Mentretant, Cosette seguie embarrada ena sua aparenta indiferéncia e ena sua imperturbabla tranquillitat; autant, que Jean Valjean venguec en aguesta conclusion: “Aguest pèc ei encamardat hòlaments de Cosette; mès Cosette ne tansevolh se’n sap de qué existís.” Mès, non per aquerò ère mendre era agitacion dolorosa deth sòn còr.