Mès, encara que plori e è pietat de toti (fòrça còps, seigut ena sala, me vien es lèrmes o dèishi de plorar pr’amor que me cansen es terribles somics), per degun vèssi tantes lèrmes ne m’aclapi tant coma per un, e en brembar-me’n d’eth, aborrisqui eth dormir e eth minjar, donques que cap aquèu patic çò qu’Ulisses li calec patir e passar: entada eth auien d’èster es dolors e entà jo ua pena contunha e inoblidabla per tòrt dera sua prolongada abséncia e pera ignorància qu’auem de s’ei viu o ei mòrt.