Era lua que gessec tard e lèu a mieja net, hège que mos semblèssen mès escasses es esteles: madeish qu’en un caudèr alugat, corrie contra eth cèu per aqueth camin qu’abrande eth Solei quan er abitant de Roma lo ve quèir entre Corcèga e Cerdenha; e era Ombra gentila, que per era Pitola gaudís de mès fama qu’era ciutat de Mantua, se trapaue descargada deth pes des mies preguntes: per çò que jo, qu’auia recebut clares e solides rason respècte a totes eres, èra coma er òme que cuelhut pera sòn non pense en arren.