title: BAZOFILE I ŚRODOWISKO POMAGAJĄCE 2 MOGĄ WSPIERAĆ ROZWÓJ TOCZNIOWEGO ZAPALENIA NEREK

text: W toczniu rumieniowatym układowym (SLE) przeciwciała samoreaktywne mogą atakować nerki (toczniowe zapalenie nerek), prowadząc do niewydolności funkcjonalnej i możliwej śmiertelności. Donosimy, że aktywacja bazofilów przez autoreaktywne IgE powoduje ich naprowadzanie do węzłów chłonnych, promując różnicowanie limfocytów T pomocniczych typu 2 (T(H)2) i zwiększając wytwarzanie samoreaktywnych przeciwciał, które powodują toczniopodobne zapalenie nerek u myszy pozbawionych Src rodziny białkowej kinazy tyrozynowej Lyn (myszy Lyn(-/-)). Osoby z SLE mają również podwyższone IgE w surowicy, samoreaktywne IgE i aktywowane bazofile, które eksprymują ligand CD62 (CD62L) i główny kompleks zgodności tkankowej (MHC) cząsteczkę ludzkiego antygenu leukocytowego DR klasy II (HLA-DR), parametry, które są związane z zwiększona aktywność choroby i aktywne toczniowe zapalenie nerek. Bazofile były również obecne w węzłach chłonnych i śledzionie pacjentów z SLE. Zatem u myszy Lyn(-/-) bazofile i autoprzeciwciała IgE wzmacniają wytwarzanie autoprzeciwciał, które prowadzą do toczniowego zapalenia nerek, a u osobników z autoprzeciwciałami IgE i aktywowanymi bazofilami SLE są czynnikami związanymi z aktywnością choroby i zapaleniem nerek.


title: Behawioralne leczenie otyłości u pacjentów spotykanych w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej: przegląd systematyczny.

text: ZNACZENIE W 2011 roku Centers for Medicare & Medicaid Services (CMS) zatwierdziły intensywne behawioralne poradnictwo dotyczące utraty wagi w ramach około 14 sesji twarzą w twarz, od 10 do 15 minut w ciągu 6 miesięcy dla otyłych beneficjentów w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej, po lekarzy i innych lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej zdefiniowanych w CMS. CEL Przeprowadzenie systematycznego przeglądu poradnictwa behawioralnego dla pacjentów z nadwagą i otyłością rekrutowanych z podstawowej opieki zdrowotnej, prowadzonego przez lekarzy podstawowej opieki pracujących samodzielnie lub z przeszkolonymi interwencjonistami (np. asystenci medyczni, zarejestrowani dietetycy) lub przez przeszkolonych interwencjonistów pracujących niezależnie. PRZEGLĄD DOWODÓW Przeszukaliśmy PubMed, CINAHL i EMBASE w poszukiwaniu randomizowanych kontrolowanych badań opublikowanych między styczniem 1980 r. a czerwcem 2014 r., w których rekrutowano pacjentów z nadwagą i otyłością z podstawowej opieki zdrowotnej; zapewnili poradnictwo behawioralne (tj. dietę, ćwiczenia i terapię behawioralną) przez co najmniej 3 miesiące, z co najmniej 6 miesięcznym obserwacją po stracenie; obejmowało co najmniej 15 uczestników na grupę leczoną i obiektywnie zmierzone masy; i miał komparator, analizę intencji leczenia i ścieralność poniżej 30% po 1 roku lub poniżej 40% po dłuższej obserwacji. WNIOSKI Przegląd 3304 streszczeń zaowocował 12 próbami obejmującymi 3893 uczestników, które spełniły kryteria włączenia-wykluczenia i z góry określone oceny jakości. Nie znaleziono badań, w których lekarze podstawowej opieki zdrowotnej udzielali porad zgodnych z wytycznymi CMS. Średnie 6-miesięczne zmiany masy ciała w porównaniu z wartościami wyjściowymi w grupach interwencyjnych wahały się od utraty 0,3 kg do 6,6 kg. W grupie kontrolnej średnia zmiana wahała się od przyrostu 0,9 kg do utraty 2,0 kg. Utrata masy ciała w obu grupach generalnie zmniejszyła się po dłuższym okresie obserwacji (12-24 miesięcy). Interwencje, które zalecały zarówno zmniejszenie spożycia energii (np. ≥ 500 kcal/d), jak i zwiększoną aktywność fizyczną (np. ≥ 150 minut marszu tygodniowo), z tradycyjną terapią behawioralną, generalnie powodowały większą utratę masy ciała niż interwencje bez wszystkich 3 określonych elementów. W poprzednich badaniach większa liczba sesji terapeutycznych przeprowadzanych osobiście lub telefonicznie przez przeszkolonych interwencjonistów wiązała się z większą średnią utratą masy ciała i prawdopodobieństwem utraty 5% lub więcej wyjściowej masy ciała. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Intensywne poradnictwo behawioralne może wywołać klinicznie znaczącą utratę wagi, ale niewiele jest badań na temat lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej zapewniających taką opiekę. Obecne odkrycia sugerują, że w leczeniu nadwagi lub otyłości u pacjentów spotykanych w podstawowej opiece zdrowotnej można rozważyć szereg przeszkolonych interwencjonistów, którzy udzielają porad osobiście lub telefonicznie.


title: Białko wiążące guanylan 1 jest nowym efektorem inwazji wywołanej przez EGFR w glejaku?

text: Chociaż GBP1 (białko wiążące guanylan 1) było jednym z pierwszych zidentyfikowanych białek indukowanych interferonem, jego funkcja jest nadal w dużej mierze nieznana. Aktywacja receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) przez amplifikację lub mutację jest jedną z najczęstszych zmian genetycznych w różnych nowotworach ludzkich. Należą do nich glejak wielopostaciowy (GBM), który charakteryzuje się niezależnymi, ale wzajemnie powiązanymi cechami rozległej inwazji do prawidłowego miąższu mózgu, szybkiego wzrostu, martwicy i angiogenezy. W tym badaniu pokazujemy, że aktywacja EGFR promowała ekspresję GBP1 w liniach komórkowych GBM poprzez szlak sygnałowy obejmujący kinazę białkową aktywowaną mitogenem Src i p38. Ponadto zidentyfikowaliśmy YY1 (Yin Yang 1) jako regulator transkrypcji w dół rzeki regulujący ekspresję GBP1 sterowaną przez EGFR. GBP1 było wymagane do ekspresji MMP1 (metaloproteinazy macierzy 1) i inwazji komórek glejaka in vitro za pośrednictwem EGFR. Chociaż deregulacja ekspresji GBP1 nie wpływała na proliferację komórek glejaka, nadekspresja wzmocnionej przez GBP1 inwazji komórek glejaka poprzez indukcję MMP1, która wymagała jej C-końcowej domeny helikalnej i była niezależna od jej aktywności GTPazy. Zmniejszenie poziomów GBP1 przez interferencję RNA w inwazyjnych komórkach GBM również znacząco hamowało ich zdolność do naciekania miąższu mózgu myszy. Ekspresja GBP1 była wysoka i dodatnio skorelowana z ekspresją EGFR w ludzkich guzach GBM i liniach komórkowych, szczególnie podtypu nerwowego. Razem, odkrycia te ustalają GBP1 jako nieznany wcześniej związek między aktywnością EGFR a ekspresją MMP1 i wyznaczają go jako nowy potencjalny cel terapeutyczny w hamowaniu inwazji GBM.


title: Wiązanie ATP z PAN lub ATPazami 26S powoduje asocjację z proteasomem 20S, otwieranie bramek i translokację niesfałdowanych białek.

text: Wykazano, że kompleks ATPazy archeonów PAN, homolog eukariotycznych ATPaz regulujących proteasom 26S, przejściowo wiąże się z proteasomem 20S po związaniu ATP lub ATPgammaS, ale nie ADP. W mikroskopii elektronowej (EM) PAN jawi się jako dwupierścieniowa struktura pokrywająca 20S i przypomina dwie gęstości w kompleksie 19S. Stwierdzono, że N-końce podjednostek alfa archeonów 20S działają jako brama, która zapobiega wejściu peptydów z siedmioma resztami, ale umożliwia wejście tetrapeptydów. Po połączeniu z cząstką 20S PAN stymuluje otwieranie bramek. Chociaż degradacja białek globularnych wymaga hydrolizy ATP, kompleks PAN-20S z ATPgammaS translokuje i degraduje niezfałdowane i zdenaturowane białka. Proteasomy królika 26S również degradują te niesfałdowane białka po związaniu ATP, bez hydrolizy. Tak więc, chociaż rozwijanie wymaga energii z hydrolizy ATP, samo wiązanie ATP wspiera asocjację ATPazy-20S, otwieranie bramek i translokację niesfałdowanych substratów do proteasomu, co może nastąpić przez ułatwioną dyfuzję przez ATPazę.


title: Cytokiny i biologia antycytokinowa w autoimmunizacji: teraźniejszość i przyszłość.

text: Coraz większe zrozumienie roli cytokin w autoimmunizacji oraz obserwacja, że czynnik martwicy nowotworu alfa (TNFalfa) ma kluczowe znaczenie dla procesu zapalnego i destrukcyjnego wspólnego dla kilku chorób autoimmunologicznych u ludzi, doprowadziły do powstania nowej generacji środków terapeutycznych, środków blokujących TNFalfa . W tym artykule dokonujemy przeglądu aktualnej wiedzy na temat roli cytokin w autoimmunizacji, która została ujawniona przez badania zarówno laboratoryjne, jak i kliniczne. Ponadto omawiamy przyszłe perspektywy terapii anty-TNFalfa, która może obejmować terapię skojarzoną z innymi lekami biologicznymi antycytokinowymi lub anty-limfocytami T, lub zastosowanie małych substancji chemicznych ukierunkowanych na cząsteczki zaangażowane w produkcję TNFalfa, takie jak NF-kappaB i p38 MAPK . Interesujące będą ogólnie przyszły rozwój terapii anty-TNFalfa i antycytokinowej.


title: Dieta wegetariańska a śmiertelność w badaniu zdrowia adwentystów 2.

text: ZNACZENIE Niektóre dowody sugerują, że wzorce żywieniowe wegetariańskie mogą wiązać się ze zmniejszoną śmiertelnością, ale związek ten nie jest dobrze poznany. CEL Ocena związku między wegetariańskimi wzorcami żywieniowymi a śmiertelnością. PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe; analiza śmiertelności za pomocą regresji proporcjonalnych zagrożeń Coxa, kontrolując istotne czynniki zakłócające demograficzne i styl życia. SETTING Adventist Health Study 2 (AHS-2), duża kohorta północnoamerykańska. UCZESTNICY W latach 2002-2007 zrekrutowano łącznie 96 469 mężczyzn i kobiet Adwentystów Dnia Siódmego, z czego po wykluczeniu pozostała analityczna próba 73 308 uczestników. EKSPOZYCJE Dieta została oceniona na początku za pomocą ilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków i podzielona na 5 wzorców żywieniowych: niewegetariańskie, semiwegetariańskie, pesowegetariańskie, laktoowowegetariańskie i wegańskie. GŁÓWNY WYNIK I ŚRODEK Związek między wegetariańskimi wzorcami żywieniowymi a śmiertelnością z wszystkich przyczyn i przyczyn; zgony w 2009 roku zostały zidentyfikowane na podstawie National Death Index. WYNIKI W średnim okresie obserwacji wynoszącym 5,79 lat wśród 73 308 uczestników odnotowano 2570 zgonów. Śmiertelność wyniosła 6,05 (95% CI, 5,82-6,29) zgonów na 1000 osobolat. Skorygowany współczynnik ryzyka (HR) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny u wszystkich wegetarian łącznie i niewegetarian wyniósł 0,88 (95% CI, 0,80-0,97). Skorygowany HR dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny u wegan wyniósł 0,85 (95% CI, 0,73-1,01); u laktoowowegetarian 0,91 (95% CI 0,82-1,00); u pescowegetarian 0,81 (95% CI, 0,69-0,94); u semiwegetarian 0,92 (95% CI, 0,75-1,13) w porównaniu z niewegetarianami. Wykryto istotne powiązania z dietami wegetariańskimi dla śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych, śmiertelności z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe, śmiertelności z przyczyn nerkowych i śmiertelności endokrynologicznej. Skojarzenia u mężczyzn były większe i częściej znaczące niż u kobiet. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Diety wegetariańskie wiążą się z niższą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i pewnym zmniejszeniem śmiertelności z przyczyn zależnych od przyczyny. Wyniki okazały się bardziej solidne u mężczyzn. Te korzystne skojarzenia powinny być uważnie brane pod uwagę przez osoby oferujące wskazówki żywieniowe.


