title: Banan zawiera różnorodne endogenne badnawirusy.

text: Choroba pasm bananowych jest wywoływana przez kilka różnych gatunków badnawirusów, z których jednym jest wirus Obino l'Ewai. Pasmo bananów Wirus Obino l'Ewai poważnie utrudnił międzynarodowe programy hodowli bananów (Musa spp.), ponieważ nowe hybrydy są często zakażone tym wirusem, co ogranicza dalszą eksploatację. Uważa się, że infekcja ta pochodzi z wirusowego DNA zintegrowanego z genomem jądrowym Musa balbisiana (genom B), jednego z dzikich gatunków, które przyczyniają się do wielu obecnie uprawianych odmian bananów. W celu ustalenia, czy DNA innych gatunków badnawirusów jest zintegrowany z genomem Musa, amplifikowane metodą PCR fragmenty DNA z Musa acuminata, M. balbisiana i Musa schizocarpa oraz odmian 'Obino l'Ewai' i 'Klue Tiparot', zostały sklonowane. W sumie zsekwencjonowano 103 klony i wszystkie wykazywały podobieństwo do otwartej ramki odczytu III w genomie badnawirusa, chociaż występowała niezwykła zmienność, z 36 różnymi sekwencjami rozpoznawanymi z mniej niż 85% identycznością nukleotydów względem siebie. Nie było podobieństwa w sekwencjach amplifikowanych z M. acuminata i M. balbisiana, co sugeruje, że integracja nastąpiła po rozdzieleniu tych gatunków. Analiza wskaźników substytucji niesynonimicznych i synonimicznych sugerowała, że zintegrowane sekwencje ewoluowały pod wysokim stopniem selektywnego ograniczenia, czego można się spodziewać w przypadku żywego badnawirusa, oraz że każda odrębna sekwencja wynikała z niezależnego zdarzenia integracji.


title: Ciąża u kobiet z cukrzycą typu 1: czy cele deklaracji St. Vincent dotyczące powikłań płodowych i noworodkowych zostały spełnione?

text: CEL W 1989 roku Deklaracja z St. Vincent wyznaczyła pięcioletni cel dla zbliżenia wyników ciąż u kobiet z cukrzycą do wyników z populacji podstawowej. Zbadaliśmy i określiliśmy ilościowo ryzyko niekorzystnych wyników ciąży u ciężarnych kobiet z cukrzycą typu 1 (T1DM), aby ocenić, czy osiągnięto cele Deklaracji z St. Vincent z 1989 r. dotyczące powikłań płodowych i noworodkowych. METODY Zidentyfikowano dwanaście badań populacyjnych opublikowanych w ciągu ostatnich 10 lat, obejmujących ogółem 14 099 kobiet z T1DM i 4035 373 kobiet z populacji podstawowej. Porównano częstość występowania czterech powikłań płodowych i noworodkowych. WYNIKI U kobiet z T1DM w porównaniu z populacją podstawową wady wrodzone wystąpiły u 5,0% (2,2-9,0) (średnia ważona i zakres) w porównaniu z 2,1% (1,5-2,9), ryzyko względne (RR) = 2,4, śmiertelność okołoporodowa u 2,7% ( 2,0-6,6) versus 0,72% (0,48-0,9), RR = 3,7, poród przedwczesny u 25,2% (13,0-41,7) versus 6,0% (4,7-7,1), RR = 4,2 i poród duży u niemowląt w ciąży u 54,2% ( 45,1-62,5) w porównaniu do 10,0%, RR = 4,5. HbA1c we wczesnej ciąży była dodatnio związana z niekorzystnymi wynikami ciąży. WNIOSEK Ryzyko niepomyślnych wyników ciąży było dwa do pięciu razy większe u kobiet z T1DM w porównaniu z populacją ogólną. Cele deklaracji św. Wincentego nie zostały osiągnięte.


title: Kontrola BP i regresja przerostu lewej komory u dzieci z PChN.

text: U dorosłych pacjentów z PChN nadciśnienie jest związane z rozwojem przerostu lewej komory, ale nie ustalono jednoznacznie, czy związek ten występuje u dzieci z PChN. Aby ocenić związek między BP a przerostem lewej komory, przeanalizowaliśmy prospektywnie dane z kohorty Przewlekła choroba nerek u dzieci. W sumie do badania włączono 478 osób, a 435, 321 i 142 osoby pozostały włączone odpowiednio w 1., 3. i 5. roku. Echokardiogramy uzyskano 1 rok po rozpoczęciu badania, a następnie co 2 lata; BP mierzono corocznie. Do oceny wpływu BP na wskaźnik masy lewej komory, który mierzono podczas trzech różnych wizyt, zastosowano liniowy model mieszany, a do oceny przerostu lewej komory zastosowano mieszany model logistyczny. Modele te były częścią wspólnego modelu podłużnego i przeżycia, aby dostosować się do informacyjnego odpadu. Predyktory wskaźnika masy lewej komory obejmowały skurczowe BP, niedokrwistość oraz stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych innych niż inhibitory konwertazy angiotensyny lub blokery receptora angiotensyny. Predyktorami przerostu lewej komory były skurczowe BP, płeć żeńska, niedokrwistość oraz stosowanie innych leków hipotensyjnych. W ciągu 4 lat skorygowana częstość występowania przerostu lewej komory zmniejszyła się z 15,3% do 12,6% w modelu skurczowego BP oraz z 15,1% do 12,6% w modelu rozkurczowego BP. Wyniki te wskazują, że obniżenie BP może przewidywać spadek przerostu lewej komory u dzieci z PChN i sugerują dodatkowe czynniki, które uzasadniają dodatkowe badania jako predyktory przerostu lewej komory u tych pacjentów.


title: Białka wiążące kwas nikotynowy dinukleotyd adeninowy 2' (NAADP) w limfocytach T.

text: Fosforan dinukleotydu adeninowego kwasu nikotynowego (NAADP) jest przekaźnikiem, który reguluje uwalnianie wapnia z wewnątrzkomórkowych zapasów kwasu. Chociaż kilka kanałów, w tym kanały dwuporowe (TPC), receptor ryanodynowy (RYR) i mukolipina (TRP-ML1), jest zaangażowanych w regulację sygnalizacji wapniowej przez NAADP, receptor NAADP nie został zidentyfikowany. W tym badaniu sondę fotopowinowactwa, [32P]-5-azydo-NAADP ([32P]-5-N3-NAADP), zastosowano do badania białek wiążących NAADP w ekstraktach z limfocytów T Jurkat odpowiadających na NAADP. Fotoznakowanie [32P]-5-N3-NAADP frakcji cytozolowych Jurkat S100 skutkowało znakowaniem co najmniej dziesięciu różnych białek. Kilka z tych białek S100, w tym dublet przy 22/23 kDa i małe białko przy 15 kDa, wykazywało selektywność wobec NAADP, ponieważ znakowanie było chronione przez włączenie nieznakowanego NAADP, podczas gdy strukturalnie podobny NADP wymagał znacznie wyższych stężeń do ochrony. Co ciekawe, znakowanie kilku białek S100 (60, 45, 33 i 28 kDa) było stymulowane przez niskie stężenia nieznakowanego NAADP, ale nie przez NADP. Wpływ NAADP na znakowanie białka 60 kDa był dwufazowy, osiągając szczyt przy 100 nM z pięciokrotnym wzrostem i nie wykazując zmian przy 1 µM NAADP. Podczas badania frakcji błonowej P100 z komórek Jurkat fotoznakowano również kilka białek. Podobnie jak w przypadku S100, dublet 22/23 kDa i białko 15 kDa okazały się być selektywnie znakowane. NAADP nie zwiększał znakowania żadnych białek P100, jak miało to miejsce we frakcji S100. Fotoznakowane białka S100 i P100 zostały z powodzeniem rozdzielone za pomocą dwuwymiarowej elektroforezy żelowej. Fotoznakowanie [32P]-5-N3-NAADP i dwuwymiarowa elektroforeza powinny stanowić odpowiednią strategię identyfikacji i charakteryzowania białek wiążących NAADP.


title: Utrata subkomórkowego transportu lipidów spowodowana niedoborem ARV1 zaburza homeostazę organelli i aktywuje odpowiedź na rozwinięte białka.

text: Białko kodowane przez ARV1 pośredniczy w transporcie sterolu z retikulum endoplazmatycznego (ER) do błony plazmatycznej. Mutanty ARV1 drożdży gromadzą wiele lipidów w ER i są wrażliwe na farmakologiczne modulatory metabolizmu steroli i sfingolipidów. Za pomocą mikroskopii fluorescencyjnej i elektronowej wykazujemy akumulację steroli, ekspansję błony subkomórkowej, zwiększone tworzenie kropelek lipidów i fragmentację wakuolarną u mutantów ARV1. Analiza regresji opartej na motywach profili transkrypcji delecji ARV1 wskazuje na aktywację Hac1p, integralnego składnika odpowiedzi na niesfałdowane białka (UPR). W związku z tym przedstawiamy konstytutywne składanie transkryptów HAC1, indukcję reportera UPR i podwyższoną ekspresję celów UPR w mutantach ARV1. IRE1, kodujący czujnik niesfałdowanego białka w świetle ER, wykazuje śmiertelną interakcję genetyczną z ARV1, wskazując na wymaganie żywotności dla UPR w komórkach pozbawionych ARV1. Co zaskakujące, mutanty ARV1 wykazujące ekspresję wariantu Ire1p z defektem w wykrywaniu niesfałdowanych białek są żywotne. Co więcej, szczepy te wykazują również konstytutywne składanie HAC1, które oddziałuje z zaburzeniami fałdowania białek, w których pośredniczy DTT. Dane te sugerują, że składnik indukcji UPR w szczepach arv1Δ różni się od nieprawidłowego fałdowania białka. Zmniejszona ekspresja ARV1 w mysich makrofagach powoduje również indukcję UPR, w szczególności regulację w górę aktywującego czynnika transkrypcyjnego 4, CHOP (białko homologiczne C/EBP) i apoptozę. Obciążenie cholesterolem lub zahamowanie estryfikacji cholesterolu dodatkowo podwyższyło ekspresję CHOP w komórkach z knockdown ARV1. Tak więc utrata lub regulacja w dół ARV1 zaburza homeostazę błony i lipidów, powodując zakłócenie integralności ER, czego jedną z konsekwencji jest indukcja UPR.


title: IL-28, IL-29 i ich receptor cytokin klasy II IL-28R

text: Cytokiny odgrywają kluczową rolę w modulowaniu wrodzonego i adaptacyjnego układu odpornościowego. Tutaj zidentyfikowaliśmy z ludzkiej sekwencji genomowej rodzinę trzech cytokin, oznaczonych jako interleukina 28A (IL-28A), IL-28B i IL-29, które są daleko spokrewnione z interferonami typu I (IFN) i rodziną IL-10 . Odkryliśmy, że podobnie jak IFN typu I, IL-28 i IL-29 były indukowane przez infekcję wirusową i wykazywały aktywność przeciwwirusową. Jednak IL-28 i IL-29 oddziaływały z heterodimerycznym receptorem cytokinowym klasy II, który składał się z receptora IL-10 β (IL-10Rβ) i sierocego łańcucha receptora klasy II, oznaczonym jako IL-28Rα. Ta nowo opisana rodzina cytokin może służyć jako alternatywa dla IFN typu I w zapewnianiu odporności na infekcje wirusowe.


title: Wysokodawkowy rekombinowany czynnik martwicy nowotworu alfa w połączeniu z interferonem gamma i melfalanem w izolacji perfuzji kończyn w przypadku czerniaka i mięsaka.

text: CEL Aby określić toksyczność i skuteczność terapeutyczną połączenia rekombinowanego czynnika martwicy nowotworu alfa (rTNF alfa), rekombinowanego interferonu gamma (rIFN-gamma) i melfalanu, opracowaliśmy protokół wykorzystujący izolację perfuzji kończyny (ILP) z hipertermią przerzuty in-transit czerniaka i mięsaka nawracającego. Wybrano potrójną kombinację ze względu na opisane synergistyczne działanie przeciwnowotworowe rTNF alfa z IFN-gamma oraz rTNF alfa ze środkami alkilującymi. PACJENCI I METODY Dwudziestu trzech pacjentów otrzymało łącznie 25 ILP z potrójną kombinacją. Było 19 kobiet i czterech mężczyzn z licznymi postępującymi in-transit przerzutami czerniaka kończyn (stadium IIIa lub IIIab; 19 pacjentów) lub nawracającym mięsakiem tkanek miękkich (pięć). rTNF alfa wstrzykiwano jako bolus do linii tętniczej, a całkowita dawka mieściła się w zakresie od 2 do 4 mg, w warunkach hipertermicznych (40°C do 40,5°C) przez 90 minut. rIFN-gamma podawano podskórnie (SC) w dniach -2 i -1 oraz w perfuzacie, z rTNF alfa w dawce 0,2 mg. Melfalan (Alkeran; Burroughs Wellcome Co, Londyn, Anglia) podawano w perfuzacie w ilości 40 mikrogramów/ml. WYNIKI Toksyczność obserwowana podczas trzech ILP w badaniu pilotażowym z rTNF alfa obejmowała tylko dwie ciężkie toksyczności: jedno ciężkie niedociśnienie z tachykardią i przemijającym skąpomoczem oraz jedno umiarkowane niedociśnienie przez 4 godziny, po którym nastąpiła ciężka niewydolność nerek z całkowitym wyzdrowieniem w dniu 29. We wszystkich 18 ILP przeprowadzonych w protokole potrójnej kombinacji, pacjenci otrzymywali ciągły wlew dopaminy w dawce 3 mikrogramy/kg/min od początku ILP i przez 72 godziny i wykazywali jedynie łagodne podciśnienie oraz przemijające dreszcze i temperaturę. Toksyczność regionalna przypisywana rTNF alfa była minimalna. Stwierdzono 11 przypadków toksyczności hematologicznej, na którą składała się neutropenia (jeden stopień 4. i jeden stopień 3.) oraz neutropenia z trombocytopenią (jeden stopień 4. i jeden stopień 2.). Dwunastu pacjentów było wcześniej leczonych melfalanem w ILP (11) lub cisplatyną (jeden). Można ocenić 23 pacjentów: było 21 całkowitych odpowiedzi (CR; zakres od 4 do 29 miesięcy; 89%), dwie częściowe odpowiedzi (PR; zakres od 2 do 3 miesięcy) i brak niepowodzeń. Całkowite przeżycie wolne od choroby i przeżycie wyniosły odpowiednio 70% i 76% po 12 miesiącach. We wszystkich przypadkach zmiękczenie guzków było widoczne w ciągu 3 dni po ILP, a czas do ostatecznej odpowiedzi mieścił się w przedziale od 5 do 30 dnia. WNIOSEK Ta wstępna analiza badania fazy II sugeruje, że wysokie dawki rTNF alfa mogą być podawane z akceptowalną toksycznością przez ILP z dopaminą i hiperhydratacją. Odpowiedzi guza można wykazać w przypadku czerniaka i mięsaka. Ponadto połączenie rTNF alfa, rIFN-gamma i melfalanu wydaje się osiągać wysoką skuteczność przy minimalnej toksyczności, nawet po niepowodzeniu wcześniejszej terapii samym melfalanem.


