title: Utrata IGF-IEa lub IGF-IEb zaburza różnicowanie miogeniczne.

text: W ostatnich latach coraz więcej uwagi poświęca się działaniom produktów białkowych powstałych w wyniku alternatywnego splicingu genu Igf1. Jednak znaczenie i znaczenie funkcjonalne tych obserwacji pozostają słabo zdefiniowane. Aby zająć się funkcjami wariantów splicingowych IGF-I, zbadaliśmy wpływ utraty IGF-IEa i IGF-IEb na proliferację i różnicowanie hodowanych mysich mioblastów. Redukcje za pośrednictwem interferencji RNA całkowitego IGF-I, samego IGF-IEa lub samego IGF-IEb nie miały wpływu na żywotność komórek w pożywce wzrostowej. Jednakże komórki z niedoborem całkowitego IGF-I lub samego IGF-IEa proliferowały znacznie wolniej niż komórki kontrolne lub komórki z niedoborem IGF-IEb w pożywce bez surowicy. Jednoczesna utrata obu lub swoista utrata któregokolwiek z wariantów splicingowych znacząco hamowała immunoreaktywność łańcucha ciężkiego miozyny (MyHC) o 70-80% (P < 0,01) w warunkach różnicowania (48 godz. w 2% surowicy końskiej), co określono metodą Western immunoblotting. Ta utrata białka była związana ze zmniejszeniem mRNA izoformy MyHC, ponieważ zmniejszenie całkowitego mRNA IGF-I lub IGF-IEa znacząco zmniejszyło mRNA MyHC o około 50-75% (P < 0,05). Utrata IGF-IEb również znacząco zmniejszyła mRNA izoformy MyHC, z wyjątkiem Myh7, ale w mniejszym stopniu (~20-40%, P < 0,05). Dostarczenie dojrzałego IGF-I, ale nie syntetycznych peptydów E, przywróciło ekspresję Myh3 do poziomów kontrolnych w komórkach z niedoborem IGF-IEa lub IGF-IEb. Łącznie dane te sugerują, że warianty składania IGF-I mogą regulować różnicowanie mioblastów poprzez działanie dojrzałego IGF-I, a nie peptydów E.


title: Peptyd przeciwdrobnoustrojowy pleurocydyna współdziała z antybiotykami poprzez tworzenie rodników hydroksylowych i uszkodzenie błony oraz wywiera działanie przeciwbiofilmowe.

text: Tło wynalazku Wiadomo, że pleurocydyna, 25-merowy peptyd przeciwdrobnoustrojowy (AMP), wywiera działanie bakteriobójcze. Jednakże, działanie synergistyczne i mechanizm(y) pleurocydyny w połączeniu z konwencjonalnymi antybiotykami oraz działanie przeciwbiofilmowe peptydu są słabo poznane. METODY Oddziaływanie między pleurocydyną a antybiotykami oceniano za pomocą testu szachownicy. Aby zbadać mechanizm(y) zaangażowany(e) w ich synergizm, wykryliśmy tworzenie rodników hydroksylowych przy użyciu 3'-(p-hydroksyfenylo)fluoresceiny, zmierzyliśmy stosunek NAD(+)/NADH za pomocą testu cyklicznego NAD(+), zaobserwowaliśmy zmianę żywotności bakterii z tiomocznikiem zmiataczem rodników hydroksylowych i zbadali uszkodzenie błony cytoplazmatycznej przy użyciu jodku propidyny. Zbadano również działanie przeciwbiofilmowe pleurocydyny metodą płytkową do hodowli tkankowych. WYNIKI Wszystkie kombinacje pleurocydyny i antybiotyków wykazywały synergistyczne oddziaływanie przeciwko szczepom bakteryjnym (ułamkowy wskaźnik stężenia hamującego (FICI)≤0,5) z wyjątkiem Enterococcus faecium leczonych kombinacją peptydu i ampicyliny (FICI=0,75). Zidentyfikowaliśmy, że pleurocydyna sama oraz w połączeniu z antybiotykami indukuje tworzenie rodników hydroksylowych. Stres oksydacyjny spowodowany był przejściowym zubożeniem NADH, a dodatek tiomocznika zapobiegał śmierci bakterii, zwłaszcza w przypadku skojarzonego leczenia pleurocydyną i ampicyliną wykazującą synergizm. Połączenie pleurocydyny i erytromycyny zwiększyło przepuszczalność błony cytoplazmatycznej bakterii. Dodatkowo pleurocydyna wykazywała silne działanie hamujące na preformowany biofilm organizmów bakteryjnych. Podsumowując, pleurocydyna działała synergistycznie z antybiotykami poprzez tworzenie rodników hydroksylowych i mechanizm aktywności błonowej oraz wywierała działanie przeciwbiofilmowe. ZNACZENIE OGÓLNE Synergistyczne działanie pleurocydyny i antybiotyków sugeruje, że AMP jest potencjalnym środkiem terapeutycznym i adiuwantem w chemioterapii przeciwbakteryjnej.


title: Wynik ciąży u kobiet z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek.

text: TŁO Kobiety ciężarne z łagodną chorobą nerek występującą wcześniej mają stosunkowo niewiele powikłań ciąży, ale ryzyko powikłań matczynych i położniczych u kobiet z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek pozostaje niepewne. METODY U 67 kobiet z pierwotną chorobą nerek (82 ciąże) określono częstość i rodzaje powikłań matczynych i położniczych oraz wyniki ciąży. Wszystkie kobiety miały początkowe stężenie kreatyniny w surowicy co najmniej 1,4 mg na decylitr (124 mumol na litr), a ciąża trwała po pierwszym trymestrze ciąży. WYNIKI Średnie (+/- SD) stężenie kreatyniny w surowicy wzrosło z 1,9 +/- 0,8 mg na decylitr (168 +/- 71 mumol na litr) we wczesnej ciąży do 2,5 +/- 1,3 mg na decylitr (221 +/- 115 mumol na litr) w trzecim trymestrze. Częstość występowania nadciśnienia wzrosła z 28% w punkcie wyjściowym do 48% w trzecim trymestrze, a białkomoczu wysokiego stopnia (wydalanie białka z moczem > 3000 mg na litr) z 23% do 41%. W przypadku 70 ciąż (57 kobiet), dla których dostępne były dane w czasie ciąży i bezpośrednio po porodzie, związana z ciążą utrata funkcji nerek matki wystąpiła u 43%. Osiem z tych ciąż (10 procent wszystkich) było związanych z szybkim przyspieszeniem niewydolności nerek matki. Powikłania położnicze obejmowały wysoki odsetek porodów przedwczesnych (59%) i opóźnienie wzrostu (37%). Wskaźnik przeżywalności niemowląt wyniósł 93 procent. WNIOSKI Wśród kobiet ciężarnych z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek odsetek powikłań związanych z pogorszeniem czynności nerek, nadciśnieniem tętniczym i powikłaniami położniczymi jest zwiększony, ale przeżycie płodu jest wysokie.


title: Białko box-1 o wysokiej ruchliwości indukuje osteogenne zmiany fenotypowe w komórkach śródmiąższowych zastawki aortalnej.

text: CELE Wiadomo, że zwapnienie zastawki aortalnej (AV) jest procesem związanym ze stanem zapalnym. Doniesiono, że białko o wysokiej ruchliwości grupy box-1 (HMGB1) i receptor Toll-podobny 4 (TLR4) uczestniczą w kilku chorobach zapalnych. Celem niniejszego badania było ustalenie, czy oś HMGB1-TLR4 jest zaangażowana w zwapniającą chorobę AV oraz ocena wpływu HMGB1 i jego potencjalnych mechanizmów na pro-osteogenną zmianę fenotypu komórek śródmiąższowych zastawek (VIC). METODY Ekspresję HMGB1 i TLR4 w ludzkich zwapniałych AV oceniano stosując barwienie immunohistochemiczne i immunoblotting. Hodowane VIC zastosowano jako model in vitro. VIC stymulowano HMGB1 do analizy, z lub bez TLR4 małym interferującym kwasem rybonukleinowym (siRNA), kinazą c-Jun N-końcową kinazą białkową aktywowaną mitogenem (JNK MAPK) i inhibitorami czynnika jądrowego kappa-B (NF-κB) . WYNIKI W zastawkach zwapniałych zaobserwowano zwiększoną akumulację HMGB1 i TLR4. Ponadto odkryliśmy, że HMGB1 indukuje wysoki poziom produkcji prozapalnych cytokin i promuje różnicowanie osteoblastów i zwapnienie VIC. Ponadto, HMGB1 indukował fosforylację JNK MAPK i NF-κB. Jednak efekty te zostały znacznie stłumione przez wyciszenie TLR4 przez siRNA. Ponadto blokada JNK MAPK i fosforylacja NF-κB uniemożliwiła indukowaną przez HMGB1 produkcję czynników pro-osteogennych i mineralizację VIC. WNIOSKI Białko HMGB1 może promować różnicowanie osteoblastyczne i zwapnienie VIC poprzez szlak sygnałowy TLR4-JNK-NF-κB.


title: RiboSys, wysokiej rozdzielczości, ilościowe podejście do pomiaru kinetyki in vivo splicingu pre-mRNA i przetwarzania 3'-końca w Saccharomyces cerevisiae.

text: Opisujemy metody uzyskania ilościowego opisu obróbki RNA w wysokiej rozdzielczości w pączkujących drożdżach. Jako modelowy system ekspresji genów skonstruowaliśmy szczepy drożdży tetON (do badań indukcji) i tetOFF (do badań represji, derepresji i degradacji RNA) z serią genów reporterowych zintegrowanych z genomem pod kontrolą promotora tetO7. Zaadaptowano metody odwrotnej transkrypcji i ilościowej PCR w czasie rzeczywistym (RT-qPCR), aby umożliwić określenie liczebności mRNA jako średniej liczby kopii na komórkę w populacji. Pomiary liczby transkryptów w poszczególnych komórkach metodą hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH) potwierdziły walidację podejścia RT-qPCR do określenia średniej liczby kopii pomimo szerokiego rozkładu poziomów transkryptów w populacji komórek. Ponadto zastosowano RT-qPCR do rozróżnienia produktów różnych etapów splicingu transkryptów reporterowych i opracowano metody mapowania i ilościowego oznaczania rozszczepiania końca 3' i poliadenylacji. System ten umożliwia ilościowe monitorowanie wytwarzania pre-mRNA, splicingu, dojrzewania 3'-końca i degradacji z niespotykaną dotąd szczegółowością kinetyczną, odpowiednią do modelowania matematycznego. Stosując to podejście, wykazujemy, że transkrypty reporterowe są składane przed ich rozszczepieniem na końcu 3' i poliadenylacją, to znaczy kotranskrypcyjnie.


title: Wytwarzanie myszy z warunkowym allelem dla genu receptora neurotrofiny p75(NTR).

text: Receptor neurotrofin p75(NTR) bierze udział w wielu procesach biologicznych i patologicznych. Chociaż ostatnio poczyniono znaczne postępy w zrozumieniu fizjologicznej roli p75(NTR), wiele szczegółów i aspektów pozostaje do ustalenia. Dzieje się tak po części dlatego, że dwa istniejące modele myszy z nokautem (usunięte odpowiednio eksony 3 lub 4) wykazują cechy, które przeczą ostatecznym wnioskom. Tutaj opisujemy pokolenie myszy, które niosą warunkowy allel p75(NTR) (p75(NTR-FX)) wytworzony przez flankujące eksony 4-6, które kodują domeny transbłonowe i wszystkie cytoplazmatyczne, przez miejsca loxP. Aby zweryfikować ten nowy warunkowy allel, wygenerowano zarówno specyficzne dla grzebienia nerwowego mutanty p75(NTR)/Wnt1-Cre, jak i konwencjonalne mutanty zerowe p75(NTR). Oba mutanty wykazywały nieprawidłowe odruchy kończyn tylnych, co sugeruje, że utrata p75 (NTR) w komórkach pochodzących z grzebienia nerwowego powoduje neuropatię obwodową podobną do tej obserwowanej u konwencjonalnych mutantów p75 (NTR). Ten nowy warunkowy allel p75(NTR) zapewni nowe możliwości badania roli p75(NTR) w określonych tkankach i komórkach.


title: Metoda cytometrii przepływowej z potrójnym barwieniem do oceny integralności osocza i błony akrosomowej kriokonserwowanych plemników bydlęcych bezpośrednio po rozmrożeniu w obecności cząstek żółtka jaja1

text: Streszczenie Jednoczesna ocena żywotności po rozmrożeniu i integralności akrosomów plemników za pomocą cytometrii przepływowej stanowiłaby cenne narzędzie badawcze zarówno w badaniach naukowych, jak i rutynowych pracach. W niniejszym badaniu opracowano nową kombinację potrójnego barwienia do jednoczesnej oceny żywotności i integralności akrosomów plemników bydlęcych przetworzonych w rozcieńczalniku na bazie żółtka jaja za pomocą cytometru przepływowego. SYBR-14 i jodek propidyny (PI) umożliwiły odróżnienie plemników od żółtka jaja i cząstek resztek, co odegrało zasadniczą rolę w analizach cytometrii przepływowej zamrożonych, rozmrożonych plemników bydlęcych, ponieważ sugerowało, że etapy płukania w celu usunięcia żółtka jaja przestały być wymagany. Ponadto, aglutyninę orzeszków ziemnych skoniugowaną z fikoerytryną (PE-PNA) zastosowano do odróżnienia plemników uszkodzonych/reagujących na akrosom od komórek nienaruszonych akrosomem. Powtarzalność obliczono na podstawie dwóch przetworzonych ejakulatów 10 byków. Trzy słomki na partię analizowano w podwójnych pomiarach. Przeprowadzono analizę zgodności metod pomiędzy SYBR-14/PE-PNA/PI i PNA skoniugowanym z izotiocyjanianem fluoresceiny (FITC), przy czym barwienie FITC-PNA/PI przeprowadzono na 14 zamrożonych i rozmrożonych próbkach nasienia bezpośrednio po rozmrożeniu i po 3-godzinna inkubacja w 37°C. Wskaźnik powtarzalności British Standards Institution dla kombinacji SYBR-14/PE-PNA/PI wyniósł 2,6%. Metoda FITC-PNA/PI wykazała średnio 6,3% przeszacowanie subpopulacji plemników żywych i nienaruszonych akrosomami. Podsumowując, nowa kombinacja potrójnego barwienia jest wysoce powtarzalna i łatwa w użyciu w rutynowych aplikacjach oraz zapewnia bardziej precyzyjne oszacowanie liczby plemników z nienaruszoną błoną czołową i akrosomem w porównaniu z ogólnie stosowanym i zwalidowanym FITC-PNA/ Barwienie PI.


