title: Pioglitazon zapobiega oligomeryzacji tau.

text: Agregacja tau i odkładanie się białka amyloidu β (Aβ) są głównymi przyczynami choroby Alzheimera (AD). Aktywacja receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów γ (PPARγ) moduluje wytwarzanie Aβ. Aby sprawdzić, czy agonista PPARγ, pioglitazon (PIO) jest również skuteczny w zapobieganiu agregacji tau w AD, zastosowaliśmy model komórkowy, w którym białko tau typu dzikiego (4R0N) ulega nadekspresji (komórki M1C) (Hamano i wsp., 2012) jako jak również pierwotne kultury neuronalne. PIO obniżył zarówno poziom fosforylowanego, jak i całkowitego tau oraz inaktywowaną kinazę syntazy glikogenu 3β, główną kinazę tau, związaną z aktywacją Akt. Ponadto, PIO zmniejszał rozszczepioną kaspazę3 i C-końcowe skrócone gatunki tau przez kaspazę, co prawdopodobnie zmniejszy agregację tau. Badanie frakcjonowania wykazało, że PIO zmniejszał o wysokiej masie cząsteczkowej (120 kDa) oligomeryczne indywidua tau w nierozpuszczalnych w Tris, rozpuszczalnych w sarkozylu frakcjach. Spadek Tau został odwrócony przez dodanie GW9662, antagonisty PPARγ. Łącznie, nasze obecne wyniki wspierają ideę, że agoniści PPARγ mogą być użytecznymi środkami terapeutycznymi w AD.


title: Prognostyczny wpływ średniego stosunku objętości płytek do liczby płytek krwi na przeżycie w zaawansowanym niedrobnokomórkowym raku płuca.

text: TŁO Średnia objętość płytek krwi (MPV) to wskaźnik objętości płytek krwi. Klasycznie MPV uznano za cechę charakterystyczną aktywacji płytek krwi. Ostatnie badania wykazały, że stosunek MPV i MPV/liczba płytek (PC) może przewidywać długoterminową śmiertelność u pacjentów z chorobą niedokrwienną układu sercowo-naczyniowego. Ponadto wskaźniki te były skorelowane z charakterystyką patofizjologiczną pacjentów z różnymi zaburzeniami, w tym z nowotworami złośliwymi. PACJENCI I METODY Przeanalizowaliśmy retrospektywnie różne wskaźniki hematologiczne pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP). Celem pracy była ocena wpływu wskaźników objętości płytek krwi na przeżycie u tych pacjentów. WYNIKI Do badania włączono 268 pacjentów. Mediana wieku pacjentów wynosiła 68 lat (zakres: 31-87 lat). Porównaliśmy różne wskaźniki hematologiczne między grupą NSCLC a grupą porównawczą dobraną pod względem wieku i płci. MPV była istotnie obniżona w grupie NSCLC w porównaniu z grupą porównawczą. W przeciwieństwie do tego PC była znacznie zwiększona w grupie NSCLC. W konsekwencji stosunek MPV/PC był również obniżony w grupie NSCLC (0,397 vs 0,501). W analizie krzywej ROC (Receiver Operating Charakterystyki) stosunek MPV/PC wiązał się z czułością 62,3% i swoistością 74,6% przy wartości odcięcia 0,408730 (pole pod krzywą [AUC], 0,72492)]. Analiza jednoczynnikowa wykazała, że przeżycie całkowite (OS) było istotnie krótsze w grupie z niskim stosunkiem MPV/PC niż w drugiej grupie (mediana czasu przeżycia [MST]: 10,3 miesiąca vs. 14,5 miesiąca, log-rank, P=0,0245) . Analiza wieloczynnikowa potwierdziła, że niski stosunek MPV/PC był niezależnym niekorzystnym czynnikiem predykcyjnym dla OS (współczynnik ryzyka [HR]: 1,668, 95% przedział ufności [CI]: 1,235-2,271, p=0,0008). WNIOSEK Dane te wyraźnie pokazują, że stosunek MPV/PC był ściśle związany z przeżyciem pacjentów z zaawansowanym NSCLC.


title: Identyfikowalność substancji biologicznych: obecne wyzwania w nadzorze nad bezpieczeństwem farmakoterapii.

text: WPROWADZENIE Identyfikowalność jest ważna w nadzorze po wprowadzeniu do obrotu produktów biologicznych, ponieważ zmiany w procesie produkcyjnym mogą powodować ryzyko specyficzne dla produktu lub partii. Wraz z przewidywanym rozwojem rynku leków biopodobnych pojawiły się obawy dotyczące możliwości śledzenia poszczególnych produktów w bazach danych nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii. OBJĘTE OBSZARY Autorzy omawiają obecne wyzwania w identyfikowalności produktów biologicznych w odniesieniu do nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, badając procesy związane z zapewnieniem identyfikowalności. Badają zarówno istniejące systemy, które są stosowane do rejestrowania informacji o narażeniu w praktyce klinicznej, jak i krytyczne etapy związane z transferem danych o narażeniu do różnych baz danych nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii. OPINIA EKSPERTA Istniejące systemy zapewniają identyfikowalność substancji biologicznych aż do producenta w rejestrach aptecznych, ale nie obsługują rutynowego rejestrowania informacji o serii. Oczekiwane zmiany w standardach łańcucha dostaw dają możliwość systematycznego rejestrowania szczegółowych informacji na temat narażenia. Spontaniczne systemy raportowania są najbardziej wrażliwym ogniwem zapewniającym identyfikowalność ze względu na ręczny charakter przesyłania danych. Wysiłki zmierzające do poprawy identyfikowalności powinny w krótkim okresie koncentrować się na zachęcaniu pracowników służby zdrowia i pacjentów do systematycznego rejestrowania i raportowania szczegółowych informacji na temat narażenia. Długofalowe rozwiązania polegają na rozszerzeniu dostępności i zwiększeniu elektronicznej wymiany danych dotyczących ekspozycji.


title: Regulacja samoligandów do aktywacji receptorów komórek NK.

text: Komórki NK (Natural Killer) są zdolne do lizy komórek zainfekowanych i nowotworowych, oszczędzając zdrowe komórki. Rozpoznawanie chorych komórek przez komórki NK jest regulowane przez kilka receptorów aktywujących i hamujących. Dokonujemy przeglądu licznych szlaków, które są zaangażowane w regulację samoligandów do aktywacji receptorów, w tym NKG2D, DNAM-1, LFA-1, NKp30, NKp44, NKp46, NKp65 i NKp80 znajdujące się na komórkach NK i niektórych limfocytach T. Zrozumienie, w jaki sposób regulowana jest regulacja ekspresji samokodującego się ligandu, może dostarczyć nowych dróg dla przyszłych podejść terapeutycznych do infekcji i raka.


title: Rdzeń obwodu Klf reguluje samoodnowę embrionalnych komórek macierzystych

text: Embrionalne komórki macierzyste (ES) są wyjątkowe pod względem zdolności do samoodnawiania się w nieskończoność i utrzymywania pluripotencji. Właściwości te wymagają czynników transkrypcyjnych, które określają program ekspresji genów komórek ES. Możliwe było odwrócenie wysoce zróżnicowanego stanu komórek somatycznych z powrotem do stanu pluripotencjalnego za pomocą kombinacji czterech czynników transkrypcyjnych: Klf4 jest jednym z wymaganych czynników przeprogramowania, w połączeniu z Oct4, Sox2 i c-Myc. Utrzymanie samoodnowy i pluripotencji komórek ES wymaga Oct4, Sox2 i c-Myc, ale Klf4 jest zbędny. Tutaj pokazujemy, że czynniki podobne do Krüppela są wymagane do samoodnowy komórek ES. Jednoczesne zubożenie Klf2, Klf4 i Klf5 prowadzi do różnicowania komórek ES. Immunoprecypitacja chromatyny w połączeniu z testem mikromacierzy ujawnia, że te białka Klf mają wiele wspólnych celów Nanog, co sugeruje ścisły związek funkcjonalny między tymi czynnikami. Analiza ekspresji po potrójnej interferencji RNA (RNAi) Klfs pokazuje, że regulują one kluczowe geny pluripotencji, takie jak Nanog. Podsumowując, nasze badanie dostarcza nowych informacji na temat tego, jak rdzeń obwodu Klf integruje się z siecią transkrypcyjną Nanog, aby określić ekspresję genów, która jest unikalna dla komórek ES.


title: Szlak czynnika 1α-Krüppel-podobnego 2 indukowany niedotlenieniem szpiku reguluje sepsę, w której pośredniczą endotoksyny Gram-dodatnie.

text: Chociaż infekcje Gram-dodatnie stanowią większość przypadków sepsy, mechanizmy molekularne leżące u podstaw ich skutków pozostają słabo poznane. Zbadaliśmy, w jaki sposób składniki ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich przyczyniają się do rozwoju sepsy. Obserwacje doświadczalne pochodzące z hodowanych pierwotnych makrofagów i linii komórkowej wskazują, że endotoksyny bakterii gram-dodatnich indukują mRNA i ekspresję białka czynnika 1α indukowanego niedotlenieniem (HIF-1α). Zaszczepienie makrofagami żywych lub inaktywowanych termicznie bakterii Gram-dodatnich indukowało aktywność transkrypcyjną HIF-1 w makrofagach. Zgodnie z tymi wynikami, niedobór szpiku HIF-1α osłabił ruchliwość komórkową wywołaną endotoksyną bakterii Gram-dodatnich i ekspresję genów prozapalnych w makrofagach. Odwrotnie, bakterie Gram-dodatnie i ich endotoksyny zmniejszały ekspresję szpikowego, przeciwzapalnego czynnika transkrypcyjnego typu Krüppel, czynnika transkrypcyjnego 2 (KLF2). Utrzymująca się ekspresja KLF2 obniżona, a niedobór endotoksyn Gram-dodatnich nasilonych przez KLF2 indukował ekspresję mRNA i białka HIF-1α w makrofagach. Co ważniejsze, atenuowane endotoksyny Gram-dodatnie przez KLF2 indukowały ruchliwość komórkową i ekspresję genów prozapalnych w komórkach szpiku. Zgodnie z tymi wynikami, myszy z niedoborem szpikowego HIF-1α były chronione przed śmiertelnością wywołaną sepsą wywołaną przez endotoksynę Gram-dodatnią i objawami klinicznymi. Natomiast myszy z niedoborem szpiku KLF2 były podatne na śmiertelność i objawy kliniczne wywołane sepsą Gram-dodatnią. Łącznie obserwacje te identyfikują HIF-1α i KLF2 jako krytyczne regulatory sepsy, w której pośredniczą endotoksyny gram-dodatnie.


title: Autofagia kontroluje infekcję Salmonellą w odpowiedzi na uszkodzenie wakuoli zawierającej Salmonellę.

text: Salmonella enterica serovar Typhimurium (S. Typhimurium) jest fakultatywnym patogenem wewnątrzkomórkowym, który powoduje chorobę u różnych żywicieli. S. Typhimurium aktywnie atakuje komórki gospodarza i zazwyczaj przebywa w przedziale związanym z błoną zwanym wakuolą zawierającą Salmonella (SCV). Bakterie modyfikują los SCV za pomocą dwóch niezależnych systemów wydzielniczych typu III (TTSS). Wiadomo, że TTSS uszkadza eukariotyczne błony komórkowe, a zasugerowano, że S. Typhimurium uszkadza SCV przy użyciu TTSS kodowanego przez wyspę patogenności Salmonella (SPI)-1. Tutaj pokazujemy, że to uszkodzenie powoduje powstanie wewnątrzkomórkowej populacji bakterii, której celem jest system autofagii podczas infekcji in vitro. Około 20% wewnątrzkomórkowego S. Typhimurium kolokalizowało z markerem autofagii GFP-LC3 1 godzinę po zakażeniu. Autofagia S. Typhimurium była zależna od SPI-1 TTSS i syntezy białek bakteryjnych. Bakterie atakowane przez system autofagii były często związane z ubikwitynowanymi białkami, co wskazuje na ich ekspozycję na cytozol. Co zaskakujące, bakterie te również kolokalizowały z markerami SCV. Komórki z niedoborem autofagii (atg5-/-) były bardziej podatne na wewnątrzkomórkowy wzrost przez S. Typhimurium niż normalne komórki, umożliwiając zwiększony wzrost bakterii w cytozolu. Proponujemy model, w którym system autofagii gospodarza atakuje bakterie w SCV uszkodzonych przez SPI-1 TTSS. Służy to zatrzymaniu wewnątrzkomórkowego S. Typhimurium w wakuolach zaraz po zakażeniu w celu ochrony cytozolu przed kolonizacją bakteryjną. Nasze odkrycia potwierdzają rolę autofagii w odporności wrodzonej i pokazują, że infekcja Salmonellą jest potężnym modelem do badania procesu autofagii.


title: Oś PI3K-Akt-mTORC1-S6K1/2 kontroluje różnicowanie Th17 poprzez regulację ekspresji Gfi1 i translokację jądrową RORγ.

text: Oś PI3K-Akt-mTORC1 przyczynia się do aktywacji, przeżycia i proliferacji komórek T CD4(+) po stymulacji przez TCR i CD28. Tutaj pokazujemy, że supresja tej osi przez delecję inhibitorów p85α lub PI3K/mTORC1, jak również specyficzna dla komórek T delecja raptora, istotnego składnika mTORC1, zaburza różnicowanie Th17 in vitro i in vivo w S6K1/2- zależna moda. Hamowanie osi PI3K-Akt-mTORC1-S6K1 osłabia regulację w dół Gfi1, negatywnego regulatora różnicowania Th17. Ponadto wykazujemy, że S6K2, jądrowy odpowiednik S6K1, jest indukowany przez oś PI3K-Akt-mTORC1, wiąże RORγ i przenosi RORγ do jądra. Wyniki te wskazują na kluczową rolę osi PI3K-Akt-mTORC1-S6K1/2 w różnicowaniu Th17.


title: Zakłócenia w schizofrenii 1 i neuregulina 1 są wymagane do specyfikacji oligodendrocytów i neuronów w mózgu danio pręgowanego.

