Mès enlà des pònts, a trauèrs des arcs de pèira, se vedien es ramats de taures, damb es pautes ressarrades, romiant tranquillament era èrba que les lançauen es pastors, o caminant guiterosament peth solèr caud, en tot sénter er engüeig des fresques deveses, plantant-se fèrament cada còp qu’es gojats les fiulauen dès es parabandes.