title: Sirtuina-1 jest modulatorem stanu zapalnego zależnym od składników odżywczych

text: Zapalenie towarzyszy otyłości i jej współistniejącym schorzeniom, między innymi cukrzycy typu 2, niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby i miażdżycy, i może przyczyniać się do ich patogenezy. Jednak maszyneria komórkowa, która łączy wykrywanie składników odżywczych ze stanem zapalnym, pozostaje nie w pełni scharakteryzowana. Białko deacetylazy sirtuina-1 (SirT1) jest aktywowane przez wyczerpanie energii i odgrywa kluczową rolę w odpowiedzi ssaków na post. Niedawno została zamieszana w tłumienie stanu zapalnego. Ekspresja mRNA i białka SirT1 jest tłumiona w białej tkance tłuszczowej gryzoni i człowieka, podczas gdy eksperymentalna redukcja SirT1 w adipocytach i makrofagach powoduje stan zapalny o niskim nasileniu, który przypomina otyłość. Zatem supresja SirT1 podczas nadmiernego odżywiania może mieć kluczowe znaczenie dla rozwoju zapalenia związanego z otyłością. Efekt ten można przypisać wielu działaniom SirT1, w tym bezpośredniej deacetylacji NFκB i przebudowie chromatyny w promotorach genów zapalnych. W tej pracy donosimy, że SirT1 jest również hamowany przez wywołaną dietą otyłość w makrofagach, które są kluczowymi czynnikami przyczyniającymi się do rozwoju metabolicznego zapalenia. Zatem SirT1 może być powszechnym mechanizmem, za pomocą którego komórki wyczuwają stan składników odżywczych i modulują sieci sygnalizacji stanu zapalnego zgodnie z dostępnością energii organizmu.


title: Niezależne od hodowli podejście metagenomiczne oparte na sekwencji do badania epidemii toksycznej dla Shiga Escherichia coli O104:H4.

text: ZNACZENIE Identyfikacja bakterii odpowiedzialnej za wybuch epidemii może pomóc w opanowaniu choroby. Jednak tradycyjna diagnoza oparta na hodowli może być trudna, szczególnie jeśli nie jest dostępny żaden specyficzny test diagnostyczny dla szczepu epidemicznego. CEL Zbadanie potencjału metagenomiki, czyli bezpośredniego sekwencjonowania DNA wyekstrahowanego z próbek złożonych mikrobiologicznie, jako otwartej platformy odkryć klinicznych, zdolnej do identyfikowania i charakteryzowania szczepów bakteryjnych z epidemii bez hodowli laboratoryjnej. BUDOWA, OTOCZENIE I PACJENCI W badaniu retrospektywnym wybrano 45 próbek kału pobranych od pacjentów z biegunką podczas wybuchu w 2011 roku epidemii toksycznej dla Shiga Escherichia coli (STEC) O104:H4 w Niemczech. Próbki poddano wysokoprzepustowemu sekwencjonowaniu (sierpień-wrzesień 2012), a następnie analizie 3-fazowej (listopad 2012-luty 2013). W fazie 1 opracowano metodę składania de novo w celu uzyskania szkicu genomu szczepu epidemicznego. W fazie 2 w każdej próbce określono głębokość pokrycia genomu szczepu ogniska. W fazie 3 sekwencje z każdej próbki porównano z sekwencjami znanych bakterii w celu zidentyfikowania patogenów innych niż szczep epidemiczny. GŁÓWNE WYNIKI I ŚRODKI Odzyskiwanie danych sekwencji genomu w celu identyfikacji i scharakteryzowania szczepu epidemii i innych patogenów z próbek kału. WYNIKI W fazie 1 uzyskano szkic genomu szczepu STEC. Podczas fazy 2 genom szczepu ogniska został odzyskany z 10 próbek przy ponad 10-krotnym pokryciu iz 26 próbek przy ponad 1-krotnym pokryciu. Sekwencje genów toksyny Shiga wykryto w 27 z 40 próbek STEC-dodatnich (67%). W fazie 3 odzyskano sekwencje z Clostridium difficile, Campylobacter jejuni, Campylobacter concisus i Salmonella enterica. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Wyniki te sugerują potencjał metagenomiki jako niezależnego od kultury podejścia do identyfikacji patogenów bakteryjnych podczas wybuchu choroby biegunkowej. Wyzwania obejmują poprawę czułości diagnostyki, przyspieszenie i uproszczenie przepływów pracy oraz obniżenie kosztów.


title: Biomarkery dysfunkcji śródbłonka i ryzyka cukrzycy typu 2.

text: KONTEKST Dysfunkcja śródbłonka występuje w zdiagnozowanej cukrzycy typu 2, ale może również poprzedzać rozwój cukrzycy. CEL Ustalenie, czy podwyższone poziomy biomarkerów w osoczu odzwierciedlających dysfunkcję śródbłonka (selektyna E; cząsteczka adhezji międzykomórkowej 1 [ICAM-1] i cząsteczka adhezji komórek naczyń 1 [VCAM-1]) przewidują rozwój cukrzycy typu 2 u kobiet początkowo bez cukrzycy. PROJEKT I STANOWISKO Prospektywne, zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne w ramach Nurses' Health Study, trwającego badania w USA, rozpoczętego w 1976 roku. UCZESTNICY Z 121 700 początkowo włączonych kobiet 32 826 dostarczyło próbki krwi w latach 1989-1990; spośród osób wolnych od cukrzycy, chorób układu krążenia lub raka na początku badania, 737 zachorowało na cukrzycę do 2000 roku. Do grupy kontrolnej (n = 785) wybrano odpowiedni wiek, stan na czczo i rasę. GŁÓWNY WYNIK WYNIKOWY Ryzyko potwierdzonej klinicznie rozpoznanej cukrzycy typu 2 na podstawie wyjściowych poziomów E-selektyny, ICAM-1 i VCAM-1. WYNIKI Wyjściowe mediany poziomów biomarkerów były istotnie wyższe wśród przypadków niż w grupie kontrolnej (E-selektyna, 61,2 vs 45,4 ng/ml; ICAM-1, 264,9 vs 247,0 ng/ml; VCAM-1, 545,4 vs 526,0 ng/ml [wszystkie wartości P < lub =.004]). Podwyższone poziomy E-selektyny i ICAM-1 przewidywały wystąpienie cukrzycy w modelach regresji logistycznej uwarunkowanych dopasowanymi kryteriami i skorygowanymi o wskaźnik masy ciała (BMI), wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy, palenie tytoniu, wskaźnik diety, spożycie alkoholu, wskaźnik aktywności i stosowanie hormonów po menopauzie . Skorygowane względne ryzyko wystąpienia cukrzycy w górnym kwintylu w porównaniu z dolnym kwintylem wyniosło 5,43 dla selektyny E (95% przedział ufności [CI], 3,47-8,50), 3,56 dla ICAM-1 (95% CI, 2,28-5,58), oraz 1,12 dla VCAM-1 (95% CI, 0,76-1,66). Dostosowanie do obwodu talii zamiast BMI lub dalsza korekta o wyjściowe poziomy białka C-reaktywnego, insuliny na czczo i hemoglobiny A(1c) lub wykluczenie przypadków zdiagnozowanych w ciągu pierwszych 4 lat obserwacji nie zmieniły tych zależności. WNIOSEK Dysfunkcja śródbłonka prognozuje cukrzycę typu 2 u kobiet niezależnie od innych znanych czynników ryzyka, w tym otyłości i subklinicznego zapalenia.


title: Nrf2 chroni ludzkie komórki nabłonka pęcherzyków płucnych przed uszkodzeniem wywołanym wirusem grypy A

text: TŁO Zakażenie wirusem grypy A (IAV) jest skierowane głównie do komórek nabłonka oddechowego i daje wyniki kliniczne, od łagodnego zakażenia górnych dróg oddechowych do ciężkiego zapalenia płuc. Ostatnie badania wykazały znaczenie systemów obrony przeciwutleniającej płuc przed uszkodzeniem przez IAV. Czynnik 2 związany z czynnikiem jądrowym i erytroidem 2 (Nrf2) aktywuje większość genów antyoksydacyjnych. METODY Komórki pęcherzykowe typu II (ATII) i makrofagi pęcherzykowe (AM) wyizolowano z ludzkich płuc nienadających się do przeszczepu i oddano do badań medycznych. W niektórych badaniach komórki ATII uległy transdyferencjacji do komórek pęcherzykowych typu I (podobnych do ATI). Komórki nabłonka pęcherzykowego zakażono wirusem A/PR/8/34 (PR8). Przeanalizowaliśmy produkcję wirusa PR8, poziom nukleoproteiny grypy A, wytwarzanie ROS i ekspresję genów przeciwwirusowych. Immunocytofluorescencję zastosowano do określenia translokacji Nrf2 i western blotting w celu wykrycia rozszczepienia Nrf2, HO-1 i kaspazy 1 i 3. Przeanalizowaliśmy również spożycie apoptotycznych komórek ATII zakażonych wirusem PR8 metodą AM, poziomy cytokin metodą ELISA, poziomy glutationu, nekrozę i apoptozę metodą TUNEL. Ponadto określiliśmy krytyczne znaczenie Nrf2 przy użyciu adenowirusa Nrf2 (AdNrf2) lub Nrf2 siRNA odpowiednio do nadekspresji lub knockdown Nrf2. WYNIKI Odkryliśmy, że IAV indukował stres oksydacyjny, cytotoksyczność i apoptozę w komórkach typu ATI i ATII. Odkryliśmy również, że AM może spożywać indukowane wirusem PR8 apoptotyczne komórki ATII (eferocytoza), ale nie żywe komórki, podczas gdy komórki ATII nie spożywają tych apoptotycznych komórek. Wirus PR8 zwiększył produkcję ROS, ekspresję Nrf2, HO-1, Mx1 i OAS1 oraz translokację Nrf2 do jądra. Knockdown Nrf2 z siRNA uwrażliwiło komórki podobne do ATI i komórki ATII na uszkodzenie wywołane przez IAV i nadekspresję Nrf2 z AdNrf2 chroniło te komórki. Ponadto nadekspresja Nrf2, a następnie infekcja wirusem PR8 zmniejszyła replikację wirusa, ekspresję nukleoproteiny grypy A, odpowiedź przeciwwirusową i stres oksydacyjny. Jednak AdNrf2 nie zwiększał poziomów IFN-λ1 (IL-29). WNIOSKI Nasze wyniki wskazują, że IAV indukuje uszkodzenie nabłonka pęcherzyków płucnych i że Nrf2 chroni te komórki przed cytopatycznymi skutkami IAV, prawdopodobnie poprzez zwiększenie ekspresji genów antyoksydacyjnych. Identyfikacja szlaków zaangażowanych w ochronę komórek przed uszkodzeniem podczas infekcji grypy może być szczególnie ważna dla opracowania nowych strategii terapeutycznych.


title: Dynamika w błonie komórkowej: jak połączyć płynność i porządek.

text: Błony komórkowe są fascynującymi supramolekularnymi agregatami, które nie tylko tworzą barierę między przedziałami, ale także przenoszą wiele reakcji chemicznych niezbędnych do istnienia i funkcjonowania komórki. W tym miejscu proponuje się dokonanie przeglądu dynamiki molekularnej i mozaikowej organizacji błony plazmatycznej, które, jak się uważa, mają ważne implikacje funkcjonalne. Najpierw podsumujemy podstawowe koncepcje dyfuzji Browna i tworzenia domen lipidowych w błonach modelowych, a następnie prześledzimy rozwój pomysłów i narzędzi w tej dziedzinie, przedstawiając kluczowe wyniki uzyskane w zakresie dynamicznych procesów zachodzących w strukturze i montażu błon. Skoncentrujemy się w szczególności na odkryciach dokonanych przy użyciu procedur znakowania fluorescencyjnego i obrazowania w celu rejestrowania tych dynamicznych procesów. Omówimy również kilka przykładów pokazujących wpływ dyfuzji bocznej na transdukcję sygnału w komórce i zarysujemy przyszłe wyzwania metodologiczne, którym trzeba będzie sprostać, zanim będziemy mogli odpowiedzieć na niektóre pytania pojawiające się w tej dziedzinie badań.


title: Leczenie przewlekłego napięciowego bólu głowy za pomocą trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, terapii radzenia sobie ze stresem i ich kombinacji: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST Przewlekłe napięciowe bóle głowy charakteryzują się występowaniem prawie codziennych bólów głowy i często są trudne do opanowania w praktyce podstawowej. Terapie behawioralne i farmakologiczne wydają się umiarkowanie skuteczne, ale brakuje danych na temat ich oddzielnych i połączonych efektów. CEL Ocena skuteczności klinicznej terapii behawioralnych i farmakologicznych, pojedynczych i skojarzonych, w przypadku przewlekłych napięciowych bólów głowy. PROJEKT I USTAWIENIE Randomizowane, kontrolowane placebo badanie przeprowadzone od sierpnia 1995 do stycznia 1998 w 2 placówkach ambulatoryjnych w Ohio. UCZESTNICY Dwieście trzy osoby dorosłe (średni wiek 37 lat; 76% kobiet) z rozpoznaniem przewlekłych napięciowych bólów głowy (średnio 26 bólów głowy d/mc). INTERWENCJE Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do otrzymywania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (chlorowodorek amitryptyliny do 100 mg/d lub chlorowodorek nortryptyliny do 75 mg/d), leki (n = 53), placebo (n = 48), radzenie sobie ze stresem (np. relaksacyjna, poznawcza) (3 sesje i 2 kontakty telefoniczne) plus placebo (n = 49) lub terapia radzenia sobie ze stresem plus leki przeciwdepresyjne (n = 53). GŁÓWNE MIARY REZULTATU Miesięczne wyniki wskaźnika bólu głowy obliczone jako średnia ocen bólu (skala 0-10) odnotowana przez uczestników w dzienniku dziennym 4 razy dziennie; liczba dni w miesiącu z co najmniej umiarkowanym bólem (ocena bólu >/=5), stosowaniem leków przeciwbólowych i wynikami Inwentarza Niepełnosprawności Bólu Głowy w porównaniu z grupami interwencyjnymi. WYNIKI Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i terapia radzenia sobie ze stresem powodowały większe niż placebo zmniejszenie aktywności bólu głowy, stosowania leków przeciwbólowych i niepełnosprawności związanej z bólem głowy, ale leki przeciwdepresyjne przyniosły szybszą poprawę w zakresie bólu głowy. Terapia skojarzona z większym prawdopodobieństwem powodowała klinicznie istotne (>/=50%) zmniejszenie wskaźników bólu głowy (64% uczestników) niż leki przeciwdepresyjne (38% uczestników; P = 0,006), terapia radzenia sobie ze stresem (35%; P =0,003) lub placebo (29%; P =0,001). Pod innymi względami terapia skojarzona i jej dwuskładnikowe terapie dały podobne wyniki. WNIOSKI Nasze wyniki wskazują, że leki przeciwdepresyjne i terapia radzenia sobie ze stresem są umiarkowanie skuteczne w leczeniu przewlekłych napięciowych bólów głowy. Terapia skojarzona może poprawić wyniki w porównaniu z monoterapią.


