Era hemna, trist espèctre vestit, qu’anaue e venguie sus era nhèu, non li responie, ne tansevolhe lo guardaue, e non per aquerò recorrie damb mens regularitat eth sòn camin, que la plaçaue cada cinc menutes jos eth sarcasme, coma eth soldat que va e ven en ua carrèra de baguetes.