title: Zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili wzbogacone w utleniony mitochondrialny DNA są interferogenne i przyczyniają się do rozwoju choroby toczniopodobnej

text: Zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili (NET) są zaangażowane w autoimmunizację, ale sposób ich powstawania i ich rola w sterylnym zapaleniu pozostają niejasne. Kompleksy immunologiczne rybonukleoproteiny (RNP IC), induktory NETozy, wymagają mitochondrialnych reaktywnych form tlenu (ROS) do maksymalnej stymulacji NET. Po stymulacji neutrofili przez RNP IC, mitochondria ulegają hipopolaryzacji i przemieszczają się na powierzchnię komórki. Zewnątrzkomórkowe uwalnianie utlenionego mitochondrialnego DNA jest prozapalne in vitro, a po wstrzyknięciu go myszom stymuluje sygnalizację interferonu typu I (IFN) poprzez szlak zależny od czujnika DNA STING. Mitochondrialne ROS są również niezbędne do spontanicznej NETozy granulocytów o małej gęstości od osób z toczniem rumieniowatym układowym. Zaobserwowano to również u osób z przewlekłą chorobą ziarniniakową, u których brak aktywności oksydazy NADPH, ale nadal rozwija się autoimmunizacja i sygnatury IFN typu I. Zahamowanie mitochondrialnego ROS in vivo zmniejsza ciężkość choroby i odpowiedzi IFN typu I w mysim modelu tocznia. Razem odkrycia te podkreślają rolę mitochondriów w generowaniu nie tylko NET, ale także prozapalnego utlenionego mitochondrialnego DNA w chorobach autoimmunologicznych.


title: Sztywność mikrośrodowiskowa moduluje odpowiedzi na inhibitor kinazy tyrozynowej receptora HER2 lapatynib poprzez czynniki transkrypcyjne YAP i TAZ.

text: Sztywność jest biofizyczną właściwością macierzy zewnątrzkomórkowej, która moduluje funkcje komórkowe, w tym proliferację, inwazję i różnicowanie, a także może wpływać na odpowiedzi terapeutyczne. Trwałość terapeutyczna w leczeniu raka pozostaje problemem zarówno w przypadku chemioterapii, jak i leków ukierunkowanych na szlak, ale przyczyny tego nie są dobrze poznane. Postępowi nowotworu towarzyszą zmiany właściwości biofizycznych tkanki i zapytaliśmy, czy sztywność matrycy moduluje stany wrażliwości i oporności w odpowiedziach komórek raka piersi z amplifikacją HER2 na lapatynib, inhibitor kinazy ukierunkowany na HER2. Działanie antyproliferacyjne lapatynibu było odwrotnie proporcjonalne do modułu sprężystości podłoża adhezyjnego. Regulacja w dół mechanowrażliwych koaktywatorów transkrypcji YAP i TAZ, za pomocą siRNA lub drobnocząsteczkowego inhibitora YAP/TEAD werteporfiny, wyeliminowała zależną od modułu oporność na lapatynib. Zmniejszenie YAP in vivo u myszy również spowolniło wzrost wszczepionych guzów z amplifikacją HER2, wykazując tendencję do wzrastającej wrażliwości na lapatynib w miarę zmniejszania się YAP. W ten sposób zajmujemy się rolą sztywności w oporności i skuteczności terapii ukierunkowanej na szlak HER2 poprzez ramię mechanotransdukcji szlaku Hippo.


title: Efektywna wielkość populacji oraz wzorce ewolucji i zmienności molekularnej

text: Efektywna wielkość populacji, Ne, określa tempo zmian w składzie populacji spowodowanych dryfem genetycznym, czyli losowym próbkowaniem wariantów genetycznych w skończonej populacji. Ne ma kluczowe znaczenie w określaniu poziomu zmienności w populacji i skuteczności selekcji względem dryfu. W tym artykule dokonano przeglądu właściwości Ne w różnych sytuacjach o znaczeniu biologicznym oraz czynników, które na niego wpływają. W szczególności działanie selekcji oznacza, że Ne zmienia się w obrębie genomu, a postępy w technikach genomicznych dają nowy wgląd w to, jak selekcja kształtuje Ne.


title: Czy dysregulacja emocjonalna jest częścią psychopatologii ADHD u dorosłych?

text: Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi jest powszechnym schorzeniem w wieku dorosłym. Zaburzenie charakteryzuje się objawami nieuwagi, nadpobudliwości i impulsywności. Oprócz tych objawów dyskutuje się, czy objawy dysregulacji emocjonalnej mogą stanowić dodatkowy i lepszy opis psychopatologii ADHD. Ani obecne ICD-10 i DSM-IV, ani nadchodzące DSM-5 nie zawierają objawów dysregulacji emocjonalnej jako głównego aspektu ADHD. Kilku autorów (np. Wender 1995) opisuje ADHD dorosłych w bardziej zróżnicowany sposób i proponuje koncepcje zaburzenia, które uwzględniają subiektywne doświadczenia dorosłego pacjenta, wprowadzając symptomatologię objawów emocjonalnych. Badania empiryczne potwierdzają dostateczną wiarygodność i trafność tego wymiaru. Objawy dysregulacji emocjonalnej są możliwe do zdefiniowania i wydają się być odrębnymi czynnikami psychopatologii ADHD u dorosłych. Interwencje farmakologiczne i psychoterapeutyczne pomagają złagodzić tego typu objawy. Przegląd ten potwierdza decydującą rolę objawów emocjonalnych w symptomatologii ADHD, które powinny być poważnie brane pod uwagę w przyszłych badaniach.


title: Neuronowa podstawa apetytu regulowanego przez receptor melanokortyny-4

text: Neurony jądra łukowatego podwzgórza (ARC) z ekspresją proopiomelanokortyny (POMC) i peptydu związanego z agouti (AgRP) podlegają przeciwnej regulacji, odpowiednio, przez ubytek kalorii i koordynują stymulację i hamują homeostazę sytości. Ta bimodalność jest głównie podkreślana przez antagonistyczne działanie tych ligandów na niższe receptory melanokortyny-4 (MC4R) w jądrze przykomorowym podwzgórza (PVH). Chociaż populacja ta ma kluczowe znaczenie dla bilansu energetycznego, leżący u jej podstaw układ nerwowy pozostaje nieznany. Używając myszy wyrażających rekombinazę Cre w neuronach MC4R, demonstrujemy dwukierunkową kontrolę karmienia po aktywacji i hamowaniu neuronów PVH (MC4R) w czasie rzeczywistym i dalej identyfikujemy te komórki jako funkcjonalny wykładnik głodu wywołanego neuronami ARC (AgRP). Co więcej, ujawniamy, że w tej funkcji pośredniczy szlak PVH(MC4R)→lateralne jądro parabrachialne (LPBN). Aktywacja tego obwodu koduje pozytywną walencję, ale tylko u myszy o obniżonej kaloryczności. Tak więc nasycający i apetytywny charakter neuronów PVH(MC4R)→LPBN wspiera zasady redukcji popędu i podkreśla ten obwód jako obiecujący cel w opracowywaniu leków przeciw otyłości.


title: Odpowiedzi komórek T węzłów chłonnych pozwalają przewidzieć skuteczność żywych atenuowanych szczepionek SIV

text: Szczepionki z żywym atenuowanym małpim wirusem niedoboru odporności (SIV) (LAV) pozostają najskuteczniejszą ze wszystkich szczepionek w modelach HIV i AIDS naczelnych innych niż człowiek, jednak podstawa ich silnej ochrony pozostaje słabo poznana. Tutaj pokazujemy, że stopień ochrony za pośrednictwem LAV przed dożylną prowokacją SIVmac239 typu dzikiego silnie koreluje z wielkością i funkcją specyficznych dla SIV, zróżnicowanych efektorowo limfocytów T w węźle chłonnym, ale nie z odpowiedziami takich limfocytów T w krwi lub z innymi parametrami odporności komórkowej, humoralnej i wrodzonej. Odkryliśmy, że utrzymywanie ochronnych odpowiedzi komórek T jest związane z trwałą replikacją LAV w węźle chłonnym, która występuje prawie wyłącznie w pęcherzykowych limfocytach T pomocniczych. Tak więc, skuteczne LAV utrzymują specyficzne dla SIV komórki T oparte na tkance limfatycznej, efektorowo zróżnicowane, które przechwytują i tłumią wczesną amplifikację SIV typu dzikiego i, jeśli są obecne z wystarczającą częstotliwością, mogą całkowicie kontrolować i być może usuwać infekcję. uzasadnienie opracowania bezpiecznych, trwałych wektorów, które mogą wywoływać i utrzymywać takie reakcje.


title: Aktywacja receptorów serotoninowych 2C w neuronach dopaminy hamuje objadanie się u myszy

text: TŁO Sieci neuronowe regulujące napady objadania się pozostają do zidentyfikowania, a skuteczne metody leczenia napadowego objadania się są ograniczone. METODY Połączyliśmy podejścia neuroanatomiczne, farmakologiczne, elektrofizjologiczne, Cre-lox i chemogenetyczne, aby zbadać funkcje receptora 5-hydroksytryptaminy (5-HT) 2C (5-HT2CR) wyrażanego przez neurony dopaminowe (DA) w regulacji objadania zachowania żywieniowe u myszy. WYNIKI Pokazaliśmy, że 5-HT stymuluje aktywność neuronalną DA poprzez mechanizm, w którym pośredniczy 5-HT2CR, a aktywacja tego obwodu nerwowego 5-HT→DA śródmózgowia skutecznie hamuje zachowania przypominające objadanie się u myszy. Warto zauważyć, że leki 5-HT, w tym fluoksetyna, d-fenfluramina i lorkaseryna (selektywny agonista 5-HT2CR), działają na 5-HT2CR wyrażane przez neurony DA, hamując objadanie się u myszy. WNIOSKI Zidentyfikowaliśmy populację 5-HT2CR w neuronach DA jako jeden potencjalny cel terapii przeciw napadom objadania się i dostarczyliśmy przedkliniczne dowody, że agoniści 5-HT2CR mogą być stosowani w leczeniu napadowego objadania się.


title: Przywrócenie autofagii zależnej od białek opiekuńczych w starzejącej się wątrobie poprawia utrzymanie komórek i czynność wątroby

text: Autofagia za pośrednictwem białka opiekuńczego (CMA), selektywny mechanizm degradacji białek cytozolowych w lizosomach, przyczynia się do usuwania zmienionych białek w ramach komórkowych systemów kontroli jakości. Wcześniej stwierdziliśmy, że aktywność CMA zmniejsza się u starszych organizmów i sugerowaliśmy, że to niepowodzenie w usuwaniu komórek może przyczyniać się do akumulacji zmienionych białek, nieprawidłowej homeostazy komórkowej i ostatecznie utraty funkcjonalnej charakterystycznej dla starych organizmów. Aby określić, czy tym negatywnym cechom starzenia można zapobiec poprzez utrzymywanie skutecznej aktywności autofagicznej do późnego wieku, w niniejszej pracy skorygowaliśmy defekt CMA u starszych gryzoni. Wygenerowaliśmy model podwójnej myszy transgenicznej, w którym można modulować ilość receptora lizosomalnego dla CMA, którego liczebność, jak wcześniej wykazano, zmniejsza się wraz z wiekiem. Przeanalizowaliśmy w tym modelu konsekwencje zapobiegania zależnemu od wieku spadkowi liczebności receptorów u starszych gryzoni na poziomie komórkowym i narządowym. Pokazujemy tutaj, że aktywność CMA jest utrzymywana do późnego wieku, jeśli zapobiega się zmniejszeniu obfitości receptorów i że zachowanie aktywności autofagicznej wiąże się z niższą wewnątrzkomórkową akumulacją uszkodzonych białek, lepszą zdolnością do radzenia sobie z uszkodzeniami białek i poprawą funkcji narządów.


title: Przypadki i powtarzanie się umyślnych samookaleczeń leczonych szpitalnie: ustalenia z pierwszego na świecie krajowego rejestru

text: TŁO Samobójstwo to poważny problem zdrowia publicznego, w którym każdego roku na całym świecie umiera w wyniku samobójstwa prawie milion osób. Celowe samookaleczenie (DSH) jest pojedynczym najważniejszym czynnikiem ryzyka samobójstwa, jednak niewiele krajów dysponuje wiarygodnymi danymi na temat DSH. Opracowaliśmy krajowy rejestr DSH w Republice Irlandii w celu ustalenia częstości występowania DSH leczonego w szpitalu na poziomie krajowym oraz spektrum i wzorca prezentacji z DSH i powtórzeniami. METODY I USTALENIA W latach 2003-2009 Irlandzki Krajowy Rejestr Umyślnych Samookaleczeń zbierał dane dotyczące prezentacji DSH na wszystkich 40 oddziałach ratunkowych w kraju. Dane zostały zebrane przez przeszkolonych inspektorów ds. rejestracji danych przy użyciu standardowych metod ustalania i definiowania przypadków. Rejestr zarejestrował 75 119 prezentacji DSH obejmujących 48 206 osób. Całkowity współczynnik zapadalności spadł z 209 (95% CI: 205-213) na 100 000 w 2003 r. do 184 (95% CI: 180-189) na 100 000 w 2006 r. i ponownie wzrósł do 209 (95% CI: 204-213) na 100 000 w 2009 roku. Najbardziej znaczącymi rocznymi zmianami były następujące po sobie 10% wzrosty odsetka mężczyzn w 2008 i 2009 roku. Istniała znacząca zmienność w zależności od wieku, ze szczytowymi odsetkami u kobiet w grupie wiekowej 15-19 lat (620 (95% CI: 605 -636) na 100 000), a u mężczyzn w wieku 20-24 lata (427 (95% CI: 416-439) na 100 000). Częstość powtórzeń różniła się znacznie w zależności od wieku, metody samookaleczenia i liczby poprzednich epizodów. WNIOSKI Dane populacyjne dotyczące DSH leczonego w szpitalu stanowią ważny wskaźnik obciążenia chorobami psychicznymi i ryzykiem samobójstwa w społeczności. Wzrost wskaźnika DSH u irlandzkich mężczyzn w 2008 i 2009 roku zbiegł się w czasie z nadejściem recesji gospodarczej w Irlandii. Odkrycia podkreślają potrzebę opracowania skutecznych interwencji w celu zmniejszenia częstości powtarzania DSH jako kluczowego priorytetu dla systemów opieki zdrowotnej.


