Eth praube ancian non estimaue cèrtaments a Cosette senon coma un pair; mès segontes auem dit ja, en aquera paternitat i auie introdusit toti es amors, era solitud dera sua vida: estimaue a Cosette coma hilha, coma mair, coma fraia; e coma que non auie auut jamès ne aimanta ne esposa; coma qu’era natura ei un creditor que non accèpte cap desencusa, aguest sentiment, eth mès de besonh de toti, s’auie barrejat damb es auti, vagaments, sense saber-se’n, blos, damb tota era puretat dera ceguetat, espontanèu, celestiau, angelicau, divin; mèsalèu coma instint que coma sentiment, e encara mès que coma instint, coma un atractiu imperceptible e invible, mès reau.