ચપટી ઉજાસ | પરમ સમીપે
Category Archives: ચપટી ઉજાસ
chapti ujas 200
Posted on 10/12/2013 by nilam doshi
ચપટી ઉજાસ.. 200
ઝિલમિલ સિતારોંકા આંગન
અહીં ઋષિકેષના શાંત, પાવન વાતાવરણમાં અને ખાસ કરીને ઝિલમિલના આ વિશાળ, અનોખા પ્રાંગણમાં મારી બધી દીકરીઓને બહું ગમ્યું. અહીં આટલી બધી દીકરીઓ સાથે તેમને ભળતા વાર ન લાગી. બે દિવસમાં તો અહીંના વાતાવરણમાં તેઓ ઓતપ્રોત થઇ ગઇ. ફૈબાને તેમને મળીને ખૂબ આનંદ થયો હતો. મારા ફૈબા આજે પણ એવા જ હતા..અંદરથી જરાયે બદલાયા નહોતા. અને અસદ અંકલ નીરજની જેમ જ મુઠ્ઠી ઉંચેરા માનવી હતા એનો અનુભવ અહીં મને થતો રહ્યો. ફૈબાની પસંદગી ખોટી સાબિત નહોતી થઇ.એનો મને આનંદ હતો. અહીં કોઇ હિંદુ કે કોઇ મુસ્લીમ કયાં હતું ? અહીં તો લેબલ વિનાના સાચુકલા માનવીઓ હતા. ફૈબા કહે, અહીં અમે ફકત છોકરીઓ એટલે રાખી છે. કે મોટા થઇને..પોતાના સંસારમાં ગયા પછી તેઓ જયારે મા બને ત્યારે તેમના બાળકોને સાચા સંસ્કારથી સીંચી શકે.. અને એ રીતે ધીમે ધીમે એક નવા સમાજના નિર્માણમાં તેઓ પોતાનું યોગદાન આપી શકે.જે સમાજની સ્ત્રી સાચા અર્થમાં સંસ્કારી..તેજસ્વી હોય એ સમાજ આપોઆપ તન્દુરસ્ત થવાનો.
હા..ફૈબા, સમજાય છે મને તમારી વાત.
જૂઇ, એક રીતે આપણા બંનેનો માર્ગ એક જ થયો ને ? તું ને હું ..આપણી વેવલેંથ કેટલી મળતી આવી..આટલા દૂર રહ્યા છતાં ..વરસોથી ન મળ્યા હોવા છતાં જાણ્યે અજાણ્યે આપણો જીવનરાહ એક જ બની રહ્યો. એ કોઇ યોગાનુયોગ છે કે શું ? આપણો આ કયો સંબંધ છે. આપનો સંબંધ કંઇ ફકત ફૈબા અને ભત્રીજીનો જ તો નથી. તારા જન્મના પહેલા દિવસથી.. તેં મારી સામે કરેલા પહેલા હાસ્યથી હું તારી સાથે ન જાણે કેવી રીતે જોડાઇ ચૂકી હતી..
ફૈબા ગળગળા અવાજે બોલતા રહ્યા.
હા..ફૈબા , મારા જીવનમાં મારી મમ્મી કરતા યે પહેલું સ્થાન હમેશા તમારું જ રહ્યું હતું..અને રહ્યું છે. જીવનની કોઇ પણ મુશ્કેલીના સમયે મને મા નહીં..મારા ફૈબા જ યાદ આવ્યા છે. ખબર છે ફૈબા. ? તમારા વિના હું.. મારું જીવન કેટલું અધુરું હતું ? દરેક પળે મેં અંદરથી તમને ઝંખ્યા છે. તમને શોધ્યા છે.
વાતો કરતા અમે બંને રીતસર રડી જ પડયા હતા.અમે બંને નસીબદાર હતા કે નીરજ અને અસદ અંકલ જેવા જીવનના સહયાત્રીઓ મળ્યા હતા.
અમે બંને અમારી અલગ કેડી કંડારી શકયા હતા. કોઇને ચીલે ચાલવાને બદલે અમારો અલગ ચીલો બનાવી શકયા હતા..જેના ઉપર કદાચ ભવિષ્યમાં કોઇને ચાલવું ગમે. એવી આશા મનમાં જરૂર હતી. ઉપર જશું ત્યારે જીવનનો ઉજળો હિસાબ આપી શકાશે એવી શ્રધ્ધા હતી.