title: Powszechny mechanizm śmierci komórkowej wywołanej przez antybiotyki bakteriobójcze

text: Klasyfikacja mechanizmów działania antybiotyków opiera się na interakcji lek-cel oraz na tym, czy wynikające z tego zahamowanie funkcji komórek jest śmiertelne dla bakterii. Tutaj pokazujemy, że trzy główne klasy antybiotyków bakteriobójczych, niezależnie od interakcji lek-cel, stymulują wytwarzanie wysoce szkodliwych rodników hydroksylowych w bakteriach Gram-ujemnych i Gram-dodatnich, które ostatecznie przyczyniają się do śmierci komórki. W przeciwieństwie do tego pokazujemy również, że leki bakteriostatyczne nie wytwarzają rodników hydroksylowych. Wykazujemy, że mechanizm tworzenia rodników hydroksylowych indukowany przez antybiotyki bakteriobójcze jest końcowym produktem szlaku śmierci oksydacyjnej komórek obejmującej cykl kwasów trikarboksylowych, przejściową deplecję NADH, destabilizację klastrów żelazo-siarka i stymulację reakcji Fentona. Nasze wyniki sugerują, że wszystkie trzy główne klasy leków bakteriobójczych mogą być wzmacniane przez celowanie w systemy bakteryjne, które naprawiają uszkodzenia rodników hydroksylowych, w tym białka zaangażowane w wyzwalanie odpowiedzi na uszkodzenie DNA, np. RecA.


title: Zwiększona miażdżyca u myszy rekonstytuowanych makrofagami zerowymi apolipoproteiny E.

text: Komórki piankowate pochodzące z makrofagów wykazują obfitą ekspresję apolipoproteiny E (apoE) w zmianach miażdżycowych. Aby zbadać fizjologiczną rolę wydzielania apoE przez makrofagi w miażdżycy, przeszczep szpiku kostnego został wykorzystany do odtworzenia myszy C57BL/6 z makrofagami, które były typu zerowego lub typu dzikiego dla genu apoE. Po 13 tygodniach na diecie miażdżycogennej, myszy C57BL/6 rekonstytuowane szpikem zerowym apoE rozwinęły 10-krotnie więcej miażdżycy niż kontrole przy braku znaczących różnic w poziomach cholesterolu w surowicy lub profilach lipoproteinowych. Ekspresja ApoE była nieobecna w komórkach piankowatych pochodzących z makrofagów myszy C57BL/6 odtworzonych w szpiku zerowym apoE. Zatem brak ekspresji apoE przez makrofagi sprzyja tworzeniu komórek piankowatych. Dane te potwierdzają ochronną rolę ekspresji apoE przez makrofagi we wczesnej aterogenezie.


title: Relaksacja świńskich tętniczek zależnych od śródbłonka ulega poprawie dzięki treningowi wysiłkowemu.

text: TŁO Zależna od śródbłonka modulacja napięcia wieńcowego jest osłabiona w mikrokrążeniu wieńcowym zależnym od obocznego. Wykorzystaliśmy model wieprzowy przewlekłej niedrożności naczyń wieńcowych i rozwoju obocznego, aby ocenić hipotezę, że trening wysiłkowy zwiększa relaksację za pośrednictwem śródbłonka i zwiększa poziomy mRNA śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (ecNOS) w mikronaczyniach zależnych od układu obocznego. METODY I WYNIKI Dorosłe samice świni miniaturowej poddano przewlekłej, postępującej ameroidalnej okluzji proksymalnej lewej tętnicy wieńcowej okalającej (LCx); po 2 miesiącach zwierzęta losowo poddano 16-tygodniowemu treningowi wysiłkowemu (grupa EX; bieganie na bieżni) lub siedzącemu trybowi życia (grupa SED; zamknięcie w klatce). Po zakończeniu programów EX lub SED, tętniczki wieńcowe (około 100 mikrometrów średnicy) wyizolowano z obocznych zależnych LCx (dystalnie do okluzji) i niezamkniętych obszarów lewej przedniej tętnicy wieńcowej zstępującej (LAD) każdego serca. Tętnice badano za pomocą wideomikroskopii in vitro lub zamrażano do analizy ecNOS mRNA (techniki RT-PCR). Relaks do zależnej od śródbłonka bradykininy rozszerzającej naczynia był zmniejszony (P<0,05) w tętniczkach izolowanych z LCx zależnych od obojczyka w porównaniu z niezamkniętymi regionami LAD zwierząt SED. Relaksacja za pośrednictwem bradykininy nie różniła się jednak w tętniczkach LCx i LAD wyizolowanych od zwierząt EX. Na relaksację wywołaną nitroprusydem nie miało wpływu ani chroniczna okluzja, ani wysiłek fizyczny. Co ważne, ekspresja ecNOS mRNA była znacząco obniżona w tętniczkach wyizolowanych z LCx w porównaniu z regionami LAD zwierząt SED. Po treningu ekspresja ecNOS mRNA nie różniła się między tętniczkami LAD i LCx. WNIOSKI Dane te wskazują, że trening wysiłkowy wzmaga rozluźnienie za pośrednictwem bradykininy tętniczek LCx zależnych od układu obocznego, izolowanych po przewlekłej niedrożności tętnic wieńcowych, najprawdopodobniej z powodu wpływu na ekspresję ecNOS mRNA i zwiększoną produkcję NO.


title: Utrata RhoGAP SRGP-1 sprzyja usuwaniu martwych i uszkodzonych komórek u Caenorhabditis elegans

text: Zwierzęta wielokomórkowe szybko usuwają ze swoich ciał umierające komórki. Wiele szlaków, które pośredniczą w usuwaniu komórek, zostało zachowanych dzięki ewolucji. Tutaj identyfikujemy srgp-1 jako negatywny regulator klirensu komórkowego zarówno w Caenorhabditis elegans, jak iw komórkach ssaków. Utrata funkcji srgp-1 powoduje lepsze pochłonięcie komórek apoptotycznych, podczas gdy nadekspresja srgp-1 hamuje usuwanie zwłok komórek apoptotycznych. Pokazujemy, że SRGP-1 działa w otaczających komórkach i działa jako białko aktywujące GTPazę (GAP) dla CED-10 (Rac1). Co ciekawe, utrata funkcji srgp-1 sprzyja nie tylko usuwaniu już martwych komórek, ale także usuwaniu komórek, które zostały doprowadzone do granicy śmierci w wyniku subletalnej apoptozy, nekrozy lub cytotoksyczności. W przeciwieństwie do tego, upośledzone pochłonięcie umożliwia uszkodzonym komórkom uniknięcie usuwania, co skutkuje zwiększonym długoterminowym przeżyciem. Proponujemy, aby C. elegans wykorzystywał maszynerię pochłaniania jako część prymitywnego, ale ewolucyjnie zachowanego mechanizmu badawczego, który identyfikuje i usuwa nieodpowiednie komórki w tkance.


title: Nieprawidłowości w przedziale komórek progenitorowych szpiku w wątrobie płodu z zespołem Downa poprzedzają nabycie mutacji GATA1.

text: Dzieci z zespołem Downa (ZD) mają wysoką częstość występowania ostrej białaczki megakarioblastycznej (AMKL) we wczesnym dzieciństwie. W przypadku DS-AMKL wymagane są co najmniej 2 zdarzenia genetyczne in utero: trisomia 21 (T21) i mutacje GATA1 skrócone na N-końcu. Aby zbadać rolę T21 w DS-AMKL, porównaliśmy hemopoezę w drugim trymestrze w DS bez mutacji GATA1 z normalnymi kontrolami dopasowanymi pod względem ciążowym. We wszystkich wątrobach płodowych (FLs) ZD, ale nie w szpiku, częstość komórek progenitorowych megakariocytów i erytroidów była zwiększona (55,9% +/- 4% vs 17,1% +/- 3%, komórki CD34(+)CD38(+); P < ). 001) ze wspólnymi progenitorami szpiku (19,6% +/- 2% vs 44,0% +/- 7%) i progenitorami granulocytów-monocytów (GM) (15,8% +/- 4% vs 34,5% +/- 9%) proporcjonalnie zmniejszona . Klonogenność DS-FL w porównaniu z normalnymi komórkami FL CD34(+) była znacznie zwiększona (78% +/- 7% vs 15% +/- 3%) wpływając na megakariocyty-erytroid (około 7-krotnie wyższy) oraz GM i tworzenie kolonii jednostki progenitorowe granulocytów, makrofagów erytrocytów, megakariocytów (CFU-GEMM). Wyraźnie zwiększono również skuteczność replatingu CFU-GEMM. Dane te wskazują, że sam T21 głęboko zaburza hemopoezę FL i dostarczają testowalnej hipotezy wyjaśniającej zwiększoną podatność na mutacje GATA1 w DS-AMKL i przemijającym zaburzeniu mieloproliferacyjnym związanym z DS.


title: Rewiring regulacyjny i metaboliczny podczas laboratoryjnej ewolucji tolerancji etanolu u E. coli

text: Zrozumienie genetycznych podstaw adaptacji jest głównym problemem biologii. Jednak ujawnienie podstawowych mechanizmów molekularnych jest wyzwaniem, ponieważ zmiany sprawności mogą wynikać z zaburzeń wielu szlaków, z których każdy może mieć stosunkowo niewielki wkład. Aby rozwiązać ten problem, opracowaliśmy połączone ramy eksperymentalne/obliczeniowe i wykorzystaliśmy je do zrozumienia genetycznych podstaw tolerancji etanolu u Escherichia coli. Wykorzystaliśmy profilowanie sprawności, aby zmierzyć konsekwencje perturbacji w jednym miejscu w kontekście narażenia na etanol. Następnie zastosowano analizę obliczeniową na poziomie modułu, aby ujawnić organizację loci biorących udział w procesach komórkowych i szlakach regulacyjnych (np. osmoregulacji i biogenezie ściany komórkowej), których modyfikacje znacząco wpływają na tolerancję etanolu. Co zaskakujące, odkryliśmy, że dominującym elementem adaptacji jest przemiana metaboliczna, która zwiększa wewnątrzkomórkową degradację i asymilację etanolu. Poprzez analizę fenotypową i metabolomiczną wyhodowanych w laboratorium szczepów tolerujących etanol zbadaliśmy naturalnie dostępne ścieżki tolerancji etanolu. Co godne uwagi, te szczepy wyewoluowane w laboratorium, ogólnie rzecz biorąc, podążają tymi samymi ścieżkami adaptacyjnymi, co wywnioskowaliśmy z naszych gruboziarnistych poszukiwań krajobrazu sprawności.


title: Rodzinne ryzyko guzów limfoproliferacyjnych w rodzinach pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową: wyniki ze szwedzkiej bazy danych Family-Cancer.

text: Znaczenie czynników genetycznych w etiologii przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) sugerują badania rodzinne i populacyjne. Jednak spektrum nowotworów złośliwych o wspólnych czynnikach genetycznych z CLL oraz wpływ płci i wieku na ryzyko rodzinne nie są znane. Wykorzystaliśmy szwedzką bazę danych Family-Cancer Database do testowania zwiększonego rodzinnego ryzyka CLL i innych nowotworów limfoproliferacyjnych. Rozpoznanie raka w latach 1958-1998 oceniono u 14 336 krewnych pierwszego stopnia z 5918 przypadków CLL i u 28 876 krewnych pierwszego stopnia z 11 778 osób z grupy kontrolnej. Ryzyko raka u krewnych przypadków porównano z ryzykiem u krewnych osób z grupy kontrolnej przy użyciu marginalnych modeli przeżycia. Krewni przypadków mieli istotnie zwiększone ryzyko CLL (ryzyko względne [RR] = 7,52; 95% przedział ufności [CI], 3,63-15,56), dla chłoniaka nieziarniczego (RR = 1,45; 95% CI, 0,98-2,16) , oraz dla chłoniaka Hodgkina (RR = 2,35; 95% CI, 1,08-5,08). Ryzyko CLL było podobne u rodziców, rodzeństwa i potomstwa przypadków, u krewnych płci męskiej i żeńskiej, i nie miało na nie wpływu wiek przypadku w momencie rozpoznania. Przewidywanie nie było istotne, gdy analizowano je metodami tablic trwania życia. Wnioskujemy, że rodzinny składnik CLL jest wspólny z innymi nowotworami limfoproliferacyjnymi, co sugeruje wspólne szlaki genetyczne. Jednakże, ponieważ klinicznie rozpoznana CLL występuje rzadko, bezwzględne nadmierne ryzyko dla krewnych jest niewielkie.


title: Biokompatybilność siatki kompozytowej kolagen/polipropylen w rekonstrukcji ściany jamy brzusznej.

text: TŁO Dootrzewnowe umieszczenie siatki polipropylenowej prowadzi do rozległych zrostów trzewnych i jest przeciwwskazane. W celu poprawy właściwości siatki polipropylenowej stosuje się różne powłoki. Kolagen to białko o wyjątkowej biokompatybilności i potencjale wzmocnienia wrastania komórek. Opracowano nową powłokę kolagenową ekstrahowaną kwasem octowym, aby umożliwić umieszczenie siatki polipropylenowej w bezpośrednim kontakcie z trzewiami. Celem autorów była ocena długoterminowego wpływu powłoki kolagenowej ekstrahowanej kwasem octowym na aspekty chirurgiczne i właściwości biomechaniczne siatki polipropylenowej implantowanej w bezpośrednim kontakcie z narządami, w tym powikłań, zrostów z narządami, siły wbudowy i mikroskopowej reakcji zapalnej. METODY Czterdzieści dorosłych szczurów rasy Wistar podzielono na dwie grupy: doświadczalną (siatka polipropylenowa/powłoka kolagenowa ekstrahowana kwasem octowym) i kontrolna (tylko siatka polipropylenowa). Przeprowadzono wystandaryzowaną procedurę implantacji siatki. Zwierzęta uśmiercono 3 miesiące po operacji i analizowano pod kątem powikłań, powierzchni siatki pokrytej zrostami, rodzaju zrostów, siły wbudowywania i intensywności odpowiedzi zapalnej. WYNIKI Średnia powierzchnia adhezji była mniejsza dla powłoki z polipropylenu/wyekstrahowanego kwasem octowym kolagenu (14,5% w porównaniu z 69,9%, p < 0,001). Nasilenie zrostu uległo zmniejszeniu w grupie eksperymentalnej: stopień 0 i 1 był częstszy (odpowiednio p < 0,04 i p < 0,002), a stopień 3 był rzadszy (p < 0,0001). Stwierdzono związek między obszarem zrostu a nasileniem (p < 0,0001). Powikłania, siła wbudowywania i intensywność odpowiedzi zapalnej na siatkę były podobne. WNIOSKI Zrosty trzewne do siatki polipropylenowej są znacznie zmniejszone dzięki powłoce kolagenowej ekstrahowanej kwasem octowym. Powłoka kolagenowa nie zwiększa komplikacji ani nie powoduje zmian we wbudowaniu siatki polipropylenowej.


