Au, abans de qué Telemac amasse as aquèus ena agora (e me pensi que non deisharà de hè’c, senon que sauvarà era sua colèra, e, lheuant-se ath miei de toti, les condarà que tramèrem contra eth ua mòrt orribla, sense qu’artehéssem agarrar-lo; e es auti, en entener-lo, non laudaràn aguestes males accions e dilhèu mos còsten bèth mau e mos hèsquen enlà dera nòsta tèrra, e mos calgue anar entà un aute país), preveigam aquerò en tot dar-li mòrt en camp, luenh dera ciutat, o en camin; apoderem-mos des sòns bens e eretatges pr’amor de repartir-mo-les equitatiuament; e autregem eth palai ara sua mair e ad aqueth que se maride damb era, entà que lo possedisquen en comun.