ફૈબાએ દાદીમા, મમ્મી, પપ્પા ..આખા કુટુંબને યાદ કર્યા હતા.
જૂઇ, મારો કુટુંબ સાથે એટલો જ ઋર્ણાનુબંધ હશે. જીવનમાં કંઇક પામવા માટે કંઇક ગુમાવવું પણ પડતું જ હોય છે ને ? એકને અનેકમાં ઓગાળીને મને જીવન સાર્થક બન્યું હોય એમ લાગે છે. સ્વમાંથી પર તરફ જવાના માર્ગમાં ઘણું બધું છોડવું પડતું હોય છે. અને ઇશ્વરની આપણી ઉપર કેવી અનહદ કૃપા છે કે આપણને આવા જીવનસાથી મળ્યા.. આવી મીઠડી દીકરીઓ મળી અને આવું સુંદર જીવનકાર્ય મળ્યું.
નીરજ અને અસદ અંકલ મારી ને ફૈબાની જેમ જ ભળી ગયા હતા.
જૂઇ, આપણું જીવનકાર્ય .જીવનરાહ જયારે એક જ નીકળ્યો છે. ઇશ્વરે આપણને બંનેને સરખું જ કામ કરવાની પ્રેરણા આપી છે ત્યારે મને લાગે છે.. તું પણ અહીં જ આવી જા.. તમે બધા અહીં આવી જશો તો મને ગમશે. આમ પણ મારા ગયા પછી તું જ મારી સાચી વારસદાર છે.આ કામ તારે જ આગળ વધારવાનું છે.
મને અને નીરજને, બધી દીકરીઓને પણ વાત ગમી હતી. અમે થોડા દિવસો પાછા ગયા બધું સમેટીને અહીં જોડાઇ જવા..
અને આજે અમારી ઝિલમિલનો ઉજાસ અમારા જીવનમાં..અમારી આટલી બધી દીકરીઓના જીવનમાં રેલાઇ રહ્યો છે.
મિત્રો, હું જૂઇ, મારા જન્મથી યે પહેલાની ક્ષણોમાં મેં તમને બધાને મારા જીવનમાં સામેલ કર્યા હતા. હું એક સાવ સામાન્ય છોકરી.. સામાન્ય ઘરની..મીડલ કલાસની છોકરી..ઇશ્વરક્રપાથી મારી શક્તિ અને સમજણ મુજબ થોડું કંઇક કરી શકી એનો સંતોષ છે. મારા જીવનની આખી સફર મેં તમારી સાથે માણી છે. મારા સુખ, દુખ મેં તમારી સાથે વહેંચ્યા છે. તમે સૌ એમાં સહભાગી થયા છો એના આનંદ સાથે ..હું જૂઇ, તમારા બધાનો આભાર માનું છું. મિત્રો, મેં મારી પ્રેરણામૂર્તિ મારા ફૈબાની ઓળખાણ પણ તમને કરાવી છે. મિત્રો, અમને સૌને કયારેક યાદ કરશો ને ? અમારા કાર્યમાં કદીક સહભાગી બનશો ને ?
આપ સૌના જીવનમાં ઝિલમિલ ઉજાસ પથરાઇ રહે.અને આપનો જીવનપથ ઉજ્જવળ બની રહે એ ભાવના સાથે સૌની વિદાય લેતા આપ સર્વને જૂઇના સ્નેહ વંદન.
with this chapti ujas completed..thanks a lot all my dear readers…
i would like to hear abt this series from you..and yes..this can be available as book too..its available on amazon.com…if any problem pl, do let me know.
once again thanks a lot my all readers for your support, for being with me whole time. salam..salam.. to my dear readers..and am sure for yur support in future too..
Posted in ચપટી ઉજાસ, સ્વરચિત કૃતિઓ	| 7 Replies
Posted in ચપટી ઉજાસ, સ્વરચિત કૃતિઓ	| 2 Replies
Posted in ચપટી ઉજાસ, સ્વરચિત કૃતિઓ	| 3 Replies
ચપટી ઉજાસ.. 197
સ્મરણો બની અમી..
