Ada era li shaute contemplar es sòns beròis uelhs, coma a jo me shaute adornar-me damb es mies pròpries mans: era s’acontente damb guardar, e jo damb obrar.” E ja, dauant es esplendors que precedissen eth dia, autant mès agradius entàs pelegrins, coma mès près dera sua patria s’aubèrguen en tornar ada era, hugien pertot es tenèbres, e damb eres eth mèn sòmi; per çò que me lheuè, e vedí as mèns grani Mèstres lheuadi tanben.