title: Gęstość mikronaczyń i status białka p53 jako potencjalne czynniki prognostyczne dla uzupełniającej chemioterapii antracyklinami w retrospektywnej analizie grupy chorych na wczesnego raka piersi

text: Znaczna podgrupa pacjentek z wczesnym rakiem piersi nie odnosi się do korzyści z chemioterapii opartej na antracyklinach. Celem tego retrospektywnego badania było zbadanie wpływu gęstości mikronaczyń (MVD) i statusu białka p53 na 5-letnie przeżycie bez choroby (DFS) w grupie chorych na raka piersi leczonych antracyklinami w leczeniu uzupełniającym. Oceniono również korelacje między MVD, stanem p53 i innymi parametrami kliniczno-patologicznymi. Stan MVD i p53 poddano analizie immunohistochemicznej w grupie 172 kobiet z rakiem piersi w stopniu zaawansowania klinicznego T1-2, N1-N2, M0. Stwierdzono 123 guzy (71,5%) z niższą MVD (≤ 214,8 mikronaczyń/mm(2)) i 49 (28,5%) z wyższą MVD (>214,8 mikronaczyń/mm(2)). Odsetek guzów o wyższym MVD znacznie wzrósł w guzach N2 (p = 0,000) oraz estrogenów (P = 0,046) lub progesteronowych (P = 0,029). Dodatni wynik p53 wykazano w 50 nowotworach (29,1%) i był istotnie związany z wyższym stopniem zaawansowania (p = 0,000), ujemnym wynikiem badania receptorów steroidowych (p = 0,000), dodatnim wynikiem badania cytokeratyny 5/6 (p = 0,026), nadekspresją topoizomerazy IIα (p = 0,005). ) i wyższy wskaźnik proliferacji (P = 0,001). W analizie jednoczynnikowej wyższe MVD (p = 0,016) i ujemne p53 (p = 0,023) były istotnie związane z dłuższym DFS (mediana obserwacji 36 miesięcy). W wieloczynnikowej analizie regresji Coxa MVD było niezależnie powiązane z DFS. Dane te sugerują, że wyższa MVD jest korzystnym czynnikiem rokowniczym u chorych na wczesnego zaawansowanego raka piersi po uzupełniającej chemioterapii opartej na antracyklinach.


title: Ranking wykonalności eliminacji między krajami endemicznymi malarii

text: Doświadczenia zdobyte w ramach Globalnego Programu Zwalczania Malaria (1955-72) pozwoliły zidentyfikować zestaw wspólnych czynników technicznych i operacyjnych, które umożliwiły niektórym krajom skuteczne wyeliminowanie malarii. Dane przestrzenne dla tych czynników zostały zebrane dla wszystkich krajów endemicznych malarii i połączone, aby zapewnić obiektywny, względny ranking krajów pod względem wykonalności technicznej, operacyjnej i połączonej eliminacji. Analizę przeprowadzono oddzielnie dla Plasmodium falciparum i Plasmodium vivax i omówiono ograniczenia tego podejścia. Względne rankingi sugerowały, że eliminacja malarii byłaby najbardziej możliwa w krajach obu Ameryk i Azji, a najmniej w krajach Afryki Środkowej i Zachodniej. Wyniki różniły się, gdy wykonalność była mierzona czynnikami technicznymi lub operacyjnymi, podkreślając różne rodzaje wyzwań, z którymi boryka się każdy kraj. Wyniki nie mają być nakazowe, prognostyczne ani dostarczać bezwzględnych ocen wykonalności, ale pokazują, że dostępne są informacje przestrzenne ułatwiające oparte na dowodach oceny względnej wykonalności eliminacji malarii w poszczególnych krajach, które można szybko aktualizować.


title: Genetyka otyłości u dorosłych adopcyjnych i ich biologicznego rodzeństwa.

text: Przeprowadzono badanie adopcyjne wpływu genetycznego na otyłość w wieku dorosłym, w którym osoby adoptowane oddzielone od swoich naturalnych rodziców na bardzo wczesnym etapie życia zostały porównane z ich biologicznym pełnym i przyrodnim rodzeństwem wychowywanym przez ich naturalnych rodziców. Osoby adoptowane reprezentowały cztery grupy, które w wyniku pobierania próbek z większej populacji zostały sklasyfikowane jako szczupłe, średniej wagi, z nadwagą lub otyłością. Masę i wzrost uzyskano dla 115 pełnego rodzeństwa 57 przysposobionych i 850 przyrodniego rodzeństwa 341 przysposobionych. U pełnego rodzeństwa wskaźnik masy ciała (kg/m2) znacznie wzrastał wraz z masą przysposobionych. Wskaźnik masy ciała przyrodniego rodzeństwa wykazywał stały, ale słabszy wzrost w czterech grupach wagowych adoptowanych. Nie stwierdzono istotnych interakcji z płcią adoptowanych, płcią rodzeństwa czy (w przypadku półrodzeństwa) płcią wspólnego rodzica. W przeciwieństwie do wyników badań u przyrodniego rodzeństwa i (wcześniej) naturalnych rodziców, zaobserwowano uderzający, znaczący wzrost wskaźnika masy ciała pomiędzy pełnym rodzeństwem adoptowanym z nadwagą i otyłością. Wydaje się, że na stopień otłuszczenia u osób dorosłych żyjących w tym samym środowisku mają wpływ czynniki genetyczne niezależne od płci, które mogą obejmować wpływ poligeniczny, a także wpływ głównych genów na otyłość.


title: 2010 Kryteria klasyfikacji reumatoidalnego zapalenia stawów: inicjatywa współpracy American College of Rheumatology/European League Against Rheumatism.

text: CEL Kryteria klasyfikacji reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) z 1987 r. zostały skrytykowane przez American College of Rheumatology (ACR; dawniej American Rheumatism Association) za brak czułości we wczesnym stadium choroby. Prace te podjęto w celu opracowania nowych kryteriów klasyfikacji RZS. METODY Wspólna grupa robocza ACR i Europejskiej Ligi Przeciw Reumatyzmowi opracowała w trzech fazach nowe podejście do klasyfikacji RZS. Prace skupiły się na zidentyfikowaniu wśród pacjentów nowo zgłaszających się na niezróżnicowane zapalne zapalenie błony maziowej czynników, które najlepiej rozróżniały tych, którzy byli, i tych, którzy nie byli narażeni na wysokie ryzyko przewlekłej i/lub erozyjnej choroby – jest to właściwy aktualny paradygmat leżący u podstaw konstrukcji choroby „RA”. WYNIKI W nowym zestawie kryteriów klasyfikacja jako „określone RZS” opiera się na potwierdzeniu obecności zapalenia błony maziowej w co najmniej jednym stawie, braku alternatywnej diagnozy lepiej wyjaśniającej zapalenie błony maziowej oraz uzyskaniu łącznej punktacji 6 lub wyższej możliwe 10) na podstawie indywidualnych wyników w czterech domenach: liczba i umiejscowienie zajętych stawów (zakres 0-5), nieprawidłowości serologiczne (zakres 0-3), podwyższona odpowiedź ostrej fazy (zakres 0-1) i czas trwania objawów (dwa poziomy ; zakres 0-1). WNIOSEK Ten nowy system klasyfikacji na nowo definiuje obecny paradygmat RZS, skupiając się na cechach we wcześniejszych stadiach choroby, które są związane z chorobą przewlekłą i/lub nadżerkową, zamiast definiowania choroby na podstawie jej cech w późnym stadium. Zwróci to uwagę na ważną potrzebę wcześniejszej diagnozy i wdrożenia skutecznej terapii hamującej chorobę, aby zapobiec lub zminimalizować występowanie niepożądanych następstw, które obecnie tworzą paradygmat leżący u podstaw konstruktu choroby „RA”.


title: Rola fibroblastów w pośredniczeniu w skutkach wzrostu i inwazji komórek nabłonka indukowanego tytoniem.

text: Dym papierosowy i bezdymne ekstrakty tytoniowe zawierają wiele związków rakotwórczych, ale niewiele wiadomo na temat mechanizmów rozwoju i postępu guzów pod wpływem przewlekłego narażenia na czynniki rakotwórcze, takie jak te obecne w produktach tytoniowych. Tutaj badamy wpływ wyciągów z tytoniu bezdymnego na ludzkie fibroblasty jamy ustnej. Pokazujemy, że bezdymne ekstrakty tytoniowe podniosły poziom wewnątrzkomórkowego reaktywnego tlenu, oksydacyjnych uszkodzeń DNA i pęknięć dwuniciowych DNA w sposób zależny od dawki. Wydłużona ekspozycja na ekstrakty indukowała, że fibroblasty ulegały zahamowaniu wzrostu przypominającemu proces starzenia, z towarzyszącymi uderzającymi zmianami w fenotypie wydzielniczym. Stosując kokultury bezdymnych ekstraktów tytoniowych – odsłonięte fibroblasty i unieśmiertelnione, ale nienowotworowe keratynocyty, pokazujemy dalej, że czynniki wydzielane przez fibroblasty modyfikowane ekstraktami zwiększają proliferację i inwazyjność częściowo przekształconych komórek nabłonka, ale nie ich normalnych odpowiedników. Ponadto, fibroblasty wystawione na działanie bezdymnych ekstraktów tytoniowych powodowały utratę ekspresji E-kadheryny i ZO-1, a także inwolukryny w częściowo przekształconych keratynocytach, które to zmiany wskazują na upośledzenie funkcji nabłonka i są powszechnie związane z postępem złośliwości. Nasze wyniki łącznie sugerują, że fibroblasty mogą pośrednio przyczyniać się do onkogenezy poprzez zwiększenie agresywności komórek nabłonkowych. Tak więc tytoń może nie tylko inicjować zmiany mutagenne w komórkach nabłonka, ale także promować wzrost i inwazję zmutowanych komórek poprzez tworzenie prokarcynogennego środowiska podścieliska.


title: Uśmiercanie komórek nowotworowych przekierowane ImmTAC indukuje i nasila krzyżową prezentację antygenu przez komórki dendrytyczne

text: Uważa się, że krzyżowa prezentacja antygenu przez komórki dendrytyczne (DC) odgrywa kluczową rolę w kierowaniu poliklonalną i trwałą odpowiedzią komórek T na raka. Wynika z tego, że zdolność pojawiających się środków immunoterapeutycznych do organizowania eradykacji guza może zależeć od ich zdolności do indukowania prezentacji krzyżowej antygenu. ImmTACs [immunomobilizujące monoklonalne TCR (receptory komórek T) przeciwko rakowi] to nowa klasa rozpuszczalnych bispecyficznych środków przeciwnowotworowych, które łączą piko-molowe powinowactwo oparte na TCR rozpoznawanie antygenu z aktywacją komórek T przez fragment przeciwciała specyficznego dla CD3 . ImmTAC swoiście rozpoznają antygeny związane z guzem ludzkiego antygenu leukocytowego (HLA) z restrykcją, prezentowane przez komórki nowotworowe, co prowadzi do przekierowania limfocytów T i silnej odpowiedzi przeciwnowotworowej. Stosując ImmTAC specyficzny dla peptydu ograniczonego do HLA-A*02 pochodzącego z antygenu czerniaka gp100 (określanego jako IMCgp100), obserwujemy tutaj, że śmierć komórek czerniaka wywołana przez ImmTAC prowadzi do prezentacji krzyżowej antygenów czerniaka przez DC. Te z kolei mogą aktywować zarówno komórki T specyficzne dla czerniaka, jak i poliklonalne komórki T przekierowane przez IMCgp100. Ponadto aktywacja komórek T specyficznych dla czerniaka przez prezentację krzyżową DC jest wzmocniona w obecności IMCgp100; cecha, która służy zwiększeniu perspektywy przełamania tolerancji w mikrośrodowisku guza. Mechanizm prezentacji krzyżowej DC zachodzi poprzez „cross-dressing”, który polega na szybkim i bezpośrednim wychwytywaniu przez DC fragmentów błony z umierających komórek nowotworowych. Prezentację krzyżową DC kompleksów gp100-peptyd-HLA zwizualizowano i oznaczono ilościowo przy użyciu fluorescencyjnie znakowanego rozpuszczalnego TCR. Dane te pokazują, w jaki sposób ImmTAC współdziałają z wrodzonymi i adaptacyjnymi składnikami układu odpornościowego, zwiększając perspektywę pośredniczenia w skutecznej i trwałej odpowiedzi przeciwnowotworowej u pacjentów.


