Eth carrèr ère escur, es vesins pacifics; e Jean Valjean sentec coma ua espècia de contagi dera tranquillitat en aqueth carreron der ancian París, tant estret, qu’ère barrat entàs coches per ua biga transversau tenguda per dues estaques; sorda e muda ath miei deth rumor dera ciutat, damb lum crepusculara ath miei deth dia, e incapable d’emocions, entà didè’c atau, entre es sues dues hilères de cases nautes seculares, que se caren coma vielhs.