Te trapaues suspenuda ath miei der etèr e des bromes, es dius deth vast Olimp t’enrodauen indignadi, mès non podies desligar-te (s’alavetz n’auessa agarrat a bèth un, l’auria lançat d’aguesti lòcs e aurie arribat ena tèrra lèu sense vida) e jo non artenhia trèir deth mèn còr era pena que sentia peth divin Hercules, que tu, costant ua tempèsta damb era ajuda deth Borèas, lancères damb pervèrsa intencion en mar estèrle e l’amières dempús entara populosa Cos; aquiu te desliurè des perilhs e t’amiè de nauèth ena Argolide, elevadora de shivaus, dempús de fòrça fatigues.