Mès Levin se sentie a gost jos era sua capucha e guardaue alègraments, ja es trebles arriuets que corrien pes estorns, ja es gotes de ploja que penjauen de cada arrameta seca, ja es taques blanques deth peiregalh non honut sus es hustes deth pont, ja es huelhes, abondiues encara, des pibos blancs, qu'entorauen d'ua capa celha es troncs nudi.