Tan lèu heric es mèns uelhs era nauta vertut que m’auie dominat abans que jo gessessa dera mainadesa, me virè tara quèrra, damb eth madeish respècte que cor eth mainatge entà sa mair, quan a pòur, quan ei aclapat, entà dider-li a Virgili: “Non a quedat en mèn còs ua soleta gota de sang que non tremole; e arreconeishi es senhaus dera mia anciana ahlama”.