En pòc de temps venguec a èster un gran doctor, non per aguesta vanitat mondana que s’esdeguen aué toti darrèr der Ostiense e de Tadeo, senon per amor ath vertadèr mannà; alavetz se botèc a susvelhar era vrenha que pèrd lèu era sua verdor, s’eth vrenhaire ei dolent; e, en auer acodit ena Sedença que d’auti tempsi siguec mès benigna de çò que n’ei ara entàs praubi justi, non per tòrt sòn, senon deth que se sè en era e la taque, non demanèc era facultat de dispensar dus o tres per sies; non demanèc eth prumèr benefici vacant; “non decimas quae sunt pauperum Dei”; senon que demanèc licéncia entà combàter es errors deth mon e en defensa deth seme que d’eth neisheren es vint-e-quate plantes que t’enròden.