title: Funkcja i potencjał terapeutyczny długich niekodujących RNA w rozwoju i chorobie sercowo-naczyniowej

text: Upowszechnienie analiz całego genomu i sekwencjonowania RNA doprowadziło do odkrycia, że duża część ludzkiego genomu, choć skutecznie transkrybowana, nie koduje białek. Długie niekodujące RNA okazały się krytycznymi regulatorami ekspresji genów zarówno w stanach normalnych, jak i chorobowych. Badania nad długimi niekodującymi RNA ulegającymi ekspresji w sercu, w połączeniu z badaniami asocjacji genów, ujawniły, że cząsteczki te są regulowane podczas rozwoju i choroby układu krążenia. Niektóre długie niekodujące RNA są funkcjonalnie związane z patofizjologią serca i stanowią potencjalne cele terapeutyczne. W tym miejscu dokonujemy przeglądu aktualnej wiedzy na temat funkcji długich niekodujących RNA w układzie sercowo-naczyniowym, z naciskiem na rozwój i biologię układu sercowo-naczyniowego, ze szczególnym uwzględnieniem nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, zawału mięśnia sercowego, niedokrwienia i niewydolności serca. Omawiamy potencjalne implikacje terapeutyczne i wyzwania związane z badaniami nad długimi niekodującymi RNA, wraz z kierunkami przyszłych badań i ukierunkowaniem na translację.


title: Oct4 łączy wiele ścieżek epigenetycznych z siecią pluripotencji

text: Oct4 jest dobrze znanym czynnikiem transkrypcyjnym, który odgrywa fundamentalną rolę w samoodnawianiu komórek macierzystych, pluripotencji i przeprogramowaniu komórek somatycznych. Jednak dostępne są ograniczone informacje na temat kompleksów białkowych związanych z Oct4 i ich wewnętrznych interakcji białko-białko, które dyktują krytyczne działania regulacyjne Oct4. Tutaj zastosowaliśmy ulepszone podejście do oczyszczania metodą powinowactwa w połączeniu ze spektrometrią mas w celu oczyszczenia kompleksów białkowych Oct4 w mysich embrionalnych komórkach macierzystych (mESC) i odkryliśmy wielu nowych partnerów Oct4 ważnych dla samoodnowy i pluripotencji mESC. W szczególności odkryliśmy, że Oct4 jest powiązany z wieloma kompleksami modyfikującymi chromatynę o udokumentowanym, a także nowo udowodnionym znaczeniu funkcjonalnym w utrzymaniu komórek macierzystych i przeprogramowaniu komórek somatycznych. Nasze badanie ustanawia solidne podstawy biochemiczne dla genetycznej i epigenetycznej regulacji pluripotencji komórek macierzystych oraz zapewnia ramy do badania alternatywnych strategii przeprogramowania opartego na czynnikach.


title: Tet1 jest niezbędny do utrzymania pluripotencji, a jego utrata jest zgodna z rozwojem embrionalnym i postnatalnym.

text: Rodzina enzymów Tet (Tet1/2/3) przekształca 5-metylocytozynę (5mC) w 5-hydroksymetylocytozynę (5hmC). Mysie embrionalne komórki macierzyste (mESC) silnie wyrażają Tet1 i mają podwyższony poziom 5hmC. Tet1 odgrywa rolę w utrzymaniu ESC i specyfikacji linii in vitro, ale jego dokładna funkcja w rozwoju nie jest dobrze zdefiniowana. Aby ustalić rolę Tet1 w pluripotencji i rozwoju, stworzyliśmy zmutowane mESC i myszy Tet1. Tet1(-/-) ESC mają obniżone poziomy 5hmC i subtelne zmiany w globalnej ekspresji genów, są pluripotencjalne i wspierają rozwój myszy urodzonych na żywo w teście komplementacji tetraploidalnej, ale wykazują skośne różnicowanie w kierunku trofektodermy in vitro. Zmutowane myszy Tet1 są żywotne, płodne i rażąco normalne, chociaż niektóre zmutowane myszy mają nieco mniejszy rozmiar ciała po urodzeniu. Nasze dane sugerują, że utrata Tet1 prowadząca do częściowego obniżenia poziomu 5hmC nie wpływa na pluripotencję w ESC i jest zgodna z rozwojem embrionalnym i pourodzeniowym.


title: Stężenia cholesterolu LDL: badanie asocjacyjne całego genomu

text: TŁO Cholesterol LDL odgrywa rolę przyczynową w rozwoju choroby sercowo-naczyniowej. Lepsze zrozumienie mechanizmów biologicznych leżących u podstaw metabolizmu i regulacji cholesterolu LDL może pomóc w identyfikacji nowych celów terapeutycznych. Dlatego przeprowadziliśmy badanie asocjacyjne całego genomu stężenia cholesterolu LDL. METODY Wykorzystaliśmy dane asocjacyjne całego genomu od maksymalnie 11 685 uczestników z pomiarami stężenia krążącego cholesterolu LDL w pięciu badaniach, w tym dane dotyczące 293 461 autosomalnych polimorfizmów pojedynczego nukleotydu (SNP) z mniejszą częstością alleli wynoszącą 5% lub więcej, która przekroczyła naszą kryteria kontroli jakości. Wykorzystaliśmy również dane z drugiej macierzy obejmującej cały genom u maksymalnie 4337 uczestników z trzech z tych pięciu badań, z danymi dla 290 140 SNP. Przeprowadziliśmy badania replikacyjne w dwóch niezależnych populacjach składających się z maksymalnie 4979 uczestników. Podejścia statystyczne, w tym metaanalizy i wykresy nierównowagi sprzężeń, zostały wykorzystane do udoskonalenia sygnałów asocjacyjnych; przeanalizowaliśmy połączone dane ze wszystkich siedmiu populacji, aby określić wpływ każdego SNP na zmiany w stężeniach krążącego cholesterolu LDL. USTALENIA W naszym początkowym skanowaniu znaleźliśmy dwa SNP (rs599839 [p=1.7x10(-15)] i rs4970834 [p=3.0x10(-11)]), które wykazały statystyczny związek całego genomu z cholesterolem LDL w locus chromosomalnym 1p13. 3. Drugie badanie przesiewowe genomu wykazało trzeci statystycznie powiązany SNP w tym samym locus (rs646776 [p=4,3x10(-9)]). Metaanaliza danych ze wszystkich badań wykazała związek SNP rs599839 (połączony p=1,2x10(-33)) i rs646776 (p=4,8x10(-20)) ze stężeniami cholesterolu LDL. SNP rs599839 i rs646776 wyjaśniały około 1% zmienności w stężeniach krążącego cholesterolu LDL i były związane z około 15% zmianą SD w cholesterolu LDL na allel, zakładając SD wynoszące 1 mmol/l. INTERPRETACJA Znaleźliśmy dowody na istnienie nowego locus cholesterolu LDL na chromosomie 1p13.3. Wyniki te potencjalnie dostarczają wglądu w mechanizmy biologiczne, które leżą u podstaw regulacji cholesterolu LDL i mogą pomóc w odkryciu nowych celów terapeutycznych w chorobach sercowo-naczyniowych.


title: Gęstość populacji, zaopatrzenie w wodę i ryzyko gorączki denga w Wietnamie: badanie kohortowe i analiza przestrzenna

text: TŁO Aedes aegypti, główny wektor wirusów dengi, często rozmnaża się w pojemnikach do przechowywania wody używanych przez gospodarstwa domowe bez dostępu do wody z kranu i występuje w dużych ilościach nawet na gęsto zaludnionych obszarach miejskich. Przeanalizowaliśmy interakcję między gęstością zaludnienia a brakiem wody z kranu jako przyczynę wybuchów gorączki denga w celu zidentyfikowania obszarów geograficznych o największym ryzyku. METODY I WNIOSKI Przeprowadziliśmy badanie kohortowe na poziomie indywidualnym w populacji 75 000 georeferencyjnych gospodarstw domowych w Wietnamie w ciągu dwóch epidemii, na podstawie przyjęć do szpitali z dengą (n = 3013). Aby potwierdzić wyniki, zastosowaliśmy statystyki skanowania czasoprzestrzennego i modele matematyczne. Zidentyfikowaliśmy zaskakująco wąski zakres krytycznej gęstości populacji ludzkiej, od około 3000 do 7000 osób/km², podatnych na wybuchy epidemii dengi. Na badanym obszarze gęstość zaludnienia była charakterystyczna dla wsi i niektórych obszarów podmiejskich. Statystyki skanowania wykazały, że na obszarach o dużej gęstości zaludnienia lub odpowiednim zaopatrzeniu w wodę nie wystąpiły poważne epidemie. Ryzyko zachorowania na dengę było wyższe na obszarach wiejskich niż miejskich, co w dużej mierze tłumaczy się brakiem zaopatrzenia w wodę wodociągową, a zagęszczenie populacji ludzkiej częściej mieści się w zakresie krytycznym. Modelowanie matematyczne sugeruje, że proste założenia dotyczące stosunków wektor/żywiciel na poziomie obszaru mogą wyjaśniać występowanie epidemii. WNIOSKI Obszary wiejskie mogą przyczyniać się do rozprzestrzeniania gorączki denga przynajmniej w takim samym stopniu jak miasta. Poprawa zaopatrzenia w wodę i kontroli wektorów na obszarach o gęstości zaludnienia, która ma kluczowe znaczenie dla przenoszenia dengi, może zwiększyć skuteczność działań kontrolnych. Zobacz w dalszej części artykułu Podsumowanie redakcji.


title: Helicobacter pylori indukuje ruchliwość i wydłużanie komórek AGS poprzez niezależne szlaki sygnałowe.

text: Helicobacter pylori indukuje odpowiedzi ruchowe i cytoszkieletowe w komórkach nabłonka żołądka. Pokazujemy, że te odpowiedzi mogą być indukowane przez niezależne ścieżki sygnałowe, które często występują równolegle. Wyspa patogeniczności cag wydaje się nie mieć zasadniczego znaczenia dla indukcji ruchliwości, podczas gdy fenotyp wydłużenia zależy od translokacji i fosforylacji CagA.


title: Format Sequence Alignment/Map i SAMtools

text: STRESZCZENIE Format Sequence Alignment/Map (SAM) jest ogólnym formatem dopasowania do przechowywania przyrównań odczytu względem sekwencji referencyjnych, obsługującym krótkie i długie odczyty (do 128 Mbp) wytwarzane przez różne platformy sekwencjonowania. Jest elastyczny w stylu, kompaktowy rozmiar, wydajny w dostępie losowym i jest formatem, w którym publikowane są dopasowania z projektu 1000 Genomów. SAMtools implementuje różne narzędzia do przetwarzania końcowego wyrównań w formacie SAM, takie jak indeksowanie, wywołanie wariantów i przeglądarka wyrównań, a tym samym zapewnia uniwersalne narzędzia do przetwarzania wyrównań odczytu. DOSTĘPNOŚĆ http://samtools.sourceforge.net.


title: Charakterystyka dwóch klas drobnocząsteczkowych inhibitorów kompleksu Arp2/3

text: Polimeryzacja filamentów aktynowych kierowana przez kompleks białka związanego z aktyną (Arp)2/3 wspiera wiele rodzajów ruchów komórkowych. Jednak pozostają pytania dotyczące względnego wkładu kompleksu Arp2/3 w porównaniu z innymi mechanizmami zarodkowania włókien aktynowych w procesach, takich jak znajdowanie ścieżki przez stożki wzrostu neuronów; wynika to z braku prostych metod odwracalnego hamowania kompleksu Arp2/3 w żywych komórkach. Tutaj opisujemy dwie klasy małych cząsteczek, które wiążą się z różnymi miejscami w kompleksie Arp2/3 i hamują jego zdolność do nukleacji filamentów aktynowych. CK-0944636 wiąże się między Arp2 i Arp3, gdzie wydaje się blokować ruch Arp2 i Arp3 do ich aktywnej konformacji. CK-0993548 wstawia się do hydrofobowego rdzenia Arp3 i zmienia jego konformację. Obie klasy związków hamują tworzenie ogonków komet z filamentów aktynowych przez Listeria i podosomów przez monocyty. Dwa inhibitory o różnych mechanizmach działania zapewniają potężne podejście do badania kompleksu Arp2/3 w żywych komórkach.


title: Naprężenia na styku komórka-podłoże podczas poruszania się fibroblastów

text: Najnowsze udoskonalenia technologiczne w metodzie elastycznego podłoża umożliwiają wykonywanie przestrzennie rozdzielonych pomiarów trakcji wywieranych przez pojedyncze ruchliwe komórki. W tym badaniu zastosowaliśmy te osiągnięcia do stworzenia map trakcji wywieranych przez fibroblasty 3T3 podczas stałej lokomocji. Uzyskane obrazy mają rozdzielczość przestrzenną około 5 mikrometrów i maksymalną intensywność około 10(2) kdyn/cm2 (10(4) pN/mikrometry2). Odkryliśmy, że siła napędowa dla lokomocji fibroblastów, około 0,2 dyn, jest przekazywana na podłoże w odległości 15 mikrometrów od krawędzi natarcia. Obserwacje te pokazują, że lamellipodium fibroblastów jest w stanie generować intensywny stres trakcyjny. Ciało i tył komórki wydają się być mechanicznie pasywnymi strukturami, całkowicie pociągniętymi do przodu przez to działanie.


title: Adipocyty związane z rakiem wykazują aktywowany fenotyp i przyczyniają się do inwazji raka piersi.

text: Wczesna miejscowa inwazja nowotworu w raku piersi powoduje prawdopodobne spotkanie między komórkami nowotworowymi a dojrzałymi adipocytami, ale rola tych komórek tłuszczowych w progresji nowotworu pozostaje niejasna. Pokazujemy, że mysie i ludzkie komórki nowotworowe hodowane wspólnie z dojrzałymi adipocytami wykazują zwiększoną zdolność do inwazyjności in vitro i in vivo, przy użyciu oryginalnego dwuwymiarowego systemu kokultury. Podobnie adipocyty hodowane z komórkami nowotworowymi również wykazują zmieniony fenotyp pod względem delipidacji i obniżonych markerów adipocytów związanych z występowaniem stanu aktywacji charakteryzującego się nadekspresją proteaz, w tym metaloproteinazy macierzy-11, oraz cytokin prozapalnych [interleukina (IL)-6 IL-1β]. W przypadku IL-6 pokazujemy, że odgrywa ona kluczową rolę w nabytym działaniu proinwazyjnym komórek nowotworowych. Co równie ważne, potwierdzamy obecność tych zmodyfikowanych adipocytów w ludzkich guzach piersi za pomocą immunohistochemii i ilościowej PCR. Co ciekawe, guzy o większych rozmiarach i/lub z zajęciem węzłów chłonnych wykazują wyższy poziom IL-6 w guzach otaczających adipocyty. Łącznie wszystkie nasze dane dostarczają dowodów in vitro i in vivo, że (i) inwazyjne komórki rakowe dramatycznie wpływają na otaczające adipocyty; (ii) adipocyty okołoguzowe wykazują zmodyfikowany fenotyp i specyficzne cechy biologiczne wystarczające do nazwania adipocytami związanymi z rakiem (CAA); oraz (iii) CAA modyfikują cechy/fenotyp komórek rakowych, prowadząc do bardziej agresywnego zachowania. Nasze wyniki silnie wspierają innowacyjną koncepcję, zgodnie z którą adipocyty uczestniczą w bardzo złożonym błędnym cyklu zaaranżowanym przez komórki rakowe w celu promowania progresji nowotworu, która może ulec wzmocnieniu u otyłych pacjentów.