title: Powszechne dobrowolne testy w kierunku HIV z natychmiastową terapią antyretrowirusową jako strategia eliminacji transmisji HIV: model matematyczny.

text: TŁO Około 3 miliony ludzi na całym świecie otrzymywało terapię antyretrowirusową (ART) pod koniec 2007 roku, ale szacuje się, że 6,7 miliona nadal wymaga leczenia, a kolejne 2,7 miliona zostało zarażonych wirusem HIV w 2007 roku. Działania profilaktyczne mogą zmniejszyć zachorowalność na HIV, ale mało prawdopodobne, aby wyeliminować tę chorobę. Zbadaliśmy teoretyczną strategię powszechnych, dobrowolnych testów na obecność wirusa HIV i natychmiastowego leczenia za pomocą ART oraz zbadaliśmy warunki, w których epidemia HIV może być prowadzona w kierunku eliminacji. METODY Wykorzystaliśmy modele matematyczne do zbadania wpływu na liczbę reprodukcji przypadków (model stochastyczny) i długoterminową dynamikę epidemii HIV (deterministyczny model transmisji) testowania wszystkich osób w naszej społeczności przypadków testowych (w wieku 15 lat i starszych) pod kątem HIV każdego roku i rozpoczynanie leczenia ART natychmiast po zdiagnozowaniu zakażenia HIV. Wykorzystaliśmy dane z Republiki Południowej Afryki jako przypadek testowy dla uogólnionej epidemii i założyliśmy, że cała transmisja HIV była heteroseksualna. WNIOSKI Badana strategia może znacznie przyspieszyć przejście od obecnej fazy endemicznej, w której większość dorosłych żyjących z HIV nie otrzymuje ART, do fazy eliminacji, w której większość jest poddawana ART, w ciągu 5 lat. Może zmniejszyć zachorowalność i śmiertelność HIV do mniej niż jednego przypadku na 1000 osób rocznie do 2016 r. lub w ciągu 10 lat od pełnego wdrożenia strategii oraz zmniejszyć częstość występowania HIV do mniej niż 1% w ciągu 50 lat. Szacujemy, że w 2032 r. roczny koszt obecnej strategii i strategii teoretycznej wyniesie 1,7 mld USD; jednak po tym czasie koszt obecnej strategii będzie nadal rósł, podczas gdy koszt strategii teoretycznej spadłby. INTERPRETACJA Powszechne, dobrowolne testy w kierunku HIV i natychmiastowa ART, w połączeniu z obecnymi metodami profilaktyki, mogą mieć duży wpływ na ciężką uogólnioną epidemię HIV/AIDS. Takie podejście zasługuje na dalsze modelowanie matematyczne, badania i szerokie konsultacje.


title: Powszechne warianty w DGKK są silnie związane z ryzykiem spodziectwa

text: Spodziectwo jest częstą wrodzoną wadą rozwojową męskich zewnętrznych narządów płciowych. Przeprowadziliśmy badanie asocjacyjne całego genomu przy użyciu połączonego DNA od 436 osób ze spodziectwem (przypadki) i 494 kontroli pochodzenia europejskiego i wybraliśmy najwyżej sklasyfikowane SNP do indywidualnego genotypowania w próbce odkrytej, dodatkowej holenderskiej próbce 133 przypadków i ich rodziców, oraz szwedzką serię 266 spraw i 402 kontroli. Indywidualne genotypowanie dwóch SNP (rs1934179 i rs7063116) w DGKK, kodujących kinazę diacyloglicerolową κ, dostarczyło przekonujących dowodów na związek ze spodziectwem w próbce odkrytej (iloraz szans (OR) dla allelu = 2,5, P = 2,5 × 10-11 i OR = 2,3, P = 2,9 × 10−9) oraz Holendrów (OR = 3,9, P = 2,4 × 10−5 i OR = 3,8, P = 3,4 × 10−5) i Szwedów (OR = 2,5, P = 2,6 × 10-8 i OR = 2,2, P = 2,7 × 10-6 próbek replikacyjnych. Badania ekspresji wykazały ekspresję DGKK w tkance napletka przypadków i kontroli, która była niższa u nosicieli allelu ryzyka rs1934179 (P = 0,047). Proponujemy DGKK jako główny gen ryzyka spodziectwa.


title: Neutrofile hamują eliminację komórek nowotworowych za pośrednictwem komórek NK i zwiększają wynaczynienie rozsianych komórek rakowych.

text: UNLABELLED Komórki odpornościowe sprzyjają początkowemu rozprzestrzenianiu się przerzutów komórek rakowych z guzów pierwotnych. W przeciwieństwie do ich dobrze zbadanych funkcji w początkowych stadiach przerzutów, specyficzne role immunocytów w ułatwianiu progresji przez krytyczne późniejsze etapy kaskady inwazji-przerzutów pozostają słabo poznane. Tutaj definiujemy nowe funkcje neutrofili w promowaniu przeżycia wewnątrz światła i wynaczynienia w miejscach rozsiewu przerzutów. Pokazujemy, że neutrofile CD11b(+)/Ly6G(+) zwiększają tworzenie przerzutów poprzez dwa różne mechanizmy. Po pierwsze, neutrofile hamują funkcję komórek NK, co prowadzi do znacznego wydłużenia czasu przeżycia komórek nowotworowych w świetle światła. Następnie neutrofile działają w celu ułatwienia wynaczynienia komórek nowotworowych poprzez wydzielanie IL1β i metaloproteinaz macierzy. Wyniki te identyfikują neutrofile jako kluczowe regulatory przeżycia w świetle światła i wynaczynienia poprzez ich wzajemne oddziaływanie z komórkami gospodarza i rozsiewającymi się komórkami raka. ZNACZENIE Badanie to dostarcza ważnych informacji na temat ogólnoustrojowego wkładu neutrofili w przerzuty raka poprzez określenie, w jaki sposób neutrofile ułatwiają pośrednie etapy kaskady inwazja-przerzut. Wykazujemy, że neutrofile hamują aktywność komórek NK i zwiększają wynaczynienie komórek nowotworowych. Rak Discov; 6(6); 630-49. ©2016 AACR.Ten artykuł jest wyróżniony w funkcji W tym wydaniu, s. 561.


title: Rozpuszczalna 5'-nukleotydaza o wysokiej Km z ludzkiego łożyska. Właściwości i regulacja allosteryczna przez IMP i ATP.

text: Ludzka rozpuszczalna w łożysku 5'-nukleotydaza o "wysokiej Km" została oddzielona od 5'-nukleotydazy o "niskiej Km" i niespecyficznej fosfatazy przez chromatografię powinowactwa AMP-Sepharose. Enzym oczyszczono 8000-krotnie do specyficznej aktywności 25,6 mmol/min/mg. Masa cząsteczkowa podjednostki wynosi 53 kDa, a natywna masa cząsteczkowa 210 kDa, co sugeruje strukturę tetrameryczną. Rozpuszczalna 5'-nukleotydaza o wysokiej Km jest najbardziej aktywna z IMP i GMP oraz ich dezoksypochodnymi. IMP hydrolizuje 15 razy szybciej niż AMP. Enzym ma praktycznie absolutne zapotrzebowanie na jony magnezu i jest przez nie regulowany. 5'-trifosforany nukleozydu purynowego silnie aktywują enzym z rzędem siły dATP większym niż ATP większym niż GTP. 2,3-difosfoglicerynian aktywuje enzym równie silnie jak ATP. Trzy milimolowe ATP zmniejszyły Km dla IMP z 0,33 do 0,09 mM i zwiększyły 12-krotnie Vmax. Aktywacja ATP była modyfikowana przez stężenie IMP. Przy 20 mikroM IMP krzywa aktywacji zależnej od ATP była sigmoidalna, podczas gdy przy 2 mM IMP była hiperboliczna. Wartości A0,5 dla ATP wyniosły 2,26 i 0,70 mM, a względne maksymalne prędkości wyniosły odpowiednio 32,9 i 126,0 nmol/min. Fosforan nieorganiczny przesuwa hiperboliczną zależność prędkości substratu dla IMP na sigmoidalną. Przy fizjologicznych stężeniach kofaktorów (3 mM ATP, 1-4 mM Pi, 150 mM KCl) przy pH 7,4 enzym jest 25-35 razy bardziej aktywny w stosunku do 100 mikroM IMP niż 100 mikroM AMP. Dane te pokazują, że: (a) rozpuszczalna ludzka łożyskowa 5'-nukleotydaza o wysokiej Km współistnieje w ludzkim łożysku z enzymem o niskiej Km; (b) w warunkach fizjologicznych enzym sprzyja hydrolizie IMP i jest krytycznie regulowany przez poziomy IMP, ATP i Pi; oraz (c) właściwości kinetyczne ATP i IMP są modyfikowane przez inny związek, co sugeruje złożone oddziaływanie powiązanych miejsc wiązania.


title: Histony są włączane w trans podczas ponownego składania promotora drożdżowego PHO5.

text: U drożdży przebudowie chromatyny promotora PHO5 po aktywacji towarzyszy przejściowa hiperacetylacja, a następnie eksmisja histonów z promotora in trans. W trakcie rerepresji nukleosomy muszą zostać ponownie złożone na promotorze. Przeanalizowaliśmy, skąd pochodzą histony do ponownego składania nieaktywnej chromatyny promotorowej. Zastosowanie szczepu z dwiema różnie oznakowanymi i różnie regulowanymi wersjami histonu H3 pozwoliło nam odróżnić histony pochodzące z frakcji chromatyny od histonów pochodzących z puli rozpuszczalnych histonów. W ten sposób pokazujemy, że inkorporowane histony pochodzą ze źródła w trans. Zamknięcie promotora zachodzi bardzo szybko, a chaperony histonowe Asf1 i Hir1, jak również kompleks przebudowujący nukleosom SWI/SNF wydają się być ważne dla szybkiego ponownego składania nukleosomów przy promotorze PHO5.


title: Krajowe badanie świadomości lekarzy i przestrzegania wytycznych dotyczących zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym.

text: TŁO Niewiele danych oceniało przestrzeganie przez lekarzy wytycznych dotyczących zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym (CVD) zgodnie ze specjalizacją lekarza lub charakterystyką pacjenta, zwłaszcza płci. METODY I WYNIKI W internetowym badaniu z udziałem 500 losowo wybranych lekarzy (300 lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, 100 położników/ginekologów i 100 kardiologów) wykorzystano ustandaryzowany kwestionariusz, aby ocenić świadomość, przyjęcie i bariery dla krajowych wytycznych zapobiegania CVD w zależności od specjalizacji. Projekt eksperymentalnego studium przypadku sprawdzał dokładność lekarzy i wyznaczniki przypisania poziomu ryzyka CVD oraz stosowanie wytycznych wśród pacjentów wysokiego, pośredniego lub niskiego ryzyka. Kobiety o średnim ryzyku, oceniane na podstawie skali ryzyka Framingham, były istotnie częściej przypisywane do kategorii niższego ryzyka przez lekarzy podstawowej opieki niż mężczyźni o identycznym profilu ryzyka (P<0,0001), a trendy były podobne w przypadku położników/ginekologów i kardiolodzy. Przypisanie poziomu ryzyka istotnie przewidywało zalecenia dotyczące stylu życia i farmakoterapii profilaktycznej. Po dostosowaniu do przypisania ryzyka wpływ płci pacjenta na opiekę profilaktyczną nie był znaczący, z wyjątkiem mniejszej ilości aspiryny (P<0,01) i większej zalecanej kontroli masy ciała (P<0,04) dla kobiet o pośrednim ryzyku. Lekarze nie oceniali siebie jako bardzo skutecznych pod względem zdolności pomagania pacjentom w zapobieganiu CVD. Mniej niż 1 na 5 lekarzy wiedział, że z powodu CVD umiera co roku więcej kobiet niż mężczyzn. WNIOSKI Percepcja ryzyka była głównym czynnikiem związanym z zaleceniami dotyczącymi prewencji CVD. Rozbieżności między płciami w zaleceniach dotyczących terapii zapobiegawczej zostały w dużej mierze wyjaśnione niższym postrzeganym ryzykiem pomimo podobnego obliczonego ryzyka dla kobiet i mężczyzn. Potrzebne są interwencje edukacyjne dla lekarzy, aby poprawić jakość profilaktyki CVD oraz zmniejszyć zachorowalność i śmiertelność z powodu CVD u mężczyzn i kobiet.


title: ZALETY TECHNICZNE Dip kwiatowy: uproszczona metoda dla Agrobacterium za pośrednictwem Agrobacterium

text: Metoda infiltracji próżniowej Agrobacterium umożliwiła transformację Arabidopsis thaliana bez hodowli lub regeneracji tkanek roślinnych. W niniejszej pracy dokonano oceny tej metody i opracowano istotnie zmodyfikowaną metodę transformacji. Wyeliminowano pracochłonny proces infiltracji próżniowej na rzecz prostego zanurzania rozwijających się tkanek kwiatowych w roztworze zawierającym Agrobacterium tumefaciens, 5% sacharozę i 500 mikrolitrów na litr środka powierzchniowo czynnego Silwet L-77. Sacharoza i środek powierzchniowo czynny miały decydujące znaczenie dla powodzenia metody zanurzania kwiatów. Rośliny zaszczepione, gdy obecne były liczne niedojrzałe pąki kwiatowe i niewiele łuszczyn wytwarzały przekształcone potomstwo w największym tempie. Pożywki do hodowli tkanek roślinnych, hormon benzyloaminopuryna i regulacja pH były niepotrzebne, a Agrobacterium można było stosować do roślin w różnych gęstościach komórek. Wielokrotne stosowanie Agrobacterium poprawiło szybkość transformacji i ogólną wydajność transformantów w przybliżeniu dwukrotnie. Przykrywanie roślin przez 1 dzień w celu utrzymania wilgotności po zaszczepieniu również podwoiło tempo przemiany. Dzięki tej metodzie można było przekształcić wiele ekotypów. Zmodyfikowana metoda powinna ułatwić wysokoprzepustową transformację Arabidopsis w przypadku działań takich jak znakowanie genów T-DNA, klonowanie pozycyjne lub próby ukierunkowanej wymiany genów.