title: Szacunki maksymalnego prawdopodobieństwa drzew gatunkowych: jak dokładność wnioskowania filogenetycznego zależy od historii rozbieżności i projektu pobierania próbek.

text: Zrozumienie, że drzewa genowe często są w sprzeczności ze sobą oraz z drzewami gatunkowymi, które je zawierają, doprowadziło naukowców do metod, które uwzględniają wrodzoną stochastyczność procesów genetycznych w procedurze filogenetycznej oceny. Oczekuje się, że ostatnio opracowane metody szacowania drzew gatunkowych, które nie tylko uwzględniają zachowanie i sortowanie polimorfizmu przodków, ale także określają ilościowo rzeczywiste prawdopodobieństwa niepełnego sortowania linii, zapewnią poprawę w porównaniu z wcześniejszymi podejściami opartymi na statystykach podsumowujących, które odrzucają wiele informacji zawartych w drzewa genowe. Jednak te nowe metody nie zostały jeszcze przetestowane w naprawdę trudnych historiach ewolucyjnych, takich jak te naznaczone niedawną szybką specjacją, w których dominuje wysoki poziom niekompletnego sortowania linii i niezgodności między drzewami genów. Tutaj testujemy nową metodę maksymalnego prawdopodobieństwa, która obejmuje modele stochastyczne zarówno podstawienia nukleotydów, jak i sortowania linii w celu oszacowania drzew gatunkowych. Stosując podejście symulacyjne, bierzemy pod uwagę szeroki zakres topologii drzew gatunkowych w 2 scenariuszach reprezentujących umiarkowane i poważne niepełne sortowanie linii. Pokazujemy, że metoda maksymalnego prawdopodobieństwa skutkuje dokładniejszymi drzewami gatunków niż podejście oparte na statystyce podsumowującej, wykazując, że informacje zawarte w niezgodnych drzewach genów można skutecznie wyodrębnić przy użyciu pełnego modelu probabilistycznego. Ponadto pokazujemy, że kształt oryginalnego drzewa gatunkowego (tj. względne długości wewnętrznych gałęzi) ma istotny wpływ na to, czy drzewo gatunkowe jest prawidłowo oszacowane. W zbadanych tutaj historiach specjacji nie tylko niedawne pochodzenie gatunków wpływa na dokładność szacunków, ale także wariancja we względnych czasach rozbieżności gatunków. Dodatkowo pokazujemy, że nakład pobierania próbek (liczba osobników i/lub loci) oraz projekt pobierania próbek (stosunek osobników do loci) są ważnymi czynnikami wpływającymi na dokładność oszacowań drzew gatunkowych, na co ponownie wpływa względny czas rozbieżności między gatunek. Dyskutowane są nieodłączne trudności w szacowaniu związków, gdy gatunki zostały niedawno napromieniowane, a w szczególności ograniczenia związane z oszacowaniem maksymalnego prawdopodobieństwa drzew gatunkowych, które nie uwzględniają niepewności w szacowanych drzewach genowych poszczególnych loci. Tak więc, pomimo znacznych ulepszeń w stosunku do obecnych podejść opartych na statystyce podsumowującej i zwiększonego wyrafinowania procedur, które obejmują proces koalescencji linii genów, ostatnie napromienianie wciąż wydaje się stanowić zniechęcające wyzwania dla filogenetyki.


title: Związek spożycia napojów bezalkoholowych z globalną nadwagą, otyłością i cukrzycą: międzynarodowa analiza 75 krajów.

text: CELE Oceniliśmy związek między spożywaniem napojów bezalkoholowych a otyłością i cukrzycą na całym świecie. METODY Zastosowaliśmy wieloczynnikową regresję liniową, aby oszacować związek między spożywaniem napojów bezalkoholowych a nadwagą, otyłością i występowaniem cukrzycy w 75 krajach, kontrolując inne produkty spożywcze (zboża, mięso, owoce i warzywa, oleje i kalorie ogółem), dochody, urbanizację, i starzenie się. Dane uzyskano z bazy danych Euromonitor Global Market Information Database, Światowej Organizacji Zdrowia i Międzynarodowej Federacji Diabetologicznej. Naturalną grupą kontrolną było spożycie wody butelkowanej, które rosło wraz z dochodem na mieszkańca równolegle ze spożyciem napojów bezalkoholowych. WYNIKI Spożycie napojów bezalkoholowych wzrosło na całym świecie z 9,5 galonów na osobę rocznie w 1997 roku do 11,4 galonów w 2010 roku. Wzrost spożycia napojów bezalkoholowych o 1% był związany z dodatkowymi 4,8 osobami z nadwagą na 100 osób (skorygowane B; 95% przedział ufności [CI]). = 3,1, 6,5), 2,3 otyłych dorosłych na 100 (95% CI = 1,1, 3,5) i 0,3 dorosłych z cukrzycą na 100 (95% CI = 0,1, 0,8). Wyniki te pozostały solidne w krajach o niskim i średnim dochodzie. WNIOSKI Spożywanie napojów bezalkoholowych jest istotnie powiązane z nadwagą, otyłością i cukrzycą na całym świecie, w tym w krajach o niskich i średnich dochodach.


title: Rozległa translacja kolistych RNA napędzanych przez N6-metyloadenozynę

text: Rozległy splicing wsteczny pre-mRNA generuje liczne koliste RNA (circRNA) w ludzkim transkryptomie. Jednak biologiczne funkcje tych circRNA pozostają w dużej mierze niejasne. Tutaj donosimy, że N6-metyloadenozyna (m6A), najliczniejsza zasadowa modyfikacja RNA, promuje wydajną inicjację translacji białka z circRNA w ludzkich komórkach. Odkryliśmy, że konsensusowe motywy m6A są wzbogacone w circRNA i pojedyncze miejsce m6A wystarcza do kierowania inicjacją translacji. Ta sterowana translacją m6A wymaga czynnika inicjacji eIF4G2 i czytnika m6A YTHDF3 i jest wzmacniana przez metylotransferazę METTL3/14, hamowaną przez demetylazę FTO i regulowaną w górę po szoku cieplnym. Dalsze analizy poprzez profilowanie polisomów, przewidywanie obliczeniowe i spektrometrię mas ujawniają, że translacja circRNA sterowana m6A jest szeroko rozpowszechniona, a setki endogennych circRNA ma potencjał translacji. Nasze badanie poszerza krajobraz kodowania ludzkiego transkryptomu i sugeruje rolę białek pochodzących z circRNA w odpowiedziach komórkowych na stres środowiskowy.


title: Symwastatyna zmniejsza ekspresję CD40 w eksperymentalnym modelu wczesnej arterializacji przeszczepu żyły odpiszczelowej.

text: TŁO Niepowodzenie przeszczepu żyły odpiszczelowej (VG) występuje częściej w porównaniu z przeszczepami tętniczymi, a zakrzepica przeszczepu stanowi główną przyczynę wczesnej okluzji. Ponieważ szlak CD40-CD40L CD40 stanowi winowajcę między miejscowym zapaleniem a kaskadą krzepnięcia, zbadaliśmy rolę CD40 i jego rozpuszczalnego ligandu (sCD40L) w natychmiastowej odpowiedzi in vitro VG na ciśnienie tętnicze oraz potencjalne skutki działania symwastatyny (Merck). Sharp&Dohme, White-house Station, NJ) suplementacja. METODY Próbki z żyły odpiszczelowej i tętnicy sutkowej wewnętrznej (IMA) pobrano od szesnastu pacjentów bez historii leczenia statynami. Segmenty poddano pulsacyjnemu rozprężeniu ciśnienia i hodowli z lub bez suplementacji symwastatyny. CD40 i sCD40L oceniano odpowiednio w lizacie tkankowym iw supernatancie hodowli. Zmierzono również stężenia sCD40L w surowicy. WYNIKI W trakcie eksperymentu ekspresja CD40 była istotnie niższa w próbkach IMA w porównaniu zarówno z rozszerzonym, jak i nierozszerzonym VG. Rozprężanie zwiększało produkcję CD40 w segmentach VG po 24 i 48 godzinach. Suplementacja statynami znacząco zmniejszyła ekspresję CD40 zarówno w próbkach żylnych (P < 0,001), jak i tętniczych (P < 0,001). Na ten efekt symwastatyny nie miało wpływu leczenie L-NAME, ale został on odwrócony przez dodanie kwasu mewalonowego. Średnia zawartość sCD40L w supernatantach hodowli rosła w czasie, co sugeruje, że nie tylko płytki krwi, ale także ściana naczynia jest źródłem CD40 i sCD40L. WNIOSKI Leczenie symwastatyną moduluje śródbłonkowe CD40-sCD40L zarówno w przeszczepach żylnych, jak i tętniczych, a zatem może stanowić użyteczne narzędzie w farmakologicznym zapobieganiu niepowodzeniu przeszczepu.


title: Nanocząstki pokryte błoną komórkową raka do szczepień przeciwnowotworowych i dostarczania leków

text: Nanocząstki pochodzące z komórek cieszą się coraz większym zainteresowaniem ze względu na ich zdolność do naśladowania wielu naturalnych właściwości wykazywanych przez komórki źródłowe. To odgórne podejście inżynieryjne można zastosować do opracowania nowatorskich strategii terapeutycznych dzięki unikalnym interakcjom możliwym dzięki zachowaniu złożonej informacji antygenowej. W niniejszym dokumencie opisujemy biologiczną funkcjonalizację nanocząstek polimerowych z warstwą powłoki membranowej pochodzącej z komórek rakowych. Powstałe nanostruktury rdzeń-powłoka, które zawierają pełną gamę antygenów błony komórkowej komórek rakowych, oferują solidną platformę z możliwością zastosowania w wielu trybach terapii przeciwnowotworowej. Wykazujemy, że poprzez sprzęganie cząstek z adiuwantem immunologicznym uzyskany preparat może być stosowany do promowania odpowiedzi immunologicznej specyficznej dla nowotworu do zastosowania w szczepionkach. Co więcej, pokazujemy, że wykorzystując nieodłączne zjawisko wiązania homotypowego, często obserwowane wśród komórek nowotworowych, funkcjonalizacja błony pozwala na unikalną strategię celowania w raka, którą można wykorzystać do zastosowań w dostarczaniu leków.


title: Niedobór autofagii prowadzi do ochrony przed otyłością i insulinoopornością poprzez indukowanie Fgf21 jako mitokiny

text: Mimo rosnącego zainteresowania i niedawnego wzrostu liczby artykułów, rola autofagii w metabolizmie glukozy i lipidów jest niejasna. Wyprodukowaliśmy myszy z delecją Atg7 specyficzną dla mięśni szkieletowych (kodującą 7 związaną z autofagią). Nieoczekiwanie myszy te wykazywały zmniejszoną masę tłuszczową i były chronione przed otyłością wywołaną dietą i insulinoopornością; fenotypowi temu towarzyszyło zwiększone utlenianie kwasów tłuszczowych i brązowienie białej tkanki tłuszczowej (WAT) dzięki indukcji czynnika wzrostu fibroblastów 21 (Fgf21). Dysfunkcja mitochondriów wywołana niedoborem autofagii zwiększyła ekspresję Fgf21 poprzez indukcję Atf4, głównego regulatora zintegrowanej odpowiedzi na stres. Inhibitory mitochondrialnego łańcucha oddechowego również indukowały Fgf21 w sposób zależny od Atf4. Zaobserwowaliśmy również indukcję Fgf21, odporność na otyłość wywołaną dietą i poprawę insulinooporności u myszy z niedoborem autofagii w wątrobie, innej tkance docelowej dla insuliny. Odkrycia te sugerują, że niedobór autofagii, a następnie dysfunkcja mitochondriów promują ekspresję Fgf21, hormonu, który konsekwentnie nazywamy „mitokiną”, i razem te procesy sprzyjają ochronie przed otyłością wywołaną dietą i opornością na insulinę.


title: Laboratoryjna prognoza konieczności leczenia nerkozastępczego w ostrej malarii falciparum

text: TŁO Ostra niewydolność nerek jest częstym powikłaniem ciężkiej malarii u dorosłych i bez terapii nerkozastępczej (RRT) niesie złe rokowania. Nawet jeśli RRT jest dostępna, opóźnienie jej rozpoczęcia może zwiększyć śmiertelność. Wcześniejsza identyfikacja pacjentów, którzy będą potrzebować RRT, może poprawić wyniki. METODA Przeanalizowano prospektywnie zebrane dane z dwóch badań interwencyjnych u dorosłych z ciężką malarią, skupiając się na cechach laboratoryjnych w prezentacji i ich związku z późniejszym wymogiem RRT. W szczególności zbadano laboratoryjne wskaźniki ostrej martwicy kanalików (ATN) i ostrego uszkodzenia nerek (AKI), które są wykorzystywane w innych warunkach. WYNIKI Do analizy udostępniono dane od 163 pacjentów. Jako odniesienie przyjęto, czy pacjenci powinni byli otrzymać RRT (ocena retrospektywna określona przez trzech niezależnych recenzentów). Czterdziestu trzech (26,4%) pacjentów spełniało kryteria dializy, ale tylko 19 (44,2%) było w stanie otrzymać tę interwencję ze względu na ograniczoną dostępność RRT. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przy przyjęciu (klirens kreatyniny < 60 ml/min) (n = 84) przeanalizowano laboratoryjne wskaźniki ATN/AKI. Stężenie kreatyniny w osoczu miało największą powierzchnię pod krzywą ROC (AUC): 0,83 (95% przedział ufności 0,74-0,92), znacznie lepsze niż AUC dla stężenia sodu w moczu, stosunku mocznika do kreatyniny (UCR), frakcji wydalania mocznika (FeUN) i lipokalcyny związanej z żelatynazą w moczu (NGAL). AUC kreatyniny w osoczu było również większe niż AUC stężenia azotu mocznikowego we krwi, frakcjonowanego wydalania sodu (FeNa), wskaźnika niewydolności nerek (RFI), osmolalności moczu, stosunku kreatyniny w moczu do osocza (UPCR) i kreatyniny. klirens, chociaż różnica dla tych zmiennych nie osiągnęła istotności statystycznej. WNIOSKI U dorosłych pacjentów z ciężką malarią i zaburzeniami czynności nerek przy przyjęciu żaden z ocenianych wskaźników laboratoryjnych nie był wyższy od stężenia kreatyniny w osoczu, gdy był stosowany do przewidywania późniejszego zapotrzebowania na terapię nerkozastępczą.