title: Rozpowszechnienie czynnika ryzyka chorób sercowo-naczyniowych w populacji chińskiej: badanie 2007-2008 China National Diabetes and Metabolic Disorders Study.

text: AIMS Choroba sercowo-naczyniowa (CVD) jest obecnie najbardziej rozpowszechnioną i wyniszczającą chorobą dotykającą chińską populację. Celem niniejszego manuskryptu była analiza czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i częstości występowania chorób sercowo-naczyniowych niezakończonych zgonem na podstawie danych zebranych w ramach China National Diabetes and Metabolic Disorders Study 2007-2008. METODY I WYNIKI Reprezentatywna w kraju próba 46 239 osób dorosłych w wieku 20 lat lub starszych została losowo zrekrutowana przy użyciu wielostopniowej metody warstwowej. Zebrano czynniki związane ze stylem życia, rozpoznanie CVD, udaru mózgu, cukrzycy i wywiad rodzinny od każdego pacjenta oraz przeprowadzono doustny test tolerancji glukozy lub standardowy test z posiłkiem. Badani zgłaszali różne choroby sercowo-naczyniowe niezakończone zgonem. Do wykonania wszystkich ważonych analiz statystycznych wykorzystano oprogramowanie SUDAAN, przy czym P < 0,05 uznano za istotne statystycznie. Częstość występowania choroby niedokrwiennej serca, udaru i CVD wynosiła 0,74, 1,07 i 1,78% u mężczyzn; oraz odpowiednio 0,51, 0,60 i 1,10% u kobiet. Obecność CVD wzrastała wraz z wiekiem zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet. Częstość występowania nadwagi lub otyłości, nadciśnienia, dyslipidemii lub hiperglikemii wynosiła 36,67, 30,09, 67,43 i 26,69% u mężczyzn; i odpowiednio 29,77, 24,79, 63,98 i 23,62% u kobiet. W łącznej próbie 46 239 pacjentów częstość występowania jednego pacjenta z 1, 2, 3 lub ≥4 z 5 zdefiniowanych czynników ryzyka (tj. palenie tytoniu, nadwaga lub otyłość, nadciśnienie, dyslipidemia lub hiperglikemia) wynosiła 31,17, 27,38, 17,76 i 10,19%. Po uwzględnieniu płci i wieku iloraz szans CVD u osób z 1, 2, 3 lub ≥4 czynnikami ryzyka wyniósł odpowiednio 2,36, 4,24, 4,88 i 7,22 w porównaniu z pacjentami bez czynników ryzyka. WNIOSEK Zachorowalność przypisywana pięciu zdefiniowanym czynnikom ryzyka sercowo-naczyniowego była wysoka w populacji chińskiej, z wieloma czynnikami ryzyka obecnymi u tej samej osoby. Dlatego należy opracować rozsądne strategie prewencyjne, aby złagodzić szybki wzrost zachorowalności na choroby sercowo-naczyniowe.


title: Mikronaczyniowe i makronaczyniowe powikłania cukrzycy

text: Cukrzyca to grupa chorób przewlekłych charakteryzujących się hiperglikemią. Współczesna opieka medyczna wykorzystuje szeroki wachlarz interwencji związanych ze stylem życia i farmaceutykami, których celem jest zapobieganie i kontrolowanie hiperglikemii. Oprócz zapewnienia odpowiedniego dostarczania glukozy do tkanek organizmu, leczenie cukrzycy próbuje zmniejszyć prawdopodobieństwo uszkodzenia tkanek organizmu przez hiperglikemię. Nie można przecenić znaczenia ochrony organizmu przed hiperglikemią; bezpośredni i pośredni wpływ na ludzkie drzewo naczyniowe jest głównym źródłem zachorowalności i śmiertelności zarówno w cukrzycy typu 1, jak i typu 2. Ogólnie szkodliwe skutki hiperglikemii dzieli się na powikłania makronaczyniowe (choroba wieńcowa, choroba tętnic obwodowych i udar) oraz powikłania mikronaczyniowe (nefropatia cukrzycowa, neuropatia i retinopatia). Dla lekarzy ważne jest zrozumienie związku między cukrzycą a chorobami naczyniowymi, ponieważ częstość występowania cukrzycy w Stanach Zjednoczonych stale rośnie, a także poszerza się arsenał kliniczny do prewencji pierwotnej i wtórnej tych powikłań. ### Retinopatia cukrzycowa Retinopatia cukrzycowa może być najczęstszym powikłaniem mikronaczyniowym cukrzycy. Odpowiada za około 10 000 nowych przypadków ślepoty rocznie w samych Stanach Zjednoczonych.1 Ryzyko rozwoju retinopatii cukrzycowej lub innych powikłań mikronaczyniowych cukrzycy zależy zarówno od czasu trwania, jak i nasilenia hiperglikemii. W brytyjskim Prospective Diabetes Study (UKPDS) stwierdzono, że rozwój retinopatii cukrzycowej u pacjentów z cukrzycą typu 2 jest związany zarówno z nasileniem hiperglikemii, jak i obecnością nadciśnienia, a u większości pacjentów z cukrzycą typu 1 objawy retinopatii występują w ciągu 20 lat od rozpoznania .2,3 Retinopatia może zacząć się rozwijać już 7 lat przed rozpoznaniem cukrzycy u pacjentów z cukrzycą typu 2.1 Istnieje kilka proponowanych mechanizmów patologicznych, przez które cukrzyca może prowadzić…


title: Udział S-nitrozylacji aktyny w hamowaniu uwalniania neuroprzekaźników przez tlenek azotu

text: TŁO Rola dyfuzyjnego przekaźnika tlenku azotu (NO) w regulacji przenoszenia bólu jest nadal przedmiotem dyskusji pronocyceptywnej i/lub antynocyceptywnej. S-nitrozylacja, odwracalna modyfikacja potranslacyjna selektywnych reszt cysteinowych w białkach, okazała się ważnym mechanizmem, dzięki któremu NO działa jako cząsteczka sygnalizacyjna. Nie wyjaśniono występowania S-nitrozylacji w rdzeniu kręgowym i jego celach, które mogą modulować przenoszenie bólu. Do identyfikacji białek S-nitrozylowanych wykorzystano metodę „przełącznika biotyny” oraz spektrometrię mas z desorpcją/jonizacją laserową wspomaganą matrycą czasu przelotu. WYNIKI Tutaj pokazujemy, że aktyna była głównym białkiem S-nitrozylowanym w rdzeniu kręgowym przez donor NO, S-nitrozo-N-acetylo-DL-penicylaminę (SNAP). Co ciekawe, aktyna była S-nitrozylowana, bardziej we frakcji S2 niż we frakcji P2 homogenatu kręgosłupa. Traktowanie komórek PC12 SNAP powodowało szybką S-nitrozylację aktyny i hamowało uwalnianie dopaminy z komórek. Podobnie jak cytochalazyna B, która depolimeryzuje aktynę, SNAP zmniejszył ilość nitkowatego cytoszkieletu aktynowego tuż pod błoną. Hamowanie uwalniania dopaminy nie było osłabiane przez inhibitory rozpuszczalnej cyklazy guanylowej i kinazy białkowej zależnej od cGMP. WNIOSKI Niniejsze badanie wykazuje, że aktyna jest głównym S-nitrozylowanym białkiem w rdzeniu kręgowym i sugeruje, że NO bezpośrednio reguluje uwalnianie neuroprzekaźników przez S-nitrozylację oprócz dobrze znanej fosforylacji przez kinazę białkową zależną od cGMP.


title: Niezależne powiązanie inwolucji zrazików i mammograficznej gęstości piersi z ryzykiem raka piersi

text: TŁO Inwolucja zrazików lub związana z wiekiem atrofia zrazików piersi jest odwrotnie powiązana z ryzykiem raka piersi, a mammograficzna gęstość piersi (MBD) jest dodatnio związana z ryzykiem raka piersi. METODY Aby ocenić, czy inwolucja zrazików i MBD są niezależnie związane z ryzykiem raka piersi u kobiet z łagodną chorobą piersi, przeprowadziliśmy zagnieżdżone badanie kohortowe wśród kobiet (n = 2666) z łagodną chorobą piersi zdiagnozowaną w Mayo Clinic od 1 stycznia 1985 r. 31 grudnia 1991 i mammografia dostępna w ciągu 6 miesięcy od postawienia diagnozy. Kobiety były obserwowane przez średnio 13,3 roku w celu udokumentowania zachorowalności na raka piersi. Inwolucję zrazikową sklasyfikowano jako brak, częściową lub całkowitą; wzorzec miąższowy został sklasyfikowany przy użyciu klasyfikacji Wolfe'a jako N1 (niezwarty), P1, P2 (wyrostek przewodowy zajmujący odpowiednio <25% lub >25% piersi) lub DY (wyjątkowo gęsty). Współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) do oceny związku inwolucji zrazików i MBD z ryzykiem raka piersi oszacowano przy użyciu skorygowanego modelu proporcjonalnych hazardów Coxa. Wszystkie testy istotności statystycznej były dwustronne. WYNIKI Po dostosowaniu do MBD brak lub częściowa inwolucja zrazikowa wiązała się z wyższym ryzykiem raka piersi niż całkowita inwolucja (brak: HR zapadalności na raka piersi = 2,62, 95% CI = 1,39 do 4,94; częściowe: HR raka piersi częstość występowania = 1,61, 95% CI = 1,03 do 2,53; P(trend) = 0,002). Podobnie, po uwzględnieniu inwolucji, posiadanie gęstych piersi wiązało się z wyższym ryzykiem raka piersi niż posiadanie niegęstych piersi (dla DY: HR zachorowalności na raka piersi = 1,67, 95% CI = 1,03 do 2,73; dla P2: HR zachorowalności na raka piersi = 1,96, 95% CI = 1,20 do 3,21; dla P1: HR zachorowalności na raka piersi = 1,23, 95% CI = 0,67 do 2,26; P(trend) = 0,02). Posiadanie kombinacji bez inwolucji i gęstych piersi wiązało się z wyższym ryzykiem raka piersi niż z całkowitą inwolucją i niegęstymi piersiami (HR częstości występowania raka piersi = 4,08, 95% CI = 1,72 do 9,68; P = 0,006). WNIOSEK Inwolucja zrazików i MBD są niezależnie związane z występowaniem raka piersi; połączone, wiążą się z jeszcze większym ryzykiem raka piersi.


title: Plejotropia jako mechanizm stabilizujący współpracę

text: Większość genów wpływa na wiele cech. Zjawisko to, znane jako plejotropia, jest głównym ograniczeniem ewolucji, ponieważ można zapobiec zmianom adaptacyjnym jednej cechy, ponieważ zagrażałoby to innym cechom dotkniętym tymi samymi genami. Tutaj pokazujemy, że plejotropia może mieć nieoczekiwany efekt i przynieść korzyści jednej z najbardziej zagadkowych adaptacji – współpracy. Spektakularny akt współpracy ma miejsce w społecznej amebie Dictyostelium discoideum, w której niektóre komórki umierają, tworząc łodygę, która utrzymuje w górze inne komórki jako zarodniki rozrodcze. Zidentyfikowaliśmy gen, dimA, w D. discoideum, który ma dwa przeciwstawne efekty. Wymagane jest odebranie cząsteczki sygnałowej DIF-1, która powoduje różnicowanie się w komórki przedłokciowe. Ignorowanie DIF-1 i nie stawanie się przed szypułką powinno pozwolić komórkom na oszukiwanie poprzez unikanie szypułki. Jednak stwierdzamy, że w skupiskach zawierających komórki typu dzikiego brak genu dimA powoduje wykluczenie z zarodników. To plejotropowe połączenie tworzenia się łodyg i zarodników ogranicza możliwość oszukiwania u D. discoideum, ponieważ defekt w produkcji komórek przedłokciowych skutkuje jeszcze większą redukcją zarodników. Proponujemy, że ewolucja plejotropowych powiązań między oszustwami a kosztami osobistymi może ustabilizować adaptacje kooperacyjne.


title: Goosecoid gen homeobox kontroluje migrację komórek w zarodkach Xenopus.

text: Goosecoid (gsc), gen homeobox, ulegający specyficznej ekspresji w grzbietowej wardze blastoporu Xenopus gastrula, jest uważany za odgrywający ważną rolę w zjawisku organizatora Spemanna. Śledzenie linii i mikroskopię poklatkową wykorzystano do śledzenia losu komórek embrionalnych, którym wstrzyknięto mRNA gsc. Mikrowstrzyknięcie gsc ma działanie autonomiczne pozakomórkowe, rekrutując sąsiednie, niewstrzyknięte komórki do bliźniaczej osi grzbietowej. Ektopowa ekspresja gsc mRNA w blastomerach brzusznych oraz nadekspresja gsc w blastomerach grzbietowych prowadzi do ruchu komórek w kierunku przedniej części zarodka. Wyniki sugerują rolę gsc w kontrolowaniu ruchów gastrulacji w grupach komórek, ale nie w komórkach zdysocjowanych, i pokazują, że gen homeobox kręgowców może regulować migrację komórkową specyficzną dla regionu.


title: Przełącznik epigenetyczny zaangażowany w aktywację wzmacniaczy zależnych od czynnika pionierskiego FOXA1.

