title: Opłacalność nieinwazyjnej wentylacji oddziałowej w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc: analiza ekonomiczna randomizowanego badania z grupą kontrolną.

text: CEL Ocena opłacalności standardowego leczenia z lub bez zastosowania nieinwazyjnej wentylacji oddziałowej u pacjentów przyjętych do szpitala z ostrym zaostrzeniem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. PROJEKT Przyrostowa analiza opłacalności randomizowanego badania kontrolowanego. USTAWIENIE Oddziały medyczne w 14 szpitalach w Wielkiej Brytanii. UCZESTNICY Badaniem objęto 236 pacjentów przyjętych do szpitala z ostrym zaostrzeniem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc i łagodną do umiarkowanej kwasicą (pH 7,25-7,35) wtórną do niewydolności oddechowej. W analizie ekonomicznej porównano koszty leczenia, które ci pacjenci otrzymali po randomizacji. GŁÓWNY MIERNIK REZULTATU Przyrostowy koszt przypadający na zgon w szpitalu. WYNIKI 24/118 zmarło w grupie otrzymującej standardowe leczenie i 12/118 w grupie otrzymującej wentylację nieinwazyjną (p=0,05). Przydział do grupy otrzymującej wentylację nieinwazyjną wiązał się z obniżeniem kosztów o 49362 funtów szterlingów (78741 dolarów; 73109 euro), głównie poprzez ograniczenie korzystania z oddziałów intensywnej terapii. Przyrostowy wskaźnik efektywności kosztowej wyniósł -645 funtów szterlingów na uniknięty zgon (95% przedział ufności -2310 funtów szterlingów do 386 funtów szterlingów), co wskazuje na dominującą (bardziej efektywną i mniej kosztowną) strategię. Modelowanie tych danych wskazuje, że typowy szpital w Wielkiej Brytanii świadczący usługi wentylacji nieinwazyjnej uniknie sześciu zgonów i trzech do dziewięciu przyjęć na oddział intensywnej terapii rocznie, co wiąże się z redukcją kosztów o 12000-53000 funtów szterlingów rocznie. WNIOSKI Wentylacja nieinwazyjna jest wysoce opłacalnym leczeniem, które zarówno obniżyło koszty całkowite, jak i poprawiło śmiertelność w szpitalu.


title: Uporczywe zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego i neoplazja szyjki macicy: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Wykrywanie DNA przetrwałego raka szyjki macicy wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) jest wykorzystywane jako marker ryzyka raka szyjki macicy w badaniach klinicznych. Autorzy przeprowadzili przegląd systematyczny i metaanalizę związku między przetrwałym DNA HPV a śródnabłonkową neoplazją szyjki macicy wysokiego stopnia (CIN2-3), płaskonabłonkowym uszkodzeniem śródnabłonkowym wysokiego stopnia (HSIL) i inwazyjnym rakiem szyjki macicy (łącznie oznaczone jako CIN2-3). /HSIL+) w celu oceny odporności trwałości HPV do użytku klinicznego. MEDLINE i aktualna zawartość były przeszukiwane do 30 stycznia 2006. Względne ryzyko (RR) stratyfikowano według grupy porównawczej HPV. Spośród 2035 streszczeń 41 badań kwalifikowało się do włączenia do metaanalizy. Ponad 22 500 kobiet zostało uwzględnionych w obliczeniach RR dla przetrwałego wykrywania DNA HPV i neoplazji szyjki macicy. RR wahały się od 1,3 (95% przedział ufności: 1,1, 1,5) do 813,0 (95% przedział ufności: 168,2, 3229,2) dla CIN2-3/HSIL+ w porównaniu z 12 miesiącami), szersze przedziały testowe, CIN2-3/HSIL+ i stosowanie grupa referencyjna HPV-ujemna była konsekwentnie związana z wyższymi RR. Zatem trwałość HPV była konsekwentnie i silnie związana z CIN2-3/HSIL+, pomimo dużej różnorodności definicji i metod badawczych. Wielkość powiązania różniła się w zależności od czasu trwania i interwału testowania. Dokładne zdefiniowanie i standaryzacja testów HPV, procedury pobierania próbek i odstępów między testami są potrzebne do wiarygodnych testów klinicznych. Te odkrycia potwierdzają trwałość HPV jako markera klinicznego i punktu końcowego.


title: Potranskrypcyjna sygnalizacja Wnt reguluje dojrzewanie nasienia najądrza

text: Kanoniczny szlak sygnałowy Wnt ma ogromne znaczenie w rozwoju i chorobie. Pojawiające się pytanie brzmi, czy kaskada w górę kanonicznego szlaku Wnt ma fizjologicznie istotne role poza transkrypcją za pośrednictwem β-kateniny, co jest trudne do zbadania ze względu na wszechobecną rolę tego białka. Tutaj pokazujemy, że nieme transkrypcyjnie plemniki reagują na sygnały Wnt uwalniane z najądrza i że myszy z mutantem regulatora Wnt, cyklina Y-podobna 1, są męskosterylne z powodu nieruchomych i zniekształconych plemników. Potranskrypcyjna sygnalizacja Wnt wpływa na plemniki poprzez GSK3 poprzez (1) zmniejszenie globalnej poliubikwitynacji białek w celu utrzymania homeostazy białek; (2) hamowanie fosforylacji septyny 4 w celu ustanowienia bariery dyfuzyjnej błony w ogonku plemnika; oraz (3) hamowanie fosfatazy białkowej 1 w celu zainicjowania ruchliwości plemników. Wyniki wskazują, że sygnalizacja Wnt organizuje bogaty potranskrypcyjny program dojrzewania plemników i zachęca do ponownego odwiedzenia niezależnej od transkrypcji sygnalizacji Wnt również w komórkach somatycznych.


title: Kostymulacja CD28: od mechanizmu do terapii.

text: Ligacja receptora CD28 na limfocytach T zapewnia krytyczny drugi sygnał obok ligacji receptora limfocytów T (TCR) dla aktywacji naiwnych limfocytów T. Tutaj omawiamy ekspresję, strukturę i biochemię CD28 i jego ligandów. Sygnały CD28 odgrywają kluczową rolę w wielu procesach komórek T, w tym w przebudowie cytoszkieletu, wytwarzaniu cytokin, przeżyciu i różnicowaniu. Ligacja CD28 prowadzi do unikalnych zmian epigenetycznych, transkrypcyjnych i potranslacyjnych w limfocytach T, których nie można podsumować samą ligacją TCR. Omawiamy funkcję CD28 i jego ligandów zarówno w efektorowych, jak i regulatorowych komórkach T. CD28 ma kluczowe znaczenie dla przeżycia regulatorowych komórek T i utrzymania homeostazy immunologicznej. Przedstawiamy role, jakie CD28 i jego członkowie rodziny odgrywają w chorobach człowieka i dokonujemy przeglądu skuteczności klinicznej leków blokujących ligandy CD28. Pomimo kluczowej roli CD28 i członków jego rodziny oraz ligandów w funkcjonowaniu układu odpornościowego, wiele aspektów biologii CD28 pozostaje niejasnych. Przekładanie podstawowej wiedzy na temat funkcji CD28 na terapeutyki immunomodulujące było nierówne, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. Takie rzeczywiste wyniki mogą wynikać z wielu czynników, w tym złożonych interakcji receptor-ligand między członkami rodziny CD28, różnic między mysimi i ludzkimi rodzinami CD28 oraz specyficznych dla typu komórek ról członków rodziny CD28.


title: Zalecane kryteria diagnostyczne dla stwardnienia rozsianego: wytyczne Międzynarodowego Panelu dotyczące diagnozy stwardnienia rozsianego.

text: Międzynarodowy Panel Diagnostyki SM przedstawia zrewidowane kryteria diagnostyczne dla stwardnienia rozsianego (SM). W centrum uwagi pozostaje obiektywne wykazanie rozprzestrzeniania się zmian chorobowych zarówno w czasie, jak i przestrzeni. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego jest zintegrowane z diagnostyką diagnostyczną i innymi metodami paraklinicznymi. Zmienione kryteria ułatwiają rozpoznanie stwardnienia rozsianego u pacjentów z różnymi prezentacjami, w tym „jednoobjawową” chorobą sugerującą stwardnienie rozsiane, chorobą z typowym przebiegiem rzutowo-remisyjnym oraz chorobą z podstępną progresją, bez wyraźnych napadów i remisji. Wcześniej używane terminy, takie jak „określone klinicznie” i „prawdopodobne stwardnienie rozsiane”, nie są już zalecane. Wynikiem oceny diagnostycznej jest SM, „możliwe SM” (dla osób z ryzykiem SM, ale dla których ocena diagnostyczna jest niejednoznaczna) lub „nie SM”.


title: Regulacja przeżycia gleju promieniowego za pomocą sygnałów z opon mózgowych.

text: Komórki gleju promieniowego (RGC) w rozwijającej się korze mózgowej są prekursorami neuronów i gleju, a ich procesy służą jako drogowskazy dla migrujących neuronów. Jak dotąd nie było jasne, czy procesy RGC również bardziej bezpośrednio kontrolują funkcję RGC. Tutaj pokazujemy, że liczba RGC i rozmiar kory są zmniejszone u myszy pozbawionych integryn beta1 w RGC. Barwienie TUNEL i nagrania wideo poklatkowe pokazują, że procesy RGC z niedoborem beta1 odrywają się od błony podstawnej opon mózgowo-rdzeniowych (BM), po czym następuje apoptotyczna śmierć RGC. Apoptoza jest również wywoływana przez chirurgiczne usunięcie opon mózgowych. Wreszcie myszy pozbawione składników BM, lamininy alfa2 i alfa4, wykazują defekty w przyłączeniu procesów RGC do opon mózgowych, zmniejszenie rozmiaru kory i zwiększoną apoptozę komórek RGC. Nasze odkrycia pokazują, że przywiązanie procesów RGC do opon mózgowych jest ważne dla przeżycia RGC i kontroli wielkości kory.


title: Białka wiążące sterolowe elementy regulatorowe są niezbędne do metabolicznego programowania efektorowych komórek T i odporności adaptacyjnej

text: Nowo aktywowane limfocyty T CD8(+) przeprogramowują swój metabolizm, aby sprostać niezwykłym wymaganiom biosyntezy ekspansji klonalnej; jednak sygnały, które pośredniczą w przeprogramowaniu metabolicznym, pozostają słabo zdefiniowane. Tutaj pokazujemy istotną rolę białek wiążących elementy regulatorowe steroli (SREBP) w nabywaniu metabolizmu komórek efektorowych. Bez sygnalizacji SREBP limfocyty T CD8(+) nie były zdolne do blastowania, co skutkowało osłabioną ekspansją klonalną podczas infekcji wirusowej. Badania mechanistyczne wykazały, że SREBP są niezbędne do spełnienia podwyższonego zapotrzebowania na lipidy w syntezie błonowej podczas blastogenezy. SREBP były zbędne dla proliferacji homeostatycznej, co wskazywało na specyficzne dla kontekstu wymagania dla SREBP w odpowiedziach efektorowych. Nasze badania dostarczają wglądu w sygnały molekularne, które leżą u podstaw przeprogramowania metabolicznego limfocytów T CD8(+) podczas przejścia od stanu spoczynku do aktywacji.


title: Wkład człowieka w europejską falę upałów w 2003 r.

text: Lato 2003 roku było prawdopodobnie najgorętsze w Europie od najpóźniej roku 1500, a niezwykle dużą liczbę zgonów związanych z upałami odnotowano we Francji, Niemczech i Włoszech. Jest to źle postawione pytanie, czy fala upałów w 2003 r. była spowodowana, w prostym deterministycznym sensie, modyfikacją zewnętrznych wpływów na klimat – na przykład wzrostem stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze – ponieważ prawie każde takie zdarzenie pogodowe mogło mieć nastąpiło przypadkowo w niezmodyfikowanym klimacie. Można jednak oszacować, o ile działalność człowieka mogła zwiększyć ryzyko wystąpienia takiej fali upałów. W tym miejscu wykorzystujemy te ramy koncepcyjne do oszacowania wpływu wywołanego przez człowieka wzrostu stężenia gazów cieplarnianych i innych zanieczyszczeń w atmosferze na ryzyko wystąpienia niezwykle wysokich średnich temperatur w okresie letnim w dużym regionie kontynentalnej Europy. Stosując próg średniej temperatury w lecie, który został przekroczony w 2003 r., ale w żadnym innym roku od rozpoczęcia rekordu instrumentalnego w 1851 r., szacujemy, że jest bardzo prawdopodobne (poziom ufności >90%), że wpływ człowieka co najmniej podwoił ryzyko fali upałów przekraczającej tę wartość progową.


title: Czy leki przeciwdepresyjne leczą lub wywołują nienormalne stany mózgu?

text: Termin antydepresant odnosi się do leku, który pomaga naprawić określone nieprawidłowości biologiczne, które powodują objawy depresji. Stanowi to przykład tego, co nazwaliśmy „skoncentrowanym na chorobie” modelem działania leków psychotropowych [1]. Wzorowany na paradygmatycznych sytuacjach w medycynie ogólnej — takich jak stosowanie insuliny w cukrzycy, antybiotyki w chorobach zakaźnych, chemioterapia w nowotworach — model skoncentrowany na chorobie sugeruje, że leki przeciwdepresyjne pomagają przywrócić normalne funkcjonowanie poprzez oddziaływanie na neuropatologię depresji lub objawów depresyjnych. W przeciwieństwie do tego proponujemy w tym eseju, że alternatywny model „skoncentrowany na leku” może lepiej wyjaśnić obserwowane efekty leków w stanach psychicznych. Ten skoncentrowany na lekach model sugeruje, że zamiast łagodzenia hipotetycznej nieprawidłowości biochemicznej, leki same powodują nienormalne stany, które mogą przypadkowo złagodzić objawy psychiatryczne (Tabela 1). Odhamowujące działanie alkoholu może łagodzić objawy fobii społecznej, ale nie oznacza to, że alkohol koryguje nierównowagę chemiczną leżącą u podstaw fobii społecznej. Sedacja może zmniejszyć wysokie pobudzenie, występujące w wielu ostrych sytuacjach psychicznych. Leki wywołujące obojętność, takie jak neuroleptyki lub opiaty, mogą pomóc zmniejszyć stres związany z ostrymi objawami psychotycznymi. Stymulanty w małych dawkach mogą w krótkim czasie poprawić uwagę i koncentrację. Tabela 1 Główne założenia dwóch modeli działania leków psychotropowych Model skoncentrowany na chorobie w psychiatrii prowadzi badaczy do wnioskowania o działaniu przeciwdepresyjnym na podstawie wyników pacjentów na skalach oceny objawów, które mają służyć do oceny objawów choroby. Z drugiej strony model skoncentrowany na lekach sugeruje, że fizjologiczne i subiektywne skutki leków powinny być badane same w sobie. Efekty te obejmują różne formy sedacji, stymulacji i mnóstwo stanów biopsychologicznych. W zależności od indywidualnych skłonności i kontekstu (w tym stanu emocjonalnego osoby po zażyciu narkotyku), zatrucie niektórymi narkotykami wywołuje euforię lub podwyższenie nastroju. Ponieważ jednak rozwija się tolerancja, efekty euforyczne nie utrzymują się przy długotrwałym stosowaniu. Gdyby można było wykazać, że leki przeciwdepresyjne lub jakiekolwiek inne leki psychotropowe mają działanie poprawiające nastrój, które jest długotrwałe i nie jest osłabione przez depresyjny stan emocjonalny, to odróżniałoby to je od leków psychotropowych, które powodują euforię i mogą okazać się wyjątkowo przydatne u pacjentów z depresją (patrz Pasek boczny).


