Que non dormie, non: escotaue era roncadissa dera sua hemna, ajaçada ath sòn costat, e era des sòns hilhs, aclapadi de cansament; mès les entenie cada còp mès prigonds, coma s’ua fòrça misteriosa se hesse a vier luenh, plan luenh, era barraca, e eth, totun, s’estèsse aquiu, inèrt, sense poder botjar-se per mès esfòrci que hesse, vedent era cara de Peberòt ath costat dera sua, en sénter en sòn ròstre eth caud alend deth sòn enemic.