text: Czynniki transkrypcyjne (TF) wiążą się specyficznie z odrębnymi regionami genomów ssaków, zwanymi elementami cis-regulacyjnymi. Wśród nich znajdują się wzmacniacze, które odgrywają kluczową rolę w regulacji ekspresji genów podczas rozwoju i różnicowania. Pomimo uznanej centralnej roli regulacyjnej odgrywanej przez chromatynę w kontrolowaniu funkcji TF, wiele pozostaje do nauczenia się na temat struktury chromatyny wzmacniaczy i sposobu jej ustalenia. Tutaj przeanalizowaliśmy na skalę genomową wzmacniacze, które rekrutują FOXA1, pionierski czynnik transkrypcyjny, który wyzwala kompetencję transkrypcyjną tych miejsc cis-regulatorowych. Co ważne, odkryliśmy, że FOXA1 wiąże się z regionami genomu wykazującymi lokalną hipometylację DNA i że jego specyficzna dla typu komórki rekrutacja do chromatyny jest powiązana z różnymi poziomami metylacji DNA jej miejsc wiązania. Wykorzystując różnicowanie neuronalne jako model, wykazaliśmy, że indukcja ekspresji FOXA1 i jej późniejsza rekrutacja do wzmacniaczy jest związana z demetylacją DNA. Równocześnie na tych wzmacniaczach indukowana jest metylacja lizyny 4 histonu H3. Te zmiany epigenetyczne mogą zarówno stabilizować wiązanie FOXA1, jak i umożliwiać późniejszą rekrutację transkrypcyjnych efektorów regulatorowych. Co ciekawe, po sklonowaniu do konstruktów reporterowych, wzmacniacze zależne od FOXA1 były w stanie podsumować swoją specyficzność względem typu komórki. Jednak ich aktywność była hamowana przez metylację DNA. Stąd te wzmacniacze są wewnętrznymi regionami regulatorowymi specyficznymi dla typu komórki, których aktywność musi być wzmocniona przez FOXA1 poprzez indukcję przełącznika epigenetycznego, który obejmuje w szczególności demetylację DNA.


title: Leczenie leptyną łagodzi lęk u otyłych myszy ob/ob.

text: Zbadaliśmy, czy podawana leptyna wpływa na zachowanie podobne do lęku u myszy ob/ob. Wielokrotne dootrzewnowe podawanie leptyny kontynuowano przez 5 dni. Niepokój oceniano w standardowym podniesionym labiryncie plus. Masę ciała mierzono codziennie. Wielokrotne podania leptyny istotnie zwiększyły odsetek całkowitej liczby wejść w otwarte ramiona i liczbę wszystkich wejść. Po leczeniu masa ciała uległa znacznemu zmniejszeniu o 13,2%. Leczenie leptyną złagodziło nie tylko otyłość, ale także lęk u myszy ob/ob. Nasze wyniki wskazują, że leczenie otyłości może prowadzić do rozwiązania problemów psychologicznych.


title: Przewidywanie nowych celów molekularnych dla znanych leków

text: Chociaż leki mają być selektywne, przynajmniej niektóre wiążą się z kilkoma celami fizjologicznymi, wyjaśniając skutki uboczne i skuteczność. Ponieważ istnieje wiele kombinacji lek-cel, przydatne byłoby obliczeniowe zbadanie możliwych interakcji. W tym miejscu porównaliśmy 3665 leków zatwierdzonych przez Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) i leków badanych z setkami celów, definiując każdy cel według jego ligandów. Podobieństwa chemiczne między zestawami leków i ligandów przewidywały tysiące nieoczekiwanych skojarzeń. Trzydzieści zostało przetestowanych eksperymentalnie, w tym antagonizm receptora beta(1) przez inhibitor transportera Prozac, hamowanie transportera 5-hydroksytryptaminy (5-HT) przez lek kanału jonowego Vadilex i antagonizm histaminy H(4) receptora przez inhibitor enzymu Rescriptor. Ogólnie potwierdzono 23 nowe powiązania lek-cel, z których pięć było silnych (<100 nM). Fizjologiczne znaczenie jednego, leku N,N-dimetylotryptaminy (DMT) na receptory serotoninergiczne, potwierdzono u myszy z nokautem. Podejście oparte na podobieństwie chemicznym jest systematyczne i kompleksowe i może sugerować skutki uboczne i nowe wskazania dla wielu leków.


title: Utrata kości i zwapnienie naczyń: wzajemne oddziaływanie?

text: Zwapnienie naczyń (VC) stanowi uznany niekorzystny predyktor chorobowości i śmiertelności sercowo-naczyniowej. Uprzednio uważane za pasywne i zwyrodnieniowe, VC jest obecnie rozpoznawane jako aktywny proces, który przypomina tworzenie kości i ma wiele cech histopatologicznych, składu mineralnego i mechanizmów inicjacji z rozwojem kości i metabolizmem. Stres oksydacyjny i stan zapalny są kluczowymi czynnikami zarówno w VC, jak i osteoporozie (OP). Czynniki biochemiczne, o których wiadomo, że są głównie zaangażowane w zdrowy metabolizm kości, regulują również VC. Te biomarkery obejmują witaminę D, osteoprotegerynę, osteopontynę, białko macierzy Gla, katepsynę K, czynnik wzrostu fibroblastów-23 i fetuinę-A. Lepsze zrozumienie tej wysoce kontrolowanej sieci regulacyjnej, z wieloma zagnieżdżonymi pętlami sprzężenia zwrotnego i krzyżową komunikacją między narządami, może pomóc w zmniejszeniu rosnącej częstości występowania zwapnień wakulopatii oraz OP w starzejącej się populacji oraz w postępie we wspólnych interwencjach zapobiegawczych i terapeutycznych ukierunkowane na oba warunki.


title: Unieruchomione pola chemokin i rozpuszczalne gradienty chemokin wspólnie kształtują wzorce migracji komórek dendrytycznych.

text: Chemokiny kierują ruchem komórek odpornościowych, wywołując ukierunkowaną lub losową migrację oraz aktywując integryny w celu wywołania adhezji komórek. Analizując migrację komórek dendrytycznych (DC), wykazaliśmy, że te wyraźne odpowiedzi komórkowe zależały od sposobu prezentacji chemokin w tkankach. Unieruchomiona na powierzchni forma chemokiny CCL21, liganda zakotwiczającego siarczan heparanu receptora CC-chemokin 7 (CCR7), spowodowała losowy ruch DC, który był ograniczony do powierzchni prezentującej chemokinę, ponieważ wyzwalał adhezję za pośrednictwem integryny. Po bezpośrednim kontakcie z CCL21, DC odcięły kotwiczące reszty CCL21, tym samym uwalniając je z fazy stałej. Rozpuszczalny CCL21 funkcjonalnie przypomina drugi ligand CCR7, CCL19, który nie ma reszt kotwiczących i tworzy rozpuszczalne gradienty. Oba rozpuszczalne ligandy CCR7 wywołały ruch chemotaktyczny, ale nie adhezję powierzchniową. Adhezyjna losowa migracja i kierowanie kierunkowe współpracują ze sobą w celu wytworzenia dynamicznych, ale przestrzennie ograniczonych wzorców lokomocji, bardzo przypominających dynamikę komórkową obserwowaną we wtórnych narządach limfatycznych.


title: Miejscowa proliferacja dominuje akumulację makrofagów w zmianach miażdżycowych

text: Podczas reakcji zapalnej, która napędza miażdżycę, makrofagi gromadzą się stopniowo w rozszerzającej się ścianie tętnicy. Obserwacja, że krążące monocyty powodują powstawanie makrofagów w zmianach, wzmocniła koncepcję, że naciekanie monocytów dyktuje nagromadzenie makrofagów. Ostatnie prace wskazują jednak, że akumulacja makrofagów nie zależy od rekrutacji monocytów w niektórych sytuacjach zapalnych. W związku z tym ponownie przyjrzeliśmy się mechanizmowi akumulacji makrofagów w miażdżycy. W mysich zmianach miażdżycowych stwierdziliśmy, że makrofagi przewracają się szybko po 4 tygodniach. Uzupełnianie makrofagów w tych eksperymentalnych miażdżycach zależy głównie od lokalnej proliferacji makrofagów, a nie od napływu monocytów. Mikrośrodowisko kieruje proliferacją makrofagów poprzez zaangażowanie receptora zmiatającego A (SR-A). Nasze badanie ujawnia proliferację makrofagów jako kluczowe wydarzenie w miażdżycy i identyfikuje samoodnowę makrofagów jako cel terapeutyczny w chorobach sercowo-naczyniowych.


title: Enzymatycznie aktywne proteazy lizosomalne są związane ze złogami amyloidu w mózgu Alzheimera.

text: Tworzenie beta-amyloidu w mózgach osób z chorobą Alzheimera wymaga proteolitycznego rozszczepienia białka prekursorowego związanego z błoną. Proteazy, które mogą być zaangażowane w ten proces, nie zostały jeszcze zidentyfikowane. Katepsyny są normalnie wewnątrzkomórkowymi enzymami proteolitycznymi związanymi z lizosomami; jednakże, gdy wycinki z mózgu z chorobą Alzheimera wybarwiono antysurowicą na katepsynę D i katepsynę B, wysoki poziom immunoreaktywności wykryto również w blaszkach starczych. Zewnątrzkomórkowe miejsca immunoreaktywności katepsyny nie były widoczne w mózgach kontrolnych osób w tym samym wieku bez choroby neurologicznej lub pacjentów z chorobą Huntingtona lub chorobą Parkinsona. Histochemia enzymatyczna in situ katepsyny D i katepsyny B na skrawkach kory nowej przy użyciu syntetycznych peptydów i substratów białkowych wykazała, że blaszki starcze zawierały najwyższe poziomy aktywnej enzymatycznie katepsyny. Na poziomie ultrastrukturalnym immunoreaktywność katepsyny w blaszkach starczych była zlokalizowana głównie w lizosomalnych ciałach gęstych i ziarnistościach lipofuscyny, które były pozakomórkowe. Podobne struktury występowały obficie w degenerujących się neuronach kory nowej Alzheimera, aw niektórych blaszkach starczych można było zaobserwować obciążone katepsyną neuronalne perikarya w różnych stadiach rozpadu. Wysokie poziomy enzymatycznie kompetentnych proteaz lizosomalnych nieprawidłowo zlokalizowanych w płytkach starczych stanowią dowód na istnienie enzymów kandydujących, które mogą pośredniczyć w proteolitycznym tworzeniu amyloidu. Proponujemy, że białko prekursorowe amyloidu w blaszkach starczych jest przetwarzane przez proteazy lizosomalne pochodzące głównie z degenerujących się neuronów. Ucieczka katepsyn z ściśle regulowanego środowiska wewnątrzkomórkowego stanowi podstawę nieprawidłowej sekwencji proteolitycznych cięć gromadzącego się białka prekursorowego amyloidu.


title: Sok żołądkowy miR-129 jako potencjalny biomarker do badań przesiewowych raka żołądka

text: MikroRNA (miRNA) odgrywają kluczową rolę podczas występowania i rozwoju raka żołądka. Konwencjonalne testy serologiczne do badań przesiewowych raka żołądka mają ograniczenia co do czułości i swoistości. Kilka miRNA we krwi obwodowej zostało wykorzystanych jako biomarkery raka żołądka. Jednak większość z tych miRNA jest wspólnych dla kilku rodzajów raka. Ze względu na specyfikę tkankową soku żołądkowego zbadaliśmy możliwość wykorzystania soków żołądkowych miR-129-1/2, które ulegają nieprawidłowej ekspresji w raku żołądka, do badań przesiewowych raka żołądka. Za pomocą gastroskopii pobrano łącznie 141 próbek soków żołądkowych od pacjentów z rakiem żołądka, wrzodami żołądka, zanikowym zapaleniem żołądka i minimalnym zapaleniem żołądka lub od pacjentów z prawidłową błoną śluzową. Poziomy miR-129-1/2 w soku żołądkowym wykrywano metodą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją. W celu odróżnienia pacjentów z rakiem żołądka od pacjentów z łagodnymi chorobami żołądka skonstruowano krzywą charakterystyki operacyjnej odbiornika (ROC). Wykazaliśmy, że w porównaniu z pacjentami z łagodnymi chorobami żołądka, pacjenci z rakiem żołądka mieli istotnie niższe poziomy soku żołądkowego miR-129-1-3p i miR-129-2-3p. Pola pod krzywą ROC (AUC) wyniosły 0,639 i 0,651 odpowiednio dla miR-129-1-3p i miR-129-2-3p. Stosując test kombinacji równoległej, AUC wynosiło do 0,656. Podsumowując, nasze wyniki sugerują, że sok żołądkowy miR-129-1-3p i miR-129-2-3p są potencjalnymi biomarkerami do przesiewowego badania raka żołądka, a wykrycie miRNA soku żołądkowego jest wygodną nieinwazyjną metodą diagnozy raka żołądka.


title: Ekspansja epidemiologiczna, badania strukturalne i wyzwania kliniczne nowych β-laktamaz z bakterii Gram-ujemnych.

text: Ewolucja β-laktamazy stanowi poważne wyzwanie dla społeczności chorych na choroby zakaźne w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne oporne na wiele leków. Ponieważ istnieje ponad 1000 tych naturalnie występujących β-laktamaz, próby skorelowania struktury i funkcji stały się zniechęcające. Chociaż często identyfikowane są nowe enzymy z rodzin β-laktamaz o rozszerzonym spektrum (ESBL), starsze enzymy CTX-M-14 i CTX-M-15 stały się najbardziej rozpowszechnionymi ESBL w globalnym nadzorze. Karbapenemazy z mechanizmami hydrolizy wspomaganymi seryną lub cynkiem stwarzają niektóre z najbardziej krytycznych problemów. Większość regionów geograficznych zgłasza obecnie karbapenemazy serynowe KPC i metalo-β-laktamazy VIM, IMP i NDM-1, mimo że NDM-1 został zidentyfikowany dopiero niedawno. Szybkie pojawianie się tych nowszych enzymów, z wieloma β-laktamazami pojawiającymi się w jednym organizmie, sprawia, że projektowanie nowych inaktywatorów β-laktamaz lub β-laktamów stabilnych β-laktamazami jest jeszcze trudniejsze. Prawdopodobnie konieczna będzie terapia skojarzona, aby przeciwdziałać ciągłej ewolucji tych podstępnych enzymów w patogenach wielolekoopornych.


title: Solidna synchronizacja sprzężonych oscylatorów okołodobowych i cyklu komórkowego w pojedynczych komórkach ssaków

text: Cykle okołodobowe i cykle komórkowe to dwa podstawowe procesy okresowe z okresem w zakresie 1 dnia. W konsekwencji sprzężenie między takimi cyklami może prowadzić do synchronizacji. Tutaj oszacowaliśmy wzajemne interakcje między dwoma oscylatorami za pomocą poklatkowego obrazowania pojedynczych fibroblastów NIH3T3 ssaków w ciągu kilku dni. Analiza tysięcy cykli okołodobowych w dzielących się komórkach wyraźnie wykazała, że oba oscylatory tykają w stanie zablokowanym w trybie 1:1, z podziałami komórkowymi zachodzącymi blisko 5 godzin przed szczytem okołodobowej ekspresji reportera Rev-Erbα-YFP. W zasadzie taka synchronizacja może być spowodowana przez sprzężenie jednokierunkowe lub dwukierunkowe. Chociaż bramkowanie podziałów komórkowych przez cykl okołodobowy zostało najlepiej zbadane, nasze dane w połączeniu z modelowaniem stochastycznym jednoznacznie pokazują, że w komórkach NIH3T3 dominuje sprzężenie odwrotne. Ponadto perturbacje temperaturowe, genetyczne i farmakologiczne wykazały, że dwa oddziałujące oscylatory komórkowe przyjmują stan zsynchronizowany, który jest wysoce odporny na szeroki zakres parametrów. Odkrycia te mają implikacje dla funkcji okołodobowej w tkankach proliferacyjnych, w tym naskórka, komórkach odpornościowych i raku.