title: Przeciwciała przeciw cytoplazmie neutrofili (ANCA).

text: Przeciwciała przeciw cytoplazmie neutrofili (ANCA) są czułym i swoistym markerem układowego zapalenia naczyń związanego z ANCA. Stosując pośrednią immunofluorescencję na utrwalonych w etanolu neutrofilach można rozpoznać dwa główne wzory fluoroskopowe: rozlane barwienie cytoplazmy (C-ANCA) i barwienie okołojądrowe/jądrowe (P-ANCA). U pacjentów z zapaleniem naczyń, ponad 90% C-ANCA jest skierowane przeciwko proteinazie 3 (PR3-ANCA), podczas gdy około 80-90% P-ANCA rozpoznaje mielperoksydazę (MPO-ANCA). Chociaż C-ANCA (PR3-ANCA) jest preferencyjnie związany z ziarniniakowatością Wegenera (WG), a P-ANCA (MPO-ANCA) z mikroskopowym zapaleniem naczyń (MPA), idiopatycznym martwiczym półksiężycowym kłębuszkowym zapaleniem nerek (iNCGN) i zespołem Churga-Straussa (CSS) , nie ma absolutnej szczegółowości. U 10-20% pacjentów z klasyczną WG występuje P-ANCA (MPO-ANCA), a jeszcze większy odsetek pacjentów z MPA lub CSS ma C-ANCA (PR3-ANCA). Ponadto należy podkreślić, że około 10-20% pacjentów z WG lub MPA (i 40-50% przypadków CSS) ma ujemny wynik testu ANCA. Najlepsze wyniki diagnostyczne uzyskuje się, gdy immunofluorescencja pośrednia jest połączona z testami ELISA specyficznymi dla PR3 i MPO. ANCA o różnej i nieznanej swoistości antygenowej występują w różnych stanach innych niż AASV, w tym w chorobach zapalnych jelit, innych chorobach autoimmunologicznych i zakażeniach, których znaczenie kliniczne jest niejasne. Poziomy ANCA są przydatne do monitorowania aktywności choroby, ale nie powinny być stosowane samodzielnie do kierowania leczeniem. Znaczący wzrost miana ANCA lub ponowne pojawienie się ANCA powinno ostrzec lekarzy i prowadzić do ściślejszej kontroli pacjenta.


title: Pojawiający się funkcjonalny cross-talk między systemem Keap1-Nrf2 a mitochondriami

text: Czynnik 2 pochodzenia jądrowego pochodzenia erytroidalnego 2 (Nrf2) został pierwotnie zidentyfikowany jako pozytywny regulator ekspresji genu enzymu detoksykującego lek podczas ekspozycji na elektrofile środowiskowe. Obecnie wiadomo, że Nrf2 reguluje ekspresję setek genów cytoprotekcyjnych, aby przeciwdziałać endogennemu lub egzogennemu stresowi oksydacyjnemu. Ponadto, aktywowany w ludzkich nowotworach przez mutacje somatyczne, Nrf2 zapewnia korzyści w zakresie wzrostu i chemooporność poprzez regulację genów zaangażowanych w różne procesy, takie jak szlak pentozofosforanowy i synteza nukleotydów, oprócz białek przeciwutleniających. Co ciekawe, coraz więcej dowodów pokazuje, że Nrf2 jest powiązany z biogenezą mitochondrialną podczas stresów środowiskowych w niektórych tkankach, takich jak serce. Ponadto SKN-1, funkcjonalny homolog Nrf2 w C. elegans, jest aktywowany przez mitochondrialne reaktywne formy tlenu i wydłuża żywotność poprzez promowanie homeostazy mitochondrialnej (tj. mitohormezy). Podobnie, aktywację Nrf2 zaobserwowano ostatnio w sercu myszy z nadmiarem białka locus 1 (Surf1) -/-, u których oddychanie komórkowe było zmniejszone z powodu defektów oksydazy cytochromu c. W tym przeglądzie krytycznie badamy związek między Nrf2 a mitochondriami i argumentujemy, że szlak stresu Nrf2 ściśle komunikuje się z mitochondriami, aby utrzymać homeostazę komórkową podczas stresu oksydacyjnego.


title: Regulacja pluripotencji przez białka wiążące RNA.

text: Ustanowienie, utrzymanie i wyjście z pluripotencji wymagają precyzyjnej koordynacji maszynerii molekularnej komórki. Poczyniono znaczne postępy w odszyfrowaniu wielu aspektów tego skomplikowanego systemu, szczególnie w odniesieniu do epigenetyki, transkrypcji i niekodujących RNA. Mniej uwagi poświęcono potranskrypcyjnym procesom regulacyjnym, takim jak alternatywny splicing, obróbka i modyfikacja RNA, eksport jądrowy, regulacja stabilności transkryptu i translacja. W tym miejscu przedstawiamy białka wiążące RNA, które umożliwiają posttranskrypcyjną regulację ekspresji genów, podsumowując bieżące i trwające badania nad ich rolą w różnych punktach regulacyjnych oraz omawiając, w jaki sposób pomagają w scenariuszu losu pluripotencjalnych komórek macierzystych.


title: Bomba z ligazą ubikwitynową Drosophila Mind promuje sygnalizację Notch poprzez regulację lokalizacji i aktywności Serrate i Delta.

text: Receptor Notch i jego ligandy z rodziny Delta/Serrate/LAG2 (DSL) są głównymi składnikami szlaku Notch, podstawowego systemu sygnalizacji komórkowej, który reguluje tworzenie wzorców podczas rozwoju zwierząt. Delta jest bezpośrednio ubikwitynowana przez Drosophila i Xenopus Neuralized oraz przez bombę Mind danio pręgowanego, dwie niespokrewnione ligazy ubikwitynowe E3 typu RING o wspólnych zdolnościach do promowania endocytozy Delta i aktywności sygnalizacyjnej. Chociaż ortologi bomby Neuralized i Mind znajdują się w większości organizmów metazoan, ich względny wkład w sygnalizację Notch w żadnym pojedynczym organizmie nie został jeszcze oceniony. Pokazujemy tutaj, że ortolog bomby Mind Drosophila (D-mib) jest pozytywnym elementem sygnalizacji Notch, który jest wymagany dla wielu procesów rozwojowych niezależnych zneuralizowanych i zależnych od Notch. Ponadto pokazujemy, że D-mib łączy się fizycznie i funkcjonalnie zarówno z Serrate, jak i Delta. Odkryliśmy, że D-mib wykorzystuje swoją aktywność ligazy ubikwityny do promowania aktywności ligandu DSL, aktywności, która jest skorelowana z jej zdolnością do indukowania endocytozy i degradacji zarówno Delta, jak i Serrate (patrz także Le Borgne i wsp., 2005). Ponadto pokazujemy, że D-mib może funkcjonalnie zastąpić Neuralized w wielu decyzjach dotyczących losu komórek, które absolutnie wymagają endogennej Neuralized, co świadczy o bardzo podobnych aktywnościach tych dwóch niepowiązanych ligaz ubikwitynowych w regulacji sygnalizacji Notch. Wnioskujemy, że ubikwitynacja Delta i Serrate przez Neuralized i D-mib jest obowiązkową cechą aktywacji ligandu DSL w całym rozwoju Drosophila.


title: Sygnalizacja czynnika różnicowania szpiku-88/interleukiny-1 kontroluje zwłóknienie serca i progresję niewydolności serca w zapalnej kardiomiopatii rozstrzeniowej.

text: UZASADNIENIE Oś czynnik różnicowania szpiku (MyD)88/interleukina (IL)-1 aktywuje komórki prezentujące własny antygen i promuje autoreaktywną ekspansję limfocytów T CD4(+) w doświadczalnym autoimmunologicznym zapaleniu mięśnia sercowego, mysim modelu choroby zapalnej serca. CEL Celem tego badania było określenie roli MyD88 i IL-1 w progresji ostrego zapalenia mięśnia sercowego do schyłkowej niewydolności serca. METODY I WYNIKI Używając aktywowanych komórek dendrytycznych załadowanych alfa-miozyną peptydem łańcucha ciężkiego (MyHC-alfa), wywołaliśmy zapalenie mięśnia sercowego u myszy typu dzikiego i MyD88 (-/-) z podobnym rozkładem podzbiorów komórek naciekających serce i porównywalnymi CD4 ( +) Odpowiedzi komórek T. Wstrzyknięcie kompletnego adiuwantu Freunda (CFA) lub MyHC-alfa/CFA chorym myszom sprzyjało zwłóknieniu serca, indukowało rozszerzenie komór i upośledzenie funkcji serca u myszy typu dzikiego, ale nie u myszy MyD88(-/-). Eksperymenty z chimerowymi myszami potwierdziły pochodzenie fibroblastów zastępujących nacieki zapalne ze szpiku kostnego i wykazały, że sygnalizacja MyD88 i receptora IL-1 typu I na komórkach pochodzących ze szpiku kostnego była krytyczna dla rozwoju zwłóknienia serca podczas progresji do niewydolności serca. WNIOSKI Nasze odkrycia wskazują na krytyczną rolę sygnalizacji MyD88/IL-1 w przedziale szpiku kostnego w pozapalnym zwłóknieniu serca i niewydolności serca oraz wskazują na nowe strategie terapeutyczne przeciwko zapalnej kardiomiopatii.


title: Mechanizmy przedłużania życia przez rapamycynę u muszki owocowej Drosophila melanogaster

text: Celem szlaku rapamycyny (TOR) jest główny szlak wyczuwania składników odżywczych, który, gdy jest genetycznie obniżony, wydłuża długość życia w organizmach zróżnicowanych ewolucyjnie, w tym ssaków. Centralny składnik tego szlaku, kinaza TOR, jest celem hamującego leku rapamycyny, wysoce specyficznego i dobrze opisanego leku zatwierdzonego do stosowania u ludzi. Pokazujemy tutaj, że podawanie rapamycyną dorosłej muszki Drosophila powoduje wydłużenie życia obserwowane u niektórych mutantów TOR. Wydłużenie życia przez rapamycynę wiązało się ze zwiększoną odpornością zarówno na głód, jak i parakwat. Analiza mechanizmów leżących u podstaw ujawniła, że rapamycyna wydłuża żywotność, w szczególności poprzez gałąź TORC1 szlaku TOR, poprzez zmiany zarówno w autofagii, jak i translacji. Rapamycyna może wydłużyć życie słabych mutantów szlaku sygnałowego insulina/Igf (IIS) oraz much, których długość życia została zmaksymalizowana przez ograniczenie diety, co wskazuje na dodatkowe mechanizmy.


title: Konwersja komórek śródbłonka naczyniowego w multipotencjalne komórki macierzyste

text: Mezenchymalne komórki macierzyste mogą dać początek kilku typom komórek, ale różne wyniki w zależności od metod izolacji i źródła tkankowego wywołały kontrowersje dotyczące ich przydatności w medycynie klinicznej. Tutaj pokazujemy, że komórki śródbłonka naczyniowego mogą przekształcić się w multipotencjalne komórki podobne do macierzystych dzięki mechanizmowi zależnemu od receptora kinazy podobnej do aktywiny-2 (ALK2). W zmianach chorobowych od osób z postępującą fibrodysplazją kostnącą (FOP), chorobą, w której kostnienie heterotopowe występuje w wyniku aktywacji mutacji ALK2 lub u myszy transgenicznych wykazujących konstytutywnie aktywną ALK2, chondrocyty i osteoblasty wyrażają markery śródbłonkowe. Śledzenie linii heterotopowego kostnienia u myszy przy użyciu konstruktu Tie2-Cre również sugerowało śródbłonkowe pochodzenie tych typów komórek. Ekspresja konstytutywnie aktywnej ALK2 w komórkach śródbłonka spowodowała przejście śródbłonka do mezenchymów i nabycie fenotypu podobnego do komórki macierzystej. Podobne wyniki uzyskano przez traktowanie nietransfekowanych komórek śródbłonka ligandami transformującymi czynnik wzrostu-β2 (TGF-β2) lub białko morfogenetyczne kości-4 (BMP4) w sposób zależny od ALK2. Te podobne do macierzystych komórki mogą zostać pobudzone do różnicowania się w osteoblasty, chondrocyty lub adipocyty. Sugerujemy, że konwersja komórek śródbłonka do komórek macierzystych może zapewnić nowe podejście do inżynierii tkankowej.


title: miR-302 jest wymagany do synchronizacji różnicowania neuronów, zamknięcia cewy nerwowej i żywotności zarodków

text: Ewolucyjnie zachowana rodzina mikroRNA miR-302 ulega ekspresji podczas wczesnego rozwoju embrionalnego ssaków. Tutaj donosimy, że delecja miR-302a-d u myszy skutkuje w pełni penetrującym późnym embrionalnym fenotypem letalnym. Zarodki z nokautem mają wadę zamknięcia cewy nerwowej przedniej związaną z pogrubieniem nabłonka nerwowego. Nabłonek nerwowy wykazuje zwiększoną proliferację komórek progenitorowych, zmniejszoną śmierć komórek i przedwczesne różnicowanie neuronów. Profilowanie mRNA w wielu punktach czasowych podczas neurulacji odkrywa złożony wzór zmieniających się celów w czasie. Nadekspresja jednego z tych celów, Fgf15, w nabłonku nerwowym zarodka kurzego indukuje przedwczesne różnicowanie neuronów. Mutanty złożone między mir-302 a pokrewnym locus mir-290 mają syntetyczny fenotyp letalny przed neurulacją. Nasze wyniki pokazują, że mir-302 pomaga regulować neurulację poprzez hamowanie ekspansji komórek progenitorowych neuronów i przedwczesnego różnicowania. Co więcej, wyniki te ujawniają zbędne role mir-290 i mir-302 na wczesnym etapie rozwoju.


