ધ ઊટી... - 15 Rahul Makwana દ્વારા પુષ્તક અને વાર્તા PDF
(શ્રેયા અને અખિલેશ ઊટીનાં પ્રખ્યાત બોટેનિકલ ગાર્ડનમાં જાય છે, જયાં શ્રેયા અખિલેશને પોતાના મનની વાત જણાવે છે, અને અખિલેશે મુકેલ પ્રપોઝલનો સ્વીકાર કરે છે, બનેવ આજે ખુબ ખુશ હતાં, કારણ કે આજે બે પ્રેમી પંખીડાઓ એક થઈ ગયાં હતાં, ત્યારબાદ ડિનર લઈને બંને હનીફની કાર દ્વારા હોટલ સુધી આવે છે, અને એકબીજાને ગુડનાઈટ વિશ કરીને પોત-પોતાની હોટલે જવાં માટે છુટ્ટા પડે છે……)
આમ અખિલેશ પોતાની જાતને ખુશનસીબ માની રહ્યો હતો, કારણ કે એકતરફ તેને "મેગા-ઈ"સોફ્ટવેર લોન્ચિંગ ઇવેન્ટમાં પણ ભવ્ય સફળતા અને પ્રતિસાદ મળી રહ્યો હતો, જ્યારે બીજીતરફ તે શ્રેયાનું દિલ જીતવામાં પણ સફળ થયો, પોતે જેને પહેલી નજરથી જ પોતાના હૃદયમાં વસાવી બેઠો હતો, તે શ્રેયાએ પણ પોતાનાં દ્વારા મુકવામાં આવેલ પ્રપોઝલનો સ્વીકાર કરી લીધો હતો.
અગાવ શ્રેયાએ અખિલેશને જણાવ્યું હતું કે પોતે ઊટી ટુર માટે આવેલ છે, અને આ ટુર દસ દિવસની હતી જેના પહેલા જ દિવસે અખિલેશનો ભેટો થઈ ગયો, પરંતુ તે સમયે અમુક કારણોસર બનેવે વચ્ચે કંઈ ખાસ વાતચીત થઈ ન હતી, અખિલેશ પણ આમ તો ફરવાનો શોખીન હતો, તેને કુદરતી સૌંદર્ય માણવું કે જોવું ખુબ જ પસંદ હતું, પરંતુ સમયના અભાવે પોતે આ શોખ પૂરો કરી શકતો ન હતો, એમાં પણ ઊટીમાં આવીને પ્રાકૃતિક સૌંદર્યને માણવાનો મોકો જાણે સામે ચાલીને આવ્યો હોય તેવું અખિલેશને લાગી રહ્યું હતું, અહીં પણ સમયનો તો અભાવ હતો જ પરંતુ અખિલેશને જ્યારે પણ સમય મળે ત્યારે તે ચોક્કસ નજીકમાં આવેલ કોઈ બાગ, બગીચો, જંગલો, સરોવર, નદી, તળાવ, ઝરણાં વગેરે જેવી જગ્યાએ લટાર મારી લેતો.
ત્યારબાદ શ્રેયાને ઊટીમાં આવેલા જેટલા સાઇટસીન કરવાના હતાં, તેમાંથી અમુક સાઇટસીન તેણે અખિલેશ સાથે કર્યા, કારણ કે અખિલેશ મોટાભાગે સાંજે 4 કે 5 વાગ્યાની આસપાસ ફ્રી પડી જતો હતો, અને ફ્રેશ થઈને અખિલેશ હનીફને કોલ કરતો એટલે હનીફ અખિલેશ અને શ્રેયાને ફરવા માટે લઈ જતો હતો, અને રાતે 8 કલાકની આસપાસ હોટલ પર ઉતારી જતો હતો.
જેમ - જેમ "મેગા-ઈ" સોફટવેર લોન્ચિંગ ઇવેન્ટ આગળ વધે છે, તેમ - તેમ અખિલેશ અને શ્રેયાના પ્રેમની નૈયા પણ, પ્રેમ રૂપી દરિયામાં આગળ વધી રહી હતી.
દિવસ : "મેગા - ઈ" સોફ્ટવેરની ઇવેન્ટનો 8મો દિવસ.
