Eth tòn ròstre, que ja mòrt me hec plorar, ahisque ara en jo naui desirs de plorar, li responí en veder-lo tan desfigurat; mès, ditz-me, per Diu, qué ei çò que vos amagrís tant; e non me hèsques parlar de ua auta causa mentre se tarde eth mèn estonament, pr’amor que mau pòt parlar aqueth qu’ei tengut per un aute desir.