title: Niska liczba kopii genu amylazy ślinowej predysponuje do otyłości

text: Wspólne wieloalleliczne warianty liczby kopii (CNV) wydają się być wzbogacone o powiązania fenotypowe w porównaniu z ich odpowiednikami biallelicznymi. Tutaj zbadaliśmy wpływ dawki genów na otyłość poprzez badanie asocjacyjne CNV poziomów ekspresji genów w tkance tłuszczowej. Zidentyfikowaliśmy istotny związek wieloallelowej CNV obejmującej gen amylazy ślinowej (AMY1) ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) i otyłością, i powtórzyliśmy to odkrycie u 6200 osób. Zwiększona liczba kopii AMY1 była dodatnio związana zarówno z ekspresją genu amylazy (P = 2,31 × 10 (-14)) jak i poziomami enzymów w surowicy (P < 2,20 × 10 (-16)), podczas gdy zmniejszona liczba kopii AMY1 była związana ze zwiększonym BMI ( zmiana BMI na szacowaną kopię = -0,15 (0,02) kg/m(2); P = 6,93 × 10(-10)) i ryzyko otyłości (iloraz szans (OR) na szacowaną kopię = 1,19, 95% przedział ufności (CI ) = 1,13-1,26; P = 1,46 × 10(-10)). Wartość OR wynosząca 1,19 na kopię AMY1 przekłada się na około ośmiokrotną różnicę w ryzyku otyłości między osobnikami znajdującymi się na górze (liczba kopii > 9) i na dole (liczba kopii < 4) 10% rozkładu liczby kopii. Nasze badanie dostarcza pierwszego genetycznego powiązania między metabolizmem węglowodanów a BMI i pokazuje moc zintegrowanych podejść genomicznych wykraczających poza badania asocjacyjne całego genomu.


title: Utrata, trauma i ludzka odporność: czy nie doceniliśmy ludzkiej zdolności do prosperowania po wyjątkowo nieprzyjemnych wydarzeniach?

text: Wiele osób jest narażonych na straty lub potencjalnie traumatyczne wydarzenia w pewnym momencie swojego życia, a mimo to nadal mają pozytywne doświadczenia emocjonalne i wykazują jedynie niewielkie i przejściowe zakłócenia w ich zdolności do funkcjonowania. Niestety, ponieważ duża część wiedzy psychologicznej na temat tego, jak dorośli radzą sobie ze stratą lub traumą, pochodzi od osób, które szukały leczenia lub wykazywały duże cierpienie, teoretycy strat i traumy często postrzegali ten rodzaj odporności jako rzadki lub patologiczny. Autor kwestionuje te założenia, przeglądając dowody na to, że odporność reprezentuje odrębną trajektorię od procesu zdrowienia, że odporność w obliczu utraty lub potencjalnej traumy jest bardziej powszechna, niż się często sądzi, oraz że istnieje wiele, a czasem nieoczekiwanych ścieżek do odporności.


title: Rola warunków brzegowych w doświadczalnym modelu gojenia ran nabłonkowych.

text: Skoordynowane ruchy komórek w warstwach nabłonka są niezbędne dla prawidłowej morfogenezy i homeostazy tkanek, ale nasze zrozumienie mechanizmów koordynujących zachowanie wielu komórek w tych procesach jest dalekie od pełnego. Ostatnie eksperymenty z monowarstwami nabłonka nerki psów Madin-Darby ujawniły falowy wzór aktywacji MAPK wywołanej urazem i wykazały, że jest ona niezbędna do zbiorowej migracji komórek po zranieniu. Aby zbadać wpływ różnych aspektów zranienia na migrację arkusza komórkowego, opracowaliśmy system, który pozwolił nam przeprowadzić szczegółową analizę klasycznego testu gojenia się ran. Przebadaliśmy migrację płatów nerkowych psów Madin-Darby w trzech różnych warunkach: 1) klasyczny test gojenia ran, 2) indukcja pustej przestrzeni, gdzie zlewna monowarstwa rośnie w sąsiedztwie płyty polidimetylosiloksanu, a monowarstwa nie jest uszkodzona, ale pozwala na migrację po usunięciu płyty i 3) urazie przez odklejanie membrany polidimetylosiloksanowej, gdzie uszkodzona monowarstwa migruje na zwykłą powierzchnię hodowli tkankowej, tak jak w przypadku indukcji pustej przestrzeni, umożliwiając bezpośrednie porównanie. Śledząc ruch poszczególnych komórek w arkuszu w tych trzech warunkach, pokazujemy, w jaki sposób dynamika ruchu poszczególnych komórek odpowiada za skoordynowaną migrację arkusza i jest skoordynowana z aktywacją ERK1/2 MAPK. Ponadto wykazujemy, że propagacja fal aktywacji MAPK zależy od generowania reaktywnych form tlenu na krawędzi rany.


title: Okres rozrodczy i ryzyko otępienia u kobiet po menopauzie.

text: KONTEKST Stosowanie egzogennych estrogenów może zmniejszać ryzyko demencji u kobiet po menopauzie. Postawiono hipotezę, ale nie badano związku między długotrwałą ekspozycją na endogenne estrogeny a występowaniem otępienia. CEL Ustalenie, czy dłuższy okres rozrodczy, jako wskaźnik dłuższej ekspozycji na endogenne estrogeny, wiąże się z niższym ryzykiem otępienia i choroby Alzheimera (AD) u kobiet z naturalną menopauzą. PROJEKT I USTAWIENIE The Rotterdam Study, populacyjne prospektywne badanie kohortowe przeprowadzone w Holandii. UCZESTNICY Łącznie 3601 kobiet w wieku 55 lat lub starszych, które nie miały demencji na początku badania (1990-1993) i które posiadały informacje na temat wieku menarche, wieku menopauzy i rodzaju menopauzy. Uczestnicy byli ponownie badani w latach 1993-1994 i 1997-1999 i byli stale monitorowani pod kątem rozwoju demencji. GŁÓWNE MIARY WYNIKOWE Częstość występowania otępienia, w oparciu o Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Revised Third Edition kryteria i AD, w oparciu o kryteria National Institute of Neurological Disorders and Stroke/Alzheimer's Disease and Related Disorders Association, w porównaniu kwartylami okresu rozrodczego wśród kobiety z naturalną menopauzą. WYNIKI W ciągu 21 046 osobolat obserwacji (mediana czasu obserwacji 6,3 roku) demencja rozwinęła się u 199 kobiet, w tym u 159 z AD. Po dostosowaniu do wieku demencja nie była wyraźnie związana z długością okresu rozrodczego. Jednak po skorygowaniu o wiele współzmiennych, kobiety z naturalną menopauzą i większą liczbą lat rozrodczych miały zwiększone ryzyko demencji (skorygowany wskaźnik częstości [RR] dla kobiet w wieku >39 lat rozrodczych [najwyższy kwartyl] w porównaniu z <34 latami rozrodczymi [najniższy kwartyl] , 1,78; 95% przedział ufności [CI], 1,12-2,84). Skorygowany RR na rok wzrostu wynosił 1,04 (95% CI, 1,01-1,08). W przypadku ryzyka AD skorygowane RR wyniosły odpowiednio 1,51 (95% CI, 0,91-2,50) i 1,03 (95% CI, 1,00-1,07). Ryzyko otępienia związane z dłuższym okresem rozrodu było najbardziej wyraźne u nosicielek APOE epsilon4 (skorygowany RR dla >39 lat rozrodu w porównaniu z <34 lat rozrodu, 4,20 [95% CI, 1,97-8,92] dla demencji i 3,42 [95% CI, 1,51-7,75 dla AD), podczas gdy u osób niebędących nosicielami nie zaobserwowano wyraźnego związku z demencją lub AD. WNIOSEK Nasze odkrycia nie potwierdzają hipotezy, że dłuższy okres rozrodczy zmniejsza ryzyko wystąpienia demencji u kobiet, które mają naturalną menopauzę.


title: Wpływ niedoboru hormonu wzrostu i insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 na starzenie się i długowieczność.

text: Dokonano przeglądu aktualnej wiedzy na temat wpływu niedoboru hormonu wzrostu (GH)/insulinopodobnego hormonu wzrostu (IGF)1 na starzenie się i długość życia. Przedstawiono dowody, że izolowany niedobór GH (IGHD), liczne niedobory hormonów przysadkowych (MPHD), w tym GH, a także pierwotny niedobór IGE1 (oporność na GH, zespół Larona) wykazują oznaki wczesnego starzenia, takie jak cienka i pomarszczona skóra, otyłość, hiperglikemia i osteoporoza. Zmiany te nie wydają się mieć wpływu na długość życia, ponieważ pacjenci osiągają starość. Modele zwierzęce genetycznej MPHD (myszy Amesa i Snell) i myszy pozbawionych receptora GH (pierwotny niedobór IGF1) również mają statystycznie istotnie dłuższą żywotność w porównaniu z normalnymi kontrolami. Wręcz przeciwnie, myszy transgeniczne dla GH i pacjentów z akromegalią wydzielające duże ilości GH mają przedwczesną śmierć. Podsumowując, długotrwały niedobór GH/IGF1 wpływa na kilka parametrów procesu starzenia, nie wpływając negatywnie na długość życia, a jak wykazano na modelach zwierzęcych wydłuża żywotność. W przeciwieństwie do tego wysokie poziomy GH/IGF1 przyspieszają śmierć.


title: Noworodki zerowe KLF1 wykazują obrzęk płodu i obłąkany transkryptom erytroidalny.

text: Opisujemy przypadek ciężkiej noworodkowej niedokrwistości z kernicterus, spowodowanej heterozygotycznością złożoną dla mutacji zerowych w KLF1, z których każda została odziedziczona po bezobjawowych rodzicach. Jedna z mutacji jest nowa. Jest to pierwszy opisany przypadek człowieka zerowego KLF1. Fenotyp ciężkiej niesferocytowej niedokrwistości hemolitycznej, żółtaczki, hepatosplenomegalii i znacznej erytroblastozy jest cięższy niż ten obecny we wrodzonej niedokrwistości dyserytropoetycznej typu IV w wyniku dominujących mutacji w drugim palcu cynkowym KLF1. W dzieciństwie występował bardzo wysoki poziom ekspresji HbF (>70%), co jest zgodne z kluczową rolą KLF1 w zmianie ludzkiej hemoglobiny. Przeprowadziliśmy sekwencje RNA na krążących erytroblastach i odkryliśmy, że ludzki KLF1 działa jak mysi Klf1, koordynując ekspresję wielu genów wymaganych do budowy krwinek czerwonych, w tym kodujących globiny, składniki cytoszkieletu, AHSP, enzymy syntezy hemu, regulatory cyklu komórkowego i krew grupowe antygeny. Identyfikujemy nowe geny docelowe KLF1, w tym KIF23 i KIF11, które są wymagane do prawidłowej cytokinezy. Identyfikujemy również nowe role KLF1 w autofagii, globalnej kontroli transkrypcji i splicingu RNA. Sugerujemy, że należy rozważyć utratę KLF1 w niewyjaśnionych skądinąd przypadkach ciężkiej noworodkowej NSHA lub obrzęku płodu.


title: Ilościowe określenie heterogeniczności w metaanalizie.

text: Stopień niejednorodności metaanalizy częściowo determinuje trudność w wyciąganiu ogólnych wniosków. Ten zakres można zmierzyć poprzez oszacowanie wariancji między badaniami, ale interpretacja jest wtedy specyficzna dla konkretnego miernika efektu leczenia. Test na istnienie niejednorodności istnieje, ale zależy od liczby badań w metaanalizie. Opracowujemy miary wpływu heterogeniczności na metaanalizę na podstawie kryteriów matematycznych, które są niezależne od liczby badań i miernika efektu leczenia. Wyprowadzamy i proponujemy trzy odpowiednie statystyki: H jest pierwiastkiem kwadratowym statystyki heterogeniczności chi2 podzielony przez jej stopnie swobody; R to stosunek błędu standardowego bazowej średniej z metaanalizy efektów losowych do błędu standardowego oszacowania metaanalizy z efektem stałym, a I2 to przekształcenie (H), które opisuje odsetek całkowitej zmienności w badaniu szacunków wynika to z niejednorodności. Omawiamy interpretację, szacunki przedziałowe i inne właściwości tych miar i badamy je w pięciu przykładowych zestawach danych pokazujących różne poziomy niejednorodności. Wnioskujemy, że H i I2, które zwykle można obliczyć dla publikowanych metaanaliz, są szczególnie użytecznymi podsumowaniami wpływu heterogeniczności. W opublikowanych metaanalizach należy przedstawić jedną lub obie, a nie test na heterogeniczność.


title: Rozwój neuropoznawczy u dzieci doświadczających wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu i małych urodzonych dzieci w wieku ciążowym: ścieżki patologiczne, konstytucyjne i terapeutyczne

text: Zainteresowanie neuropoznawczymi i psychospołecznymi skutkami u dzieci urodzonych w małym wieku ciążowym (SGA) wzrosło od niedawnego zatwierdzenia terapii hormonem wzrostu (GH) w tym wskazaniu. Celem leczenia GH u dzieci z SGA jest zapewnienie objawowego leczenia opóźnienia wzrostu. Z perspektywy pacjenta ostatecznym celem terapii GH jest zmniejszenie obecnego lub przyszłego ryzyka upośledzenia neuropoznawczego, psychologicznego, społecznego lub zawodowego, a nie towarzysząca temu poprawa szybkości wzrostu i ostatecznego wzrostu per se. Dlatego też, z naukowego punktu widzenia, neuropoznawcze i psychospołeczne punkty końcowe stają się istotnymi obszarami oceny, aby określić ostateczną korzyść z leczenia, jakiej doświadcza pacjent urodzony z SGA. W niniejszym artykule dokonano przeglądu najnowszych dostępnych badań dotyczących ryzyka rozwoju w SGA, a następnie przekształciłem wyniki badań empirycznych w zintegrowane ramy koncepcyjne dotyczące źródeł i mediatorów neuropoznawczych i psychospołecznych skutków opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego i SGA. Te ramy przedstawiają dwie odrębne ścieżki terapeutyczne, dzięki którym terapia GH może poprawić wyniki neuropoznawcze i behawioralne. Pierwsza („tradycyjna”) droga to zapobieganie narażeniu na stresory związane z niskim wzrostem poprzez poprawę szybkości wzrostu i ostatecznego wzrostu. Drugi szlak dotyczy potencjalnych metabolicznych, a więc neurotropowych i psychotropowych efektów wiązania GH na receptorach w ośrodkowym układzie nerwowym, zmieniając w ten sposób aktywność neuronów. Do chwili obecnej istnienie i potencjalne mechanizmy takiego fizjologicznego i niepsychologicznego wpływu GH na funkcjonowanie neuropoznawcze u pacjentów z SGA pozostają hipotetyczne.


