title: Natura i anizotropia sił korowych orientujących morfogenezę tkanki Drosophila

text: Morfogeneza rozwijających się zarodków i narządów opiera się na zdolności komórek do przebudowy ich kontaktów z sąsiednimi komórkami. Korzystając z modelowania ilościowego i nanodysekcji laserowej, zbadaliśmy mechanikę procesu morfogenetycznego, wydłużenia zarodków Drosophila melanogaster, które wynika z wymiany spolaryzowanych komórek sąsiadujących. Pokazujemy, że anizotropia napięcia korowego w połączeniach wierzchołkowych komórek jest wystarczająca do napędzania wydłużenia tkanki. Oszacowaliśmy jego wartość, porównując dane in silico i in vivo przy użyciu różnych deskryptorów tkankowych. Nano-dysekcja sieci aktomiozyny wskazuje, że napięcie ma rozkład anizotropowy i zależy od akumulacji miozyny II. Relaksacja złącza po nanopreparacji sugeruje również, że w tym procesie dominują siły sprężystości korowej. Co ciekawe, fluktuacje pozycji wierzchołków (punkty, w których spotykają się trzy lub więcej komórek) ułatwiają wymianę sąsiadów. Przedstawiamy wkład subkomórkowej aktywności rozciągającej polaryzującej przebudowę połączeń oraz permisywną rolę fluktuacji wierzchołków podczas wydłużania tkanki.


title: Wpływ niektórych inhibitorów metabolicznych na aktywność fagocytarną mysich makrofagów in vitro.

text: Badano wpływ różnych inhibitorów metabolicznych na fagocytozę przez makrofagi z wysięku z otrzewnej myszy hodowanych in vitro. Badano następujące inhibitory metabolizmu: jodooctan sodu, fluorek sodu, fluorooctan sodu, malonian sodu, 2-4-dinitrofenol, azydek sodu, ouabainę i cykloheksymid, wszystkie w stężeniu 10(-3) M. Jodooctan wywierał silne działanie hamujące na fagocytozę; obserwacja ta potwierdza, że glikoliza jest głównym źródłem energii dla procesu fagocytarnego. Wręcz przeciwnie, fluor, choć jest skutecznym inhibitorem glikolizy, nie wywierał żadnego wpływu. Tę różnicę można wytłumaczyć faktem, że fluorek sodu blokuje glikolizę beztlenową tylko in vitro w niefizjologicznej temperaturze (0 st. C). Fluorooctan i malonian, dwa związki, które interferują z cyklem Krebsa, nie hamują fagocytozy, ale wiadomo, że aktywność cyklu Krebsa jest słabo rozwinięta w komórkach makrofagicznych. Azydek sodu i 2-4-dinitrofenol, dwa inhibitory fosforylacji oksydacyjnej, wykazywały wpływ na fagocytozę dopiero po 3 godzinach kontaktu z kulturami komórkowymi. Ouabain blokuje transport Na+ i K+ przez błonę komórkową i prawdopodobnie hamuje fagocytozę poprzez zakłócanie ruchów błony komórkowej. Wreszcie mechanizm działania cykloheksymidu na fagocytozę jest niepewny. Związek ten hamuje syntezę białek i być może może działać zapobiegając odnowie błony komórkowej.


title: Dwupoziomowe sprzężenie płynącej aktyny z unieruchomionymi kompleksami N-kadheryna/katenina w stożkach wzrostu neuronów.

text: Stożki wzrostu neuronów poruszają się do przodu, dynamicznie łącząc ruchliwość opartą na aktynie z adhezją substratu, ale mechanizmy na indywidualnym poziomie molekularnym pozostają niejasne. Hodowaliśmy pierwotne neurony na podłożach mikrowzorcowanych pokrytych N-kadheryną i zobrazowaliśmy adhezję i białka cytoszkieletu na brzusznej powierzchni stożków wzrostu za pomocą śledzenia pojedynczych cząstek w połączeniu z mikroskopią lokalizacji fotoaktywowanej (sptPALM). Przedstawiamy przejściowe oddziaływania w drugiej skali czasowej pomiędzy płynącymi filamentami aktyny a unieruchomionymi kompleksami N-kadheryna/katenina, przekładające się na lokalną redukcję wstecznego przepływu aktyny. Normalny przepływ aktyny na mikrowzorcach został uratowany przez ekspresję dominującego negatywnego konstruktu N-kadheryny współzawodniczącego o sprzężenie między aktyną a endogenną N-kadheryną. Odzyskiwanie fluorescencji po eksperymentach z fotowybielaniem (FRAP) potwierdziło zróżnicowaną kinetykę aktyny i N-kadheryny, a ponadto ujawniło 20% populację aktyny zamkniętą w mikrowzorach N-kadheryny, przyczyniając się do lokalnej akumulacji aktyny. Symulacje komputerowe z odpowiednimi parametrami kinetycznymi dobrze modelowały obrót N-kadheryny i aktyny, potwierdzając ten mechanizm. Taka kombinacja krótko- i długożyciowych interakcji między ruchliwą siecią aktyny a przestrzennie ograniczonymi kompleksami adhezyjnymi reprezentuje dwupoziomowy mechanizm sprzęgający, który prawdopodobnie utrzyma dynamiczne wykrywanie środowiska i zapewni siłę niezbędną do migracji stożka wzrostu.


title: Klonowanie czynników związanych z białkami LBP indukowanymi przez HIV, które regulują niezależną od steroidogennego czynnika-1 transkrypcję w ludzkim łożysku enzymu rozszczepiającego łańcuch boczny cholesterolu, P450scc.

text: Enzym rozszczepiający łańcuch boczny cholesterolu, cytochrom P450scc, inicjuje biosyntezę wszystkich hormonów steroidowych. Strategie transkrypcji genu P450scc nadnerczowe i gonadowe są zasadniczo identyczne i zależą od czynnika steroidogennego 1 receptora jądrowego sierocego, ale strategia łożyskowa transkrypcji P450scc wykorzystuje elementy działające w układzie cis inne niż te stosowane w strategii nadnerczowej i jest niezależna od czynnika steroidogennego -1. Ponieważ ekspresja P450scc w łożysku jest wymagana w przypadku ciąży u człowieka, szukaliśmy czynników, które wiążą się z regionem -155/-131 ludzkiego promotora P450scc, który uczestniczy w transkrypcji łożyskowej, ale nie nadnerczowej lub gonadowej. Przeszukiwanie jednohybrydowych drożdży 2,4 x 10(6) klonów cDNA z ludzkich komórek łożyska JEG-3 dało dwa unikalne klony; jednym jest opisany wcześniej czynnik transkrypcyjny LBP-1b, który jest indukowany przez HIV, zakażenie limfocytów typu I, a drugim jest nowy czynnik, nazwany LBP-9, który ma 83% identyczności sekwencji aminokwasowej z LBP-1b. Podczas ekspresji w transfekowanych drożdżach oba czynniki wiązały się swoiście z DNA -155/-131; antysurowice na białka LBP przesunęły kompleks LBP-9.DNA i hamowały tworzenie LBP-1b. Kompleks DNA. Reakcja łańcuchowa polimerazy odwrotnej transkryptazy wykryła LBP-1b w ludzkich łożyskach JEG-3, NCI-H295A nadnerczy, wątrobie HepG2, szyjce HeLa i małpiej nerce COS-1, ale LBP-9 wykryto tylko w komórkach JEG-3. Gdy fragment -155/-131 połączono z minimalnym promotorem, koekspresja LBP-1b zwiększyła transkrypcję 21-krotnie w sposób zależny od dawki, ale dodanie LBP-9 tłumiło stymulujący efekt LBP-1b. Rola czynników transkrypcyjnych LBP w prawidłowej fizjologii człowieka jest niejasna. Ich modulacja łożyskowej, ale nie nadnerczowej transkrypcji P450scc, podkreśla odrębność łożyskowych strategii transkrypcji genu enzymu steroidogennego.


title: Funkcjonalne przeprogramowanie poliploidyzacji w megakariocytach.

text: Poliploidyzacja to naturalny proces, który często towarzyszy różnicowaniu; jego deregulacja jest powiązana z niestabilnością genomu i rakiem. Pomimo jego znaczenia, dlaczego komórki wybierają różne mechanizmy poliploidyzacji, nie jest znane. Tutaj przedstawiamy systematyczną analizę genetyczną endomitozy, procesu, w którym megakariocyty stają się polipoidalne, wchodząc w mitozę, ale przerywając anafazę. Podczas gdy ablacja kofaktora APC/C Cdc20 powoduje zatrzymanie mitozy i ciężką małopłytkowość, brak kinaz Aurora-B, Cdk1 lub Cdk2 nie wpływa na poliploidyzację megakariocytów ani na poziom płytek krwi. Ablacja Cdk1 wymusza przejście na endocykle bez mitozy, podczas gdy poliploidyzacja przy braku Cdk1 i Cdk2 zachodzi w obecności nieprawidłowych zdarzeń ponownej replikacji. Co ważne, ablacja tych kinaz ratuje defekty w megakariocytach zerowych Cdc20. Odkrycia te sugerują, że endomitozę można funkcjonalnie zastąpić alternatywnymi mechanizmami poliploidyzacji in vivo i stanowią podstawę komórkową dla podejść terapeutycznych mających na celu rozróżnienie komórek mitotycznych i poliploidalnych.


title: Aktywność metylotransferazy histonowej związana z ludzkim kompleksem wielobiałkowym zawierającym białko Enhancer of Zeste.

text: Wzmacniacz Zeste [E(z)] jest represorem transkrypcji grupy Polycomb i jednym z członków założycieli rodziny białek zawierających domenę SET. Kilka białek z domeny SET posiada wewnętrzną aktywność metylotransferazy histonowej (HMT). Jednakże stwierdzono, że rekombinowane białko E(z) jest nieaktywne w teście HMT. Tutaj opisujemy izolację wielobiałkowego kompleksu E(z), który zawiera dodatkowe grzebienie płciowe, supresor zeste-12 [Su(z)12] i białka wiążące histony RbAp46/RbAp48. Ten kompleks, który nazwaliśmy kompleksem represyjnym Polycomb (PRC) 2, wykazuje aktywność HMT ze specyficznością wobec Lys 9 (K9) i Lys 27 (K27) histonu H3. Aktywność HMT PRC2 zależy od nienaruszonej domeny SET w białku E(z). Stawiamy hipotezę, że represja transkrypcji przez białko E(z) obejmuje zależną od metylacji rekrutację PRC1. Obecność Su(z)12, silnego supresora zmienności efektu pozycji w PRC2 sugeruje, że PRC2 może odgrywać powszechną rolę w wyciszaniu za pośrednictwem heterochromatyny.


title: Symwastatyna zmniejsza adhezję płytek krwi do wsierdzia w migotaniu przedsionków.

text: CELE Ocena związku między układem CD40/CD40L a nasileniem trombogenezy w AF oraz przetestowanie efektów leczenia simwastatyną. METODY Badanie in vitro na tkance ludzkiej, Szpital Uniwersytecki (centrum skierowań III stopnia). Eksperymenty na segmentach prawego przedsionka uzyskane przed wystąpieniem pomostowania krążeniowo-oddechowego przeprowadzono w obecności lub nieobecności 5 mikroM simwastatyny. Dwie grupy pacjentów z przewlekłym migotaniem przedsionków lub rytmem zatokowym w czasie operacji kardiochirurgicznej. Wsierdziowa ekspresja CD40, uwalnianie CD40L i adhezja płytek krwi do wsierdzia. Dodatkowo oceniono grubość agregatów płytkowych i rozmieszczenie płytek na wsierdziu. WYNIKI Migotanie przedsionków było związane ze znaczącym wzrostem ekspresji wsierdzia CD40 (293,1±-55,1 pg/ml vs. 230,9±-53,3 pg/ml, p<0,01) i adhezji płytek do wsierdzia w porównaniu z przedsionkami rytmu zatokowego (10,8 +/-2,2 vs. 5,2+/-1,3 płytki CD41 AU p<0,01). W immunofluorescencji około 62% migoczącego wsierdzia było pokryte płytkami krwi, w porównaniu z 12% przedsionków bez rytmu zatokowego. Dodanie simwastatyny znacząco zmniejszyło ekspresję CD40 oraz adhezję płytek krwi do migoczących przedsionków; jego skuteczność nie została odwrócona przez dodanie kwasu mewalonowego. WNIOSKI Przewlekłe migotanie przedsionków gwałtownie zwiększa ekspresję CD40 oraz adhezję płytek krwi do wsierdzia. Symwastatyna skutecznie moduluje tę ekspresję, przez co może potencjalnie przyczynić się do zmniejszenia ryzyka powstawania skrzepliny wewnątrzprzedsionkowej.


title: Przenoszenie sporadycznej choroby Creutzfeldta-Jakoba przez transfuzję krwi: czynnik ryzyka lub możliwe uprzedzenia.

text: TŁO Występowanie transmisji transfuzyjnych wariantów przypadków choroby Creutzfeldta-Jakoba (CJD) ponownie zwróciło uwagę na możliwe podobne ryzyko stwarzane przez inne postacie CJD. MATERIAŁ I METODY CJD z pewnym lub prawdopodobnym rozpoznaniem (sporadyczna CJD, n = 741; genetyczna CJD, n = 175) oraz pacjenci bez CJD z pewnym rozpoznaniem alternatywnym (n = 482) z dostępną historią przetoczeń krwi zostali włączeni do badania . Ryzyko narażenia na transfuzję krwi występujące ponad 10 lat przed wystąpieniem choroby i dla niektórych możliwych czynników zakłócających zostało ocenione poprzez obliczenie surowych ilorazów szans (OR). Zmienne z istotnymi OR w analizach jednowymiarowych zostały uwzględnione w wieloczynnikowych analizach regresji logistycznej. WYNIKI W modelu jednoczynnikowym transfuzja krwi występująca ponad 10 lat przed wystąpieniem objawów klinicznych jest 4,1-krotnie częstsza w sporadycznej CJD niż w innych zaburzeniach neurologicznych. To znaczenie traci się, gdy nie bierze się pod uwagę 10-letniego opóźnienia. Analizy wieloczynnikowe pokazują, że ryzyko sporadycznej CJD po transfuzji wzrasta (OR 5,05) po uwzględnieniu możliwych czynników zakłócających. Analiza przeprowadzona na pacjentach z genetyczną CJD nie wykazała żadnego istotnego czynnika ryzyka związanego z transfuzją. WNIOSEK Jest to pierwsze badanie kliniczno-kontrolne wykazujące istotne ryzyko transfuzji występujące ponad 10 lat przed klinicznym wystąpieniem u pacjentów ze sporadyczną postacią CJD. Pozostaje wątpliwe, czy znaczenie tych danych jest biologicznie wiarygodne, czy też jest konsekwencją błędów systematycznych w projekcie badania, ale stanowią one przeciwwagę dla wcześniejszych negatywnych doniesień epidemiologicznych, które mogły przeszacować ocenę bezpieczeństwa krwi w sporadycznej CJD.


