Lope que se vedec assagetat per tantes lengües e tantes votzes, hec per carar, en creir qu'en sòn long silenci se negarie tanta insoléncia; mès que non; pr'amor que coma mès caraue, mès es mainatges sorrisclauen; e atau, sagèc de cambiar era sua paciéncia en colèra, e baishant der ase, escometec a paus darrèr es mainatges, çò que hec afinar era polverièra e calar-li huec, e que siguec un aute talhar eth cap des serpents, pr'amor qu'en lòc d'ua que ne treiguie, en batanar un gojat, ne neishie ath temps, non ues autes sèt, senon sèt centes, que damb mès fòrça e mès soent li demanauen era coa.