Fortunata, dès qu’era sua tia comencèc a parlar, ploraue damb totes es lèrmes des sòns uelhs; mès, en enténer aquerò de qué anauen a èster marqueses, li passèc un arrai d’alegria peth dessús dera ondada de tristesa, e era joena s’estarnèc d’arrir damb era cara negada de lèrmes.