title: Zalety i pułapki fruktozaminy i albuminy glikowanej w diagnostyce i leczeniu cukrzycy.

text: Skuteczna diagnoza i dokładne monitorowanie pacjentów z cukrzycą są podstawą zmniejszenia ryzyka powikłań cukrzycowych. Obecne strategie diagnostyczne i prognostyczne w cukrzycy opierają się głównie na dwóch testach: glukozy w osoczu (lub włośniczkowej) i hemoglobinie glikowanej (HbA1c). Niemniej jednak środki te nie są niezawodne, a ich kliniczna przydatność jest obciążona wieloma czynnikami klinicznymi i analitycznymi. Wprowadzenie do praktyki klinicznej innych wskaźników homeostazy glukozy, takich jak fruktozamina i albumina glikowana (GA), można uznać za atrakcyjną alternatywę, zwłaszcza u pacjentów, u których pomiar HbA1c może być błędny lub nawet niewiarygodny. Należą do nich pacjenci z szybkimi zmianami homeostazy glukozy i większymi wahaniami glikemii oraz pacjenci z zaburzeniami krwinek czerwonych i chorobą nerek. Zgodnie z dostępnymi dowodami, ogólna skuteczność diagnostyczna GA wydaje się wyższa niż fruktozaminy w szerokim zakresie warunków klinicznych. Obecna metoda pomiaru GA jest również lepiej wystandaryzowana i mniej podatna na zmienne przedanalityczne niż te stosowane do oceny fruktozaminy. Dodatkowe zalety GA nad HbA1c są reprezentowane przez niższy koszt odczynników i możliwość automatyzacji analizy GA na wielu konwencjonalnych urządzeniach laboratoryjnych. Chociaż potrzebne są dalsze badania, aby zdecydowanie ustalić, że GA może uzupełniać lub nawet zastępować konwencjonalne miary kontroli glikemii, takie jak HbA1c, GA może pomóc w klinicznym leczeniu pacjentów z cukrzycą, u których wartości HbA1c mogą być niewiarygodne.


title: Niezależne od katalitycznie funkcje PARP-1 determinują pionierską aktywność Sox2 w nieusuwalnych loci genomowych.

text: Pionierskie czynniki transkrypcyjne (TF) działają jako genomowe jednostki pierwszej odpowiedzi, wiążąc się z niedostępnymi regionami chromatyny w celu promowania tworzenia wzmacniacza. Mechanizm, dzięki któremu pionierskie TF uzyskują dostęp do chromatyny, pozostaje ważnym pytaniem bez odpowiedzi. Tutaj pokazujemy, że PARP-1, białko wiążące nukleosom, współpracuje z wewnętrznymi właściwościami pionierskiego TF Sox2, ułatwiając jego wiązanie z trudnymi do leczenia loci genomowymi w embrionalnych komórkach macierzystych. Te działania PARP-1 zachodzą niezależnie od aktywności transferazy poli(ADP-rybozylu). Miejsca wiązania Sox2 zależne od PARP-1 znajdują się w euchromatycznych regionach genomu ze stosunkowo wysokim zajęciem nukleosomów i niskim zajęciem przez inne czynniki transkrypcyjne. PARP-1 stabilizuje wiązanie Sox2 z nukleosomami w miejscach suboptymalnych poprzez kooperatywne oddziaływania na DNA. Nasze wyniki definiują wewnętrzne i zewnętrzne cechy, które determinują pionierską aktywność Sox2. Warunkowa pionierska aktywność obserwowana w przypadku Sox2 w podzbiorze miejsc wiązania może być kluczową cechą innych pionierskich TF działających w trudnych do opanowania loci genomowych.


title: Sterydowa regulacja diapauzy C. elegans, czasu rozwoju i długowieczności.

text: Hormony odgrywają kluczową rolę w kierowaniu głównymi przejściami etapowymi i rozwojowymi zdarzeniami czasowymi u wielu gatunków. U nicieni C. elegans receptor hormonu steroidowego, DAF-12, działa na styku ścieżek regulujących czas rozwoju, specyfikację stadium i długość życia. DAF-12 łączy sygnały środowiskowe i fizjologiczne z regulacją historii życia i jest osadzony w bogatej architekturze rządzącej różnymi procesami. W tym miejscu podkreślamy spostrzeżenia molekularne, niezwykłe obwody i ścieżki sygnałowe rządzące przejściami etapów życia u robaka oraz sposób, w jaki dostarczyły one fundamentalnego wglądu w regulację sterydową czasu biologicznego.


title: Rdzeń podjednostki represyjnego kompleksu Polycomb 1 jest szeroko konserwatywna pod względem funkcji, ale nie sekwencji pierwszorzędowej.

text: Białka Polycomb Group (PcG) pośredniczą w dziedzicznym wyciszaniu genów poprzez modyfikację struktury chromatyny. Niezbędny kompleks PcG, PRC1, zagęszcza chromatynę i hamuje przebudowę chromatyny. U Drosophila melanogaster, wewnętrznie nieuporządkowany region C-końcowy PSC (PSC-CTR) pośredniczy w tych niekowalencyjnych wpływach na chromatynę i ma zasadnicze znaczenie dla żywotności. Ponieważ sekwencja PSC-CTR jest słabo konserwowana, znaczenie jej wpływu na chromatynę poza Drosophila było niejasne. Brak pofałdowanych domen utrudniał również zrozumienie, w jaki sposób sekwencja PSC-CTR koduje jego funkcję. Aby określić mechanistyczną podstawę i zakres zachowania aktywności PSC-CTR, zidentyfikowaliśmy 17 metazoan PSC-CTR obejmujących strunowce do stawonogów i zbadaliśmy ich cechy sekwencji i właściwości biochemiczne. Sekwencje PSC-CTR są słabo konserwowane, ale wszystkie są silnie naładowane i strukturalnie nieuporządkowane. Pokazujemy, że aktywne PSC-CTR – które ściśle wiążą DNA i skutecznie hamują przebudowę chromatyny – różnią się od mniej aktywnych brakiem wydłużonych odcinków naładowanych ujemnie. Aktywność PSC-CTR można zwiększyć poprzez rozproszenie jej ciągłego ładunku ujemnego, co potwierdza znaczenie tej właściwości. Wykorzystując właściwości sekwencji zdefiniowane jako ważne dla aktywności PSC-CTR, przewidzieliśmy obecność aktywnych PSC-CTR w dodatkowych zróżnicowanych genomach. Nasza analiza ujawnia szerokie zachowanie aktywności PSC-CTR we wszystkich metazoan. Tego wniosku nie można było ustalić na podstawie dopasowania sekwencji. Ponadto stwierdzamy, że rośliny pozbawione aktywnych PSC-CTR posiadają zamiast tego funkcjonalnie analogiczne białko PcG, EMF1. W związku z tym nasze badanie sugeruje, że nieuporządkowana domena z rozproszonymi ładunkami ujemnymi leży u podstaw aktywności PRC1 i jest zachowana we wszystkich śródstopiakach i roślinach.


title: Stan żywieniowy wyszkolonych rowerzystek.

text: Stan odżywienia oceniano u ośmiu wysoko wyszkolonych kolarek. Każdy rowerzysta prowadził 3-dniowy rekord ważonego jedzenia. Diety analizowano pod kątem zawartości składników odżywczych przy użyciu skomputeryzowanego pakietu oprogramowania. Krew pobrano również i oceniono pod kątem hemoglobiny, hematokrytu i albuminy. W przypadku grupy sportowej dieta rowerzystów okazała się być uboga w energię (85% RDA) i węglowodany (4,4 g/kg masy ciała dziennie). Średnie dzienne spożycie w diecie było znacznie poniżej RDA dla folacyny (76% RDA), magnezu (81%), żelaza (59%) i cynku (48%). Ponadto ponad jedna trzecia rowerzystów nie spożyła 67% RDA na następujące mikroelementy: pirydoksynę, folacynę, kobalaminę, witaminę E, magnez, żelazo i cynk. Wszystkie wartości hemoglobiny (135 gm/l), hematokrytu (0,39) i albuminy (45 gm/l) były prawidłowe, chociaż większość wartości hemoglobiny mieściła się w dolnych 50% wartości prawidłowych. Pokarmy takie jak mięso, drób, ryby, fasola, groch i orzechy były ubogie lub nieobecne w diecie większości sportowców. Jakość diety w tej grupie rowerzystek mogłaby zostać znacznie poprawiona przez dodanie większej ilości tych pokarmów. Sportowcy ci mogliby skorzystać z edukacji żywieniowej i doradztwa dietetycznego.


title: Regulacja ekspresji Pax-3 w dermomiotomie i jego rola w rozwoju mięśni.

text: Segmentowana mezoderma u kręgowców daje początek różnym typom komórek w zarodku, w tym szkieletowi osiowemu i mięśniowi. Szereg czynników transkrypcyjnych zawierających sparowaną domenę (białka Pax) ulega ekspresji w segmentowanej mezodermie podczas embriogenezy. Należą do nich Pax-3 i blisko spokrewniony gen, Pax-7, które ulegają ekspresji w płytce segmentowej iw dermomiotomie. W tej pracy pokazujemy, że sygnały z wzorca struny grzbietowej wyrażają ekspresję Pax-3, Pax-7 i Pax-9 w somitach i późniejsze różnicowanie typów komórek, które powstają z mezodermy somitycznej. Bezpośrednio oceniamy rolę genu Pax-3 w różnicowaniu typów komórek pochodzących z dermomiotomu, analizując rozwój mięśni w zarodkach myszy typu splotch, które nie mają funkcjonalnego genu Pax-3. Populacja komórek wykazujących ekspresję Pax-3 pochodzących z dermomiotomu, które normalnie migrują do kończyny, jest nieobecna w homozygotycznych embrionach plamistych, w wyniku czego dochodzi do utraty mięśni kończyn. Nie wykryto żadnych nieprawidłowości w mięśniach tułowia embrionów plamistych, co wskazuje, że Pax-3 jest niezbędny do rozwoju kończyny, ale nie mięśnia tułowia.


title: Angiopoetyna 2 jest częściowym agonistą/antagonistą sygnalizacji Tie2 w śródbłonku.

text: Pierwotnie wykazano, że angiopoetyna 2 (Ang2) jest konkurencyjnym antagonistą dla Ang1 receptorowej kinazy tyrozynowej Tie2 w komórkach śródbłonka (EC). Od tego czasu doniesienia są sprzeczne co do tego, czy Ang2 jest agonistą czy antagonistą Tie2. Tutaj pokazujemy, że Ang2 działa jako agonista, gdy Ang1 jest nieobecny, ale jako antagonista zależny od dawki, gdy Ang1 jest obecny. Egzogenna Ang2 aktywuje Tie2 i promigracyjny, proprzeżyciowy szlak PI3K/Akt w EC, ale z mniejszą siłą i niższym powinowactwem niż egzogenna Ang1. EC wytwarzają Ang2, ale nie Ang1. Ta endogenna Ang2 utrzymuje aktywność Tie2, 3-kinazy fosfatydyloinozytolu i Akt i promuje przeżycie EC, migrację i tworzenie rurek. Jednakże, gdy EC są stymulowane Ang1 i Ang2, Ang2 w zależności od dawki hamuje indukowaną przez Ang1 fosforylację Tie2, aktywację Akt i przeżycie EC. Dochodzimy do wniosku, że Ang2 jest zarówno agonistą, jak i antagonistą Tie2. Chociaż Ang2 jest słabszym agonistą niż Ang1, endogenny Ang2 utrzymuje poziom aktywacji Tie2, który jest krytyczny dla spektrum funkcji EC. Odkrycia te mogą pogodzić odmienne doniesienia o wpływie Ang2 na Tie2, wpływając na nasze zrozumienie mechanizmów transdukcji sygnału endogennej kinazy tyrozynowej receptora i wpływają na sposób, w jaki Ang2 i Tie2 są celem w stanach takich jak posocznica i rak.


title: Bakteremia wywołana przez szczep Desulfovibrio spokrewniony ze wstępnie nazwanym Desulfovibrio fairfieldensis.

text: Osiem izolatów Desulfovibrio spp. zostały uzyskane w ciągu 5 lat z ropni brzucha lub mózgu lub krwi. Siedem izolatów było częścią flory mieszanej [poprawiona]. Jeden szczep wyizolowano w czystej hodowli z krwi pacjenta z zapaleniem otrzewnej pochodzenia wyrostka robaczkowego. Zgodnie z sekwencjami genu 16S rRNA, szczep ten był bliski Desulfovibrio fairfieldensis. Niniejszy raport opisuje czwarty izolat tego niedawno opisanego gatunku, który należy wyizolować w czystej kulturze lub jako dominującą część flory i powiązać z procesami zakaźnymi. Tak więc D. fairfieldensis może mieć wyższy potencjał patogenny niż inne gatunki Desulfovibrio.


title: Witamina D: Witamina „słoneczna”.

text: Niedobór witaminy D dotyka prawie 50% populacji na całym świecie. Szacuje się, że 1 miliard ludzi na całym świecie, we wszystkich grupach etnicznych i wiekowych, ma niedobór witaminy D (VDD). Tę pandemię hipowitaminozy D można przypisać głównie stylowi życia (na przykład ograniczonej aktywności na świeżym powietrzu) i czynnikom środowiskowym (na przykład zanieczyszczenie powietrza), które zmniejszają ekspozycję na światło słoneczne, które jest wymagane do produkcji witaminy D indukowanej promieniowaniem ultrafioletowym B (UVB). w skórze. Wysoka częstość występowania niedoboru witaminy D jest szczególnie ważnym problemem zdrowia publicznego, ponieważ hipowitaminoza D jest niezależnym czynnikiem ryzyka całkowitej śmiertelności w populacji ogólnej. Aktualne badania sugerują, że możemy potrzebować więcej witaminy D niż obecnie zaleca się, aby zapobiegać chorobom przewlekłym. Ponieważ liczba osób z VDD stale rośnie, znaczenie tego hormonu w ogólnym zdrowiu i zapobieganiu chorobom przewlekłym znajduje się na czele badań. VDD jest bardzo powszechne we wszystkich grupach wiekowych. Ponieważ niewiele produktów spożywczych zawiera witaminę D, wytyczne zalecają suplementację w sugerowanym dziennym spożyciu i tolerowanym górnym poziomie. Sugeruje się również pomiar poziomu 25-hydroksywitaminy D w surowicy jako wstępny test diagnostyczny u pacjentów z ryzykiem niedoboru. U pacjentów z niedoborem zaleca się leczenie witaminą D2 lub witaminą D3. Metaanaliza opublikowana w 2007 roku wykazała, że suplementacja witaminy D wiązała się ze znacznie zmniejszoną śmiertelnością. W tym przeglądzie podsumujemy mechanizmy, które, jak się przypuszcza, leżą u podstaw związku między witaminą D, oraz zrozumienie jej biologii i implikacji klinicznych.


