title: Choroba autoimmunologiczna, APECED, spowodowana mutacjami w nowym genie zawierającym dwie domeny palca cynkowego typu PHD

text: Autoimmunologiczna poliendokrynopatia-kandydoza-dystrofia ektodermalna (APECED) jest jedyną opisaną układową chorobą autoimmunologiczną o ustalonym podłożu monogenowym i pierwszym zaburzeniem autoimmunologicznym zlokalizowanym poza regionem głównego układu zgodności tkankowej (MHC). Pierwotny defekt biochemiczny w APECED jest nieznany. Wyizolowaliśmy nowy gen, AIRE, kodujący przypuszczalne białko jądrowe z dwoma motywami palca cynkowego typu PHD, co sugeruje jego udział w regulacji transkrypcji. U osób z tym zaburzeniem zgłoszono pięć mutacji w AIRE. Jest to pierwsze doniesienie o defektie jednogenowym powodującym ogólnoustrojową chorobę autoimmunologiczną u ludzi, dostarczając narzędzia do badania molekularnych podstaw autoimmunizacji.


title: Acetylotransferaza lizynowa NuA4 Esa1 jest ukierunkowana na regiony kodujące i stymuluje wydłużenie transkrypcji za pomocą Gcn5.

text: NuA4, główny kompleks acetylotransferazy lizynowej H4 (KAT) w Saccharomyces cerevisiae, jest rekrutowany do promotorów i stymuluje inicjację transkrypcji. Podjednostki NuA4 zawierają domeny wiążące metylowane histony, co sugeruje, że metylacja histonów powinna kierować NuA4 do sekwencji kodujących podczas wydłużania transkrypcji. Pokazujemy, że NuA4 jest rekrutowany kotranskrypcyjnie, w zależności od jego fizycznego powiązania z wydłużającą się polimerazą II (Pol II) fosforylowaną na C-końcowej domenie przez kinazę zależną od cyklin 7/Kin28, ale niezależnie od podjednostek (Eaf1 i Tra1) wymaganych do rekrutacji NuA4 promotorom. Podczas gdy metylacja histonów przez Set1 i Set2 jest zbędna dla oddziaływania NuA4 z Pol II i kierowania do niektórych regionów kodujących, stymuluje oddziaływanie NuA4 histonów i acetylację H4 in vivo. NuA4 KAT, Esa1, pośredniczy w zwiększonej acetylacji H4 i zwiększonej zajętości RSC i eksmisji histonów w sekwencjach kodujących oraz stymuluje tempo wydłużania transkrypcji. Esa1 współpracuje z H3 KAT w SAGA, Gcn5, aby wzmocnić te funkcje. Nasze odkrycia nakreślają szlak przebudowy i eksmisji nukleosomów za pośrednictwem acetylacji w sekwencjach kodujących, które stymulują wydłużanie transkrypcji przez Pol II in vivo.


title: Celowanie w wyjście mitotyczne prowadzi do regresji nowotworu in vivo: modulacja przez Cdk1, Mastl i fosfatazę PP2A/B55α,δ.

text: Ukierunkowanie na wyjście mitotyczne zostało ostatnio zaproponowane jako odpowiednie podejście terapeutyczne przeciwko rakowi. Używając genetycznie zmodyfikowanych myszy, pokazujemy, że kofaktor APC/C Cdc20 jest niezbędny do wystąpienia anafazy in vivo w komórkach embrionalnych lub dorosłych, w tym w komórkach progenitorowych/macierzystych. Ablacja Cdc20 powoduje skuteczną regresję agresywnych nowotworów, podczas gdy obecne leki mitotyczne wykazują ograniczone działanie. Jednak komórki Cdc20 zerowe mogą wyjść z mitozy po inaktywacji Cdk1 i kinazy Mastl (Greatwall). To wyjście mitotyczne zależy od aktywności kompleksów fosfatazy PP2A zawierających podjednostki regulatorowe B55α lub B55δ. Dane te ilustrują znaczenie kluczowych graczy wyjścia mitotycznego u ssaków i ich implikacje dla równowagi między śmiercią komórki a wyjściem mitotycznym w komórkach nowotworowych.


title: DrugBank 5.0: duża aktualizacja bazy danych DrugBank na rok 2018

text: DrugBank (www.drugbank.ca) to internetowa baza danych zawierająca wyczerpujące informacje molekularne o lekach, ich mechanizmach, interakcjach i celach. Po raz pierwszy opisany w 2006 r. DrugBank rozwijał się przez ostatnie 12 lat w odpowiedzi na znaczną poprawę standardów internetowych i zmieniające się potrzeby w zakresie badań i rozwoju leków. Tegoroczna aktualizacja, DrugBank 5.0, stanowi najbardziej znaczącą aktualizację bazy danych od ponad 10 lat. W wielu przypadkach istniejąca zawartość danych wzrosła o 100% lub więcej w ciągu ostatniej aktualizacji. Na przykład całkowita liczba badanych leków w bazie danych wzrosła o prawie 300%, liczba interakcji lek-lek wzrosła o prawie 600%, a liczba skutków leków związanych z SNP wzrosła o ponad 3000%. Dokonano znaczących ulepszeń w zakresie ilości, jakości i spójności wskazań leków, danych dotyczących wiązania leków, a także interakcji lek-lek i lek-żywność. Wiele nowych danych zostało również dodanych do DrugBank 5.0. Obejmuje to informacje o wpływie setek leków na poziomy metabolitów (farmakometabolomika), poziomy ekspresji genów (farmakotranskryptomika) i poziomy ekspresji białek (farmakoprotoemika). Dodano również nowe dane na temat stanu setek nowych badań klinicznych leków oraz istniejących badań nad ponownym zastosowaniem leków. Wprowadzono wiele innych ważnych ulepszeń w treści, interfejsie i wydajności strony internetowej DrugBank, które powinny znacznie zwiększyć łatwość jej użycia, użyteczność i potencjalne zastosowania w wielu obszarach badań farmakologicznych, nauk farmaceutycznych i edukacji lekowej.


title: Analiza mechanizmów alternatywnego splicingu pre-mRNA za pomocą testów splicingowych in vitro.

text: Opracowanie testów in vitro do analizy splicingu pre-mRNA zaowocowało odkryciem wielu fundamentalnych cech charakteryzujących sygnały splicingowe i mechanizm, który kończy ten proces. Ponieważ testami in vitro można manipulować różnymi podejściami biochemicznymi, wszechstronność badania alternatywnego splicingu pre-mRNA w probówce wydaje się nieskończona. Co ważne, modyfikacje warunków reakcji mogą prowadzić do akumulacji, izolacji i scharakteryzowania produktów pośrednich reakcji, co jest warunkiem wstępnym uzyskania mechanistycznego wglądu w to, w jaki sposób spliceosom przeprowadza usuwanie intronów oraz w jaki sposób elementy regulacyjne wspomagają ogólną maszynerię splicingową w definiowaniu miejsc splicingowych i alternatywnych egzony. Te znaczące korzyści doświadczalne sprawiły, że system splicingu in vitro stał się standardowym testem, mimo że podejście to jest niezależne od transkrypcji RNA i innych procesów przetwarzania RNA i pod pewnymi względami odbiega od naturalnego procesu biogenezy mRNA. W tym miejscu opisujemy narzędzia i techniki niezbędne do przeprowadzenia testów splicingu in vitro. Przedstawiono analizy różnych projektów eksperymentalnych, aby podkreślić podejścia podjęte w celu uzyskania wglądu w mechanizmy, za pomocą których rozpoznawanie i aktywacja miejsca splicingu są komunikowane z ogólną maszynerią splicingu. Przedstawiono metody pomiaru kinetyki splicingu, obserwacji tworzenia się kompleksów przed spliceosomami oraz manipulowania i modyfikowania systemu in vitro w celu rozwiązania wpływów regulatorowych w alternatywnym splicingu.


title: Nowe role farmaceutów w środowiskowej opiece zdrowia psychicznego: przegląd narracyjny

text: Leki są główną metodą leczenia wielu chorób psychicznych, a wraz z rosnącym obciążeniem zaburzeniami psychicznymi na całym świecie farmaceuci są w idealnym położeniu, aby odgrywać większą rolę we wspieraniu osób z chorobami psychicznymi. Ten przegląd narracyjny ma na celu opisanie dowodów świadczących o usługach świadczonych przez farmaceutów w opiece psychiatrycznej oraz omówienie barier i czynników ułatwiających zwiększenie wykorzystania usług farmaceutycznych w ramach szerszego zespołu ds. zdrowia psychicznego. Ten narracyjny przegląd podzielony jest na trzy główne sekcje: (1) rola farmaceuty w opiece psychiatrycznej w zespołach multidyscyplinarnych oraz we wspieraniu wczesnego wykrywania chorób psychicznych; (2) rola farmaceutów we wspieraniu wysokiej jakości stosowania leków w ocenie leków, strategiach poprawy przestrzegania zaleceń lekarskich i polipragmazji leków przeciwpsychotycznych oraz wspólnym podejmowaniu decyzji; oraz (3) bariery i czynniki ułatwiające wdrażanie usług farmacji zdrowia psychicznego z naciskiem na kulturę organizacyjną i piętno zdrowia psychicznego. W pierwszej części przegląd przedstawia nowe role farmaceutów w zespołach multidyscyplinarnych, takich jak w przypadku konferencji lub wspólnego leczenia lekowego; oraz nowe role, które odniosłyby korzyści ze zwiększonego zaangażowania farmaceutów, takie jak wczesne wykrywanie chorób psychicznych, opracowywanie planów opieki i monitorowanie osób z problemami zdrowia psychicznego. W drugiej części opisano wpływ usług oceny leków i innych interwencji prowadzonych przez farmaceutów, mających na celu ograniczenie niewłaściwego stosowania leków psychotropowych i poprawę przestrzegania zaleceń lekarskich. Inne omówione nowe potencjalne role obejmują zarządzanie polipragmatyzmem leków przeciwpsychotycznych i zaangażowanie w opiekę skoncentrowaną na pacjencie. Na koniec omówiono bariery związane z postawami, piętnem i umiejętnościami farmaceutów w opiece nad pacjentami z problemami zdrowia psychicznego oraz bariery wpływające na współpracę farmaceutów z lekarzem, a także strategie ograniczania piętna zdrowia psychicznego.


title: Zatrzymanie syntezy DNA wywołane światłem UV w komórkach HeLa jest związane ze zmianami w fosforylacji ludzkiego jednoniciowego białka wiążącego DNA.

text: Pokazujemy, że aktywność replikacji DNA w ekstraktach ludzkich komórek HeLa zmniejsza się po napromieniowaniu UV. Zmiany w aktywności replikacyjnej in vitro są równoległe do wywołanego przez UV blokowania progresji cyklu komórkowego tych komórek w hodowli. Naświetlanie UV wywołuje również specyficzne zmiany we wzorze fosforylacji podjednostki 34 kDa białka replikacji DNA, ludzkiego jednoniciowego białka wiążącego DNA (hSSB). Pojawienie się hiperfosforylowanej formy hSSB koreluje ze zmniejszoną aktywnością replikacji DNA in vitro w ekstraktach komórek napromieniowanych UV. Aktywność replikacyjną można przywrócić tym ekstraktom in vitro przez dodanie oczyszczonego hSSB. Wyniki te sugerują, że zatrzymanie syntezy DNA indukowane przez UV może być częściowo pośredniczone przez związane z fosforylacją zmiany w aktywności hSSB, istotnego elementu aparatu replikacji DNA.


title: P446L-importyna-beta hamuje tworzenie otoczki jądrowej przez sekwestrację czynników tworzenia otoczki jądrowej w mikrotubulach.

text: Doniesiono, że mutant P446L importyny-beta Drosophila (P446L-imp-beta) zabrania – w dominujący sposób negatywny – tworzenia otoczki jądrowej (NE). Wraz z wyjaśnieniem sposobu działania P446L-imp-beta badaliśmy składanie NE in vitro na kulkach Sepharose. Podczas gdy ekstrakty zarodków Drosophila wspierają łączenie NE na kulkach Sepharose pokrytych Ran, łączenie NE nie zachodzi w ekstraktach dostarczanych z egzogennym P446L-imp-beta. NE tworzy się również nad kulkami pokrytymi importyną-beta. Zaskakująco, gdy unieruchomiony na kulkach Sepharose, P446L-imp-beta równie skutecznie rekrutuje pęcherzyki NE jak normalna importyna-beta. Rozbieżność w zachowaniu cytoplazmatycznego i związanego z paciorkami P446L-imp-beta wydaje się być związana ze zwiększoną - w porównaniu z normalną zdolnością wiązania importyny-beta-mikrotubul (MT) P446L-imp-beta. Podczas gdy importyna-beta typu dzikiego jest w stanie wiązać MT, a wiązanie zmniejsza się po interakcji RanGTP, P446L-imp-beta nie można usunąć z MT przez RanGTP. P446L-imp-beta, podobnie jak normalna importyna-beta, wiąże niektóre typy nukleoporyn, o których wiadomo, że są wymagane do złożenia NE pod koniec mitozy. Wydaje się, że hamujący wpływ P446L-imp-beta na składanie NE jest spowodowany sekwestracją niektórych nukleoporyn wymaganych do składania NE do MT.


title: Chaperony histonowe i montaż nukleosomów.

text: Niedawne struktury cząstki jądra nukleosomu ujawniają szczegóły oddziaływań histon-histon i histon-DNA. Struktury te przygotowały obecnie grunt pod zrozumienie procesu składania i dynamiki chromatyny podczas replikacji i transkrypcji. Chaperony histonowe i kompleksy remodelujące chromatynę są ważne w obu tych procesach. Nukleosom i jego rdzeń białkowy, oktamer histonowy, mają podwójną symetrię, którą białka opiekuńcze histonów mogą wykorzystywać do wiązania histonów rdzeniowych. Ostatnie badania sugerują, że pentamer nukleoplazminy może pośredniczyć w przechowywaniu histonów, dekondensacji chromatyny plemnika i tworzeniu nukleosomów poprzez dimeryzację w celu utworzenia dekameru. W tym modelu wiązanie histonów na bocznej powierzchni białka opiekuńczego obejmuje interakcje stereospecyficzne i wspólną podwójną oś.


title: Wytwarzanie metanu w jelicie u osób otyłych wiąże się z wyższym wskaźnikiem masy ciała.