અમારી હસતી ગાતી અમી હવે બની ગઇ છે માત્ર છબી..આજે અમીની વિદાયને દસ દિવસ વીતી ચૂકયા છે. ઘરનો સન્નાટો હજુ અકબંધ છે. અમીની વિદાયના એ દિવસને મારે યાદ નથી કરવો.. મારે રડવાનું નથી.અમારે કોઇને ઉદાસ બનવાનું નથી. પહેલાની જેમ જ ટહુકતા રહેવાનું છે. કિલ્લોલતા રહેવાનું છે. આ અમીની આખરી ઇચ્છા છે. એનો હુકમ છે.
કેવા અંધારામાં રહ્યા હતા અમે ? કે અમીને કશી જ ખબર નથી. એનું કેન્સર પ્રાથમિક સ્ટેજમાં છે એવી વાત કેટલી સહેલાઇથી એણે સ્વીકારી લીધી હતી.પણ..ના એ અમારો ભ્રમ હતો જે તેણે મરતા સુધી જાળવી રાખ્યો હતો. ડોકટરની વાત તો તે પહેલે જ દિવસે સાંભળી ગઇ હતી. અમને છેતરી ગઇ હતી અમી. અને તેને સાથ આપ્યો હતો પ્રાચીએ.. પ્રાચીને ખભ્ભે માથું મૂકી તેણે એકવાર રડી લીધું હતું. બંને બહેનોએ કદી અમને ખબર ન પડવા દીધી જેથી અમને દુખ ન થાય. કદાચ પ્રાચી અમને કદી ખબર ન પડવા દેત.
પણ.. એણે કહેવું પડયું હતું. જયારે…
મમ્મી, અમીની ઇચ્છા હતી કે એની આંખ ડોનેટ કરવામાં આવે. એની જ સ્કૂલમાં ભણતી એક છોકરીને..
હું નીરજ સ્તબ્ધ.. ત્યારે પ્રાચીએ ધ્રૂજતા અવાજે ફોડ પાડયો હતો કે અમીને બધી જ ખબર હતી. અને…
અમીનો છેલ્લો પત્ર પ્રાચીએ અમારા હાથમાં મૂકયો હતો.
મમ્મી, પપ્પા..સોરી..તમને છેતરવા માટે..પણ જેમ તમે મને દુખી નહોતા જોઇ શકતા તેમ હું પણ તમે દુખી કેમ જોઇ શકું ? મને માફ કરશો ને ? જનમોજનમ મને તમે જ માબાપ તરીકે જોઇએ..પ્રોમીસ આપશોને ? બનશો ને આવતા જન્મે મારા મારા પણ મા બાપ ? વધારે લખવાની શક્તિ નથી. બાકી બધી વાત પ્રાચીને કહી છે. અને તમે એ માનશો જ એની મને ખબર છે. મમ્મી, પપ્પા આવજો.. મને યાદ કરવાની છે ..પણ દુખી થયા વિના.. હસવાનું છે ઉદાસ થયા વિના..
તમારી અમી..
અમે અનરાધાર વરસ્યા હતા.. એક વાર ..બસ એક જ વાર..અને પછી જાતે જ આંસુ લૂછી નાખ્યા હતા. અમીએ જે તેર ચૌદ વરસો અમને સુખ અને આનંદ આપ્યા હતા એ જ અમે યાદ રાખીશું. બેટા, જયાં હો ત્યાં સુખી રહે..અમે હવેથી આંસુ સારશું નહીં. ઇશ્વરની ઇચ્છાનો સ્વીકાર કરીશું.
પ્રાચી અમને વળગીને આખો દિવસ રડતી રહી હતી. શાબાશ અમારી આ બહાદુર દીકરીને.! જેણે બહેનની સાથે આખરી ક્ષણ સુધી રહી તેની બધી ઇચ્છા પૂરી કરી હસતે મોઢે .અમીને દરેક વાતમાં સાથ આપ્યો.
અમીની આંખો તેના જ કલાસની કુંતીને અપાઇ..અને કુંતીની દુનિયામાં અજવાસના પહેલા કિરણે ડોકિયું કર્યું તે દિવસે કુંતીની આંખમાં સમાઇ ગયેલી અમી કેવી હસતી હતી. !