title: Identyfikacja obwodu pnia mózgu kontrolującego karmienie

text: Głód, napędzany ujemnym bilansem energetycznym, wywołuje poszukiwanie i konsumpcję pożywienia. Chociaż w tej odpowiedzi częściowo pośredniczą neurony w podwzgórzu, rola określonych typów komórek w innych obszarach mózgu jest mniej dobrze zdefiniowana. Tutaj pokazujemy, że neurony w grzbietowym jądrze szwu, wyrażające transportery pęcherzykowe dla GABA lub glutaminianu (dalej neurony DRNVgat i DRNVGLUT3), są wzajemnie aktywowane przez zmiany w bilansie energetycznym i że modulowanie ich aktywności ma przeciwny wpływ na wzrost neuronów DRNVgat , podczas gdy neurony DRNVGLUT3 tłumią przyjmowanie pokarmu. Ponadto modulacja tych neuronów u otyłych myszy (ob/ob) hamuje przyjmowanie pokarmu i masę ciała oraz normalizuje aktywność lokomotoryczną. Wreszcie, stosując profilowanie molekularne, identyfikujemy cele podatne na podawanie leków w tych neuronach i pokazujemy, że miejscowa infuzja agonistów dla określonych receptorów na tych neuronach ma silny wpływ na odżywianie. Dane te ustanawiają DRN jako ważny węzeł kontrolujący bilans energetyczny. SPINACZ.


title: NEToza wywołana infekcją to dynamiczny proces obejmujący wielozadaniowość neutrofili in vivo

text: Zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili (NET) są uwalniane, gdy neutrofile umierają in vitro w procesie wymagającym godzin, pozostawiając lukę czasową, którą mogą wykorzystać inwazyjne drobnoustroje. Neutrofile zdolne do migracji i fagocytozy podczas przechodzenia NETozy nie zostały udokumentowane. Podczas infekcji skóry Gram-dodatniej bezpośrednio wizualizowaliśmy żywe komórki polimorfonuklearne (PMN) in vivo szybko uwalniające NET, co zapobiegało ogólnoustrojowemu rozprzestrzenianiu się bakterii. NEToza wystąpiła podczas indeksowania, powodując tym samym rzucenie dużych obszarów NET. PMN uwalniające NET rozwinęły rozproszone, zdekondensowane jądra, ostatecznie pozbawione DNA. Komórki z nieprawidłowymi jądrami wykazywały niezwykłe zachowanie pełzania, podkreślane przez nieregularne pseudopody i hiperpolaryzację, zgodną z tym, że jądro jest punktem podparcia do pełzania. Wymóg zarówno receptora Toll-podobnego 2, jak i opsonizacji za pośrednictwem dopełniacza, ściśle regulowane uwalnianie NET. Dodatkowo, żywe ludzkie PMN wstrzyknięte do skóry myszy rozwinęły zdekondensowane jądra i utworzyły NETS in vivo, a nienaruszone granulocyty obojętnochłonne były obfite w Gram-dodatnich ropniach ludzi. Dlatego na wczesnym etapie infekcji NEToza obejmuje neutrofile, które nie ulegają lizie i zachowują zdolność do wielozadaniowości.


title: Trening pływacki hamuje wzrost guza u myszy.

text: Niniejsze badanie miało na celu określenie wpływu treningu fizycznego na rozwój raka wywołanego wstrzyknięciem komórek nowotworowych Ehrlicha myszom. Samce myszy Swiss poddano protokołowi treningu pływania (5 dni/tydzień przez 6 tygodni, 1 godz. w 50% grup wytrenowanych na maksymalną wydolność) lub pozostawały siedzące w swoich klatkach (grupy siedzące). Inokulację komórek nowotworowych Ehrlicha przeprowadzono pod koniec czwartego tygodnia, a zwierzęta uśmiercono po 6 tygodniach treningu. Odnotowano masy serca i guzów litych i obliczono objętość guza. Części guzów wykorzystano do oceny akumulacji makrofagów i neutrofili lub utrwalono w obojętnej 10% buforowanej formalinie do analizy histologicznej. Objętość i masa guza były odpowiednio około 270% i 280% większe u myszy prowadzących siedzący tryb życia niż u myszy wytrenowanych. Infiltracja makrofagów w tkance guza była znacząco niższa u wytrenowanych myszy (0,65 +/- 0,16 vs. 1,78 +/- 0,43 makrofagi x 10(3) w grupie siedzącej). Co więcej, akumulacja neutrofili w guzach była nieznacznie zmniejszona po treningu wysiłkowym, a ilość komórek nowotworowych była zmniejszona u wytrenowanych myszy. Zdolność wysiłkowa była znacznie zwiększona u wytrenowanych myszy, co określono przez 440% wydłużenie czasu wysiłkowego przy 50% maksymalnej wydolności. Podsumowując, trening pływania opóźnił rozwój guzów Ehrlicha u myszy, czemu towarzyszyło zmniejszenie infiltracji makrofagów i akumulacji neutrofili. Odkrycia te dostarczają koncepcyjnego wsparcia dla obserwacji klinicznych, że kontrolowana aktywność fizyczna może być terapeutycznie ważnym podejściem do zapobiegania progresji raka i może poprawić wyniki leczenia raka.


title: Komórki dendrytyczne płuc odciskają się na limfocytach T i promują odporność płuc poprzez receptor chemokin CCR4

text: Transport limfocytów T do płuc ma kluczowe znaczenie dla odporności płuc, ale mechanizmy pośredniczące w zasiedlaniu płuc limfocytów T nie są dobrze poznane. Tutaj pokazujemy, że limfocyty dendrytyczne płuc (DC) odciskają limfocyty T zasiedlające płuca, ponieważ komórki T aktywowane przez płuca DC skuteczniej przemieszczają się do płuc w odpowiedzi na wdychany antygen i w homeostazie w porównaniu z limfocytami T aktywowanymi przez DC z innych tkanek. W konsekwencji, limfocyty T z odciskiem DC w płucach chronią przed grypą skuteczniej niż limfocyty T z nadrukiem DC w jelitach i skórze. DC w płucach odciskają ekspresję CCR4 na komórkach T, a CCR4 przyczynia się do imprintingu płuc komórek T. Aktywowane w płucach DC limfocyty T z niedoborem CCR4 nie przechodzą do płuc tak skutecznie i nie chronią przed grypą tak skutecznie, jak aktywowane w płucach DC limfocyty T z niedoborem CCR4. Zatem płucne DC odciskają się na zasiedlaniu płuc przez komórki T i promują odporność płuc częściowo poprzez CCR4.


title: mikroRNA: zabezpieczenie przed zawirowaniami?

text: Pojawiające się dane sugerują, że mikroRNA (miRNA) odgrywają zasadniczą rolę w różnych reakcjach na stres, oprócz ich bardziej rozpoznawanej roli w rozwoju. Co zaskakujące, miRNA, które normalnie tłumią ekspresję docelowych transkryptów, mogą stać się aktywatorami ekspresji podczas stresu. Można to częściowo wyjaśnić nowymi interakcjami kompleksów miRNA/Argonauta z białkami wiążącymi RNA, które przemieszczają się z różnych przedziałów subkomórkowych podczas stresu.


title: W zwapnieniu komórek mięśni gładkich naczyń pośredniczy regulowane wydzielanie egzosomów.

text: UZASADNIENIE Pęcherzyki macierzy (MV) wydzielane przez komórki mięśni gładkich naczyń krwionośnych (VSMC) tworzą pierwsze ognisko mineralizacji, a fetuina-A, silny inhibitor zwapnienia w krążeniu, jest specyficznie ładowana do komórek MV. Jednak procesy wewnątrzkomórkowego transportu fetuiny A i biogenezy MV są słabo poznane. CEL Celem tego badania jest zbadanie regulacji i roli biogenezy MV w zwapnieniu VSMC. METODY I WYNIKI Znakowana Alexa488 fetuina-A została zinternalizowana przez ludzkie VSMC, przetransportowana przez system endosomalny i egzocytozowana z ciał wielopęcherzykowych poprzez uwalnianie egzosomów. Egzosomy pochodzące z VSMC zostały wzbogacone w tetraspaniny CD9, CD63 i CD81, a ich uwalnianie było regulowane przez fosfodiesterazę sfingomieliny 3. Proteomika porównawcza wykazała, że egzosomy pochodzące z VSMC były pod względem składu podobne do egzosomów z innych źródeł komórkowych, ale miały również wspólne składniki z osteoblastami. pochodne MV, w tym białka wiążące wapń i macierzy zewnątrzkomórkowej. Stwierdzono, że podwyższony poziom wapnia pozakomórkowego indukuje ekspresję fosfodiesterazy sfingomieliny 3 i wydzielanie wapniących egzosomów z VSMC in vitro, a chemiczne hamowanie fosfodiesterazy sfingomieliny 3 zapobiega zwapnieniu VSMC. In vivo ciała wielopęcherzykowe zawierające egzosomy obserwowano w naczyniach pochodzących od dializowanych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek i stwierdzono, że CD63 kolokalizuje się ze zwapnieniem. Co ważne, stwierdzono również, że czynniki takie jak czynnik martwicy nowotworu-α i płytkowy czynnik wzrostu BB zwiększają produkcję egzosomów, prowadząc do zwiększonego zwapnienia VSMC w odpowiedzi na warunki zwapnienia. WNIOSKI Niniejsze badanie identyfikuje MV jako egzosomy i pokazuje, że czynniki, które mogą zwiększać uwalnianie egzosomów, mogą sprzyjać zwapnieniu naczyń w odpowiedzi na stres środowiskowy wapniem. Modulacja szlaku uwalniania egzosomów może stanowić nowy cel terapeutyczny w profilaktyce.


title: Szczepionki przeciwko malarii

text: Nie ma licencjonowanej szczepionki przeciwko jakiejkolwiek ludzkiej chorobie pasożytniczej, a malaria Plasmodium falciparum, główna przyczyna śmiertelności zakaźnej, stanowi wielkie wyzwanie dla twórców szczepionek. Doprowadziło to do oceny szerokiej gamy podejść do projektowania i opracowywania szczepionek przeciw malarii, wspartej dostępnością bezpiecznego modelu prowokacji do testowania skuteczności kandydatów na szczepionki na małą skalę. Rozwój szczepionek przeciw malarii znajduje się w czołówce oceny wielu nowych technologii szczepionek, w tym nowych adiuwantów, wektorowego schematu dawki podstawowej i przypominającej oraz koncepcji szczepień społecznościowych w celu zablokowania przenoszenia malarii. Większość obecnych kandydatów na szczepionki jest ukierunkowana na jeden etap cyklu życiowego pasożyta, a szczepionki przeciwko wczesnym stadiom przederytrocytowym wykazały największy sukces. Białko w szczepionce adiuwantowej, działające poprzez przeciwciała przeciwko sporozoitom, oraz szczepionki zawierające wektory wirusowe skierowane przeciwko pasożytowi wewnątrzkomórkowego stadium wątroby z odpornością komórkową wykazują częściową skuteczność u ludzi, a szczepionka przeciw sporozoitom jest obecnie w fazie III badań. Jednak bardziej skuteczna szczepionka przeciw malarii, odpowiednia do powszechnego, opłacalnego wdrożenia, prawdopodobnie będzie wymagać wieloskładnikowej szczepionki ukierunkowanej na więcej niż jeden etap cyklu życia. Najbardziej atrakcyjnym krótkoterminowym podejściem do opracowania takiego produktu jest połączenie istniejących częściowo skutecznych kandydatów na szczepionki przederytrocytarne.


title: MicroRNA-21 jest indukowany przez rapamycynę w modelu stwardnienia guzowatego (TSC) i limfangioleiomiomatozy (LAM)

text: Limfangioleiomiomatoza (LAM), wieloukładowa choroba kobiet, objawia się proliferacją komórek podobnych do mięśni gładkich w płucach, co prowadzi do torbielowatego zniszczenia płuc. Kobiety z LAM mogą również rozwinąć naczyniakomięśniakotłuszczaki nerek. LAM jest spowodowany mutacjami w genach kompleksu stwardnienia guzowatego (TSC1 lub TSC2), co skutkuje nadaktywną sygnalizacją u ssaków celu rapamycyny (mTOR). Inhibitor mTOR, rapamycyna, stabilizuje czynność płuc w LAM i zmniejsza objętość naczyniakomięśniakotłuszczaków nerek, ale czynność płuc pogarsza się, a naczyniakomięśniakotłuszczaki narastają po przerwaniu leczenia, co sugeruje, że czynniki indukowane przez hamowanie mTORC1 mogą sprzyjać przeżyciu komórek z niedoborem TSC2. Nie wiadomo, czy sygnalizacja mikroRNA (miRNA, miR) jest zaangażowana w odpowiedź LAM na hamowanie mTORC1. Zidentyfikowaliśmy zależne od rapamycyny miRNA w komórkach pochodzących od angiomyolipoma pacjentów z LAM przy użyciu dwóch oddzielnych badań przesiewowych. Najpierw zbadaliśmy 132 miRNA o znanym znaczeniu dla biologii guza. Stosując odcięcie >1,5-krotnej zmiany, 48 mikroRNA było indukowanych rapamycyną, podczas gdy 4 miR były regulowane w dół. W drugim badaniu obejmującym 946 miRNA, 18 miR zostało wyregulowanych w górę przez rapamycynę, podczas gdy osiem zostało wyregulowanych w dół. Rozregulowanie miRs 29b, 21, 24, 221, 106a i 199a były wspólne dla obu platform i zostały zaklasyfikowane jako kandydujące „RapamiR”. Walidacja za pomocą qRT-PCR potwierdziła, że te mikroRNA były zwiększone. miR-21, miR sprzyjający przeżyciu, był najbardziej istotnie zwiększony przez hamowanie mTOR (p<0,01). Regulacja miR-21 przez Rapamycin jest niezależna od typu komórki. Hamowanie mTOR promuje przetwarzanie transkryptu miR-21 (pri-miR-21) do przedwczesnej postaci (pre-miR-21). Podsumowując, nasze odkrycia pokazują, że Rapamycyna reguluje w górę wiele miR, w tym miR sprzyjające przeżyciu, w komórkach pochodzących od pacjenta z niedoborem TSC2. Indukcja miRs może przyczynić się do odpowiedzi pacjentów z LAM i TSC na leczenie rapamycyną.


