Quauqui còps, en barrar era net, en crepuscul, ara ora qu’eth jardin ère desèrt, se lo vedie de jolhs ath miei deth passèg qu’entoraue era capelha, dauant dera hièstra per a on auie guardat era prumèra net, virat de cap ath lòc que sabie qu’era fraia que hège era reparacion ère prosternada en oracion.