અમે બધા આ વેકેશનમં ઋષિકેશ આવ્યા છીએ.. અહીં ગંગામાં અમીના ફૂલને વિસર્જન કરવાના છે. મનને શાંતિ મળે એ માટે પાંચ છ દિવસ અહીં ગંગાને કિનારે રોકવાના છીએ.. આ પહેલા પણ એકવાર અમીને લઇને અમે અહીં આવ્યા હતા. આ જગ્યા અમીની મનપસંદ જગ્યા હતી. આજે પણ અમી અમારી સથે હતી જ ને ?
વહેલી સવારે અમે બધા ગંગાના કિનારે આવ્યા. પ્રાચીના હાથમાં લાલ કપડું વીંટાળેલી એક નાનકડી મટકી હતી. અમે બધા ગંગાના પાવન નીરમાં ઉભા હતા નીરજના હાથમાં ત્રણ વરસની શચી હતી અને મારો હાથ પકડીને ચાર વરસની મીની ઉભી હતી. બીજી બધી દીકરીઓ એક્મેકનો હાથ પકડીને ઉભી હતી. પ્રાચીએ મારી અને નીરજની સામે જોયું. પ્રાચીની આંખો ધૂંધળી બની હતી. અમે આંખોથી જ સંમતિ આપી. અને પ્રાચીએ ધીમેથી મટકીને વહેતા નીરમાં મૂકી..અમે બધાએ વંદન કર્યા. મનોમન અમીને અલવિદા.. કહ્યું. નાનકડી મટકી ગંગાના નીર પર સવારી કરીને ઉછળતી કૂદતી આગળ વધતી રહી અને થોડી ક્ષણોમાં અમારી નજરથી ઓઝલ થઇ ગઇ. સદાને માટે..આજે બીજી વાર અમીને વળાવી હતી.
પ્રાચી અમને ભેટી પડી.. મમ્મી.. બીજા કોઇ શબ્દો એના ગળામાંથી બહાર ન નીકળી શકયા. ચૌદ વરસની પ્રાચી આજે અચાનક મોટી થઇ ગઇ હતી એવું અમે અનુભવી રહ્યા. નીરજે પ્રાચીના માથા પર હાથ મૂકયો.
તે દિવસે સાંજે અમને કોઇ યાત્રીએ કહ્યું,
અહીં સુધી આવ્યા છો તો ઝિલમિલ જોઇ ?
ઝિલમિલ ? એ વળી શું છે ?
અરે, આમ તો અહીંની સંસ્થા છે. પણ એને કંઇ સંસ્થા ન કહેવાય. એને તો નજરે જુઓ તો જ ખબર પડે.
કેટલી બધી દીકરીઓ અહીં કેવી રીતે રહે છે..અને પાંગરે છે. એકવાર જોવા જેવી છે.
અમને બધાને કુતુહલ થયું. ચાલો, જઇ આવીએ.. દીકરીઓની વાત સાંભળીને હું જવા તૈયાર થઇ.બાકી આ વખતે કયાં ય જવાનું મન નહોતું.પણ મનને વિચારોને બીજી દિશામાં વાળવાનું પણ જરૂરી હતું. બધી છોકરીઓનું ધ્યાન પણ બીજે વળે એ અગત્યનું હતું. ફરી એકવાર અમારે જીવન જીવવાનું હતું..સારી રીતે જીવવાનું હતું. હજુ દસ દીકરીઓની મોટી જવાબદારી અમારા ખભ્ભા પર હતી. એ સારી રીતે પૂરી કરવાની હતી.
તે દિવસે સાંજે અમે બધા ઝિલમિલ પર પહોંચ્યા. વાહ.સુંદર મજાની .મેઘધનુષી ઇમારત બહાર મોટું બોર્ડ ચળકતું હતું.." ઝિલમિલ.. "
હળવે પગલે અમે અંદર ગયા. મારું મન ન જાણે કેમ પણ કોઇ અનોખી અનુભૂતિથી છલકતું હતું. કંઇક ..કંઇક તો અહીં એવું હતું જે મને ખેંચતું હતું. શું હશે ? મને કેમ આવી લાગણી થાય છે ?
