Eth mèn curiosèr, totun, podec mès qu’es mèns temors: comprení qu’estar-me aquiu a on m’estaua non me balhaue mès utilitat que trapar-me ajocat, Diu se’n sap enquia guaire temps, per çò que traüquè coma podí, un còp mès, ena paret deth barranc e amagant eth mèn cap entre ues arrames de genèsta me podí plaçar en posicion de dominar d’aquiu estant tota era part deth camin que passe per dauant dera nòsta pòrta.