Tau qu’era pèira insolenta que què d’un ticò e amie damb era era roïna, pr’amor que s’a desprenut, en tot cedir ara fòrça dera torrenciau avenguda costada pera ploja, e baishe redolant damb rambalh que repercutís en bòsc, cor segura entara planhèra, e aquiu s’arture, a maugrat dera sua fòrça; dera madeisha manèra, Hectòr menaçaue de passar aisidament entre es tendes e es naus aquèes, aucint tostemp, e non arturar-se enquiath mar; mès se trapèc es denses falanges, e li calec arturar-se dempús d’un violent patac.