title: Methanosphaera stadtmaniae gen. lis., sp. nov.: gatunek, który tworzy metan poprzez redukcję metanolu wodorem

text: Methanosphaera stadtmaniae jest nieruchomym, Gram-dodatnim organizmem w kształcie kuli, który pozyskuje energię do wzrostu za pomocą wodoru do redukcji metanolu do metanu. Nie wytwarza metanu z wodoru i dwutlenku węgla, mrówczanu, octanu ani metyloamin i nie może rosnąć z wodorem i tlenkiem węgla, azotanem, fumaranem, siarczanem lub choliną. Jego optimum pH wynosi 6,5 do 6,9, a jego optimum temperaturowe to 36° do 40°C. Nie jest hamowany przez sole żółciowe, inhibitory syntezy koenzymów kwasu foliowego, cefalotynę lub klindamycynę, ale jest hamowany przez metronidazol, bacytracynę, monenzynę, lasalocid lub bromoetanosulfonian. Do wzrostu wymaga octanu, dwutlenku węgla, izoleucyny, amonu i tiaminy, a biotyna ma działanie stymulujące. Nie zawiera cytochromów, a % molowy G+C jego DNA wynosi 25,8. Skład ściany komórkowej i 16S rRNA oraz immunologiczny odcisk palca są zgodne z charakterystyką organizmu jako członka nowego rodzaju rodziny Metanobacteriaceae. Siedliskiem tego szczepu jest ludzkie jelito grube.


title: Wytwarzanie indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych od azjatyckich pacjentów z przewlekłymi chorobami neurodegeneracyjnymi.

text: Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPS) pochodzące od pacjentów z chorobą są nieocenionym źródłem do badań biomedycznych i mogą stanowić źródło terapii zastępczych. W tym badaniu uzyskaliśmy komórki iPS od azjatyckich pacjentów z przewlekłymi chorobami zwyrodnieniowymi układu nerwowego, w tym rdzeniowym zanikiem mięśni (SMA), chorobą Parkinsona (PD) i stwardnieniem zanikowym bocznym (ALS) poprzez transdukcję czterema czynnikami (KLF4, SOX2 , OCT4 i c-MYC). Wszystkie komórki iPS wykazywały pluripotencję podobną do ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESC) i były zdolne do różnicowania się w różne typy komórek somatycznych in vitro i in vivo. Co więcej, komórki iPS mogą być również zaangażowane w różnicowanie w komórki nerwowe, typ komórek dotknięty przewlekłymi chorobami zwyrodnieniowymi. Dlatego wytworzone przez nas komórki iPS specyficzne dla pacjenta oferują model komórkowy, w którym można badać mechanizmy choroby, odkrywać i testować nowe leki oraz opracowywać nowe terapie przewlekłych chorób neurodegeneracyjnych.


title: Zarodkowa komórka macierzysta pochodząca ze szpiku kostnego dorosłego człowieka: niedojrzała morfologia, markery powierzchni komórek, ultramikrostruktura i różnicowanie we włókna wielojądrowe in vitro.

text: Komórki macierzyste podobne do embrionów (ELSC), eksprymujące część markerów powierzchniowych ludzkich embrionalnych komórek macierzystych, mogą być lepszym kandydatem do terapii komórkowej choroby zwyrodnieniowej mięśni niż mezenchymalne komórki macierzyste (MSC). Wyizolowaliśmy odpowiednio ELSC i MSC ze szpiku kostnego i porównaliśmy ich różnice w charakterystyce i zdolności do różnicowania miogennego. Wyniki wykazały, że ELSC można z powodzeniem wyizolować z 3 próbek szpiku kostnego dorosłych przy użyciu pożywki bez surowicy z 10 ng/ml podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów (bFGF). Przy tej samej gęstości komórek MSC można również wyizolować z tych samych próbek przy użyciu pożywki DMEM/F12 zawierającej 10% nowej surowicy bydlęcej. Jednak ELSC okazał się mały, smukły morfologicznie, podwyższona ekspresja SSEA-4 i ultramikroskopowo bardziej niedojrzały niż MSC pochodzące z tych samych próbek. Barwienie immunofluorescencyjne i analiza RT-PCR wykazały słabą ekspresję Oct-4, Nanog-3 i Sox-2 w ELSC. Co więcej, ELSC i MSC mogły być indukowane do długich, wielojądrowych włókien wyrażających miogeninę i ciężki łańcuch miogeniny (MHC) w podłożu różnicowania miogennego, ale do 10 dnia odsetek włókien wielojądrowych pozytywnych dla MHC wynosił odpowiednio 25,0% +/- 6,9% i 13,8 %+/-7,6% w kulturach ELSC i MSC. Dane te sugerują, że ELSC pochodzące ze szpiku kostnego stanowią idealnego kandydata do terapii komórkowej choroby zwyrodnieniowej mięśni.


title: Kinetyczne dowody na szybkie utlenianie (-)-epikatechiny przez ludzką mieloperoksydazę.

text: Doniesiono, że apocynina wymaga dimeryzacji przez mieloperoksydazę (MPO) w celu zahamowania oksydazy leukocytów NADPH. (-)-Epikatechina, dietetyczny flawan-3-ol, został zidentyfikowany jako „prolek” metabolitów podobnych do apocyniny, które hamują aktywność śródbłonkowej oksydazy NADPH i podnoszą poziom tlenku azotu w komórkach. Ponieważ (-)-epikatechina została wstępnie zidentyfikowana jako substrat MPO, zbadaliśmy jednoelektronowe utlenianie (-)-epikatechiny przez MPO. Stosując technikę wielokrotnego mieszania w zatrzymanym przepływie, wykazaliśmy, że (-)-epikatechina jest jednym z najskuteczniejszych donorów elektronów dla peroksydaz hemu zbadanych do tej pory. Stałe szybkości drugiego rzędu dla konwersji za pośrednictwem (-)-epikatechiny MPO-związku I do związku II i związku II do enzymu spoczynkowego oszacowano na 1,9 x 10(7) i 4,5 x 10(6) M(-1) s(-1), odpowiednio (pH 7, 25 stopni C). Dane wskazują, że (-)-epikatechina jest zdolna do szybkiego jednoelektronowego utleniania za pośrednictwem MPO.


title: Wykorzystanie kolekcji delecji genów drożdży w celu dostosowania ekspresji genów.

text: Nauczyciel zastępczy Pomimo względnej łatwości manipulacji genomem S. cerevisiae, naukowcy zawsze poszukują jeszcze wygodniejszych i szybszych metod zastępowania promotorów drożdży. Zastąpienie natywnego promotora genu heterologicznym promotorem z wyboru umożliwia regulowaną ekspresję i upraszcza zadanie rozpoznawania znaczenia funkcjonalnego. Chociaż na przestrzeni lat opisano wiele sprytnych strategii insercji chromosomów, pojawienie się projektu usuwania genomu S. cerevisiae stanowi niesamowite źródło dla dalszego usprawnienia przepływu pracy. Strategia wyjaśniona przez Liko et al. na str. 728 jest atrakcyjnie prosty. Projekt delecji genomu zaowocował kolekcją szczepów, w których pojedynczą ORF zastąpiono modułem oporności na kanamycynę. Chociaż celem kolekcji jest posiadanie obszernych zasobów zasadniczo wszystkich możliwych nokautów, autorzy podkreślają, że dla prawie każdego interesującego promotora drożdży będzie szczep, w którym ORF im...


title: Fosforylacja tyrozyny i regulacja receptora AMPA przez kinazy tyrozynowe z rodziny SRC.

text: Fosforylacja receptorów AMPA jest głównym mechanizmem regulacji funkcji receptora i leży u podstaw kilku form plastyczności synaptycznej w OUN. Chociaż fosforylacja seryny i treoniny receptorów AMPA została dobrze zbadana, potencjalna rola fosforylacji tyrozyny receptorów AMPA nie została zbadana. Tutaj pokazujemy, że podjednostka GluR2 receptorów AMPA jest fosforylowana tyrozyną in vitro i in vivo przez kinazy tyrozynowe z rodziny Src na tyrozynie 876 w pobliżu jej C-końca. Dodatkowo, leczenie agonistą GluR hodowanych neuronów korowych zwiększyło fosforylację tyrozyny 876. Powiązanie z cząsteczkami oddziałującymi z GluR2 GRIP1/2 zostało zmniejszone przez fosforylację tyrozyny GluR2, podczas gdy nie miało to wpływu na oddziaływanie PICK1. Ponadto mutacja tyrozyny 876 wyeliminowała indukowaną przez AMPA i NMDA internalizację podjednostki GluR2. Dane te wskazują, że fosforylacja tyrozyny tyrozyny 876 na końcu GluR2 C przez kinazy tyrozynowe z rodziny Src jest ważna dla regulacji funkcji receptora AMPA i może być ważna dla plastyczności synaptycznej.


title: tBid indukuje zmiany strumienia utleniania mitochondrialnych kwasów tłuszczowych przez niezależne od malonylo-CoA hamowanie palmitoilotransferazy karnityny-1

text: Ostatnie badania sugerują ścisły związek między metabolizmem komórek a apoptozą. Oceniliśmy zmiany w metabolizmie lipidów na permeabilizowanych hepatocytach traktowanych skróconą Bid (tBid) w obecności inhibitorów kaspazy i egzogennego cytochromu c. Pomiar strumienia β-oksydacji przez znakowany palmitynian pokazuje, że tBid hamuje β-oksydację, powodując w ten sposób akumulację palmitoilo-koenzymu A (CoA) i zubożenie acetylokarnityny i acylokarnityny, co jest patognomoniczne dla hamowania palmitoilotransferazy karnityny-1 (CPT-1). Pokazujemy również, że tBid zmniejsza aktywność CPT-1 przez mechanizm niezależny zarówno od malonylo-CoA, kluczowej cząsteczki hamującej CPT-1, jak i Bak i/lub Bax, ale zależny od spadku kardiolipiny. Nadekspresja Bcl-2, który jest zdolny do interakcji z CPT-1, przeciwdziała efektom wywieranym przez tBid na β-oksydację. Nieoczekiwana rola tBid w regulacji β-oksydacji lipidów sugeruje model, w którym spadek metaboliczny indukowany tBid prowadzi do akumulacji toksycznych metabolitów lipidów, takich jak palmitoilo-CoA, które mogą stać się uczestnikami szlaku apoptozy.


title: Komórki T CD8+ są aktywowane w sposób niezależny od antygenu u osób zakażonych HIV.

text: Hiperaktywacja limfocytów T, zwłaszcza limfocytów T CD8(+), jest cechą charakterystyczną przewlekłego zakażenia HIV 1 (HIV-1). Niewiele wiadomo na temat swoistości antygenowej i mechanizmów, za pomocą których HIV-1 powoduje aktywację limfocytów T CD8(+) podczas przewlekłej infekcji. Donosimy, że limfocyty T CD8(+) były aktywowane podczas replikacji HIV-1 in vivo, niezależnie od ich swoistości wobec Ag. Cytokiny obecne podczas nieleczonej infekcji HIV-1, przede wszystkim IL-15, wyzwalały proliferację i ekspresję markerów aktywacji w limfocytach T CD8(+), ale nie w limfocytach T CD4(+), przy braku stymulacji TCR. Co więcej, komórki dendrytyczne aktywowane LPS lub HIV-1 (DC) stymulowały limfocyty T CD8(+) w sposób zależny od IL-15, ale niezależny od Ag, a ekspresja IL-15 była silnie zwiększona w DC izolowanych z wiremii HIV-1 pacjentów, co sugeruje, że limfocyty T CD8(+) są aktywowane przez cytokiny zapalne u nieleczonych pacjentów z HIV-1 niezależnie od swoistości wobec Ag. To odkrycie kontrastuje z limfocytami T CD4(+), których aktywacja in vivo wydaje się skłaniać do swoistości dla utrzymujących się Ag. Obserwacje te wyjaśniają wyższą liczebność aktywowanych limfocytów T CD8(+) w porównaniu z limfocytami T CD4(+) w nieleczonej infekcji HIV-1.


title: Fibroblasty związane z rakiem promują przerzuty raka wątrobowokomórkowego poprzez aktywowane chemokinami szlaki hedgehog i TGF-β.

text: Fibroblasty są bogate w otaczające mikrośrodowisko raka wątrobowokomórkowego (HCC), ponieważ większość HCC występuje w wątrobie z włóknieniem lub marskością. Jednak rola fibroblastów związanych z rakiem (CAF) w przerzutach HCC pozostaje niejasna. W tym miejscu pisaliśmy, że CAF promują migrację i inwazję komórek HCC in vitro i ułatwiają przerzuty HCC do kości, mózgu i płuc u myszy NOD/SCID. Zestaw ludzkich przeciwciał przeciwko chemokinom RayBio ujawnił, że CAFs wydzielają wyższe poziomy CCL2, CCL5, CCL7 i CXCL16 niż fibroblasty okołoguzowe. CCL2 i CCL5 zwiększają migrację, ale nie inwazję komórek HCC, podczas gdy CCL7 i CXCL16 promują zarówno migrację, jak i inwazję komórek HCC. Ponadto CCL2 i CCL5 stymulują aktywację szlaku hedgehog (Hh), natomiast CCL7 i CXCL16 wzmacniają aktywność szlaku transformującego czynnika wzrostu-β (TGF-β) w komórkach HCC. Przeciwciała neutralizujące chemokin w szczególności osłabiają wpływ CAF na przerzuty HCC i upośledzają aktywację szlaków Hh i TGF-β w komórkach HCC. Podsumowując, CCL2, CCL5, CCL7 i CXCL16 wydzielane przez CAF promują przerzuty HCC poprzez skoordynowaną aktywację szlaków Hh i TGF-β w komórkach HCC.


title: Ryzyko śmiertelności u pacjentów z otępieniem leczonych lekami przeciwpsychotycznymi w porównaniu z innymi lekami psychiatrycznymi.

