Ena epòca der an nau que modère eth solei era sua cabeladura jos er Aquari, e qu’en era ja es nets s’egalen damb es dies; quan era arrosada imite ena tèrra, encara que pendent pòc de temps, eth color dera sua blanca fraia, eth campanhard qu’a manca de ferratge, se lhèue, guarde, e en veir blanc eth camp se pataquege era cueisha, torne ena sua casa, e se planh de contunh coma eth malerós que non sap se qué hèr; mès, torne un aute còp a guardar, e recupère era esperança en veir qu’era tèrra a cambiat d’aspècte en pòques ores, cuelh eth sòn paishon e ges entà hèr a pèisher as sues oelhes: atau eth mèn Mèstre m’aumplic d’inquietud quan vedí tan trebolat eth sòn ròstre, e atau tanben apliquèc lèu remèdi ath mèn mau pr’amor qu’en arribar en esbauçat pònt, se virèc entà jo damb aqueth amable aspècte qu’auie quan lo vedí ath pè deth monte.