E Sant Jeronim, dempús d’auer demorat pendent fòrça temps en desèrt a on non auie ua auta companhia qu’es animaus sauvatges, a on eth sòn solet aliment èren es èrbes e era sua soleta beuenda era aigua, era sua jaça era tèrra nuda, per çò qu’era sua pèth se tornèc nera coma era d’un etiòp e lèu estarnada peth tempèri, a maugrat de tot, afirmaue que sentie borir en sòn còs er fervor dera lascivia.