Aqueth òme, qu’auie passat per totes es misèries, qu’encara sagnaue pes herides que l’auie costat eth destin; qu’auie estat lèu marrit, e qu’auie vengut a èster lèu sant; que dempús d’auer arrossegat era cadia de forçat, arrossegaue ara era cadia invisible, mès pesanta, dera infàmia indefinida; aqueth òme qu’era lei non auie perdonat encara, e que podie èster empresoat cada moment, e trèt dera escurina dera sua vertut entara lum der escarni public, aqueth òme ac acceptaue tot, ac perdonaue tot, ac desencusaue tot, ac benedie tot, auie benvolença entà tot, e non li demanaue ara Providéncia, as òmes, as leis, ara societat, ara natura, ath mon, senon ua causa: Que Cosette l’estimèsse!.