છિન્ન – રાજુલ કૌશિક | દાવડાનું આંગણું | પૃષ્ઠ 2
આજે એક્ઝીબીશનનો અંતિમ દિવસ હતો. આમ તો સામાન્ય રીતે દરેક વખતે એક્ઝીબીશનના છેલ્લા દિવસે આખું ગ્રુપ શ્રેયા સાથે રોકાતું. સોલ્ડ પેઈન્ટિંગને અલગ કરીને બાકીના પેઈન્ટિંગ પેક કરીને છેક છેલ્લે સુધી આટોપવામાં સૌ સાથે રહેતા .આજે પણ એમ જ બન્યું .બધા છેક સુધી શ્રેયાની સાથે રોકાયા, નહોતો માત્ર સંદિપ. આજે પણ એ નહોતો આવ્યો. નવાઈની વાત હતી સૌ માટે, એક માત્ર શ્રેયા ચૂપ હતી પણ એ એના ઘરે પહોંચી ત્યારે એના આશ્ચર્ય વચ્ચે સંદિપ ઘરની બહાર કાર પાર્ક કરીને એની રાહ જોતો હતો. Continue reading છિન્ન – (૩) – નવલકથા – રાજુલ કૌશિક →
આ વખતે શ્રેયાનુ એ પેન્ટિંગ એક્સિબિશન જરા અનોખુ હતું. સુર્યના ઉદ્દ્ગમથી લઈને સુર્યના અસ્ત અને અંધકારના ઓળા લઈને ઉતરતી અમાસની રાત્રી અને પૂનમના અજવાસને લઈને માનવ જીવનના તબક્કાને એણે વણી લીધા હતા. એક્સિબિશનનુ ઇનોગ્રેશન શહેરના જાણીતા ઇન્ટિરિઅર ડિઝાઇનર અને માનીતા આર્ટિસ્ટ પ્રેમ રાવળના હસ્તે હતુ. દિપ પાગ્ટ્ય બાદ શ્રેયાના પેન્ટિંગ અંગે પ્રેમ રાવળ કંઇ કહે તે પહેલા જ સંદિપે હાથમાં માઇક લઈને શ્રેયાનો પરિચય જે રીતે હાજર મહેમાનોને કરાવ્યો એ સાવ અણધાર્યો અને અકલ્પ્ય હતો પણ સંદિપ શ્રેયા માટે જે કઈં બોલતો હતો તેની સૌને જ નહી પણ શ્રેયાને પણ એટલી જ તાજુબી થતી હતી. સંદિપે શ્રેયાને જે રીતે ઓળખી હતી એ શ્રેયા તો પોતાના માટે પણ અજાણ હતી. Continue reading છિન્ન – (૨) – નવલકથા – રાજુલ કૌશિક →
હજુ તો સવારની સુસ્તી માંડ ઊડે તે પહેલાં જ સંદિપે શ્રેયાની ઊંઘ ઊડી જાય એવી વાત સાવ જ સામાન્ય સ્વરે કહી દીધી. મોંઢે માંડેલા કોફીના મગમાંથી ગરમ કોફીનો ઘૂંટ જરા જોરથી લેવાઇ ગયો અને એની સાથે જ ગરમ કોફી તાળવે ચોંટી હોય તેના કરતાં જીવ તાળવે ચોંટી ગયો હોય એવો ભાવ શ્રેયાના મનમાં થયો, ક્ષણ વાર માત્ર પણ સાથે કોફીના મગમાંથી ઊઠતી કડક મીઠ્ઠી સુગંધથી મન પ્રસન્ન થઈ ગયુ હોય તેમ શ્રેયાનુ મન સંદિપની વાત સાંભળીને પ્રફુલ્લીત થઈ ગયું. Continue reading નવલકથા – છિન્ન – રાજુલ કૌશિક →