De quan en quan, mès que mès ara ora dera net que mès entristís as pensaires fantastics, estampaue sus un quasèrn, qu’en eth non i auie qu’aquerò, çò de mès blos, çò de mès impersonau, çò de mès ideau des sòmis qu’er amor aumplie eth sòn cervèth; ad aquerò lo cridaue “escriuer-li”.