Arribèc, donc, era net e era ora acostumada entà acodir ath torn, a on vengueren totes es mosses dera casa, granes e petites, neres e blanques, pr'amor que totes auien er in de veir laguens eth sòn serralh ath senhor musician; mès que non venguec Leonora, e, en tot preguntar Loaysa per era, li responeren qu'ère ajaçada damb eth sòn velat (espós), que tenguie barrada damb clau era pòrta dera cramba a on dormie, e dempús d'auer barrat se la hicaue dejós era coishinèra; e qu'era sua senhora les auie dit que, en dormir-se eth vielh, sajarie d'agarrar-li era clau mèstra e trèir-la en cera, que ja l'amiaue premanida e mòfla, e a lèu les calerie anar a cercar-la per ua gatonièra.