Era punceleta dera mar, damb un vestit de seda e aur, tenguie era coa deth vestit dera nòvia; mès es sues aurelhes qu'èren sordes as melodies dera hèsta, es sòns uelhs non vedien arren, dera sagrada ceremònia: pensaue ena sua mòrt, que s'apressaue, e en tot aquerò qu'auie perdut en aguest mon.