title: Aktywacja cykliny D1 w nowotworach limfocytów B: związek ze zmianami w acetylacji histonów, metylacji DNA i wiązaniu polimerazy RNA II zarówno z sekwencjami promotorowymi, jak i dystalnymi.

text: Ekspresja cykliny D1 jest deregulowana przez translokację chromosomów w chłoniaku z komórek płaszcza i podgrupie szpiczaka mnogiego. Mechanizmy molekularne zaangażowane w deregulację genów na duże odległości pozostają niejasne, chociaż zmiany w acetylowanych histonach i metylowanych dinukleotydach CpG mogą być ważne. Wzorce metylacji DNA i acetylacji histonów określono w locus cykliny D1 na chromosomie 11q13 w nowotworach B-komórkowych. Promotor cykliny D1 był hipometylowany i hiperacetylowany w eksprymujących liniach komórkowych i próbkach od pacjentów oraz metylowany i hipoacetylowany w nieeksprymujących liniach komórkowych. Domeny hiperacetylowanych histonów i hipometylowanego DNA rozciągały się ponad 120 kb w górę od genu cykliny D1. Co ciekawe, hipometylowane DNA i hiperacetylowane histony były również zlokalizowane w promotorze cykliny D1, ale nie w górnym regionie skupiska translokacji w nieeksprymujących cyklinę D1, nienowotworowych komórkach B i T. Wiązanie polimerazy II RNA wykazano zarówno w regionie promotora cykliny D1, jak iw regionach regulatorowych łańcucha ciężkiego immunoglobuliny 3' tylko w złośliwych liniach komórek B z deregulacją ekspresji cykliny D1. Nasze wyniki sugerują model, w którym polimeraza II RNA związana w sekwencjach regulatorowych IgH może aktywować promotor cykliny D1 przez transfer lub śledzenie polimerazy dalekiego zasięgu.


title: Fizjologiczna regulacja ekspresji i funkcji receptorów Toll-podobnych u ludzi.

text: Do tej pory zidentyfikowano jedenaście ssaczych receptorów Toll-podobnych (TLR 1-11) i wiadomo, że odgrywają kluczową rolę w regulacji odpowiedzi immunologicznych; jednakże czynniki, które regulują ekspresję i funkcję TLR in vivo są słabo poznane. Dlatego w niniejszym badaniu zbadaliśmy fizjologiczną regulację ekspresji i funkcji TLR u ludzi. Aby zbadać wpływ dobowej rytmiki na ekspresję i funkcję TLR, od zdrowych ochotników pobrano próbki krwi obwodowej (n = 8) w punktach czasowych pokrywających się ze szczytem i nadirem endogennego stężenia krążącego kortyzolu. Chociaż nie zaobserwowano dobowej rytmiki w ekspresji TLR 1, 2, 4 lub 9, zwiększenie ekspresji cząsteczek kostymulujących (CD80 i CD86) i prezentujących antygen (klasa II MHC) na monocytach CD14(+) po aktywacji specyficznymi ligandami TLR była większa (P < 0,05) w próbach pobranych wieczorem w porównaniu z porannymi. Aby zbadać wpływ stresu fizycznego na ekspresję i funkcję TLR, próbki krwi obwodowej żylnej pobrano od zdrowych ochotników (n = 11) w spoczynku i po 1,5 h forsownych ćwiczeń w upale (34 stopnie C). Wysiłek fizyczny skutkował spadkiem (P < 0,005) ekspresji TLR 1, 2 i 4 na monocytach CD14(+). Ponadto, podwyższenie poziomu CD80, CD86, MHC klasy II i interleukiny-6 przez monocyty CD14(+) po aktywacji specyficznymi ligandami TLR było zmniejszone (P < 0,05) w próbkach uzyskanych po wysiłku w porównaniu z próbkami w spoczynku. Wyniki te pokazują, że funkcja TLR podlega modulacji w warunkach fizjologicznych in vivo i dostarczają dowodów na rolę hormonów immunomodulujących w regulacji funkcji TLR.


title: Przegląd psychospołecznych potrzeb chorych na raka piersi i ich bliskich.

text: CEL Identyfikacja psychospołecznych potrzeb pacjentek z rakiem piersi i ich krewnych wraz z czynnikami wpływającymi na te potrzeby oraz opracowanie wstępnego modelu do prowadzenia dalszych badań i oceny potrzeb w praktyce klinicznej. TŁO Kobiety cierpiące na raka piersi muszą radzić sobie z rozpoznaniem choroby zagrażającej życiu. Leczenie i proces rekonwalescencji mogą być wymagające dla pacjentów i ich bliskich. Ocena potrzeb może pomóc klinicystom skoncentrować się na zapewnieniu odpowiedniej pomocy. PROJEKTOWANIE Przegląd literatury. METODA Podejmowana z wykorzystaniem elektronicznych baz danych i określonych terminów badawczych; Zidentyfikowano i przeanalizowano 20 artykułów. WYNIKI Potrzeby zidentyfikowane przez pacjentów obejmują (1) związane z leczeniem upośledzenie fizyczne i społeczne, takie jak zmęczenie, objawy menopauzy i zmieniony obraz ciała oraz (2) niepokój emocjonalny, taki jak lęk przed nawrotem, lęk i depresja. Partnerzy potrzebują pomocy, aby chronić siebie i pacjenta przed różnymi zagrożeniami. Kobiety potrzebują informacji, aby utrzymać kontrolę i radzić sobie z chorobą. Partnerzy chcą informacji o stanie pacjenta, a oboje o rokowaniach i perspektywach. Brakuje wiedzy o potrzebach bliskich. Wzajemne wsparcie rodziny, zdrowie kobiet i partnerów oraz stres emocjonalny mogą wpływać na interakcje między pacjentami a ich partnerami. WNIOSKI Zaproponowano wstępny model oparty na rodzinie, który ukierunkuje dalsze badania i wsparcie kliniczne. Potrzebne są dalsze badania, aby precyzyjnie określić, jakie czynniki psychospołeczne mogą wpływać na zaspokojenie potrzeb pacjentów i ich bliskich. ZNACZENIE DLA PRAKTYKI KLINICZNEJ Proponowany model może stanowić ramy dla pracowników służby zdrowia do oceny zaspokojonych i niezaspokojonych potrzeb pacjentów i ich krewnych oraz rzeczywistego zapotrzebowania na pomoc, aby kierować planowaniem opieki, poradnictwem i edukacją.


title: Polimeraza 1 poli(ADP-rybozy) hamuje ekspresję ABCA1 za pośrednictwem receptora X wątroby i wypływ cholesterolu w makrofagach.

text: Receptory wątroby X (LXR) to aktywowane oksysterolem receptory jądrowe, które odgrywają kluczową rolę w odwrotnym transporcie cholesterolu poprzez regulację w górę transporterów kasety wiążącej ATP (ABCA1 i ABCG1), które pośredniczą w komórkowym wypływie cholesterolu. Mysie modele miażdżycy wykazują zmniejszoną miażdżycę i zwiększoną regresję ustalonych blaszek po aktywacji LXR. Jednak czynniki koregulacyjne, które wpływają na zależną od LXR aktywację genów w makrofagach, pozostają do wyjaśnienia. Aby zidentyfikować nowe regulatory LXR, które modulują jego aktywność, zastosowaliśmy oczyszczanie powinowactwa i spektrometrię mas do analizy kompleksów jądrowych LXRα i zidentyfikowaliśmy polimerazę-1 poli(ADP-rybozy) (PARP-1) jako czynnik związany z LXR. W rzeczywistości PARP-1 oddziaływał zarówno z LXRα, jak i LXRβ. Zarówno zmniejszenie PARP-1, jak i zahamowanie aktywności PARP-1 zwiększyły indukowaną przez ligand LXR ekspresję ABCA1 w linii makrofagów RAW 264.7 i pierwotnych makrofagach pochodzących ze szpiku kostnego, ale nie wpłynęły na zależną od LXR ekspresję innych genów docelowych, ABCG1 i SREBP- 1c. Doświadczenia z immunoprecypitacją chromatyny potwierdziły rekrutację PARP-1 w elemencie odpowiedzi LXR w promotorze genu ABCA1. Ponadto wykazaliśmy, że LXR jest poli(ADP-rybozyl)-owany przez PARP-1, potencjalny mechanizm, przez który PARP-1 wpływa na funkcję LXR. Co ważne, inhibitor PARP, 3-aminobenzamid, zwiększał wypływ cholesterolu z makrofagów ABCA1 do ubogiej w lipidy apolipoproteiny AI. Odkrycia te rzucają światło na ważną rolę PARP-1 w regulowanej przez LXR homeostazie lipidów. Zrozumienie wzajemnych zależności między PARP-1 i LXR może zapewnić wgląd w opracowywanie nowych terapii do leczenia miażdżycy.


title: Antykoncepcja doraźna: świadczenie z wyprzedzeniem w młodej populacji klinik wysokiego ryzyka.

text: CEL Ocena, czy wcześniejsze zastosowanie antykoncepcji awaryjnej zwiększa jej stosowanie i czy ma drugorzędny wpływ na regularne stosowanie antykoncepcji. METODY Przeprowadziliśmy kontrolowane badanie klientek w wieku 16-24 lat, które uczęszczały do kliniki planowania rodziny finansowanej ze środków publicznych. Kobiety były systematycznie przydzielane do otrzymywania z góry antykoncepcji awaryjnej i edukacji (leczenie) lub tylko edukacji (kontrola). Spośród 263 włączonych uczestników (133 leczenie, 130 grupa kontrolna), obserwację zakończono u 213 (111 terapii, 102 grupy kontrolnej). Głównymi miarami wyników były wiedza o antykoncepcji awaryjnej i jej stosowaniu, częstość współżycia seksualnego bez zabezpieczenia oraz schemat stosowania antykoncepcji w ciągu ostatnich 4 miesięcy. WYNIKI Uczestniczki były świadome stosowania antykoncepcji awaryjnej podczas obserwacji, ale grupa leczona była trzykrotnie bardziej skłonna do jej stosowania (p = 0,006). Chociaż w grupie leczonej nie odnotowano częstszych przypadków uprawiania seksu bez zabezpieczenia niż w grupie kontrolnej, kobiety w grupie leczonej (28%) częściej niż w grupie kontrolnej (17%) zgłaszały stosowanie mniej skutecznej antykoncepcji podczas obserwacji w porównaniu z rejestracją (P = 0,05). Odsetek kobiet w obu grupach, które zgłosiły stałe stosowanie pigułek, wzrósł od momentu rejestracji do obserwacji (34% w porównaniu z 45%); jednak grupa kontrolna (58%) częściej niż grupa leczona (32%) zgłaszała konsekwentne stosowanie pigułek podczas obserwacji (p = 0,03). WNIOSEK Stosowanie antykoncepcji awaryjnej zwiększono dzięki zapewnieniu jej z wyprzedzeniem, ale nie tylko dzięki edukacji. Zmiany w mniej skutecznych metodach antykoncepcji i wzorcach zażywania pigułek były potencjalnie negatywnymi skutkami, które należy zbadać w odniesieniu do zaobserwowanych korzyści.


title: Analiza immunofenotypowa związanego z AIDS chłoniaka rozlanego z dużych komórek B i implikacji klinicznych u pacjentów z badań klinicznych konsorcjum ds. nowotworów złośliwych AIDS 010 i 034

text: CEL Chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL) stanowi klinicznie niejednorodną chorobę. Modele oparte na immunohistochemii przewidują wynik kliniczny. Obejmują one podział na centrum rozmnażania (GC) w porównaniu z podtypami nie-GC; wskaźnik proliferacji (mierzony przez ekspresję Ki-67) i ekspresję białka dojrzewania indukowanego przez BCL-2, FOXP1 lub limfocyty B (Blimp-1)/PRDM1. Staraliśmy się ustalić, czy analizy immunohistochemiczne biopsji od pacjentów z DLBCL zakażonych wirusem HIV są podobnie istotne dla rokowania. PACJENCI I METODY Przebadaliśmy 81 DLBCL od pacjentów z AIDS w AMC010 (cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna i prednizon [CHOP] v CHOP-rytuksymab) i AMC034 (etopozyd, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon i sekwencyjnych) klinicznych i porównano immunofenotyp z danymi dotyczącymi przeżycia, dodatnim wynikiem wirusa Epsteina-Barra (EBV) i liczbą komórek CD4. WYNIKI Podtypy GC i inne niż GC DLBCL nie różniły się istotnie pod względem całkowitego przeżycia lub liczby CD4 w momencie wystąpienia nowotworu. EBV można było znaleźć w obu podtypach DLBCL, chociaż rzadziej w podtypie GC, i nie wpływał na przeżycie. Ekspresja FOXP1, Blimp-1/PRDM1 lub BCL-2 nie była skorelowana z wynikiem u pacjentów z DLBCL związanym z AIDS. WNIOSEK Dane te wskazują, że przy obecnych strategiach leczenia chłoniaka i kontroli zakażenia HIV, powszechnie stosowane markery immunohistochemiczne mogą nie mieć znaczenia klinicznego u pacjentów zakażonych HIV z DLBCL. Stwierdzono, że jedynym predykcyjnym markerem immunohistochemicznym był Ki-67, gdzie wyższy wskaźnik proliferacji wiązał się z lepszym przeżyciem, co sugeruje lepszą odpowiedź na terapię u pacjentów, których guzy miały wyższy wskaźnik proliferacji.


title: Aktywność prionowa dysmutazy ponadtlenkowej Cu/Zn: implikacje dla stwardnienia zanikowego bocznego.

text: Choroby neurodegeneracyjne należą do większej grupy zaburzeń fałdowania białek, zwanych proteinopatiami. Istnieje coraz więcej dowodów eksperymentalnych wskazujących na mechanizmy podobne do prionów w wielu powszechnych chorobach neurodegeneracyjnych, w tym chorobie Alzheimera, chorobie Parkinsona, tauopatiach i stwardnieniu zanikowym bocznym (ALS), z których wszystkie charakteryzują się nieprawidłowym fałdowaniem i agregacją określonych białek. Paradygmat prionowy zapewnia mechanizm, dzięki któremu białko zmutowane lub typu dzikiego może zdominować patogenezę poprzez inicjację nieprawidłowego fałdowania samonamnażającego się białka. ALS, śmiertelna choroba charakteryzująca się postępującą degeneracją neuronów ruchowych jest rozumiana jako klasyczna proteinopatia; typową cechą choroby jest tworzenie się wtrąceń składających się z zagregowanego białka wewnątrz i wokół neuronów ruchowych, które mogą przyczyniać się do neurotoksyczności. Powszechnie wiadomo, że nieprawidłowo sfałdowane/utlenione białko SOD1 jest wysoce toksyczne dla neuronów ruchowych i odgrywa znaczącą rolę w patologii ALS. W ostatnich pracach zidentyfikowano właściwości nieprawidłowego fałdowania propagowanego białka zarówno w zmutowanej, jak i dzikiej SOD1, co może stanowić podstawę molekularną dla klinicznie obserwowanego ciągłego rozprzestrzeniania się choroby poprzez neuroosię. W niniejszym przeglądzie analizujemy aktualny stan wiedzy na temat właściwości prionopodobnych SOD1 i komentujemy proponowane mechanizmy transmisji międzykomórkowej.


