title: Regulacja sygnalizacji beta kateniny i anaboliczne działanie parathormonu w kości przez białko matrikomórkowe periostynę.

text: Periostin (Postn) jest białkiem macierzowym preferencyjnie wyrażanym przez osteocyty i osteoblasty okostnej w odpowiedzi na stymulację mechaniczną i parathormon (PTH). Nie wiadomo jednak, czy iw jaki sposób ekspresja periostyny wpływa na anabolizm kości. Zbadaliśmy reakcję szkieletu dorosłych myszy Postn(-/-) i Postn(+/+) na przerywane PTH. W porównaniu z Postn(+/+), myszy Postn(-/-) miały niższą masę kostną, objętość korową kości i siłę odpowiedzi na PTH. Wszystkie wskaźniki kościotworzenia stymulowane PTH były znacząco niższe u myszy Postn(-/-), szczególnie w okostnej. Ponadto, stymulacja in vivo sygnalizacji Wnt-β-katenina przez PTH, jak oceniano u myszy reporterowych TOPGAL, była hamowana przy braku periostyny (myszy TOPGAL; Postn(-/-)). PTH stymulował periostynę i hamował ekspresję MEF2C i sklerostyny (Sost) w kościach i osteoblastach in vitro. Rekombinowana periostyna hamowała również ekspresję Sost, w której pośredniczył receptor integryny αVβ3, podczas gdy przeciwciało blokujące periostynę zapobiegało hamowaniu MEF2C i Sost przez PTH. Z kolei podanie przeciwciała blokującego Sost częściowo przywróciło wzrost masy kostnej, w którym pośredniczy PTH u myszy Postn(-/-). Ponadto pierwotne osteoblasty z myszy Postn(-/-) wykazywały niższą proliferację, mineralizację i migrację, zarówno spontanicznie, jak iw odpowiedzi na PTH. Poziomy ekspresji genów osteoblastycznych potwierdziły defekt różnicowania osteoblastów Postn(-/-) zi bez PTH, jak również zwiększoną apoptozę osteoblastów przy braku periostyny. Dane te wyjaśniają złożoną rolę periostyny w anabolizmie kości poprzez regulację sygnalizacji Sost, Wnt-β-kateniny i różnicowanie osteoblastów.


title: Stężenie lipoprotein(a) a ryzyko choroby wieńcowej, udaru mózgu i śmiertelności z przyczyn nienaczyniowych.

text: KONTEKST Stężenie w krążeniu lipoproteiny(a) (Lp[a]), dużej glikoproteiny przyłączonej do cząsteczki podobnej do lipoproteiny o małej gęstości, może wiązać się z ryzykiem choroby wieńcowej serca (CHD) i udaru mózgu. CEL Ocena związku stężenia Lp(a) z ryzykiem poważnych powikłań naczyniowych i pozanaczyniowych. WYBÓR BADANIA Długoterminowe prospektywne badania, w których rejestrowano stężenie Lp(a) i późniejszą poważną chorobowość naczyniową i/lub śmiertelność związaną z przyczynami, opublikowane między styczniem 1970 a marcem 2009, zostały zidentyfikowane poprzez elektroniczne przeszukiwanie bazy danych MEDLINE i innych baz danych, ręczne przeszukiwanie list referencyjnych, i dyskusja ze współpracownikami. EKSTRAKCJA DANYCH Dostarczono indywidualne zapisy dla każdego z 126 634 uczestników w 36 badaniach prospektywnych. Podczas 1,3 miliona osobolat obserwacji zarejestrowano 22 076 pierwszych śmiertelnych lub niezakończonych zgonem wyników z powodu chorób naczyniowych lub zgonów nienaczyniowych, w tym 9336 zgonów z powodu CHD, 1903 udarów niedokrwiennych, 338 udarów krwotocznych, 751 niesklasyfikowanych udarów, 1091 innych zgonów naczyniowych, 8114 zgonów nienaczyniowych i 242 zgonów z nieznanej przyczyny. Analizy regresji w ramach badania dostosowano do zmienności wewnątrzosobowej i połączono za pomocą metaanalizy. Analizy wykluczyły uczestników ze stwierdzoną wcześniej istniejącą CHD lub udarem na początku badania. SYNTEZA DANYCH Stężenie lipoproteiny(a) było słabo skorelowane z kilkoma konwencjonalnymi naczyniowymi czynnikami ryzyka i było wysoce spójne u poszczególnych osób przez kilka lat. Związki Lp(a) z ryzykiem CHD miały zasadniczo ciągły kształt. W 24 badaniach kohortowych częstość CHD w górnej i dolnej trzeciej części wyjściowego rozkładu Lp(a) wynosiła odpowiednio 5,6 (95% przedział ufności [CI], 5,4-5,9) na 1000 osobolat i 4,4 (95 % CI, 4,2-4,6) na 1000 osobolat. Współczynnik ryzyka dla CHD, dostosowany tylko do wieku i płci, wynosił 1,16 (95% CI, 1,11-1,22) na 3,5-krotnie wyższe zwykłe stężenie Lp(a) (tj. na 1 SD) i wynosił 1,13 (95% CI, 1,09-1,18) po dalszej korekcie pod kątem lipidów i innych konwencjonalnych czynników ryzyka. Odpowiednie skorygowane współczynniki ryzyka wynosiły 1,10 (95% CI, 1,02-1,18) dla udaru niedokrwiennego, 1,01 (95% CI, 0,98-1,05) dla łącznej śmiertelności z przyczyn nienaczyniowych, 1,00 (95% CI, 0,97-1,04) dla zgonów z powodu raka , oraz 1,00 (95% CI, 0,95-1,06) dla zgonów nienaczyniowych innych niż nowotwory. WNIOSEK W wielu różnych okolicznościach istnieje stały, niezależny i umiarkowany związek stężenia Lp(a) z ryzykiem CHD i udaru mózgu, które wydają się dotyczyć wyłącznie wyników naczyniowych.


title: Dwufazowe zachowanie niekoherentnych pętli sprzężenia do przodu w biomolekularnych sieciach regulacyjnych.

text: Niekoherentna pętla sprzężenia do przodu (FFL) jest jednym z najczęściej obserwowanych motywów w biomolekularnych sieciach regulacyjnych. Uważano, że niespójny FFL jest zaprojektowany po prostu do indukowania przejściowej odpowiedzi ukształtowanej przez „szybką aktywację i opóźnione hamowanie”. Odkryliśmy, że dynamikę różnych niespójnych FFL można dalej podzielić na dwa typy: zależne od czasu odpowiedzi dwufazowe i zależne od dawki odpowiedzi dwufazowe. Dlaczego strukturalnie identyczne, niespójne FFL odgrywają tak różne dynamiczne role? Poprzez badania obliczeniowe pokazujemy, że dynamika dwóch typów niespójnych FFL wzajemnie się wyklucza. W oparciu o dalsze wyniki obliczeń i obserwacje eksperymentalne, stawiamy hipotezę, że niespójne FFL zostały optymalnie zaprojektowane, aby osiągnąć odmienną funkcję biologiczną wynikającą z różnych kontekstów komórkowych. Dodatkowe informacje pomocnicze można znaleźć w internetowej wersji artykułu.


title: Wzorce przepisywania leków przeciwpsychotycznych w Niemczech: analiza retrospektywna z wykorzystaniem dużej bazy danych dotyczących recept ambulatoryjnych.

text: Dane dotyczące praktyk przepisywania leków przeciwpsychotycznych są bardzo interesujące z punktu widzenia jakości opieki. W związku z tym przeanalizowaliśmy wszystkie recepty w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego zrealizowane w aptekach w południowych Niemczech od lipca 1999 do grudnia 2001. Baza danych obejmuje recepty na około 25 milionów osób. Aż do 6% populacji przepisano lek przeciwpsychotyczny przynajmniej raz w okresie badania. Większość recept dotyczyła konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych i została wypisana przez niespecjalistów. Pacjenci otrzymujący leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji częściej otrzymywali ciągłą terapię przeciwpsychotyczną. U znacznego odsetka pacjentów obserwowano politerapię przeciwpsychotyczną, a także komedycję w chorobach somatycznych. W szczególności często przepisywane były leki stosowane w leczeniu zaburzeń sercowo-naczyniowych i metabolicznych. Przy wyborze leczenia lekarze powinni brać pod uwagę profil ryzyka sercowo-naczyniowego i metabolicznego pacjenta. Dane sugerują, że większość leków przeciwpsychotycznych stosuje się w leczeniu zaburzeń innych niż schizofrenia. Ważne jest podnoszenie świadomości wśród niespecjalistów na temat wskazań, skuteczności i skutków ubocznych leków przeciwpsychotycznych, ponieważ ci lekarze wypisują większość recept na leki przeciwpsychotyczne.


title: Strukturalne podstawy do aktywacji składania mikrotubul przez kompleks EB1 i p150Glued.

text: Białka śledzące plus, takie jak EB1 i kompleks dyneina/dynaktyna, regulują dynamikę mikrotubul. Uważa się, że białka te stabilizują mikrotubule poprzez tworzenie kompleksu końca dodatniego na końcach wzrostu mikrotubul o słabo zdefiniowanych mechanizmach. W tym miejscu opisujemy strukturę krystaliczną dwóch składników kompleksu końca dodatniego, domeny dimeryzacji końca karboksylowego EB1 i domeny wiążącej mikrotubule (CAP-Gly) podjednostki dynaktyny p150Glued. Każda cząsteczka dimeru EB1 zawiera dwie helisy tworzące konserwatywną wiązkę czterech helis, zapewniając jednocześnie miejsca wiązania p150Glued w jej elastycznym regionie ogona. Łącząc krystalografię, NMR i analizy mutacyjne, nasze badania ujawniają krytyczne elementy oddziałujące zarówno EB1, jak i p150Glued, których mutacja zmienia aktywność polimeryzacji mikrotubul. Co więcej, usunięcie kluczowego elastycznego ogona z EB1 aktywuje tworzenie mikrotubul przez sam EB1, co sugeruje, że elastyczny ogon ujemnie reguluje aktywność EB1. Dlatego proponujemy, aby EB1 posiadał konformację samohamowną, którą łagodzi p150Glued jako aktywator allosteryczny.


title: Epigenetyczna regulacja NANOG przez miR-302 klaster-MBD2 dopełnia indukowane pluripotencjalne przeprogramowanie komórek macierzystych.

text: Podczas gdy większość komórek somatycznych przechodzących indukowane pluripotencjalne przeprogramowanie komórek macierzystych (iPS) za pomocą czynników Yamanaka gromadzi się na stabilnych, częściowo przeprogramowanych etapach, mechanizmy molekularne wymagane do osiągnięcia pełnego przeprogramowania są nieznane. MikroRNA (miRNA) dostrajają translację mRNA i biorą udział w przeprogramowaniu, ale funkcjonalne cele miRNA krytyczne dla całkowitego przeprogramowania komórek iPS pozostają nieuchwytne. Zidentyfikowaliśmy białko 2 domeny wiążącej metylo-DNA (MBD2) jako epigenetyczny supresor, blokujący pełne przeprogramowanie komórek somatycznych do iPS poprzez bezpośrednie wiązanie z elementami promotora NANOG, zapobiegając aktywacji transkrypcji. Kiedy nadmiernie eksprymowaliśmy klaster miR-302 zaobserwowaliśmy znaczny wzrost konwersji częściowych do całkowicie przeprogramowanych komórek iPS poprzez tłumienie ekspresji MBD2, tym samym zwiększając ekspresję NANOG. Zatem ekspresja egzogennego klastra miR-302 (bez miR-367) jest skuteczna w osiąganiu w pełni przeprogramowanego stanu iPS w częściowo przeprogramowanych komórkach poprzez złagodzenie hamowania ekspresji NANOG, w którym pośredniczy MBD2. Nasze badania dostarczają bezpośredniego mechanizmu molekularnego zaangażowanego w generowanie pełnego przeprogramowania ludzkich komórek iPS w celu zbadania patogenezy choroby, badań przesiewowych leków i potencjalnych terapii komórkowych.


title: Złożona fizjologia i złożone reakcje na stres podczas fermentacji hydrolizatu słony kukurydzianej poddanego wstępnej obróbce alkalicznej przez etanologen Escherichia coli.

text: Fizjologia etanologennych Escherichia coli hodowanych w warunkach beztlenowych w hydrolizatach roślinnych poddanych wstępnej obróbce alkalicznej jest złożona i słabo zbadana. Aby uzyskać wgląd w to, jak E. coli reaguje na takie hydrolizaty, zbadaliśmy fermentację etanolową E. coli K-12 hydrolizatu wytworzonego ze słomy kukurydzianej poddanej wstępnej ekspansji włókien amoniaku. Pomimo wysokiej zawartości cukru (~6% glukozy, 3% ksylozy) i stosunkowo niskiej toksyczności tego hydrolizatu, E. coli zaprzestała wzrostu na długo przed wyczerpaniem się glukozy. Niemniej jednak komórki pozostały metabolicznie aktywne i kontynuowały konwersję glukozy do etanolu, aż cała glukoza została zużyta. Profilowanie ekspresji genów ujawniło złożone i zmieniające się wzorce fizjologii metabolicznej i odpowiedzi na stres komórkowy podczas wykładniczej fazy wzrostu, fazy przejściowej i aktywnej glikolitycznie fazy stacjonarnej. W fazie wykładniczej i przejściowej wysokie koszty utrzymania komórek i odpowiedzi na stres były częściowo ograniczane przez wolne aminokwasy dostępne w hydrolizacie. Jednak po wyczerpaniu większości aminokwasów komórki weszły w fazę stacjonarną, a ATP pochodzące z fermentacji glukozy zostało całkowicie zużyte na potrzeby utrzymania komórek w hydrolizacie. Porównawcze profilowanie ekspresji genów i modelowanie metaboliczne etanologenu sugerowały, że wysoki koszt energetyczny łagodzenia stresu osmotycznego, lignotoksyny i etanolu łącznie ogranicza wzrost, wskaźniki wykorzystania cukru i wydajność etanolu w hydrolizatach lignocelulozowych poddanych wstępnej obróbce alkalicznej.


title: Nadciśnienie tętnicze u dzieci po przeszczepieniu nerki: częstość występowania i czynniki ryzyka.

