En ostiu, a punta de dia, ère ja en sòn jardin, hotjant, talhant, sauclant, segant, caminant per miei des flors damb un cèrt aspècte de bontat, de tristor e de doçor; e a viatges se demoraue cogitós e immobil ores sanceres en tot escotar eth cant d’un audèth en un arbe, o eth bronit d’un mainatge en ua casa; a viatges damb es uelhs tachadi en extrèm dera huelha d’ua èrba, en quauqua gota d’arrosada convertida pes arrais deth solei en un robin.