title: Egzosomy nowotworowe wyzwalają różnicowanie fibroblastów do miofibroblastów.

text: Rośnie zainteresowanie rolą komunikacji komórka-komórka w raku, w której pośredniczą wydzielane pęcherzyki zwane egzosomami. W tym badaniu sprawdziliśmy, czy egzosomy wytwarzane przez komórki rakowe mogą przekazywać informacje do normalnych fibroblastów zrębu i wyzwalać odpowiedź komórkową. Odkryliśmy, że niektóre egzosomy pochodzące z raka mogą wywoływać podwyższoną ekspresję α-aktyny mięśni gładkich i inne zmiany zgodne z procesem różnicowania fibroblastów do miofibroblastów. Pokazujemy, że TGF-β ulega ekspresji na powierzchni egzosomu w połączeniu z betaglikanem transbłonowego proteoglikanu. Chociaż istnieje w stanie utajonym, kompleks ten był w pełni funkcjonalny w wywoływaniu sygnalizacji zależnej od SMAD. Hamowanie sygnalizacji lub ekspresji betaglikanu osłabia różnicowanie. Chociaż kinetyka i ogólna wielkość odpowiedzi były podobne do uzyskiwanych z rozpuszczalnym TGF-β, zidentyfikowaliśmy istotne różnice jakościowe unikalne dla egzosomalnej drogi dostarczania TGF-β, czego przykładem jest znaczny wzrost wytwarzania FGF2 przez fibroblasty. Ten dotychczas nieznany wyzwalacz inicjowania różnicowania komórkowego w charakterystyczny sposób ma poważne implikacje dla mechanizmów leżących u podstaw podścieliska nawracającego raka, chorób zwłóknieniowych i reakcji gojenia ran.


title: Model szpiczaka mnogiego: hodowla mysich komórek szpiczaka 5T33 i ocena rakotwórczości u myszy C57BL/KaLwRij.

text: Szpiczak mnogi 5T33 jest jednym z serii przeszczepialnych mysich szpiczaków powstających spontanicznie u myszy C57BL/KaLwRij. Badanie to opisuje ustalenie i charakterystykę mysiego szpiczaka 5T33 in vitro jako hodowaną linię komórkową pod względem jego morfologii, szybkości wzrostu, ekspresji paraproteiny (IgG2b) i rakotwórczości u zwierząt syngenicznych. Linia komórkowa 5T33 była w ciągłej hodowli przez ponad 10 miesięcy i osiągnęła więcej niż pasaż 34. W hodowli szpiczak 5T33 rośnie jako pojedyncze komórki lub w małych skupiskach luźno przylegających komórek na przylegającej warstwie komórek zrębu. Maksymalny czas podwojenia wynosi około 25 godzin, a ponad 90% komórek wyraża cytoplazmatyczną paraproteinę IgG2b. Hodowane komórki szpiczaka 5T33 są wysoce rakotwórcze u myszy C57BL/KaLwRij z zaledwie 500 komórkami wywołującymi paraliż i śmierć już w 36 dniu po wszczepieniu nowotworu. Kinetyka rozwoju nowotworu i wykrywanie paraproteiny IgG2b są zależne od dawki. Dwa tygodnie po dożylnym zaszczepieniu 5 x 10(5) hodowanych komórek szpiczaka 5T33, komórki nowotworowe były łatwo identyfikowane w szpiku kostnym. Do 3 tygodni po zaszczepieniu nowotworu komórki szpiczaka 5T33 znaleziono w różnych tkankach zwierzęcia. Obecnie trwają badania mające na celu określenie wrażliwości tej linii komórkowej na różne modalności terapeutyczne.


title: Leczenie HIV jako profilaktyka: systematyczne porównanie modeli matematycznych potencjalnego wpływu terapii antyretrowirusowej na zachorowalność na HIV w Afryce Południowej

text: TŁO Wiele modeli matematycznych badało wpływ rozszerzenia dostępu do terapii antyretrowirusowej (ART) na nowe zakażenia HIV. Porównywanie wyników i wniosków w różnych modelach jest trudne, ponieważ modele odpowiadały na nieco inne pytania i przedstawiały różne metryki wyników. Niniejsze badanie porównuje przewidywania kilku modeli matematycznych symulujących te same programy interwencyjne ART, aby określić, w jakim stopniu modele są zgodne co do epidemiologicznego wpływu rozszerzonej ART. METODY I USTALENIA Dwanaście niezależnych modeli matematycznych oceniło zestaw standaryzowanych scenariuszy interwencji ART w Republice Południowej Afryki i przedstawiło wspólny zestaw wyników. Scenariusze interwencji systematycznie zmieniały próg liczby komórek CD4 w odniesieniu do kwalifikacji do leczenia, dostępu do leczenia i utrzymania programu. W przypadku scenariusza, w którym 80% osób zakażonych wirusem HIV rozpoczyna leczenie średnio 1 rok po spadku liczby komórek CD4 poniżej 350 komórek/µl, a 85% pozostaje na leczeniu po 3 latach, modele przewidywały, że częstość występowania HIV wyniesie od 35% do 54 % mniej 8 lat po wprowadzeniu ART w porównaniu ze scenariuszem alternatywnym, w którym nie ma ART. Większe zróżnicowanie występowało w szacowanych długoterminowych (38 lat) spadkach zachorowalności. Wpływ optymistycznych interwencji, w tym natychmiastowe rozpoczęcie ART, różnił się znacznie w różnych modelach, utrzymując znaczną niepewność co do teoretycznej perspektywy eliminacji HIV z populacji przy użyciu samej ART w ciągu następnych czterech dekad. Liczba osobolat ART przypadających na unikniętą infekcję w ciągu 8 lat wahała się od 5,8 do 18,7. Biorąc pod uwagę faktyczną skalę ART w Republice Południowej Afryki, siedem modeli oszacowało, że obecna zapadalność na HIV jest od 17% do 32% niższa niż byłaby przy braku ART. Różnice między założeniami modelu dotyczącymi spadku liczby CD4 i przenoszenia wirusa HIV w trakcie infekcji wyjaśniają jedynie niewielką zmienność wyników modelu. WNIOSKI Modele matematyczne oceniające wpływ ART różnią się znacznie pod względem struktury, złożoności i doboru parametrów, ale wszystkie sugerują, że ART, przy wysokim poziomie dostępu i wysokiej przyczepności, może znacząco ograniczyć nowe zakażenia HIV. Osiągnięto powszechną zgodę co do krótkoterminowego wpływu epidemiologicznego ambitnego zwiększania skali leczenia, ale większą zmienność w prognozach długoterminowych i skuteczności, z jaką leczenie może ograniczyć nowe zakażenia. Różnic między przewidywaniami modelu nie można wyjaśnić różnicami w strukturze modelu lub parametryzacji, co do których przypuszczano, że mają wpływ na wpływ interwencji.


title: Samookaleczanie w więzieniach w Anglii i Walii: badanie epidemiologiczne dotyczące rozpowszechnienia, czynników ryzyka, grupowania się i późniejszego samobójstwa

text: TŁO Samookaleczanie i samobójstwa są powszechne wśród więźniów, jednak rzetelne informacje na temat pełnego zakresu i cech osób zagrożonych samookaleczeniem są skąpe. Co więcej, ważne jest zrozumienie, jak często samookaleczenie następuje po samobójstwie i u których więźniów ten postęp jest najbardziej prawdopodobny. Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne wszystkich więźniów w Anglii i Walii, aby ustalić rozpowszechnienie samookaleczeń w tej populacji, powiązane czynniki ryzyka, efekty grupowania i ryzyko późniejszego samobójstwa po samookaleczeniu. METODY Zapisy incydentów samookaleczeń we wszystkich więzieniach w Anglii i Walii były gromadzone rutynowo między styczniem 2004 r. a grudniem 2009 r. Przeprowadziliśmy porównanie kontrolno-przypadkowe więźniów, którzy okaleczyli się i tych, którzy tego nie zrobili w okresie od stycznia 2006 r., oraz grudzień 2009. Zastosowaliśmy również podejście bayesowskie, aby przyjrzeć się grupowaniu osób, które dokonały samookaleczenia. Więźniowie, którzy dokonali samookaleczenia, a następnie zginęli w więzieniu w wyniku samobójstwa, porównano z innymi więźniami, którzy dokonali samookaleczenia. USTALENIA W latach 2004-2009 zarejestrowano 139195 przypadków samookaleczeń u 26 510 pojedynczych więźniów; Każdego roku samookaleczeń dokonuje 5-6% osadzonych mężczyzn i 20-24% osadzonych. Wskaźniki samookaleczeń były ponad dziesięciokrotnie wyższe wśród osadzonych kobiet niż wśród osadzonych mężczyzn. Powtarzające się samookaleczenia były częste, szczególnie u kobiet i nastolatek, u których podgrupa 102 więźniów odpowiadała za 17 307 epizodów. U obu płci samookaleczenie wiązało się z młodszym wiekiem, białym pochodzeniem etnicznym, typem więzienia oraz wyrokiem dożywocia lub pozostawania bez wyroku; w przypadku osadzonych, czynnikiem było również popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy wobec jednostki. Odnotowano istotne dowody na grupowanie się w czasie i lokalizacji więźniów, którzy dokonali samookaleczeń (skorygowana korelacja wewnątrzklasowa 0,15, 95% CI 0,11-0,18). 109 kolejnych samobójstw w więzieniu zostało zgłoszonych u osób, które dokonały samookaleczenia; ryzyko było wyższe u osób, które dokonały samookaleczenia niż w ogólnej populacji więziennej, a ponad połowa zgonów nastąpiła w ciągu miesiąca od samookaleczenia. Czynnikami ryzyka samobójstwa po samookaleczeniu u więźniów płci męskiej był starszy wiek i wcześniejszy przypadek samookaleczenia o wysokiej lub umiarkowanej śmiertelności; u osadzonych kobiet, historia ponad pięciu incydentów samookaleczenia w ciągu roku wiązała się z późniejszym samobójstwem. INTERPRETACJA Ciężar samookaleczeń u więźniów jest znaczny, zwłaszcza u kobiet. Samookaleczenie w więzieniu wiąże się z późniejszym samobójstwem w tym środowisku. Zapobieganie i leczenie samookaleczeń u więźniów jest podstawowym elementem zapobiegania samobójstwom w więzieniach. FINANSOWANIE Wellcome Trust, National Institute for Health Research, National Offender Management Service i Department of Health.


title: Eliminacja HIV w Republice Południowej Afryki poprzez poszerzony dostęp do terapii antyretrowirusowej: badanie porównawcze modeli

text: TŁO Rozszerzony dostęp do terapii antyretrowirusowej (ART) przy użyciu uniwersalnego testu i leczenia (UTT) został zasugerowany jako strategia eliminacji HIV w RPA w ciągu 7 lat na podstawie wpływowych badań modelowania matematycznego. Jednak leżący u podstaw model deterministyczny był szeroko krytykowany, a inne badania modelowe nie zawsze potwierdzały wyniki badania. Celem naszego badania jest lepsze zrozumienie implikacji różnych struktur modeli i założeń, tak aby uzyskać najlepsze możliwe prognozy długoterminowego wpływu UTT i możliwości eliminacji HIV. METODY I WNIOSKI Opracowaliśmy dziewięć strukturalnie różnych modeli matematycznych epidemii HIV w Afryce Południowej w stopniowym podejściu do coraz większej złożoności i realizmu. Najprostszy model przypomina początkowy model deterministyczny, natomiast najbardziej wszechstronnym jest model mikrosymulacji stochastycznej STDSIM, który obejmuje sieci płciowe i stadia HIV o różnym stopniu zakaźności. Zdefiniowaliśmy UTT jako coroczne badania przesiewowe i natychmiastowe ART dla wszystkich dorosłych zakażonych wirusem HIV, począwszy od 13% w styczniu 2012 i skalowane do 90% pokrycia do stycznia 2019. Wszystkie modele przewidują eliminację, ale te, które wychwytują więcej procesów leżących u podstaw dynamiki przenoszenia HIV przewidzieć eliminację w późniejszym czasie, po 20 do 25 lat. Co ważne, najbardziej wszechstronny model przewiduje, że obecna strategia ART przy liczbie CD4 ≤350 komórek/µl również doprowadzi do eliminacji, aczkolwiek 10 lat później w porównaniu z UTT. Mimo to UTT pozostaje opłacalny, ponieważ zaoszczędziłoby to wiele dodatkowych lat życia. Główne ograniczenia badania polegają na tym, że eliminację zdefiniowano jako częstość występowania poniżej 1/1000 osobolat, a nie jako 0%, a lekooporność nie była modelowana. WNIOSKI Nasze wyniki potwierdzają wcześniejsze przewidywania, że epidemię HIV w Afryce Południowej można wyeliminować poprzez uniwersalne testy i natychmiastowe leczenie przy 90% zasięgu. Jednak bardziej realistyczne modele pokazują, że eliminacja prawdopodobnie nastąpi znacznie później niż sugerował model początkowy. Ponadto UTT jest interwencją opłacalną, ale mniej opłacalną niż wcześniej przewidywano, ponieważ sama obecna polityka leczenia ART w Afryce Południowej może już doprowadzić do eliminacji HIV. Zobacz w dalszej części artykułu Podsumowanie redakcji.


