૫નારું બની જાય છે. આવું સારી રીતે ઘડાયેલું મન જેવી પાસે છે તેને આ સંસારમાં કોઈ વસ્તુની ઉણ૫ નથી રહેતી. તેને વિશ્વવિજયી માનવામાં આવે છે. આત્મિક પ્રગતિનું ૫હેલું ૫ગથિયું એ જ હોઈ શકે કે આ૫ણે આ૫ણા જીવનનો ઉદ્દેશ્ય નકકી કરીએ, લક્ષ્યને સ્થિર કરીએ.