title: Podstawna tetrasomia keratynocytów w płaskonabłonkowych zmianach śródnabłonkowych szyjki macicy o niskim stopniu złośliwości jest ograniczona do zakażenia HPV wysokiego i pośredniego ryzyka, ale nie jest specyficzna dla typu

text: Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) wydaje się być wczesnym zdarzeniem w karcynogenezie szyjki macicy, z dodatkowymi nieprawidłowościami wymaganymi do transformacji biologicznej. Przeanalizowaliśmy 179 śródnabłonkowych zmian szyjki macicy o niskim stopniu złośliwości (SIL) i 15 prawidłowych szyjek macicy pod kątem obecności HPV, stosując zarówno hybrydyzację in situ, jak i reakcję łańcuchową polimerazy (PCR). PCR przeprowadzono ze starterami GP5+/GP6+, a następnie hybrydyzowano z użyciem sond dla niskich (HPV 6, 11, 40, 42, 43, 44), pośrednich (HPV 31, 33, 35, 39, 51, 52, 58, 59, 66 i 68) oraz HPV wysokiego ryzyka (HPV 16, 18, 45 i 56). Przeprowadzono również analizę cytogenetyczną międzyfazową z użyciem sond pericentromerowych dla chromosomów 1, 3, 4, 6, 10, 11, 17, 18 i X w celu zidentyfikowania liczbowych nieprawidłowości chromosomalnych. Tetrasomia wszystkich dziewięciu chromosomów została zidentyfikowana w podstawowych keratynocytach, była ograniczona do nabłonka zakażonego HPV wysokiego ryzyka (17 z 46) lub średniego ryzyka (23 z 83), ale nie była specyficzna dla typu HPV. Tetrasomii nie stwierdzono w żadnym z nabłonków zakażonych wirusami HPV niskiego ryzyka (n = 62). Te liczby obejmują wielokrotne infekcje. Wyniki te wskazują, że indukcja tetrasomii jest właściwością ograniczoną do typów HPV wysokiego i pośredniego ryzyka, ale nie jest specyficzna dla typu. Czynniki decydujące o tym, które zmiany chorobowe rozwiną tę nieprawidłowość, są jeszcze niejasne. © 2000 Kampania Badań nad Rakiem


title: „Interwencje o szybkim oddziaływaniu”: w jaki sposób polityka zintegrowanej kontroli zaniedbanych chorób tropikalnych w Afryce może przynieść korzyści ubogim

text: W ciągu ostatnich dwóch dekad dokonano znaczących osiągnięć w kontroli kilku ważnych ludzkich infekcji tropikalnych [1]. Wśród tych osiągnięć można wymienić znaczne zmniejszenie częstości występowania i zapadalności na tak zwane zaniedbywane choroby, takie jak filarioza, onchocerkoza, perliczka, trąd i jaglica (ramka 1) [2]. Każda z tych zaniedbanych chorób jest stanem promującym ubóstwo i często stygmatyzującym, występującym przede wszystkim na obszarach wiejskich krajów o niskich dochodach (ramka 2) [3]. Są to starożytne cierpienia, opisane w Biblii i innych starożytnych tekstach, które obciążają ludzkość od tysiącleci [3]. Ale teraz, w wyniku agresywnych regionalnych interwencji wertykalnych, istnieje możliwość, że niektóre zaniedbane infekcje tropikalne mogą zostać ostatecznie opanowane do punktu eliminacji na niektórych obszarach endemiczności [2–8]. W przypadku zarażenia przez robaki morskie wkrótce możliwe będzie również zwalczenie choroby [9]. Ramka 2. Wspólne cechy zaniedbanych chorób tropikalnych Starożytne schorzenia, które od wieków obciążały ludzkość Warunki sprzyjające ubóstwu Powiązane z piętnem Obszary wiejskie krajów o niskich dochodach i niestabilnych Brak rynków handlowych dla produktów zwalczających te choroby Stosowane interwencje historia sukcesu


title: FTY720 (fingolimod) jest środkiem neuroochronnym i modyfikującym przebieg choroby w komórkowych i mysich modelach choroby Huntingtona.

text: Choroba Huntingtona (HD) to genetyczne zaburzenie neurodegeneracyjne, na które obecnie nie ma lekarstwa i nie ma sposobu, aby zatrzymać lub nawet spowolnić zmiany w mózgu, które powoduje. W niniejszym badaniu mieliśmy na celu zbadanie, czy FTY720, pierwsza zatwierdzona doustna terapia stwardnienia rozsianego, może być skuteczna w modelach HD i ostatecznie stanowić alternatywne podejście terapeutyczne do leczenia choroby. Tutaj wykorzystaliśmy paradygmaty przedklinicznej walidacji celu i zbadaliśmy skuteczność in vivo przewlekłego podawania FTY720 w mysim modelu R6/2 HD. Nasze odkrycia wskazują, że FTY720 poprawił funkcje motoryczne, przedłużył przeżycie i zmniejszył atrofię mózgu u myszy R6/2. Korzystny wpływ podania FTY720 był związany ze znacznym wzmocnieniem aktywności neuronalnej i łączności oraz, ze zmniejszeniem agregatów zmutowanej huntingtyny, a także towarzyszył mu wzrost fosforylacji zmutowanej huntingtyny w 13/16 resztach seryny, które, jak się przewiduje, osłabiają toksyczność białka .


title: Reszty swoistości determinują powinowactwo wiązania dla dwuskładnikowych systemów transdukcji sygnału

text: UNLABELLED Systemy dwuskładnikowe (TCS) zawierają kinazy histydynowe i odpowiadające im regulatory odpowiedzi i umożliwiają bakteriom wykrywanie i reagowanie na szeroką gamę sygnałów. Kinazy histydynowe (HK) fosforylują i defosforylują swoje pokrewne regulatory odpowiedzi (RR) w odpowiedzi na bodźce. Ogólnie reakcje te wydają się być wysoce specyficzne i wymagają odpowiedniego połączenia między białkami HK i RR. Genom Myxococcus xanthus koduje jeden z największych repertuarów białek sygnałowych u bakterii (685 otwartych ramek odczytu [ORF]), w tym co najmniej 127 HK i co najmniej 143 RR. Spośród nich 27 to bona fide rodziny regulatorów odpowiedzi NtrC, z których 21 jest zakodowanych w sąsiedztwie ich przewidywanych pokrewnych kinaz. Stosując metody profilowania ogólnosystemowego, ustaliliśmy, że pary HK-NtrC RR wykazują preferencję kinetyczną zarówno podczas funkcji fosfotransferu, jak i fosfatazy, definiując w ten sposób pokrewne układy sygnalizacyjne w M. xanthus. Pomiary kalorymetrii miareczkowania izotermicznego wykazały, że spokrewnione pary HK-RR oddziałują ze stałymi dysocjacji (Kd) wynoszącymi około 1 µM, podczas gdy niespokrewnione pary nie mają mierzalnego wiązania. Wreszcie, chimera wytworzona pomiędzy kinazą histydynową, CrdS i HK1190 ujawniła, że reszty nadające specyficzność fosfotransferu i fosfatazy dyktują powinowactwo wiązania, ustanawiając w ten sposób odrębne interakcje białko-białko, które zapobiegają rozmowie krzyżowej. Dane wskazują, że powinowactwo wiązania jest krytycznym parametrem rządzącym wiernością sygnalizacji w całym systemie dla bakteryjnych białek transdukcji sygnału. WAŻNE Wykorzystując testy profilowania fosfotransferu i fosfatazy in vitro oraz kalorymetrię izotermicznego miareczkowania, przyjęliśmy ogólnosystemowe podejście, aby zademonstrować swoistość dla rodziny dwuskładnikowych białek sygnałowych u Myxococcus xanthus. Nasze wyniki pokazują, że wcześniej zidentyfikowane reszty specyficzności dyktują powinowactwo wiązania i że specyficzność fosfatazy wynika ze specyficzności fosfotransferu dla pokrewnych par HK-RR. Dane wskazują, że preferencyjne powinowactwo wiązania jest podstawą wierności sygnalizacji w bakteryjnych układach dwuskładnikowych.


title: hnRNP A1 wiąże się z końcami telomerów i stymuluje aktywność telomerazy.

text: Telomeraza to kompleks enzymatyczny rybonukleoproteiny, który dokonuje odwrotnej transkrypcji integralnej matrycy RNA, aby dodać krótkie powtórzenia DNA do 3'-końców telomerów. Struktura G-kwadrupleksu w podłożu DNA może blokować jego wydłużanie przez telomerazę. Odkryliśmy, że hnRNP A1 - który był wcześniej zaangażowany w regulację długości telomerów - wiąże się zarówno z jednoniciowymi, jak i ustrukturyzowanymi ludzkimi powtórzeniami telomerowymi, aw tym ostatnim przypadku zaburza ich strukturę wyższego rzędu. Stosując test telomerazy in vitro, zaobserwowaliśmy, że zubożenie białek hnRNP A/B z 293 ekstraktów ludzkich embrionalnych komórek nerki dramatycznie zmniejszyło aktywność telomerazy, która została w pełni odzyskana po dodaniu oczyszczonego rekombinowanego hnRNP A1. To odkrycie sugeruje, że hnRNP A1 działa jako pomocniczy, jeśli nie niezbędny, czynnik holoenzymu telomerazy. Dalej pokazujemy, stosując immunoprecypitację chromatyny, że hnRNP A1 wiąże się z ludzkimi telomerami in vivo. Proponujemy, że hnRNP A1 stymuluje wydłużanie telomerów poprzez rozwijanie struktury G-kwadrupleksu lub spinki do włosów G-G utworzonej na każdym etapie translokacji.


title: Rapamycyna mija znicz: nowa generacja inhibitorów mTOR

text: Ssacze cel rapamycyny (mTOR) jest nietypową kinazą białkową, która kontroluje wzrost i metabolizm w odpowiedzi na składniki odżywcze, czynniki wzrostu i poziomy energii komórkowej, i jest często rozregulowana w chorobach nowotworowych i metabolicznych. Rapamycyna jest allosterycznym inhibitorem mTOR i została zarejestrowana jako lek immunosupresyjny w 1999 roku. W ostatnich latach zainteresowanie skupiło się na jej potencjale jako leku przeciwnowotworowego. Jednak skuteczność rapamycyny i jej analogów (rapalogów) nie została odróżniona pomimo pojedynczych sukcesów w podgrupach nowotworów, co sugeruje, że pełny potencjał terapeutyczny celowania w mTOR nie został jeszcze wykorzystany. Nowa generacja konkurencyjnych inhibitorów ATP, które bezpośrednio celują w miejsce katalityczne mTOR, wykazuje silne i kompleksowe hamowanie mTOR i znajduje się we wczesnych badaniach klinicznych.


title: Dynamiczna restrukturyzacja torebki przez główną pneumokokową autolizynę LytA w odpowiedzi na nabłonek

text: Patogeny bakteryjne wytwarzają złożone kapsułki węglowodanowe w celu ochrony przed bakteriobójczymi cząsteczkami układu odpornościowego. Paradoksalnie kapsułka pneumokokowa uwrażliwia bakterię na peptydy przeciwdrobnoustrojowe znajdujące się na powierzchni nabłonka. Tutaj pokazujemy, że po interakcji z peptydami przeciwdrobnoustrojowymi, otoczkowane pneumokoki przeżywają przez usunięcie otoczki z powierzchni komórki w ciągu kilku minut w procesie zależnym od samobójczej autolizyny amidazy LytA. W przeciwieństwie do klasycznej autolizy bakteryjnej, podczas wydalania torebki LytA sprzyja przeżyciu bakterii i jest rozproszony po obwodzie komórki. Jednak zarówno autoliza, jak i złuszczanie torebki zależy od aktywności hydrolitycznej ściany komórkowej LytA. Złuszczanie torebki drastycznie zwiększa inwazję komórek nabłonkowych i jest głównym szlakiem, w którym pneumokoki zmniejszają torebkę związaną z powierzchnią we wczesnej ostrej infekcji płuc u myszy. Wcześniej nierozpoznana rola LytA w usuwaniu otoczki w celu zwalczania peptydów przeciwdrobnoustrojowych może wyjaśniać, dlaczego prawie wszystkie kliniczne izolaty pneumokoków zachowują ten enzym pomimo śmiertelnej presji selekcyjnej antybiotyków.


title: Ssacze białko polaryzacji Scribble reguluje adhezję komórek nabłonka i migrację przez E-kadherynę

text: Bazgroły (Scrib) to zachowane białko o polaryzacji wymagane w Drosophila melanogaster do funkcji synaptycznej, różnicowania neuroblastów i polaryzacji nabłonka. Jest również supresorem nowotworów. U gryzoni Scrib jest związany z recyklingiem receptorów i polaryzacją planarną, ale nie z polaryzacją wierzchołkową/podstawową. Teraz pokazujemy, że knockdown Scrib zaburza adhezję między komórkami nabłonka nerki psów Madin-Darby. W konsekwencji komórki nabierają wyglądu mezenchymalnego, szybciej migrują i tracą kierunkowość. Chociaż montaż złącza ścisłego jest opóźniony, konfluentne monowarstwy pozostają spolaryzowane. Efekty te są niezależne od aktywacji Rac lub wiązania Scrib z βPIX. Ubytek Scrib zaburza raczej adhezję komórkową za pośrednictwem E-kadheryny. Zmiany w morfologii i migracji są fenokopiowane przez knockdown E-kadheryny. Adhezję częściowo ratuje ekspresja białka fuzyjnego E-kadheryna-α-katenina, ale nie białka fluorescencyjnego E-kadheryna-zielona. Wyniki te sugerują, że Scrib stabilizuje sprzężenie między E-kadheryną a kateniną i są zgodne z ideą, że Scrib ssaków może zachowywać się jak supresor nowotworu poprzez regulację adhezji i migracji komórek nabłonka.


title: Acetylacja histonów i demetylacja DNA limfocytów T skutkuje anaplastycznym fenotypem podobnym do chłoniaka wielkokomórkowego.

text: Cechą charakterystyczną chłoniaka anaplastycznego z dużych komórek jest znaczna represja programu ekspresji komórek T pomimo ich pochodzenia z komórek T. Przyczyny tego obniżenia fenotypu limfocytów T są wciąż nieznane. Aby wyjaśnić, czy mechanizmy epigenetyczne są odpowiedzialne za utratę fenotypu komórek T, leczyliśmy linie komórek chłoniaka anaplastycznego z dużych komórek i chłoniaka z komórek T/białaczki (po n=4) modyfikatorami epigenetycznymi, aby wywołać demetylację DNA i acetylację histonów. Wygenerowano i wyselekcjonowano ogólne dane dotyczące ekspresji genów z traktowanych i nietraktowanych linii komórkowych, a geny o zróżnicowanej ekspresji oceniano za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą w czasie rzeczywistym i analizy Western blot. Dodatkowo, trimetylowanie histonu H3 lizyny 27 analizowano metodą immunoprecypitacji chromatyny. Połączona demetylacja DNA i acetylacja histonów anaplastycznych komórek chłoniaka wielkokomórkowego nie była w stanie odtworzyć ich fenotypu limfocytów T. Zamiast tego, to samo leczenie wywoływało w komórkach T: (i) regulację w górę genów charakterystycznych dla chłoniaka wielkokomórkowego anaplastycznego (np. ID2, LGALS1, c-JUN) oraz (ii) prawie całkowite wyginięcie ich fenotypu limfocytów T w tym CD3, LCK i ZAP70. Ponadto w anaplastycznych komórkach chłoniaka wielkokomórkowego występowała supresyjna trimetylacja lizyny histonu H3 27 ważnych genów czynnika transkrypcyjnego komórek T (GATA3, LEF1, TCF1), co jest zgodne z ich brakiem w próbkach guza pierwotnego, co wykazano w badaniach immunohistochemicznych. Nasze dane sugerują, że supresory aktywowane epigenetycznie (np. ID2) przyczyniają się do regulacji w dół programu ekspresji limfocytów T w anaplastycznym chłoniaku z dużych komórek, który jest utrzymywany przez trimetylację lizyny histonu H327.