"શ્રેયા ! અત્યારે ...તું અહીં..?" - અચરજ પામતા અખિલેશે પૂછ્યું.
"હા ! હું અહી તને મળવા માટે જ આવી છું…" - શ્રેયા સ્પષ્ટતા કરતાં બોલી.
"હા ! બોલ તો…!"
"તો તારી ઇવેન્ટનો આજનો દિવસ કેવો રહ્યો…?" - વાતની શરૂઆત કરતાં શ્રેયાએ પૂછ્યું.
"સરસ ! દરરોજની માફક જ આજે પણ હાજર રહેલા બધાં મહેમાનોનો પ્રતિભાવ સારો જ રહ્યો, અને આજે જે કર્મચારીનું પ્રેઝન્ટેશન હતું, તેણે પણ ખુબજ અસરકારક રીતે જ તેને આપવામાં આવેલ ટોપીકનું સારું એવું પ્રેઝન્ટેશન કર્યું હતું." - અખિલેશ બોલ્યો.
"સારું ! હું તને શું કહેતી હતી….?" - મૂંઝાતા અવાજમાં શ્રેયા બોલી.
"હા ! બોલ..કંઈપણ સંકોચ વિના…"
"મારી ...ત..બી...ય...ત....!" - શ્રેયા થોડુક અચકાતા - અચકાતા બોલી.
"શું ? થયું તારી તબિયતને…? કોઈ ડૉક્ટરને બતાવ્યું….? કંઈ દવા લીધી….? કોઈ હોસ્પીટલે જાવું છે બતાવવા માટે…?" - અખિલેશે શ્રેયાને અધવચ્ચે અટકાવીને એકસાથે ઘણાં-બધાં પ્રશ્નો પૂછી લીધાં.
"અરે ! પાગલ ! એટલી સિરિયસ કોઈ બીમારી નથી મને….બસ આજે સવારે હું 10 વાગ્યાની આસપાસ જ્યારે જાગી ત્યારે મને ખુબ જ હેડએક થઈ રહ્યું હતું, મારી પાસે પેરાસીટામોલ ટેબ્લેટ પડી હતી, તે મેં પી લીધી...ત્યારબાદ મને થોડુંક સારૂ લાગ્યું…!" - શ્રેયાએ અખિલેશને જણાવ્યું.
"તો ! અત્યારે તને કેવું લાગે છે હવે….?" - અખિલેશે ચિંતિત સ્વરોમાં શ્રેયાને પૂછ્યું.
"આમ તો બપોર કરતાં અત્યારે સારું લાગે છે, પરંતુ આજે આખો દિવસ રૂમમાં જ રહી છું, તો મારો જીવ મૂંઝાય છે, મને કંટાળો આવે છે….માટે હું તારી પાસે આવી છું..!" - શ્રેયા પોતાનો પ્રોબ્લમ જણાવતાં બોલી.
"તો ! આપણે ક્યાંક બહાર જઈએ તો...કેવું રહેશે…? જેથી કરીને તારે હવા ફેર પણ થઈ જાય, અને તને જે કંટાળો આવે છે એ પણ દૂર થઈ જશે...અને તારો જે જીવ મૂંઝાય છે, તેમાં પણ તને સારૂ લાગશે…!" - અખિલેશે શ્રેયાએ જણાવેલ પ્રોબ્લમનું સોલ્યુશન કાઢવા માટે આ વાત કે પ્રસ્તાવ શ્રેયા સમક્ષ મુક્યો.
"ઓહ ! ધેટ્સ ગ્રેટ…! ચોક્કસ ! હું આજુબાજુમાં કોઈ સારી જગ્યાએ જઈશ તો મને ચોક્કસથી ગમશે...અને સારું લાગશે...એમાં પણ તું મારી સાથે હોઇશ...તો એનાથી વધુ મારા માટે શું સારું હશે….!" - શ્રેયા અખિલેશની વાતોમાં સુર પુરાવતા બોલી.
"હા ! તો આપણે ક્યાં જઈશું…?" - અખિલેશે શ્રેયાને પૂછ્યું.