text: TŁO Kontrola ciśnienia krwi (BP) po przeszczepie nerki może poprawić przeżycie przeszczepu allogenicznego i pacjenta. Naszym celem było (i) opisanie rozkładu ciśnienia tętniczego i częstości występowania nadciśnienia skurczowego i/lub rozkurczowego u dzieci w ciągu pierwszych 5 lat po przeszczepieniu nerki oraz (ii) ocena klinicznych czynników ryzyka i specyficznych dla ośrodka czynników związanych z nadciśnieniem tętniczym u dzieci tej populacji. METODY Przeprowadziliśmy retrospektywny przegląd opisu przypadku wszystkich obecnych pacjentów po przeszczepieniu nerki u dzieci w Wielkiej Brytanii, z danymi zebranymi po 6 miesiącach, 1, 2 i 5 latach od przeszczepu u pacjentów z nadciśnieniem (ciśnienie skurczowe i/lub rozkurczowe > 95. > ) i osoby bez nadciśnienia BP ≤ 95. > . WYNIKI Łącznie 27,3% (117/428), 27,6% (118/428), 26,0% (95/365) i 25,6% (50/195) pacjentów miało nadciśnienie (ciśnienie skurczowe i/lub rozkurczowe > 95. > ) odpowiednio 6 miesięcy, 1, 2 i 5 lat po przeszczepie. Łącznie 58,4% pacjentów po 6 miesiącach, 52,8% po 1 roku, 48,2% po 2 latach i 48,2% po 5 latach otrzymywało leczenie przeciwnadciśnieniowe, z czego 31,6-36,6% pozostało nadciśnieniem. Gdy u pacjentów stwierdzono nadciśnienie, przyjmowali leki przeciwnadciśnieniowe lub mieli nieleczone nadciśnienie (skurczowe i/lub rozkurczowe BP > 95. > ), 66,4, 61,0, 56,4 i 55,9% pacjentów miało nadciśnienie po 6 miesiącach, 1, 2 i 5 lat. W modelu wielowymiarowym iloraz szans dla nadciśnienia skurczowego wynosił 4,16 (zmarły w porównaniu z żywym dawcą), 2,65 (najniższy w porównaniu z najwyższym kwartylem wskaźnika z wzrostu) i 2,07 (w przypadku leczenia przeciwnadciśnieniowego; tak lub nie). Istniała istotna zmienność częstości występowania nadciśnienia tętniczego między ośrodkami (p < 0,0001), która pozostała istotna (p = 0,003) po uwzględnieniu wszystkich czynników w modelu wieloczynnikowym. WNIOSKI Kontrola BP po przeszczepieniu nerki pozostaje nieoptymalna w ośrodkach pediatrycznych w Wielkiej Brytanii. Nieco ponad 25% pacjentów utrzymuje nadciśnienie 5 lat po przeszczepie. Znaczące różnice między ośrodkami pozostają niewyjaśnione i mogą odzwierciedlać różnice w ocenie i leczeniu nadciśnienia tętniczego.


title: Sprzęganie sygnalizacji cAMP z transkrypcją w wątrobie: kluczowa rola CREB i CREM.

text: Czynniki transkrypcyjne wiążące się z elementami reagującymi na cAMP (CRE) w promotorach różnych genów należą do podstawowej nadrodziny zamka leucynowego i składają się z trzech genów u ssaków: CREB, CREM i ATF-1. Duża liczba białek CREB, CREM i ATF-1 jest generowana w wyniku zdarzeń potranskrypcyjnych, głównie alternatywnego splicingu, i reguluje ekspresję genów działając jako aktywatory lub represory. Aktywacja jest klasycznie wywoływana przez zależną od sygnalizacji fosforylację kluczowego miejsca akceptorowego (Ser133 w CREB) przez szereg możliwych kinaz, w tym PKA, CamKIV i Rsk-2. Fosforylacja jest warunkiem wstępnym interakcji CBP (białka wiążącego CREB), koaktywatora, który wykazuje również aktywność acetylotransferazy histonowej. Represja może obejmować dynamiczną defosforylację aktywatorów, a tym samym zmniejszenie związku z CBP. Inny szlak represji transkrypcji w miejscach CRE wiąże się z indukowalnym represorem ICER (indukowalny wczesny represor cAMP), produktem genu CREM. Będąc indukowalnym represorem, ICER bierze udział w autoregulacyjnych pętlach sprzężenia zwrotnego transkrypcji, które regulują regulację w dół genów wczesnej odpowiedzi, takich jak protoonkogen c-fos. Wątroba reprezentuje niezwykłe ustawienie fizjologiczne, w którym główną rolę odgrywa sygnalizacja reagująca na cAMP. Rzeczywiście, częściowa hepatektomia wyzwala precyzyjnie dostrojony program ekspresji genów, tak że poprzez określone punkty kontrolne uzyskuje się skoordynowaną regenerację tkanki. Kinetyka czasowa aktywacji transkrypcji po hepatektomii ujawnia wzorzec wczesnej indukcji kilku genów, z których część jest kontrolowana przez czynniki transkrypcyjne CREB/CREM. Ważną rolę CREM w fizjologii wątroby sugerowała silna indukcja ICER po częściowej hepatektomii. Opóźnienie regeneracji tkanek u myszy z niedoborem CREM potwierdziło ważną funkcję tego czynnika w regulacji proliferacji hepatocytów. Ponieważ indukcji genów towarzyszą krytyczne zmiany w organizacji chromatyny, odszyfrowanie określonych kodów modyfikujących, które histony wyświetlają podczas regeneracji wątroby i fizjologii, dostarczy ekscytujących nowych informacji na temat dynamiki architektury chromatyny.


title: Porównanie metod oceny diety w populacji południowej Francji: wykorzystanie danych ważonych, szacunkowych danych żywieniowych i kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków

text: Cel: Głównym celem badania było opracowanie odpowiednich instrumentów oceny diety dla francuskiego regionu Morza Śródziemnego oraz walidacja pomiarów, które one zapewniają. Badani i metody: Trzy różne metody oceny zostały poddane próbie 150 mężczyzn i kobiet ochotników. 98 wypełniło protokół, na który składał się 4-dniowy ważony rekord żywieniowy (PETRA) i 7-dniowy rekord szacunkowej diety (S7) w oparciu o listę kontrolną i zestaw zdjęć, przy czym oba te rekordy były wypełniane raz w każdym sezonie roku oraz półilościowy (standardowa porcja) kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków (FFQ) zawierający pytania gromadzące dane socjodemograficzne i antropometryczne, który wypełniano tylko raz. Dni, w których zastosowano PETRA do oceny spożycia żywności, zbiegły się z pierwszymi 4 dniami S7 (S4).Wyniki: Walidacja została oparta na składnikach odżywczych i żywności. Skorygowane energetycznie współczynniki korelacji Pearsona między S4 i PETRA wahały się od 0,32 dla witaminy E do 0,81 dla witaminy C (średnio 0,65 dla 21 składników odżywczych). Praktycznie nie było błędnej klasyfikacji w przeciwnych skrajnych kwartylach. Współczynniki korelacji Spearmana wahały się od 0,63 dla ryb i owoców morza do 0,90 dla wina (średnio 0,76 dla 16 grup żywności). Praktycznie nie było błędnej klasyfikacji w przeciwnych skrajnych kwartylach. Współczynniki korelacji Pearsona skorygowane o atenuowaną energię między FFQ i S7 wahały się od 0,22 dla białek i jednonienasyconych kwasów tłuszczowych do 0,80 dla żelaza (średnia: 0,45). 10% lub mniej osób zostało błędnie sklasyfikowanych w przeciwnych skrajnych kwartylach (z wyjątkiem witaminy C, 12%). Współczynniki korelacji Spearmana wahały się od 0,25 dla zielono-żółto-czerwonych surowych warzyw do 0,76 dla wina (średnio 0,42). 8% lub mniej badanych zostało błędnie sklasyfikowanych w przeciwnych skrajnych kwartylach (z wyjątkiem owoców cytrusowych, 11%). Wnioski: Oszacowanie porcji przy użyciu zestawu fotografii zostało potwierdzone przez korelację między S4 i PETRA zarówno dla składników odżywczych, jak i żywności. FFQ zapewnia dość wiarygodną miarę spożycia makroskładników i dobrą miarę spożycia mikroskładników w porównaniu z danymi w literaturze. Gorzej radzi sobie z przyjmowaniem pokarmu. Lepsze wyniki można osiągnąć w przypadku FFQ: (i) używając zestawu fotografii zamiast standardowych porcji oraz (ii) dodając kolejne pytania dotyczące żywności, która jest niewystarczająco zakryta. Sponsoring: Praca ta była wspierana finansowo w ramach kontraktu INSERM 91-1006 oraz komitetów Ardèche i Hérault przy „Ligue contre le rak”.


title: Los substratu w aktywowanych makrofagach: porównanie aktywacji wrodzonej, klasycznej i alternatywnej.

text: Makrofagi odgrywają istotną rolę w odporności wrodzonej i adaptacyjnej w zależności od równowagi odbieranych bodźców. Z analitycznego i funkcjonalnego punktu widzenia stymulację makrofagów można podzielić na trzy główne tryby: szlaki wrodzone, klasyczne i alternatywne. Te zróżnicowane aktywacje powodują ekspresję określonych zestawów genów zaangażowanych w uwalnianie bodźców pro- lub przeciwzapalnych. W niniejszej pracy przeanalizowaliśmy, czy określone wzorce metaboliczne zależą od aktywowanego szlaku sygnałowego. Podejście metabolomiczne oparte na znaczniku [1,2-(13)C(2)]glukozy zostało zastosowane do scharakteryzowania rozkładów przepływu metabolicznego w makrofagach stymulowanych szlakami klasycznymi, wrodzonymi i alternatywnymi. Wykorzystując tę metodologię w połączeniu z analizą rozkładu masy izotopomerów nowo utworzonych metabolitów, dane pokazują, że aktywowane makrofagi są zasadniczo komórkami glikolitycznymi i istnieje wyraźne odcięcie między aktywacją klasyczną/wrodzoną a szlakiem alternatywnym. Co ciekawe, aktywacja makrofagów przez LPS/IFN-gamma lub TLR-2, -3, -4 i -9 skutkuje podobnymi wzorcami dystrybucji strumienia, niezależnie od aktywowanego szlaku. Jednak stymulacja szlakiem alternatywnym ma niewielkie skutki metaboliczne. Molekularna podstawa różnic między tymi dwoma typami zachowań obejmuje zmianę ekspresji 6-fosfofrukto-2-kinazy/fruktozo-2,6-bisfosfatazy (PFK2) z wątrobowego typu PFK2 na bardziej aktywny wszechobecny izoenzym PFK2. , który reaguje na aktywację Hif-1alfa i zwiększa stężenie fruktozy-2,6-bisfosforanu oraz przepływ glikolityczny. Jednak przy użyciu makrofagów ukierunkowanych na Hif-1alfa, zmiana izoenzymów PFK2 nadal występuje w makrofagach aktywowanych LPS/IFN-gamma, co sugeruje, że ten szlak reguluje wszechobecną ekspresję PFK2 poprzez mechanizmy niezależne od Hif-1alfa.


title: Wpływ suplementacji kwasem foliowym na homocysteinę w osoczu w populacji osób starszych.

text: TŁO Podwyższona homocysteina w osoczu jest związana z chorobą wieńcową, chorobą naczyń obwodowych i zakrzepicą żylną. Kwas foliowy jest najskuteczniejszą terapią obniżającą poziom homocysteiny. Nie jest znana najmniejsza skuteczna suplementacja kwasu foliowego, szczególnie w przypadku osób starszych, u których występuje największa częstość występowania tych schorzeń. CEL Zbadanie wpływu codziennych suplementów 0, 50, 100, 200, 400 i 600 mikrogramów kwasu foliowego na homocysteinę w osoczu w populacji osób starszych. PROJEKT Randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo. METODY Uczestnicy (n=368) w wieku 65-75 lat zostali losowo przydzieleni do otrzymywania jednego z zabiegów przez 6 tygodni. Homcysteinę w osoczu zarejestrowano po 3 tygodniach i 6 tygodniach suplementacji. WYNIKI Tylko grupy 400 mikrog i 600 mikrog miały znacząco niższe poziomy homocysteiny w porównaniu z placebo (odpowiednio p=0,038 i p<0,001). Stosując wielokrotną regresję liniową i całkowite spożycie kwasu foliowego przez każdą osobę (dieta plus suplement), wymagane byłoby całkowite dzienne spożycie kwasu foliowego w wysokości 926 mikrog dziennie, aby zapewnić, że 95% populacji osób starszych nie będzie miało ryzyka sercowo-naczyniowego z powodu niedoboru kwasu foliowego. DYSKUSJA Dzienne spożycie kwasu foliowego na poziomie 926 mikrog jest mało prawdopodobne, aby można było osiągnąć samą dietę. Aby osiągnąć ten cel, konieczna będzie indywidualna suplementacja lub wzbogacenie żywności kwasem foliowym.


title: Otyłość centralna i hiperinsulinemia u kobiet są związane z polimorfizmem w regionie flankującym 5' genu insuliny ludzkiej.

text: Otyłość jest chorobą wieloczynnikową z wyraźnym komponentem genetycznym. Sytuację dodatkowo komplikuje niejednorodność otyłości wykazana przez topograficzne rozmieszczenie tkanki tłuszczowej, m.in. Otyłość górnej części ciała (centralna) i dolnej części ciała (pośladkowa). Ponadto rozkład tłuszczu wykazuje silniejszą tendencję do dziedziczenia w porównaniu z całkowitą zawartością tkanki tłuszczowej. Otyłość centralna charakteryzuje się hiperinsulinemią i insulinoopornością, wspólną cechą cukrzycy insulinoniezależnej, nadciśnienia tętniczego i miażdżycy. W celu zbadania genetyki molekularnej otyłości centralnej przebadaliśmy 56 ciężko otyłych (średni wskaźnik masy ciała 40), niespokrewnionych młodych brytyjskich kobiet rasy kaukaskiej bez cukrzycy, pod kątem powiązania polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych genów kandydujących z pomiarami antropometrycznymi i wskaźnikami wydzielania insuliny. i opór. Badanymi genami kandydującymi były receptor insuliny, wrażliwy na insulinę transporter glukozy i insulina. Stwierdzono związek allelu klasy 3 regionu hiperzmiennego w regionie flankującym 5' genu insuliny z otyłością górnego segmentu (P = 0,005). Ponadto, allel klasy 3 był również związany z hiperinsulinemią na czczo (P = 0,01), stymulowanym wydzielaniem insuliny (P = 0,01) i insulinoopornością obliczoną na podstawie homeostatycznego modelu oceny (HOMA; P = 0,008). Nie znaleziono takich powiązań z innymi badanymi genami kandydującymi. Dane te sugerują, że polimorfizmy w regionie flankującym 5' genu insuliny mogą wpływać na ekspresję genu i tym samym modulować wytwarzanie insuliny u poważnie otyłych osobników płci żeńskiej.


title: Profile gęstości populacji przenoszenia 5 gatunków bakterii w nosogardzieli u dzieci w wieku przedszkolnym mierzone za pomocą ilościowego PCR dają potencjalny wgląd w dynamikę transmisji.

