Que siguí Cesar; que sò Justinian, que per volentat deth prumèr Amor, que d’eth ara gaudisqui en Cèu, suprimí des leis çò de superflú e çò d’inutil: abans d’auer-me tengut ad aguesta òbra, credí que i auie en Crist ua soleta natura e non dues, e èra content damb aguesta credença; mès eth benedit Agapit, que siguec Suprèm Pastor, m’endralhèc damb es sues paraules entara vertadèra fe; lo credí, e ara veigui claraments çò qu’eth me didie, atau coma tu ves en tota contradiccion ua part faussa e era auta vertadèra.