જયવંતીબેન પટેલ | "બેઠક" Bethak
Tag Archives: જયવંતીબેન પટેલ
બેઠકનો અહેવાલ-જયવંતીબેન પટેલ -૭ઓક્ટોબર ૨૦૧૬-
"બેઠકમાં હાસ્ય સપ્તરંગી મેઘધનુષ રચાયું -" તા. ૭ઓક્ટોબર ૨૦૧૬ને શુક્રવારે ઇન્ડીયા કોમ્યુનીટી સેન્ટર મિલ્પીટાસ કેલીફોર્નીયા ખાતે સાંજે 6.30વાગે ગુજરાતી "બેઠક" મળી. છેલ્લા છ વર્ષથી બે એરિયાના ગુજરાતીઓ સાથે મળી ગુજરાતની અસ્મિતાને સાચવવાનો નમ્ર પ્રયત્ન કરે છે જેના ફળ સ્વરૂપે નિતનવા વિષયો પર બેઠકમાં વાંચન અને સર્જન થાય છે.આ દિવસે મોટી સંખ્યામાં સૌની હાજરી રહી.
"બેઠક"માં સદાય પરિવાર જેવું વાતાવરણ હોય છે.આજની બેઠકમાં સક્રિય કાર્યકર ઊષાબેનનો જન્મદિવસ હોવાથી ભોજન તેમના તરફથી સૌએ માણ્યું અને સહિયારો આનંદ માણી સૌએ ઉષાબેન અને અશોકભાઈને વધાવ્યા.
બેઠકની શરૂઆત પ્રજ્ઞાબેને સૌને આવકારી કરી. કલ્પનાબેનની પ્રાર્થના દ્વારા બેઠકમાં મા સરસ્વતી નું આગમન થયું, ત્યાર બાદ કવિ શીતલભાઈ જોશીને યાદ કરી તેમના અચાનક નિધનમાં સૌએ દુઃખ વ્યક્ત કરતા પ્રાર્થના કરી.સાહિત્યમાં તેમના યોગદાનને યાદ કરી એમની જ ગઝલની બે પંક્તિ સંભળાવતા પ્રજ્ઞાબેને કહ્યું કે આપણે એક સારા કવિ ગુમાવ્યા છે.
આ મહિનાના વિષય ઉપર આવતા રાજેશભાઈએ જણાવ્યું કે હાસ્ય સપ્તરંગી વિષય ખુબ પ્રેરણાત્મક રહ્યો ૩૬થી વધુ વાર્તાઓ આવી છે.અવનવા શિર્ષક આ મહિનાના વિષયનું આકર્ષણ રહ્યું.બધાના આ પ્રયત્નને રાજેશભાઈએ વધાવી અભિનંદન આપતા કહ્યું હું પણ મારી જાતને રોકી ના શક્યો અને એમણે પોતાની વાત કહી શરૂઆત કરી. ત્યારબાદ વસુબેને આ મહિનાના વિષયને અનુરૂપ હાસ્ય સાહિત્યકાર જ્યોતીન્દ્ર દવે વિશે માહિતી આપી. અને એમની વાર્તાના કોઈ પાના વાંચી યાદ કર્યા, તો જ્યોતીન્દ્ર દવેની વાર્તા મહાભારત ને દર્શનાબેન ભુતાએ પારસી લઢણમાં વાંચી સંભળાવી જે ખૂબ જ રમૂજી હતી. પ્રજ્ઞાબેને જ્યોતીન્દ્ર દવે માટે કહ્યું કે એમની વાસ્તવિકતાને અપનાવવાની અને ઓળખવાની રીત અનોખી હતી.ત્યાર બાદ દાવડાસાહેબે હાસ્યના જુદા જુદા પ્રકાર સમજાવ્યા "બેઠક"ની ખ્યાતિ દૂર દેશાવર પહોંચી રહી છે તે જણાવતાં કલ્પનાબેને અમદાવાદથી વસુબેનના બહેનનો પત્ર વાંચી સંભળાવ્યો. પ્રજ્ઞાબેને વાત ઉમેરતા કહ્યું કે આપણે બેઠક દ્વારા આપણી માતૃભાષાને જીવંત રાખીએ છીએ જે પ્રશંસીય છે. જેનો શ્રેય દરેક સર્જકને જાય છે.આપણી બેઠકમાં આવી ગીતાબેન ભટ્ટે જે જોયું તે જોઈ તેમણે એલ. એ. માં આવી જ બેઠકની શરૂઆત કરવાનું વિચારી રહ્યા છે, અને માટે બેઠકના સર્જકોને આમંત્રણ પણ આપ્યું છે.ઊપરાંત શ્રી રઘુવીર ચૌધરી અને બળવંત જાની અને અંબાદાનભાઈ ઘઢવી જેવા બે મોટા સાહિત્યકારો બે એરિયામાં આવી રહયા છે. એ જાણકારી આપી સર્વેને આવવા આમંત્રણ આપ્યું.આ સાથે જયશ્રીબેન મર્ચન્ટને વધાવતા પ્રજ્ઞાબેને કહ્યું તેમની ગઝલ લેકક્ષીકોનમાં "સન્ડે મહેફિલ"માં મુકાય છે.જે આપ સહુ વાંચજો અને આપણા સૌ માટે આ ગૌરવની વાત છે.
