E vaquí que pertot s’illuminèc era sèuva damb un resplendor tan sobte, que dobtè s’auie estat un relampit; mès, coma qu’aguest despareish dempùs de lúder, e aqueth se tardaue, cada còp mès ludent, didia jo ath mèn laguens: “Qué deu èster aquerò?” Passaue peth luminós aire ua doça melodia, per çò qu’eth mèn bon in me hec censurar er atreviment d’Eva; pr’amor qu’aquiu, a on aubedien era tèrra e eth cèu, ua hemna soleta e a penes formada, non podec tier eth hèt d’estar- se dejós de cap vel; quan se s’auesse estat resignada dejós d’eth, auria jo gaudit mès lèu, e dempús etèrnaments aqueres inefables delicies.