E ara que dauant deth hiestron der estable se vedie un camp gran d’èrba fresca, dreta, ondejanta, tota entada eth; ara non auie era taula parada, damb aqueth verd e chucós mantèl que flairaue a glòria; ara que s’engrassie, s’arredondien es sues anques e eth sòn lomb nudós, morie còp sec, sense saber de qué, dilhèu en usatge perfècte deth dret ath repaus, dempús de trèir a flòt ara familha.