Botaue era pòca parva en tistèr, se passaue un piente pes peus d’un ròi clar, coma s’eth solei s’auesse avalat eth sòn color, se nudaue eth mocador jos era barba, e abans de gésser se viraue coraument entà veir s’es mainatges èren ben caperadi, inquieta per çò d’aguesta gent menuda, que dormie en solèr deth sòn madeish estudi, e ajaçada en orde de màger a mendre (dès eth granòt Batistet enquiath petitonh qu’a penes parlaue), semblaue era canoada d’un òrgue.