Ada era l’aurie agradat víuer ena ciutat encara que non siguesse qu’en iuèrn, encara qu’era longada des dies boni hesse eth camp mès anujós, dilhèu, pendent er ostiu; e, segontes çò que didie, era sua votz venguie a èster clara, agudenta, o ben se caperaue d’ua langor sobta, arrossegant ues modulacions qu’acabauen lèu en mormolhs quan parlaue entada era soleta.