Mès jo demori separat, ath costat des porcèths, e sonque vau entara ciutat quan era prudenta Penelope me cride pr’amor que li hèn a vier de bèth lòc quinsevolh naua: seigudi es d’aquiu e damb eth nauèth vengut, li hèn tota sòrta de preguntes, autant es que son tristi per çò dera longa abséncia deth rei, coma aqueri que se n’alègren donques que s’avalen impunament es sòns bens; mès a jo non m’agrade escorcolhar ne preguntar arren dès que m’enganhèc damb es sues paraules un òme etòl, que, auent vagat per moltes regions per tòrt d’un omicidi, arribèc ena mia casa e lo tractè afectuosament.