Ara qu’a perit, non gausatz sauvar eth cadavre e botar-lo ara vista dera sua esposa, dera sua mair, deth sòn hilh, deth sòn pair Priam e deth pòble, qu’en un virament de uelhs l’autrejarien as ahlames e li harien es funeralhes; ça que la, ò dius, voletz afavorir ath perniciós Aquilles, que concep pensaments non rasonables, sauve en sòn pièch ua animositat inflexibla e medite causes herotges, coma un leon qu’en tot deishar-se amiar pera sua gran fòrça e esperit supèrb, se file entàs vegades des òmes pr’amor de premanir-se un hestau: atau perdec Aquilles era sua pietat e ne tansevolh sauve eth pudor que tant favorís o damnatge as barons.