text: Szczepionki bakteryjne mogą obniżyć wskaźniki nosicielstwa. Kolonizacja jest zwykle binarnym punktem końcowym. PCR w czasie rzeczywistym (qPCR) może oznaczać ilościowo DNA bakterii w próbkach śluzówki w szerokim zakresie. Wykorzystanie hodowli i jednogenowych qPCR specyficznych dla gatunku dla Streptococcus pneumoniae (lytA), Streptococcus pyogenes (ntpC), Moraxella catarrhalis (ompJ), Haemophilus influenzae (hdp) i Staphylococcus aureus (nuc) oraz krzywych wzorcowych względem bulionu ze szczepem referencyjnym w fazie logarytmicznej W hodowlach opisano rozkład częstotliwości i gęstości szczytowej nosicielstwa w wymazach z nosogardzieli od 161 zdrowych dzieci w wieku 2-4 lat pobranych do bulionu STGG. Ogólnie wykrywanie przez qPCR i hodowlę było spójne. Niezgodność występowała głównie przy niższych progach wykrywalności obu metod, chociaż testy PCR dla S. pyogenes i S. aureus były mniej czułe. Gęstość wahała się w zakresie 5-7 rzędów wielkości dla 5 gatunków, przy czym liczne gatunki skłaniały się ku wysokim wartościom (mody: S. pneumoniae log3-4, M. catarrhalis i H. influenzae log4-5 CFU/ml bulionu). Szerokie zakresy stężeń bakteryjnego DNA u zdrowych dzieci będących nosicielami tych bakterii mogą oznaczać, że różne osoby w różnym czasie znacznie różnią się pod względem zakaźności. Zrozumienie żywiciela, mikrobiologicznych i środowiskowych determinant gęstości kolonizacji pozwoli na dokładniejsze przewidywanie skuteczności szczepionki.


title: Mechanizmy okołodobowe w mysich i ludzkich mezenchymalnych komórkach macierzystych szpiku kostnego po ekspozycji na deksametazon.

text: Podstawowa grupa czynników regulacyjnych kontroluje rytmy okołodobowe w komórkach ssaków. Podczas gdy jądro nadskrzyżowaniowe w mózgu służy jako centralny oscylator okołodobowy, zegary okołodobowe istnieją również w tkankach i komórkach obwodowych. Coraz więcej dowodów wykazało, że >20% wyrażanych mRNA w tkankach kostnych i tłuszczowych oscyluje w sposób dobowy. Obecny rękopis donosi o istnieniu rdzenia okołodobowego aparatu transkrypcyjnego w pierwotnych hodowlach mysich i ludzkich mezenchymalnych komórek macierzystych pochodzących ze szpiku kostnego (BMSC). Ekspozycja konfluentnych, nieaktywnych BMSCs na deksametazon zsynchronizowała oscylacyjną ekspresję mRNA kodujących białko wiążące albuminę D (dbp), arnt-podobny do mięśnia mózgowego 1 (bmal1), okres 3 (per3), rev-erb alfa (Rev A) i rev-erb beta (Rev B). Geny wykazywały średni okres oscylacyjny od 22,2 do 24,3 godziny. Akrofaza lub szczytowa ekspresja mRNA kodujących „dodatni” (bmal1) i „ujemny” (per3) składniki okołodobowego aparatu regulacyjnego były przesunięte względem siebie o około 8-12 godzin, zgodnie z obserwacjami in vivo. Wiadomo, że in vivo fosforylacja przez kinazę syntazy glikogenu 3beta (GSK3beta) reguluje obrót per3 i składniki rdzenia okołodobowego aparatu regulacyjnego. Dodanie in vitro chlorku litu, inhibitora GSK3beta, znacząco przesunęło akrofazę wszystkich genów o 4,2-4,7 h oscylacji w BMSC; jednak tylko samce BMSC myszy wykazywały znaczny wzrost długości okresu oscylacji. Doszliśmy do wniosku, że ludzkie i mysie BMSC stanowią ważny model in vitro do analizy mechanizmów okołodobowych w metabolizmie kości i biologii komórek macierzystych.


title: GPCR kodowane przez wirusa opryszczki: zaniedbani gracze w chorobach zapalnych i proliferacyjnych?

text: Herpeswirusy kodują związane z błoną receptory sprzężone z białkiem G (GPCR) w swoich genomach wirusowych, które są strukturalnie podobne do receptorów chemokin. Te GPCR porywają komórkowe sieci sygnalizacyjne, w których pośredniczy GPCR, w celu przeżycia, replikacji i patogenezy. W szczególności, kodowane przez herpeswirusa receptory chemokin ORF74, BILF1 i US28, które są obecne w miejscach zapalnych i komórkach nowotworowych, zapewniają ważne specyficzne dla wirusa cele dla terapii ukierunkowanych. Biorąc pod uwagę ogólnie wysoką podatność na leki GPCR, te wirusowe GPCR można uznać za obiecujące cele leków przeciwwirusowych.


title: Akumulacja w środkowej części ciała poprzez unikanie autofagii przyczynia się do przeprogramowania komórek i rakotwórczości

text: Środkowe ciało jest pojedynczą organellą utworzoną między komórkami potomnymi podczas cytokinezy i wymaganą do ich ostatecznego rozdzielenia. Midbody utrzymują się w komórkach długo po podziale jako pochodne midbody (MBd), ale ich los jest niejasny. Tutaj pokazujemy, że MBd są dziedziczone asymetrycznie przez komórkę potomną ze starszym centrosomem. Selektywnie gromadzą się w komórkach macierzystych, indukowanych pluripotencjalnych komórkach macierzystych i potencjalnych rakowych „komórkach macierzystych” in vivo i in vitro. Utrata MBd towarzyszy różnicowaniu komórek macierzystych i obejmuje autofagiczną degradację, w której pośredniczy wiązanie autofagicznego receptora NBR1 z białkiem środkowego ciała CEP55. Komórki różnicujące i normalne dzielące się komórki nie gromadzą MBd i posiadają wysoką aktywność autofagiczną. Komórki macierzyste i komórki nowotworowe gromadzą MBd, unikając enkapsulacji autofagosomów i wykazują niską aktywność autofagiczną. Wzbogacenie MBd wzmaga przeprogramowanie do indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych i zwiększa rakotwórczość komórek rakowych in vitro. Wyniki te wskazują na nieoczekiwaną rolę MBd w komórkach macierzystych i rakowych „komórkach macierzystych”.


title: Zintegrowana analiza genomiczna identyfikuje klinicznie istotne podtypy glejaka charakteryzujące się nieprawidłowościami w PDGFRA, IDH1, EGFR i NF1.

text: Cancer Genome Atlas Network niedawno skatalogowała nawracające nieprawidłowości genomiczne w glejaku wielopostaciowym (GBM). Opisujemy solidną klasyfikację molekularną GBM opartą na ekspresji genów na podtypy neuronalne, nerwowe, klasyczne i mezenchymalne oraz integrujemy wielowymiarowe dane genomowe w celu ustalenia wzorców mutacji somatycznych i liczby kopii DNA. Aberracje i ekspresja genów EGFR, NF1 i PDGFRA/IDH1 definiują odpowiednio podtypy klasyczny, mezenchymalny i proneuralny. Sygnatury genowe normalnych typów komórek mózgowych wykazują silny związek między podtypami a różnymi liniami neuronalnymi. Ponadto odpowiedź na agresywną terapię różni się w zależności od podtypu, z największą korzyścią w podtypie klasycznym i brakiem korzyści w podtypie Proneural. Zapewniamy ramy, które ujednolicają wymiary transkryptomiczne i genomowe dla stratyfikacji molekularnej GBM, co ma ważne implikacje dla przyszłych badań.


title: Przewlekłe zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B: przegląd

text: Znaczenie Ponad 240 milionów osób na całym świecie jest zarażonych wirusem przewlekłego zapalenia wątroby typu B (HBV). Wśród osób z przewlekłym zakażeniem HBV, które nie są leczone, od 15% do 40% przechodzi w marskość wątroby, która może prowadzić do niewydolności wątroby i raka wątroby. Obserwacje Pegylowane analogi interferonu i nukleos(t)idów (lamiwudyna, adefowir, entekawir, dizoproksyl tenofowiru i alafenamid tenofowiru) hamują replikację DNA HBV i poprawiają stan zapalny i zwłóknienie wątroby. Długotrwała supresja wirusa jest związana z regresją zwłóknienia wątroby i zmniejszonym ryzykiem raka wątrobowokomórkowego w badaniach kohortowych. Wskaźniki wyleczenia (definiowane jako utrata antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B z niewykrywalnym DNA HBV) po leczeniu pozostają niskie (3%-7% w przypadku pegylowanego interferonu i 1%-12% w przypadku terapii analogami nukleozydowymi). Terapię pegylowanym interferonem można zakończyć w ciągu 48 tygodni i nie wiąże się ona z rozwojem oporności; jednak jego zastosowanie jest ograniczone przez słabą tolerancję i działania niepożądane, takie jak supresja szpiku kostnego i nasilenie istniejących objawów neuropsychiatrycznych, takich jak depresja. Nowsze leki (entekawir, dizoproksyl tenofowiru i alafenamid tenofowiru) mogą wiązać się ze znacznie zmniejszonym ryzykiem oporności na leki w porównaniu ze starszymi lekami (lamiwudyna i adefowir) i należy je rozważyć jako leczenie pierwszego rzutu. Wnioski i znaczenie Leczenie przeciwwirusowe za pomocą pegylowanego interferonu lub analogu nukleos(t)idu (lamiwudyny, adefowiru, entekawiru, dizoproksylu tenofowiru lub alafenamidu tenofowiru) należy zaproponować pacjentom z przewlekłym zakażeniem HBV i zapaleniem wątroby w celu ograniczenia progresji choroba wątroby. Analogi Nucleos(t)ide powinny być traktowane jako leczenie pierwszego rzutu. Ponieważ wskaźniki wyleczeń są niskie, większość pacjentów będzie wymagała terapii w nieskończoność.


title: Ekspresja CD64 rozróżnia komórki dendrytyczne pochodzące z monocytów i konwencjonalne i ujawnia ich odrębną rolę podczas immunizacji domięśniowej.

text: Chociaż większość szczepionek jest podawana domięśniowo, niewiele wiadomo na temat komórek dendrytycznych (DC), które są obecne w mięśniach szkieletowych. W tym artykule pokazujemy, że ekspresja CD64, receptora IgG o wysokim powinowactwie FcγRI, odróżnia konwencjonalne DC od DC pochodzących z monocytów (Mo-DC). Używając takiego rozróżniającego markera, zdefiniowaliśmy odrębne podzbiory DC, które znajdują się w mięśniach szkieletowych i zidentyfikowaliśmy ich migrujące odpowiedniki w drenujących węzłach chłonnych (LN). Następnie wykorzystaliśmy tę zdolność do analizy specjalizacji funkcjonalnej, która istnieje wśród DC mięśni. Po im. Po podaniu Ag zaadsorbowanego na ałunie wykazaliśmy, że mięśnie, do których wstrzyknięto ałunu, zawierały dużą liczbę konwencjonalnych DC, które należą do DC typu CD8α(+) i CD11b(+). Oba konwencjonalne typy DC były zdolne do wychwytywania Ag i migracji do drenujących LN, gdzie skutecznie aktywowały naiwne limfocyty T. W mięśniach, do których wstrzyknięto ałun, Mo-DC były tak liczne jak konwencjonalne DC, ale tylko niewielka część migrowała do drenujących LN. W związku z tym sam ałun słabo indukuje Mo-DC migrację do drenujących LN. Wykazaliśmy, że dodanie niewielkich ilości LPS do ałunu zwiększyło migrację Mo-DC. Biorąc pod uwagę, że migrujące Mo-DC miały, w przeliczeniu na komórkę, wyższą zdolność do indukowania limfocytów T wytwarzających IFN-γ niż konwencjonalne DC, dodanie LPS do ałunu zwiększyło ogólną immunogenność Ag prezentowanych przez DC pochodzące z mięśni. Dlatego pełne zrozumienie roli adiuwantów podczas im. Szczepienie musi uwzględniać niejednorodne migracyjne i funkcjonalne zachowanie mięśniowych DC i Mo-DC ujawnione w tym badaniu.


title: Rozpoznawanie antygenu limfocytów T i synapsa immunologiczna

text: Wiele emocji ostatnich pięciu lat w obszarze rozpoznawania antygenów przez komórki T koncentrowało się wokół synapsy immunologicznej — złożonej struktury komórkowej, która tworzy się na styku komórki T i komórki, która wyraża odpowiednie kompleksy peptyd-MHC. Dzięki nowym technologiom obrazowania zaczynamy teraz rozumieć rolę cząsteczek na powierzchni komórki i niektórych towarzyszących im modułów sygnalizacyjnych w kontekście komunikacji między komórkami. Postęp był tak szybki, że rozpoznawanie antygenu przez komórkę T może być pierwszym systemem, w którym zrozumiano molekularne podstawy rozpoznawania komórka-komórka.


title: Kluczowe interakcje przez konserwatywne aminokwasy polarne zlokalizowane na transbłonowych granicach helikalnych w GPCR klasy B modulują aktywację, specyficzność efektorową i tendencyjną sygnalizację w glukagonopodobnym receptorze peptydu-1.

text: GPCR klasy B mogą aktywować wiele efektorów sygnalizacyjnych z potencjałem wykazywania tendencyjnego agonizmu w odpowiedzi na stymulację ligandem. Wcześniej zwracaliśmy uwagę na kluczowe aminokwasy polarne domeny TM, które są kluczowe dla funkcji receptora GLP-1, kluczowego celu terapeutycznego w cukrzycy i otyłości. Wykorzystując kombinację mutagenezy, charakterystyki farmakologicznej, matematycznego i obliczeniowego modelowania molekularnego, badanie to identyfikuje dodatkowe wysoce konserwatywne reszty polarne zlokalizowane w kierunku helikalnych granic TM GPCR klasy B, które są ważne dla stabilności receptora GLP-1 i/lub kontrolują specyficzność sygnalizacji i są stronnicze agonizm. Obejmuje to (i) trzy dodatnio naładowane reszty (R3.30227, K4.64288, R5.40310) zlokalizowane na zewnątrzkomórkowych granicach TM 3, 4 i 5, które są przewidywane w modelach molekularnych w celu stabilizacji pętli zewnątrzkomórkowej 2, kluczowej domeny dla powinowactwo liganda i aktywacja receptora; (ii) przewidywana sieć wiązań wodorowych między resztami znajdującymi się w TM 2 (R2.46176), 6 (R6.37348) i 7 (N7.61406 i E7.63408) na cytoplazmatycznej powierzchni receptora, która jest ważna dla stabilizacji nieaktywny receptor i swoistość kierowania, (iii) reszty na dole TM 5 (R5.56326) i TM6 (K6.35346 i K6.40351), które są kluczowe dla aktywacji receptora i dalszego przekazywania sygnałów; (iv) przewidywane reszty biorą udział w stabilizacji TM4 (N2.52182 i Y3.52250), które również wpływają na sygnalizację komórkową. Podsumowując, praca ta poszerza naszą wiedzę na temat sygnalizacji, w której pośredniczy peptyd, przez receptor GLP-1.


