Tau qu’es crabes qu’abans d’auer satisfèt eth sòn apetit van rapides e gausades pes pics des montes, e un còp sadorat aguest, se queden romiant tranquilles ena ombra, tant qu’eth Solei uscle, sauvades peth pastor, que, emparat en sòn rastòl, cuede d’eres; e coma eth pastor que se quède dehòra e hè jadilha près deth sòn ramat, entà preservar-lo de qué les esparge quauqua bèstia herotja, atau èrem nosati tres, jo coma craba e eri coma pastors, sarradi pes dus costats d’aquera dubertura.