WEB-Fortunata-e-Jacinta-IV	E entà que non li quede ad arrés eth mendre dobte per çò que hè ath mèn estat de sen, declari qu’estimi ara mia hemna madeish qu’eth dia que la coneishí; adòri en era çò d’ideau, çò d’etèrn, e la veigui, non coma ère, senon tau que jo la soniaua e la vedia ena mia amna; la veigui ornada des atributs mès beròis dera divinitat, en tot reflectir-se en era coma en un miralh; l’adòri, pr’amor que non auríem cap manèra de sénter er amor de Diu, se Diu non mo’lo balhèsse a coneisher hènt veir qu’es sòns atributs se transmeten a un èsser dera nòsta raça.