Era vivificanta sang dera òrta anaue luenh, entà d’auti camps qu’es sòns patrons non auien eth malastre d’èster odiadi; e eth sòn praube horment, aquiu, rufant-se, aflaquint- se, botjant era sua cabeladura verda, coma se hesse senhaus ara aigua entà que s’apressèsse e l’amorassèsse damb un fresc punet.