E s’en aqueri moments l’auessen dit qu’arribarie un dia que ressonarie aguest nòm e enes sues aurelhes; qu’es odioses paraules “Jean Valjean” gesserien, de pic, des tenèbres e se quilharien ath sòn dauant; qu’en aquera grana lum alugada entà dissipar eth mistèri que l’entornejaue, miralharie sobtament sus era sua tèsta; e que, totun, tau nòm non lo menaçarie; semblabla lum non costarie senon ua escurina mès espessa; aqueth vel trincat aumentarie eth mistèri; aqueth tremor de tèrra assolidarie eth sòn edifici, aqueth prodigiós incident non aurie mès resultat, s’eth volie, que hèr era sua existéncia, ath còp, mès clara e mès impenetrabla; e dera sua confrontacion damb eth hantauma de Jean Valjean, eth brave e digne ciutadan senhor Magdalena gesserie mès aunorat, mès tranquil e mès respectat que jamès; se bèth un l’auesse dit aquerò, l’aurie virat era esquia en tot tier aguestes paraules per asenades.