Raskolnikov acceptaue en silenci aguestes sollicituds, se sentie pro fòrt entà incorporar-se, sèir-se en divan, sostier era culhereta e era tassa, e autanplan caminar, sense cap ajuda; mès, amiat per ua sòrta d’astúcia, misteriosa e instintiua, se hège veir fèble, e enquia e tot un shinhau empeguit, sense deishar d’auer ben esdegades era vista e era audida.