D'aguestes n'auia jo de racion ua cada quate dies; e quan li demanaua era clau entà hèr-la-me a vier, se bèth un ère present, calaue era man ena pòcha interiora deth vestit e damb grana continéncia la desligaue e me la balhaue dident: "Cuelh, e hè-la-me a vier dempús, que non hètz que manjuquejar", coma se dejós d'era i auessen totes es boniqueries de Valencia4, en non tier en aguesta cramba, coma didí, ua auta causa qu'es cebes penjades d'un clau, que tenguie tan controtlades, que se per mau des mèns pecats me depassaua dera racion, me costaue car.