10 | જૂન | 2012 | નીરવ રવે
by pragnaju | જૂન 10, 2012 · 12:10 એ એમ (am)
ચી.સૌ.યામિની ના ૫૨મા જન્મ દિવસે આશીર્વાદ સાથે
આજે વરસાદમાં ભીંજાવાની એક ઓર તક મળી ! કોણ જાણે કેમ પણ વરસાદમાં એકલાં પલળવાની મજા તો ન જ આવે અને એકલતા અનુભવાય. પછી તો બસ…. વરસાદનાં એક-એક ફોરાંમાં એક પછી એક પાણીનાં ટીપાંને બદલે યાદ જ ટપકતી જાય. ભીની ભીની માટીની મ્હેંક અને તાવડી પર શેકાતાં રોટલાની મીઠી સોડમ આપણને સ્મૃતિનિદ્રામાંથી જાગૃત કરી, ઘરનાં દડતાં નેવાંનું સંગીત સાંભળવા મજબૂર પણ કરી દે છે.અને યાદ આવ્યો બાવન વર્ષો પહેલાનો સમય….
. ગઇ સાંજે જ પર્જન્ય વિદ્યા જાણકાર લાલ મખમલ ઓઢેલા ઇન્દ્ર્ગોપ અને જાદુઇ ટોર્ચ રાખનાર આગિયાએ વરસાદનો સંદેશ આપ્યો હતો.આકાશમા પ્રકૃતિના આનંદ દરબારનો વૈભવ વ્યક્ત કરતો વાદળોનો આનંદપુંજ હતો..આકાશના ઉદરમાં વાદળોનો ગર્ભ ધીરે ધીરે વિકસવા માંડ્યો. આકાશે કાલિમાનું વસ્ત્ર ઓઢી વાતાવરણના રહસ્યને અકબંધ રાખ્યું.ત્યાં જ વાદળોનો ગડગડાટ્ અને વિજળીના ચમકારે કાંઈ વિચારીએ તે પહેલા જ…
ડો એમની પારસી બોલીમા કહે કેવું મજેનું બેબી છે!
આ તારી જ રચનાથી અમારી લાગણી વ્યક્ત કરી આશીર્વાદ સાથે શુભેચ્છાઓ પાઠવીએ છીએ .
તારા ૧૬ વાર ભજવાઇ ચૂકેલા અનેક ઈનામો જીતેલા નાટકને યાદ કરીએ છીએ. સેવ લાઇફ ઇન્સ્ટીટ્યુટ ના ડાયાલીસીસ બાદ શુભાંગી ગજબની સ્ફુર્તિ અનુભવતી હતી. પરંતુ એ લાંબુ ચાલે એમ ન હતુ. બંને કિડની કામ ન કરતી હોવાથી કિડની ટ્રાન્સપ્લાન્ટ જ આખરી ઉપાય હતો.
માથુર કાંઇ ના સમજ્યો. પરંતુ શુંભાગીના મનમાં પારાવાર કળતર સાથે એક એક અંકોડો ખૂલતો ગયો. આંદોલિત થતો ગયો. 'પૂજાની થેલી, મરેલું બાળક (કે જીવતી બાળકી) કચરાપેટી…..ઓહ …….ઓહ!' ને સાથે જ પોતાના શરીરમાં આરોપાયેલી જીવંત કીડનીનાં રૂપમાં મિલીના ગર્ભને અનુભવી રહી, વિચારવા લાગી, 'દીકરી! તે તો જન્મ આપનાર ને પાલક મા, બંને માતાને જીવતદાન આપ્યું. ખરેખર, દીકરી લેવા નહીં, દેવા જ આવતી હોય છે, ધન્ય છે તને! ત્યાં જ દુર્ગાદેવીના ઉચ્ચાર સંભળાયાં, 'માફ કરી દે દીકરી! હું જ તારી ગુનેગાર છું' બોલતાની સાથે જ એમણે દોટ મૂકી. શુંભાગી ગભરાઇ, બોલી, 'સૌરભ, મમ્મીજી કયાં ગયાં?' 'અરે, એમણે તો દોટ મૂકી.', 'હાય, હાય ક્યાં? હાય રામ!' 'મિલીના ઘર તરફ…' તથા ત્યાર બાદ તેના પ્રતિભાવ લેખ…