title: Gpr124 jest niezbędny dla integralności bariery krew-mózg w chorobie ośrodkowego układu nerwowego

text: Chociaż upośledzenie bariery krew-mózg (BBB) ma kluczowe znaczenie dla etiologii różnych zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego (OUN), białka receptorowe śródbłonka, które kontrolują funkcję BBB, są słabo zdefiniowane. Stwierdzono, że śródbłonkowy receptor sprzężony z białkiem G (GPCR) Gpr124 jest wymagany do prawidłowej angiogenezy przodomózgowia i funkcji BBB w zarodkach myszy, ale rola tego receptora u dorosłych zwierząt jest nieznana. W tym przypadku warunkowy nokaut Gpr124 (CKO) w śródbłonku dorosłych myszy nie wpływał na homeostatyczną integralność BBB, ale powodował rozerwanie BBB i krwotok mikronaczyniowy w mysich modelach zarówno udaru niedokrwiennego, jak i glejaka, któremu towarzyszyło zmniejszenie kanonicznej sygnalizacji Wnt-β-kateniny mózgowo-naczyniowej. Konstytutywna aktywacja sygnalizacji Wnt-β-katenina w pełni skorygowała przerwanie BBB i defekty krwotoku u myszy Gpr124-CKO, z ratowaniem ścisłego połączenia genu śródbłonka, pokryciem perycytów i deficytami macierzy zewnątrzkomórkowej. W ten sposób identyfikujemy Gpr124 jako śródbłonkowy GPCR specyficznie wymagany do śródbłonkowej sygnalizacji Wnt i integralności BBB w warunkach patologicznych u dorosłych myszy. To odkrycie wskazuje na Gpr124 jako potencjalny cel terapeutyczny dla ludzkich zaburzeń OUN charakteryzujących się przerwaniem BBB.


title: Białka wegańskie mogą zmniejszać ryzyko raka, otyłości i chorób układu krążenia poprzez promowanie zwiększonej aktywności glukagonu.

text: Aminokwasy modulują wydzielanie zarówno insuliny, jak i glukagonu; skład białka pokarmowego może zatem potencjalnie wpływać na równowagę aktywności glukagonu i insuliny. Białko sojowe, podobnie jak wiele innych białek wegańskich, zawiera więcej aminokwasów endogennych niż większość białek pokarmowych pochodzenia zwierzęcego, dlatego powinno preferencyjnie sprzyjać produkcji glukagonu. Działając na hepatocyty, glukagon promuje (a insulina hamuje) mechanizmy zależne od cAMP, które obniżają poziom enzymów lipogenicznych i syntezę cholesterolu, jednocześnie zwiększając poziom wątrobowych receptorów LDL i wytwarzając antagonistę IGF-I, IGFBP-1. Uwrażliwiające na insulinę właściwości wielu diet wegańskich – bogate w błonnik, ubogie w tłuszcze nasycone – powinny wzmocnić te efekty poprzez zmniejszenie wydzielania insuliny. Dodatkowo, stosunkowo niska zawartość niezbędnych aminokwasów w niektórych dietach wegańskich może zmniejszać wątrobową syntezę IGF-I. Dlatego można oczekiwać, że diety zawierające białka wegańskie obniżą podwyższone poziomy lipidów w surowicy, sprzyjają utracie wagi i zmniejszą aktywność krążącego IGF-I. Ten ostatni efekt powinien hamować indukcję raka (jak widać w badaniach na zwierzętach z białkiem sojowym), zmniejszać uszkodzenia zapalne, w których pośredniczą neutrofile, oraz spowolnić wzrost i dojrzewanie u dzieci. W rzeczywistości weganie mają zwykle niski poziom lipidów w surowicy, szczupłą sylwetkę, niższy wzrost, późniejszy okres dojrzewania i mniejsze ryzyko niektórych znanych „zachodnich” nowotworów; dieta wegańska ma udokumentowaną skuteczność kliniczną w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Diety wegańskie o niskiej zawartości tłuszczu mogą być szczególnie ochronne w przypadku nowotworów związanych z opornością na insulinę – mianowicie raka piersi i jelita grubego – a także raka prostaty; przeciwnie, wysoka aktywność IGF-I związana z dużym spożyciem produktów zwierzęcych może być w dużej mierze odpowiedzialna za epidemię „zachodnich” nowotworów w bogatych społeczeństwach. Zwiększone spożycie fitochemiczne może również przyczynić się do zmniejszenia ryzyka raka u wegan. Regresję zwężeń naczyń wieńcowych udokumentowano podczas niskotłuszczowej diety wegańskiej połączonej z treningiem fizycznym; takie schematy mają również tendencję do znacznej poprawy kontroli cukrzycy i obniżenia podwyższonego ciśnienia krwi. Ryzyko wielu innych chorób zwyrodnieniowych może być zmniejszone u wegan, chociaż zmniejszona aktywność czynnika wzrostu może odpowiadać za zwiększone ryzyko udaru krwotocznego. Zmieniając równowagę glukagonu/insuliny, można sobie wyobrazić, że suplementacja kluczowych aminokwasów nie niezbędnych może umożliwić wszystkożercom czerpanie korzyści zdrowotnych z diety wegańskiej. Niepotrzebnie wysokie spożycie niezbędnych aminokwasów – albo w sensie bezwzględnym, albo w stosunku do całkowitego białka w diecie – może okazać się równie poważnym czynnikiem ryzyka dla „zachodnich” chorób zwyrodnieniowych, jak nadmierne spożycie tłuszczu.


title: AIR-2: Kinaza białkowa związana z Aurora/Ipl1 powiązana z chromosomami i mikrotubulami środkowymi jest wymagana do ekstruzji ciała polarnego i cytokinezy w zarodkach Caenorhabditis elegans

text: Powstająca rodzina kinaz spokrewniona z białkami Ipl1 Drosophila Aurora i pączkujących drożdży jest zaangażowana w segregację chromosomów i tworzenie wrzeciona mitotycznego w wielu organizmach. W przeciwieństwie do innych kinaz związanych z Aurora/Ipl1, ortolog Caenorhabditis elegans, AIR-2, jest powiązany z chromosomami mejotycznymi i mitotycznymi. AIR-2 jest początkowo zlokalizowany w chromosomach najbardziej dojrzałego oocytu zatrzymanego przez profazę I, znajdującego się obok nasienia. Ta lokalizacja zależy od obecności plemników w spermatece. Po zapłodnieniu AIR-2 pozostaje związany z chromosomami podczas każdego podziału mejotycznego. Jednak podczas obu anafaz mejotycznych AIR-2 jest obecny między oddzielającymi się chromosomami. AIR-2 pozostaje również związany z obydwoma wytłaczanymi ciałami polarnymi. W zarodku AIR-2 znajduje się na chromosomach metafazowych, przemieszcza się do mikrotubul środkowych w anafazie, a następnie utrzymuje się przy pozostałościach cytokinezy. Zakłócenie ekspresji AIR-2 przez interferencję za pośrednictwem RNA prowadzi do powstania całych lęgów jednokomórkowych zarodków, które wykonały wiele cykli komórkowych przy całkowitym braku cytokinezy. Zarodki gromadzą duże ilości astry DNA i mikrotubul. Ciała polarne nie są ekstrudowane, ale pozostają w zarodku, gdzie kontynuują replikację. Wydaje się, że defekt cytokinezy występuje późno w cyklu komórkowym, ponieważ przejściowe bruzdy cięcia rozpoczynają się we właściwym miejscu, ale ustępują przed całkowitym podziałem. Dodatkowo barwienie markerem mikrotubul środkowych ujawniło, że co najmniej niektóre składniki ciała środkowego nie są dobrze zlokalizowane przy braku aktywności AIR-2. Nasze wyniki sugerują, że podczas każdego podziału mejotycznego i mitotycznego AIR-2 może koordynować kongregację chromosomów metafazowych z następującymi po nich zdarzeniami ekstruzji ciałek polarnych i cytokinezy.


title: Przewlekła choroba współistniejąca w wywiadzie i ryzyko wywołanej chemioterapią gorączki neutropenicznej u pacjentów z nowotworami złośliwymi nieotrzymujących profilaktyki G-CSF.

text: Tło wynalazku Gorączka neutropeniczna wywołana chemioterapią (FN) jest klinicznie ważnym powikłaniem, które wpływa na wynik leczenia przez opóźnienie dawek chemioterapii lub zmniejszenie intensywności dawki. Ryzyko FN zależy od czynników na poziomie chemioterapii i pacjenta. Staraliśmy się określić wpływ przewlekłych chorób współistniejących na ryzyko FN. PROJEKT Przeprowadziliśmy badanie kohortowe w celu zbadania związku między różnymi przewlekłymi chorobami współistniejącymi a ryzykiem FN u pacjentów z rozpoznaniem sześciu typów raka (chłoniaka nieziarniczego oraz raka piersi, jelita grubego, płuc, jajnika i żołądka) w latach 2000-2009 którzy byli leczeni chemioterapią w Kaiser Permanente Southern California, dużej zarządzanej organizacji opieki. Wykluczyliśmy tych pacjentów, którzy otrzymali profilaktycznie pierwotny czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów. Historia chorób współistniejących i zdarzeń FN została zidentyfikowana na podstawie elektronicznej dokumentacji medycznej. Modele Coxa skorygowane o wynik skłonności, stratyfikowane według typu nowotworu, zostały wykorzystane do określenia związku między chorobami współistniejącymi a FN. Oceniono również modele, które dodatkowo dostosowano do stadium raka, wyjściowej liczby neutrofili, schematu chemioterapii i zmniejszenia dawki. WYNIKI Włączono łącznie 19 160 pacjentów w średnim wieku 60 lat; 963 (5,0%) rozwinęło FN w pierwszym cyklu chemioterapii. Przewlekła obturacyjna choroba płuc [współczynnik ryzyka (HR) = 1,30 (1,07-1,57)], zastoinowa niewydolność serca [HR = 1,43 (1,00-1,98)], zakażenie HIV [HR = 3,40 (1,90-5,63)], choroba autoimmunologiczna [HR = 2,01 (1,10-3,33)], choroba wrzodowa [HR = 1,57 (1,05-2,26)], choroba nerek [HR = 1,60 (1,21-2,09)] i zaburzenia tarczycy [HR = 1,32 (1,06-1,64)] wszystkie związane ze znacznie zwiększonym ryzykiem FN. WNIOSKI Wyniki te dostarczają dowodów na to, że wywiad dotyczący kilku przewlekłych chorób współistniejących zwiększa ryzyko FN, co należy brać pod uwagę podczas postępowania z chorymi podczas chemioterapii.


title: Podklasy glejaka można zdefiniować na podstawie aktywności wśród szlaków przekazywania sygnału i powiązanych zmian genomowych

text: TŁO Glioblastoma multiforme (GBM) to określenie parasolowe, które obejmuje heterogenną grupę pierwotnych guzów mózgu. Opisano kilka strategii klasyfikacji GBM, niektóre na podstawie przebiegu klinicznego, a inne na podstawie podobieństwa do typów komórek u dorosłych lub podczas rozwoju. Z praktycznego i terapeutycznego punktu widzenia klasyfikacja GBM poprzez aktywację szlaku transdukcji sygnału i mutację w genach będących członkami szlaku może być szczególnie cenna dla rozwoju terapii celowanych. METODOLOGIA/GŁÓWNE WYNIKI Przeprowadziliśmy ukierunkowaną analizę proteomiczną 27 próbek glejaków chirurgicznych w celu zidentyfikowania wzorców aktywacji współrzędnych wśród szlaków transdukcji sygnału związanych z glejakiem, a następnie porównaliśmy te wyniki ze zintegrowaną analizą danych genomowych i dotyczących ekspresji 243 próbek GBM z The Cancer Genome Atlas ( TCGA). We wzorze sygnalizacji pojawiają się trzy podklasy GBM, które wydają się być związane z przewagą aktywacji EGFR, aktywacji PDGFR lub utratą regulatora RAS NF1. Klasa sygnalizacji EGFR ma znaczącą aktywację szlaku Notch mierzoną przez podwyższoną ekspresję ligandów Notch, rozszczepionego receptora Notch i docelowego Hes1 w dół. Klasa PDGF wykazała wysoki poziom ligandu PDGFB oraz fosforylację PDGFRbeta i NFKB. Utrata NF1 była związana z niższą ogólną aktywacją MAPK i PI3K oraz względną nadekspresją markera mezenchymalnego YKL40. Te trzy klasy sygnalizacji wydają się odpowiadać odrębnym podklasom transkryptomalnym pierwotnych próbek GBM z TCGA, dla których aberracja liczby kopii i mutacja EGFR, PDGFRA i NF1 są zdarzeniami sygnaturowymi. WNIOSKI/ZNACZENIE Analiza proteomiczna próbek GBM ujawniła trzy wzorce ekspresji i aktywacji białek w szlakach sygnałowych związanych z glejakiem. Te trzy klasy składają się z mniej więcej równych liczb, pokazując albo aktywację EGFR związaną z amplifikacją i mutacją receptora, aktywację szlaku PDGF, która jest głównie kierowana przez ligand, albo utratę ekspresji NF1. Powiązane aktywności sygnalizacyjne korelujące z tymi zmianami wartowniczymi zapewniają wgląd w biologię glejaka i strategie terapeutyczne.


title: Utrata dyskryminacji płci i agresja męsko-męska u myszy z niedoborem TRP2.

text: Uważa się, że narząd lemieszowy myszy (VNO) pośredniczy w zachowaniach społecznych i zmianach neuroendokrynnych wywoływanych przez sygnały feromonalne. Mechanizmy molekularne leżące u podstaw odpowiedzi sensorycznej na feromony i repertuar behawioralny indukowany przez VNO nie są w pełni scharakteryzowane. Korzystając z narzędzi genetyki myszy i rejestracji wieloelektrodowej, pokazujemy, że aktywacja sensoryczna neuronów VNO wymaga TRP2, domniemanego kanału jonowego rodziny potencjału receptorów przejściowych, który jest wyrażany wyłącznie w tych neuronach. Co więcej, pokazujemy, że samce myszy z niedoborem ekspresji TRP2 nie wykazują agresji męsko-męskiej i inicjują zachowania seksualne i zaloty zarówno w stosunku do samców, jak i samic. Nasze badanie sugeruje, że u myszy aktywacja sensoryczna VNO jest niezbędna do rozróżniania płci współgatunków, a tym samym zapewnia zachowanie specyficzne dla płci.


title: Wywołane antybiotykami zmiany w mikrobiomie jelitowym i metabolomie myszy zwiększają podatność na zakażenie Clostridium difficile

text: Antybiotyki mogą mieć znaczący i długotrwały wpływ na mikrobiotę przewodu pokarmowego, zmniejszając odporność na kolonizację przeciwko patogenom, w tym Clostridium difficile. Tutaj pokazujemy, że leczenie antybiotykami indukuje znaczne zmiany w społeczności drobnoustrojów jelitowych oraz w metabolomie myszy podatnych na infekcję C. difficile. Zmniejsza się poziom wtórnych kwasów żółciowych, glukozy, wolnych kwasów tłuszczowych i dipeptydów, podczas gdy poziom pierwszorzędowych kwasów żółciowych i alkoholi cukrowych wzrasta, odzwierciedlając zmodyfikowaną aktywność metaboliczną zmienionego mikrobiomu jelitowego. Analizy in vitro i ex vivo wykazują, że C. difficile może wykorzystywać specyficzne metabolity, które stają się liczniejsze w jelicie myszy po antybiotykoterapii, w tym główny taurocholan kwasu żółciowego do kiełkowania oraz źródła węgla, takie jak mannitol, fruktoza, sorbitol, rafinoza i stachioza do wzrost. Nasze wyniki wskazują, że zmiana mikrobiomu jelitowego za pośrednictwem antybiotyków przekształca globalny profil metaboliczny w taki, który sprzyja kiełkowaniu i wzrostowi C. difficile.


