Serè mès precís: que sò convençut, coma un mainatge, de qué es patiments se guariràn sense deishar tralha; de qué era ofensanta comicitat des contradiccions umanes s'esbugassarà coma un trist miratge, coma era abjècta invencion dera ment euclidiana der òme, fèbla e diminuta coma un atòm; de qué en fin deth mon, arribat eth moment dera armonia etèrna, se passarà, e gesserà quauquarren tan preciós que n'aurà pro entà padegar era indignacion de toti es còrs, entà redimir totes es males accions des òmes, tota era sang vessada; n'aurà pro non solet entà que sigue possible perdonar, senon entà justificar, ath delà, tot çò que s'a passat damb es òmes; admetam, admetam que tot açò se passe, que tot açò vengue a èster, mès jo que non l'accèpti ne voi acceptà'c.