Atau viuien, donc, aqueri dus èssers, en ua gran nautada, damb tota era inversemblança que pòt auer ena natura; ne en nadir, ne en zenit, entre er òme e eth serafin; per dessús dera hanga, per dejós der etèr, en ua broma; a penes se descurbie qu’èren de carn e uas; qu’èren amna e extasi de cap a pès; massa sublimes entà caminar pera tèrra; mès encara damb pro umanitat entà desparéisher en blu, en suspension, coma atòms que demoren eth precipitat; aparentaments dehòra deth destin; ignorant era misèria der ager, der aué e deth deman; meravilhadi, extasiadi, flotants; aleugeridi per moments entara desaparicion en infinit; lèu prèsti a hèr eth vòl etèrn.