title: Wpływ modyfikacji stylu życia na sztywność tętnic i odbicia fal.

text: Sztywność tętnic i odbicia fal wywierają szereg niekorzystnych skutków na czynność układu sercowo-naczyniowego i ryzyko choroby oraz wiążą się z większą śmiertelnością u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek i nadciśnieniem pierwotnym. W związku z tym ogromne znaczenie ma zapobieganie i leczenie sztywności tętnic. Ponieważ usztywnienie tętnic jest uznawane za krytyczny prekursor choroby sercowo-naczyniowej (CVD), istotne jest zrozumienie roli modyfikacji stylu życia w zapobieganiu i odwracaniu usztywnienia tętnic. Dostępne dowody wskazują, że modyfikacje stylu życia, w szczególności ćwiczenia aerobowe i ograniczenie sodu, wydają się być klinicznie skutecznymi interwencjami terapeutycznymi w zapobieganiu i leczeniu usztywnienia tętnic. W związku z tym dostępne są wystarczające dowody, aby zalecić modyfikację stylu życia jako część podstawowego podejścia terapeutycznego do usztywniania tętnic. Jednak do pełnego zrozumienia i optymalnego wykorzystania zmian stylu życia w leczeniu usztywnienia tętnic potrzeba więcej informacji.


title: Wpływ niedokrwienia wywołanego wysiłkiem fizycznym na dyspersję odstępu QT.

text: Zwiększona dyspersja przestrzenna czasu trwania repolaryzacji komór (dyspersja QT) jest związana ze zwiększoną podatnością na arytmie. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania wpływu ćwiczeń na dyspersję odstępu QT w chorobie niedokrwiennej serca (IHD). Dyspersję odstępu QT, skorygowaną dyspersję odstępu QT i procentową zmianę nieskorygowanego i skorygowanego rozrzutu odstępu QT między spoczynkiem a szczytem wysiłku zbadano u 14 członków grupy kontrolnej, 17 pacjentów z IHD i 14 pacjentów z IHD, którzy otrzymywali beta-blokery (IHD- B). Wszyscy badani przeszli standardowy test wysiłkowy protokołu Bruce'a, a odstępy QT mierzono w spoczynku i szczytowym wysiłku za pomocą tabletu cyfrowego podłączonego do komputera osobistego. Rozproszenie odstępu QT w spoczynku było znacznie zwiększone w grupie IHD w porównaniu z odpowiednio w grupie kontrolnej i IHD-B (skorygowana dyspersja QT w milisekundach), 74 +/- 7, 40 +/- 4, 49 +/- 5, p < 0,03). Skorygowana dyspersja odstępu QT w szczytowym momencie wysiłku była większa w grupie IHD w porównaniu z grupą kontrolną (57 +/- 5 vs 26 +/- 3 ms, p < 0,03). Procentowa zmiana dyspersji odstępu QT podczas ćwiczeń była istotnie wyższa w grupie IHD (52% +/- 5%) w porównaniu z tą zarówno w grupie kontrolnej (28% +/- 4%, p < 0,002) jak i IHD-B grupa (30% +/- 3%, p < 0,01). Większa średnia dyspersja odstępu QT w szczytowym momencie wysiłku i zwiększona procentowa zmiana dyspersji odstępu QT podczas ćwiczeń może pomóc wyjaśnić zwiększoną podatność grupy IHD na arytmie. Kardioprotekcyjne działanie beta-adrenolityków można wyjaśnić ich stępieniem na zmiany dyspersji odstępu QT związane z wysiłkiem fizycznym.


title: Wpływ napędzanej mobilności na zachowania inicjowane przez bardzo małe dzieci z niepełnosprawnością ruchową.

text: Niniejsze badanie przedstawia wpływ napędzanej mobilności na zachowania sześciorga dzieci z różnymi niepełnosprawnościami, które w wieku od 23 do 38 miesięcy nauczyły się korzystać z wózków inwalidzkich zmotoryzowanych w czasie krótszym niż trzy tygodnie. Stosując wielowymiarowy projekt bazowy, dwugodzinne okresy obserwacji były rejestrowane na wideo w 10-dniowych odstępach przed i po osiągnięciu przez nich niezależnej mobilności. Przeanalizowano częstotliwość samoinicjowania interakcji z obiektami, eksploracji przestrzennej oraz komunikacji z opiekunem. Troje dzieci zwiększyło wszystkie trzy typy zachowań; jeden wzrósł w dwóch typach, ale zmniejszył się w interakcji z przedmiotami; a dwa wzrosły tylko w eksploracji przestrzennej.


title: BCR/ABL modyfikuje kinetykę i wierność naprawy pęknięć dwuniciowych DNA w komórkach krwiotwórczych.

text: Onkogenna kinaza tyrozynowa BCR/ABL ułatwia naprawę pęknięć dwuniciowych DNA (DSB). Odkryliśmy, że po napromieniowaniu gamma komórki białaczki BCR/ABL-dodatnie gromadzą więcej DSB w porównaniu z komórkami normalnymi. Zmiany te są skutecznie naprawiane w sposób zależny od czasu przez niehomologiczne łączenie końców (NHEJ) stymulowane przez BCR/ABL, a następnie mechanizmy naprawy rekombinacji homologicznej (HRR). Jednak mutacje i duże delecje wykryto odpowiednio w produktach HRR i NHEJ w komórkach białaczki BCR/ABL-dodatnich. Proponujemy, że niewierna naprawa DSB może przyczynić się do niestabilności genomowej w białaczkach z chromosomem Philadelphia.


title: Sygnalizacja białka morfogenetycznego kości w komórkach progenitorowych nefronu

text: Sygnalizacja białka morfogenetycznego kości (BMP) odgrywa zasadniczą rolę w wielu aspektach rozwoju nerek i jest głównym wyznacznikiem wyniku uszkodzenia nerek. Leczenie BMP jest również istotnym elementem protokołów różnicowania prekursorów nefronu od pluripotencjalnych komórek macierzystych. W niniejszym przeglądzie omówiono rolę sygnalizacji BMP do komórek progenitorowych nefronu w każdym z tych kontekstów.


title: Analiza obliczeniowa 3'-końców EST pokazuje cztery klasy alternatywnej poliadenylacji u człowieka, myszy i szczura.

text: Alternatywna inicjacja, splicing i poliadenylacja to kluczowe mechanizmy wykorzystywane przez wiele organizmów do generowania różnorodności wśród dojrzałych transkryptów mRNA pochodzących z tej samej jednostki transkrypcyjnej. Podczas gdy poprzednie analizy obliczeniowe alternatywnej poliadenylacji koncentrowały się na aktywności poliadenylacji w obrębie lub za normalnymi eksonami 3'-końcowymi, przedstawiamy wyniki pierwszej analizy obejmującej cały genom wzorców alternatywnej poliadenylacji w genomach człowieka, myszy i szczura na całych transkrybowanych regionach mRNA przy użyciu 3'-EST z ogonami poli(A) dopasowanymi do sekwencji genomowych. Z tej analizy wynikają cztery różne klasy wzorców alternatywnej poliadenylacji: tandemowe miejsca poli(A), eksony złożone, egzony ukryte i egzony skrócone. Szacujemy, że co najmniej 49% (człowiek), 31% (mysz) i 28% (szczur) poliadenylowanych jednostek transkrypcyjnych ma alternatywną poliadenylację. Część tych alternatywnych zdarzeń poliadenylacji skutkuje powstaniem nowych izoform białek.


title: Niestabilność epigenetyczna w komórkach ES i sklonowanych myszach.

text: Klonowanie przez przeniesienie jądra (NT) jest nieefektywnym procesem, w którym większość klonów umiera przed urodzeniem, a osobniki, które przeżyły, często wykazują nieprawidłowości wzrostu. Próbując skorelować ekspresję genów z przeżyciem i przerostem płodu, zbadaliśmy wdrukowaną ekspresję genów zarówno u myszy sklonowanych przez transfer jądra, jak iw populacjach dawców embrionalnych komórek macierzystych (ES), z których pochodzą. Stwierdzono, że stan epigenetyczny genomu komórki ES jest niezwykle niestabilny. Podobnie, u większości sklonowanych myszy, nawet u tych pochodzących z komórek ES tego samego subklonu, zaobserwowano zmienność w imprintowanej ekspresji genów. Wiele zwierząt przetrwało do dorosłości pomimo rozległej dysregulacji genów, co wskazuje, że rozwój ssaków może być raczej tolerancyjny na epigenetyczne aberracje genomu. Dane te sugerują, że nawet pozornie normalne sklonowane zwierzęta mogą mieć subtelne nieprawidłowości w ekspresji genów.


title: Udane trójdrożne dawstwo sparowane nerek z transgranicznym transportem przeszczepu allogenicznego od żywych dawców.

text: Zapewnienie możliwości przeszczepu pacjentom z niekompatybilnymi żywymi dawcami poprzez dawstwo sparowane nerkami (KPD) jest postrzegane jako jedna z ważnych strategii łagodzenia kryzysu w dostępności narządów. Szacuje się, że można by przeprowadzić dodatkowe 1000-2000 przeszczepów rocznie, gdyby w Stanach Zjednoczonych wdrożono krajowy program KPD. Chociaż większość tych przeszczepów można by przeprowadzić na obszarze lokalnym lub regionalnym uczestników, pacjenci z trudnymi do dopasowania grupami krwi lub szerokim uwrażliwieniem na HLA odnieśliby korzyści z dopasowania na większych obszarach geograficznych. W takim przypadku pacjenci lub narządy musieliby podróżować, aby uzyskać maksymalne korzyści z programu krajowego. W tym badaniu opisujemy, w jaki sposób potrójna KPD umożliwiła wysoce uczulonemu pacjentowi (PRA 96%) otrzymanie dobrze dopasowanej nerki od żywego dawcy na przeciwległym wybrzeżu. Nerka została usunięta w San Francisco i przewieziona do Baltimore, gdzie została poddana reperfuzji 8 godzin później. Pacjentka wyzdrowiała szybko, a rok później stężenie kreatyniny w surowicy wynosiło 1,1 mg/dl. Ten przypadek stanowi plan rozwiązania niektórych zawiłości, które są nieodłącznie związane z wdrażaniem krajowego programu KPD w dużym kraju, takim jak Stany Zjednoczone.


title: Rola PACAP i VIP w funkcjach astrogleju.

text: Astrocyty stanowią co najmniej 50% objętości ludzkiego mózgu. Poza rolą w różnych funkcjach wspomagających, astrocyty biorą udział w regulacji proliferacji komórek macierzystych, plastyczności synaptycznej i neuroprotekcji. Astrocyty wpływają również na fizjologię neuronów, odpowiadając na neuroprzekaźniki i neuropeptydy oraz uwalniając czynniki regulacyjne zwane glioprzekaźnikami. W szczególności astrocyty wyrażają receptor PACAP-specyficzny PAC1-R i wzajemne receptory PACAP/VIP VPAC1-R i VPAC2-R podczas rozwoju i/lub u dorosłych. Obecnie istnieją wyraźne dowody, że PACAP i VIP modulują szereg aktywności astrocytów, takich jak proliferacja, plastyczność, produkcja glikogenu i biosynteza czynników neurotroficznych i glioprzekaźników.


title: Podzbiór proteasomów 26S jest aktywowany przy krytycznie niskich stężeniach ATP i przyczynia się do uszkodzenia mięśnia sercowego podczas zimnego niedokrwienia.

text: Mechanizmy molekularne prowadzące do uszkodzenia mięśnia sercowego podczas ciepłego lub zimnego niedokrwienia nie są dostatecznie poznane. Chociaż uważa się, że proteasomy przyczyniają się do uszkodzenia niedokrwienno-reperfuzyjnego mięśnia sercowego, ich rola w okresie niedokrwienia pozostaje nieuchwytna. Ponieważ serca dawców są powszechnie narażone na przedłużone globalne niedokrwienie zimna przed przeszczepem serca, oceniliśmy rolę i regulację proteasomu podczas zimnego niedokrwiennego przechowywania serc szczurów w kontekście zawartości ATP w mięśniu sercowym. Przy pomiarze przy rzeczywistym stężeniu ATP w tkankach, aktywność peptydazy proteasomu sercowego wzrosła o 225%, ponieważ ATP spadało podczas zimnego niedokrwiennego przechowywania serc w roztworze Uniwersytetu Wisconsin (UW) przez okres do 48 godzin. Dodanie specyficznego inhibitora proteasomów epoksomycyny do roztworu UW hamowało aktywność proteasomu w ekstraktach sercowych, znacznie zmniejszało powstawanie obrzęków i chroniło ultrastrukturalną integralność kardiomiocytów. Wykorzystując oczyszczone preparaty enzymatyczne proteasomu 20S/26S, wykazujemy, że tę aktywację można przypisać podzbiorowi proteasomów 26S, które są stabilne przy stężeniach ATP znacznie poniżej poziomów fizjologicznych, że ATP ujemnie reguluje swoją aktywność i że maksymalna aktywacja występuje przy stężeniach ATP w niski zakres mumol/L. Dane te sugerują, że aktywacja proteasomów jest istotnym patofizjologicznym mechanizmem zimnego niedokrwiennego uszkodzenia mięśnia sercowego. Podzbiór proteasomów 26S wydaje się być proteazą niszczącą komórki, która jest aktywowana wraz ze spadkiem poziomu ATP. Hamowanie proteasomu podczas zimnego niedokrwienia zachowuje ultrastrukturalną integralność kardiomiocytów.


title: Radzenie sobie i satysfakcja z leczenia hormonem wzrostu u dzieci z niskim wzrostem.

text: Zdolność dzieci do radzenia sobie z przewlekłym problemem medycznym wymagającym długotrwałego leczenia wpływa na jakość życia tych dzieci i ich rodziców oraz służy jako wskaźnik jakości leczenia. Niniejsze badanie dotyczy zdolności radzenia sobie i satysfakcji z leczenia dzieci, których wzrost był o dwa lub więcej SD poniżej średniej dla wieku i płci. Badana populacja obejmowała 96 pacjentów, z których 53 było mężczyznami, którzy byli leczeni hormonem wzrostu (GH) przez co najmniej 1 rok. 65 pacjentów nie miało żadnej choroby podstawowej, 15 miało klasyczny niedobór GH, a 16 miało zespół Turnera lub chorobę nerek. Wszyscy pacjenci otrzymywali codzienne zastrzyki w domu od 12 do 66 miesięcy. Za pomocą samodzielnie wypełnianego kwestionariusza oceniono zdolność radzenia sobie oraz stopień zadowolenia i przestrzegania leczenia. Nie stwierdzono istotnych różnic w odniesieniu do płci, obecności choroby podstawowej, wieku rozpoczęcia leczenia ani czasu trwania leczenia. Pomimo tego, że wynik leczenia GH na ostateczny wzrost nie został jeszcze ustalony, satysfakcja i zgodność były wysokie.


