E uns li cuelhien eth pos, d’auti li prescriuien un remèdi desparièr, e es vielhes discutien en tot tachar as mètges guardades de reuelh, de tau sòrta qu’eth joen sentie que se li sarraue era anma d’impaciéncia; e ja sense fòrces, entà non veir ne enténer arren, botèc eth cap dejós des hlaçades tapant-se es aurelhes damb es mans.