Mès abans, ditz- me: “manque guaire entà que gesque eth solei?” E eth visir, cada còp mès perplèx, responec: “Mès quin efrit ei aguest que parles?” E alavetz eth gibós li condèc era istòria, era sua venguda en lavabo entà hèr es sòns besonhs abans d’entrar en quarto dera esposa, era aparicion der efrit jos es diuèrses formes d’arrat, gat, gosset, ase e bufle, e fin finau era proïbicion hèta e eth tracte patit.