Era vielheta seguie seiguda en fautulh, tranquilla e quieta, damb es uelhs entà baish, guardant de reuelh as nauèth vengudi; venguie de botar era taça de tè ena sièta, boca enjós, e ath cant, un terròc de sucre, nhacat, ara demora de qué l‟aufrissen mès tè.