Sòr Perpetua ère ua robusta religiosa, de Marines, près de Pontoise, que parlaue un francés barrejat damb patués, salmejaue, idolaue, ensucraue era tisana mès o mens, sivans era màger o mendre devocion o era ipocresia des malauts; tractaue ad aguesti de manèra ruda, repotegaue as moribonds, en foter-les lèu damb eth crist ena cara, e tormentaue as agonizants damb oracions airoses; ua beata, ara fin, atrevida, aunèsta e rabiosa.