Tan beròia ère, que sagè d’apressar-me mès, entà veder-la de mès apròp, quan, còp sec, m’espauric un crit espaventós, en tot deishar-me clauat en solèr, encara qu’eth mèn desir ère húger çò mès lèu possible; e en madeish moment gessec de dejós dera tèrra un òme, qu’auancèc a granes calhamardades entà on jo èra, e exclamèc: “Qui ès?