Jo me virè atentiu ath prumèr bronit, e me semblèc enténer votzes que cantauen a son de doci acòrds: “Te Deum laudamus” Tanta impression costèc en jo aquerò qu’entenia, coma era qu’ordinariaments se recep quan s’enten eth cant acompanhat der òrgue, que tanlèu se perceben coma dèishen de perceber-se es paraules.