કલ્પનાબેનની " હાસ્ય વાર્તા"ની રજૂઆત દર વખતની જેમ સુંદર રહી. તો દર્શનાબેન ભુતાએ મેઘલતાબેનને યાદ કરી "પ્યાલા બરણી"ની કવિતા વાંચી સંભળાવી જે ખૂબ હાસ્યસ્પદ રહી,કોઈ દિવસ ન બોલતા સુબોધભાઈએ જાણીતા હાસ્ય લેખક અને સાહિત્યકાર બકુલત્રિપાઠીને યાદ કરી સાહિત્યના પાના ઉખેડ્યા ને કહ્યું ત્રણ પ્રકારનાં હાસ્ય હોય છે એલોપોથી , આયુર્વેદીક અને ત્રીજુ હોમયોપથી સાથે ઉધાર માંગવાની કળાની વાત કરતા બેઠકમાં હાસ્યનું મોજું ફરી વળ્યું ,જયવંતીબેને એમનો હાસ્ય સપ્તરંગી લેખ " જુતાંની કમાલ " વાંચી સંભાળવ્યો.તો રાજેશભાઈએ સાક્ષર ઠક્કર ની હાસ્ય કવિતા " સામેવાળા માસી " વાંચી બધાને હસાવ્યા.પ્રવીણાબેને તેમની અમેરિકા વિશેની કવિતા વાંચી. ફુલવતીબેનની " છાણ નો પોદળો " પરની કવિતા કલ્પનાબેને વાંચી જે બધાને ખૂબ ગમી. પ્રજ્ઞાબેને પોતાની લખેલ હાસ્ય વાર્તા "ચા "વિષે વાંચી સંભળાવી, જે ખૂબ જ રમુજી અને રસપ્રદ રહી પ્રજ્ઞાબેને બધાનો આભાર માનતા કહ્યું કે દર્શનાબેનને બેઠક માટે માઈક સિસ્ટમ આપી "બેઠક"નો અવાજ વહેતો કર્યો છે. બધાએ સાથે સમૂહ ફોટો પડાવ્યો. આવતાં મહિનાનો વિષય " પરદેશમાં અનુભવેલો સાંસ્કૃતિ સંઘર્ષ " આપી લખવા આમંત્રણ આપ્યું. "બેઠક" ગુજરાતી ભાષાને વાંચન અને સર્જન દ્વારા જીવંત રાખે છે અને બધાનો સાથ ખૂબ અનિવાર્ય અને ગૌરવની વાત છે. આમ બધા "બેઠક"માં હાસ્યનું સપ્તરંગી મેઘધનુષ રચાયું.
Posted in અહેવાલ, જયવંતીબેન પટેલ	| Tagged "બેઠક ", "બેઠક "​, /shabdonusarjan.wordpress, અહેવાલ, જયવંતીબેન પટેલ, શબ્દોનુંસર્જન, https://shabdonusarjan.wordpress.com/, shabdonusarjan	| 3 Replies
તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા -(7)જયવંતીબેન પટેલ
Posted on July 19, 2016 by Pragnaji
યૌવનના પ્રાંગરે પગ મુક્તી મંગળા, આજે ખૂબ આનંદમાં હતી. નિશાળેથી આવી ત્યારે તેની બા અને નાની બહેન ઘરમાં નહોતા. તેણે ચંપલ ઊતારી, પુસ્તકો ટેબલ ઉપર મૂક્યા અને ઢબ દઈ પલંગ પર પડી. હાશ !
હવે બે દિવસની છુટ્ટી છે. ઝંખનાને બહાર ફરવા લઈ જઈશ, આઇસક્રીમ ખવડાવીશ, સારી મૂવી હશે તો તે જોવા લઈ જઈશ. સૂતાં સૂતાં છત ઉપર નજર રાખી સોનેરા સ્વપ્ના સેવી રહી. યૌવન ધબકારા લેતું હતું. તેને પણ ઝંખના જેવી બાળકી હોવાની ઝંખના થતી. આજે શાળામાં સર્વેએ તેના રૂપ અને ગુણ બન્નેના કેટલા વખાણ કર્યા હતા !!! તે આંખો બંધ કરી વાગોળતી રહી.