title: Zmniejszona ekspresja NF1 nadaje oporność na hamowanie EGFR w raku płuc.

text: Aktywujące mutacje w receptorze EGF (EGFR) są związane z odpowiedzią kliniczną na inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) EGFR, takie jak erlotynib i gefitynib. Jednak ostatecznie powstaje oporność, często z powodu drugiej mutacji EGFR, najczęściej T790M. Poprzez badanie siRNA obejmujące cały genom w linii komórek ludzkiego raka płuca i analizy mysich gruczolakoraków płuc wywołanych zmutowanym EGFR, odkryliśmy, że oporność na erlotynib była związana ze zmniejszoną ekspresją neurofibrominy, białka RAS aktywującego GTPazę kodowanego przez gen NF1. Erlotynib nie hamował w pełni sygnalizacji RAS-ERK, gdy poziom neurofibrominy był obniżony. Leczenie raków płuca z niedoborem neurofibrominy inhibitorem kinazy MAP-ERK (MEK) przywróciło wrażliwość na erlotynib. Niski poziom ekspresji NF1 był związany z pierwotną i nabytą opornością gruczolakoraków płuc na TKI EGFR u pacjentów. Odkrycia te identyfikują podgrupę pacjentów z gruczolakorakiem płuca z mutacją EGFR, którzy mogą odnieść korzyści z leczenia skojarzonego z inhibitorami EGFR i MEK.


title: Ludzkie IRGM indukuje autofagię w celu wyeliminowania wewnątrzkomórkowych prątków.

text: Związane z odpornością trifosfatazy guanozyny p47 (IRG) odgrywają rolę w obronie przed patogenami wewnątrzkomórkowymi. Odkryliśmy, że mysia trifosfataza Irgm1 (LRG-47) indukowała autofagię i generowała duże organelle autolizosomalne jako mechanizm eliminacji wewnątrzkomórkowej Mycobacterium tuberculosis. Zidentyfikowaliśmy również funkcję ludzkiego białka IRG w kontroli patogenów wewnątrzkomórkowych i donosimy, że ludzki ortolog Irgm1, IRGM, odgrywa rolę w autofagii i redukcji wewnątrzkomórkowego obciążenia bakteryjnego.


title: Wdrożenie programu edukacji w zakresie farmacji klinicznej w szpitalu klinicznym: dokumentacja i interwencja zorientowana na rezydenta

text: Celem tego badania było zapewnienie programu edukacji klinicznej w zakresie farmacji w szpitalu Masih Daneshvari, szpitalu uniwersyteckim, znajdującym się w Teheranie w Iranie. W tym celu w pierwszej kolejności zidentyfikowano najczęstszy farmaceuta angażujący się w interwencje i aspekty potencjalnych obszarów dla studentów farmacji i edukacji mieszkańców. Kliniczne interwencje farmaceutyczne i formularze informacji o lekach zostały wypełnione w okresie badania, od stycznia 2006 do stycznia 2007. Na podstawie wyników tego badania przeprowadzono łącznie 772 interwencje w ciągu roku badawczego. Informacje o lekach miały najwyższy wskaźnik 22,30% spośród wszystkich interwencji, po których następowało dostosowanie dawki i zmniejszenie lub dodanie terapii. Średnia liczba leków na pacjenta wynosiła 8,62 ± 7,54. Podsumowując, można powiedzieć, że choć w naszym kraju wyzwanie dla farmacji jako zawodu jest w początkowej fazie w porównaniu z krajami rozwiniętymi, to wynik tego badania ujawnił duże zapotrzebowanie na tę usługę wśród świadczeniodawców.


title: Anatomia chirurgiczna tkanek przewodzących.

text: Na podstawie naszych wspólnych doświadczeń dokonaliśmy przeglądu rozmieszczenia tkanek przewodzących serca, jakie mogą być obserwowane przez chirurga zarówno w sercach zdrowych, jak i nieprawidłowych. Węzeł zatokowy leży podnasierdziowo w bruździe końcowej; ze względu na zmienne ukrwienie całe górne połączenie kawo- przedsionkowe jest obszarem potencjalnie niebezpiecznym. Nie ma morfologicznie odrębnych odcinków przebiegających przez tkanki przedsionków między węzłami zatokowymi i przedsionkowo-komorowymi. Węzeł przedsionkowo-komorowy, przedsionkowy zasięg osi przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zawiera się wyłącznie w trójkącie Kocha. Oś przenika przez centralny korpus włóknisty i rozgałęzia się na przegrodzie międzykomorowej mięśnia bezpośrednio pod komponentem międzykomorowym przegrody błoniastej. Punkty orientacyjne tych struktur są opisane tak, jak można je zobaczyć przez prawy przedsionek, lewy przedsionek i aortę. Następnie rozważa się anatomię chirurgiczną nieprawidłowych połączeń mięśniowych przedsionkowo-komorowych, które podkreślają komorowe zespoły preekscytacji. Wreszcie opracowano zasady, dzięki którym można dokładnie przewidzieć rozmieszczenie tkanek przewodzących w sercach z wadami wrodzonymi, zarówno w przypadku prawidłowych, jak i nieprawidłowych połączeń komory. Najważniejszymi zmiennymi w tym zakresie są wyrównanie między strukturami przegrody międzyprzedsionkowej i komorowej oraz obecny wzorzec architektury komorowej.


title: Umowa między internetowym narzędziem do oceny stanu żywienia (myfood24) a przeprowadzanym przez ankietera 24-godzinnym przypomnieniem dietetycznym u brytyjskich nastolatków w wieku 11-18 lat.

text: myfood24 to internetowe narzędzie do całodobowej oceny diety opracowane do użytku wśród brytyjskich nastolatków i dorosłych. Dostępne są ograniczone informacje dotyczące zasadności stosowania nowej technologii w ocenie spożycia składników odżywczych wśród młodzieży. W związku z tym przeprowadzono względną walidację myfood24 w porównaniu z 24-godzinnym wielokrotnym przypomnieniem (MPR) przeprowadzanym twarzą w twarz wśród siedemdziesięciu pięciu brytyjskich nastolatków w wieku 11-18 lat. Uczestników poproszono o wypełnienie myfood24 i MPR przez ankietera tego samego dnia przez 2 niekolejne dni w szkole. Całkowite spożycie energii (EI) i składniki odżywcze zarejestrowane dwiema metodami zostały porównane przy użyciu współczynników korelacji wewnątrzklasowej (ICC), wykresów Blanda-Altmana (z wykorzystaniem informacji między i wewnątrz-indywidualnych) i ważonego κ w celu oceny zgodności. Energia, makroskładniki i inne składniki odżywcze zgłoszone przez myfood24 wykazały dużą zgodność z danymi MPR z wywiadu, a ICC wahał się od 0,46 dla Na do 0,88 dla EI. Nie było znaczących odchyleń między dwiema metodami EI, makroskładnikami i większością zgłoszonych składników odżywczych. Średnia różnica między myfood24 a MPR podawanym przez ankietera dla EI wyniosła -230 kJ (-55 kcal) (95% CI -490, 30 kJ (-117, 7 kcal); P=0,4) z granicami zgodności od 39% (3336 kJ (-797 kcal)) niższe i 34% (2874 kJ (687 kcal)) wyższe niż MPR podawany przez ankietera. Stwierdzono dobrą zgodność w zakresie klasyfikowania młodzieży do tercyli EI (κ w = 0,64). Zgodność pomiędzy dniem 1 a dniem 2 była tak samo dobra dla myfood24, jak dla MPR-u podawanego przez ankietera, co odzwierciedla wiarygodność myfood24. myfood24 ma możliwość zbierania danych żywieniowych o jakości porównywalnej z danymi MPR przeprowadzanych przez ankietera.


title: Modulacja chemioterapii raka przez zieloną herbatę.

text: Modulacja biochemiczna odegrała ważną rolę w rozwoju chemioterapii nowotworów. Skierowaliśmy naszą uwagę na spożywanie popularnych napojów i zbadaliśmy wpływ zielonej herbaty i składników herbaty na przeciwnowotworowe działanie doksorubicyny. Przeprowadziliśmy skojarzone leczenie toksorubicyną i zieloną herbatą na myszach z nowotworem wodobrzusza Ehrlicha. Doustne podawanie zielonej herbaty zwiększyło 2,5-krotnie hamujące działanie doksorubicyny na wzrost guza. Stężenie doksorubicyny w guzie zostało zwiększone przez połączenie zielonej herbaty z doksorubicyną. W przeciwieństwie do tego, nie zaobserwowano wzrostu stężenia doksorubicyny w normalnych tkankach po połączeniu zielonej herbaty. Ponadto w mięsaku jajnika M5076, który ma niską wrażliwość na doksorubicynę, zaobserwowano nasilenie działania przeciwnowotworowego doksorubicyny indukowane przez zieloną herbatę. Wyniki te sugerują, że picie zielonej herbaty może zachęcać do chemioterapii raka i może poprawić jakość życia pacjentów klinicznych.


title: Deacetylaza histonowa 5 oddziałuje z czynnikiem typu Krüppel 2 i hamuje jego aktywność transkrypcyjną w śródbłonku.

text: CELE Dysfunkcja śródbłonka naczyniowego i stan zapalny są cechami charakterystycznymi miażdżycy. Czynnik typu Krüppel 2 (KLF2) jest kluczowym mediatorem właściwości przeciwzapalnych i przeciwmiażdżycowych śródbłonka. Niewiele jednak wiadomo o molekularnych mechanizmach regulacji aktywacji transkrypcji KLF2. METODY I WYNIKI Tutaj stwierdziliśmy, że deacetylaza histonowa 5 (HDAC5) wiąże się z KLF2 i hamuje aktywację transkrypcji KLF2. HDAC5 znajdował się z KLF2 w jądrach ludzkich komórek śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC). Stały przepływ laminarny osłabiał asocjację HDAC5 z KLF2 poprzez stymulowanie zależnego od fosforylacji eksportu HDAC5 do jądra w HUVEC. Zmapowaliśmy również domeny oddziałujące z KLF2-HDAC5 i stwierdziliśmy, że N-końcowy region HDAC5 oddziałuje z C-końcową domeną KLF2. Testy immunoprecypitacji chromatyny i reportera lucyferazy wykazały, że HDAC5 poprzez bezpośrednie powiązanie z KLF2 hamuje aktywację transkrypcji KLF2. Nadekspresja HDAC5 hamowała aktywność promotora zależnej od KLF2 śródbłonkowej syntezy tlenku azotu (eNOS) w komórce COS7 i ekspresję genów zarówno w komórkach HUVEC, jak i bydlęcych komórkach śródbłonka aorty (BAEC). Odwrotnie, wyciszenie HDAC5 wzmocniło transkrypcję KLF2, a tym samym ekspresję eNOS w HUVEC. Ponadto zaobserwowaliśmy, że poziom białka eNOS w aorcie piersiowej izolowanych od myszy z nokautem HDAC5 był wyższy, podczas gdy ekspresja prozapalnej cząsteczki adhezyjnej komórek naczyń 1 była niższa w porównaniu z ekspresją myszy HDAC5 typu dzikiego. WNIOSKI Ujawniamy nową rolę HDAC5 w modulowaniu aktywacji transkrypcji KLF2 i ekspresji eNOS. Odkrycia te sugerują, że HDAC5, partner wiążący i modulator KLF2, może być nowym celem terapeutycznym w zapobieganiu dysfunkcji śródbłonka naczyniowego związanej z chorobami sercowo-naczyniowymi.


title: N348I w odwrotnej transkryptazie HIV-1 może przeciwdziałać mediowanej przez newirapinę tendencji do rozszczepiania RNazy H podczas inicjacji nici dodatniej.

text: Związane z lekoopornością mutacje w odwrotnej transkryptazie (RT) HIV-1 mogą wpływać na równowagę między aktywnościami enzymu polimerazy i rybonukleazy H (RNaza H). Niedawno wykazaliśmy, że mutacja N348I w domenie łączącej powoduje selektywną dysocjację od kompleksów kompetentnych RNazy H, podczas gdy integralność funkcjonalna kompleksu polimeraza kompetentnego pozostaje w dużej mierze niezmieniona. N348I powiązano z opornością na nienukleozydowy inhibitor RT (NNRTI), newirapinę; jednakże możliwy mechanizm łączący zmiany aktywności RNazy H ze zmianami wrażliwości na NNRTI pozostaje do ustalenia. Aby rozwiązać ten problem, rozważamy ostatnie odkrycia sugerujące, że NNRTI mogą wpływać na orientację RT na jej substracie kwasu nukleinowego i zwiększać aktywność RNazy H. Tutaj pokazujemy, że usuwanie starterów za pośrednictwem RNazy H jest rzeczywiście bardziej wydajne w obecności NNRTI; jednak zmutowany enzym N348I jest w stanie przeciwdziałać temu efektowi. Efawirenz, inhibitor ścisłego wiązania, ogranicza wpływ mutacji. Odkrycia te dostarczają mocnych dowodów sugerujących, że N348I może zniweczyć hamujące działanie newirapiny podczas inicjacji syntezy (+) nici DNA, co zapewnia nowy mechanizm oporności. Dane są zgodne z danymi klinicznymi, które wykazują silniejszy wpływ N348I na wrażliwość na newirapinę w porównaniu z efawirenzem.


title: Badania nad przeżyciami raka: wyzwanie, jakim jest rekrutacja dorosłych osób, które przeżyły raka, ze wspólnej grupy badań klinicznych

text: WPROWADZENIE Wraz z rosnącą liczbą dorosłych osób, które przeżyły raka, rośnie zapotrzebowanie na informacje łączące potencjalne późne i długoterminowe skutki z określonymi schematami leczenia. Niewielu dorosłych pacjentów z rakiem jest leczonych w badaniach klinicznych; jednak pacjenci wcześniej włączeni do tych badań są ważnym źródłem informacji o późnych skutkach związanych z leczeniem. METODY Skupiając się na osobach, które przeżyły raka jelita grubego, wykorzystaliśmy bazę danych z pięciu randomizowanych badań klinicznych III fazy z National Surgical Adjuvant Breast & Bowel Project (NSABP) w celu rekrutacji i włączenia osób, które przeżyły od dłuższego czasu do badania późnych wyników zdrowotnych i jakości życia. Opisujemy wyzwania związane z rekrutacją pacjentów po upływie 5 -20 lat po leczeniu. WYNIKI Do włączenia pacjentów do badania zaproszono 65 ośrodków leczenia NSABP. Sześćdziesięciu uczestniczyło z potencjałem rekrutacji 2408 pacjentów. Otrzymaliśmy formularze rejestracyjne tylko od 976 pacjentów (41%), z których 744 (76%) wyraziło zainteresowanie udziałem, a 708 wypełniło wywiad (95% wyrażających zainteresowanie; 29% całej potencjalnej próby). Istniało wiele barier w rekrutacji (trudności w zlokalizowaniu pacjentów, brak zaangażowania instytucjonalnego, brak zainteresowania pacjentów). WNIOSKI Pacjenci leczeni w ramach badań klinicznych są ważnym potencjalnym źródłem badania późnych skutków leczenia raka. Rekrutacja retrospektywna ma znaczne ograniczenia. W przyszłości należy opracować mechanizmy prospektywnej długoterminowej obserwacji, aby zidentyfikować i zrozumieć częstotliwość i rodzaj późnych skutków związanych z leczeniem raka. IMPLIKACJE DLA OSÓB OCALONYCH NA RAKA Ponieważ chorzy na raka żyją dłużej, ważne będzie, aby dowiedzieć się od uczestników badań klinicznych, czy określone schematy leczenia są związane z jakimikolwiek poważnymi późnymi skutkami.


