E en auer, còp sec, era vision clara deth sòn malastre, en pensar en praube Pasqualet, qu’en aqueres ores ère aclapat per ua massa de tèrra umida e pudesenca, heregant era sua blanca vestimenta damb era corrupcion de d’auti còssi, escometudi peth vèrme immund, eth, tan polit, damb aquera pèth fina que per era s’esguitlaue era sua basta man, damb es sòns peus ròis que tanti viatges auie amorassat, sentec coma ua ondada de plomb que pujaue e pujaue dès er estomac entara sua gòrja.