Entrevedec prumèr quauquarren immens e sospechèc que s’auie enganhat sus Bonaparte coma en çò d’aute; cada dia vedie mielhor e comencèc a pujar tot doç, pas a pas, ara prumeria lèu damb sentiment, e coma tirassat per ua fascinacion irresistibla, es gradons ombrius, dempús es illuminadi vagaments, e fin finau, es illuminadi e radiants der afogament.