Quan eth prince Andrei se vedec ena cramba que l’auien premanit, damb un lhet de linçòs nets e naui, e s’ajacèc sus un matalàs de plumes emparant eth sòn cap sus era coishinèra tèba e perhumada, sentec que cada còp ère mès luenhana era sensacion dera batalha qu’es sues naues s’auie hèt a vier en Brunn.