text: TŁO Otyłość jest epidemią, która dotyka 1 na 3 osoby w Stanach Zjednoczonych, a najnowsze dowody sugerują, że mikrobiota jelitowa może odgrywać znaczącą rolę w rozwoju otyłości. W badaniu tym oceniono związek między archeonami metanogennymi a otyłością u ludzi. METODY Osoby o wskaźniku masy ciała (BMI) 30 kg/m² lub wyższym zostały prospektywnie rekrutowane z programu odchudzania ośrodka medycznego trzeciego stopnia. Osoby, które spełniły kryteria włączenia do badania, zostały poproszone o wypełnienie kwestionariusza zawierającego serię wizualnych wyników analogowych dotyczących nasilenia objawów jelitowych. Badani dostarczyli następnie pojedynczą próbkę oddechu końcowo-wydechowego, aby określić ilościowo poziomy metanu. Do określenia związku z BMI wykorzystano analizy dwuwymiarowe i wielowymiarowe. WYNIKI Do rejestracji zakwalifikowano łącznie 58 pacjentów. Dwadzieścia procent pacjentów (n = 12) miało pozytywny wynik testu oddechowego na obecność metanu (>3 części na milion [ppm]), ze średnim stężeniem metanu w wydychanym powietrzu 12,2±3,1 ppm. BMI był istotnie wyższy u osób metanododatnich (45,2±2,3 kg/m²) niż u osób metano-ujemnych (38,5±0,8 kg/m²; P=0,001). Osoby metano-dodatnie miały również większe nasilenie zaparcia niż osoby metano-ujemne (21,3±6,4 vs 9,5±2,4; P=0,043). Analiza regresji wielokrotnej wykazała istotny związek między BMI a metanem, zaparciami i stosowaniem leków przeciwdepresyjnych. Jednak metan pozostał niezależnym predyktorem podwyższonego BMI przy kontrolowaniu stosowania leków przeciwdepresyjnych (P<0,001) oraz przy kontrolowaniu zarówno zaparć, jak i stosowania leków przeciwdepresyjnych (6,55 kg/m² większe BMI; P=0,003). WNIOSEK Jest to pierwsze badanie na ludziach, które wykazało, że wyższe stężenie metanu wykryte w badaniu oddechowym jest predyktorem znacznie większej otyłości u osób z nadwagą.


title: Badanie zakaźnej choroby jelit w Anglii: wskaźniki w społeczności, przedstawione w ogólnej praktyce i zgłoszone do krajowego nadzoru. Kierownik badania chorób zakaźnych jelit.

text: CEL Ustalenie częstości występowania i etiologii zakaźnej choroby jelit w społeczeństwie oraz przedstawienie ich lekarzom rodzinnym. Porównanie z częstością występowania i etiologią przypadków objętych krajowym nadzorem laboratoryjnym. PROJEKT Populacyjne kohortowe badanie zachorowalności, badania zachorowalności w oparciu o ogólną praktykę oraz powiązanie przypadków z krajowym nadzorem laboratoryjnym. USTAWIENIE 70 ogólnych praktyk w całej Anglii. UCZESTNICY 459 975 pacjentów obsługiwanych przez gabinety. Nadzór środowiskowy 9776 losowo wybranych pacjentów. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Częstość występowania zakaźnej choroby jelit w społeczności i zgłaszana do ogólnej praktyki. WYNIKI W kohorcie społeczności zidentyfikowano 781 przypadków, co daje częstość występowania 19,4/100 osobolat (95% przedział ufności 18,1 do 20,8). 8770 przypadków zgłoszonych do praktyki ogólnej (3,3/100 osobolat (2,94 do 3,75)). Jeden przypadek został zgłoszony do nadzoru krajowego na każde 1,4 identyfikacji laboratoryjnych, 6,2 stolca wysłanego do badania laboratoryjnego, 23 przypadki przedstawione do ogólnej praktyki i 136 przypadków wspólnotowych. Stosunek zachorowań w społeczności do przypadków objętych nadzorem krajowym był niższy w przypadku patogenów bakteryjnych (salmonella 3,2:1, Campylobacter 7,6:1) niż w przypadku wirusów (rotawirus 35:1, wirusy o małej okrągłej strukturze 1562:1). Było wiele przypadków, w których nie zidentyfikowano żadnego organizmu. WNIOSKI Choroby zakaźne jelit występują u 1 na 5 osób rocznie, z czego 1 na 6 zgłasza się do lekarza pierwszego kontaktu. Odsetek przypadków niezarejestrowanych przez krajowy nadzór laboratoryjny jest duży i różni się znacznie w zależności od mikroorganizmu. Należy rozważyć sposoby uzupełnienia krajowego systemu nadzoru laboratoryjnego nad chorobami zakaźnymi jelit.


title: Zakrzepica żylna u pacjentów z rakiem: spostrzeżenia z ankiety FRONTLINE.

text: TŁO Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (VTE) jest częstym powikłaniem u pacjentów z rakiem i istotną przyczyną zachorowalności i śmiertelności. Jednak dostępnych jest niewiele informacji na temat postrzegania przez onkologów ryzyka ŻChZZ i jego leczenia. Badanie Fundamental Research in Oncology and Thrombosis (FRONTLINE) jest pierwszym kompleksowym globalnym badaniem zakrzepicy i raka. Badanie miało na celu zebranie danych na temat dostrzeganego ryzyka i wzorców postępowania w odniesieniu do ŻChZZ u chorych na nowotwory poddawanych leczeniu chirurgicznemu i medycznemu nowotworu oraz dostarczenie informacji na temat międzynarodowych i regionalnych wzorców praktyki, co pozwoli na zaprojektowanie badań obawy praktykujących klinicystów. METODY Przeprowadzono przeglądy literatury, aby zapewnić aktualną bazę dowodową, z którą można porównać wyniki, a pod kierunkiem rady doradczej opracowano ankietę. Od lipca do listopada 2001 r. wśród klinicystów zajmujących się opieką onkologiczną rozesłano na całym świecie płatny kwestionariusz w formie papierowej i udostępniono go na specjalnej stronie internetowej. USTALENIA Do analizy udostępniono łącznie 3891 kompletnych odpowiedzi. Uznano, że guzy mózgu i trzustki niosą ze sobą wysokie ryzyko wystąpienia ŻChZZ, a 80% respondentów uznało, że stosowanie linii do żył centralnych wiąże się z wysokim ryzykiem ŻChZZ. Wyraźne różnice zaobserwowano w stosowaniu profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów chirurgicznych i chorych na raka, przy czym ponad 50% chirurgów zgłosiło, że rutynowo rozpoczęło profilaktykę przeciwzakrzepową, podczas gdy większość onkologów zgłosiła stosowanie profilaktyki przeciwzakrzepowej u mniej niż 5% pacjentów medycznych. Heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH) była najpopularniejszą metodą profilaktyki przeciwzakrzepowej stosowaną zarówno u pacjentów chirurgicznych, jak i medycznych i była bardziej preferowana przez klinicystów europejskich niż amerykańskich. Około 20% respondentów zgłosiło stosowanie aspiryny w profilaktyce, mimo braku wiarygodnych dowodów na skuteczność tego środka w tej populacji. W leczeniu ŻChZZ ponownie najczęściej stosowanym leczeniem początkowym była LMWH, chociaż w przypadku długoterminowej powszechnie stosowano doustne leczenie przeciwzakrzepowe. Wielu pacjentów z powodu ŻChZZ było leczonych ambulatoryjnie, a prewencję wtórną ŻChZZ zwykle kontynuowano przez 3 do 6 miesięcy po epizodzie zakrzepicy żył głębokich lub dłużej w przypadku zatorowości płucnej. INTERPRETACJA Wyniki badania FRONTLINE wskazują na potrzebę opracowania wytycznych dotyczących kierowania praktyką kliniczną zgodnie z danymi opartymi na dowodach dotyczących raka i VTE. Onkolodzy muszą być edukowani w zakresie rzeczywistego ryzyka VTE związanego z niektórymi nowotworami oraz strategii zapobiegania i leczenia w celu zmniejszenia zachorowalności i śmiertelności związanej z VTE u wszystkich pacjentów onkologicznych. Badanie pomogło również zidentyfikować obszary przyszłych badań.


title: Podwójna funkcja systemu CRISPR-Cas w odporności bakterii na wirusy i naprawie DNA.

text: Zgrupowane regularnie rozstawione krótkie powtórzenia palindromiczne (CRISPR) i związane z nimi białka (Cas) składają się na system odporności nabytej u prokariotów przeciwko wirusom i plazmidom. Cas1 jest białkiem związanym z CRISPR, które jest wspólne dla wszystkich prokariotów zawierających CRISPR, ale jego funkcja pozostaje niejasna. Tutaj pokazujemy, że oczyszczone białko Cas1 Escherichia coli (YgbT) wykazuje aktywność nukleazy wobec jednoniciowych i rozgałęzionych DNA, w tym połączeń Hollidaya, widełek replikacyjnych i klap 5'. Struktura krystaliczna YgbT i ukierunkowana mutageneza ujawniły potencjalne miejsce aktywne. Ekrany obejmujące cały genom pokazują, że YgbT fizycznie i genetycznie oddziałuje z kluczowymi składnikami systemów naprawy DNA, w tym recB, recC i ruvB. Zgodnie z tymi odkryciami, szczep z delecją ygbT wykazał zwiększoną wrażliwość na uszkodzenia DNA i zaburzoną segregację chromosomów. Podobne fenotypy zaobserwowano w szczepach z delecją klastrów CRISPR, co sugeruje, że funkcja naprawy YgbT obejmuje interakcję z CRISPR. Wyniki te pokazują, że YgbT należy do nowej, strukturalnie odrębnej rodziny nukleaz działających na rozgałęzione DNA i sugerują, że oprócz odporności przeciwwirusowej, przynajmniej niektóre elementy systemu CRISPR-Cas pełnią funkcję w naprawie DNA.


title: Przeciwciała od pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów celują w cytrulinowany histon 4 zawarty w zewnątrzkomórkowych pułapkach neutrofili.

text: TŁO Deiminacja histonów reguluje funkcję genów i przyczynia się do odpowiedzi przeciwdrobnoustrojowej, umożliwiając tworzenie zewnątrzkomórkowych pułapek neutrofili (NET). Białka deiminowane są celem przeciwciał przeciw cytrulinowanym peptydom (ACPA) w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS). CEL Celem niniejszej pracy jest sprawdzenie hipotezy, że surowice RZS reagują z deiminowanymi histonami zawartymi w NET. METODY Neutrofile z krwi obwodowej stymulowano A23187 i traktowano kwasem; NEToza była indukowana przez octan mirystynianu forbolu i izolowano białka NET. Surowice testowano metodą immunoblottingu na białkach wyekstrahowanych kwasem z neutrofili i NET oraz metodą ELISA na deiminowanych peptydach pochodzących z histonu H4 lub H4. Prążki reagujące z surowicami RA wycięto z żeli, trawiono trypsyną i poddano analizie czasu przelotu desorpcji/jonizacji laserowej wspomaganej matrycą (MALDI-TOF), przed i po derywatyzacji w celu wykrycia cytrulinowanych peptydów. WYNIKI Surowice RZS reagowały z deiminowanym antygenem 11 kDa z aktywowanych granulocytów obojętnochłonnych, rozpoznawanych również przez przeciwciała anty-H4 i antydeiminowane H4. Podobną reaktywność zaobserwowano w przypadku białek NET. Antygen z neutrofili lub NET zidentyfikowano jako cytrulinowany H4 za pomocą analizy MALDI-TOF. W teście ELISA surowice RA wiązały cytrulinowane H4 in vitro. Cytrulinowane peptydy H4 14-34 i 31-50 wykryły przeciwciała w 67% i 63% surowic RZS oraz w mniej niż 5% kontroli; miano przeciwciał było skorelowane z przeciwciałami anty-CCP2. WNIOSKI Cytrulinowany H4 z aktywowanych neutrofili i NET jest celem przeciwciał w RZS, a syntetyczne peptydy pochodzące z cytrulinowanego H4 są nowym substratem do wykrywania ACPA. Ponieważ NETosis może generować antygeny dla ACPA, dane te sugerują nowy związek między odpornością wrodzoną i nabytą w RZS.


title: Mechanowrażliwy kanał jonowy Piezo2 jest ważny dla odpowiedzi komórek enterochromafinowych na siły mechaniczne

text: KLUCZOWE ZAGADNIENIA Komórka nabłonka enterochromafinowego przewodu pokarmowego (EC) syntetyzuje zdecydowaną większość serotoniny w organizmie. Jako wyspecjalizowany mechanosensor, komórka EC uwalnia tę serotoninę w odpowiedzi na siły mechaniczne. Jednak mechanizm molekularny mechanotransdukcji komórek EC jest nieznany. W niniejszym badaniu po raz pierwszy pokazujemy, że mechanowrażliwy kanał jonowy Piezo2 jest specyficznie wyrażany przez ludzkie i mysie komórki EC. Aktywacja Piezo2 siłami mechanicznymi skutkuje charakterystycznym prądem jonowym, uwalnianiem serotoniny i stymulacją wydzielania żołądkowo-jelitowego. Hamowanie piezo2 przez leki lub blokadę molekularną zmniejsza prądy mechanowrażliwe, uwalnianie serotoniny i dalsze efekty fizjologiczne. Wyniki niniejszego badania sugerują, że mechanowrażliwy kanał jonowy Piezo2 jest specyficznie wyrażany przez komórki EC ludzkiego i mysiego jelita cienkiego i jest ważny dla mechanotransdukcji komórek EC. STRESZCZENIE Komórka enterochromafinowa (EC) w nabłonku przewodu pokarmowego (GI) jest źródłem prawie całej ogólnoustrojowej serotoniny (5-hydroksytryptaminy; 5-HT), która jest ważnym neuroprzekaźnikiem i hormonem endokrynnym, autokrynnym i parakrynnym. Komórka EC jest wyspecjalizowanym mechanosensorem i dobrze wiadomo, że uwalnia 5-HT w odpowiedzi na siły mechaniczne. Jednak mechanizm mechanotransdukcji komórek EC jest nieznany. Niniejsze badanie miało na celu ustalenie, czy Piezo2 jest zaangażowany w mechanosensację komórek EC. mRNA Piezo2 ulegał ekspresji w ludzkim jelicie czczym i błonie śluzowej myszy ze wszystkich segmentów jelita cienkiego. Immunoreaktywność piezo2 zlokalizowana specyficznie w komórkach EC ludzkiego i mysiego nabłonka jelita cienkiego. Model komórki EC uwalniał 5-HT w odpowiedzi na rozciąganie i posiadał mRNA i białko Piezo2 oraz czuły mechanicznie wewnętrzny nieselektywny prąd kationowy, charakterystyczny dla Piezo2. Zarówno prądy do wewnątrz, jak i uwalnianie 5-HT były hamowane przez mały interferujący RNA Piezo2 i antagonistów (Gd3+ i D-GsMTx4). Ciśnienie w błonie śluzowej Jejunum zwiększało uwalnianie 5-HT i prąd zwarcia poprzez podśluzówkowe receptory 5-HT3 i 5-HT4. Wydzielanie indukowane ciśnieniem było hamowane przez mechanowrażliwych antagonistów kanałów jonowych: gadolin, czerwień rutenową i D-GsMTx4. Wnioskujemy, że komórki EC w ludzkim i mysim nabłonku przewodu pokarmowego jelita cienkiego selektywnie wyrażają mechanowrażliwy kanał jonowy Piezo2, a także, że aktywacja Piezo2 siłą prowadzi do wewnętrznych prądów, uwalniania 5-HT i wzrostu wydzielania śluzówkowego. Dlatego Piezo2 ma kluczowe znaczenie dla mechanowrażliwości komórek EC i dalszych efektów fizjologicznych.


