Cau díder qu’era idèa de fonèma cerque era coeréncia, ath delà des contèxtes fonetics dera lengua, ei a díder ath delà dera realitat perceptibla: a partir des sons [lárga] e [lark] representam fonologicament /larg/ entath dusau mot (e non /lark/), mès a partir de [kupét] e [kɔp] representam /kɔp/ (e non /kɔb/); aquerò perqué [lark] ei resultat d’un ensordiment, en posicion finau, d’un segment /g/ qu’ei sonor en posicion intervocalica ([lárga]), mentre qu’en cas de [kɔp] non i a cap d’ensordiment, /p/ se realize sord tanben enes autes posicions, coma en [ku’pet].