CONDES-ANDERSEN	Era còlha se n'anèc, mès es pardies demorèren immudables, coma ne demoraràn es sègles a vier, e arrés se'n saberà deth momentanèu esclat d'aplaudiments, es nòtes dera bèra cantaira e es sòns arridolets: tot qu'ei aigua passada e hujuda.