E atau, donc, pendent es cinc dies que siguí demorant, m’aflaquí enquiar extrèm, e era mia cosia, plan aclapada en veder-me d’aquera manèra, non me deishèc ne un solet instant, e passaue es dies e es nets seiguda en mèn cabeç en tot condar-me istòries d’enamoradi, e en sòrta de dormir, velhaue ath mèn costat, e bèth còp la susprení secant- se es lèrmes des sòns uelhs, que volie dissimular.