Era sua vida passada, era sua prumèra fauta, era sua longa expiacion, eth sòn abestiment exterior, en sòn endorziment interior, era sua libertat vantada damb tanti plans de resvenja, es scènes dera casa der avesque, era darrèra accion qu’auie cometut, aqueth panatòri de quaranta sòus a un mainatge, crim autant mès colpable, autant mès monstruós pr’amor qu’arribèc dempús deth perdon der avesque, tot aquerò se li presentèc claraments, mès damb ua claretat que non auie coneishut enquia alavetz.