title: Lepsze rokowanie tętniaków aorty piersiowej: badanie populacyjne.

text: KONTEKST Postępowanie z tętniakami aorty piersiowej zidentyfikowanymi przypadkowo w wyniku częstszego stosowania tomografii komputerowej, echokardiografii i rezonansu magnetycznego jest problematyczne, zwłaszcza u osób starszych. CEL Ustalenie, czy wcześniej zgłaszane złe rokowania dla osób z tętniakami aorty piersiowej zmieniły się wraz z lepszymi terapiami medycznymi i ulepszonymi technikami chirurgicznymi, które można teraz stosować w leczeniu tętniaka. PROJEKT Badanie kohortowe populacyjne. STANOWISKO I PACJENCI Wszyscy 133 pacjenci z rozpoznaniem zwyrodnieniowych tętniaków aorty piersiowej w hrabstwie Olmsted w stanie Minnesota, mieszkający w latach 1980-1994, w porównaniu z wcześniej zgłoszoną kohortą podobnych pacjentów w latach 1951-1980. skumulowane ryzyko pęknięcia, ryzyko pęknięcia jako funkcja wielkości tętniaka i przeżycia. WYNIKI W przeciwieństwie do tętniaków aorty brzusznej, które dotyczą głównie mężczyzn, 51% tętniaków aorty piersiowej stwierdzono u kobiet, które były znacznie starsze w momencie rozpoznania niż mężczyźni (średnia wieku odpowiednio 75,9 vs 62,8 lat; p = 0,01). Ogólny wskaźnik zapadalności wynoszący 10,4 na 100000 osobolat (95% przedział ufności [CI], 8,6-12,2) w latach 1980-1994 był ponad 3-krotnie wyższy niż wskaźnik w latach 1951-1980. Skumulowane ryzyko pęknięcia wyniosło 20 % po 5 latach. Siedemdziesiąt dziewięć procent pęknięć wystąpiło u kobiet (p=0,01). 5-letnie ryzyko pęknięcia jako funkcja wielkości tętniaka w momencie rozpoznania wyniosło 0% dla tętniaków o średnicy poniżej 4 cm, 16% (95% CI, 4%-28%) dla tętniaków o średnicy od 4 do 5,9 cm i 31% (95% CI, 5%-56%) dla tętniaków 6 cm lub więcej. Całkowite przeżycie 5-letnie poprawiło się do 56% (95% CI, 48%-66%) w latach 1980-1994 w porównaniu z zaledwie 19% w latach 1951-1980 (P<0,01). WNIOSKI W tej populacji kobiety starsze stanowią coraz większą część wszystkich pacjentów z klinicznie rozpoznanymi tętniakami aorty piersiowej i stanowią większość pacjentów, u których tętniak ostatecznie pęknie. Całkowite przeżycie tętniaków aorty piersiowej uległo znacznej poprawie w ciągu ostatnich 15 lat.


title: Walproinian podawany dożylnie jest dobrze tolerowany u niestabilnych pacjentów w stanie padaczkowym.

text: Autorzy dokonali przeglądu dokumentacji szpitalnej 13 pacjentów ze stanem padaczkowym i niedociśnieniem, którzy otrzymywali dożylną terapię walproinianem. Większość pacjentów była w podeszłym wieku (74,4 +/- 12,5 [SD] lat) i otrzymała dawkę nasycającą walproinianu 25,1 +/- 5,0 mg/kg (zakres 14,7 do 32,7) z szybkością 36,6 +/- 25,1 mg/min (zakres 6,3 do 100). Nie było znaczących zmian w ciśnieniu krwi, pulsie ani stosowaniu leków wazopresyjnych. Dane sugerują, że obciążenie walproinianem jest dobrze tolerowane, nawet u pacjentów z niestabilnością sercowo-naczyniową.


title: Wzajemne zależności między ATM/Tel1 i ATR/Mec1 w wykrywaniu i sygnalizowaniu pęknięć dwuniciowych DNA.

text: Uszkodzenia dwuniciowego DNA (DSB) są wysoce niebezpieczne dla integralności genomu, ponieważ mogą powodować mutacje, rearanżacje chromosomów i niestabilność genomu. Odpowiedź komórkowa na DSB jest kierowana przez szlaki transdukcji sygnału, znane jako punkty kontrolne uszkodzenia DNA, które są konserwowane od drożdży do ludzi. Szlaki te mogą wykrywać uszkodzenia DNA i przekazywać te informacje do określonych celów komórkowych, które z kolei regulują przejścia cyklu komórkowego i naprawę DNA. Ssacze kinazy białkowe ATM i ATR, jak również odpowiadające im ortologi Tel1 i Mec1 z pączkujących drożdży, działają jako główne regulatory odpowiedzi punktu kontrolnego na DSB. Tutaj dokonujemy przeglądu wczesnych etapów przetwarzania DSB i roli struktur końcowych DNA w aktywacji ATM/Tel1 i ATR/Mec1 w sposób uporządkowany i wzajemny.


title: „Ostateczny” (i „prymitywny”) przewodnik po hematopoezie danio pręgowanego

text: Postępujące postępy w wykorzystaniu danio pręgowanego jako organizmu modelowego zapewniły hematologom dodatkowy system genetyczny do badania tworzenia krwinek i nowotworów hematologicznych. Pomimo rozległej rozbieżności ewolucyjnej między rybami kostnymi (teleostami) a ssakami, szlaki molekularne rządzące hematopoezą są wysoce konserwatywne. W rezultacie większość (jeśli nie wszystkie) kluczowych genów hematopoetycznych czynników transkrypcyjnych zidentyfikowanych u ssaków ma ortologie u danio pręgowanego. Podobnie jak u innych kręgowców, uważa się, że wszystkie linie krwi doskonałokostnych pochodzą z puli pluripotencjalnych, samoodnawialnych hematopoetycznych komórek macierzystych. Tutaj przedstawiamy szczegółowy przegląd czasu, anatomicznej lokalizacji i regulacji transkrypcji „prymitywnej” i „ostatecznej” hematopoezy danio pręgowanego, a także omawiamy model białaczki T-komórkowej i ostatnie postępy w przeszczepianiu komórek krwi. Biorąc pod uwagę, że wiele genów regulatorowych kontrolujących hematopoezę embrionów jest zaangażowanych w szlaki onkogenne u dorosłych, zrozumienie ontogenezy krwinek prawdopodobnie zapewni wgląd w patofizjologię ludzkich białaczek.


title: Oddziaływania receptorów steroidowych z białkiem szoku cieplnego i białkami opiekuńczymi immunofilin.

text: Przedstawiliśmy historyczną perspektywę badań nad receptorami steroidowymi zajmującymi się strukturą i fizjologicznym znaczeniem nieprzekształconego receptora 9S, które często myliło zarówno początkujących, jak i ekspertów. Częste kontrowersje i niejasności wcześniejszych badań wynikały z faktu, że natywny, wolny od hormonów stan tych receptorów jest dużym kompleksem wielobiałkowym, który przez wiele lat nie był opisywany ze względu na swoją niestabilną i dynamiczną naturę. Nieprzekształcony stan 9S receptorów steroidowych i dioksynowych dostarczył unikalnego systemu do badania funkcji wszechobecnego, obfitego i konserwowanego białka szoku cieplnego, hsp90. Hormonalna kontrola połączenia receptora z hsp90 dostarczyła metody manipulowania heterokompleksem receptora w sposób, który miał znaczenie fizjologiczne. W przypadku kilku receptorów steroidowych wiązanie z hsp90 było wymagane, aby receptor był w natywnym stanie wiązania hormonów, a dla wszystkich receptorów wiązanie hormonu sprzyjało oddzieleniu receptora od hsp90 i przekształceniu receptora w stan wiązania DNA . Chociaż kompleksy między kinazami tyrozynowymi i hsp90 zostały odkryte wcześniej, regulacja hormonalna lub powiązanie receptorów steroidowych z hsp90 umożliwiły znacznie szybsze i łatwiejsze badanie funkcji hsp90. Obserwacje, że hsp90 wiąże się z receptorami przez ich HBD i że domeny te można łączyć z białkami strukturalnie odmiennymi, poddając ich funkcję kontroli hormonalnej, dostarczyły silnego powiązania między hormonalną regulacją wiązania receptora z hsp90 a początkowym etapem działania hormonu steroidowego. Ponieważ heterokompleksy receptora 9S hsp90 mogą być fizycznie stabilizowane przez molibdenian, ich skład białkowy można łatwo zbadać i stało się jasne, że te kompleksy są strukturami wielobiałkowymi zawierającymi szereg unikalnych białek, takich jak FKBP51, FKBP52, CyP-40 i p23 , które zostały odkryte dzięki ich obecności w tych strukturach. Dalsza analiza wykazała, że samo hsp90 występuje w różnych natywnych heterokompleksach wielobiałkowych, niezależnych od receptorów steroidowych i innych białek „substratowych”. Systemy bezkomórkowe mogą być teraz wykorzystywane do badania tworzenia heterokompleksów receptora. Jak pokazaliśmy na schemacie na Fig. 1, wieloskładnikowy układ składania receptor-hsp90 heterokompleks jest odtwarzany, a znaczenie poszczególnych białek, takich jak hsp70, p60 i p23, w procesie składania staje się rozpoznawane. Należy zauważyć, że nasze zrozumienie mechanizmu i celu składania heterokompleksów receptora steroidowego jest wciąż na wczesnym etapie. Możemy teraz spekulować na temat roli białek związanych z receptorem w działaniu receptorów, zarówno jako jednostki, jak i jako grupa, ale ich rzeczywiste funkcje są wciąż niejasne lub nieznane. Możemy stworzyć realistyczne modele opiekuńczo-przemieszczania receptorów steroidowych, ale nie wiemy jeszcze, jak zachodzą te procesy, nie wiemy, gdzie w komórce zachodzi chaperonowanie (np. czy ogranicza się ono do cytoplazmy? lub czy chaperonowanie występuje w połączeniu z elementami strukturalnymi?) i, z wyjątkiem wymogu wiązania hormonów, nie wiemy, w jakim stopniu układ opiekuńczy oparty na hsp90 wpływa na działanie hormonów steroidowych. Nie jest jeszcze jasne, jak dalece odkrycie tego systemu składania heterokompleksów hsp90 zostanie rozszerzone na rozwój ogólnej wiedzy na temat przetwarzania białek w komórce. Ponieważ ten system składania jest najwyraźniej obecny we wszystkich komórkach eukariotycznych, prawdopodobnie pełni podstawową funkcję dla wielu białek. Homolog bakteryjny hsp90 nie jest niezbędnym białkiem, ale hsp90 jest niezbędny u eukariontów, a ostatnie badania wskazują, że rozwojowi jądra komórkowego z prokariotycznych przodków towarzyszyła duplikacja genów hsp90 i hsp70 (698). (STREFA OBCIĄGNIĘTA)


title: Molekularna charakterystyka wiązania oksysterolu z genem 2 indukowanym wirusem Epsteina-Barra (GPR183)*

text: Oksysterole to utlenione pochodne cholesterolu, które stają się fizjologicznie ważną grupą cząsteczek. Chociaż regulują one szereg procesów komórkowych, zidentyfikowano tylko kilka białek efektorowych wiążących oksysterol, a wiedza na temat ich sposobu wiązania jest ograniczona. Ostatnio do tej grupy dodano rodzinę siedmiu receptorów transbłonowych sprzężonych z białkiem G (receptory 7TM). W szczególności wykazano, że gen 2 indukowany wirusem Epsteina-Barra (EBI2 lub GPR183) jest aktywowany przez kilka oksysteroli, najsilniej przez 7α,25-dihydroksycholesterol (7α,25-OHC). Nic jednak nie wiadomo o trybie wiązania. Stosując analizę mutacji, identyfikujemy tutaj cztery kluczowe reszty dla wiązania 7α,25-OHC: Arg-87 w TM-II (pozycja II:20/2,60), Tyr-112 i Tyr-116 (pozycje III:09/3,33 i III :13/3,37 w TM-III i Tyr-260 w TM-VI (pozycja VI:16/6,51). Zastąpienie tych reszt Ala i/lub Phe skutkuje poważnym zmniejszeniem wiązania agonisty i aktywacji receptora. Symulacje dokowania sugerują, że Tyr-116 oddziałuje z grupą 3β-OH w agonisty, Tyr-260 z grupą 7α-OH, a Arg-87, bezpośrednio lub pośrednio, z grupą 25-OH, chociaż pobliskie reszty prawdopodobnie również przyczynić się. Ponadto Tyr-112 bierze udział w wiązaniu 7α,25-OHC, ale poprzez oddziaływania hydrofobowe. Na koniec pokazujemy, że II:20/2,60 stanowi ważną resztę dla wiązania liganda w receptorach zawierających dodatnio naładowaną resztę w tej pozycji. W tej grupie dominują receptory aktywowane przez lipidy i nukleotydy, których przykładem są CysLT, P2Y12 i P2Y14. Podsumowując, przedstawiamy pierwszą charakterystykę molekularną wiązania oksysterolu z receptorem 7TM i identyfikujemy pozycję II:20/2,60 jako ogólnie ważną resztę dla wiązania liganda w niektórych receptorach 7TM.


title: Regulacja w górę neuronalnego czujnika wapnia-1 (NCS-1) w korze przedczołowej pacjentów ze schizofrenią i chorobą dwubiegunową.

text: Wyjaśnienie dysfunkcji dopaminy u chorych psychicznie jest od dawna poszukiwaniem psychiatrii biologicznej. Niniejsze badanie koncentruje się na niedawno uznanej grupie białek oddziałujących z receptorem dopaminowym jako możliwych nowych miejscach dysfunkcji u pacjentów ze schizofrenią i chorobą dwubiegunową. Wykazujemy, że grzbietowo-boczna kora przedczołowa w schizofrenii i przypadkach afektywnych dwubiegunowych z Stanley Foundation Neuropathology Consortium wykazuje znacząco podwyższone poziomy białka regulującego odczulanie receptora dopaminowego D2, neuronalnego czujnika wapnia-1. Na te poziomy neuronalnego czujnika wapnia-1 nie miały wpływu wiek, płeć, półkula, przyczyna śmierci, okres pośmiertny, spożywanie alkoholu ani leki przeciwpsychotyczne i stabilizujące nastrój. Niniejsze badanie potwierdza hipotezę, że schizofrenia i choroba afektywna dwubiegunowa mogą być związane z nieprawidłowościami w białkach oddziałujących z receptorem dopaminowym.


