Ne seguí segur de qué seria cuelhut, mès qu’ei eth cas de qué era set me hège patir de tau sòrta, que non posqui díder se sentia dolor o m’alegraua d’aqueth eveniment; e me cau híger que fòrça abans d’auer arribat en ua conclusion era suspresa s’auie senhorejat de jo de tau sòrta que non podia hèr ua auta causa que meravilhar-me e tachar era mia guardada en çò qu’auia ara vista.