En iuèrn eth termomètre (n’è hèt es observacions) baishe enquia quate grads, e ena picada der ostiu arribe enquias vint-e-cinc, coma molt trenta grads centigrads; e plan, èm a cubèrt des vents deth nòrd gràcies ath bòsc d’Argueil; e des vents der oèst, gràcies ara pala de Saint Jean; e maugrat tot, aguesta calor, que per çò deth bugàs aquós que se despen der arriu amassa damb era preséncia considerabla deth bestiar escampilhat pes prats, que, coma ja sabetz, exale fòrça amoniac, ei a díder, azòt, idrogèn e oxigèn (pas solet idrogèn e oxigèn), e que, subministrant-li er umús dera tèrra barregen totes aguestes desparières emanacions, en tot arremassar-les, entà didè’c atau, en un hèish, e en tot combinar-se, eth solet, damb era electricitat esparjuda pera atmosfèra, quan n’a, poirie engendrar, ara longa, coma enes climes tropicaus, miasmes insalubres; aquera calor, donc, justament se trape temperada en costat d’a on vie o, mès ben dit, d’a on vierie, ei a díder, deth costat sud, per çò des vents deth sud-èst, que, en auer-se refrescat passant peth Sena, mos arriben coma ues brises de Russia.