Era sua cara ère extraordiariament òrra, donques que se retiraue ara d’un saumet de mala condicion; mès guardat d’apròp se retiraue a un monard, e guardat encara damb mès suenh, ère coma un espaventós grapaud o coma ua sèrp entre es pejores sèrps, e apressar-se ada eth ère mès insuportable que separar-se der amic, donques qu’auie panat as latrines era mala aulor deth sòn alend.