En encuedar-me’n d’aquerò non auec limits era mia desolacion e era mia desesperacion, e me didí: “A, guaire mès aurie valgut non abandonar era isla desèrta que me trapaua e qu’ère mil viatges milhor qu’aguesta solitud desolada e seca, a on non i a arren entà minjar ne béuer!