text: Schizofrenia może wynikać z subtelnych nieprawidłowości w rozwoju mózgu spowodowanych zmianami funkcji genów podatności kandydatów, takich jak Disrupted-in-schizofrenia 1 (DISC1) i Neuregulin 1 (NRG1). Aby zapewnić nowy wgląd w funkcje DISC1 w rozwoju mózgu, zmapowaliśmy ekspresję krążka danio pręgowanego1 i postanowiliśmy scharakteryzować jego rolę we wczesnym rozwoju embrionalnym za pomocą metod antysensownych morfolino. Badania te ujawniły krytyczne wymaganie dla dysku1 w rozwoju oligodendrocytów poprzez promowanie specyfikacji komórek oligo2-dodatnich w tyłomózgowie i innych obszarach mózgu. Ponieważ NRG1 ma dobrze udokumentowane role w mielinizacji, przeanalizowaliśmy również role sygnalizacji nrg1 i ErbB w rozwoju mózgu danio pręgowanego i zaobserwowaliśmy uderzająco podobne defekty do tych obserwowanych w embrionach disc1. Oprócz ich wpływu na rozwój oligodendrocytów, knock-down disc1 lub nrg1 powodował prawie całkowitą utratę oligo2-dodatnich neuronów móżdżku, ale nie powodował widocznej utraty rdzeniowych neuronów ruchowych. Odkrycia te sugerują, że disc1 i nrg1 działają we wspólnych lub pokrewnych szlakach kontrolujących rozwój oligodendrocytów i neuronów z komórek prekursorowych z ekspresją oligo2. Podobnie jak DISC1 i NRG1, OLIG2 i ERBB4 są obiecującymi kandydatami na geny podatności na schizofrenię. Stąd nasze odkrycia dotyczące zarodka danio pręgowanego sugerują, że między kluczowymi ludzkimi genami podatności na schizofrenię mogą istnieć dotychczas niedoceniane powiązania neurorozwojowe. Te powiązania mogą być badane w mysich modelach Disc1 i Nrg1 oraz w genetycznie zdefiniowanych grupach pacjentów w celu ustalenia, czy są one istotne dla patobiologii schizofrenii. Numer dostępu GenBank dla Danio rerio disc1: EU273350.


title: Przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko N-kadherynie hamuje wzrost raka prostaty, przerzuty i odporność na kastrację

text: Przejście z raka prostaty zależnego od androgenów do raka prostaty opornego na kastrację (CRPC) jest śmiertelnym zdarzeniem o niepewnej etiologii molekularnej. Porównując ekspresję genów w ksenoprzeszczepach izogenicznych androgeno-zależnych i CRPC, stwierdziliśmy powtarzalny wzrost ekspresji N-kadheryny, który był również podwyższony w guzach pierwotnych i przerzutowych u osób z CRPC. Ektopowa ekspresja N-kadheryny w nieprzerzutowych, zależnych od androgenów modelach raka prostaty powodowała odporność na kastrację, inwazję i przerzuty. Przeciwciała monoklonalne przeciwko ektodomenie N-kadheryny zmniejszały proliferację, adhezję i inwazję komórek raka prostaty in vitro. In vivo przeciwciała te spowalniały wzrost wielu ustalonych heteroprzeszczepów CRPC, blokowały miejscową inwazję i przerzuty, a przy wyższych dawkach prowadziły do całkowitej regresji. Przeciwciała swoiste dla N-kadheryny znacznie opóźniały czas do pojawienia się oporności na kastrację, znacząco wpływały na histologię guza i angiogenezę oraz zmniejszały zarówno aktywność kinazy serynowo-treoninowej AKT, jak i sekrecję interleukiny-8 (IL-8) w surowicy. Dane te wskazują, że N-kadheryna jest główną przyczyną zarówno przerzutów raka prostaty, jak i odporności na kastrację. Ukierunkowanie terapeutyczne na ten czynnik przeciwciałami monoklonalnymi może przynieść znaczne korzyści kliniczne.


title: PP2A reguluje fosforylację tau bezpośrednio, a także pośrednio poprzez aktywację GSK-3beta.

text: Nieprawidłowa hiperfosforylacja tau wydaje się być kluczowa w zwyrodnieniu neurofibrylarnym w chorobie Alzheimera (AD). Wcześniejsze badania sugerują, że obniżenie poziomu fosfatazy białkowej 2A (PP2A), głównej fosfatazy tau w ludzkim mózgu, przyczynia się do hiperfosforylacji białka tau w AD. Jednak wpływ regulacji w dół PP2A na hiperfosforylację tau specyficzną dla miejsca nie jest dobrze poznany. W niniejszym badaniu wykazaliśmy, że PP2A defosforylowało tau w kilku miejscach fosforylacji z różnymi wydajnościami. Spośród badanych miejsc, Thr205, Thr212, Ser214 i Ser262 były najbardziej korzystnymi miejscami, a Ser199 i Ser404 były najmniej korzystnymi miejscami dla PP2A in vitro. Hamowanie PP2A kwasem okadaikowym w metabolicznie aktywnych skrawkach mózgu szczura powodowało hamowanie kinazy syntazy glikogenu-3beta (GSK-3beta) poprzez zwiększenie jej fosforylacji w Ser9. GSK-3beta fosforylowane tau w wielu miejscach, przy czym Ser199, Thr205 i Ser396 są najkorzystniejszymi miejscami w komórkach. Ogólne zmiany w fosforylacji tau indukowane przez hamowanie PP2A były wynikiem połączonych efektów zarówno zmniejszonej defosforylacji tau z powodu bezpośredniego hamowania PP2A, jak i zmniejszonej fosforylacji przez GSK-3beta z powodu jego hamowania. Ponieważ wpływ fosforylacji białka tau na jego aktywność biologiczną i degenerację neurofibrylarną jest specyficzny dla miejsca, badanie to dostarcza nowego wglądu w rolę regulacji w dół PP2A w zwyrodnieniu neurofibrylarnym w AD.


title: Ludzkie sztuczne chromosomy zawierające alfoidalny DNA chromosomu 17 utrzymują aktywny centromer w komórkach mysich, ale nie są stabilne.

text: Ludzkie sztuczne chromosomy (HAC) to autonomiczne cząsteczki, które mogą funkcjonować i segregować jak normalne chromosomy w ludzkich komórkach. HAC de novo są z powodzeniem stosowane jako wektory ekspresji genów w celu uzupełnienia niedoborów genetycznych w ludzkich hodowanych komórkach. HAC oferują teraz możliwość badania regulacji i ekspresji dużych genów w różnych typach komórek z różnych tkanek oraz korygowania niedoborów genów spowodowanych chorobami dziedzicznymi u ludzi. Uzupełniające badania ekspresji genów u myszy, zwłaszcza w mysich modelach ludzkich chorób genetycznych, są również ważne dla określenia, czy duże ludzkie transgeny mogą być odpowiednio wyrażane ze sztucznych chromosomów. W tym celu opracowujemy sztuczne chromosomy w komórkach mysich jako nowe wektory ekspresji genów. Początkowo przenieśliśmy wektory HAC do komórek mysich, ale nie byliśmy w stanie wygenerować HAC de novo z rozsądną częstotliwością. Następnie przenieśliśmy HAC wcześniej ustalone w ludzkich komórkach HT1080 do trzech różnych typów mysich komórek przez fuzję mikrokomórek, po której nastąpiła pozytywna selekcja. Zaobserwowaliśmy, że HAC w mysich komórkach wiązały białko C centromeru (CENP-C), marker aktywnych centromerów, i zostały wykryte podczas selekcji, ale szybko utracone, gdy selekcja została usunięta. Wyniki te sugerują, że HAC utrzymują przynajmniej częściowo funkcjonalny kompleks centromeru w komórkach mysich, ale do stabilności i segregacji wymagane są inne czynniki. Sztuczne chromosomy zawierające mysie sekwencje centromerowe mogą być wymagane dla lepszej stabilności i utrzymania w mysich komórkach.


title: Jak powstające fagosomy dojrzewają, aby stać się fagolizosomami.

text: Fagocytoza pośredniczy w usuwaniu ciał apoptotycznych, a także w eliminacji patogenów drobnoustrojowych. Powstająca fagocytarna wakuola utworzona po pochłonięciu cząstki nie ma aktywności bakteriobójczej i degradacyjnej. Zdolności te nabywa się w miarę dojrzewania fagosomu; postępująca przebudowa błony i zawartości, której kulminacją jest tworzenie fagolizosomów. Dojrzewanie obejmuje uporządkowaną, sekwencyjną fuzję wakuoli fagosomalnych z wyspecjalizowanymi przedziałami endocytarnymi i wydzielniczymi. Równocześnie błona fagosomalna podlega zarówno wewnętrznym, jak i zewnętrznym pęcherzykom i kanalikom, po których następuje rozszczepienie, tym samym zawracając składniki i zachowując swój ogólny rozmiar. Tutaj podsumowujemy, co wiadomo o maszynerii molekularnej, która rządzi tą złożoną metamorfozą dojrzewania fagosomów.


title: Oczyszczanie i charakterystyka strukturalna katelicydyn bydlęcych, prekursorów peptydów przeciwdrobnoustrojowych.

text: Katelicydyny to nowa rodzina prekursorów peptydów przeciwdrobnoustrojowych z komórek szpikowych ssaków. Charakteryzują się konserwatywnym N-końcowym regionem, podczas gdy C-końcowa domena przeciwdrobnoustrojowa może się znacznie różnić zarówno pod względem pierwotnej sekwencji, jak i długości. Cztery katelicydyny, proBac5, proBac7, prododekapeptyd i proBMAP-28, jednocześnie oczyszczono z neutrofili bydlęcych, stosując proste i szybkie metodologie. Korelacja danych ES-MS z oczyszczonych białek z ich sekwencjami wydedukowanymi cDNA ujawniła kilka wspólnych cech ich pierwotnej sekwencji, takich jak obecność N-końcowych reszt 5-oksoproliny (piroglutaminianu) i dwóch mostków dwusiarczkowych w 1- 2, 3-4 układ. N-końcowe domeny katelicydyn zawierają jedno lub dwa wiązania Asp-Pro, które są szczególnie nietrwałe w kwasie w proBac5 i proBac7, ale stabilne w prododekapeptydzie. Sugeruje to, że organizacja przestrzenna wokół tych wiązań może się różnić w przypadku różnych katelicydyn i w niektórych przypadkach sprzyjać hydrolizie. Nieoczekiwaną cechą prododekapeptydu jest to, że istnieje on jako dimery utworzone przez trzy możliwe kombinacje jego dwóch izoform. Izolacja skróconej, monomerycznej postaci tego białka, pozbawionej dodekapeptydu przeciwdrobnoustrojowego zawierającego cysteinę, wskazuje, że dimeryzacja zachodzi poprzez tworzenie mostków dwusiarczkowych na poziomie domeny C-końcowej i że dodekapeptyd jest prawdopodobnie uwalniany jako dimer ze swojego prekursora . Przewidywania struktury drugorzędowej na podstawie sekwencji i wyniki CD wskazują dla katelicydyn 30-50% zawartość konformacji rozszerzonej i <20% zawartość konformacji alfa-helikalnej, z segmentem alfa-helikalnym umieszczonym w pobliżu N-końca. Wreszcie, wyszukiwanie podobieństw i przewidywanie struktury oparte na topologii podkreślają istotne sekwencyjne i strukturalne podobieństwo między zachowaną domeną N-końcową katelicydyn a domenami podobnymi do cystatyny, umieszczając tę rodzinę w nadrodzinie cystatyn. W testach na katepsynę L, w przeciwieństwie do silnych inhibitorów cystatyny, trzy z czterech katelicydyn wykazują jedynie słabą aktywność hamującą (Ki = 0,6-3 mikroM).


title: Śmiertelność na gruźlicę w Anglii i Walii w latach 1982-1992: jej związek z biedą, pochodzeniem etnicznym i AIDS.

text: Niniejsza praca ma na celu ustalenie siły związku między współczesną gruźlicą (TB) w Anglii i Walii a kilkoma potencjalnymi czynnikami etiologicznymi. Przedstawia ekologiczną analizę standaryzowanych rocznych wskaźników śmiertelności na gruźlicę dla 403 okręgów samorządowych w latach 1982-1992, z podziałem na wiek i płeć. Do obliczenia modeli regresji Poissona wykorzystuje się miary społeczne, demograficzne i etniczne ze spisów powszechnych z 1981 i 1991 r. oraz standaryzowane roczne wskaźniki śmiertelności młodych mężczyzn związane z AIDS. Stwierdzono silny związek między wszystkimi grupami umieralności na gruźlicę a przeludnieniem na poziomie gospodarstw domowych. W przypadku kobiet żadne inne środki nie poprawiły mocy wyjaśniającej modeli. W regresjach wielokrotnych zarówno ubóstwo, jak i śmiertelność związana z AIDS wyjaśniały dodatkowe zróżnicowanie modelu dla młodszych mężczyzn. Związek między zgłoszeniami pochodzenia etnicznego a gruźlicą nie został odzwierciedlony w tej analizie śmiertelności. W przypadku wszystkich grup nie znaleziono dowodów na pozytywny związek z pochodzeniem etnicznym, po uwzględnieniu przeludnienia. Znaczenie gospodarstwa domowego w przeciwieństwie do zatłoczenia na poziomie dzielnicy sugeruje, że do przeniesienia choroby wymagany jest przedłużony kontakt. Analiza regresji wskazuje, że to przeludnienie i ubóstwo wśród populacji etnicznych ma znaczenie dla ich śmiertelności z powodu gruźlicy. Fakt, że związek między AIDS a gruźlicą ogranicza się do grupy najbardziej typowej dla chorych na AIDS, świadczy o niewielkim wpływie AIDS na śmiertelność na gruźlicę w szerszej populacji. Wyjaśnieniami dla obserwowanej zależności są preferencyjne certyfikacje, migracje na leczenie oraz braki w świadczeniu opieki zdrowotnej.


title: Niepowiązane oddziaływanie z cząsteczkami MHC klasy II jest niezbędne do utrzymania metabolizmu komórek T w celu ustalenia optymalnej funkcji komórek T CD4 pamięci.

text: Komórki T pamięci CD4 przeżywające przy braku kontaktu z MHC klasy II tracą swoją charakterystyczną funkcję pamięci. Aby zbadać mechanizmy leżące u podstaw upośledzonej funkcji komórek T pamięci pod nieobecność cząsteczek MHC klasy II, przeanalizowaliśmy profile ekspresji genów spoczynkowych komórek T pamięci izolowanych od gospodarzy kompetentnych lub z niedoborem MHC klasy II. Analiza skupiła się na pięciu transkryptach związanych z aktywacją, metabolizmem i przeżyciem limfocytów T, których ekspresja jest niewystarczająca w spoczynkowych limfocytach T pamięci od gospodarzy z niedoborem MHC klasy II w porównaniu z gospodarzami kompetentnymi pod względem MHC klasy II. Komórki pamięci CD4 wyizolowane od gospodarzy z niedoborem MHC klasy II wykazują zmiany stopnia zróżnicowania oraz aktywności metabolicznej, a zmiany te są już widoczne w fazie efektorowej pomimo obecności komórek dendrytycznych z ekspresją Ag. Nasze dane sugerują, że brak interakcji z niepowiązanymi cząsteczkami MHC klasy II zagraża postępującej akumulacji sygnałów, które zapewniają optymalne przeżycie i zdolność do podtrzymania aktywności metabolicznej aktywowanych limfocytów T i kształtowania zdolności funkcjonalnej przyszłego przedziału pamięci. Sygnały za pośrednictwem AKT koordynują przeżycie i szlaki metaboliczne i mogą być jednym z kluczowych zdarzeń łączących interakcję z cząsteczkami MHC klasy II z udanym generowaniem populacji długo żyjących funkcjonalnych limfocytów T CD4 pamięci.