ત્યાં તો બા આવી ગઈ. ઝંખના રડમસ ચહેરે પાછળ પાછળ આવી. તરત મંગળા ઊઠીને સામી ગઈ. ઝંખનાને ભાથમાં લીધી. અને બાને પૂછ્યું ,
"શું થયું બા ? આમ હાંફળી ફાંફળી કેમ બની ગઈ છે?"
બાએ કહયું ," જો મંગળા, તારા બાપુજી હવે નથી એટલે મારે એકલે હાથે તમો બંન્ને દીકરીઓનું જોવાનું રહયું
ઝંખના તો હજુ બાર વર્ષની છે. પણ તું શાણી અને સમજુ છો – આફ્રિકાથી આપણી જ્ઞાતિના મણિભાઈનો દીકરો મનસુખ, લગ્ન કરવા દેશ આવ્યો છે અને તારે માટે પૂછાવ્યું છે. પૈસે ટકે સુખી કુંટુંબ છે."
"પણ બા ," મારે તો આગળ અભ્યાસ કરવો છે " મંગળાએ જવાબ આપ્યો.
બાએ કહયું ,"હું સમજું છું બારમીની પરિક્ષા તેં આપી દીધી. આગળ ભણવાના તારા કોડ છે પણ આવી વાત, વારે વારે સહજ રીતે ન આવે. તું સમજુ છો ! હું હા પાડીને આવી છું. તને જોવા આવતી કાલે આવવાના છે ," મંગળા આગળ કાંઈ ન બોલી. સમજીને શાંત રહી.
બીજે દિવસે મનસુખ તેની માસી સાથે તેમના ઘરે આવ્યા. પહેલી મુલાકાતમાં જ મનસુખ એને ગમી ગયો હતો. મનસુખને પણ મંગળાનું નમણું રૂપ અને સમજદારી પ્રસન્ન પડી ગઈ. નક્કી થઈ ગયુ અને ઘડિયા લગ્ન લેવાયા. નવોઢા મંગળા પરણીને સાસરે આવી ત્યારે ઓગણીશ વર્ષની હતી. મનસુખ સાથે આફ્રિકા આવી ત્યારે તેને માટે દરેક વસ્તુ નવપલ્લવિત વૃક્ષ જેવું હતું. દરેક પગલે નવું પાંદડુ – નવું શીખવાનું. મંગળા હોંશિયાર હતી. ધીમે ધીમે પારંગત થતી ગઈ. ચાર વર્ષ ક્યાં વિતિ ગયા ખબર ન પડી.
તે દરમિયાન તેની બા તેમજ નાની બહેન, ઝંખના , જે હવે ખાસ્સી સત્તર વર્ષની થઈ હતી, તેમને બોલાવવા જરૂરી ડોક્યુમેન્ટ્સ મનસુખ તૈયાર કરી રહયા હતા. એક કાકાએ વહારે ધાઈ મદદ કરી અને મુંબઈનું કામકાજ પતાવી આપ્યું. બા અને નાની બહેન દેશથી આફિકા આવ્યા.
તેમનું ઘર વસાવવામાં મનસુખ અને મંગળાએ ખૂબ મદદ કરી. બાને પણ એક નાની ફેક્ટરીમાં સીલાઈનું કામ મળી ગયું. ઝંખનાએ આગળ અભ્યાસ શરૂ કર્યો – મનસુખના માતા પિતા નિવૃત જીવન જીવતા હતા. ધંધો હવે મનસુખ સંભાળતો. લગ્નના પાંચ વર્ષ પછી મંગળા માં બનવાની હતી. ઘણી વખત મંગળાને થતું – મારાં પતિ મારી સાથે વધુ સમય વિતાવે તો કેટલું સારૂ !! આખો દિવસ ધંધામાં વ્યસ્ત મનસુખ, સાંજે મોડો ઘરે આવે, એકાદ બે પેક ચઢાવે, ત્યારે ઠરે ઠામ પડે. મંગળા માં બનવાની હતી તેનો આનંદ મનસુખ કરતાં તેનાં માતા-પિતાને વધુ હતો. તેઓ મંગળાનું ખૂબ ધ્યાન રાખતા।
હવે તો મોટા બંગલામાં નીચે માતા -પિતા રહેતા અને ઊપર મનસુખ અને મંગળા – બધુ અલગ અલગ બનતું. મનસુખનો આવવા જવાનો કોઈ સમય ન રહેતો. કોઈક વખત રાતના ખૂબ મોડો આવતો. મંગળા રાહ જોતી જોતી સુઈ જતી. પણ હવે ટેવાઈ ગઈ હતી. તેને થતું કામકાજના બોજથી થાકી જતા હશે – બને તેટલી અનુકુળ બનવા પ્રયત્ન કરતી. છેલ્લાં દિવસોમાં તેની તબિયત નરમ રહેતી. તેની બાને તેની ખૂબ ચિંતા રહેતી.
