Era escurina deth Lunfèrn, e era dera net privada de tot planeta jos un mesquin cèu, ennerit pes bromes enquiath maximum, non lançarien sus era mia vista un vel tan dens coma aqueth hum qu’aquiu mos enrodèc; en èster tanta era sensacion dera sua aspror ponchenta, non podien es uelhs estar-se dubèrts; per çò que, eth mèn sabent e fidèu Acompanhant s’apressèc entà jo, en tot aufrir-me era sua espatla.