Sense dobte credec Leonora qu'ère vertat çò qu'eth sòn marit li didie, en tot pensar prumèr qu'era fortetat der engüent, e non çò qu'auie vist, l'amiaue entad aqueth mau punt; e, en tot respóner que harie çò que li manaue, envièc ath nere que lèu lèu anèsse a cridar as sòns pairs, e, en tot abraçar-se ath sòn espòs, li hège es mielhors bailines que jamès l'auie hèt, preguntant-li se qué ère çò que li passaue, damb tan trendes e amoroses paraules, coma se siguesse çò que mès estimaue en mon.