title: Ryzyko rozwoju raka piersi zdeterminowane mammograficznym wzorcem miąższowym.

text: Opracowano klasyfikację ryzyka zachorowania na raka piersi wyłącznie na podstawie wyglądu miąższu piersi w badaniu mammograficznym. Wyizolowano cztery grupy pacjentów. Badanie obejmowało okres pięciu lat i zostało przeprowadzone poprzez przegląd mammografii wszystkich kobiet w wieku powyżej 30 lat, które zostały przebadane w szpitalu Hutzel w Detroit. Średni czas obserwacji wynosiłby około 2,5 roku. W czterech grupach częstość występowania raka piersi wynosiła 0,1, 0,4, 1,7 i 2,2. Te wzorce miąższowe są opisane i podane są kryteria ich identyfikacji.


title: Dokładne, gruboziarniste modelowanie czerwonych krwinek.

text: Opracowujemy systematyczną gruboziarnistą procedurę modelowania krwinek czerwonych (RBC) z wykorzystaniem argumentów opartych na teorii pola średniego. Trójwymiarowy model membrany RBC uwzględnia energię zginania, energię ścinania w płaszczyźnie oraz ograniczenia stałego pola powierzchni i stałej objętości zamkniętej. Procedura gruboziarnista jest ogólna, może być stosowana dla dowolnego stopnia gruboziarnistego i nie ma żadnych parametrów dopasowania. Badana jest czułość modelu gruboziarnistego, a jego zachowanie jest sprawdzane na podstawie dostępnych danych eksperymentalnych oraz w symulacjach dynamiki cząstek rozpraszających (DPD) RBC w przepływach kapilarnych i ścinających.


title: Myszy z niedoborem limfocytów T CD4 mają tylko przejściowo obniżony poziom IFN-gamma, ale zapadają na gruźlicę.

text: Limfocyty T CD4 są ważne w ochronnej odpowiedzi immunologicznej przeciwko gruźlicy. Do zbadania mechanizmu udziału tych komórek w ochronie przed prowokacją Mycobacterium tuberculosis wykorzystano dwa modele myszy z niedoborem limfocytów T CD4. Myszy transgeniczne z niedoborem cząsteczek MHC klasy II lub CD4 wykazywały zwiększoną podatność na M. tuberculosis w porównaniu z myszami typu dzikiego. Myszy MHC klasy II-/- były bardziej podatne niż myszy CD4-/-, co zmierzono na podstawie przeżywalności po prowokacji M. tuberculosis, ale względna oporność myszy CD4-/- nie wydaje się wynikać ze zwiększonej liczby CD4-8 - (podwójnie ujemne) limfocyty T. Analiza in vivo wytwarzania IFN-gamma w płucach zakażonych myszy wykazała, że oba zmutowane szczepy myszy były jedynie przejściowo upośledzone pod względem zdolności do wytwarzania IFN-gamma po zakażeniu. W 2 tygodnie po zakażeniu, produkcja IFN-gamma, oceniana za pomocą RT-PCR i barwienia wewnątrzkomórkowych cytokin, u zmutowanych myszy była zmniejszona o >50% w porównaniu z myszami typu dzikiego. Jednak do 4 tygodnia po infekcji zarówno myszy zmutowane, jak i myszy typu dzikiego miały podobny poziom mRNA i produkcji białka IFN-gamma. U myszy z niedoborem komórek T CD4 wytwarzanie IFN-gamma było spowodowane przez komórki T CD8. Wydaje się zatem, że znaczenie wytwarzania IFN-gamma przez limfocyty T CD4 we wczesnym stadium infekcji potwierdza hipotezę, że wczesne zdarzenia w infekcji M. tuberculosis są kluczowymi determinantami przebiegu infekcji.


title: Leczenie i zarządzanie chorobą przeszczep przeciwko gospodarzowi: poprawa odpowiedzi i przeżycia.

text: Choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD) jest istotną przyczyną zachorowalności i śmiertelności po allogenicznym przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych i dlatego jest przedmiotem wielu trwających badań. Pomimo znacznych postępów w zrozumieniu patofizjologii, diagnozy i czynników predysponujących zarówno do ostrych, jak i przewlekłych postaci choroby, wciąż brakuje znormalizowanej strategii terapeutycznej. Istnieją dobre dowody na wstępne leczenie zarówno ostrych, jak i przewlekłych postaci choroby za pomocą kortykosteroidów. Jednak najskuteczniejsze podejście do choroby opornej na steroidy pozostaje kontrowersyjne, a obecna praktyka opiera się głównie na mniejszych badaniach i znacznie różni się w zależności od lokalnych instytucji. Szybka diagnoza, wielodyscyplinarna praca i dobra opieka podtrzymująca, w tym profilaktyka infekcji, są wyraźnie ważne dla optymalizacji odpowiedzi i przeżycia u takich pacjentów. Istnieje nadzieja, że w przyszłości systematyczne strategie badawcze i identyfikacja nowych celów terapeutycznych mogą jeszcze bardziej poprawić wyniki. Poniższy przegląd ma na celu przedstawienie niektórych istniejących opcji leczenia i postępowania w ostrej i przewlekłej GVHD.


title: Wartość samoopisowej oceny przestrzegania zaleceń lekarskich, nieżytu nosa i palenia tytoniu w odniesieniu do kontroli astmy.

text: CELE Zbadanie przydatności samoopisowych pomiarów przestrzegania wziewnych kortykosteroidów (ICS), stopnia nieżytu nosa i palenia tytoniu oraz ich związku z kontrolą astmy. METODY Do pacjentów, którym przepisano ICS z powodu astmy w 85 placówkach w Wielkiej Brytanii, przesłano zweryfikowane kwestionariusze kontroli (Kwestionariusz Kontroli Astmy; ACQ) i przestrzegania zaleceń (Skala Raportu Adherencji z Lekami), dwupunktowy pomiar statusu palenia i jednopunktowy pomiar nieżytu nosa . WYNIKI Pełne anonimowe kwestionariusze były dostępne dla 3916 uczestników. Słaba kontrola astmy (ACQ >1,5) była związana ze zgłaszanym zapaleniem błony śluzowej nosa (OR = 4,62; 95% CI: 3,71-5,77), paleniem (OR = 4,33; 95% CI: 3,58-5,23) i niskim przestrzeganiem ICS (OR = 1,35 95% CI: 1,18-1,55). Ważny był stopień nieżytu nosa, przy czym osoby zgłaszające ciężki nieżyt nosa wykazywały najgorszą kontrolę astmy, następnie osoby zgłaszające łagodny nieżyt nosa, a następnie osoby zgłaszające brak objawów nieżytu nosa (F(2, 3913)=128,7, p<0,001). Istniała zależność między liczbą wypalanych codziennie papierosów a kontrolą astmy (F(5,655)=6,08, p<0,001). WNIOSKI Słaba kontrola astmy jest związana z samookreślonym nieżytem nosa, paleniem tytoniu i niskim przestrzeganiem zaleceń lekarskich. Te potencjalnie modyfikowalne czynniki prognostyczne złej kontroli astmy można zidentyfikować za pomocą krótkiego kwestionariusza samoopisowego, stosowanego rutynowo jako część przeglądu astmy.


title: Opracowanie syngenicznego modelu myszy dla zdarzeń związanych z rakiem jajnika.

text: Komórki nabłonka powierzchniowego jajnika myszy (MOSEC) otrzymano z dziewiczych, dojrzałych myszy przez łagodną trypsynizację i wielokrotnie pasażowano in vitro. Komórki wczesnego pasażu (<20 pasaży) wykazywały morfologię bruku i kontaktową inhibicję wzrostu. Po około 20 pasażach in vitro morfologia bruku i kontaktowa inhibicja wzrostu zostały utracone. Potencjał tworzenia guza został określony przez s.c. i i.p. wstrzyknięcie komórek wczesnego i późnego pasażu myszom bezgrasicznym i syngenicznym C57BL6. Guzy podskórne powstały po około 4 miesiącach i były obecne tylko w miejscu wstrzyknięcia. Dootrzewnowe wstrzyknięcie MOSEC późnego pasażu myszom bezgrasicznym i syngenicznym spowodowało wzrost implantów guza w całej jamie brzusznej i wytwarzanie płynu puchlinowego krwotocznego. Wczesny pasaż MOSEC nie tworzył guzów in vivo. Analiza histopatologiczna guzów wykazała wysoce złośliwy nowotwór zawierający zarówno komponenty rakowe, jak i mięsakowe. W późnym pasażu MOSEC wyrażał cytokeratynę i nie wytwarzał steroidów jajnikowych w odpowiedzi na stymulację gonadotropiną in vitro. Z późnego pasażu MOSEC ustalono dziesięć linii klonalnych. Każdy klon utworzył liczne guzy otrzewnej i płyn puchlinowy po i.p. wstrzyknięcie myszom C57BL6. Trzy linie komórkowe przebadane cytogenetycznie były poliploidami o liczbie chromosomów modalnych zbliżonych do tetraploidalnych. Wspólne zyski i straty chromosomów klonalnych obejmowały +5, +15, +19 i -X, -3, -4. Jedna linia komórkowa miała translokację klonalną między chromosomami 15 i 18, a inna miała mały chromosom markerowy; nie zaobserwowano typowych nieprawidłowości strukturalnych. Dane te opisują rozwój mysiego modelu do badania zdarzeń związanych z rakiem jajnika u ludzi. Zdolność MOSEC do tworzenia rozległych guzów w jamie otrzewnej, podobna do tych obserwowanych u kobiet z rakiem w stadium III i IV oraz zdolność MOSEC do wytwarzania guzów u myszy z nienaruszonym układem odpornościowym, czyni ten model wyjątkowym do badań oddziaływania molekularne i immunologiczne w rozwoju raka jajnika.


title: Niedotlenienie w raku: znaczenie i wpływ na wyniki kliniczne

text: Hipoksja, charakterystyczna cecha miejscowo zaawansowanych guzów litych, stała się kluczowym czynnikiem (pato-)fizjomu guza, ponieważ może sprzyjać progresji guza i oporności na leczenie. Niedotlenienie stanowi „twarz Janusa” w biologii guza, ponieważ (a) wiąże się z powstrzymywaną proliferacją, różnicowaniem, martwicą lub apoptozą, oraz (b) może również prowadzić do rozwoju agresywnego fenotypu. Niezależnie od standardowych czynników prognostycznych, takich jak stadium guza i stan węzłów chłonnych, sugerowano, że hipoksja jest niekorzystnym czynnikiem prognostycznym dla wyniku leczenia pacjenta. Badania hipoksji guza, polegające na bezpośredniej ocenie stanu utlenowania, wskazują na gorsze przeżycie bezobjawowe u chorych z hipoksyjnym rakiem szyjki macicy lub mięsakami tkanek miękkich. W przypadku nowotworów głowy i szyi badania sugerują, że niedotlenienie jest prognostycznym przeżyciem i kontrolą miejscową. Ograniczenia techniczne techniki bezpośredniego wykrywania O2 skłoniły do zastosowania zastępczych markerów niedotlenienia guza, takich jak endogenne białka związane z niedotlenieniem (np. HIF-1α, GLUT-1, CA IX) lub egzogenne leki bioredukcyjne. W wielu – choć nie we wszystkich – badaniach endogenne markery wykazywały znaczenie prognostyczne dla wyników leczenia pacjentów. Wydaje się jednak, że znaczenie prognostyczne markerów egzogennych jest ograniczone. Nieinwazyjną ocenę hipoksji za pomocą technik obrazowania można uzyskać za pomocą wykrywania znaczników znakowanych radioizotopem za pomocą PET lub SPECT lub technikami MRI (np. BOLD). Doświadczenie kliniczne z tymi metodami dotyczące rokowania pacjentów jest jak dotąd ograniczone. W dotychczas prowadzonych badaniach klinicznych brak wystandaryzowanych protokołów leczenia, niespójność punktów końcowych charakteryzujących stan utlenowania oraz różnice metodologiczne (np. różne procedury barwienia immunohistochemicznego) mogą negatywnie wpłynąć na skuteczność zastosowanego parametru prognostycznego.


title: Znajomość i praktyka standardowych środków ostrożności i świadomość dotycząca profilaktyki poekspozycyjnej HIV wśród stażystów College'u Medycznego w Zachodnim Bengalu w Indiach.

text: CELE Ocena wiedzy stażystów na temat standardowych środków ostrożności i profilaktyki poekspozycyjnej dla HIV oraz identyfikacja luki między wiedzą a praktyką dotyczącą standardowych środków ostrożności, a także określenie postrzeganych barier utrudniających przestrzeganie standardowych środków ostrożności. METODY Badanie zostało przeprowadzone na 130 stażystów z serii 2010-11 z rządowej uczelni medycznej w Kalkucie w Indiach. Wszyscy uczestnicy wypełnili samodzielnie wypełniany kwestionariusz zawierający pozycje dotyczące podstawowych elementów standardowych środków ostrożności i profilaktyki poekspozycyjnej dla HIV. Kwestionariusz zawierał również pytania otwarte, dotyczące przyczyn nieprzestrzegania praktyki standardowych środków ostrożności, wraz z dodatkowym miejscem na ewentualne komentarze. WYNIKI Niedostateczne przestrzeganie środków ochrony osobistej, mycie rąk, bezpieczne posługiwanie się i usuwanie igieł i ostrych przedmiotów to praktyki, o których praktykanci wyrażali prawidłową wiedzę. Podczas gdy głównymi przyczynami niestosowania się do zaleceń okazały się niezdarność w posługiwaniu się igłami, noszenie rękawiczek, uczucie dyskomfortu podczas noszenia fartuchów, niepraktyczność regularnego mycia rąk i niedostępność sprzętu. Chociaż większość badanych (84,6%) wyrażała świadomość mycia miejsc poszkodowanych mydłem i wodą, to około 32,3% nie wiedziało, że środki antyseptyczne mogą wyrządzić więcej szkód. Ponadto tylko 63,8% wyraziło świadomość zgłaszania wszelkich przypadków narażenia zawodowego, podczas gdy wiedza na temat schematów profilaktyki poekspozycyjnej była ogólnie uznana za słabą. WNIOSEK Znaczna luka między wiedzą i praktyką standardowych środków ostrożności a niewystarczającą wiedzą na temat profilaktyki poekspozycyjnej podkreśla potrzebę ciągłego szkolenia stażystów na miejscu ze wspierającym nadzorem i monitorowaniem ich działań.


