Qu’aurie estat fòrça milhor, pensèc arturant eth pas e estant-se ua menuta entre gradon e gradon, dider- li aquerò de jo sò Fortunata, damb cauma, campant ben se quina cara botaue era en entenè’c, e dempús demorar-me tan contenta, en tot veir per a on gessie, o lançar-li tres o quate calhauets, en tot dider-li que jo tanben sò aunèsta, plan, e qu’eth sòn marit ei un brigand… a veir per a on gessie”.