title: TEAD pośredniczy w zależnej od YAP indukcji genów i kontroli wzrostu.

text: Koaktywator transkrypcji YAP odgrywa rolę onkogenu i jest amplifikowany w ludzkich nowotworach. Ostatnie badania wykazały, że YAP jest fosforylowany i hamowany przez szlak supresorowy guza Hippo. Tutaj pokazujemy, że czynniki transkrypcyjne z rodziny TEAD są niezbędne w pośredniczeniu w ekspresji genów zależnej od YAP. TEAD jest również wymagany do indukowanego przez YAP wzrostu komórek, transformacji onkogennej i przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego. CTGF jest identyfikowany jako bezpośredni gen docelowy YAP ważny dla wzrostu komórek. Co więcej, związek funkcjonalny między YAP i TEAD jest zachowany u Drosophila Yki (homolog YAP) i Scalloped (homolog TEAD). Nasze badanie ujawnia TEAD jako nowy składnik szlaku hipopotamów, który odgrywa zasadniczą rolę w pośredniczeniu w biologicznych funkcjach YAP.


title: Bezpośrednia izolacja komórek macierzystych ośrodkowego układu nerwowego człowieka.

text: Komórki macierzyste, które są komórkami klonogennymi o właściwościach samoodnowy i różnicowania wieloliniowego, mają potencjał do zastąpienia lub naprawy uszkodzonej tkanki. Wyizolowaliśmy bezpośrednio klonogenne ludzkie komórki macierzyste ośrodkowego układu nerwowego (hCNS-SC) ze świeżej tkanki ludzkiego mózgu płodu, stosując przeciwciała przeciwko markerom powierzchni komórek i aktywowane fluorescencyjnie sortowanie komórek. Te hCNS-SC są fenotypowo 5F3 (CD133)(+), 5E12(+), CD34(-), CD45(-) i CD24(-/lo). Pojedyncze sortowane komórki CD133(+) CD34(-) CD45(-) inicjowały hodowle neurosfery, a potomstwo komórek klonogennych mogło różnicować się zarówno w neurony, jak i komórki glejowe. Pojedyncze komórki z hodowli neurosfer zainicjowanych z komórek CD133(+) CD34(-) CD45(-) zostały ponownie przeniesione jako pojedyncze komórki i były w stanie odtworzyć hodowle neurosfer, demonstrując potencjał samoodnowy tej wysoce wzbogaconej populacji. Po przeszczepieniu do mózgów noworodków myszy z niedoborem odporności, posortowane/rozszerzone hCNS-SC wykazywały silne wszczepienie, proliferację, migrację i różnicowanie nerwowe.


title: mutacja p53 w raku piersi. Korelacja z kinetyką komórki i komórką pochodzenia.

text: CEL W kilku badaniach zbadano ekspresję cytokeratyn (CK), wimentyny, receptora nabłonkowego czynnika wzrostu (EGFR), receptora estrogenowego (ER) i receptora progesteronowego (PgR) w raku piersi, ale żadne badanie nie porównywało bezpośrednio W tym samym przypadku mutacje p53 z tymi markerami fenotypowymi i różnicowania. Niniejsze badanie miało na celu dostarczenie niektórych z tych informacji. METODY Ekspresja białek p53 i bcl-2 została oceniona metodą immunohistochemiczną w odniesieniu do cech fenotypowych i parametrów kinetycznych komórek (wskaźnik mitotyczny i wskaźnik apoptotyczny) w 37 przypadkach raka przewodowego in situ (DCIS) i 27 przypadkach naciekającego raka przewodowego ( IDC) piersi. Ponadto zbadano mutację genu p53 za pomocą analizy polimorfizmu konformacji pojedynczej nici w reakcji łańcuchowej polimerazy (SSCP). WYNIKI Trzynaście przypadków (osiem DCIS i pięć IDC) wykazało ekspresję CK8, CK14, CK18, wimentyny i EGFR zgodnie z fenotypem komórek macierzystych, podczas gdy 44 przypadki (27 DCIS i 17 IDC) wykazały ekspresję CK8 i CK1, słabą lub ujemna ekspresja CK18, ale była ujemna dla wimentyny i EGFR, co jest zgodne z fenotypem komórek luminalnych. Przypadki DCIS i IDC z fenotypem komórek macierzystych były ER/PgR ujemne i średnio lub słabo zróżnicowane. W przeciwieństwie do tego, przypadki z fenotypem komórek luminalnych były dodatnie pod względem ER/PgR i dobrze lub średnio zróżnicowane. Ponadto, średnio lub słabo zróżnicowane przypadki z fenotypem komórek macierzystych wykazywały wyższą aktywność proliferacyjną (procent komórek MIB-1 dodatnich) niż średnio lub dobrze zróżnicowane przypadki z fenotypem komórek luminalnych. Zarówno przypadki DCIS, jak i IDC z fenotypem komórek macierzystych były p53 dodatnie i bcl-2 ujemne według immunohistochemii. W IDC ekspresja p53 była związana z redukcją zarówno indeksu mitotycznego, jak i indeksu apoptotycznego w porównaniu z DCIS. Większość guzów wykazujących bardziej zróżnicowany fenotyp (luminalny) była p53-ujemna i bcl-2-dodatnia. W tych przypadkach parametry kinetyczne komórek wzrosły z DCIS do IDC. Dane te sugerują istnienie podzbiorów DCIS i IDC, które ze względu na ich cechy fenotypowe mogą pochodzić z subpopulacji prawidłowych komórek piersi o różnych mechanizmach kontroli proliferacji komórek i progresji nowotworowej. WNIOSKI Wyniki te są zgodne z hipotezą, że fenotyp komórki pochodzenia ogranicza zarówno fenotyp nowotworu, jak i wybór zdarzeń genetycznych; nie można jednak wykluczyć przypadkowego wystąpienia mutantów p53 podczas transformacji nowotworowej.


title: Wydolność krążeniowo-oddechowa i wskaźnik masy ciała jako predyktory śmiertelności z powodu chorób układu krążenia wśród mężczyzn z cukrzycą.

text: Tło pozostaje pytanie, czy wyższy poziom wydolności sercowo-oddechowej, będącej miarą regularnej aktywności fizycznej, wiąże się z niższym ryzykiem śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych (CVD) u osób z nadwagą i otyłością z cukrzycą. Naszym celem było ilościowe określenie niezależnych i wspólnych zależności między wydolnością sercowo-oddechową (zwaną dalej sprawnością) a wskaźnikiem masy ciała (BMI; obliczony jako masa w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach) ze śmiertelnością z powodu CVD u mężczyzn z cukrzycą. METODY Badanie zostało przeprowadzone przy użyciu prospektywnych danych obserwacyjnych z badania podłużnego Centrum Aerobiku. W badaniu wzięło udział 2316 mężczyzn bez wywiadu udaru lub zawału mięśnia sercowego, u których zdiagnozowano cukrzycę (średni wiek [SD] 50 [10] lat); przeszła badanie lekarskie, w tym maksymalny test wysiłkowy w latach 1970-1997, z kontrolą śmiertelności do 31 grudnia 1998 roku; i miał BMI 18,5 lub więcej i mniej niż 35,0. Główną miarą wyniku była śmiertelność z powodu CVD na różnych poziomach sprawności ze stratyfikacją według BMI. WYNIKI Zidentyfikowaliśmy 179 zgonów z powodu CVD w średnim (SD) okresie obserwacji wynoszącym 15,9 (7,9) lat i 36 710 osobolat ekspozycji. W modelu obejmującym wiek, rok badania, poziom glukozy na czczo, skurczowe ciśnienie krwi, wywiad rodzinny dotyczący przedwczesnej CVD, poziom cholesterolu całkowitego, palenie papierosów, nieprawidłowy EKG spoczynkowy i wysiłkowy, zaobserwowano istotnie wyższe skorygowane ryzyko zgonu u mężczyzn z niski poziom sprawności, którzy mieli normalną wagę (współczynnik ryzyka, 2,7 [95% przedział ufności, 1,3-5,7]), nadwagę (współczynnik ryzyka, 2,7 [95% przedział ufności, 1,4-5,1]) i otyłość klasy 1 (współczynnik ryzyka, 2,8 [95% przedział ufności, 1,4-5,1]) w porównaniu z mężczyznami o normalnej wadze i wysokim poziomie sprawności. WNIOSKI W tej grupie mężczyzn chorych na cukrzycę niski poziom sprawności wiązał się ze zwiększonym ryzykiem zgonu z powodu CVD w kategoriach masy ciała z prawidłową masą ciała, nadwagą i otyłością klasy 1.


title: Wpływ badań przesiewowych na śmiertelność z powodu raka szyjki macicy w Anglii i Walii: analiza trendów z modelem kohortowym wieku.

text: Liczba kobiet umierających na raka szyjki macicy w 1997 r. była o 7% niższa niż w 1996 r. i spadła o ponad 25% od 1992 r.1 Tak szybka zmiana musi przynajmniej częściowo wynikać z badań przesiewowych szyjki macicy, chociaż silne efekty kohortowe spowodowały duże wahania w przeszłości.2 Opracowaliśmy dane dotyczące śmiertelności, biorąc pod uwagę wpływ wieku i roku urodzenia oraz szukając trendów w czasie w czterech grupach wiekowych, aby oszacować korzystne skutki badań przesiewowych szyjki macicy. Uzyskaliśmy dane dotyczące śmiertelności, w 5-letnich przedziałach wiekowych, z rejestracji zgonów w Anglii i Walii i obliczyliśmy wskaźniki przy użyciu szacunkowych danych populacji w połowie roku. Śmiertelność od 1993 roku została skorygowana w górę o 4% z powodu zmian w klasyfikacji przyczyn zgonu.3 Modelowaliśmy dane zakładając, że umieralność specyficzna dla wieku jest iloczynem płynnie zmieniającego się efektu wieku, efektu kohorty urodzeniowej i zależnego od wieku…


title: Regulacja receptorów N-metylo-D-asparaginianowych przez kinazę Src.

text: Kinazy z rodziny Src (SFK) odgrywają kluczową rolę w regulacji wielu funkcji komórkowych przez czynniki wzrostu, receptory sprzężone z białkiem G i kanały jonowe bramkowane ligandami. Ostatnie dane wykazały, że SFK służą jako punkt zbieżny wielu ścieżek sygnałowych regulujących receptory N-metylo-d-asparaginianu (NMDA) w ośrodkowym układzie nerwowym. Wiele cząsteczek SFK, takich jak Src i Fyn, ściśle wiąże się ze swoim substratem, receptorami NMDA, poprzez pośrednie i bezpośrednie mechanizmy wiązania. Receptor NMDA jest związany z kompleksem sygnalizacyjnym SFK składającym się z SFK; fosfataza aktywująca SFK, białkowa fosfataza tyrozynowa α; i kinazę inaktywującą SFK, C-końcową kinazę Src. Wczesne badania wykazały, że interakcje wewnątrzcząsteczkowe z domeną SH2 lub SH3 blokują SFK w konformacji zamkniętej. Zakłócenie interakcji międzydomenowych może indukować aktywację SFK z wieloma ścieżkami sygnałowymi zaangażowanymi w regulację tego procesu. Aktywność enzymatyczna SFK wydaje się być „stopniowa”, wykazując różne poziomy zbieżne ze stanami aktywacji. Zaproponowano również, że domeny SH2 i SH3 mogą stymulować aktywność katalityczną białkowych kinaz tyrozynowych, takich jak Abl. Ostatnio odkryto, że aktywność enzymatyczna neuronalnego białka Src jest powiązana z jego stabilnością, a oddziaływania domen SH2 i SH3 mogą działać nie tylko w celu ograniczenia aktywacji neuronalnego Src, ale także do regulowania aktywności enzymatycznej aktywnego neuronalnego białka Src. dr hab. Podsumowując, odkrycia te pokazują nowe mechanizmy leżące u podstaw regulacji SFK.


