Qu’aurè estat prumèr er òme mès miserable, e dempús eth mès malerós; aurè passat seishanta ans viuent de jolhs; aurè patit tot aquerò que se pòt patir; aurè envielhit sense auer estat joen; aurè viscut sense familha, sense pairs, sense amics, sense hemna, sense hilhs; aurè deishat sang en totes es pèires, en toti es espies, en totes es cantoades, en totes es parets; aurè estat brave, maugrat tot; me n’aurè empenaït deth mau qu’è costat, e aurè perdonat eth mau que m’an costat, e en moment que recebi era mia recompensa, en moment que tòqui era fin, en moment qu’è tot çò que voi, qu’ei bon, qu’ac è pagat, ac è guanhat, despareisherà tot, gesserà des mies mans, perderè a Cosette, e perderè era mia vida, era mia alegria, era mia amna, pr’amor qu’a un pèc l’a shautat vier a vagar peth Luxembourg!