Caladi ena hanga, diden: “Siguérem tostemp tristi jos aqueth aire doç qu’alègre eth Solei, amiant en nòste laguens ua ombriua umadissa: ara mos entristim tanben ath miei d’aguest nere hanhàs” Aguestes paraules gessen deth hons dera sua gòrja coma se gargalhèssen, non podent prononciar-ne ua soleta de sancera.