title: Arylosulfataza B poprawia funkcje lokomotoryczne po urazie rdzenia kręgowego myszy

text: Bakteryjna chondroitynaza ABC (ChaseABC) została wykorzystana do usunięcia hamujących łańcuchów siarczanu chondroityny z proteoglikanów siarczanu chondroityny w celu poprawy regeneracji po uszkodzeniu rdzenia kręgowego gryzoni. Postawiliśmy hipotezę, że ssaczy enzym arylosulfataza B (ARSB) również poprawiłby regenerację po uszkodzeniu rdzenia kręgowego myszy. Zastosowanie enzymu ssaczego byłoby atrakcyjną alternatywą dla ChaseABC ze względu na jego większą stabilność chemiczną i zmniejszoną immunogenność. Jednorazowe wstrzyknięcie ludzkiego ARSB do uszkodzonego rdzenia kręgowego myszy wyeliminowało immunoreaktywność na siarczany chondroityny w ciągu pięciu dni i do 9 tygodni po urazie. Po umiarkowanym uszkodzeniu rdzenia kręgowego zaobserwowaliśmy poprawę regeneracji lokomotorycznej ocenionej za pomocą skali myszy Basso (BMS) u myszy leczonych ARSB, w porównaniu z grupą kontrolną leczoną buforem, 6 tygodni po wstrzyknięciu. Po ciężkim uszkodzeniu rdzenia kręgowego myszy, którym wstrzyknięto równoważne jednostki ARSB lub ChaseABC, poprawiły się podobnie i obie grupy osiągnęły znacznie większą regenerację lokomotoryczną niż myszy kontrolne traktowane buforem. Immunoreaktywne aksony serotoniny i hydroksylazy tyrozynowej były bardziej intensywnie obecne w rdzeniach kręgowych myszy traktowanych ARSB i ChaseABC, a aksony immunoreaktywne penetrowały dalej poza miejsce uszkodzenia u myszy traktowanych ARSB lub ChaseABC niż u myszy kontrolnych. Wyniki te wskazują, że ARSB ssaków poprawia odzyskiwanie funkcji po uszkodzeniu OUN. Mechanizmy strukturalne/molekularne leżące u podstaw obserwowanej poprawy czynnościowej pozostają do wyjaśnienia.


title: Skala samooceny ADHD dla dorosłych Światowej Organizacji Zdrowia (ASRS): krótka skala przesiewowa do stosowania w populacji ogólnej.

text: TŁO Skala przesiewowa samoopisowa dotycząca zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) Skala Samoopisu dla Dorosłych ADHD (ASRS) została opracowana w połączeniu z rewizją Złożonego Międzynarodowego Wywiadu Diagnostycznego WHO (CIDI). ). Obecny raport przedstawia dane na temat zgodności ASRS i skróconego skrinera ASRS ze ślepymi diagnozami klinicznymi w próbie środowiskowej. METODA ASRS zawiera 18 pytań dotyczących częstości niedawnych objawów ADHD według kryterium A wg DSM-IV. Test przesiewowy ASRS składa się z sześciu z tych 18 pytań, które zostały wybrane na podstawie stopniowej regresji logistycznej w celu optymalizacji zgodności z klasyfikacją kliniczną. Odpowiedzi ASRS porównano ze ślepą oceną kliniczną ADHD u dorosłych w DSM-IV w próbie 154 respondentów, którzy wcześniej uczestniczyli w US National Comorbidity Survey Replication (NCS-R), z nadpróbkowaniem tych, którzy zgłaszali ADHD w dzieciństwie i u dorosłych. WYNIKI Każda miara objawów ASRS była istotnie związana z porównywalną oceną objawów klinicznych, ale różniła się istotnie pod względem zgodności (kappa Cohena w zakresie 0,16-0,81). Optymalna punktacja do przewidywania klasyfikacji zespołów klinicznych polegała na zsumowaniu nieważonych odpowiedzi dychotomicznych we wszystkich 18 pytaniach ASRS. Jednak ze względu na dużą zmienność zgodności na poziomie objawów, nieważony sześciopytowy ASRS przewyższał nieważony 18-pytaniowy ASRS pod względem czułości (68,7% wobec 56,3%), swoistości (99,5% wobec 98,3%), całkowitej klasyfikacji dokładność (97,9% vs 96,2%) i kappa (0,76 vs 0,58). WNIOSKI Kalibracja kliniczna w większych próbkach może wykazać, że ważona wersja 18-pytowego ASRS przewyższa sześcio-pytaniowy test przesiewowy ASRS. Jednak do tego czasu nieważony skriner powinien być preferowany w stosunku do pełnego ASRS, zarówno w badaniach ankietowych społeczności, jak i w badaniach klinicznych i inicjatywach poszukiwania przypadków.


title: Mediatory rozpuszczające mleko matki stymulują ustępowanie ostrego stanu zapalnego

text: Mleko ludzkie zawiera składniki odżywcze i produkty bioaktywne istotne dla rozwoju niemowląt i ochrony immunologicznej. Tutaj zbadaliśmy właściwości prorozdzielcze mleka przy użyciu izolatów mediatorowych lipidów mleka ludzkiego (HLMI) i określiliśmy ich wpływ na programy rozdzielania in vivo oraz z ludzkimi makrofagami. HLMI zmniejszyły maksymalną liczbę neutrofili (14,6±1,2 × 106–11,0±1,0 × 106 komórek na wysięk) i skróciły odstęp rozdzielczości (Ri; 50% redukcja neutrofili) o 54% w porównaniu z zapaleniem otrzewnej. Stosując rygorystyczną metabololipidomię na bazie chromatografii cieczowej w tandemie spektrometrii mas (LC-MS-MS) opartej na mediatorach lipidowych (LM), wykazaliśmy, że ludzkie mleko posiada profil sygnaturowy prorozdzielczego wyspecjalizowanego mediatora prorozdzielczego (LM-SPM) zawierającego SPM (np. resolwiny (Rv), protektyny (PD), marezyny (MaR) i lipoksyny (LX) na poziomach bioaktywnych (stężenia pikononanomolowe), które nasilały eferocytozę ludzkich makrofagów i powstrzymywanie bakterii. SPM zidentyfikowane w mleku ludzkim obejmowały Rvs serii D (np. RvD1, RvD2, RvD3, AT-RvD3 i RvD4), PD1, MaR1, Rvs serii E (np. RvE1, RvE2 i RvE3) oraz LX (LXA4 i LXB4). Spośród SPM zidentyfikowanych w ludzkim mleku, RvD2 i MaR1 (50 ng na mysz) indywidualnie skracały Ri o ~75%. Mleko z mastitis dało wyższe poziomy leukotrienów B4 i prostanoidów oraz niższe poziomy SPM. Podsumowując, odkrycia te dostarczają dowodów na to, że ludzkie mleko ma działanie prorozdzielcze poprzez kompleksowe profilowanie LM-SPM, opisując potencjalnie nowy mechanizm wdrukowania biochemicznego matki i niemowlęcia.


title: Perfuzja mózgowa i udar mózgu.

text: Udar jest heterogenicznym zespołem spowodowanym wieloma mechanizmami chorobowymi, ale wszystkie powodują zakłócenie przepływu krwi w mózgu, a następnie uszkodzenie tkanek. Niniejszy przegląd obejmuje mechanizmy odpowiedzialne za regulację prawidłowego krążenia mózgowego oraz ich zaburzenia w stanach chorobowych. Centralną koncepcją leczenia pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym jest istnienie niedokrwiennego półcienia potencjalnie uratowanej tkanki, a dowody na jego istnienie u ludzi są analizowane.


title: Regulacja epigenetyczna miR-184 przez MBD1 reguluje proliferację i różnicowanie nerwowych komórek macierzystych.

text: Białko wiążące metyl-CpG 1 (MBD1) reguluje ekspresję genów poprzez mechanizm epigenetyczny, w którym pośredniczy metylacja DNA. Wcześniej wykazaliśmy, że niedobór MBD1 zaburza różnicowanie i neurogenezę dorosłych nerwowych komórek macierzystych/progenitorowych (aNSC), ale leżący u podstaw mechanizm był niejasny. Tutaj pokazujemy, że MBD1 reguluje ekspresję kilku mikroRNA w aNSC, a konkretnie, że miR-184 jest bezpośrednio hamowany przez MBD1. Wysokie poziomy miR-184 promowały proliferację, ale hamowały różnicowanie aNSC, podczas gdy hamowanie miR-184 uratowało fenotypy związane z niedoborem MBD1. Odkryliśmy ponadto, że miR-184 reguluje ekspresję Numblike (Numbl), znanego regulatora rozwoju mózgu, wiążąc się z 3'-UTR mRNA Numbl i wpływając na jego translację. Ekspresja egzogennego Numbl może uratować defekty aNSC, które wynikają z nadekspresji miR-184 lub niedoboru MBD1. Dlatego MBD1, miR-184 i Numbl tworzą sieć regulacyjną, która pomaga kontrolować równowagę między proliferacją a różnicowaniem ANSC.


title: Krajobraz zmian genetycznych u 944 pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi

text: Wysokoprzepustowe sekwencjonowanie DNA znacząco przyczyniło się do diagnozy i rokowania u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS). Określiliśmy biologiczne i prognostyczne znaczenie aberracji genetycznych w MDS. W sumie 944 pacjentów z różnymi podtypami MDS zostało przebadanych pod kątem znanych/domniemanych mutacji/delecji w 104 genach przy użyciu ukierunkowanego głębokiego sekwencjonowania i hybrydyzacji genomowej opartej na macierzach. W sumie 845/944 pacjentów (89,5%) miało co najmniej jedną mutację (mediana 3 na pacjenta; zakres 0-12). Czterdzieści siedem genów zostało istotnie zmutowanych z TET2, SF3B1, ASXL1, SRSF2, DNMT3A i RUNX1 zmutowanymi w >10% przypadków. Wiele mutacji było związanych z grupami wyższego ryzyka i/lub podwyższeniem blastu. Przeżycie badano u 875 pacjentów. W analizie jednowymiarowej 25/48 genów (wynikających z 47 genów testowanych istotnie plus PRPF8) wpłynęło na przeżycie (P<0,05). Status 14 genów w połączeniu z czynnikami konwencjonalnymi ujawnił nowy model prognostyczny („Model-1”) dzielący pacjentów na cztery grupy ryzyka („niskie”, „średnie”, „wysokie”, „bardzo wysokie”) z 3-letnim przeżycie 95,2, 69,3, 32,8 i 5,3% (p<0,001). Następnie skonstruowano „model tylko genowy” („Model-2”) oparty na 14 genach, również dający cztery istotne grupy ryzyka (P<0,001). Oba modele były powtarzalne w kohorcie walidacyjnej (n=175 pacjentów; p<0,001 każdy). W związku z tym profilowanie genetyczne i molekularne na dużą skalę wielu genów docelowych jest nieocenione dla podklasyfikacji i prognozowania u pacjentów z MDS.


title: Zintegrowane profilowanie genetyki molekularnej glejaków o wysokim stopniu złośliwości u dzieci ujawnia kluczowe różnice w stosunku do choroby osób dorosłych.

text: CEL Zdefiniowanie zmian liczby kopii i sygnatur ekspresji genów leżących u podstaw glejaka wysokiego stopnia u dzieci (HGG). PACJENCI I METODY Przeprowadziliśmy wysokiej rozdzielczości analizę nierównowagi genomowej u 78 pediatrycznych HGG de novo, w tym siedmiu rozlanych glejaków wewnętrznych mostu i 10 HGG powstałych u dzieci, które otrzymały napromienianie czaszki z powodu wcześniejszego nowotworu, przy użyciu analizy mikromacierzy polimorfizmu pojedynczego nukleotydu. Ekspresję genów analizowano za pomocą mikromacierzy ekspresji genów dla 53 guzów. Wyniki porównano z publicznie dostępnymi danymi dotyczącymi nowotworów dorosłych. WYNIKI Istotne różnice w zmianach liczby kopii odróżniają glejaka u dzieci i dorosłych. PDGFRA była głównym celem ogniskowej amplifikacji w dziecięcym HGG, w tym rozsianych glejakach wewnętrznych mostu, a analizy ekspresji genów potwierdziły ważną rolę w deregulacji sygnalizacji PDGFRalfa w pediatrycznym HGG. Nie wykryto mutacji hotspot IDH1 w guzach pediatrycznych, co wskazuje na różnice molekularne z dorosłym glejakiem wtórnym. Glejaki u dzieci i dorosłych wyraźnie różniły się częstym przyrostem chromosomu 1q (odpowiednio 30% wobec 9%) i niższą częstością przyrostu chromosomu 7 (odpowiednio 13% wobec 74%) i utratą 10q (odpowiednio 35% wobec 80%). . Amplifikacja PDGFRA i przyrost 1q występowały ze znacznie większą częstotliwością w guzach wywołanych napromienianiem, co sugeruje, że są to zdarzenia inicjujące glejogenezę dziecięcą. Podgrupa pediatrycznych HGG wykazała minimalne zmiany liczby kopii. WNIOSEK Zintegrowane profilowanie molekularne wykazało istotne różnice w cechach molekularnych leżących u podstaw HGG u dzieci i dorosłych, co wskazuje, że ustaleń dotyczących guzów dorosłych nie można po prostu ekstrapolować na młodszych pacjentów. PDGFRalfa może być użytecznym celem dla pediatrycznych HGG, w tym rozlanych glejaków mostu.


title: Analiza wzbogacania zestawu genów: oparte na wiedzy podejście do interpretacji profili ekspresji całego genomu.

