Vedie qu'auie pòc de temps entà èster immobil sus es aigües, que li calie pensar, sense desbrembar-se'n, en rumb, que non podie tanpòc desbrembar qu'ath dejós i auie aigua, que li calie remar e qu'es mans, non avedades, sentien dolor e, ara fin, que çò qu'ei fòrça aisit de veir, resulte de mau hèr encara que sigue agradiu.