title: Agonizm receptora kwasów żółciowych TGR5 indukuje wytwarzanie NO i zmniejsza adhezję monocytów w komórkach śródbłonka naczyniowego.

text: CEL TGR5 jest receptorem sprzężonym z białkiem G dla kwasów żółciowych. Jak dotąd niewiele wiadomo na temat funkcji TGR5 w komórkach śródbłonka naczyniowego. PODEJŚCIE I WYNIKI W komórkach śródbłonka aorty bydlęcej traktowanie kwasem żółciowym o wysokim powinowactwie do TGR5, kwasem taurolitocholowym (TLCA), znacząco zwiększyło wytwarzanie NO. Efekt ten został zniesiony przez małe, zakłócające wyczerpywanie TGR5, w którym pośredniczy RNA. Wytwarzanie NO indukowane przez TLCA obserwowano również w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej, mierząc wewnątrzkomórkową akumulację cGMP. TLCA zwiększył fosforylację śródbłonkowej syntazy NO (ser1177) w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej. Tej odpowiedzi towarzyszyła zwiększona fosforylacja Akt(ser473) i wewnątrzkomórkowy Ca(2+). Hamowanie tych sygnałów znacząco zmniejszyło indukowaną przez TLCA produkcję NO. Następnie zbadaliśmy, czy produkcja NO za pośrednictwem TGR5 wpływa na reakcje zapalne komórek śródbłonka. W ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej, TLCA znacząco zmniejszał adhezję monocytów indukowaną przez czynnik martwicy nowotworu-α, ekspresję cząsteczki adhezyjnej komórek naczyniowej-1 i aktywację czynnika jądrowego-κB. TLCA hamował również indukowaną lipopolisacharydem adhezję monocytów do żyłek krezkowych in vivo. Te hamujące efekty TLCA zostały zniesione przez hamowanie syntazy NO. WNIOSKI Agonizm TGR5 indukuje wytwarzanie NO poprzez aktywację Akt i wzrost wewnątrzkomórkowego Ca(2+) w komórkach śródbłonka naczyniowego, a funkcja ta hamuje adhezję monocytów w odpowiedzi na bodźce zapalne.


title: Szczegółowe informacje na temat przyczepiania się i odsłaniania kaliciwirusa.

text: Rodzina Caliciviridae obejmuje wirusy RNA o dodatnim znaczeniu o znaczeniu medycznym i weterynaryjnym. U ludzi kaliciwirusy są główną przyczyną ostrego zapalenia żołądka i jelit, podczas gdy u zwierząt udokumentowano choroby układu oddechowego, zapalenie spojówek, zapalenie jamy ustnej i chorobę krwotoczną. Badanie interakcji wirus-gospodarz jest ograniczone brakiem systemów hodowli wielu wirusów z tej rodziny. Feline calicivirus (FCV), członek rodzaju Vesivirus, dostarcza wykonalny model, ponieważ może być namnażany w hodowli komórkowej. Ostatnio zidentyfikowano kocią cząsteczkę adhezyjną złącza 1 (fJAM-1) jako funkcjonalny receptor dla FCV. Przeanalizowaliśmy strukturę tego kompleksu wirus-receptor za pomocą mikroskopii krioelektronowej i trójwymiarowej rekonstrukcji obrazu w połączeniu z dopasowaniem współrzędnych modelowanych homologicznie o wysokiej rozdzielczości. Pokazujemy, że domena 1 fJAM-1 wiąże się z zewnętrzną stroną domeny P2 białka kapsydu FCV VP1, wywołując zmiany konformacyjne w kapsydzie wirusa. Badanie to dostarcza pierwszego strukturalnego obrazu natywnego kompleksu kaliciwirus-receptor białkowy oraz wglądu w mechanizmy przyłączania i odsłaniania wirusa.


title: Ludzki SNP łączy wyniki różnicowe w chorobach zapalnych i zakaźnych ze szlakiem regulowanym przez FOXO3

text: Przebieg kliniczny i ostateczny wynik lub rokowanie złożonych chorób znacznie się różni u poszczególnych osób. Ta zmienność krytycznie determinuje wpływ choroby na życie pacjenta, ale jest bardzo słabo poznana. W tym miejscu wykorzystujemy istniejące dane z badań asocjacyjnych całego genomu, aby uzyskać wgląd w rolę genetyki w rokowaniu. Identyfikujemy niekodujący polimorfizm w FOXO3A (rs12212067: T > G), w którym allel mniejszy (G), mimo że nie jest związany z podatnością na chorobę, jest związany z łagodniejszym przebiegiem choroby Leśniowskiego-Crohna i reumatoidalnego zapalenia stawów oraz ze zwiększonym ryzykiem ciężkiej malarii . Wykazano, że nosicielstwo mniejszych alleli ogranicza odpowiedzi zapalne w monocytach poprzez szlak FOXO3, który poprzez TGFβ1 zmniejsza produkcję cytokin prozapalnych, w tym TNFα, i zwiększa produkcję cytokin przeciwzapalnych, w tym IL-10. W ten sposób odkrywamy wspólny wkład genetyczny w rokowanie w różnych chorobach, które działają poprzez ścieżkę napędzaną przez FOXO3 modulującą reakcje zapalne.


title: Wyniki pacjentów z nauczaniem w porównaniu z nienauczającą opieką zdrowotną: przegląd systematyczny

text: Kontekst W środowisku medycznym toczy się szeroko zakrojona debata na temat tego, czy wyniki opieki medycznej w szpitalach klinicznych i innych jednostkach opieki zdrowotnej są lepsze czy gorsze niż w odpowiednich placówkach niedydaktycznych. Dlatego naszym celem była systematyczna ocena dowodów dotyczących tego pytania. Metody i wyniki Dokonaliśmy przeglądu wszystkich badań porównujących nauczanie i nieuczące struktury opieki zdrowotnej pod kątem śmiertelności lub innych wyników pacjentów, niezależnie od stanu zdrowia. Badania zostały pobrane z PubMed, kontakt z ekspertami i odniesienia do literatury. Dane zostały wyodrębnione na temat miejsca, pacjentów, źródeł danych, przynależności autorów, definicji porównywanych grup, rodzajów rozważanych diagnoz, dostosowania współzmiennych oraz oszacowań wpływu na śmiertelność i dla każdego innego wyniku. Ogółem zidentyfikowano 132 kwalifikujące się badania, w tym 93 dotyczące śmiertelności i 61 dotyczące innych kwalifikujących się wyników (22 dotyczyło obu). Synteza dostępnych skorygowanych danych szacunkowych dotyczących śmiertelności dała sumaryczne ryzyko względne 0,96 (95% przedział ufności [CI], 0,93–1,00) dla struktur opieki zdrowotnej uczących w porównaniu z nieuczącymi oraz 1,04 (95% CI, 0,99–1,10) w przypadku drobnego nauczania w porównaniu z nieuczącymi te. Między badaniami występowała znaczna heterogeniczność (I2 = 72% dla analizy głównej). Wyniki były podobne w badaniach z wykorzystaniem klinicznych i administracyjnych baz danych. Nie zaobserwowano różnic w 14 badaniach w pełni dostosowanych do objętości/doświadczenia, ciężkości i chorób współistniejących (ryzyko względne 1,01). Mniejsze badania nie różniły się wynikami od badań większych. Zaobserwowano różnice w przypadku niektórych diagnoz (np. znacznie lepsze przeżycie w przypadku raka piersi i incydentów naczyniowo-mózgowych w szpitalach klinicznych i znacznie lepsze przeżycie po cholecystektomii w szpitalach niedydaktycznych), ale były one niewielkie. Inne wyniki były zróżnicowane, ale zazwyczaj uczące struktury opieki zdrowotnej nie były lepsze niż te, które nie uczą. Wnioski Dostępne dane są ograniczone ze względu na ich nierandomizowany projekt, ale ogólnie rzecz biorąc nie sugerują one, że sam status nauczania placówki opieki zdrowotnej znacząco poprawia lub pogarsza wyniki leczenia pacjentów. Nie można wykluczyć różnic dotyczących określonych chorób, ale prawdopodobnie są one niewielkie.


title: Uszkodzenie i naprawa DNA Modyfikacja metylacji DNA i chromatyny Domena docelowego miejsca: Mechanizm polimorfizmu metylacji alleli

text: Charakteryzujemy zmiany w strukturze chromatyny, metylacji DNA i transkrypcji podczas i po homologicznej naprawie DNA (HR). Odkryliśmy, że HR modyfikuje wzór metylacji DNA naprawionego segmentu. HR zmienia również lokalną metylację histonu H3, a także strukturę chromatyny, indukując pętle DNA-chromatyna łączące końce 5' i 3' naprawionego genu. Podczas dwutygodniowego okresu po naprawie demetylacja związana z transkrypcją promowana przez enzymy Base Excision Repair dalej modyfikuje metylację naprawionego DNA. Następnie naprawione geny wykazują stabilne, ale zróżnicowane profile metylacji. Profile te regulują poziomy ekspresji w każdym klonie. Nasze dane dowodzą, że metylacja DNA i remodelowanie chromatyny indukowane przez HR może być źródłem trwałej zmienności ekspresji genów w komórkach somatycznych.


title: Czynnik naprawy DNA APLF jest chaperonem histonowym.

text: Poli(ADP-rybozyl)acja odgrywa ważną rolę w naprawie DNA, gdzie reguluje relaksację chromatyny jako jedno z krytycznych zdarzeń w procesie naprawy. Jednak mechanizm molekularny, za pomocą którego poli(ADP-ryboza) moduluje chromatynę, pozostaje słabo poznany. Tutaj identyfikujemy białko APLF regulowane przez poli(ADP-rybozę) jako opiekuńczy histon specyficzny dla uszkodzenia DNA. APLF preferencyjnie wiąże się z tetramerem histonu H3/H4 poprzez swój C-końcowy motyw kwasowy, który jest homologiczny do motywu zachowanego w białkach opiekuńczych histonów rodziny NAP1L (motyw NAP1L). Ponadto wykazujemy, że APLF wykazuje aktywność opiekuńczą histonów w sposób zależny od jego domeny kwasowej i że motyw NAP1L jest krytyczny dla zdolności naprawczej APLF in vivo. Wreszcie, identyfikujemy analogi strukturalne APLF u niższych eukariontów ze zdolnością wiązania histonów i lokalizacji w miejscach indukowanej przez uszkodzenie DNA poli(ADP-rybozyl)acji. Podsumowując, odkrycia te określają udział białek opiekuńczych histonów w reakcjach naprawy DNA regulowanych przez poli(ADP-rybozę).


title: Regulacja czynności nerwu współczulnego podczas testu ciśnieniowego na zimno u kobiet ciężarnych i niebędących w ciąży z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.

text: Wyjściowa transdukcja nerwowo-naczyniowa jest zmniejszona w ciąży z prawidłowym ciśnieniem tętniczym; jednak niewiele wiadomo na temat zmian w transdukcji nerwowo-naczyniowej w okresach wzmożonej aktywacji współczulnej. Przetestowaliśmy hipotezę, że pomimo zaostrzonej reakcji mięśnia współczulnego (mikroneurografia) na stymulację presją zimną, stępienie transdukcji nerwowo-naczyniowej u kobiet w ciąży z prawidłowym ciśnieniem skutkowałoby podobnymi zmianami oporu naczyniowego i średniego ciśnienia tętniczego (Finometer) w porównaniu z grupą kontrolną niebędącą w ciąży. . Wyjściowa transdukcja nerwowo-naczyniowa była zmniejszona u kobiet w ciąży w porównaniu z grupą kontrolną, gdy wyrażono ją jako iloraz całkowitego oporu i średniego ciśnienia tętniczego oraz częstości impulsów współczulnych (0,32±0,07 w porównaniu z 0,58±0,16 mm Hg/l/min/wybuch/min, P<0,001 oraz 2,4±0,7 wobec 3,6±0,8 mm Hg/uderzenia/min, P=0,001). Aktywacja współczulna była większa we wszystkich 3 minutach stymulacji zimną presją u ciężarnych kobiet w porównaniu z kobietami niebędącymi w ciąży. Szczytowe pobudzenie współczulne było również większe u kobiet w ciąży niż u kobiet niebędących w ciąży, wyrażone jako częstość impulsów współczulnych (+17±13 versus +7±8 impulsów/min, p=0,049), częstość impulsów (+17±9 versus +6±11 /100 hb, P=0,03) lub aktywność całkowita (+950±660 w porównaniu z +363±414 jednostek arbitralnych, P=0,04). Jednak transdukcja nerwowo-naczyniowa podczas szczytowego wzbudzenia sympatykoekscytacyjnego wywołanego presją zimna pozostała słaba u kobiet w ciąży (0,25±0,11 vs 0,45±0,08 mm Hg/l/min/wybuch/min, P<0,001 i 1,9±1,0 vs 3,2±0,9 mm Hg/wybuch). /min, P=0,006). W związku z tym średnie ciśnienie tętnicze (93±21 vs 99±6 mm Hg, P=0,4) i całkowity opór obwodowy (12±3 vs 14±3 mm Hg/l/min) nie różniły się między kobietami w ciąży i kobietami niebędącymi w ciąży podczas szczytowego pobudzenia współczulnego. . Dane te wskazują, że trzeci trymestr ciąży z prawidłowym ciśnieniem tętniczym wiąże się ze zmniejszeniem transdukcji nerwowo-naczyniowej, co skutkuje oddzieleniem odpływu współczulnego od wyników hemodynamicznych, nawet podczas wzbudzania współczulnego wywołanego presją zimna.


title: Blimp1 determinujący komórki rozrodcze nie jest wymagany do uzyskania pluripotencjalnych komórek macierzystych

text: Blimp1 (Prdm1), kluczowy wyznacznik pierwotnych komórek płciowych (PGC), odgrywa kombinatoryczną rolę z Prdm14 podczas specyfikacji PGC z komórek epiblastu po implantacji. Razem inicjują przeprogramowanie epigenetyczne wczesnych komórek zarodkowych w kierunku podstawowego stanu pluripotencjalnego, który jest odpowiednikiem embrionalnych komórek macierzystych (ESC). Podczas gdy sam Prdm14 może promować przeprogramowanie i jest ważny dla propagacji stanu pluripotencjalnego, nie wiadomo, czy Blimp1 jest podobnie zaangażowany. Stosując podejście genetyczne, pokazujemy, że Blimp1 jest zbędny do pozyskiwania i utrzymywania ESC i komórek macierzystych epiblastu po implantacji (epiSC). Warto zauważyć, że Blimp1 jest również zbędny do przeprogramowania epiSC na ESC. Tak więc, chociaż Blimp1 jest obowiązkowy dla specyfikacji PGC, nie jest wymagany do przywrócenia epiSC do ESC i późniejszego ich utrzymania. Badanie to sugeruje, że przeprogramowanie, w tym przeprogramowanie komórek somatycznych do ESC, może nie wiązać się z obowiązkową drogą przez stan podobny do PGC z dodatnim Blimp1.


