Tanlèu sentie en sòn esperit, sense saber perqué e perqué non, un frenetic in per çò des drets der òme; tanlèu se li negaue era amna de gòi en enténer díder qu’eth Govèrn anaue a botar fòrça còps de baston e a passar-se es taus drets pes nassi.