Era ora, eth lòc, era evocacion d’aqueri rebrembes dera joenesa, quauques esteles que començauen a lúder en cèu, eth repaus funèbre d’aqueri carrèrs desèrts, era imminéncia dera aventura inexorabla que se premanie, dauen un encantament patetic ad aguesti vèrsi, gasulhadi a mieja votz en crepuscul per Joan Provaire, que, sivans auem dit ja, ère un trende poèta.