title: Nexus dla ekspresji genów — mechanizmy molekularne Spt5 i NusG w trzech domenach życia

text: Ewolucyjne, wielopodjednostkowe polimerazy RNA (RNAP) dokonują transkrypcji genomów wszystkich żywych organizmów. Podczas gdy podstawowe podjednostki RNAP są powszechnie konserwatywne we wszystkich trzech domenach życia, co wskazuje na wspólne pochodzenie ewolucyjne, dotyczy to tylko jednego związanego z RNAP czynnika transkrypcyjnego – Spt5, znanego również jako NusG u bakterii. Wszystkie inne czynniki, które wspomagają RNAP podczas cyklu transkrypcyjnego, są specyficzne dla pojedynczej domeny lub są zachowane tylko między archeonami i eukariontami. Spt5 i jego bakteryjny homolog NusG regulują ekspresję genów na kilka sposobów poprzez (i) modulację procesu transkrypcji i pauzę proksymalną promotora, (ii) sprzęganie transkrypcji z przetwarzaniem lub translacją RNA oraz (iii) rekrutację czynników terminacji, a tym samym wyciszanie bocznie przeniesionego DNA i ochronę genom przeciwko dwuniciowym pęknięciom DNA. Niniejszy przegląd omawia ostatnie odkrycia, które identyfikują czynniki podobne do Spt5 jako zachowane ewolucyjnie ogniwo regulujące i koordynujące mechanizmy odpowiedzialne za przetwarzanie informacji w komórce.


title: Estymacja haplotypów z wykorzystaniem odczytów sekwencjonowania.

text: Technologie sekwencjonowania o wysokiej przepustowości generują odczyty krótkich sekwencji, które mogą zawierać informacje o fazie, jeśli obejmują dwa lub więcej genotypów heterozygot. Ta informacja nie jest rutynowo wykorzystywana przez obecne metody, które wywnioskują haplotypy z danych genotypowych. Rozszerzyliśmy metodę SHAPEIT2 o wykorzystanie odczytów sekwencjonowania z informacją o fazie w celu poprawy dokładności fazowania. Nasz model zawiera odczytane informacje w modelu probabilistycznym poprzez podstawowe wyniki jakości w każdym odczycie. Metoda jest przeznaczona przede wszystkim dla danych sekwencyjnych o wysokim pokryciu lub zestawów danych, które mają już wywołane genotypy. Jednym z ważnych zastosowań jest stopniowanie pojedynczych próbek sekwencjonowanych z dużym pokryciem do wykorzystania w sekwencjonowaniu medycznym i badaniach rzadkich chorób. Nasza metoda może również wykorzystywać istniejące panele haplotypów referencyjnych. Przetestowaliśmy tę metodę przy użyciu trio matka-ojciec-dziecko zsekwencjonowane przy wysokim pokryciu przez Illumina wraz z danymi sekwencji o niskim pokryciu z projektu 1000 Genomów (1000GP). Odkryliśmy, że użycie odczytów informujących o fazie zwiększa średnią odległość między błędami przełącznika o 22% z 274,4 kb do 328,6 kb. Wykorzystaliśmy również haplotypy męskiego chromosomu X z próbek 1000GP do symulacji odczytów sekwencjonowania o różnej wielkości wstawki, długości odczytu i bazowej stopie błędów. Korzystając z krótkich odczytów sparowanych końców o wielkości 100 pz, stwierdziliśmy, że najlepsze wyniki osiągnięto przy użyciu różnych rozmiarów wkładek. Podczas używania dłuższych odczytów z wysokimi wskaźnikami błędów (odczyt 5-20 kb z błędem 4%-15% na bazę), wydajność fazowania została znacznie poprawiona.


title: Czas i pieniądze: Prawdziwe koszty korzystania z opieki zdrowotnej dla pacjentów otrzymujących „bezpłatną” opiekę i leczenie HIV/gruźlicy na wsi KwaZulu-Natal.

text: TŁO Usługi związane z HIV i gruźlicą (TB) są świadczone bezpłatnie w wielu krajach Afryki Subsaharyjskiej, ale pacjenci nadal ponoszą koszty. METODY W przychodniach podstawowej opieki zdrowotnej na wiejskich obszarach RPA przeprowadzono wywiady z pacjentami, w których przeprowadzono wywiady z reprezentatywnymi próbami 200 pacjentów zakażonych wirusem HIV włączonych do programu leczenia przedretrowirusowego (pre-ART), 300 pacjentów otrzymujących leczenie antyretrowirusowe (ART) i 300 pacjentów leczonych gruźlicą. Dla każdej grupy obliczyliśmy wydatki na zdrowie w różnych kategoriach wydatków, czas spędzony na podróżowaniu do usług i korzystaniu z nich oraz sposób, w jaki pacjenci finansowali swoje wydatki. Związki między grupą pacjentów a kosztami oceniano w wieloczynnikowych modelach regresji. WYNIKI Całkowite miesięczne wydatki na zdrowie [1 USD = 7,3 Rand południowoafrykański (ZAR)] wyniosły 171 ZAR [95% przedział ufności (CI): 134 do 207] dla pre-ART, ZAR 164 (95% CI: 141 do 187) dla ART i ZAR 122 (95% CI: 105 do 140) dla pacjentów z gruźlicą (p = 0,01). Całkowite miesięczne koszty czasu (w godzinach) wynosiły 3,4 (95% CI: 3,3 do 3,5) dla pre-ART, 5,0 (95% CI: 4,7 do 5,3) dla ART i 3,2 (95% CI: 2,9 do 3,4) dla TB pacjentów (p < 0,01). Chociaż ogólne koszty pacjentów były podobne we wszystkich grupach, pacjenci przed ART wydali średnio 29,2 ZAR więcej na tradycyjnych uzdrowicieli i 25,9 ZAR więcej na chemików i prywatnych lekarzy niż pacjenci ART, podczas gdy pacjenci z ART wydali 34,0 ZAR więcej niż pacjenci przed ART na transport do kliniki (P < 0,05 dla wszystkich wyników). Trzydzieści jeden procent pacjentów przed ART, 39% ART i 41% pacjentów z gruźlicą pożyczało pieniądze lub sprzedawało aktywa, aby sfinansować opiekę zdrowotną. WNIOSKI Pacjenci otrzymujący nominalnie bezpłatną opiekę z powodu HIV/TB ponoszą duże koszty prywatne, co często prowadzi do kłopotów finansowych. Dotowany transport, mniej wizyt w przychodni i punkty odbioru leków bliżej domu mogą obniżyć koszty pacjentów z ART, potencjalnie poprawiając retencję i przestrzeganie zaleceń. Duże wydatki na opiekę alternatywną wśród pacjentów przed ART sugerują, że wcześniejsze przejście pacjentów na ART, tak jak w ramach polityki leczenia HIV jako profilaktyki, może nie zwiększyć znacząco obciążenia finansowego pacjentów.


title: Nowy system nazewnictwa białek rybosomalnych.

text: Opisano system nazewnictwa białek rybosomalnych, który autorzy zamierzają wykorzystać w przyszłości. Zachęcają innych do przyjęcia tego. Celem jest wyeliminowanie zamieszania spowodowanego przypisywaniem identycznych nazw białkom rybosomalnym z różnych gatunków, które nie są spokrewnione pod względem struktury i funkcji. W proponowanym tu systemie homologicznym białkom rybosomalnym przypisuje się tę samą nazwę, niezależnie od gatunku. Został zaprojektowany w taki sposób, aby nowe nazwy były na tyle podobne do starych, aby można je było łatwo rozpoznać, ale zostały napisane w formacie, który jednoznacznie identyfikuje je jako nazwy „nowego systemu”.


title: COSMIC: eksploracja kompletnych genomów raka w Katalogu mutacji somatycznych w raku

text: COSMIC (http://www.sanger.ac.uk/cosmic) gromadzi wyczerpujące informacje na temat mutacji somatycznych w ludzkim raku. Release v48 (lipiec 2010) opisuje ponad 136 000 kodujących mutacji w prawie 542 000 próbkach guza; z 18 490 udokumentowanych genów 4803 (26%) ma jedną lub więcej mutacji. Dostępna jest pełna literatura naukowa na temat 83 głównych genów nowotworowych i 49 par genów fuzyjnych (19 nowych genów nowotworowych i 30 nowych par fuzyjnych w tym roku), a liczba ta stale rośnie. Kluczowym wśród nich jest TP53, teraz dostępny dzięki współpracy z bazą danych IARC p53. Oprócz danych z projektu Cancer Genome Project (CGP) w Sanger Institute w Wielkiej Brytanii oraz projektu The Cancer Genome Atlas (TCGA), obecnie kuratorami są również duże, systematyczne ekrany. Duże aktualizacje witryny sprawiają, że te dane są teraz znacznie łatwiejsze do eksploracji dzięki wielu nowym filtrom wyboru i grafikom. Biomart jest już dostępny, co pozwala na bardziej zautomatyzowaną eksplorację danych i integrację z innymi biologicznymi bazami danych. Adnotacja cech genomicznych stała się istotnym przedmiotem zainteresowania; COSMIC rozpoczął kuratorskie eksperymenty z resekwencjonowaniem pełnego genomu, opracowywał nowe strony internetowe, formaty eksportu i style graficzne. Ponieważ wszystkie informacje genomowe zostały niedawno zaktualizowane do GRCh37, COSMIC integruje wiele różnych rodzajów informacji o mutacjach i nawiązuje znacznie bliższe powiązania z Ensemblem i innymi zasobami danych.


title: Ilościowy test obrazowania dla translokacji jądrowej NF-κB w pierwotnych ludzkich makrofagach

text: Ilościowy pomiar translokacji jądrowej NF-kappaB jest ważnym narzędziem badawczym w immunologii komórkowej. Ustalone metodologie mają szereg ograniczeń, takich jak niska czułość, wysoki koszt lub zależność od linii komórkowych. Wykorzystywane są nowatorskie metody obrazowania do pomiaru translokacji jądrowej aktywnych transkrypcyjnie składników NF-kappaB, ale są one również częściowo ograniczone przez zapotrzebowanie na specjalistyczny sprzęt do obrazowania lub oprogramowanie do analizy obrazu. W niniejszym dokumencie przedstawiamy metodę ilościowego wykrywania translokacji jądrowej NF-kappaB rel A przy użyciu mikroskopii immunofluorescencyjnej i oprogramowania do analizy obrazów z domeny publicznej ImageJ, którą można łatwo zaadaptować do badań immunologii komórkowej bez potrzeby specjalistycznej wiedzy z zakresu analizy obrazu i przy niskich kosztach. Przedstawiona tutaj metoda została zwalidowana przez zademonstrowanie przebiegu czasowego i odpowiedzi na dawkę translokacji jądrowej NF-kappaB w pierwotnych ludzkich makrofagach stymulowanych LPS oraz przez porównanie z komercyjną linią komórkową reporterową aktywacji NF-kappaB.


title: Transkryptom sekwencjonowania RNA i baza danych splicingu gleju, neuronów i komórek naczyniowych kory mózgowej.

text: Główne klasy komórek mózgu różnią się procesami rozwojowymi, metabolizmem, sygnalizacją i funkcją. Aby lepiej zrozumieć funkcje i interakcje typów komórek, które obejmują te klasy, dokładnie oczyściliśmy reprezentatywne populacje neuronów, astrocytów, komórek prekursorowych oligodendrocytów, nowo utworzonych oligodendrocytów, mielinujących oligodendrocytów, mikrogleju, komórek śródbłonka i pericytów z kory mózgowej myszy. Wygenerowaliśmy bazę danych transkryptomów dla tych ośmiu typów komórek poprzez sekwencjonowanie RNA i wykorzystaliśmy czuły algorytm do wykrywania zdarzeń alternatywnego splicingu w każdym typie komórek. Analizy bioinformatyczne pozwoliły zidentyfikować tysiące nowych genów wzbogaconych o typ komórek i izoformy splicingowe, które dostarczą nowych markerów do identyfikacji komórek, narzędzi do manipulacji genetycznych oraz wglądu w biologię mózgu. Na przykład nasze dane dostarczają wskazówek, w jaki sposób neurony i astrocyty różnią się zdolnością do dynamicznej regulacji przepływu glikolitycznego i wytwarzania mleczanu, co można przypisać unikalnemu splicingowi PKM2, genu kodującego kinazę pirogronianową enzymu glikolitycznego. Ten zestaw danych zapewni potężne nowe źródło wiedzy na temat rozwoju i funkcji mózgu. Aby zapewnić szeroką dystrybucję tych zbiorów danych, stworzyliśmy przyjazną dla użytkownika stronę internetową (http://web.stanford.edu/group/barres_lab/brain_rnaseq.html), która stanowi platformę do analizowania i porównywania profili transkrypcji i alternatywnego splicingu dla różne klasy komórek w mózgu.


title: Rozszerzenia powtórzeń C9orf72 powodują neurodegenerację u Drosophila poprzez białka bogate w argininę

text: Rozszerzone powtórzenie GGGGCC w C9orf72 jest najczęstszą genetyczną przyczyną otępienia czołowo-skroniowego i stwardnienia zanikowego bocznego. Fundamentalnym pytaniem jest, czy toksyczność jest powodowana przez sam powtórzony RNA i/lub przez białka powtórzeń dipeptydowych wytworzone przez translację związaną z powtórzeniami, nie-ATG. Aby odpowiedzieć na to pytanie, opracowaliśmy modele in vitro i in vivo do analizy toksyczności powtórzeń RNA i białek dipeptydowych. Ekspresja czystych powtórzeń, ale nie z przerwanymi kodonami stop powtórzeń „tylko RNA” u Drosophila spowodowała neurodegenerację w wieku dorosłym. Zatem rozszerzone powtórzenia promowały neurodegenerację poprzez białka powtórzeń dipeptydowych. Ekspresja pojedynczych powtórzeń dipeptydowych białek z sekwencją RNA inną niż GGGGCC ujawniła, że zarówno białka poli-(glicyno-arginina), jak i poli-(prolina-arginina) powodowały neurodegenerację. Odkrycia te są zgodne z mechanizmem podwójnej toksyczności, w którym zarówno białka bogate w argininę, jak i powtarzające się RNA przyczyniają się do neurodegeneracji, w której pośredniczy C9orf72.


