E, ça que la, non podie mens que dider-se qu’auie beròis peus, beròis uelhs, berois dents, un seductor timbre de votz quan l’entenie parlar damb es sòns companhs, que caminaue mau, s’ac voletz, mès damb ua gràcia especiau, que non li semblaue pèc deth tot, que tota era sua persona ère afabla, nòbla, simpla, capinauta, e que fin finau auie un praube aspècte, mès un bon aspècte.