Sonque minjaue coma cau ena net, en tornar ena barraca, e seigut en un cornèr deth solèr, damb eth caudèr entre es jolhs, passaue ores sancères silenciós, botjant entàs dus costats era sua boca de craba vielha, avalant quantitats enòrmes d’aliments, que semblaue impossible que cabessen en un estomac uman.