Que l’ère impossible cantar, e cada còp que començaue a arridolar o a cantar ua cançon l’estofauen es somics d’empenaïment e es rebrembes deth passat, d’aqueri tempsi purs que ja non tornarien: qu’èren lèrmes de ràbia en pensar ena estèrla pèrta d’ua joenesa que podie auer estat tant erosa.