"તને ! નજીક રહેલું જે સ્થળ સારું લાગે ત્યાં મને લઈ જા...મને કોઈ પ્રોબ્લમ નથી….!" - શ્રેયા પોતાની સહમતી દર્શાવતા બોલી.
"સાહેબ ! હાલમાં સાંજના પાંચ વાગી ચુક્યા છે….અને તમારે જો સાઇટસીન માટે જવું જ હોય તો, તમારી હોટલથી માત્ર 6 કિ. મી દૂર એક અદભુત અને નયનરમ્ય સ્થળ આવેલ છે જેનું નામ છે...ટાઇગર હિલ." - હનીફે ફોન પર જણાવ્યું.
"ટાઇગર હિલ…એ કેવું નામ??" - અખિલેશે હનીફને આશ્ચર્ય સાથે પૂછ્યું.
"હા ! સાહેબ ! ટાઇગર હિલએ ઊટીનાં મુખ્ય આકર્ષણોમાંથી એક આકર્ષણ છે, જ્યાં લોકો સનરાઈઝ અને સનસેટ જોવા માટે દૂર-દૂરથી આવે છે, ટાઇગર હિલ પરથી સનરાઈઝ અને સનસેટ જોવો એ એક લાહવો છે, જે તમારે ચોક્કસથી માણવો જ જોઈએ...આ ઉપરાંત આ ટાઇગર હિલએ ડોટાબેટા ટેકરીની નીચે જ આવેલ છે, આ ટાઇગર હિલએ એક કુદરતી સૌંદર્યને માણવા માટેનું ઉત્તમ સ્થળ છે, જ્યાં ઊંચા-નીચી ટેકરીઓ આવેલ છે, આ ટેકરીની ઉપરથી આખું ઊટી શહેર જોઈ શકાય છે, આ ઉપરાંત ટાઇગર હિલ પર અલગ - અલગ ગુફાઓ અને તળાવ આવેલ છે, જે ટાઇગર હિલની શોભામાં ચાર ચાંદ લગાડે છે, જેની સાથે ઊટી શહેરની અમુક દંતકથાઓ પણ જોડાયેલ છે, અહીંની અમુક - અમુક દંતકથાઓમાં પણ આ ગુફાઓ અને આ તળાવનો ઉલ્લેખ જોવા મળે છે, આ ઉપરાંત ટાઇગર હિલ પર એક જૂનું કબ્રસ્થાન પણ આવેલું છે, આ કબ્રસ્તાન અંગ્રેજ લોકોએ બનાવડાવેલ હતું, જેમાં વિવિધ અંગ્રેજ લોકોની કબરો હાલમાં પણ અસ્તિત્વ ધરાવે છે, પરંતુ હાલમાં આ કબ્રસ્તાનની હાલત એકદમ ક્ષીણ થઈ ગયેલ છે, અને નબળા હ્ર્દયવાળા લોકોએ આ કબ્રસ્તાને જવાની વાત તો અલગ છે, પરંતુ તેની નજીક પણ ન જાવું જોઈએ, આ કબ્રસ્તાન એટલું ભયાનક અને ડરામણું છે કે તે જોઈને અથવા ત્યાં ગયાં પછી સારા - સારા લોકોના હાજા ગગડી જાય , અને પરસેવો વળી જાય…….અને શરીરપર રહેલા બધા જ રુવાટા ઉભા થઇ જાય...…...ટૂંકમાં તમારે પ્રકૃતિની ગોદમાં બેસવાનો અનુભુવ કરવો હોય તો ચોક્કસ જઈ શકાય…!" - હનીફ ટાઇગર હિલનું વર્ણન કરતાં બોલ્યો.
હનીફે કરેલા ટાઇગર હિલના વખાણ સાંભળી, અખિલેશ એટલો પ્રભાવિત થઈ ગયો કે તેણે હાલ જ ટાઇગર હિલ મુલાકાત લેવાનું મન બનાવી લીધું હતું.
"ટાઇગર હિલમાં એન્ટ્રી કેટલા વાગ્યા સુધી હોય છે….?" - અખિલેશને ટાઇગર હિલ જવામાં રસ પડતો હોય તેવી રીતે હનીફને પૂછ્યું.