text: CEL Wskaźniki śmiertelności w roku następującym po rozpoczęciu przyjmowania nowych leków przeciwpsychotycznych na neuropsychiatryczne objawy demencji porównano ze wskaźnikami po rozpoczęciu przyjmowania innych leków psychiatrycznych. METODA W retrospektywnym badaniu kohortowym wykorzystano dane krajowe Departamentu ds. Weteranów (lata podatkowe 2001-2005) dotyczące pacjentów w wieku powyżej 65 lat, którzy rozpoczęli leczenie ambulatoryjne lekami psychiatrycznymi po rozpoznaniu demencji (N=10615). Porównano śmiertelność w ciągu dwunastu miesięcy u pacjentów przyjmujących leki przeciwpsychotyczne i przyjmujących inne leki psychiatryczne. Autorzy kontrolowali zakłopotanie za pomocą modeli wielowymiarowych i metod oceny skłonności. Analizy wtórne obejmowały grupę bez leków i badanie przyczyn śmiertelności. WYNIKI Wszystkie grupy przyjmujące leki przeciwpsychotyczne charakteryzowały się istotnie wyższą śmiertelnością (22,6%-29,1%) niż pacjenci przyjmujący leki nieprzeciwpsychotyczne (14,6%). Skorygowane ryzyko zgonu w przypadku leków atypowych oraz połączonych atypowych i konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych było podobne do ryzyka w przypadku konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych. Ryzyko zgonu było znacznie niższe w przypadku leków nieprzeciwpsychotycznych niż konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych. Z wyjątkiem leków przeciwdrgawkowych, skorygowane ryzyko dla wszystkich poszczególnych klas leków nieprzeciwpsychotycznych było znacznie niższe niż ryzyko dla leków przeciwpsychotycznych. Ryzyko śmiertelności nie zmieniło się w ciągu 12 miesięcy. Odsetki pacjentów przyjmujących leki przeciwpsychotyczne, którzy zmarli z przyczyn naczyniowo-mózgowych, sercowo-naczyniowych lub zakaźnych, nie były wyższe niż odsetek osób przyjmujących nieprzeciwpsychotyczne leki psychiatryczne. WNIOSKI Leki przeciwpsychotyczne przyjmowane przez pacjentów z otępieniem wiązały się z wyższą śmiertelnością niż większość innych leków stosowanych w leczeniu objawów neuropsychiatrycznych. Związek między śmiertelnością a lekami przeciwpsychotycznymi nie jest dobrze poznany i może być spowodowany bezpośrednim działaniem leków lub patofizjologią leżącą u podstaw objawów neuropsychiatrycznych, które skłaniają do stosowania leków przeciwpsychotycznych.


title: Glutation: przegląd jego ochronnych ról, pomiarów i biosyntezy.

text: Niniejszy przegląd stanowi wprowadzenie do specjalnego wydania dotyczącego glutationu (GSH), najobficiej syntetyzowanego w komórkach związku tiolowego o niskiej masie cząsteczkowej. GSH odgrywa kluczową rolę w ochronie komórek przed uszkodzeniami oksydacyjnymi i toksycznością elektrofilów ksenobiotycznych oraz w utrzymaniu homeostazy redoks. W tym miejscu krótko opisano funkcje i GSH oraz źródła utleniaczy i elektrofili, eliminację utleniaczy przez redukcję i elektrofili przez sprzęganie z GSH. Opisano również metody oceny stanu GSH w komórkach. Omówiono syntezę GSH i jego regulację wraz z zaproponowanymi podejściami terapeutycznymi do manipulowania zawartością GSH. Celem tego jest przedstawienie krótkiego przeglądu niektórych ważnych aspektów metabolizmu glutationu w ramach tego specjalnego wydania, które zapewni bardziej wszechstronny przegląd stanu wiedzy na temat tej podstawowej cząsteczki.


title: Zajęcia wellness dla pacjentów hospitalizowanych z zaburzeniami psychotycznymi.

text: CEL Celem tego projektu była edukacja pacjentów hospitalizowanych z zaburzeniami psychotycznymi, z których wielu przyjmowało leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji, o zmianach stylu życia, jakie mogą wprowadzić w celu zwalczania przyrostu masy ciała. METODA Wszystkich pacjentów przebywających na oddziale leczenia ostrej schizofrenii stacjonarnej Veterans Affairs zaproszono na 30-minutową prezentację dydaktyczną wygłoszoną przez studenta medycyny i studenta psychologii pod nadzorem głównego badacza. Poruszane tematy obejmowały korzyści zdrowotne wynikające z utrzymania idealnej masy ciała poprzez wybór żywności zgodnie z piramidą żywieniową USDA, określenie odpowiednich porcji żywności, wybór zdrowych posiłków poza domem oraz rozpoczęcie i przestrzeganie programu ćwiczeń. Badani wypełnili 13-punktowy quiz dotyczący ich wiedzy na temat żywności i żywienia przed i po prezentacji, aby określić jego skuteczność w nauczaniu pacjentów materiału. WYNIKI Pięćdziesięciu pacjentów ukończyło zarówno testy przed, jak i po prezentacji. Średni odsetek poprawnych odpowiedzi w preteście wyniósł 85,6%, aw postteście wzrósł do 89,3%. Ta różnica 3,7% była istotna statystycznie (t = 2,43, df = 49, p < 0,02), a średni procent poprawy wyniósł 6,1%. WNIOSKI Niniejsze badanie pokazuje, że osoby psychotyczne mogą odnieść korzyści z prezentacji edukacyjnych na temat odżywiania i zdrowego stylu życia. Statystycznie istotna poprawa wyników testów sugeruje, że badani zrozumieli podstawowe pojęcia związane z wyborami żywieniowymi i sprawnością fizyczną.


title: Integralność heterochromatyny wpływa na reorganizację chromosomów po dysfunkcji centromeru.

text: Centromer jest niezbędny do dziedziczenia informacji genetycznej na chromosomach eukariotycznych. Epigenetyczna regulacja tożsamości centromerów została powiązana ze stabilnością genomu, ewolucją kariotypu i specjacją. Jednak niewiele wiadomo na temat sposobu, w jaki dysfunkcja centromeru wpływa na architektury chromosomalne. Tutaj pokazujemy, że u drożdży rozszczepionych Schizosaccharomyces pombe warunkowa delecja centromeru daje ocalałych, którzy niosą albo chromosom nabyty przez neocentromer w regionie subtelomerowym, albo chromosom acentryczny uratowany przez fuzję międzytelomerową z jednym z pozostałych chromosomów. Stosunek tworzenia neocentromerów do fuzji telomerów jest znacznie zmniejszony przez inaktywację genów zaangażowanych w zależne od interferencji RNA tworzenie heterochromatyny. Wpływając na tryby reorganizacji chromosomów, genomowy rozkład heterochromatyny może wpływać na los ewolucji kariotypu.


title: Ekspansja i delecja powtórzeń CTG z genów choroby człowieka są determinowane przez kierunek replikacji w E. coli

text: Kilka ludzkich genów dziedzicznych chorób neurologicznych i neurodegeneracyjnych jest powiązanych z ekspansją powtórzeń CTG. Tutaj pokazujemy, że częstotliwość ekspansji lub delecji genetycznych w Escherichia coli zależy od kierunku replikacji. Duże ekspansje występują głównie, gdy CTG znajdują się w matrycy nici wiodącej, a nie w nici opóźnionej. Jednak delecje są bardziej widoczne, gdy CTG są w przeciwnej orientacji. Większość delecji generowała produkty o określonych klasach wielkości. Poślizg nici w połączeniu z nieklasycznymi strukturami DMA może wyjaśniać te obserwacje i odnosić się do mechanizmów ekspansji-delecji w chromosomach eukariotycznych dla genów chorobowych.


title: Zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili wychwytują i zabijają formy drożdżaków i strzępek Candida albicans.

text: Neutrofile fagocytują i zabijają drobnoustroje w wyniku fuzji fagolizosomalnej. Niedawno odkryliśmy, że aktywowane neutrofile tworzą włókna zewnątrzkomórkowe, które składają się z białek ziarnistych i chromatyny. Te zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili (NET) degradują czynniki wirulencji i zabijają bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne. Tutaj po raz pierwszy pokazujemy, że Candida albicans, patogen eukariotyczny, indukuje tworzenie NET i jest podatny na zabijanie za pośrednictwem NET. C. albicans jest głównym czynnikiem etiologicznym zakażeń grzybiczych u ludzi, zwłaszcza u gospodarzy o obniżonej odporności. Jedną z głównych cech wirulencji C. albicans jest zdolność do odwracalnego przechodzenia z pojedynczych pączkujących komórek do strzępek nitkowatych. Wykazujemy, że NET zabijają zarówno komórki drożdżowe, jak i strzępkowe, a składniki ziarniste pośredniczą w zabijaniu grzybów. Zebrane razem nasze dane wskazują, że neutrofile wychwytują i zabijają drożdżaki ascomycetotyczne poprzez tworzenie NET.


title: Katanin p60-like1 promuje wzrost mikrotubul i końcową stabilność dendrytów w neuronach czuciowych klasy IV larw Drosophila.

text: Kształt dendrytu jest uważany za definiujący składnik funkcji neuronalnej. Jednak mechanizmy określające różne morfologie dendrytyczne i stopień, w jakim ich funkcja zależy od tych morfologii, pozostają niejasne. Tutaj demonstrujemy zapotrzebowanie na przecinające mikrotubule białko kataninowe p60-podobne 1 (Kat-60L1) w regulowaniu złożonej morfologii dendrytów i funkcji nocyfensywnych neuronów dendrytycznych larw Drosophila klasy IV. Mutanty Kat-60L1 wykazują zmniejszoną reakcję na szkodliwe bodźce mechaniczne i termiczne. Zmniejszona jest również liczba i długość gałęzi dendrytycznych klasy IV, co potwierdza zgodność funkcji neuronów z pełnym zasięgiem altany dendrytycznej. Te defekty arboryzacji występują szczególnie w późnym rozwoju larwalnym, a obrazowanie na żywo pokazuje, że Kat-60L1 jest wymagany do stabilizacji dynamicznych, podobnych do filopodiów powstających gałęzi na tym etapie. Zmutowane dendryty wykazują mniej mikrotubul znakowanych EB1-GFP, co sugeruje, że Kat-60L1 zwiększa polimeryzację mikrotubul, aby ustalić stabilność końcowych rozgałęzień i pełną złożoność trzpienia. Chociaż utrata pokrewnego białka rozszczepiającego mikrotubule Spastin zmniejsza również altanę dendrytów klasy IV, polimeryzacja mikrotubul w dendrytach pozostaje nienaruszona. Odwrotnie, nadekspresja Spastyny niszczy stabilne mikrotubule w tych neuronach, podczas gdy Kat-60L1 nie ma żadnego wpływu. Kat-60L1 rzeźbi w ten sposób altanę dendrytyczną klasy IV poprzez mechanizmy regulacji mikrotubul, inne niż Spastin. Nasze dane potwierdzają różne role białek przecinających mikrotubule w regulowaniu morfologii i funkcji neuronów oraz dostarczają dowodów na to, że rozwój altan dendrytycznych jest produktem wielu ścieżek funkcjonujących na różnych etapach rozwoju.


title: Aktualizacja na temat kwestii technicznych dotyczących dożywiania małych dzieci w krajach rozwijających się oraz implikacji dla programów interwencyjnych.

text: Niniejszy dokument stanowi aktualizację raportu WHO/UNICEF z 1998 r. na temat żywienia uzupełniającego. Nowe wyniki badań są generalnie zgodne z wytycznymi zawartymi w tym raporcie, ale przyjęcie nowych wymagań energetycznych i mikroskładników odżywczych dla niemowląt i małych dzieci skutkować będzie niższymi zaleceniami dotyczącymi minimalnej częstotliwości posiłków i gęstości energetycznej żywności uzupełniającej oraz zmieni listę „ problematyczne składniki odżywcze.” Bez wzbogacania, gęstość żelaza, cynku i witaminy B6 w żywności uzupełniającej jest często niewystarczająca, a spożycie innych składników odżywczych może być również niskie w niektórych populacjach. Omówiono strategie uzyskiwania potrzebnych ilości problematycznych składników odżywczych, a także optymalizację spożycia mleka matki, gdy do diety dodaje się inne pokarmy. Wpływ uzupełniających interwencji żywieniowych na rozwój dziecka był zmienny, co zwraca uwagę na potrzebę bardziej kompleksowych programów. Zalecane jest sześcioetapowe podejście do planowania, wdrażania i oceny takich programów.


title: Zmniejszenie zdolności uczenia się u potomstwa wraz ze wzrostem wieku ojca u szczura.

text: Te same 15 samców szczurów Wistar w wieku 2,5, 6, 10, 14, 18 i 22 miesięcy zostało kolejno kojarzonych losowo z 2,5-miesięcznymi samicami. W osobnym eksperymencie 15 samców szczurów Wistar w wieku 2,5 miesiąca i 15 w wieku 23 miesięcy zostało jednocześnie losowo kojarzonych z 2,5-miesięcznymi samicami. Potomstwo oceniano pod względem średniej liczby w miocie, proporcji płci, częstości poważnych wad rozwojowych zewnętrznych, wzorca wzrostu i śmiertelności w pierwszych 13 tygodniach życia oraz zdolności reprodukcyjnej w wieku 13 tygodni. Oceniono ich również pod kątem spontanicznej aktywności i emocjonalności za pomocą testu otwartego pola oraz zdolności uczenia się za pomocą testu warunkowania unikania, oba przeprowadzone między 10 a 13 tygodniem życia. Jedynie zdolność uczenia się potomstwa, wyrażona w procentach sukcesów płci męskiej lub żeńskiej, zmniejszała się konsekwentnie i znacząco wraz ze wzrostem wieku ojca. Ale kobiety nie wydawały się być dotknięte w taki sam sposób jak mężczyźni. Pokrótce omówiono implikacje genetyczne.


title: Przetwarzanie prekursora beta-amyloidu. Wiele proteaz generuje i degraduje potencjalnie amyloidogenne fragmenty.

