Eth d’Este ac ordenèc, pr’amor que m’auie en òdi fòrça mès de çò que li permetie era justícia; mès, se jo auessa hujut entara Mira, quan arribè en Oriaco, encara seria aquiu a on s’alende: corrí entara restanca, a on es canes e era hanga me embarrassèren tant, que queiguí, e vedí formar-se en tèrra un lac damb era sang des mies venes.