title: YEASTRACT: zapewnianie programowego dostępu do wyselekcjonowanych stowarzyszeń regulujących transkrypcję w Saccharomyces cerevisiae za pośrednictwem interfejsu usług internetowych

text: System informacyjny YEAst Search for Transscriptional Regulators And Consensus Tracking (YEASTRACT) (http://www.yeastract.com) został opracowany w celu wsparcia analizy powiązań regulujących transkrypcję w Saccharomyces cerevisiae. Ostatnia aktualizacja w czerwcu 2010 r. ta baza danych zawiera ponad 48 200 powiązań regulacyjnych między czynnikami transkrypcyjnymi (TF) a docelowymi genami, w tym 298 specyficznych miejsc wiązania DNA dla 110 scharakteryzowanych TF. Wszystkie powiązania regulacyjne przechowywane w bazie danych zostały ponownie przeanalizowane, a szczegółowe informacje na temat dowodów eksperymentalnych, które podtrzymują te powiązania, zostały dodane i sklasyfikowane jako dowody bezpośrednie lub pośrednie. Włączenie tych nowych danych, zebranych w odpowiedzi na prośby użytkowników YEASTRACT, pozwala użytkownikowi ograniczyć swoje zapytania do podzbiorów danych w oparciu o istnienie lub brak dowodów eksperymentalnych na bezpośrednie działanie TF w regionie promotora ich docelowe geny. Kolejną nową cechą tej wersji jest dostępność wszystkich danych za pośrednictwem interfejsu usług internetowych do odczytu maszynowego. Użytkownicy nie są już ograniczeni do zestawu dostępnych zapytań udostępnianych przez istniejący interfejs sieciowy i mogą używać interfejsu usługi sieciowej do wyszukiwania, pobierania i wykorzystywania danych YEASTRACT przy użyciu własnej implementacji dodatkowych funkcji. System informacyjny YEASTRACT jest dodatkowo uzupełniony o kilka narzędzi obliczeniowych, które ułatwiają wykorzystanie wyselekcjonowanych danych podczas udzielania odpowiedzi na szereg ważnych pytań biologicznych. Od pierwszego wydania w 2006 roku YEASTRACT był szeroko stosowany przez setki naukowców z całego świata. Spodziewamy się, że udostępniając nowe dane i usługi, system będzie nadal służył biologom drożdży i badaczom biologii systemów.


title: Mechanizmy określające lokalizację i tożsamość nukleosomu promotora

text: Architektura chromatyny eukariotycznych promotorów genów ogólnie charakteryzuje się regionem wolnym od nukleosomów (NFR) oflankowanym przez co najmniej jeden nukleosom wariantu H2A.Z. Przewidywania obliczeniowe pozycji nukleosomów oparte na termodynamicznych właściwościach oddziaływań DNA-histon spotkały się z ograniczonym sukcesem. Tutaj pokazujemy, że działanie podstawowego kompleksu remodelującego RSC w S. cerevisiae pomaga wyjaśnić rozbieżność między teorią a eksperymentem. W komórkach zubożonych w RSC, NFR kurczą się tak, że średnie pozycje flankujących nukleosomów przesuwają się w kierunku przewidywanych miejsc. Pozycjonowanie nukleosomu w odrębnych podzbiorach promotorów dodatkowo wymaga podstawowych białek z rodziny Myb, Abf1 i Reb1, których miejsca wiązania są wzbogacone w NFR. W przeciwieństwie do tego, osadzanie się H2A.Z jest zbędne do pozycjonowania nukleosomów. Regulując odkładanie się H2A.Z za pomocą indukowanej steroidami strategii splicingu białek, pokazujemy, że ustanowienie NFR jest niezbędne do odkładania się H2A.Z. Badania te sugerują uporządkowany szlak składania architektury promotorowej chromatyny.


title: Seropozytywność HIV i gruźlica w dużym szpitalu ogólnym w Malawi.

text: Częstość występowania zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS) w Malawi jest jedną z najwyższych w Afryce Środkowej. Ponieważ gruźlica jest ważnym początkowym objawem choroby, kolejni pacjenci przyjmowani na oddziały gruźlicze szpitala Zomba General Hospital w Malawi zostali poproszeni o zgodę na wykonanie testu na obecność przeciwciał przeciwko ludzkiemu wirusowi niedoboru odporności (HIV). Ponadto przeprowadzono dwa inne badania: od września 1986 r. wszyscy pacjenci hospitalizowani medyczni z klinicznym podejrzeniem niedoboru odporności, a od kwietnia 1988 r. wszyscy dawcy krwi byli badani pod kątem seropozytywności HIV. Siedemdziesiąt pięć procent pacjentów z gruźlicą zgłosiło się na ochotnika; 32 ze 125 (26%) było seropozytywnych. W grupach wiekowych wysokiego ryzyka (20-40 lat) odsetek ten wzrósł do 32. Wśród pacjentów hospitalizowanych z podejrzeniem niedoboru odporności seropozytywność gwałtownie wzrosła od kwietnia 1987 do października 1988. Wśród przebadanych dawców krwi 20% było seropozytywnych. .


title: Determinanty śmiertelności noworodków w Indonezji

text: TŁO Śmiertelność noworodków stanowi prawie 40 procent śmiertelności dzieci poniżej piątego roku życia na całym świecie. Zrozumienie czynników związanych ze śmiertelnością noworodków jest ważne, aby kierować rozwojem ukierunkowanych i opartych na dowodach interwencji zdrowotnych mających na celu zapobieganie zgonom noworodków. Badanie to miało na celu identyfikację czynników warunkujących śmiertelność noworodków w Indonezji na reprezentatywnej w skali kraju próbie urodzeń w latach 1997-2002. METODY Źródłem danych do analizy było badanie demograficzne i zdrowotne Indonezji z lat 2002-2003, z którego pochodzą dane dotyczące przeżycia 15 952 osobników Zbadano niemowlęta urodzone w latach 1997-2002. Przeprowadzono wielopoziomową regresję logistyczną z zastosowaniem podejścia hierarchicznego, aby przeanalizować czynniki związane ze zgonami noworodków, wykorzystując uwarunkowania środowiskowe, status społeczno-ekonomiczny i determinanty bliskie. WYNIKI Na poziomie społeczności prawdopodobieństwo zgonu noworodka było istotnie wyższe dla niemowląt z Jawy Wschodniej (OR = 5,01, p = 0,00) oraz dla łącznie Północnego, Środkowego i Południowo-Wschodniej Sulawesi i Gorontalo (OR = 3,17, p = 0,03) w porównaniu do regionów o najniższej śmiertelności noworodków w prowincjach Bali, Sulawesi Południowe i Jambi. Stwierdzono stopniowe zmniejszanie się szans w miarę wzrostu odsetka porodów wspomaganych przez przeszkolonych opiekunów w klastrze. Szansa śmierci noworodka była wyższa w przypadku niemowląt urodzonych zarówno przez matkę, jak i ojca, którzy byli zatrudnieni (OR = 1,84, p = 0,00) oraz u dzieci urodzonych przez ojca, który był bezrobotny (OR = 2,99, p = 0,02). Szanse były również wyższe dla niemowląt wyższych rangą z krótkim odstępem między urodzeniem (OR = 2,82, p = 0,00), niemowląt płci męskiej (OR = 1,49, p = 0,01), mniejszych niż niemowlęta o średniej wielkości (OR = 2,80, p = 0,00 ) oraz niemowlęta, których matka miała powikłania porodowe (OR = 1,81, p = 0,00). Niemowlęta otrzymujące jakąkolwiek opiekę poporodową były istotnie chronione przed śmiercią noworodka (OR = 0,63, p = 0,03). WNIOSEK Interwencje w zakresie zdrowia publicznego ukierunkowane na zmniejszenie śmiertelności noworodków powinny uwzględniać czynniki na poziomie społeczności, gospodarstwa domowego i indywidualnego, które znacząco wpływają na śmiertelność noworodków w Indonezji. Przy planowaniu interwencji mających na celu zmniejszenie śmiertelności noworodków w Indonezji należy wziąć pod uwagę niską masę urodzeniową i niemowlęta z krótkim odstępem porodowym, a także czynniki okołoporodowej opieki zdrowotnej, takie jak dostępność wykwalifikowanej opieki porodowej i korzystanie z opieki poporodowej.


title: Mapowanie wysokiej gęstości MHC identyfikuje wspólną rolę HLA-DRB1*01:03 w chorobach zapalnych jelit i heterozygotyczną przewagę we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego

text: Badania asocjacyjne całego genomu nad pokrewnymi przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (IBD) znanymi jako choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego wykazały silne dowody na związek z głównym układem zgodności tkankowej (MHC). Region ten koduje dużą liczbę kandydatów immunologicznych, w tym prezentujące antygen cząsteczki klasycznego ludzkiego antygenu leukocytowego (HLA). Badania nad IBD wykazały, że istnieje wiele niezależnych powiązań w genach HLA i innych niż HLA, ale brakowało im statystycznej mocy do zdefiniowania architektury asocjacji i alleli przyczynowych. Aby rozwiązać ten problem, przeprowadziliśmy typowanie MHC o wysokiej gęstości SNP u >32 000 osób z IBD, co wskazuje na wiele alleli HLA, z główną rolą HLA-DRB1*01:03 zarówno w chorobie Leśniowskiego-Crohna, jak i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Godne uwagi różnice zaobserwowano między tymi chorobami, w tym dominującą rolę wariantów HLA klasy II i heterozygotyczną przewagę obserwowaną we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, co sugeruje istotną rolę adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej w środowisku okrężnicy w patogenezie IBD.


title: Wysokoprogowe, mechanowrażliwe kanały jonowe zablokowane przez nowatorski konopeptyd pośredniczą w bólu wywołanym ciśnieniem

text: Niewiele wiadomo na temat molekularnych podstaw mechanotransdukcji somatosensorycznej u ssaków. Przebadaliśmy bibliotekę toksyn peptydowych pod kątem wpływu na mechanicznie aktywowane prądy w hodowanych neuronach zwojowych korzeni grzbietowych. Jeden analog konopeptydu, nazwany NMB-1 dla szkodliwego blokera mechanosensacji 1, selektywnie hamuje (IC50 1 µM) utrzymujące się prądy aktywowane mechanicznie w podzbiorze neuronów czuciowych. Biotynylowana NMB-1 zachowuje aktywność i wiąże się selektywnie z peryferyno-dodatnimi nocyceptywnymi neuronami czuciowymi. Selektywność NMB-1 została potwierdzona przez fakt, że nie ma ona wpływu hamującego na kanały sodowe i wapniowe bramkowane napięciem lub kanały bramkowane ligandami, takie jak kanały jonowe wykrywające kwas lub kanały TRPA1. I odwrotnie, toksyna tarantuli, GsMTx-4, która hamuje kanały jonowe aktywowane przez rozciąganie, nie miała wpływu na mechanicznie aktywowane prądy w neuronach czuciowych. W testach behawioralnych NMB-1 hamuje tylko reakcje na bolesną stymulację mechaniczną o wysokiej intensywności i nie ma wpływu na stymulację mechaniczną o niskiej intensywności lub termosensację. Nieoczekiwanie stwierdzono, że NMB-1 jest również inhibitorem szybkiego ładowania FM1-43 (miara mechanotransdukcji) w komórkach rzęsatych ślimaka. Dane te pokazują, że farmakologicznie odmienne kanały reagują na różne typy bodźców mechanicznych i sugerują, że mechanicznie aktywowane utrzymujące się prądy leżą u podstaw szkodliwej mechanosensacji. NMB-1 dostarcza zatem nowatorskie narzędzie diagnostyczne do molekularnego definiowania kanałów zaangażowanych w ból słuchowy i wywołany uciskiem.


title: Nadaktywne wydzielanie neuroendokrynne powoduje defekty wielkości, odżywiania i metabolizmu mutantów C. elegans z zespołem Bardeta-Biedla

text: Zespół Bardeta-Biedla, BBS, jest rzadkim zaburzeniem autosomalnym recesywnym z objawami klinicznymi obejmującymi polidaktylię, retinopatię, hiperfagię, otyłość, niski wzrost, zaburzenia poznawcze i opóźnienia rozwojowe. Zakłócenia białek BBS w różnych organizmach zaburzają tworzenie i funkcję rzęsek, a wielonarządowe defekty BBS przypisuje się niedoborom różnych szlaków sygnałowych związanych z rzęskami. U C. elegans geny bbs ulegają ekspresji wyłącznie w sześćdziesięciu rzęskowych neuronach czuciowych tych zwierząt, a mutanty bbs wykazują defekty czuciowe, a także nieprawidłowości w zakresie wielkości ciała, odżywiania i metabolizmu. Tutaj pokazujemy, że w przeciwieństwie do wielu innych mutantów z defektem rzęsek, mutanty C. elegans bbs wykazują zwiększone uwalnianie pęcherzyków o gęstym rdzeniu i fenotypów całego organizmu związanych ze zwiększoną aktywnością szlaków sygnałowych insuliny, neuropeptydów i amin biogennych. Pokazujemy, że zmieniony rozmiar ciała, odżywianie i nieprawidłowości metaboliczne mutantów bbs można skorygować do poziomów typu dzikiego poprzez zniesienie zwiększonego wydzielania pęcherzyków o gęstym rdzeniu bez jednoczesnej korekty defektów rzęskowych. Odkrycia te rozszerzają rolę białek BBS w regulacji egzocytozy z gęstym rdzeniem pęcherzyków i sugerują, że niektóre cechy zespołu Bardeta-Biedla mogą być spowodowane nadmiernym wydzielaniem neuroendokrynnym.


title: Fidżi: platforma open-source do analizy obrazu biologicznego

text: Fidżi to dystrybucja popularnego oprogramowania typu open source ImageJ skoncentrowanego na analizie obrazu biologicznego. Fidżi wykorzystuje nowoczesne praktyki inżynierii oprogramowania, aby połączyć potężne biblioteki oprogramowania z szeroką gamą języków skryptowych, aby umożliwić szybkie prototypowanie algorytmów przetwarzania obrazu. Fidżi ułatwia przekształcanie nowych algorytmów we wtyczki ImageJ, które można udostępniać użytkownikom końcowym za pośrednictwem zintegrowanego systemu aktualizacji. Proponujemy Fidżi jako platformę produktywnej współpracy między społecznościami naukowymi informatyki i biologii.


title: Charakterystyka farmakologiczna silnego inhibitora 3-kinaz fosfatydyloinozytydu klasy I.