text: Obróbka proteolityczna białek prekursorowych beta-amyloidu (APP) jest wymagana do uwolnienia białka beta/A4 i jego osadzania w blaszkach amyloidowych charakterystycznych dla starzenia się i choroby Alzheimera. Zbadaliśmy udział kwaśnych przedziałów wewnątrzkomórkowych w przetwarzaniu APP w hodowanych komórkach ludzkich. Zastosowanie środków i inhibitorów kwasotropowych do specyficznej klasy proteazy lizosomalnej, w połączeniu ze znakowaniem metabolicznym i immunoprecypitacją, ujawniło, że APP jest degradowany w kwaśnym kompartmencie z wytworzeniem co najmniej 12 fragmentów końca COOH. Dziewięć prawdopodobnie zawiera całą domenę beta/A4, a zatem jest potencjalnie amyloidogenna. Traktowanie E64 lub Z-Phe-Ala-CHN2 nieodwracalnie blokowało aktywności katepsyny B i L lizosomalnych proteaz cysteinowych, ale nie hamowało lizosomalnej proteazy asparaginowej katepsyny D i nie zmieniało wytwarzania potencjalnie amyloidogennych fragmentów. Zamiast tego inhibitory zapobiegły dalszej degradacji fragmentów. Tak więc, duża liczba potencjalnie amyloidogennych fragmentów APP jest rutynowo generowana w kwaśnym kompartmencie przez proteazy niecysteinowe, a następnie jest eliminowana w lizosomach przez proteazy cysteinowe. Analizy immunoblot i immunohistochemiczne potwierdziły, że przewlekłe hamowanie proteazy cysteinowej prowadzi do akumulacji potencjalnie amyloidogennych fragmentów APP w lizosomach. Wyniki dostarczają dalszego wsparcia dla hipotezy, że przedział kwaśny może brać udział w tworzeniu amyloidu i zaczynają określać zdarzenia proteolityczne, które mogą być ważne dla amyloidogenezy.


title: Farmaceutyczne partnerstwa publiczno-prywatne w Stanach Zjednoczonych i Europie: przejście od ławki do łóżka

text: Zarówno w celu zaspokojenia niezaspokojonych potrzeb medycznych, jak i poprawy konkurencyjności przemysłu, organy regulacyjne w Stanach Zjednoczonych i Unii Europejskiej podjęły śmiałe kroki w celu przełożenia badań naukowych z laboratorium uniwersyteckiego na pacjenta. Farmaceutyczne partnerstwo publiczno-prywatne (PPPP), które jest prawnie wiążącą umową między prywatnym przedsiębiorstwem farmaceutycznym a publiczną uczelnią badawczą (lub uczelnią prywatną prowadzącą badania finansowane ze środków publicznych), może być istotnym narzędziem zapewniającym bardziej efektywny wypłatę w wysoce regulowanym świecie farmaceutyków. W szczególności odpowiednio ukształtowana wiążąca umowa, w połączeniu z poszanowaniem pozytywnych norm społecznych, może odsunąć strony od nieefektywnego więźnia dylematu Równowagi Nasha w stronę optymalnej granicy Pareto. W połączeniu z odpowiednią dbałością o trudne zadanie koordynowania działań współzależnych podmiotów, porozumienie PPPP może zwiększyć prawdopodobieństwo udanej komercjalizacji poprzez odwrócenie bodźców dla stron w porównaniu z bardziej tradycyjnymi umowami. Ponieważ PPPP są mniej powszechne w Europie niż w Stanach Zjednoczonych, kluczowym celem tego artykułu jest przedstawienie planu działania z adnotacjami, który uniwersytety, firmy prywatne i decydenci polityczni UE mogą wykorzystać do tworzenia skutecznych PPPP w celu zwiększenia dochodowych innowacji w branży farmaceutycznej. przemysł w Europie. Drugim celem jest zasugerowanie zmian w amerykańskich przepisach regulujących patentowanie technologii finansowanych przez rząd, aby zapobiec nadmiernym obciążeniom w zakresie udostępniania niektórych wcześniejszych odkryć medycznych i narzędzi badawczych. Nasza analiza ma charakter nie tylko porównawczy; łączy ona również, jak sądzimy po raz pierwszy, teorię gier, prawo i podejście zarządcze do PPPP nastawionych na zysk.


title: Przewlekły stres i dobre samopoczucie psychiczne: dowody z Tajlandii dotyczące przepełnienia gospodarstw domowych.

text: Niniejszy artykuł analizuje wpływ jednej formy chronicznego stresu – tłoku w gospodarstwach domowych – na dobrostan psychiczny, mierzony wieloma odwrotnymi wskaźnikami dobrostanu psychicznego. Opieramy się na danych z dużej (n = 2017) losowej próby gospodarstw domowych w Bangkoku w Tajlandii, w kontekście, który ma wyższy poziom i szerszy zakres zatłoczenia niż zwykle w Stanach Zjednoczonych. Stwierdzono, że obiektywne tłoczenie się w domu jest szkodliwe dla dobrego samopoczucia psychicznego, kontrolując szereg cech tła. W efekcie natłoku obiektywnego pośredniczy natłok subiektywny, który ma silny, spójny i bezpośredni szkodliwy wpływ na samopoczucie. Nie ma dowodów na wpływ płci. Wielopokoleniowe gospodarstwa domowe nie są rzadkością w Bangkoku, ale efekty obiektywnego i subiektywnego zatłoczenia są podobne zarówno w gospodarstwach dwu- i trzypokoleniowych, jak iw gospodarstwach jedno- i wieloparowych. Argument, że subiektywne natłoczenie jest skutkiem, a nie przyczyną dobrostanu psychicznego, jest badany i odrzucany. Odkrycia sugerują, że tłok, jako chroniczne źródło stresu, stanowi poważne zagrożenie dla dobrostanu psychicznego. Chociaż analizy empiryczne opierają się na danych z jednego miasta, ujmujemy kwestię natłoku gospodarstw domowych w kontekście historycznym i teoretycznym, aby zasugerować, w jakich uwarunkowaniach kulturowych natłok domowy najprawdopodobniej będzie miał szkodliwy wpływ na dobrostan psychiczny.


title: Specyficzne dla wieku i płci profile genomowe w niedrobnokomórkowym raku płuca.

text: KONTEKST Profilowanie ekspresji genów może być przydatne w badaniu różnic leżących u podstaw wyników zależnych od wieku i płci w niedrobnokomórkowym raku płuc (NSCLC). CEL Opisanie istotnych klinicznie różnic w biologii leżącej u podstaw NSCLC w zależności od wieku i płci pacjenta. KONCEPCJA, STANOWISKO I PACJENCI Retrospektywna analiza 787 pacjentów z NSCLC głównie we wczesnym stadium, przeprowadzona na Duke University, Durham, North Carolina, od lipca 2008 do czerwca 2009. Wykorzystano próbki guza płuca z odpowiednimi danymi z mikromacierzy i danymi klinicznymi. Wszyscy pacjenci zostali podzieleni na podgrupy ze względu na wiek (< 70 vs > lub = 70 lat) lub płeć. Sygnatury ekspresji genów reprezentujące aktywację szlaku onkogennego i stan biologii/mikrośrodowiska nowotworu zastosowano do tych próbek w celu uzyskania wzorców aktywacji/deregulacji. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Wzorce aktywacji onkogennych i molekularnych szlaków sygnałowych, które są odtwarzalne i korelują z 5-letnim przeżyciem pacjenta bez nawrotów. WYNIKI Klastry/kohorty pacjentów niskiego i wysokiego ryzyka zidentyfikowano z odpowiednio najdłuższym i najkrótszym 5-letnim przeżyciem bez nawrotów w podgrupach wiekowych i płciowych NSCLC. Te kohorty NSCLC wykazują podobne wzorce aktywacji szlaku. U pacjentów w wieku poniżej 70 lat pacjenci wysokiego ryzyka, z najkrótszym czasem przeżycia bez nawrotów, wykazywali zwiększoną aktywację Src (25% vs 6%; P<0,001) i czynnika martwicy nowotworu (76% vs 42%; P < 0,001) w porównaniu z pacjentami niskiego ryzyka. Pacjenci wysokiego ryzyka w wieku 70 lat lub starsi wykazywali zwiększoną aktywację ścieżek gojenia się rany (40% vs 24%; P = 0,02) i inwazyjności (64% vs 20%; P<0,001) w porównaniu z pacjentami niskiego ryzyka. U kobiet pacjenci wysokiego ryzyka wykazywali zwiększoną aktywację szlaków inwazyjności (99% vs 2%; P<.001) i STAT3 (72% vs 35%; P<.001), podczas gdy mężczyźni wysokiego ryzyka wykazali zwiększoną aktywację szlaków STAT3 (87% vs 18%; p<0,001), czynnik martwicy nowotworu (90% vs 46%; p<0,001), EGFR (13% vs 2%; p = 0,003) i gojenie się ran (50% vs 22%; P<0,001). Analizy wieloczynnikowe potwierdziły niezależne znaczenie kliniczne subfenotypów opartych na szlaku u kobiet (współczynnik ryzyka [HR], 2,02; 95% przedział ufności [CI], 1,34-3,03; P<0,001) i pacjentów w wieku poniżej 70 lat (HR, 1,83; 95% CI, 1,24-2,71; P = 0,003). Wszystkie obserwacje były powtarzalne w analizach próbek podzielonych. WNIOSKI W kohorcie pacjentów z NSCLC podgrupy zdefiniowane przez profile aktywacji szlaku onkogennego wiązały się z przeżyciem bez nawrotów. Odkrycia te wymagają walidacji w niezależnych zestawach danych pacjenta.


title: Złagodzenie zapalenia okrężnicy przez genetycznie zmodyfikowane mysie limfocyty T regulatorowe przekierowane przez receptor chimeryczny specyficzny dla antygenu.

text: TŁO I CELE Terapeutyczne zastosowanie regulatorowych limfocytów T (Treg) do leczenia chorób zapalnych jest ograniczone przez niedobór Treg swoistych dla antygenu. Korzystne podejście do nadawania komórkom efektorowym T (Teff) pożądanej swoistości wykorzystuje chimeryczne receptory immunologiczne o swoistości typu przeciwciała. W związku z tym zastosowanie takich chimerycznych receptorów immunologicznych do przekierowania Treg do miejsc zapalenia może być użytecznym podejściem terapeutycznym do łagodzenia szerokiego zakresu chorób, w których główną rolę odgrywa niekontrolowana odpowiedź zapalna. METODY Aby umożliwić zastosowanie podejścia w warunkach klinicznych, które wymaga modyfikacji genetycznej własnych Treg pacjenta, opisujemy tutaj nowy protokół, który umożliwia wydajną transdukcję retrowirusową i swoistą dla 2,4,6-trinitrofenolu ekspansję naturalnie występujących mysich regulatorów Limfocyty T (nTregs) z trójczęściowym receptorem chimerycznym specyficznym dla 2,4,6-trinitrofenolu. WYNIKI Stransdukowane Treg utrzymały swój poziom Foxp3, mogły podlegać wielokrotnej ekspansji po spotkaniu ex vivo z ich pokrewnym antygenem w sposób niezależny od głównego kompleksu zgodności tkankowej, niezależny od kostymulacji i zależny od kontaktu oraz specyficznie tłumione komórki Teff. Adopcyjne przeniesienie niewielkiej liczby stransdukowanych nTreg wiązało się ze specyficzną dla antygenu, zależną od dawki poprawą zapalenia okrężnicy wywołanego kwasem trinitrobenzenosulfonowym. WNIOSKI Badanie to pokazuje, że nTreg można skutecznie transdukować w celu ekspresji funkcjonalnych, specyficznych dla antygenu chimerycznych receptorów, które umożliwiają swoistą supresję efektorowych komórek T zarówno in vitro, jak i in vivo. To podejście może umożliwić w przyszłości zastosowanie terapii komórkowej w chorobach zapalnych jelit, a także w innych chorobach zapalnych.


title: Właściwości oczyszczające i aktywujące kompleksów apoproteinowych UreD-UreF-ureaza.

text: Składanie in vivo metalocentrum ureazy niklu Klebsiella aerogenes wymaga obecności białek pomocniczych UreD, UreF i UreG i jest dodatkowo ułatwiane przez UreE. Wcześniejsze badania wykazały, że apoproteina ureazy występuje w postaci nieskompleksowanej, jak również w serii UreD-ureazy (I.-S. Park, M.B. Carr i R.P. Hausinger, Proc. Natl. Acad. Sci. USA 91:3233- 3237, 1994) i UreD-UreF-UreG-ureaza (I.-S. Park i R.P. Hausinger, J. Bacteriol. 177:1947-1951, 1995) kompleksów apoproteinowych. Badanie to wykazuje istnienie odrębnej serii kompleksów składających się z UreD, UreF i apoproteiny ureazy. Te nowe kompleksy wykazywały właściwości aktywacyjne, które różniły się od kompleksów apoproteinowych ureazy i UreD-ureazy. W przeciwieństwie do wcześniej opisanych gatunków, kompleksy apoproteinowe UreD-UreF-ureaza były odporne na inaktywację przez NiCl2. Zależność od stężenia wodorowęglanów dla aktywacji apoenzymu UreD-UreF-ureazy była istotnie zmniejszona w porównaniu z apoproteinami ureazy i UreD-ureazy. Analizy Western blot (immunoblot) z poliklonalnymi przeciwciałami anty-ureaza i anty-UreD wykazały, że UreD jest maskowany w kompleksach UreD-UreF-ureaza, prawdopodobnie przez UreF. Proponujemy, że wiązanie UreF moduluje właściwości aktywacji apoproteiny UreD-ureazy poprzez wykluczenie wiązania jonów niklu z miejscem aktywnym do czasu utworzenia karbamylowanego ligandu metalocentrum lizyny.


title: Koordynacja regulacji klastra cytokin IL-4, IL-13 i IL-5 w klonach Th2 wykazana przez wzorce ekspresji allelicznej.

text: Cytokiny IL-4, IL-13 i IL-5 są markerami podzbioru Th2 efektorowych komórek T i często są wyrażane razem. Te geny cytokin są zorganizowane w obrębie 140 kb ortologicznego DNA zarówno u myszy, jak i u człowieka. Stosując eksprymujące IL-4 klony limfocytów T CD4+ pochodzące od myszy F1, zidentyfikowaliśmy polimorfizmy alleliczne dla każdej z tych cytokin i oceniliśmy rodzicielską tożsamość mRNA cytokin. Zarówno ekspresja monoalleliczna, jak i bialleliczna wystąpiła dla każdego genu oraz dla dodatkowego genu, IL-3, który leży w GM-CSF w telomerze powyżej 450 kb na tym samym chromosomie. W przypadku koekspresji w klonach komórek T, IL-4 była wyrażana z tego samego allelu co IL-13 lub IL-5 w 81% przypadków. W przeciwieństwie do tego, wśród klonów, które wyrażały IL-3, stwierdzono tylko 52% zgodność tych trzech cytokin na poziomie allelicznym. Niezależna ekspresja alleli cytokinowych występuje powszechnie w limfocytach T, ale skupione locus obejmujące IL-4, IL-13 i IL-5 podlega skoordynowanej regulacji.


