En veir eth destin uman despenut ja, e enquia e tot eth destin reiau que mòstre era trama, coma ac demòstre eth prince Condé penjat; en veir eth lunfèrn que non ei qu’ua henuda en cèu per a on bohe eth vent; en veir tants pelhòts encara ena porpra naua deth maitin en cim d’un ticolet; en veir es gotes d’arrosada, aguestes pèrles fausses; en veir era gibrada, aguesti cristaus; en veir era umanitat descosuda e es eveniments adobats e tantes plapes en solei, e tanti traus ena lua; en veir tanta misèria pertot, supausi qu’er univèrs non ei ric.