Fòrça còps, quan eth senhor Magdalena passaue tranquil per un carrèr, corau, entornejat des benediccions de toti, se passaue qu’un òme de nauta estatura, vestit damb ua levita grisa escura, armat damb un gròs paishon e caperat damb chapèu de copa aplanada, se viraue de pic a guardar-lo e lo seguie damb era vista enquia que despareishie, crotzant es braci, secodint lentaments eth cap e quilhant es pòts enquiath nas, sòrta de gèst significatiu que se poirie revirar coma: “Mès, se qui ei aguest òme?