Tath vrèspe, mès que mès, en alugar-se eth fanau, es recipients verds e vermelhs de veire qu’apolidissen era veirina, estenen peth solèr es sues clarors acolorides en tot illuminar eth carrèr; alavetz, coma enes huecs de bengala, se ve a trauèrs dera illuminacion era ombra deth potecari inclinat en escritòri.