Tanben copèc un blanc pergamin a rengades, dera forma e manèra que quan se sèrren es mans e enes dits s'escriu bèra causa, qu'en èster junhudi es dits se pòt liéger, e dempús de desseparades es mans demore dividit eth significat, pr'amor que se desseparen es letres, qu'en tornar a júnher es dits s'amassen e corresponen de manèra que se pòt lièger de contunh: digui qu'un pergamin servís d'amna ar aute, e encaishadi se liegeràn, e desseparadi non ei possible, se non ei endonviant era mitat deth pergamin; e lèu tota era cadia demorèc ena mia propietat, e qu'ac tengui tot, demorant eth signe de reconeishença enquia ara, pr'amor qu'era me didec qu'en dus ans bèth un vierie a cercar-la, encomanant-me que l'elevèssa, non coma qui ère era, senon dera manèra que se sòl elevar a ua lauradoira; m'encomanèc tanben que se per bèth eveniment non li siguesse possible hèr hèr-se a vier tan lèu era sua hilha, que, encara que creishesse e arribèsse ar us d'entendement, non li didessa dera manèra qu'auie neishut, que la perdonèsse de non dider-me eth sòn nòm, ne se qui ère; que s'ac sauvaue entà ua escadença mès importanta.