Ça que la, damb era fin de qué en botjar es tus ales non arrecules pensant dilhèu qu’auances, te cau demanar damb prècs era gràcia que te cau, e demanar-la ad aquera que te pòt ajudar; seguís-me, donc, damb era afeccion, de sòrta qu’eth tòn còr acompanhe es mies paraules.