title: Analiza zmian ekspresji genów gospodarza regulowanych przez wirus Epsteina-Barra poprzez rozrost pierwotnych komórek B ujawnia opóźnioną kinetykę aktywacji NF-κB za pośrednictwem utajonego białka błonowego 1 .

text: Wirus Epsteina-Barra (EBV) to onkogenny ludzki wirus opryszczki, który radykalnie reorganizuje ekspresję genów gospodarza, aby unieśmiertelnić pierwotne komórki B. W tym badaniu przeanalizowaliśmy zmiany ekspresji genów gospodarza regulowane przez EBV po pierwotnym zakażeniu limfocytami B, zarówno podczas początkowej proliferacji, jak i poprzez transformację w linie komórek limfoblastoidalnych (LCL). Podczas gdy większość mRNA regulowanych przez EBV uległa zmianie podczas przejścia od spoczynkowych, niezainfekowanych komórek B do początkowej proliferacji komórek B, znaczna liczba mRNA zmieniła się w unikalny sposób od wczesnej proliferacji do wzrostu LCL. Zidentyfikowaliśmy konstytutywnie i dynamicznie regulowane przez EBV procesy biologiczne, klasy białek i cele określonych czynników transkrypcyjnych. Wcześnie po zakażeniu geny związane z proliferacją, reakcjami na stres i szlakiem p53 zostały bardzo wzbogacone. Jednak przejście od wczesnego do długotrwałego wzrostu charakteryzowało się genami zaangażowanymi w hamowanie apoptozy, cytoszkieletu aktynowego i aktywności NF-κB. Wcześniej sądzono, że główne białko wirusowe odpowiedzialne za aktywację NF-κB, latentne białko błonowe 1 (LMP1), ulega ekspresji w ciągu 2 dni po zakażeniu. Nasze dane wskazują, że chociaż jest to prawdą, ekspresja LMP1 na poziomie LCL i aktywność NF-κB nie są widoczne do 3 tygodni po pierwotnym zakażeniu limfocytami B. Ponadto, heterologiczna aktywacja NF-κB podczas pierwszego tygodnia po zakażeniu zwiększyła wydajność transformacji, podczas gdy wczesne hamowanie NF-κB nie miało wpływu na transformację. Przeciwnie, hamowanie NF-κB nie było toksyczne dla komórek zakażonych EBV, dopóki poziomy LMP1 i aktywność NF-κB nie były wysokie. Dane te łącznie podkreślają dynamiczną naturę ekspresji genów gospodarza regulowanej przez EBV i potwierdzają pogląd, że wczesne proliferujące komórki B zakażone EBV mają fundamentalnie odmienny fenotyp wzrostu i przeżycia niż LCL.


title: Cechy kliniczne i laboratoryjne chłoniaka białaczki T-komórkowej dorosłych na Barbadosie.

text: Opisujemy kliniczne i patologiczne cechy 23 afro-karaibskich pacjentów z białaczką/chłoniakiem z komórek T, przyjętych do Queen Elizabeth Hospital na Barbados w okresie 5 lat. Było 9 mężczyzn i 14 kobiet, a mediana wieku 38 lat (zakres 14-84). Dwunastu miało ostrą białaczkę, 10 chłoniaków (w tym 4 z pojedynczymi zmianami pozawęzłowymi) i 1 podtyp tlący. Dwóch pacjentów miało w przeszłości tropikalny niedowład spastyczny/mielopatię związaną z HTLV I (TSP/HAM). Rokowanie było złe, tylko 3 całkowite odpowiedzi na chemioterapię (CHOP) trwały od 9 do 36 miesięcy. Dochodzimy do wniosku, że ATLL na Barbadosie jest podobna do choroby na innych wyspach karaibskich iw Japonii, z tym wyjątkiem, że na Barbados wiek zachorowania jest o ponad dekadę młodszy niż w Japonii.


title: Akustyczne punkty orientacyjne napędzają oscylacje delta-theta, aby umożliwić rozumienie mowy, ułatwiając analizę percepcyjną.

text: Coraz więcej badań sugeruje, że wewnętrzne powolne (<10 Hz) oscylacje neuronalne w korze słuchowej wydają się śledzić przychodzącą mowę i inne złożone spektro-czasowo sygnały słuchowe. W tych ramach kilka niedawnych badań zidentyfikowało obwiednie czasowe pasma krytycznego jako specyficzną cechę akustyczną odzwierciedlaną przez fazę tych oscylacji. Nie jest jednak jasne, w jaki sposób to wyrównanie między akustyką mowy a oscylacjami neuronowymi może stanowić podstawę zrozumiałości. Tutaj testujemy hipotezę, że „ostrość” czasowych fluktuacji w obwiedni pasma krytycznego działa jako czasowa wskazówka dla tempa sylabicznego mowy, napędzając rytmy delta-theta do śledzenia bodźca i ułatwiania zrozumiałości. Interpretujemy nasze odkrycia jako dowód, że ostre zdarzenia w bodźcu powodują ponowne wyrównanie rytmów korowych i rozłożenie bodźca na kawałki wielkości sylaby w celu dalszego dekodowania. Korzystając z nagrań magnetoencefalograficznych, pokazujemy, że usuwając wahania czasowe, które występują w tempie sylabicznym, zmniejsza się aktywność śledzenia obwiedni. Poprzez sztuczne przywrócenie tych wahań czasowych odzyskuje się aktywność śledzenia obwiedni. Te zmiany w śledzeniu korelują ze zrozumiałością bodźca. Łącznie wyniki sugerują, że ostrość fluktuacji bodźca, odzwierciedlona w wyjściu ślimaka, napędza aktywność oscylacyjną do śledzenia i wprowadzania do bodźca w jego rytmie sylabicznym. Proces ten prawdopodobnie ułatwia parsowanie bodźca na znaczące fragmenty odpowiednie do późniejszego dekodowania, wzmacniając percepcję i zrozumiałość.


title: Struktury krystaliczne kompleksów małej podjednostki rybosomalnej z tetracykliną, edeiną i IF3.

text: Mała podjednostka rybosomalna jest odpowiedzialna za dekodowanie informacji genetycznej i odgrywa kluczową rolę w inicjacji syntezy białek. Przeanalizowaliśmy za pomocą krystalografii rentgenowskiej struktury trzech różnych kompleksów małej podjednostki rybosomalnej Thermus thermophilus z inhibitorem miejsca A tetracykliną, uniwersalnym inhibitorem inicjacji edeiną i domeną C-końcową czynnika inicjacji translacji IF3. Analiza struktury krystalicznej kompleksu z tetracykliną ujawniła ważne funkcjonalnie miejsce odpowiedzialne za blokowanie miejsca A. Pięć dodatkowych miejsc tetracyklin rozwiązuje większość kontrowersyjnych danych biochemicznych dotyczących lokalizacji tetracykliny. Oddziaływanie edeiny z małą podjednostką wskazuje na jej rolę w hamowaniu inicjacji i pokazuje jej udział w tRNA w miejscu P. Lokalizacja domeny C-końcowej IF3, po stronie rozpuszczalnika platformy, rzuca światło na tworzenie się kompleksu inicjującego i sugeruje, że aktywność antyasocjacyjna IF3 wynika z jego wpływu na dynamikę konformacyjną mała podjednostka rybosomalna.


title: Proinsulina kodowana przez plazmid zachowuje peptyd C, jednocześnie redukując swoiste dla proinsuliny limfocyty T CD8⁺ w cukrzycy typu 1.

text: W cukrzycy typu 1 (T1D) występuje intensywna reakcja zapalna, która niszczy komórki β w trzustkowych wyspach Langerhansa, miejscu wytwarzania i uwalniania insuliny. Od dawna poszukiwano terapii na T1D, która celuje w specyficzną odpowiedź autoimmunologiczną w tej chorobie, pozostawiając nienaruszoną resztę układu odpornościowego. Proinsulina jest głównym celem adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej w T1D. Postawiliśmy hipotezę, że zmodyfikowany plazmid DNA kodujący proinsulinę (BHT-3021) zachowa funkcję komórek β u pacjentów z T1D poprzez redukcję swoistych dla insuliny limfocytów T CD8⁺. Przebadaliśmy 80 osób powyżej 18 roku życia, u których w ciągu ostatnich 5 lat zdiagnozowano T1D. Osobnicy zostali losowo przydzieleni 2:1 do otrzymywania domięśniowych iniekcji BHT-3021 lub BHT-placebo, co tydzień przez 12 tygodni, a następnie monitorowani pod kątem bezpieczeństwa i odpowiedzi immunologicznej w sposób zaślepiony. Oceniono cztery poziomy dawki BHT-3021: 0,3, 1,0, 3,0 i 6,0 mg. Peptyd C był stosowany zarówno jako eksploracyjna miara skuteczności, jak i miara bezpieczeństwa. Częstość występowania limfocytów T CD8⁺ swoistych dla wysepek oceniano za pomocą multimerów monomerycznych cząsteczek ludzkiego antygenu leukocytowego klasy I obciążonych peptydami z antygenów trzustkowych i niepowiązanych. Nie zaobserwowano żadnych poważnych zdarzeń niepożądanych związanych z BHT-3021. Poziomy peptydu C poprawiły się w stosunku do placebo we wszystkich dawkach, przy 1 mg w punkcie czasowym 15. tygodnia (+19,5% BHT-3021 w porównaniu z -8,8% BHT-placebo, P < 0,026). Reaktywne na proinsulinę limfocyty T CD8⁺, ale nie limfocyty T przeciwko niespokrewnionej wysepce lub obcym cząsteczkom, zmniejszyły się w ramieniu BHT-3021 (P < 0,006). Nie odnotowano znaczących zmian w produkcji interferonu-γ, interleukiny-4 (IL-4) lub IL-10 w komórkach T CD4. W ten sposób wykazujemy, że plazmid kodujący proinsulinę zmniejsza częstość limfocytów T CD8⁺ reagujących na proinsulinę, jednocześnie zachowując peptyd C w trakcie dawkowania.


title: Deksametazon a ryzyko nudności i wymiotów oraz krwawienia pooperacyjnego po usunięciu migdałków u dzieci: badanie z randomizacją.

text: KONTEKST Deksametazon jest szeroko stosowany w zapobieganiu pooperacyjnym nudnościom i wymiotom (PONV) w pediatrycznej angilektomii. CEL Ocena, czy deksametazon w zależności od dawki zmniejsza ryzyko PONV w 24 godziny po wycięciu migdałków. PROJEKT, STANOWISKO I PACJENCI Randomizowane badanie kontrolowane placebo przeprowadzone wśród 215 dzieci poddanych planowemu wycięciu migdałków w dużym publicznym szpitalu klinicznym w Szwajcarii w okresie od lutego 2005 do grudnia 2007 roku. INTERWENCJE Dzieci zostały losowo przydzielone do grupy otrzymującej deksametazon (0,05, 0,15 lub 0,5 mg/ kg) lub placebo dożylnie po indukcji znieczulenia. Acetaminofen-kodeinę i ibuprofen podano jako analgezję pooperacyjną. Obserwacja trwała do 10. dnia po operacji. GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATU Pierwszorzędowym punktem końcowym było zapobieganie PONV po 24 godzinach; drugorzędowymi punktami końcowymi były zmniejszenie zapotrzebowania na ibuprofen po 24 godzinach oraz ocena działań niepożądanych. WYNIKI Po 24 godzinach 24 z 54 uczestników, którzy otrzymywali placebo (44%; 95% przedział ufności [CI], 31%-59%) doświadczyło PONV w porównaniu z 20 z 53 (38%; 95% CI, 25%-52) %), 13 z 54 (24%; 95% CI, 13%-38%) i 6 z 52 (12%; 95% CI, 4%-23%), którzy otrzymywali deksametazon w dawkach 0,05, 0,15 i 0,5 mg /kg, odpowiednio (P<.001 dla trendu liniowego). Dzieci, które otrzymały deksametazon, otrzymywały znacznie mniej ibuprofenu. U 22 dzieci wystąpiło 26 krwawień pooperacyjnych. Dwoje z 53 (4%; 95% CI, 0,5%-13%) dzieci, które otrzymały placebo, miało krwawienie w porównaniu z 6 z 53 (11%; 95% CI, 4%-23%), 2 z 51 (4%; 95% CI, 0,5%-13% i 12 z 50 (24%; 95% CI, 13%-38%), którzy otrzymywali deksametazon w dawkach odpowiednio 0,05, 0,15 i 0,5 mg/kg (p = 0,003) . Deksametazon w dawce 0,5 mg/kg wiązał się z najwyższym ryzykiem krwawienia (skorygowane ryzyko względne 6,80; 95% CI 1,77-16,5). Ośmioro dzieci musiało zostać poddanych pilnej reoperacji z powodu krwawienia, z których wszystkie otrzymały deksametazon. Próbę przerwano wcześniej ze względów bezpieczeństwa. WNIOSEK W tym badaniu dzieci poddanych usunięciu migdałków deksametazon zmniejszał ryzyko PONV w zależności od dawki, ale wiązał się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia pooperacyjnego. REJESTRACJA PRÓBY Clinictrials.gov Identyfikator: NCT00403806.


title: Wykrywanie smaku słodkiego i umami przy braku receptora smaku T1r3.

text: Uważa się, że smak cukrów (słodki) i glutaminianu (umami) jest wykrywany przez receptory T1r wyrażane w komórkach smakowych. Genetyka molekularna i ekspresja heterologiczna implikują T1r2 plus T1r3 jako receptor reagujący na słodycze i T1r1 plus T1r3, jak również skróconą formę metabotropowego receptora glutaminianu typu 4 (mGluR4) jako receptory reagujące na umami. Tutaj pokazujemy, że myszy pozbawione T1r3 nie wykazywały preferencji wobec sztucznych słodzików i zmniejszyły, ale nie zniosły reakcji behawioralnych i nerwowych na cukry i związki umami. Wyniki te wskazują, że receptory i/lub szlaki niezależne od T1r3 na słodycze i umami istnieją w komórkach smakowych.