title: Kinaza TAK1 integruje sygnalizację receptora antygenu i cytokiny dla rozwoju, przeżycia i funkcjonowania komórek T

text: Kinaza TAK1 ma kluczowe znaczenie dla odporności wrodzonej i komórek B. Funkcja TAK1 w komórkach T jest jednak niejasna. Pokazujemy tutaj, że specyficzna dla komórek T delecja genu kodującego TAK1 spowodowała zmniejszenie rozwoju tymocytów, zwłaszcza regulatorowych komórek T wyrażających czynnik transkrypcyjny Foxp3. W dojrzałych tymocytach TAK1 był wymagany do przeżycia za pośrednictwem interleukiny 7 i aktywacji czynnika transkrypcyjnego NF-κB i kinazy Jnk zależnej od receptorów komórek T. W efektorowych limfocytach T TAK1 był zbędny w zależnej od receptora limfocytów T aktywacji NF-κB i produkcji cytokin, ale był ważny dla proliferacji i aktywacji kinazy p38 w odpowiedzi na interleukiny 2, 7 i 15. Tak więc TAK1 jest niezbędny dla integracja receptorów komórek T i sygnałów cytokinowych w celu regulacji rozwoju, przeżycia i funkcji komórek T.


title: Obciążenie opiekuna u zarażonych i niezakażonych wirusem HIV partnerów mężczyzn z AIDS.

text: Niniejsze badanie analizuje czynniki związane z obciążeniem opiekunów u 82 partnerów zarażonych wirusem HIV (HIV+) i 162 zakażonych HIV (HIV-) mężczyzn z AIDS. Spodziewaliśmy się, że opiekunowie HIV+ będą zgłaszać większe obciążenie niż opiekunowie HIV z powodu wpływu choroby na ich zasoby. Opiekunowie HIV+ zgłaszali większe obciążenie i, w porównaniu z opiekunami HIV, byli bardziej religijni lub duchowi, mieli mniejsze dochody i radzili sobie dzięki bardziej pozytywnej ponownej ocenie i unikaniu ucieczki poznawczej oraz szukaniu wsparcia społecznego. Porównania opiekunów HIV+ z 61 partnerami zdrowych mężczyzn z HIV+ wykazały, że większość różnic między opiekunami HIV+ i HIV- była związana z seropozytywnością HIV, a nie z opieką. Jednak spośród zmiennych związanych z seropozytywnością HIV, tylko religijność lub duchowość przyczyniły się niezależnie do obciążenia opiekunów HIV+, co sugeruje stosunkowo słaby związek między seropozytywnością HIV a obciążeniem opiekunów. Model wyjaśniał 62% wariancji obciążenia wśród opiekunów HIV+ i 36% wariancji wśród opiekunów HIV.


title: Choroba nerek i ciąża

text: Ciąża u kobiet z różnymi chorobami nerek ma ważne konsekwencje dla rozwijającego się płodu i zdrowia matki. Nerki i drogi moczowe muszą przystosować się do stanu ciąży, a tym samym doznają znacznych zmian anatomicznych, hemodynamicznych i endokrynologicznych. Brak adaptacji może pogorszyć istniejącą wcześniej chorobę matki, a także stworzyć nieoptymalne środowisko dla rozwoju płodu i zwiększyć ryzyko powikłań położniczych. Znajomość i prawidłowa interpretacja badań czynnościowych nerek jest niezbędna współczesnemu położnikowi, unikając błędnej diagnozy choroby nerek, w której występują tylko specyficzne zmiany nerek w czasie ciąży, a tymczasem prawidłowa ocena funkcji i zmian nerek może wykryć patologię, która może pogorszyć stan matki i dziecka. Poprawa i lepsze zrozumienie patofizjologii nerek w ciąży sprawiło, że kobiety ciężarne liczą na dobry wynik, w tym również kobiety po przeszczepie nerki. Współcześnie podkreśla się koncepcję multidyscyplinarnej pracy zespołowej, bardzo ważną koncepcję współczesnej medycyny. Położnik powinien traktować nefrologów jako kluczowych graczy w zespole i naszym zdaniem powinien kierować do nich kobiety w ciąży na rutynową kontrolę stanu nerek w 2. lub na początku 3. trymestru za pomocą USG, oprócz zwykłej analizy krwi i moczu . Nefrolodzy i urolodzy powinni być zaangażowani w leczenie ciężkich stanów chorobowych, takich jak stan przedrzucawkowy, ostra i przewlekła niewydolność nerek, a tym bardziej w kompleksowe leczenie pacjentów dializowanych lub pacjentów po przeszczepie nerki. W ciąży można napotkać kilka chorób nerek, niektóre z nich poprzedzają ciążę, a inne rozwijają się lub są pod bezpośrednim wpływem ciąży. W niniejszym rozdziale omówimy pokrótce podstawową ocenę stanu nerek w celu przedstawienia i lepszego zrozumienia ostrych i przewlekłych zaburzeń nerek w ciąży. W rozdziale skupimy się na najczęstszych chorobach występujących w ciąży, takich jak: przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek, wtórna nefropatia kłębuszkowa, nefropatie śródmiąższowe (przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, gruźlica nerek), nefropatia cukrzycowa, unikalna chirurgiczna nerka, przewlekła niewydolność nerek. Spośród chorób nerek bezpośrednio związanych z ciążą omówione zostaną: bezobjawowa bakteriomocz, objawowa infekcja dróg moczowych, kamica moczowa oraz ostra niewydolność nerek w ciąży. Przedstawione zostanie również postępowanie w dializie u kobiet w ciąży i ciężarnych po przeszczepie nerki.


title: Składanie i sygnalizacja za pośrednictwem integryny beta1 ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozwoju i funkcjonowania kłębuszka nerkowego.

text: Ludzkie nerki codziennie filtrują 180 l krwi przez około 2,5 miliona kłębuszków nerkowych. Trzy warstwy aparatu do filtracji kłębuszkowej składają się z fenestrowanego śródbłonka, wyspecjalizowanej macierzy zewnątrzkomórkowej znanej jako błona podstawna kłębuszków (GBM) oraz wyrostków podocytów z ich zmodyfikowanymi połączeniami przylegającymi znanymi jako przepona szczelinowa (SD). W tym badaniu zbadaliśmy udział sygnalizacji integryny beta1 podocytów w prawidłowej funkcji kłębuszków nerkowych. Myszy ze specyficzną dla podocytów delecją integryny beta1 (myszy podocin-Cre beta1-fl/fl) rodzą się normalne, ale nie mogą zakończyć rozwoju nerek po urodzeniu. Wykazują wykrywalny białkomocz pierwszego dnia i umierają w ciągu tygodnia. Nerki myszy podocin-Cre beta1-fl/fl wykazują prawidłowy śródbłonek kłębuszkowy, ale wykazują poważne defekty GBM z multilaminacją i rozszczepieniem, w tym zatarciem wyrostka podocytowego. Kinaza związana z integryną (ILK) jest dalszym mediatorem aktywności integryny beta1 w komórkach nabłonka. Aby dalej zbadać, czy sygnalizacja za pośrednictwem integryny beta1 ułatwia prawidłową filtrację kłębuszkową, wytworzyliśmy myszy z niedoborem ILK w podocytach (myszy podocin-Cre ILK-fl/fl). Te myszy rozwijają się normalnie, ale po urodzeniu wykazują białkomocz pourodzeniowy i umierają w ciągu 15 tygodni z powodu niewydolności nerek. Podsumowując, nasze badania wykazują, że sygnalizacja integryny beta1 podocytów i ILK ma kluczowe znaczenie dla rozwoju pourodzeniowego i funkcji aparatu filtracji kłębuszkowej.


title: Epigenom starzenia się.

text: Podczas starzenia się, mechanizmy, które normalnie utrzymują zdrowie i odporność na stres, uderzająco zanikają, co prowadzi do upadku, słabości i ostatecznie śmierci. Nie wiadomo dokładnie, kiedy i jak następuje ten spadek. Zmiany w sieciach transkrypcyjnych i stanie chromatyny leżą u podstaw spadku zależnego od wieku. Te zmiany epigenomiczne są nie tylko obserwowane podczas starzenia, ale także w znacznym stopniu wpływają na funkcję komórek i odporność na stres, przyczyniając się w ten sposób do postępu starzenia. Proponujemy, że rozregulowanie sieci transkrypcyjnych i chromatyny jest kluczowym elementem starzenia. Zrozumienie zmian epigenomicznych zależnych od wieku dostarczy kluczowych informacji o tym, jak starzenie się zaczyna i postępuje, i powinno doprowadzić do opracowania nowych środków terapeutycznych, które opóźniają lub nawet odwracają proces starzenia i choroby związane z wiekiem.


title: Chemoprewencja raka: Wiele zostało zrobione, ale wciąż jest wiele do zrobienia. Stan wiedzy i możliwe nowe podejścia.

text: W ciągu ostatnich trzech dekad poczyniono wielkie wysiłki w poszukiwaniu strategii chemoprewencji raka. Zwiększenie wiedzy na temat długiego procesu od normalnej do komórki rakowej umożliwiło interwencje w zakresie modyfikacji stylu życia, naturalnych związków lub leków blokujących lub odwracających ten proces. Osiągnięto wielkie sukcesy, zwłaszcza w przypadku raka piersi i jelita grubego. Strategie te nie znalazły jednak jeszcze zastosowania klinicznego na dużą skalę. W tym artykule identyfikujemy osiągnięcia, pułapki i kolejne kroki, które należy podjąć w celu poprawy skuteczności i stosowalności strategii chemoprewencji. Wśród kluczowych kluczowych punktów, które należy wdrożyć, są działania edukacyjne dla lekarzy, aby odpowiednio rozpowszechniać cel i kulturę chemoprewencji. Niezbędna jest poprawa równowagi ryzyko-korzyść, poszukiwanie minimalnych aktywnych dawek, przerywanych harmonogramów, lepsze scharakteryzowanie kategorii ryzyka poprzez bardziej spersonalizowaną interwencję opartą na indywidualnych cechach oraz zapewnienie ograniczenia kosztów publicznych i prywatnych programów profilaktyki zdrowotnej .


title: Wydzielane białko 5 związane z Frizzled zmniejsza stan zapalny serca i chroni serce przed urazami niedokrwiennymi/reperfuzyjnymi.

text: Sygnalizacja Wnt ma różne działania w rozwoju układu sercowo-naczyniowego i procesach chorobowych. Wykazano, że wydzielane białko 5 związane z frizzled (Sfrp5) działa jako zewnątrzkomórkowy inhibitor niekanonicznej sygnalizacji Wnt, która jest wyrażana na stosunkowo wysokich poziomach w białej tkance tłuszczowej. Celem tego badania było zbadanie roli Sfrp5 w sercu pod wpływem stresu niedokrwiennego. Myszy Sfrp5 KO i WT poddano niedokrwieniu/reperfuzji (I/R). Chociaż myszy Sfrp5-KO nie wykazywały wykrywalnego fenotypu w porównaniu z kontrolą WT na początku, wykazywały większe rozmiary zawału, zwiększoną apoptozę miocytów serca i zmniejszoną czynność serca po I/R. Uszkodzenia niedokrwienne myszy Sfrp5-KO miały większą infiltrację makrofagów Wnt5a-dodatnich i większą ekspresję zapalnej cytokiny i genu chemokin w porównaniu z myszami WT. W makrofagach pochodzących ze szpiku kostnego Wnt5a promował aktywację JNK i zwiększał ekspresję genów zapalnych, podczas gdy leczenie Sfrp5 blokowało te efekty. Wyniki te wskazują, że Sfrp5 działa antagonizując odpowiedzi zapalne po I/R w sercu, prawdopodobnie poprzez mechanizm obejmujący niekanoniczną sygnalizację Wnt5a/JNK.


title: Bezobjawowe uszkodzenia rdzenia kręgowego zapowiadają progresję choroby w zespole izolowanym radiologicznie.

text: TŁO Postęp technologiczny w neuroobrazowaniu i zwiększone wykorzystanie tych metod diagnostycznych są odpowiedzialne za odkrycie przypadkowo zidentyfikowanych anomalii w obrębie OUN. Oprócz identyfikacji nieprzewidzianych nieprawidłowości w MRI mózgu sugerujących chorobę demielinizacyjną u pacjentów poddawanych neuroobrazowaniu z powodów medycznych innych niż ocena stwardnienia rozsianego (MS), okresowo identyfikowane są bezobjawowe uszkodzenia rdzenia kręgowego. CEL Ustalenie, czy bezobjawowe zmiany w rdzeniu kręgowym są związane z progresją kliniczną u pacjentów z zespołem izolowanym radiologicznie (RIS). METODY Przeprowadzono retrospektywny przegląd przypadków RIS w Centrum Stwardnienia Rozsianego Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Francisco. Obecność bezobjawowych zmian w MRI szyjnego rdzenia kręgowego była analizowana jako potencjalny predyktor progresji klinicznej. WYNIKI Dwadzieścia pięć z 71 osób z RIS miało zmiany w odcinku szyjnym kręgosłupa, które bardzo sugerowały chorobę demielinizacyjną. Spośród tych pacjentów u 21 (84%) doszło do progresji klinicznej do klinicznie izolowanego zespołu (n = 19) lub pierwotnie postępującego stwardnienia rozsianego (n = 2) w ciągu mediany czasu 1,6 roku od daty identyfikacji RIS (zakres międzykwartylowy 0,8–3,8) . Czułość, swoistość i dodatnia wartość predykcyjna bezobjawowego uszkodzenia rdzenia kręgowego dla późniejszego rozwoju pierwszego ataku demielinizacyjnego lub pierwotnie postępującego stwardnienia rozsianego wyniosły odpowiednio 87,5%, 91,5% i 84%. Iloraz szans progresji klinicznej wyniósł 75,3 (95% przedział ufności 16,1-350,0, p < 0,0001). Powiązanie to pozostało istotne po skorygowaniu o potencjalne czynniki zakłócające. WNIOSEK Wyniki te sugerują, że obecność bezobjawowych zmian w rdzeniu kręgowym naraża osoby z RIS na znaczne ryzyko klinicznej konwersji do ostrego lub postępującego zdarzenia, które to ryzyko jest niezależne od zmian w mózgu w badaniu MRI.


