Hè vint ans se vedie encara en angle sudest dera plaça dera Bastilha, près dera restanca deth canau format en anciana trencada dera preson-ciutadèla, un estranh monument que ja s’a esfaçat dera memòria des parisencs, e que se meritaue auer deishat bèra tralha, pr’amor qu’ère ua idia deth “membre der Institut, generau en cap dera armada d’Egipte.” Didem monument, perque non ère senon un esbòç, mès enquia e tot èster un esbòç, qu’ère un pensament prodigiós, ua esqueleta grandiosa d’ua idia de Napoleon, esqueleta que dus o tres còps de vent seguidi l’auien possat e amiat cada còp mès luenh, que s’auie hèt ja istoric, e auie cuelhut un caractèr definitiu, que contrastaue damb eth sòn aspècte provisionau.