Cosette pensèc que s’auie enganhat; auie creigut enténer aqueth bronit, e tot ère ua allucinacion costada per ombriu e prodigiós cor de Weber, que daurís entar esperit abismes insondables, qu'apareishen tremolosi ara vista coma un bòsc vertiginós, qu’en eth s’enten eth carrinclar des arrames mòrtes jos eth pas inquiet des caçaires lèu entoradi en crepuscul.