E eth mèn espós me didec: “Ara ditz en votz nauta eth tòn acte de fe e rebremba es vestits e causes que te pertanhen entà que hèsques testament, donques qu’a arribat era fin dera tua vida.” Alavetz li didí: “Ò servidor d’Allà er Òptim!, autreja-me sonque eth temps de besonh entà hèr eth mèn acte de fe e eth mèn testament.” Dempús lheuè entath cèu era mia guardada, la tornè a baishar e reflexionè sus er estat miserable e ignominiós que me vedia, en tot aumplir de lèrmes es mèns uelhs, e recitè plorant aguesta estròfa: