Tu, Puncèla e Mair, hilha deth tòn Hilh; tu, hònt de gràcia, baume des amnes pecadores, qu’en era era bontat de Diu decidic demorar: umila e, totun, exaltada per dessús de totes es creatures, tu ennoblires era nòsta pecadora natura enquia tau punt qu’eth Creador non mespredèc eth vestir e abrigar ath sòn Hilh en carn e uas e hèr d’Eth un èsser uman.