title: Sztuka i projektowanie badań genetycznych: interferencja RNA

text: Niezwykła technika knockdown genów RNAi otworzyła nowe, ekscytujące możliwości badań genetycznych w organizmach modelowych i komórkach ludzkich. W tym miejscu opisujemy obecny stan wiedzy w zakresie badań przesiewowych RNAi i podkreślamy znaczenie dobrze zaprojektowanych testów i podejść analitycznych dla eksperymentów przesiewowych na dużą skalę, od przesiewowych badań o wysokiej wydajności przy użyciu uproszczonych testów homogenicznych do mikroskopii i eksperymentów na całych zwierzętach. Podobnie jak w przypadku klasycznych przesiewowych badań genetycznych w przeszłości, powodzenie wielkoskalowych badań RNAi zależy od starannego opracowania testów fenotypowych i ich interpretacji w odpowiednim kontekście biologicznym.


title: Nauka wspomagana komputerowo w licencjackim kształceniu medycznym.

text: Staje się „powszechnie uznaną prawdą”, że kształcenie studentów studiów licencjackich będzie udoskonalane poprzez wykorzystanie komputerowego wspomagania uczenia się. Dostęp do szerokiej gamy opcji online przedstawionych na rysunku musi z pewnością sprawić, że nauka będzie bardziej ekscytująca, skuteczna i prawdopodobnie zostanie zachowana. To założenie jest potencjalnie, ale bynajmniej nie nieuchronnie poprawne. ### Ramka 1: Po co finansować naukę wspomaganą komputerowo? Nauka wspomagana komputerowo jest nieunikniona — indywidualni wykładowcy i wydziały już zaczynają wprowadzać szeroką gamę aplikacji komputerowych, czasami w sposób przypadkowy. Planowany i skoordynowany rozwój jest lepszy niż bezkrytyczna ekspansja Jest wygodny i elastyczny — Kursy obsługiwane przez aplikacje do nauczania wspomaganego komputerowo mogą wymagać mniejszej liczby wykładów i seminariów bezpośrednich oraz nakładać mniej ograniczeń geograficznych i czasowych na personel i studentów. Uczniowie szpitali obwodowych lub ośrodków podstawowej opieki zdrowotnej mogą odnieść szczególne korzyści Wyjątkowe korzyści prezentacyjne — prezentacja komputerowa jest szczególnie odpowiednia dla przedmiotów, które są intensywne wizualnie, zorientowane na szczegóły i trudne do konceptualizacji, takie jak złożone procesy biochemiczne lub obrazy mikroskopowe.1 Ponadto „wirtualny ” przypadki mogą zmniejszyć potrzebę używania tkanek zwierzęcych lub ludzkich w nauce Spersonalizowane uczenie się — Każdy uczeń może robić postępy w preferowanym przez siebie tempie. Mogą powtarzać, przerywać i wznawiać do woli, co może mieć szczególne zalety dla słabszych uczniów Ekonomia skali — po skonfigurowaniu aplikacji dodatkowy koszt oferowania jej dodatkowym uczniom jest stosunkowo niewielki Przewaga konkurencyjna — potencjalni kandydaci mogą wykorzystać jakość technologii informacyjnej w celu rozróżnienia między uczelniami medycznymi. Wirtualny kampus „leading edge” prawdopodobnie przyciągnie dobrych studentów Osiąga ostateczny cel szkolnictwa wyższego — celem jest połączenie ludzi ze społecznościami uczącymi się. Aplikacje komputerowe, zwłaszcza Internet i sieć WWW, są niezwykle skutecznym sposobem na osiągnięcie tego celu2 Poszerza horyzonty pedagogiczne —najbardziej kontrowersyjny argument za… POWRÓT DO TEKSTU


title: Połączony wpływ zachowań zdrowotnych i śmiertelności u mężczyzn i kobiet: prospektywne badanie populacji EPIC-Norfolk

text: TŁO Istnieją przytłaczające dowody na to, że czynniki behawioralne wpływają na zdrowie, ale ich łączny wpływ na populację ogólną jest gorzej udokumentowany. Naszym celem było ilościowe określenie potencjalnego łącznego wpływu czterech zachowań zdrowotnych na śmiertelność mężczyzn i kobiet żyjących w ogólnej społeczności. METODY I WYNIKI Zbadaliśmy prospektywny związek między stylem życia a umieralnością w prospektywnym badaniu populacyjnym 20 244 mężczyzn i kobiet w wieku 45-79 lat bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej lub raka w badaniu wyjściowym w latach 1993-1997, żyjących w ogólnej społeczności w Stanach Zjednoczonych Królestwa i obserwowane do 2006 r. Uczestnicy zdobyli jeden punkt za każde zachowanie zdrowotne: obecne niepalenie, brak aktywności fizycznej, umiarkowane spożycie alkoholu (1-14 jednostek tygodniowo) oraz witamina C w osoczu >50 mmol/l, co oznacza owoce i warzywa spożycie co najmniej pięciu porcji dziennie, aby uzyskać łączny wynik w zakresie od zera do czterech. Po średnim okresie obserwacji 11 lat, względne ryzyko dostosowane do wieku, płci, masy ciała i klasy społecznej (95% przedziały ufności) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (1987 zgonów) dla mężczyzn i kobiet, którzy mieli trzy, dwa, jedno i zero w porównaniu z czterema zachowaniami zdrowotnymi wyniosły odpowiednio 1,39 (1,21-1,60), 1,95 (1,70-2,25), 2,52 (2,13-3,00) i 4,04 (2,95-5,54) p < 0,001 trendu. Związki były zgodne w podgrupach stratyfikowanych według płci, wieku, wskaźnika masy ciała i klasy społecznej oraz po wykluczeniu zgonów w ciągu 2 lat. Tendencje były najsilniejsze w przypadku przyczyn sercowo-naczyniowych. Ryzyko śmiertelności dla osób z czterema w porównaniu z zerowymi zachowaniami zdrowotnymi było równoważne byciu o 14 lat młodszym w wieku chronologicznym. WNIOSKI Cztery zachowania zdrowotne łącznie przewidują 4-krotną różnicę w całkowitej śmiertelności kobiet i mężczyzn, z szacowanym wpływem równym 14 lat w wieku chronologicznym.


title: Zwiększone napięcie wiązania komórek reguluje sortowanie komórek na granicy przedziału przednio-tylnego Drosophila

text: Podział proliferujących tkanek na przedziały jest ewolucyjnie zachowaną strategią rozwoju zwierząt [1-6]. Sygnały przekraczające granice między kompartmentami mogą skutkować lokalną ekspresją wydzielanych białek organizujących wzrost i modelowanie tkanek [1-6]. Ostre i proste interfejsy między przegrodami są kluczowe dla stabilizacji pozycji takich organizerów, a tym samym dla precyzyjnej realizacji planów ciała. Utrzymanie granic w proliferujących tkankach wymaga mechanizmów przeciwdziałania rearanżacji komórek spowodowanych podziałem komórkowym; jednak natura takich mechanizmów pozostaje niejasna. Tutaj przeanalizowaliśmy ilościowo morfologię komórki i odpowiedź na laserową ablację wiązań komórkowych w pobliżu granicy przedziału przednio-tylnego w rozwijających się skrzydłach Drosophila. Odkryliśmy, że napięcie mechaniczne jest około 2,5-krotnie większe na wiązaniach komórkowych wzdłuż tej granicy przedziału w porównaniu z pozostałą tkanką. Napięcie wiązań komórkowych zmniejsza się w obecności Y-27632 [7], inhibitora kinazy Rho, której głównym efektorem jest miozyna II [8]. Symulacje z wykorzystaniem modelu wierzchołkowego [9] pokazują, że 2,5-krotny wzrost napięcia lokalnego wiązania komórkowego wystarcza do kierowania rearanżacją komórek po podziale komórki w celu utrzymania granic przedziałów. Nasze wyniki dostarczają fizycznego mechanizmu, w którym lokalny wzrost napięcia wiązania komórkowego zależnego od miozyny II kieruje sortowaniem komórek na granicach przedziałów.


title: Produkty roślinne jako środki przeciwdrobnoustrojowe.

text: W ostatnich latach przyspieszyło stosowanie i poszukiwanie leków i suplementów diety pochodzących z roślin. Etnofarmakolodzy, botanicy, mikrobiolodzy i chemicy zajmujący się produktami naturalnymi przeczesują Ziemię w poszukiwaniu fitochemikaliów i „przewodów”, które można by opracować do leczenia chorób zakaźnych. Chociaż od 25 do 50% obecnych farmaceutyków pochodzi z roślin, żaden nie jest stosowany jako środki przeciwdrobnoustrojowe. Tradycyjni uzdrowiciele od dawna stosują rośliny do zapobiegania lub leczenia chorób zakaźnych; Zachodnia medycyna stara się powielać swoje sukcesy. Rośliny są bogate w szeroką gamę metabolitów wtórnych, takich jak garbniki, terpenoidy, alkaloidy i flawonoidy, które, jak stwierdzono in vitro, mają właściwości przeciwdrobnoustrojowe. W niniejszym przeglądzie podjęto próbę podsumowania aktualnego stanu botanicznych badań przesiewowych, jak również badań in vivo ich skuteczności i toksyczności. Zajęto się również strukturą i właściwościami przeciwdrobnoustrojowymi fitochemikaliów. Ponieważ wiele z tych związków jest obecnie dostępnych jako nieuregulowane preparaty botaniczne, a ich użycie przez społeczeństwo gwałtownie wzrasta, klinicyści muszą rozważyć konsekwencje samoleczenia pacjentów tymi preparatami.


title: Natura, wychowanie lub szansa: stochastyczna ekspresja genów i jej konsekwencje

text: Ekspresja genów to zasadniczo proces stochastyczny, w którym losowość w transkrypcji i translacji prowadzi do różnic między komórkami w poziomach mRNA i białek. Zmienność ta pojawia się w organizmach, od drobnoustrojów po metazoans, a jej charakterystyka zależy zarówno od parametrów biofizycznych rządzących ekspresją genów, jak i od struktury sieci genów. Stochastyczna ekspresja genów ma ważne konsekwencje dla funkcji komórek, przynosząc korzyści w niektórych kontekstach i szkodliwe w innych. Sytuacje te obejmują reakcję na stres, metabolizm, rozwój, cykl komórkowy, rytmy okołodobowe i starzenie się.


title: Jądrowy receptor hormonów NHR-49 kontroluje zużycie tłuszczu i skład kwasów tłuszczowych u C. elegans

text: Receptory hormonów jądrowych ssaków (NHR), takie jak receptor wątrobowy X, receptor farnezoidowy X i receptory aktywowane przez proliferatory peroksysomów (PPAR), precyzyjnie kontrolują metabolizm energetyczny. W konsekwencji receptory te są ważnymi celami leczenia chorób metabolicznych, w tym cukrzycy i otyłości. Dokładne zrozumienie sieci regulatorowych NHR tłuszczu jest jednak ograniczone przez brak genetycznie możliwych do wykorzystania systemów eksperymentalnych. Tutaj pokazujemy, że usunięcie genu Caenorhabditis elegans NHR nhr-49 dało robaki o podwyższonej zawartości tłuszczu i skróconej długości życia. Stosując ilościowe badanie przesiewowe RT-PCR, odkryliśmy, że nhr-49 wpływa na ekspresję 13 genów zaangażowanych w metabolizm energetyczny. Rzeczywiście, nhr-49 służył jako kluczowy regulator zużycia tłuszczu, modulując ścieżki, które kontrolują spożycie tłuszczu i utrzymują normalną równowagę nasycenia kwasami tłuszczowymi. Odkryliśmy, że dwa fenotypy nokautu nhr-49 były powiązane z różnymi ścieżkami i można je było rozdzielić: fenotyp wysokotłuszczowy był spowodowany zmniejszoną ekspresją enzymów w β-oksydacji kwasów tłuszczowych, a skrócony okres dorosłego życia wynikał z upośledzonej ekspresji desaturazy stearoilo-CoA. Pomimo związku sekwencji z receptorem jądrowego czynnika 4 hepatocytów ssaków, aktywność biologiczna nhr-49 była najbardziej podobna do aktywności PPAR ssaków, co sugeruje ewolucyjnie zachowaną rolę NHR w modulowaniu spożycia i składu tłuszczu. Nasze odkrycia dotyczące C. elegans dostarczają nowych informacji na temat koordynacji sieci regulacyjnych NHR w celu zarządzania metabolizmem tłuszczów.