પૂરે મહિને મંગળાએ દીકરાને જન્મ આપ્યો. કુટુંબમાં આનંદ છવાઈ ગયો. મંગળા હવે દીકરાના ઊછેરમાં સમય પસાર કરવા લાગી. મનસુખ વહેલો મોડો થાય તો તે કશું જ ન બોલતી. તેની પોતાની તબિયત પણ સારી ન્હોતી રહેતી. ડોક્ટરો કઈ ચોક્કસ પકડી ન્હોતા શકતા. તેની બાએ, મંગળાની જરૂરિયાત સમજીને તેની નાની બહેનને થોડાં સમય માટે મંગળાને ત્યાં રહેવા મોકલી. ઝંખના આવી ત્યારથી મંગળાને ખૂબ સારૂ લાગતું. કામકાજનો બોજ પણ ઘણો હલકો થઈ ગયો હતો. એક તો તેની લાડલી નાની બહેન હતી અને પાછી દૂધમાં સાકર ભળી જાય એવી. મનસુખને પણ ગમ્યું. ઝંખના મૂળે રૂપાળી, ઊપરથી છલકાતું યૌવન. મનસુખ હવે ઘરે વહેલો આવતો. સઘળું કામકાજ ઝંખના આગળ આગળ કરતી. જેથી દીદીને તકલીફ ન પડે.
એક દિવસ મનસુખે તેને આંતરી અને તેનો હાથ પકડ્યો. ઝંખનાના શરીરમાંથી વીજળી પસાર થઇ ગઈ. ખૂબ ક્ષોભ થયો. હાથ ખેંચી લીધો. બીજી વખત બાથમાં લીધી. ઝંખના ગભરાઈ ગઈ. શું કરું ? સમજાયું નહિ. દીદીને કહીશ તો દીદીને ખરાબ લાગશે એમ વિચારી મૌન રહી. તેનો લાભ મનસુખ લેતો ગયો. આમ થોડો સમય વિતિ ગયો. હવે ઝંખનાને પણ મનસુખની કંપની ગમવા માંડી. તેને બાથમાં લ્યે એ તેને ગમતું. ઘરનું કામ પતાવી બંન્ને જણા બેડરૂમમાં એક બીજાની કંપની શોધતા. મંગળા તેનાં નાના દીકરા સાથે બાજુની રૂમમાં સૂતી. તેનું મન અને મગજ જાણે સુન્ય બની ગયા હતા.
આ પરિસ્થિતિને ખ્યાલમાં રાખી તેની બાએ ઝંખનાને પાછી બોલાવી ત્યારે મનસુખે કહયું કે ઝંખનાને અહીં જ રહેવા દયો. મંગળાને ખૂબ મદદ થાય છે. તે છતાં બાએ ઝંખનાને પાછા આવવાનું દબાણ કર્યું. પણ હવે ઝંખના માની નહિ. દીદીને મદદ જરૂર કરતી હતી પણ બનેવી સાથેનો સબંધ દીદીને દુઃખ આપતો હતો તે ઝંખનાને કે મનસુખને સમજાતું ન્હોતુ. અથવા તો સમજાતું હતું છતાં સ્વછનદી બની, સંયમ અને શીલતાને નેભાળે મૂક્યા હતા.
વર્ષ દિવસે મનસુખે ઝંખનાને કાયદેસર એની બીજી પત્ની બનાવી. મંગળા, સમર્પણની મૂર્તિ , દુઃખી હદયે બંગલો છોડી બા સાથે રહેવા જતી રહી. બા, મંગળાનું દુઃખ જોઈ વધુ દિવસો ન જીવ્યા. મંગળા દીકરાનું મોઢું જોઈ દિવસો પસાર કરવા લાગી. જગદંબા હતીને, હિંમત ન હારી. મંગળાએ એક બાલમંદિર ખોલવાનો વિચાર કર્યો જેથી તેનાથી દીકરાની સંભાળ સારી રીતે લઈ શકાય. નાની સરખી મૂડી રોકી એણે એક ઓરડો બાલમંદિરને અનુકુળ તૈયાર કર્યો. ધીમે ધીમે બધાને વાત કરતાં ઘણાં માં – બાપ પોતાના બાળકને એના બાલમંદિરમાં મૂકવા લાગ્યા. મંગળાને આવક પણ થઈ અને કાર્યક્ષેત્ર પણ મળ્યું. મન દઈ બાળકોને સંભાળતી, શીખવાડતી, ગાતી, રમાડતી, અને સંતોષ લેતી. જાણે વાત્સલ્યની મૂર્તિ. આમ ત્રણ વર્ષનો સમય વિતિ ગયો. મનસુખ અને ઝંખનાની સાથે હવે કોઈ સબંધ ન્હોતો રહયો.