title: YqhC reguluje transkrypcję sąsiadujących genów Escherichia coli yqhD i dkgA, które są zaangażowane w tolerancję furfuralu

text: Wcześniejsze wyniki wykazały, że wyciszenie sąsiednich genów kodujących zależne od NADPH oksydoreduktazy furfuralowe (yqhD dkgA) jest odpowiedzialne za zwiększoną tolerancję na furfural w szczepie E. coli EMFR9 [Miller i wsp., Appl Environ Microbiol 75:4315–4323, 2009] . Obecnie doniesiono, że to wyciszanie genu jest wynikiem spontanicznej insercji IS10 do regionu kodującego yqhC, genu położonego powyżej. YqhC wykazuje homologię z regulatorami transkrypcji należącymi do rodziny AraC/XylS i wykazano, że działa jako pozytywny regulator sąsiedniego operonu kodującego YqhD i DkgA. Regulacja została wykazana przez skonstruowanie chromosomowej delecji yqhC, plazmidu reporterowego świetlika lucyferazy dla yqhC oraz przez bezpośrednie porównanie oporności na furfural i aktywności reduktazy furfuralu zależnej od NADPH. Blisko spokrewnione bakterie zawierają ortologi yqhC, yqhD i dkgA w takim samym układzie jak w E. coli LY180. Ortologi yqhC są również obecne u bardziej odległych spokrewnionych bakterii Gram-ujemnych. Zakłócenie yqhC oferuje przydatne podejście do zwiększania tolerancji furfuralu u bakterii.


title: Bezpośrednia rola endocytozy Met w onkogenezie

text: Kompartmentalizacja sygnałów generowanych przez endocytozę receptorowej kinazy tyrozynowej (RTK) okazała się głównym wyznacznikiem różnych funkcji komórek. Tutaj, używając mutacji aktywujących Met związanych z nowotworem, pokazujemy bezpośredni związek między endocytozą a onkogennością. Mutanty Met wykazują zwiększoną aktywność endocytozy/recyklingu i zmniejszone poziomy degradacji, co prowadzi do akumulacji na endosomach, aktywacji GTPazy Rac1, utraty włókien stresowych aktynowych i zwiększonych poziomów migracji komórek. Blokowanie endocytozy hamowało wzrost mutantów niezależny od zakotwiczenia, nowotworzenie i przerzuty in vivo, utrzymując ich aktywację. Jeden mutant oporny na hamowanie przez inhibitor kinazy tyrozynowej specyficznej dla Met był wrażliwy na hamowanie endocytozy. Zatem onkogenność mutantów Met wynika nie tylko z aktywacji, ale także ze zmienionego transportu endocytarnego, co wskazuje, że sygnalizacja endosomalna może być kluczowym mechanizmem regulującym nowotworzenie zależne od RTK.


title: Natychmiastowe efekty droperydolu

text: Skatalogowano subiektywne i behawioralne reakcje 20 zdrowych ochotników przyjmujących droperydol 5 mg w ramach poznawczego programu prowokacji. Powszechnie doświadczano jakiejś formy akatyzji. Połowa badanych miała dysforię, ale wydawało się, że istnieje wiele różnych czynników wpływających na ich dysforię i zauważono szereg innych efektów, w tym uspokojenie polekowe, doświadczenia dysocjacyjne, zmiany czucia i subtelne zmiany w fizjonomii. Czas trwania tych efektów wahał się od kilku godzin do ponad tygodnia. W ostrej fazie wgląd w pochodzenie tego, co się działo, był mieszany. Wyniki mają znaczenie dla interpretacji poznawczych testów prowokacyjnych, natury akatyzji, terapii klinicznej i opracowywania leków. © 1998 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Toksyczność Nerium oleander u małpy (Cebus apella).

text: Toksyczne działanie Nerium oleander oceniano u kapucynów (Cebus apella) przez badanie objawów klinicznych, wartości hematologicznych i chemicznych surowicy oraz dużych i mikroskopowych zmian. Suszone i zmielone liście oleandru podawano w odstępach 48 h w dawkach 30, 7,5 i 3 mg/kg masy ciała. Skumulowana dawka śmiertelna wahała się od 30 do 60 mg/kg masy ciała u małp, którym podawano dawki 30 i 7,5 mg/kg masy ciała. Małpy, które otrzymały dawki 3 mg/kg masy ciała (całkowita dawka skumulowana: 60 mg/kg) przeżyły. Objawami klinicznymi były wymioty, ślinotok, wielomocz, bradykardia, krwotok z pochwy, poronienie, jadłowstręt, zaparcia, utrata masy ciała, narkoza, niepokój, osłabienie oraz płytkie i szybkie oddechy. Zmiany w wartościach krwi to leukocytoza; neutrofilia; podwyższona transaminaza potasowa, glutaminowo-szczawiooctowa, transaminaza glutaminowo-pirogronowa, azot mocznikowy we krwi i α-globuliny; retikulocytopenia; oraz obniżony poziom wapnia, glukozy, całkowitego białka surowicy, albuminy, poziomu γ-globuliny...


title: Plzf reguluje modelowanie szkieletu kończyn i osi

text: Białko cynkowego palca białaczki promielocytowej (Plzf) (kodowane przez gen Zfp145) należy do rodziny czynników transkrypcyjnych POZ/palc cynkowy. Tutaj generujemy myszy Zfp145−/− i pokazujemy, że Plzf jest niezbędny do modelowania szkieletu kończyny i osi. Inaktywacja Plzf powoduje defekty wzorcowania dotyczące wszystkich struktur szkieletowych kończyny, w tym przekształcenia homeotyczne przednich elementów szkieletu w struktury tylne. Wykazujemy, że Plzf działa jako czynnik hamujący wzrost i proapoptotyczny w zawiązku kończyny. Ekspresja przedstawicieli brzusznego kompleksu genów b (Abdb) Hox, jak również genów kodujących białka morfogenetyczne kości (Bmps), jest zmieniona w rozwijającej się kończynie myszy Zfp145−/−. Plzf reguluje ekspresję tych genów przy braku nieprawidłowej aktywności polaryzacyjnej i niezależnie od znanych genów wzorcowych. Myszy Zfp145-/- wykazują również skierowaną do przodu transformację homeotyczną w całym szkielecie osiowym z towarzyszącymi zmianami w ekspresji genu Hox. Plzf jest zatem mediatorem wzorcowania przód-tył (AP) zarówno w szkielecie osiowym, jak i wyrostka robaczkowego i działa jako regulator ekspresji genu Hox.


title: Zapotrzebowanie na kompleks ERI/DICER w endogennej interferencji RNA i rozwoju plemników u Caenorhabditis elegans.

text: Małe regulatorowe RNA są kluczowymi regulatorami ekspresji genów. Uważa się, że jedna klasa małych regulatorowych RNA, zwana endogennymi małymi interferującymi RNA (endo siRNA), ujemnie reguluje transkrypty komórkowe poprzez mechanizm podobny do interferencji RNA (RNAi), zwany endogennym RNAi (endo RNAi). Kompleks białek składający się z ERI-1/3/5, RRF-3 i DICER (kompleks ERI/DICER) pośredniczy w procesach endo-RNAi u Caenorhabditis elegans. Przeprowadziliśmy badanie genetyczne, aby zidentyfikować dodatkowe elementy maszynerii endo RNAi. Nasze badanie przesiewowe pozwoliło na odzyskanie alleli eri-9, które kodują nowe białko oddziałujące z DICER oraz mutację zmiany sensu w domenie helikazy DICER [DCR-1(G492R)]. Zwierzęta ERI-9(-) i DCR-1(G492) wykazują defekty w ekspresji endo siRNA i równoczesny brak regulacji mRNA, które wykazują homologię sekwencji z tymi endo siRNA, co wskazuje, że ERI-9 i domena helikazy DCR-1 działają w szlak endo-RNAi C. elegans. Definiujemy podzbiór zwierząt zmutowanych Eri (w tym eri-1, rrf-3, eri-3 i dcr-1, ale nie eri-9 lub ergo-1), które wykazują wrażliwą na temperaturę, specyficzną dla nasienia sterylność i defekty w Segregacja chromosomu X. Wśród tych mutantów znajdujemy wiele aberracji w rozwoju plemników, począwszy od cytokinezy, a skończywszy na końcowym różnicowaniu. Wyniki te identyfikują nowe komponenty maszynerii endo-RNAi, demonstrują zróżnicowane wymagania dla czynników Eri w linii zarodkowej produkującej plemniki i zaczynają określać wymagania funkcjonalne dla kompleksu ERI/DICER w rozwoju plemników.


title: Małopłytkowość polekowa: patogeneza, ocena i postępowanie.

text: Chociaż leki są częstą przyczyną ostrej małopłytkowości o podłożu immunologicznym u dorosłych, etiologia leku jest często początkowo nierozpoznana. Większość przypadków małopłytkowości wywołanej lekami (DITP) jest powodowanych przez przeciwciała zależne od leków, które są specyficzne dla struktury leku i ściśle wiążą się z płytkami krwi poprzez swoje regiony Fab, ale tylko w obecności leku. Obszerna baza danych 1301 opublikowanych doniesień opisujących 317 leków, dostępna na stronie www.ouhsc.edu/platelets, dostarcza informacji na temat poziomu dowodów na związek przyczynowy z małopłytkowością. Zazwyczaj DITP pojawia się 1 do 2 tygodni po rozpoczęciu przyjmowania nowego leku lub nagle po pojedynczej dawce, gdy lek był wcześniej przyjmowany z przerwami. Jednak ciężka małopłytkowość może wystąpić natychmiast po pierwszym podaniu środków przeciwzakrzepowych blokujących wiązanie fibrynogenu z płytkami GP IIb-IIIa, takich jak abciximab, tirofiban i eptifibatyd. Powrót do zdrowia po DITP zwykle rozpoczyna się w ciągu 1 do 2 dni od odstawienia leku i zazwyczaj kończy się w ciągu tygodnia. Przeciwciała uzależnione od leków mogą utrzymywać się przez wiele lat; dlatego ważne jest, aby potwierdzić etiologię leku, a następnie go unikać.


title: Koszty i możliwości finansowe eliminacji malarii

text: Koszty i korzyści krańcowe zamiany programów zwalczania malarii z kontroli na cel eliminacji mają kluczowe znaczenie dla strategicznych decyzji, ale dowody empiryczne są skąpe. Przedstawiamy ramy koncepcyjne do oceny ekonomiki eliminacji i analizy centralnego elementu tych ram – potencjalnych krótko- i średnioterminowych oszczędności finansowych. Po przeglądzie, który wykazał brak istniejących dowodów, obliczono obecną wartość netto eliminacji w pięciu miejscach i porównano ją ze skuteczną kontrolą. Prawdopodobieństwo, że eliminacja przyniesie oszczędności w ciągu 50 lat wahało się od 0% do 42%, przy czym tylko jedna lokalizacja osiągnęła oszczędności w przypadku podstawowym. Wyniki te pokazują, że oszczędności finansowe nie powinny być głównym powodem eliminacji, ale eliminacja może nadal być wartościową inwestycją, jeśli całkowite korzyści przewyższają koszty krańcowe. Pilnie potrzebne są solidne badania nad tymi korzyściami eliminacji.


title: Ekspresja czynników angiogennych czynnika wzrostu komórek śródbłonka naczyniowego, kwaśnego i zasadowego czynnika wzrostu fibroblastów, czynnika wzrostu guza beta-1, czynnika wzrostu komórek śródbłonka pochodzenia płytkowego, czynnika wzrostu łożyska i pleotrofiny w pierwotnym raku piersi u człowieka i jego związek z angiogenami

text: Angiogeneza jest istotnym czynnikiem prognostycznym w raku piersi, ale czynniki kontrolujące angiogenezę in vivo nie są dobrze zdefiniowane. Znanych jest wiele polipeptydów angiogennych i określiliśmy ekspresję siedmiu z nich w pierwotnych ludzkich rakach piersi; zbadano również związek ekspresji z receptorem estrogenowym i gęstością naczyń. Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i jego cztery izoformy (121, 165, 189 i 206 aminokwasów), transformujący czynnik wzrostu (TGF)-beta1, pleotrofina, kwaśny i zasadowy czynnik wzrostu fibroblastów (FGF), łożyskowy czynnik wzrostu i Fosforylazę tymidynową (czynnik wzrostu komórek śródbłonka pochodzenia płytkowego) oznaczono ilościowo za pomocą analizy ochrony przed RNazą. beta-FGF mierzono również za pomocą ELISA. Receptor estrogenowy (ER), receptor naskórkowego czynnika wzrostu i gęstość naczyń analizowano w 64 pierwotnych rakach piersi. Wszystkie nowotwory wyrażały co najmniej sześć różnych czynników wzrostu naczyń. VEGF był najliczniejszy i dominował transkrypt dla formy 121-aminokwasowej. Innymi czynnikami angiogennymi wyrażanymi na wysokim poziomie były fosforylaza tymidynowa i TGF-beta1. Ekspresja większości czynników angiogenicznych nie korelowała z ekspresją ER lub gęstością naczyń. Jednak fosforylaza tymidynowa to zrobiła, ze współczynnikiem korelacji wynoszącym 0,3 (P = 0,03). Wystąpiły istotne związki pleotrofiny z kwaśną ekspresją FGF (P = 0,001) i TGF-beta z ekspresją czynnika wzrostu komórek śródbłonka pochodzenia płytkowego (P = 0,001). W związku z tym angiogeneza może obejmować koordynacyjną regulację niektórych czynników wzrostu naczyń. Wysoka ekspresja VEGF korelowała ze złym rokowaniem w analizie jednoczynnikowej (P = 0,03), podobnie jak ekspresja ER i receptora naskórkowego czynnika wzrostu. Podstawowy FGF był również oceniany za pomocą ELISA i był bardziej wyrażany w nowotworach niż w normalnych tkankach sutka (mediana 346 mikrog/ml cytozolu; zakres 54-1323 w porównaniu z medianą 149; zakres 32-509; p = 0,01). Implikacje dla terapii są takie, że środki o szerokim spektrum, które blokują cechy wspólne dla tych czynników, mogą być użyteczne (np. antagonizm środków o aktywności wiążącej heparynę), ponieważ wyrażanych jest tak wiele czynników angiogennych. Hamowanie migracji śródbłonka lub środki bezpośrednio toksyczne dla śródbłonka byłyby cenne w łączonym podejściu do terapii.


title: Cnn1 hamuje interakcje między kompleksami KMN kinetochoru drożdży

text: Kinetochory przyczepiają replikowane chromosomy do wrzeciona mitotycznego i organizują ich transmisję do komórek potomnych. Wiązanie kinetochor-wrzeciono i segregacja chromosomów odbywa się za pośrednictwem wielokopiowych kompleksów KNL1Spc105, MIS12Mtw1 i NDC80Ndc80, które tworzą tzw. sieć KMN. Przyłączenie wrzeciona KMN jest regulowane przez kinazy Aurora BIpl1 i MPS1Mps1. Nie jest jasne, czy istnieją inne mechanizmy wspierające aktywność KMN podczas cyklu komórkowego. Korzystając z drożdży pączkujących, pokazujemy, że białko kinetochorowe Cnn1 lokalizuje się u podstawy kompleksu Ndc80 i promuje funkcjonalnie kompetentną konfigurację sieci KMN. Cnn1 reguluje aktywność KMN w sposób czasoprzestrzenny, hamując oddziaływanie między jego kompleksami. Aktywność Cnn1 osiąga szczyty w anafazie i jest napędzana przez kinazy Cdc28, Mps1 i Ipl1.