title: Ukierunkowane nanocząsteczki zawierające prorozpuszczalny peptyd Ac2-26 chronią przed zaawansowaną miażdżycą u myszy z hipercholesterolemią

text: Przewlekły, nie ustępujący stan zapalny jest krytycznym czynnikiem progresji klinicznej zaawansowanych zmian miażdżycowych. W normalnej odpowiedzi zapalnej w ustępowaniu pośredniczy kilku agonistów, wśród których znajduje się regulowane przez glukokortykoidy białko zwane aneksyną A1. Działania pro-rozdzielcze aneksyny A1, w których pośredniczy jej receptor N-formylowy receptor peptydowy 2 (FPR2/ALX), mogą być naśladowane przez peptyd na końcu aminowym obejmujący aminokwasy 2–26 (Ac2-26). Ukierunkowane na kolagen IV (Col IV) nanocząstki (NP) zawierające Ac2-26 zostały ocenione pod kątem ich działania terapeutycznego na przewlekłą, zaawansowaną miażdżycę u karmionych tłuszczem myszy Ldlr−/−. Po podaniu myszom z wcześniej istniejącymi zmianami NP Col IV–Ac2-26 były ukierunkowane na zmiany i prowadziły do znacznej poprawy kluczowych zaawansowanych właściwości płytki nazębnej, w tym zwiększenia ochronnej warstwy kolagenu pokrywającej zmiany (co było związane ze zmniejszeniem zmian aktywność kolagenazy), tłumienie stresu oksydacyjnego i zmniejszenie martwicy płytki nazębnej. U myszy pozbawionych FPR2/ALX w komórkach szpikowych nie zaobserwowano tych polepszeń. Tak więc podanie peptydu pośredniczącego w rozwiązaniu do docelowego NP aktywuje jego receptor na komórkach szpiku w celu stabilizacji zaawansowanych zmian miażdżycowych. Odkrycia te wspierają koncepcję, że wadliwe usuwanie stanu zapalnego odgrywa rolę w zaawansowanej miażdżycy i sugerują nową formę terapii.


title: Zmienność genu interleukiny-2 zaburza funkcję regulatorową limfocytów T i powoduje autoimmunizację

text: Uważa się, że choroby autoimmunologiczne wynikają z braku równowagi w normalnej fizjologii i regulacji układu odpornościowego. Tutaj pokazujemy, że podatność na choroby autoimmunologiczne i allele oporności na mysim chromosomie 3 (Idd3) korelują z różnicową ekspresją kluczowej cytokiny immunoregulacyjnej, interleukiny-2 (IL-2). W celu bezpośredniego zbadania, czy około dwukrotna redukcja IL-2 stanowi podstawę destabilizacji homeostazy immunologicznej związanej z Idd3, pokazujemy, że skonstruowany niedobór ekspresji genu IL2 nie tylko dwukrotnie zmniejsza wytwarzanie IL-2 przez komórki T, ale także naśladuje autoimmunologiczną dysregulację. wpływ naturalnie występujących alleli podatności Il2. Zmniejszone wytwarzanie IL-2 osiągnięte przez oba mechanizmy genetyczne koreluje ze zmniejszoną funkcją regulatorowych limfocytów T CD4+ CD25+, które są kluczowe dla utrzymania homeostazy immunologicznej.


title: GRSF1 reguluje przetwarzanie RNA w mitochondrialnych granulkach RNA

text: W cytozolu i jądrze opisano różne wyspecjalizowane domeny; jednak niewiele wiadomo na temat kompartmentalizacji w macierzy mitochondrialnej. GRSF1 (czynnik Sekwencja bogata w G 1) jest białkiem wiążącym RNA, o którym wcześniej donoszono, że znajduje się w cytozolu. Odkryliśmy, że izoforma GRSF1 gromadzi się w odrębnych ogniskach macierzy mitochondrialnej. Ogniska te składają się z powstającego mitochondrialnego RNA, a także zawierają RNazę P, enzym uczestniczący w przetwarzaniu mitochondrialnego RNA. Stwierdzono, że GRSF1 wchodzi w interakcje z RNazą P i jest wymagany do przetwarzania zarówno klasycznych, jak i pozbawionych tRNA prekursorów RNA. W przypadku jej braku rozszczepienie pierwotnych transkryptów RNA jest nieprawidłowe, co prowadzi do zmniejszenia ekspresji białek kodowanych w mitochondriach i dysfunkcji mitochondriów. Nasze odkrycia sugerują, że ogniska zawierające GRSF1 i RNazę P odpowiadają miejscom, w których zbiegają się pierwotne transkrypty RNA w celu przetworzenia. Nazwaliśmy te duże struktury rybonukleoproteinowe „granulkami mitochondrialnego RNA”.


title: Cholesterol w surowicy w wieku średnim i zwiększone ryzyko choroby Alzheimera i otępienia naczyniowego trzy dekady później

text: Cele: Zbadanie poziomu cholesterolu w wieku średnim w odniesieniu do choroby Alzheimera (AD) i otępienia naczyniowego (VaD) w dużej wieloetnicznej kohorcie kobiet i mężczyzn. Metody: Kaiser Permanente Northern California Medical Group (organizacja opieki zdrowotnej) utworzyła bazę danych dla tego badania. 9844 uczestników przeszło szczegółowe oceny stanu zdrowia w latach 1964-1973 w wieku 40-45 lat; nadal byli członkami planu zdrowotnego w 1994 r. AD i VaD zostały stwierdzone na podstawie dokumentacji medycznej między 1 stycznia 1994 r. a 1 czerwca 2007 r. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa – skorygowane o wiek, wykształcenie, rasę/grupę etniczną, płeć, cukrzycę w wieku średnim, nadciśnienie , BMI i udar mózgu w późnym okresie życia – przeprowadzono. Wyniki: Łącznie 469 uczestników miało AD, a 127 miało VaD. Przy pożądanych poziomach cholesterolu (<200 mg/dl) jako odniesienia, współczynniki ryzyka (HR) i 95% CI dla AD wyniosły 1,23 (0,97–1,55) i 1,57 (1,23–2,01) dla wartości granicznych (200–239 mg/dl). i wysoki poziom cholesterolu (≥240 mg/dl). HR i 95% CI dla VaD wynosiły 1,50 (1,01–2,23) dla wartości granicznych i 1,26 (0,82–1,96) dla wysokiego cholesterolu. Dalsze analizy dla AD (kwartyle cholesterolu, odniesienie do 1. kwartyla) wykazały, że poziom cholesterolu >220 mg/dl był istotnym czynnikiem ryzyka: HR wynosił 1,31 (1,01–1,71; 3. kwartyl, 221–248 mg/dl) i 1,58 (1,22– 2,06; czwarty kwartyl, 249–500 mg/dl). Wniosek: Całkowity cholesterol w surowicy w wieku średnim wiązał się ze zwiększonym ryzykiem AD i VaD. Nawet umiarkowanie podwyższony poziom cholesterolu zwiększał ryzyko demencji. Czynnikami ryzyka demencji należy zająć się już w wieku średnim, zanim pojawią się choroby lub objawy.


title: „Wkład chorób przewlekłych w rozpowszechnienie uzależnienia wśród osób starszych w Ameryce Łacińskiej, Chinach i Indiach: ankieta populacyjna 10/66 Dementia Research Group”

text: TŁO Liczba osób starszych ma dramatycznie wzrosnąć na całym świecie. Zmiany demograficzne prawdopodobnie spowodują wzrost chorób przewlekłych związanych z wiekiem, które w dużej mierze przyczyniają się do lat przeżytych z niepełnosprawnością i przyszłej zależności. Jednak uzależnienie jest znacznie mniej badane, chociaż jest nierozerwalnie związane z niepełnosprawnością. Zbadaliśmy rozpowszechnienie i korelaty zależności wśród osób starszych z krajów o średnich dochodach. METODY Przeprowadzono jednofazowe badanie przekrojowe w 11 miejscach w siedmiu krajach (miejskie na Kubie, Wenezueli i Dominikanie, miejskie i wiejskie w Peru, Meksyku, Chinach i Indiach). Wszystkie osoby w wieku 65 lat i starsze mieszkające w geograficznie określonych zlewniach kwalifikowały się. W sumie 15 022 wywiady zostały zakończone wywiadem z informatorem dla każdego uczestnika. Zastosowano pełny protokół ankiety 10/66 Dementia Research Group, obejmujący stwierdzenie depresji, otępienia, upośledzenia fizycznego oraz diagnozy zgłaszane samodzielnie. Zależność była oceniana przez ankietera na podstawie odpowiedzi kluczowego informatora na zestaw pytań otwartych dotyczących potrzeb uczestnika w zakresie opieki. Oszacowaliśmy częstość występowania uzależnienia i niezależny udział podstawowych schorzeń. Wskaźniki chorobowości specyficzne dla miejsca poddano metaanalizie i obliczono frakcje występowania przypisywane populacjom (PAPF). WYNIKI Częstość uzależnienia wzrastała wraz z wiekiem we wszystkich ośrodkach, przy czym częstość występowania jest niższa u mężczyzn niż u kobiet. Częstość występowania standaryzowana względem wieku była niższa we wszystkich ośrodkach niż w USA. Poza obszarami wiejskimi w Chinach, demencja w największym stopniu przyczyniła się do uzależnienia, z medianą PAPF na poziomie 34% (zakres 23%-59%). Innymi istotnymi przyczynami były upośledzenie kończyn (9%, 1%-46%), udar (8%, 2%-17%) i depresja (8%, 1%-27%). WNIOSEK Przemiany demograficzne i zdrowotne doprowadzą do dużego i szybkiego wzrostu liczby niesamodzielnych osób starszych, szczególnie w krajach o średnich dochodach (MIC). Zapobieganie i kontrola przewlekłych chorób neurologicznych i neuropsychiatrycznych oraz rozwój polityki i planów opieki długoterminowej powinny być pilnymi priorytetami.


title: Bariera oparta na aktomiozynie hamuje mieszanie komórek na granicach przedziałów w zarodkach Drosophila

text: Podział tkanek na przedziały, które nie mieszają się, ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowej morfogenezy zarodków i narządów zwierzęcych. Zaproponowano kilka hipotez wyjaśniających sortowanie kompartmentowe komórek, głównie adhezję różnicową, ale także regulację cytoszkieletu lub proliferacji komórek. Niemniej jednak mechanizmy molekularne i komórkowe, które oddzielają komórki na granicach, pozostają niejasne. Tutaj pokazujemy, we wczesnych zarodkach Drosophila melanogaster, że bariery oparte na aktomiozynie powstrzymują komórki przed inwazją sąsiednich przedziałów. Nasza analiza pokazuje, że komórki mogą przejściowo zaatakować sąsiednie przedziały, zwłaszcza gdy się dzielą, ale są następnie spychane z powrotem do przedziału, z którego pochodzą. Komponenty cytoszkieletu aktomiozyny są wzbogacone na granicach przedziałów, tworząc struktury przypominające kabel, gdy naskórek jest aktywny mitotycznie. Gdy funkcja MyoII (niemięśniowa miozyna II) jest zahamowana, w tym lokalnie w kablu przez inaktywację laserową wspomaganą chromoforem (CALI), w żywych zarodkach dzielące się komórki nie są już odpychane, co prowadzi do mieszania komórek przedziałowych. Proponujemy, że lokalna regulacja kurczliwości aktomiozyny, a nie adhezja różnicowa, jest podstawowym mechanizmem sortowania komórek na granicach przedziałów.


title: Algorytmy kliniczne do diagnozowania malarii nie są przydatne wśród osób w różnych grupach wiekowych.

text: Przeprowadziliśmy badanie, aby ustalić, czy algorytmy kliniczne byłyby przydatne w diagnostyce malarii wśród osób mieszkających na obszarze o umiarkowanym przenoszeniu malarii w dystrykcie Kilifi w Kenii. Łącznie wzięły udział 1602 osoby we wszystkich grupach wiekowych. Pobraliśmy rozmazy i zapisaliśmy objawy kliniczne (podpowiedzi lub spontaniczne) wszystkich osób zgłaszających się do kliniki badawczej z historią gorączki. Przypadek malarii został zdefiniowany jako osoba zgłaszająca się do kliniki z historią gorączki i współistniejącej parazytemii. Dla grup wiekowych </=5 lat, 6-14 lat i >/=15 lat wybrano zestaw objawów klinicznych (algorytmów) o najwyższej czułości i swoistości w diagnostyce przypadku malarii. Te algorytmy zoptymalizowane pod kątem wieku były w stanie zidentyfikować około 66% przypadków wśród osób w wieku <15 lat, ale tylko 23% przypadków wśród dorosłych. Czy te algorytmy miałyby być wykorzystane jako podstawa decyzji o leczeniu wśród zgłaszających się do kliniki, 16% dzieci </=5 lat, 44% tych w wieku 6-14 lat i 66% dorosłych, którzy mieli historia gorączki i parazytemii >/=5000 pasożytów/mikrol krwi zostanie odesłana do domu bez leczenia. Wydaje się zatem, że algorytmy kliniczne mają niewielką użyteczność w diagnostyce malarii, a nawet gorzej sprawdzają się w starszych grupach wiekowych, gdzie unikanie niepotrzebnego stosowania leków przeciwmalarycznych sprawiłoby, że więcej leków byłoby dostępnych dla naprawdę potrzebującej populacji dzieci poniżej 5 roku życia.


title: Precyzyjne mapowanie genetyczne na dużą skalę i asocjacje genotyp-fenotyp wskazują na polimorfizm w regionie IL2RA w cukrzycy typu 1

text: Badania asocjacyjne całego genomu identyfikują obecnie regiony chromosomowe związane z chorobą. Jednak nawet po przekonującej replikacji lokalizacja wariantów przyczynowych wymaga kompleksowego ponownego sekwencjonowania, obszernego genotypowania i analiz statystycznych w dużych zbiorach próbek prowadzących do ukierunkowanych badań funkcjonalnych. Tutaj zlokalizowaliśmy związek cukrzycy typu 1 (T1D) w regionie genu receptora interleukiny 2 alfa (IL2RA) w dwóch niezależnych grupach SNP, obejmujących nakładające się regiony 14 i 40 kb, obejmujące intron 1 IL2RA i regiony 5' IL2RA i RBM17 (iloraz szans = 2,04, 95% przedział ufności = 1,70–2,45; p = 1,92 × 10–28; częstość kontroli = 0,635). Ponadto powiązaliśmy genotypy podatności na IL2RA T1D z niższymi poziomami biomarkera, rozpuszczalnego IL-2RA (P = 6,28 × 10-28), co sugeruje, że odziedziczona słabsza odpowiedź immunologiczna predysponuje do T1D.