title: Wirusy i mikroRNA

text: Odkrycie interferencji RNA i komórkowych mikroRNA (miRNA) nie tylko wpłynęło na sposób prowadzenia badań biologicznych, ale także ujawniło zupełnie nowy poziom potranskrypcyjnej regulacji genów. Tutaj omawiam potencjalne funkcje wirusowo kodowanych miRNA zidentyfikowanych ostatnio w kilku patogennych ludzkich wirusach i proponuję, że komórkowe miRNA mogą mieć istotny wpływ na ewolucję wirusa i mogą nadal wpływać na tropizm tkankowy wirusów in vivo. Nasza rosnąca wiedza na temat roli i znaczenia miRNA kodowanych przez wirusy prawdopodobnie zaoferuje nowy wgląd w to, w jaki sposób wirusy wywołujące utajone infekcje, takie jak herpeswirusy, unikają eliminacji przez wrodzony lub adaptacyjny układ odpornościowy gospodarza. Badania nad funkcją wirusowego miRNA mogą również sugerować nowe podejścia do leczenia niektórych chorób wywoływanych przez wirusy.


title: Ekonomiczny wpływ jaskry pierwotnej otwartego kąta w Australii.

text: TŁO Jaskra jest wiodącą na świecie przyczyną nieodwracalnej ślepoty i stwarza poważne problemy zdrowotne i ekonomiczne. Przegląd projektu. PRÓBKI Opublikowane badania z randomizacją i badania populacyjne od 1985 r. METODY Przedstawiamy ekonomiczny wpływ jaskry pierwotnej otwartego kąta i modelujemy wpływ zmian we wskaźnikach wykrywania i strategiach postępowania. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Opłacalność różnych interwencji zapobiegających utracie wzroku z powodu jaskry pierwotnej otwartego kąta mierzono pod względem kosztów finansowych (w dolarach australijskich) i lat życia skorygowanych o niepełnosprawność. WYNIKI Oczekuje się, że częstość występowania jaskry w Australii wzrośnie z 208 000 w 2005 r. do 379 000 w 2025 r. z powodu starzenia się populacji. Szacuje się, że koszty systemu opieki zdrowotnej w tym samym okresie wzrosną z 355 mln USD do 784 mln USD. Całkowite koszty (koszty systemu opieki zdrowotnej, koszty pośrednie i koszty utraty dobrego samopoczucia) wzrosną z 1,9 miliarda AU do 4,3 miliarda AU w Australii. WNIOSEK Jaskra pierwotna otwartego kąta stanowi znaczne obciążenie ekonomiczne, które znacznie wzrośnie do 2025 r. Ten dynamiczny model stanowi cenne narzędzie do ciągłego formułowania polityki i określania ekonomicznego wpływu interwencji mających na celu lepsze zapobieganie zaburzeniom widzenia i ślepocie spowodowanej jaskrą.


title: Zawierający domenę LIM gen homeo box Xlim-1 ulega swoistej ekspresji w regionie organizatora zarodków Xenopus gastrula.

text: Nowy motyw bogaty w cysteinę, nazwany LIM, został zidentyfikowany w genach homeo box lin-11, Isl-1 i mec-3; geny mec-3 i lin-11 określają linie komórkowe u Caenorhabditis elegans. Wyizolowaliśmy geny skrzynki homeo klasy LIM z Xenopus laevis, które są blisko spokrewnione z lin-11 i mec-3 w domenach LIM i homeo. Ten artykuł dotyczy jednego z tych genów, Xlim-1. mRNA Xlim-1 występuje w niewielkiej ilości w niezapłodnionej komórce jajowej, ma główną fazę ekspresji w fazie gastruli, zmniejsza się i ponownie wzrasta w fazie kijanki. W tkankach dorosłych mózg wykazuje zdecydowanie najwyższą obfitość mRNA Xlim-1. Matczyna i późna faza ekspresji genu Xlim-1 sugerują, że pełni on wiele funkcji na różnych etapach cyklu życiowego Xenopus. W zarodku gastruli mRNA Xlim-1 jest zlokalizowany w wardze grzbietowej i mezodermie grzbietowej, czyli w rejonie organizatora Spemanna. Eksperymenty z eksplantami wykazały, że mRNA Xlim-1 jest indukowany przez induktor mezodermy, aktywinę A oraz przez kwas retinowy, który nie jest induktorem mezodermy, ale wpływa na wzorcowanie podczas embriogenezy Xenopus; zastosowanie razem aktywiny A i kwasu retinowego powoduje synergiczną indukcję. Struktura, indukowalność i zlokalizowana ekspresja w organizatorze genu Xlim-1 sugerują, że odgrywa on rolę w ustalaniu wzorca ciała podczas gastrulacji.


title: Białka transdukcji sygnału, które wiążą się z receptorem płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGF) pośredniczą w indukowanym przez PDGF uwalnianiu dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej z permeabilizowanych komórek.

text: Permeabilizowane komórki nerki szczura szybko uwalniały dehydrogenazę glukozo-6-fosforanową (G6PD) po stymulacji peptydowymi czynnikami wzrostu (Stanton, R.C., Seifter, J.L., Boxer, D.C., Zimmerman, E. i Cantley, L.C. (1991) J. Biol. Chem. 266, 12442-12448). Aby ocenić szlaki transdukcji sygnału pośredniczące w uwalnianiu G6PD, zbadano dwie linie komórkowe transfekowane receptorami czynnika wzrostu pochodzenia płytkowego (PDGF) (PDGFR) typu dzikiego lub zmutowanymi receptorami czynnika wzrostu pochodzenia płytkowego (PDGFR) przy użyciu dwóch protokołów permeabilizacji. Uwalnianie G6PD oceniano na podstawie aktywności enzymatycznej i analizy Western blot. PDGF spowodował znaczny wzrost uwalniania G6PD w ciągu 1 minuty w komórkach transfekowanych PDGFR typu dzikiego. PDGF nie stymulował uwalniania G6PD w komórkach transfekowanych PDGFR z niedoborem kinazy tyrozynowej. PDGF nie stymulował uwalniania G6PD w komórkach transfekowanych PDGFR z częściowym niedoborem autofosforylacji, w których cztery znane białka sygnalizacyjne nie wiążą się z PDGFR. Stymulowane przez PDGF uwalnianie G6PD zostało częściowo przywrócone w mutantach PDGFR, w których albo kinaza fosfatydyloinozytolu-3, albo fosfolipaza C gamma 1 mogły łączyć się z PDGFR. Wreszcie, nie było podstawowej lub stymulowanej przez PDGF fosforylacji G6PD. Wnioskujemy, że uwalnianie G6PD: 1) wymaga wewnętrznej aktywności kinazy tyrozynowej PDGFR; 2) wymaga autofosforylacji PDGFR; 3) pośredniczą białka sygnalizacyjne, które wiążą się z PDGFR; 4) nie pośredniczy w bezpośredniej fosforylacji G6PD.


title: Mikromacierze do badania ekspresji genów wirusa podczas utajonej infekcji ludzkiego cytomegalowirusa.

text: Ludzki cytomegalowirus (HCMV) jest jednym z największych znanych wirusów DNA. Jest wszechobecny i po ustąpieniu pierwotnej infekcji produkcyjnej utrzymuje się w ludzkim gospodarzu, wywołując utajoną infekcję przez całe życie w komórkach linii szpiku, takich jak monocyty i ich prekursory. Większość dorosłych z zakażeniem HCMV jest zdrowa, ale może to powodować deficyty neurologiczne u niemowląt i pozostaje ważną przyczyną zachorowalności i śmiertelności u pacjentów z obniżoną odpornością. Badania HCMV oparte na mikromacierzach dostarczyły użytecznych informacji na temat genów, które są aktywne transkrypcyjnie zarówno w fazie produktywnej, jak i utajonej infekcji. W tym rozdziale opisano, jak badać geny w HCMV przy użyciu mikromacierzy i dwóch typów komórek (produktywnie zakażone ludzkie fibroblasty napletka i utajone zakażone pierwotne ludzkie komórki progenitorowe szpiku).


title: Fizjologiczne implikacje siarkowodoru: eksploracja zapachu, która rozkwitła.

text: Ważna, podtrzymująca życie rola siarkowodoru (H(2)S) ewoluowała od bakterii do roślin, bezkręgowców, kręgowców i wreszcie do ssaków. Jednak przez wieki H(2)S był znany tylko ze swojej toksyczności i zagrożenia dla środowiska. Fizjologiczne znaczenie H(2)S doceniane jest od około dekady. Rozpoczęło się od odkrycia endogennej produkcji H(2)S w komórkach ssaków i nabrało rozpędu, charakteryzując ten gazoprzekaźnik różnymi funkcjami fizjologicznymi. Enzymy katalizujące H(2)S ulegają zróżnicowanej ekspresji w układach sercowo-naczyniowym, neuronalnym, odpornościowym, nerkowym, oddechowym, żołądkowo-jelitowym, rozrodczym, wątrobowym i hormonalnym i wpływają na funkcje tych układów poprzez wytwarzanie H(2)S. W funkcjach fizjologicznych H(2)S pośredniczą różne cele molekularne, takie jak różne kanały jonowe i białka sygnałowe. Zmiany metabolizmu H(2)S prowadzą do szeregu patologicznych zaburzeń w postaci nadciśnienia, miażdżycy, niewydolności serca, cukrzycy, marskości wątroby, stanów zapalnych, sepsy, chorób neurodegeneracyjnych, zaburzeń erekcji i astmy, żeby wymienić tylko kilka. Opracowano wiele nowych technologii do wykrywania endogennej produkcji H(2)S i wynaleziono nowe związki dostarczające H(2)S, aby wspomóc interwencję terapeutyczną w chorobach związanych z nieprawidłowym metabolizmem H(2)S. Uznając stojące przed nami wyzwania, badania nad fizjologią i medycyną H(2)S wkraczają w erę wykładniczej eksploracji.


title: TatC jest wyznacznikiem specyficzności sekrecji białka na szlaku translokacji bliźniaczej argininy.

text: Niedawne odkrycie wszechobecnego szlaku translokacji, wymaganego konkretnie dla białek z motywem bliźniaczej argininy w ich peptydzie sygnałowym, skupiło zainteresowanie na jego związanych z błoną składnikach, z których jeden znany jest jako TatC. W przeciwieństwie do większości organizmów, których genom został całkowicie zsekwencjonowany, Gram-dodatnia eubakteria Bacillus subtilis zawiera dwa geny podobne do tatC, oznaczone jako tatCd i tatCy. Odpowiadające im białka TatCd i TatCy mogą potencjalnie brać udział w translokacji 27 białek z przypuszczalnymi peptydami sygnałowymi bliźniaczej argininy, z których około 6-14 jest prawdopodobnie wydzielanych do pożywki wzrostowej. Stosując podejście proteomiczne, pokazujemy, że PhoD z B. subtilis, fosfodiesteraza należąca do nowej rodziny białek, której wszyscy znani członkowie są syntetyzowani z typowymi peptydami sygnałowymi bliźniaczej argininy, jest wydzielana poprzez szlak translokacji bliźniaczej argininy. Co ciekawe, TatCd ma duże znaczenie dla wydzielania PhoD, podczas gdy TatCy nie jest wymagana do tego procesu. Tak więc TatC wydaje się być wyznacznikiem specyficzności wydzielania białka na szlaku Tat. Na podstawie naszych obserwacji stawiamy hipotezę, że specyficzność szlaku determinowanego przez TatC opiera się na specyficznych interakcjach między białkami podobnymi do TatC a innymi składnikami szlaku, takimi jak TatA, z których trzy paralogi są obecne w B. subtilis.


title: Funkcja i regulacja proteaz SUMO

text: Kowalencyjne przyłączanie małego modyfikatora podobnego do ubikwityny (SUMO) do białek jest wysoce dynamiczne i można regulować zarówno sprzęganie, jak i rozszczepianie SUMO-białko. Desumoilacja białek jest przeprowadzana przez proteazy SUMO, które kontrolują mechanizmy komórkowe, od transkrypcji i podziału komórkowego po biogenezę rybosomów. Ostatnie postępy obejmują odkrycie dwóch nowych klas proteaz SUMO, spostrzeżenia dotyczące swoistości proteaz SUMO oraz odkrycie wcześniej niedocenianych funkcji proteaz SUMO w kilku kluczowych szlakach komórkowych. Te odkrycia, wraz z nowymi powiązaniami między proteazami SUMO i niedawno odkrytymi ligazami ubikwitynowymi (STUbL), ukierunkowanymi na SUMO, sprawiają, że jest to ekscytujący okres do badania tych enzymów.


title: Artykuł poglądowy: prebiotyki w przewodzie pokarmowym.

text: TŁO Prebiotyki są krótkołańcuchowymi węglowodanami, które w korzystny sposób zmieniają skład lub metabolizm mikroflory jelitowej. Oczekuje się zatem, że prebiotyki poprawią zdrowie w sposób podobny do probiotyków, a jednocześnie będą tańsze, niosą ze sobą mniejsze ryzyko i będą łatwiejsze do włączenia do diety niż probiotyki. CEL Przegląd opublikowanych dowodów na wpływ prebiotyków na funkcjonowanie jelit i zdrowie człowieka. METODY Przeszukaliśmy Science Citation Index pod kątem terminów prebiotyk, mikrobiota, bakterie jelitowe, jelito grube, błona śluzowa, nawyki jelit, zaparcia, biegunka, choroba zapalna jelit, choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie worka, wapń i rak, koncentrując się głównie na badaniach ludzi i raporty w języku angielskim. Przeszukiwanie Biblioteki Cochrane'a nie wykazało żadnego badania klinicznego ani metaanalizy na ten temat. WYNIKI Trzy prebiotyki, oligofruktoza, galaktooligosacharydy i laktuloza, wyraźnie zmieniają równowagę mikroflory jelita grubego poprzez zwiększenie liczby bifidobakterii i Lactobacillus. Węglowodany te ulegają fermentacji i powodują powstawanie krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych i gazów jelitowych; jednak wpływ na nawyki jelitowe jest stosunkowo niewielki. Randomizowane, kontrolowane badania nad ich działaniem w kontekście klinicznym są nieliczne, chociaż badania na zwierzętach wykazują działanie przeciwzapalne w nieswoistym zapaleniu jelit, podczas gdy wchłanianie wapnia jest zwiększone. WNIOSKI To dopiero początek dla prebiotyków, ale oferują one możliwość modyfikowania równowagi mikrobiologicznej jelit w taki sposób, aby tanio i bezpiecznie przynosić bezpośrednie korzyści zdrowotne.


title: Katastrofalny ból i ogólny stan zdrowia w dużej próbie społeczności holenderskiej.

