Se bèth un vò conéisher ben, ara, çò que jo vedí, que s’imagine (e, mentretant jo parli, que retengue era imatge coma se siguesse escultada en pèira dura) es quinze esteles, qu’en diuèrses regions illuminen eth cèu damb tanta lum que vencen tota era densitat der aire: Que s’imagine aqueth Car, qu’ada eth l’ei pro er espaci deth nòste cèu entà virar de nets e de dia, sense desparéisher jamès d’aquera Ossa Menor, que comence ena punta der èish qu’ath sòn entorn se vire era prumèra esfèra; e que pense qu’aguestes esteles formen amassa en cèu dus signes semblables ath que formèc era hilha de Minos quan sentec eth hered dera mòrt:141 que s’imagine a un d’eri lançant es sòns resplendors laguens der aute, e ambdús virant de sòrta que vagen en sentit contrari; e atau aurà coma ua ombra dera vertadèra constellacion e dera dobla dança que circulaue en lòc a on jo me trapaua; pr’amor que çò que vedí ei tan superior a çò qu’em avedadi a veir, coma eth lent cors de Chiana ei inferior ath movement deth mès naut e veloç des cèus.