title: Pochodzenie i funkcje makrofagów tkankowych.

text: Makrofagi są rozmieszczone w tkankach w całym ciele i przyczyniają się zarówno do homeostazy, jak i chorób. Ostatnio stało się oczywiste, że większość dorosłych makrofagów tkankowych powstaje podczas rozwoju embrionalnego, a nie z krążących monocytów. Każda tkanka ma swój własny skład makrofagów pochodzących z embrionów i dorosłych, ale nie jest jasne, czy makrofagi o różnym pochodzeniu są funkcjonalnie zamienne, czy też pełnią unikalne role w stanie stacjonarnym. To nowe zrozumienie skłania również do ponownego rozważenia funkcji krążących monocytów. Klasyczne monocyty Ly6c(hi) patrolują przestrzeń pozanaczyniową w narządach spoczynkowych, a nieklasyczne monocyty Ly6c(lo) patrolują układ naczyniowy. Stan zapalny powoduje różnicowanie się monocytów w makrofagi, ale nie jest jasne, czy rezydentne i nowo zrekrutowane makrofagi pełnią podobne funkcje podczas stanu zapalnego. W tym miejscu definiujemy narzędzia używane do identyfikacji złożonego pochodzenia makrofagów tkankowych i omawiamy względny wkład niszy tkankowej w porównaniu do pochodzenia ontologicznego w regulację funkcji makrofagów w stanie stacjonarnym i zapaleniu.


title: Wynik leczenia niewyselekcjonowanej kohorty chorych na gruźlicę w związku z serostatusem ludzkiego wirusa niedoboru odporności w szpitalu Zomba w Malawi.

text: Niewiele jest informacji na temat wyników leczenia pacjentów z gruźlicą płuc z ujemnym rozmazem (PTB) lub gruźlicą pozapłucną (EPTB) leczonych w warunkach rutynowego programu w Afryce Subsaharyjskiej. Przeprowadzono prospektywne badanie w celu określenia wyników leczenia niewyselekcjonowanej kohorty pacjentów z gruźlicą przyjętych do Zomba General Hospital w Malawi. W okresie od 1 lipca do 31 grudnia 1995 r. zarejestrowano ośmiuset dwudziestu siedmiu dorosłych chorych na gruźlicę (451 mężczyzn i 376 kobiet). Oceniono standaryzowane wyniki leczenia: zakończenie leczenia, zgon, zaniechanie i przeniesienie do innego rejonu , stan serologiczny ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV), wiek i płeć. Dwieście pięćdziesiąt czterech pacjentów (31%) zmarło do końca leczenia, z czego połowa zgonów wystąpiła w pierwszym miesiącu. Wskaźniki zgonów wynosiły 19% wśród 386 pacjentów z PTB z dodatnim rozmazem, 46% wśród 211 pacjentów z PTB z ujemnym rozmazem i 37% wśród 230 pacjentów z EPTB; 77% pacjentów było seropozytywnych HIV. Wśród nowych pacjentów, pacjenci HIV-dodatni mieli wyższy wskaźnik zgonów niż pacjenci HIV-ujemni (współczynnik ryzyka [HR] 2,5; 95% przedział ufności [95% CI] 1,6-3,8). Pacjenci z ujemnym rozmazem mieli najwyższy wskaźnik zgonów (HR 3,9; 95% CI 2,7-5,5 w porównaniu do pacjentów z dodatnim rozmazem), a następnie pacjenci z EPTB (HR 2,6, 95% CI 1,8-3,7 w porównaniu z pacjentami z dodatnim rozmazem). Wskaźniki zgonów rosły wraz z wiekiem, ale były podobne u mężczyzn i kobiet. Dorośli pacjenci w Malawi z PTB i EPTB bez rozmazu mają niski stopień ukończenia leczenia i wysoką śmiertelność, związaną z wysokim poziomem zakażenia HIV. Krajowe programy kontroli gruźlicy na obszarach o wysokiej częstości występowania HIV nie powinny dłużej ignorować wyników leczenia u pacjentów z PTB lub EPTB z ujemnym rozmazem.


title: Stosowanie statyn i ryzyko kamicy żółciowej, a następnie cholecystektomia.

text: KONTEKST Choroba kamieni żółciowych jest główną przyczyną zachorowalności w krajach zachodnich i niesie ze sobą duże obciążenie ekonomiczne. Statyny zmniejszają biosyntezę cholesterolu w wątrobie, a zatem mogą obniżać ryzyko powstawania kamieni żółciowych poprzez zmniejszenie stężenia cholesterolu w żółci. Dane na temat tego związku u ludzi są skąpe. CEL Zbadanie związku między stosowaniem statyn, fibratów lub innych leków obniżających stężenie lipidów a ryzykiem wystąpienia kamicy żółciowej po wykonaniu cholecystektomii. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Analiza przypadków i kontroli z wykorzystaniem brytyjskiej bazy danych General Practice Research Database. Zidentyfikowano pacjentów z incydentami w latach 1994-2008 i 4 grupy kontrolne na każdego pacjenta i dopasowano w bazie danych do wieku, płci, praktyki ogólnej, czasu kalendarzowego i lat historii. Badana populacja składała się z 76% kobiet, a średnia wieku (SD) wynosiła 53,4 (15,0) lat w dniu indeksu. Do oszacowania ilorazu szans (OR) rozwoju kamieni żółciowych, po których nastąpiła cholecystektomia, w odniesieniu do ekspozycji na środki obniżające stężenie lipidów, ze stratyfikacją według czasu i czasu trwania ekspozycji zastosowano warunkową regresję logistyczną. OR i 95% przedziały ufności (CI) dostosowano do palenia tytoniu, wskaźnika masy ciała, choroby niedokrwiennej serca, udaru i stosowania estrogenów. GŁÓWNY WYNIK WYNIKÓW Skorygowany OR (AOR) dla rozwoju kamicy żółciowej, po której następuje cholecystektomia, w odniesieniu do ekspozycji na środki obniżające poziom lipidów. WYNIKI Zidentyfikowano łącznie 27 035 pacjentów z cholecystektomią i 106 531 dopasowanych grup kontrolnych, w tym 2396 pacjentów i 8868 pacjentów z grupy kontrolnej, którzy stosowali statyny. W porównaniu z niestosowaniem, obecne stosowanie statyn (ostatnia recepta zarejestrowana w ciągu 90 dni przed pierwszą diagnozą choroby) wyniosło 1,0% dla pacjentów i 0,8% dla grupy kontrolnej (AOR, 1,10; 95% CI, 0,95-1,27) od 1 do 4 recepty; 2,6% vs 2,4% (AOR, 0,85; 95% CI, 0,77-0,93) dla 5 do 19 recept oraz 3,2% vs 3,7% (AOR, 0,64; 95% CI, 0,59-0,70) dla 20 lub więcej recept. AOR dla aktualnego stosowania statyn, zdefiniowane jako 20 lub więcej recept, były podobne (około 0,6) w kategoriach wieku, płci i wskaźnika masy ciała oraz w całej klasie statyn. WNIOSEK Długotrwałe stosowanie statyn wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem kamicy żółciowej po wykonaniu cholecystektomii.


title: Przebudowa chromatyny w embrionalnych komórkach macierzystych: regulacja równowagi między pluripotencją a różnicowaniem.

text: Embrionalne komórki macierzyste mają nieograniczony potencjał samoodnowy, ale są pluripotencjalne, zdolne do różnicowania się w trzy różne listki zarodkowe i ostatecznie w wiele linii komórkowych. Kluczowe czynniki specyficzne dla pluripotencji utrzymują niezróżnicowany fenotyp komórek ES, podczas gdy czynniki specyficzne dla linii działają w przeciwieństwie do promowania specjalizacji komórek. Oprócz tych ważnych regulatorów transkrypcji, modyfikatory epigenetyczne odgrywają decydującą rolę w regulowaniu równowagi między pluripotencją a różnicowaniem poprzez promowanie zmian w strukturze chromatyny.


title: Narodowa Grupa Doradcza ds. Szczepień (NAGI) Republiki Południowej Afryki.

text: Narodowa Grupa Doradcza ds. Szczepień (NITAG) w RPA, znana jako Narodowa Grupa Doradcza ds. Szczepień (NAGI), została założona w 1993 roku, aby doradzać Narodowemu Departamentowi Zdrowia (DoH) w kwestiach związanych ze szczepieniami. Spotkania odbywają się w miarę potrzeb, ale co najmniej dwa razy w roku. Zakres obejmuje szczepionki i immunizacje oraz inne istotne zagadnienia dotyczące chorób zakaźnych. NAGI wydaje również zalecenia dotyczące harmonogramów szczepień i preparatów. Programy są ustalane przez DoH i Przewodniczącego NAGI. NAGI skupia ekspertów z wielu różnych dziedzin związanych ze szczepionkami i szczepieniami i jest ważnym źródłem prowadzenia Rozszerzonego Programu Szczepień (EPI) w Afryce Południowej.


title: Wpływ suplementacji długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 w ciąży na alergie niemowląt w pierwszym roku życia: randomizowane badanie kontrolowane

text: CEL Ustalenie, czy suplementacja dietą długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 (ang. long chain polyunsaturated fatty acid – LCPUFA) u kobiet ciężarnych z płodami z grupy wysokiego ryzyka choroby alergicznej zmniejsza wyprysk związany z immunoglobuliną E lub alergię pokarmową w 1. roku życia. PROJEKT Obserwacja niemowląt z wysokim dziedzicznym ryzykiem choroby alergicznej w randomizowanym, kontrolowanym badaniu z kwasem dokozaheksaenowym w celu optymalizacji wyników leczenia noworodków (DOMInO). USTAWIENIE Adelajda, Południowa Australia. UCZESTNICY 706 niemowląt z wysokim dziedzicznym ryzykiem rozwoju choroby alergicznej, których matki uczestniczyły w badaniu DOMINO. INTERWENCJE Grupa interwencyjna (n=368) została losowo przydzielona do otrzymywania kapsułek oleju rybiego (dostarczających 900 mg n-3 LCPUFA dziennie) od 21 tygodnia ciąży do urodzenia; grupa kontrolna (n=338) otrzymywała dopasowane kapsułki oleju roślinnego bez n-3 LCPUFA. GŁÓWNY REZULTAT Choroba alergiczna związana z immunoglobuliną E (egzema lub alergia pokarmowa z uczuleniem) w wieku 1 roku. WYNIKI Nie zaobserwowano różnic w ogólnym odsetku niemowląt z chorobą alergiczną związaną z immunoglobuliną E między grupą n-3 LCPUFA a grupą kontrolną (32/368 (9%) v 43/338 (13%); nieskorygowane ryzyko względne 0,68, 95% przedział ufności 0,43 do 1,05, p=0,08; skorygowane ryzyko względne 0,70, 0,45 do 1,09, p=0,12, chociaż odsetek niemowląt z rozpoznaniem wyprysku atopowego (tj. wyprysku z towarzyszącym uczuleniem) był niższy w grupie n-3 Grupa LCPUFA (26/368 (7%) v 39/338 (12%); nieskorygowane ryzyko względne 0,61, 0,38 do 0,98, p=0,04; skorygowane ryzyko względne 0,64, 0,40 do 1,02, p=0,06). Mniej niemowląt było uczulonych na jaja w grupie n-3 LCPUFA (34/368 (9%) vs 52/338 (15%); nieskorygowane ryzyko względne 0,61, 0,40 do 0,91, p=0,02; skorygowane ryzyko względne 0,62, 0,41 do 0,93, P=0,02), ale nie zaobserwowano różnicy między grupami w alergii pokarmowej związanej z immunoglobuliną E. WNIOSEK Suplementacja n-3 LCPUFA w ciąży nie zmniejszyła ogólnej częstości występowania alergii związanych z immunoglobuliną E w pierwszym roku życia, chociaż wyprysk atopowy i uczulenie na jaja były mniejsze. Potrzebna jest długoterminowa obserwacja, aby ustalić, czy suplementacja ma wpływ na alergiczne choroby układu oddechowego i uczulenie na alergeny wziewne w dzieciństwie. REJESTRACJA BADANIA Australijski Rejestr Badań Klinicznych Nowej Zelandii ACTRN12610000735055 (badanie DOMINO: ACTRN12605000569606).


title: ModLoop: automatyczne modelowanie pętli w strukturach białkowych.

text: PODSUMOWANIE ModLoop to serwer WWW do automatycznego modelowania pętli w strukturach białkowych. Dane wejściowe to współrzędne atomowe struktury białka w formacie Protein Data Bank oraz specyfikacja początkowych i końcowych reszt jednego lub więcej segmentów do modelowania, zawierających łącznie nie więcej niż 20 reszt. Wynikiem są współrzędne atomów innych niż atomy wodoru w modelowanych segmentach. Użytkownik dostarcza dane wejściowe do serwera za pomocą prostego interfejsu internetowego i otrzymuje dane wyjściowe pocztą e-mail. Serwer opiera się na procedurze modelowania pętli w MODELLER, która przewiduje konformacje pętli poprzez spełnienie ograniczeń przestrzennych, bez polegania na bazie danych znanych struktur białkowych. Aby zapewnić szybką reakcję, ModLoop działa na klastrze komputerów PC z systemem Linux. DOSTĘPNOŚĆ Serwer jest swobodnie dostępny dla użytkowników akademickich pod adresem http://salilab.org/modloop


title: Jaki jest najlepszy sposób, aby pomóc opiekunom w opiece onkologicznej i paliatywnej? Systematyczny przegląd literatury na temat interwencji i ich skuteczności.