title: Aktywacja komórek T.

text: WSTĘP • • KOMÓRKOWE I MOLEKULARNE WYMAGANIA DO AKTYWACJI KOMÓREK T . Kompleks receptorów antygenowych T-Cell . . . ... . . ..... . . . . . . . . . . . . . . . . ...... . . . Aktywacja komórek T przez przeciwciała i leetyny. . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Inne struktury powierzchni komórek (cząsteczki pomocnicze) zaangażowane w rozpoznawanie i aktywację antygenu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Minimalne wymagania/lub aktywacja T-Cell . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . KONSEKWENCJE O�, KOMÓRKA T AC::IV A CJA; . EKSPRESJA ZWROTÓW AKTYWACJI . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Mechanizmy transmisji sygnału przez kompleks TCR. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Tryb kontroli ekspresji genów podczas aktywacji komórek T. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Mechanizm działania IL-2. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Nabycie aktywności cytolitycznej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . ANALOGIE Z NIEDOJRZAŁymi KOMÓRKAMI T .


title: Wpływ skrobi hydroksyetylowej na krwawienie po pomostowaniu krążeniowo-oddechowym: metaanaliza badań z randomizacją.

text: CEL Określono wpływ hydroksyetyloskrobi na krwawienie po pomostowaniu krążeniowo-oddechowym. METODY Przeprowadzono metaanalizę pooperacyjnej utraty krwi w randomizowanych badaniach klinicznych, w których porównano hydroksyetyloskrobię z albuminą w zarządzaniu płynami w chirurgii pomostowania aortalno-płucnego u dorosłych. Oceniono wpływ masy cząsteczkowej hydroksyetyloskrobi i podstawienia molowego. Uwzględniono również randomizowane badania bezpośrednio porównujące różne roztwory hydroksyetyloskrobi. WYNIKI Włączono osiemnaście badań z 970 pacjentami. W porównaniu z albuminą, hydroksyetyloskrobia zwiększyła pooperacyjną utratę krwi o 33,3% łącznej wartości SD (95% przedział ufności, 18,2%-48,3%; p < 0,001). Ryzyko ponownej operacji z powodu krwawienia było ponad dwukrotnie większe w przypadku hydroksyetyloskrobi (ryzyko względne 2,24; 95% przedział ufności 1,14-4,40; p = 0,020). Hydroksyetyloskrobia zwiększyła transfuzję czerwonych krwinek o 28,4% łącznego SD (95% przedział ufności, 12,2%-44,6%; P <0,001), świeżo mrożonego osocza o 30,6% (95% przedział ufności, 8,0%- 53,1%; p = 0,008), a płytek krwi o 29,8% (95% przedział ufności, 3,4%-56,2%; p = 0,027). Żaden z tych efektów nie różnił się znacząco między hydroksyetyloskrobią 450/0,7 i 200/0,5. Nie było wystarczających danych dla hydroksyetyloskrobi 130/0,4 w porównaniu z albuminą; jednakże nie wykryto żadnych znaczących różnic w bezpośrednich porównaniach hydroksyetyloskrobi 130/0,4 z 200/0,5. Albumina poprawiła hemodynamikę. Nie stwierdzono różnic w bilansie płynów, czasie respiratora, czasie pobytu na oddziale intensywnej terapii ani śmiertelności. WNIOSKI Hydroksyetyloskrobia zwiększyła utratę krwi, reoperację z powodu krwawienia i transfuzję preparatów krwi po pomostowaniu krążeniowo-oddechowym. Nie było dowodów na to, że ryzyko to można złagodzić przez niższą masę cząsteczkową i substytucję.


title: Za zmutowanym KRAS, regulator transkrypcji YAP jest niezbędny do progresji nowotworu do gruczolakoraka przewodu trzustki

text: Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDAC) jest agresywnym nowotworem o niskim współczynniku przeżycia i często nosi onkogenną mutację KRAS. Jednak KRAS jak dotąd nie był realnym celem terapeutycznym. Odkryliśmy, że obfitość mRNA YAP, który koduje białko związane z Yes (YAP), białko regulowane przez szlak Hippo podczas rozwoju tkanki i homeostazy, była zwiększona w ludzkiej tkance PDAC w porównaniu z normalnym nabłonkiem trzustki. W genetycznie zmodyfikowanych modelach myszy KrasG12D i KrasG12D:Trp53R172H, specyficzna dla trzustki delecja Yap zatrzymała progresję wczesnych zmian nowotworowych do PDAC bez wpływu na prawidłowy rozwój trzustki i funkcje endokrynologiczne. Chociaż Yap był zbędny w metaplazji groniasto-przewodowej (ADM), początkowym etapie progresji do PDAC, Yap był krytycznie wymagany do proliferacji zmutowanych komórek nowotworowych przewodu trzustkowego Kras lub Kras:Trp53 w hodowli oraz ich wzrostu i progresji do inwazyjnych PDAC u myszy. Yap działał jako krytyczny przełącznik transkrypcyjny w dół szlaku onkogennej kinazy białkowej KRAS-aktywowanej mitogenem (MAPK), promując ekspresję genów kodujących czynniki wydzielnicze, które kumulatywnie podtrzymywały proliferację nowotworową, rakotwórczą odpowiedź podścieliska w mikrośrodowisku guza i progresję PDAC w Kras i Kras: zmutowana tkanka trzustki Trp53. Razem, nasze odkrycia zidentyfikowały Yap jako krytyczny onkogenny efektor KRAS i obiecujący cel terapeutyczny dla PDAC i prawdopodobnie innych typów nowotworów z mutacją KRAS.


title: Rho, Rac i Cdc42 regulują organizację aktyny i adhezję komórek w makrofagach.

text: Wiadomo, że białka z rodziny Rho regulują organizację aktyny w fibroblastach, ale ich funkcje w komórkach pochodzenia krwiotwórczego nie zostały szczegółowo zbadane. Komórki Bac1.2F5 są zależną od czynnika 1 (CSF-1) mysią linią komórkową makrofagów stymulujących tworzenie kolonii; CSF-1 stymuluje ich proliferację i ruchliwość oraz działa jako chemoatraktant. CSF-1 szybko indukował reorganizację aktyny w komórkach Bac1: stymulował tworzenie filopodiów, lamellipodiów i marszczenia błony komórkowej, a także pojawianie się cienkich kabli aktynowych we wnętrzu komórki. Mikroiniekcja konstytutywnie aktywowanego (V12)Rac1 stymulowała tworzenie się lamellipodium i marszczenie błony. Dominujący mutant hamujący Rac, N17Rac1, hamował indukowane przez CSF-1 tworzenie lamellipodium, a także indukował zaokrąglanie komórek. V12Cdc42 indukował tworzenie długich filopodiów, podczas gdy dominujący mutant hamujący N17Cdc42 zapobiegał indukowanemu przez CSF-1 tworzeniu filopodiów, ale nie lamellipodiów. V14RhoA stymulował tworzenie kabli aktynowych i kurczenie się komórek, podczas gdy inhibitor Rho, transferaza C3, indukował utratę kabli aktynowych. Komórki Bac1 miały miejsca adhezji komórka-podłoże zawierające integrynę beta1, pp125FAK, paksylinę, winkulinę i białka fosforylowane tyrozyną. Te "ogniskowe kompleksy" były obecne w rosnących i pozbawionych CSF-1 komórkach, ale rozkładały się w komórkach, którym wstrzyknięto N17Cdc42 lub N17Rac1. Co ciekawe, integryna beta1 nie rozpraszała się długo po zaniku ogniskowego barwienia fosfotyrozyną i winkuliną. Dochodzimy do wniosku, że w Bac1 makrofagi Cdc42, Rac i Rho regulują tworzenie odrębnych struktur opartych na włóknach aktynowych i że Cdc42 i Rac są również wymagane do montażu miejsc adhezji do macierzy zewnątrzkomórkowej.


title: Wizualizacja funkcji i losu neutrofili w sterylnym urazie i naprawie

text: Neutrofile są uważane za szkodliwe komórki w różnych nieodpowiednich stanach zapalnych, w których uszkadzają gospodarza, prowadząc do śmierci neutrofili i ich późniejszej fagocytozy przez monocyty i makrofagi. Tutaj pokazujemy, że w całkowicie naprawiającym się sterylnym termicznym uszkodzeniu wątroby, neutrofile również penetrują miejsce uszkodzenia i wykonują krytyczne zadania polegające na demontażu uszkodzonych naczyń i tworzeniu kanałów dla nowego odrostu naczyń. Po wykonaniu tych zadań nie umierają w miejscu urazu ani nie są fagocytowane. Zamiast tego, wiele z tych neutrofili ponownie wchodzi do układu naczyniowego i ma wcześniej zaprogramowaną podróż, która pociąga za sobą pobyt w płucach w celu podwyższenia poziomu CXCR4 (receptor chemokiny motywu C-X-C 4) przed wejściem do szpiku kostnego, gdzie przechodzą apoptozę.


title: Wpływ masowych badań przesiewowych na zachorowalność i śmiertelność raka płaskonabłonkowego i gruczolakoraka szyjki macicy.

text: CEL Opisanie skuteczności fińskiego programu masowych badań przesiewowych w kierunku raka płaskonabłonkowego szyjki macicy i gruczolakoraka, odzwierciedlonej w zmianach zachorowalności i śmiertelności. METODY Dane dotyczące zachorowalności i umieralności na raka szyjki macicy uzyskano z Fińskiego Rejestru Nowotworów. Dane były dostępne od roku 1953, kiedy utworzono rejestr. Ogólnokrajowy program masowych badań przesiewowych w Finlandii rozpoczął się w połowie lat 60. XX wieku. Programem tym zarządza scentralizowana organizacja. Kobiety w wieku 30-60 lat są zgłaszane do badania co 5 lat. WYNIKI Średnia zapadalność na raka szyjki macicy na początku lat 60. wynosiła 15,4 na 10(5) kobietolat. W 1991 r. wynosiła tylko 2,7 na 10(5) kobietolat. Śmiertelność spadła w tym samym stopniu, co program masowych badań przesiewowych. We wczesnych latach 60. śmiertelność wynosiła 6,6, aw 1991 r. 1,4 na 10(5) kobietolat. Jednak zmniejszenie zachorowalności obserwuje się prawie wyłącznie w przypadku raka płaskonabłonkowego. Śmiertelność spowodowana gruczolakorakiem zmniejszyła się w przebadanych kohortach urodzeń, ale wskaźnik zachorowalności pozostał taki sam. WNIOSKI Fiński program masowych badań przesiewowych był skuteczny i jego kontynuacja ma ogromne znaczenie. W przyszłości należy zwrócić większą uwagę na atypie komórek gruczołowych w rozmazach z szyjki macicy. W ten sposób może być możliwe zmniejszenie częstości występowania gruczolakoraka szyjki macicy.


title: Rola 5-HT w regulacji osi mózg-przysadka-nadnercza: wpływ 5-HT na komórki kory nadnerczy.

text: Serotonina (5-HT) odgrywa kluczową rolę w regulacji osi mózg-przysadka-nadnercza. W szczególności wykazano, że 5-HT kontroluje aktywność neuronów podwzgórza CRF i komórek kortykotropu przysadki poprzez aktywację podtypów receptora 5-HT1A i (lub) 5-HT(2A/2C). 5-HT, działając poprzez receptory 5-HT2, może również aktywować układ renina-angiotensyna poprzez stymulację sekrecji reniny iw konsekwencji może zwiększyć produkcję aldosteronu. Na poziomie nadnerczy, wytwarzana lokalnie 5-HT stymuluje aktywność wydzielniczą komórek kory nadnerczy poprzez parakrynny tryb komunikacji. Obecność 5-HT w nadnerczach wykazano immunohistochemicznie i biochemicznie u różnych gatunków. W nadnerczach żaby, szczura i świni 5-HT jest syntetyzowane przez komórki chromochłonne, podczas gdy w korze nadnerczy myszy 5-HT jest zawarte we włóknach nerwowych. U człowieka 5-HT występuje w komórkach tucznych okołonaczyniowych. Badania in vivo i in vitro wykazały, że 5-HT stymuluje wydzielanie kortykosteroidów u różnych gatunków (w tym u ludzi). Rodzaj receptora zaangażowanego w mechanizm działania 5-HT różni się między różnymi gatunkami. U żab i ludzi stymulujący wpływ 5-HT na komórki kory nadnerczy odbywa się za pośrednictwem podtypu receptora 5-HT4 dodatnio sprzężonego z cyklazą adenylylową i napływem wapnia. U szczurów wpływ 5-HT na wydzielanie aldosteronu odbywa się poprzez aktywację receptorów 5-HT7. Badania kliniczne wskazują, że agoniści receptora 5-HT4 stymulują wydzielanie aldosteronu u zdrowych ochotników oraz u pacjentów z niewydolnością kortykotropową i pierwotnym hiperaldosteronizmem. Miejscowa kontrola serotoninergiczna wytwarzania kortykosteroidów może być zaangażowana w fizjologiczną kontrolę czynności kory nadnerczy, a także w patofizjologię zaburzeń kortyzolu i aldosteronu.


title: Wpływ interleukiny-1 i czynnika martwicy nowotworu/kachektyny na obrót glukozy u szczura.

text: Zbadaliśmy wpływ rekombinowanej ludzkiej interleukiny-1 beta (IL-1) i rekombinowanego ludzkiego czynnika martwicy nowotworu alfa/kachektyny (TNF) na kinetykę glukozy u zdrowych szczurów za pomocą primingu stałego wlewu D-(6-3H)glukozy i D-[U-14C]glukozę. Podczas infuzji izotopowej (6-godzinnej) i monokiny (4-godzinnej) oznaczano stężenie glukagonu i insuliny w osoczu i korelowano ze zmianami metabolizmu glukozy. Wskaźniki pojawiania się (Ra) i zanikania glukozy (Rd) były podwyższone tylko dla IL-1 i były związane ze wzrostem glukagonu i towarzyszącym spadkiem stosunku insuliny do glukagonu. Stężenie glukozy w osoczu wzrosło wcześnie po podaniu IL-1 i zbiegło się ze szczytem w Ra. Zwiększenie szybkości klirensu metabolicznego (MCR) i procent strumienia utlenianego przez IL-1 sugeruje, że ta monokina indukuje wykorzystanie glukozy jako substratu. Podawanie TNF nie zmodyfikowało Ra lub Rd, procentu utlenionego strumienia lub MCR. Szczury traktowane TNF zwiększyły procent recyklingu glukozy, ale nie całkowitą szybkość wytwarzania glukozy. Wyniki tego eksperymentu sugerują, że endogenne produkty makrofagów uczestniczą w różnych zmianach metabolizmu węglowodanów obserwowanych podczas urazu i/lub infekcji.


