Qu’èrem coma ena mitat deth nòste trabalh, quan de pic me calèc botar era mia man sus eth sòn braç, entà impausar-li silenci, donques que venguia d’enténer ath miei dera atmosfèra hereda e carada, un rumor que hec qu’eth còr me batanèsse de nauèth enquia voler gésser pera boca: qu’ère eth formidable tap-tap deth baston deth cèc vagabond pataquejant sus era superfícia gelada deth camin.