title: Kwas foliowy i witamina B6 z diety i suplementów a ryzyko choroby niedokrwiennej serca u kobiet.

text: KONTEKST Hiperhomocysteinemia jest spowodowana wpływami genetycznymi i stylu życia, w tym niskim spożyciem kwasu foliowego i witaminy B6. Jednak prospektywne dane dotyczące przyjmowania tych witamin z ryzykiem wystąpienia choroby niedokrwiennej serca (CHD) nie są dostępne. CEL Zbadanie spożycia kwasu foliowego i witaminy B6 w odniesieniu do częstości występowania zawału mięśnia sercowego (MI) niezakończonego zgonem i CHD zgonu. PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe. STANOWISKO I PACJENCI W 1980 roku 80082 kobiety z Nurses' Health Study bez wcześniejszej historii chorób układu krążenia, raka, hipercholesterolemii lub cukrzycy wypełniło szczegółowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków, z którego wyprowadziliśmy zwykłe spożycie kwasu foliowego i witaminy B6. GŁÓWNY WYNIK WYNIKOWY Niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego i choroba niedokrwienna serca ze zgonem potwierdzona przez kryteria Światowej Organizacji Zdrowia. WYNIKI W ciągu 14 lat obserwacji udokumentowaliśmy 658 przypadków zawału serca niezakończonego zgonem i 281 przypadków zgonu z CHD. Po uwzględnieniu czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, w tym palenia i nadciśnienia tętniczego oraz spożywania alkoholu, błonnika, witaminy E oraz tłuszczów nasyconych, wielonienasyconych i tłuszczów trans, względne ryzyko (RR) CHD między skrajnymi kwintylami wyniosło 0,69 (95% przedział ufności [CI] ], 0,55-0,87 dla kwasu foliowego (mediana spożycia 696 μg/d vs 158 μg/d) i 0,67 (95% CI, 0,53-0,85) dla witaminy B6 (mediana spożycia 4,6 mg/d vs 1,1 mg/d) . Kontrolując te same zmienne, RR wynosił 0,55 (95% CI, 0,41-0,74) wśród kobiet w najwyższym kwintylu spożycia kwasu foliowego i witaminy B6 w porównaniu z przeciwną skrajnością. Ryzyko choroby wieńcowej zmniejszyło się wśród kobiet, które regularnie stosowały wiele witamin (RR=0,76; 95% CI, 0,65-0,90), głównego źródła kwasu foliowego i witaminy B6, a po wykluczeniu wielu witamin, wśród tych, którzy spożywali więcej kwasu foliowego w diecie i witamina B6. W analizie podgrup, w porównaniu z osobami niepijącymi, odwrotny związek między dietą bogatą w foliany a CHD był najsilniejszy wśród kobiet, które spożywały do 1 napoju alkoholowego dziennie (RR = 0,69; 95% CI, 0,49-0,97) lub więcej niż 1 pić dziennie (RR=0,27; 95% CI, 0,13-0,58). WNIOSKI Wyniki te sugerują, że spożycie kwasu foliowego i witaminy B6 powyżej obecnie zalecanej diety może być ważne w pierwotnej prewencji CHD u kobiet.


title: Kontrola dojrzewania mejotycznego i zapłodnienia oocytów.

text: Rozmnażanie płciowe zależy od mejozy w celu wytworzenia haploidalnych jąder gamet, które po zapłodnieniu łączą się w diploidalną zygotę. Oocyty większości gatunków zwierząt zatrzymują się podczas profazy mejotycznej i ulegają całkowitej mejozie w odpowiedzi na sygnalizację międzykomórkową w procesie zwanym dojrzewaniem mejotycznym. Dojrzewanie mejotyczne oocytów jest definiowane przez przejście od diakinezy do metafazy mejozy I i towarzyszy mu rozpad otoczki jądrowej, rearanżacja cytoszkieletu korowego oraz złożenie wrzeciona mejotycznego. Tak więc proces dojrzewania mejotycznego jest niezbędny dla mejozy i przygotowuje oocyt do zapłodnienia. U C. elegans procesy dojrzewania mejotycznego, owulacji i zapłodnienia są czasowo powiązane: plemniki wykorzystują główne białko plemnika jako hormon do wywołania dojrzewania mejotycznego oocytu, a dojrzewający oocyt sygnalizuje własną owulację, ułatwiając w ten sposób zapłodnienie. W tym rozdziale podkreślono ostatnie postępy w zrozumieniu sygnalizacji dojrzewania mejotycznego i interakcji gamet wymaganych do zapłodnienia.


title: Od różnicowania komórek do kolektywów komórkowych: Bacillus subtilis wykorzystuje podział pracy do migracji

text: Organizacja komórek, wyłaniająca się z interakcji komórka-komórka, może dać początek zbiorowym właściwościom. Te właściwości są adaptacyjne, gdy komórki razem mogą stawić czoła wyzwaniom środowiskowym, których osobno nie są w stanie. Jednym ze szczególnych wyzwań, które jest ważne dla mikroorganizmów, jest migracja. W tym badaniu pokazujemy, w jaki sposób migracja niezależna od wici jest napędzana przez podział pracy dwóch typów komórek, które pojawiają się podczas ruchliwości ślizgowej Bacillus subtilis. Kolektywy komórkowe organizują się w wiązki (zwane „wiązkami van Gogha”) ściśle ustawionych łańcuchów komórkowych, które tworzą nitkowate pętle na krawędzi kolonii. Za pomocą mikroskopii przebiegu czasu pokazujemy, że te pętle migrują, odpychając się od kolonii. Tworzenie wiązek van Gogha zależy w sposób krytyczny od synergistycznego oddziaływania komórek wytwarzających surfaktynę i wytwarzających macierz. Proponujemy, aby komórki wytwarzające surfaktynę zmniejszały tarcie między komórkami a ich podłożem, ułatwiając w ten sposób komórkom wytwarzającym macierz do tworzenia wiązek. Właściwości fałdowania tych wiązek determinują tempo ekspansji kolonii. Nasze badanie ilustruje, w jaki sposób prosta organizacja komórek w społeczności może przynieść silną przewagę ekologiczną. Jest to kluczowy czynnik leżący u podstaw różnorodnych początków wielokomórkowości.


title: Makrofagi rezydujące w tkankach utrzymują się lokalnie przez całe dorosłe życie przy minimalnym udziale krążących monocytów.

text: Pomimo zgromadzonych dowodów sugerujących miejscowe samoutrzymywanie się makrofagów tkankowych w stanie stacjonarnym, dogmat pozostaje, że makrofagi tkankowe pochodzą z monocytów. Stosując parabiozę i metody mapowania losu, potwierdziliśmy, że monocyty nie wykazują znaczącego wkładu w makrofagi tkankowe w stanie stacjonarnym. Podobnie, stwierdziliśmy, że po wyczerpaniu makrofagów płucnych większość repopulacji zachodzi w wyniku stochastycznej proliferacji komórek in situ w czynniku stymulującym tworzenie kolonii makrofagów (M-Csf) i granulocytach makrofagów (GM) w sposób zależny od interleukiny. -4. Odkryliśmy również, że po przeszczepieniu szpiku kostnego makrofagi gospodarza zachowały zdolność do ekspansji, gdy rozwój makrofagów dawcy był zagrożony. Ekspansja makrofagów gospodarza była funkcjonalna i zapobiegała rozwojowi proteinozy pęcherzyków płucnych u myszy, którym przeszczepiono komórki progenitorowe pozbawione receptora GM-Csf. Podsumowując, wyniki te wskazują, że makrofagi rezydujące w tkankach i krążące monocyty powinny być klasyfikowane jako jednojądrzaste linie fagocytów, które są niezależnie utrzymywane w stanie stacjonarnym.


title: Rejestracja i wizualizacja w czasie rzeczywistym przezczaszkowej stymulacji magnetycznej z obrazami 3D MR

text: W artykule opisano metodę rejestracji i wizualizacji w czasie rzeczywistym wyników przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (TMS) w przestrzeni fizycznej w odpowiednich lokalizacjach anatomicznych w obrazach MR mózgu. Metoda przebiega w trzech głównych krokach. Najpierw skóra głowy pacjenta jest digitalizowana w przestrzeni fizycznej za pomocą digitizera pola magnetycznego, zgodnie z określonym wzorcem digitalizacji. Po drugie, proces rejestracji minimalizuje średnią kwadratową odległość między tymi punktami a segmentowaną powierzchnią skóry głowy wyodrębnioną z obrazu rezonansu magnetycznego. Po tej rejestracji lekarz może śledzić zmianę położenia cewki w czasie rzeczywistym za pośrednictwem interfejsu wizualizacji i dostosować położenie cewki do żądanego położenia anatomicznego. Po trzecie, amplitudę motorycznych potencjałów wywołanych można rzutować na segmentowany mózg w celu stworzenia funkcjonalnych map mózgu. Rejestracja ma dokładność subpikselową w badaniu z symulowanymi danymi, podczas gdy otrzymujemy błąd średniokwadratowy punkt-powierzchnia wynoszący 1,17/spl plusmn/0,38 mm w badaniu 24 osób.


title: Enzymatyczne ukierunkowanie zrębu usuwa fizyczne bariery w leczeniu gruczolakoraka przewodowego trzustki.

text: Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDA) charakteryzuje się silną odpowiedzią włóknisto-zapalną. Pokazujemy tutaj, że ta reakcja desmoplastyczna generuje niezwykle wysokie ciśnienie płynu śródmiąższowego (IFP), przewyższające poprzednio zmierzone lub teoretycznie mierzone dla guzów litych, i wywołuje zapaść naczyń, jednocześnie stwarzając znaczne bariery dla perfuzji, dyfuzji i konwekcji leków drobnocząsteczkowych. Identyfikujemy hialuronian lub kwas hialuronowy (HA) jako główny wyznacznik macierzy tych barier i pokazujemy, że ogólnoustrojowe podawanie środka enzymatycznego może usunąć HA zrębu z autochtonicznego mysiego PDA, normalizować IFP i ponownie rozszerzyć mikronaczynia. W połączeniu ze standardowym chemioterapeutykiem, gemcytabiną, leczenie trwale przebudowuje mikrośrodowisko guza i konsekwentnie osiąga obiektywne odpowiedzi guza, co skutkuje niemal podwojeniem całkowitego przeżycia.


title: Współczynnik krążącej adiponektyny, leptyny i adiponektyny do leptyny a ryzyko raka endometrium: dane z metaanalizy badań epidemiologicznych.

text: Przeprowadziliśmy tę metaanalizę badań epidemiologicznych w celu zbadania związku między stosunkiem krążącej adiponektyny, leptyny i adiponektyny do leptyny (A/L) a ryzykiem raka endometrium. Odpowiednie rękopisy zidentyfikowano, przeszukując bazy danych PubMed i ISI Web of Science, a także ręcznie przeszukując odnośniki cytowane w pobranych rękopisach. Do oszacowania sumarycznego ilorazu szans (SOR) i 95% przedziałów ufności (CI) dla wspomnianych powiązań zastosowano modele efektów losowych. Do analiz włączono czternaście rękopisów z 13 badaniami (pięć zagnieżdżonych badań kliniczno-kontrolnych i osiem badań kliniczno-kontrolnych) obejmujących łącznie 1963 przypadki raka endometrium i 3503 nieprzypadki. Ogólnie rzecz biorąc, porównanie osób ze stężeniami krążącej adiponektyny, leptyny i stosunkiem A/L w górnym tercylu z osobami ze stężeniami tych biomarkerów w dolnym tercylu dało SOR 0,47 (95% CI: 0,34-0,65; I(2) = 63,7 %; n = 13), 2,19 (95% CI: 1,44-3,31; I(2) = 64,2%; n = 7) oraz 0,45 (95% CI: 0,24-0,86; I(2) = 90,1%; n = 5). Warto zauważyć, że zaobserwowano 18% zmniejszenie ryzyka na każdy wzrost stężenia krążącej adiponektyny o 5 μg/ml (SOR = 0,82; 95% CI: 0,74-0,90; I(2) = 49%; n = 8). Podział według charakterystyki badania i tego, czy badania te uwzględniały lub korygowały potencjalne czynniki zakłócające, wyniki były solidne w analizach krążącej adiponektyny i leptyny. Nie wykryto dowodów na stronniczość publikacji. Podsumowując, wyniki tej metaanalizy sugerują, że zwiększenie krążącej adiponektyny i stosunku A/L lub zmniejszenie stężenia leptyny wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem raka endometrium. Dalsze prospektywne zaprojektowane badania są uzasadnione, aby potwierdzić nasze odkrycia.