title: Łączność szlaków i koordynacja sygnalizacji w drożdżowej sieci sygnalizacyjnej aktywowanej stresem

text: Komórki poddane stresowi koordynują wielopłaszczyznową odpowiedź obejmującą wiele poziomów fizjologii. Jednak wiedza na temat całej sieci regulacyjnej aktywowanej stresem oraz zasad projektowania integracji sygnałów pozostaje niekompletna. Opracowaliśmy eksperymentalne i obliczeniowe podejście do integracji dostępnych danych o interakcji białek z wkładem sprawności genów, profilami zmutowanych transkryptomów i zmianami fosfoproteomu w komórkach reagujących na stres solny, aby wywnioskować sieć sygnalizacyjną reagującą na sól u drożdży. Wywnioskowana podsieć przedstawiła wiele nowatorskich prognoz, implikując nowe regulatory, odkrywając nierozpoznane przesłuchy między znanymi ścieżkami i wskazując na nieznane wcześniej „węzły” integracji sygnałów. Wykorzystaliśmy te przewidywania, aby pokazać, że fosfataza Cdc14 jest centralnym punktem sieci i że modyfikacja polimerazy RNA II koordynuje indukcję genów chroniących przed stresem z redukcją transkryptów związanych ze wzrostem. Odkryliśmy, że ortologiczna sieć ludzka jest wzbogacona o geny powodujące raka, co podkreśla znaczenie przewidywań podsieci w zrozumieniu biologii stresu.


title: Przedmigracyjne i migrujące komórki grzebienia nerwowego są multipotencjalne in vivo.

text: Grzebień nerwowy (NC) to populacja embrionalnych komórek macierzystych/progenitorowych, która generuje różnorodną gamę linii komórkowych, w tym między innymi neurony obwodowe, mielinujące komórki Schwanna i melanocyty. Jednak od dawna istnieje kontrowersje, czy ta szeroka perspektywa rozwojowa odzwierciedla multipotencję poszczególnych komórek NC in vivo, czy też NC składa się z heterogenicznej mieszaniny prekursorów o ograniczonej linii. Tutaj rozwiązujemy tę kontrowersję, wykonując mapowanie losu komórek NC z pojedynczym pniem in vivo, zarówno na etapie przedmigracyjnym, jak i migracyjnym, przy użyciu mysiego modelu R26R-Confetti. Łącząc ilościowe analizy klonów z ostatecznymi markerami różnicowania, wykazaliśmy, że zdecydowana większość pojedynczych komórek NC jest multipotencjalna, a tylko kilka klonów ma udział w pojedynczych pochodnych. Co ciekawe, multipotencja utrzymuje się w migrujących komórkach NC. Zatem nasze odkrycia dostarczają ostatecznych dowodów na multipotencję in vivo zarówno przedmigrujących, jak i migrujących komórek NC u myszy.


title: Wdrażanie kryteriów „słabego reagowania” ESHRE w badaniach naukowych: implikacje metodologiczne.

text: Kryteria bolońskie do definiowania słabej odpowiedzi jajników (POR) podczas zapłodnienia in vitro stanowią użyteczny szablon dla nowych badań w tej dziedzinie wspomaganego zapłodnienia. Jednak projektowanie badań wokół kryteriów POR Europejskiego Towarzystwa Rozrodu Człowieka i Embriologii może być trudne metodologicznie, ponieważ nowa definicja obejmuje różne subpopulacje POR o różnej charakterystyce wyjściowej i nieznanych prognozach klinicznych. Podczas projektowania RCT, potencjalne błędy wyników mogą zostać wprowadzone, jeśli kobiety z każdej subpopulacji nie są równomiernie przydzielone do grup interwencyjnych. W przypadku RCT o małej lub średniej wielkości metoda jednosekwencyjnej randomizacji może nie zapewnić zrównoważonej alokacji między grupami. Metody randomizacji warstwowej zapewniają alternatywne podejście metodologiczne. W zależności od wybranej metodologii, charakterystyka pacjentów i wyniki w każdej grupie interwencyjnej mogą być lepiej raportowane według odpowiednich subpopulacji.


title: Generowanie szczurów ze zmodyfikowanym genem poprzez dostarczenie białka CRISPR/Cas9 i DNA dawcy do nienaruszonych zygot za pomocą elektroporacji

text: Generowanie zwierząt z edycją genową przy użyciu systemu CRISPRs/Cas9 opiera się na mikroiniekcji do zygot, co jest nieefektywne, czasochłonne i wymaga wysokich umiejętności technicznych. Przedstawiamy optymalizację metody elektroporacji nienaruszonych zygot szczurzych przy użyciu sgRNA i białka Cas9 w połączeniu lub nie z ssODN (~100 nt). Spowodowało to wysoką częstość nokautów, od 15 do 50% analizowanych zwierząt. Co ważne, użycie ssODN jako matrycy dawcy spowodowało precyzyjne mutacje typu „knock-in” u 25-100% analizowanych zwierząt, porównywalne do mikroiniekcji. Elektroporacja dawców długiego ssDNA lub dsDNA z powodzeniem stosowana w przeszłości w mikroiniekcji nie pozwalała na wytworzenie zwierząt z edytowanym genomem pomimo wizualizacji dsDNA w zygotach. Tak więc równoczesna elektroporacja dużej liczby nienaruszonych zygot szczurzych jest szybką, prostą i wydajną metodą wytwarzania różnych szczurów z edytowanym genomem.


title: Uridylacja miRNA przez HEN1 SUPPRESSOR1 w Arabidopsis

text: Wykazano, że 2'-O-metylacja za pośrednictwem HEN1 jest kluczowym mechanizmem ochrony roślinnych mikroRNA (miRNA) i małych interferujących RNA (siRNA), a także zwierzęcych RNA oddziałujących z piwi (piRNA) przed degradacją i 3'końcową urydylą [ 1-8]. Jednak enzymy urydylacji niemetylowanych miRNA, siRNA lub piRNA u kury1 są nieznane. W tym badaniu przesiew genetyczny zidentyfikował mutację drugiego miejsca hen1 supresor1-2 (heso1-2), która częściowo tłumi morfologiczne fenotypy hipomorficznego allelu hen1-2 i zerowego allelu hen1-1 u Arabidopsis. HESO1 koduje końcową transferazę nukleotydylową, która preferuje dodawanie nieplanowanej urydyny do końca 3' RNA, która jest całkowicie zniesiona przez 2'-O-metylację. heso1-2 wpływa na profil u-tailed miRNA i siRNA oraz zwiększa liczebność skróconych i/lub normalnych rozmiarów u kur1, co często skutkuje zwiększoną całkowitą ilością miRNA i siRNA u kur1. W przeciwieństwie do tego, nadekspresja HESO1 w hen1-2 powoduje poważniejsze defekty morfologiczne i mniejszą akumulację miRNA. Wyniki te pokazują, że HESO1 jest enzymem urydylacji niemetylowanych miRNA i siRNA u kury1. Obserwacje te sugerują również, że urydylacja może destabilizować niemetylowane miRNA poprzez nieznany mechanizm i konkurować z aktywnością 3'-do-5' egzorybonukleazy u kur1. Badanie to powinno mieć wpływ na urydylacji piRNA u kur1 u zwierząt.


title: Profilaktyka przedekspozycyjna zapobiegająca zakażeniu wirusem HIV: obecny stan, przyszłe możliwości i wyzwania

text: Ponieważ globalna zachorowalność na HIV przekracza 2 miliony nowych zakażeń rocznie, potrzebne są skuteczne interwencje w celu zmniejszenia transmisji HIV. Randomizowane, kontrolowane placebo badania wykazały, że codzienna doustna profilaktyka przeciwretrowirusowa przedekspozycyjna (PrEP) z zastosowaniem tabletki złożonej o ustalonej dawce zawierającej fumaran dizoproksylu tenofowiru i emtrycytabinę może znacząco zmniejszyć częstość występowania zakażenia HIV w różnych populacjach ryzyka. W tych badaniach skuteczność PrEP była skorelowana z poziomem przylegania. Oficjalne wytyczne zalecają podawanie PrEP osobom najbardziej narażonym na zakażenie wirusem HIV, a projekty demonstracyjne sugerują, że wysoki poziom absorpcji i przestrzegania zaleceń jest możliwy poza badaniami kontrolowanymi. Jednak nadal istnieje kilka potencjalnych barier we wdrażaniu PrEP. Wyzwania te obejmują niską świadomość i stosowanie PrEP przez osoby z grupy ryzyka, niepewność co do przestrzegania zaleceń w „rzeczywistym świecie”, większość świadczeniodawców nie jest przeszkolona w zakresie dostarczania PrEP, ograniczone dane na temat potencjalnych działań niepożądanych długotrwałego stosowania tenofowiru –emtrycytabina, wysokie koszty leków PrEP oraz piętno związane z używaniem PrEP i zachowania, które uzasadniałyby PrEP. Innowacyjne farmakologiczne podejścia chemoprofilaktyczne mogą zapewnić rozwiązania niektórych z tych wyzwań. Rzadsze niż codzienne dawkowanie doustne i długo działające leki do wstrzykiwań mogą zmniejszyć obciążenie pigułkami i ułatwić ich przestrzeganie, a miejscowe dostarczanie leków PrEP do przedziałów narządów płciowych za pośrednictwem żeli, pierścieni i folii może ograniczyć ogólnoustrojową ekspozycję na lek i potencjalną toksyczność. Ponieważ portfolio środków chemoprofilaktycznych i systemów dostarczania rozszerza się, aby zaspokoić różnorodne potrzeby w zakresie zdrowia seksualnego i preferencje dotyczące produktów osób, które mogą odnieść korzyści z PrEP, istnieje nadzieja, że chemoprofilaktyka przeciwretrowirusowa może stać się akceptowalnym, wykonalnym i wysoce skutecznym uzupełnieniem istniejących strategii zapobiegania HIV. .


title: Pregnancy BMI a ryzyko cukrzycy ciążowej: systematyczny przegląd piśmiennictwa z metaanalizą.

text: Celem tego badania jest ocena i ilościowe określenie ryzyka cukrzycy ciążowej (GDM) na podstawie wskaźnika masy ciała matki (BMI) przed ciążą. Projekt jest systematycznym przeglądem badań obserwacyjnych opublikowanych w ciągu ostatnich 30 lat. Przeszukano cztery elektroniczne bazy danych (1977-2007). Jako jedyny miernik otyłości wybrano BMI i zaakceptowano wszystkie kryteria diagnostyczne GDM. Wykluczono badania z selektywnym skriningiem w kierunku GDM. Nie było ograniczeń językowych. Oceniono jakość metodologiczną badań pierwotnych. Przeanalizowano około 1745 cytowań i uwzględniono 70 badań (dwa nieopublikowane) z udziałem 671 945 kobiet (59 kohort i 11 przypadków kontrolnych). Większość badań miała wysoką lub średnią jakość. W porównaniu z kobietami z prawidłowym BMI, nieskorygowany łączny iloraz szans (OR) u kobiety z niedowagą, u której wystąpiła GDM, wyniósł 0,75 (95% przedział ufności [CI] 0,69 do 0,82). OR dla kobiet z nadwagą, umiarkowanie otyłych i chorobliwie otyłych wynosiły odpowiednio 1,97 (95% CI 1,77 do 2,19), 3,01 (95% CI 2,34 do 3,87) i 5,55 (95% CI 4,27 do 7,21). Na każdy wzrost BMI o 1 kg m(-2) częstość GDM wzrosła o 0,92% (95% CI 0,73 do 1,10). Ryzyko GDM jest dodatnio związane z przedciążowym BMI. Ta informacja jest ważna przy udzielaniu porad kobietom planującym ciążę.


title: Zachowania wielokrotne ryzykowne: rosnąca luka społeczno-ekonomiczna z biegiem czasu?

text: TŁO Niezdrowe zachowania często występują w połączeniu. W niniejszym badaniu związek między wykształceniem a stylem życia, zdefiniowanym jako zespół zachowań ryzykownych, został przeanalizowany w celu oceny zmian społeczno-ekonomicznych w wielu zachowaniach ryzykownych w czasie. METODY Przeanalizowano dane przekrojowe z belgijskich badań ankietowych dotyczących zdrowia z lat 1997, 2001 i 2004. Badanie jest ograniczone do osób w wieku ≥ 15 lat, które posiadają informacje na temat tych zachowań zdrowotnych i wykształcenia (odpowiednio n = 7431, n = 8142 i n = 7459). Wskaźnik stylu życia został stworzony na podstawie sumy czterech niezdrowych zachowań: palacze vs niepalący, ryzykowne vs nieryzykowne spożywanie alkoholu, siedzący tryb życia vs aktywny fizycznie oraz uboga vs zdrowa dieta. Wskaźnik stylu życia został zdychotomizowany jako niski (0-2) vs wysoki (3-4). W celu oceny nierówności społeczno-ekonomicznych w przypadku zachowań obarczonych ryzykiem, sumaryczne miary, takie jak iloraz szans (OR) i względny wskaźnik nierówności (RII), obliczono przy użyciu regresji logistycznej, stratyfikowanej według płci. WYNIKI 7,5% dorosłej populacji łączy od trzech do czterech niezdrowych zachowań. Najbardziej zagrożeni są mężczyźni z niższym wykształceniem. Poza tym OR wśród mężczyzn znacznie wzrósł z 1,6 w 2001 r. do 3,4 w 2004 r. (p = 0,029). Wzrost OR wśród kobiet był mniej wyraźny. Z drugiej strony RII nie wykazywał żadnego gradientu, ani dla mężczyzn, ani dla kobiet. WNIOSEK Wielorakie zachowania ryzykowne są częstsze wśród osób o niższym wykształceniu. Narastająca polaryzacja nierówności społeczno-ekonomicznych oceniana jest w latach 2001-2004 wśród mężczyzn. Dlatego programy promocji zdrowia powinny koncentrować się na niższych klasach społeczno-ekonomicznych i jednocześnie ukierunkować na zachowania ryzykowne.


title: Odmiany i trendy w obciążeniu zdrowotnym wad wzroku z powodu zaćmy: analiza globalna.

text: Cel Ocena globalnych trendów w zakresie obciążenia zdrowia osób niedowidzących z powodu zaćmy pod względem lat życia skorygowanych niepełnosprawnością (DALY) i ich korelacji z krajowymi poziomami rozwoju społeczno-gospodarczego. Metody Globalne, regionalne i krajowe liczby DALY, wskaźnik surowy i standaryzowany wskaźnik utraty wzroku zaćmy według wieku i płci uzyskano z bazy danych Global Burden of Disease Study 2015. Wskaźnik rozwoju społecznego, produkt krajowy brutto na mieszkańca , a inne dane na poziomie krajowym uzyskano z międzynarodowych otwartych baz danych. Do oceny korelacji między standaryzowanym względem wieku wskaźnikiem DALY a zmiennymi społeczno-ekonomicznymi zastosowano analizę regresji. Wyniki Globalna liczba DALY utraty wzroku zaćmy wzrosła o 89,42%, z 2048,18 (95% CI [przedział ufności]: 1457,60-2761,80) tysięcy w 1990 r. do 3879,74 (95% CI: 2766,07-5232,43) tysięcy w 2015 r. (P < 0,001 ). Kobiety miały wyższą liczbę DALY 315,83 (95% CI: 237,17-394,4) i surowy wskaźnik 38,29 (95% CI: 35,35-41,23) po dostosowaniu do wieku i kraju (wszystkie P < 0,001). Standaryzowany dla wieku wskaźnik DALY był wyższy w krajach o niskim wskaźniku rozwoju człowieka (HDI), z 91,03 (95% CI: 73,04-108,75) dla niskiego HDI, 81,67 (95% CI: 53,24-108,82) dla średniego HDI, 55,89 ( 95% CI: 36,87-69,63 dla krajów o wysokim HDI i 17,10 (95% CI: 13,91-26,84) dla krajów o bardzo wysokim HDI (p < 0,01). Krajowe wskaźniki DALY standaryzowane według wieku w 2015 r. były ujemnie powiązane zarówno z HDI (R2 = 0,489, P < 0,001), jak i produktem krajowym brutto na mieszkańca (R2 = 0,331, P < 0,001). Stopniowa regresja wielokrotna wykazała, że HDI był istotnie skorelowany z krajowymi standaryzowanymi wskaźnikami DALY w 2015 r. po skorygowaniu o inne czynniki zakłócające (P < 0,001). Wnioski Globalne obciążenie zdrowia związane z utratą wzroku z powodu zaćmy wzrosło w latach 1990–2015 pomimo znacznych wysiłków podejmowanych przez Światową Organizację Zdrowia i inicjatywy VISION 2020.


