Cap mainatge se lance de cap tant ara prèssa en pièch de sa mair quan se desvelhe mès tard de çò de costum, coma jo, entà mielhorar es miralhs des mèns uelhs, m’inclinè sus era ondada luminosa, que cor damb era fin de qué se perfeccione era vista; e a penes se banhèc en era era extremitat des mies paupetes, me semblèc qu’eth corrent alongat s’auie tornat redon.