title: CDE-1 wpływa na segregację chromosomów poprzez uridylację siRNA związanych z CSR-1

text: Zbadaliśmy funkcję konserwatywnego białka nukleotydylotransferazy specyficznego dla linii zarodkowej, CDE-1, w RNAi i segregacji chromosomów u C. elegans. CDE-1 lokalizuje się specyficznie w chromosomach mitotycznych w zarodkach. Ta lokalizacja wymaga RdRP EGO-1, który fizycznie oddziałuje z CDE-1, oraz białka Argonaute CSR-1. Odkryliśmy, że CDE-1 jest wymagane do urydylacji siRNA związanych z CSR-1 i że przy braku CDE-1 te siRNA akumulują się do nieodpowiednich poziomów, czemu towarzyszą defekty zarówno mejotycznej, jak i mitotycznej segregacji chromosomów. Podwyższone poziomy siRNA są związane z błędnym wyciszeniem genów, najprawdopodobniej przez niewłaściwe ładowanie siRNA CSR-1 do innych białek Argonaute. Proponujemy model, w którym CDE-1 ogranicza specyficzne siRNA generowane przez EGO-1 do mediowanego przez CSR-1, związanego z chromosomem szlaku RNAi, oddzielając go w ten sposób od innych endogennych szlaków RNAi. Konserwatywny charakter CDE-1 sugeruje, że podobne mechanizmy sortowania mogą działać u innych zwierząt, w tym ssaków.


title: Zlokalizowany diacyloglicerol napędza polaryzację centrum organizującego mikrotubule w limfocytach T

text: Reorientacja centrum organizującego mikrotubule komórek T (MTOC) w kierunku komórki prezentującej antygen umożliwia kierunkowe wydzielanie cytokin i czynników litycznych. Poprzez fotoaktywację pojedynczych komórek receptora antygenowego komórek T pokazujemy, że polaryzacja MTOC jest napędzana przez zlokalizowane nagromadzenie diacyloglicerolu (DAG). Reorientacja MTOC była ściśle poprzedzona najpierw produkcją DAG, a następnie rekrutacją dyneiny, białka motorycznego mikrotubul. Blokowanie produkcji DAG lub zakłócanie lokalizacji DAG upośledzonej rekrutacji MTOC. Miejscowa akumulacja DAG była również wymagana do zabijania za pośrednictwem cytotoksycznych komórek T. Co więcej, sama fotoaktywacja DAG była wystarczająca do wywołania przejściowej polaryzacji. Nasze dane identyfikują szlak zależny od DAG, który przekazuje sygnały przez dyneinę, aby kontrolować polaryzację mikrotubul w limfocytach T.


title: Podwójna rola plcA w patogenezie Listeria monocytogenes.

text: Gen plcA Listeria monocytogenes koduje wydzielaną fosfolipazę C specyficzną dla fosfatydyloinozytolu (P1-PLC). Ostatnie badania wykazały, że mutacje transpozonów w plcA powodują awirulencję myszy i efekty plejotropowe, gdy bada się je w modelach infekcji z hodowli tkankowych. Analiza genetyczna ujawnia, że wiele skutków insercji transpozonu jest spowodowanych utratą transkrypcji odczytu z plcA do niższego genu prfA, który koduje istotny czynnik transkrypcyjny wielu genów wirulencji L. monocytogenes. Konstrukcja delecji w ramce odczytu w plcA nie miała wpływu na ekspresję prfA, umożliwiając w ten sposób bezpośrednie przypisanie roli Pl-PLC w patogenezie. Wykazano, że Pl-PLC odgrywa znaczącą rolę w pośredniczeniu w ucieczce L. monocytogenes z fagosomów pierwotnych makrofagów mysich. Co ciekawe, defekt ten ujawnił się in vivo w wątrobie, ale nie w śledzionie zakażonych myszy.


title: Dostrajanie regulacji zawartości białka Clp w Bacillus subtilis.

text: Kontrolowana przez CLP proteoliza w Bacillus subtilis wydaje się odgrywać istotną rolę, szczególnie w warunkach stresowych. Skalibrowane analizy Western blot zastosowano do oszacowania przybliżonej liczby indukowalnych ciepłem cząsteczek Clp w pojedynczej komórce. Zgodnie z tymi liczbami, różne ATPazy Clp nie wydają się konkurować o proteolityczną podjednostkę ClpP. Eksperymenty z koimmunoprecypitacją ujawniły przewidywane specyficzne interakcje ClpX-ClpP, ClpC-ClpP i ClpE-ClpP. ClpE i ClpX ulegają szybkiej degradacji w komórkach typu dzikiego podczas stałego stresu cieplnego, ale pozostają prawie stabilne w mutancie clpP, co sugeruje degradację zależną od ClpP. W szczególności wydaje się, że ClpCP bierze udział w degradacji krótkotrwałej ATPazy ClpE, co wskazuje na negatywny obwód „autoregulacyjny” dla tej konkretnej ATPazy Clp na poziomie potranslacyjnym. Analiza okresu półtrwania indukowanych stresem mRNA clp podczas wzrostu wykładniczego i szoku cieplnego ujawniła precyzyjną regulację syntezy każdego białka Clp na poziomie potranskrypcyjnym, jak również w celu zaspokojenia potrzeb B. subtilis.


title: Lektyna typu C współpracuje z homologiem fosfatazy CD45 w celu ułatwienia infekcji komarów wirusem Zachodniego Nilu

text: Wirus Zachodniego Nilu (WNV) jest najczęstszym flawiwirusem przenoszonym przez stawonogi w Stanach Zjednoczonych; jednakże ligand(y) wektora uczestniczące w infekcji nie są znane. Obecnie pokazujemy, że lektyna Aedes aegypti typu C, mosGCTL-1, jest indukowana przez WNV, oddziałuje z WNV w sposób zależny od wapnia i ułatwia infekcję in vivo i in vitro. Homolog komara ludzkiego CD45 w A. aegypti, oznaczony mosPTP-1, rekrutuje mosGCTL-1, aby umożliwić przyłączenie wirusa do komórek i zwiększyć wnikanie wirusa. Doświadczenia in vivo pokazują, że mosGCTL-1 i mosPTP-1 działają jako część tego samego szlaku i są krytyczne dla zakażenia komarów WNV. Podobne zjawisko zaobserwowano również w Culex quinquefasciatus, naturalnym wektorze WNV, co dodatkowo pokazuje, że geny te uczestniczą w zakażeniu WNV. Podczas procesu żywienia komara krwią infekcję WNV blokowano in vivo przeciwciałami mosGCTL-1. Poznanie molekularne interakcji flawiwirusów ze stawonogami może prowadzić do opracowania strategii kontroli rozprzestrzeniania się wirusa w przyrodzie.


title: Wykorzystanie ludzkich embrionalnych komórek macierzystych do modelowania glejaków u dzieci z mutacją histonową H3.3K27M

text: Ponad 70% rozlanych glejaków wewnętrznych u dzieci, agresywnego guza pnia mózgu, nosi heterozygotyczne mutacje, które tworzą podstawienie aminokwasu K27M (metionina zastępuje lizynę 27) w ogonie histonu H3.3. Rola mutacji H3.3K27M w onkogenezie nie jest w pełni poznana. Tutaj używamy ludzkiego systemu embrionalnych komórek macierzystych do modelowania tego guza. Pokazujemy, że ekspresja H3.3K27M współdziała z utratą p53 i aktywacją PDGFRA w neuronalnych komórkach progenitorowych pochodzących z ludzkich embrionalnych komórek macierzystych, co skutkuje transformacją nowotworową. Analizy obejmujące cały genom wskazują na przestawienie stransformowanych prekursorów do bardziej prymitywnego stanu komórek macierzystych rozwojowo, z dowodami na poważne modyfikacje znaczników histonowych w kilku głównych genach regulatorowych. Testy przesiewowe leków zidentyfikowały związek ukierunkowany na białko meninę jako inhibitor wzrostu komórek nowotworowych in vitro i u myszy.


title: Podstawa do wymiany pasm homologicznej nici DNA przez ludzki Rad51 i RPA.

text: Wykazano tutaj, że ludzki Rad51 (hRad51), członek konserwatywnej rodziny ogólnych rekombinaz, ma dużą zdolność do tworzenia połączeń DNA między homologicznymi cząsteczkami DNA i promowania wysoce wydajnej wymiany nici DNA sparowanych cząsteczek na co najmniej 5,4 kilopar zasad. Ponadto, maksymalna wydajność parowania homologicznego DNA i wymiany nici jest silnie zależna od heterotrimerycznego jednoniciowego czynnika wiążącego DNA hRPA i wymaga warunków, które zmniejszają interakcje homologicznego dupleksu z filamentem nukleoproteinowym jednoniciowego DNA hRad51. Opisany homologiczny system parowania DNA i wymiany nici powinien być cenny dla analizy mechanizmu działania hRad51 i rozszyfrowania jego funkcjonalnych interakcji z innymi czynnikami rekombinacji.


title: Wielowymiarowy model wielu przyczyn depresji w późnym okresie życia w krajach Ameryki Łacińskiej

text: TŁO Skala depresji Euro-D składa się z grup objawów, które mogą być w różny sposób powiązane z cechami demograficznymi i poznawczymi u osób starszych. Hipoteza ta wymaga dalszych badań, a rola błędu pomiaru na merytorycznych wnioskach pozostaje do ustalenia. METODA Próba badana obejmowała 10405 osób starszych mieszkających w społeczności z sześciu krajów Ameryki Łacińskiej. Zastosowaliśmy model wielu wskaźników z wieloma przyczynami (MIMIC) do równoczesnego badania błędu pomiaru i związku między skupieniami objawów Euro-D a zmiennymi tła. WYNIKI Trafność czynnikowa Euro-D o dwuwymiarowej strukturze – cierpienie afektywne i zaburzenia motywacji – była konsekwentnie popierana we wszystkich krajach. Chociaż nie można było założyć całkowitej niezmienności pomiaru w różnych krajach, błąd pomiaru był niewielki. Oba czynniki Euro-D nie były związane z wiekiem, ale z płcią, a także z upośledzeniem pamięci i płynnością werbalną. Różnice między płciami były większe w przypadku cierpienia afektywnego niż w przypadku zaburzeń motywacji, natomiast różnice w zaburzeniach fluencji słownej były silniej związane z zaburzeniami motywacji. OGRANICZENIA Nasze strategie analityczne mogły badać niezmienność jedynie na poziomie progów wskaźnika. Należy zbadać możliwość uogólnienia obecnych wyników w populacjach klinicznych. Potrzebny jest szerszy zestaw testów poznawczych. Nie zbadaliśmy czynników kompozycyjnych, które mogły odpowiadać za zróżnicowanie wyników Euro-D w różnych krajach, ponieważ wykraczało to poza cele artykułu. WNIOSKI Obecne badanie dostarcza dowodów na trafność konstrukcyjną Euro-D oraz na możliwy zróżnicowany związek zespołów objawów depresji z płcią i fluencją słowną u osób starszych. Zrozumienie heterogeniczności depresji w późnym wieku może mieć implikacje kliniczne dla diagnozowania i leczenia depresji w starszym wieku.


title: Mikropęcherzyki pochodzące z ludzkich mezenchymalnych komórek macierzystych pępowiny stymulowane niedotlenieniem promują angiogenezę zarówno in vitro, jak i in vivo.