એક અંધારી રાત્રે કોઈ બેલ મારતું હતું અને દરવાજો ખટખટાવતું હતું. મંગળાએ લાઈટ કરી બારણુ ખોલ્યું. સામે એક દૂબળીશી કાયા માંડ માંડ ઊભી રહી હતી. મંગળાએ ધારીને જોયું. તે બોલી,
"અરે ! આ તો ઝંખના છે. કોણ ? ઝંખના તું ? આ શું હાલત બનાવી છે તારી ? ઓહ ઝંખું , આ શું છે તારા હાથમાં ? તારાથી બરાબર પકડાતું પણ નથી. મને જોવા દે. આ તો નજાકત બાળક છે.
દયાની દેવી બોલી રહી ," ઝંખું , તું અંદર આવ – તું કેવી બની ગઈ છે ? " ધીમે રહી મંગળા ઝંખનાને અને બાળકીને અંદર ઘરમાં લાવી. અને કહયું ," લે જરા પાણી પી અને અહીં બેસ. હવે કહે આ બધું શું છે?
ઝંખના ધ્રુસકે ધ્રુસકે રોઈ પડી. માફી માંગતી રહી. અને પછી બોલી ,
"દીદી, મને મારા કુકર્મોનું ફળ મળી ગયું છે. મેં તને બહુ દુઃખી કરી. કોઈનું સાંભળ્યું નહીં. કોઈ દિવસ એ ન વિચાર્યું કે તારા પર શું વિતિ હશે ? હવે જો મારી દશા ! મને એચ આઈ વી લાગુ પડ્યો છે. દિવસે દિવસે શરીર ક્ષીણ થતું જાય છે. આ બાળકી તેમાંથી બચી ગઈ છે. મને આ રોગ પાછળથી દાખલ થયો છે. મેં મુર્ખીએ કદી ન વિચાર્યું કે જે માણસ, દેવી જેવી તને મૂકી શકે છે તો મને છોડતા એને શું વાર લાગે?
એ બીજી સ્ત્રીઓ સાથે પણ ભટકે છે. એમાંથી જ મને આ રોગ થયો છે. હું તારી માફી માંગવા જ આવી છું. મેં તને ખૂબ અન્યાય કર્યો છે. મારી નાદાનિયતમાં મેં એ ન વિચાર્યું કે તારું લગ્ન જીવન વિખેરીને હું કેવી રીતે સુખી થઈ શકુ !! ઝાંઝવાના જળ પકડવા બેઠી હતી." ઝંખનાથી આટલું માંડ માંડ બોલાયું. ઢગલો થઈ મંગળાના ચરણોમાં ઢળી પડી. શારીરિક રોગ અને માનસિક વ્યથા એટલી પ્રબળ હતી કે ઝંખનાને અંદરથી કોરી લીધી હતી. પશ્ચાતાપની જ્વાળા તેને જીવવા દયે એમ નહોતા. અને ત્યાં જ એનું પ્રાણ પંખેરું ઊડી ગયું.
દીદીના ચરણોમાં પડી, ક્ષમાની યાચના કરવાનું છેલ્લું કાર્ય કરવા જ એ જીવી રહી હતી. મંગળા એ નવશિશુની સામે તાકી રહી – અને પછી જોયું તો આબેહુબ ઝંખના જ બાળકી બની તેનાં ખોળામાં હતી !!
મંગળા, કરુણાથી ભરપૂર, વાત્સ્લ્યથી તેને માથે હાથ ફેરવતી રહી.
Posted in જયવંતીબેન પટેલ	| Tagged "બેઠક ", "વાર્તા રે વાર્તા", /shabdonusarjan.wordpress, જયવંતીબેન પટેલ, તરુલતાબેન મહેતા વાર્તા સ્પર્ધા, શબ્દોનુંસર્જન, https://shabdonusarjan.wordpress.com/, shabdonusarjan, shabdonusarjan.wordpress.com	| Leave a reply