આજની વાત (૩૩) | વિજયનુ ચિંતન જગત
મુખ્ય પૃષ્ઠ > આજનો વિચાર	> આજની વાત (૩૩)
આજની વાત (૩૩)
હા. પ્રેમ જે આપી શકે તેજ પામે
કાનન પહેલી વાર ૩ વર્ષનો હતી ત્યારે ઝંખતી હતી કે મા બાપ તેને વહાલ કરે..પણ શું કરે ઘરમાં ભાઇઓના માન હતા
બાર વર્ષે મિત્રોમાં તે ઝંખતી કે કોઇ તેને વહાલ કરતી મિત્ર મળે
વીસમે વર્ષે તે ઝંખતી કે કોઇ મનગમતુ પાત્ર વહાલ કરતુ મળે
પચ્ચીસમે લગ્ન થયા..મનગમતા ભરથારે પણ વહાલ માંગ્યુ પણ આપવામાં તો કચાશ જ રાખી
છવ્વીસમાં વર્ષે પહેલે ખોળે દીકરો આવ્યો..બીજે ખોળે દીકરી આવી તેનું મન હવે પ્રસન્ન હતુ..દીકરો તો મને વહાલ કરશે જ. દીકરી પણ મારું લોહી છે..
પચાસ વર્ષ થયા ત્યારે પહેલી વખત સમજાયું કે શું દીકરો કે શું દીકરી તેમના પાત્રો મળે એટલે તેમના ઘરે.તેઓ વહાલ લેવા આવ્યા હતા આપવા નહીં
થાકેલી મમતા પૌત્રમાં પુત્રનું બચપણ જોવા લાગી અને એકાંતોમાં રડતી કે મારા બધા જ પ્રયત્નો નિષ્ફળ ગયા.. મારી જિંદગીમાં મેં બધુ આપ્યું જ…પણ મને કદી કશુ મળ્યુ નહીં…
તે દિવસે સંત કથામાં તેને એક વાક્ય જડ્યુ…પ્રેમ તો વહેંચવા માટે જ હોય..તેનો વેપાર ના હોય.. તેના મોલ તોલ ના હોય ને જે આપે તે પામે જ….
પણ ક્યારે? ચીતામાં જઇશ ત્યારે?
તે દિવસે રીક્ષામાં જતી હતી અને અકસ્માત થયો..વાગ્યુ તો નહોંતુ.. પણ ઘરના સૌ ટોળે વળી ગયા ફોન પર ફોન ચાલુ થઇ ગયા જે સૌની પાસેથી અપેક્ષા હતી અને જેની પાસે થી અપેક્ષા નહોંતી તે સૌએ ભાળ કાઢી.. ચિંતાઓ કરી વહાલ કર્યુ..ત્યારે પહેલી વાર કાનન મલકી…હા. પ્રેમ જે આપી શકે તેજ પામે…