text: Chociaż analiza ekspresji RNA w całym genomie stała się rutynowym narzędziem w badaniach biomedycznych, wyodrębnienie wglądu biologicznego z takich informacji pozostaje poważnym wyzwaniem. W tym miejscu opisujemy potężną metodę analityczną o nazwie Analiza Wzbogacania Zestawu genów (GSEA) do interpretacji danych dotyczących ekspresji genów. Metoda czerpie swoją moc, skupiając się na zestawach genów, czyli grupach genów, które mają wspólną funkcję biologiczną, lokalizację chromosomową lub regulację. Pokazujemy, w jaki sposób GSEA zapewnia wgląd w kilka zestawów danych związanych z rakiem, w tym białaczkę i raka płuc. Warto zauważyć, że tam, gdzie analiza pojedynczego genu wykazuje niewielkie podobieństwo między dwoma niezależnymi badaniami przeżycia pacjentów w raku płuc, GSEA ujawnia wiele wspólnych ścieżek biologicznych. Metoda GSEA jest zawarta w dostępnym bezpłatnie pakiecie oprogramowania wraz z początkową bazą danych 1325 biologicznie zdefiniowanych zestawów genów.


title: Ewolucja RNA o wielu funkcjach.

text: Doniesiono, że coraz większa liczba transkryptów przekazuje zarówno informacje kodujące białka, jak i informacje regulacyjne. Oprócz kwestionowania naszej koncepcji genu, obserwacja ta rodzi pytanie, w jakim stopniu zjawisko to występuje w całym genomie oraz jak i dlaczego takie podwójne kodowanie funkcji ewoluowało w genomie eukariotycznym. Aby odpowiedzieć na to pytanie, rozważymy ewolucyjną ścieżkę genów w najwcześniejszych formach życia na Ziemi, gdzie ogólnie uważa się, że białka wyewoluowały z maszynerii komórkowej opartej całkowicie na RNA. Doprowadziło to do dominacji genów kodujących białka w genomach mikroorganizmów, chociaż prawdopodobnie RNA nigdy nie utraciło swoich innych zdolności i funkcji, o czym świadczą ryboprzełączniki i UTR działające w układzie cis. Na podstawie tego, że późniejsza ewolucja bardziej wyrafinowanej architektury regulacyjnej w celu zapewnienia wyższych poziomów kontroli epigenetycznej i dokładnej ekspresji czasoprzestrzennej w organizmach złożonych rozwojowo jest skomplikowanym zadaniem, stawiamy hipotezę: (i) że mRNA były i pozostają przedmiotem wtórnej selekcji do zapewniają zdolność regulacyjną działania w układzie trans równolegle z funkcjami kodowania białek; (ii) że niektóre i być może wiele loci kodujących białka, prawdopodobnie w wyniku duplikacji genów, utraciło funkcje kodujące białka w drodze do nabycia bardziej wyrafinowanych funkcji transregulacyjnych; (iii) że wiele transkryptów zostało poddanych wtórnemu przetwarzaniu w celu uwolnienia różnych produktów; oraz (iv) że w loci pojawiły się nowe białka, które wcześniej rozwinęły funkcjonalność jako regulatorowe RNA. Na poparcie tezy, że istnieje dynamiczny przepływ między różnymi typami informacyjnych RNA zarówno w czasie ewolucyjnym, jak i rzeczywistym, dokonujemy przeglądu ostatnich obserwacji, które powstały w wyniku badań transkryptomicznych złożonych eukariontów i ponownie rozważamy, w jaki sposób te obserwacje wpływają na pogląd, że pozornie dyskretne loci może wyrażać transkrypty z więcej niż jedną funkcją. Podsumowując, zakładamy, że wiele loci eukariotycznych wyewoluowało w zdolność do realizacji wielu nakładających się i potencjalnie niezależnych funkcji zarówno jako regulatorowe, jak i kodujące białka RNA.


title: Rozszerzone in vitro limfocyty T regulatorowe swoiste dla antygenu hamują cukrzycę autoimmunologiczną

text: Mała liczba regulatorowych limfocytów T CD4+ CD25+ (Treg), ich fenotyp anergiczny i zróżnicowana swoistość antygenowa stanowią główne wyzwania w wykorzystaniu tej silnej populacji wywołującej tolerancję do leczenia autoimmunizacji i odrzucenia przeszczepu. W tym badaniu opisujemy solidną metodę rozszerzania swoistych antygenowo Treg z myszy z cukrzycą o skłonnościach autoimmunologicznych do otyłości. Oczyszczone Treg CD4+ CD25+ namnażano do 200-krotnie w czasie krótszym niż 2 tygodnie in vitro przy użyciu kombinacji anty-CD3, anty-CD28 i interleukiny 2. Namnożone Treg wyrażają klasyczny fenotyp powierzchni komórki i działają zarówno in vitro, jak i in vitro. vivo do tłumienia funkcji efektorowych komórek T. Co najważniejsze, niewielka liczba swoistych antygenowo Treg może odwrócić cukrzycę po wystąpieniu choroby, co sugeruje nowe podejście do immunoterapii komórkowej w przypadku autoimmunizacji.


title: Nadekspresja Stathminy identyfikuje pacjentów wysokiego ryzyka i przerzuty do węzłów chłonnych w raku endometrium.

text: CEL Nadekspresja onkogenu Stathmin została powiązana z agresywnym rakiem endometrium i potencjałem inhibitorów kinazy PI3 w tej chorobie. Chcieliśmy zweryfikować wartość prognostyczną ekspresji Stathmin w dużym, prospektywnym, wieloośrodkowym środowisku. Ponieważ pobieranie próbek do węzłów chłonnych jest częścią obecnej oceny zaawansowania chirurgicznego, chcieliśmy również sprawdzić, czy ekspresja Stathminy w próbkach wyłyżeczkowych endometrium może przewidzieć przerzuty do węzłów chłonnych. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Łącznie 1076 pacjentów z rakiem endometrium zostało zrekrutowanych z 10 ośrodków w celu zbadania biologicznego markera nowotworowego Stathmin w odniesieniu do zmiennych kliniczno-patologicznych, w tym stanu węzłów chłonnych i przeżycia. Barwienie immunohistochemiczne stathminą przeprowadzono w 477 próbkach po histerektomii i 818 wyłyżeczkach. WYNIKI Siedemdziesiąt jeden procent pacjentów (n = 763) zostało poddanych pobraniu z węzłów chłonnych, z których 12% miało węzły przerzutowe (n = 94). Nadekspresję Stathmin wykryto w 37% (302 z 818) wyłyżeczkowania oraz w 18% (84 z 477) badanych próbek histerektomii. Nadekspresja statminy w próbkach wyłyżeczkowych i po histerektomii była silnie skorelowana i istotnie związana z histologią nieendometrioidalną, wysokim stopniem złośliwości i aneuploidią. Analiza statminy w przedoperacyjnych próbkach wyłyżeczkowych istotnie korelowała z przerzutami do węzłów chłonnych i była niezależnym czynnikiem prognostycznym. Wysoka ekspresja Stathminy była powiązana ze słabym przeżyciem specyficznym dla choroby (P ≤ 0,002) zarówno w próbkach wyłyżeczkowych, jak i po histerektomii. WNIOSKI Barwienie immunohistochemiczne Stathmin identyfikuje raka endometrium z przerzutami do węzłów chłonnych i słabym przeżyciem. Wartość jako markera predykcyjnego odpowiedzi na hamowanie kinazy PI3 oraz jako narzędzie stratyfikacji pacjentów pod kątem pobierania próbek węzłów chłonnych w rakach endometrium pozostaje do ustalenia.


title: Profilaktyka statynami i mediatory stanu zapalnego po pomostowaniu sercowo-płucnym: przegląd systematyczny

text: WPROWADZENIE Uważa się, że indukcja odpowiedzi zapalnej odgrywa istotną rolę w powikłaniach po pomostowaniu krążeniowo-oddechowym (CPB). Coraz częściej uznaje się, że statyny mają silne działanie przeciwzapalne, a zatem mogą wpływać na ważny mechanizm uszkodzenia w CPB, chociaż obecnie nie ma potwierdzenia, że tak jest w rzeczywistości. Naszym celem było systematyczne sprawdzenie, czy przedoperacyjna profilaktyczna terapia statynami, w porównaniu z placebo lub standardową opieką, może zmniejszyć odpowiedź zapalną u osób poddawanych operacji serca z CPB. METODY Przeprowadziliśmy systematyczne i kompleksowe przeszukanie literatury dla wszystkich randomizowanych kontrolowanych badań klinicznych (RCT) dotyczących operacji na otwartym sercu z CPB u dorosłych lub dzieci, które otrzymały profilaktyczne leczenie statynami przed CPB, z raportowanymi wynikami obejmującymi markery stanu zapalnego. Dwóch autorów niezależnie zidentyfikowało kwalifikujące się badania, wyodrębnione dane i oceniło jakość badań za pomocą standardowych instrumentów. Ważona średnia różnica (WMD) była główną statystyką podsumowującą z danymi zebranymi przy użyciu modelu efektów losowych. Analizę opisową zastosowano, gdy danych nie można było połączyć. WYNIKI Do przeglądu włączono osiem RCT, przy czym liczba badań dla każdego wyniku zapalnego była jeszcze bardziej ograniczona. Zbiorcze dane wykazały korzyści ze stosowania statyn w celu złagodzenia wzrostu interleukin 6 i 8 po CPB (IL-6, IL-8), szczytowego białka C-reaktywnego o wysokiej czułości (hsCRP) oraz czynnika martwicy nowotworu alfa (TNF). -alfa) po CPB (WMD [95% przedział ufności (CI)] -23,5 pg/ml [-36,6 do -10,5]; -23,4 pg/ml [-35,8 do -11,0]; -15,3 mg/l [CI -26,9 do -3,7]; -2,10 pg/ml [odpowiednio -3,83 do -0,37]). Bardzo ograniczone dowody RCT sugerują, że profilaktyczna terapia statynami może również zmniejszać cząsteczki adhezyjne po CPB, w tym CD11b neutrofili i rozpuszczalną selektynę P (sP). WNIOSKI Chociaż dowody z RCT mogą sugerować zmniejszenie stanu zapalnego po CPB przez leczenie statynami, dowody te nie są ostateczne ze względu na istotne ograniczenia. Kilka badań nie było metodologicznie rygorystycznych, a interwencja statynowa była bardzo zmienna w tej niewielkiej liczbie badań. Ten systematyczny przegląd pokazuje, że istnieje znacząca luka w aktualnej literaturze w odniesieniu do potencjalnego działania przeciwzapalnego terapii statynami przed CPB.


title: Oparta na macierzach porównawcza hybrydyzacja genomowa do badania przesiewowego całego genomu liczby kopii DNA w guzach pęcherza moczowego

text: Profile liczby kopii całego genomu scharakteryzowano w 41 pierwotnych guzach pęcherza przy użyciu porównawczej hybrydyzacji genomowej opartej na macierzach (macierz CGH). Oprócz wcześniej zidentyfikowanych zmian w dużych regionach chromosomalnych, zmiany zidentyfikowano w wielu małych regionach genomowych, niektóre z amplifikacjami na wysokim poziomie lub homozygotycznymi delecjami. Amplifikacje wysokiego poziomu wykryto dla 192 klonów genomowych, najczęściej w 6p22.3 (E2F3), 8p12 (FGFR1), 8q22.2 (CMYC), 11q13 (CCND1, EMS1, INT2) i 19q13.1 (CCNE). Homozygotyczne delecje wykryto w 51 klonach genomowych, przy czym cztery wykazały delecje w więcej niż jednym przypadku: dwa klony mapujące do 9p21.3 (CDKN2A/p16, w dziewięciu przypadkach), jeden na 8p23.1 (trzy przypadki) i jeden na 11p13 (dwa przypadki). Zaobserwowano istotne korelacje między przyrostem liczby kopii klonów zawierających CCNE1 a przyrostem ERBB2 oraz pomiędzy przyrostem CCND1 a delecją TP53. Ponadto istniał istotny uzupełniający związek między wzrostem CCND1 a wzrostem E2F3. Chociaż nie było znaczącego związku między zmianami liczby kopii a stadium lub stopniem zaawansowania guza, powiązane zachowanie loci genomowych sugeruje, że macierz CGH będzie coraz ważniejsza w zrozumieniu szlaków krytycznych dla biologii guza pęcherza moczowego.


title: Tet2 jest wymagane do rozwiązania stanu zapalnego poprzez rekrutację Hdac2 do specyficznej represji IL-6

text: Modyfikatory epigenetyczne odgrywają fundamentalną rolę w definiowaniu unikalnej tożsamości komórkowej poprzez ustanawianie i utrzymywanie specyficznego dla linii statusu chromatyny i metylacji. Kilka modyfikacji DNA, takich jak 5-hydroksymetylocytozyna (5hmC), jest katalizowanych przez dziesięciu jedenastu członków rodziny dioksygenazy metylocytozyny translokacji (Tet), a rola białek Tet w regulowaniu architektury chromatyny i transkrypcji genów niezależnie od metylacji DNA jest stopniowo odkrywana. Jednak regulacja odporności i stanu zapalnego przez białka Tet niezależnie od ich roli w modulowaniu metylacji DNA pozostaje w dużej mierze nieznana. Tutaj pokazujemy, że Tet2 selektywnie pośredniczy w aktywnej represji transkrypcji interleukiny-6 (IL-6) podczas ustępowania stanu zapalnego we wrodzonych komórkach szpikowych, w tym komórkach dendrytycznych i makrofagach. Utrata Tet2 spowodowała regulację w górę kilku mediatorów zapalnych, w tym IL-6, w późnej fazie odpowiedzi na prowokację lipopolisacharydem. Myszy z niedoborem Tet2 były bardziej podatne na wstrząs endotoksynowy i zapalenie okrężnicy wywołane dekstranem-siarczanem sodu, wykazując cięższy fenotyp zapalny i zwiększoną produkcję IL-6 w porównaniu z myszami typu dzikiego. IκBζ, czynnik transkrypcyjny specyficzny dla IL-6, pośredniczył w specyficznym kierowaniu Tet2 do promotora Il6, co dalej wskazuje na przeciwne role regulacyjne IκBζ w początkowej i ustępującej fazie zapalenia. Dla mechanizmu represji, niezależnego od metylacji DNA i hydroksymetylacji, Tet2 rekrutował Hdac2 i tłumił transkrypcję Il6 poprzez deacetylację histonów. Dostarczamy mechanistycznych dowodów na aktywność represji transkrypcji specyficznej dla genu Tet2 poprzez deacetylację histonów oraz na zapobieganie ciągłej aktywacji transkrypcji na poziomie chromatyny w celu rozwiązania stanu zapalnego.


title: Kontrola odporności przez cząsteczkę związaną z TNFR OX40 (CD134).

