Ath praube Batiste, tan sevèr e menaçaire, çò que mès li dolie de toti es sòns malastres ère era tristesa dera prauba gojata, mancada d’apetís, auriolenca, uelhimacada, hènt esfòrci entà mostrar-se indiferenta, sense lèu dormir, çò que non l’empedie que toti es maitins partisse puntuaument entara fabrica, damb ua vaguetat enes vistons reveladora de qué eth sòn pensament ère luenh, de qué soniaue ath sòn laguens a totes ores.