text: Chociaż mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) są coraz częściej testowane w leczeniu różnych chorób, mechanizmy leżące u ich podstaw wciąż pozostają nieuchwytne. W tym badaniu MSC pochodzące z ludzkiej pępowiny (UC) stymulowano przez hipoksję, a mikropęcherzyki błonowe (MV) w supernatantach zbierano przez ultrawirowanie, obserwowane pod mikroskopem elektronowym, a pochodzenie identyfikowano techniką cytometrii przepływowej. Wyniki pokazały, że pod wpływem hipoksji, MSC uwalniały dużą ilość MV o średnicy ~100 nm. MVs były fenotypowo podobne do macierzystych MSCs, z tym wyjątkiem, że większość z nich była ujemna dla receptora płytkopochodnego czynnika wzrostu. Test znakowania DiI ujawnił, że MSC-MV mogą być internalizowane do ludzkich komórek śródbłonka UC (UC-EC) w ciągu 8 godzin po ich dodaniu do pożywki hodowlanej. Technika znakowania estrami sukcynoimidylowymi karboksyfluoresceiny i test MTT wykazały, że MSC-MV promowały proliferację UC-EC w sposób zależny od dawki. Co więcej, MV mogą wzmocnić tworzenie sieci kapilarnej UC-EC in vitro w matrycy Matrigel. W szczurzym modelu niedokrwienia kończyny tylnej wykazano, że zarówno MSC, jak i MSC-MV znacznie poprawiają powrót przepływu krwi w porównaniu z pożywką kontrolną (P<0,0001), co oceniono za pomocą analizy obrazowania laserowego Dopplera. Dane te wskazują, że uwalnianie MV jest jednym z głównych mechanizmów leżących u podstaw skuteczności terapii MSC poprzez promowanie angiogenezy.


title: Ocena stanu oksydacyjnego i odpowiedzi podobnych do depresji u szczurów Brown Norway z ostrą białaczką szpikową

text: Udowodniono, że stres oksydacyjny narasta, gdy białaczce towarzyszy depresja. Fakt ten może wskazywać na rolę stresu oksydacyjnego w rozwoju depresji u pacjentów onkologicznych. Celem pracy było ustalenie, czy ostra białaczka szpikowa szczurów Brown Norway, której towarzyszy stres oksydacyjny, wywołała zmiany behawioralne i receptorowe przypominające zmiany charakterystyczne dla szczurzych modeli depresji. Szczury podzielono na dwie grupy: szczury z białaczką i zdrową kontrolę. Białaczkę indukowano przez dootrzewnowe wstrzyknięcie 10(7) komórek białaczki promielocytowej szczurom Brown Norway. Zachowanie przypominające depresję oceniano w teście wymuszonego pływania 30 lub 34 dni po wstrzyknięciu komórek białaczkowych. Po ocenie szczury uśmiercono i wycięto śledzionę, korę mózgową i hipokamp. Stan red-ox oceniano w homogenatach tkanek poprzez pomiar całkowitej zawartości glutationu (GSH), zdolności redukcji poziomu jonów żelaza w osoczu (FRAP), ekspresji oksygenazy hemowej-1 (HO-1), reduktazy biliwerdyny (BvR) oraz mRNA ferrytyny, aktywność dysmutazy ponadtlenkowej (SOD), a także stężenie dialdehydu malonowego (MDA). Do oceny wpływu białaczki na receptory korowe zastosowano test wiązania radioligandu. Komórki białaczkowe zidentyfikowano przy użyciu przeciwciała RM-124 metodą cytometrii przepływowej FACS Calibur. Białaczka wpłynęła na aktywność lokomotoryczną, a także na zachowanie testu wymuszonego pływania w 34-dniowej serii eksperymentów. W każdym badanym stadium rozwoju białaczki obserwowano objawy stresu oksydacyjnego u szczurów z białaczką. Wartości FRAP i zawartości glutationu były istotnie obniżone, natomiast ekspresja mRNA HO-1 i stężenie dialdehydu malonowego były istotnie podwyższone w strukturach śledziony i mózgu szczurów z białaczką w porównaniu ze zdrowymi osobnikami kontrolnymi. Znaczący wzrost siły glicyny w wypieraniu [(3)H]L-689,560 z niewrażliwego na strychninę miejsca glicyny kompleksu receptorów N-metylo-D-asparaginowych (NMDA) w homogenatach korowych szczurów z białaczką u 30 - zaobserwowano 34-dniowe serie eksperymentalne w porównaniu z kontrolą. Regulację w górę receptorów 5-HT(2A) obserwowano w korze szczura po 30 dniach rozwoju białaczki, ale nie w 34-dniowych seriach w porównaniu z kontrolą. Stwierdzono, że zaburzeniom układu antyoksydacyjnego w korze mózgowej towarzyszyła aktywacja miejsc glicyny kompleksu receptorowego NMDA, niezależnie od stadium rozwoju białaczki, które są charakterystyczne dla modelu depresji. Wyniki naszego badania wskazują na związek między aktywnością glutaminianergiczną, stresem oksydacyjnym i białaczką.


title: Wyraźne role DNA-PK, ATM i ATR w fosforylacji RPA i aktywacji punktów kontrolnych w odpowiedzi na stres replikacyjny

text: Uszkodzenia DNA napotykane przez widełki replikacyjne DNA stwarzają ryzyko destabilizacji genomu, prekursora karcynogenezy. Systemy punktów kontrolnych uszkodzeń powodują zatrzymanie cyklu komórkowego, wspomagają naprawę i indukują zaprogramowaną śmierć komórki, gdy uszkodzenie jest poważne. Punkty kontrolne są kluczowymi częściami sieci odpowiedzi na uszkodzenia DNA, które działają w celu tłumienia raka. Uszkodzenie DNA i zaburzenie maszynerii replikacyjnej powoduje stres replikacyjny, charakteryzujący się nagromadzeniem jednoniciowego DNA związanego przez białko replikacji A (RPA), co powoduje aktywację ataksji-teleangiektazji i związanej z Rad3 (ATR) oraz fosforylację RPA32, podjednostki RPA, prowadzące do aktywacji i zatrzymania Chk1. Podjednostka katalityczna kinazy białkowej zależnej od DNA (DNA-PKcs) [kinaza związana z zmutowaną ataksją-teleangiektazja (ATM) i ATR] ma dobrze scharakteryzowane role w naprawie pęknięć dwuniciowych DNA, ale słabo poznaną rolę w fosforylacji RPA wywołanej stresem replikacyjnym. Pokazujemy, że zmutowane komórki DNA-PKc nie zatrzymują replikacji po stresie, a mutacje w miejscach fosforylacji RPA32, do których skierowane są DNA-PKc, zwiększają odsetek komórek w mitozie, zaburzają sygnalizację ATR do Chk1 i powodują defekt zatrzymania G2/M. Hamowanie ATR i DNA-PK (ale nie ATM) naśladuje defekty obserwowane w komórkach wyrażających zmutowany RPA32. Komórki eksprymujące zmutowane RPA32 lub DNA-PKc wykazują trwałą fosforylację H2AX w odpowiedzi na stres replikacyjny, który utrzymuje się w komórkach wchodzących w mitozę, co wskazuje na niewłaściwe wejście do mitozy z nienaprawionymi uszkodzeniami.


title: Niezbędna helikaza DNA Schizosaccharomyces pombe Pfh1 promuje ruch widełek poza motywami G-kwadrupleksów, aby zapobiec uszkodzeniom DNA

text: TŁO G-kwadrupleksy (G4s) są stabilnymi niekanonicznymi drugorzędowymi strukturami DNA składającymi się z ułożonych w stos macierzy czterech guanin, z których każda jest utrzymywana razem przez wiązania wodorowe Hoogsteena. Sekwencje zdolne do tworzenia tych struktur in vitro, motywy G4, występują w genomach bakteryjnych i eukariotycznych. Pączkująca helikaza DNA Pif1 drożdży, a także kilka bakteryjnych helikaz z rodziny Pif1, silnie rozwijają struktury G4 in vitro i tłumią indukowane przez G4 uszkodzenia DNA u S. cerevisiae in vivo. WYNIKI Określiliśmy dystrybucję genomową i ewolucyjną konserwację motywów G4 w czterech gatunkach rozszczepionych drożdży i zbadaliśmy związek między motywami G4 a Pfh1, jedyną helikazą z rodziny S. pombe Pif1. Stosując immunoprecypitację chromatyny w połączeniu z głębokim sekwencjonowaniem odkryliśmy, że wiele motywów G4 w genomie S. pombe było związanych z Pfh1. Komórki zubożone w Pfh1 miały zwiększoną pauzę widelca i uszkodzenia DNA w pobliżu motywów G4, na co wskazuje odpowiednio wysoka zajętość polimerazy DNA i ufosforylowany histon H2A. Ogólnie motywy G4 były niedostatecznie reprezentowane w genach. Jednak motywy G4 związane z Pfh1 były zlokalizowane na transkrybowanej nici genów o wysokim stopniu transkrypcji znacznie częściej niż oczekiwano, co sugeruje, że Pfh1 pełni funkcję w replikacji lub transkrypcji w tych miejscach. WNIOSKI W przypadku braku funkcjonalnego Pfh1 nierozwiązane struktury G4 powodują pauzy widelca i uszkodzenia DNA w rodzaju związanych z nowotworami ludzkimi.


title: Sygnalizacja Wnt7a promuje dendrytyczny wzrost kręgosłupa i siłę synaptyczną poprzez kinazę białkową II zależną od Ca²⁺/kalmoduliny.

text: Równowaga między synapsami pobudzającymi i hamującymi ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania mózgu. Białka Wnt stymulują tworzenie synaps poprzez zwiększenie zespołu synaptycznego. Jednak nie jest jasne, czy sygnalizacja Wnt w różny sposób reguluje powstawanie synaps pobudzających i hamujących. Tutaj pokazujemy, że Wnt7a preferencyjnie stymuluje tworzenie i funkcjonowanie synaps pobudzających. W neuronach hipokampa Wnt7a zwiększa liczbę synaps pobudzających, podczas gdy synapsy hamujące pozostają nienaruszone. Wnt7a lub postsynaptyczna ekspresja Dishevelled-1 (Dvl1), podstawowego składnika sygnalizacji Wnt, zwiększa częstotliwość i amplitudę miniaturowych pobudzających prądów postsynaptycznych (mEPSC), ale nie miniaturowych hamujących prądów postsynaptycznych (mIPSC). Wnt7a zwiększa gęstość i dojrzałość kolców dendrytycznych, podczas gdy myszy z niedoborem Wnt7a-Dvl1 wykazują defekty w morfogenezie kolców i transmisji synaptycznej z włókna kiciastego CA3 w hipokampie. Stosując postsynaptyczny reporter dla aktywności zależnej od Ca(2+)/kalmoduliny kinazy białkowej II (CaMKII), pokazujemy, że Wnt7a szybko aktywuje CaMKII w kolcach. Co ważne, hamowanie CaMKII znosi wpływ Wnt7a na wzrost kręgosłupa i pobudzającą siłę synaptyczną. Dane te wskazują, że sygnalizacja Wnt7a ma kluczowe znaczenie dla regulacji wzrostu kręgosłupa i siły synaptycznej poprzez lokalną aktywację CaMKII w kolcach dendrytycznych. W związku z tym nieprawidłowa sygnalizacja Wnt7a może przyczyniać się do zaburzeń neurologicznych, w których zakłócona jest sygnalizacja pobudzająca.


title: Receptory gorzkiego smaku i α-gustducyna regulują wydzielanie greliny, wpływając funkcjonalnie na przyjmowanie pokarmu i opróżnianie żołądka.