text: Wiadomo, że nieformalni opiekunowie w opiece onkologicznej i paliatywnej mają duże potrzeby i zachorowalność psychiczną, jednak przegląd piśmiennictwa zidentyfikował kilka ukierunkowanych interwencji. Ten systematyczny przegląd interwencji dla opiekunów pacjentów korzystających z domowych usług onkologicznych i opieki paliatywnej przeszukał bazy danych Medline, CancerLit, Psycinfo i Cinahl. Użyte terminy to opiekun(y), opiekun(y), paliatywny i rak. Dokonano przeglądu artykułów, w których opisano interwencje dla dorosłych aktywnie świadczących nieformalną opiekę dla nieinstytucjonalizowanych pacjentów z rakiem i opieką paliatywną. Zidentyfikowano dwadzieścia dwie interwencje, obejmujące domową opiekę pielęgniarską (cztery), usługi zastępcze (trzy), sieci społeczne i poprawę aktywności (dwie), rozwiązywanie problemów i edukację (trzy) oraz pracę grupową (10). Spośród nich dziewięć zostało dostarczonych wyłącznie opiekunom (tj. stanowiły usługi ukierunkowane). Tylko sześć interwencji opiekunów zostało ocenionych, w dwóch z nich wykorzystano randomizowane badanie kontrolne (RCT; stopnie IB), w trzech zastosowano metodologię jednogrupową (dwa prospektywne stopnie IIIC i jeden retrospektywny stopień IIIC), a jedna została oceniona za pomocą moderatora informacja zwrotna. Brakowało projektów ewaluacji wyników, małych liczebności prób i polegania na opisach interwencji i ewaluacjach formatywnych. Wyzwania metodologiczne mogą oznaczać, że należy rozważyć alternatywy dla „czystych” RCT. Obecne dowody bardziej przyczyniają się do zrozumienia wykonalności i akceptowalności niż do skuteczności. Praktycy i ewaluatorzy muszą traktować priorytetowo dalszy rozwój badań interwencyjnych.


title: Krótka interwencja internetowa zmniejsza stres pourazowy i przedłużającą się żal u rodziców po utracie dziecka podczas ciąży: randomizowana, kontrolowana próba

text: Wstęp: Utrata dziecka w czasie ciąży powoduje u wielu kobiet i ich partnerów poważny stres psychiczny i może prowadzić do długotrwałych zaburzeń psychicznych. Interwencje internetowe wykorzystujące techniki ekspozycji i restrukturyzację poznawczą okazały się skuteczne w przypadku zespołu stresu pourazowego (PTSD) i przedłużającej się żałoby. W badaniu tym porównano skutki interwencji internetowej dla rodziców po utracie płodu ze stanem listy oczekujących (WLC). Metody: Skala Wpływu Zdarzeń – Zrewidowane ocenione objawy PTSD; Inwentarz powikłanej żałoby i Krótki Inwentarz Objawów oceniały depresję, lęk i ogólny stan zdrowia psychicznego. 228 uczestników (92% kobiet) zostało losowo przydzielonych do grupy leczenia (TG; n=115) lub grupy WLC (n=113). TG otrzymał 5-tygodniową interwencję poznawczo-behawioralną obejmującą (1) konfrontację z samym sobą, (2) restrukturyzację poznawczą i (3) dzielenie się społecznością. Wyniki: TG wykazywało znacznie zmniejszone objawy stresu pourazowego, przedłużającego się żalu, depresji i lęku w porównaniu z grupą kontrolną WLC. Analiza zamiaru leczenia wykazała, że efekty leczenia wynoszą od d = 0,84 do d = 1,02 dla stresu pourazowego i przedłużającego się żalu od punktów czasowych przed i po leczeniu. Dalszą znaczącą poprawę wszystkich objawów PTSD i przedłużającego się żalu stwierdzono od oceny po leczeniu do 12-miesięcznej obserwacji. Wskaźnik utraty 14% był stosunkowo niski. Wnioski: Interwencja internetowa okazała się wykonalnym i opłacalnym sposobem leczenia, redukującym objawy stresu pourazowego, żalu, depresji, lęku i ogólnego stanu zdrowia psychicznego po utracie ciąży. Niskoprogowe interwencje w zakresie e-zdrowia powinny być dalej oceniane i rutynowo wdrażane w celu poprawy wsparcia psychologicznego po utracie ciąży.


title: Regulacja w górę ekspresji mRNA PPAR-gamma w wątrobie pacjentów otyłych: dodatkowy mechanizm wzmacniający lipogenny indukcję SREBP-1c.

text: WPROWADZENIE Akumulacja triglicerydów w wątrobie jest wczesną cechą rozwoju niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD) związanej z otyłością u ludzi, która jest zespołem wieloczynnikowym i której mechanizmy leżące u podstaw zaczynają być poznawane. CELE Ekspresję mRNA receptora γ (PPAR-γ) aktywowanego przez proliferatory peroksysomów wątrobowych zmierzono jako mechanizm sygnalizacyjny związany ze stłuszczeniem u otyłych pacjentów z NAFLD. METODY Poziomy mRNA PPAR-γ i białka wiążącego element receptora sterolowego 1c (SREBP-1c) (RT-PCR w czasie rzeczywistym), całkowitej adiponektyny w surowicy (RIA) i adiponektyny o wysokiej masie cząsteczkowej (HMW) (ELISA) oraz ewolucję insulinooporności (IR) (ocena modelu homeostazy-IR) określono u 22 otyłych pacjentów z NAFLD (16 ze stłuszczeniem i sześciu ze stłuszczeniem wątroby), którzy przeszli subtotalną resekcję żołądka z zespoleniem żołądkowo-jelitowym u Roux-en-Y i 16 nieotyłych pacjentów, którzy przeszli cholecystektomię laparoskopową (sterownica). WYNIKI Poziomy mRNA PPAR-γ w wątrobie były o 112 i 188% wyższe (P < 0,05) niż wartości kontrolne odpowiednio u otyłych pacjentów ze stłuszczeniem i stłuszczeniowym zapaleniem wątroby, u których stwierdzono również 70 i 62% wzrost stężenia SREBP-1c, jednocześnie z IR i stłuszczeniem wątroby. niższe poziomy całkowitej adiponektyny i HMW-adiponektyny w surowicy (p < 0,05). Ekspresja PPAR-γ w wątrobie wykazywała dodatni związek z poziomami mRNA SREBP-1c (r = 0,86; p < 0,0001), poziomami insuliny w surowicy (r = 0,39; p < 0,01) oraz oceną modelu homeostazy-IR (r = 0,60; p < 0,0001 oraz ujemne korelacje z całkowitymi poziomami adiponektyny (r = -0,37; p < 0,01) i HMW-adiponektyny (r = -0,51; p < 0,001) w surowicy. WNIOSKI PPAR-γ jest podwyższony w wątrobie otyłych pacjentów z NAFLD, co stanowi dodatkowy mechanizm wzmacniający lipogenny do indukcji SREBP-1c w rozwoju stłuszczenia wątroby.


title: Gen białka rybosomalnego S17 (RPS17) jest zmutowany w niedokrwistości Diamonda-Blackfana.

text: Niedokrwistość Diamonda-Blackfana (DBA) jest wrodzoną aplazją erytroidalną charakteryzującą się normochromiczną niedokrwistością makrocytów z selektywnym niedoborem prekursorów krwinek czerwonych w normalnie normalnym szpiku kostnym. U 40% pacjentów z DBA występują również różne anomalie fizyczne. Obecnie dwa geny są powiązane z fenotypem DBA – białko rybosomalne (RP) S19 zmutowane u 25% pacjentów z DBA i RPS24 zmutowane u około 1,4% pacjentów z DBA. Tutaj przedstawiamy identyfikację mutacji w jeszcze innym białku rybosomalnym, RPS17. Mutacja wpływa na kodon start inicjacji translacji, zmieniając T na G (c.2T>G), eliminując w ten sposób naturalny start biosyntezy białka RPS17. Analiza RNA wykazała, że zmutowany allel uległ ekspresji, a następny kodon start znajdujący się w pozycji +158 powinien dać początek krótkiemu peptydowi składającemu się tylko z czterech aminokwasów (Met-Ser-Arg-Ile). Mutacja powstała de novo, ponieważ wszyscy zdrowi członkowie rodziny noszą allele typu dzikiego. Identyfikacja mutacji w trzecim RP małej podjednostki rybosomalnej u pacjentów z DBA dodatkowo wspiera teorię, że upośledzona translacja może być główną przyczyną patogenezy DBA.


title: Przegląd skutecznych terapii skojarzonych w leczeniu raka piersi.

text: Rak piersi (BC) jest ogólnie klasyfikowany na podstawie nadekspresji receptorów w jądrze komórkowym, które obejmują receptory hormonalne, takie jak progesteron (PR) i estrogen (ER) oraz HER2. Potrójnie ujemny rak piersi (TNBC) to rodzaj nowotworu, w którym brakuje któregokolwiek z tych trzech typów białek receptorowych (ER/PR/HER2). Komórki nowotworowe wykazują fenotypy lekooporne, które zmniejszają skuteczność leczenia chemioterapeutycznego. Ogólnie rzecz biorąc, lekooporność ma podłoże genetyczne, które jest spowodowane nieprawidłową ekspresją genów, niemniej jednak istnieje kilka rodzajów lekooporności: pompy efluksowe zmniejszające stężenie komórkowe leku, zmiany w lipidach błonowych, które zmniejszają wychwyt komórkowy, zwiększony lub zmieniony lek celów, metaboliczną zmianę leku, hamowanie apoptozy, naprawę uszkodzonego DNA i zmianę punktów kontrolnych cyklu komórkowego. Stosowanie „terapii skojarzonej” jest uznawane za skuteczne rozwiązanie w leczeniu chorób człowieka, w szczególności raka piersi. W tym przeglądzie podajemy przykłady różnych nanonośników stosowanych do wspólnego dostarczania wielu środków terapeutycznych (środka chemioterapeutycznego i kwasu nukleinowego) do opornych na leki komórek nowotworowych, a na koniec przedstawiamy nasze zalecenia dotyczące przyszłych kierunków leczenia wspólnego dostarczania.


title: Zaburzenie snu w chorobie afektywnej dwubiegunowej jest związane z podwyższeniem poziomu IL-6 w monocytach obwodowych.

text: Choroba afektywna dwubiegunowa jest ciężkim zaburzeniem psychicznym, które wiąże się z utrzymującymi się zmianami jakości, czasu trwania i struktury snu. Obecnie nie istnieje jednocząca hipoteza wyjaśniająca zmiany w śnie obserwowane u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową, a leczenie jest często trudne, choć niezbędne. Sen jest modyfikowany przez różne cytokiny, w tym IL-6. Podwyższony poziom IL-6 wiąże się z gorszą jakością snu i zmianami w architekturze snu podobnymi do tych obserwowanych w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Terapeutyczne podawanie interferonu powoduje podwyższenie stężeń IL-6 dooponowo i wydaje się powodować pogorszenie jakości snu. Blokada IL-6 tocilizumabem w reumatoidalnym zapaleniu stawów wiąże się z poprawą jakości snu. Zaburzenie afektywne dwubiegunowe jest związane z podwyższonymi poziomami IL-6, aw szczególności podwyższonymi poziomami mRNA kodującego IL-6 w monocytach obwodowych. Sugerujemy, że zmiany obserwowane we śnie pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową są związane z podwyższeniem poziomu IL-6, co koreluje z podwyższoną ekspresją mRNA kodującego ekspresję IL-6 w monocytach obwodowych.


title: Ukierunkowana blokada szlaków TGF-β i IL-6/JAK2/STAT3 hamuje wzrost raka płuc promowany przez miofibroblasty pochodzące ze szpiku kostnego

text: Aby zbadać rolę TGF-β i IL-6 w miofibroblastach (MF) - interakcjach komórek raka płuc, komórki raka płuc (linie komórkowe Lewisa i CTM-167) stymulowano IL-6, pożywką kondycjonowaną MF (MF-CM ) lub MF, z lub bez inhibitora sygnalizacji TGF-β - SB431542 i/lub inhibitora JAK2/STAT3 - JSI-124. MF były stymulowane przez TGF-β, komórki rakowe-CM lub komórki rakowe, z lub bez SB431542 i JSI-124. Określono proliferację komórek, poziom cytokin, ekspresję mRNA i białka. Myszy z nowotworami heteroprzeszczepu leczono dootrzewnowo SB431542 lub JSI-124 i monitorowano przez okres do 45 dni. W systemach wspólnej hodowli MF wydzielały wysokie poziomy IL-6, podczas gdy komórki rakowe wytwarzały wysokie poziomy TGF-β. Rekombinowane IL-6 i MF-CM aktywowały STAT3 i podwyższyły poziom TGF-β w komórkach nowotworowych. Przeciwnie, komórki rakowe-CM lub TGF-β stymulowały MF do wytwarzania IL-6. Blokada sygnalizacji JAK2/STAT3 i TGF-β przez specyficzne inhibitory znacząco hamowała proliferację komórek in vitro i wzrost nowotworu in vivo komórek raka płuc. Nasze badanie wykazało, że szlaki sygnałowe TGF-β i IL-6/JAK2/STAT3 tworzą pętlę sygnałową pozytywnego sprzężenia zwrotnego, która pośredniczy w interakcjach między MF a komórkami raka płuc. Ukierunkowane hamowanie tej pętli sygnalizacyjnej może być nowym podejściem do zapobiegania i leczenia raka płuc.


title: Produkcja sklonowanych myszy i komórek ES z dorosłych komórek somatycznych przez transfer jądra: jak poprawić wydajność klonowania?

text: Chociaż minęło już 10 lat, odkąd pierwsze sklonowane ssaki zostały wygenerowane z komórek somatycznych przy użyciu transferu jądra (NT), większość sklonowanych embrionów zwykle przechodzi zatrzymanie rozwoju przed lub wkrótce po implantacji, a wskaźnik powodzenia w produkcji żywego potomstwa przez klonowanie pozostaje poniżej 5%. Uważa się, że niski wskaźnik powodzenia jest związany z błędami epigenetycznymi, w tym nieprawidłową hipermetylacją DNA, ale mechanizm „przeprogramowania” jest niejasny. Udało nam się opracować stabilną metodę NT u myszy, w której jądra dawcy są bezpośrednio wstrzykiwane do oocytu za pomocą mikromanipulatora uruchamianego piezo. Zwłaszcza w przypadku myszy, tylko kilka laboratoriów może stworzyć klony z dorosłych komórek somatycznych, a sklonowanych myszy nigdy nie udaje się uzyskać z większości szczepów myszy. Jednak technika ta zapowiada się jako ważne narzędzie dla przyszłych badań z zakresu biologii podstawowej. Na przykład NT można wykorzystać do generowania linii komórek macierzystych embrionów (NT-ES) z własnych komórek somatycznych pacjenta. Wykazaliśmy, że komórki NT-ES są równoważne komórkom ES pochodzącym z zapłodnionych zarodków i że można je stosunkowo łatwo wygenerować z różnych genotypów myszy i typów komórek obu płci, nawet jeśli bezpośrednie generowanie klonów może być trudniejsze. Ogólnie oczekuje się, że techniki komórek NT-ES będą stosowane w medycynie regeneracyjnej; jednak technika ta może być również zastosowana do zachowania zasobów genetycznych szczepu myszy zamiast embrionów, oocytów i plemników. W tym przeglądzie opisano, jak poprawić wydajność klonowania i zakładanie komórek NT-ES oraz dalsze zastosowania.


title: Rekrutacja Tat do heterochromatyny HP1 poprzez interakcję z CTIP2 hamuje replikację ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 w komórkach mikrogleju.

