Acabant de parlar, cuelhec un escabèl; mès, coma Ulisses, cranhent-lo, se seiguesse enes jolhs der duliquense Anfinome, l’acertèc ath servidor de copes ena man dreta: era gèrla d’aguest queiguec en tèrra damb gran tarrabastalh, e eth madeish anèc a parar, cridant, d’esquia en povàs.