Quan es sòns pès deishèren de caminar damb aquera precipitacion que s’aven mau damb era majestat dera persona, era mia ment, deishant de cornèr eth pensament que l’enquimeraue, concentrèc era sua atencion, desirosa de recéber es naues impressions; e me botè a contemplar eth monte mès naut de guairi se quilhen des aigües entath Cèu.