text: Białko Tat ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 (HIV-1) odgrywa kluczową rolę jako induktor ekspresji genów wirusa. Donosimy, że funkcja Tat może być silnie hamowana w ludzkich komórkach mikrogleju przez niedawno opisany kofaktor jądrowy receptora kurzego albuminy jaja kurzego w górę promotora oddziałującego z czynnikiem transkrypcyjnym 2 (CTIP2). Nadekspresja CTIP2 prowadzi do zahamowania replikacji HIV-1 w wyniku hamowania transaktywacji za pośrednictwem Tat. W przeciwieństwie do tego, pokrewny CTIP1 nie był w stanie wpłynąć na funkcję Tat i replikację wirusa. Stosując mikroskopię konfokalną do wizualizacji dystrybucji subkomórkowej Tat w obecności CTIP, stwierdziliśmy, że nadekspresja CTIP2, a nie CTIP1, prowadzi do zakłócenia lokalizacji jądra Tat i rekrutacji Tat w obrębie struktur jądrowych podobnych do kuli indukowanej CTIP2. Ponadto nasze badania wykazują, że CTIP2 łączy się i asocjuje z powiązanym z heterochromatyną białkiem HP1alfa. Białko CTIP2 zawiera dwa interfejsy interakcji Tat i HP1, domeny 145-434 i 717-813. CTIP2 i HP1alfa łączą się z Tat, tworząc kompleks trzech białek, w którym domena 145-434 CTIP2 oddziałuje z N-końcowym regionem Tat, podczas gdy domena 717-813 wiąże się z HP1. Znaczenie tego interfejsu wiązania Tat i podjądrowej relokacji Tat potwierdzono analizą mutantów delecyjnych CTIP2. Nasze odkrycia sugerują, że hamowanie ekspresji HIV-1 przez CTIP2 koreluje z rekrutacją Tat w strukturach indukowanych CTIP2 i relokalizacją w nieaktywnych regionach chromatyny poprzez tworzenie kompleksu Tat-CTIP2-HP1alfa. Dane te podkreślają nowy mechanizm inaktywacji Tat poprzez relokację podjądrową, która może ostatecznie prowadzić do zahamowania patogenezy wirusa.


title: Kryptochrom pośredniczy w okołodobowej regulacji sygnalizacji cAMP i glukoneogenezie wątrobowej

text: Podczas postu ssaki utrzymują prawidłową homeostazę glukozy poprzez stymulację glukoneogenezy w wątrobie. Podwyższenie poziomu krążącego glukagonu i epinefryny, dwóch hormonów, które aktywują glukoneogenezę w wątrobie, wyzwalają pośredniczoną przez cAMP fosforylację białka wiążącego element odpowiedzi cAMP (Creb) i defosforylację regulowanego przez Creb koaktywatora transkrypcji-2 (Crtc2) – dwóch kluczowych regulatorów transkrypcji tego procesu. Chociaż mechanizm leżący u podstaw jest niejasny, glukoneogeneza w wątrobie jest również regulowana przez zegar dobowy, który koordynuje metabolizm glukozy ze zmianami w środowisku zewnętrznym. Dobową kontrolę ekspresji genów osiąga się za pomocą dwóch aktywatorów transkrypcyjnych, Clock i Bmal1, które stymulują represory kryptochromowe (Cry1 i Cry2) oraz Period (Per1, Per2 i Per3), które są sprzężone z aktywnością Clock-Bmal1. Tutaj pokazujemy, że aktywność Creb podczas postu jest modulowana przez Cry1 i Cry2, które są rytmicznie wyrażane w wątrobie. Ekspresja Cry1 była podwyższona podczas przejścia noc-dzień, kiedy zmniejszała ekspresję genów glukoneogennych na czczo poprzez blokowanie wzrostu stężenia wewnątrzkomórkowego cAMP za pośrednictwem glukagonu i fosforylacji Creb za pośrednictwem kinazy białkowej A. W badaniach nad rekonstrukcją biochemiczną odkryliśmy, że Cry1 hamował akumulację cAMP w odpowiedzi na aktywację receptora sprzężonego z białkiem G (GPCR), ale nie na forskolinę, bezpośredni aktywator cyklazy adenylowej. Białka Cry wydawały się modulować aktywność GPCR bezpośrednio poprzez interakcję z G(s)α. Ponieważ nadekspresja Cry1 w wątrobie obniżyła stężenie glukozy we krwi i poprawiła wrażliwość na insulinę u opornych na insulinę myszy db/db, nasze wyniki sugerują, że związki zwiększające aktywność kryptochromu mogą zapewniać korzyści terapeutyczne osobom z cukrzycą typu 2.


title: Polimorfizm genu receptora Toll-podobnego 4 Asp299Gly w zawale mięśnia sercowego: metaanaliza 15 148 pacjentów.

text: Nadal kontrowersyjny jest związek między polimorfizmem genu Asp299Gly (+896 A/G) genu receptora Toll-podobnego 4 (TLR4) a ryzykiem zawału mięśnia sercowego (MI). W związku z tym wymagana jest zakrojona na dużą skalę metaanaliza oceniająca potencjalny związek między tym wariantem genu a ryzykiem MI. PubMed, Embase, Web of Science, CBMdisc, CNKI i Google Scholar były przeszukiwane do 6 lutego 2013 r. Wszystkie testy statystyczne przeprowadzono przy użyciu Stata 11.0. Dziewięć artykułów obejmujących 10 badań zostało włączonych do końcowej metaanalizy, obejmującej łącznie 8299 przypadków MI i 6849 kontroli. Ogólnie nie stwierdzono istotnego związku między polimorfizmem Asp299Gly genu TLR4 a ryzykiem MI (allel G vs. A: OR=0,95, 95% CI=0,74-1,22, p=0,71; G/G vs. A/A: OR =1,03, 95% CI=0,54-1,98, p=0,93;G/G vs A/G+A/A: OR=1,05, 95% CI=0,55-2,03, p=0,87;G/G+A/ G vs. A/A: OR=0,92, 95% CI=0,75-1,13, p=0,42). W analizie podgrup opartej na źródle kontroli brak było również dowodów na istotny związek między polimorfizmem Asp299Gly genu TLR4 a ryzykiem MI. Podsumowując, obecna metaanaliza wykazała, że polimorfizm Asp299Gly genu TLR4 nie był związany z ryzykiem MI.


title: Produkcja metaloproteinazy macierzy i cytokin prozapalnych przez chondrocyty ludzkiej chrząstki zwyrodnieniowej stawów: związek ze zmianami zwyrodnieniowymi.

text: CEL Badanie immunohistochemiczne względnych dystrybucji 6 metaloproteinaz macierzy (MMP 1, 2, 3, 8, 9 i 13) oraz 2 cytokin prozapalnych interleukiny-1beta (IL-1beta) i czynnika martwicy nowotworu alfa (TNFalfa) w chorobie zwyrodnieniowej stawów (OA) w porównaniu z normalną, dopasowaną do wieku chrząstką stawową. METODY Próbki chrząstki stawowej pobrano z plateau kości piszczelowej kolan z chorobą zwyrodnieniową stawów usuniętych podczas endoprotezoplastyki oraz z kolan zdrowych, bez zapalenia stawów, uzyskanych podczas autopsji. Próbki natychmiast utrwalono w utrwalaczu Carnoya, przetworzono, zatopiono w parafinie, pocięto na skrawki i zbadano immunohistochemicznie pod kątem wytwarzania MMP i cytokin. Ponadto ludzkie chondrocyty stawowe (HAC) traktowano in vitro IL-1beta, TNFalfa lub octanem mirystynianu forbolu (PMA) w celu oceny ich potencjału do wytwarzania każdego z MMP, co określono metodą Western blot i zymografią żelatynową. WYNIKI Wykazano immunodetekcję kolagenaz (MMP 1, 8 i 13) oraz stromelizyny 1 (MMP-3) w części chondrocytów w strefie powierzchniowej prawie wszystkich próbek OA, które miały zmiany zwyrodnieniowe macierzy. Żelatynazy (MMP 2 i 9) zostały również wykazane przez immunohistochemię, ale nie były tak widoczne. Chondrocyty IL-1beta- i TNFalfa-dodatnie obserwowano również w części komórek w powierzchownych strefach próbek OA. Znacznie mniej immunobarwienia na MMP i cytokiny zaobserwowano w głębokiej strefie wszystkich próbek OA, gdzie morfologia macierzy chrząstki i chondrocytów była prawidłowa. W przeciwieństwie do tego, próbki normalnej chrząstki o pełnej grubości nie wykazywały praktycznie żadnego barwienia immunologicznego dla tych MMP lub cytokin. Potwierdzenie, że chondrocyty mogą wytwarzać te 6 MMP uzyskano z hodowli HAC traktowanych IL-1beta, TNFalfa lub PMA; kondycjonowana pożywka z aktywowanego HAC zawierała wszystkie MMPs wykazywane przez immunohistochemię. Badania podwójnej immunolokalizacji próbek chrząstki OA wykazały koekspresję IL-1 z MMP-8 przez poszczególne chondrocyty in situ. WNIOSEK Wyniki te wskazują, że powierzchowna strefa próbek chrząstki OA, która charakteryzuje się migotaniem, skupiskami chondrocytów i zmianami zwyrodnieniowymi macierzy, zawiera zmienną proporcję komórek, które wybarwiają się immunologicznie na IL-1beta, TNFalfa i 6 różnych MMP. Obserwacje te potwierdzają koncepcję, że asocjacje cytokin-MMP odzwierciedlają zmodyfikowany fenotyp chondrocytów i nieodłączny proces degradacji chrząstki w OA.


title: Niezależna od β-kateniny sygnalizacja WNT w raku sutka typu basal-like i przerzutach do mózgu.

text: Opisano rolę sygnalizacji WNT w pierwotnych rakach piersi podtypu basal-like oraz jako predyktor przerzutów do mózgu. Jednak odpowiedzialny ligand WNT nie został zidentyfikowany. Aby dokładniej wyjaśnić to pytanie, porównaliśmy 22 przerzuty do mózgu u człowieka raka piersi, a także wysoce inwazyjną ludzką linię komórkową raka piersi MDA-MB-231 i słabo ruchliwy MCF-7 jako modele dla podtypu podstawowego i luminalnego A . WNT5A i B stwierdzono nadekspresję w komórkach MDA-MB-231 w porównaniu z MCF-7. Odpowiadało to zmniejszeniu inwazyjności MDA-MB-231 przez inhibitory WNT, podczas gdy inwazja MCF-7 została wzmocniona przez rekombinowany WNT5B i zniesiona przez antagonistów kinazy WNT i Jun-N-końcowej. Ekspresja i subkomórkowa dystrybucja β-kateniny pozostały niezmienione. Konsekwentnie, β-katenina nie była zlokalizowana w jądrach przerzutów do mózgu, podczas gdy występowało silne wybarwienie jądrowe c-Jun. Podobnie do MDA-MB-231, przerzuty wykazywały ekspresję WNT5A/B i alternatywnych receptorów WNT ROR1 i 2. Odkrycia te zostały zweryfikowane przy użyciu zewnętrznych zestawów danych dotyczących ekspresji genów (Gene Expression Omnibus) różnych podtypów raka piersi i przerzutów do mózgu. Hierarchiczna analiza skupień wykazała ścisły związek między nowotworami typu podstawnopodobnego a przerzutami do mózgu. Analizy wzbogacenia zestawu genów potwierdziły wzbogacenie szlaku WNT nie tylko w podstawowych, ale także w przerzutach do mózgu wszystkich podtypów. Podsumowując, sygnalizacja WNT wydaje się bardzo istotna dla podtypów podstawnopodobnych i innych raków piersi z przerzutami do mózgu. W tym kontekście główną rolę odgrywa sygnalizacja WNT niezależna od β-kateniny, prawdopodobnie za pośrednictwem ROR1-2.


title: Retinal łagodzi stany zapalne stawów poprzez wzajemną regulację limfocytów T wytwarzających IL-17 i limfocytów T regulatorowych Foxp3(+) oraz hamowanie osteoklastogenezy.

text: Retinoidy (np. witamina A i jej pochodne) mogą regulować odpowiedź immunologiczną. Celem tego badania było ustalenie, czy all-trans retinaldehyd (retinal), pochodna witaminy A, może hamować reakcje zapalne i niszczenie stawów u myszy DBA/1J z zapaleniem stawów wywołanym kolagenem (CIA). Ocena zapalenia stawów i częstość występowania zapalenia stawów były niższe u myszy leczonych siatkówką w porównaniu do myszy leczonych olejem z nasion bawełny. Histopatologiczne dowody uszkodzenia stawów były niższe u myszy leczonych siatkówką, co odpowiada zmniejszeniu naciekania komórek odpornościowych u myszy leczonych komórkami śledziony stymulowanymi kolagenem typu II (CII). Ponadto ekspresja cytokin prozapalnych, białek stresu oksydacyjnego i markerów osteoklastów była znacznie zmniejszona u myszy leczonych siatkówką. In vitro siatkówka indukowała zwiększoną ekspresję Foxp3 i hamowała rozwój Th17. Proporcja komórek Foxp3(+) Treg była zwiększona w śledzionach myszy leczonych siatkówką, podczas gdy proporcja komórek Th17 była zmniejszona. Zarówno u myszy, jak i w ludzkim systemie hodowli, liczba jednojądrzastych i wielojądrzastych komórek opornych na winian fosfatazy (TRAP) była znacząco zmniejszona po leczeniu siatkówką. Ekspresja markerów różnicowania osteoklastów została dramatycznie obniżona po dodaniu siatkówki. Jest to pierwsze badanie, które wykazało terapeutyczne działanie siatkówki na model autoimmunologicznego zapalenia stawów u myszy poprzez wzajemną regulację Th17 i regulatorowych limfocytów T oraz ochronę różnicowania i aktywacji osteoklastów. Podsumowując, nasze odkrycia wskazują, że siatkówka ma głębokie funkcje immunoregulacyjne i potencjalną wartość w leczeniu autoimmunologicznych zaburzeń zapalnych.


title: NRAGE promuje złośliwy fenotyp raka wątrobowokomórkowego.

