Es amics que l’entenien planher-se, comparant era petitesa dera paga damb eth revolum de boques que formauen era sua familha, lo padeguauen, cadun ara sua manèra; mès eth didie invariablament: “e mès que mès, m’ac podetz creir, çò que mès m’entristís ei que non siga en mèn ram”.