Alavetz dilhèu aurie patit un vergonhós malastre ath costat des sòns pròpris estables; mès eth porcelèr seguic de seguit damb pès leugèrs as gossets e, trauessant ara prèssa eth lumedan a on li queiguec dera man aqueth cuèr, les cridèc, les hec enlà a peirades, a cada un peth sòn costat, e parlèc ath rei d’aguesta manèra: