Jean Valjean non auie interromput es sòns passègi en Luxembourg, pr’amor que non volie hèr arren especiau e perque cranhie sustot que Cosette se n’encuedèsse de quauquarren; mès, en aqueres ores, tant agradiues entàs dus enamoradi, tant que Cosette manaue eth sòn arridolet a Mario, embriagat de plaser, que s'estaue totafèt extrèt de tot, e non vedie arren en mon senon aqueth ròstre adorat, Jean Valjean lo guardaue damb uelhs ludents e terribles.