Mès, ara valenta, m’obliguèren aqueres divesses a virar eth cap tara quèrra, pr’amor que les entenia díder: “Que guarde massa fixaments”, e era disposicion que se trapen es uelhs quan acaben d’èster heridi pes arrais deth Solei, me deishèc pendent bèth temps sense vista; quan se remeteren es mèns uelhs dauant de un aute petit resplendor ( e digui petit, comparant-lo damb era grana lum que d’era m’auia separat ara fòrça), vedí qu’era gloriosa armada s’auie virat entara dreta, recebent en ròstre es arrais deth Solei e es des sèt ahlames.