ખરેખર કેમ દર ત્રણ વર્ષે ઇન્ડોનેશિયામાં, કબરો માંથી કેમ કાઢવામાં આવે છે લાશો??, જાણો રહસ્ય | GUJARATI GYAN
Home લેખ ખરેખર કેમ દર ત્રણ વર્ષે ઇન્ડોનેશિયામાં, કબરો માંથી કેમ કાઢવામાં આવે છે...
ખરેખર કેમ દર ત્રણ વર્ષે ઇન્ડોનેશિયામાં, કબરો માંથી કેમ કાઢવામાં આવે છે લાશો??, જાણો રહસ્ય
વિશ્વના વિવિધ પ્રદેશોમાં લોકો અનેક પ્રકારના રિવાજોનું પાલન કરે છે અને વિચિત્ર રીતે ઉજવણી કરે છે પરંતુ આજે અમે તમને એક એવા તહેવાર વિશે જણાવીશું જે લાશ સાથે ઉજવવામાં આવે છે. હા, તમને આ તહેવાર વિશે જાણીને થોડું વિચિત્ર લાગ્યું હશે, પરંતુ આ એકદમ સાચું છે. ઇન્ડોનેશિયાની એક ખાસ આદિજાતિ આ ઉત્સવની ઉજવણી કરે છે. જેને મા'નેન ફેસ્ટિવલ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
મા'નેન ફેસ્ટિવલની શરૂઆત લગભગ 100 વર્ષ પહેલાં થઈ હતી. બરપ્પુ ગામના લોકો આની ઉજવણી પાછળ ખૂબ જ રોમાંચક વાર્તા કહે છે. લોકોના મતે, સો વર્ષ પહેલાં તોરાજન જાતિનો એક શિકારી જંગલમાં શિકાર કરવા ગયો હતો. રુમાસેક નામના શિકારીએ બીચનાં જંગલમાં એક લાશ જોઈ. રુમાસેક સડેલો શબ જોતાં ત્યાં જ અટકી ગયો. તેણે ત્યાં કપડા પહેરાવીને લાશની અંતિમ વિધિ કરી.
આ ઘટના પછી જ રુમાસેકનું જીવન બદલાઈ ગયું અને તેની દુર્દશા પણ સમાપ્ત થઈ ગઈ. તે પછી, તોરાજન આદિજાતિના લોકોમાં તેના પૂર્વજોની લાશોને સુશોભિત કરવાનો રિવાજ શરૂ થયો. એવું માનવામાં આવે છે કે જ્યારે તેઓ શબની સંભાળ રાખે છે ત્યારે પૂર્વજોની આત્મા તેમને આશીર્વાદ આપે છે.
કોઈ વ્યક્તિના મરણ પછી જ આ ઉત્સવની ઉજવણી શરૂ થાય છે. પરિવારના મૃત્યુ પછી, તેઓ એક જ દિવસમાં દફનાવવામાં આવતા નથી અને ઘણા દિવસો સુધી ઉજવવામાં આવે છે. આ બધી વસ્તુઓ મૃત વ્યક્તિની ખુશી માટે કરવામાં આવે છે. આ યાત્રાને પુઆ કહેવામાં આવે છે. આ તહેવાર દરમિયાન, સંબંધીઓ બળદ અને ભેંસ જેવા પ્રાણીઓને મારી નાખે છે અને મૃતકોના ઘરને તેમના શિંગડાથી સુશોભન કરે છે. એવું માનવામાં આવે છે કે જેના ઘરે જેટલા શિંગડા મુકવામાં આવે છે, તેના પરથી તેમને આગળના જન્મમાં એટલો આદર મળે છે.
પછીથી, મૃતકને જમીનમાં દફનાવવાને બદલે, લોકો લાકડાની શબપેટીઓમાં બંધ કર્યા પછી તેને ગુફામાં રાખે છે. જો 10 વર્ષથી ઓછી વયના શિશુ અથવા બાળકનું મૃત્યુ થાય છે, તો તે ઝાડની થડમાં મૂકવામાં આવે છે. મૃતકના શરીરને ઘણા દિવસોથી સુરક્ષિત રાખવા માટે ઘણાં પ્રકારનાં કપડાંમાં લપેટવામાં આવે છે. શબને સુશોભન કર્યા પછી, લોકો મૃતને લાકડાના શબપેટીમાં લોક કરે છે અને તેને પર્વતની ગુફામાં રાખે છે. તેની રક્ષા કરવા માટે લાકડાનો પથ્થર એક સાથે રાખવામાં આવે છે. જેને તાળ-ટાઉ કહેવામાં આવે છે. એવું માનવામાં આવે છે કે શબપેટીની અંદરનો શરીર મૃત નથી, પરંતુ બીમાર વ્યક્તિ છે અને જ્યાં સુધી તે સૂઈ રહે છે ત્યાં સુધી તેને સંરક્ષણની જરૂર રહેશે.
દર 3 વર્ષે, લાશોને ફરીથી બહાર કાઢવામાં આવે છે અને તેમને ફરીથી નવા કપડા પહેરવવામાં આવે છે. આટલું જ નહીં, લોકો લાશો સાથે બેસીને જમવાનું પણ લે છે. સગાસંબંધીઓ પણ મૃતદેહોમાંથી લીધેલા કપડાં પહેરે છે. ઘણા વર્ષો પછી, જ્યારે શબ હાડકાંમાં ફેરવવા લાગે છે, ત્યારે તેને જમીનમાં દફનાવવામાં આવે છે.