title: Cyklina A1 jest wymagana do mejozy u samców myszy

text: Rodzina cyklin ssaków typu A składa się z dwóch członków, cykliny A1 (kodowanej przez Ccna1) i cykliny A2 (kodowanej przez Ccna2). Cyklina A2 promuje zarówno przejścia G1/S, jak i G2/M, a celowana delecja Ccna2 u myszy jest letalna dla embrionów. Cyklina A1 jest wyrażana u myszy wyłącznie w linii komórek zarodkowych i jest wyrażana u ludzi na najwyższych poziomach w jądrach i niektórych komórkach białaczki szpikowej. Aby zbadać rolę cykliny A1 i możliwą redundancję wśród cyklin in vivo, wyhodowaliśmy myszy z mutacją zerową Ccna1. Samce Ccna1-/- były bezpłodne z powodu blokady spermatogenezy przed pierwszym podziałem mejotycznym, podczas gdy kobiety były w normie. Zatrzymanie mejozy u mężczyzn Ccna1–/– było związane ze zwiększoną apoptozą komórek zarodkowych, zaburzeniami desynapzy i zmniejszeniem aktywacji kinazy Cdc2 pod koniec profazy mejotycznej. Cyklina A1 jest zatem niezbędna do przejścia spermatocytów do pierwszego podziału mejotycznego u samców myszy, funkcji, której nie mogą uzupełnić jednocześnie eksprymowane cykliny typu B.


title: Efekty metaboliczne izoenergetycznej wymiany składników odżywczych w ciągu 24 godzin w odniesieniu do otyłości u kobiet.

text: 24-godzinna kalorymetria pośrednia całego ciała została wykorzystana do zbadania wpływu żywienia, podczas siedzącego dnia testu, dietami izoenergetycznymi, które różniły się zawartością tłuszczu (3 lub 40% całkowitej energii) i węglowodanów (82 lub 45%) . Badano trzy grupy kobiet: szczupłe, otyłe i „po otyłości” po odchudzaniu. Wydatki na energię były większe w wartościach bezwzględnych u kobiet otyłych. Dwudziestoczterogodzinny wydatek energetyczny był niższy tylko o 3-7 procent podczas postu w porównaniu z tym, gdy był karmiony w celu osiągnięcia bilansu energetycznego. Nie było dużych różnic w wydatku energetycznym między dwiema dietami lub między grupami, ale efekt termogeniczny diety wysokowęglowodanowej był znacznie większy niż diety wysokotłuszczowej (5,8 vs 3,5% wydatku energetycznego: P < 0,01) . Osoby po otyłości miały tendencję do mniejszego wydatku energetycznego na kg FFM niż osoby z grupy kontrolnej, gdy były na czczo i karmione wysokotłuszczową dietą, ale u osób otyłych ten wzorzec nie był widoczny. Wydatek energetyczny podczas snu był szczególnie niski w grupie osób po otyłości, gdy spożywano pokarmy wysokotłuszczowe. Dobowe wahania RQ wydają się wykazywać bardziej wyraźny wzrost porannego RQ od nocnego minimum u osób otyłych i po otyłości, co może świadczyć o mechanizmie oszczędzania energii poprzez większą dostępność zmagazynowanych węglowodanów w diecie.


title: Ostre uszkodzenie nerek i przewlekła choroba nerek: zintegrowany zespół kliniczny.

text: Dotychczasowa konwencjonalna opinia, że osoby, które przeżyły ostre uszkodzenie nerek (AKI) mają tendencję do dobrego samopoczucia i pełnego powrotu do zdrowia, wydaje się być błędna. AKI może bezpośrednio wywoływać schyłkową chorobę nerek (ESRD) i zwiększać ryzyko wystąpienia przewlekłej choroby nerek (PChN) i pogorszenia leżącej u jej podstaw przewlekłej choroby nerek. Ponadto nasilenie, czas trwania i częstotliwość AKI wydają się być ważnymi predyktorami złych wyników leczenia pacjentów. PChN jest ważnym czynnikiem ryzyka rozwoju i stwierdzenia AKI. Dane eksperymentalne potwierdzają obserwacje kliniczne i dwukierunkowy charakter zależności między AKI i PChN. Zmniejszenie masy nerek i liczby nefronów, niewydolność naczyń, zakłócenie cyklu komórkowego i nieadaptacyjne mechanizmy naprawcze wydają się być ważnymi modulatorami progresji u pacjentów ze współistniejącą PChN i bez tej choroby. Rozróżnienie między AKI i PChN może być sztuczne. Należy zwrócić uwagę na zintegrowany zespół kliniczny zmniejszonego GFR, z ostrymi i przewlekłymi stadiami, w których spektrum stanu choroby i rokowania jest determinowane przez czynniki gospodarza, w tym równowagę między adaptacyjnymi i nieadaptacyjnymi mechanizmami naprawczymi w czasie. Lekarze muszą zapewnić długoterminową obserwację pacjentów z pierwszymi epizodami AKI, nawet jeśli mają prawidłową czynność nerek.


title: Kwasy tłuszczowe jako modulatory odpowiedzi immunologicznej.

text: Liczne są badania opisujące kwasy tłuszczowe jako modulatory stanów zapalnych i odpowiedzi immunologicznych. Wiele z tych badań skupiało się na jednej szczególnej grupie kwasów tłuszczowych, omega-3. Dane z badań na zwierzętach wykazały, że te kwasy tłuszczowe mogą mieć silne działanie przeciwzapalne i immunomodulujące w wielu różnych chorobach (np. autoimmunizacja, zapalenie stawów i infekcja). Jednak dowody z badań na ludziach są bardziej niejednoznaczne. W tym przeglądzie przedstawiono historyczne ramy dla zrozumienia, w jaki sposób i dlaczego kwasy tłuszczowe mogą wpływać na układ odpornościowy. Po drugie, przedstawiono najważniejsze informacje z dwóch ostatnich przełomowych raportów Agencji Badań i Jakości Opieki Zdrowotnej. Raporty te krytycznie oceniają dowody z badań klinicznych na ludziach kwasów tłuszczowych omega-3 i reumatoidalnego zapalenia stawów, astmy i kilku innych chorób o podłożu immunologicznym. Po trzecie, dokonano przeglądu danych z badań klinicznych na ludziach badających wpływ różnych bioaktywnych kwasów tłuszczowych na odpowiedź immunologiczną ex vivo i in vivo. Omówiono ograniczenia w projektowaniu eksperymentów i powszechnie stosowanych testach immunologicznych. Rozczarowaniem okazała się rozbieżność między oczekiwaniem a dowodami w tej dziedzinie. Przedstawiono zalecenia dotyczące ulepszenia zarówno badań na zwierzętach, jak i na ludziach.


title: Powszechne i rzadkie warianty wieloczynnikowej podatności na pospolite choroby

text: Tutaj przedstawiamy historyczny przegląd poszukiwań wariantów genetycznych, które wpływają na podatność jednostki na przewlekłą chorobę, od przełomowej pracy RA Fishera po obecne zainteresowanie badaniami asocjacyjnymi całego genomu (WGAS). Następnie omawiamy koncepcje stojące za identyfikacją wspólnych wariantów jako czynników przyczynowych choroby i przeciwstawiamy je podstawowym pomysłom, które leżą u podstaw hipotezy rzadkich wariantów. Identyfikacja rzadkich wariantów obejmuje staranny wybór genów kandydujących do badania, dostępność wysoce skutecznych technik resekwencjonowania oraz odpowiednią ocenę konsekwencji funkcjonalnych danego wariantu. Uważamy, że strategia ta może być z powodzeniem stosowana obecnie w celu wyjaśnienia wkładu rzadkich wariantów w wieloczynnikowe dziedziczenie powszechnych chorób, co może prowadzić do wdrożenia bardzo potrzebnych profilaktycznych programów badań przesiewowych.


title: Adhezja i sygnalizacja komórkowa.

text: Ostatnio zidentyfikowano szlaki sygnałowe aktywowane przez małe GTPazy Rho, które koordynują tworzenie, stabilność i funkcję połączeń, a także interakcje kompleksów adhezyjnych z leżącym poniżej cytoszkieletem korowym. Szczególnie ekscytujące jest wzajemne oddziaływanie połączeń przylegających, aktywacja białek Rho oraz dynamika mikrotubul, aktyny i włókien pośrednich. Ta zależność ma ważne implikacje dla funkcjonalnej regulacji adhezji komórka-komórka i wskazuje na bardziej zintegrowany pogląd na procesy sygnalizacji.


title: Czynnik wzrostu fibroblastów 21 jako nowy regulator metaboliczny: perspektywy kliniczne.

text: Czynnik wzrostu fibroblastów 21 (FGF21), hormon metaboliczny wytwarzany głównie przez wątrobę, ulega również ekspresji w adipocytach i trzustce. Reguluje metabolizm glukozy i lipidów poprzez działanie plejotropowe w tych tkankach i mózgu. U myszy post prowadzi do zwiększonej ekspresji FGF21, w której pośredniczy PPAR-α w wątrobie, gdzie stymuluje glukoneogenezę, utlenianie kwasów tłuszczowych i ketogenezę, jako adaptacyjną odpowiedź na post i głód. Po posiłku FGF21 działa jako czynnik autokrynny w adipocytach, regulując aktywność PPAR-γ poprzez mechanizm pętli sprzężenia do przodu. Wykazano, że podawanie rekombinowanego FGF21 daje liczne korzyści metaboliczne w zakresie wrażliwości na insulinę, stężenia glukozy we krwi, profilu lipidowego i masy ciała u otyłych myszy i małp z cukrzycą, bez mitogennych lub innych skutków ubocznych. Takie odkrycia podkreślają potencjalną rolę FGF21 jako środka terapeutycznego w stanach chorobowych związanych z otyłością. Jednak w badaniach na ludziach wysokie poziomy krążącego FGF21 stwierdza się w otyłości i związanych z nią zaburzeniach kardiometabolicznych, w tym zespole metabolicznym, cukrzycy typu 2, niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby i chorobie wieńcowej. Odkrycia te mogą wskazywać na obecność oporności na FGF21 lub odpowiedzi kompensacyjnych na leżący u podstaw stres metaboliczny i sugerować potrzebę ponadfizjologicznych dawek FGF21 w celu osiągnięcia skuteczności terapeutycznej. Z drugiej strony, FGF21 w surowicy został powiązany jako potencjalny biomarker do wczesnego wykrywania tych zaburzeń kardiometabolicznych. Niniejszy przegląd podsumowuje ostatnie osiągnięcia w zrozumieniu FGF21 z perspektywy fizjologicznej i klinicznej.


title: Ocena krążenia mózgowego u dorosłych z koarktacją aorty.

text: CELE U dorosłych z koarktacją aorty (CoA) obserwuje się pięciokrotny wzrost częstości występowania tętniaka śródczaszkowego (IA). Aktualne wytyczne postępowania z dorosłymi z CoA zalecają angiografię tomografii komputerowej (CTA) lub rezonans magnetyczny naczyń wewnątrzczaszkowych. Jednak to zalecenie nie zostało powszechnie przyjęte. Celem naszego badania było prospektywne wykonanie CTA naczyń wewnątrzczaszkowych u dorosłych z CoA w celu oceny częstości występowania i identyfikacji cech wysokiego ryzyka tego powikłania. METODY I WYNIKI Od stycznia 2008 do lutego 2011 roku dorośli w wieku ≥18 lat z CoA byli prospektywnie włączani do programu badań przesiewowych z CTA naczyń wewnątrzczaszkowych. Analizy zmiennych prognostycznych przeprowadzono zarówno dokładnym testem Fishera, jak i testem t dla dwóch prób. Czterdziestu trzech pacjentów (58% kobiet, 33,55 ± 10,21 lat) z CoA wykonało CTA naczyń wewnątrzczaszkowych. U pięciu pacjentów (11%) stwierdzono IA. Pacjenci z IA byli starsi niż osoby bez IA (45,6 ± 8,17 vs 30,89 ± 7,89, p = 0,0003). Nie wykryto statystycznie istotnych różnic między pomiarami profili lipidowych na czczo, białka C-reaktywnego, mózgowego peptydu natriuretycznego i homocysteiny wśród pacjentów z CoA z i bez IA (P = nieistotne). WNIOSEK Prospektywne badania przesiewowe dorosłych z CoA potwierdziły zwiększoną częstość występowania IA, ale także zidentyfikowały wiek jako jedyny czynnik ryzyka. Dane te sugerują, że badania przesiewowe są uzasadnione szczególnie w czwartej i piątej dekadzie życia. Wymagane są dalsze badania, które koncentrują się na rozwoju, historii naturalnej i leczeniu IA.


title: Bioenergetyczne aspekty apoptozy, martwicy i mitoptozy

text: W niniejszym przeglądzie podsumowuję współzależności między procesami bioenergetycznymi a takimi zjawiskami zaprogramowanej śmierci, jak samobójstwo komórek (apoptoza i martwica) oraz samobójstwo mitochondrialne (mitoptoza). Wyciągnięto następujące wnioski. (I) ATP i dość często hiperpolaryzacja mitochondrialna (tj. wzrost potencjału błonowego, ΔΨ) są wymagane w niektórych etapach apoptozy i martwicy. (II) Apoptoza, nawet jeśli towarzyszy jej wzrost ΔΨ i [ATP] na wczesnym etapie, ostatecznie powoduje załamanie ΔΨ i spadek ATP. (III) Umiarkowane (około trzykrotne) obniżenie [ATP] przez krótki i długi okres czasu indukuje odpowiednio apoptozę i martwicę. W niektórych typach apoptozy i martwicy w śmierci komórki pośredniczy -zależna nadprodukcja ROS przez początkowy (Kompleks I) i środkowy (Kompleks III) odcinek łańcucha oddechowego. ROS inicjują mitoptozę, która jest postulowana, aby pozbyć się wewnątrzkomórkowej populacji mitochondriów z tych, które nadprodukują ROS. Masywna mitoptoza może skutkować śmiercią komórki z powodu uwolnienia do cytozolu białek śmierci komórkowej normalnie ukrytych w mitochondrialnej przestrzeni międzybłonowej.


title: Embrionalne komórki macierzyste wymagają białek Wnt, aby zapobiec różnicowaniu do komórek macierzystych epiblastu

text: Pluripotencjalne komórki macierzyste występują w stanach naiwnych i pierwotnych, uosabianych przez mysie embrionalne komórki macierzyste (ESC) i bardziej zaawansowane rozwojowo epiblastyczne komórki macierzyste (EpiSC; odn.). W naiwnym stanie ESC genom ma niezwykłą otwartą konformację i posiada minimum represyjnych znaczników epigenetycznych. W przeciwieństwie do tego, EpiSC aktywowały maszynerię epigenetyczną, która wspiera różnicowanie w kierunku typów komórek embrionalnych. Przejście od naiwnej do pierwotnej pluripotencji stanowi zatem kluczowe wydarzenie w różnicowaniu komórek. Jednak sygnały, które kontrolują ten podstawowy krok różnicowania, pozostają niejasne. Pokazujemy tutaj, że parakrynne i autokrynne sygnały Wnt są istotnymi czynnikami samoodnowy dla ESC i są wymagane do hamowania ich różnicowania w EpiSC. Ponadto stwierdzamy, że białka Wnt w połączeniu z cytokiną LIF są wystarczające do wsparcia samoodnowy ESC przy braku jakichkolwiek niezdefiniowanych czynników i wspierają wyprowadzenie nowych linii ESC, w tym tych z niepermisywnych szczepów myszy. Nasze wyniki nie tylko pokazują, że sygnały Wnt regulują przejście pluripotencji z naiwnej do pierwotnej, ale także identyfikują Wnt jako istotny i ograniczający czynnik samoodnowy ESC.