text: Wiele dowodów wskazuje na aktywację szlaku 3-kinazy lipidowej fosfatydyloinozytydu (PI3K) w genezie i progresji różnych nowotworów u ludzi. Inhibitory PI3K mają zatem znaczny potencjał jako molekularne leki przeciwnowotworowe. Tutaj szczegółowo opisujemy właściwości farmakologiczne prototypu nowej serii inhibitorów klasy I PI3K. PI103 jest silnym inhibitorem o niskich wartościach IC50 wobec rekombinowanych izoform PI3K p110alfa (2 nmol/L), p110beta (3 nmol/L), p110delta (3 nmol/L) i p110gamma (15 nmol/L). PI103 hamował również TORC1 o 83,9% przy 0,5 mikromoli/li wykazywał IC50 14 nmol/l wobec DNA-PK. Wysoki stopień selektywności dla rodziny PI3K wykazał brak aktywności PI103 w panelu 70 kinaz białkowych. PI103 silnie hamował proliferację i inwazję wielu różnych ludzkich komórek nowotworowych in vitro i wykazywał modulację biomarkera zgodną z hamowaniem sygnalizacji PI3K. PI103 był intensywnie metabolizowany, ale szybko rozprowadzany do tkanek i guzów. Doprowadziło to do opóźnienia wzrostu guza w ośmiu różnych modelach heteroprzeszczepów ludzkiego raka z różnymi nieprawidłowościami szlaku PI3K. Zmniejszoną fosforylację AKT zaobserwowano w glejakach U87MG, zgodnie z osiągniętymi poziomami leku. Wykazaliśmy również hamowanie inwazji w ortotopowych modelach heteroprzeszczepu raka piersi i jajnika i uzyskaliśmy dowody, że PI103 ma potencjał antyangiogenny. Pomimo szybkiego metabolizmu in vivo, PI103 jest cennym związkiem będącym narzędziem do badania funkcji biologicznej klasy I PI3K i, co ważne, stanowi punkt odniesienia dla dalszej optymalizacji tej nowej klasy ukierunkowanego molekularnego leku przeciwnowotworowego.


title: Zoptymalizowane narzędzia CRISPR/Cas do wydajnej inżynierii genomu linii zarodkowej i somatycznej u Drosophila.

text: System typu II, zgrupowany w regularnych odstępach krótkich powtórzeń palindromicznych (CRISPR)/związany z CRISPR (Cas), pojawił się ostatnio jako potężna metoda manipulowania genomami różnych organizmów. Tutaj przedstawiamy zestaw narzędzi do wysokowydajnej inżynierii genomu Drosophila melanogaster składający się z transgenicznych linii Cas9 i wszechstronnych plazmidów ekspresyjnych RNA (gRNA). Systematyczna ocena ujawnia linie Cas9 z wszechobecnymi lub ograniczonymi do linii zarodkowych wzorcami aktywności. Wykazujemy również zróżnicowaną aktywność tego samego gRNA eksprymowanego z różnych promotorów snRNA U6, przy czym najsilniejszy efekt daje wcześniej nie testowany promotor U6:3. Odpowiednia kombinacja Cas9 i gRNA pozwala na celowanie w niezbędne i nieistotne geny o szybkości transmisji w zakresie 25-100%. Pokazujemy również, że nasze zoptymalizowane narzędzia CRISPR/Cas mogą być używane do mutagenezy offsetowej opartej na nickach. Ponadto, w połączeniu z matrycami oligonukleotydowymi lub długimi dwuniciowymi donorami, nasze odczynniki umożliwiają precyzyjną edycję genomu poprzez naprawę ukierunkowaną na homologię z szybkościami, które sprawiają, że markery selekcyjne są zbędne. Na koniec demonstrujemy nowatorskie zastosowanie technologii CRISPR/Cas, w której pośredniczy CRISPR/Cas, w ujawnianiu fenotypów utraty funkcji w komórkach somatycznych po skutecznym celowaniu biallelicznym przez Cas9 wyrażanym w sposób wszechobecny lub ograniczony tkankowo. Nasze narzędzia CRISPR/Cas ułatwią szybką ocenę zmutowanych fenotypów określonych genów i precyzyjną modyfikację genomu z jednonukleotydową precyzją. Nasze wyniki torują również drogę do wysokoprzepustowych badań przesiewowych genetycznych za pomocą CRISPR/Cas.


title: Opłacalność 10-letnich progów ryzyka dla rozpoczęcia terapii statynami w pierwotnej prewencji chorób układu krążenia.

text: ZNACZENIE Wytyczne dotyczące leczenia cholesterolu Amerykańskiego Kolegium Kardiologicznego i Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ACC/AHA) mają szeroko zakrojone implikacje w leczeniu statynami dorosłych bez historii miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej (ASCVD). CEL Oszacowanie opłacalności różnych 10-letnich progów ryzyka ASCVD, które można by zastosować w wytycznych ACC/AHA dotyczących leczenia cholesterolu. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Model mikrosymulacyjny, obejmujący horyzont czasowy, perspektywę społeczną USA, 3% stopę dyskontową kosztów i wyników zdrowotnych. W modelu hipotetyczne osoby z reprezentatywnej populacji USA w wieku od 40 do 75 lat otrzymywały leczenie statynami, doświadczyły incydentów ASCVD i zmarły z przyczyn związanych lub niezwiązanych z ASCVD na podstawie historii naturalnej ASCVD i parametrów leczenia statyną. Źródła danych dla parametrów modelu obejmowały National Health and Nutrition Examination Surveys, duże badania kliniczne i metaanalizy korzyści i leczenia statyn oraz inne opublikowane źródła. GŁÓWNE WYNIKI I ŚRODKI Szacowane zdarzenia ASCVD, którym udało się zapobiec, oraz wzrost kosztów na uzyskany rok życia z uwzględnieniem jakości (QALY). WYNIKI W scenariuszu podstawowym obecny próg ASCVD wynoszący 7,5% lub wyższy, który oszacowano jako związany z 48% dorosłych leczonych statynami, miał przyrostowy współczynnik efektywności kosztów (ICER) wynoszący 37 000 USD/QALY w porównaniu z 10% lub wyższy próg. Łagodniejsze progi ASCVD wynoszące co najmniej 4,0% (61% leczonych dorosłych) i co najmniej 3,0% (67% leczonych dorosłych) miały ICER wynoszące odpowiednio 81 000 USD/QALY i 140 000 USD/QALY. Oszacowano, że przesunięcie z 7,5% lub wyższego progu ryzyka ASCVD do 3,0% lub wyższego progu ryzyka ASCVD wiąże się z uniknięciem dodatkowych 161 560 zdarzeń sercowo-naczyniowych. Wyniki dotyczące opłacalności były wrażliwe na zmiany w uciążliwości związanej z codziennym przyjmowaniem pigułki, ceną statyn i ryzykiem cukrzycy wywołanej przez statyny. W probabilistycznej analizie wrażliwości istniała wyższa niż 93% szansa, że optymalny próg ASCVD wynosił 5,0% lub mniej przy zastosowaniu progu opłacalności 100 000 USD/QALY. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ W tym modelu mikrosymulacyjnym dorosłych Amerykanów w wieku od 45 do 75 lat [skorygowany] obecny 10-letni próg ryzyka ASCVD (próg ryzyka ≥7,5%) stosowany w wytycznych dotyczących leczenia cholesterolu ACC/AHA ma akceptowalny profil opłacalności (ICER, 37 000 USD/QALY), ale bardziej łagodne progi ASCVD byłyby optymalne przy zastosowaniu progów opłacalności wynoszących 100 000 USD/QALY (próg ryzyka ≥4,0%) lub 150 000 USD/QALY (próg ryzyka ≥3,0%). Optymalny próg ASCVD był zależny od preferencji pacjentów dotyczących codziennego przyjmowania pigułek, zmian cen statyn oraz ryzyka cukrzycy wywołanej przez statyny.


title: Właściwości biochemiczne wysoce neuroinwazyjnych szczepów prionowych

text: Zakaźne priony rozprzestrzeniają się z obwodowych miejsc wejścia do ośrodkowego układu nerwowego (OUN), gdzie powodują postępującą neurodegenerację, która ostatecznie prowadzi do śmierci. Jednak patogeneza choroby prionowej może się znacznie różnić w zależności od szczepu lub wariantu konformacyjnego nieprawidłowo sfałdowanego i zagregowanego białka, PrP(Sc). Chociaż większość szczepów prionowych atakuje ośrodkowy układ nerwowy, niektóre szczepy prionowe nie mogą wejść i nie powodują klinicznych objawów choroby. Podstawa konformacyjna tej niezwykłej zmienności w patogenezie między szczepami jest niejasna. Używając przystosowanych do myszy szczepów prionowych, pokazujemy tutaj, że wysoce neuroinwazyjne szczepy prionowe tworzą przede wszystkim rozproszone agregaty w mózgu i są niekongofilne, niestabilne konformacyjnie w warunkach denaturujących i prowadzą do szybkiej śmiertelnej choroby. Te neuroinwazyjne szczepy skutecznie wytwarzają PrP(Sc) w krótkich okresach inkubacji. W przeciwieństwie do tego, słabo neuroinwazyjne szczepy prionów tworzą duże blaszki włókniste i są stabilne, kongofilne i nieefektywnie generują PrP(Sc) przez długie okresy inkubacji. Ogólnie rzecz biorąc, wyniki te wskazują, że najbardziej neuroinwazyjne szczepy prionowe są również najmniej stabilne i potwierdzają koncepcję, że wydajna replikacja i niestabilny charakter najszybciej przekształcających się prionów może być cechą związaną z ich skutecznym rozprzestrzenianiem się w OUN.


title: Szlak eksportu białka translokacji bliźniaczej argininy (Tat)

text: System eksportu białka translokacji bliźniaczej argininy (Tat) jest obecny w błonach cytoplazmatycznych większości bakterii i archeonów i ma bardzo niezwykłą właściwość transportu w pełni sfałdowanych białek. System musi zatem zapewniać ścieżkę przezbłonową, która jest wystarczająco duża, aby umożliwić przejście strukturyzowanych substratów makromolekularnych o różnych rozmiarach, ale która utrzymuje nieprzepuszczalność membrany dla jonów. W przypadku bakterii Gram-ujemnych Escherichia coli to złożone zadanie można osiągnąć przy użyciu tylko trzech małych białek błonowych: TatA, TatB i TatC. W tym przeglądzie podsumowujemy ostatnie postępy w naszym zrozumieniu działania tej niezwykłej maszyny.


title: Nowe osiągnięcia w pakiecie programów ATSAS do analizy danych rozpraszania pod małymi kątami

text: Opisano nowe osiągnięcia w pakiecie programowym ATSAS (wersja 2.4) do przetwarzania i analizy danych dotyczących izotropowego promieniowania rentgenowskiego pod małymi kątami i rozpraszania neutronów. Obejmują one (i) wieloplatformowe narzędzia do manipulacji i wyświetlania danych, (ii) programy do automatycznego przetwarzania danych i obliczania ogólnych parametrów, (iii) ulepszone wykorzystanie modeli o wysokiej i niskiej rozdzielczości z innych metod strukturalnych, (iv) nowe algorytmy do budować modele trójwymiarowe ze słabo oddziałujących układów i kompleksów oligomerycznych oraz (v) ulepszone narzędzia do analizy danych z mieszanin i układów elastycznych. Nowa wersja ATSAS zawiera instalatory dla obecnych głównych platform (Windows, Linux i Mac OSX) i zapewnia ulepszoną zindeksowaną dokumentację użytkownika. Przedstawiono również zmiany związane z Internetem, w tym forum dyskusyjne użytkowników i poszerzony dostęp online do uruchamiania programów ATSAS.


title: Pierwsza sekwencja genomu Myriapoda ujawnia zawartość genów konserwatywnych stawonogów i organizację genomu w Centipede Strigamia maritima

text: Myriapody (np. stonogi i krocionogi) wykazują prosty, homonomiczny plan ciała w stosunku do innych stawonogów. Wszyscy członkowie klasy są ziemscy, ale osiągnęli ziemność niezależnie od owadów. Myriapoda to jedyna klasa stawonogów nie reprezentowana przez zsekwencjonowany genom. Przedstawiamy analizę genomu stonogi Strigamia maritima. Zachowuje zwarty genom, który uległ mniejszej utracie genów i tasowaniu niż wcześniej zsekwencjonowane stawonogi, a także wiele ortologów genów zachowanych od dwustronnego przodka, które zostały utracone u owadów. Nasza analiza lokalizuje wiele genów w konserwatywnych kontekstach makrosyntenii i wiele przykładów grupowania genów na małą skalę. Opisujemy kilka przykładów, w których S. maritima pokazuje różne rozwiązania od owadów do podobnych problemów. Rodzina genów owadzich receptorów węchowych jest nieobecna w S. maritima, a na węch w powietrzu prawdopodobnie wpływa ekspansja innych rodzin genów receptorów. W przypadku niektórych genów S. maritima wyewoluowała paralogi, aby wygenerować różnorodność sekwencji kodujących, w której owady stosują alternatywny splicing. Jest to najbardziej uderzające w przypadku genu Dscam, który u Drosophila generuje ponad 100 000 alternatywnych form splicingu, ale u S. maritima jest kodowany przez ponad 100 paralogów. Widzimy intrygujące powiązanie między brakiem jakichkolwiek znanych białek fotosensorycznych w organizmie niewidomym a dodatkowym brakiem kanonicznych genów zegara okołodobowego. Pozycja filogenetyczna myriapodów pozwala nam określić, gdzie w filogenezie stawonogów pojawiło się kilka konkretnych mechanizmów i cech molekularnych. Na przykład dochodzimy do wniosku, że sygnalizacja hormonów juwenilnych ewoluowała wraz z pojawieniem się egzoszkieletu u stawonogów i że białka naskórka zawierające RR-1 ewoluowały w linii prowadzącej do Mandibulata. Identyfikujemy również, kiedy wystąpiły różne ekspansje i straty genów. Genom S. maritima daje nam unikalny wgląd w genom przodków stawonogów, jednocześnie wykazując wiele adaptacji do jego specyficznej historii życia.