Posted in ચપટી ઉજાસ, સ્વરચિત કૃતિઓ	| Leave a reply
Posted on 05/11/2013 by nilam doshi
ચપટી ઉજાસ.. 192
કસોટીની ઘડી…
પણ..ના મીલીએ તાવને ભલે છૂમંતર કહ્યું પણ અમીનો તાવ એમ જલદી છૂમંતર થયો નહીં. ડોકટર આવ્યા હતા. દવાઓ ચાલુ થઇ હતી.પણ ખાસ ફરક નહોતો પડતો. હું અને નીરજ ચિંતામાં ફફડતા હતા.અતિ સ્નેહ હમેશા અનિષ્ટની શંકા જ કરે એ ન્યાયે મારા મનમાં તો ન જાણે કેવા કેવા વિચારો ઘૂમરાતા હતા.
તાવે મચક ન આપી એટલે ડોકટરે અમુક ટેસ્ટ કરાવવાના કહ્યા. અમારા મનના આકાશમાં કાળા ડિબાંગ વાદળો ઘેરાવા લાગ્યા. શું હશે ? શું થશે ? અમે અમીને હોસ્પીટલે લઇ ગયા. અમી અમને હૈયાધારણ આપતી રહી.. મમ્મી, પપ્પા તમે નકામા ચિંતા કરો છો ..આ ડોકટરોને કમાવા માટેના આ બધા આઇડીયા છે.
પણ મને શાંતિ કેમ વળે ? એક માના હ્રદયમાં ફફડાટ જાગી ઉઠયો હતો. કોઇ અજ્ઞાત ભયથી મન ફફડી ઉઠયું હતું. નીરજ મને સાંત્વના આપવાનો મિથ્યા પ્રયાસ કરતો હતો. અંદરથી તો એ યે ફફડી ઉઠયો હતો. મારું મન તો ન જણે કેવું યે આશંકિત થઇ ઉઠયું હતું. કોઇ મોટી બીમારી તો નહીં નીકળેને ?
ટેસ્ટના રીપોર્ટ આવી ગયા પણ એમાં ખાસ કશું જાણવા ન મળ્યું. ડોકટરોને કોઇ શંકા જાગી હતી કે શું ? એક પછી એક ટેસ્ટ થતા રહ્યા.હવે અમીને હોસ્પેટલમાં દાખલ કરવી પડી હતી. અમી મને કેમ ફિક્કી લાગતી હતી ? અલબત્ત અમી તો હસતી હતી અમને ચિંતા ન કરવાનું કહેતી હતી પણ કદી ન થાકનાર અમી હમણાં જલદી થાકી જતી હતી.તાવની નબળાઇ હશે કે બીજું કંઇ ?
પૂરા પંદર દિવસ વીતી ગયા હતા. એક એક દિવસ એક એક વરસ જેવો લાગતો હતો.
અને ગઇ કાલે ડોકટરોની આખી ટીમે ચર્ચા કર્રી ને અંતે ન છૂટકે અમને સત્ય હકીકત જણાવી હતી.
અમારી અમીને બ્લડ કેન્સર હતું..અને તે પણ લાસ્ટ સ્ટેજમાં.. બચવાની કોઇ ઉમ્મીદ ..આશાનું કોઇ નાનકડું કિરણ પણ નહીં. વધુમાં વધુ એકાદ બે મહિના.. મારી નાનકડી અમી ..હજુ તો જીવનમાં પા પા પગલી પણ પૂરી નહોતી ભરી. અને કુદરતનો આ કારમો કેર ? આવી નાનકડી કળી જેને હજુ તો ખીલવાનું..સુવાસ ફેલાવવાનું બાકી હતું. અને એને આવું દરદ ? કુદરત આવી ક્રૂર ? એને બીજું કોઇ ન મળ્યું ? મારી દીકરી..મારી અમી જ શા માટે ? આખરે શા માટે ? શો દોષ હતો એનો ? કયા ગુનાની આ સજા એને મળી રહી હતી ? કાશ ! એને બદલે મને આ બીમારી આવી હોત તો હું કોઇ ફરિયાદ ન કરત.. પણ..
