Sonque qu’ac posqui hèr jo aquerò de sauvar era precisa delicadesa deth mèn aunor, sonque jo, jo; e aquerò que bèth còp, deishant de cornèr era temença deth cèu, e amagant eth mèn aunor jos es ombres deth besonh, me sò vist obligat a tier astúcies, enganhes e patrifassis; e vos, brigand, pretenetz qu’es vòsti parracs, eth vòste uelh de gat sauvatge, es vòstes paraules de tauèrna, es vòsti juraments impudics, siguen coronadi pera diadèma der aunor!