શિવાંગી - iGujju | Gujarati Ghazal | Poem | Story | Education
શિવાંગી
દીપિકા ચાવડા " તાપસી ".
in વાર્તા અને લેખ, i - ગુજ્જુ, કલા-સાહિત્ય, બાળ વિશેષ, યુવા વિશેષ
આજે શિવાંગી ને એની મમ્મીની બહુજ યાદ આવે છે. એ એનાં ભૂતકાળમાં સરી પડી . કેવીરીતે એને એની નવી મમ્મી હેરાન કરતી હતી ! એનું બાળપણ છીનવાઈ ગયું હતું . એ ભગવાન પાસે બેસીને બોલી ઉઠતી, ' મમ્મી તું ક્યાં ગઈ છે ? મને તારી યાદ બહુજ આવે છે. મને નથી ગમતું તારા વગર .નવી મમ્મી મને એનાં હાથેથી જમાડતી પણ નથી, નવડાવતી પણ નથી, અને મને ઘરકામ માં જ આખો દિવસ રાખે છે. લેશન કરવા પણ નથી દેતી. નિશાળમાં પણ મને શિક્ષક ખિજાય છે. મમ્મી તું હતી તો એવું કદી નથી બન્યું કે તે મને જમાડ્યા પહેલાં જમી લીધું હોય !
મમ્મી મને રાત્રે તું બહુજ યાદ આવે છે. કોણ મને માથે હાથ ફેરવીને સૂવડાવે ? કોણ સવારે મને વહેલાં ઊઠાડીને દૂધ આપે, નવડાવી ને તૈયાર કરીને નિશાળે મોકલે ? મને તું કેવી રોજ ગરમ નાસ્તો બનાવીને ખવડાવી ને જ મોકલતી. નાસ્તા માં પણ મને ભાવતો જ નાસ્તો આપતી. હું ક્યારેક વોટરબેગ ઘરે ભૂલી ગઈ હોઉં તો તું પપ્પાને મારી નિશાળે મોકલતી મને વોટરબેગ આપવા માટે.
મમ્મી તું હતી તો કેવું સારું હતું. હવે તો પપ્પા પણ નાની બેન બિન્ટુ નું જ વધારે ધ્યાન રાખે છે. મને બોલાવતાં પણ નથી. ક્યારેક હું એમની પાસે જાઉં તો નવી મમ્મી જ મને ના પાડીને બીજા કામમાં રોકી દે.
મમ્મી જ્યારે તને બધાં બાંધીને લઈ જતાં હતાં ને ત્યારે હું ખૂબજ રડી હતી ,ને એકજ વાત કહેતી હતી કે મારી મમ્મીને ના બાંધો, એને દુખશે, એને ક્યાં લઈ જાવ છો ? ને ત્યારે બધાએ મને એકજ વાત કરી હતી કે તારી મમ્મી તો આકાશનો તારો બની ગઈ છે. તો હું રોજ રાત્રે આકાશના તારાને જોઈને કહેતી કે મને પણ લઈ જાવને તમારી પાસે ! મારે મમ્મી પાસે જવું છે , એને મળવું છે.
શિવાંગીની ગઈકાલની જિંદગી તો જાણે મમ્મી વગર દોહ્યલી જ થઈ ગઈ હતી પણ એનું વર્તમાન પણ કઠિન બની ગયું હતું જીવવા માટે .નવી મમ્મીના આવવાથી અને પછી બહેનનો જન્મ થયો એટલે મમ્મી પપ્પાનો પ્રેમ પણ નસીબ ના રહ્યો.
એ વિચારતી રહી કે જે મમ્મી મને અત્યારે પણ ભણવા નથી દેતી એ પછી આગળ જતાં મારી ઉપર શું શું કરશે ? એ મને ભણવા દેશે ?
આટલું વિચારીને શિવાંગીએ મક્કમ નિર્ધાર કર્યો કે હવે મારે આમ નથી જીવવું ને એણે એક સામાજિક સંસ્થા ની મદદથી સારી શાળામાં એડમિશન લીધું અને હોસ્ટેલમાં રહીને ભણવા લાગી . અથાગ મહેનતથી એણે ઉચ્ચ ડીગ્રી હાંસલ કરીને કલેક્ટર ની પદવીએ પહોંચી ગઈ. એની મહેનતે એનું ભવિષ્ય ઊજળું બનાવીને એણે સમાજને અને માતા પિતાને પણ બતાવી દીધું કે એની મમ્મીનાં આશીર્વાદ સદાય એની સાથે જ છે.
આમ શિવાંગીનો ભૂતકાળ મમ્મી વગરનો લાચાર બની ગયો હતો. વર્તમાન પણ દુખી હતો પણ ભવિષ્ય માટે મક્કમ નિર્ધાર કર્યો એટલે આજે એનું વર્તમાન પણ ખૂબજ મોભાદાર અને ઈજ્જત દાર બની રહ્યું છે અને એના માતા પિતાને પસ્તાવવાનો વારો આવ્યો છે.