DIVINA-COMEDIA-TA-WEB	Alavetz, ai malerós de jo!, me podí auer sauvat: mès eth prince des naui farisèus ère en guèrra près de Letran (e non damb es sarraïns ne damb es judius, donques que toti es sòns enemics èren cristians, e degun d’eri auie vengut a conquistar Acre, ne a comerçar ena tèrra deth Sultan): non tenguec en compde era sua dignitat suprèma ne es sagrades ordres de qué ère investit, ne vedec en jo aqueth cordon que solie aflaquir as que l’amiauen; senon que, atau coma Constantin cridèc a Silvestre en monte Soracto, pr’amor de qué li guarisse era lepra, atau tanben me cridèc aqueth, pr’amor que li guarissa era sua orgulhosa fèbre: me demanèc conselh, e jo me carè, pr’amor qu’es sues paraules me semblèren es d’un òme embriac.