Ua aura mofla e invariabla me ventaue eth front damb non màger fòrça qu’era d’un vent leugèr: ath sòn impuls, toti es verds huelhams s’inclinauen tremolosi entath costat que projècte era sua prumèra ombra eth sagrat monte; mès sense desseparar-se autant deth camin dret, qu’es audèths deishèssen per aguesta causa d’exercir eth sòn art sus es copes des arbes, senon que, plei d’alegria saludauen as prumères aures, cantant entre es huelhes qu’acompanhauen es sòns ritmes en tot hèr eth baish damb un mormolh semblable ath que d’arrama en arrama va creishent enes pinars deth planèr de Chiassi, quan Eolo dèishe anar eth Sirocco.