Senhors, sorrisclè de pic damb tot eth mèn còr, campatz enes vòstes entorns es dons de Diu: eth cèu clar, er aire net, era èrba leugèra, es audèths, era natura bèra e blossa; solet nosati, impiui e pècs, non comprenem qu'era vida ei eth paradís, e n'aurie pro qu'ac voléssem comprener entà que surgentèsse en aguest instant damb tot eth sòn esplendor, e mos abraçaríem plorant…".