Se’n brembaue des sòns ancians companhs e dera sua grana misèria; se lheuauen a punta de dia e trabalhauen enquiara net; a penes les permetien dormir; s’ajaçauen en lhets de campanha e solet les tolerauen un matalàs de dus pecics de celh, en sales que non auien huec mès qu’enes mesi mès durs der an; vestien ua orribla giqueta ròia e se les permetie usar, de gràcia, un pantalon de tela enes grani calors, e ua ahlaçada de lan enes hereds excessiui; non beuien vin, ne minjauen carn, senon quan anauen entath “trabalh”.