Ena casa darrèrament assignada s’estèc coma ua mieja ora, e quan baishèc entà cuélher de nauèth eth coche, era sua cara esblancossida auie transparéncies de cera, es pòts non auien color… “Tà on anem, senhora?”, li preguntèc eth menaire, en veir que non li balhaue cap orde.