text: Celem niniejszej pracy było zbadanie związku między katastrofalnymi dolegliwościami bólowymi a ogólnym stanem zdrowia w holenderskiej populacji dorosłych, z uwzględnieniem różnych podgrup osób z bólami mięśniowo-szkieletowymi w analizach. Ze względów eksploracyjnych badanie to częściowo powtórzyło wcześniejsze badania struktury czynnikowej, rzetelności i trafności Skali Katastrofizacji Bólu (PCS). Wyniki pokazały, że w różnych podgrupach bólu, katastrofizacja w unikalny sposób przyczyniła się do wariancji przewidywania różnych aspektów ogólnego stanu zdrowia poza wariancją wyjaśnianą przez natężenie bólu, wiek, płeć i przewlekłość. We wszystkich podgrupach stwierdzono najsilniejsze powiązania między katastrofami a zdrowiem psychicznym, ogólnym postrzeganiem zdrowia, funkcjonowaniem społecznym i witalnością. Co więcej, związek między katastrofami a różnymi aspektami ogólnego stanu zdrowia nie był łagodzony przez przewlekłość bólu. Wyniki konfirmacyjnej analizy czynnikowej statystycznie potwierdziły trójczynnikowy model PCS, który był niezmienny w różnych podgrupach osób z bólem mięśniowo-szkieletowym. Korelacje międzyczynnikowe były wysokie, a przyrost mocy wyjaśniającej modelu trójczynnikowego w porównaniu z modelem jednoczynnikowym był marginalny. Oznacza to, że model jednoczynnikowy może być również uzasadniony, przynajmniej w ogólnej społeczności. W różnych podgrupach bólu rzetelność sumy i podskal PCS była odpowiednia. Znaleziono również dodatkowe dowody na równoczesną ważność PCS.


title: Zmienność ryzyka powikłań żołądkowo-jelitowych z poszczególnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi: wyniki wspólnej metaanalizy.

text: CEL Porównanie względnego ryzyka wystąpienia poważnych powikłań żołądkowo-jelitowych zgłaszanych po zastosowaniu poszczególnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych. PROJEKT Systematyczny przegląd kontrolowanych badań epidemiologicznych, które wykazały związek między stosowaniem leków a przyjęciem do szpitala z powodu krwotoku lub perforacji. USTAWIENIE Badania kliniczno-kontrolne i kohortowe oparte na szpitalu i społeczności. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE (a) Szacowane względne ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych przy stosowaniu poszczególnych leków, jako punkt odniesienia stosuje się narażenie na ibuprofen; (b) ranking, który najlepiej podsumowuje sekwencję względnego ryzyka zaobserwowanego w badaniach. WYNIKI 12 badań spełniło kryteria włączenia. 11 dostarczyło danych porównawczych dotyczących ibuprofenu i innych leków. Ibuprofen zajął najniższe lub równe najniższe ryzyko w 10 z 11 badań. Zbiorcze ryzyko względne obliczone z ekspozycją na ibuprofen stosowany jako odniesienie było wszystkie znacznie większe niż 1,0 (przedział oszacowań punktowych 1,6 do 9,2). Ogólnie rzecz biorąc, ibuprofen wiązał się z najniższym ryzykiem względnym, a następnie diklofenak. Azapropazon, tolmetyna, ketoprofen i piroksykam zajęły najwyższe pozycje pod względem ryzyka, a indometacyna, naproksen, sulindak i aspiryna zajmowały pozycje pośrednie. Większe dawki ibuprofenu wiązały się z względnym ryzykiem podobnym do naproksenu i indometacyny. WNIOSKI Niskie ryzyko poważnych powikłań żołądkowo-jelitowych związanych ze stosowaniem ibuprofenu wydaje się wynikać głównie z niskich dawek leku stosowanego w praktyce klinicznej. W wyższych dawkach ibuprofen wiąże się z podobnym ryzykiem jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne. Stosowanie leków niskiego ryzyka w małych dawkach jako leczenie pierwszego rzutu znacznie zmniejszyłoby zachorowalność i śmiertelność z powodu poważnej toksyczności żołądkowo-jelitowej tych leków.


title: Dokładność ważonych zapisów żywieniowych w badaniach diety i zdrowia.

text: CEL Zapewnienie niezależnej oceny siedmiodniowych zapisów żywieniowych, które są obecnie akceptowane jako najdokładniejsza technika oceny zwyczajowego spożycia w badaniach nad powiązaniami między dietą a zdrowiem. PROJEKT Osoby, które wcześniej uczestniczyły w badaniu dotyczącym diety i zdrowia w Irlandii Północnej, zostały ponownie wybrane przez losowe dobieranie warstwowe, aby przedstawić zakres spożycia energii w badaniu, oceniany na podstawie siedmiodniowej ważonej diety. USTAWIENIE Irlandia Północna. TEMATY 31 Wolni żyjący dorośli (16 mężczyzn i 15 kobiet). GŁÓWNE MIARY REZULTATU Pobór energii mierzony siedmiodniowym zapisem żywieniowym i całkowitym wydatkiem energetycznym oszacowanym jednocześnie techniką podwójnie znakowanej wody. WYNIKI Średnie odnotowane spożycie energii było istotnie niższe niż mierzone wydatki w całej grupie (9,66 MJ/dzień wobec 12,15 MJ/dzień, 95% przedział ufności 1,45 do 3,53 MJ/dzień). Wśród osób w górnej jednej trzeciej poboru energii średni (SE) stosunek spożycia do wydatków był bliski 1,0, co wskazuje na dokładne wyniki (mężczyźni 1,01 (0,11), kobiety 0,96 (0,08). wynosiły odpowiednio 0,74 (0,05) i 0,70 (0,07), a dla kobiet 0,89 (0,07) i 0,61 (0,07).WNIOSKI Wyniki te wskazują na poważną stronniczość w zgłaszaniu nawykowego spożycia energii. badania żywieniowe.


title: Nowa rodzina endorybonukleaz specyficznych dla sekwencji związanych z zgrupowanymi, regularnie rozmieszczonymi krótkimi powtórzeniami palindromowymi.

text: Zgrupowane regularnie rozmieszczone krótkie powtórzenia palindromiczne (CRISPR) wraz z powiązanymi białkami CAS chronią komórki drobnoustrojów przed inwazją obcych elementów genetycznych przy użyciu nieznanych obecnie mechanizmów molekularnych. Wszystkie systemy CRISPR zawierają białka z rodziny CAS2, co sugeruje, że te niescharakteryzowane białka odgrywają kluczową rolę w tym procesie. Tutaj pokazujemy, że białka CAS2 reprezentują nową rodzinę endorybonukleaz. Sześć oczyszczonych białek CAS2 z różnych organizmów cięło jednoniciowe RNA preferencyjnie w regionach bogatych w U. Reprezentatywny enzym CAS2, SSO1404 z Sulfolobus solfataricus, rozszczepił wiązanie fosfodiestrowe po stronie 3' i wytworzył oligonukleotydy zakończone 5'-fosforanem i 3'-hydroksylem. Strukturę krystaliczną SSO1404 rozwiązano przy rozdzielczości 1,6A, ujawniając pierwszą rybonukleazę z fałdą podobną do ferredoksyny. Mutageneza SSO1404 zidentyfikowała sześć reszt (Tyr-9, Asp-10, Arg-17, Arg-19, Arg-31 i Phe-37), które są ważne dla aktywności enzymatycznej i zasugerowała, że Asp-10 może być główną resztą katalityczną . Zatem białka CAS2 są endorybonukleazami specyficznymi dla sekwencji i proponujemy, że ich rola w obronie przeciwfagowej za pośrednictwem CRISPR może obejmować degradację fagowych lub komórkowych mRNA.


title: Czynniki menstruacyjne i reprodukcyjne w odniesieniu do gęstości mammograficznej: The Study of Women’s Health Across the Nation (SWAN)

text: Czynniki menstruacyjne i rozrodcze mogą zwiększać ryzyko raka piersi poprzez szlak, który obejmuje zwiększoną gęstość mammograficzną. Oceniliśmy, czy znane lub podejrzewane czynniki ryzyka miesiączkowego i reprodukcyjnego raka piersi były przekrojowo powiązane z gęstością mammograficzną, mierząc obszar gęstości radiograficznej i całkowity obszar piersi na mammogramach od 801 uczestników badania Study of Women's Health Across the Nation (SWAN). wieloetniczna kohorta kobiet przed- i wczesnomenopauzalnych. Na podstawie wieloczynnikowej regresji liniowej następujące czynniki menstruacyjne lub rozrodcze były niezależnie związane z procentową gęstością mammograficzną (obszar gęstej piersi/obszar piersi): starszy wiek w momencie pierwszej miesiączki (β = 10,3, p < 0,01 dla >13 lat w porównaniu z <12 lat) , łaknienie i wzdęcia przedmiesiączkowe (β = -3,36, P = 0,02), młodszy wiek przy pierwszym porodzie donoszonym (β = -8,12, P < 0,01 dla ≤23 lat w porównaniu z brakiem urodzeń), większa liczba urodzeń (β = - 6,80, p < 0,01 dla ≥3 urodzeń w porównaniu z brakiem urodzeń) oraz stan przedmenopauzalny (β = 3,78, p < 0,01 w porównaniu z wczesnym okresem okołomenopauzalnym). Tylko liczba urodzeń pozostała związana z gęstością procentową po dostosowaniu do wieku, rasy/pochodzenia etnicznego, miejsca badania, wskaźnika masy ciała (BMI) i palenia. Ponadto analizy warstwowe wykazały, że związek z liczbą urodzeń był ograniczony do kobiet o najniższym tercylu BMI (β = -12,2, P < 0,01 dla ≥3 urodzeń w porównaniu z brakiem urodzeń). Nasze dane wspierają mechanizm występowania porodów i raka piersi, który obejmuje gęstość mammograficzną u kobiet przed i we wczesnym okresie okołomenopauzalnym, która może być modyfikowana w zależności od wielkości ciała.


title: Genetyczne i środowiskowe uwarunkowania poziomów 25-hydroksywitaminy D i 1,25-dihydroksywitaminy D u Latynosów i Afroamerykanów.

text: KONTEKST Niedobór witaminy D wiąże się z wieloma niekorzystnymi skutkami zdrowotnymi, jednak niewiele wiadomo na temat epidemiologii genetycznej witaminy D lub jej metabolitów. CEL Naszym celem było zbadanie związku między trzema genami związanymi z witaminą D a poziomami 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] i 1,25-dihydroksywitaminy D [1,25(OH)2D] u Latynosów (HA) i Afroamerykanie (AA). PROJEKT I USTAWIENIE Do przekrojowego badania Insulin Resistance Atherosclerosis Family Study zrekrutowano i przebadano osoby z: Los Angeles, Kalifornia (AA; 513 osób z 42 rodzin); San Luis Valley (SLV), Kolorado (HA; 513 osób z 30 rodzin); i San Antonio (SA), Teksas (HA; 504 osoby z 58 rodzin). GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Zmierzono poziomy 25(OH)D i 1,25(OH)2D w osoczu. WYNIKI Poziom 25(OH)D był najwyższy w SLV-HA [18,3 +/- 7,7 ng/ml (45,7 +/- 19,2 nmol/litr)], niższy w SA-HA [14,6 +/- 6,4 ng/ml ( 36,4 +/- 16,0 nmol/litr)], a najniższy w AA [11,0 +/- 5,4 ng/ml (27,5 +/- 13,5 nmol/litr)]. Poziomy 1,25(OH)2D były podobne w AA [43,5 +/- 13,9 pg/ml (113,1 +/- 36,1 pmol/litr)] i SLV-HA [43,2 +/- 13,3 pg/ml (112,3 +/ - 34,6 pmol/litr)], ale wyższy w SA-HA [48,6 +/- 17,0 pg/ml (126,4 +/- 44,2 pmol/litr)]. Po dostosowaniu do płci i wieku w obrębie miejsca, dwa polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP) w genie białka wiążącego witaminę D (DBP), rs4588 i rs7041, były powiązane z 25(OH)D, a jeden SNP w DBP, rs4588, był związany z 1,25(OH)2D we wszystkich trzech ośrodkach badawczych. WNIOSKI SNPs w DBP są związane z poziomami 25(OH)D i 1,25(OH)2D u uczestników HA i AA w Insulin Resistance Atherosclerosis Family Study.


title: Zmiany poziomu fosforanów inozytolu po hydrolizie zależnej od agonisty fosfoinozytydów błonowych.

text: Tworzenie się fosforanów inozytolu w odpowiedzi na agonistów badano w wycinkach mózgu, fragmentach ślinianek przyusznych oraz w ślinie owadów. Tkanki najpierw inkubowano z [3H]inozytolem, który został włączony do fosfoinozytydów. Wszystkie tkanki zawierały glicerofosfoinozytol, 1-fosforan inozytolu, 1,4-bisfosforan inozytolu i 1,4,5-trifosforan inozytolu, które zidentyfikowano za pomocą chromatografii anionowymiennej i wysokorozdzielczej wysokonapięciowej jonoforeza bibułowa i chromatografia bibułowa. Nie było dowodów na istnienie 1:2-cyklicznego fosforanu inozytolu. Opracowano prostą metodę chromatografii anionowymiennej do rozdzielania tych fosforanów inozytolu do analizy ilościowej. Stymulacja nie spowodowała zmiany poziomu glicerofosfoinozytolu w żadnej z tkanek. Najbardziej widoczna zmiana dotyczyła 1,4-bisfosforanu inozytolu, którego wzrost ogromnie wzrósł w śliniance owadów i śliniance przyusznej po stymulacji odpowiednio 5-hydroksytryptaminą i karbacholem. Karbachol wywoływał również duży wzrost poziomu 1,4,5-trifosforanu inozytolu w przyusznicy. Stymulacja wycinków mózgu karbacholem wywołała niewielki wzrost bis- i tris-fosforanu. We wszystkich badanych tkankach zaobserwowano znaczący, zależny od agonisty wzrost poziomu 1-fosforanu inozytolu. Ten ostatni może pochodzić z 1,4-bisfosforanu inozytolu, ponieważ homogenaty gruczołu ślinowego owadów oprócz trisfosfatazy zawierają bisfosfatazę. Wyniki te sugerują, że najwcześniejszym zdarzeniem na szlaku bodziec-odpowiedź jest hydroliza polifosfoinozytydów przez fosfodiesterazę z wytworzeniem 1,4,5-trisfosforanu inozytolu i 1,4-bisfosforanu inozytolu, które są następnie hydrolizowane do 1-fosforanu inozytolu i inozytolu . Brak inozytolu 1:2-cyklicznego fosforanu może wskazywać, że w bardzo krótkim czasie po stymulacji fosfatydyloinozytol nie jest katabolizowany przez swoistą fosfodiesterazę lub że jakakolwiek uwolniona cykliczna pochodna jest szybko hydrolizowana przez inozytol 1:2-cykliczną 2-fosfohydrolazę fosforanową .


