શ્રીકૃષ્ણને જ જીવનના વર્તુળનું કેન્દ્ર બનાવો સંસારનાં બધાં સુખ-દુઃખ પ્રસાદ જેવા લાગશે
મંગળવાર, નવેમ્બર 13 2018, 10:45 Hrs(IST)
નવગુજરાત સમય | Publish Date: Jun 28 2018 10:27AM
હનુમાનજીની બાળલીલાઓને જોઉં ત્યારે મને ભગવાન કૃષ્ણની છાશલીલાનું સ્મરણ થાય છે. પરમાનંદદાસજીનું પદ છે-'આજ દધિ મીઠો મદનગોપાલ...' ભગવાન શ્રીમન મહાપ્રભુજી અને એમનાં એક શિષ્ય નંદદાસજીના જીવનનો આ એક પ્રસંગ છે. નંદદાસજીના પૂર્વજીવનની આ ઘટના છે. તેઓ એ સમયે એક ગામમાં રહેતા હતા. એ ગામમાં એક નવી નવી સ્ત્રી આવી હતી. હજુ હમણાં જ તેના લગ્ન થયા હતા અને આ ગામમાં પરણીને આવી હતી. ભગવાનની ઈચ્છા હતી તે ભગવાને તેને અપાર સૌંદર્ય આપ્યું હતું. આ સ્ત્રી ખૂબ સ્વરૂપવાન હતી. એ જમાનો તો પનઘટ પર જઈ પાણી ભરવાનો હતો. રોજ સવારે એ સ્ત્રી પનઘટ પર પાણી ભરવા જાય અને નંદદાસજી પનઘટ પર બેસીને એ સ્ત્રીને તાકતા રહે. ધીમે ધીમે નંદદાસજી તો તે સ્ત્રી પર લુબ્ધ થઇ ગયા, મુગ્ધ થઇ ગયા. એમનાં પૂર્વજીવનનો આ પ્રસંગ છે. તે સ્ત્રી પર, તેના સૌંદર્ય પર અને તેના રૂપ પર આસક્ત થઇ ગયા. નાનું એવું ગામ, લોકોને ખબર પડ્યા વિના તો ન જ રહે. અને આ તરફ નંદદાસજી પેલી સ્ત્રી તરફ ખૂબ આસક્ત. ગામમાં વાત ફેલાઈ ગઈ કે નંદદાસ કોઈની પરણેતર પર લુબ્ધ થયા છે! એ સ્ત્રીનું પણ તેમના તરફ ધ્યાન ગયું હતું. ધીમે ધીમે તો વાત વધતી ચાલી. આખા ગામમાં ચર્ચા શરૂ થઇ ગઈ. તે નવવધૂના સાસુ, સસરા બધા હેરાન થઇ ગયા. આ સ્ત્રી પણ બહુ ખાનદાન પરિવારની પુત્રવધૂ હતી. સસરાનું મન વિચારે ચઢ્યું હતું કે આ સમસ્યાનો કોઈ ઉકેલ શોધવો પડશે.
ગુરુના જ્ઞાનને, ગુરુની સમસ્ત અનુભૂતિને જે પામી જાય તે શિષ્ય છે
આ તરફ નંદદાસને પણ સૌ સમજાવવા લાગ્યા કે આ શું કરો છો તમે ભાઈ? કોઈની પારકી પરણેતરને આમ તાકી તાકીને જોવાય? કોઈની વહુને આમ સતત તાકીને જુઓ છો? આવું લાંબો સમય ચાલ્યું. એક દિવસ એ સ્ત્રીના સસરાએ કહ્યું, : 'ચાલો બેટા, આપણે બહાર જવું છે.' સાસુ, સસરા અને તેમની પુત્રવધૂ ગાડામાં બેસી યમુનાજી તરફ ચાલી નીકળ્યા. યમુનાજીના કિનારે પહોચ્યા. નંદદાસજી પણ તેમની પાછળ-પાછળ જાય છે. સ્ત્રીના સસરાએ નાવ મંગાવી અને ત્રણે જણા નાવમાં બેસી ગયા. યમુનાજીનો પટ તો ખૂબ વિશાળ એટલે નાવ વિના તો ઓળંગાય નહીં. નંદદાસજી પાસે પૈસા નથી. તેથી, નાવવાળાએ તેમને ન બેસવા દીધા. એ તો જ્યાં સુધી નાવ દેખાઈ ત્યાં સુધી બસ તાકતા રહ્યા.