title: Wielokrotna inżynieria genomu przy użyciu systemów CRISPR/Cas.

text: Funkcjonalne wyjaśnienie przyczynowych wariantów i elementów genetycznych wymaga precyzyjnych technologii edycji genomu. Wykazano, że prokariotyczny CRISPR typu II (zgrupowane regularnie rozmieszczone krótkie powtórzenia palindromiczne)/adaptacyjny układ odpornościowy Cas ułatwia cięcie DNA specyficzne dla miejsca kierowane przez RNA. Opracowaliśmy dwa różne systemy CRISPR/Cas typu II i wykazaliśmy, że nukleazy Cas9 mogą być kierowane przez krótkie RNA w celu indukowania precyzyjnego cięcia w endogennych loci genomowych w komórkach ludzkich i mysich. Cas9 można również przekształcić w enzym nacinający, aby ułatwić naprawę ukierunkowaną na homologię przy minimalnej aktywności mutagennej. Wreszcie, wiele sekwencji kierujących można zakodować w jednej macierzy CRISPR, aby umożliwić jednoczesną edycję kilku miejsc w genomie ssaka, wykazując łatwość programowania i szerokie zastosowanie technologii nukleazy sterowanej RNA.


title: Transformacja nienaruszonych komórek drożdży traktowanych kationami alkalicznymi.

text: Nienaruszone komórki drożdży traktowane kationami alkalicznymi pobierały plazmidowy DNA. Li+, Cs+, Rb+, K+ i Na+ były skuteczne w indukowaniu kompetencji. Warunki transformacji Saccharomyces cerevisiae D13-1A plazmidem YRp7 zbadano szczegółowo za pomocą CsCl. Optymalny czas inkubacji wynosił 1 godz., a optymalne stężenie komórek wynosiło 5 x 10(7) komórek na ml. Optymalne stężenie Cs+ wynosiło 1,0 M. Wydajność transformacji wzrastała wraz ze wzrostem stężenia plazmidowego DNA. Glikol polietylenowy był absolutnie wymagany. Impuls cieplny i różne poliaminy lub białka zasadowe stymulowały pobieranie plazmidowego DNA. Oprócz kolistego DNA, liniowy plazmidowy DNA był również pobierany przez komórki drożdży traktowane Cs+, chociaż wydajność pobierania była znacznie zmniejszona. Wydajność transformacji z Cs+ lub Li+ była porównywalna z konwencjonalnymi metodami protoplastów dla plazmidu zawierającego ars1, chociaż nie dla plazmidów zawierających 2 mikrony początku replikacji.


title: Jakość życia związana ze zdrowiem mierzona za pomocą EQ-5D wśród populacji z określonymi chorobami przewlekłymi i bez nich: badanie populacyjne w prowincji Shaanxi w Chinach

text: WPROWADZENIE Celem tego badania było zbadanie jakości życia związanej ze zdrowiem (HRQoL) mierzonej za pomocą EQ-5D oraz zbadanie wpływu chorób przewlekłych i innych czynników ryzyka na HRQoL na podstawie próby rozproszonej zlokalizowanej w prowincji Shaanxi w Chinach. METODY W celu wyselekcjonowania badanych przeprowadzono wielostopniową, warstwową metodę próbkowania skupień. Do pomiaru HRQoL zastosowano EQ-5D. Prawdopodobieństwo, że osoby z wybranymi chorobami przewlekłymi zgłoszą jakikolwiek problem w wymiarach EQ-5D, zostało obliczone i przetestowane w odniesieniu do każdej z dwóch grup odniesienia. Do zbadania czynników związanych z EQ VAS wykorzystano modele regresji liniowej wielu zmiennych. WYNIKI Najczęściej zgłaszane problemy dotyczyły bólu/dyskomfortu (8,8%) oraz lęku/depresji (7,6%). Prawie połowa respondentów, którzy zgłaszali problemy w którymkolwiek z pięciu wymiarów, to pacjenci przewlekle. Wyższe wyniki EQ VAS wiązały się z płcią męską, wyższym poziomem wykształcenia, zatrudnieniem, młodszym wiekiem, miastem zamieszkania, dostępem do bezpłatnej opieki medycznej oraz wyższym poziomem aktywności fizycznej. Z wyjątkiem anemii, wszystkie wybrane choroby przewlekłe wskazywały na ujemny wynik EQ VAS. Trzy główne czynniki ryzyka to choroby naczyń mózgowych, nowotwory i choroby psychiczne. Stwierdzono, że wzrost wieku, liczba chorób przewlekłych i częstotliwość aktywności fizycznej mają efekt gradientu. WNIOSEK Wyniki niniejszej pracy poszerzają wiedzę na temat stanu zdrowia populacji w tym obszarze, poza znanym stanem zdrowia na podstawie danych dotyczących umieralności i zachorowalności. Należy zwrócić uwagę medyczną, polityczną, społeczną i indywidualną na leczenie chorób przewlekłych i poprawę HRQoL. Należy przeprowadzić badania podłużne w celu monitorowania zmian HRQoL i umożliwienia oceny wyników programów interwencji w chorobach przewlekłych.


title: Pamięć i modułowość w podejmowaniu decyzji dotyczących losu komórek

text: Genetycznie identyczne komórki dzielące środowisko mogą wykazywać znacząco różne fenotypy. Często nie jest jasne, w jakim stopniu ta zmienność wynika z przypadku, sygnałów zewnętrznych lub prób wywoływania przez poszczególne komórki autonomicznych programów fenotypowych. Obserwując tysiące komórek przez setki kolejnych pokoleń w stałych warunkach, analizujemy stochastyczną decyzję między samotnym, ruchliwym stanem a zakutym w łańcuch, siedzącym stanem u Bacillus subtilis. Pokazujemy, że stan ruchliwy jest „bez pamięci”, nie wykazuje autonomicznej kontroli nad czasem spędzonym w stanie. W przeciwieństwie do tego, czas spędzony jako połączone łańcuchy komórek jest ściśle kontrolowany, wymuszając koordynację między powiązanymi komórkami w stanie wielokomórkowym. Pokazujemy, że trzybiałkowy obwód regulujący decyzję jest modułowy, ponieważ inicjacja i utrzymywanie łańcuchów są funkcjami genetycznie rozdzielnymi. Ponieważ stymulacja tego samego szlaku inicjującego wyzwala tworzenie biofilmu, twierdzimy, że autonomiczna synchronizacja pozwala na próbne zaangażowanie w wielokomórkowość, którą mogą rozciągać się sygnały zewnętrzne.


title: Ubytek Lpd ujawnia, że SRF określa migrację promieniową i styczną neuronów piramidalnych

text: Podczas kortykogenezy neurony piramidalne (około 80% neuronów korowych) wyłaniają się ze strefy komorowej, przechodzą przez etap wielobiegunowy, stając się dwubiegunowymi i przyczepiają się do gleju promieniowego, a następnie migrują do swojego właściwego położenia w korze. Gdy neurony piramidalne migrują promieniowo, pozostają przyczepione do podłoża glejowego, przechodząc przez strefy podkomorowe i pośrednie, regiony bogate w migrujące stycznie interneurony i włókna aksonów. Zbadaliśmy rolę lamellipodyny (Lpd), homologu kluczowego regulatora migracji i polaryzacji neuronów u Caenorhabditis elegans, w kortykogenezie. Ubytek Lpd spowodował, że dwubiegunowe neurony piramidowe przyjęły styczny, a nie radialno-glejowy tryb migracji bez wpływu na los komórek. Mechanicznie, wyczerpanie Lpd zmniejszyło aktywność SRF, czynnika transkrypcyjnego regulowanego przez zmiany w stosunku aktyny spolimeryzowanej do niespolimeryzowanej. W związku z tym zubożenie Lpd ujawnia rolę SRF w kierowaniu neuronami piramidalnymi w celu wybrania promieniowej ścieżki migracji wzdłuż gleju, a nie stycznego trybu migracji.


title: Identyfikacja p18 INK4c jako genu supresorowego guza w glejaku wielopostaciowym.

text: Zmiany genomowe prowadzące do nieprawidłowej aktywacji kompleksów cyklina/kinaza zależna od cykliny (cdk) napędzają patogenezę wielu powszechnych ludzkich typów nowotworów. W przypadku glejaka wielopostaciowego (GBM) zmiany te są najczęściej spowodowane homozygotyczną delecją p16(INK4a), a rzadziej amplifikacją genomową poszczególnych genów kodujących cykliny lub cdk. Tutaj opisujemy delecję inhibitora p18(INK4c) cdk jako nową zmianę genetyczną napędzającą patogenezę GBM. Delecje p18(INK4c) często występowały w guzach zawierających homozygotyczne delecje p16(INK4a). Ekspresja p18(INK4c) była całkowicie nieobecna w 43% guzów pierwotnych GBM badanych immunohistochemicznie. Rekonstytucja lentiwirusowa ekspresji p18(INK4c) na poziomach fizjologicznych w komórkach GBM z niedoborem p18(INK4c), ale nie sprawnych pod względem p18(INK4c) doprowadziła do zatrzymania cyklu komórkowego G(1) podobnego do starzenia. Badania te identyfikują p18(INK4c) jako gen supresorowy guza GBM, ujawniając dodatkowy mechanizm prowadzący do nieprawidłowej aktywacji kompleksów cyklina/cdk w tym strasznym nowotworze złośliwym.


title: Dwuetapowa kontrola regulonu stresu oksydacyjnego: białko SoxR Escherichia coli wyzwala indukowaną redoks ekspresję genu regulatorowego soxS.

text: Escherichia coli reaguje na stres redoks wywołany przez czynniki generujące ponadtlenki, takie jak parakwat, aktywując syntezę aż 80 polipeptydów. Ekspresja kluczowej grupy tych indukowalnych białek jest kontrolowana na poziomie transkrypcyjnym przez locus soxRS (regulon soxRS). Postawiono hipotezę o dwuetapowym systemie kontroli dla soxRS, w którym wewnątrzkomórkowy sygnał redoks wyzwalałby białko SoxR jako aktywator transkrypcji genu soxS, a wynikające z tego podwyższone poziomy białka SoxS aktywowałyby transkrypcję różnych genów regulonu soxRS (B. Demple i CF Amábile Cuevas, Cell 67:837-839, 1990). Skonstruowaliśmy fuzje operonowe genów lac E. coli z promotorem soxS w celu monitorowania transkrypcji soxS. Ekspresja z promotora soxS jest silnie indukowana przez parakwat w sposób ściśle zależny od funkcjonalnego genu soxR. Kilka innych czynników generujących ponadtlenki również wyzwala zależną od soxR(+) ekspresję soxS, a indukcje przez parakwat i metosiarczan fenazyny zależały od obecności tlenu. Liczne inne czynniki stresu oksydacyjnego (H2O2, promienie gamma, szok cieplny itp.) nie indukowały soxS, podczas gdy tlenowy wzrost bakterii z niedoborem dysmutazy ponadtlenkowej wyzwalał ekspresję soxS zależną od soxR. Wyniki te wskazują na specyficzny sygnał redoks dla indukcji soxS. Na bezpośrednią rolę białka SoxR w aktywacji genu soxS wskazują eksperymenty z przesunięciem pasma i śladami DNAzy I, które wykazują specyficzne wiązanie białka SoxR w ekstraktach komórkowych z promotorem soxS. Sposób wiązania SoxR z DNA wydaje się być podobny do tego jego homologa MerR pod tym względem, że ślad SoxR obejmuje region od -10 do -35 promotora soxS.


title: Zanieczyszczenie powietrza i choroby układu krążenia: oświadczenie dla pracowników służby zdrowia z Panelu Ekspertów ds. Populacji i Prewencji Nauki Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego.

text: Zanieczyszczenie powietrza to niejednorodna, złożona mieszanina gazów, cieczy i cząstek stałych. Badania epidemiologiczne wykazały konsekwentnie zwiększone ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych w związku zarówno z krótkotrwałą, jak i długoterminową ekspozycją na obecne stężenia cząstek stałych w otoczeniu. Opisano kilka prawdopodobnych szlaków mechanistycznych, w tym zwiększoną koagulację/zakrzepicę, skłonność do arytmii, ostre zwężenie naczyń tętniczych, ogólnoustrojowe odpowiedzi zapalne i przewlekłą promocję miażdżycy. Celem tego oświadczenia jest zapewnienie pracownikom służby zdrowia i agencjom regulacyjnym kompleksowego przeglądu literatury na temat zanieczyszczenia powietrza i chorób układu krążenia. Ponadto uwzględniono implikacje tych ustaleń w odniesieniu do zdrowia publicznego i polityki regulacyjnej. Przedstawiono praktyczne zalecenia dla świadczeniodawców i ich pacjentów. W ostatniej części poczyniono sugestie dotyczące przyszłych badań, aby odpowiedzieć na szereg pozostałych pytań naukowych.