title: Otyłość matek epigenetycznie zmienia właściwości komórek progenitorowych trzewnej tkanki tłuszczowej u samców myszy.

text: KLUCZOWE ZAGADNIENIA Otyłość matczyna zmniejsza gęstość komórek progenitorowych w tkance tłuszczowej potomstwa. Zdolność do ekspansji tkanki tłuszczowej u potomstwa otyłych matek jest ograniczona i wiąże się z dysfunkcją metaboliczną tkanki tłuszczowej w przypadku prowokacji dietą wysokotłuszczową. Otyłość matek indukuje demetylację DNA w promotorze białka palca cynkowego 423, co powoduje, że komórki progenitorowe mają wysoką zdolność adipogeniczną. Otyłość matek wykazuje długotrwały wpływ na zdolność adipogeniczną komórek progenitorowych w tkance tłuszczowej potomstwa, wykazując efekt programowania rozwojowego. STRESZCZENIE Otyłość matek (MO) programuje otyłość u potomstwa i zaburzenia metaboliczne, chociaż mechanizmy leżące u jej podstaw pozostają słabo zdefiniowane. Komórki progenitorowe są źródłem nowych adipocytów. Niniejsze badanie miało na celu sprawdzenie, czy MO epigenetycznie predysponuje progenitory adipocytów w tkance tłuszczowej potomstwa do różnicowania adipogenicznego i późniejszego zubożenia, co prowadzi do niepowodzenia plastyczności tkanki tłuszczowej przy dodatnim bilansie energetycznym, przyczyniając się do dysfunkcji metabolicznej tkanki tłuszczowej. Samice myszy C57BL/6 otrzymywały albo dietę kontrolną (10% energii z tłuszczu) albo dietę wysokotłuszczową (45% energii z tłuszczu) przez 8 tygodni przed kryciem. Samce potomstwa matek kontrolnych (Con) i otyłych (OB) odsadzano na diecie regularnej (Reg) lub otyłości (Obe) do 3 miesiąca życia. Przy odsadzeniu męskie potomstwo OB wykazywało wyższą ekspresję białka palca cynkowego 423 (zfp423), kluczowego czynnika transkrypcyjnego w adipogenezie, jak również niższą metylację DNA jego promotora u progenitorów tkanki tłuszczowej najądrza w porównaniu z potomstwem Con, co było skorelowane ze zwiększonym różnicowanie adipogeniczne. W wieku 3 miesięcy gęstość komórek progenitorowych była o 30,9 ± 9,7% niższa u myszy OB/Obe w porównaniu z myszami Con/Obe, czemu towarzyszyło ograniczone zwiększenie liczby adipocytów przy prowokacji dietą wysokoenergetyczną. Ta różnica była związana z niższą metylacją DNA w promotorze zfp423 w tkance tłuszczowej najądrza potomstwa OB/Obe, co było skorelowane z większą ekspresją białka chemotaktycznego makrofagów-1 i czynnika 1α indukowanego hipoksją. Podsumowując, MO epigenetycznie ogranicza zdolność ekspansji tkanki tłuszczowej potomstwa, dostarczając wyjaśnienia dysfunkcji metabolicznej tkanki tłuszczowej u potomstwa płci męskiej w warunkach MO.


title: Testowanie jakości leków przeciwmalarycznych na bazie artemizyny w Birmie.

text: Terapie skojarzone oparte na artemizynie są podstawowym leczeniem malarii Plasmodium falciparum. Obrót sfałszowanych i niespełniających standardów środków przeciwmalarycznych opartych na artemizynie w Azji Południowo-Wschodniej był głównym problemem kampanii eliminacji malarii. Aby zaktualizować tę sytuację, zakupiliśmy 153 leki przeciwmalaryczne zawierające artemizyninę, jako gotowe próbki, w prywatnych drogeriach z różnych regionów Myanmaru. Jakość tych leków pod względem zawartości pochodnych artemizyniny przetestowano przy użyciu specjalnych pasków testowych dla tych pochodnych artemizyniny, jako urządzeń w punkcie opieki. Podzbiór tych próbek był dalej testowany za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC). Ankieta ta wykazała, że > 35% zebranych leków stanowiły monoterapie doustne artesunatem i artemeterem. Podczas testowania za pomocą pasków testowych wszystkie próbki z wyjątkiem jednej przeszły testy, wskazując, że wykryta zawartość pochodnej artemizyniny odpowiadała w przybliżeniu zawartości oznaczonej. Jednak jedna próbka do wstrzyknięcia artesunatu nie zawierała w ogóle składnika aktywnego w teście paskowym i późniejszej analizie HPLC. Ciągły obieg monoterapii doustnych i opis, po raz pierwszy, sfałszowanego artesunatu do podawania pozajelitowego dostarcza niepokojącego obrazu jakości leków przeciwmalarycznych w Myanmarze w fazie eliminacji malarii, która to sytuacja wymaga większego nadzoru ze strony organów regulacyjnych.


title: Aktywność retrotranspozycji LINE-1 w ludzkich genomach

text: Wysoce aktywne (tj. "gorące") długie, rozproszone sekwencje elementu-1 (LINE-1 lub L1) obejmują większość aktywności retrotranspozycji w ludzkim genomie; jednak obfitość gorących L1 w populacji ludzkiej pozostaje w dużej mierze niezbadana. Tutaj zastosowaliśmy opartą na fosmidach strategię sekwencjonowania sparowanego DNA, aby zidentyfikować 68 pełnej długości L1, które są różnie obecne wśród osobników, ale są nieobecne w sekwencji referencyjnej ludzkiego genomu. Większość tych komórek L1 była wysoce aktywna w teście retrotranspozycji w hodowlach komórkowych. Genotypowanie 26 elementów wykazało, że dwa L1 występują tylko w Afryce, a dwa kolejne są nieobecne w podzbiorze H952 Panelu Różnorodności Genomu Ludzkiego. Dlatego te wyniki sugerują, że gorące L1 są bardziej obfite w populacji ludzkiej niż wcześniej sądzono, i że trwająca retrotranspozycja L1 nadal jest głównym źródłem międzyosobniczej zmienności genetycznej.


title: Promocja komórek odpornościowych przerzutów

text: Choroba przerzutowa jest główną przyczyną śmierci z powodu raka, a immunoterapia i chemioterapia odniosły ograniczony sukces w odwracaniu jej progresji. Dane z modeli mysich sugerują, że rekrutacja komórek immunosupresyjnych do guzów chroni przerzutowe komórki rakowe przed nadzorem ze strony komórek zabójczych, co niweluje skutki immunoterapii, a tym samym prowadzi do powstania przerzutów. Ponadto, w większości przypadków, komórki odpornościowe naciekające nowotwór różnicują się w komórki, które promują każdy etap kaskady przerzutów, a zatem są nowymi celami terapii. W tym przeglądzie opisujemy, w jaki sposób komórki odpornościowe naciekające nowotwór przyczyniają się do kaskady przerzutów i omawiamy potencjalne strategie terapeutyczne ukierunkowane na te komórki.


title: PICH: translokaza DNA specjalnie przystosowana do przetwarzania DNA mostka anafazowego.

text: Białko helikazy punktu kontrolnego oddziałujące z Plk1 (PICH) lokalizuje się w ultradrobnych mostkach anafazowych (UFB) w mitozie wraz z kompleksem białek naprawczych DNA, w tym białka zespołu Blooma (BLM). Jednak bardzo niewiele wiadomo na temat funkcji PICH lub tego, w jaki sposób jest rekrutowany do UFB. Wykorzystując kombinację mikroprzepływów, mikroskopii fluorescencyjnej i pęsety optycznej, zdefiniowaliśmy właściwości PICH w modelu mostka anafazowego in vitro. Pokazujemy, że PICH wiąże się z niezwykle wysokim powinowactwem z dupleksowym DNA, co skutkuje translokacją białek zależną od ATP i wydłużaniem DNA. Co najbardziej uderzające, powinowactwo PICH do wiązania DNA wzrasta wraz z rozciąganiem DNA indukowanym napięciem, co naśladuje wpływ wrzeciona mitotycznego na UFB. Wydaje się również, że wiązanie PICH zmniejsza indukowane siłą topienie DNA. Proponujemy model, w którym PICH rozpoznaje i stabilizuje DNA pod napięciem podczas anafazy, ułatwiając w ten sposób rozdzielczość splątanych chromatyd siostrzanych.


title: Dynamika przeprogramowania metylacji DNA całego genomu w pierwotnych komórkach rozrodczych myszy

text: Przeprogramowanie metylacji DNA całego genomu zachodzi w mysich pierwotnych komórkach rozrodczych (PGC) i zarodkach przedimplantacyjnych, ale dokładna dynamika i skutki biologiczne są w dużej mierze nieznane. Przeprowadziliśmy sekwencjonowanie całego genomu wodorosiarczynem (BS-Seq) i RNA-Seq na kluczowych etapach od epiblastu E6.5 do PGC E16.5. Globalna utrata metylacji ma miejsce podczas ekspansji i migracji PGC z dowodami na bierną demetylację, ale sekwencje niosące długotrwałą pamięć epigenetyczną (odciski, wyspy CpG na chromosomie X, geny specyficzne dla linii zarodkowej) ulegają demetylacji dopiero po wejściu PGCs do gonady. Profil transkrypcyjny PGCs jest ściśle kontrolowany pomimo globalnej hipometylacji, z przejściową ekspresją sieci pluripotencji, co sugeruje, że przeprogramowanie i pluripotencja są ze sobą nierozerwalnie związane. Nasze wyniki dostarczają ram dla zrozumienia epigenetycznego stanu podstawowego pluripotencji w linii zarodkowej.


title: Powiązania głównych kompleksów zgodności tkankowej w zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa są złożone i obejmują dalszą epistazę za pomocą ERAP1

text: Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZS) jest powszechnym, wysoce dziedzicznym zapaleniem stawów, w przypadku którego HLA-B*27 jest głównym genetycznym czynnikiem ryzyka, chociaż jego rola w etiologii ZA pozostaje niejasna. Aby lepiej zrozumieć podłoże genetyczne loci podatności na MHC, genotypowaliśmy 7264 SNP MHC w 22 647 przypadkach AS i kontroli pochodzenia europejskiego. Przypisujemy SNP, klasyczne allele HLA i reszty aminokwasowe w białkach HLA i testujemy je pod kątem powiązania ze statusem AS. Tutaj pokazujemy, że oprócz efektów związanych z allelami HLA-B*27, kilka innych alleli HLA-B również wpływa na podatność. Po skontrolowaniu powiązanych haplotypów w HLA-B obserwujemy niezależne powiązania z wariantami w loci HLA-A, HLA-DPB1 i HLA-DRB1. Wykazaliśmy również, że asocjacja ERAP1 SNP rs30187 nie jest ograniczona tylko do nosicieli HLA-B*27, ale również występuje u nosicieli HLA-B*40:01 niezależnie od genotypu HLA-B*27.


title: Sekwencjonowanie RNA identyfikuje rozregulowanie transkryptomu ludzkiej wysepki trzustkowej przez palmitynian nasyconego kwasu tłuszczowego.

text: Dysfunkcja i śmierć komórek β trzustki mają kluczowe znaczenie w patogenezie cukrzycy typu 2 (T2D). Nasycone kwasy tłuszczowe powodują niewydolność komórek β i przyczyniają się do rozwoju cukrzycy u osób predysponowanych genetycznie. Tutaj zastosowaliśmy sekwencjonowanie RNA do mapowania transkryptów wyrażanych w pięciu preparatach ludzkich wysepek traktowanych palmitynianem, obserwując 1325 zmodyfikowanych genów. Palmitynian indukował metabolizm kwasów tłuszczowych i stres retikulum endoplazmatycznego (ER). W badaniach funkcjonalnych zidentyfikowano nowe mediatory adaptacyjnej sygnalizacji stresu ER. Zmodyfikowane palmitynianem geny regulujące funkcję ubikwityny i proteasomów, autofagię i apoptozę. Hamowanie przepływu autofagicznego i funkcji lizosomów przyczyniło się do lipotoksyczności. Palmitynian hamował czynniki transkrypcyjne kontrolujące fenotyp komórek β, w tym PAX4 i GATA6. Pięćdziesiąt dziewięć kandydujących genów T2D uległo ekspresji w ludzkich wysepkach, a 11 zostało zmodyfikowanych przez palmitynian. Palmitynian zmodyfikował ekspresję 17 czynników splicingu i przesunął alternatywny splicing 3525 transkryptów. Analiza ścieżki pomysłowości zmodyfikowanych transkryptów i genów potwierdziła, że najbardziej zmienione funkcje związane ze śmiercią komórki. Baza danych do analizy adnotacji, wizualizacji i zintegrowanego odkrywania (DAVID) miejsc wiązania czynników transkrypcyjnych w transkryptach zmodyfikowanych palmitynianem ujawniła rolę PAX4, GATA i regulatorów odpowiedzi na stres XBP1 i ATF6 w ER. To badanie transkryptomu ludzkich wysp pozwoliło zidentyfikować nowe mechanizmy dysfunkcji i śmierci komórek beta indukowanej palmitynianem. Dane wskazują na skrzyżowanie stresu metabolicznego i genów kandydujących na poziomie komórek β.


