De quan en quan, escopint un rajòu long de saliua, quilhaue er esturment damb eth jolh en tot aleugerir-se deth pes dera correja que li cansaue ena espatla; e tanlèu planhosa e indolenta, tanlèu gaujosa e precipitada, era musica dera caisha anaue esperluant-se invariablament a trauèrs d’ua cortina de color ròsa calada jos ua rèisha de coeire tota plia d’arabesqui.