title: c-Abl: aktywacja i cele jądrowe

text: Kinaza tyrozynowa c-Abl i jej transformujące warianty biorą udział w powstawaniu nowotworów i wielu ważnych procesach komórkowych. c-Abl jest zlokalizowany w jądrze i cytoplazmie, gdzie odgrywa różne role. W działaniu c-Abl pośredniczą liczne oddziaływania białko-białko i białko-DNA oraz jego domena kinazy tyrozynowej. Na poziomie biochemicznym rozwiązano częściowo mechanizm aktywacji kinazy c-Abl oraz identyfikację jej docelowych białek i mechanizmów komórkowych. Jednak wyniki fenotypowe tych zdarzeń molekularnych pozostawały w dużej mierze nieuchwytne. Wykazano, że c-Abl reguluje cykl komórkowy i indukuje w pewnych warunkach zatrzymanie wzrostu komórek i apoptozę. Pod tym względem interakcja c-Abl z p53 i p73 przyciągnęła szczególną uwagę. Ostatnie odkrycia wskazują na związek c-Abl ze szlakiem sygnałowym napromieniowania jonizującego, który wywołuje apoptozę. W tym szlaku p73 jest ważnym bezpośrednim efektorem w dół. Tutaj dokonuję przeglądu aktualnej wiedzy na temat tych procesów jądrowych, w które zaangażowany jest c-Abl, i omawiam niektóre z ich możliwych implikacji dla fizjologii komórki.


title: Przeżywalność raka wzrasta w Europie, ale różnice międzynarodowe pozostają duże.

text: W ramach projektu EUROCARE przeanalizowano dane dotyczące przeżycia raka z 45 populacyjnych rejestrów nowotworów w 17 krajach europejskich, ujawniając duże międzynarodowe różnice w przeżywalności raka. Obliczyliśmy 5-letnie przeżycie względne dla 1836287 pacjentów, u których w latach 1978-1989 zdiagnozowano jeden z 13 nowotworów. Dane z 20 rejestrów nowotworów w 13 krajach zostały pogrupowane w cztery regiony: Finlandia, Szwecja, Islandia (Europa Północna); Dania, Anglia i Szkocja (Wielka Brytania i Dania); Francja, Holandia, Niemcy, Włochy i Szwajcaria (Europa Zachodnia); Estonia i Polska (Europa Wschodnia), w podziale na cztery okresy (1978-1980, 1981-1983, 1984-1986, 1987-1989). Dla każdego nowotworu średnie przeżycie europejskie i regionalne oszacowano jako średnią ważoną 5-letniego względnego przeżycia w każdym kraju. Przeżywalność wzrastała z czasem dla wszystkich guzów, szczególnie dla raków jąder (wzrost o 12%, tj. z 79,9 do 91,9%), piersi, jelita grubego, czerniaka skóry (około 9-10%) i chłoniaków (około 7%). W przypadku większości guzów litych przeżywalność była najwyższa w Europie Północnej, a najniższa w Europie Wschodniej, a także niska w Wielkiej Brytanii i Danii. Zmienność regionalna była mniej zaznaczona w przypadku chłoniaków. Przeżywalność poprawiła się bardziej w Europie Zachodniej niż Północnej, a różnice między tymi regionami zmniejszyły się w przypadku raka jelita (z 8,0% dla zdiagnozowanych w latach 1978-1980 do 2% dla zdiagnozowanych w latach 1987-1989), raka piersi (z 7,4% do 3,9 %), czerniaka skóry (od 13,4% do 11,0%) i choroby Hodgkina (od 7,2 do 0,6%). W przypadku potencjalnie uleczalnych nowotworów złośliwych, takich jak choroba Hodgkina, rak jelita grubego, piersi i jąder, nastąpił znaczny wzrost przeżycia, co sugeruje wcześniejszą diagnozę i skuteczniejsze leczenie. Utrzymujące się różnice regionalne sugerują, że istnieją odpowiednie różnice w dostępności placówek diagnostycznych i terapeutycznych oraz w efektywności systemów opieki zdrowotnej.


title: Jądrowy czynnik podobny do translacji eIF4AIII jest rekrutowany do mRNA podczas splicingu i działa w rozpadzie za pośrednictwem nonsensu.

text: U eukariontów mechanizm nadzoru znany jako zanik za pośrednictwem nonsensu (NMD) degraduje mRNA, gdy obecny jest kodon przedwczesnej terminacji (PTC). NMD wymaga translacji, aby odczytać ramkę mRNA i wykryć PTC. Podczas splicingu pre-mRNA, kompleks połączenia egzon-egzon (EJC) jest rekrutowany do regionu 20-24 nt powyżej połączenia eksonu na dojrzałym mRNA. Obecność PTC przed EJC wywołuje NMD. Eukariotyczny czynnik inicjacji 4A (eIF4A) III jest białkiem jądrowym, które oddziałuje fizycznie lub funkcjonalnie odpowiednio z czynnikami inicjacji translacji eIF4G i eIF4B i wykazuje uderzająco wysoką identyczność z czynnikami inicjacji eIF4AI/II. Tutaj pokazujemy, że siRNA przeciwko eIF4AIII, ale nie przeciwko eIF4AI/II, hamuje NMD. Co więcej, eIF4AIII, ale nie eIF4AI, jest specyficznie rekrutowane do EJC podczas splicingu. Obserwacje, że eIF4AIII jest ładowany na mRNA podczas splicingu w jądrze, ma właściwości związane z czynnikiem inicjacji translacji i działa w NMD, podnosi możliwość, że eIF4AIII zastępuje eIF4AI/II podczas NMD.


title: Pieluszki: przegląd systematyczny.

text: Pieluszki były niemal powszechną praktyką opieki nad dziećmi przed XVIII wiekiem. W niektórych częściach Bliskiego Wschodu nadal jest tradycją i zyskuje popularność w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Holandii, aby ograniczyć nadmierny płacz. Systematycznie przeglądaliśmy wszystkie artykuły na temat pieluszki, aby ocenić jego możliwe zalety i wady. Ogólnie rzecz biorąc, niemowlęta w pieluszkach mniej się pobudzają i śpią dłużej. Niemowlęta urodzone przedwcześnie wykazują lepszy rozwój nerwowo-mięśniowy, mniej stresu fizjologicznego, lepszą organizację motoryczną i większą zdolność do samoregulacji, gdy są owinięte w pieluszki. W porównaniu z masażem nadmiernie płaczące niemowlęta mniej płakały w pieluchach, a pieluszki mogą łagodzić ból u niemowląt. Jest wspomagający w przypadku noworodkowego zespołu abstynencyjnego oraz noworodków z uszkodzeniami mózgu u noworodków. Może być pomocny w regulacji temperatury, ale może również powodować hipertermię, gdy jest niewłaściwie stosowany. Innym możliwym działaniem niepożądanym jest zwiększone ryzyko rozwoju dysplazji stawu biodrowego, co jest związane z owijaniem się z nogami w wyproście i przywodzeniu. Chociaż pieluszki promują korzystną pozycję na wznak, połączenie pieluszki z pozycją na brzuchu zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu nagłej śmierci niemowląt, co sprawia, że konieczne jest ostrzeżenie rodziców, aby przestali pieluszki, jeśli niemowlę spróbuje się obrócić. Istnieją dowody na to, że istnieje większe ryzyko infekcji dróg oddechowych związanych ze ciasnym pieluszką. Ponadto pieluszki nie wpływają na początek krzywicy ani na właściwości kości. Pieluszki bezpośrednio po urodzeniu mogą w pewnych warunkach powodować opóźniony przyrost masy ciała po urodzeniu, ale nie wydaje się mieć wpływu na parametry karmienia piersią.


title: Ekspresja genu choroby Norrie (Ndp) w oku, uchu i mózgu myszy rozwijających się i dorosłych.

text: Gen choroby Norrie (Ndp) koduje wydzielane białko Norrin, które aktywuje kanoniczną sygnalizację Wnt poprzez wiązanie się z jego receptorem Frizzled-4. Ten system sygnalizacji jest wymagany do prawidłowego rozwoju naczyń w siatkówce i do przeżycia naczyń w ślimaku. U ssaków wzorzec ekspresji Ndp poza siatkówką jest słabo zdefiniowany z powodu niskiej liczebności mRNA i białka norryny. Tutaj charakteryzujemy ekspresję Ndp podczas rozwoju myszy, badając mysz typu knock-in, która niesie sekwencję kodującą ludzką łożyskową fosfatazę alkaliczną (AP) wstawioną w locus Ndp (Ndp(AP)). W OUN ekspresja Ndp(AP) jest widoczna w E10.5 i jest dynamiczna i złożona. Anatomicznie ograniczone regiony ekspresji Ndp(AP) obserwowane prenatalnie w OUN są zastępowane po urodzeniu przez rozległą ekspresję w astrocytach w przodomózgowiu i śródmózgowiu, gleju Bergmana w móżdżku i gleju Müllera w siatkówce. W ślimaku rozwijającym się i dorosłym ekspresja Ndp(AP) jest ściśle związana z dwoma gęsto unaczynionymi obszarami, prążkiem naczyniowym i splotem włośniczkowym między narządem Cortiego a zwojem spiralnym. Obserwacje te sugerują możliwość, że Norrin może mieć funkcje rozwojowe i/lub homeostatyczne poza siatkówką i ślimakiem.


title: Kontrola aktywacji izoform NFAT i zależnej od NFAT ekspresji genów za pomocą dwóch zbieżnych i oddzielonych przestrzennie sygnałów Ca2+ wewnątrzkomórkowych

text: Sprzężenie wzbudzenie-transkrypcja, łączące stymulację na powierzchni komórki ze zmianami w ekspresji genów jądrowych, jest zachowane u eukariontów. Jak blisko spokrewnione współeksprymowane czynniki transkrypcyjne są w różny sposób aktywowane, pozostaje niejasne. Tutaj pokazujemy, że dwie zależne od Ca2+ izoformy czynnika transkrypcyjnego, NFAT1 i NFAT4, wymagają odrębnych subkomórkowych sygnałów InsP3 i Ca2+ do fizjologicznie podtrzymywanej aktywacji. NFAT1 jest stymulowany przez sub-plazmalemalne mikrodomeny Ca2+, podczas gdy NFAT4 dodatkowo wymaga mobilizacji Ca2+ z wewnętrznej otoczki jądrowej przez jądrowe receptory InsP3. NFAT1 jest refosforylowany (dezaktywowany) wolniej niż NFAT4 zarówno w cytoplazmie, jak i jądrze, umożliwiając dłuższą fazę aktywacji. Oscylacje w cytoplazmatycznym Ca2+, długo uważanym za fizjologiczną formę sygnalizacji Ca2+, nie odgrywają żadnej roli w aktywacji żadnego z białek NFAT. Zamiast tego skuteczna, trwała fizjologiczna aktywacja NFAT4 jest ściśle powiązana z oscylacjami jądrowego Ca2+. Nasze wyniki pokazują, w jaki sposób ekspresję genów można kontrolować za pomocą zbieżnych, ale geograficznie odmiennych sygnałów Ca2+, generowanych przez swobodnie dyfundującą wiadomość InsP3.


title: Specyficzna dla regionu mózgu regulacja w górę mysiej apolipoproteiny E przez farmakologiczne leczenie estrogenem.

text: Apolipoproteina mózgowa E (apoE) odgrywa rolę w ochronie i naprawie neuronów. Ze względu na różne poziomy i typy receptorów estrogenowych w różnych obszarach mózgu, wpływ estrogenu na apoE i mechanizm tego efektu może się różnić w różnych regionach. Samicom myszy C57BL/6 po usunięciu jajników podawano farmakologiczne poziomy 17 beta-estradiolu lub placebo przez 5 dni, co skutkowało suprafizjologicznymi poziomami estradiolu w osoczu u leczonych myszy. Poziomy ApoE i glejowego kwaśnego białka fibrylarnego (GFAP) zmierzono w korze, hipokampie i międzymózgowiu. 17 beta-estradiol podwyższył poziom apoE, ale nie GFAP w korze i międzymózgowiu, podczas gdy w hipokampie GFAP i apoE były w równym stopniu podwyższone. Leczenie myszy z nokautem receptora estrogenowego (ER) alfa 17 beta-estradiolem lub leczenie myszy C57BL/6 17 alfa-estradiolem, słabym agonistą receptora estrogenowego, specyficznie indukowało apoE w korze, ale nie w międzymózgowiu. Wyniki te wskazują, że wpływ 17 beta-estradiolu na apoE jest pośrednio lub bezpośrednio pośredniczony przez ER alfa w międzymózgowiu, podczas gdy wpływ na korę może być pośredniczony przez mechanizm nieklasyczny lub przez ER beta. Pomiar poziomów mRNA u myszy typu dzikiego otrzymujących estrogen w porównaniu z placebo wskazywał, że wpływ 17 beta-estradiolu na apoE nie był związany ze zmianami w poziomach mRNA apoE.


title: Teleangiektazja ATM i ataksja.

text: Ataksja teleangiektazja (AT) od dawna intryguje biomedyczną społeczność badawczą ze względu na spektrum wad charakterystycznych dla tej choroby, w tym neurodegenerację, dysfunkcję układu odpornościowego, nadwrażliwość na promieniowanie i predyspozycje do raka. Po zidentyfikowaniu mutacji w ATM (ataksja teleangiektazja, zmutowana) jako podstawowej przyczyny choroby, analiza biochemiczna tej kinazy białkowej wykazała, że jest ona kluczowym ogniwem odpowiedzi komórkowej na dwuniciowe pęknięcia DNA. Wiele substratów kinaz ATM odgrywa ważną rolę w odpowiedziach komórkowych, które zapobiegają nowotworom. W związku z tym AT jest chorobą, która wynika z defektów w odpowiedzi na określone typy uszkodzeń DNA. Tak więc, chociaż jest to rzadka choroba neurodegeneracyjna, zrozumienie biologii AT doprowadzi do lepszego zrozumienia fundamentalnych procesów leżących u podstaw raka i neurodegeneracji.


title: Nowatorska linia unieśmiertelnionych ludzkich komórek zrębu endometrium z normalną odpowiedzią progestagenową.