text: Grelina jest hormonem głodu o właściwościach gastroprokinetycznych, ale nie są znane czynniki kontrolujące wydzielanie greliny z żołądka. Receptory gorzkiego smaku (T2R) i białka G smakowe, α-gustducyna (podmuch) i α-transducyna, ulegają ekspresji w jelitach i biorą udział w chemosensacji składników odżywczych. Badanie to miało na celu zbadanie, czy agoniści T2R wpływają na (i) uwalnianie greliny poprzez α-gustducynę oraz (ii) przyjmowanie pokarmu i opróżnianie żołądka poprzez uwalnianie greliny. Żołądek myszy zawiera dwie populacje komórek greliny: komórki zawierające oktanoilo grelinę i desoktanoilo grelinę, które były kolokalizowane z α-gustducyną i α-transducyną, oraz komórki barwione na desoktanoilo grelinę. Zgłębnik agonistów T2R zwiększał poziomy oktanoilogreliny w osoczu u myszy WT, ale efekt był częściowo osłabiony u myszy porywistych (-/-). Dożołądkowe podawanie agonistów T2R zwiększyło przyjmowanie pokarmu w ciągu pierwszych 30 minut u myszy WT, ale nie u myszy porywistych (-/-) i myszy pozbawionych receptora greliny. Wzrostowi temu towarzyszył wzrost ekspresji mRNA peptydu związanego z agouti w podwzgórzu myszy WT, ale nie myszy porywistej (-/-). Po chwilowym wzroście przyjmowania pokarmu następował przedłużony spadek (kolejne 4 godziny), co korelowało z zahamowaniem opróżniania żołądka. Opóźnienie opróżniania, któremu częściowo przeciwdziałała grelina, nie odbywało się za pośrednictwem cholecystokininy i GLP-1, ale wiązało się z bezpośrednim hamującym działaniem agonistów T2R na kurczliwość żołądka. To badanie jest wyjątkowe, ponieważ dostarcza funkcjonalnych dowodów na to, że aktywacja receptorów gorzkiego smaku stymuluje wydzielanie greliny. Modulacja endogennych poziomów greliny przez smakujących może dostarczyć nowych zastosowań terapeutycznych w leczeniu zaburzeń masy ciała i motoryki przewodu pokarmowego.


title: Receptory AMPA przepuszczalne dla Ca2+ regulują wzrost ludzkiego glejaka poprzez aktywację Akt.

text: Zgromadzono dowody, że komórki glejaka uwalniają i wykorzystują glutaminian do proliferacji i migracji przez pętle autokrynne lub parakrynne przez przepuszczalne dla Ca2+ receptory glutaminianu typu AMPA. Tutaj pokazujemy, że sygnalizacja Ca2+ za pośrednictwem receptora AMPA reguluje wzrost i ruchliwość komórek glejaka poprzez aktywację Akt. Ca2+ dostarczany przez przepuszczalny dla Ca2+ receptor AMPA ufosforylowany w Ser-473, ułatwiając w ten sposób proliferację i mobilność. Dominująca negatywna forma Akt hamowała proliferację i migrację komórek przyspieszoną przez nadekspresję przepuszczalnego dla Ca2+ receptora AMPA. W przeciwieństwie, wprowadzenie konstytutywnie aktywnej postaci Akt uratowało komórki nowotworowe przed apoptozą indukowaną przez konwersję przepuszczalnego dla Ca2+ receptora AMPA w nieprzepuszczalne dla Ca2+ receptory przez dostarczenie GluR2 cDNA. Dlatego Akt działa jako efektory downstream dla sygnalizacji Ca2+, w której pośredniczy receptor AMPA w komórkach glejaka. Aktywacja szlaku glutaminian-AMPA-Akt może przyczynić się do wysokiego stopnia anaplazji i inwazyjnego wzrostu ludzkiego glejaka wielopostaciowego. Ta nowa ścieżka może dać alternatywny cel terapeutyczny.


title: Zewnątrzkomórkowa powierzchnia receptora GLP-1 jest molekularnym wyzwalaczem tendencyjnego agonizmu

text: Odchylenie sygnału kierowane przez ligand oferuje możliwości kształtowania zdarzeń molekularnych, z obietnicą lepszych i bezpieczniejszych terapii. Kluczowe znaczenie dla wykorzystania stronniczości sygnału ma zrozumienie zdarzeń molekularnych sprzęgających wiązanie ligandów z sygnalizacją wewnątrzkomórkową. Aktywacja receptorów sprzężonych z białkiem G klasy B jest napędzana przez oddziaływanie N-końca peptydu z rdzeniem receptora. Aby zrozumieć, w jaki sposób napędza to sygnalizację, zastosowaliśmy zaawansowane metody analityczne, które umożliwiają oddzielenie wpływu na sygnalizację specyficzną dla szlaku od tych, które modyfikują powinowactwo agonisty i mapowaliśmy funkcjonalne konsekwencje modyfikacji receptora na trójwymiarowych modelach kompleksu receptor-ligand. Daje to molekularny wgląd w inicjację aktywacji receptora i mechanistyczną podstawę tendencyjnego agonizmu. Nasze dane ujawniają, że agoniści peptydów mogą angażować różne elementy zewnątrzkomórkowej powierzchni receptora, aby osiągnąć sprzężenie efektorowe i tendencyjną sygnalizację, zapewniając podstawę do racjonalnego projektowania tendencyjnych agonistów.


title: Lokalna sieć chemokin makrofagów utrzymuje ochronne limfocyty T CD4 rezydujące w tkankach

text: Rezydentne w tkankach komórki T (TRM) CD8 zapewniają skuteczną lokalną kontrolę infekcji wirusowej, ale rola CD4 TRM jest mniej jasna. Tutaj, używając myszy parabiotycznych, pokazujemy, że istniejąca wcześniej pula komórek CD4 TRM w błonie śluzowej narządów płciowych była wymagana do pełnej ochrony przed śmiertelnym zakażeniem wirusem herpes simplex 2 (HSV-2). Chemokiny wydzielane przez lokalną sieć makrofagów utrzymywały pochwowy CD4 TRM w skupiskach limfocytów pamięci (MLC), niezależnie od krążących limfocytów T pamięci. Komórki CD4 TRM w MLC zostały wzbogacone w klony, które namnożyły się w odpowiedzi na HSV-2. Nasze wyniki podkreślają potrzebę opracowania strategii szczepień, które umożliwią ustanowienie komórek TRM w celu ochrony przed wirusem przenoszonym drogą płciową i zapewnią wgląd w to, jak można utworzyć taką pulę.


title: Wpływ palenia tytoniu i czynników osocza na drożność przeszczepów żył udowo-podkolanowych.

text: CEL Określenie wpływu palenia tytoniu, lipidów osocza, lipoprotein, apolipoprotein i fibrynogenu na drożność pomostów żyły odpiszczelowej podkolanowo-udowej w ciągu jednego roku. PROJEKT Prospektywne badanie pacjentów z pomostami żyły odpiszczelowo-podkolanowej włączonych do wieloośrodkowego badania. USTAWIENIE Oddziały chirurgiczne, przychodnie i wizyty domowe koordynowane są przez dwa centra skierowań wyższego stopnia w Londynie i Birmingham. PACJENCI 157 pacjentów (średni wiek 66,6 (SD 8,2) lat), 113 z drożnymi przeszczepami i 44 z niedrożnymi przeszczepami rok po pomostowaniu. GŁÓWNY EFEKT MIERNIK Łączny procent drożności w ciągu jednego roku. WYNIKI Markery palenia (stężenie karboksyhemoglobiny we krwi (p < 0,05) i stężenie rodanku w osoczu (p < 0,01) oraz stężenie fibrynogenu (p < 0,001) i apolipoprotein AI (p < 0,04) i (a) (p mniej niż 0,05) były istotnie wyższe u pacjentów z niedrożnymi przeszczepami. Stężenia cholesterolu w surowicy były istotnie wyższe u pacjentów z przeszczepami, które pozostały drożne rok po pomostowaniu (p < 0,005). Analiza wskaźników palenia wykazała, że jedna czwarta pacjentów (40 ) nie byli prawdomówni w swoich twierdzeniach, że rzucili palenie.Na podstawie wskaźników palenia drożność przeszczepów u palaczy była istotnie niższa po roku w analizie tablicy życia niż u osób niepalących (63% wobec 84%, p < 0,02). był znacząco wyższy na podstawie analizy tablicy życia u pacjentów ze stężeniem fibrynogenu w osoczu poniżej mediany niż u osób ze stężeniem powyżej (90% v 57%, p < 0,0002). Stężenie cholesterolu lipoprotein o małej gęstości było istotnie związane z poprawą drożności po roku (85%) przy wartościach powyżej mediany w porównaniu z drożnością (tylko 68%) przy wartościach w dolnej połowie zakresu (p < 0,02). WNIOSKI Stężenie fibrynogenu w osoczu było najważniejszą zmienną prognozującą okluzję przeszczepu, a następnie markery palenia. Potrzebne jest bardziej zdecydowane podejście, aby rzucić palenie przez pacjentów; środki terapeutyczne mające na celu poprawę drożności przeszczepów żylnych powinny skupiać się raczej na zmniejszeniu stężenia fibrynogenu w osoczu niż stężenia cholesterolu w surowicy.


title: Brak wpływu tłuszczu w diecie na krótkotrwały przyrost masy ciała u myszy leczonych atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi

text: Uzasadnienie: Atypowe leki przeciwpsychotyczne (AAD) wywołują znaczny przyrost masy ciała samic myszy C57BL/6J. Wpływ tłuszczu w diecie na przyrost masy ciała i stężenie lipidów w surowicy w tym modelu jest nieznany. Cele: Przetestuj hipotezę, że otyłość działania tych leków jest silniejsza w obecności diety wysokotłuszczowej. Metody: Samice myszy C57BL/6J leczono atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi przez 3 tygodnie i karmiono dietą niskotłuszczową lub wysokotłuszczową (4,6 vs 15,6% tłuszczu wag.). Podczas leczenia zoptymalizowanymi dawkami olanzapiny, kwetiapiny i risperidonu mierzono spożycie pokarmu (FI), masę ciała (BW), skład ciała i stężenie lipidów w surowicy. Obliczono pobór energii (EI) i wydajność paszy (FE). Różnice grupowe w zmianie analizowano za pomocą analizy wariancji z powtarzanymi pomiarami (ANOVA). Stężenia lipidów w surowicy, EI i FE porównano stosując dwukierunkową analizę ANOVA. Wyniki: Po 3 tygodniach myszy traktowane AAD przybrały na wadze znacznie więcej niż kontrole (P<0,001). Leczenie i dieta miały znaczący wpływ na FI i EI w czasie (P<0,001). Myszy leczone AAD miały znacząco wyższe FE niż kontrole (P<0,05); jednak nie było znaczącej interakcji leku z dietą (P=0,65). Niskotłuszczowe myszy z rysperydonem zyskały znacznie więcej bezwzględnej masy tłuszczowej niż niskotłuszczowe myszy otrzymujące placebo (P<0,05). Wszystkie leczone grupy, z wyjątkiem niskotłuszczowej kwetiapiny i wysokotłuszczowej olanzapiny, uzyskały istotnie więcej bezwzględnej masy beztłuszczowej niż grupa kontrolna placebo (p<0,05). Poziom cholesterolu był istotnie niższy w przypadku kwetiapiny i risperidonu niż placebo (p<0,05). Niskotłuszczowe myszy z rysperydonem miały znacząco wyższe poziomy triglicerydów niż placebo i wysokotłuszczowe myszy z rysperydonem (P<0,05). Wnioski: Dieta wysokotłuszczowa nie zwiększa indukowanego przez AAD przyrostu masy ciała u samic myszy podczas 3-tygodniowego okresu leczenia.


title: Rola wolnych rodników w przeziębieniach.

text: Uraz z zimna to uraz tkanki spowodowany ekspozycją na niskie temperatury, a nawet krótkotrwałą ekspozycję na bardzo zimne i wietrzne środowisko. Ogrzewanie zamrożonej tkanki wiąże się z reperfuzją krwi i równoczesnym wytwarzaniem wolnych rodników tlenowych. W niniejszym przeglądzie omówiono aktualne rozumienie mechanizmu działania wolnych rodników tlenowych w odniesieniu do urazu zimnego podczas rozgrzewania. Zmniejszone zapasy energii podczas niedokrwienia prowadzą do akumulacji nukleotydów adeninowych i uwolnienia wolnych kwasów tłuszczowych w wyniku rozpadu błon lipidowych. Podczas ogrzewania wolne kwasy tłuszczowe są metabolizowane przez cyklooksygenazę, a nukleotydy adeninowe są metabolizowane przez szlak oksydazy ksantynowej. Mogą być źródłem wolnych rodników tlenowych. Leukocyty mogą również odgrywać ważną rolę w patogenezie urazów z przeziębienia. Zmiatacze rodników tlenowych, takie jak dysmutaza ponadtlenkowa i katalaza, mogą pomóc w zmniejszeniu obrażeń wywołanych przeziębieniem, ale ich działanie jest ograniczone ze względu na niezdolność do łatwego przejścia przez błonę plazmatyczną. Przeciwutleniacze rozpuszczalne w tłuszczach są prawdopodobnie bardziej skutecznymi zmiataczami ze względu na ich obecność w błonach, gdzie reakcje peroksydacyjne mogą być zatrzymane.