title: Chemosensytyzacja ostrej białaczki szpikowej (AML) po mobilizacji przez antagonistę CXCR4 AMD3100.

text: Oś CXCR4-SDF-1 odgrywa kluczową rolę w przemycaniu i retencji prawidłowych i złośliwych komórek macierzystych w mikrośrodowisku szpiku kostnego (BM). Tutaj użyliśmy mysiego modelu ostrej białaczki promielocytowej (APL) i małocząsteczkowego konkurencyjnego antagonisty CXCR4, AMD3100, aby zbadać oddziaływanie mysich komórek APL z mikrośrodowiskiem BM. Komórki APL z myszy mysiej katepsyny G-PML-RARalfa knockin zmodyfikowano genetycznie lucyferazą świetlika (APL(luc)) w celu umożliwienia śledzenia przez obrazowanie bioluminescencyjne. Współkultura komórek APL(luc) z komórkami zrębu M2-10B4 chroniła komórki białaczki przed apoptozą indukowaną chemioterapią in vitro. Po wstrzyknięciu syngenicznym biorcom komórki APL(luc) szybko migrowały do BM, a następnie do śledziony, a następnie do krwi obwodowej ze śmiercią z powodu leukostazy do 15 dnia. Podanie AMD3100 myszom z białaczką wywołało 1,6-krotny wzrost leukocytów i 9-krotny wzrost liczby blastów krążącej APL, która osiąga szczyt po 3 godzinach i powraca do wartości wyjściowej po 12 godzinach. Leczenie myszy z białaczką chemioterapią plus AMD3100 spowodowało zmniejszenie obciążenia guzem i poprawę całkowitego przeżycia w porównaniu z myszami leczonymi samą chemioterapią. Badania te dostarczają dowodu na słuszność kierowania terapii do krytycznych więzi, które promują interakcje w niszach AML.


title: Wgląd w rozpoznawanie swoistego G-kwadrupleksu przez helikazy DEAH-box RHAU: Struktura roztworu kompleksu peptyd-kwadrupleks.

text: Struktury czteroniciowego kwasu nukleinowego zwane G-kwadrupleksami zostały powiązane z ważnymi procesami komórkowymi, które powinny wymagać interakcji G-kwadrupleks-białko. Jednak strukturalna podstawa rozpoznawania swoistego G-kwadrupleksu przez białka nie została zrozumiana. Helikaza pudełkowa RNA DEAH (Asp-Glu-Ala-His) powiązana z elementem bogatym w AU (RHAU) (nazywana również DHX36 lub G4R1) specyficznie wiąże się i rozdziela G-kwadrupleksy o równoległych niciach. Tutaj zidentyfikowaliśmy 18-aminokwasową domenę RHAU wiążącą G-kwadrupleks i określiliśmy strukturę tego peptydu związanego z równoległym G-kwadrupleksem DNA. Nasza struktura wyjaśnia, w jaki sposób RHAU konkretnie rozpoznaje równoległe G-kwadrupleksy. Peptyd pokrywa końcową tetradę zasady guaniny (G-tetrad) i zaciska G-kwadrupleks przy użyciu trójpunktowych oddziaływań elektrostatycznych między trzema dodatnio naładowanymi aminokwasami i ujemnie naładowanymi grupami fosforanowymi. Ten tryb wiązania jest uderzająco podobny do większości ligandów wybranych do specyficznego kierowania G-kwadrupleksami. Wiązanie z odsłoniętą G-tetradą stanowi prosty i skuteczny sposób na specyficzne ukierunkowanie struktur G-kwadrupleksowych.


title: IQ i niekliniczne objawy psychotyczne u 12-latków: wyniki z kohorty urodzeniowej ALSPAC

text: TŁO Niekliniczne objawy psychotyczne występują często u dzieci, ale jest możliwe, że część zgłaszanych objawów wynika z błędnej interpretacji. Istnieje dobrze ugruntowany związek między przedchorobowym niskim wskaźnikiem IQ a schizofrenią. Objawy podobne do psychozy u dzieci mogą być również czynnikiem ryzyka zaburzeń psychotycznych, ale ich związek z IQ jest niejasny. CELE Zbadanie rozpowszechnienia, charakteru i częstości objawów psychozopodobnych u 12-letnich dzieci oraz zbadanie ich związku z IQ. METODA Badanie podłużne z wykorzystaniem kohorty urodzeniowej Avon Longitudinal Study of Parents and Children (ALSPAC). W sumie 6455 dzieci wypełniło pytania przesiewowe pod kątem 12 objawów psychotycznych, a następnie przeprowadzono częściowo ustrukturyzowaną ocenę kliniczną. IQ oceniano w wieku 8 lat za pomocą Skali Inteligencji Wechslera dla dzieci (3. edycja brytyjska). WYNIKI Częstość występowania jednego lub więcej objawów w okresie 6 miesięcy wyniosła 13,7% (95% CI 12,8-14,5). Po skorygowaniu o zmienne zakłócające, istniał nieliniowy związek między wynikiem IQ a objawami podobnymi do psychozy, tak że tylko osoby z wynikiem IQ poniżej średniej mieli zwiększone ryzyko zgłaszania takich objawów. WNIOSKI Niekliniczne objawy psychotyczne występują u znacznego odsetka 12-latków. Objawy są związane z niskim IQ, a także mniej silnie z wysokim IQ. Wzorzec związku z IQ różni się od tego obserwowanego w schizofrenii.


title: Endotelina-1 jest indukowana przez cytokiny w ludzkich komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych: dowód na wewnątrzkomórkowy enzym konwertujący endotelinę.

text: Endotelina-1 (ET-1) jest dominującym izopeptydem endoteliny wytwarzanym przez ścianę naczyniową i dlatego wydaje się być najważniejszym peptydem biorącym udział w regulacji zdarzeń sercowo-naczyniowych. Wiele stanów patologicznych jest związanych z podwyższeniem ET-1 w ścianie naczynia krwionośnego. Ponieważ te stany są często napędzane przez cytokiny, zbadaliśmy wpływ mieszaniny cytokin na wytwarzanie ET-1 w ludzkich komórkach mięśni gładkich naczyń (VSMC) pochodzących z wewnętrznej tętnicy sutkowej i żyły odpiszczelowej (SV). Inkubacja IMA i SV VSMCs z czynnikiem martwicy nowotworu alfa (10 ng/ml) i interferonem gamma (1000 U/ml) w połączeniu przez okres do 48 godzin znacznie podwyższyła ekspresję mRNA dla prepro-ET-1 i uwalnianie ET-1 do pożywki hodowlanej. To stymulowane przez cytokiny uwalnianie ET-1 zostało zahamowane przez serię inhibitorów podwójnego enzymu konwertującego endotelinę (ECE)/neutralnej endopeptydazy, fosforamidonu, CGS 26303 i CGS 26393, z towarzyszącym wzrostem dużego uwalniania ET-1, ale bez wpływ na ekspresję mRNA dla prepro-ET-1. Te same związki były 10 razy silniejsze w hamowaniu konwersji egzogennie zastosowanego dużego ET-1 do ET-1. mRNA ECE-1b/c jest obecny w SV VSMC, jednak w tych komórkach nie występuje ECE-1a. Tak więc VSMC najprawdopodobniej zawierają, podobnie jak komórki śródbłonka, wewnątrzkomórkowy ECE odpowiedzialny za endogenną syntezę ET-1. Pod wpływem mediatorów prozapalnych mięśnie gładkie naczyń mogą zatem stać się ważnym miejscem produkcji ET-1, jak już ustalono dla mediatorów rozszerzających, tlenku azotu, prostaglandyny I2 i prostaglandyny E2.


title: Transpozycyjne elementy przekształciły rdzeń sieci regulacyjnej ludzkich embrionalnych komórek macierzystych

text: Wykrywanie nowych elementów kontroli genomowej ma kluczowe znaczenie dla pełnego zrozumienia transkrypcyjnych sieci regulacyjnych. Zbadaliśmy miejsca wiązania w całym genomie trzech kluczowych białek regulatorowych (POU5F1, znanych również jako OCT4; NANOG i CTCF) w ludzkich i mysich embrionalnych komórkach macierzystych. W przeciwieństwie do CTCF, stwierdziliśmy, że profile wiązania OCT4 i NANOG są znacząco różne, przy czym tylko około 5% regionów jest zajętych homologicznie. Wykazujemy, że elementy transpozycyjne stanowią do 25% miejsc związanych u ludzi i myszy, a także łączą nowe geny z podstawową siecią regulacyjną embrionalnych komórek macierzystych. Dane te wskazują, że elementy transpozycyjne specyficzne dla gatunku istotnie zmieniły obwód transkrypcyjny pluripotencjalnych komórek macierzystych.


title: MikroRNA cytomegalii ułatwiają trwałe zakażenie wirusami gruczołów ślinowych

text: Mikro (mi)RNA to małe niekodujące RNA, które regulują ekspresję matrycowych RNA swoich docelowych komórek poprzez zarówno hamowanie translacji, jak i regulację stabilności docelowego RNA. Ostatnio wykazano, że wiele wirusów, szczególnie z rodziny herpeswirusów, wykazuje ekspresję własnych miRNA kontrolujących transkrypty zarówno wirusowe, jak i komórkowe. Chociaż znane są niektóre cele wirusowych miRNA, ich funkcja w fizjologicznie istotnej infekcji pozostaje do wyjaśnienia. W związku z tym nie opisano dotychczas żadnego fenotypu in vivo mutanta z nokautem miRNA wirusa. Tutaj opisujemy pierwszy funkcjonalny fenotyp wirusa z nokautem miRNA in vivo. Podczas podostrego zakażenia zmutowanym mysim cytomegalowirusem pozbawionym dwóch wirusowych miRNA, produkcja wirusa jest selektywnie zmniejszona w gruczołach ślinowych, narządzie niezbędnym do przetrwania wirusa i przenoszenia poziomego. Ten fenotyp zależy od kilku parametrów, w tym obciążenia wirusem i tła genetycznego myszy, i jest znoszony przez połączone, ale nie pojedyncze, zmniejszenie liczby limfocytów NK i CD4+. Łącznie nasze wyniki wskazują na oparty na miRNA mechanizm unikania odporności, który jest ważny dla długotrwałego przetrwania wirusa.


title: Koksyby i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne w zwierzęcych modelach chemoprewencji nowotworów.

text: Koksyby, w tym celekoksyb, i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym aspiryna, są jednymi z najbardziej obiecujących obecnie opracowywanych środków chemoprewencji przeciwnowotworowej. W artykule przeanalizowano dane dotyczące skuteczności tych środków w prowadzonych przez autorów badaniach na modelach zwierzęcych profilaktyki nowotworów. Oceniane tu badania ograniczają się do naszych gryzoniowych modeli raka skóry okrężnicy/jelit, pęcherza moczowego i nieczerniakowego, w których celekoksyb i inne NLPZ podawano jako środki zapobiegawcze lub terapeutyczne. Badania te mogą rzucić światło na kilka pytań. Czy celekoksyb jest wyjątkowy w porównaniu z innymi NLPZ, a jeśli tak, to jakie będzie to miało konsekwencje dla stosowania u ludzi? Czy standardowe NLPZ (które hamują zarówno COX-1, jak i COX-2) są tak samo skuteczne jak celekoksyb w badaniach na zwierzętach? Czy skuteczność celekoksybu w szczególności lub ogólnie NLPZ jest spowodowana ich działaniem poza docelowym lub ich wpływem na COX-1 i COX-2? Jaka jest prawdopodobna skuteczność aspiryny w małych dawkach? Niektóre pytania podniesione w badaniach na ludziach i epidemiologii zostały omówione i powiązane z naszymi obserwacjami w badaniach na modelach zwierzęcych. Omawiamy również problem zdarzeń sercowo-naczyniowych (CV) związanych z koksybami i niektórymi innymi NLPZ oraz czy wyniki w modelach zwierzęcych pozwalają przewidzieć skuteczność u ludzi. Na podstawie badań epidemiologicznych i profilu CV, aspiryna wydaje się być najbardziej obiecującym NLPZ w zapobieganiu rakowi jelita grubego, pęcherza moczowego i skóry, chociaż dane dotyczące aspiryny na zwierzętach są mniej jasne. Kompleksowe zrozumienie wyników koksybów i innych NLPZ w badaniach na zwierzętach może pomóc w informowaniu i kształtowaniu badań na ludziach tych powszechnie stosowanych, stosunkowo niedrogich i wysoce skutecznych związków.


title: Porfirie: postępy w diagnostyce i leczeniu.

text: Wrodzone błędy biosyntezy hemu, porfirie, to 8 genetycznie odrębnych zaburzeń metabolicznych, które można sklasyfikować jako „ostre choroby wątroby”, „wątrobowe skórne” i „erytropoetyczne skórne”. Ostatnie postępy w zrozumieniu ich patogenezy i molekularnej heterogeniczności genetycznej doprowadziły do udoskonalenia diagnostyki i leczenia. Postępy te obejmują diagnostykę DNA wszystkich porfirii, nowe zrozumienie patogenezy ostrych porfirii wątrobowych, identyfikację indukowanego żelazem inhibitora aktywności dekarboksylazy uroporfiryny wątrobowej, która powoduje najczęstszą porfirię, porfirię skórną późną, identyfikację sprzężona z chromosomem X forma erytropoetycznej protoporfirii spowodowana mutacjami nabywania funkcji w syntazie 5-aminolewulinianowej swoistej dla erytroidów (ALAS2) oraz nowe i eksperymentalne metody leczenia porfirii erytropoetycznych. Wiedza o tych postępach jest istotna dla hematologów, ponieważ podają oni wlewy hematyny w celu leczenia ostrych ataków u pacjentów z ostrą porfirią wątrobową, wykonują przewlekłe upuszczanie krwi w celu zmniejszenia obciążenia żelazem i usunięcia zmian dermatologicznych w porfirii skórnej późnej oraz diagnozowania i leczenia porfirie erytropoetyczne, w tym przewlekłe transfuzje erytrocytów, przeszczepy szpiku kostnego lub hematopoetycznych komórek macierzystych oraz eksperymentalne farmakologiczne terapie opiekuńcze i genowe komórki macierzyste w przypadku wrodzonej protoporfirii erytropoetycznej. Te osiągnięcia są przeglądane w celu aktualizacji hematologów o najnowszych postępach w tych różnych zaburzeniach.


