E era mia cosia, que s’auie esdegat a córrer entà jo, me recebec enes sòns braci, e me punèc enes uelhs, e me les sequèc damb era punta dera manja, e entà padegar eth mèn esperit, me dèc un veire de siròp perhumat damb aigua de flors; e acabèc interrogant-me doçament sus aqueth retard e sus era mia desesperacion.