En sòrta dera borenta sang jovenila, qu'arribe era vielhesa tranquilla e doça: diadèraments benedisqui era gessuda deth solet, e eth mèn còr li cante madeish qu'abantes, mès que ja non me shaute mès era sua còga, es sòns arrais inclinadi e es rebrembes sereni, doci, trendi, imatges estimades de tota ua vida longa e benaurada e, peth dessús de tot, era vertat de Diu qu'esmò, reconcílie e tot ac perdone.