Ea-mil-e-ua-net-IV	Quan Scharkan siguec totafèt esclipsat, era òrra vielha, que lo gaitaue coma un lop herotge, o coma ua vibòra des pejores, se metec de pès, s’esguitlèc traïdorament enquiath cabeç deth lhet, e treiguec d’entre era sua ròba un punhau enverinat damb podom, que sonque que s’auesse metut sus eth granit s’aurie honut.