Dempús m’è trapat a ua hemna que me coneishie, beròia coma era primauèra, digna de cridar-se Floreau, e entosiasmada; alègra, erosa coma un àngel, era miserabla, pr’amor qu’ager un espaventós banquèr, gravat de picòta, s’a dignat sollicitar-la.