Se didie damb ua cèrta alegria que aquerò ère çò de mens; qu’ère ua expiacion; que sense aquerò aurie estat castigat de ua auta manèra e mès tard, pera sua impia indiferéncia entà sa pair, e entà tau pair; que non aurie estat just que sa pair auesse tengut tot eth patiment, e eth arren; qu’ath delà d’aquerò, qué èren es sòns trabalhs e era sua nudessa comparadi damb era vida eroïca deth coronèl?, e que, fin finau, era soleta manèra d’apressar-se e retirar-se a sa pair ère ester tan valent contra era indigéncia coma eth coronèl n’auie estat contra er enemic; e qu’aquerò ère, plan, çò qu’eth coronèl auie volgut díder damb aguestes paraules: serà digne d’eth.