text: Uzyskanie pierwotnych ludzkich komórek zrębu endometrium (HESC) do badań in vitro jest ograniczone niedoborem odpowiedniego materiału ludzkiego i niezdolnością do pasażowania tych komórek w hodowli przez długi czas. Unieśmiertelnienie tych komórek znacznie ułatwiłoby badania; jednak proces unieśmiertelniania często skutkuje nieprawidłowymi kariotypami i nieprawidłowymi cechami funkcjonalnymi. Aby sprostać tej potrzebie, wprowadziliśmy telomerazę do hodowanych komórek HESC, aby zapobiec normalnemu skracaniu telomerów obserwowanym w dorosłych komórkach somatycznych podczas mitozy. Opracowaliśmy i przeanalizowaliśmy nowo unieśmiertelnioną linię HESC, która nie zawiera żadnych nieprawidłowości chromosomalnych klonów strukturalnych ani liczbowych. Ponadto, w porównaniu z pierwotnymi, niepasażowanymi komórkami macierzystymi, nowa linia komórkowa wykazywała podobne biochemiczne punkty końcowe po leczeniu steroidami jajnikowymi. Klasyczną odpowiedź decidualizacyjną na estradiol plus octan medroksyprogesteronu zaobserwowano zarówno pod względem morfologicznym, jak i zaobserwowano, że progestyna indukuje lub reguluje ekspresję białka wiążącego IGF-1, fibronektyny, prolaktyny, czynnika tkankowego, inhibitora aktywatora plazminogenu-1 i ligandu Fas/Fas. Podsumowując, opracowano unieśmiertelnioną linię HESC, która jest kariotypowo, morfologicznie i fenotypowo podobna do pierwotnych komórek macierzystych i jest potężnym i spójnym źródłem do badań in vitro.


title: Porównanie wewnętrznej aktywności kinazy i specyficzności substratowej c-Abl i Bcr-Abl.

text: Zbadaliśmy wewnętrzną aktywność kinazy tyrozynowej i specyficzność substratową białkowych kinaz tyrozynowych c-Abl i Bcr-Abl (PTK) przy użyciu substratów peptydowych odkrytych z syntetycznej kombinatorycznej biblioteki peptydów. Nasze dane wskazują, że fosforylacja tych peptydów przez Bcr-Abl była konsekwentnie silniejsza niż przez c-Abl. Bcr-Abl wykazywał również preferencję substratową w stosunku do tych peptydów z jednym lub większą liczbą ładunków dodatnich.


title: Silny związek między wirusową infekcją dróg oddechowych zaraz po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych a rozwojem zagrażających życiu ostrych i przewlekłych alloimmunologicznych zespołów płucnych.

text: Alloimmunologiczne zespoły płuc (allo-LS), w tym zespół idiopatycznego zapalenia płuc, zespół zarostowego zapalenia oskrzelików i zarostowego zapalenia oskrzelików, organizującego zapalenie płuc, są poważnymi powikłaniami po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). W naszej kohorcie 110 pacjentów pediatrycznych 30 miało allo-LS (27,3%), 18 z zespołem idiopatycznego zapalenia płuc i 12 z zespołem zarostowego zapalenia oskrzelików. Analiza wielowymiarowa wykazała, że infekcja wirusowa dróg oddechowych wcześnie po HSCT jest ważnym predyktorem rozwoju allo-LS (P<0,0001). Dotyczyło to wszystkich testowanych wirusów. W analizie wielowymiarowej allo-LS był jedynym predyktorem wyższej śmiertelności (P = .04). Paradoksalnie, przedłużone podawanie środków immunosupresyjnych z powodu ostrej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi miało ochronny wpływ na rozwój allo-LS (p = 0,004). Stawiamy hipotezę, że wczesna infekcja dróg oddechowych wirusem przeziębienia sprawia, że płuca stają się celem alloimmunizacji.


title: Wirus zapalenia wątroby typu C blokuje funkcję efektorową interferonu poprzez indukcję fosforylacji kinazy białkowej R.

text: Wirus zapalenia wątroby typu C (HCV) jest wirusem z jednoniciowym RNA kodującym pojedynczą poliproteinę, której translacja jest sterowana przez wewnętrzne miejsce wejścia rybosomu (IRES). Infekcja HCV silnie indukuje ekspresję genu antywirusowego stymulowanego interferonem (ISG) w wątrobie, ale utrzymuje się, co sugeruje, że HCV może blokować funkcję efektorową ISG. Obecnie pokazujemy, że infekcja HCV wyzwala fosforylację i aktywację zależnej od RNA kinazy białkowej PKR, która hamuje eukariotyczny czynnik inicjacji translacji eIF2 alfa i osłabia ekspresję białka ISG pomimo prawidłowej indukcji mRNA ISG. Indukcja białka ISG zostaje przywrócona, a działanie przeciwwirusowe interferonu zostaje wzmocnione, gdy ekspresja PKR jest tłumiona w zakażonych komórkach traktowanych interferonem. Podczas gdy translacja białka gospodarza, w tym przeciwwirusowych ISG, jest tłumiona przez aktywowany PKR, translacja zależna od IRES HCV nie jest. Wyniki te sugerują, że zdolność HCV do aktywacji PKR może, paradoksalnie, być korzystna dla wirusa podczas odpowiedzi IFN poprzez preferencyjne tłumienie translacji ISG.


title: Wpływ odnerwienia na regenerację przeszczepionej tylnej kończyny larw Xenopus laevis.

text: Celem niniejszych badań jest ustalenie, czy u larw Xenopus laevis niezależność nerwowa w regeneracji kończyn we wczesnym stadium i zależność nerwowa kończyn w stadium późnym obserwowana w poprzedniej pracy (Filoni i Paglialunga, '90) ma związek z zewnątrzpochodnym ( ogólnoustrojowe) lub na wewnętrzne zmiany zachodzące w samych komórkach kończyn podczas rozwoju. W tej pracy badana jest zdolność regeneracyjna tylnych kończyn we wczesnym i późnym stadium w tych samych warunkach zewnętrznych, o ile obie są szczepione na odnerwionych tylnych kończynach larw gospodarza w tym samym stadium rozwojowym. Wszystkie przeszczepione kończyny są amputowane po osiągnięciu przez larwy żywiciela stadium 57-58 (według Nieuwkoopa i Fabera, '56). W eksperymencie I przeszczepiona kończyna jest amputowana na etapie 52, na poziomie uda; w doświadczeniu II przeszczepioną kończynę amputowano w stadium 54-55, na poziomie stępu; w eksperymencie III kończyna przeszczepiona jest amputowana w stadium 57, na poziomie stępu. We wszystkich trzech doświadczeniach, wraz z kończyną przeszczepioną, również kończyna gospodarza jest amputowana na poziomie stępu. Wyniki pokazują, że podczas gdy przeszczepione kończyny amputowane na etapach 52 i 54-55 regenerują się przy braku nerwów, przeszczepione kończyny amputowane na etapie 57 nie mogą. Niezdolność do regeneracji kończyn z późnym stadium przeszczepu nie może być wyjaśniona w kategoriach reakcji hamującej typu immunologicznego, ponieważ zaobserwowano ją również w kończynach z odnerwionym przeszczepem autologicznym i kończynach żywiciela. Ponieważ wszystkie przeszczepione kończyny znajdują się w tych samych warunkach środowiskowych, wyniki pokazują, że u larw Xenopus laevis niezależność od nerwów w regeneracji kończyn we wczesnym stadium i zależność od nerwów kończyn w stadium późnym nie są związane z czynnikami zewnętrznymi kończyny, ale ze zmianami wewnętrznymi zachodzące w samych komórkach kończyn podczas rozwoju.


title: Dorosłe komórki progenitorowe c-Kit(+) są niezbędne do utrzymania i regeneracji neuronów węchowych.

text: W nabłonku węchowym znajdują się neurony chemosensoryczne, które przekazują informacje o zapachu z nosa do mózgu. U dorosłych ssaków nabłonek węchowy jest wyjątkowo silną strefą neuroproliferacyjną, zdolną do uzupełniania populacji neuronalnych i nieneuronalnych dzięki obecności germinalnych komórek podstawnych. Komórki macierzyste i progenitorowe tych listków zarodkowych oraz ich mechanizmy regulacyjne pozostają nie do końca zdefiniowane. Tutaj pokazujemy, że komórki progenitorowe wyrażające c-Kit, receptorową kinazę tyrozynową znakującą komórki macierzyste w różnych tkankach embrionalnych, są wymagane do utrzymania dorosłego nabłonka nerwowego. Analizy mapowania losu genetycznego myszy pokazują, że embrionalnie populacja c-Kit(+) przyczynia się do neurogenezy węchowej. U osób dorosłych w warunkach prawidłowej przemiany materii aktywność c-Kit(+) komórek progenitorowych (ckPC) jest stosunkowo niewielka. Jednak po eksperymentalnie wywołanym uszkodzeniu neuronabłonka, ckPC są aktywowane w taki sposób, że odtwarzają populację neuronów. Istnieją również sporadyczne komórki nieneuronowe, które powstają z ckPC. Co więcej, selektywna deplecja populacji ckPC, wykorzystująca czasowo kontrolowaną ukierunkowaną ekspresję toksyny błonicy A, skutkuje niepowodzeniem neurogenezy po uszkodzeniu doświadczalnym. Analiza tego modelu wskazuje, że większość ckPC znajduje się w kulistych populacjach komórek podstawnych i działa w dół od poziomych komórek podstawnych, które mogą służyć jako komórki macierzyste. Identyfikacja zapotrzebowania na progenitory węchowe eksprymujące c-Kit w utrzymaniu węchu zapewnia nowy wgląd w mechanizmy zaangażowane w neurogenezę węchową dorosłych. Dodatkowo definiujemy ważne i wcześniej nierozpoznane miejsce aktywności c-Kit dla dorosłych.


title: Neurogenin3: główny regulator różnicowania i regeneracji wysp trzustkowych.

text: Podstawowy czynnik transkrypcyjny helisa-pętla-helisa neurogenina-3 (Ngn3, Neurog3) ma kluczowe znaczenie dla rozwoju komórek endokrynnych wysepek. Zakłócona lub wymuszona ekspresja Ngn3 na wczesnym etapie rozwoju trzustki myszy znosi tworzenie wysepek. Kolejne fale ekspresji Ngn3, które występują podczas pierwotnych i wtórnych przejść rozwoju komórek dokrewnych, czasowo determinują cztery odrębne linie komórek dokrewnych, odpowiednio komórki α, β, PP i δ, które wyrażają glukagon, insulinę, polipeptyd trzustkowy i somatostatynę. Podczas regeneracji wysepek po uszkodzeniu trzustki dorosłej myszy, takim jak podwiązanie przewodu lub streptozotocyna, Ngn3 jest aktywowany w związanych z przewodem komórkach macierzystych/progenitorowych, które przekształcają się w komórki alfa i/lub beta (Xu i wsp., Collombat i wsp.). Ważna rola Ngn3 jako głównego regulatora rozwoju endokrynnego trzustki kieruje uwagę na znalezienie metod terapeutycznych w celu zwiększenia ekspresji Ngn3 w cukrzycy jako środka do zwiększenia masy i funkcji komórek beta.


title: Wykrywanie mykoplazm u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym

text: Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) jest postępującą chorobą zwyrodnieniową neuronów ruchowych, której przyczyna jest nieznana. W grę wchodzą różne czynniki, takie jak wady genetyczne, niedobory żywieniowe, uraz głowy, toksyna środowiskowa, reakcje autoimmunologiczne oraz infekcje wirusowe i bakteryjne. Mykoplazmy są uważane za czynniki sprawcze różnych chorób u ludzi. Celem tego badania było zbadanie obecności mykoplazm w krwiobiegu pacjentów z ALS. Do badania włączono pacjentów z ALS i osoby zdrowe. Próbkę krwi pobrano w probówkach z antykoagulantem lub bez. Mykoplazmy wykryto przez hodowlę lub bezpośrednią reakcję PCR, a obecność przeciwciał IgM i IgG przeciwko LAMP tych mikroorganizmów metodą Western blot. Wykonano także hodowle tlenowych bakterii fakultatywnych. Przebadano próbki krwi od 13 pacjentów i 44 zdrowych osób. Wszystkie posiewy krwi pod kątem mykoplazm niefermentujących i tlenowych bakterii fakultatywnych były ujemne. Hodowle mykoplazm fermentacyjnych uznano za pozytywne po identyfikacji mykoplazmalnego DNA metodą PCR. Mykoplazma sp. został wykryty za pomocą hodowli lub bezpośredniej PCR u 6/13 (46%) pacjentów i u 4/44 (9%) osób zdrowych. M. fermentans wykryto metodą PCR przy użyciu specyficznych starterów u sześciu pacjentów i dwóch zdrowych osób. IgM przeciwko LAMP M. fermentans wykryto w 6/13 (46%) próbek krwi od pacjentów oraz w 13/44 (30%) od osób zdrowych, natomiast. IgG wykryto u 4/13 (31%) pacjentów oraz u 3/44 (7%) osób zdrowych. Wyniki tego badania pokazują, że mykoplazmy powodują infekcję ogólnoustrojową i mogą odgrywać rolę w powstawaniu lub progresji ALS.


title: Korelacja i zmienne znaczenie w lasach losowych

text: Artykuł dotyczy doboru zmiennych algorytmem lasów losowych w obecności skorelowanych predyktorów. W wysokowymiarowych ramach regresji lub klasyfikacji dobór zmiennych jest trudnym zadaniem, które staje się jeszcze trudniejsze w obecności wysoce skorelowanych predyktorów. Najpierw przedstawiamy teoretyczne badanie miary ważności permutacji dla addytywnego modelu regresji. To pozwala nam opisać, jak korelacja między predyktorami wpływa na ważność permutacji. Nasze wyniki uzasadniają zastosowanie algorytmu Recursive Feature Elimination (RFE) do selekcji zmiennych w tym kontekście. Algorytm ten rekurencyjnie eliminuje zmienne, używając miary ważności permutacji jako kryterium rankingu. Kolejne różne eksperymenty symulacyjne ilustrują skuteczność algorytmu RFE w wyborze małej liczby zmiennych wraz z dobrym błędem predykcji. Na koniec ten algorytm wyboru jest testowany na danych Landsat Satellite z repozytorium uczenia maszynowego UCI.


title: Sieć interakcji białek Oct4 w embrionalnych komórkach macierzystych

text: Czynniki transkrypcyjne, takie jak Oct4, mają kluczowe znaczenie dla ustalenia i utrzymania pluripotencjalnej tożsamości komórek. Podczas gdy zgłoszono genomowe lokalizacje kilku czynników transkrypcyjnych pluripotencji, spektrum ich partnerów interakcji jest niedostatecznie zbadane. Tutaj używamy ulepszonego protokołu powinowactwa do oczyszczania białek oddziałujących z Oct4 z mysich embrionalnych komórek macierzystych (ESC). Późniejsze oczyszczenie partnerów Oct4, Sall4, Tcfcp2l1, Dax1 i Esrrb dało interaktom Oct4 złożony ze 166 białek, w tym czynników transkrypcyjnych i kompleksów modyfikujących chromatynę o udokumentowanej roli w samoodnawianiu, ale także wielu czynników, które wcześniej nie były związane z siecią ESC. Odkryliśmy, że Esrrb wiąże się z podstawową maszynerią transkrypcyjną, a także wykrywa interakcje między czynnikami transkrypcyjnymi i składnikami szlaków sygnałowych TGF-beta, Notch i Wnt. Ostre wyczerpanie Oct4 zmniejszyło wiązanie Tcfcp2l1, Dax1 i Esrrb z kilkoma genami docelowymi. Podsumowując, nasz protokół oczyszczania pozwolił nam lepiej zdefiniować obwody kontrolujące tożsamość pluripotencjalnych komórek.


