Eth tòn esperit ei miei adormit, se non compren que sonque per ua causa singulara ei aqueth arbe tan naut, e tant ampla era sua copa: e s’es vani pensaments non auessen estat ar entorn dera tua ment coma es aigües der Elsa, e eth plaser que te costèren non l’auessen tacat coma Piramo taquèc era mora, solet per tantes circonstàncies arreconeisheries morauments era justícia de Diu ena proïbicion de tocar aqueth arbe.