E damb era sua votz tan doça e era sua incomparabla manèra de parlar, me didec: “Demoraua qu’auesses enviat a quauquarrés en casa entà crubar es mil dues centes dracmes que vau era pèça de seda.” Ad aquerò responí: “Per qué tanta prèssa se jo non n’è cap?” E era me didec: “Qu’ès plan generós, mès jo non voi que per tòrt mèn pèrdes arren.” E acabèc deishant ena mia man er impòrt dera tela, a maugrat dera mia oposicion.