title: Polimorfizm receptora GABA(B) 1 (G1465A) jest związany z padaczką płata skroniowego.

text: TŁO Dysfunkcja receptorów kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) (B) jest zaangażowana w patogenezę padaczki skroniowej (TLE). CEL Ocena genetycznego wkładu sklonowanych ludzkich receptorów GABA(B) do TLE. METODY Autorzy dokonali genotypowania 141 pacjentów (78 kobiet i 63 mężczyzn; średnia wieku = 49,1 +/- 18,0 lat) z TLE bez zmian i 372 zdrowych osób dopasowanych pod względem wieku i płci pod kątem znanego polimorfizmu G1465A w ludzkim receptorze GABA(B) 1 [GABA(B[1])] gen. WYNIKI Wystąpiła wysoce istotna nadreprezentacja heterozygoty G1465A u pacjentów z TLE w porównaniu z kontrolami. Genotyp A/G stwierdzono u 17% ze 141 pacjentów z TLE i tylko u 0,5% z 372 kontroli (p < 0,0001). Autorzy stwierdzili również, że pacjenci z allelem A mieli znacznie wyższe ryzyko (p = 0,003, OR = 6,47, 95% CI = 2,02 do 20,76) rozwoju lekoopornego TLE. Ponadto wiek w momencie wystąpienia napadów był niższy u pacjentów z genotypem A/G, ale różnica nie była istotna. WNIOSKI Wyniki tego badania wskazują, że polimorfizm GABA(B[1]) (G1465A) nadaje wysoce zwiększoną podatność na TLE. Co więcej, wydaje się, że wpływa na nasilenie tego powszechnego zaburzenia padaczkowego.


title: Struktura krystaliczna, aktywność biochemiczna i komórkowa wykazują odrębne funkcje MTH1 i MTH2

text: Rozregulowany metabolizm redoks w raku prowadzi do uszkodzenia oksydacyjnego składników komórkowych, w tym trifosforanów dezoksyrybonukleozydów (dNTP). Celowanie w enzymy odkażające pulę dNTP, takie jak MTH1, jest wysoce obiecującą strategią przeciwnowotworową. Białko MTH2, znane jako NUDT15, jest opisane jako drugi ludzki homolog bakteryjnej MutT o aktywności 8-okso-dGTPazy. Przedstawiamy pierwszą strukturę krystaliczną NUDT15 i pokazujemy, że NUDT15 preferuje inne substraty nukleotydowe niż 8-okso-dGTP. Zidentyfikowano kluczowe cechy strukturalne, które wyjaśniają różne preferencje podłoża dla NUDT15 i MTH1. Odkryliśmy, że zubożenie NUDT15 nie ma wpływu na włączenie 8-okso-dGTP do DNA i nie wpływa na przeżycie komórek rakowych w testowanych liniach komórkowych. NUDT17 i NUDT18 zostały również wyprofilowane i stwierdzono, że mają znacznie mniejszą aktywność niż MTH1 wobec utlenionych nukleotydów. Pokazujemy, że NUDT15 nie jest biologicznie istotną 8-okso-dGTPazą i że MTH1 jest najbardziej znanym środkiem odkażającym w komórkowej puli dNTP.


title: Ekspresja Trpm4 de novo inicjuje wtórny krwotok w uszkodzeniu rdzenia kręgowego

text: Rola potencjału receptora przejściowego M4 (Trpm4), niezwykłego członka rodziny kanałów jonowych Trp, jest słabo poznana. Korzystając z modeli gryzoni uszkodzenia rdzenia kręgowego, zbadaliśmy udział Trpm4 w postępującej ekspansji wtórnego krwotoku związanego z fragmentacją naczyń włosowatych, najbardziej destrukcyjnym mechanizmem wtórnego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. mRNA i białko Trpm4 ulegały znacznej regulacji w górę w naczyniach włosowatych, poprzedzając ich fragmentację i powstawanie krwotoków wybroczynowych. Ekspresja Trpm4 in vitro czyniła komórki COS-7 wysoce podatnymi na obrzęk onkotyczny i śmierć onkotyczną po wyczerpaniu ATP. Po uszkodzeniu rdzenia kręgowego, supresja genu in vivo u szczurów leczonych antysensownym Trpm4 lub u myszy Trpm4-/- zachowała integralność strukturalną naczyń włosowatych, wyeliminowała wtórny krwotok, spowodowała trzykrotne do pięciokrotnego zmniejszenia objętości zmian i spowodowała znaczną poprawę funkcji neurologicznych. Według naszej wiedzy jest to pierwszy przykład kanału Trp, który musi przejść ekspresję de novo w celu manifestacji patologii ośrodkowego układu nerwowego.


title: Zróżnicowana ekspresja bcl-2 w nabłonku jelitowym. Korelacja z osłabieniem apoptozy w kryptach okrężnicy i występowaniem neoplazji okrężnicy.

text: Częstość występowania zarówno spontanicznej, jak i wywołanej uszkodzeniem apoptozy komórek nabłonkowych w lokalizacji komórkowej oceniano w podłużnych przekrojach krypt jelita cienkiego i okrężnicy myszy BDF1. Porównano to za pomocą immunohistochemii z wzorcem ekspresji bcl-2, supresora apoptozy. W jelicie cienkim apoptoza była maksymalna wokół pozycji komórki 4 od podstawy krypty; to ściśle odpowiada pozycji uważanej za zawierającej komórki macierzyste. Jednak w okrężnicy apoptoza nie ograniczała się do obszaru uważanego za miejsce przechowywania komórek macierzystych (pozycja 1 i 2). Zamiast tego apoptoza została osłabiona i rozłożona na całej długości krypty. Niektóre komórki u podstawy mysich krypt okrężnicy eksprymowały białko bcl-2, podczas gdy bcl-2 było nieobecne w kryptach jelita cienkiego. Najistotniejsze jest, że bcl-2 nie występował w komórkach krypt jelita cienkiego w pozycjach 4-5 (region komórek macierzystych). Znaczenie ekspresji bcl-2 dla osłabienia apoptozy w komórkach macierzystych potwierdzono analizą poziomów apoptozy zarówno spontanicznej, jak i indukowanej u myszy homozygotycznie bcl-2 null C57BL/6: w kryptach okrężnicy wzrósł poziom spontanicznej apoptozy znacznie i selektywnie u podstawy krypty, w porównaniu z kryptami zwierząt dzikich. W przeciwieństwie do tego, nie było wzrostu spontanicznej apoptozy w kryptach jelita cienkiego u zwierząt zerowych bcl-2. Analiza skrawków ludzkiej okrężnicy i jelita cienkiego wykazała również, że ekspresja bcl-2 była ograniczona do podstawy krypty okrężnicy. Tłumienie apoptozy przez bcl-2 w obszarze komórek macierzystych krypt okrężnicy może skłaniać je do transformacji nowotworowej. Rzeczywiście, analiza ludzkich raków wykazała ekspresję bcl-2, która w niektórych próbkach była odwrotna z ekspresją p53.


title: Sztywność aorty, progresja ciśnienia krwi i nadciśnienie incydentalne.

text: KONTEKST Sztywność naczyń wzrasta wraz z wiekiem i jest głównym czynnikiem ryzyka zachorowalności i śmiertelności związanej z wiekiem. Sztywność naczyń i pulsacja ciśnienia krwi są ze sobą powiązane; jednak czasowe zależności między usztywnieniem naczyń a wzrostem ciśnienia krwi nie zostały w pełni nakreślone. CEL Zbadanie zależności czasowych między sztywnością naczyń, centralną hemodynamiką, funkcją mikrokrążenia i progresją ciśnienia krwi. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Długotrwałe badanie kohortowe oparte na społecznościach przeprowadzone we Framingham w stanie Massachusetts. Niniejsze badanie opiera się na dwóch ostatnich cyklach egzaminacyjnych (cykl 7: 1998-2001; cykl 8: 2005-2008 [ostatnia wizyta: 25 stycznia 2008]) badania Framingham Offspring (rekrutacja: 1971-1975). Zależności czasowe między ciśnieniem krwi a 3 miarami sztywności naczyń i pulsacją ciśnienia pochodzącymi z tonometrii tętniczej (prędkość fali tętna szyjno-udowego [CFPWV], amplituda fali do przodu [FWA] i wskaźnik wzmocnienia) były badane w okresie 7 lat w 1759 r. uczestników (średni wiek [SD]: 60 [9] lat; 974 kobiety). GŁÓWNE OZNACZENIA WYNIKÓW Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były ciśnienie krwi i incydentalne nadciśnienie tętnicze podczas 8. cyklu badania. Drugorzędowymi punktami końcowymi były CFPWV, FWA i wskaźnik wzmocnienia podczas 8. cyklu badania. WYNIKI W modelu regresji skorygowanej o wiele zmiennych, wyższy FWA (β; 1,3 [95] % CI, 0,5-2,1] mm Hg na 1 SD; P = 0,002) i wyższe CFPWV (β, 1,5 [95% CI, 0,5-2,6] mm Hg na 1 SD; P = 0,006) podczas 7 cyklu badania były łącznie ze skurczowym ciśnieniem krwi podczas 8. cyklu badania. ] na 1 SD; P < 0,001, wskaźnik wzmocnienia (OR, 1,7 [95% CI, 1,4-2,0] na 1 SD; P < 0,001) oraz CFPWV (OR, 1,3 [95% CI, 1,0-1,6 ] na 1 SD; P = .04) były związane z wystąpieniem nadciśnienia tętniczego podczas 8 cyklu badania (338 przypadków [32%] u 1048 uczestników bez nadciśnienia w 7 cyklu badania). Odwrotnie, ciśnienie krwi podczas 7 cyklu badania nie było związane z CFPWV podczas 8 cyklu badania. Wyższy spoczynkowy przepływ w tętnicy ramiennej (OR 1,23 [95% CI, 1,04-1,46]) i niższy przepływ za pośrednictwem przepływu (OR 0,80 [95%) CI 0,67-0,96]) podczas 7 cyklu badania wiązały się z występowaniem nadciśnienia tętniczego (w modelach obejmujących pomiary ciśnienia krwi i tonometrii zebrane podczas 7 cyklu badania). WNIOSEK W tej grupie wyższa sztywność aorty, FWA i wskaźnik wzmocnienia wiązały się z wyższym ryzykiem wystąpienia nadciśnienia tętniczego; jednak początkowe ciśnienie krwi nie było niezależnie związane z ryzykiem postępującego usztywnienia aorty.


title: Baza danych sekwencji nukleotydowych EMBL.

text: Baza danych sekwencji nukleotydów EMBL (http://www.ebi.ac.uk/embl.html) stanowi główne źródło sekwencji nukleotydów w Europie. Sekwencje DNA i RNA są bezpośrednio przesyłane od badaczy i grup zajmujących się sekwencjonowaniem genomu oraz zbierane z literatury naukowej i zgłoszeń patentowych (ryc. 1). We współpracy z DDBJ i GenBank baza danych jest tworzona, utrzymywana i dystrybuowana w Europejskim Instytucie Bioinformatyki. Wydania baz danych są wydawane kwartalnie i rozprowadzane na płytach CD-ROM. Usługi sieciowe EBI umożliwiają dostęp do najbardziej aktualnych danych zbieranych za pośrednictwem Internetu i interfejsu WWW, zapewniając funkcje wyszukiwania baz danych i podobieństwa sekwencji oraz dostęp do dużej liczby dodatkowych baz danych.


title: Katastrofa anafazowa jest celem terapii przeciwnowotworowej.

text: Komórki nowotworowe są niestabilne genetycznie. Strategie ukierunkowane na szlaki wpływające na niestabilność genomu można wykorzystać do zakłócania wzrostu komórek nowotworowych, potencjalnie z ograniczonymi konsekwencjami dla normalnych komórek. Niestabilność chromosomowa (CIN) to jeden z rodzajów niestabilności genomu charakteryzujący się defektami mitotycznymi, które zwiększają szybkość nieprawidłowej segregacji chromosomów. CIN jest często powodowany przez dodatkowe centrosomy, które przejściowo zakłócają normalną geometrię wrzeciona dwubiegunowego, potrzebną do dokładnej segregacji chromosomów. Komórki nowotworowe przeżywają dzięki dodatkowym centrosomom dzięki szlakom biochemicznym, które skupiają centrosomy i promują segregację chromosomów na dwubiegunowych wrzecionach. Ostatnie prace pokazują, że ukierunkowane hamowanie tych szlaków zapobiega gromadzeniu się centrosomów i zmusza chromosomy do segregacji do wielu komórek potomnych, co jest zdarzeniem wyzwalającym apoptozę, którą nazywamy katastrofą anafazy. Katastrofa anafazowa w szczególności zabija komórki nowotworowe z więcej niż 2 centrosomami. Ten program śmierci może wystąpić po genetycznej lub farmakologicznej inhibicji zależnej od cyklin kinazy 2 (Cdk2) i jest wzmacniany przez skojarzone leczenie inhibitorem mikrotubul. Ten efekt proapoptotyczny występuje pomimo obecności mutacji ras w komórkach nowotworowych. Katastrofa anafazowa jest wcześniej nierozpoznanym mechanizmem, który może być farmakologicznie indukowany do apoptotycznej śmierci komórek rakowych i dlatego zachęca do zaangażowania się w terapię i zapobieganie nowotworom.


title: Disheveled Aktywuje JNK i rozróżnia ścieżki JNK w polaryzacji planarnej i sygnalizacji bezskrzydłowej

text: Białka z rodziny Frizzled zostały opisane jako receptory cząsteczek sygnałowych Wnt. U Drosophila dwa znane białka Frizzled są związane z odrębnymi procesami rozwojowymi. Geneza płaskiej polarności nabłonka wymaga Frizzled, podczas gdy Dfz2 wpływa na morfogenezę poprzez sygnalizację bezskrzydłową. Rozczochrany jest wymagany w obu ścieżkach sygnalizacyjnych. Tutaj używamy testów genetycznych i testów nadekspresji, aby pokazać, że Disheveled aktywuje kaskady JNK. Analiza ratunkowa ujawnia różne wymagania domeny białkowej w Disheveled dla dwóch ścieżek; C-końcowa domena DEP jest niezbędna do ratowania płaskich defektów polaryzacji i indukowania sygnalizacji JNK. Ponadto, allel dsh1 o określonej polarności płaskiej jest zmutowany w domenie DEP. Nasze wyniki wskazują, że różne sygnały Wnt/Fz aktywują różne ścieżki wewnątrzkomórkowe, a Disheveled rozróżnia je poprzez różne interakcje domen.


title: Sieci transkrypcyjne specyficzne dla całego genomu podkreślają zależne od Ikarosa prymowanie limfoidalne w hematopoetycznych komórkach macierzystych.