text: Rak wątrobowokomórkowy (HCC) jest chorobą śmiertelną, głównie z powodu ograniczonej skuteczności terapii dostępnych dla pacjentów z zaawansowanymi lub nawracającymi stadiami choroby. Dlatego, aby poprawić rokowanie pacjenta, ważne jest zidentyfikowanie informacyjnego biomarkera progresji HCC, a także molekularnego celu terapii. Białko kodujące antygen czerniaka oddziałujące z receptorem neurotrofiny (NRAGE), członek rodziny antygenów związanych z czerniakiem typu II, pośredniczy w apoptozie i śmierci komórek poprzez interakcje z szeroką gamą białek i jest zaangażowane jako supresor nowotworu lub onkoproteina w zależności od typ komórki. Jednak rola NRAGE w HCC jest obecnie nieznana, dlatego niniejsze badanie miało na celu zidentyfikowanie podstawowej funkcji NRAGE w powstawaniu nowotworów HCC. Wycięte tkanki nowotworowe i nienowotworowe wątroby od 151 pacjentów z HCC, wraz z liniami komórkowymi HCC, analizowano za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy i technik immunohistochemicznych w celu określenia poziomu ekspresji NRAGE, a także poziomu ekspresji potencjalnych genów kodujących białka wchodzące w interakcje. Wykazano, że poziomy ekspresji mRNA NRAGE były istotnie skorelowane z poziomami czynnika transkrypcyjnego antagonistycznego wobec apoptozy (AATF) i nie były dotknięte marskością w nienowotworowych tkankach wątroby w porównaniu z podwyższonymi poziomami w tkankach HCC. Wzory ekspresji białka NRAGE i mRNA były zgodne wśród 30 reprezentatywnych par próbek. Ponadto, zwiększona ekspresja NRAGE u pacjentów z HCC korelowała istotnie z krótszym czasem przeżycia swoistego dla choroby i została zidentyfikowana jako niezależny czynnik prognostyczny w analizie wieloczynnikowej (współczynnik ryzyka, 2,23; 95% przedział ufności, 1,06-3,83; P=0,020) . Dlatego wyniki niniejszego badania wskazują, że zwiększona ekspresja NRAGE wpływa na progresję HCC poprzez interakcję z AATF i może stanowić nowy biomarker i cel molekularny w leczeniu HCC.


title: Regulacja ISW2 poprzez skoordynowane działanie ogona histonu H4 i pozanukleosomalnego DNA.

text: Stabilny kontakt ISW2 z nukleosomalnym DNA około 20 pz od diady wykazano przez odcisk DNA i znakowanie fotopowinowactwa przy użyciu rekombinowanych oktamerów histonowych, które wymagają N-końcowego ogona histonu H4. Skuteczna przebudowa ISW2 wymagała również ogona N-końcowego H4, chociaż brak ogona H4 można w większości skompensować przez zwiększenie czasu inkubacji lub stężenia ISW2. Podobnie, długość pozanukleosomalnego DNA wpłynęła na stabilny kontakt ISW2 z tym samym wewnętrznym miejscem nukleosomalnym, przy czym optymalna długość wynosi 70 do 85 pz. Dane te wskazują, że ogon histonu H4, w połączeniu z korzystną długością pozanukleosomalnego DNA, rekrutuje i odpowiednio orientuje ISW2 na nukleosomie, zapewniając skuteczną przebudowę nukleosomów. Jedną z konsekwencji tej właściwości ISW2 jest prawdopodobnie jej wcześniej obserwowana aktywność odstępu nukleosomowego.


title: Embrionalne komórki macierzyste na ciężką niewydolność serca: dlaczego i jak?

text: Doświadczenie zgromadzone w terapii komórkami serca sugeruje, że regeneracja obszarów mięśnia sercowego z rozległą martwicą jest mało prawdopodobna dzięki wyłącznym efektom parakrynnym przeszczepionych komórek, ale raczej wymaga konwersji tych komórek w kardiomiocyty, które mają zdolność zastępowania tych, które zostały nieodwracalnie Stracony. W tym kontekście zastosowanie ludzkich pluripotencjalnych embrionalnych komórek macierzystych ma silne uzasadnienie. Wyniki doświadczalne uzyskane na zwierzęcych modelach zawału mięśnia sercowego są zachęcające. Jednak przejście na zastosowania kliniczne nadal wymaga rozwiązania pewnych krytycznych problemów, takich jak optymalizacja sercowej specyfikacji embrionalnych komórek macierzystych, oczyszczanie powstałych komórek progenitorowych w celu przeszczepienia oczyszczonej populacji pozbawionej jakiegokolwiek zanieczyszczenia przez resztkowy pluripotencjalny komórki, które niosą ze sobą ryzyko onkogenezy, oraz kontrolę oczekiwanego odrzucenia allogenicznego metodami dopuszczalnymi klinicznie. Jeśli rozwiązanie tych problemów jest warunkiem wstępnym, sukces terapeutyczny tego podejścia będzie również zależał od zdolności do skutecznego przenoszenia komórek do tkanki docelowej, utrzymania ich przy życiu po wszczepieniu i umożliwienia im organizacji przestrzennej w taki sposób że mogą przyczynić się do kurczliwości serca.


title: Porównanie letrozolu z gonadotropinami w celu wywołania owulacji u osób, które nie zaszły w ciążę po zastosowaniu cytrynianu klomifenu.

text: CEL Porównanie wskaźników ciąż (PR) dla letrozolu i gonadotropin u osób, które nie zaszły w ciążę po zastosowaniu cytrynianu klomifenu (CC). PROJEKT Retrospektywne badanie kohortowe. USTAWIENIE Uniwersyteckie centrum rozrodcze. PACJENT(Y) Osoby leczone letrozolem lub gonadotropinami, które nie zaszły w ciążę z CC. INTERWENCJE Kontrolowana hiperstymulacja jajników (COH), ultrasonografia przezpochwowa, indukcja owulacji, IUI. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE Wskaźniki ciąż na cykl. WYNIK(I) Wśród pacjentek, które nie zaszły w ciążę po co najmniej trzech cyklach CC, gonadotropiny miały wyższy PR na cykl niż letrozol. Wśród osób, które nie zaszły w ciążę po mniej niż trzech cyklach CC i których leki zmieniono z powodu cienkiej błony śluzowej macicy lub nie do zniesienia skutków ubocznych, średnia PR na cykl leczenia letrozolem i gonadotropiną była równoważna. Wszyscy pacjenci poczęli w ciągu trzech cykli stymulacji za pomocą gonadotropin lub letrozolu. WNIOSKI U pacjentek, które nie zaszły w ciążę z CC, gonadotropiny mają wyższy PR dla indukcji owulacji niż letrozol. Jednak PR były wystarczająco wysokie w przypadku letrozolu, aby uzasadnić jego zastosowanie w tej populacji pacjentów. Letrozol i gonadotropiny nie powinny być stosowane dłużej niż przez trzy cykle bez poczęcia.


title: Mechanizmy epigenetyczne w chorobie neurologicznej

text: Badanie epigenomów mózgu, które składają się z różnych typów metylacji DNA i kowalencyjnych modyfikacji histonów, dostarcza nowych i bezprecedensowych wglądów w mechanizmy rozwoju neuronów, chorób neurologicznych i starzenia. Tradycyjnie defekty chromatyny w mózgu uważano za statyczne uszkodzenia wczesnego rozwoju, które wystąpiły w kontekście rzadkich zespołów genetycznych, ale teraz jest jasne, że mutacje i nieprzystosowania maszynerii epigenetycznej obejmują znacznie szersze kontinuum, które obejmuje chorobę neurodegeneracyjną o początku wieku dorosłego. W tym miejscu opisujemy, w jaki sposób ostatnie postępy w neuroepigenetyce przyczyniły się do lepszego zrozumienia mechanistycznego rozwojowych i zwyrodnieniowych zaburzeń mózgu, a także omawiamy, w jaki sposób mogą one wpłynąć na rozwój przyszłych terapii tych schorzeń.


title: Odwrócenie fenotypu komórkowego w chorobie przedwczesnego starzenia się Zespół progerii Hutchinsona-Gilforda

text: Zespół progerii Hutchinsona-Gilforda (HGPS) to choroba przedwczesnego starzenia się u dzieci, spowodowana spontaniczną mutacją punktową w laminie A (kodowanej przez LMNA), jednym z głównych elementów architektonicznych jądra komórki ssaków. Mutacja HGPS aktywuje nieprawidłowe, ukryte miejsce składania w pre-mRNA LMNA, prowadząc do syntezy skróconego białka laminy A i jednoczesnej redukcji laminy A typu dzikiego. Fibroblasty od osób z HGPS mają poważne nieprawidłowości morfologiczne w strukturze otoczki jądrowej. Tutaj pokazujemy, że fenotyp choroby komórkowej jest odwracalny w komórkach od osób z HGPS. Wprowadzenie białka laminy A typu dzikiego nie łagodzi objawów choroby komórkowej. Zmutowany mRNA LMNA i białko laminy A można skutecznie wyeliminować przez korektę nieprawidłowego zdarzenia splicingu przy użyciu zmodyfikowanego oligonukleotydu ukierunkowanego na aktywowane miejsce ukrytego splicingu. Po korekcji splicingu fibroblasty HGPS przyjmują normalną morfologię jądra, uratowany zostaje nieprawidłowy rozkład jądra i poziomy komórkowe białek związanych z blaszką, defekty w modyfikacjach histonów specyficznych dla heterochromatyny są korygowane i przywracana jest właściwa ekspresja kilku nieprawidłowo regulowanych genów. Nasze wyniki stanowią dowód zasady korekty fenotypu przedwczesnego starzenia u osób z HGPS.


title: Neurony z ekspresją peptydów związanych z Aguti są niezbędne do karmienia

text: Liczne hormony kontrolujące homeostazę energetyczną regulują ekspresję neuropeptydu Y (NPY) i peptydu związanego z agouti (AgRP) w jądrze łukowatym podwzgórza. Niemniej jednak inaktywacja genów kodujących NPY i/lub AgRP nie ma wpływu na przyjmowanie pokarmu u myszy. Tutaj pokazujemy, że indukowana selektywna ablacja neuronów z ekspresją AgRP u dorosłych myszy powoduje ostre ograniczenie karmienia, wykazując bezpośredni dowód na krytyczną rolę tych neuronów w regulacji homeostazy energetycznej.


title: Predyktory przeżycia po ostrym zatruciu parakwatem.

text: Ostre zatrucie parakwatem często kończy się śmiercią. Wiele badań dotyczyło skutecznych metod leczenia, ale nie istnieje jeszcze standardowe leczenie. Celem pracy było określenie predyktorów przeżycia po ostrym zatruciu parakwatem u 602 pacjentów. Narażenie na parakwat oceniano na podstawie ilości spożytego parakwatu i półilościowej miary poziomu parakwatu w moczu. Wstępne parametry kliniczne, w tym parametry życiowe, stężenie hemoglobiny, liczba białych krwinek, pH, PaCO2, PaO2, azot mocznikowy we krwi, kreatynina, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza alaninowa, bilirubina całkowita, amylaza i glukoza zostały uzyskane w momencie przybycia do szpitala. pogotowie. Wyniki po ostrym zatruciu parakwatem zostały podzielone na te, które przeżyły i które nie przeżyły. Do oceny predyktorów przeżycia po ostrym zatruciu parakwatem zastosowano analizę regresji logistycznej. Niektórzy pacjenci (55,5%) przeżyli po doustnym przyjęciu parakwatu, podczas gdy wszyscy narażeni na parakwat drogą przezskórną lub wziewną przeżyli. Ilość spożytego parakwatu (24,5% koncentratu dichlorku 1,1'-dimetylo-4,4'-bipirydyny) wynosiła 45,6 +/- 74,1 ml (średnia +/- SD). Oprócz stopnia narażenia na parakwat, przeżycie po ostrym zatruciu parakwatem było związane z wiekiem, częstością oddechów, pH, PaCO2, hemoglobiną, liczbą białych krwinek, azotem mocznikowym we krwi, amylazą i liczbą uszkodzonych narządów w wielokrotnej regresji logistycznej analiza. Podsumowując, młody wiek, droga przezskórna lub wziewna, ekspozycja na mniejszą ilość parakwatu i mniejszy stopień leukocytozy, kwasicy oraz niewydolność nerek, wątroby i trzustki przy przyjęciu są dobrymi czynnikami prognostycznymi przeżycia po ostrym zatruciu parakwatem.


title: Zmniejszona neurogeneza po cholinergicznym uszkodzeniu przodomózgowia u dorosłego szczura.

text: Wykazano, że neurogeneza dorosłych jest regulowana przez wiele sygnałów zewnątrzkomórkowych, w tym hormony, czynniki wzrostu i neuroprzekaźniki. Układ cholinergiczny przodomózgowia podstawnego jest jednym z kluczowych układów przekaźnikowych do uczenia się i zapamiętywania. Ponieważ neurogeneza dorosłych jest powiązana z wydajnością poznawczą, niniejsza praca ma na celu zdefiniowanie roli wkładu cholinergicznego w neurogenezie dorosłych poprzez zastosowanie immunotoksycznego podejścia do zmian. Immunotoksyna 192IgG-saporyna została wstrzyknięta do komory bocznej dorosłych szczurów w celu selektywnego uszkodzenia neuronów cholinergicznych cholinergicznego przodomózgowia (CBF), które wystają do dwóch głównych obszarów neurogenezy dorosłych: zakrętu zębatego i opuszki węchowej. Pięć tygodni po uszkodzeniu neurogeneza, określona przez liczbę komórek skolokalizowanych dla bromodeoksyurydyny (BrdU) i markera jądra neuronalnego NeuN, znacznie spadła w warstwach komórek ziarnistych zakrętu zębatego i opuszki węchowej. Co więcej, immunotoksyczne zmiany CBF prowadziły do zwiększonej liczby komórek apoptotycznych, szczególnie w strefie podziarnistej, regionie progenitorowym zakrętu zębatego oraz w warstwie okołokłębuszkowej opuszki węchowej. Proponujemy, że układ cholinergiczny odgrywa rolę promującą przeżycie neuronów progenitorowych i niedojrzałych neuronów w obszarach neurogenezy dorosłych, podobnie do efektów obserwowanych wcześniej podczas rozwoju mózgu. Jako hipoteza robocza, utrata neuronów w układzie CBF prowadzi nie tylko do deficytów poznawczych, ale może również zmieniać na poziomie komórkowym funkcjonalność zakrętu zębatego, co z kolei może nasilać deficyty poznawcze.


title: Metylacja DNA w ciężkim zaburzeniu depresyjnym.

text: Mechanizmy epigenetyczne regulują ekspresję genów, wpływając na poziom białek i ostatecznie kształtując fenotypy w ciągu życia. Jednak zarówno stochastyczne zmiany epigenetyczne, jak i środowiskowe przeprogramowanie epigenomu mogą wpływać na rozwój układu nerwowego i starzenie się, co może przyczynić się do powstania złego stanu zdrowia psychicznego. Zbadanie roli mechanizmów epigenetycznych jest trudne, ponieważ należy wziąć pod uwagę zmiany epigenetyczne zależne od genotypu, tkanki i typu komórki, podczas gdy charakter zaburzeń psychicznych stanowi również istotne wyzwanie dla powiązania ich z profilami biologicznymi. W tym rozdziale podsumowujemy obecne dowody sugerujące rolę metylacji DNA jako kluczowego mechanizmu epigenetycznego w dużym zaburzeniu depresyjnym.