Jo que non me posqui carar, e non descansarè enquia que desnisha era vertat de tot aquerò, e mès que mès, aguesta aventura des dues gossetes.” E eth visir responec: “Ò, senhor mèn!, corona eth mèn cap, bremba-te’n dera condicion que mos impausèren: Non parles de çò que non t’impòrte, se non vòs enténer causes que non t’agraden.” E, mentretant, era proveïdora se lheuèc, cuelhec eth laüt, l’apuèc en sòn redon pièch, e se metec a cantar: