Quan escambiauen rasons e conselhs entà toti nosati, Menelau parlaue de prèssa, pòc, mès molt clarament: pr’amor que non ère blagaire, ne, en tot èster eth mès joen, se separaue der ahèr; er engenhós Ulisses, dempús de lheuar-se, s’estaue de pès damb eth cap clin e es uelhs tachadi en solèr, non botjaue eth scèptre qu’amiaue immobil ena sua man, e semblaue un ignorant: que l’auries cuelhut per un irascible o per un estupid.