En aquera epòca se credie, causa estranha!, qu’eth maridatge ei ua hèsta intima e sociau; qu’en ua taulejada patriarcau non se hè a pèrder ua solemnitat domestica; qu’era alegria, enquia e tot estant excessiua sense depassar es limits dera decéncia, non damnatge era felicitat; e que, a tot darrrèr, ei bon, e excite era veneracion veir qu’era fusion des dus destins d’a on a de gésser ua familha comence ena casa, e qu’era cramba noviau sigue en avier coma un testimòni dera fè jurada.