title: Wentylacja nieinwazyjna u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc: kask kontra maska na twarz

text: Hełm to nowy interfejs, który może zwiększyć skuteczność wentylacji nieinwazyjnej poprzez poprawę tolerancji. Dokonanie fizjologicznego porównania między hełmem a konwencjonalną maską twarzową w dostarczaniu nieinwazyjnej wentylacji u pacjentów z hiperkapnią i przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. Prospektywne, kontrolowane, randomizowane badanie w układzie naprzemiennym. U 10 pacjentów oceniliśmy wymianę gazową, wysiłek wdechowy, synchronizację pacjenta z respiratorem oraz tolerancję pacjenta po 30 min wentylacji nieinwazyjnej dostarczanej za pomocą hełmu lub maski twarzowej; obie próby były poprzedzone okresami spontanicznego samodzielnego oddychania. Gazometria krwi tętniczej, wysiłek wdechowy, czas trwania skurczu przepony i wspomaganie respiratora, opóźnienia wysiłku wspomagania (na początku i na końcu wdechu), liczba nieskutecznych wysiłków i komfort pacjenta. Wentylacja nieinwazyjna poprawiła wymianę gazową (p< 0,05) i wysiłek wdechowy (p< 0,01) z obydwoma interfejsami. Hełm był jednak mniej skuteczny niż maska w zmniejszaniu wysiłku wdechowego (p< 0,05) i pogarszał synchronizację pacjenta z respiratorem, na co wskazuje dłuższe opóźnienie włączenia (p< 0,05) i wyłączenia (p< 0,05) wspomagania mechanicznego i liczby nieskutecznych wysiłków (p< 0,005). Komfort pacjenta nie różnił się w przypadku dwóch interfejsów. Hełm i maska na twarz były jednakowo tolerowane i obie skutecznie poprawiały wymianę gazową i zmniejszały wysiłek wdechowy. Hełm był jednak mniej skuteczny w zmniejszaniu wysiłku wdechowego i pogarszał interakcję pacjenta z respiratorem.


title: Zarządzanie przypadkami i dostęp klienta do opieki zdrowotnej i społecznej w ambulatoryjnym leczeniu nadużywania substancji odurzających

text: Podstawowym celem zarządzania przypadkami jest koordynacja usług w różnych placówkach leczenia oraz integracja usług związanych z uzależnieniami z innymi rodzajami usług oferowanych w społeczności, w tym z usługami mieszkaniowymi, zdrowia psychicznego, medycznymi i socjalnymi. Jednak zarządzanie sprawami jest konstrukcją globalną, która składa się z kilku kluczowych wymiarów, które obejmują zakres zarządzania sprawami, stopień zarządzania procesem skierowania oraz lokalizację działań związanych z zarządzaniem sprawami (na miejscu, poza siedzibą lub oba ). Niniejsze badanie analizuje związek między określonymi wymiarami zarządzania przypadkami a wykorzystaniem opieki zdrowotnej i pomocniczych usług społecznych w ambulatoryjnym leczeniu uzależnień. Ogólnie rzecz biorąc, wyniki sugerują, że bardziej aktywne zarządzanie przypadkami podczas procesu skierowania i zapewnienie zarządzania przypadkami zarówno na miejscu, jak i poza nim są najbardziej zgodne z naszymi przewidywaniami dotyczącymi większego korzystania z usług zdrowotnych i pomocniczych usług socjalnych przez klientów uzależnionych. Jednak efekty te są specyficzne dla ogólnej opieki zdrowotnej i usług zdrowia psychicznego. Wydaje się, że zarządzanie sprawami ma niewielki wpływ na korzystanie z usług socjalnych lub planów opieki pooperacyjnej.


title: Dowody, że kompleks Ipl1-Sli15 (kinazy Aurora-INCENP) promuje dwu-orientację chromosomów poprzez zmianę połączeń kinetochor-biegun wrzeciona

text: Sposób, w jaki siostrzane kinetochory przyczepiają się do mikrotubul z przeciwległych biegunów wrzeciona podczas mitozy (bi-orientacja), pozostaje słabo poznany. U drożdży ortolog kompleksu kinazy białkowej Aurora B-INCENP (Ipl1-Sli15) może odgrywać rolę w tym kluczowym procesie, ponieważ konieczne jest zapobieganie przyłączaniu siostrzanych kinetochorów do mikrotubul z tego samego bieguna wrzeciona. Zbadaliśmy funkcję IPL1 w komórkach, które nie mogą replikować swoich chromosomów, ale mimo to duplikują swoje bieguny wrzeciona (SPB). Kinetochory odłączają się od starych SPB i ponownie przyłączają się do starych i nowych SPB z równą częstotliwością w komórkach IPL1+, ale pozostają przyłączone do starych SPB w mutantach ipl1. Rodzi to możliwość, że Ipl1-Sli15 ułatwia bi-orientację poprzez promowanie obrotu połączeń kinetochor-SPB do momentu, gdy przyciąganie siostrzanych kinetochorów w kierunku przeciwnych biegunów wrzeciona spowoduje napięcie w otaczającej chromatynie.


title: PRZEGLĄD KRYTYCZNY Aktualizacja skórnego zapalenia naczyń krwionośnych: Kryteria diagnostyczne,

text: Zapalenie naczyń, zapalenie ściany naczynia, może skutkować zniszczeniem ściany naczynia z krwotokiem, powstaniem tętniaka i zawałem lub przerostem błony wewnętrznej i środkowej, a następnie zwężeniem prowadzącym do niedokrwienia tkanek. Skóra, częściowo ze względu na duże łożysko naczyniowe, ekspozycję na niskie temperatury i częste występowanie zastojów, jest zaangażowana w wiele odrębnych i nienazwanych zespołów zapalenia naczyń, które różnią się od zlokalizowanych i samoograniczających się do uogólnionych i zagrażających życiu z chorobą wielonarządową. Aby wykluczyć objawy naśladowania zapalenia naczyń, rozpoznanie zapalenia naczyń skóry wymaga potwierdzenia biopsji, w przypadku gdy objawy ostre (martwica fibrynoidalna), objawy przewlekłe (zarostowe zapalenie wsierdzia) lub objawy przeszłe (bezkomórkowa blizna zagojonego zapalenia tętnic) muszą być rozpoznane, a obecność zmian pozanaczyniowych, takich jak wzorzyste zauważono zwłóknienie lub ziarniniaki kolagenolityczne. Chociaż zapalenie naczyń można klasyfikować według etiologii, w wielu przypadkach nie można zidentyfikować przyczyny, a pojedynczy czynnik etiologiczny może wywołać kilka różnych kliniczno-patologicznych przejawów zapalenia naczyń. Dlatego do klasyfikacji zapalenia naczyń skóry najlepiej podejść morfologicznie, określając wielkość naczyń i główną odpowiedź zapalną. Te wzorce histologiczne z grubsza korelują z mechanizmami patogennymi, które w połączeniu z bezpośrednim badaniem immunofluorescencyjnym, statusem przeciwciał przeciwko cytoplazmie neutrofili (ANCA) oraz wynikami badań dotyczących choroby ogólnoustrojowej, pozwalają na konkretną diagnozę i ostatecznie na bardziej skuteczną terapię. W niniejszym artykule dokonano przeglądu zapalenia naczyń skóry, skupiając się na kryteriach diagnostycznych, klasyfikacji, epidemiologii, etiologii, patogenezie i ocenie pacjenta z zapaleniem naczyń skóry.


title: Zależna od E2F acetylacja histonów i rekrutacja kompleksu acetylotransferazy Tip60 do chromatyny w późnym G1.

text: Białka E2F mogą aktywować lub hamować transkrypcję. Po stymulacji mitogennej, represyjne kompleksy deacetylazy histonowej E2F4-p130 oddzielają się od, podczas gdy gatunki aktywujące (E2F1, -2 i -3) wiążą się z docelowymi promotorami. Histony H3 i H4 jednocześnie ulegają hiperacetylacji, ale pozostaje niejasne, czy jest to warunek wstępny, czy konsekwencja wiązania E2F. Tutaj pokazujemy, że aktywacja form E2F jest wymagana do hiperacetylacji docelowej chromatyny w ludzkich komórkach. Nadekspresja dominującego negatywnego (DN) mutanta E2F1 w stymulowanych surowicą komórkach T98G blokowała wszelkie wiązanie E2F, acetylację H4 i, choć częściowo, acetylację H3. Aktywacja genu docelowego i wejście do fazy S były również blokowane przez DN E2F1. Odwrotnie, ektopowa aktywacja E2F1 szybko indukowała acetylację H3 i H4, wykazując bezpośrednią rolę E2F w tych zdarzeniach. Wykazano wcześniej, że E2F1 wiąże acetylotransferazy histonowe (HAT) p300/CBP i PCAF/GCN5. W naszych rękach eksprymowany ektopowo E2F1 wiązał również niepowiązany HAT Tip60 i indukował rekrutację pięciu podjednostek kompleksu Tip60 (Tip60, TRAP, p400, Tip48 i Tip49) do docelowych promotorów in vivo. Ponadto, zależna od E2F rekrutacja Tip60 do chromatyny wystąpiła w późnym G(1) po stymulacji surowicą. Spekulujemy, że aktywność wielu kompleksów HAT odpowiada za zależną od E2F acetylację, transkrypcję i wejście do fazy S.


title: Chemiczne podejścia do biologii i terapii komórek macierzystych.

text: Małe cząsteczki, które modulują los i funkcję komórek macierzystych, oferują znaczące możliwości, które pozwolą na pełne wykorzystanie terapeutycznego potencjału komórek macierzystych. Racjonalne projektowanie i badania przesiewowe pod kątem małych cząsteczek pozwoliły zidentyfikować przydatne związki do badania podstawowych mechanizmów samoodnowy, różnicowania i przeprogramowania komórek macierzystych, a także ułatwiły rozwój terapii i leków opartych na komórkach, ukierunkowanych na endogenne komórki macierzyste i progenitorowe w celu naprawy i regeneracji. W tym miejscu omówimy najnowsze postępy naukowe i terapeutyczne, a także nowe perspektywy i przyszłe wyzwania związane z wykorzystaniem metod chemicznych w biologii komórek macierzystych i medycynie regeneracyjnej.


title: Mapy całego genomu stanu chromatyny w komórkach pluripotencjalnych i o zaangażowaniu rodowym

text: Przedstawiamy zastosowanie technologii sekwencjonowania opartego na pojedynczych cząsteczkach do wysokoprzepustowego profilowania modyfikacji histonów w komórkach ssaków. Uzyskując ponad cztery miliardy zasad sekwencji z DNA poddanego immunoprecypitacji chromatyny, wygenerowaliśmy mapy stanu chromatyny obejmujące cały genom mysich embrionalnych komórek macierzystych, nerwowych komórek progenitorowych i embrionalnych fibroblastów. Odkryliśmy, że trimetylacja lizyny 4 i lizyny 27 skutecznie rozróżnia geny, które ulegają ekspresji, są gotowe do ekspresji lub stabilnie tłumione, a zatem odzwierciedlają stan komórki i potencjał linii. Trimetylacja lizyny 36 oznacza pierwotne kodujące i niekodujące transkrypty, ułatwiając adnotację genów. Trimetylacja lizyny 9 i lizyny 20 jest wykrywana w powtórzeniach satelitarnych, telomerycznych i aktywnych długich powtórzeniach końcowych i może rozprzestrzeniać się na proksymalne unikalne sekwencje. Trimetylacja lizyny 4 i lizyny 9 oznacza odciskanie regionów kontrolnych. Na koniec pokazujemy, że stan chromatyny można odczytać w sposób specyficzny dla allelu przy użyciu polimorfizmów pojedynczego nukleotydu. Badanie to zapewnia ramy dla zastosowania wszechstronnego profilowania chromatyny w celu scharakteryzowania różnych populacji komórek ssaków.


title: Oncopłodowy długi niekodujący RNA PVT1 promuje proliferację i podobne do komórek macierzystych właściwości komórek raka wątrobowokomórkowego poprzez stabilizację NOP2.

text: NIEZNAKOWANE Wiele genów onko-płodowych kodujących białka ulega silnej ekspresji w mysiej i ludzkiej wątrobie płodowej oraz wycisza się w wątrobie dorosłego. Produkty białkowe tych wątrobowych genów onkopłodowych zastosowano jako kliniczne markery nawrotu raka wątrobowokomórkowego (HCC) i jako cele terapeutyczne dla HCC. Tutaj zbadaliśmy profile ekspresji długich niekodujących RNA (lncRNA) występujących w wątrobie płodu i dorosłego u myszy. Zidentyfikowano wiele lncRNA z wątroby płodu; jeden z nich, lncRNA-mPvt1, jest onkopłodowym RNA, który, jak stwierdzono, promuje proliferację komórek, cykl komórkowy i ekspresję właściwości podobnych do komórek macierzystych komórek mysich. Co ciekawe, odkryliśmy, że poziom ludzkiego lncRNA-hPVT1 był podwyższony w tkankach HCC i że pacjenci z wyższą ekspresją lncRNA-hPVT1 mieli złe rokowanie kliniczne. Protumorogenny wpływ lncRNA-hPVT1 na proliferację komórek, cykl komórkowy i właściwości komórek HCC przypominające komórki macierzyste potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo w eksperymentach dotyczących wzmocnienia i utraty funkcji. Co więcej, dane dotyczące profilu ekspresji mRNA wykazały, że lncRNA-hPVT1 regulował w górę szereg genów cyklu komórkowego w komórkach SMMC-7721. Dzięki eksperymentom z wyciąganiem RNA i widmem masowym zidentyfikowaliśmy NOP2 jako białko wiążące RNA, które wiąże się z lncRNA-hPVT1. Potwierdziliśmy, że lncRNA-hPVT1 podwyższa poziom NOP2 poprzez zwiększenie stabilności białek NOP2 oraz że funkcja lncRNA-hPVT1 zależy od obecności NOP2. WNIOSKI Nasze badanie pokazuje, że ekspresja wielu lncRNA jest podwyższona we wczesnym rozwoju wątroby i że wątroba płodowa może być wykorzystana do poszukiwania nowych markerów diagnostycznych HCC. LncRNA-hPVT1 promuje proliferację komórek, cykl komórkowy i nabywanie właściwości podobnych do komórek macierzystych w komórkach HCC poprzez stabilizację białka NOP2. Regulacja szlaku lncRNA-hPVT1/NOP2 może mieć korzystny wpływ na leczenie HCC.


title: Candida albicans, charakterystyczny model grzybów do badania starzenia komórkowego

text: Jednokomórkowe organizmy eukariotyczne reprezentują popularne systemy modelowe do zrozumienia starzenia się eukariontów. Candida albicans, grzyb polimorficzny, wydaje się być kolejnym charakterystycznym jednokomórkowym modelem starzenia, obok pączkujących drożdży Saccharomyces cerevisiae i drożdży rozszczepiających Schizosaccharomyces pombe. Dwa typy komórek Candida, forma drożdżowa (blastosporowa) i forma strzępkowa (nitkowata), mają podobną długość życia replikacyjnego. Wykorzystując zmiany morfologiczne jesteśmy w stanie uzyskać komórki w różnym wieku. Stare komórki Candida mają tendencję do gromadzenia glikogenu i uszkodzonych oksydacyjnie białek. Delecja genu SIR2 powoduje skrócenie czasu życia, natomiast wprowadzenie dodatkowej kopii SIR2 wydłuża czas życia, co wskazuje, że podobnie jak u S. cerevisiae, Sir2 reguluje starzenie się komórek u C. albicans. Co ciekawe, delecja Sir2 nie powoduje akumulacji pozachromosomalnych cząsteczek rDNA, ale wpływa na retencję utlenionych białek w komórkach macierzystych, co sugeruje, że pozachromosomalne cząsteczki rDNA mogą nie być związane ze starzeniem się komórek w C. albicans. Ten nowy model starzenia, który umożliwia wydajną izolację starych komórek na dużą skalę, może ułatwić charakterystykę biochemiczną i badania genomiczne/proteomiczne starzenia się komórek oraz pomóc w weryfikacji szlaków starzenia obserwowanych u innych organizmów, w tym S. cerevisiae.