title: Naciek neutrofilowy w obrębie mięśni gładkich dróg oddechowych u pacjentów z POChP.

text: TŁO POChP jest chorobą zapalną charakteryzującą się przewlekłym ograniczeniem przepływu powietrza, ale stopień, w jakim zapalenie dróg oddechowych jest powiązane z zaburzeniami czynnościowymi, jest nadal niepewny. Kluczową rolę może odgrywać interakcja między komórkami zapalnymi a mięśniami gładkimi dróg oddechowych. METODY W celu zbadania mikrolokalizacji komórek zapalnych w obrębie mięśni gładkich dróg oddechowych w POChP, przebadano próbki chirurgiczne pobrane od 26 osób poddanych torakotomii (ośmiu palaczy z POChP, 10 palaczy z prawidłową czynnością płuc i ośmiu niepalących osób z grupy kontrolnej). Analizę immunohistochemiczną zastosowano do ilościowego określenia liczby neutrofili, makrofagów, komórek tucznych, komórek CD4+ i CD8+ zlokalizowanych w mięśniu gładkim obwodowych dróg oddechowych. WYNIKI Palacze z POChP mieli zwiększoną liczbę neutrofili i komórek CD8+ w mięśniu gładkim dróg oddechowych w porównaniu z osobami niepalącymi. Palacze z prawidłową czynnością płuc mieli również nacieki neutrofilowe w mięśniach gładkich dróg oddechowych, ale w mniejszym stopniu. Gdy wszyscy badani byli analizowani jako jedna grupa, naciek neutrofilowy był odwrotnie proporcjonalny do natężonej objętości wydechowej w ciągu 1 sekundy (przewidywany %). WNIOSKI Mikrolokalizacja neutrofili i komórek CD8+ w mięśniu gładkim dróg oddechowych u palaczy z POChP sugeruje możliwą rolę tych komórek w patogenezie ograniczenia przepływu powietrza wywołanego paleniem.


title: Charakterystyka usługobiorców i organizacji świadczących usługi związane z doświadczeniem opieki poza godzinami pracy lekarzy ogólnych w Anglii: przekrojowe ankietowe ankiety pocztowe oparte na populacji.

text: CEL Zbadanie doświadczeń osób korzystających z usług lekarzy rodzinnych poza godzinami pracy w Anglii, Wielkiej Brytanii. PROJEKT Przekrojowe ankietowe ankiety pocztowe oparte na populacji. USTAWIENIE Badanie Ogólnych Pacjentów Praktyki 2012-13. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE Potencjalne powiązania między czynnikami socjodemograficznymi (w tym pochodzeniem etnicznym i możliwością odejścia od pracy w godzinach pracy w celu wzięcia udziału w konsultacjach dotyczących opieki zdrowotnej) a typem organizacji świadczeniodawcy (nienastawiona na zysk, NHS lub komercyjna) i doświadczeniem użytkowników usług poza Opieka godzinowa (terminowość, pewność i zaufanie do lekarza poza godzinami pracy oraz ogólne doświadczenie usługi), oceniane w skali od 0 do 100. Jakie cechy socjodemograficzne/dostawcy były powiązane z doświadczeniem odbiorców usług, stopień, w jakim zaobserwowane różnice mogą wynikać z skupienia użytkowników usług z określonej grupy socjodemograficznej w ramach gorszych dostawców usług punktowych oraz stopień, w jakim zaobserwowane różnice w doświadczeniu różniły się w zależności od typu dostawcy. WYNIKI Ogólny odsetek odpowiedzi wyniósł 35%; 971.232/2750 000 pacjentów zwróciło ankiety. Dane od 902.170 indywidualnych użytkowników usług zostały przyporządkowane poprzez ich zarejestrowaną praktykę do jednego z 86 świadczeniodawców opieki poza godzinami pracy lekarza rodzinnego o znanym typie organizacji. Komercyjni usługodawcy świadczący opiekę lekarską poza godzinami pracy byli powiązani z gorszymi raportami ogólnego doświadczenia w opiece, ze średnią różnicą -3,13 (95% przedział ufności -4,96 do -1,30) w porównaniu z dostawcami nienastawionymi na zysk. Azjatyccy usługobiorcy zgłosili niższe wyniki we wszystkich trzech doświadczeniach niż biali usługobiorcy (średnia różnica w ogólnym doświadczeniu opieki -3,62, -4,36 do -2,89), podobnie jak usługobiorcy, którzy nie byli w stanie odpocząć od pracy w porównaniu z usługobiorcami którzy nie pracowali (średnia różnica dla ogólnego doświadczenia opieki -4,73, -5,29 do -4,17). WNIOSKI Komercyjni świadczeniodawcy opieki poza godzinami pracy lekarza rodzinnego byli kojarzeni z gorszym doświadczeniem opieki. Ukierunkowane interwencje mające na celu poprawę doświadczenia pacjentów z mniejszości etnicznych i pacjentów, którzy nie są w stanie oderwać się od pracy, mogą być uzasadnione.


title: Aktywujące mutacje w genie nukleotydazy NT5C2 kierują opornością na chemioterapię w nawrotowej ALL

text: Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) jest agresywnym nowotworem hematologicznym powstałym w wyniku złośliwej transformacji progenitorów limfoidalnych. Pomimo intensywnej chemioterapii 20% pacjentów pediatrycznych i ponad 50% dorosłych pacjentów z ALL nie osiąga pełnej remisji lub nawrotu po intensywnej chemioterapii, co czyni nawrót choroby i oporność na leczenie najważniejszym wyzwaniem w leczeniu tej choroby. Stosując sekwencjonowanie całego egzomu, zidentyfikowaliśmy mutacje w cytozolowym genie 5'-nukleotydazy II (NT5C2), który koduje enzym 5'-nukleotydazy, który jest odpowiedzialny za inaktywację leków chemioterapeutycznych z analogami nukleozydów, w 20/103 (19% ) nawrotowe ALL z komórek T i 1/35 (3%) nawrotowe ALL z prekursorów B. Zmutowane białka NT5C2 wykazują zwiększoną aktywność nukleotydazy in vitro i nadaną oporność na chemioterapię 6-merkaptopuryną i 6-tioguaniną po ekspresji w limfoblastach ALL. Wyniki te potwierdzają znaczącą rolę aktywacji mutacji w NT5C2 i zwiększonego metabolizmu analogów nukleozydów w progresji choroby i oporności na chemioterapię w ALL.


title: Degradacja białek zależna od ubikwityny.

text: Rosnąca liczba komórkowych mechanizmów regulacyjnych jest powiązana z modyfikacją białek przez polipeptyd ubikwitynę. Obejmują one kluczowe przejścia w cyklu komórkowym, przetwarzanie antygenu klasy I, szlaki transdukcji sygnału i endocytozę za pośrednictwem receptora. W większości, ale nie we wszystkich tych przykładach, ubikwitynacja białka prowadzi do jego degradacji przez proteasom 26S. Po przyłączeniu ubikwityny do substratu i związaniu ubikwitynowanego białka z proteasomem, związany substrat musi zostać rozłożony (i ostatecznie deubikwitynowany) i przeniesiony przez wąski zestaw kanałów, który prowadzi do wnętrza proteasomu, gdzie polipeptyd jest rozcinany na krótkie peptydy. Zarówno w ubikwitynacji, jak i deubikwitynacji białek pośredniczą duże rodziny enzymów, a sam proteasom obejmuje rodzinę pokrewnych, ale funkcjonalnie odrębnych cząstek. Ta różnorodność leży u podstaw zarówno wysokiej specyficzności substratowej układu ubikwityny, jak i różnorodności mechanizmów regulacyjnych, którym służy.


title: Nowy mechanizm molekularny podwójnej oporności na nukleozydowe i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy.

text: Ostatnio zaobserwowano, że mutacje w subdomenie połączenia (CN) i domenie RNazy H odwrotnej transkryptazy (RT) HIV-1 wykazują podwójną oporność na nukleozydowe i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI i NNRTI). Aby wyjaśnić mechanizm, dzięki któremu mutacje CN i RH nadają oporność na NNRTI, postawiliśmy hipotezę, że te mutacje zmniejszają rozszczepienie RNazy H i zapewniają więcej czasu na oddzielenie NNRTI od RT, co skutkuje wznowieniem syntezy DNA i zwiększoną opornością na NNRTI. Zaobserwowaliśmy, że wpływ zmniejszenia rozszczepiania RNazy H na oporność na NNRTI jest zależny od powinowactwa każdego NNRTI do RT i dodatkowo wpływa na obecność mutantów kieszeni wiążących NNRTI (BP). Mutanty D549N, Q475A i Y501A, które redukują rozszczepienie RNazy H, zwiększają oporność na newirapinę (NVP) i delawirdynę (DLV), ale nie na efawirenz (EFV) i etrawirynę (ETR), co jest zgodne z ich powinowactwem do RT. Połączenie mutanta D549N z mutantami NNRTI BP dodatkowo zwiększa oporność na NNRTI od 3 do 30 razy, co potwierdza rolę powinowactwa NNRTI-RT w naszym modelu oporności na NNRTI. Wykazaliśmy również, że CN od pacjentów wcześniej leczonych, o których wcześniej donoszono, że zwiększają oporność na NRTI, również zmniejszają rozszczepienie RNazy H i zwiększają oporność na NNRTI w kontekście domeny pol pacjenta RT lub domeny pol typu dzikiego. Łącznie wyniki te potwierdzają kluczowe przewidywania naszego modelu oporności na NNRTI i zapewniają wsparcie dla ujednoliconego mechanizmu, dzięki któremu mutacje CN i RH mogą wykazywać podwójną oporność na NRTI i NNRTI.


title: Kodowanie lokalizacji przez populacje neuronów przeciwnika w korze słuchowej

text: Chociaż kora słuchowa odgrywa niezbędną rolę w lokalizacji dźwięku, badania fizjologiczne w korze ujawniają niejednorodne próbkowanie przestrzeni słuchowej, które trudno pogodzić z zachowaniem lokalizacyjnym przy założeniu lokalnego kodowania przestrzennego. Większość neuronów reaguje maksymalnie na dźwięki znajdujące się daleko po lewej lub prawej stronie, przy czym niewiele neuronów jest dostrojonych do przedniej linii środkowej. Paradoksalnie, badania psychofizyczne wykazują optymalną ostrość przestrzenną wzdłuż linii środkowej czołowej. W niniejszym artykule ponownie przyjrzymy się problemowi niejednorodnego próbkowania przestrzennego w trzech obszarach kory słuchowej kota. W każdym polu potwierdzamy, że reakcje neuronalne są zwykle największe dla pozycji bocznych, ale wykazują największą modulację dla lokalizacji źródeł zbliżonych do linii środkowej. Co więcej, identyfikacja lokalizacji źródłowych na podstawie odpowiedzi korowych wykazuje ostre rozróżnianie lewej od prawej, ale stosunkowo niedokładne rozróżnianie lokalizacji w każdej połowie przestrzeni. Zmotywowani tymi odkryciami badamy teorię procesu przeciwnika, w której lokalizacje źródeł dźwięku są reprezentowane przez różnice w aktywności dwóch szeroko dostrojonych kanałów utworzonych przez preferujące neurony kontra- i ipsilateralne. Na koniec pokazujemy prosty model, oparty na różnicach liczby impulsów w populacjach korowych, który zapewnia wolną od uprzedzeń lokalizację na niezmiennym poziomie – a tym samym rozwiązanie „wiążącego problemu” kojarzenia informacji przestrzennej z innymi nieprzestrzennymi atrybutami dźwięków .


title: Hamowanie MLL1 przeprogramowuje komórki macierzyste epiblastu do naiwnej pluripotencji.

text: Wzajemnej konwersji między stanami naiwnymi i pierwotnymi pluripotencjalnymi towarzyszą drastyczne przegrupowania epigenetyczne. Jednak nie jest jasne, czy wewnętrzne zdarzenia epigenetyczne mogą prowadzić do przeprogramowania do naiwnej pluripotencji, czy też odrębne stany chromatyny są zamiast tego po prostu odbiciem dyskretnych stanów pluripotencjalnych. Tutaj pokazujemy, że blokowanie aktywności metylotransferazy histonowej H3K4 MLL1 za pomocą małocząsteczkowego inhibitora MM-401 przeprogramowuje mysie komórki macierzyste epiblastu (EpiSC) do naiwnej pluripotencji. Ta zmiana jest wysoce wydajna i zsynchronizowana, przy czym ponad 50% leczonych EpiSC wykazuje cechy naiwnych embrionalnych komórek macierzystych (ESC) w ciągu 3 dni. Odwrócone ESC reaktywują wyciszony chromosom X i przyczyniają się do rozwoju zarodków po wstrzyknięciu blastocysty, generując chimery kompetentne dla linii płciowej. Co ważne, blokowanie MLL1 prowadzi do globalnej redystrybucji H3K4me1 na wzmacniaczach i hamuje czynniki determinujące linię i markery EpiSC, które pośrednio regulują obwody transkrypcyjne ESC. Odkrycia te pokazują, że dyskretne zaburzenie metylacji H3K4 jest wystarczające, aby doprowadzić przeprogramowanie do naiwnej pluripotencji.


title: Niedobór MafB/c-Maf umożliwia samoodnowę zróżnicowanych funkcjonalnych makrofagów.

text: W organizmach metazoan końcowe różnicowanie jest na ogół ściśle powiązane z wyjściem z cyklu komórkowego, podczas gdy niezróżnicowany stan pluripotencjalnych komórek macierzystych wiąże się z nieograniczoną samoodnową. W tym miejscu donosimy, że połączony niedobór czynników transkrypcyjnych MafB i c-Maf umożliwia przedłużoną ekspansję dojrzałych monocytów i makrofagów w hodowli bez utraty zróżnicowanego fenotypu i funkcji. Po przeszczepie namnożone komórki nie są rakotwórcze i przyczyniają się do funkcjonalnych populacji makrofagów in vivo. Inaktywacja małych RNA o strukturze spinki do włosów pokazuje, że ciągła proliferacja makrofagów z niedoborem MafB/c-Maf wymaga jednoczesnej regulacji w górę dwóch pluripotencjalnych czynników indukujących komórki macierzyste, KLF4 i c-Myc. Nasze wyniki wskazują, że niedobór MafB/c-MafB sprawia, że samoodnawianie jest zgodne z końcowym różnicowaniem. Wydaje się zatem, że możliwa jest amplifikacja funkcjonalnie zróżnicowanych komórek bez transformacji nowotworowej lub pośrednich komórek macierzystych.


