Carrinclaue era carrèla deth potz, sautaue lairant d’alegria ath cant des sues pèlhes eth lèg gosset que passaue era net dehòra dera barraca, e Roseta, ara lum des darrères esteles, se metie ena cara e enes mans tot un ferrat d’aigua hereda treiguda d’aqueth horat redon o escur, coronat ena sua part nauta per espessi manats d’èrba.