Era vida deth claustre, tant austèra e tan monotòna, sivans auem hèt a veir en quauques pincelades, non ei era vida, pr’amor que non ei era libertat; non ei era hòssa, pr’amor que non ei era plenitud; qu’ei eth lòc estranh a on se desnishe, coma de naut dera montanha estant, en un costat er abisme que demoram e en aute er abisme que queiram; qu’ei er estret e bromós limit que separe dus mons, illuminat e escurit pes dus ath còp, eth punt que se confonen eth pericle aflaquit dera vida e eth pericle ombriu dera mòrt; ei era penombra dera hòssa.