Ja non li prodigaue, coma abans, aqueres paraules doces que la hègen plorar, ne aqueres amorasses veementes que la capvirauen; enquiath punt qu’aqueth gran amor que viuie submergida li semblèc qu’anaue amendrint, coma es aigües d’un arriu que se van filtrant peth camin enquia que se met ath descubèrt eth solatge.