Partí, dempús d’auer-me arrasat e botat aguest vestit de saaluk, entà non suportar mès malastres, e viatgè dia e net, non parant enquia arribar en Bagdad, ostau de patz; trapè ad aguesti dus bòrnis, e en tot saludar-les, les didí: “Que sò estrangèr.” E eri me responeren: “Nosati tanben n’èm.” E atau arribèrem es tres en aguesta benedida casa, ò senhora mia!