Pensaue en tot çò qu’auie costat arrincar cada molon de tèrra e tremolaue d’emocion quan vedie se com s’entrebolie era aigua en recéber era carga, e dempús, en esclarir-se, apareishie eth solèr tostemp parièr, tostemp prigond, sense era mès petita giba, coma se tota era tèrra s’escapèsse per un horat amagat.