E non podec en fòrça dies hèr enlà deth sòn pensament es causes que li condèc dòna Manolita que, entre parentèsi, non l’acabaue d’èster simpatica, e çò que mès l’ocupaue era ment non ère precisament qu’aqueri hèts de regalar era custòdia e eth mantèl s’auessen realizat, senon er edart… “Qu’a gràcia”.