Se didie madeish que s’auie dit en logar eth cabriolet: que quin que siguesse eth resultat non aurie cap inconvenent en veir e jutjar es causes per eth madeish; que, ath delà, aquerò ère plan prudent entà saber se qué se passarie; que non se podie decidir arren sense auer observat e comparat; de luenh, es mendre objèctes que semblen montanhes; e, ara fin, que quan aurie vist a Champmathieu, s’ère un miserable, era sua consciéncia traparie un consolament en tot veder-lo vier ena preson; qu’encara que siguesse aquiu Javert e es presoèrs Brevet, Chenildieu e Cochepaille que l’auien arreconeishut, ja non l’arreconeisherien; que Javert ère ja fòrça aluenhat de tota sospecha; que totes es conjectures e suposicions èren tachades en Champmathieu, e que non i a arren mès temardut qu’er error; que non auie, donc, arren a crànher; que serie aqueth un moment critic, mès que se’n gesserie; que, mès que mès, auie eth sòn destin enes sues mans, per dolent que siguesse, e qu’ère patron der sua sòrt.