Tota era net siguí a posita des ondades, e en gésser eth solei arribè en escuèlh d’Escila e ena òrra Caribdis qu’ère en tot shurlar era salada aigua deth mar; mès jo me lancè ena higuèra bòrda e m’agarrè coma ua arrata-cauda, sense que podessa assegurar es pès en cap lòc ne pujar en arbe, pr’amor qu’èren luenh es arraïcs e a ua grana nautada es longues e gròsses arrames que hègen ombra a Caribdis.