Ja totes es resèrves se m’anauen agotant e tanben amendrie era animositat des òmes; mès me sauvèc ua divessa que cuelhec pietat de jo: Idotea, hilha deth fòrt Protèu, ancian des mars; era quau, en tot botjar-se-li eth còr, me venguec a trapar tant que romaua solet e luenh des mèns òmes que vagauen contunhament pera isla pescant damb corvadi ams, pr’amor qu’er arrat les romaue peth vrente.