title: Ludzkie i mysie bardzo małe komórki podobne do embrionów stanowią multipotencjalne komórki progenitorowe in vitro i in vivo.

text: Celem tego badania było określenie progresji linii ludzkich i mysich bardzo małych komórek podobnych do embrionów (HuVSEL lub MuVSEL) in vitro i in vivo. In vitro komórki HuVSEL i MuVSEL różnicowały się w komórki wszystkich trzech listków zarodkowych embrionów. Komórki HuVSEL wytworzyły solidną zmineralizowaną tkankę pochodzenia ludzkiego w porównaniu z kontrolą w defektach kalwarii. Immunohistochemia wykazała, że komórki HuVSEL dały początek neuronom, adipocytom, chondrocytom i osteoblastom w obrębie ubytków czaszki. Komórki MuVSEL były również zdolne do różnicowania się do podobnych linii. Pierwsze seryjne przeszczepy komórek MuVSEL w napromieniowane miejsca kostne wykazały, że około 60% komórek zachowało swój fenotyp komórek VSEL, podczas gdy inne komórki różnicowały się w wiele tkanek po 3 miesiącach. Wtórne przeszczepy nie identyfikowały komórek VSEL dawcy, co sugeruje ograniczoną samoodnowę, ale wykazywały pochodne komórek VSEL in situ przez okres do 1 roku. W żadnym momencie nie zidentyfikowano potworniaków. Badania te pokazują, że komórki VSEL wytwarzają liczne struktury komórkowe in vivo i in vitro oraz kładą podwaliny pod przyszłe terapie regeneracyjne oparte na komórkach w przypadku zaburzeń kostnych, nerwowych i tkanki łącznej.


title: Wysoka częstotliwość inaktywacji p16 (CDKN2/MTS-1/INK4A) w raku płaskonabłonkowym głowy i szyi.

text: Gen supresorowy nowotworu p16 (CDKN2/MTS-1/INK4A) może być inaktywowany przez wiele mechanizmów genetycznych. Przeanalizowaliśmy 29 inwazyjnych pierwotnych raków płaskonabłonkowych głowy i szyi (HNSCC) pod kątem inaktywacji p16 za pomocą immunohistochemii przy użyciu nowego przeciwciała monoklonalnego (mAb), DCS-50. Barwienie p16 pierwotnych zmian skorelowano z analizą genetyczną obejmującą: (a) szczegółową analizę mikrosatelitarną markerów w locus p16 w celu wykrycia homozygotycznej delecji; (b) analiza sekwencji p16; oraz (c) analiza Southern blot w celu określenia stanu metylacji wyspy 5' CpG p16. Dwadzieścia cztery z 29 (83%) guzów raka płaskonabłonkowego głowy i szyi wykazywało brak barwienia jądra p16 metodą immunohistochemiczną. Spośród tych 24 guzów stwierdziliśmy, że 16 (67%) miało homozygotyczne delecje, 5 (21%) było zmetylowanych, 1 wykazywał rearanżację w locus p16, a 1 wykazywał mutację przesunięcia ramki w eksonie 1. Dane te sugerują, że: ( a) inaktywacja genu supresorowego nowotworu p16 jest częstym zdarzeniem w płaskonabłonkowym raku głowy i szyi; (b) p16 jest inaktywowane przez kilka odrębnych i wykluczających się zdarzeń, w tym homozygotyczną delecję, mutację punktową i metylację promotora; i (c) analiza immunohistochemiczna pod kątem ekspresji produktu genu p16 jest dokładną i stosunkowo prostą metodą oceny inaktywacji genu p16.


title: Przeszukiwanie całego genomu RNAi napływu Ca(2+) identyfikuje geny, które regulują aktywność kanału Ca(2+) aktywowanego uwalnianiem Ca(2+).

text: Ostatnie badania przeprowadzone przez naszą grupę i inne wykazały wymaganą i konserwatywną rolę Stim w aktywowanym przez magazyn dopływie Ca(2+) i aktywowanym uwalnianiu Ca(2+) (CRAC) kanału. Używając bezstronnego przesiewowego badania interferencji RNA obejmującego cały genom w komórkach Drosophila S2, identyfikujemy teraz 75 trafień, które silnie hamowały napływ Ca(2+) po opróżnieniu sklepu przez tapsigarginę. Wśród tych trafień jest 11 przewidywanych białek transbłonowych, w tym Stim, i jedno, olf186-F, które po knockdown za pośrednictwem interferencji RNA wykazywało głęboką redukcję wywołanego przez tapsygarginę wejścia Ca(2+) i prądu CRAC, a po nadekspresji 3- krotna augmentacja prądu CRAC. Prądy CRAC były dalej zwiększane do 8-krotnie wyższe niż w kontroli i rozwijały się szybciej, gdy olf186-F kotransfekowano ze Stim. olf186-F jest członkiem wysoce konserwatywnej rodziny czterotransbłonowych białek z homologami od Caenorhabditis elegans do człowieka. Retikulum endoplazmatyczne (ER) Ca(2+) pompy sarko-/ER ATPaza wapniowa (SERCA) oraz pojedyncze, rozpuszczalne przezbłonowo białko receptora przyłączającego N-etylomaleimid (NSF) (SNARE) Syntaxin5 były również wymagane do aktywności kanału CRAC, zgodne ze ścieżką sygnalizacyjną, w której Stim wyczuwa ubytek Ca(2+) w ER, przemieszcza się do błony plazmatycznej i oddziałuje z olf186-F, aby wyzwolić aktywność kanału CRAC.


title: Wedelolakton indukuje wzrost komórek raka piersi poprzez stymulację sygnalizacji receptora estrogenowego.

text: Wykazano, że wedelolakton, kumestan roślinny, działa jako środek przeciwnowotworowy w przypadku raka piersi i prostaty in vitro i in vivo, ukierunkowany na wiele białek komórkowych, w tym receptory androgenowe, 5-lipoksygenazę i topoizomerazę IIα. Jest cytotoksyczny dla linii komórkowych raka piersi, prostaty, przysadki i szpiczaka in vitro w stężeniach μM. W tym badaniu wykazano jednak nową aktywność biologiczną dawki nM wedelolaktonu. Wedelolakton działa jako agonista receptorów estrogenowych (ER) α i β, co wykazano poprzez transaktywację elementu odpowiedzi estrogenowej (ERE) w komórkach przejściowo wyrażających ERα lub ERβ oraz poprzez molekularne dokowanie tego kumestanu do kieszeni wiążącej ligandy zarówno ERα, jak i ERβ. W komórkach raka piersi wedelolakton stymuluje wzrost komórek z pozytywnym receptorem estrogenowym, ekspresję genów odpowiadających na estrogen i aktywuje szybką niegenomową sygnalizację estrogenową. Wszystkie te efekty można zahamować przez wstępne traktowanie czystym antagonistą ER ICI 182 780 i nie są one obserwowane w ER-ujemnych komórkach raka piersi. Doszliśmy do wniosku, że wedelolakton działa jako fitoestrogen w komórkach raka piersi poprzez stymulację genomowych i niegenomowych szlaków sygnałowych ER.


title: Subpopulacje mysich monocytów krwi różnią się etapem dojrzewania i odpowiedzią zapalną.

text: Monocyty krwi są dobrze scharakteryzowanymi prekursorami makrofagów i komórek dendrytycznych. Dobrze znane są podzbiory ludzkich monocytów o zróżnicowanej reprezentacji w różnych stanach chorobowych. W przeciwieństwie do tego, podzbiory mysich monocytów zostały scharakteryzowane minimalnie. W tym badaniu identyfikujemy trzy subpopulacje mysich monocytów, które można odróżnić na podstawie zróżnicowanej ekspresji Ly-6C, CD43, CD11c, MBR i CD62L. Podzbiory mają cechy rozległej fagocytozy, podobną ekspresję receptora M-CSF (CD115) i rozwój w makrofagi po stymulacji M-CSF. Eliminując monocyty krwi za pomocą liposomów naładowanych dichlorometyleno-bisfosfonianami i monitorując ich ponowne zasiedlanie, wykazaliśmy związek rozwojowy między podzbiorami. Monocyty zostały maksymalnie zubożone 18 h po zastosowaniu liposomów, a następnie ponownie pojawiły się w krążeniu. Komórki te pochodziły wyłącznie z podzbioru Ly-6C(wysokiego), przypominającego monocyty szpiku kostnego. Seryjne analizy cytometrii przepływowej nowo uwolnionych monocytów Ly-6C(wysokich) wykazały, że ekspresja Ly-6C na tych komórkach była obniżona podczas krążenia. W stanach zapalnych wywołanych przez ostre zakażenie Listeria monocytogenes lub przewlekłe zakażenie Leishmania major, nastąpił znaczny wzrost niedojrzałych monocytów Ly-6C(high), przypominający zapalne przesunięcie granulocytów w lewo. Ponadto ostre zapalenie otrzewnej rekrutowało preferencyjnie monocyty Ly-6C(med-high). Podsumowując, dane te identyfikują różne subpopulacje mysich monocytów krwi, które różnią się etapem dojrzewania i zdolnością do rekrutacji do miejsc zapalnych.


title: Proteogenomika w celu odkrycia pełnej zawartości kodowania genomów: perspektywa obliczeniowa.

text: Proteogenomika pojawiła się jako dziedzina na styku genomiki i proteomiki. Jest to luźny zbiór technologii, które umożliwiają przeszukiwanie tandemowych widm masowych w oparciu o genomowe bazy danych w celu identyfikacji i scharakteryzowania genów kodujących białka. Peptydy proteogenomiczne dostarczają bezcennych informacji dla adnotacji genu, co jest trudne lub niemożliwe do ustalenia przy użyciu standardowych metod adnotacji. Przykłady obejmują potwierdzenie translacji, określenie ramek odczytu, identyfikację granic genów i eksonów, dowody na przetwarzanie potranslacyjne, identyfikację form splicingowych, w tym splicing alternatywny, a także przewidywanie całkowicie nowych genów. Aby proteogenomika mogła spełnić swoje obietnice, musi jednak pokonać szereg przeszkód technologicznych, w tym szybkość i dokładność identyfikacji peptydów, budowę i przeszukiwanie specjalistycznych baz danych, korektę błędów próbkowania i inne. W tym artykule dokonano przeglądu stanu wiedzy w tej dziedzinie, skupiając się na obecnych sukcesach i roli obliczeń w pokonywaniu tych wyzwań. Opisujemy, jak postęp technologiczny i algorytmiczny umożliwił już szeroko zakrojone badania proteogenomiczne wielu organizmów modelowych, w tym arabidopsis, drożdży, much i ludzi. Zapewniamy również zapowiedź postępów w dziedzinie, opisując wczesne wysiłki w rozwiązywaniu problemów złożonych struktur genów, wyszukiwanie genomów pokrewnych gatunków i rekonstrukcję genów immunoglobulin.


title: Fosforylacja in vitro p53 przez zależną od wapnia kinazę białkową C – charakterystyka miejsca wiązania kinazy białkowej C na p53.

text: Pokazujemy, że in vitro, zależna od Ca2+ kinaza białkowa C (PKC) fosforyluje rekombinowane mysie białko p53 na kilku resztach zawartych w konserwatywnym regionie zasadowym 25 aminokwasów, zlokalizowanym w C-końcowej części białka. W związku z tym syntetyczny peptyd p53-(357-381) jest fosforylowany przez PKC w wielu resztach Ser i Thr, w tym Ser360, Thr365, Ser370 i Thr377. Ustalamy również, że p53-(357-381)-peptyd w stężeniach mikromolowych ma zdolność stymulowania specyficznego dla sekwencji wiązania DNA przez p53. Ta stymulacja jest tracona po fosforylacji przez PKC. Aby dalej scharakteryzować mechanizmy regulujące zależną od PKC fosforylację peptydu p53-(357-381), porównano fosforylację rekombinowanego peptydu p53 i p53-(357-381) przez PKC. Wyniki sugerują, że fosforylacja pełnej długości p53 w C-końcowych miejscach PKC jest wysoce zależna od dostępności miejsc fosforylacji i że domena na p53 różna od p53-(357-381)-peptydu jest zaangażowana w wiązanie PKC. W związku z tym zidentyfikowaliśmy konserwowany 27-aminokwasowy peptyd, p53-(320-346)-peptyd, w regionie C-końcowym p53 i sąsiadujący z resztami 357-381, który oddziałuje z PKC in vitro. Interakcja między p53-(320-346)-peptydem a PKC hamuje autofosforylację PKC i fosforylację substratów, w tym p53-(357-381)-peptydu, neurograniny i histonu H1. Konwencjonalne zależne od Ca2+ PKC alfa, beta i gamma oraz katalityczny fragment PKC (PKM) były prawie tak samo podatne na hamowanie przez peptyd p53-(320-346). Delta PKC niezależna od Ca2+ była znacznie mniej wrażliwa na hamowanie. Omówiono znaczenie tych odkryć dla zrozumienia fosforylacji in vivo p53 przez PKC.


title: Rola komórek nabłonka barwnikowego oka w uprzywilejowaniu układu immunologicznego

text: Mikrośrodowisko oka ma charakter zarówno immunosupresyjny, jak i przeciwzapalny. Komórki nabłonka pigmentowego (PE) wyizolowane z oka mają zdolność do hamowania aktywacji limfocytów T zależnej od receptora limfocytów T i indukcji regulatorowych limfocytów T in vitro. Ta właściwość zależy od zdolności komórek do wytwarzania rozpuszczalnych cząsteczek hamujących na powierzchni komórki, na przykład CD86 (B7-2), transformującego czynnika wzrostu (TGF)-β, trombospondyny-1, ligandu 1 zaprogramowanej śmierci komórki 1 (PD- L1/B7-H1) i cytotoksyczny antygen związany z limfocytem T 2α. Hodowane komórki PE oka z tęczówki, ciała rzęskowego i siatkówki mogą indywidualnie hamować aktywację komórek T poprzez mechanizmy, które częściowo nakładają się na siebie. Co więcej, regulatorowe komórki T pochodzące z PE nabywają funkcje, które odgrywają rolę w ustalaniu regulacji immunologicznej w oku. W obrębie oka stosuje się wiele strategii, aby kontrolować zapalenie o podłożu immunologicznym. Zjawisko to jest znane jako przywilej immunologiczny i ma zasadnicze znaczenie w zapobieganiu rozległym uszkodzeniom przypadkowych komórek, które w przeciwnym razie prowadziłyby do ślepoty. Praca ta skupia się na właściwościach immunosupresyjnych i roli komórek PE ocznych w miejscach uprzywilejowanych pod względem odporności.


