Dempús se’n brembèc des sues nòces, deth temps passat, eth prumèr embaràs dera sua hemna; eth tanben n’ère de content eth dia que se la hec a vier dera casa des sòns pairs entara sua casa; anauen a shivau d’un animau, ath tròt, ath miei dera nhèu donques qu’ère tàs entorns de Nadau e es camps èren totafèt blanqui; era se l’agarraue ath braç; en aute amiaue un tistèr penjat; eth vent hège volar es brodats que li caperauen eth pientat, segontes era mòda de Caux, e es bohades de vent picauen a viatges contra es sòns pòts; e quan viraue eth cap la vedie ath darrèr sòn, damb eth ròstre vermelhet e er arridolet silenciós jos era placa d’aur deth sòn casquet.