Aqueres cares ancianes e aqueri nòms biblics se barrejauen en cap deth mainatge damb er ancian testament qu’aprenie de memòria; e quan èren totes seigudes en cercle ar entorn d’ua lum moribonda, illuminades a penes per ua lampa de pantalha verda, damb es sòns sevèrs perfils, es sòns peus grisi o blanqui, es sòns longui vestits de ua auta edat, qu’en eri non se distinguien senon colors lugubres, deishant quèir de quan en quan paraules majestuoses e grèus, eth mainatge Mario les contemplaue damb uelhs espauridi, pensant veir en eres, non hemnes, senon patriarques e magues; non èssers reaus, senon hantaumes.