S’arrossegaue entre es ombres dera net coma un planh vague e angoniós; e entre es drings des cascavèls, eth brusor des arbes e eth bronit dera veitura auie un sabi pas qué de luenhant qu’a Emma l’arribaue enquiath hons dera sua amna, madeish qu’un remolin laguens d’un abisme e se l’emportaue fòrça mès enlà damb ua malenconia sens limits.