Mès se jo arridessa, comencèc a dider-me, te quedaries coma Semele, quan siguec redusida a cendre; pr’amor qu’era mia beresa, que, sivans as vist, coma mès puge pes gradons der etèrn palai, se non se moderèsse, ludirie tant, qu’era tua fòrça mortau peririe dauant deth sòn treslús, coma era arrama esbauçada peth pericle.