BOVARY-WEB	Rodolphe non plorèc, coma ac hège ara Edgar, en veder-se eth darrèr dia ena claror dera lua, repetint-se: “Enquia deman, enquia deman…” Era sala s’estarnèc en ua ploja d’aplaudiments; tornèren a cantar tot er stretto; es enamoradi parlauen des flors dera sua sepultura, de juraments, d’exili, de fatalitat, d’esperances, e, quan lancèren er adiu finau, Emma deishèc anar un sorriscle agudent que se confonec damb era vibracion des darrèrs acòrds.