Eth joen, que d’eth te parlaua aguest ostiu, a tanta noblesa e tan vertadèra joenesa coma raraments se trape ja entre es nòsti vielhs de vint ans; que tie, mès que mès, tau sinceritat e còr e ei de tau sòrta blos e poetic, qu’es mies relacions damb eth, encara que passatgères, an estat ua des mès doces alegries deth mèn praube còr, que ja a patit fòrça.