Li semblaue, en bèri moments, que se calaue en çò de quimeric; e se didie: “Ei aquerò reau?”, e paupaue eth papèr estimat jos eth sòn vestit, lo sarraue contra eth sòn còr, sentie es plecs en sòn pièch, e se Jean Valjean l’auesse vist en aqueth moment, s’aurie estrementit dauant d’aquera alegria luminosa e desconeishuda que brotoaue des sòns uelhs.