Ara cridarà, mès non ves qu’es tòns sorriscles me hèn a vier lhòca?” Pr’amor que, tan lèu entorne en casa, en humarau, ena lucana, en quinsevolh lòc que posque pujar, aquiu se i cale e comence a declamar, e a cantar, e a gesticular, mès tan naut que se l’enten d’ua lèga estant.