A punta de dia, quan era irongleta comence es sues tristes melodies, dilhèu en arrebrembe des sòns prumèrs ais, e quan eth nòste esperit, mès liure des laci dera carn e mens assetjat de pensaments, ei lèu divin enes sues visions, me semblèc veir entre sòmis ua agla damb plumes d’aur suspenuda en cèu, damb es ales dubèrtes e premanida a baishar, e me pensaua èster aquiu a on Ganimedes abandonèc as sòns, quan siguec agarrat entà vier ena celestiau assemblada.