Pr’amor que te cau saber qu’è sies frairs que cèrtament sòn plan charlatans, e entà que les coneishes te vau a díder es sòns nòms: eth màger se cride El- Bacbuk, ei a díder, aqueth qu’en parlar hè un sorrolh coma eth d’un cantre quan se uede; eth dusau, El-Haddar, o eth que brame repetidi còps coma un camèlh; eth tresau, Bachac, o eth cacarejaire holat; eth quatau, El-Kuz El-Assuani, o eth cantre intrincable d’Assuan; eth cincau, El-Ascha, o era camèlha prenhada, o eth Gran Caudèr; eth siesau, Chaklalik, o era terrina henuda; e eth setau, El-Samet, o eth Silenciós; e aguest silenciós que sò jo.” Quan entení tot aguest flux de paraules, sentí qu’era impaciéncia me crebaue era boisheriga deth hèu, e exclamè en tot dirigir-me as mèns vailets: “Autrejatz-li de seguit un quatau de dinnar ad aguest òme e que se’n vage d’aciu!