E ara, còp sec, dempús dera doça hloishèra de dètz ans de trionf, damb es retnes ena esquia e eth patron enes pès, arribaue era crudèu escometuda, era tornada a d’auti tempsi, eth trapar amargant eth pan e eth vin mès aspre pensant en maudit semestre, e tot per tòrt d’un forastèr, d’un polhós que ne tansevolh auie neishut ena òrta, en tot despenjar-se entre eri pr’amor d’embolhar eth sòn negòci e hèr-les mes dificila era vida.