title: ANKTM1, kanał podobny do TRP, wyrażany w neuronach nocyceptywnych, jest aktywowany przez niskie temperatury

text: Ssaki wykrywają temperaturę za pomocą wyspecjalizowanych neuronów w obwodowym układzie nerwowym. Cztery kanały klasy TRPV są zaangażowane w wykrywanie ciepła, a jeden kanał klasy TRPM w wykrywanie zimna. Łączny zakres temperatur, które aktywują te kanały, obejmuje większość odpowiedniego spektrum fizjologicznego wyczuwanego przez większość ssaków, ze znaczną luką w zakresie szkodliwego zimna. Tutaj opisujemy charakterystykę ANKTM1, kanału aktywowanego zimnem o niższej temperaturze aktywacji w porównaniu z receptorem zimna i mentolu, TRPM8. ANKTM1 jest odległym członkiem rodziny kanałów TRP o bardzo małym podobieństwie aminokwasowym do TRPM8. Znajduje się w podzbiorze nocyceptywnych neuronów czuciowych, gdzie ulega koekspresji z TRPV1/VR1 (receptor kapsaicyny/ciepła), ale nie z TRPM8. Zgodnie z ekspresją ANKTM1, identyfikujemy szkodliwe neurony czuciowe wrażliwe na zimno, które również reagują na kapsaicynę, ale nie na mentol.


title: Metabolity witaminy D w osoczu a ryzyko raka jelita grubego u kobiet.

text: CEL Dane eksperymentalne sugerują, że 1,25-dihydroksywitamina D i jej prekursor 25-hydroksywitamina D [25(OH)D] mogą pomóc w zapobieganiu rakowi jelita grubego. Dlatego zbadaliśmy ryzyko w odniesieniu do stężeń tych metabolitów witaminy D w osoczu. METODY W zagnieżdżonym badaniu kliniczno-kontrolnym wśród kobiet w Nurses' Health Study zidentyfikowaliśmy 193 przypadki raka jelita grubego w wieku od 46 do 78 lat, zdiagnozowane do 11 lat po pobraniu krwi. Dwie grupy kontrolne zostały dopasowane do każdego przypadku w roku urodzenia i miesiącu pobrania krwi. Iloraz szans (OR) dla ryzyka raka jelita grubego obliczono stosując warunkową regresję logistyczną skorygowaną o wskaźnik masy ciała, aktywność fizyczną, palenie tytoniu, wywiad rodzinny, stosowanie hormonalnej terapii zastępczej, stosowanie aspiryny i przyjmowanie w diecie. WYNIKI Znaleźliśmy istotną odwrotną liniową zależność między 25(OH)D w osoczu a ryzykiem raka jelita grubego (P = 0,02). Wśród kobiet z najwyższego kwintyla OR (95% przedział ufności) wynosił 0,53 (0,27-1,04). Ta odwrotna zależność pozostawała silna, gdy była ograniczona do kobiet > lub =60 lat w momencie pobrania krwi (P = 0,006), ale nie była widoczna wśród młodszych kobiet (P = 0,70). Korzyści z wyższych stężeń 25(OH)D zaobserwowano w przypadku raka dystalnej części okrężnicy i odbytnicy (P = 0,02), ale nie były widoczne w przypadku raka proksymalnej części okrężnicy (P = 0,81). W przeciwieństwie do 25(OH)D nie zaobserwowaliśmy związku między 1,25-dihydroksywitaminą D a rakiem jelita grubego, chociaż ryzyko było podwyższone wśród kobiet z najwyższego kwintyla, jeśli znajdowały się również w dolnej połowie 25(OH)D. )Rozkład D (OR, 2,52; 95% przedział ufności, 1,04-6,11). WNIOSEK Na podstawie tych wyników i potwierdzających dowodów z poprzednich badań dochodzimy do wniosku, że wyższe poziomy 25(OH)D w osoczu są związane z niższym ryzykiem raka jelita grubego u starszych kobiet, szczególnie raka dystalnej części okrężnicy i odbytnicy.


title: Deaminacja DNA pośredniczy w odporności wrodzonej na zakażenie retrowirusowe

text: CEM15/APOBEC3G jest białkiem komórkowym wymaganym do odporności na zakażenie przez ludzki wirus niedoboru odporności (HIV) z niedoborem czynnika zakaźnego wirionu (Vif). Tutaj, używając systemu opartego na mysim wirusie białaczki (MLV), dostarczamy dowodów, że CEM15/APOBEC3G jest deaminazą DNA, która jest włączana do wirionów podczas produkcji wirusa, a następnie wyzwala masową deaminację deoksycytydyny do dezoksyurydyny w obrębie retrowirusa (pierwszy)- cDNA nici, zapewniając w ten sposób prawdopodobny wyzwalacz zniszczenia wirusa. Co więcej, HIV Vif może chronić MLV przed ograniczeniem zależnym od CEM15/APOBEC3G. Te odkrycia sugerują, że ukierunkowana deaminacja DNA jest główną strategią wrodzonej odporności na retrowirusy i prawdopodobnie również przyczynia się do zmienności sekwencji obserwowanej w wielu wirusach (w tym HIV).


title: Globalne, regionalne i krajowe lata życia skorygowane niepełnosprawnością (DALY) dla 315 chorób i urazów oraz oczekiwana długość życia w zdrowiu (HALE), 1990–2015: systematyczna analiza dla Global Burden of Disease Study 2015

text: TŁO Oczekiwana długość życia w dobrym zdrowiu (HALE) i lata życia skorygowane niepełnosprawnością (DALY) zapewniają sumaryczne pomiary stanu zdrowia w różnych lokalizacjach geograficznych i w czasie, które mogą stanowić podstawę ocen wzorców epidemiologicznych i wydajności systemu opieki zdrowotnej, pomagają ustalać priorytety inwestycji w badania i rozwój oraz monitorować postępy w kierunku Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs). Naszym celem było dostarczenie zaktualizowanych wartości HALE i DALY dla obszarów geograficznych na całym świecie oraz ocena, w jaki sposób choroba zmienia się wraz z rozwojem. METODY Wykorzystaliśmy wyniki badania Global Burden of Diseases, Injuries, and Risk Factors Study 2015 (GBD 2015) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, śmiertelności z przyczyn zależnych od przyczyny oraz obciążenia chorobami nieprowadzącymi do zgonu, aby wyznaczyć HALE i DALY według płci dla 195 krajów i terytoria od 1990 do 2015 roku. Obliczyliśmy DALY, sumując utracone lata życia (YLL) i lata życia z niepełnosprawnością (YLD) dla każdej lokalizacji geograficznej, grupy wiekowej, płci i roku. Oszacowaliśmy HALE za pomocą metody Sullivana, która opiera się na wskaźnikach zgonów w zależności od wieku i YLD na mieszkańca. Następnie oceniliśmy, jak obserwowane poziomy DALY i HALE różniły się od oczekiwanych trendów obliczonych za pomocą wskaźnika społeczno-demograficznego (SDI), złożonego wskaźnika złożonego z miar dochodu na mieszkańca, średnich lat nauki i całkowitego współczynnika dzietności. WNIOSKI Całkowite globalne DALY pozostały w dużej mierze niezmienione od 1990 r. do 2015 r., ze spadkiem DALY z powodu chorób zakaźnych, noworodkowych, matczynych i żywieniowych (Grupa 1) zrekompensowany wzrostem DALY z powodu chorób niezakaźnych (NCD). Znaczna część tego przejścia epidemiologicznego była spowodowana zmianami wzrostu i starzenia się populacji, ale została przyspieszona przez szeroko zakrojoną poprawę SDI, która również silnie korelowała z rosnącym znaczeniem NCD. Zarówno łączne wskaźniki DALY, jak i standaryzowane wiekowo wskaźniki DALY z powodu większości przyczyn z Grupy 1 znacznie spadły do 2015 r. i chociaż całkowite obciążenie wzrosło w przypadku większości NCD, standaryzowane wiekowo wskaźniki DALY z powodu NCD spadły. Niemniej jednak, standaryzowane względem wieku wskaźniki DALY z powodu kilku wysoce obciążonych chorób niezakaźnych (w tym choroby zwyrodnieniowej stawów, zaburzeń związanych z używaniem narkotyków, depresji, cukrzycy, wrodzonych wad wrodzonych oraz chorób skóry, jamy ustnej i narządów zmysłu) albo wzrosły, albo pozostały niezmienione, prowadząc do wzrostu ich względną pozycję w wielu krajach geograficznych. Od 2005 do 2015 roku HALE przy urodzeniu wzrosło średnio o 2,9 lat (95% przedział niepewności 2,9-3,0) dla mężczyzn i 3,5 roku (3,4-3,7) dla kobiet, podczas gdy Stan HALE w wieku 65 lat poprawił się odpowiednio o 0,85 roku (0,78-0,92) i 1,2 roku (1,1-1,3). Rosnące SDI wiązało się z konsekwentnie wyższym poziomem HALE i nieco mniejszym odsetkiem życia spędzonego z funkcjonalną utratą zdrowia; jednak wzrost SDI był związany ze wzrostem całkowitej niepełnosprawności. Wiele krajów i terytoriów w Ameryce Środkowej i wschodniej Afryce Subsaharyjskiej miało coraz niższe wskaźniki obciążenia chorobami, niż oczekiwano, biorąc pod uwagę ich SDI. Jednocześnie w pewnym podzbiorze obszarów geograficznych odnotowano rosnącą różnicę między obserwowanymi a oczekiwanymi poziomami DALY, trend napędzany głównie rosnącym obciążeniem spowodowanym wojną, przemocą interpersonalną i różnymi chorobami niezakaźnymi. INTERPRETACJA Stan zdrowia poprawia się na całym świecie, ale oznacza to, że coraz więcej populacji spędza więcej czasu z funkcjonalną utratą zdrowia, co jest absolutną ekspansją zachorowalności. Odsetek życia spędzonego w złym stanie zdrowia nieco się zmniejsza wraz ze wzrostem SDI, relatywną kompresją zachorowalności, co wspiera ciągłe wysiłki na rzecz podniesienia dochodów osobistych, poprawy wykształcenia i ograniczenia płodności. Nasza analiza DALY i HALE oraz ich związku z SDI stanowi solidne ramy, na których można porównywać wyniki w zakresie zdrowia i postępy w zakresie SDG w zależności od lokalizacji geograficznej. Specyficzne dla danego kraju czynniki powodujące obciążenie chorobami, w szczególności przyczyny o wyższych niż oczekiwano DALY, powinny informować o inwestycjach finansowych i badawczych, działaniach prewencyjnych, polityce zdrowotnej i inicjatywach na rzecz poprawy systemu opieki zdrowotnej we wszystkich krajach wzdłuż kontinuum rozwoju. FINANSOWANIE Fundacja Billa i Melindy Gatesów.


title: Niepożądane zdarzenia związane z narkotykami: budowa bazy danych i przewidywanie in silico.

text: Niekorzystne zdarzenia związane z lekami (ADE) to szkody związane ze stosowaniem danych leków w normalnych dawkach, które mają kluczowe znaczenie dla dopuszczenia leku do stosowania klinicznego lub pozostawania na rynku. Wiele ADE nie jest identyfikowanych w badaniach, dopóki lek nie zostanie zatwierdzony do użytku klinicznego, co skutkuje niepożądaną zachorowalnością i śmiertelnością. Do tej pory na całym świecie zgłoszono miliony ADE. Metody unikania lub ograniczania ADE są ważnym zagadnieniem dla odkrywania i opracowywania leków. W tym miejscu przedstawiliśmy obszerną bazę danych zdarzeń niepożądanych związanych z lekami (mianowicie MetaADEDB), która obejmowała ponad 520 000 stowarzyszeń leków-ADE wśród 3059 unikalnych związków (w tym 1330 leków) i 13 200 pozycji ADE dzięki integracji danych i eksploracji tekstu. Wszystkie związki i ADE zostały opisane najczęściej używanymi pojęciami zdefiniowanymi w Medical Subject Headings (MeSH). W międzyczasie opracowano metodę obliczeniową, a mianowicie fenotypowy model wnioskowania sieci (PNIM), do przewidywania potencjalnych ADE na podstawie bazy danych. Obszar pod krzywą charakterystyki pracy odbioru (AUC) jest większy niż 0,9 przez dziesięciokrotną walidację krzyżową, podczas gdy wartość AUC wynosiła 0,912 dla zewnętrznego zestawu walidacyjnego wyodrębnionego z systemu zgłaszania zdarzeń niepożądanych US-FDA, który wskazuje, że zdolność przewidywania metody była wiarygodna. MetaADEDB jest dostępny bezpłatnie pod adresem http://www.lmmd.org/online_services/metaadedb/. Baza danych i metoda dostarczają nam użytecznego narzędzia do wyszukiwania znanych skutków ubocznych lub przewidywania potencjalnych skutków ubocznych dla danego leku lub związku.


