E cranhèc que les ac panèssen es lairons, e didec entada eth: “Que sò estrangèr, e en èster coma sò famós coma òme ric, se passi ua net dehòra de casa es panaires la saquejaràn, e se haràn a vier es mèns sòs e es mercaderies que me rèsten.” E coma qu’es sòns temors èren cada còp mès grani, se decidic a lheuar- se e se desencusèc damb es auti en tot díder qu’anaue a cagar, e gessec ara prèssa.