Aguesta herida lo tenguec en fèbre mès d’un mes e sense gésser de casa; non volec veir a cap mètge, e quan Cosette l’ahiscaue a hè’c, li didie: “Crida ath mètge des gossets.” Cosette lo guarie peth maitin e pera tarde d’ua manèra tan celestiau, e mostrant tanta alegria d’èster-li utila, que Jean Valjean sentie renéisher tota era sua anciana alegria, e esbugassar-se es sòns temors e era sua ansietat, e contemplaue a Cosette, en tot díder: “Ò, benedida herida!