text: Zbadano mechanizmy regulujące potencjał linii we wczesnej hematopoezie. Po pierwsze, zidentyfikowano kaskadę sygnatur ekspresji genów powiązanych z rodowodem, zapoczątkowanych w hematopoetycznych komórkach macierzystych (HSC) i rozmnożonych w sposób różnicowy w progenitorach o ograniczonej linii. Transkrypty limfoidalne były pobudzane już w HSC, razem z transkryptami szpiku i erytroidu. Chociaż to wieloliniowe torowanie zostało rozwiązane po kolejnych restrykcjach dotyczących linii, zidentyfikowano nieoczekiwaną kosegregację ekspresji genów limfoidalnych i szpikowych oraz potencjał poza nominalny punkt restrykcji szpiku. Na koniec wykazaliśmy, że podczas gdy czynnik wiążący DNA palca cynkowego Ikaros był niezbędny do indukcji primingu linii limfoidalnej w HSC, był on również niezbędny do tłumienia programów genetycznych zgodnych z samoodnową i multipotencją poniżej HSC. Podsumowując, nasze badania dostarczają nowych informacji na temat inicjowania i ograniczania potencjałów linii podczas wczesnej hematopoezy i identyfikują Ikarosa jako kluczowy biwalentny regulator tego procesu.


title: Status witaminy D: pomiar, interpretacja i zastosowanie kliniczne.

text: Witamina D, witamina słońca, jest obecnie uznawana nie tylko ze względu na jej znaczenie w promowaniu zdrowia kości u dzieci i dorosłych, ale także ze względu na inne korzyści zdrowotne, w tym zmniejszenie ryzyka chorób przewlekłych, takich jak choroby autoimmunologiczne, pospolite nowotwory i choroby układu krążenia. Witamina D wytwarzana w skórze lub spożywana w diecie jest biologicznie obojętna i wymaga dwóch kolejnych hydroksylacji najpierw w wątrobie na węglu 25, aby utworzyć 25-hydroksywitaminę D [25(OH)D], a następnie w nerkach do hydroksylacji na węglu 1, tworząc biologicznie aktywną formę witaminy D, 1,25-dihydroksywitaminę D [1,25(OH)(2)D]. Wraz z identyfikacją 25(OH)D i 1,25(OH)(2)D opracowano metody pomiaru tych metabolitów w krążeniu. Serum 25(OH)D jest barometrem statusu witaminy D. Surowica 1,25(OH)(2)D nie dostarcza informacji o stanie witaminy D i często jest prawidłowa lub nawet podwyższona w wyniku wtórnej nadczynności przytarczyc związanej z niedoborem witaminy D. Większość ekspertów zgadza się, że 25(OH)D <20 ng/ml jest uważane za niedobór witaminy D, podczas gdy 25(OH)D 21-29 ng/ml jest uważane za niewystarczające. Celem powinno być utrzymanie zarówno dzieci, jak i dorosłych na poziomie >30 ng/ml, aby w pełni wykorzystać wszystkie korzyści zdrowotne, jakie zapewnia witamina D.


title: Wnioski z przeszłości: zarządzanie odpornością na środki owadobójcze w programach kontroli i zwalczania malarii.

text: W ciągu ostatnich 5 lat dystrybucja moskitier nasączanych środkami owadobójczymi, które mają pomóc w walce z malarią w Afryce Subsaharyjskiej, uległa przyspieszeniu. Ponadto wiele krajów rozważa lub już rozpoczęło kampanie oprysku resztkowego w pomieszczeniach. Są to pozytywne zmiany, ponieważ kontrola wektorów wielokrotnie okazywała się skutecznym sposobem ograniczania przenoszenia malarii. Jednak trwałość tych interwencji opartych na insektycydach zależy od ciągłej podatności wektorów anopheles na ograniczoną liczbę dostępnych insektycydów. Konieczne jest zatem ciągłe monitorowanie wczesnych oznak odporności na środki owadobójcze oraz przyjęcie starannie przemyślanych strategii zarządzania odpornością. Niestety, temu kluczowemu komponentowi monitorowania często przypisuje się niski priorytet w dążeniu do osiągnięcia ambitnych celów w zakresie zasięgu. Przedstawiamy kluczowe wymagania dotyczące ustanowienia systemu nadzoru odporności na środki owadobójcze i zachęcamy wszystkie osoby zaangażowane w kontrolę wektorów malarii, bezpośrednio lub jako osoby ułatwiające, o zapewnienie włączenia tych środków do programów kontroli. Brak działania teraz nieuchronnie doprowadzi w przyszłości do załamania kontroli chorób i zagrozi nadziejom na wyeliminowanie tego poważnego problemu zdrowia publicznego.


title: Cytokiny T helper 2 hamują autofagiczną kontrolę wewnątrzkomórkowej Mycobacterium tuberculosis.

text: Autofagia jest niedawno uznanym mechanizmem efektorowym układu odpornościowego przeciwko patogenom wewnątrzkomórkowym. Rola autofagii w odporności wrodzonej została dobrze poznana, ale zakres jej regulacji przez adaptacyjną odpowiedź immunologiczną jest mniej dobrze poznany. Cytokina IFN-gamma z limfocytów T pomocniczych 1 (Th1) indukuje autofagię w makrofagach w celu wyeliminowania Mycobacterium tuberculosis. W tym miejscu donosimy, że cytokiny Th2 wpływają na autofagię w makrofagach i ich zdolność do kontrolowania wewnątrzkomórkowego M. tuberculosis. IL-4 i IL-13 znosiły autofagię i mediowane przez autofagię zabijanie wewnątrzkomórkowych prątków w mysich i ludzkich makrofagach. Hamowanie autofagii wywołanej głodem przez IL-4 i IL-13 zależało od sygnalizacji Akt, podczas gdy hamowanie autofagii wywołanej przez IFN-gamma było niezależne od Akt i zależne od przetwornika sygnału i aktywatora transkrypcji 6 (STAT6). Te odkrycia ustalają mechanizm, przez który polaryzacja Th1-Th2 w różny sposób wpływa na kontrolę immunologiczną patogenów wewnątrzkomórkowych.


title: Suplement diety na bazie lipidów zwiększa rozmiar urodzeniowy niemowląt pierworódek w Ghanie.

text: TŁO W ramach projektu International Lipid-Based Nutrient Supplements opracowano niewielką ilość (20 g/d) odżywki na bazie lipidów (LNS) dla kobiet w ciąży i karmiących piersią. CEL Oceniliśmy wpływ prenatalnej suplementacji LNS na wzrost płodu. PROJEKT W pozaszpitalnym, częściowo podwójnie zaślepionym, indywidualnie randomizowanym, kontrolowanym badaniu, 1320 kobiet w ciąży ≤20. tygodnia otrzymywało 60 mg Fe/400 μg kwasu foliowego (IFA) lub 1-2 zalecane dawki żywieniowe zawierające 18 mikroskładników odżywczych, w tym 20 mg Fe (MMN) lub LNS z tymi samymi mikroelementami co grupa MMN, plus 4 minerały i makroelementy dostarczające 118 kcal (LNS) dziennie aż do porodu. Wzrost płodu porównano między grupami za pomocą analizy zamiaru leczenia. Pierwszorzędowym wynikiem była długość urodzenia. WYNIKI Do analizy włączono 1057 kobiet (IFA = 349, MMN = 354, LNS = 354). Grupy nie różniły się istotnie pod względem średniej długości urodzeniowej, wskaźnika z długością względem wieku (LAZ), obwodu głowy ani procentu niskiej długości urodzeniowej, ale różniły się średnią masą urodzeniową (P = 0,044), wskaźnikiem masy ciała względem wieku (WAZ ; P = 0,046) oraz BMI-for-age z score (BMIZ; P = 0,040), z tendencją do różnic w niskiej masie urodzeniowej (P = 0,069). W porównaniach parami grupa LNS miała większą średnią masę urodzeniową (+85 g; P = 0,040), WAZ (+0,19; P = 0,045) i BMIZ (+0,21; P = 0,035) oraz mniejsze ryzyko niskiej masy urodzeniowej (RR: 0,61, 95% CI: 0,39, 0,96; P = 0,032) niż w grupie IFA. Pozostałe różnice grupowe nie były znaczące. Efekt interwencji był modyfikowany przez liczbę porodów matki, wiek, wzrost, poziom hemoglobiny wyjściowej, brak pożywienia w gospodarstwie domowym i płeć dziecka, przy czym najbardziej spójnym modyfikatorem był poród. Wśród pierworódek (IFA = 131; MMN = 110; LNS = 128) grupa LNS miała większą średnią długość urodzenia (+0,91 cm; P = 0,001), LAZ (+0,47; P = 0,001), masę ciała (+237 g ; P < 0,001), WAZ (+0,56; P < 0,001), BMIZ (+0,52; P < 0,001), obwód głowy (0,50 cm; P = 0,017) oraz obwód głowy dla wieku z score (+0,40; P = 0,022) niż w grupie IFA; podobne różnice stwierdzono podczas porównywania grup LNS i MMN wśród pierworódek, a wśród wieloródek nie stwierdzono różnic między grupami. WNIOSEK Suplementacja prenatalna LNS może poprawić wzrost płodu wśród narażonych kobiet w Ghanie, zwłaszcza pierworódek. Badanie to zostało zarejestrowane na stronie clinicaltrials.gov pod numerem NCT00970866.


title: Bezafibrat, ligand receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów, do zapobiegania cukrzycy typu 2 u pacjentów z chorobą wieńcową.

text: TŁO Ostatnie badania wykazały, że cukrzycy typu 2 można zapobiegać zarówno poprzez interwencje związane ze stylem życia, jak i leki, które wpływają na podstawowy metabolizm glukozy. Nie wiadomo, czy interwencje farmakologiczne, które wpływają na pierwotny metabolizm lipidów, mogą również opóźnić rozwój cukrzycy typu 2. Celem tego badania była ocena wpływu bezafibratu, ligandu aktywowanego przez proliferatory peroksysomów, na progresję upośledzonej fazy glikemii na czczo do cukrzycy typu 2 u pacjentów z chorobą wieńcową w okresie obserwacji wynoszącym 6,2 roku. METODY I WYNIKI Próba badana obejmowała 303 pacjentów bez cukrzycy w wieku od 42 do 74 lat ze stężeniem glukozy we krwi na czczo od 110 do 125 mg/dl (6,1 do 6,9 mmol/l). Pacjenci otrzymywali 400 mg bezafibratu opóźniającego (156 pacjentów) lub placebo (147 pacjentów) raz dziennie. Żaden z pacjentów nie stosował statyn, a stosowanie inhibitorów ACE, które również zmniejszają zachorowalność na cukrzycę, było stosunkowo niskie. W trakcie obserwacji rozwój nowej cukrzycy stwierdzono u 146 pacjentów: 80 (54,4%) z grupy placebo i 66 (42,3%) z grupy bezafibratu (p=0,04). Średni czas do wystąpienia nowej cukrzycy był istotnie opóźniony u pacjentów przyjmujących bezafibrat w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo: 4,6 ± 2,3 w porównaniu do 3,8 ± 2,6 roku (p = 0,004). Analiza wieloczynnikowa wykazała, że leczenie bezafibratem jest niezależnym predyktorem zmniejszonego ryzyka rozwoju nowej cukrzycy (współczynnik ryzyka 0,70; 95% CI, 0,49 do 0,99). Innymi istotnymi zmiennymi związanymi z przyszłą jawną cukrzycą typu 2 u pacjentów z nieprawidłową glikemią na czczo były poziom cholesterolu całkowitego (współczynnik ryzyka 1,22; 95% CI 1,0 do 1,51) i wskaźnik masy ciała (współczynnik ryzyka 1,10; 95% CI 1,05 do 1,16). ). WNIOSKI Bezafibrat zmniejsza częstość występowania i opóźnia wystąpienie cukrzycy typu 2 u pacjentów z nieprawidłową glikemią na czczo. To, czy połączenie bezafibratu z innymi zalecanymi lekami w prewencji wtórnej (statynami i inhibitorami ACE) byłoby tak skuteczne, jak sugerują nasze wyniki, pozostaje do ustalenia.


title: Rodzinne występowanie przewlekłego napięciowego bólu głowy.

text: Przewlekły napięciowy ból głowy (CTTH) oceniany na podstawie raportu probanta oceniano w rodzinnym badaniu CTTH. Jako wskaźnik trafności wykorzystano wywiad kliniczny krewnych pierwszego stopnia przeprowadzony przez lekarza. Zbadano również rodzinne występowanie CTTH u krewnych pierwszego stopnia. Oceniono wzorce rodzinnej agregacji CTTH, obliczając populacyjne ryzyko względne. Rezydent neurolog przeprowadził wszystkie wywiady z probantami i ich krewnymi pierwszego stopnia. Zastosowano operacyjne kryteria diagnostyczne Międzynarodowego Towarzystwa Bólu Głowy. 122 probantów miało 377 krewnych pierwszego stopnia. Czułość, swoistość, wartości prognostyczne i współczynnik zgodności skorygowany o przypadek dla rozpoznania CTTH wynosiły odpowiednio 68%, 86%, 53% (PVpos), 92% (PVneg) i 0,48. Niska czułość CTTH oceniona raportem probanta wskazuje na konieczność przeprowadzenia wywiadu klinicznego przez lekarza w rodzinnych badaniach CTTH. Rodzice, rodzeństwo i dzieci, z którymi przeprowadzono wywiady kliniczne, mieli od 2,1 do 3,9 razy większe ryzyko CTTH w porównaniu z populacją ogólną. Płeć probantów nie wpływała na ryzyko CTTH wśród krewnych pierwszego stopnia. Istotnie zwiększone ryzyko rodzinnego CTTH i brak zwiększonego ryzyka CTTH u małżonków sugeruje, że czynnik genetyczny jest zaangażowany w CTTH.


title: Kompleksowe tworzenie SMAP/KAP3, białka związanego z motoryką ATPazy KIF3A/B, z polipeptydem związanym z ludzkim chromosomem.

text: Niedawno wyizolowaliśmy SMAP (białko związane z Smg GDS; Smg GDS: mały stymulator dysocjacji białka G GDP) jako nowe białko związane z Smg GDS, które ma powtórzenia Armadillo i jest fosforylowane przez kinazę tyrozynową Src. SMAP jest ludzkim odpowiednikiem mysiego KAP3 (białka związanego z nadrodziną kinezyn), które jest związane z mysim KIF3A/B (białkiem z nadrodziny kinezyn), które działa jako motor ATPazy opartej na mikrotubulach do transportu organelli. Wyizolowaliśmy tutaj białko oddziałujące z SMAP z biblioteki cDNA ludzkiego mózgu, zidentyfikowaliśmy je jako ludzki homolog Xenopus XCAP-E (polipeptyd związany z chromosomem Xenopus), podjednostkę kondensyn, która reguluje składanie i strukturalne utrzymanie chromosomów mitotycznych, i nazwał go HCAP (polipeptyd związany z ludzkim chromosomem). Analizy dystrybucji tkankowej i subkomórkowej wykazały, że HCAP był wszechobecnie eksprymowany i silnie skoncentrowany we frakcji jądrowej, w której obecne były również SMAP i KIF3B. SMAP wyekstrahowano jako trójskładnikowy kompleks z HCAP i KIF3B z frakcji jądrowej w obecności Mg-ATP. Wyniki sugerują, że SMAP/KAP3 służy jako łącznik między HCAP i KIF3A/B w jądrze oraz że SMAP/KAP3 odgrywa rolę w interakcji chromosomów z białkiem motorycznym ATPazy.


