Damb era turpitud qu’en era queiguec era consciencia, arribèc a cuélher era repugnància que sentie peth marit coma ua aspiracion entar aimant, e es cremades der òdi coma escauhaments dera trendesa; Mès, coma qu’era tempèsta seguie bohant e era passion s’anaue consumint enquias cendres, e ath delà non arribaue cap ajuda ne se vedie era gessuda de cap solei, era net escura s’estenec peth cèu e se trapèc perduda ath miei d’un hered orrible que la penetraue intensament.