title: Genetyczne testy specjacji ekologicznej i alopatrycznej anoli na archipelagu wysp

text: Z badań Darwina nad Galapagos i badań Indonezji Wallace'a wynika, że wyspy odegrały ważną rolę w badaniach ewolucyjnych, a promieniowanie wewnątrz archipelagów jest łatwo interpretowane jako wspierające konwencjonalny pogląd na alopatryczną specjację. Nawet podczas trwającej zmiany paradygmatu w kierunku innych sposobów specjacji, uważa się, że promieniowanie wyspowe, takie jak anolisy Małej Antyli, jest przykładem tego procesu. Geologiczne i molekularne dowody filogenetyczne pokazują, że na tym archipelagu anole z Martyniki dostarczają kilku przykładów wtórnego kontaktu gatunków wyspiarskich. Cztery poprzednie gatunki wysp, z rozbieżnością do 8 milionów pz, spotkały się, gdy ich wyspy połączyły się, tworząc obecną wyspę Martynikę. Co więcej, sąsiednie populacje anoli również wykazują wyraźną adaptację do różnych stref siedliskowych, co pozwala na testowanie zarówno allopatrycznej, jak i ekologicznej specjacji w tym systemie. Korzystamy z okazji replikowanej koalescencji wysp i niezależnej adaptacji ekologicznej, aby przeprowadzić obszerne badanie genetyczne populacji hiperzmiennych neutralnych markerów jądrowych, aby wykazać, że nawet po tych bardzo znacznych okresach izolacji przestrzennej te domniemane allogatunki wykazują mniejszą izolację reprodukcyjną niż populacje konspecyficzne w sąsiednie siedliska we wszystkich trzech przypadkach późniejszej koalescencji wysp. Stopień wymiany genetycznej pokazuje, że chociaż zawsze istnieje znacząca sygnatura genetyczna przeszłej allopatrii i może być ona dość silna, jeśli pozwala na to reżim selekcyjny, nie ma przypadku całkowitej specjacji allopatrycznej, pomimo silnego argumentu za nią primae facie. . Co ważne, izolacja genetyczna w ekotonie xeric/lasu deszczowego jest większa niż w przypadku jakiegokolwiek kontaktu wtórnego. Odrzuca to rozwój izolacji reprodukcyjnej w dywergencji allopatrycznej, ale wspiera potencjał specjacji ekologicznej, mimo że w tym przypadku nie osiągnięto pełnej specjacji. Wyjaśnia również niedobór gatunków anoli na Małych Antylach w porównaniu z Wielkimi Antylami.


title: Niedobór i stabilizacja farmakologiczna komórek tucznych zmniejszają wywołaną dietą otyłość i cukrzycę u myszy

text: Chociaż funkcje mastocytów są klasycznie powiązane z reakcjami alergicznymi, ostatnie badania wskazują, że komórki te przyczyniają się do innych powszechnych chorób, takich jak stwardnienie rozsiane, reumatoidalne zapalenie stawów, miażdżyca tętnic, tętniak aorty i rak. Badanie to przedstawia dowody na to, że komórki tuczne również przyczyniają się do otyłości i cukrzycy wywołanej dietą. Na przykład biała tkanka tłuszczowa (WAT) z otyłych ludzi i myszy zawiera więcej komórek tucznych niż WAT z ich szczupłych odpowiedników. Ponadto, w kontekście myszy na diecie zachodniej, genetycznie indukowany niedobór komórek tucznych lub ich stabilizacja farmakologiczna zmniejsza przyrost masy ciała i poziomy zapalnych cytokin, chemokin i proteaz w surowicy i WAT, w połączeniu z poprawą homeostazy glukozy i energii wydatek. Badania mechanistyczne ujawniają, że komórki tuczne przyczyniają się do angiogenezy WAT i mięśni oraz związanej z tym apoptozy komórek i aktywności katepsyny. Eksperymenty z transferem adopcyjnym komórek tucznych z niedoborem cytokin pokazują, że komórki te, poprzez produkcję interleukiny-6 (IL-6) i interferonu-gamma (IFN-gamma), przyczyniają się do ekspresji katepsyny proteazy cysteinowej w tkance tłuszczowej myszy, apoptozy i angiogenezy, tym samym promując otyłość spowodowana dietą i nietolerancja glukozy. Nasze wyniki pokazujące zmniejszoną otyłość i cukrzycę u myszy leczonych klinicznie dostępnymi środkami stabilizującymi komórki tuczne sugerują potencjał opracowania nowych terapii dla tych powszechnych ludzkich zaburzeń metabolicznych.


title: Rodzinne epizody afazy: inny wariant padaczki częściowej z prostym dziedziczeniem?

text: Opisujemy rodzinę z padaczką częściową z prostym dziedziczeniem. Członkowie dotknięci chorobą często mają epizody afazy z wtórnym uogólnieniem; początek nastąpił w okresie dojrzewania lub w wieku dorosłym. Reakcja pacjentów na leki była bardzo zróżnicowana. Nie stwierdzono żadnych wad neurologicznych ani spadku inteligencji. Przypadek reprezentuje inną odmianę rzadkiej rodzinnej padaczki częściowej z cechami padaczki kory nowej.


title: Styki endosomu-ER kontrolują nukleację aktyny i funkcję retromeru poprzez regulację PI4P zależną od VAP

text: VAP (VAPA i VAPB) jest ewolucyjnie konserwatywnym białkiem zakotwiczonym w retikulum endoplazmatycznym (ER), które pomaga generować wiązania między ER a innymi błonami, przez które lipidy są wymieniane przez sąsiednie dwuwarstwy. W tym miejscu donosimy, że regulując poziomy PI4P na endosomach, VAP wpływa na zależne od WASH nukleację aktyny w tych organellach i funkcję retromeru, płaszcza białkowego odpowiedzialnego za ruch z endosomu do aparatu Golgiego. VAP jest rekrutowany do miejsc pączkowania retromeru na endosomach poprzez interakcję z podjednostką retromeru SNX2. Komórki pozbawione VAP gromadzą wysokie poziomy PI4P, komet aktynowych i białek trans aparatu Golgiego na endosomach. Takie defekty są naśladowane przez regulację w dół OSBP, interaktora VAP i transportera PI4P, który uczestniczy w wiązaniach endosomów ER zależnych od VAP. Wyniki te ujawniają rolę PI4P w zależnym od retromeru/WASH pączkowaniu z endosomów. Podsumowując, nasze dane pokazują, w jaki sposób ER może kontrolować dynamikę pączkowania i asocjację z cytoszkieletem innej błony poprzez bezpośrednie kontakty prowadzące do dwuwarstwowych modyfikacji lipidów.


title: Kompleks promujący anafazę/zależna od cyklosomów proteoliza ludzkiej cykliny a rozpoczyna się na początku mitozy i nie podlega punktowi kontrolnemu zespołu wrzeciona

text: Cyklina A jest stabilnym białkiem w fazach S i G2, ale ulega destabilizacji, gdy komórki wchodzą w mitozę i jest prawie całkowicie degradowana przed przejściem z metafazy do anafazy. Mikroiniekcja przeciwciał przeciwko podjednostkom kompleksu/cyklosomu promującego anafazę (APC/C) lub przeciwko ludzkiemu Cdc20 (musujące) zatrzymała komórki w metafazie i ustabilizowała obie cykliny A i B1. Cyklina A była wydajnie poliubikwitylowana przez APC/C aktywowane Cdc20 lub Cdh1 in vitro, ale w przeciwieństwie do cykliny B1, proteoliza cykliny A nie była opóźniona przez punkt kontrolny składania wrzeciona. Degradacja cykliny B1 została przyspieszona przez zahamowanie punktu kontrolnego zespołu wrzeciona. Dane te sugerują, że APC/C jest aktywowany, gdy komórki wchodzą w mitozę i natychmiast kieruje cyklinę A do degradacji, podczas gdy punkt kontrolny zespołu wrzeciona opóźnia degradację cykliny B1 aż do przejścia metafazy w anafazę. „Pudełko zniszczenia” (D-box) cykliny A jest o 10–20 reszt dłuższe niż cykliny B. Nadekspresja cykliny A typu dzikiego opóźniła przejście metafazy do anafazy, podczas gdy ekspresja mutantów cykliny A pozbawionych D-box zatrzymane komórki w anafazie.


title: Reaktywacja wirusa białaczki z komórek T z progresją białaczki-chłoniaka z komórek T dorosłych

text: TŁO [0002] Rokowanie chłoniaka białaczki z komórek T dorosłych związanych z wirusem białaczki z komórek T (ATLL) jest bardzo złe, pomimo prób z różnymi schematami leczenia. Doniesiono, że ekspresja wirusa jest ograniczona lub nieobecna, gdy rozpoznaje się ATLL, co sugeruje, że wtórne zmiany genetyczne lub epigenetyczne są ważne w patogenezie choroby. METODY I WYNIKI Zbadaliśmy prospektywnie chemioterapię skojarzoną, a następnie terapię przeciwretrowirusową tego zaburzenia. W latach 2002-2006 w pięciu ośrodkach medycznych włączono prospektywnie dziewiętnastu pacjentów do fazy II badania klinicznego chemioterapii infuzyjnej z użyciem etopozydu, doksorubicyny i winkrystyny, codziennego prednizonu i cyklofosfamidu w bolusie (EPOCH) przez dwa do sześciu cykli, aż do uzyskania maksymalnej odpowiedzi klinicznej. a następnie terapia przeciwwirusowa z codziennymi zydowudyną, lamiwudyną i alfa interferonem-2a przez okres do jednego roku. Siedmiu pacjentów uczestniczyło w badaniu przez okres krótszy niż jeden miesiąc z powodu postępującej choroby lub toksyczności chemioterapii. Jedenastu pacjentów osiągnęło obiektywną odpowiedź z medianą czasu trwania odpowiedzi wynoszącą trzynaście miesięcy i dwie całkowite remisje. Podczas indukcji chemioterapii, ekspresja wirusowego RNA wzrosła (mediana 190-krotnie) i nastąpiła replikacja wirusa, zbieżna z rozwojem progresji choroby. WNIOSKI Chemioterapia EPOCH, a następnie terapia przeciwretrowirusowa jest aktywnym schematem leczenia białaczki T-komórkowej-chłoniaka dorosłych, ale reaktywacja wirusa podczas chemioterapii indukcyjnej może przyczynić się do niepowodzenia leczenia. W tej chorobie bardzo potrzebne są alternatywne terapie, które jednocześnie zapobiegają ekspresji wirusa i działają cytobójczo na komórki złośliwe.


title: Montelukast i flutykazon w porównaniu z salmeterolem i flutykazonem w ochronie przed zaostrzeniem astmy u dorosłych: jednoroczne, podwójnie ślepe, randomizowane, porównawcze badanie.

text: CELE Ocena wpływu montelukastu w porównaniu z salmeterolem dodanym do wziewnego propionianu flutykazonu na zaostrzenie astmy u pacjentów, u których objawy nie są wystarczająco kontrolowane za pomocą samego flutykazonu. Projekt i ustawienie 52-tygodniowe, dwuokresowe, podwójnie ślepe, wieloośrodkowe badanie, podczas którego pacjenci, u których objawy nie były kontrolowane przez kortykosteroidy wziewne, zostali losowo przydzieleni do leczenia montelukastem lub salmeterolem. UCZESTNICY Pacjenci (15-72 lata; n = 1490) mieli przewlekłą astmę w wywiadzie przez > lub = 1 rok, wartość wyjściową natężonej natężonej objętości wydechowej w ciągu jednej sekundy (FEV1) wynosiła 50-90% oraz poprawę na poziomie beta agonistów o > lub = 12% w FEV1. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Pierwszorzędowym punktem końcowym był odsetek pacjentów z co najmniej jednym zaostrzeniem astmy. WYNIKI 20,1% pacjentów w grupie otrzymującej montelukast i flutikazon miało zaostrzenie astmy w porównaniu z 19,1% w grupie otrzymującej salmeterol i flutikazon; różnica wynosiła 1% (95% przedział ufności -3,1% do 5,0%). Przy współczynniku ryzyka (montelukast-flutykazon/salmeterol-flutikazon) wynoszącym 1,05 (0,86 do 1,29) wykazano, że leczenie montelukastem i flutykazonem nie jest gorsze niż leczenie salmeterolem i flutykazonem. Salmeterol i flutikazon istotnie zwiększały FEV1 przed zastosowaniem beta agonisty i porannego szczytowego przepływu wydechowego w porównaniu z montelukastem i flutikazonem (P < lub = 0,001), podczas gdy FEV1 po zastosowaniu beta agonisty i poprawa jakości życia specyficznej dla astmy i wybudzeń nocnych były podobnie między grupami. Montelukast i flutikazon istotnie (p = 0,011) zmniejszały liczbę eozynofili we krwi obwodowej w porównaniu z salmeterolem i flutikazonem. Obie metody leczenia były ogólnie dobrze tolerowane. WNIOSEK Dodanie montelukastu u pacjentów, u których objawy pozostają niekontrolowane przez wziewny flutykazon, może zapewnić równoważną kontrolę kliniczną jak salmeterol.


title: Kontrola składania i funkcji receptorów glutaminianu przez domenę aminokońcową.

text: Zewnątrzkomórkowe domeny końca aminowego (ATD) podjednostek jonotropowego receptora glutaminianu tworzą półautonomiczny składnik wszystkich receptorów glutaminianu, który znajduje się dystalnie od błony i kontroluje zaskakująco zróżnicowany zestaw funkcji receptora. Funkcje te obejmują składanie podjednostek, transport receptorów, bramkowanie kanałów, moc agonisty i modulację allosteryczną. Wiele rozbieżnych cech różnych klas jonotropowych receptorów glutaminianu i różnych podjednostek w obrębie klasy może wynikać ze zróżnicowanej regulacji przez domeny końca aminowego. Nowa wiedza na temat struktury i funkcji domen z końca aminowego, o których tu mowa, może umożliwić ukierunkowanie tego regionu na terapeutyczną modulację sygnalizacji glutaminianergicznej. W tym celu antagoniści receptora NMDA, którzy wchodzą w interakcje z GluN2B ATD, są obiecujące w zwierzęcych modelach niedokrwienia, bólu neuropatycznego i choroby Parkinsona.


title: Drożdże rozszczepialne i inne drożdże jako wyłaniające się modele do wyjaśnienia starzenia się komórek u eukariontów.

text: W ostatnich latach do badań nad starzeniem się wiele wniosły proste organizmy, takie jak drożdże i robaki. Badania zapoczątkowane w Saccharomyces cerevisiae były przydatne do wyjaśnienia znacznej liczby mechanizmów molekularnych leżących u podstaw starzenia się komórek oraz do odkrycia nowych genów długowieczności. Co ważne, wielokrotnie udowodniono, że geny te są konserwowane u wielokomórkowych eukariontów. W konsekwencji, takie podejścia odkrywcze są rozszerzane na inne modele drożdży, takie jak Schizosaccharomyces pombe, Candida albicans, Kluyveromyces lactis i Cryptococcus neoformans. W drożdżach rozszczepialnych naukowcy odkryli powiązania między asymetrycznym podziałem komórek a szlakami sygnałowymi składników odżywczych wraz ze starzeniem się. W niniejszym przeglądzie omawiamy stan wiedzy na temat mechanizmów kontrolujących zarówno replikacyjne, jak i chronologiczne starzenie się w S pombe i innych modelach drożdży wschodzących.


title: Elutriacja wirówkowa jako metoda izolacji dużej liczby funkcjonalnie nienaruszonych monocytów ludzkiej krwi obwodowej.

