શેઠ મૂળ કાઠિયાવાડના. રાજુલા પાસેના કોઈ સાવ જ નાનકડા ગામડામાં એમનું બાળપણ વીતેલું. પછી જુવાનીમાં દોરી-લોટો લઈને મુંબઈ આવેલા. મુંબઈમાં એ બહુ કમાયા. બહુ એટલે બહુ કમાયા. પછી પ્રૌઢાવસ્થામાં એમણે ચિક્કાર કમાણીમાંથી મુંબઈના જુહૂ જેવા અતિ પૉશ વિસ્તારમાં અતિ મોંઘો બંગલો બનાવવાનું નક્કી કર્યું. બંગલો બનાવવાનું કામ એમણે શહેરના અતિ મોંઘા આર્કિટેક્ટને સોંપ્યું.
છેવટે બંગલો તૈયાર થઈ ગયો. શેઠજી ફાઈનલ ઈન્સ્પેક્શન માટે આવ્યા. આખું ઘર જોયા પછી એ માસ્ટર બેડરૂમના વૉશરૂમમાં પ્રવેશ્યા. ૧૫૦ ક્વેર ફીટ (કાર્પેટ)ના એ વિશાળ વૉશરૂમમાં શું નહોતું! સ્ટેઈન્ડ ગ્લાસ, જર્મન ફિટિંગ્સ, ઈટાલિયન માર્બલ, સ્પેનિશ વિન્ડો.. આપણને તો એનું વર્ણન પણ ન આવડે એવી સજાવટ. શેઠજીને બાવળનું દાતણ ગમતું હોવાથી વોશ બેસિન પાસે ક્રિસ્ટલના ગ્લાસમાં તાજાં દાતણ પણ બોળી રાખવામાં આવેલાં.
શેઠજીએ આખો વૉશરૂમ શાંતિથી જોયો. પછી એ બોલ્યા:
"હં... બાકી બધું તો ઠીક છે, પણ હું જ્યારે નાનપણમાં ગામડે રહેતો ત્યારે મોંસૂઝણું થાય એટલે અમે બે-ત્રણ ગોઠિયા ડબલાં લઈને દૂર જાતા. બાવળની ડાળ તોડી દાતણ કરતા. પછી બેઠાં બેઠાં કામ પતાવીએ ને અલકમલકની વાતો કરીએ. એ વખતે સામે મોર નાચતા... આયાં મોર નથી."
પત્યું?
યે દિલ માંગે મોર, મોર... મોર... મચ મોર...
આ ખોટું.
એમ તો આ કથા પોતે પણ ખોટી જ છે, કાલ્પનિક છે, વાંચેલી જોકનું વિસ્તારેલું નિરૂપણ છે, પણ એમાં ખાસ સમજવા જેવો મુદ્દો એ છે કે વાંધા કાઢવા જ હોય તો બધી વાતે વાંધા કાઢી શકાય. બાથરૂમમાં મોર નથી નાચતા એવા વાંધા પણ કાઢી શકાય, પણ એ મૂર્ખામી છે.
પહેલાં બાથરૂમનું સૌંદર્ય તો જુઓ, એનો વૈભવ તો જુઓ.. પછી વાંધા કાઢો.
આખી સૃષ્ટિ પોતે શેઠજીના બાથરૂમ કરતાં ઘણી વધારે સમૃદ્ધ અને સુંદર છે, પરંતુ આપણને એ બધું દેખાય તો ને? આપણને લોચા તરત દેખાય. ઘણા લોકોને તો ચોતરફ લોચા જ દેખાય.
અલબત્ત, જીવનમાં અને જગતમાં અમુક વાજબી લોચા પણ હોય છે, જેમ કે અત્યારે કોરોનાનો પડકાર આપણને સૌને ભારે તંગ કરી રહ્યો છે. આપણા સૌના માથે મોતની તલવાર જાણે ઝઝૂંબી રહી છે. આટલું ઓછું હોય એમ ઘણાની નોકરી ગઈ છે, ઘણાની આવક ઘટી છે, કેટલાક તો રાતોરાત રસ્તા પર આવી ગયા છે. આ હકીક્તનો ઈનકાર થઈ શકે નહીં.