Ça que la, be n’auies de rason de plorar damb totes es tues lèrmes en veder-te separada deth tòn patron, eth beròi e doç Erós-Beròi, hilh de Primauèra, de Kufa!” E en veir er estonament dera joena, se pressèc a dider-li: “Que pòs compdar, hilha mia, damb tota era mia discrecion e tota era mi volontat mairau damb tu.