Eth progrès camine; hè eth gran viatge uman e terrestre entà çò de celestiau e divin; qu’a es sòns moments de pòsa qu’en eri s’arremasse era vegada que s’auie arreculat; a es sues sasons qu’en eres medite, dauant d’ua tèrra de Canaan esplendida que descurbís còp sec eth sòn orizon; a es sues nets qu’en eres dormís e ua des mès doloroses ansietats deth pensaire ei veir era ombra ena amna umana, e tocar, ath miei des tenèbres, sense qu’et progrès adormit arténhe desvelhar-lo.