Mès aguest aluenhament non se podie tardar entàs nòvis impacients, e un dimenge pera tarde, Roseta, inactiua, cansada de passejar per dauant dera pòrta dera sua barraca e credent veir a Tonet en toti es que passauen pes caminòus luenhants, agarrèc un cantre envernissat de verd, e li didec a sa mair qu’anaue a hèr-se a vier aigua dera hònt dera Reina.