"સાહેબ ! તમે લગભગ 5:30 વાગ્યાં સુધીમાં ટાઇગર હિલે પહોંચી જશો, તો પણ તમારી પાસે બે કલાક જેવો સમય રહેશે ટાઇગર હિલની સૌંદર્યને માણવા માટે...જે તમારા માટે પૂરતો સમય છે..!"
"ઓકે ! તો એ જ મારા માટે અત્યારે યોગ્ય રહેશે...હે ને…?" - અખિલેશે ખાતરી કરતાં પૂછ્યું.
"હા ! સાહેબ ! એ જ વિકલ્પ હાલની પરિસ્થિતિને ધ્યાનમાં રાખતા તમારા માટે બેસ્ટ રહેશે….તો હું આવું તમને પીક- અપ કરવા માટે….?" - હનીફે પોતાની ફરજ બજાવતા પૂછ્યું.
"ના ! હનીફ ! તું આવીશ તો મારે કદાચ થોડું વધારે મોડું થઈ જશે….અને હું ઓલરેડી હોટલની બહાર આવી ગયો છું, માટે તારે અત્યારે હેરાન થવાની જરૂર નથી, હું અહીંથી લોકલ ટેક્ષી દ્વારા ત્યાં જતો રહીશ….આમપણ તે મને માહિતી આપી એ જ મારા માટે પૂરતું છે, અને હું હાલમાં એકલો નથી… માટે હું મારી રીતે જ ટાઇગર હિલ પર ફરી આવું છું."
ટાઇગર હિલ પરથી આખુ ઊટી શહેર જોઈ શકાતું હતું, જે જોતા અખિલેશ અને શ્રેયા ખૂબ જ ખુશ થયા, ઊંચી- ઊંચી લીલીછમ ટેકરીઓ જાણે લીલા રંગની ચાદર ઓઢીને બેસી હોય તેવી મનમોહક લાગી રહી હતી, અને આ ટેકરીઓથી ચારેબાજુ ઘેરાયેલ તળાવ, ટાઇગર હિલની શોભામાં અભિવૃદ્ધિ કરી રહ્યું હતું, ખુલ્લા આકાશમાં મુકતમને વિહાર કરતાં પક્ષીઓ પણ મનને પ્રફુલ્લિત કરી રહ્યાં હતાં, આજુબાજુ માંથી આવતા પક્ષીઓનો કલરવ એટલો મીઠો ભરેલો હતો કે જે સાંભળીને એવું લાગતું હતું કે બસ બધું જ ભૂલીને માત્રને માત્ર આ મીઠાસ ભરેલો સુમધુર અવાજ સાંભળ્યાં જ કરીએ….આ હિલ પર આવેલ ગુફાઓ જાણે હજારો રહસ્યો અને કથાઓ પોતાના હૃદયમાં વર્ષોથી દબાવીને બેઠી હોય તેવું લાગતું હતું, ત્યારબાદ ત્યાં આવેલ કબ્રસ્તાન પાસે જવાની માત્ર હિંમત કરવી એ પણ એક સાહસ જ હોય એવું લાગી રહ્યું હતું, કબ્રસ્તાનની હાલત એવી હતી કે માનો કે આપણે કોઈ હોરર મુવી માટેના શૂટિંગના સેટ પર આવી ગયાં હોય એટલું ડરામણું અને ભયાનક લાગી રહ્યું હતું.
ટાઇગર હિલ પર લગભગ અડધી કલાક ફર્યા બાદ શ્રેયા અને અખિલેશ સનસેટ જોવા માટે એક બાંકડા પર બેઠા, અને સનસેટ થાય તેની રાહ જોવા લાગ્યાં.
