Ath delà, i auie en totes es paraules de Thenardier, en accent, en gèst, ena guardada, dera que cada paraula hège brotoar ahlames; i auie en aquera explossion d’ua mala natura, en tot presentà’c tot, en aquera barreja de fanfarronada e d’abjeccion, d’orgulh e de petitesa, de ràbia e de pegaria, en aqueth caòs de planhs reaus e de sentiments faussi, en aqueth impudor d’un maudit saborant era voluptuositat dera violéncia, en aquera desvergonhada nudesa d’ua amna lèja, en aquera conflagracion de toti es patiments combinadi damb toti es òdis, quauquarren qu’ère orrible coma eth mau, e dolorós coma era vertat.