title: Stosunek monocytów do limfocytów we krwi obwodowej koreluje ze zwiększoną podatnością na malarię kliniczną u kenijskich dzieci

text: TŁO Malaria wywołana przez Plasmodium falciparum pozostaje główną przyczyną chorób i śmierci w Afryce Subsaharyjskiej. Małe dzieci ponoszą główny ciężar choroby i chociaż starsze dzieci i dorośli cierpią na stosunkowo mniej ataków klinicznych, pozostają podatne na bezobjawowe zakażenie P. falciparum. Lepsze zrozumienie czynników gospodarza związanych z odpornością na kliniczną malarię oraz zdolność do podtrzymywania bezobjawowego zakażenia P. falciparum pomoże w opracowaniu ulepszonych strategii zapobiegania chorobom. METODY I WYNIKI W tym miejscu badamy, czy pełna morfologia krwi może przewidywać podatność na kliniczną malarię wśród kenijskich dzieci badanych w ramach pięciu corocznych badań przekrojowych. Odkryliśmy, że stosunek monocytów do limfocytów, mierzony we krwi obwodowej w czasie badania, bezpośrednio koreluje z ryzykiem klinicznej malarii podczas obserwacji. Związek ten jest widoczny wśród dzieci z bezobjawowym zakażeniem P. falciparum w czasie pomiaru liczby komórek (współczynnik ryzyka (HR) = 2,7 (95% CI 1,42, 5,01, p = 0,002), ale nie u dzieci bez wykrywalnej parazytemii (HR = 1,0 (95% CI 0,74, 1,42, P = 0,9) WNIOSKI Proponujemy, że stosunek monocytów do limfocytów, który można łatwo wyprowadzić z rutynowej pełnej morfologii krwi, odzwierciedla zdolność jednostki do uzyskania skutecznej odpowiedzi immunologicznej na zakażenie P. falciparum .


title: Dynamiczna analiza oddziaływań filopodialnych podczas fazy zamka zamknięcia grzbietowego Drosophila.

text: Zamknięcie grzbietowe jest paradygmatycznym epizodem fuzji nabłonka, który pojawia się późno w embriogenezie Drosophila i prowadzi do uszczelnienia otworu w linii środkowej poprzez sklejenie dwóch przeciwstawnych arkuszy nabłonka. Komórki nabłonka krawędzi natarcia wyrażają filopodia, a fuzja jest zależna od ich przeplatania, aby zapoczątkować tworzenie zrostów. Ponieważ przeciwstawne nabłonki są ukształtowane molekularnie, musi istnieć pewien mechanizm dokładnego ułożenia dwóch arkuszy w tej spoinie. Aby temu zaradzić, stworzyliśmy muchę, u której RFP-Moezyna i GFP-Moesin są wyrażane we wzajemnie wykluczających się paskach w każdym segmencie przy użyciu zaszytych i załatanych promotorów. Obserwujemy wzajemnie wykluczające się interakcje między filopodiami komórek zakorzenionych i załatanych. Interakcje między filopodiami a dopasowanymi komórkami prowadzą do tworzenia wiązek między nimi, a te wiązania mogą przyciągać nierówne arkusze nabłonka do wyrównania. Dopasowanie filopodialne występuje również podczas naprawy ran laserowych w nabłonku brzusznym, a więc to zachowanie nie ogranicza się do komórek krawędzi natarcia podczas zamykania grzbietu. Na koniec scharakteryzujemy zachowanie komórki z ekspresją łataną, którą obserwujemy w zakorzenionym regionie segmentów A1-A5 i dostarczamy dowodów, że ta komórka przyczynia się do dopasowania komórek.


title: Ekspresja 3′-niepodlegającego translacji regionu Versican moduluje funkcje endogennego mikroRNA

text: TŁO Dojrzałe mikroRNA (miRNA) to jednoniciowe RNA, które regulują potranskrypcyjną ekspresję genów. W naszym poprzednim badaniu wykazaliśmy, że wersican 3'UTR, fragment niekodującego transkryptu, ma zdolność antagonizowania funkcji miR-199a-3p, regulując w ten sposób ekspresję białek macierzowych wersican i fibronektyny, a tym samym prowadząc do wzmocnienia komórek -adhezja komórek i adhezja narządów. Jednak wpływ tego niekodującego fragmentu na nowotworzenie nie został jeszcze określony. METODY I WNIOSKI Stosując przewidywania obliczeniowe potwierdzone eksperymentami in vitro i in vivo, donosimy, że ekspresja wersykańskiego 3'UTR nie tylko antagonizuje miR-199a-3p, ale może również obniżać jego ekspresję w stanie stacjonarnym. Odkryliśmy, że ekspresja 3'UTR wersykanu w linii komórkowej mysiego raka sutka, 4T1, obniżyła poziomy miR-199a-3p. Spadek aktywności miRNA w konsekwencji przełożył się na różnice we wzroście guza. Analiza obliczeniowa wykazała, że zarówno miR-199a-3p, jak i miR-144 były ukierunkowane na regulator cyklu komórkowego, Rb1. Ponadto stwierdzono, że miR-144 i miR-136, które również oddziałują z wersykańskim 3'UTR, celują w PTEN. Ekspresja Rb1 i PTEN była synergistycznie regulowana w górę in vitro i in vivo, co sugeruje, że 3'UTR wiąże i moduluje aktywność miRNA, uwalniając mRNA Rb1 i PTEN do translacji. W testach tworzenia guza komórki transfekowane 3'UTR tworzyły mniejsze guzy w porównaniu z komórkami transfekowanymi wektorem kontrolnym. WNIOSEK Nasze wyniki wykazały, że fragment 3'UTR może być użyty do modulowania funkcji miRNA. Nasze badanie sugeruje również, że miRNA w komórkach nowotworowych są bardziej podatne na degradację, ze względu na interakcję z niekodującym 3'UTR. Ten niekodujący składnik mRNA można stosować retrospektywnie do modulowania aktywności miRNA.


title: Skuteczność profilaktyczna i terapeutyczna szczepionki epitopowej CTB-UA przeciwko zakażeniu Helicobacter pylori w modelu myszy BALB/c

text: Szczepionka epitopowa oparta na enzymie ureazie Helicobacter pylori jest obiecującą opcją szczepienia profilaktycznego i terapeutycznego przeciwko zakażeniu H. pylori. W naszym poprzednim badaniu skonstruowano szczepionkę epitopową CTB-UA, która składała się z podjednostki adiuwantowej toksyny B cholery (CTB) i epitopu (UreA183–203) z podjednostki A ureazy H. pylori (UreA). Wykazano, że ta konkretna szczepionka ma dobrą immunogenność i immunoreaktywność i może indukować specyficzne przeciwciała neutralizujące, które wykazywały skutecznie hamujący wpływ na aktywność enzymatyczną ureazy H. pylori. W tym badaniu skuteczność profilaktyczną i terapeutyczną szczepionki epitopowej CTB-UA oceniano w modelu myszy BALB/c. Wyniki eksperymentalne wykazały, że profilaktyczna lub terapeutyczna immunizacja doustna CTB-UA znacząco zmniejszyła kolonizację H. pylori w porównaniu z immunizacją doustną PBS. Wyniki ujawniły również, że ochrona była skorelowana ze specyficznymi dla antygenu odpowiedziami przeciwciał IgG, IgA i wydzielniczej śluzówki IgA. CTB-UA może być obiecującym kandydatem na szczepionkę do kontroli infekcji H. pylori.


title: Współdystrybucja przestrzenna zaniedbanych chorób tropikalnych we wschodnioafrykańskim regionie wielkich jezior: ponowne przyjrzenie się uzasadnieniu zintegrowanej kontroli.

text: CEL Określenie przestrzennych wzorców współendemii schistosomatozy mansoni i robaków przenoszonych przez glebę (STH) Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura i tęgoryjca w regionie Wielkich Jezior Afryki Wschodniej, aby pomóc w planowaniu zintegrowanych programów zaniedbanych chorób tropikalnych w tym regionie. METODA Badania parazytologiczne przeprowadzono w Ugandzie, Tanzanii, Kenii i Burundi u 28 213 dzieci w 404 szkołach. Bayesowskie modele geostatystyczne wykorzystano do interpolacji rozpowszechnienia tych infekcji na badanym obszarze. Nałożono interpolowane mapy częstości występowania w celu określenia obszarów koendemii. WYNIKI W regionie Wielkich Jezior chorobowość wynosiła 18,1% dla Schistosoma mansoni, 50,0% dla tęgoryjca, 6,8% dla A. lumbricoides i 6,8% dla T. trichiura. Infekcja tęgoryjcem była wszechobecna, podczas gdy S. mansoni, A. lumbricoides i T. trichiura były wysoce ogniskowe. Większość obszarów była endemiczna (występowanie > lub = 10%) lub hiperendemiczna (występowanie > lub = 50%) dla jednej lub więcej STH, podczas gdy obszary endemiczne dla schistosomatozy mansoni były ograniczone do ognisk sąsiadujących z dużymi, wieloletnimi zbiornikami wodnymi. WNIOSKI Ze względu na wszechobecność tęgoryjców, programy leczenia STH są wymagane w całym regionie, ale skuteczna kontrola schistosomatozy powinna być ukierunkowana tylko na ograniczone obszary wysokiego ryzyka. Dlatego integracja schistosomatozy z kontrolą STH jest wskazana tylko w ograniczonych ogniskach w Afryce Wschodniej.


title: Bezpośrednia konwersja fibroblastów pacjentów wykazuje autonomiczną toksyczność astrocytów na neurony ruchowe w rodzinnym i sporadycznym ALS.

text: Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) powoduje degenerację neuronów ruchowych, paraliż i śmierć. Pilnie potrzebne jest dokładne modelowanie choroby, identyfikacja mechanizmów chorobowych i opracowanie środków terapeutycznych. Wcześniej zgłaszaliśmy toksyczność neuronów ruchowych w astrocytach pochodzących z rdzenia kręgowego z pośmiertnego ALS. Jednak komórki te można zbierać dopiero po śmierci, a ich ekspansja jest ograniczona. Obecnie donosimy o szybkiej, wysoce powtarzalnej metodzie przekształcania dorosłych ludzkich fibroblastów od żywych pacjentów z ALS w indukowane neuronalne komórki progenitorowe i późniejsze różnicowanie w astrocyty (i-astrocyty). Autonomiczną toksyczność niekomórkową dla neuronów ruchowych stwierdza się po kokulturze i-astrocytów od rodzinnych pacjentów z ALS z mutacją w dysmutazie ponadtlenkowej lub ekspansją heksanukleotydów w C9orf72 (ORF 72 na chromosomie 9) – dwóch najczęstszych przyczynach ALS. Co godne uwagi, i-astrocyty od sporadycznych pacjentów z ALS są tak samo toksyczne jak te z mutacjami przyczynowymi, co sugeruje wspólny mechanizm. Łatwa produkcja i ekspansja i-astrocytów umożliwia teraz szybkie modelowanie choroby i wysokoprzepustowe badania przesiewowe leków w celu złagodzenia toksyczności pochodzącej z astrocytów.


title: Połączona analiza czynnościowa pojedynczych komórek i analiza ekspresji genów rozwiązuje niejednorodność w populacjach komórek macierzystych

text: Niejednorodność w zakresie samoodnawialnej trwałości dorosłych hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC) podważa nasze zrozumienie struktury molekularnej leżącej u podstaw funkcji HSC. Badania ekspresji genów były utrudnione przez obecność wielu podtypów HSC i zanieczyszczenie nie-HSC w dużych populacjach HSC. Aby uzyskać głębszy wgląd w program ekspresji genów mysich HSC, połączyliśmy testy funkcjonalne pojedynczych komórek z sortowaniem indeksu cytometrii przepływowej i testami ekspresji genów w pojedynczej komórce. Poprzez bioinformatyczną integrację tych zestawów danych opracowaliśmy bezstronną strategię sortowania, która oddziela nie-HSC od HSC, a eksperymenty z przeszczepianiem pojedynczych komórek przy użyciu wzbogaconej populacji połączono z danymi sekwencjonowania RNA w celu zidentyfikowania kluczowych cząsteczek, które wiążą się z długoterminową trwałością. samoodnawianie, tworząc zestaw danych molekularnych o pojedynczej komórce, który jest powiązany z czynnościową aktywnością komórek macierzystych. Na koniec wykazaliśmy szersze zastosowanie tego podejścia do łączenia kluczowych cząsteczek o określonych funkcjach komórkowych w innym systemie komórek macierzystych.


title: Kwasy: struktury, właściwości i funkcje (University Science Books, Sausalito, CA, 2000).

text: U ludzi wykazujących wadliwą formę czynnika transkrypcyjnego AIRE (regulator autoimmunologiczny) rozwija się wielonarządowa choroba autoimmunologiczna. Wykorzystaliśmy myszy z niedoborem powietrza, aby przetestować hipotezę, że ten czynnik transkrypcyjny reguluje autoimmunizację poprzez promowanie ektopowej ekspresji antygenów ograniczonych do tkanek obwodowych w rdzeniowych komórkach nabłonka grasicy. Ta hipoteza okazała się słuszna. Zmutowane zwierzęta wykazywały określony profil chorób autoimmunologicznych zależny od braku powietrza w komórkach zrębu grasicy. Komórki nabłonka rdzenia rdzenia grasicy z niedoborem powietrza wykazały swoistą redukcję transkrypcji ektopowej genów kodujących antygeny obwodowe. Odkrycia te podkreślają znaczenie narzuconej grasicy „centralnej” tolerancji w kontrolowaniu autoimmunizacji.


title: Ukierunkowana polimeryzacja aktyny jest siłą napędową adhezji komórek nabłonka do komórek

text: Odkryliśmy, że komórki nabłonkowe angażują się w proces adhezji międzykomórkowej za pośrednictwem kadheryny, który wykorzystuje polimeryzację wapnia i aktyny w nieoczekiwany sposób. Wapń stymuluje filopodia, które przenikają i osadzają się w sąsiednich komórkach. Kompleksy e-kadheryny skupiają się na końcach filopodiów, tworząc dwurzędowy zamek z osadzonym puncta. Przeciwległe powierzchnie komórek są zaciskane przez desmosomy, podczas gdy winkulina, zyksyna, VASP i Mena są rekrutowane do zamków adhezyjnych przez mechanizm, który wymaga alfa-kateniny. Aktyna reorganizuje się i polimeryzuje, aby połączyć punkty w jeden rząd i uszczelnić granice komórek. W keratynocytach albo zerowe dla alfa-kateniny, albo zablokowane w funkcji VASP/Mena, zagnieżdżają się filopodia, ale zapobiega się reorganizacji/polimeryzacji aktyny i błony nie mogą się uszczelnić. Podsumowując, odsłaniany jest dynamiczny mechanizm adhezji międzykomórkowej, obejmujący penetrację filopodiów aktywowanych wapniem oraz reorganizację/polimeryzację aktyny zależną od VASP/Mena.