title: Makropinocytoza: droga endocytarna do internalizacji dużych łyków.

text: Makropinocytoza jest regulowaną formą endocytozy, która pośredniczy w nieselektywnym wychwytywaniu cząsteczek substancji rozpuszczonych, składników odżywczych i antygenów. Jest to proces zależny od aktyny, zapoczątkowany przez marszczenia błony powierzchniowej, które prowadzą do powstania dużych wakuoli endocytowych zwanych makropinosomami. Makropinocytoza jest ważna w wielu procesach fizjologicznych; jest wysoce aktywny w makrofagach i komórkach dendrytycznych, gdzie jest głównym szlakiem wychwytywania antygenów, ma znaczenie dla migracji komórek i przerzutów nowotworu oraz stanowi portal dostępu do komórek wykorzystywany przez szereg patogenów. Dopiero niedawno zaczęto określać molekularne podstawy powstawania i dojrzewania makropinosomów. W tym miejscu dokonujemy przeglądu ogólnej charakterystyki makropinocytozy, opisujemy niektóre z regulatorów tego szlaku, które zostały dotychczas zidentyfikowane, oraz podkreślamy strategie badania znaczenia tego szlaku endocytozy in vivo.


title: KDM5B reguluje samoodnowę embrionalnych komórek macierzystych i hamuje ukrytą transkrypcję wewnątrzgenową.

text: Chociaż uważa się, że regulacja metylacji histonów przyczynia się do samoodnowy embrionalnych komórek macierzystych (ESC), mechanizmy pozostają niejasne. Pokazujemy tutaj, że demetylaza histonu H3 trimetylolizyny 4 (H3K4me3), KDM5B, jest dalszym celem Nanog i ma kluczowe znaczenie dla samoodnowy ESC. Chociaż uważa się, że KDM5B działa jako represor związany z promotorem, stwierdzamy, że paradoksalnie działa jako aktywator sieci genów związanych z samoodnową. ChIP-Seq ujawnia, że KDM5B jest głównie ukierunkowany na regiony wewnątrzgenowe i że jest rekrutowany do H3K36me3 poprzez interakcję z białkiem chromodomenowym MRG15. Deplecja KDM5B lub MRG15 zwiększa wewnątrzgenową H3K4me3, zwiększa ukrytą wewnątrzgenową transkrypcję i hamuje wydłużenie transkrypcji docelowych genów KDM5B. Proponujemy, że KDM5B aktywuje ekspresję genów związaną z samoodnawianiem poprzez tłumienie kryptycznej inicjacji i utrzymywanie gradientu H3K4me3 ważnego dla produktywnego wydłużania transkrypcji.


title: Zwiększona aktywność CDK1 determinuje czas przyłączania kinetochoru do mikrotubul w mejozie I

text: Segregacja chromosomów podczas podziału komórki zależy od stabilnego przyłączenia kinetochorów do mikrotubul wrzeciona. Tworzenie wrzeciona mitotycznego i wychwytywanie mikrotubuli kinetochorowej (K-MT) zwykle następuje w ciągu kilku minut od rozpadu otoczki jądrowej. Natomiast podczas mejozy I w mysich oocytach tworzenie wrzeciona dwubiegunowego acentrosomalnego zajmuje 3-4 godziny, a stabilizacja przyczepów K-MT jest opóźniona o dodatkowe 3-4 godziny. Mechanizm odpowiedzialny za to opóźnienie, który prawdopodobnie uniemożliwia stabilizację błędnych przyczepów podczas tworzenia wrzeciona, jest nieznany. Tutaj pokazujemy, że podczas mejozy I, przyczepy są regulowane przez aktywność CDK1, która stopniowo wzrasta poprzez prometafazę i metafazę I. Częściowe zmniejszenie aktywności CDK1 opóźniło tworzenie trwałych przyczepów, podczas gdy przedwczesny wzrost aktywności CDK1 prowadził do przedwczesnego tworzenia stabilnych przyczepów i ostatecznie opóźnione chromosomy w anafazie I. Wyniki te wskazują, że powolny wzrost aktywności CDK1 w mejozie I działa jako mechanizm czasowy umożliwiający stabilne przyłączanie K-MT tylko po utworzeniu dwubiegunowego wrzeciona, zapobiegając w ten sposób błędom przyłączenia.


title: Zaprzestanie i niepublikowanie chirurgicznych randomizowanych badań kontrolowanych: badanie obserwacyjne

text: CEL Ustalenie odsetka wczesnego przerywania i niepublikowania randomizowanych badań kontrolowanych z udziałem pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. PROJEKT Przekrojowe badanie obserwacyjne zarejestrowanych i opublikowanych badań. USTAWIENIE Randomizowane kontrolowane próby interwencji u pacjentów poddawanych zabiegowi chirurgicznemu. ŹRÓDŁA DANYCH W bazie danych ClinicalTrials.gov przeszukano badania interwencyjne zarejestrowane między styczniem 2008 r. a grudniem 2009 r. przy użyciu słowa kluczowego „chirurgia”. Status rekrutacji został pobrany z bazy danych ClinicalTrials.gov. Przeprowadzono systematyczne wyszukiwanie badań opublikowanych w recenzowanych czasopismach; jeśli nie zostały znalezione, szukano wyników zamieszczonych w bazie wyników ClinicalTrials.gov. Zapytania e-mailowe były wysyłane do badaczy badania przerwanych i nieopublikowanych zakończonych badań, jeśli nie ujawniono powodu odpowiedniego statusu. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Przerwanie badania przed jego zakończeniem i niepublikowanie po jego zakończeniu. Do określenia wpływu źródła finansowania na status publikacji zastosowano regresję logistyczną, z uwzględnieniem rodzaju interwencji i wielkości badania. WYNIKI Spośród 818 zarejestrowanych badań z użyciem słowa kluczowego „chirurgia”, 395 spełniało kryteria włączenia. Spośród nich 21% (81/395) zostało przerwanych wcześnie, najczęściej z powodu słabej rekrutacji (44%, 36/81). Pozostałe 314 (79%) badań doczekało się zakończenia, a odsetek publikacji wyniósł 66% (208/314) w medianie czasu 4,9 (zakres międzykwartylowy 4,0-6,0) lat od zakończenia badania do wyszukiwania publikacji. Dalsze 6% (20/314) badań przedstawiało wyniki na ClinicalTrials.gov bez odpowiedniej recenzowanej publikacji. Finansowanie przez przemysł nie wpłynęło na wskaźnik przerwania badania (skorygowany iloraz szans 0,91, 95% przedział ufności 0,54 do 1,55), ale wiązało się z niższymi szansami na publikację ukończonych badań (0,43, 0,26 do 0,72). Adresy e-mail badaczy do badań o niepewnym losie zostały zidentyfikowane w 71,4% (10/14) przerwanych badań i 83% (101/122) nieopublikowanych badań. Otrzymano tylko 43% (6/14) i 20% (25/122) odpowiedzi. Odpowiedzi e-mail dotyczące zakończonych badań wskazywały na 11 badań w prasie, pięć opublikowanych badań (cztery w nieindeksowanych recenzowanych czasopismach naukowych) oraz dziewięć badań, które nie zostały opublikowane. WNIOSKI Co piąty randomizowanych badań chirurgicznych z grupą kontrolną przerywa się wcześnie, co trzecie zakończone badanie pozostaje nieopublikowane, a badacze nieopublikowanych badań często nie mają kontaktu. Stanowi to marnotrawstwo zasobów badawczych i budzi obawy etyczne dotyczące ukrytych danych klinicznych i daremnego udziału pacjentów z towarzyszącym ryzykiem. Aby promować przyszłą wydajność i przejrzystość, proponuje się zmiany w ramach zarządzania badaniami w celu przezwyciężenia tych obaw.


title: Wydajne generowanie w pełni przeprogramowanych ludzkich komórek iPS za pomocą policistronowego wektora retrowirusowego i nowego koktajlu związków chemicznych

text: Bezpośrednie przeprogramowanie ludzkich komórek somatycznych w indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPS) przez określone czynniki transkrypcyjne (TF) zapewnia ogromny potencjał dla medycyny regeneracyjnej i badań biomedycznych. Ta procedura wiąże się z wieloma wyzwaniami, w tym niską wydajnością przeprogramowania, wieloma częściowo przeprogramowanymi koloniami, somatycznym kodowaniem mutacji w genomie itp. Tutaj opisujemy proste podejście do generowania w pełni przeprogramowanych ludzkich komórek iPS przy użyciu pojedynczego policistronowego wektora retrowirusowego wyrażającego cztery ludzkie TF w pojedynczej otwartej ramce odczytu (ORF), połączonej z koktajlem zawierającym trzy małe cząsteczki (maślan sodu, SB431542 i PD0325901). Nasze wyniki pokazują, że ludzkie komórki iPS wygenerowane w tym podejściu wyrażają markery ludzkich komórek ES i wykazują pluripotencję wykazaną przez ich zdolność do różnicowania się w trzy listki zarodkowe in vitro i in vivo. Warto zauważyć, że to podejście nie tylko zapewnia znacznie szybszy proces przeprogramowania, ale także znacznie zmniejsza częściowo przeprogramowane kolonie komórek iPS, ułatwiając w ten sposób skuteczną izolację pożądanych, w pełni przeprogramowanych kolonii komórek iPS.


title: Częstość występowania, nasilenie i niezaspokojona potrzeba leczenia zaburzeń psychicznych w Światowych Badaniach Zdrowia Psychicznego Światowej Organizacji Zdrowia.

text: KONTEKST Niewiele wiadomo na temat zakresu i nasilenia nieleczonych zaburzeń psychicznych, zwłaszcza w krajach słabiej rozwiniętych. CEL Oszacowanie częstości występowania, nasilenia i leczenia zaburzeń psychicznych Podręcznika diagnostycznego i statystycznego zaburzeń psychicznych, wydanie czwarte (DSM-IV) w 14 krajach (6 słabiej rozwiniętych, 8 rozwiniętych) w Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) Światowego Zdrowia Psychicznego ( WMH) Inicjatywa Ankietowa. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Bezpośrednie badania gospodarstw domowych wśród 60 463 osób dorosłych ze społeczności przeprowadzone w latach 2001-2003 w 14 krajach w obu Amerykach, Europie, na Bliskim Wschodzie, w Afryce i Azji. GŁÓWNE MIARY REZULTATU Zaburzenia, nasilenie i leczenie DSM-IV oceniano za pomocą wersji WMH złożonego międzynarodowego wywiadu diagnostycznego WHO (WMH-CIDI), w pełni ustrukturyzowanego, przeprowadzanego przez laików psychiatrycznego wywiadu diagnostycznego. WYNIKI Częstość występowania jakichkolwiek zaburzeń WMH-CIDI/DSM-IV w poprzednim roku była bardzo zróżnicowana, od 4,3% w Szanghaju do 26,4% w Stanach Zjednoczonych, przy przedziale międzykwartylowym (IQR) wynoszącym 9,1%-16,9%. Od 33,1% (Kolumbia) do 80,9% (Nigeria) 12-miesięcznych przypadków było łagodnych (IQR, 40,2%-53,3%). Poważne zaburzenia wiązały się ze znacznym upośledzeniem funkcji. Chociaż nasilenie zaburzenia było skorelowane z prawdopodobieństwem leczenia w prawie wszystkich krajach, 35,5% do 50,3% poważnych przypadków w krajach rozwiniętych i 76,3% do 85,4% w krajach słabiej rozwiniętych nie otrzymało żadnego leczenia w ciągu 12 miesięcy poprzedzających wywiad. Ze względu na dużą częstość występowania łagodnych i podprogowych przypadków, liczba osób, które otrzymały leczenie, znacznie przewyższa liczbę nieleczonych poważnych przypadków w każdym kraju. WNIOSKI Realokacja środków leczniczych mogłaby znacznie zmniejszyć problem niezaspokojonej potrzeby leczenia zaburzeń psychicznych wśród poważnych przypadków. Istnieją bariery strukturalne w tej realokacji. Należy zwrócić szczególną uwagę na wartość leczenia niektórych łagodnych przypadków, zwłaszcza tych, w których istnieje ryzyko progresji do poważniejszych zaburzeń.


title: Udany „9-miesięczny schemat Bangladeszu” na gruźlicę wielolekooporną wśród ponad 500 kolejnych pacjentów.

text: Program SETTING Gruźlica (TB), Projekty Fundacji Damiena, Bangladesz. CEL Podsumowanie wyniku i jego determinant pierwszego leczenia gruźlicy wielolekoopornej przy użyciu standaryzowanego schematu obejmującego co najmniej 9 miesięcy. PROJEKT Było to prospektywne, obserwacyjne badanie gatyfloksacyny (GFX) oparte na bezpośrednio obserwowanym schemacie, głównie z początkową hospitalizacją. Czteromiesięczną intensywną fazę przedłużono aż do konwersji rozmazu plwociny. Pacjenci byli monitorowani za pomocą hodowli przez okres do 2 lat po zakończeniu leczenia. WYNIKI Spośród 515 pacjentów, którzy spełnili kryteria włączenia do badania i byli kolejno włączani do badania w latach 2005-2011, 84,4% miało wynik bakteriologicznie korzystny. Z powodu rozległej choroby z opóźnioną konwersją plwociny tylko połowa pacjentów zakończyła leczenie w ciągu 9 miesięcy; jednak 95% było w stanie zakończyć leczenie w ciągu 12 miesięcy. Jedenastu pacjentów nie powiodło się lub nastąpiło nawrót choroby, a 93,1% z 435 pacjentów, którzy byli skutecznie leczeni, przeszło co najmniej 12 miesięcy po leczeniu. Najsilniejszym czynnikiem ryzyka niekorzystnego bakteriologicznie wyniku była wysoka oporność na fluorochinolony (FQ), szczególnie w połączeniu z początkową opornością na pirazynamid (PZA). Niski poziom oporności na FQ nie miał niekorzystnego wpływu na wynik leczenia. Wzmocnienie lekooporności wystąpiło tylko raz, u szczepu pacjenta, który początkowo był wrażliwy tylko na kanamycynę i klofazyminę. WNIOSEK Znakomity wynik reżimu Bangladeszu został w dużej mierze utrzymany. Niepowodzenie leczenia bakteriologicznego i nawroty były rzadkie, z wyjątkiem pacjentów z wysokim poziomem oporności na GFX, zwłaszcza w obecności oporności na PZA.