Ara, entà hèr-se ua idia dera scèna que va a seguir, li cau imaginar-se ath lector era net hereda, es solituds dera Salpetriere caperades de nhèu e blanques ara lum dera lua, coma immensi susaris, era fèbla claretat des fanaus aciu e delà, es tragics baloards e es longues hilères de neri olms, ne un solet caminaire dilhèu en un quart de lèga ar entorn, eth casalon de Gorbeau en sòn mès naut punt de silenci, d’orror e d’escuretat, e ath miei d’aquera solitud, eth vast humarau de Jondrette, illuminat per ua candèla de seu, e en aquera tuta dus òmes seigudi amassa en ua taula, eth senhor Blanc tranquil, Jondrette alègre e espaventós, era Jondrette, era mair loba, en un cornèr, e darrèr deth tenhat, Mario, invisible, de pès, sense perder-se ua soleta paraula, ne un solet movement, era vista ara demora, era pistòla ena man.