'મામાવાઈફ' | પ્રવીણ શાસ્ત્રી અને મિત્રોની વિવિધ વાતો
'મામાવાઈફ'
6 Comments Posted by pravinshastri on February 11, 2014
વાર્તા # ૭૩
સેક્ન્ડ સીટિંગ ડિનર પુરું થઈ ગયુ. ડાઈનિંગ હૉલ ફરી વ્યવસ્થીત થઈ ગયો. પ્રવાસીઓ સાથે હસતો રમતો આસિસ્ટન્ટ વેઈટર રાજુ આજે પહેલા દિવસે જ હેડવેઈટ્રેસ સ્ટેલા સાથે કંઈ પણ બોલ્યા ચાલ્યા વગર સીધો પોતાની ઝીરો ડેકની કેબીનમાં ચાલ્યો ગયો. ક્રુઝ સ્ટાફને માટે તદ્દન નીચેની રૂમો ફાળવાયલી હોય છે. કેટલાકમાં બે,ત્રણ કે ચારનો સમાવેશ થાય છે. રાજુ એના મિત્ર સુધાકર સાથે કેબીનમાં રહેતો હતો. સુધાકર હજુ એની ફરજ પર હતો.
'કેટલા હરખ અને આશાઓ સાથે ક્રુઝલાઈનની નોકરીમાં પ્રવેશ્યો હતો. તું તો જાણે છે કે મેં મારા કુટુંબ માટે, મારી માલતીના સુખ માટે મારાથી બનતું બધું જ કર્યું. સ્ટેલા, હવે મારા પોતાનાઓએ, સગાઓએ મારી જ ધરતી પર મને જાકારો આપ્યો. મને સમજાતું નથી કે મારે શું કરવું. હવે પછીની મારી જીંદગી અને દેહ આ સાગર પર જીવાય ત્યાં સુધી જીવશે અને અંતે સાગરમાં જ વિલીન થશે?
પોતાના ફ્રી સમયમાં રાજુ અને સ્ટેલા, ડેક પર કોઈ ખૂણામાં સાથે બેસતા. વાતો કરતા. રાજુ એને મન મૂકીને એની જીવન કહાણી સંભળાવતો. માંની વાતો, બહેનોની વાતો, મામાની વાતો ભાવુક થઈને કરતો અને સ્ટેલાની આંખ ભીની થતી. પછી હસી પડતો. સરદારજીના જોકસ્ સંભળાવી એને ખડખડાટ હસાવતો. જો કોઈ પોર્ટ પર ફરવાની અનુકૂળતા મળતી તો સ્ટેલા એને પોતાની સાથે બહાર ફરવા લઈ જતી. એક ખાસ લાગણીના બંધનથી તેઓ બંધાયલા હતા.
રાજુનો જન્મ થયો તેના બે માસ પહેલા જ એના પિતા ગુજરી ગયા હતા. એ ત્રણ બહેનોનો એકનો એક ભાઈ અને વિધવા માંનો દીકરો હતો. માં કોઈને ત્યાં રાંધવા જતી. ત્યાંથી થોડું વધેલું ખાવાનું ક્યારેક લાવતી. મોટી બહેન કપડા સીવતી. વચલી અને નાની સ્કુલમાં જતી. એને પણ ભણવું હતું. હોંશિયાર હતો; પણ મામાએ એને મુંબઈ બોલાવી લીધો. મામાની ચા ભજીયાની લારી હતી. એને મદદની જરૂર હતી. આઠમા ધોરણથી ભણવાનું છોડી એ મુંબઈ પહોંચ્યો.
મામા સાથે ન ફાવ્યું એને લારીની સામે જ આનાની હોટલમાં નોકરી મળી. મુંબઈમાં રહેવાનો એને એક મોટો ફાયદો એ થયો કે એ ઘણી ભાષાઓ બોલતો થઈ ગયો. એના મળતાવડા અને નમ્ર સ્વભાવથી ઘણા મિત્રો બનાવ્યા.
