Çò que m’arribèc siguec que comencè a envejar ath Doctor anant entara fresca ombra des arbes enrodat d’audèths e alendant era fresca aulor des pins; mentre jo èra aquiu, usclant-me, damb era esquia apegada ad aqueri pòsts que banhauen eth mèn vestit damb era sua resina a miei hóner, enrodat de sang pertot, ath miei de tanti cadavres estiradi ath mèn entorn, e pensè tant en aquerò qu’acabè per sénter entad aqueth lòc un desengust qu’ère lèu tan fòrt coma era madeisha pòur.