Qu’ère eth mes de mars, s’alongauen es dies, despareishie er iuèrn, que se hè a vier tostemp damb eth quauquarren dera nòsta tristor; arribèc dempús abriu, aguesta auròra der ostiu, fresca coma tota auròra, alègra coma era mainadesa, plorosa a viatges coma un mainatge nauèth neishut.