Ua multitud de casandres e arlequins, toti es gènres grotesqui possibles, deth turc enquiath sauvatge, diuèrsi Hercules sostient marquesses, verduraires qu’obligarien e Rabelais a tapar-se es aurelhes, atau coma es bacantes hègen abaishar es uelhs a Aristofanes; perruques de lin, faishes rosades, chapèus d’ala longa, lunetes amagadoires, tricòrnis, crits ara gent d’a pè, braci en gèrra, era imprudéncia desbocada, un caòs de pòca- vergonhes amiadi per un menaire ornat de flors; que tau ei aguesta institucion.