Ère capvirat, tremolós, desirós; mès, de pic, sense saber eth madeish çò que l’arribaue, ne a qui aubedie, se lheuec, estenec ambdús braci dehòra dera hièstra, guardèc fixaments era ombra, eth silenci, er infinit tenebrós, era immensitat etèrna e cridèc: “Visca er emperaire!” Dès aqueth moment er Ògre de Còrcega, er usurpaire, eth tiran, eth monstre aimant incestuós des sues fraies, eth istrion que cuelhie leçons de Talma, er empodonaire de Jafa, eth tigre, eth Buonaparte, tot aquerò despareishec e deishèc pas en sòn esperit a un vague e ludent resplendor, qu’en eth ludie a ua nautada inaccesibla eth palle hantauma de marme deth Cesar.