Se l’explicaue, totun, rebrembant eth sòn trebolament, era sua embriaguesa ath cant de Cosette, er amor absorbint-ac tot, aqueth embelinament mutuau en çò d’ideau, e dilhèu tanben coma era quantitat imperceptibla de rason barrejada damb aqueth estat violent, encara qu’agradiu, dera amna, un vague e sord instint d’amagar e d’abolir ena sua memòria era orribla aventura qu’eth sòn contacte cranhie, qu’en era li repugnaue representar cap papèr, e que d’eth non podie èster ne cronista ne testimòni, sense èster ath còp acusador.