title: Genetyczna i funkcjonalna dywersyfikacja szlaków małych RNA w roślinach

text: Wielokomórkowe eukarionty wytwarzają małe cząsteczki RNA (około 21-24 nukleotydów) dwóch ogólnych typów, mikroRNA (miRNA) i krótki interferujący RNA (siRNA). Działają one wspólnie jako przewodniki specyficzne dla sekwencji, które wyciszają lub regulują geny, transpozony i wirusy oraz modyfikują strukturę chromatyny i genomu. Tworzenie lub aktywność małych RNA wymaga czynników należących do rodzin genów, które kodują białka DICER (lub DICER-LIKE [DCL]) i ARGONAUTE oraz, w przypadku niektórych siRNA, białka polimerazy RNA zależnej od RNA (RDR). W przeciwieństwie do wielu zwierząt rośliny kodują wiele białek DCL i RDR. Wykorzystując serię mutantów insercyjnych Arabidopsis thaliana, zidentyfikowano unikalne funkcje dla trzech białek DCL w biogenezie miRNA (DCL1), endogennego siRNA (DCL3) i wirusowego siRNA (DCL2). Jedno białko RDR (RDR2) było wymagane dla wszystkich analizowanych endogennych siRNA. Utrata endogennego siRNA w mutantach dcl3 i rdr2 była związana z utratą znaczników heterochromatycznych i zwiększoną akumulacją transkryptu w niektórych loci. Defekty w aktywności generowania siRNA w odpowiedzi na wirusa marszczenia rzepy w roślinach zmutowanych dcl2 korelowały ze zwiększoną podatnością wirusa. Doszliśmy do wniosku, że proliferacja i dywersyfikacja genów DCL i RDR podczas ewolucji roślin przyczyniła się do specjalizacji ścieżek ukierunkowanych na małe RNA dla rozwoju, struktury chromatyny i obrony.


title: Immunosupresyjny FTY720 hamuje emigrację tymocytów.

text: Jedną z głównych ról grasicy jest dostarczanie obwodowemu układowi odpornościowemu dojrzałych limfocytów T, ale mechanizmy związane z eksportem komórkowym nie są w pełni poznane. W tym badaniu zbadaliśmy zdolność nowego odczynnika immunosupresyjnego, FTY720, do hamowania eksportu limfocytów T z grasicy. Codzienne podawanie FTY720 w dawce 1 mg/kg skutkowało wyraźnym spadkiem liczby limfocytów T krwi obwodowej. W grasicy długotrwałe, dobowe podawanie FTY720 spowodowało trzy- do czterokrotny wzrost odsetka dojrzałych tymocytów rdzeniastych (CD4(+)CD8(-) i CD4(-)CD8(+)) oraz nieznaczny spadek w stosunku komórek podwójnie dodatnich (CD4(+)CD8(+)). Analiza fenotypowa (TCRalfa beta, H-2K(d), CD44, CD69 i CD24) wykazała, że te zwiększone podzbiory reprezentują prawdopodobnych peryferyjnych niedawnych emigrantów grasicy. Wysoki poziom ekspresji L-selektyny przez te podzbiory sugeruje ponadto, że uniemożliwiono im opuszczenie grasicy. Dzięki znakowaniu do grasicy izotiocyjanianem fluoresceiny tylko jedną czwartą znakowanych komórek można było wykryć w węzłach chłonnych i śledzionie myszy traktowanych FTY720 w porównaniu do myszy kontrolnych traktowanych solą fizjologiczną. Podsumowując, wyniki te sugerują, że immunosupresyjne działanie FTY720, przynajmniej częściowo, może być spowodowane jego hamującym wpływem na emigrację limfocytów T z grasicy na obwód.


title: Walidacja modelu koncepcyjnego dla międzybranżowego podejścia do wspólnego podejmowania decyzji: badanie metod mieszanych

text: UZASADNIENIE, CELE I ZADANIA W związku ze zwiększonym zainteresowaniem angażowaniem pacjentów w podejmowanie decyzji przez zespoły międzybranżowej opieki zdrowotnej (IP) opracowaliśmy model koncepcyjny podejścia opartego na prawach własności intelektualnej do wspólnego podejmowania decyzji (SDM) w podstawowej opiece zdrowotnej. Oceniliśmy trafność modelu z zainteresowanymi stronami w Kanadzie. METODY W 15 wywiadach indywidualnych i 7 wywiadach grupowych z 79 interesariuszami poprosiliśmy ich o: (1) zaproponowanie zmian w modelu IP-SDM; (2) zidentyfikować bariery i czynniki ułatwiające wdrożenie modelu w praktyce klinicznej; oraz (3) ocenić model za pomocą kwestionariusza oceny teorii. Przeprowadziliśmy analizę tematyczną transkryptów oraz analizę opisową ankiet. WYNIKI Interesariusze zaproponowali umieszczenie pacjenta w jego centrum; rozszerzenie pojęcia rodziny o osoby znaczące; wyjaśnienie wyników; podkreślenie pojęcia czasu; scalanie poziomów mikro, mezo i makro w jedną figurę; oraz rozpoznawanie wpływu otoczenia i emocji. Najczęstszymi zidentyfikowanymi barierami były ograniczenia czasowe, niewystarczające zasoby i brak równowagi sił wśród pracowników służby zdrowia. Najczęstszymi facylitatorami były edukacja i szkolenia w zakresie interdyscyplinarności i SDM, motywacja do osiągnięcia podejścia IP do SDM oraz wzajemna wiedza i zrozumienie ról dyscyplinarnych. Większość zainteresowanych stron uznała, że koncepcje i relacje między koncepcjami były jasne i oceniła model jako logiczny, testowalny, jasno schematycznie przedstawiony i mający znaczenie dla współpracy między zawodami, SDM i podstawowej opieki zdrowotnej. WNIOSKI Zainteresowane strony zatwierdziły nowy model IP-SDM dla placówek podstawowej opieki zdrowotnej i zaproponowały kilka modyfikacji. Przyszłe badania powinny ocenić, czy model pomoże wdrożyć SDM w praktyce klinicznej IP.


title: Glutaminoliza aktywuje sygnalizację Rag-mTORC1.

text: Aminokwasy kontrolują wzrost komórek poprzez aktywację wysoce konserwatywnej kinazy TORC1. Glutamina jest szczególnie ważnym aminokwasem w kontroli wzrostu komórek i metabolizmie. Jednak rola glutaminy w aktywacji TORC1 pozostaje słabo określona. Glutamina jest metabolizowana na drodze glutaminolizy z wytworzeniem α-ketoglutaranu. Wykazujemy, że glutamina w połączeniu z leucyną aktywuje ssaczy TORC1 (mTORC1) poprzez zwiększenie produkcji glutaminolizy i α-ketoglutaranu. Hamowanie glutaminolizy zapobiegało obciążeniu przez GTP RagB i translokacji lizosomalnej, a następnie aktywacji mTORC1. Konstytutywnie aktywny heterodimer Rag aktywował mTORC1 przy braku glutaminolizy. Odwrotnie, zwiększona glutaminoliza lub przepuszczalny dla komórek analog α-ketoglutaranu stymulował translokację lizosomalną i aktywację mTORC1. Wreszcie wzrost komórek i autofagia, dwa procesy kontrolowane przez mTORC1, były regulowane przez glutaminolizę. W ten sposób mTORC1 wykrywa i jest aktywowany przez glutaminę i leucynę poprzez glutaminolizę i wytwarzanie α-ketoglutaranu przed Rag. Może to stanowić wyjaśnienie uzależnienia od glutaminy w komórkach rakowych.


title: mikroRNA-31/czynnik hamujący niedotlenienie, indukowany przez czynnik 1, reguluje różnicowanie keratynocytów.

text: Notch odgrywa kluczową rolę w przejściu od proliferacji do różnicowania naskórka i nabłonka rogówki. Co więcej, nieprawidłowa sygnalizacja Notch jest cechą chorób takich jak łuszczyca, egzema, nieczerniakowy rak skóry i czerniak, w których upośledzone jest różnicowanie i proliferacja. Podczas gdy wiele wiadomo o dalszych zdarzeniach następujących po sygnalizacji Notch, czynniki odpowiedzialne za negatywną regulację sygnalizacji receptora Notch po aktywacji ligandu nie są w pełni poznane. Notch może ulegać hydroksylacji przez czynnik 1 indukowany hipoksją przez czynnik hamujący (FIH-1); jednak biologiczne znaczenie tego zjawiska jest niejasne. Tutaj pokazujemy, że ekspresja FIH-1 jest podwyższona w chorym naskórku i nabłonku rogówki. Podwyższony poziom FIH-1 w pierwotnych ludzkich keratynocytach naskórka (HEK) i ludzkich keratynocytach nabłonka rogówki (HCEK) zaburza różnicowanie w hodowlach zanurzonych i w „trójwymiarowym” modelu tratw organotypowych ludzkiego naskórka, częściowo poprzez skoordynowane zmniejszenie wartości Notch sygnalizacja. Knockdown FIH-1 zwiększa różnicowanie keratynocytów. Utrata FIH-1 in vivo zwiększyła aktywność Notch w nabłonku rąbka, powodując bardziej zróżnicowany fenotyp. mikroRNA-31 (miR-31) jest endogennym negatywnym regulatorem ekspresji FIH-1, który powoduje różnicowanie keratynocytów za pośrednictwem aktywacji Notch. Ektopowa ekspresja miR-31 w niezróżnicowanej linii komórek nabłonka rogówki sprzyja różnicowaniu i podsumowaniu nabłonka rogówki w trójwymiarowym modelu hodowli tratw. Nasze wyniki definiują wcześniej nieznany mechanizm decyzji o losie keratynocytów, w którym potencjał sygnalizacyjny Notch jest częściowo kontrolowany przez splot miR-31/FIH-1.


title: Zalety zwalczania larw afrykańskich wektorów malarii: Niska mobilność i reaktywność behawioralna niedojrzałych stadiów komarów umożliwiają skuteczne pokrycie

text: Na podstawie analizy wrażliwości modelu MacDonalda-Rossa od dawna argumentowano, że najlepszym sposobem na ograniczenie przenoszenia malarii jest ukierunkowanie na dorosłe samice komarów insektycydów, które mogą zmniejszyć długość życia i częstotliwość karmienia ludzi wektorami. Jednak analizy te zignorowały fundamentalną różnicę biologiczną między dorosłymi komarami a niedojrzałymi stadiami, które je poprzedzają: dorosłe osobniki są bardzo mobilnymi owadami latającymi, które mogą łatwo wykryć i uniknąć wielu działań interwencyjnych, podczas gdy jaja, larwy i poczwarki komarów są ograniczone do stosunkowo niewielkich siedlisk wodnych. i nie może łatwo uniknąć środków kontroli. Stawiamy hipotezę, że kontrola dorosłych, ale nie niedojrzałych komarów jest zagrożona przez ich zdolność do unikania interwencji, takich jak insektycydy o działaniu odstraszającym ekscito. Stosujemy prosty model unikania interwencji przez komary i pokazujemy, że może to znacznie zmniejszyć skuteczny zasięg, pod względem odsetka objętej populacji nosicieli oraz ogólnego wpływu na przenoszenie malarii. Dokonujemy przeglądu historycznych dowodów na to, że kontrola larw afrykańskich wektorów malarii może być skuteczna i dochodzimy do wniosku, że jedyne ograniczenia skutecznego objęcia kontrolą larw są praktyczne, a nie fundamentalne. Strategie kontroli larw przeciwko wektorom malarii w Afryce Subsaharyjskiej mogą być wysoce skuteczne, uzupełniając interwencje w zakresie kontroli dorosłych i powinny być traktowane priorytetowo w dalszym rozwoju, ocenie i wdrażaniu jako integralna część Rolling Back Malaria.


title: Ścieżka jądrowego siRNA modyfikującego chromatynę Arabidopsis obejmuje jądrowe centrum przetwarzania RNA

text: U Arabidopsis thaliana małe interferujące RNA (siRNA) kierują metylacją cytozyny w endogennych powtórzeniach DNA w szlaku obejmującym dwie formy jądrowej polimerazy RNA IV (Pol IVa i Pol IVb), ZALEŻNA OD RNA POLIMERAZA RNA 2 (RDR2), PODOBNA DO RNA 3 (DCL3), ARGONAUTE4 (AGO4), remodeler chromatyny DRD1 i de novo metylotransferaza cytozyny DRM2. Pokazujemy, że RDR2, DCL3, AGO4 i NRPD1b (największa podjednostka Pol IVb) kolokalizują się z siRNA w jąderku. W przeciwieństwie do tego, Pol IVa i DRD1 znajdują się na zewnątrz jąderka i kolokalizują z endogennymi loci powtórzeń. Utrata białek szlaku indukowana mutacją powoduje błędną lokalizację białek znajdujących się poniżej, ujawniając kolejność ich działania. Pol IVa działa jako pierwsza, a jej lokalizacja jest zależna od RNA, co sugeruje matrycę RNA. Postawiliśmy hipotezę, że utrzymanie stanu heterochromatycznego obejmuje transkrypcję pol IVa specyficzną dla locus, a następnie produkcję siRNA i składanie kompleksów wyciszających zawierających AGO4 i NRPD1b w centrach przetwarzania jąder.


title: Choroba tętnic obwodowych u osób starszych: The Rotterdam Study.

text: Aby ocenić częstość występowania choroby tętnic obwodowych (PAD) i chromania przestankowego (IC) w zależności od wieku i płci w populacji osób starszych, przeprowadziliśmy badanie populacyjne na 7715 osobach (40% mężczyzn, 60% kobiet) w wieku 55 lat i więcej. Obecność PAD i IC określano, odpowiednio, mierząc wskaźnik kostka-ramię skurczowe ciśnienie krwi (AAI) oraz za pomocą kwestionariusza Światowej Organizacji Zdrowia/Rose. PAD uznawano za obecny, gdy AAI było <0,90 w obu nogach. Częstość występowania PAD wynosiła 19,1% (95% przedział ufności, 18,1% do 20,0%): 16,9% u mężczyzn i 20,5% u kobiet. Objawy IC zgłaszało 1,6% (95% przedział ufności, 1,3% do 1,9%) badanej populacji (2,2% u mężczyzn, 1,2% u kobiet). Spośród osób z PAD 6,3% zgłaszało objawy IC (8,7% u mężczyzn, 4,9% u kobiet), podczas gdy u 68,9% osób z IC stwierdzono AAI poniżej 0,90. Osoby z AAI <0,90 częściej paliły papierosy, miały nadciśnienie oraz objawową lub bezobjawową chorobę sercowo-naczyniową w porównaniu z osobami z AAI równym 0,90 lub wyższym. Autorzy wnioskują, że częstość występowania PAD u osób starszych jest wysoka, podczas gdy IC jest raczej niska, chociaż obie częstości wyraźnie wzrastają wraz z wiekiem. Zdecydowana większość pacjentów z PAD nie zgłasza żadnych objawów IC.


