De man en man era lassitud e eth cansament s’anèren apoderant deth mèn cansat còs; dempús, un destorb estranh, un estupor non comun queigueren sus jo, encara ath miei des mens temors, enquia qu’arribèc eth saunei, a tot darrèr, e en aqueth trantalhant esquif, dormí, dormí soniant damb era mia casa e damb eth mèn vielh “Almirant Benbow”.