En fin, que sonque assistiren, ath delà deth polac, un miserable emplegadet, d’aspècte orrible, vestit damb ròba greishosa, que deishaue anar ua flaira pudesenca e, ath delà, ère mut coma un pau; un vielhet sord e lèu cèc qu’auie estat emplegat de corrèus e qu’era sua pension, ena casa d’Amalia Ivanovna, anaue a cargue, de temps de memòria perduda e sense qu’arrés se’n sabesse per qué, d’un desconeishut; un tenent retirat, o, mielhor dit, emplegat d’intendéncia…