title: Edycja RNA w mózgu kontroluje wyznacznik przepływu jonów w kanałach bramkowanych glutaminianem.

text: L-glutaminian, główny przekaźnik pobudzający w mózgu, bramkuje kanały jonowe pośredniczące w szybkiej neurotransmisji. Składniki podjednostek dwóch pokrewnych klas kanałów receptora glutaminianu scharakteryzowano przez klonowanie cDNA i wykazano, że zawierają albo resztę argininy, albo resztę glutaminy w określonej pozycji ich przypuszczalnego segmentu tworzącego kanał. Reszta argininy w tym segmencie głęboko zmienia i dominuje we właściwościach przepływu jonów, jak wykazano dla jednej klasy kanałów. Pokazujemy teraz, że sekwencje genomowego DNA kodujące konkretny segment kanału wszystkich podjednostek zawierają kodon glutaminy (CAG), mimo że kodon argininy (CGG) znajduje się w mRNA trzech podjednostek. Jako źródła kodonu argininy wykluczono wiele genów i alternatywnych egzonów; stąd proponujemy, że transkrypty dla trzech podjednostek są zmieniane przez edycję RNA. Proces ten najwyraźniej edytuje transkrypty podjednostek dwóch klas receptorów glutaminianu z różną wydajnością i selektywnością.


title: Modyfikacje potranslacyjne podjednostki beta-1 kinazy białkowej aktywowanej przez AMP wpływają na aktywność enzymu i lokalizację komórkową.

text: Kinaza białkowa aktywowana przez AMP (AMPK) jest wszechobecną ssaczą kinazą białkową ważną w adaptacji komórek do stresu metabolicznego. Enzym jest heterotrimerem, składającym się z katalitycznej podjednostki alfa i regulatorowych podjednostek beta i gamma, z których każda należy do większej rodziny izoform. Enzym jest regulowany allosterycznie przez AMP i fosforylację podjednostki alfa. Podjednostka beta jest modyfikowana potranslacyjnie przez mirystoilację i fosforylację wielomiejscową. W niniejszym badaniu zbadaliśmy wpływ modyfikacji potranslacyjnej podjednostki beta-1 na aktywność enzymatyczną, składanie heterotrimerów i lokalizację subkomórkową, stosując ukierunkowaną mutagenezę i ekspresję podjednostek w komórkach ssaków. Usunięcie miejsca mirystoilacji (mutant G2A) skutkuje 4-krotną aktywacją enzymu i relokalizacją podjednostki beta z rozmieszczenia cząstek pozajądrowych do bardziej jednorodnego rozmieszczenia komórek. Mutacja miejsca fosforylacji seryny-108 do alaniny jest związana z hamowaniem enzymu, ale bez zmian w lokalizacji komórek. W przeciwieństwie do tego, mutacje miejsca fosforylacji, SS24, 25AA i S182A, chociaż nie mają wpływu na aktywność enzymu, są związane z redystrybucją jądrową podjednostki. Podsumowując, wyniki te wskazują, że zarówno mirystoilacja, jak i fosforylacja podjednostki beta AMPK modulują aktywność enzymu i lokalizację komórkową podjednostki, zwiększając złożoność regulacji AMPK.


title: Ograniczenie kalorii opóźnia dryf metylacji związany z wiekiem

text: U ssaków ograniczenie kalorii konsekwentnie skutkuje wydłużeniem życia. Informacja epigenetyczna zakodowana przez metylację DNA jest ściśle regulowana, ale wykazuje uderzający dryf związany z wiekiem, który obejmuje zarówno wzrost, jak i utratę metylacji DNA w różnych miejscach. W tym miejscu donosimy, że dryf epigenetyczny jest zachowany u wszystkich gatunków, a tempo dryfu koreluje z długością życia podczas porównywania myszy, małp rezus i ludzi. Dwadzieścia dwa do 30-letnie małpy rezus narażone na 30% restrykcje kaloryczne od 7-14 roku życia wykazywały osłabienie dryfu metylacji związanego z wiekiem w porównaniu z grupą kontrolną karmioną ad libitum, tak że ich wiek metylacji we krwi był o 7 lat młodszy niż ich wiek chronologiczny. Jeszcze bardziej wyraźne efekty zaobserwowano u 2,7-3,2 letnich myszy narażonych na 40% ograniczenie kalorii, począwszy od 0,3 roku życia. Skutki ograniczenia kalorii na metylację DNA były wykrywalne w różnych tkankach i skorelowane z ekspresją genów. Uważamy, że dryf epigenetyczny jest wyznacznikiem długości życia ssaków. Wykazano, że ograniczenie kalorii wydłuża życie ssaków. Tutaj autorzy dostarczają dowodów na to, że związany z wiekiem dryf metylacji koreluje z długością życia i że ograniczenie kalorii u myszy i małp rezus powoduje osłabienie związanego z wiekiem dryfu metylacji.


title: Analiza strukturalna kompleksów wielobiałkowych poprzez sieciowanie, spektrometrię mas i przeszukiwanie baz danych.

text: Większość kompleksów białkowych jest niedostępna dla analizy strukturalnej o wysokiej rozdzielczości. Przedstawiamy wyniki połączonego podejścia sieciowania, spektrometrii mas i bioinformatyki do dwóch ludzkich kompleksów zawierających duże segmenty zwiniętej cewki, homodimer NDEL1 i heterotetramer NDC80. Ważnym ograniczeniem dotychczasowego podejścia do sieciowania była identyfikacja usieciowanych peptydów na podstawie widm fragmentacji. Nasze nowatorskie podejście eliminuje wąskie gardło analizy danych związane z sieciowaniem i spektrometrią mas. Skonstruowaliśmy specjalnie zbudowaną bazę danych, aby dopasować widma z usieciowanymi peptydami, zdefiniować wynik, który wyraża jakość naszej identyfikacji i oszacować odsetek wyników fałszywie dodatnich. Pokazujemy, że nasza analiza rzuca światło na krytyczne parametry strukturalne, takie jak kierunkowość homodimerycznych cewek zwiniętych w NDEL1, rejestr heterodimerycznych cewek zwiniętych w kompleksie NDC80 oraz organizacja obszaru tetrameryzacji w kompleksie NDC80. Nasze podejście jest szczególnie przydatne w przypadku kompleksów, które są trudne do rozwiązania standardowymi metodami strukturalnymi.


title: Długie niekodujące RNA miR-675 pochodzące z H19 moduluje proliferację ludzkich komórek raka żołądka poprzez celowanie w supresor nowotworu RUNX1.

text: Ostatnio wykazano, że lncRNA H19 jest regulowany w górę i odgrywa ważną rolę w powstawaniu nowotworów żołądka. Jednak dokładny mechanizm molekularny H19 i jego dojrzałego produktu miR-675 w karcynogenezie raka żołądka pozostaje niejasny. W tym badaniu odkryliśmy, że miR-675 był pozytywnie wyrażany z H19 i był kluczowym mediatorem w pobudzaniu wzrostu komórek raka żołądka wywołanym przez H19. Następnie potwierdzono, że supresor nowotworu Runt Domain Transcription Factor1 (RUNX1) jest bezpośrednim celem miR-675 przy użyciu testu reporterowego lucyferazy i analizy Western blot. Seria testów ratunkowych wykazała, że RUNX1 pośredniczył w zmianach fenotypowych komórek raka żołądka wywołanych przez H19/miR-67. Co więcej, odwrotną zależność między ekspresją RUNX1 i H19/miR-675 ujawniono również w tkankach raka żołądka i liniach komórkowych raka żołądka. Podsumowując, nasze badanie wykazało, że nowy szlak H19/miR-675/RUNX1 reguluje rozwój raka żołądka i może służyć jako potencjalny cel terapii raka żołądka.


title: Erekcje wywołane metylofenidatem u dzieci przed okresem dojrzewania.

text: Metylofenidat jest lekiem stosowanym rutynowo w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Opisujemy przypadek dziecka przed okresem dojrzewania, u którego wystąpiły niepożądane erekcje po rozpoczęciu dostosowanego do odpowiedzi schematu dawkowania metylofenidatu o przedłużonym uwalnianiu. Pomimo tego, że priapizm jest rzadkim działaniem niepożądanym związanym z metylofenidatem, lekarze i rodzice muszą być świadomi, że może on wiązać się z istotnymi długoterminowymi powikłaniami.


title: Mechanizm oksydacyjnego i azotowego uszkodzenia DNA za pośrednictwem NO u chomików zakażonych Opisthorchis viverrini: model kancerogenezy, w której pośredniczy zapalenie.

text: Zapalenie pośredniczone przez infekcję jest ważnym czynnikiem powodującym kancerogenezę. Zakażenie Opisthorchis viverrini (OV) jest czynnikiem ryzyka rozwoju raka dróg żółciowych (CHCA), prawdopodobnie z powodu przewlekłego stanu zapalnego. W badaniu oceniano powstawanie 8-nitroguaniny i 8-okso-7,8-dihydro-2'-deoksyguanozyny (8-oxodG) oraz ekspresję indukowalnej syntazy tlenku azotu (iNOS) i wątroby chomików zakażonych OV. Nowo wyprodukowaliśmy swoiste przeciwciało anty-8-nitroguaninowe bez reakcji krzyżowej. Podwójne barwienie immunofluorescencyjne wykazało, że 8-oxodG i 8-nitroguanina powstawały głównie w tych samych komórkach zapalnych i nabłonku dróg żółciowych od 7 dnia i wykazały najsilniejszą immunoreaktywność odpowiednio w 21 i 30 dniu. Warto zauważyć, że 8-oxodG i 8-nitroguanina nadal pozostawały w nabłonku dróg żółciowych w 180 dniu, chociaż aktywność aminotransferazy alaninowej powróciła do normalnego poziomu. Przebieg czasowy 8-nitroguaniny był związany z ekspresją iNOS. Ponadto, badanie to wykazało, że ekspresja HO-1, a następnie akumulacja żelaza mogą być zaangażowane we wzmacnianie oksydacyjnego uszkodzenia DNA w nabłonku małych przewodów żółciowych. Podsumowując, nitracyjne i oksydacyjne uszkodzenia DNA poprzez ekspresję iNOS u chomików zakażonych OV mogą uczestniczyć w karcynogenezie CHCA.


title: Testy Monte Carlo pod kątem związków między chorobą a allelami w wysoce polimorficznych loci.

text: W analizie asocjacyjnej porównującej przypadki i kontrole w odniesieniu do częstości alleli w wysoce polimorficznym locus, potencjalny problem polega na tym, że konwencjonalny test chi-kwadrat może nie być ważny dla dużej, rzadkiej tabeli kontyngencji. Jednak poleganie na statystykach o znanym rozkładzie asymptotycznym jest teraz niepotrzebne, ponieważ symulacje Monte Carlo można przeprowadzić w celu oszacowania poziomu istotności dowolnej statystyki testowej. Wdrożyliśmy metodę Monte Carlo dla czterech statystyk testowych „chi-kwadrat”, z których trzy obejmowały kombinację alleli, i oceniliśmy ich wydajność na rzeczywistym zestawie danych. Łączenie rzadkich alleli w celu uniknięcia małej oczekiwanej liczby komórek i rozpatrywanie kolejno każdego allelu w porównaniu z resztą zmniejszyło zdolność wykrywania prawdziwego związku, gdy liczba alleli była bardzo duża. Powinniśmy albo w ogóle nie łączyć alleli, albo łączyć je w taki sposób, aby zachować dowody na związek.


title: Zależna od KLF4 modulacja fenotypowa komórek mięśni gładkich odgrywa kluczową rolę w patogenezie blaszek miażdżycowych

text: Wcześniejsze badania nad rolą komórek mięśni gładkich (SMC) i makrofagów w patogenezie miażdżycy dostarczyły kontrowersyjnych wyników ze względu na zastosowanie niewiarygodnych metod do jednoznacznej identyfikacji każdego z tych typów komórek. Tutaj, używając Myh11-CreERT2 ROSA floxed myszy STOP eYFP Apoe-/- do śledzenia linii SMC, stwierdzamy, że tradycyjne metody wykrywania SMC oparte na immunobarwieniu markerów SMC nie wykrywają >80% komórek pochodzących od SMC w zaawansowanych zmianach miażdżycowych . Te niezidentyfikowane komórki pochodzące od SMC wykazują fenotypy innych linii komórkowych, w tym makrofagów i mezenchymalnych komórek macierzystych (MSC). Warunkowy nokaut czynnika Krüppel-podobnego 4 (Klf4) specyficzny dla SMC skutkował zmniejszoną liczbą komórek MSC i makrofagów pochodzących od SMC, wyraźnym zmniejszeniem wielkości zmian i wzrostem wielu wskaźników stabilności blaszki, w tym zwiększeniem grubość włóknistej czapeczki w porównaniu z kontrolami typu dzikiego. Na podstawie analiz in vivo immunoprecypitacji chromatyny-sekwencjonowania KLF4 (ChIP-seq) i badań hodowlanych SMC traktowanych cholesterolem, zidentyfikowaliśmy ponad 800 genów docelowych KLF4, w tym wiele, które regulują odpowiedzi prozapalne SMC. Nasze odkrycia wskazują, że udział SMC w blaszkach miażdżycowych został znacznie niedoszacowany, a przejścia zależne od KLF4 w fenotypie SMC są krytyczne w patogenezie zmian.


title: Depresja w późnym okresie życia i nieprawidłowości mikrostrukturalne grzbietowo-bocznej istoty białej kory przedczołowej.

text: CEL Celem tego badania było ustalenie, czy nieprawidłowości mikrostrukturalne istoty białej grzbietowo-bocznej kory przedczołowej są związane z depresją w późnym okresie życia. METODA Siedemnastu starszych osób z depresją porównano z 16 starszymi osobami, które nie miały depresji. Obrazowanie tensora dyfuzji zostało wykorzystane do pomiaru frakcyjnej anizotropii istoty białej w grzbietowo-bocznym górnym i środkowym zakręcie czołowym dwustronnie oraz w lewym płacie potylicznym jako regionie kontrolnym. Autorzy porównali wyniki między grupami, kontrolując wiek, płeć i współistniejące schorzenia medyczne. WYNIKI Nawet po uwzględnieniu wieku, płci, nadciśnienia tętniczego i chorób serca, autorzy stwierdzili znacząco niższe wartości frakcyjnej anizotropii w istocie białej prawej górnej części zakrętu czołowego pacjentów z depresją niż u osób porównawczych. WNIOSKI Zmiany mikrostrukturalne istoty białej prawego górnego zakrętu czołowego są związane z depresją w późnym okresie życia. Potrzebne są dalsze prace, aby określić, w jaki sposób zmiany te przyczyniają się do wyników depresji.