A londeman, me pensi, baishèc eth solet ena sala, prenec es sòns aliments, coma de costum, mès mingèc pòc, e, sivans cranhi, encara màger quantitat de ròm que normaument, pr’amor qu’eth se servic damb era sua pròpria man ena cantina, emmaliciat e bohant peth nas, per çò qu’arrés gausaue contrariar-lo.