title: CLIP identyfikuje regulowane przez Nova sieci RNA w mózgu.

text: Białka Nova są antygenami swoistymi dla neuronów ukierunkowanymi na paraneoplastyczną ataksję opsoklonie miokloniczną (POMA), autoimmunologiczną chorobę neurologiczną charakteryzującą się nieprawidłową inhibicją motoryczną. Białka Nova regulują splicing neuronalnego pre-komunikacyjnego RNA poprzez bezpośrednie wiązanie z RNA. Aby zidentyfikować cele Nova RNA, opracowaliśmy metodę oczyszczania kompleksów białko-RNA z mózgu myszy za pomocą sieciowania ultrafioletowego i immunoprecypitacji (CLIP). Nova CLIP wielokrotnie zidentyfikowało trzydzieści cztery transkrypty. Trzy czwarte z nich kodują białka, które działają w synapsie neuronalnej, a jedna trzecia jest zaangażowana w hamowanie neuronów. Cele splicingu potwierdzone u myszy Nova-/- obejmują c-Jun N-końcową kinazę 2, neogeninę i gefirynę; ten ostatni koduje białko, które skupia hamujące receptory kwasu gamma-aminomasłowego i glicyny, dwa wcześniej zidentyfikowane cele splicingowe Nova. W ten sposób CLIP ujawnia, że Nova koordynuje regulację biologicznie spójnego zestawu RNA kodujących wiele składników synapsy hamującej, co może odnosić się do przyczyny nieprawidłowego hamowania motorycznego w POMA.


title: Aktywność antyangiogenna wybranych inhibitorów receptorowej kinazy tyrozynowej, PD166285 i PD173074: Implikacje dla leczenia skojarzonego z terapią fotodynamiczną

text: Angiogeneza, tworzenie nowych naczyń krwionośnych z istniejącego układu naczyniowego, jest niezbędna do wzrostu guza. Pociąga to za sobą międzykomórkową koordynację komórek śródbłonka i komórek nowotworowych poprzez sygnalizację angiogenicznego czynnika wzrostu. Przerwanie tych zdarzeń ma wpływ na zahamowanie wzrostu guza. PD166285, inhibitor receptorowej kinazy tyrozynowej o szerokim spektrum (RTK) oraz PD173074, selektywny inhibitor FGFR1TK, zostały ocenione pod kątem ich aktywności antyangiogennej i skuteczności przeciwnowotworowej w połączeniu z terapią fotodynamiczną (PDT). W celu oceny aktywności antyangiogennej i przeciwnowotworowej tych związków przeprowadzono testy RTK, testy in vitro wzrostu komórek nowotworowych i tworzenia mikrokapilar, angiogenezy u myszy in vivo oraz badania skuteczności przeciwnowotworowej z wykorzystaniem inhibitorów RTK w połączeniu z terapią fotodynamiczną. PD166285 hamował PDGFR-β-, EGFR- i FGFR1TK oraz c-src TK o 50% (IC50) w stężeniach między 7-85 nM. PD173074 wykazywał selektywną aktywność hamującą wobec FGFR1TK przy 26 nM. PD173074 wykazał (>100-krotnie) selektywne działanie hamujące wzrost wobec ludzkich komórek śródbłonka żyły pępowinowej w porównaniu z panelem linii komórek nowotworowych. Zarówno PD166285, jak i PD173074 (przy 10 nM) hamowały tworzenie mikrokapilar na plastiku pokrytym Matrigelem. Badania antyangiogenezy in vivo na myszach wykazały, że doustne podanie (doustnie) PD166285 (1-25 mg/kg) lub PD173074 (25-100 mg/kg) powodowało zależne od dawki hamowanie angiogenezy. W przypadku mysiego nowotworu sutka 16c uzyskano znacznie przedłużoną regresję nowotworu przy codziennym p.o. dawki PD166285 (5-10 mg/kg) lub PD173074 (30-60 mg/kg) po PDT w porównaniu z samą PDT (p<0,001). W grupach leczenia skojarzonego odnotowano również wiele osób, które przeżyły od dłuższego czasu. PD166285 i PD173074 wykazywały silną aktywność antyangiogenną i przeciwnowotworową oraz wydłużały czas trwania odpowiedzi przeciwnowotworowej na PDT. Ingerencja w transdukcję sygnału błonowego przez inhibitory specyficznych RTK (np. FGFR1TK) powinna skutkować powstaniem nowych środków chemioterapeutycznych mających zdolność ograniczania angiogenezy i odrastania guza po leczeniu cytoredukcyjnym, takim jak PDT.


title: System wydzielniczy VirB typu IV Bartonella henselae pośredniczy w inwazji, aktywacji prozapalnej i ochronie antyapoptotycznej komórek śródbłonka.

text: Bartonella henselae jest patogenem odzwierzęcym przenoszonym przez stawonogi, wywołującym bakteriemię wewnątrzerytrocytarną u kota będącego żywicielem rezerwuarowym oraz szeroki zakres objawów klinicznych u przypadkowo zakażonych ludzi. Co godne uwagi, B. henselae może specyficznie kolonizować ludzki śródbłonek naczyniowy, powodując stan zapalny i powstawanie zmian rozrostowych naczyń znanych jako angiomatoza bakteryjna i pelioza bakteryjna. Hodowane ludzkie komórki śródbłonka zapewniają system in vitro do badania tej bliskiej interakcji B. henselae ze śródbłonkiem naczyniowym. Niewiele jednak wiadomo na temat czynników zjadliwości bakterii wymaganych w tym patogennym procesie. Niedawno zidentyfikowaliśmy system wydzielniczy typu IV (T4SS) VirB jako istotny czynnik patogeniczności u Bartonelli, niezbędny do wywołania infekcji wewnątrzerytrocytowej w rezerwuarze ssaków. Tutaj pokazujemy, że VirB T4SS pośredniczy również w większości cech wirulencji związanych z interakcją B. henselae podczas interakcji z ludzkimi komórkami śródbłonka. Należą do nich: (i) masywne rearanżacje cytoszkieletu aktynowego, powodujące tworzenie agregatów bakteryjnych i ich internalizację przez strukturę inwasomu; (ii) aktywacja prozapalna zależna od jądrowego czynnika kappaB, prowadząca do ekspresji cząsteczek adhezyjnych komórek i wydzielania chemokin oraz (iii) hamowania apoptotycznej śmierci komórek, co skutkuje zwiększonym przeżyciem komórek śródbłonka. Ponadto pokazujemy, że system VirB pośredniczy w działaniach cytostatycznych i cytotoksycznych przy wysokich mianach bakterii, które zakłócają silną, niezależną od VirB aktywność mitogenną. Wnioskujemy, że VirB T4SS jest głównym wyznacznikiem wirulencji B. henselae, wymaganym do celowania w wiele funkcji komórek śródbłonka wykorzystywanych przez ten patogen naczyniotropowy.


title: Cystatyna C w surowicy jest powiązana z szybkością fali tętna nawet u osób z normalną kreatyniną w surowicy

text: Postawiliśmy hipotezę, że cystatyna C w surowicy może być bardziej przewidywalnym wskaźnikiem sztywności tętnic niż współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR) na podstawie kreatyniny i kreatyniny w surowicy. Celem tego badania jest ocena, czy cystatyna C w surowicy jest związana ze sztywnością tętnic niezależnie od stężenia kreatyniny w surowicy u osób, u których stężenie kreatyniny w surowicy jest prawidłowe. Do badania włączono ogółem 2018 osób (1120 mężczyzn, 898 kobiet). Jako wskaźnik sztywności tętnic wykorzystano średnią prędkość fali tętna na ramieniu i kostce (baPWV) i przeprowadzono analizę w zależności od płci. U mężczyzn stwierdzono dodatnią zależność między baPWV a cystatyną C w surowicy (Y=1109,0548+329.9102X, r2=0,056, p<0,001). Wielowymiarowa analiza regresji krokowej u mężczyzn wykazała, że wiek, obwód talii, częstość akcji serca, poziom cystatyny C, poziom trójglicerydów i stężenie glukozy na czczo były niezależnymi czynnikami przyczyniającymi się do baPWV. U kobiet stwierdzono dodatnią zależność między baPWV a cystatyną C w surowicy (Y=1035,7828+402,2970X, r2=0,090, p<0,001). Wielowymiarowa analiza regresji krokowej wykazała, że wiek, częstość akcji serca, poziom cystatyny C, poziom glukozy na czczo i poziom insuliny były niezależnymi czynnikami przyczyniającymi się do baPWV. Wiek, częstość akcji serca, glikemia na czczo i cystatyna C w surowicy były istotnymi zmiennymi u obu płci, które przyczyniły się do baPWV. Podsumowując, badanie to potwierdziło, że cystatyna C w surowicy była powiązana z prędkością fali tętna nawet u osób z prawidłowym poziomem kreatyniny w surowicy. To odkrycie sugeruje, że cystatyna C może być bardziej przewidywalnym wskaźnikiem sztywności tętnic niż GFR oparte na kreatyninie i kreatyninie w surowicy.


title: Badanie przesiewowe pod kątem hamowania oddziaływania Vibrio cholerae VipA-VipB identyfikuje małocząsteczkowe związki aktywne przeciwko sekrecji typu VI.

text: Układ wydzielniczy typu VI (T6SS) jest najpowszechniejszym bakteryjnym układem wydzielniczym i ważnym mechanizmem wirulencji wykorzystywanym przez bakterie Gram-ujemne do atakowania komórek eukariotycznych lub zwalczania innych drobnoustrojów. Składniki wykazują dużą zmienność, ale niektóre wydają się niezbędne dla funkcji, a dwa homologi, oznaczone VipA i VipB w Vibrio cholerae, zostały zidentyfikowane we wszystkich opisanych do tej pory T6SS. Wydzielanie zależy od wiązania regionu α-helikalnego VipA z VipB, a przy braku tego wiązania oba składniki ulegają degradacji w ciągu kilku minut, a wydzielanie ustaje. Celem badania było zbadanie, czy ta interakcja może zostać zablokowana, i postawiliśmy hipotezę, że takie hamowanie doprowadziłoby do zniesienia T6S. Bibliotekę 9600 związków małocząsteczkowych przebadano pod kątem ich zdolności do blokowania wiązania VipA-VipB w bakteryjnym systemie dwuhybrydowym (B2H). Po wykluczeniu związków wykazujących cytotoksyczność wobec komórek eukariotycznych, hamujących wzrost Vibrio lub hamujących niespokrewnioną interakcję B2H, zbadano dalej 34 związki pod kątem wpływu na zależne od T6SS wydzielanie białka koregulowanego hemolizyną (Hcp) lub aktywność fosfolipazy A1 . Dwa związki, KS100 i KS200, wykazały pośrednie lub silne działanie w obu testach. Otrzymano analogi i zidentyfikowano związki o silnym działaniu hamującym w testach i pożądanych właściwościach fizykochemicznych przewidywanych na podstawie analizy in silico. Ponieważ związki specyficznie celują w mechanizm zjadliwości bez wpływu na replikację bakterii, mają potencjał do łagodzenia zjadliwości przy minimalnym ryzyku rozwoju oporności.


title: Kompartmentalizacja ludzkiego różnicowania limfocytów T i funkcji regulacyjnych w tkankach śluzówki i limfoidalnych we wczesnym okresie życia

text: Nie jest jasne, w jaki sposób odpowiedź immunologiczna we wczesnym okresie życia jest odpowiednio stymulowana, aby zapewnić ochronę, jednocześnie unikając nadmiernej aktywacji w wyniku różnych nowych antygenów. Limfocyty T są integralną częścią odporności nabytej; badania na myszach wskazują, że lokalizacja tkankowa podzbiorów komórek T jest ważna zarówno dla ochronnej odporności, jak i immunoregulacji. Jednak u ludzi wczesny rozwój i funkcja komórek T w tkankach pozostają niezbadane. Przedstawiamy analizę limfocytów T tkanki limfoidalnej i śluzówkowej pochodzących od dawców narządów pediatrycznych w pierwszych dwóch latach życia w porównaniu z dawcami narządów dorosłych, wykazując wczesną kompartmentalizację różnicowania i regulacji limfocytów T. Podczas gdy w tkankach dorosłych przeważają limfocyty T pamięci, w krwi i tkankach pediatrycznych główny podzbiór składa się z niedawnych emigrantów grasicy, z efektorowymi limfocytami T pamięci (T(EM)) znajdowanymi tylko w płucach i jelicie cienkim. Dodatkowo, limfocyty T (T(reg)) regulatorowe stanowią wysoki odsetek (30-40%) limfocytów T CD4(+) w tkankach pediatrycznych, ale są obecne ze znacznie mniejszą częstotliwością (1-10%) w tkankach dorosłych. Tkankowe limfocyty T(reg) u dzieci hamują endogenną aktywację limfocytów T, a wczesna funkcjonalność limfocytów T jest ograniczona do miejsc w błonie śluzowej, które mają najniższy stosunek limfocytów T(reg):T(EM), co sugeruje kontrolę odpowiedzi immunologicznych in situ we wczesnym stadium życie.


title: Krążące mikroRNA jako biomarkery raka wątrobowokomórkowego.

text: CELE Zbadaliśmy, czy pomiar poziomu mikroRNA (miRNA) w surowicy miR-16, miR-195 i miR-199a, samodzielnie lub w połączeniu z konwencjonalnymi markerami surowicy, może pomóc w różnicowaniu raka wątrobowokomórkowego (HCC) od przewlekłych chorób wątroby ( CLD). TŁO Ostatnie doniesienia sugerują związek między nieprawidłową ekspresją miRNA a HCC. BADANIE Ta retrospektywna analiza została przeprowadzona przy użyciu surowic od 105 pacjentów z HCC, 107 pacjentów z CLD i 71 zdrowych osób z grupy kontrolnej. MiRNA mierzono za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym. Konwencjonalne markery HCC α-fetoproteina (AFP), AFP reagująca z aglutyniną soczewki (AFP-L3%) i des-γ-karboksyprotrombina (DCP) mierzono za pomocą komercyjnych zestawów. WYNIKI Poziomy miR-16 i miR-199a w surowicy były istotnie niższe w HCC niż u pacjentów z CLD lub osób z grupy kontrolnej (P<0,01). Jako pojedynczy marker miR-16 miał najwyższą czułość na HCC, następnie miR-199a, AFP, DCP, AFP-L3% i miR-195. Kombinacja miR-16, AFP, AFP-L3% i DCP dała optymalną kombinację czułości (92,4%) i swoistości (78,5%) dla HCC, ogólnie i gdy analiza była ograniczona do pacjentów z guzami o wielkości mniejszej niż 3 cm . Jako marker drugiej linii HCC, miR-16 dał pozytywne prognozy HCC u 18 z 26 (69,2%) pacjentów z HCC z ujemnymi wynikami na wszystkich 3 konwencjonalnych markerach, z których większość miała guzy o wielkości mniejszej niż 3 cm; miR-16 był fałszywie dodatni tylko u 12 z 96 (12,5%) pacjentów z CLD. WNIOSKI Dodanie miR-16 do konwencjonalnych markerów surowicy poprawiło czułość i swoistość dla HCC. Zastosowanie miR-16 do testów drugiej linii w przypadkach uznanych za negatywne na podstawie konwencjonalnych markerów HCC powinno być zbadane w większych, prospektywnych badaniach.