પહેલા તો હું એ રીપોર્ટ માનવા… સ્વીકારવા તૈયાર જ નહોતી. નક્કી ડોકટરોની કોઇ ભૂલ થઇ હશે..કોઇ બીજાનો રીપોર્ટ ભૂલથી અપાઇ ગયો હશે..
પણ..ના..કોઇ ભૂલની શકયતા નહોતી.. ડોકટરોએ પૂરી ચકાસણી કર્યા બાદ જ રીપોર્ટ આપ્યા હતા. કોઇ સારવારનું પરિણામ મળે તેમ નહોતું એમ ડોકટરોએ સ્પષ્ટ જ કહી દીધું હતું. અમને તે અંધારામાં રાખવા નહોતા માગતા.જેથી અમીના છેલ્લા દિવસો અમે તેને આનંદમાં રાખી શકીએ.. તેની બધી ઇચ્છાઓ પૂરી કરી શકીએ..
અમે ડોકટરને વિનંતી કરી કે ગમે તે થાય અમીને આ ખબર ન પડવી જોઇએ..
પણ તમારું વર્તન જ તેને ચોંકાવી દેશે.. તમારે નોર્મલ રહેવું બહું જરૂરી છે. અમી બહું હોંશિયાર છોકરી છે.. એને જો કોઇ શંકા આવી જશે તો ….
ના..અમે હ્રદય પર પથ્થર મૂકી દેશું એને અણસાર પણ નહીં આવવા દઇએ. પણ ડોકટર પ્લીઝ તમે તમારા પ્રયત્નો મૂકી ન દેતા. વિદેશમાં પણ કોઇ દવા ..કોઇ ટ્રીટમેન્ટ શકય હોય તો પ્લીઝ અમારી અમીને બચાવી લેજો.
યુ ડોંટ વરી..અમે તમને સાવધાન કર્યા બાકી અમે ડોકટરો છેલ્લી મિનિટ સુધી ઝઝૂમતા જ રહેવાના.. અને અમીને બહું પેઇન સહન ન કરવું પડે એનું પણ ધ્યાન રાખીશું. હવે તમારે ચહેરા પર હાસ્ય ફરકાવતા..પ્રસન્ન રહેતા શીખવું પડશે.. તમારી ભીતરની બધી વેદનાને..પીડાને અંદર જ છૂપાવવાની છે. કરી શકશો ? અમારે હા જ પાડવાની હતી.
નીરજે ધીમેથી કહ્યું, જૂઇ, આપણે …
પણ એ યે વાકય કયાં પૂરું કરી શકયો ? મને સાંત્વના આપતા તે પોતે જ …
હવે અમારે બંને એ એકબીજાને સાચવવાના હતા. નીરજ ભલે પુરૂશ હતો પણ તે મારા કરતા પણ વધારે સંવેદનશીલ હતો. તેનું હૈયુ ખૂબ કોમળ હતું.
થોડીવાર અમે બંને એકબીજાનો હાથ પકડીને મૌન બેસી રહ્યા. મનને તૈયાર કરતા રહ્યા.
થોડી વારે મેં જ કહ્યું,
નીરજ, અમી પાસે જશું ? તે રાહ જોતી હશે..
મેં અને નીરજે અમારી ભીની આંખ લૂછી .ચહેરો ધોયો. ફ્રેશ લાગવા જોઇએ.. અમીને કે ઘરમાં બીજી દીકરીઓને કોઇને ખબર ન પડવી જોઇએ.. હવે એ અમારી કસોટી હતી અને અમારે એ કસોટીમાંથી પાર ઉતરવાનું હતું. અમારે હસવાનું હતું અને બધાને હસતા રાખવાના હતા.
જીવનના રંગમંચ પર અમારે ફાળે આવેલું પાત્ર અમારે સફળતાપૂર્વક ભજવવાનું હતું. અમારી અમીને હસતા રહીને..હસતી રાખીને વિદાય કરવાની હતી. એ વિદાય કમનસીબે લગ્ન પછીની વિદાય નહોતી. આ તો પરમ પિતાનું તેડું આવ્યું હતું. એનો અનાદર કે આનાકાની કોણ કરી શકયું છે ?