text: Elutriację wirówkową zastosowano dalej do wyizolowania ludzkich monocytów krwi obwodowej (HPBM) z komórek wzbogaconych w komórki jednojądrzaste zebranych jako składnik wtórny po próbkach pobranych do stężenia płytek krwi. HPBM odzyskano w jednej lub dwóch populacjach składających się z całkowitej HPBM lub małych (SM) i dużych monocytów (LM). Elucję prowadzono przy 3500 +/- 5 obr./min w celu oddzielenia limfocytów i HPBM w PBS wolnym od Ca++ i Mg++ bez EDTA. Średnio 5,05 +/- 1,50 X 10(8) HPBM odzyskano w całości HPBM o czystości 95% +/- 3%. SM i LM uzyskano przez rozbicie całkowitej HPBM na dwie równe populacje o czystości HPBM odpowiednio 92% +/- 3% i 93% +/- 3 przez niespecyficzne barwienie esterazą. Wykazano, że pożywka elutriacyjna nie ma wpływu na żywotność przez wykluczenie błękitu trypanu. Wykazano, że wszystkie trzy populacje HPBM są histochemicznie (brak reaktywności na leu-1 i leu-7) i funkcjonalnie (zubożenie aktywności komórek NK) oczyszczone z populacji limfocytów. Populacje HPBM zostały wzbogacone w barwienie markerów przeciwciał monoklonalnych HLA-Dr, OKM-1, OKM-5, MY-8 i leu M-3. Nie było różnic w odsetku dodatnich komórek między populacjami SM i LM dla żadnego z przeciwciał monoklonalnych swoistych dla monocytów. Wszystkie trzy populacje monocytów pośredniczą w cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał wobec ludzkich krwinek czerwonych, przy czym LM pośredniczy w większej lizie (27,0% +/- 5%) niż SM (7% +/- 3%). )


title: Astma u olimpijczyków w Stanach Zjednoczonych, którzy uczestniczyli w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w 1996 roku.

text: TŁO Częstość występowania astmy wydaje się wzrastać w populacji ogólnej. Staraliśmy się ustalić, czy częstość występowania astmy wzrosła również u sportowców wyczynowych. CEL Naszym celem było ustalenie, ilu olimpijczyków ze Stanów Zjednoczonych, którzy zostali wybrani do udziału w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1996, miało w przeszłości astmę lub objawy sugerujące astmę lub przyjmowanie leków na astmę. METODY Przeanalizowaliśmy odpowiedzi na pytania dotyczące chorób alergicznych i chorób układu oddechowego w Kwestionariuszu Historii Medycyny Komitetu Olimpijskiego Stanów Zjednoczonych (USOC), który został wypełniony przez wszystkich sportowców, którzy zostali wybrani do reprezentowania USA na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie w 1996 roku. WYNIKI Spośród 699 sportowców, którzy wypełnili kwestionariusz, 107 (15,3%) miało wcześniej rozpoznaną astmę, a 97 (13,9%) zarejestrowało stosowanie leków przeciwastmatycznych w pewnym okresie w przeszłości. Sto siedemnaście (16,7%) zgłosiło stosowanie leków przeciwastmatycznych, rozpoznanie astmy lub jedno i drugie (co było podstawą rozpoznania astmy). Siedemdziesięciu trzech (10,4%) sportowców przyjmowało obecnie leki przeciwastmatyczne w czasie, gdy byli badani w Atlancie lub odnotowało, że przyjmowali leki na astmę na stałe lub częściowo i uznano, że mają aktywną astmę. Sportowcy, którzy brali udział w kolarstwie i kolarstwie górskim, najczęściej otrzymywali informację o chorobie na astmę lub przyjmowali leki przeciwastmatyczne w przeszłości (50%). Częstotliwość aktywnej astmy wahała się od 45% rowerzystów i rowerzystów górskich do żadnego z nurków i ciężarowców. Tylko około 11% sportowców, którzy wzięli udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984, miało astmę wywołaną wysiłkiem fizycznym na podstawie innych kryteriów, które mogły być mniej restrykcyjne. Na podstawie tych mniej restrykcyjnych kryteriów ponad 20% sportowców, którzy wzięli udział w Igrzyskach Olimpijskich w 1996 roku, mogło zostać uznanych za chorych na astmę. WNIOSKI Wydaje się, że astma częściej występowała u sportowców, którzy uczestniczyli w Letnich Igrzyskach w 1996 roku niż w populacji ogólnej lub wśród tych, którzy uczestniczyli w Letnich Igrzyskach w 1984 roku. Badanie to sugeruje również, że astma może wpływać na sport wybierany przez sportowca.


title: Specyficzne nawroty mutacji w NT5C2 w ostrej białaczce limfoblastycznej u dzieci

text: Nawracająca dziecięca ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) ma złe rokowania pomimo intensywnego ponownego leczenia ze względu na wewnętrzną lekooporność. Ścieżki biologiczne, które pośredniczą w oporności, są nieznane. W tym miejscu przedstawiamy profile transkryptomów dopasowanej diagnozy i nawrotowych próbek szpiku kostnego od dziesięciu osób z pediatryczną białaczką B-limfoblastyczną przy użyciu sekwencjonowania RNA. Sekwencjonowanie transkryptomu pozwoliło zidentyfikować 20 nowo nabytych, nowych niesynonimicznych mutacji, które nie były obecne w momencie początkowej diagnozy, przy czym 2 osoby miały mutacje specyficzne dla nawrotu w tym samym genie NT5C2, kodującym 5'-nukleotydazę. Sekwencjonowanie pełnego egzonu NT5C2 zakończono w 61 kolejnych próbkach z nawrotem, identyfikując dodatkowe mutacje w 5 przypadkach. Analiza enzymatyczna zmutowanych białek wykazała, że podstawienia zasad nadawały zwiększoną aktywność enzymatyczną i oporność na leczenie analogami nukleozydów. Klinicznie wszystkie osoby, które były nosicielami mutacji NT5C2 miały wczesny nawrót, w ciągu 36 miesięcy od początkowej diagnozy (p = 0,03). Wyniki te sugerują, że mutacje w NT5C2 są związane z rozrostem klonów lekoopornych w ALL.


title: Związek między ekspresją wirusa Sloana-Ketteringa a rozwojem pęcherzyków u myszy

text: Produkt genu wirusa Sloan-Kettering (Ski) jest unikalną jądrową proonkoproteiną i należy do rodziny protoonkogenów ski/sno. Ski odgrywa wiele ról w różnych typach komórek, może indukować zarówno transformację onkogenną, jak i końcowe różnicowanie mięśni, gdy jest wyrażany na wysokim poziomie. Ski/SnoN są ważnymi regulatorami transkrypcji nadrodziny transformującego czynnika wzrostu-β (TGF-β) i działają głównie poprzez heterodimery. Ponieważ nadrodzina TGF-β jest kluczowym regulatorem rozwoju pęcherzyka i wcześniej wykazano, że SnoN ma również kluczowe znaczenie dla rozwoju pęcherzyka, niniejsze badanie przeprowadzono w celu wyjaśnienia związku między ekspresją Ski a rozwojem pęcherzyków u myszy, w jajnikach noworodków i indukowanych gonadotropinami. niedojrzałe myszy za pomocą technik immunohistochemicznych i PCR w czasie rzeczywistym. U myszy po urodzeniu dodatnie barwienie pod kątem Ski było wysoce wykrywane w jądrach oocytów w 1. dniu po urodzeniu. Wraz z rozwojem pęcherzyka lokalizacja stopniowo przesuwała się z jądra oocytów do przestrzeni okołojądrowej, a całkowite poziomy zmniejszyły się. Podczas cyklu rujowego ekspresja Ski była widoczna w proetrus i rui, słaba w metestrus, najwyższa w diestrus. Po wstrzyknięciu gonadotropiny Ski został znaleziony w przestrzeni okołojądrowej i słaby w jądrach oocytów. Po rozpoczęciu luteinizacji ekspresja Ski została znaleziona w ciałku żółtym. Wyniki PCR w czasie rzeczywistym wykazały również, że ekspresja mRNA Ski była przeciwna do genów związanych z owulacją podczas ekspansji wzgórka, a wraz z rozwojem pęcherzyków poziom jego ekspresji spadał. Ski wyraża się w specyficzny sposób podczas rozwoju pęcherzyka, owulacji i luteinizacji. Tak więc Ski może odgrywać zasadniczą rolę w tych procesach, zwłaszcza we wczesnym okresie rozwoju pęcherzyków.


title: Zaangażowanie receptorów kannabinoidowych CB1 w zachowania emocjonalne

text: Uzasadnienie: Endogenne i egzogenne kannabinoidy działające poprzez receptory kannabinoidowe CB1 biorą udział w kontrolowaniu różnych funkcji behawioralnych i neuroendokrynnych, w tym reakcji emocjonalnych oraz procesów uczenia się i pamięci. Ostatnio wyhodowano myszy knockout z niedoborem receptora kannabinoidowego CB1, a te zwierzęta stanowią doskonałe narzędzie do oceny neurofizjologii endogennego układu kannabinoidowego. Cele: Ustalenie roli receptora kannabinoidowego CB1 w kilku reakcjach behawioralnych związanych z emocjami, w tym w modelach agresywności, lęku, depresji i uczenia się, przy użyciu myszy z nokautem CB1. Metody: Oceniliśmy spontaniczne odpowiedzi myszy z nokautem CB1 i kontroli typu dzikiego w różnych paradygmatach behawioralnych, w tym w boksie jasnym/ciemnym, przewlekłym nieprzewidywalnym łagodnym stresie, teście rezydent-intruz i paradygmacie aktywnego unikania. Wyniki: Nasze odkrycia wykazały, że myszy z nokautem CB1 wykazywały wzrost agresywnej odpowiedzi mierzonej w teście rezydent-intruz oraz odpowiedź podobną do lęku w jasnym/ciemnym polu. Ponadto u myszy z nokautem CB1 zaobserwowano wyższą wrażliwość na wykazywanie odpowiedzi podobnych do depresji w procedurze przewlekłego, nieprzewidywalnego łagodnego stresu, co sugeruje zwiększoną podatność na rozwój stanu anhedonicznego u tych zwierząt. Wreszcie myszy z nokautem CB1 wykazały znaczny wzrost odpowiedzi warunkowych wytworzonych w modelu aktywnego unikania, co sugeruje poprawę procesów uczenia się i pamięci. Wnioski: Podsumowując, odkrycia te pokazują, że endogenne kannabinoidy poprzez aktywację receptorów CB1 biorą udział w kontroli zachowań emocjonalnych i uczestniczą w fizjologicznych procesach uczenia się i zapamiętywania.


title: Egzosomalne poziomy miRNA-21 z płynów mózgowo-rdzeniowych związane ze złym rokowaniem i nawrotem nowotworu u pacjentów z glejakiem

text: Glejak jest najczęstszym typem pierwotnych guzów mózgu. Wiadomo, że pęcherzyki zewnątrzkomórkowe w postaci egzosomów pośredniczą w komunikacji komórka-komórka poprzez transport białek pochodzenia komórkowego i kwasów nukleinowych, w tym różnych mikroRNA (miRNA). Tutaj zbadaliśmy płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF) od pacjentów z nawracającym glejakiem pod kątem poziomów miRNA związanych z rakiem i oceniliśmy wartości dla rokowania, porównując miary poziomów miR-21 zawartych w CSF, surowicy i egzosomach. Próbki od siedemdziesięciu pacjentów z glejakiem po operacji porównano z próbkami od pacjentów z urazem mózgu jako grupę kontrolną bez guza. Poziomy egzosomalne miR-21 w płynie mózgowo-rdzeniowym pacjentów z glejakiem stwierdzono znacząco wyższe niż u kontroli; podczas gdy nie wykryto różnicy w eksosomalnej ekspresji miR-21 pochodzącej z surowicy. Poziomy miR-21 w egzosomach pochodzących z płynu mózgowo-rdzeniowego korelowały z przerzutami guza do rdzenia/komory i nawrotem z preferencją lokalizacji anatomicznych. Z dodatkowych 198 próbek tkanki glejaka zweryfikowaliśmy, że poziomy miR-21 związane z diagnozą guza i ujemnie korelowały z wartościami mediany całkowitego czasu przeżycia pacjenta. Ponadto zastosowaliśmy inhibitor lentiwirusowy do tłumienia ekspresji miR-21 w komórkach U251. Wyniki wykazały, że poziomy docelowych genów miR-21 PTEN, RECK i PDCD4 były podwyższone na poziomie białka. Dlatego doszliśmy do wniosku, że poziomy miR-21 w egzosomach mogą być wykazane jako obiecujący wskaźnik diagnozowania i prognozowania glejaka, szczególnie z wartościami do przewidywania nawrotu nowotworu lub przerzutów.


title: Związana z wiekiem ekspresja mikroRNA w ludzkiej krwi obwodowej jest związana ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i cechami związanymi z wiekiem

text: Ostatnie badania dostarczają dowodów na korelacje metylacji DNA i ekspresji genów kodujących białka ze starzeniem się człowieka. Związki ekspresji mikroRNA z wiekiem i wynikami klinicznymi związanymi z wiekiem nie zostały dokładnie scharakteryzowane. Zbadaliśmy związki wieku z ekspresją mikroRNA w pełnej krwi u 5221 dorosłych osób i zidentyfikowaliśmy 127 mikroRNA, które ulegały zróżnicowanej ekspresji w zależności od wieku przy P < 3,3 × 10-4 (skorygowane według Bonferroniego). Większość mikroRNA była niewyrażona u osób starszych. Integracyjna analiza ekspresji mikroRNA i mRNA ujawniła zmiany w ekspresji mRNA związanej z wiekiem, prawdopodobnie spowodowane przez mikroRNA związane z wiekiem w szlakach, które obejmują przetwarzanie RNA, translację i funkcję immunologiczną. Dopasowaliśmy model liniowy, aby przewidzieć "wiek mikroRNA", który obejmował poziomy ekspresji 80 mikroRNA. Wiek mikroRNA korelował umiarkowanie z przewidywanym wiekiem na podstawie metylacji DNA (r = 0,3) i ekspresji mRNA (r = 0,2), co sugeruje, że wiek mikroRNA może uzupełniać mRNA i epigenetyczne modele przewidywania wieku. Zastosowaliśmy różnicę między wiekiem mikroRNA a wiekiem chronologicznym jako biomarker przyspieszonego starzenia (wiek) i stwierdziliśmy, że wiek był związany ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (iloraz ryzyka 1,1 na rok różnicy, P = 4,2 × 10-5 skorygowany o płeć i chronologię wiek). Dodatkowo, flaż był związany z chorobą niedokrwienną serca, nadciśnieniem, ciśnieniem krwi i poziomem glukozy. Podsumowując, stworzyliśmy model przewidywania wieku mikroRNA oparty na profilowaniu ekspresji mikroRNA w pełnej krwi. Związane z wiekiem mikroRNA i ich cele mają potencjalną użyteczność w wykrywaniu przyspieszonego starzenia i przewidywaniu ryzyka chorób związanych z wiekiem.