En sòn mèstièr qu'ère ua agla; cent e mès oracions sabie de còr: un ton baish, repausat e fòrça sonor que hège ressonar era glèisa a on pregaue, un ròstre umil e devòt que damb fòrça bona expression botaue quan pregaue, sense hèr gèsti ne potèles damb era boca o es uelhs, tau que sòlen hèr d'auti.