text: Członkowie nadrodziny TNFR/TNF mogą kontrolować różne aspekty funkcji układu odpornościowego. Badania z ostatnich 10 lat wykazały, że jedną z najważniejszych i najbardziej znaczących interakcji w tej rodzinie jest interakcja pomiędzy OX40 (CD134) a jego partnerem OX40L (CD252). Cząsteczki te silnie regulują konwencjonalne komórki T CD4 i CD8, a nowsze dane podkreślają ich zdolność do modulowania funkcji komórek NKT i komórek NK, a także do pośredniczenia w rozmowie z profesjonalnymi komórkami prezentującymi antygen i różnymi typami komórek, takimi jak komórki tuczne, komórki mięśni gładkich i komórki śródbłonka. Dodatkowo oddziaływania OX40-OX40L zmieniają różnicowanie i aktywność regulatorowych limfocytów T. Blokowanie OX40L przyniosło silne efekty terapeutyczne w wielu modelach zwierzęcych chorób autoimmunologicznych i zapalnych, a zgodnie z oczekiwaną przyszłością kliniczną, odczynniki stymulujące sygnalizację OX40 są obiecujące jako adiuwanty w szczepieniach, jak również w leczeniu raka.


title: Receptor jądrowy Drosophila DHR96 wiąże cholesterol i reguluje homeostazę cholesterolu.

text: Homeostaza cholesterolu jest wymagana do utrzymania prawidłowego funkcjonowania komórek i uniknięcia szkodliwych skutków hipercholesterolemii. Tutaj pokazujemy, że receptor jądrowy Drosophila DHR96 wiąże cholesterol i jest wymagany do koordynowania odpowiedzi transkrypcyjnej genów regulowanych przez cholesterol i zaangażowanych w wychwyt, transport i przechowywanie cholesterolu. Mutanty DHR96 giną, gdy są hodowane na niskim poziomie cholesterolu i gromadzą nadmiar cholesterolu, gdy są utrzymywane na diecie wysokocholesterolowej. Fenotyp akumulacji cholesterolu można przypisać nieprawidłowej regulacji npc1b, ortologu ssaczego genu Niemann-Pick C1-podobnego NPC1L1, który jest niezbędny do pobierania cholesterolu z diety. Badania te definiują DHR96 jako centralny regulator homeostazy cholesterolu.


title: Badanie neuroobrazowe dotyczące związku między sprawnością tlenową, objętością hipokampa i wydajnością pamięci u dzieci w wieku przed dojrzewaniem.

text: Ponieważ dzieci mają nadwagę, stają się niezdrowe i niesprawne, zrozumienie neurokognitywnych korzyści aktywnego stylu życia w dzieciństwie ma ważne konsekwencje dla zdrowia publicznego i edukacji. Badania na zwierzętach wykazały, że ćwiczenia aerobowe są powiązane ze zwiększoną proliferacją i przeżyciem komórek w hipokampie, a także zwiększoną nauką i pamięcią zależną od hipokampa. Ostatnie dowody rozszerzają ten związek na starszych ludzi, sugerując, że wysoki poziom wydolności tlenowej u osób starszych wiąże się ze zwiększoną objętością hipokampa i lepszą wydajnością pamięci. Niniejsze badanie miało na celu dalsze rozszerzenie związku między sprawnością, objętością hipokampa i pamięcią na próbce dzieci w wieku przed dojrzewaniem. W tym celu wykorzystano obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, aby zbadać, czy 9- i 10-letnie dzieci o wyższym i niższym dopasowaniu wykazywały różnice w objętości hipokampa i czy różnice te były związane z wydajnością na przedmiocie i zadaniem pamięci relacyjnej. Pamięć relacyjna, ale nie przedmiotowa, jest wspierana głównie przez hipokamp. Zgodnie z przewidywaniami, dzieci o wyższym dopasowaniu wykazywały większe obustronne objętości hipokampa i lepszą wydajność zadań związanych z pamięcią relacyjną w porównaniu z dziećmi o niższym dopasowaniu. Objętość hipokampa była również pozytywnie związana z wykonaniem zadania związanego z relacją, ale nie z zadaniem zapamiętywania elementów. Ponadto stwierdzono, że obustronna objętość hipokampu pośredniczy w związku między poziomem sprawności (VO(2) max) a pamięcią relacyjną. Nie stwierdzono związku między sprawnością tlenową, objętością jądra półleżącego i pamięcią, co wzmacnia hipokampany specyficzny wpływ sprawności na hipokamp. Odkrycia jako pierwsze wskazują, że sprawność tlenowa może mieć związek ze strukturą i funkcją mózgu człowieka w okresie przed dojrzewaniem.


title: Związek między poziomem 25-hydroksywitaminy D w surowicy matki a wynikami ciąży i noworodka: przegląd systematyczny i metaanaliza badań obserwacyjnych.

text: CEL Ocena wpływu poziomów 25-hydroksywitaminy D (25-OHD) na wyniki ciąży i zmienne porodowe. PROJEKT Przegląd systematyczny i metaanaliza. ŹRÓDŁA DANYCH Medline (1966-sierpień 2012), PubMed (2008-sierpień 2012), Embase (1980-sierpień 2012), CINAHL (1981-sierpień 2012), baza danych przeglądów systematycznych Cochrane oraz baza danych zarejestrowanych badań klinicznych Cochrane. WYBÓR BADANIA Badania opisujące związek między stężeniami 25-OHD w surowicy podczas ciąży a wynikami będącymi przedmiotem zainteresowania (stan przedrzucawkowy, cukrzyca ciążowa, bakteryjne zapalenie pochwy, cięcie cesarskie, małe u niemowląt w wieku ciążowym, masa urodzeniowa, długość urodzeniowa i obwód głowy) . EKSTRAKCJA DANYCH Dwóch autorów niezależnie wyodrębniło dane z oryginalnych artykułów naukowych, w tym kluczowe wskaźniki jakości badania. Połączyliśmy najbardziej dostosowane ilorazy szans i średnie ważone różnice. Powiązania testowano w podgrupach reprezentujących różne cechy pacjentów i jakość badania. WYNIKI Zidentyfikowano i przeanalizowano 3357 badań pod kątem kwalifikowalności. Do ostatecznej analizy włączono 31 kwalifikujących się badań. Niewystarczające poziomy 25-OHD w surowicy były związane z cukrzycą ciążową (zbiorczy iloraz szans 1,49, 95% przedział ufności 1,18 do 1,89), stanem przedrzucawkowym (1,79, 1,25 do 2,58) i małymi u niemowląt w wieku ciążowym (1,85, 1,52 do 2,26). ). Kobiety w ciąży z niskimi poziomami 25-OHD w surowicy miały zwiększone ryzyko bakteryjnego zapalenia pochwy i niemowląt z niską masą urodzeniową, ale nie miały porodu przez cesarskie cięcie. WNIOSEK Niedobór witaminy D wiąże się ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy ciążowej, stanu przedrzucawkowego i małego u niemowląt w wieku ciążowym. Kobiety w ciąży z niskim poziomem 25-OHD miały zwiększone ryzyko bakteryjnego zapalenia pochwy i niższej masy urodzeniowej niemowląt, ale nie miały porodu przez cesarskie cięcie.


title: Antagonizm receptora β-adrenergicznego zapobiega zachowaniom podobnym do lęku i reaktywności mikrogleju wywołanej powtarzającą się porażką społeczną.

text: Stres psychospołeczny wiąże się ze zmienioną funkcją immunologiczną i rozwojem zaburzeń psychicznych, w tym lęku i depresji. Tutaj pokazujemy, że powtarzająca się porażka społeczna u myszy zwiększyła barwienie c-Fos w obszarach mózgu związanych z oceną strachu i zagrożenia oraz promowała zachowania podobne do lęku w sposób zależny od receptorów β-adrenergicznych. Powtarzająca się porażka społeczna również znacząco zwiększyła liczbę makrofagów CD11b(+)/CD45(high)/Ly6C(high), które przemycały do mózgu. Ponadto, po klęsce społecznej, na powierzchni mikrogleju (CD14, CD86 i TLR4) oraz makrofagów (CD14 i CD86) wystąpił wzrost kilku markerów stanu zapalnego. Powtarzająca się porażka społeczna zwiększyła również obecność deramifikowanego mikrogleju w przyśrodkowym ciele migdałowatym, korze przedczołowej i hipokampie. Co więcej, analiza mRNA mikrogleju wykazała, że powtarzające się porażki społeczne zwiększają poziomy interleukiny (IL)-1β i zmniejszają poziomy genów reagujących na glukokortykoidy [indukowany przez glukokortykoidy zamek leucynowy (GILZ) i białko wiążące FK506-51 (FKBP51)]. Zależnym od stresu zmianom w mikrogleju i makrofagach zapobiegał propranolol, antagonista receptora β-adrenergicznego. Mikroglej izolowany od społecznie pokonanych myszy i hodowany ex vivo wytwarzał znacznie wyższe poziomy IL-6, czynnika martwicy nowotworu-α i białka chemoatraktantu monocytów-1 po stymulacji lipopolisacharydem w porównaniu z mikroglejem myszy kontrolnych. Wreszcie, powtarzająca się porażka społeczna zwiększyła aktywację c-Fos u myszy z niedoborem receptora IL-1 typu-1, ale nie promowała zachowań podobnych do lęku lub aktywacji mikrogleju przy braku funkcjonalnego receptora IL-1 typu-1. Odkrycia te wskazują, że powtarzające się zachowania lękowe wywołane porażką społeczną i zwiększona reaktywność mikrogleju były zależne od aktywacji receptorów β-adrenergicznych i IL-1.


title: Różnicowanie in vitro przeszczepialnych prekursorów nerwowych z ludzkich embrionalnych komórek macierzystych

text: Niezwykły potencjał rozwojowy i zdolność do replikacji ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (ES) obiecują niemal nieograniczoną podaż określonych typów komórek do terapii transplantacyjnych. Tutaj opisujemy różnicowanie, wzbogacanie i przeszczepianie neuronalnych komórek prekursorowych z ludzkich komórek ES in vitro. Po agregacji do ciał zarodkowych, różnicujące się komórki ES utworzyły dużą liczbę struktur przypominających cewy nerwowe w obecności czynnika wzrostu fibroblastów 2 (FGF-2). Prekursory neuronalne w tych formacjach izolowano przez selektywne trawienie enzymatyczne i dalej oczyszczano na podstawie różnicowej adhezji. Po wycofaniu FGF-2 różnicowały się w neurony, astrocyty i oligodendrocyty. Po przeszczepieniu do mózgu noworodka myszy, prekursory nerwowe pochodzące z ludzkich komórek ES zostały włączone do różnych obszarów mózgu, gdzie różnicowały się zarówno w neurony, jak i astrocyty. U biorców przeszczepu nie zaobserwowano powstawania potworniaka. Wyniki te przedstawiają ludzkie komórki ES jako źródło przeszczepialnych prekursorów nerwowych do ewentualnej naprawy układu nerwowego.


title: Charakterystyka produkcji prostaglandyny E2 przez Candida albicans.

text: Candida albicans wytwarza metabolity lipidowe, które są funkcjonalnie podobne do prostaglandyn gospodarza. Badania te, wykorzystujące spektrometrię mas, wykazują, że C. albicans wytwarza autentyczną prostaglandynę E(2) (PGE(2)) z kwasu arachidonowego. Maksymalną produkcję PGE(2) osiągnięto w 37 stopniach C w supernatantach z hodowli fazy stacjonarnej oraz w bezkomórkowych lizatach wytworzonych z komórek fazy stacjonarnej. Co ciekawe, wytwarzanie PGE(2) jest hamowane zarówno przez niespecyficzne inhibitory cyklooksygenazy, jak i lipooksygenazy, ale nie przez inhibitory specyficzne dla izoenzymu cyklooksygenazy 2. Genom C. albicans nie posiada homologa cyklooksygenazy; jednak zbadano kilka genów, które mogą odgrywać rolę w produkcji prostaglandyn przez C. albicans. Stwierdzono, że homolog desaturazy kwasu tłuszczowego C. albicans (Ole2) i homolog oksydazy wielomiedziowej (Fet3) odgrywają rolę w produkcji prostaglandyn, przy czym zmutowane szczepy ole2/ole2 i fet3/fet3 wykazują obniżone poziomy PGE(2) w porównaniu ze szczepami macierzystymi . Praca ta pokazuje, że synteza PGE(2) w C. albicans przebiega nowymi szlakami.


title: Globalna rola KLF1 w erytropoezie ujawniona przez ChIP-seq w pierwotnych komórkach erytroidalnych.

text: KLF1 reguluje różnorodny zestaw genów kierujących różnicowaniem komórek erytroidalnych od bipotencjalnych prekursorów. Aby określić lokalne konteksty cis-regulatorowe i sieci czynników transkrypcyjnych, w których działa KLF1, wykonaliśmy KLF1 ChIP-seq u myszy. Znaleźliśmy co najmniej 945 miejsc w genomie komórek erytroidalnych wątroby płodowej E14.5, które są zajęte przez endogenny KLF1. Wiele z tych odzyskanych miejsc znajduje się w promotorach genów erytroidalnych, takich jak Hbb-b1, ale większość jest odległa od jakiegokolwiek znanego genu. Nasze dane sugerują, że KLF1 bezpośrednio reguluje większość aspektów końcowego różnicowania erytroidów, w tym produkcję łańcuchów białkowych alfa- i beta-globiny, biosyntezę hemu, koordynację szlaków proliferacji i antyapoptozy oraz budowę błony krwinek czerwonych i cytoszkieletu, działając głównie jako aktywator transkrypcji. Dodatkowo proponujemy nowe mechanizmy współpracy KLF1 z innymi czynnikami transkrypcyjnymi, w szczególności z erytroidalnym czynnikiem transkrypcyjnym GATA1, w celu utrzymania homeostazy w przedziale erytroidalnym.


title: KOBAS 2.0: serwer sieciowy do adnotacji i identyfikacji wzbogaconych ścieżek i chorób

text: Wysokowydajne technologie eksperymentalne często identyfikują dziesiątki lub setki genów związanych z procesem biologicznym lub patologicznym lub zmienionych w nim. Na podstawie tych genów chce się zidentyfikować szlaki biologiczne, które mogą być zaangażowane i choroby, które mogą być związane. W tym miejscu przedstawiamy serwer sieciowy KOBAS 2.0, który adnotuje wejściowy zestaw genów z domniemanymi ścieżkami i powiązaniami chorób w oparciu o mapowanie do genów o znanych adnotacjach. Umożliwia zarówno mapowanie ID, jak i mapowanie międzygatunkowego podobieństwa sekwencji. Następnie przeprowadza testy statystyczne, aby zidentyfikować statystycznie istotnie wzbogacone szlaki i choroby. KOBAS 2.0 zawiera wiedzę o 1327 gatunkach z 5 baz danych ścieżek (KEGG PATHWAY, PID, BioCyc, Reactome i Panther) oraz 5 baz danych dotyczących chorób ludzkich (OMIM, KEGG DISEASE, FundDO, GAD i NHGRI GWAS Catalog). KOBAS 2.0 jest dostępny pod adresem http://kobas.cbi.pku.edu.cn.