Jo, qu’è vist, en trincar eth dia, era part orientau complètaments rosada, era rèsta deth cèu ornat d’ua beròia serenitat, e eth ròstre deth Solei gessent caperat d’ombres, de sòrta qu’a trauèrs des bugassi qu’amortesien eth sòn resplendor, lo podie contemplar eth uelh pendent fòrça temps; dera madeisha manèra, a trauèrs d’ua broma de flors que gessie de mans angelicaus e queiguie sus eth car e ath sòn entorn, se m’apareishec ua dauna coronada damb huelhes d’olivèra sus un vel blanc, caperada damb un mantèl blanc, e vestida deth color d’ua ludenta ahlama.101 Eth mèn esperit, que hège fòrça temps que non s’auie quedat aclapat, tremolant d’estupor ena sua preséncia, sense qu’es mèns uelhs l’arreconeishessen, sentec, totun, eth gran poder der ancian amor, per çò dera amagada influéncia que d’era emanaue.