Eth barroquisme sense gràcia des nòstes parròquies, es paravents plei de greha, es capèles caperades d’òrres estucs polsosi e tot çò d’aute que constituís era vulgaritat indigna des temples madrilenhs, non pòt tier-se de cara ar esnobisme d’aguesta naua monumentalitat, tanben armada en ges trincadís e damb degalhades d’aur e pintura en temple, mès qu’aumens alende flaira de netetat, e a era dignitat des lòcs o on i é fòrça era santetat dera escampa, dera aigua e deth sabon.