title: Przeciwutleniacze osłabiają odpowiedź cytokin osocza na wysiłek fizyczny u ludzi.

text: Ćwiczenia zwiększają poziom TNF-alfa, IL-1beta i IL-6 w osoczu, jednak bodźce i źródła TNF-alfa i IL-1beta pozostają w dużej mierze nieznane. Zbadaliśmy rolę stresu oksydacyjnego i potencjalny udział monocytów w odpowiedzi na tę cytokinę (zwłaszcza IL-1beta) u osób wcześniej nietrenowanych. Sześciu zdrowych niesportowców wykonało dwie 45-minutowe sesje ćwiczeń na rowerze przy 70% Vo(2 maks.) przed i po kombinacji przeciwutleniaczy (witaminy E, A i C przez 60 dni; allopurynol przez 15 dni; i N-acetylocysteina przez 3 dni). Krew pobrano na początku, pod koniec treningu oraz 30 i 120 minut po wysiłku. Cytokiny osocza oznaczono metodą ELISA, a poziom cytokin wewnątrzkomórkowych monocytów metodą cytometrii przepływowej. Przed przeciwutleniaczami poziom TNF-alfa wzrósł o 60%, IL-1beta trzykrotnie, a IL-6 sześciokrotnie w wyniku wysiłku (p < 0,05). Po zastosowaniu przeciwutleniaczy, IL-1beta w osoczu stała się niewykrywalna, odpowiedź TNF-alfa na wysiłek fizyczny została zniesiona, a odpowiedź IL-6 została znacznie osłabiona (P < 0,05). Ćwiczenia nie zwiększyły odsetka monocytów wytwarzających cytokiny ani ich średniej intensywności fluorescencji. Doszliśmy do wniosku, że u niewytrenowanych ludzi stres oksydacyjny jest głównym bodźcem do produkcji cytokin indukowanej wysiłkiem fizycznym i że monocyty nie odgrywają w tym procesie żadnej roli.


title: Związek między ekspresją proglukagonu w okrężnicy a odpowiedzią metaboliczną na oligofruktozę u myszy karmionych dietą wysokotłuszczową.

text: Kilka danych sugeruje, że fermentujący błonnik pokarmowy może odgrywać rolę w kontrolowaniu otyłości i powiązanych zaburzeń metabolicznych. Celem tego badania było zbadanie domniemanej roli krótkołańcuchowego fruktooligosacharydu (OFS) - niestrawnego oligosacharydu - u myszy karmionych standardową dietą oraz u myszy karmionych dwoma różnymi dietami wysokotłuszczowymi, wywołujących zaburzenia metaboliczne związane z otyłością. Potwierdziliśmy u myszy kilka efektów wcześniej wykazywanych u szczurów karmionych standardową dietą wzbogaconą w OFS, a mianowicie wzrost całkowitej i pustej masy jelita ślepego, znaczny spadek masy tłuszczu w najądrzach oraz wzrost peptydu glukagonopodobnego w okrężnicy i wrotnej osoczu. -1 (GLP-1), zjawisko dodatnio skorelowane z wyższym poziomem mRNA proglukagonu w okrężnicy. Co ciekawe, 4-tygodniowe leczenie OFS dodane w tej samej dawce wywoływało różne efekty po dodaniu do dwóch różnych diet wysokotłuszczowych. OFS zmniejszał spożycie energii, przyrost masy ciała, glikemię i masę tłuszczu w najądrzach tylko wtedy, gdy był dodany razem z dietą wysokotłuszczową bez węglowodanów, w której OFS promował ekspresję proglukagonu w okrężnicy i wydzielanie insuliny. Nasze wyniki potwierdzają związek między wzrostem ekspresji proglukagonu w proksymalnej części okrężnicy a wpływem OFS na glikemię, rozwój masy tłuszczowej i/lub przyrost masy ciała. Podsumowując, oligosacharydy dietetyczne stanowiłyby interesującą klasę błonnika pokarmowego, promującego w pewnych warunkach endogenną produkcję GLP-1, z korzystnymi skutkami fizjologicznymi. To pozostaje do udowodnienia w badaniach na ludziach.


title: Aurora B fosforyluje przestrzennie odmienne cele, aby w różny sposób regulować interfejs kinetochor-mikrotubula.

text: Dokładna segregacja chromosomów wymaga starannie regulowanych interakcji między kinetochorami a mikrotubulami, ale nie jest jasne, w jaki sposób osiąga się plastyczność w celu skorygowania różnych defektów przyłączenia. Tutaj pokazujemy, że kinaza Aurora B fosforyluje trzy przestrzennie odrębne cele w konserwatywnej sieci zewnętrznej kinetochorowej KNL1/Mis12/kompleksu Ndc80 (KMN), kluczowego gracza w przyłączeniu kinetochor-mikrotubule. Kombinatoryczna fosforylacja sieci KMN generuje stopniowane poziomy aktywności wiązania mikrotubul, przy czym pełna fosforylacja poważnie upośledza wiązanie mikrotubul. Zmiana stanu fosforylacji każdego białka powoduje odpowiadające im defekty segregacji chromosomów. Co ważne, przestrzenny rozkład tych celów wzdłuż osi kinetochoru prowadzi do ich zróżnicowanej fosforylacji w odpowiedzi na zmiany napięcia i stanu przywiązania. Podsumowując, zamiast generować wyłącznie binarne zmiany w wiązaniu mikrotubul, nasze wyniki sugerują mechanizm zależnego od napięcia dostrajania oddziaływań kinetochor-mikrotubule.


title: Znaczenie prognostyczne intensywności dawki 6-merkaptopuryny w ostrej białaczce limfoblastycznej.

text: 6-merkaptopuryna (6MP) i metotreksat stanowią podstawę kontynuacji leczenia ostrej białaczki limfoblastycznej u dzieci (ALL). W badaniach nad doustnym 6MP i metotreksatem wskaźniki przewlekłej ogólnoustrojowej ekspozycji na aktywne metabolity tych środków, a mianowicie stężenie w czerwonych krwinkach (RBC) poliglutaminianów metotreksatu (MTXPG) i nukleotydów tioguaninowych (TGN) pozytywnie korelowały z przeżyciem wolnym od zdarzeń ( EFS). Naszym celem była ocena, czy MTXPG, TGN i intensywność dawki podawanego metotreksatu i 6MP były rokownicze w warunkach protokołu leczenia, w którym całe leczenie było koordynowane przez jeden ośrodek, a tygodniowe dawki metotreksatu były podawane pozajelitowo. W protokole Total XII 182 dzieci osiągnęło remisję i otrzymywało co tydzień metotreksat 40 mg/m2 pozajelitowo i codziennie doustnie 6MP, z przerwami co 6 tygodni w ciągu pierwszego roku chemioterapią pulsacyjną. Przeanalizowano łącznie 709 pomiarów TGN, 418 MTX-PG i 267 pomiarów metylotransferazy tiopuryny (TPMT) wraz z pełną informacją o intensywności dawki (dawka otrzymana podzielona przez dawkę protokołu na tydzień) przez 19 046 tygodni 6MP i metotreksatu. W analizach jednoczynnikowych, tylko większa intensywność dawki 6MP i cotygodniowego metotreksatu były istotnymi predyktorami całkowitego EFS (odpowiednio p = 0,006 i 039). Wystąpienie neutropenii wiązało się z gorszym rokowaniem (p = 0,040). W analizie wieloczynnikowej tylko wyższa intensywność dawki 6MP (P = 0,020) była istotnym predyktorem EFS, z niższą aktywnością TPMT (P = 0,096) z tendencją do powiązania z lepszym wynikiem. Intensywność dawki 6MP była również związana (P = 0,007) z EFS wśród pacjentów z homozygotycznym fenotypem TPMT typu dzikiego. Niższa intensywność dawki 6MP wynikała głównie z pominiętych tygodni terapii, a nie ze zmniejszenia dawki dziennej. Wnioskujemy, że zwiększona intensywność dawki doustnego 6MP jest ważnym wyznacznikiem EFS w ALL, szczególnie wśród dzieci z homozygotycznym fenotypem TPMT typu dzikiego. Jednak zwiększenie intensywności terapii, tak że neutropenia wyklucza podanie chemioterapii, może przynieść efekt przeciwny do zamierzonego.


title: Orai1 i STIM1 mają kluczowe znaczenie dla migracji komórek guza piersi i przerzutów.

text: Przerzuty nowotworu są główną przyczyną zgonów pacjentów onkologicznych. Zrozumienie mechanizmów molekularnych leżących u podstaw przerzutów guza dostarczy potencjalnych celów dla leków. Donosimy tutaj, że Orai1 i STIM1, z których oba są zaangażowane w opróżnianie zapasów wapnia, są niezbędne dla migracji komórek nowotworu sutka in vitro i przerzutów nowotworu u myszy. Zmniejszenie Orai1 lub STIM1 przez interferencję RNA w wysoce przerzutowych ludzkich komórkach raka piersi lub leczenie farmakologicznym inhibitorem kanałów wapniowych uruchamianych w magazynach zmniejszało przerzuty nowotworu w modelach zwierzęcych. Nasze dane wykazują rolę Orai1 i STIM1 w przerzutach guza i sugerują, że kanały wejścia wapnia obsługiwane przez magazyny są potencjalnymi celami leczenia raka.


title: Spermatogenne komórki macierzyste myszy stale ulegają przemianom między ekwipotencjalnymi, pojedynczo izolowanymi a stanami syncytialnymi

text: Od dawna przedmiotem zainteresowania była tożsamość i zachowanie mysich spermatogennych komórek macierzystych. W dominującym modelu „As” funkcja komórek macierzystych jest ograniczona do pojedynczo wyizolowanej (As) spermatogonii. Badając dynamikę pojedynczych komórek macierzystych GFRα1+ in vivo, oceniamy alternatywną hipotezę, że poprzez fragmentację spermatogonia syncytialna również przyczynia się do funkcji komórek macierzystych w homeostazie. Używamy obrazowania na żywo i znakowania impulsowego, aby ilościowo określić losy poszczególnych komórek GFRα1+ i stwierdzamy, że podczas spermatogenezy w stanie stacjonarnym cała populacja GFRα1+ zawiera pojedynczą pulę komórek macierzystych, w której komórki nieustannie przechodzą między stanami As i syncytialnymi. Minimalny model biofizyczny, polegający wyłącznie na szybkości niepełnego podziału komórek i fragmentacji syncytialnej, precyzyjnie przewiduje losy stochastyczne komórek GFRα1+ podczas regeneracji w stanie stacjonarnym i po urazie. W ten sposób nasze wyniki określają alternatywny i dynamiczny model funkcji spermatogennych komórek macierzystych w jądrze myszy.


title: Pseudoknoty: struktury RNA o różnych funkcjach

text: Cząsteczki RNA spełniają różnorodne funkcje biologiczne w komórkach, od transferu informacji genetycznej z DNA do białka po katalizę enzymatyczną. Odzwierciedlając ten zakres ról, proste liniowe łańcuchy RNA — złożone z uracylu, guaniny, cytozyny i adeniny — tworzą różnorodne złożone trójwymiarowe struktury. Tak jak białka tworzą odrębne motywy strukturalne, takie jak palce cynkowe i beczki beta, pewne struktury są również powszechnie przyjmowane przez cząsteczki RNA. Wśród najbardziej rozpowszechnionych struktur RNA jest motyw znany jako pseudowęzeł. Po raz pierwszy rozpoznany w wirusie żółtej mozaiki rzepy [1], pseudowęzeł jest strukturą RNA, która w minimalnym stopniu składa się z dwóch spiralnych segmentów połączonych jednoniciowymi regionami lub pętlami (ryc. 1). Chociaż istnieje kilka różnych topologii fałdowania pseudowęzłów, najlepiej scharakteryzowany jest typ H. W fałdzie typu H podstawy w pętli spinki do włosów tworzą pary wewnątrzcząsteczkowe z podstawami na zewnątrz łodygi (ryc. 1A i 1B).1B). Powoduje to utworzenie drugiego pnia i pętelki, w wyniku czego powstaje pseudowęzeł z dwoma pniami i dwiema pętlami (ryc. 1C). Dwie łodygi są w stanie ułożyć się jeden na drugim, tworząc quasi-ciągłą spiralę z jednym ciągłym i jednym nieciągłym pasmem. Jednoniciowe regiony pętli często oddziałują z sąsiednimi pniami (pętla 1 – pień 2 lub pętla 2 – pień 1), tworząc wiązania wodorowe i uczestnicząc w ogólnej strukturze cząsteczki. W związku z tym to stosunkowo proste fałdowanie może dawać bardzo złożone i stabilne struktury RNA. Ze względu na zmienność długości pętli i pni, a także rodzaje oddziaływań między nimi, pseudowęzły stanowią grupę zróżnicowaną strukturalnie. Dobrze, że w biologii odgrywają różne role. Rola ta obejmuje tworzenie katalitycznego rdzenia różnych rybozymów [2,3], samoskładających się intronów [4] i telomerazy [5]. Dodatkowo, pseudowęzły odgrywają kluczową rolę w zmianie ekspresji genów poprzez wywoływanie rybosomalnego przesunięcia ramki w wielu wirusach [6–9].


title: Istotna rola interferonu gamma w odporności na zakażenie Mycobacterium tuberculosis

text: Gruźlica, poważny problem zdrowotny w krajach rozwijających się, ponownie pojawiła się w ostatnich latach w wielu krajach uprzemysłowionych. Zwiększona podatność osób z obniżoną odpornością na gruźlicę oraz wiele badań eksperymentalnych wskazuje, że odporność za pośrednictwem limfocytów T odgrywa ważną rolę w odporności. Uważa się, że limfokin interferon gamma (IFN-gamma) jest głównym mediatorem aktywacji makrofagów i odporności na patogeny wewnątrzkomórkowe. Opracowano myszy, które nie wytwarzają IFN-gamma (gko), z powodu celowego uszkodzenia genu IFN-gamma. Po zakażeniu Mycobacterium tuberculosis, chociaż rozwijają się ziarniniaki, myszy gko nie wytwarzają reaktywnych związków pośrednich azotu i nie są w stanie ograniczyć wzrostu prątków. W przeciwieństwie do myszy kontrolnych, myszy gko wykazują podwyższoną martwicę tkanek i ulegają szybkiemu i śmiertelnemu przebiegowi gruźlicy, który można opóźnić, ale nie można mu zapobiec przez leczenie egzogennym rekombinowanym IFN-gamma.