Qu’ère un ancian procurador, mòfle per çò des sues capitades, pas un mau òme deth tot, que hège guairi favors podie as sòns hilhs, as sòns gendres, as sòns parents e enquia e tot as sòns amics, e que en tot profitar-se’n peth menut deth bon cant dera vida, des bones escadences, des bones utilitats, li semblaue pèc e bèstia tot çò d’aute.