Dempús qu’aquera que lhèue era mia amna entath Paradís me mostrèc era vertat contrapausada ara vida actuau des miserables mortaus, m’en brembi que, eth que ve en un miralh era ahlama d’ua halha alugada ath sòn darrèr, abans d’auer-la vist e pensat en era, se vire entà assegurar-se’n de qué eth cristau li ditz era vertat, e ve qu’es dus son d’acòrd, coma era nòta musicau damb eth compàs, atau hi jo en contemplar es beròis uelhs a on teishec amor era còrda que me tenguec: e quan me virè, e se vederen heridi es mèns per çò que campe en aqueth cèu tostemps que se veigue damb atencion eth sòn movement, distinguí un punt que deishaue anar tan penetranta lum, que cau barrar es uelhs illuminadi per era, per çò dera sua agudenta intensitat.