Zefina e Dalia, qu’era fortuna les auie hèt beròies, de sòrta que se hègen valer mès, e se completauen, entà didè’c atau, amassant-se, non se desseparauen, per instint de cocarèla, mèsalèu que per amistat, e emparades era ua ena auta cuelhien actituds angleses.