Ère complètament sord, en tot auer d’ajudar-se d’ua trompeteta entà recuéher quauqui sons; era sua intelligéncia patie eclipsis, e era memòria se l’anaue a viatges lèu deth tot, en tot demorar-se ena tristesa deth moment present, sense ager, sense istòria, coma se queiguesse d’ua broma ena mitat dera vida, madeish qu’un bolid.