Que non se desbrembèren de tu, ò Menelau, es erosi e immortaus dius e mès que mès era hilha de Zèus, que regne enes batalhes; era quau, en tot calar-se dauant, desvièc era amarganta flècha: la separèc deth còs dera madeisha manèra qu’era mair esfórie ua mosca deth sòn mainatge que dormís doçament, entath lòc a on es anèths d’aur someten eth cinturon e era coirassa ère dobla.