Qu’ei trist pensar que de tantes pegaries vengue un tot d’alegria, qu’escalonant era ignominia sus er opròbi s’agolodisque ath pòble; qu’er espionatge, servint de cariatida ara prostitucion, divertisque ara racalha; qu’era multitud li shaute veir passar sus es quate arròdes d’ua veitura ad aguest monstruós grop, miei ornament, miei pelhòts, ludentor e lordèra, que ganhòle e que cante; aplaudint un espectacle, ua glòria compausada de totes es vergonhes; qu’ei trist pensar que non i a hèsta entara gent s’era policia non trè a lúder aguestes espècies de idres dera alegria damb vint caps.