title: Salmonella lekooporna w Stanach Zjednoczonych: perspektywa epidemiologiczna.

text: Salmonelloza stanowi poważny problem zdrowotny w Stanach Zjednoczonych. Rocznie odpowiada za ponad 40 000 zgłoszonych przypadków, 500 zgonów i koszty finansowe znacznie przekraczające 50 milionów dolarów. Oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe wzrasta u szczepów Salmonella, co ma istotne konsekwencje dla zdrowia publicznego. Chociaż łańcuch przenoszenia bakterii jest często złożony, połączone badania epidemiologiczne i laboratoryjne z wykorzystaniem nowych metod biologii molekularnej umożliwiają prześledzenie opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe salmonelli do ich pierwotnego źródła – żywności pochodzenia zwierzęcego. Badania te sugerują, że leki przeciwdrobnoustrojowe, na które narażone są zwierzęta będące pokarmem, wywierają presję selekcyjną, która prowadzi do pojawiania się i utrzymywania opornych szczepów.


title: Swoista dla glutaminy N-końcowa amidaza, składnik szlaku reguły N-końca.

text: Deamidacja N-końcowego Gln przez Nt(Q)-amidazę, N-końcową amidohydrolazę, jest częścią szlaku degradacji białka z regułą N-końca. Wykryliśmy aktywność Nt(Q)-amidazy w mysich tkankach, oczyściliśmy Ntaq1 z mózgów bydła, zidentyfikowaliśmy jego gen i rozpoczęliśmy analizę tego enzymu. Ntaq1 jest wysoce konserwatywny wśród zwierząt, roślin i niektórych grzybów, ale jego sekwencja jest niepodobna do sekwencji innych amidaz. Wcześniejszy mutant w genie Drosophila Cg8253, który tutaj pokazujemy, koduje Nt(Q)-amidazę, ma wadliwą pamięć długotrwałą. Inne badania zidentyfikowały ligandy białkowe niescharakteryzowanego ludzkiego białka C8orf32, które tutaj pokazujemy jako Ntaq1 Nt(Q)-amidaza. Co ciekawe, badania „wysokoprzepustowe” rozwiązały ostatnio strukturę krystaliczną C8orf32 (Ntaq1). Nasza ukierunkowana mutageneza Ntaq1 i jej struktura krystaliczna wskazują, że miejsce aktywne i mechanizm katalityczny Nt(Q)-amidazy są podobne do transglutaminaz.


title: Rekrutacja STAT3 zależna od genu 1 związanego z Brahmą w genach indukowanych przez IL-6.

text: IL-6 jest cytokiną immunoregulacyjną pełniącą wiele funkcji w hemopoezie, proliferacji i onkogenezie. IL-6 wyzwala fosforylację, dimeryzację i translokację jądrową STAT3, który wiąże się z docelowymi promotorami i aktywuje transkrypcję. Gen 1 związany z Brahmą (BRG1), silnik enzymatyczny kompleksu zmiany typu kojarzenia drożdży i przebudowy chromatyny niefermentującej sacharozy, jest niezbędny do rekrutacji kompleksów zawierających STAT1 lub STAT1/STAT2 do celów IFN. Postawiliśmy hipotezę, że BRG1 może być również wymagany do rekrutacji STAT3. W tym badaniu pokazujemy, że indukcja podzbioru ludzkich genów odpowiadających na IL-6 jest zależna od BRG1. BRG1 jest konstytutywnie obecny w tych miejscach docelowych i jest wymagany do rekrutacji STAT3, modyfikacji histonów w dół i wywołanej przez IL-6 przebudowy chromatyny. Indukowana przez IL-6 rekrutacja STAT3 do promotora czynnika regulatorowego 1 IFN, a następnie synteza mRNA jest zależna od BRG1, chociaż rekrutacja STAT1 za pośrednictwem IFN-gamma do tego locus jest niezależna od BRG1. BRG1 zwiększał również podstawową ekspresję białka transbłonowego 3 indukowanego przez IFN i białka 16 indukowanego przez IFN-gamma oraz podstawową dostępność chromatyny na promotorze czynnika regulacyjnego IFN 1. Wpływ na ekspresję podstawową był niezależny od STAT3, co ujawnił mały interferujący RNA ogłuszający. Wraz z wcześniejszymi obserwacjami dane te ujawniają, że BRG1 odgrywa szeroką rolę w pośredniczeniu w dostępie STAT do wielu promotorów reagujących na cytokiny i ujawnia różnice specyficzne dla promotora zarówno pod względem wpływu BRG1 na podstawową dostępność chromatyny, jak i na dostęp różnych białek STAT do tego samego celu. .


title: Konsumenci o wysokiej i niskiej zawartości tłuszczu, ich spożycie makroskładników i wskaźnik masy ciała: dalsza analiza National Diet and Nutrition Survey of British Adults.

text: CELE Zbadanie różnych cech konsumentów o wysokiej i niskiej zawartości tłuszczu, w szczególności ich spożycia makroskładników odżywczych i wskaźnika masy ciała. PROJEKT Ponowna analiza danych z badania Dietary and Nutritional Survey of British Adults. Dokonano porównań między grupami zdefiniowanymi jako konsumenci o wysokiej i niskiej zawartości tłuszczu na podstawie 7-dniowych zapisów ważonych żywności uznanych za ważne dla spożycia energii. Osoby zostały sklasyfikowane na dwa sposoby według procentowej energii z tłuszczu (FAT%) oraz bezwzględnej ilości spożytego tłuszczu (FATg). Kryteria klasyfikacji wysokiego FAT% to > 45% (wysoka zawartość tłuszczu) i < lub = 35% (niska zawartość tłuszczu). Dla grupy FATg próg dla grupy wysokotłuszczowej wynosił > 138 g/dzień (mężczyźni) i > 102 g/dzień (kobiety), a dla grupy niskotłuszczowej < 85 g/dzień (mężczyźni) i < 70 g/dzień (kobiety). USTAWIENIE Dane żywieniowe zostały zebrane z prywatnych gospodarstw domowych w Wielkiej Brytanii w latach 1986-1987. PRZEDMIOTÓW Z łącznej populacji 2197 osób, które były odchudzające się, chore lub miały EI: BMR < 1,2 zostały wykluczone w celu wykorzystania danych, które były najbardziej prawdopodobne reprezentować zwyczajowe spożycie energii. Spośród pozostałych 1240 osób 10,8% tej próby (6,1% całej populacji) zostało sklasyfikowanych jako konsumenci niskotłuszczowi (76 mężczyzn i 58 kobiet) i 15,4% wysokotłuszczowi (8,7% ogółu populacji, 93 mężczyzn i 98 kobiet). ). GŁÓWNE WSKAŹNIKI EFEKTU Spożycie makroskładników i wskaźnik masy ciała (BMI). WYNIKI 30% badanych zmieniło klasyfikację grup tłuszczowych, gdy kryteria definiowania grup o wysokiej i niskiej zawartości tłuszczu zmieniły się z FAT% na FATg. Spożycie składników odżywczych różniło się w zależności od definicji grup. Grupa wysokotłuszczowa FATg jadła znacznie więcej wszystkich składników odżywczych niż grupa niskotłuszczowa FATg. Jednak nie zaobserwowano tego w analizie FAT%, ponieważ grupa o wysokiej zawartości tłuszczu spożywała więcej tłuszczu i mniej węglowodanów. Średni BMI był zwykle wyższy w grupach o wysokiej zawartości tłuszczu niż w grupach o niskiej zawartości tłuszczu, szczególnie w analizie FATg. Jednak grupa o wysokiej zawartości tłuszczu zawierała szeroki zakres BMI. Dalsze badanie BMI w grupach o wysokiej zawartości tłuszczu wykazało, że wiek (różnica 11 lat) był jedyną zmienną pozwalającą na rozróżnienie osób z górnego i dolnego kwartyla BMI. WNIOSKI Konsumenci o wysokiej i niskiej zawartości tłuszczu różnią się pod względem wielu zmiennych, na co wpływa sposób zdefiniowania tych grup (FAT% lub FATg). Konsumenci o wysokiej zawartości tłuszczu mają zwykle wyższy BMI niż konsumenci o niskiej zawartości tłuszczu, ale nie wszyscy konsumenci o wysokiej zawartości tłuszczu mają nadwagę lub są otyli.


title: Ilościowa analiza całego genomu inicjacji i zakończenia replikacji eukariotycznej.

text: Wiele podstawowych aspektów replikacji DNA, takich jak dokładne lokalizacje, w których rozpoczyna się i kończy synteza DNA, jak często wykorzystywane są miejsca pochodzenia oraz jak transkrypcja wpływa na progresję widełek, jest słabo poznanych. Poprzez głębokie sekwencjonowanie fragmentów Okazaki kompleksowo dokumentujemy kierunek widełek replikacyjnych w całym genomie S. cerevisiae, co pozwala na systematyczną analizę inicjacji, wydajności początkowej, progresji widełek i terminacji. Pokazujemy, że inicjacja wiodącej nici występuje preferencyjnie w regionie wolnym od nukleosomów w miejscu początku replikacji. Używając szczepu, w którym późne początki mogą być indukowane do wczesnego uruchomienia, pokazujemy, że zakończenie replikacji jest w dużej mierze pasywnym zjawiskiem, które nie opiera się na sekwencjach działających w układzie cis lub pauzie widełek replikacyjnych. Profil replikacji jest głównie zdeterminowany przez kinetykę wyzwalania pochodzenia, co pozwala nam zrekonstruować profile czasowe dla całego chromosomu z asynchronicznej kultury.


title: Gen mysiego H19 jest aktywowany podczas różnicowania embrionalnych komórek macierzystych in vitro oraz w momencie implantacji do rozwijającego się zarodka.

text: Różnicowanie in vitro mysich embrionalnych komórek macierzystych do ciał embrionalnych naśladuje zdarzenia zachodzące in vivo krótko przed i po implantacji embrionu. Wykorzystaliśmy ten system wraz z różnicowym klonowaniem cDNA do identyfikacji genów, których ekspresja jest regulowana podczas wczesnej embriogenezy. Tutaj opisujemy izolację kilku takich klonów cDNA, z których jeden odpowiada genowi H19. Gen ten jest aktywowany w pozaembrionalnych typach komórek w momencie implantacji, co sugeruje, że może odgrywać rolę na tym etapie rozwoju, a następnie ulega ekspresji we wszystkich komórkach zarodka w połowie ciąży, z uderzającym wyjątkiem większości z nich. rozwijającego się ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Po urodzeniu ekspresja tego genu ustaje lub jest drastycznie zmniejszona we wszystkich tkankach.


title: Lokalizacja Sir2p: jąderko jako przegroda na ciche regulatory informacji.

text: W szczepach drożdży pączkujących typu dzikiego białka kodowane przez SIR3, SIR4 i RAP1 są współlokalizowane z telomerycznym DNA w ograniczonej liczbie ognisk w jądrach międzyfazowych. Barwienie immunologiczne Sir2p pokazuje, że oprócz barwienia punktowego, które pokrywa się z ogniskami Rap1, Sir2p lokalizuje się w subdomenie jąderka. Obecność Sir2p zarówno w przerywniku powtórzenia rDNA, jak iw telomerach jest potwierdzana przez sieciowanie formaldehydem i immunoprecypitację z przeciwciałami anty-Sir2p. W szczepach pozbawionych Sir4p, Sir3p zostaje skoncentrowany w jąderku na szlaku wymagającym SIR2 i UTH4, genu regulującego długość życia drożdży. Nieoczekiwana lokalizacja jąderkowa Sir2p i Sir3p koreluje z obserwowanymi efektami mutacji sir na stabilność rDNA i długowieczność drożdży, definiując nowe miejsce działania dla czynników regulujących milczącą informację.


title: Optogenetyka ujawnia opóźnioną synaptogenezę aferentną na przeszczepionych, indukowanych przez człowieka, pluripotencjalnych komórkach macierzystych progenitorach neuronalnych.

text: Przeprogramowanie komórek somatycznych do stanu komórek macierzystych pluripotencji otworzyło nowe możliwości w terapii zastępowania komórek i modelowaniu chorób w wielu schorzeniach neurologicznych. Nadal jednak nie wiadomo, w jakim stopniu wszczepione indukowane przez człowieka pluripotencjalne komórki macierzyste (hiPSC) różnicują się w funkcjonalny fenotyp neuronalny i czy integrują się z obwodem gospodarza. Tutaj przedstawiamy szczegółową charakterystykę właściwości funkcjonalnych i integracji synaptycznej neuronów pochodzących z hiPSC przeszczepionych w modelu in vitro nadpobudliwej tkanki epileptycznej, a mianowicie organotypowych kulturach skrawków hipokampa (OHSC) oraz u dorosłych szczurów in vivo. HiPSC zostały najpierw zróżnicowane w długoterminowe, samoodnawiające się komórki macierzyste neuronabłonka (lt-NES), o których wiadomo, że tworzą głównie neurony GABAergiczne. Po różnicowaniu w OHSC przez 6 tygodni, neurony pochodzące z komórek lt-NES wykazywały właściwości neuronalne, takie jak prądy sodowe wrażliwe na tetrodotoksynę i potencjały czynnościowe (AP), a także zarówno spontaniczne, jak i wywołane prądy postsynaptyczne, co wskazuje na funkcjonalne aferentne wejścia synaptyczne. Przeszczepione komórki miały odrębny profil elektrofizjologiczny w porównaniu z komórkami gospodarza w OHSC o wyższej oporności wejściowej, niższym spoczynkowym potencjale błonowym i AP o niższej amplitudzie i dłuższym czasie trwania. Aby zbadać pochodzenie synaptycznych aferentnych do przeszczepionych neuronów pochodzących z komórek lt-NES, neurony gospodarza transdukowano za pomocą Channelrodopsyny-2 (ChR2) i aktywowano optogenetycznie światłem niebieskim. Jednoczesne rejestracje prądów synaptycznych w przeszczepionych neuronach pochodzących z komórek lt-NES przy użyciu techniki patch-clamp na całej komórce po 6 tygodniach od przeszczepu ujawniły ograniczone połączenia synaptyczne z neuronów gospodarza. Dłuższe czasy różnicowania, do 24 tygodni po przeszczepie in vivo, ujawniły bardziej dojrzałe właściwości wewnętrzne i rozległe połączenia synaptyczne z neuronów gospodarza do neuronów pochodzących z komórek lt-NES, co sugeruje, że komórki te wymagają dłuższego czasu na różnicowanie/dojrzewanie i synaptogenezę. Jednak nawet w tym późniejszym punkcie czasowym przeszczepione komórki utrzymywały wyższą oporność wejściową. Dane te wskazują, że przeszczepione neurony wywodzące się z komórek lt-NES otrzymują dostateczną ilość sygnału wejściowego z mózgu gospodarza. Ponieważ komórki lt-NES użyte w tym badaniu wykazują silną skłonność do różnicowania GABAergicznego, aferentne synaptyczne host-przeszczep mogą ułatwiać hamujące uwalnianie neuroprzekaźników i normalizować nadpobudliwe sieci neuronowe w chorobach mózgu, takich jak padaczka.