title: Utrata liczby kopii rybosomalnego DNA i zmienność sekwencji w raku

text: Rybosomalny DNA jest jednym z najbardziej zmiennych regionów ludzkiego genomu pod względem liczby kopii. Pomimo znaczenia rDNA dla funkcji komórki, praktycznie nic nie wiemy o tym, co rządzi liczbą jego kopii, stabilnością i sekwencją w genomie ssaka z powodu wyzwań związanych z mapowaniem i analizą. Do pomiaru liczby kopii rDNA w stanach normalnych i nowotworowych w genomach człowieka i myszy zastosowaliśmy metody obliczeniowej i kropelkowej cyfrowej PCR. Odkryliśmy, że liczba i sekwencja kopii może zmieniać się w genomach nowotworowych. Wbrew intuicji, ludzkie genomy raka wykazują utratę kopii, czemu towarzyszy współzmienność globalnej liczby kopii. Sekwencja może być również bardziej zmienna w genomie raka. Genomy nowotworowe z niższymi kopiami mają mutacyjne dowody na nadaktywność mTOR. Fosfataza PTEN jest supresorem guza, który ma kluczowe znaczenie dla stabilności genomu i negatywnym regulatorem szlaku kinazy mTOR. Co zaskakujące, ale zgodne z ludzkimi genomami raka, hematopoetyczne komórki macierzyste raka z mysiego modelu białaczki Pten-/- mają niższą liczbę kopii rDNA niż normalna tkanka, pomimo zwiększonej proliferacji, wytwarzania rRNA i syntezy białek. Utrata kopii następuje wcześnie i jest związana z nadwrażliwością na uszkodzenia DNA. Dlatego utrata kopii jest nawracającą cechą w nowotworach związanych z aktywacją mTOR. Liczba kopii rybosomalnego DNA może być prostym i użytecznym wskaźnikiem wrażliwości nowotworu na leczenie uszkadzające DNA.


title: Związek szerokości dystrybucji krwinek czerwonych i śmiertelności wewnątrzszpitalnej u osób starszych przyjętych na oddział ratunkowy

text: TŁO Celem pracy było sprawdzenie hipotezy, że podwyższona szerokość dystrybucji krwinek czerwonych (RDW) przy przyjęciu zwiększa ryzyko śmiertelności u starszych pacjentów przyjmowanych na SOR. METODY Przeprowadziliśmy retrospektywną analizę pacjentów przyjętych na SOR w okresie od maja 2013 r. do października 2013 r. Uwzględniliśmy pacjentów w wieku powyżej 65 lat, którzy odwiedzili SOR z jakimikolwiek problemami zdrowotnymi. Wyjściowe wartości RDW mierzono w momencie przyjęcia na SOR. Pierwszorzędowym punktem końcowym była ogólna śmiertelność wewnątrzszpitalna. Przeprowadzono wielowymiarową analizę logistyczną. WYNIKI Do tego badania ostatecznie włączono łącznie 1990 pacjentów. Średni wiek wynosił 75 lat (SD 7) i 936 (47%) osób było płci męskiej. Śmiertelność wewnątrzszpitalna wyniosła 3,76% (74 pacjentów). Wartości RDW wyższe u ocalałych niż u ocalałych (15,9 ± 2,5 vs. 13,8 ± 1,7, p < 0,001). Wielowymiarowa analiza logistyczna wykazała, że RDW była związana z ogólną śmiertelnością wewnątrzszpitalną po uwzględnieniu innych czynników zakłócających. DYSKUSJA Wartość RDW przy przyjęciu jest niezależnym predyktorem ogólnej śmiertelności wewnątrzszpitalnej wśród pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Po skorygowaniu o wiele czynników zakłócających, ogólna śmiertelność wewnątrzszpitalna wzrosła o 21,8% na każdy 1% wzrostu RDW. WNIOSKI Wyniki te wskazują, że RDW przy przyjęciu wiąże się ze śmiertelnością wewnątrzszpitalną wśród pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Tak więc RDW przy przyjęciu może stanowić zastępczy marker ciężkości choroby. Ostrzegamy przed wykorzystywaniem tych wyników do wspomagania procesu podejmowania decyzji klinicznych, dopóki nie zostaną one zweryfikowane zewnętrznie.


title: Regulacja genów przez akt długiej transkrypcji niekodującego RNA

text: Proponuje się, że długie niekodujące białka RNA (lncRNA) są największą klasą transkryptów w mysich i ludzkich transkryptomach. Dwa ważne pytania dotyczą tego, czy wszystkie lncRNA są funkcjonalne i jak mogą pełnić funkcję. Wykazano, że kilka lncRNA działa poprzez swój produkt, ale nie jest to jedyny możliwy sposób działania. W tym przeglądzie skupiamy się na roli procesu transkrypcji lncRNA, niezależnej od produktu lncRNA, w regulacji aktywności genów kodujących białka w cis. Omawiamy przykłady, w których transkrypcja lncRNA prowadzi do wyciszenia lub aktywacji genów, oraz opisujemy strategie określania, czy produkt lncRNA lub jego transkrypcja powoduje efekt regulacyjny.


title: Życie i śmierć komórek macierzystych serca: zmiana paradygmatu w biologii serca.

text: Uznanie, że mitoza miocytów występuje w sercu płodu, noworodka, osoby dorosłej i przerośniętej oraz że w mięśniu sercowym występuje pula prymitywnych, niezróżnicowanych komórek, doprowadziło do innego spojrzenia na biologię serca. Nowy paradygmat sugeruje, że tworzenie miocytów jest zachowane w okresie życia poporodowego, w wieku dorosłym lub w okresie starzenia, co wskazuje na niezwykłą rezerwę wzrostu serca przez cały okres życia organizmu. W tym artykule dokonano przeglądu dużej ilości nowych informacji, które uzyskano w ciągu ostatnich dwóch dekad, na korzyść poglądu, że serce ssaków ma wrodzoną zdolność do ciągłego zastępowania komórek miąższowych i że ta nieoczekiwana cecha ma ważne implikacje w zrozumieniu mięśnia sercowego. homeostaza, starzenie się serca i naprawa tkanek. Paradygmat mówiący, że serce jest narządem postmitotycznym niezdolnym do regeneracji komórek miąższowych, powstał w latach 70. XX wieku, a dogmat ten przez ostatnie 3 dekady głęboko warunkował podstawowe i kliniczne badania kardiologiczne. Na podstawie tego paradygmatu kardiomiocyty przechodzą hipertrofię komórkową1,2, ale nie mogą być zastąpione ani przez wejście w cykl komórkowy subpopulacji niekońcowo zróżnicowanych miocytów, ani przez aktywację puli prymitywnych komórek, które angażują się w linię miocytów. Jedyną odpowiedzią kardiomiocytów na stres jest przerost i/lub śmierć. Dlatego podjęto ogromny wysiłek, aby zidentyfikować molekularne mechanizmy hipertrofii miocytów i ich kontrolę genetyczną. Uzyskano zaawansowaną wiedzę na temat różnych szlaków sygnałowych, a nasza wiedza na temat biologii przerostowego wzrostu miocytów znacznie się pogłębiła.3 Wprowadzono szereg nowych technologii, które doprowadziły do rewolucji naukowej w zakresie pytań, podejść i interpretacji wyników eksperymentalnych. Mimo tego ogromnego postępu w naszym zrozumieniu podstawowych mechanizmów hipertrofii, jednak bardzo niewiele…


title: Trombocytoza paranowotworowa: tajniki autopromocji guza.

text: Trombocytoza paranowotworowa jest związana z wieloma guzami litymi i często koreluje ze zmniejszoną przeżywalnością. Ostatnie badania sugerują, że patogenna pętla sprzężenia zwrotnego może działać między płytkami krwi a komórkami nowotworowymi, z wzajemnymi interakcjami między wzrostem nowotworu/przerzutami a trombocytozą/aktywacją płytek. Zidentyfikowano specyficzne szlaki molekularne, w których guzy mogą stymulować produkcję i aktywację płytek krwi; aktywowane płytki krwi mogą z kolei sprzyjać wzrostowi guza i przerzutom. Podsumowując, odkrycia te dostarczają ekscytujących nowych potencjalnych celów interwencji terapeutycznej.


title: Postrzegany wiek jako klinicznie użyteczny biomarker starzenia się: badanie kohortowe.

text: CEL Ustalenie, czy postrzegany wiek koreluje z przeżyciem i ważnymi fenotypami związanymi z wiekiem. PROJEKT Badanie kontrolne, w którym przeżycie bliźniąt określono do stycznia 2008 r., kiedy to zmarło 675 (37%). USTAWIENIE Populacyjna kohorta bliźniaków w Danii. UCZESTNICY 20 pielęgniarek, 10 młodych mężczyzn i 11 starszych kobiet (asesorów); 1826 bliźniąt w wieku >70 lat. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Oceniający: wiek bliźniąt postrzegany na zdjęciach. Bliźnięta: testy fizyczne i poznawcze oraz molekularny biomarker starzenia (długość telomerów leukocytów). WYNIKI We wszystkich trzech grupach oceniających, postrzegany wiek był istotnie związany z przeżyciem, nawet po uwzględnieniu wieku chronologicznego, płci i środowiska wychowawczego. Wiek postrzegany był nadal istotnie związany z przeżyciem po dalszym dostosowaniu do funkcjonowania fizycznego i poznawczego. Prawdopodobieństwo, że starszy bliźniak z pary zmarł jako pierwszy, wzrosło wraz ze wzrostem rozbieżności w postrzeganym wieku w obrębie pary bliźniaków – to znaczy im większa różnica w postrzeganym wieku w obrębie pary, tym bardziej prawdopodobne, że starszy bliźniak zmarł jako pierwszy. Analizy bliźniąt sugerują, że wspólne czynniki genetyczne wpływają zarówno na postrzegany wiek, jak i na przeżycie. Wiek postrzegany, kontrolowany pod względem wieku chronologicznego i płci, również korelował istotnie z funkcjonowaniem fizycznym i poznawczym oraz z długością telomerów leukocytów. WNIOSEK Wiek postrzegany, powszechnie stosowany przez klinicystów jako ogólne wskazanie stanu zdrowia pacjenta, jest silnym biomarkerem starzenia, który przewiduje przeżycie osób w wieku > 70 lat i koreluje z ważnymi funkcjonalnymi i molekularnymi fenotypami starzenia.


title: Reakcja zapalna jako wyznacznik reakcji na ciało obce jest wczesnym i podatnym zdarzeniem po implantacji siatki

text: CEL Zbadanie i powiązanie ultrakrótkoterminowego i długoterminowego przebiegu determinantów reakcji na ciało obce jako predyktorów biokompatybilności dla siatek w modelu zwierzęcym. MATERIAŁY I METODY Owce wszczepiono trzy różne siatki (TVT, UltraPro i PVDF). Siatki natywne i powleczone plazmą zostały umieszczone obustronnie: (a) międzyotrzewnowo, (b) jako nakład powięzi i (c) jako nakład mięśniowy (podwarstwa powięzi). Po 5 minutach, 20 minutach, 60 minutach i 120 minutach eksplantowano siatki i badano histochemicznie pod kątem nacieku zapalnego, nacieku makrofagów, tworzenia naczyń, inwazji miofibroblastów i gromadzenia się tkanki łącznej. Wyniki odniesiono do wartości długoterminowych w ciągu 24 miesięcy. WYNIKI Inwazja makrofagów osiągnęła najwyższy zasięg, do 60% w krótkim okresie i zmniejszyła się w ciągu 24 miesięcy do około 30%. Naciek zapalny wzrósł w ciągu pierwszych 2 godzin, osiągnięte poziomy i różny zasięg oraz ranking wśród badanych siatek pozostały stabilne podczas długoterminowej obserwacji. W przypadku miofibroblastów, tkanki łącznej i komórek CD31+ nie wykryto żadnej aktywności w ciągu pierwszych 120 minut. WNIOSEK Miejscowa reakcja zapalna jest wczesnym i podatnym zdarzeniem po implantacji siatki. Nie ma na nią wpływu wcześniejsze powlekanie plazmą i nie zależy od lokalizacji implantacji.


title: Piramidy Riesza do szybkiego powiększenia wideo opartego na fazie

text: Przedstawiamy nową kompaktową reprezentację piramidy obrazu, piramidę Riesza, którą można wykorzystać do powiększenia opartego na fazie w czasie rzeczywistym. Nasza nowa reprezentacja jest mniej przepełniona niż nawet najmniejsza dwuorientacyjna, złożona sterowana piramida o szerokości pasma oktawowego i może być zaimplementowana przy użyciu kompaktowych, wydajnych filtrów liniowych w domenie przestrzennej. Filmy w powiększeniu ruchomym wyprodukowane przy użyciu tej nowej reprezentacji mają porównywalną jakość do tych, które zostały wyprodukowane przy użyciu złożonej sterowanej piramidy. W przypadku korzystania z fazowego powiększenia wideo, piramida Riesza z przesunięciem fazowym obrazu charakteryzuje się tylko ich dominującą orientacją, a nie każdą orientacją, jak złożona sterowana piramida.


title: Alfa-synukleina indukuje pęknięcie lizosomów i zależne od katepsyny reaktywne gatunki tlenu po endocytozie

text: Rozregulowanie α-synukleiny jest krytycznym aspektem patologii choroby Parkinsona. Ostatnie badania wykazały, że agregaty α-synukleiny są cytotoksyczne dla komórek w hodowli i że toksyczność ta może rozprzestrzeniać się między komórkami. Jednak mechanizmy molekularne rządzące cytotoksycznością i rozprzestrzenianiem się są słabo scharakteryzowane. Ostatnie badania wirusów i bakterii, które osiągają wejście do cytoplazmy poprzez pękanie pęcherzyków wewnątrzkomórkowych, wykorzystują redystrybucję białek galektyny jako narzędzie do pomiaru pękania pęcherzyków przez te organizmy. Stosując to podejście, pokazujemy, że agregaty α-synukleiny mogą indukować pękanie lizosomów po ich endocytozie w neuronalnych liniach komórkowych. To pęknięcie może być wywołane przez dodanie agregatów α-synukleiny bezpośrednio do komórek, jak również przez przeniesienie α-synukleiny z komórki do komórki. Obserwujemy również, że pęknięcie lizosomów przez α-synukleinę indukuje zależny od katepsyny B wzrost reaktywnych form tlenu (ROS) w komórkach docelowych. Wreszcie obserwujemy, że agregaty α-synukleiny mogą indukować aktywację inflamasomu w komórkach THP-1. Wiadomo, że pęknięcie lizosomalne indukuje dysfunkcję mitochondriów i zapalenie, które są dobrze znanymi aspektami choroby Parkinsona, łącząc w ten sposób te aspekty choroby Parkinsona z propagacją patologii α-synukleiny w komórkach.