Ne serà estranh entad arrés qu’un gojat beròi, dominador der art d’agradar e der art de vestir, solet hilh de pairs rics, intelligent, instruït, de frase sedusenta ena convèrsa, rapid enes sues responses, agudent e ocurrent enes judicis, un gojat, a tot darrèr, que se li poirie botar era etiqueta sociau de brilhant, considerèsse ociós e ridicul eth hèt de meter-se a desnishar se i auec o non un idiòma unenc primitiu, s’Egipte siguec ua colònia bracmanica, s’era China ei absoludament independenta de tau o quau civilizacion asiatica, amassa damb d’autes causes qu’ans abans li treiguien eth sòn, mès qu’ara ja non l’importauen bric, mès que mès pr’amor que pensaue que çò qu’eth non desnishèsse bèth aute ac poirie hèr… “E fin finau, didie, supausem que non se desnishe jamès.