title: Haplogrupy mitochondrialne i polimorfizmy regionu hiperzmiennego w schizofrenii: badanie kliniczno-kontrolne.

text: Wcześniejsze badania wykazały powiązania między haplogrupami mitochondrialnymi a schizofrenią (SZ). Jednak żadne badanie nie zbadało związku między głównymi haplogrupami mitochondrialnego DNA (mtDNA) a SZ w populacji chińskiej. Celem tego badania była ocena związku między haplogrupami mtDNA a genezą SZ w chińskiej populacji Han. Wykorzystaliśmy badanie kliniczno-kontrolne i zsekwencjonowaliśmy regiony hiperzmienne mtDNA (HVR1, HVR2 i HVR3) w populacji Han. Analizie poddano haplogrupy mtDNA i polimorfizmy HVR u 298 pacjentów ze SZ i 298 osób z grupy kontrolnej. Haplotypy sklasyfikowano w 10 głównych haplogrupach: A, B, CZ, D, F, G, M, N, N9a i R. Analiza statystyczna wykazała, że tylko N9a wykazywał nominalnie istotny związek z ochroną przed SZ [1,68% vs. 6,38%, p=0,004, OR=0,251 (0,092-0,680); po uwzględnieniu wieku i płci: p=0,006, OR=0,246 (0,090-0,669)]. Stwierdzono, że trzy polimorfizmy HVR są nominalnie znacząco różne między osobnikami z SZ i kontrolami, a wszystkie z wyjątkiem jednego (m.204T>C) są powiązane z haplogrupą N9a. Nasze wyniki wskazują, że haplogrupa N9a mtDNA może być czynnikiem ochronnym dla SZ.


title: Rozwiązanie ostrego zapalenia w płucach.

text: Ostre zapalenie płuc jest niezbędne dla zdrowia. Podobnie jest z jego rozdzielczością. W odpowiedzi na inwazję drobnoustrojów, szkodliwe bodźce lub uszkodzenie tkanki, powstaje ostra odpowiedź zapalna w celu ochrony gospodarza. Aby ograniczyć stan zapalny i zapobiec uszkodzeniom obocznym zdrowej, niezajętej tkanki, płuco organizuje tworzenie wyspecjalizowanych mediatorów prorozdzielczych, w szczególności lipoksyn, rezolwin, protektyn i marezyn. Te immunorozpuszczalniki są agonistami do rozwiązywania, które oddziałują ze specyficznymi receptorami na leukocytach i komórkach strukturalnych w celu osłabienia dalszego zapalenia i promowania katabazy. Proces ten wydaje się być wadliwy w kilku powszechnych chorobach płuc, które charakteryzują się nadmiernym lub przewlekłym stanem zapalnym. Tutaj dokonujemy przeglądu molekularnych i komórkowych efektorów ustępowania ostrego zapalenia w płucach.


title: Czujnik wapnia STIM1 jest regulowany przez androgeny w komórkach zrębu prostaty.

text: TŁO Rozwój i utrzymanie prostaty u osoby dorosłej wynika z interakcji składników zrębu i gruczołu. Androgeny mogą napędzać ten proces poprzez bezpośrednie działanie na zrębie. Zbadaliśmy, czy istnieje bezpośredni związek między androgenami a innym kluczowym regulatorem komórek zrębu, wewnątrzkomórkowym Ca2+ ([Ca2+]i ). METODY Świeżo uzyskano komórki zrębowe prostaty i hodowano je od pacjentów z łagodnym przerostem gruczołu krokowego. Ekspresję genów w komórkach traktowanych i nietraktowanych dihydrotestosteronem porównano przy użyciu macierzy ekspresji genów Affymetrix, a cechy regulowane przez Ca2+ zostały zidentyfikowane przez Gene Ontology (GO). Zmiany w [Ca2+]i określono w komórkach obciążonych Fluo-4. Regulacja androgenów została potwierdzona immunoprecypitacją chromatyny. WYNIKI Hodowle komórek zrębu sortowano pod kątem ekspresji integryny α1β1, która wzbogaciła się o komórki wyrażające receptor androgenowy (AR). Zidentyfikowaliśmy kluczowe kategorie funkcjonalne w obrębie sygnatury ekspresji genów indukowanej androgenami, koncentrując się na genach zaangażowanych w sygnalizację wapniową. Na podstawie tej analizy zidentyfikowano cząsteczkę interakcji zrębowej-1 (STIM1) jako gen o znacząco zróżnicowanej ekspresji z czterema odpowiednimi powiązanymi terminami GO. Analiza sekwencji DNA wykazała, że region promotorowy STIM1 zawierał przypuszczalne sekwencje elementów odpowiedzi na androgeny, w których potwierdzono zdolność STIM1 do wiązania AR. Androgeny bezpośrednio regulowały ekspresję STIM1 i wpływ STIM1 na napływ wapnia opróżnionego w magazynach był hamowany przez knock-down STIM1. Zmniejszona ekspresja STIM1 w komórkach zrębu prostaty prowadziła do zmniejszenia podstawowych poziomów Ca2+, ilości Ca2+ uwalnianego przez tapsigarginę i zmniejszenia wypełnienia zapasów po indukowanym przez TG wyczerpaniu zapasów. WNIOSKI Wyniki te wskazują, że androgeny modulują [Ca2+]i poprzez bezpośrednią regulację genu STIM1 przez wiązanie AR z promotorem STIM1.


title: Rola rozpuszczalnej cyklazy guanylowej w odpowiedziach rozszerzających mikrokrążenia mózgowego.

text: W odpowiedzi mózgowych naczyń krwionośnych na tlenek azotu (NO) pośredniczą mechanizmy zależne od rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (sGC) i potencjalnie niezależne od sGC. Jednym z niezależnych od sGC mechanizmu, dzięki któremu NO może powodować rozszerzenie naczyń, jest hamowanie tworzenia metabolitu zwężającego naczynia, wytwarzanego przez szlak cytochromu P450. W tych eksperymentach zbadaliśmy hipotezę, że rozszerzenie mikronaczyń mózgowych w odpowiedzi na NO jest zależne od aktywacji sGC. Średnice tętniczek mózgowych (wyjściowa średnica = 94 +/- 5 mikrometrów, średnia +/- S.E.) mierzono przy zamkniętym oknie czaszkowym u znieczulonych królików. W warunkach kontrolnych YC-1 [3-(5'-hydroksymetylo-2'-furylo)-1-benzyloindazol], niezależny od NO aktywator sGC, powodował rozszerzenie naczyń, które było blokowane przez ODQ (1H-[1,2 ,4]oksadiazolo[4,3,-a]chinoksalin-1-on(10 mikroM), inhibitor sGC. Odkrycia te wskazują, że sGC jest funkcjonalnie ważne w tętniczkach mózgowych. Ponadto acetylocholina (która stymuluje endogenną produkcję NO przez śródbłonek) powodowała rozszerzenie tętniczek mózgowych, które zostało zahamowane przez ODQ. Na przykład, 1 mikroM acetylocholiny rozszerzyły tętniczki mózgowe odpowiednio o 34+/-7 i 5+/-1% przy braku iw obecności ODQ (10 mikroM). Wzrost średnicy tętniczek w odpowiedzi na nitroprusydek sodu (1 mikroM, donor NO) był hamowany o około 80% przez ODQ, ale nie miał na nie wpływu 17-ODYA (10 mikroM) lub klotrimazol (10 mikroM), inhibitory cytochromu P450 ścieżka. Zatem rozszerzenie mikrokrążenia mózgowego w odpowiedzi na egzogennie stosowany i endogennie wytwarzany NO jest w dużej mierze zależne od aktywacji sGC.


title: Noxa kontroluje zależną od muła ubikwitynację Mcl-1 poprzez regulację interakcji Mcl-1/USP9X.

text: Poziom białka sprzyjającego przeżyciu Mcl-1 jest silnie regulowany, a obniżenie ekspresji Mcl-1 sprzyja procesowi apoptozy. Mcl-1 fizycznie oddziałuje z różnymi białkami wyłącznie BH3; w szczególności Noxa jest zaangażowana w modulację ekspresji Mcl-1. W tym badaniu wykazaliśmy, że Noxa powoduje degradację Mcl-1 w mitochondriach zgodnie z wyłączną lokalizacją Noxa w tym przedziale. Indukowana przez Noxa degradacja Mcl-1 wymagała ligazy E3 Mule, która jest odpowiedzialna za poliubikwitynację Mcl-1. Ponieważ ostatnio wykazano, że deubikwitynaza USP9X jest zaangażowana w obrót białka Mcl-1 poprzez zapobieganie jego degradacji przez usunięcie sprzężonej ubikwityny, zbadaliśmy, czy Noxa wpływa na proces deubikwitynacji. Co ciekawe, nadekspresja Noxa spowodowała spadek interakcji USP9X/Mcl-1 związany ze wzrostem postaci poliubikwitynowanych Mcl-1. Dodatkowo nadekspresja Noxa wywołała wzrost interakcji Mule/Mcl-1 równolegle ze spadkiem tworzenia kompleksu Mule/USP9X. Podsumowując, modyfikacje te prowadzą do degradacji Mcl-1 przez maszynerię proteasomu. Udział Noxa w regulacji degradacji proteasomów Mcl-1 komplikuje ten proces, który jest regulowany przez liczne interakcje.


title: Zakażenie wirusem HIV u dzieci.

text: Do roku 2000 będzie sześć milionów kobiet w ciąży i pięć do dziesięciu milionów dzieci zarażonych wirusem HIV-1. Strategie interwencyjne zostały zaplanowane iw niektórych przypadkach już rozpoczęte. Terminowa i opłacalna strategia musi uwzględniać fakt, że większość osób zakażonych HIV-1 mieszka w krajach rozwijających się. Potrzebne są dalsze badania nad czynnikami immunologicznymi i wirusologicznymi wpływającymi na przenoszenie wirusa HIV-1 z matki na dziecko, na zróżnicowany postęp choroby u chorych dzieci oraz na przejściową infekcję.


title: Potencjalna rola NF-kappaB w dorosłych nerwowych komórkach macierzystych: niedoceniany sternik?

text: Nerwowe komórki macierzyste są prekursorami neuronów i komórek glejowych. Podczas rozwoju mózgu komórki te proliferują, migrują i różnicują się w określone linie. Niedawno zidentyfikowano nerwowe komórki macierzyste w ośrodkowym układzie nerwowym dorosłych. Pojawiają się informacje na temat regulacji proliferacji, migracji i różnicowania komórek macierzystych przez liczne rozpuszczalne czynniki, takie jak chemokiny i cytokiny. Jednak mechanizmy transdukcji sygnału za tymi czynnikami są mniej jasne. Tutaj dokonujemy przeglądu potencjalnych dowodów na nową centralną rolę czynnika transkrypcyjnego jądrowego czynnika kappa B (NF-kappaB) w tych kluczowych procesach przekazywania sygnału. NF-kappaB jest indukowalnym czynnikiem transkrypcyjnym wykrywanym w neuronach, gleju i nerwowych komórkach macierzystych. NF-kappaB został odkryty przez laboratorium Davida Baltimore'a jako czynnik transkrypcyjny w limfocytach. NF-kappaB bierze udział w wielu procesach biologicznych, takich jak zapalenie i odporność wrodzona, rozwój, apoptoza i antyapoptoza. Niedawno wykazano, że członkowie rodziny NF-kappaB są szeroko wyrażani przez neurony, glej i nerwowe komórki macierzyste. W układzie nerwowym NF-kappaB odgrywa kluczową rolę w plastyczności neuronalnej, uczeniu się, konsolidacji pamięci, neuroprotekcji i neurodegeneracji. Najnowsze dane sugerują ważną rolę NF-kappaB w proliferacji, migracji i różnicowaniu nerwowych komórek macierzystych. NF-kappaB składa się z trzech podjednostek: dwóch wiążących DNA i jednej hamującej. Aktywacja NF-kappaB zachodzi w cytoplazmie i powoduje degradację podjednostki hamującej, umożliwiając w ten sposób import do jądra podjednostek wiążących DNA. W jądrze można aktywować kilka genów docelowych. W tym przeglądzie proponujemy model wyjaśniający wielorakie działanie NF-kappaB na nerwowe komórki macierzyste. Ponadto omawiamy potencjalną rolę NF-kappaB w tzw. komórkach macierzystych raka mózgu.


title: Czynniki wewnątrzmaciczne i ryzyko raka piersi: przegląd systematyczny i metaanaliza aktualnych dowodów.

text: TŁO Nowe dowody wskazują na związek między doświadczeniami prenatalnymi u kobiet a późniejszym ryzykiem zachorowania na raka piersi. Potencjalne mechanizmy leżące u podstaw obejmują zmienność ilości matczynych endogennych hormonów płciowych i hormonów wzrostu, mutacje komórek zarodkowych, tworzenie nowotworowych komórek macierzystych i inne zdarzenia genetyczne lub epigenetyczne. Dokonaliśmy przeglądu i podsumowania ilościowego dostępnych danych dotyczących ekspozycji wewnątrzmacicznej i ryzyka raka piersi. METODY Systematycznie poszukiwaliśmy badań oceniających związek między czynnikami okołoporodowymi a ryzykiem raka piersi. Przeanalizowaliśmy oddzielnie każdy z czynników okołoporodowych, w tym masę urodzeniową, długość urodzenia, wiek rodziców w momencie porodu, wiek ciążowy, wewnątrzmaciczną ekspozycję na dietylostilbestrol, członkostwo bliźniąt, stan przedrzucawkowy lub rzucawkę u matki oraz inne czynniki. WNIOSKI Zidentyfikowaliśmy 57 badań opublikowanych między 1 października 1980 a 21 czerwca 2007. Zwiększone ryzyko raka piersi odnotowano wraz ze zwiększoną masą urodzeniową (ryzyko względne [RR] 1,15 [95% CI 1,09-1,21]), długość urodzenia (1,28 [ 1,11-1,48]), wyższy wiek matki (1,13 [1,02-1,25]) oraz wiek ojca (1,12 [1,05-1,19]). Zmniejszone ryzyko raka piersi odnotowano w przypadku matczynego stanu przedrzucawkowego i rzucawkowego (0,48 [0,30-0,78]) oraz przynależności bliźniaczej (0,93 [0,87-1,00]). Nie stwierdzono związku między ryzykiem raka piersi a wiekiem ciążowym przy urodzeniu (0,95 [0,71-1,26]) lub leczeniem matczynym dietylostilbestrolem (1,40 [0,86-2,28]). INTERPRETACJA Środowisko wewnątrzmaciczne przyczynia się do predyspozycji kobiet do raka piersi w wieku dorosłym. Należy wyjaśnić mechanizmy in-utero odpowiedzialne za takie predyspozycje.