સૌંદર્ય છે પ્રભુ ગિરિરાજજીમાં
પેલી સ્ત્રીના સાસુ, સસરા તેને સાથે લઈ સામા કિનારે પહોચ્યા. એ કિનારે શ્રીમન્ન મહાપ્રભુજી રહેતા હતા. તેથી એ સ્ત્રીના સસરાએ એમનું શરણ લીધું. તેમના દર્શન કરવા પહોચ્યાં. સૌએ શ્રીમદ્ વલ્લભાચાર્યજીના દર્શન કર્યા, પ્રણામ કર્યાં. બને છે એવું કે મહાપ્રભુજીએ એમણે ત્રણેને પ્રસાદ આપ્યો પણ એક પ્રસાદનો ચોથો પડિયો પણ આપ્યો. બધા આશ્ચર્યમાં પડી ગયા કે આમ કેમ? અમે તો ત્રણ વ્યક્તિઓ આપના દર્શન માટે આવ્યા છીએ અને પ્રસાદ ચાર વ્યક્તિનો કેમ? બાબા, આ ચોથો પ્રસાદ કોને માટે? શ્રીમન્ન મહાપ્રભુજીએ કહ્યું, : 'ચોથો પ્રસાદ પેલો નદીને સામે કિનારે બેઠો છે ને એના માટે! નંદદાસને આપજો.'
अमृतं चैव मृत्युश्च द्वयं देहे प्रतिष्ठतम् ।
मृत्युमापद्यते मोहात् सत्येनापद्यतेऽमृतम् ॥
'અમૃત અને મૃત્યુ આ શરીરમાં વિદ્યમાન છે, મનુષ્ય મોહથી મૃત્યુને અને સત્યથી અમૃતને પ્રાપ્ત કરે છે.'
એ ભલે અત્યારે લુબ્ધ છે, આસક્ત છે. એના માટે આ પ્રસાદ છે. તમે તો એને ઓળખતા નથી પણ હું તેના આત્માને ઓળખું છું, એને લઈ આવો મારી પાસે. પેલી સ્ત્રીના સસરા ગયા અને નંદદાસને લઈને મહાપ્રભુજી પાસે આવ્યા. 'નંદદાસ, તમે અત્યાર સુધી આ સ્ત્રીને જોતાં હતા, હવે મને જુઓ છો' મહાપ્રભુજીએ કહ્યું. અને હવે તમારું મન જ્યારે મારી પાસે આવ્યું છે તો હું તમને સંકેત કરું છું કે મારા શ્રીનાથજીને જુઓ, તેમની ઝાંખી કરો. મહાપ્રભુજીએ પડદો હટાવ્યો, નંદદાસજીએ સ્વરૂપનું દર્શન કર્યું, અને ગયા તે ગયા! કોઈ કહે નંદદાસ, પેલી સ્ત્રી તમને જુએ છે...પરંતુ અહીં તો ઘટના ઘટ ગઈ. मम प्रभु श्री गिरिराजधारी | ગિરિરાજમાં લુબ્ધ થઇ ગયા! નંદદાસજી કહે છે કે ખાક સૌંદર્ય છે આ દુનિયામાં? સૌંદર્ય છે મારા પ્રભુ ગિરિરાજજીમાં.
'ખાક સૌંદર્ય છે આ દુનિયામાં? સૌંદર્ય છે મારા પ્રભુ ગિરિરાજજીમાં'
આપણી બધાની લગભગ આવી દશા છે. આપણા કેન્દ્રમાં કૃષ્ણ હોય. આપણે આપણું કેન્દ્ર બહારની તરફ રાખીને બેઠાં છીએ. વર્તુળની બહાર મુખ રાખ્યું છે. આપણે કોઈ વર્તુળ બનાવીએ અને એ વર્તુળની બહારની બાજુએ મુખ રાખીએ તો ન કૃષ્ણ સાથે સંબંધ રહે, ન એકબીજા સાથે સંબંધ રહે. આપણે તો નથી કૃષ્ણને જોઈ શકતા કે નથી એકબીજાને જોઈ શકતા. જો કૃષ્ણને કેન્દ્રમાં રાખીને બેસીશું તો સંસારના ભોગો પણ પ્રસાદ બની જશે. પૂજાની સામગ્રી સેવા બની જશે. હું કહું છું કે ગુરુને લૂંટો, એમની અનુભૂતિઓને લૂંટો. દુનિયાને શા માટે લૂંટો છો? ભાઈને, બહેનને કે કુટુંબને શા માટે લૂંટો છો? સમાજને શું કામ લૂંટો છો? લૂંટવી જ હોય તો કોઈ બુદ્ધપુરુષની અનુભૂતિઓને લૂંટો. ગુરુને જે ખાઈ જાય એનું નામ શિષ્ય. ગુરુના જ્ઞાનને, ગુરુની સમસ્ત અનુભૂતિને જે પામી જાય તે શિષ્ય