E era espaventosa imatge dera mòrt… e era net… e er orror deth lòc…era hòssa des mèns pair-sénhers… aqueri uassi apileradi pendent tants de sègles… eth còs de Teobaldo qu’ei en tot poirir-se plan près de jo… es esperits, que sivans diden, interrompen de nets…eth silenci d’aquera solitud…