કોઈકે એને ક્રુઝકંપનીની રંગીન અને લાભદાયી નોકરીની વાતો કરી. મન લલચાયું. અરજી કરી. અને સારા નસીબે એને ક્રુઝશીપ પર ડાઈનિંગરૂમ હેલ્પની નોકરી પણ મળી ગઈ. જાણે સ્વર્ગનું સુખ. દેશ વિદેશમાં ફરવાનું. જાત જાતના માણસોને મળવાનું. સારા આનંદી સ્વભાવથી એ પેસેન્જરોનું મન જીતી લેતો. બીજાના પ્રમાણમાં એને ટીપ્સ પણ ઘણી મળતી. એ જે કમાતો તેનાથી એને સંતોષ હતો. બે બહેનોના લગ્ન કર્યા. એનાથી મોટી પણ બહેનોમાં નાની એવી બહેનને કોલેજમાં ભણાવી. અને ગામમાં આધુનિક સગવડ વાળું નાનું મકાન બાંધ્યું.
બે વર્ષ પહેલા ગામ ગયો ત્યારે એની માં માંદી હતી. બધાએ એને માં દેહ છોડે તે પહેલા એક ગરીબ ઘરની માલતી સાથે પરણાવી દીધો. માંએ માલતીવહુનું મોં જોયા પછી શાંતીથી દેહ છોડ્યો. શોક હળવો થયો. રાજુને માલતી ગમતી હતી. માલતીને રાજુનું ઘર ગમ્યું. પૈસાની છૂટ ગમી. માલતી સુંદર હતી. નખરાળી હતી. શણગાર અને સિનેમાની શોખીન હતી. રાજુને પણ ગમી ગઈ હતી. બહેનો ઠેકાણે પડી હતી. એના સંસારમાં સુખી હતી. બહેન ભાણજાઓને વર્ષોથી બહાર રહેતા ભાઈની માયા કરતાં ભાઈના પૈસા અને ભેટ સોગાદની માયા વધારે હતી.
અને રાજુએ ગંભીરતાથી જવાબ વાળ્યો હતો, હું તો અહીં ભોગવી લઉં પણ ત્યાં મારી માલતી તડપતી જ રહેને? તે શીપમાં ના જ સારા નિષ્ઠાવાન આધેડ મિત્રોનો દાખલો આપતો. ઈંડિયામાં બીજા રાજ્યોમાંથી કેટલાયે પરિણીત પુરુષો એકલા મુંબઈ જેવા મોટા સહેરમાં આવે. પતિ પત્ની એકલતા ભોગવીને પણ વફાદારી અને કુટુંબ જાળવી શકે તો હું કેમ નહીં?
સ્ટેલા બે વર્ષની હતી ત્યારે એના મા બાપ સાથે રશીયાથી અમેરિકા આવી હતી. છ વર્ષની થઈ પછી માંબાપે ડિવૉર્સ લીધા. માંબાપે બીજા લગ્ન કરી લીધા. બે વર્ષ સૂધી માં અને નવા બાપ પાસે સહી. માં મરી ગઈ. સાવકા બાપે એને ફોસ્ટર હૉમમાં મૂકી. સુંદર હતી. સોળ વર્ષની ઉમ્મરે બોયફ્રેન્ડ, ગર્ભવતી બનાવી ચાલતો થયો. એબૉર્શન કરાવ્યું. હૉટલમાં વેઈટ્રેસ થઈ. વીશ વર્ષની ઉમ્મરે તેણે ક્રુઝશીપ પર કામ શરૂ કર્યુ. એ વાતને આજે બાવીસ વર્ષ થઈ ગયા. આખી દુનિયામા ફરી. શાલીનતા વધી. ઠરેલતા વધી. દરિયો એનું જીવન બની ગયું.
' મારું બેબી?'
'તને ખબર છે ભૈયાઓને ત્યાં પણ ધોતીપુત્રો થતા. સલામતી ચાહતો હોય તો અત્યારે જ ચાલતો થા. હવે તારે અને મારે કોઈ સંબંધ નથી. ગેટ આઉટ. આ બધુંજ હવે મારું છે. મારું ખરું નામ માલતી નથી. મુમતાજ છે. ચલે જાવ યહાંસે.'
'સ્ટેલા કોને માટે જીવવાનું? ક્યાં જીવવાનું? મરવું તો દરિયે ડૂબી મરવું. આઈ કેન નોટ સ્માઈલ, આઈ કેન નોટ લાફ, વ્હાઈ શુડ આઈ લીવ?'
એ આંખો વીચીંને આંસુ વહાવતો રહ્યો.