title: Nadzór nad epidemiami chorób przenoszonych przez żywność — Stany Zjednoczone, 1993-1997.

text: PROBLEM/WARUNEK Od 1973 r. CDC prowadzi program współpracy polegający na gromadzeniu i okresowym raportowaniu danych dotyczących występowania i przyczyn epidemii chorób przenoszonych przez żywność (FBDO) w Stanach Zjednoczonych. OBJĘTY OKRES SPRAWOZDAWCZY Niniejsze podsumowanie zawiera przegląd danych od stycznia 1993 r. do grudnia 1997 r. OPIS SYSTEMU System monitorowania epidemii chorób przenoszonych przez żywność dokonuje przeglądu danych dotyczących FBDO, definiowanych jako wystąpienie dwóch lub więcej przypadków podobnej choroby w wyniku spożycia wspólnej żywności . Stanowe i lokalne wydziały zdrowia publicznego ponoszą główną odpowiedzialność za identyfikowanie i badanie FBDO. Stanowe, lokalne i terytorialne departamenty zdrowia używają standardowego formularza do zgłaszania tych epidemii do CDC. WYNIKI W latach 1993-1997 zgłoszono łącznie 2751 ognisk chorób przenoszonych przez żywność (489 w 1993 r., 653 w 1994 r., 628 w 1995 r., 477 w 1996 r. i 504 w 1997 r.). Te ogniska spowodowały, że zachorowało 86 058 osób. Wśród ognisk, dla których określono etiologię, patogeny bakteryjne spowodowały największy odsetek ognisk (75%) i największy odsetek zachorowań (86%). Serotyp Salmonella Enteritidis odpowiadał za największą liczbę ognisk, przypadków i zgonów; większość tych epidemii przypisywano jedzeniu jajek. Czynniki chemiczne spowodowały 17% ognisk i 1% przypadków; wirusy, 6% epidemii i 8% przypadków; i pasożyty, 2% ognisk i 5% przypadków. INTERPRETACJA Roczna liczba FBDO zgłoszonych do CDC nie zmieniła się istotnie w tym okresie ani w poprzednich latach. W omawianym okresie sprawozdawczym S. Enteritidis nadal był główną przyczyną chorób i zgonów. Ponadto, epidemie wielostanowe wywołane przez skażone produkty i ogniska wywołane przez Escherichia coli O157:H7 pozostały widoczne. PODJĘTE DZIAŁANIA Obecne metody wykrywania FBDO ulegają poprawie i wprowadza się kilka zmian mających na celu poprawę łatwości i terminowości raportowania danych FBDO (np. poprawiony formularz, aby uprościć raportowanie FBDO przez stanowe departamenty zdrowia oraz elektroniczne metody raportowania). Stanowe i lokalne departamenty zdrowia nadal badają i zgłaszają FBDO w ramach wysiłków na rzecz lepszego zrozumienia i zdefiniowania epidemiologii chorób przenoszonych przez żywność w Stanach Zjednoczonych. Na poziomie regionalnym i krajowym dane z nadzoru dostarczają wskazówek na temat czynników etiologicznych, nośników przenoszenia i czynników przyczyniających się do FBDO oraz pomagają kierować działaniami w zakresie zdrowia publicznego w celu zmniejszenia liczby zachorowań i zgonów spowodowanych przez FBDO.


title: Jądrowo-cytoplazmatyczny transport kinazy tyrozynowej C-ABL.

text: Powszechnie eksprymowana niereceptorowa kinaza tyrozynowa c-Abl zawiera trzy sygnały lokalizacji jądrowej, jednak występuje zarówno w jądrze, jak i cytoplazmie proliferujących fibroblastów. Po początkowej adhezji fibroblastów do macierzy fibronektynowej obserwuje się szybką i przejściową utratę c-Abl z jądra, co sugeruje możliwość eksportu jądrowego [J. Lewis, R. Baskaran, S. Taagepera, M. Schwartz i Wang, J. (1996) Proc. Natl. Acad. Nauka. USA 93, 15174-15179]. Tutaj pokazujemy, że C-koniec c-Abl rzeczywiście zawiera funkcjonalny sygnał eksportu jądrowego (NES) z charakterystycznym motywem bogatym w leucynę. c-Abl NES może funkcjonalnie uzupełniać pozbawione NES białko HIV Rev (RevDelta3NI) i może pośredniczyć w eksporcie S-transferazy glutationowej do jądra. Funkcja c-Abl NES jest wrażliwa na inhibitor eksportu jądrowego, leptomycynę B. Mutacja pojedynczej leucyny (L1064A) w c-Abl NES znosi funkcję eksportu. Zmutowany NES c-Abl, określany jako c-Abl NES(-), jest zlokalizowany wyłącznie w jądrze. Traktowanie komórek leptomycyną B prowadzi również do akumulacji w jądrze białka c-Abl typu dzikiego. c-Abl NES(-) nie jest tracony z jądra, gdy oderwane fibroblasty są ponownie umieszczane na macierzy fibronektynowej. Podsumowując, wyniki te pokazują, że c-Abl przemieszcza się w sposób ciągły między jądrem a cytoplazmą i że szybkość importu i eksportu do jądra może być modulowana przez stan przylegania komórek fibroblastycznych.


title: Regulacja pluripotencji embrionalnych komórek macierzystych przez białko szoku cieplnego 90.

text: Rozszyfrowanie molekularnych podstaw pluripotencji komórek macierzystych ma fundamentalne znaczenie dla zrozumienia biologii komórek macierzystych, wczesnego rozwoju embrionalnego oraz klinicznego zastosowania medycyny regeneracyjnej. Donosimy tutaj, że molekularne białko opiekuńcze 90 (Hsp90) jest niezbędne dla pluripotencji embrionalnych komórek macierzystych myszy (ESC) poprzez regulację wielu czynników pluripotencji, w tym Oct4, Nanog oraz przetwornika sygnału i aktywatora transkrypcji 3. Hamowanie Hsp90 przez albo 17-N-alliloamino-17-demetoksygeldanamycyna lub miRNA doprowadziły do różnicowania ESC. Nadekspresja Hsp90β częściowo uratowała fenotyp; w szczególności przywrócono poziomy Oct4 i Nanog. Warto zauważyć, że Hsp90 związany z Oct4 i Nanog w tym samym kompleksie komórkowym i chronił je przed degradacją przez szlak proteasomu ubikwityny, co sugeruje, że Oct4 i Nanog są potencjalnymi nowymi białkami-klientami Hsp90. Ponadto hamowanie Hsp90 zmniejszyło poziom mRNA Oct4, ale nie Nanog, co wskazuje, że Hsp90 uczestniczy w obróbce lub dojrzewaniu mRNA Oct4. Inhibicja Hsp90 zwiększyła również ekspresję niektórych markerów białkowych dla linii mezodermalnych, co sugeruje, że Hsp90 hamuje różnicowanie mezodermy z ESC. Odkrycia te potwierdzają nową rolę Hsp90 w utrzymywaniu pluripotencji ESC poprzez utrzymywanie poziomu wielu czynników pluripotencji, szczególnie Oct4 i Nanog.


title: CD4+CD25+Foxp3+Regulacyjne limfocyty T chronią funkcję śródbłonka zaburzoną przez utlenioną lipoproteinę o niskiej gęstości poprzez czynnik transkrypcyjny KLF-2

text: Cel: Zbadanie regulacji regulatorowych komórek T CD4+CD25+ (Tregs) na prozapalnych cząsteczkach adhezyjnych, czynniku podobnym do Krüppel-2 (KLF-2) i jego dalszych celach transkrypcyjnych w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC) upośledzonych przez ox-LDL i jego mechanizmy. Metody i wyniki: HUVEC hodowano w ciągłej obecności ox-LDL (0 mg/L,25 mg/L,50 mg/L,100 mg/L) przez 4, 6, 12 i 24 godziny, aby umożliwić identyfikację wczesnego i odpowiednio późno indukowane geny, podczas gdy niestymulowane kontrole pobrano w 0 godzinie. Ekspresja prozapalnych cząsteczek adhezyjnych, takich jak cząsteczka adhezji komórek naczyniowych-1 (VCAM-1), cząsteczka adhezji wewnątrzkomórkowej-1 (ICAM-1), E-selektyna, KLF-2 i jej geny docelowe eNOS, PAI-1 określane przez RT-PCR w czasie rzeczywistym i/lub analizę western-blot. Porównuje się ekspresję prozapalnych cząsteczek adhezyjnych, KLF-2, eNOS i PAI-1 w komórkach HUVEC hodowanych samodzielnie lub z Treg aktywowanymi przeciwciałami przeciwko CD3, a następnie dodawanie ox-LDL (50 mg/l) przez 6 godzin z poziomy ekspresji w kulturach kontrolnych. HUVEC traktowane Ox-LDL zwiększyły ekspresję prozapalnych cząsteczek adhezyjnych, a także zwiększyły PAI-1, ale zmniejszyły ekspresję eNOS, czemu towarzyszyła znaczna regulacja w dół KLF-2 w sposób zależny od dawki i czasu. Co więcej, ox-LDL zwiększał prozapalne cząsteczki adhezyjne, ale hamowanie ekspresji KLF2 zostało odwrócone przez dodanie Treg. Mały interferujący RNA zmniejszył endogenną ekspresję KLF-2 i częściowo odwrócił hamujący wpływ Tregs na aktywację komórek HUVEC, co silnie implikuje KLF-2 jako regulator transkrypcyjny efektów, w których pośredniczy Tregs w komórkach śródbłonka. Badania mechanizmu ujawniają, że ekspresja KLF2 za pośrednictwem Treg w komórkach HUVEC upośledzonych przez ox-LDL wymaga kontaktu z komórkami, jak również czynników rozpuszczalnych. Wnioski: Treg mogą chronić funkcję śródbłonka, która jest w dużej mierze zależna od KLF2 i jego dalszej transkrypcyjnej regulacji celów, obejmującej kontakt komórka-komórka i czynniki rozpuszczalne.


title: Metformina normalizuje wywołany cukrzycą typu 2 spadek proliferacji komórek i różnicowania neuroblastów w zakręcie zębatym szczura

text: W tym badaniu zaobserwowaliśmy wpływ metforminy, jednego z najczęściej przepisywanych leków w leczeniu cukrzycy typu 2, na proliferację komórek i różnicowanie neuroblastów w strefie podziarnistej zakrętu zębatego hipokampa (SZDG) u chorych na cukrzycę tłuszczową Zuckera (ZDF). ) szczury, które są modelem cukrzycy typu 2. W tym celu metforminę podawano doustnie raz dziennie 14-tygodniowym szczurom ZDF przez 2 tygodnie i zwierzęta uśmiercano w wieku 16 tygodni. W tym okresie poziomy glukozy we krwi były wyższe u szczurów ZDF, którym podawano nośnik niż u szczurów Zucker Lean (ZLC). Leczenie metforminą znacząco obniżyło poziom glukozy we krwi od 15,5 tygodnia życia. W SZDG, komórki immunoreaktywne Ki67 (marker proliferacji komórek) i podwójnej kortyny (DCX, marker zróżnicowanych neuroblastów) były znacznie niższe u szczurów ZDF, którym podawano nośnik niż u szczurów ZLC. W grupie ZDF traktowanej metforminą, komórki immunoreaktywne Ki67 i DCX były znacząco zwiększone w grupie SZDG w porównaniu z tymi w grupie ZDF traktowanej podłożem. Wyniki te sugerują, że cukrzyca znacząco zmniejsza proliferację komórek i różnicowanie neuroblastów w SZDG oraz że leczenie metforminą normalizuje redukcję proliferacji komórek i różnicowania neuroblastów w SZDG u szczurów z cukrzycą.


title: Mechanizmy molekularne leżące u podstaw spoczynku guza.

text: Dowody sugerują, że uśpione, mikroskopijne guzy są nie tylko powszechne, ale są bardzo rozpowszechnione u zdrowych osób. Ze względu na niewielkie rozmiary i nieinwazyjny charakter guzy te pozostają bezobjawowe iw większości przypadków niewykryte. Wraz z postępem w obrazowaniu diagnostycznym i biologii molekularnej staje się jasne, że takie nowotwory mogą przez dłuższy czas pozostawać w bezobjawowym, uśpionym stadium bez powiększania się. Chociaż wiele procesów może odgrywać rolę w powstrzymywaniu ekspansji mikroskopijnych guzów, jednym krytycznym mechanizmem stojącym za uśpieniem guza jest zdolność populacji guza do indukowania angiogenezy. Chociaż rak może powstawać wieloma drogami, zakłada się, że zasadniczo większość guzów zaczyna się jako mikroskopijne, nieangiogenne nowotwory, które nie mogą się powiększać, dopóki nie zostanie ustalone unaczynienie. Teraz staje się jasne, że rak nie rozwija się poprzez ciągły wzrost wykładniczy i ekspansję masy. Rak kliniczny zwykle objawia się dopiero w późnych, nieuchronnie objawowych stadiach choroby, kiedy guzy są wystarczająco duże, aby można je było łatwo wykryć. Chociaż stan uśpienia w guzach pierwotnych najlepiej jest zdefiniować jako czas między zdarzeniem transformacji rakotwórczej a początkiem nieubłaganego postępującego wzrostu, może on również wystąpić jako minimalna resztkowa lub ukryta choroba z leczonych guzów lub jako mikroprzerzuty. Istnienie guzów uśpionych ma ważne implikacje dla wczesnego wykrywania i leczenia raka. Wyjaśnienie maszynerii regulacyjnej tych procesów będzie miało zasadnicze znaczenie w identyfikacji nowych wczesnych biomarkerów raka i może dostarczyć uzasadnienia dla rozwoju terapii przeciwnowotworowych promujących stan uśpienia. Pomimo wysokiej częstości występowania mikroskopijnych, uśpionych guzów u ludzi i znaczących implikacji klinicznych wczesnego ich wykrywania, ta dziedzina badań nad rakiem nie została dotychczas zbadana. W tym miniprzeglądzie podsumowano obserwacje, modele i podejścia eksperymentalne do badania spoczynku guza. Ponadto omawiane są analogie i rozróżnienia między pojęciami „uśpienia nowotworu” i „uśpienia komórkowego” komórek nowotworowych, a także między „wyjściem z uśpienia nowotworu” a „początkiem przełącznika angiogenicznego”.