Ath delà, enes dies d’ostiu, quan eth lac semblaue borir jos eth solei, era petita glèisa li semblaue coma un palai encantat, damb era sua lum crepusculara que se calaue pes verdes hièstres, es sues parets blanquejades de caudèa e eth pasiment de ròis tòchos respirant era humiditat deth solèr palunós.