એવામાં સનસેટનો સમય થઇ ગયો, આ સનસેટ જોઈને મન એટલું પ્રફુલ્લિત થઈ જાય કે તેનું વર્ણન શબ્દોમાં કરવું મુશ્કેલ છે, અખિલેશ અને શ્રેયાએ આ નજારો પોતાની આંખો વડે માણયો, જેવી રીતે નાનું બાળક રમત - રમતમાં ઓઢેલ ચાદર ઉપર-નીચે કરે, તેવી જ રીતે જાણે સૂર્ય નારાયણ વાદળાઓ સાથે નાના બાળકની માફક જાણે સંતાકુકડી રમી રહ્યા હોય તેવું લાગી રહ્યું હતું. જેવા સૂર્યનારાયણ આથમ્યા એવું તરત જ અંધકારે પોતાનું વર્ચસ્વ જમાવવાનું શરૂ કરી દીધું….જે દર્શાવે છે કે તમે ભલે ગમે તેટલા મહાન કે પ્રભાવશાળી ભલે હોવ, પરંતુ તમારો અસ્ત તો નક્કી જ છે, જે ચોક્કસ સમયે તમારી લાઈફમાં તો આવશે જ તે, માટે પોતાની મહાનતા કે વર્ચસ્વ પર વધારે અભિમાન ના કરવું જોઈએ.
ત્યારબાદ બનેવ એકબીજાને ગુડનાઈટ વિશ કરીને છુટા પડે છે, અખિલેશ પોતાની હોટલ તરફ પગલાં ભરવા લાગે છે, જ્યારે શ્રેયાએ પણ પોતાની હોટલ તરફ જતાં રસ્તે પગલાં ભરવાનું શરૂ કર્યું, અને પોત-પોતાની હોટલે પહોંચે છે, જ્યારે આ બાજુ ટેક્ષી ડ્રાઇવર અચરજ ભરેલી નજરોથી અખિલેશ તરફ જોઈ રહ્યો હતો, અખિલેશનું વર્તન ટેક્ષી ડ્રાઈવરને થોડુંક અજુગતું લાગી રહ્યું હતું, અખિલેશ સાથે સાથે હાલમાં કંઈક એવું બની રહ્યું હતું, જે આગળ જતાં અખિલેશને ખુબ જ આઘાત પહોંચાડનું હશે, આવું વિચારતાં- વિચારતાં ડ્રાઇવર પોતાની ટેક્ષીનો વળાંક લે છે, અને ટેક્ષી પોતાનાં ઘર તરફ જતાં રસ્તા પર વાળે છે, અને ટેક્ષી ધૂળની ડમરીઓ ઉડાળતાં - ઉડાળતાં ઝડપ પકડે છે.
અખિલેશ પોતાના રૂમમાં પહોંચીને ફ્રેશ થઈ જાય છે, અને પોતાનું લેપટોપ સ્ટાર્ટ કરીને ઇવેન્ટના આગળનાં શેડ્યુલ પર નજર ફેરવે છે, થોડીવાર લેપટોપમાં વર્ક કર્યા બાદ અખિલેશની આંખો ઘેરાવા લાગી, આથી તેણે સુવા માટે પોતાના શરીરને બેડ પર લંબાવ્યુ, અને આંખો બંધ કરી….જેવી અખિલેશ પોતાની બનેવ આંખો બંધ કરી તો તેની સમક્ષ ફરી એ જ બાંકડો અને એ જ ટાઇગર હિલ વાળો સીન આવીને ઉભો રહ્યો.
શાં માટે અખિલેશનાં પગ પેલા બાંકડા પાસે એકાએક ઉભા રહી ગયાં….? શાં માટે અખિલેશને આ જગ્યા અગાવ પણ ક્યાંક જોઈ હોય એવું લાગી રહ્યું હતું…..? અખિલેશનો ટાઇટર હિલ સાથે શું સબંધ હશે….? બરાબર આ જ સમય દરમ્યાન શ્રેયાના શરીરમાં આવેલા ફેરફાર કે બદલાવ પાછળનું શું કારણ હશે….? શું શ્રેયા પણ ટાઇગર હિલ સાથે કોઈ સંબંધ ધરાવતી હશે….? આવા વગેરે પ્રશ્નો અખિલેશની સામે આવીને ઊભા રહ્યાં જેનો જવાબ અખિલેશ પાસે તો હતો જ નહીં….કદાચ શ્રેયાને પણ આ બાબતે કોઈ ખ્યાલ નહિ હોય...એવું અખિલેશે વિચારી લીધું.