Es amnes, que se n’encuedèren, per çò dera mia respiracion, de qué èra encara viu, s’esblancossiren d’estonament; e atau coma s’apilère era gent ar entorn deth missatgèr coronat d’arrames d’olivèra entà enténer es sues notícies, sense crànher empossar-se ne caushigar-se es uns as auti, atau s’amolonèren ath mèn entorn totes aqueres amnes afortunades, desbrembant lèu eth sòn desir d’anar a emberir-se.