Mentretant se seiguec Ulisses ath cant deth larèr e se virèc entara part escura, donques qu’ara imprevista li venguec ena sua amna eth temor de qué era anciana, en agarrar-li eth pè, l’avertisse ua cèrta creta dera herida que l’auie hèt un sanglièr damb eth sòn blanc dent, quan auie vengut aqueth en Parnasso, entà veir a Autolic e as sòns hilhs.