title: Helicobacter hepaticus nie wywołuje ani nie nasila zapalenia okrężnicy u myszy z niedoborem interleukiny-10.

text: Doniesiono, że Helicobacter hepaticus wywołuje zapalenie okrężnicy, zapalenie wątroby i raka wątrobowokomórkowego w kilku różnych modelach mysich. Celem tego badania było ustalenie, czy H. hepatica powoduje zapalenie okrężnicy u myszy jednozwiązkowych bez genu interleukiny-10 (myszy IL-10(-/-)) i czy nasila zapalenie okrężnicy w przypadku IL-10 wolnej od swoistych patogenów (SPF). (-/-) myszy. Wolne od zarazków myszy IL-10(-/-) o podłożu genetycznym mieszanym (C57BL/6 x 129/Ola) lub wsobnym (129/SvEv) były monoskojarzone z H. hepatica ATCC 51448 przez karmienie doustne i lewatywę doodbytniczą. W drugim eksperymencie, wolne od zarazków myszy IL-10(-/-) skolonizowano kałem od myszy SPF, które były nosicielami lub nie były nosicielami endogennego H. hepatica. Po 7 do 9 tygodniach kolonizacji oceniano utratę masy ciała i śmiertelność, okrężnicę izolowano pod kątem histologii i wydzielania IL-12, a komórki węzłów chłonnych krezkowych oceniano pod kątem markerów aktywacji limfocytów T. Stwierdzono, że myszy IL-10(-/-) monoskojarzone z H. hepatica do 16 tygodni prawie nie wykazywały histologicznego zapalenia okrężnicy lub zwiększonej produkcji IL-12. Myszy SPF z nokautem IL-10 nie wykazywały znaczących różnic w utracie wagi, śmiertelności, wynikach histologicznych, wydzielaniu IL-12 w okrężnicy lub aktywacji komórek T z lub bez H. hepatica. Wnioskujemy, że H. hepatica nie indukuje ani nie nasila choroby u naszych myszy IL-10(-/-) i dlatego nie jest wymagany do wywoływania zapalenia okrężnicy u genetycznie podatnych gospodarzy.


title: Wzajemne oddziaływanie metaboliczne między glikolizą a utlenianiem mitochondrialnym: Odwrotny efekt Warburga i jego implikacje terapeutyczne.

text: Glikoliza tlenowa, czyli efekt Warburga, może przyczyniać się do agresywnego fenotypu raka wątrobowokomórkowego. Jednak coraz więcej dowodów wskazuje na ograniczenia efektu Warburga, takie jak wysokie oddychanie mitochondrialne i niskie tempo glikolizy w komórkach rakowych. Aby wyjaśnić takie sprzeczne zjawiska w odniesieniu do efektu Warburga, zaproponowano wzajemne oddziaływanie metaboliczne między komórkami glikolitycznymi i oksydacyjnymi, tj. „odwrócony efekt Warburga”. Glikoliza tlenowa może również wystąpić w kompartmencie zrębu, który otacza guz; w ten sposób komórki zrębu zasilają komórki rakowe mleczanem, a ta interakcja zapobiega tworzeniu stanu kwasowego w mikrośrodowisku guza. Koncepcja ta zapewnia dużą heterogeniczność guzów, co sprawia, że choroba jest trudna do wyleczenia przy użyciu jednego środka. Zrozumienie elastyczności metabolicznej przez transportery mleczanowe otwiera nowe perspektywy rozwoju terapii ukierunkowanych na mikrośrodowisko hipoksji guza i przezwyciężenia ograniczeń inhibitorów glikolitycznych.


title: Zwiększona tolerancja na nasiąkanie wodą w jęczmieniu poprzez manipulację ekspresji ligazy E3 szlaku N-końca PROTEOLIZA6

text: Zwiększona tolerancja upraw na niski poziom tlenu (niedotlenienie) podczas powodzi jest kluczowym celem dla bezpieczeństwa żywnościowego. U Arabidopsis thaliana (L.) Heynh. szlak N-końca ukierunkowanej proteolizy kontroluje reakcje roślin na niedotlenienie poprzez regulację stabilności czynników transkrypcyjnych czynnika odpowiedzi na etylen grupy VII (ERFVII), kontrolowanych przez stan utlenienia końca aminowego (Nt )-cysteina (Cys). Tutaj pokazujemy, że jęczmień (Hordeum vulgare L.) ERFVII BERF1 jest substratem szlaku reguły N-końca in vitro. Ponadto pokazujemy, że Nt-Cys działa jako czujnik hipoksji in vivo, ponieważ stabilność białka reporterowego czujnika tlenu MCGGAIL-GUS wzrosła w podmokłych roślinach transgenicznych. Transgeniczne rośliny jęczmienia RNAi, ze zmniejszoną ekspresją szlaku zasady N-końca, N-recenzowanej ligazy E3 PROTEOLYSIS6 (HvPRT6), wykazywały zwiększoną ekspresję genów związanych z hipoksją i zmienione fenotypy kiełkowania nasion. Ponadto, w odpowiedzi na nasiąkanie wodą, rośliny transgeniczne wykazały trwałą biomasę, zwiększoną wydajność, retencję chlorofilu i zwiększoną indukcję genów związanych z hipoksją. Rośliny HvPRT6 RNAi wykazywały również zmniejszoną degradację chlorofilu w odpowiedzi na ciągłą ciemność, często związaną z podmokłymi warunkami. Linie TILLING (ang. Barley Targeting Induced Local Lesions IN Genomes), zawierające zmutowane allele HvPRT6, również wykazywały zwiększoną ekspresję genów związanych z hipoksją i fenotypów podobnych do linii RNAi. Doszliśmy do wniosku, że szlak reguły N-końca stanowi ważny cel dla hodowli roślin, aby zwiększyć tolerancję na zaleganie wody w jęczmieniu i innych zbożach.


title: Sieć białek zależnych od SUMO reguluje kongres chromosomów podczas mejozy oocytów

text: Podczas mejozy oocytów Caenorhabditis elegans, wielobiałkowy kompleks pierścieniowy (RC) zlokalizowany między homologicznymi chromosomami, promuje kongresję chromosomów poprzez działanie chromokinezyny KLP-19. Chociaż niektóre komponenty RC są znane, mechanizm montażu RC pozostał niejasny. Pokazujemy, że ligaza SUMO E3 GEI-17/PIAS jest wymagana do rekrutacji KLP-19 do RC, a analiza proteomiczna zidentyfikowała KLP-19 jako substrat SUMO in vivo. Analiza in vitro wykazała, że KLP-19 jest skutecznie sumoilowany w sposób zależny od GEI-17, podczas gdy GEI-17 podlega rozległej autosumoilacji. GEI-17 i inny składnik RC, kinaza BUB-1, zawierają funkcjonalne motywy interakcji SUMO (SIM), umożliwiające im rekrutację białek zmodyfikowanych SUMO, w tym KLP-19, do RC. Tak więc dynamiczna modyfikacja SUMO i obecność SIM w komponentach RC generuje sieć SUMO-SIM, która ułatwia montaż RC. Nasze wyniki podkreślają znaczenie sieci SUMO-SIM w regulacji montażu dynamicznych kompleksów białkowych.


title: Przeddiagnostyczne poziomy peptydu C, IGF-I, IGFBP -1, -2 i -3 oraz ryzyko raka endometrium.

text: Stany związane z przewlekłą hiperinsulinemią, takie jak otyłość, cukrzyca insulinoniezależna i zespół policystycznych jajników, wiążą się ze zwiększonym ryzykiem raka endometrium. Wykazano, że podwyższony poziom IGF-I w osoczu i obniżony poziom białek wiążących IGF są związane ze zwiększonym ryzykiem kilku typów raka, które są częste w zamożnych społeczeństwach. Po raz pierwszy zbadaliśmy związek przeddiagnostycznych stężeń we krwi peptydu C (marker produkcji insuliny trzustki), IGF-I, IGFBP-1, -2 i -3 z ryzykiem raka endometrium. Badanie kliniczno-kontrolne zostało zagnieżdżone w 3 kohortach w Nowym Jorku (USA), Umeå (Szwecja) i Mediolanie (Włochy). Obejmowała ona 166 kobiet z pierwotnym inwazyjnym rakiem endometrium i 315 dopasowanych grup kontrolnych, z których 44 przypadki i 78 osób z grupy kontrolnej były przed menopauzą w momencie rekrutacji. Ryzyko raka endometrium wzrastało wraz ze wzrostem poziomu peptydu C (ptrend = 0,0002), aż do ilorazu szans (OR) 4,76 [95% przedział ufności (CI) = 1,91-11,8] dla najwyższego kwintyla. Związek ten pozostał po dostosowaniu do BMI i innych czynników zakłócających [OR dla górnego kwintyla = 4,40 (1,65-11,7)]. Poziomy IGFBP-1 były odwrotnie proporcjonalne do raka endometrium [ptrend = 0,002; OR w górnym kwintylu = 0,30 (0,15-0,62)], ale powiązanie zostało osłabione i straciło istotność statystyczną po dostosowaniu do czynników zakłócających [ptrend = 0,06; OR w górnym kwintylu = 0,49 (0,22-1,07)]. Ryzyko nie było związane z poziomami IGF-I, IGFBP-2 i IGFBP-3. Przewlekła hiperinsulinemia, przejawiająca się wzrostem krążącego peptydu C, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka endometrium. Oczekuje się, że zmniejszenie częstości występowania przewlekłej hiperinsulinemii poprzez zmianę stylu życia lub przyjmowanie leków ma zapobiegać rakowi endometrium.


title: Interakcje między genami SRY i SOX w determinacji płci ssaków.

text: Gen SRY na ssaczym chromosomie Y niewątpliwie działa w celu określenia jąder, ale nadal nie jest jasne, w jaki sposób. Pierwotnie przypuszczano, że SRY działa bezpośrednio, aktywując inne geny na szlaku determinującym jądra. Niniejsza praca przedstawia alternatywną hipotezę, że SRY działa pośrednio, poprzez interakcję z pokrewnymi genami SOX3 (z których wyewoluował SRY) i SOX9 (który wydaje się być ściśle związany z różnicowaniem gonad kręgowców). W szczególności proponuję, że u kobiet SOX3 hamuje funkcję SOX9, ale u mężczyzn SRY hamuje SOX3 i pozwala SOX9 odgrywać rolę determinującą jądra. Hipoteza ta daje weryfikowalne prognozy dotyczące fenotypów osobników XX i XY z niedoborami lub nadprodukcją któregokolwiek z trzech genów i jest w stanie wyjaśnić trudne przypadki samców XX(SRY-) i transdyferencjacji przy braku SRY. Hipoteza sugeruje również sposób, w jaki dominujący system SRY determinujący płeć współczesnych ssaków mógł wyewoluować ze starożytnego systemu opartego na dawkowaniu SOX3.


title: Immunoprecypitacja chromatyny i analiza lokalizacji białek oparta na mikromacierzach

text: Analiza lokalizacji w całym genomie, znana również jako ChIP-Chip, łączy immunoprecypitację chromatyny i analizę mikromacierzy DNA w celu identyfikacji interakcji białko-DNA, które występują w żywych komórkach. Oddziaływania białko-DNA są wychwytywane in vivo przez sieciowanie chemiczne. Liza komórkowa, fragmentacja DNA i oczyszczanie pożądanego białka metodą immunopowinowactwa będą współoczyszczać fragmenty DNA związane z tym białkiem. Wzbogacona populacja DNA jest następnie znakowana, łączona z różnie znakowaną próbką referencyjną i nakładana na mikromacierze DNA w celu wykrycia wzbogaconych sygnałów. Następnie stosuje się różne podejścia obliczeniowe i bioinformatyczne w celu normalizacji kanałów wzbogaconych i referencyjnych, aby połączyć sygnały z częściami genomu, które są reprezentowane na mikromacierzach DNA, aby zapewnić metryki pewności i wygenerować mapy zajętości białko-genom. W tym miejscu opisujemy protokoły eksperymentalne, których używamy, od sieciowania komórek do hybrydyzacji znakowanego materiału, wraz z wglądem w aspekty tych protokołów, które wpływają na wyniki. Protokoły te wymagają około 1 tygodnia do ukończenia po uzyskaniu wystarczającej liczby komórek i zostały wykorzystane do uzyskania solidnych, wysokiej jakości wyników z chipem ChIP w wielu różnych typach komórek i tkanek.


title: Przestrzenne i czasowe skupiska choroby wirusowej Barmah Forest w Queensland w Australii.

text: CEL Identyfikacja przestrzennych i czasowych skupisk wirusa Barmah Forest (BFV) w Queensland w Australii przy użyciu systemów informacji geograficznej i statystyk skanowania przestrzennego (SaTScan). METODY Otrzymaliśmy dane dotyczące przypadków choroby BFV, populacji i lokalnych obszarów statystycznych (SLA) dotyczących granic odpowiednio z Queensland Health i Australian Bureau of Statistics w latach 1992-2008 dla stanu Queensland. Przeprowadzono retrospektywną analizę opartą na Poissona przy użyciu oprogramowania i metody SaTScan w celu zidentyfikowania zarówno czysto przestrzennych, jak i czasoprzestrzennych klastrów chorób BFV o wysokim wskaźniku. Do analizy przestrzenno-czasowej wybrano klaster przestrzenny o proporcji populacji i promieniu 200 km oraz zmiennymi oknami czasowymi od 1 do 12 miesięcy. WYNIKI Statystyka skanowania przestrzennego wykryła najprawdopodobniej istotny klaster czysto przestrzenny (w tym 23 SLA) i najprawdopodobniej istotny klaster czasoprzestrzenny (w tym 24 SLA) w przybliżeniu w tej samej lokalizacji. Z obu analiz w kilku lokalizacjach zidentyfikowano również istotne skupienia wtórne. WNIOSKI Niniejsze badanie dostarcza dowodów na istnienie statystycznie istotnych skupisk chorób BFV w Queensland w Australii. Badanie wykazało również znaczenie i zastosowanie SaTScan w analizie danych z bieżącego nadzoru w celu zidentyfikowania klastrów w celu ułatwienia opracowania skutecznych strategii zapobiegania i kontroli chorób BFV w Queensland w Australii.