Mès non t’anuges damb jo, ne t’irrites se non t’abracè, coma ara, tanlèu coma sigueres ena mia preséncia; qu’era mia animositat, aciu laguens deth pièch, cranhie espaurida que venguesse quauque òme a enganhar-me damb es sues paraules, pr’amor que son molti es que tramen pervèrses astúcies.