title: Przeciwciało monoklonalne anty-CD3 w cukrzycy typu 1.

text: TŁO Cukrzyca typu 1 jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną spowodowaną patogennym działaniem limfocytów T na komórki beta wytwarzające insulinę. Wcześniejsze badania kliniczne wykazały, że ciągła immunosupresja czasowo spowalnia utratę produkcji insuliny. Badania przedkliniczne sugerowały, że przeciwciało monoklonalne przeciwko CD3 może odwrócić hiperglikemię podczas prezentacji i wywołać tolerancję na nawrotową chorobę. METODY Zbadaliśmy wpływ nieaktywującego humanizowanego przeciwciała monoklonalnego przeciwko CD3-hOKT3gamma1(Ala-Ala)-na utratę produkcji insuliny u pacjentów z cukrzycą typu 1. W ciągu 6 tygodni po postawieniu diagnozy 24 pacjentów losowo przydzielono do jednego 14-dniowego cyklu leczenia przeciwciałem monoklonalnym lub bez przeciwciała i byli badani w pierwszym roku choroby. WYNIKI Leczenie przeciwciałem monoklonalnym utrzymało lub poprawiło wytwarzanie insuliny po roku u 9 z 12 pacjentów w grupie leczonej, podczas gdy tylko 2 z 12 kontroli miało trwałą odpowiedź (P=0,01). Wpływ leczenia na odpowiedzi insulinowe utrzymywał się przez co najmniej 12 miesięcy po postawieniu diagnozy. Poziomy hemoglobiny glikozylowanej i dawki insuliny również uległy obniżeniu w grupie przeciwciał monoklonalnych. Nie wystąpiły żadne poważne skutki uboczne, a najczęstszymi skutkami ubocznymi były gorączka, wysypka i anemia. Odpowiedzi kliniczne były związane ze zmianą stosunku limfocytów T CD4+ do limfocytów T CD8+ 30 i 90 dni po leczeniu. WNIOSKI Leczenie hOKT3gamma1(Ala-Ala) łagodzi pogorszenie produkcji insuliny i poprawia kontrolę metaboliczną w pierwszym roku cukrzycy typu 1 u większości pacjentów. Mechanizm działania przeciwciała monoklonalnego anty-CD3 może obejmować bezpośredni wpływ na patogenne limfocyty T, indukcję populacji komórek regulatorowych lub jedno i drugie.


title: Ustanowienie i różnicowanie in vitro nowej linii embrionalnych komórek macierzystych z ludzkiej blastocysty.

text: Embrionalne komórki macierzyste mają zdolność do pozostawania niezróżnicowanymi i proliferacji w nieskończoność in vitro, przy jednoczesnym zachowaniu potencjału różnicowania się w pochodne wszystkich trzech listków zarodkowych embrionów. Komórki te mają zatem potencjał do badań różnicowania in vitro, funkcji genów i tak dalej. Celem tego badania było wytworzenie linii ludzkich embrionalnych komórek macierzystych. Wewnętrzną masę komórek ludzkiej blastocysty oddzielono i hodowano na mysich zarodkowych fibroblastach w pożywce z zarodkowymi komórkami macierzystymi z pokrewnymi dodatkami. Założona linia została oceniona pod względem morfologicznym; pasażowanie; zamrażanie i rozmrażanie; fosfatazy alkalicznej; Ekspresja Oct-4; markery przeciwpowierzchniowe, w tym Tra-1-60 i Tra-1-81; oraz kariotyp i spontaniczne różnicowanie. Zróżnicowane kardiomiocyty i neurony oceniano za pomocą transmisyjnej mikroskopii elektronowej i immunocytochemii. W tym miejscu donosimy o pochodzeniu nowej linii embrionalnych komórek macierzystych (Royan H1) z ludzkiej blastocysty, która pozostaje niezróżnicowana pod względem morfologii podczas ciągłego pasażowania przez ponad 30 pasaży, zachowuje normalny kariotyp XX, jest żywotna po zamrożeniu i rozmrożeniu oraz ulega ekspresji fosfataza alkaliczna, Oct-4, Tra-1-60 i Tra-1-81. Komórki te pozostają niezróżnicowane, gdy są hodowane na warstwach odżywiających embrionalne fibroblasty myszy w obecności lub przy braku rekombinowanego ludzkiego czynnika hamującego białaczkę. Komórki Royan H1 mogą różnicować się in vitro przy braku komórek odżywczych i mogą wytwarzać ciała zarodkowe, które mogą dalej różnicować się w bijące kardiomiocyty, a także neurony. Wyniki te określają komórki Royan H1 jako nową linię ludzkich embrionalnych komórek macierzystych.


title: Metabolizm mleczanu w ludzkich guzach płuc

text: Komórki rakowe zużywają glukozę i wydzielają mleczan w hodowli. Nie wiadomo, czy mleczan przyczynia się do metabolizmu energetycznego w żywych nowotworach. Wcześniej informowaliśmy, że ludzkie niedrobnokomórkowe raki płuc (NSCLC) utleniają glukozę w cyklu kwasów trójkarboksylowych (TCA). Tutaj pokazujemy, że mleczan jest również źródłem węgla w cyklu TCA dla NSCLC. W ludzkim NSCLC dowody na wykorzystanie mleczanu były najbardziej widoczne w guzach z wysokim wychwytem 18fluorodeoksyglukozy i agresywnym zachowaniem onkologicznym. Infuzja 13C-mleczanu u pacjentów z NSCLC wykazała rozległe znakowanie metabolitów cyklu TCA. U myszy usunięcie transportera monokarboksylanu-1 (MCT1) z komórek nowotworowych wyeliminowało znakowanie metabolitów zależne od mleczanu, potwierdzając autonomiczny wychwyt mleczanu przez komórki nowotworowe. Co uderzające, bezpośrednie porównanie metabolizmu mleczanu i glukozy in vivo wykazało, że udział mleczanu w cyklu TCA jest dominujący. Dane wskazują, że nowotwory, w tym ludzki NSCLC w dobrej wierze, mogą wykorzystywać mleczan jako paliwo in vivo.


title: Zwiększona peroksydacja lipidów jako mechanizm wywołanej metioniną miażdżycy u królików.

text: Metionina jest przekształcana na drodze transmetylacji/transsulfuracji do homocysteiny, która może wywierać działanie miażdżycowe poprzez kilka mechanizmów, w tym peroksydację lipidów. Dlatego nadmiar metioniny w diecie może wywoływać rozwój miażdżycy. Aby sprawdzić tę hipotezę, u królików karmionych dietą wzbogaconą w 0,3 % metioniny przez 6 lub 9 miesięcy. Wykonano również badania histologiczne aort. Karmienie królików dietą wzbogaconą w metioninę przez 6 lub 9 miesięcy spowodowało znaczny wzrost poziomu TBARS w osoczu i aorcie oraz aktywności enzymów antyoksydacyjnych w aorcie. Zaobserwowano jednak spadek aktywności antyoksydacyjnej osocza (AOA). W erytrocytach aktywność SOD wzrosła, katalaza pozostała normalna, a GPX spadło u leczonych zwierząt. Badanie histologiczne aorty wykazało typowe zmiany miażdżycowe, takie jak pogrubienie błony wewnętrznej, odkładanie się cholesterolu i zwapnienie u królików karmionych metioniną. Wyniki te potwierdzają, że dieta bogata w metioninę może indukować miażdżycę u królików i wskazywać na zaburzenia peroksydacji lipidów i procesów antyoksydacyjnych jako możliwe mechanizmy jej działania miażdżycowego.


title: Różnice płci w ekspresji genów chromosomów płci w mózgu myszy.

text: Głównym pytaniem jest, czy geny zakodowane na chromosomach płci działają bezpośrednio w tkankach innych niż gonadalne, powodując różnice płci w rozwoju lub funkcji, czy też wszystkie różnice między płciami w tkankach somatycznych są indukowane przez wydzieliny gonad. W ramach tego pytania zapytaliśmy, czy pary genów homologicznych myszy X-Y ulegają ekspresji w mózgu w sposób specyficzny dla płci. Stosując RT-PCR i analizę Northern blot, oceniliśmy ekspresję mRNA w mózgu ośmiu genów sprzężonych z Y, jak również ich homologów sprzężonych z X, w trzech grupach wiekowych: 13,5 dnia po stosunku, w dniu urodzenia (P1) i dorosłym. Transkrypty sześciu genów Y poddano ekspresji w jednym lub więcej wieku: Usp9y, Ube1y, Smcy, Eif2s3y, Uty i Dby. Ich ekspresja wystąpiła również w mózgu kobiety XY, a zatem nie wymaga wydzieliny jąder. Sześć sprzężonych z chromosomem X homologów (Usp9x, Ube1x, Smcx, Eif2s3x, Utx i Dbx) również ulegało ekspresji w mózgu, a w wieku dorosłym wszystkie te transkrypty były wyrażane na znacznie wyższym poziomie w mózgach kobiet niż w mózgach mężczyzn, niezależnie od ich Stan dezaktywacji X. W przypadku pięciu z tych par genów ekspresja sprzężonego z Y homologa u samców nie była wystarczająca do skompensowania odchylenia samic w ekspresji genu X. Trzy pary genów X-Y, Usp9x/y, Ube1x/y i Eif2s3x/y, wydawały się być różnie regulowane (wyrażane w mózgu w innym wzorze zależnym od wieku lub tkanki), a zatem mogą nie być funkcjonalnie równoważne. Te różnice między płciami w ekspresji genów X-Y sugerują kilka mechanizmów, dzięki którym te geny mogą uczestniczyć w różnicach płci w rozwoju i funkcjonowaniu mózgu.


title: Architektura genomu, rearanżacje i zaburzenia genomiczne.

text: Uznaje się, że coraz więcej chorób u ludzi jest wynikiem powtarzających się rearanżacji DNA obejmujących niestabilne regiony genomowe. Nazywa się to zaburzeniami genomowymi, w których fenotyp kliniczny jest konsekwencją nieprawidłowej dawki genów znajdujących się w przegrupowanych fragmentach genomowych. Zarówno rearanżacje między-, jak i wewnątrzchromosomalne są ułatwione dzięki obecności specyficznych dla regionu powtórzeń o małej liczbie kopii (LCR) i wynikają z nieallelicznej rekombinacji homologicznej (NAHR) pomiędzy paralogicznymi segmentami genomowymi. LCR zwykle obejmują około 10-400 kb genomowego DNA, dzielą > lub= 97% identyczności sekwencji i dostarczają substratów do rekombinacji homologicznej, predysponując w ten sposób region do rearanżacji. Ponadto zasugerowano, że architektura genomowa wyższego rzędu obejmująca LCR odgrywa istotną rolę w ewolucji kariotypu towarzyszącej specjacji naczelnych.


title: painDETECT: nowy kwestionariusz przesiewowy do identyfikacji elementów neuropatycznych u pacjentów z bólem pleców.

text: CEL Oba komponenty, zarówno nocyceptywny, jak i neuropatyczny, przyczyniają się do odczuwania bólu. Ponieważ te elementy wymagają różnych strategii leczenia bólu, bardzo pożądana jest prawidłowa diagnoza bólu przed leczeniem iw jego trakcie. Ponieważ pacjenci z bólem krzyża (LBP) stanowią ważną podgrupę pacjentów z przewlekłym bólem, zajęliśmy się następującymi kwestiami: (i) ustanowienie prostego, zwalidowanego narzędzia przesiewowego do wykrywania komponentów bólu neuropatycznego (NeP) u pacjentów z przewlekłym bólem LBP, (ii) określenie częstości występowania komponentów bólu neuropatycznego w LBP w badaniu na dużą skalę oraz (iii) ustalenie, czy pacjenci z LBP z komponentą NeP cierpią na gorsze lub inne choroby współistniejące. METODY We współpracy z niemiecką siecią badawczą nad bólem neuropatycznym opracowaliśmy i zatwierdziliśmy kwestionariusz painDETECT (PD-Q) w prospektywnym, wieloośrodkowym badaniu, a następnie zastosowaliśmy go do około 8000 pacjentów z LBP. WYNIKI PD-Q jest niezawodnym narzędziem do badań przesiewowych o wysokiej czułości, swoistości i dokładności predykcyjnej dodatniej; było to 84% w wersji komputerowej na palmtopa i odpowiednio 85%, 80% i 83% w odpowiednim kwestionariuszu ołówkiem i papierem. W niewyselekcjonowanej kohorcie pacjentów z przewlekłym LBP u 37% stwierdzono głównie ból neuropatyczny. Pacjenci z NeP wykazywali wyższą ocenę intensywności bólu, z większą liczbą (i cięższych) chorób współistniejących, takich jak depresja, panika/lęk i zaburzenia snu. Wpłynęło to również na funkcjonalność i wykorzystanie zasobów opieki zdrowotnej. Na podstawie podanej częstości występowania LBP w populacji ogólnej obliczyliśmy, że 14,5% wszystkich kobiet i 11,4% wszystkich Niemców cierpi na LBP z dominującym komponentem bólu neuropatycznego. WNIOSKI Proste, oparte na pacjencie, łatwe w użyciu kwestionariusze przesiewowe mogą określić częstość występowania komponentów bólu neuropatycznego zarówno u poszczególnych pacjentów z LBP, jak i w heterogenicznych kohortach takich pacjentów. Ponieważ NeP koreluje z silniejszym bólem, cięższą chorobą współistniejącą i gorszą jakością życia, dokładna diagnoza jest kamieniem milowym w wyborze odpowiedniej terapii.