'માઈ ફ્રેન્ડ. જીંદગી જીવવા માટે છે. મરવાનું તો બધાને જ છે. પણ મળેલી જીંદગી જીવી લેવાની. હું તમારા હિન્દુઓની જેમ પુનર્જન્મમાં માનતી નથી. જે સુખ દુખ ભોગવવાના હોય તે અહીં જ ભોગવવાના છે. માય ડિયર હજુ તો તું ખૂબ જુવાન છે. જીવનમાં ઘણા સારા ખરાબ સાથીદારો આવતા અને જતા રહેશે. દર અઠવાડિયે ક્રુઝના પેસેન્જરની જેમ. બી બ્રેવ માય ફ્રેન્ડ. આપણે સાથે રહીશું. સાથે કામ કરીશું. સાથે જીવીશું. થશે ત્યાં સૂધી શીપ પર રહીશું. સાથે મજા કરીશું. હું પણ એકલી જ છું ને? મને પણ સાથ જોઈએ છે. હું અમેરિકન છું. આપણે લગ્ન કરીશું. હું તારી 'મામાવાઈફ' બનીશ. અમેરિકામાં એક નાનું ઘર વસાવીશું એક નાની રેસ્ટોરાંટ ખોલીશું. વીલ યુ મેરી 'મામાવાઈફ'? પ્લીઝ ડોન્ટ ક્રાય. બી હેપી. આઈ લવ યુ.'
← વહેતી વાર્તા "શ્વેતા" પ્રકરણ ૪	વહેતી વાર્તા "શ્વેતા" પ્રકરણ ૫ →
6 responses to "'મામાવાઈફ'"
pravinshastri May 25, 2016 at 9:15 PM
થેનક્યુ ગાંધી સાહેબ. આતાએ એમના ક્રુઝની સરસ વિગતવાર વાત કરી એટલે એક ઈન્ડિયન યુવાને એના સહકાર્યકરની કરેલી વાતને વાર્તાનું સ્વરૂપ આપ્યું. ગ્લેમરસ લાઈફ પાછળ પણ ઘણી વેદનાઓ છૂપાયલી હોય છે. કેટલાક રોજ જ ૧૬ થી ૧૮બ કલાક કામ કરતા હોય છે.
મનસુખલાલ ગાંધી May 25, 2016 at 9:09 PM
chhelshankar January 10, 2016 at 4:49 AM
પ્રેમ અને શારીરિક ભૂખ કોને નથી ? દરેક જીવ ને બે ભૂખ હોય છે એક પેટ ની અને બીજી પેટ ની નીચે ની .માણસ નુ મન જ્યા પ્રેમ અને લાગણી દેખાય ત્યા ઢ લી પડે છે .કોઈ તેમાથી મુકત નથી સેક્સ અને પ્રેમ એક સિક્કા ની બે બાજુઓ છે. સરસ તાદ્રશ્ય વર્ણન .
jashara January 10, 2016 at 1:48 AM
મરચંટ નેવી કે ક્રુઝ માં કામ કરતા લોકો જેવીજ જિંદગી "આર્મી-કે-નેવલ-એરફોર્સ" વાલાની હોય છે … અને ફર્ક એટલો કે જો તે સૈનિક હોય તો તે તેની પત્નીને "ગોળી"થી ઉડાવી શકે છે … અને જો તે મર્ચન્ટ નેવી કે ક્રુઝ સ્ટાફ હોય તો રોતો-રોતો ક્રુઝ પર પાછો ફરે છે …
સેક્સ એ પ્રેમ નથી પરંતુ એક સર્વ-સામાન્ય અને નાં-માન્ય તેવી ભૂખ છે …
pravinshastri February 11, 2014 at 10:37 PM
માનનીય શ્રી વિનોદભાઈ, વર્ષોથી દર દોઢ બે વર્ષે ક્રુઝમાં જવાનુ રખું છે. આ વાર્તાનું કથાબીજ એક લક્ષદીપ આઈલેન્ડ ના એક છોકરા સાથે થયેલી વાત પર રચાયલું છે. અલ્બત્ત આ કરુણ વાતને મેં મારી રીતે રજુ કરી છે.
Vinod R. Patel February 11, 2014 at 10:21 PM
કરમનો કાઠો બિચારો રાજુ ! ઘણાના જીવનમાં આવું બનતું હોય છે . ધારે શું અને બનતુ હોય છે શું .
જુવાનીના આવેગો પાણીના વહેતા પ્રવાહો જેવા હોય છે . એને રોકી શકાતા નથી પાણીની જેમ એ એનો માર્ગ કરી લે છે .