Qu’ère ua barraca vielha, sense mès lum qu’era dera pòrta e era que se calaue pes henerecles dera teulada; es parets, de dobtosa blancor, pr’amor qu’era senhora mèstra, hemna gròssa que viuie apegada ara sua cadireta d’espart, passaue eth dia entenent e admirant ath sòn espós; uns quants bancs, tres panèus d’abecedari lords, trincadi pes puntes, pegadi en mur damb pan masculhat, e en quarto pròche ara escòla uns mòbles, pòqui e vielhs, que semblauen auer corrut mieja Espanha.