title: Deacetylaza SIRT1 w neuronach SF1 chroni przed zaburzeniami równowagi metabolicznej.

text: Przewlekłe żywienie wysokokalorycznymi dietami powoduje otyłość i cukrzycę typu 2 (T2DM), choroby, które dotykają setki milionów ludzi. Dlatego zrozumienie szlaków chroniących przed zaburzeniami metabolicznymi wywołanymi dietą ma ogromne znaczenie medyczne. Tutaj pokazujemy, że myszy pozbawione SIRT1 w neuronach czynnika steroidogennego 1 (SF1) są nadwrażliwe na otyłość dietetyczną z powodu nieprzystosowawczego wydatku energetycznego. Ponadto zmutowane myszy mają zwiększoną podatność na rozwój dietetycznej T2DM z powodu insulinooporności mięśni szkieletowych. Pod względem mechanicznym aberracje te wynikają po części z upośledzonego działania metabolicznego neuropeptydu oreksyny-A i hormonu leptyny. I odwrotnie, myszy z nadekspresją SIRT1 w neuronach SF1 są bardziej odporne na otyłość wywołaną dietą i insulinooporność z powodu zwiększonego wydatkowania energii i zwiększonej wrażliwości mięśni szkieletowych na insulinę. Nasze wyniki ujawniają ważną rolę ochronną SIRT1 w neuronach SF1 przed zaburzeniami równowagi metabolicznej w diecie.


title: mTOR wspiera długoterminową samoodnowę i hamuje aktywność mezodermy i endodermy ludzkich embrionalnych komórek macierzystych.

text: Pomimo niedawnej identyfikacji transkrypcyjnych obwodów regulacyjnych obejmujących SOX2, NANOG i OCT-4, wewnątrzkomórkowe sieci sygnalizacyjne kontrolujące pluripotencję ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESC) pozostają w dużej mierze niezdefiniowane. Tutaj demonstrujemy zasadniczą rolę rapamycyny (mTOR) będącej ssaczym celem kinazy białkowej serynowo-treoninowej w regulowaniu długoterminowego niezróżnicowanego wzrostu hESC. Hamowanie mTOR osłabia pluripotencję, zapobiega proliferacji komórek i wzmacnia aktywność mezodermy i endodermy w hESC. Na poziomie molekularnym mTOR integruje sygnały z zewnętrznych czynników wspierających pluripotencję i hamuje aktywność transkrypcyjną podzbioru genów rozwojowych i hamujących wzrost, co wykazały analizy mikromacierzy całego genomu. Represja genów rozwojowych przez mTOR jest niezbędna do utrzymania pluripotencji hESC. Wyniki te ujawniają nowy mechanizm sygnalizacji, za pomocą którego mTOR kontroluje decyzje dotyczące losu w hESC. Nasze odkrycia mogą przyczynić się do opracowania skutecznych strategii naprawy i regeneracji tkanek.


title: Wewnętrzne cechy genetyczne determinują zdolność fibroblastów do modyfikacji nowotworu: genotyp metaloproteinazy macierzy-3 5A/5A zwiększa inwazję komórek raka piersi

text: Fibroblasty zrębowe mogą przyczyniać się do inwazji nowotworu poprzez uwalnianie metaloproteinaz macierzy (MMP). Badania populacyjne sugerują, że polimorfizmy pojedynczych nukleotydów (SNP) w genach MMP wpływają na poziom ekspresji i mogą być związane z ryzykiem raka piersi i postępem choroby. W badaniu tym bezpośrednio zbadano wpływ genotypu MMP SNP na zdolność fibroblastów gospodarza do promowania inwazji komórek nowotworowych. Pierwotne fibroblasty piersi izolowano od pacjentów z (n = 13) lub bez (n = 19) raka piersi, a ich zdolność do promowania inwazji komórek raka piersi mierzono w testach inwazji in vitro. Zdolność do promowania inwazji fibroblastów (IPC) analizowano w odniesieniu do typu dawcy (pacjent z nowotworem lub bez guza), genotypu SNP MMP-1, MMP-3 i MMP-9 oraz aktywności MMP przy użyciu testu t dla niezależnych próbek i analizy wariancji . Wszystkie testy statystyczne były dwustronne. Fibroblasty pochodzące z guza promowały wyższy poziom inwazji niż normalne fibroblasty (p = 0,041). Gdy IPC było powiązane z genotypem, wyższe poziomy IPC były generowane przez fibroblasty guza z genotypem MMP-3 5A/5A o wysokiej ekspresji w porównaniu z genotypami 5A/6A i 6A/6A (odpowiednio p = 0,05 i 0,07) oraz było to związane z ulepszonym uwalnianiem MMP-3. Funkcjonalne znaczenie MMP-3 wykazano przez zwiększoną inwazję w obecności rekombinowanego MMP-3, podczas gdy zmniejszenie nastąpiło w obecności specyficznego inhibitora MMP-3. Wykazano odwrotną zależność między IPC fibroblastów a genotypem MMP-1 o wysokiej ekspresji (p = 0,031), ale nie zaobserwowano związku ze statusem MMP-9 SNP. W przeciwieństwie do tego, normalne fibroblasty nie wykazywały zmienności IPC w stosunku do genotypu MMP, przy czym fibroblasty MMP-3 5A/5A wykazywały znacząco niższe poziomy IPC niż ich odpowiedniki pochodzące z guza (p = 0,04). Badanie to wykazało, że fibroblasty pochodzące z guza wykazują wyższe poziomy IPC niż normalne fibroblasty i że genotyp MMP-3 5A/5A przyczynia się do tego poprzez zwiększone uwalnianie MMP-3. Pomimo genotypu o wysokiej ekspresji, normalne fibroblasty nie wykazują wyższego IPC ani zwiększonego uwalniania MMP. Sugeruje to, że w fibroblastach pochodzących z guza zachodzą bardziej złożone zmiany, umożliwiające pełną ekspresję genotypu MMP SNP, które prawdopodobnie mają charakter epigenetyczny. Wyniki sugerują, że u kobiet z rakiem piersi genotyp MMP-3 o wysokiej ekspresji może skuteczniej promować progresję nowotworu.


title: Znaki rozpoznawcze raka: następne pokolenie

text: Cechą charakterystyczną raka jest sześć zdolności biologicznych nabytych podczas wieloetapowego rozwoju ludzkich guzów. Cechy te stanowią organizującą zasadę racjonalizacji złożoności choroby nowotworowej. Obejmują one podtrzymywanie sygnalizacji proliferacyjnej, unikanie czynników hamujących wzrost, opieranie się śmierci komórek, umożliwianie replikacyjnej nieśmiertelności, indukowanie angiogenezy oraz aktywowanie inwazji i przerzutów. U podstaw tych cech charakterystycznych leży niestabilność genomu, która generuje różnorodność genetyczną, która przyspiesza ich nabywanie, oraz stan zapalny, który wspiera wiele funkcji cech charakterystycznych. Postęp koncepcyjny w ostatniej dekadzie dodał dwie nowe cechy potencjalnej ogólności do tej listy - przeprogramowania metabolizmu energetycznego i unikania zniszczenia immunologicznego. Oprócz komórek nowotworowych nowotwory wykazują inny wymiar złożoności: zawierają repertuar zrekrutowanych, pozornie normalnych komórek, które przyczyniają się do nabywania cech charakterystycznych poprzez tworzenie „mikrośrodowiska guza”. opracowanie nowych sposobów leczenia raka u ludzi.


title: Kinaza onkogenna BCR/ABL promuje niewierną naprawę pęknięć dwuniciowych DNA zależnych od reaktywnych form tlenu.

text: Onkogenna kinaza tyrozynowa BCR/ABL indukuje konstytutywne uszkodzenie DNA w komórkach białaczki z chromosomem Philadelphia (Ph). Odkryliśmy, że reaktywne formy tlenu (ROS) indukowane przez BCR/ABL powodują przewlekłe oksydacyjne uszkodzenia DNA, powodując pęknięcia dwuniciowe (DSB) w fazach cyklu komórkowego S i G(2)/M. Zmiany te są naprawiane przez stymulowane przez BCR/ABL mechanizmy naprawy rekombinacji homologicznej (HRR) i niehomologiczne łączenie końców (NHEJ). Wysoki wskaźnik mutacji jest wykrywany w produktach HRR w komórkach BCR/ABL-dodatnich, ale nie w normalnych odpowiednikach. Ponadto duże delecje znajdują się w produktach NHEJ wyłącznie w komórkach BCR/ABL. Proponujemy, że następująca seria zdarzeń może przyczynić się do niestabilności genomowej białaczek Ph-dodatnich: BCR/ABL --> ROS --> oksydacyjne uszkodzenie DNA --> DSB w proliferujących komórkach --> niewierna naprawa HRR i NHEJ.


title: Ryzyko raka przypisywane niskim dawkom promieniowania jonizującego: ocena tego, co naprawdę wiemy.

text: Wysokie dawki promieniowania jonizującego wyraźnie wywołują szkodliwe skutki u ludzi, w tym, ale nie wyłącznie, indukcję raka. Przy bardzo niskich dawkach promieniowania sytuacja jest znacznie mniej jasna, ale ryzyko związane z promieniowaniem przy niskich dawkach ma znaczenie społeczne w odniesieniu do kwestii tak różnych, jak badania przesiewowe w kierunku raka, przyszłość energetyki jądrowej, narażenie na promieniowanie w miejscu pracy, ryzyko osób często latających , załogowa eksploracja kosmosu i terroryzm radiologiczny. Dokonujemy przeglądu trudności związanych z kwantyfikacją ryzyka związanego z promieniowaniem niskodawkowym i odpowiadamy na dwa konkretne pytania. Po pierwsze, jaka jest najniższa dawka promieniowania rentgenowskiego lub gamma, dla której istnieją dobre dowody na zwiększone ryzyko zachorowania na raka u ludzi? Dane epidemiologiczne sugerują, że wynosi około 10-50 mSv dla ostrej ekspozycji i około 50-100 mSv dla długotrwałej ekspozycji. Po drugie, jaki jest najwłaściwszy sposób ekstrapolacji takich szacunków ryzyka raka na jeszcze niższe dawki? Biorąc pod uwagę, że jest ona poparta eksperymentalnie ugruntowanymi, wymiernymi argumentami biofizycznymi, liniowa ekstrapolacja ryzyka raka od dawek pośrednich do bardzo niskich wydaje się obecnie najwłaściwszą metodologią. To założenie o liniowości niekoniecznie jest najbardziej konserwatywnym podejściem i prawdopodobnie spowoduje niedoszacowanie niektórych zagrożeń nowotworowych wywołanych promieniowaniem i przeszacowanie innych.


title: Laparoskopowa ablacja nerwów maciczno-krzyżowych w celu złagodzenia przewlekłego bólu miednicy: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST Przewlekły ból miednicy jest częstym schorzeniem, które ma duży wpływ na jakość życia związaną ze zdrowiem, wydajność pracy i korzystanie z opieki zdrowotnej. Operacyjne przerwanie pni nerwowych w więzadłach maciczno-krzyżowych metodą laparoskopowej ablacji nerwów maciczno-krzyżowych (LUNA) jest opcją leczenia pacjentów z przewlekłym bólem miednicy. CEL Ocena skuteczności LUNA u pacjentów z przewlekłym bólem miednicy. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Randomizowane, kontrolowane badanie z udziałem 487 kobiet z przewlekłym bólem miednicy trwającym dłużej niż 6 miesięcy bez lub z minimalną endometriozą, zrostami lub zapaleniem miednicy, które zostały włączone do badania przez konsultantów chirurgów ginekologów z 18 brytyjskich szpitali w okresie od lutego 1998 i grudzień 2005. Uzupełnienie przeprowadzono za pomocą kwestionariuszy wysłanych po 3 i 6 miesiącach oraz po 1, 2, 3 i 5 roku. INTERWENCJA Obustronna LUNA lub laparoskopia bez odnerwienia miednicy (bez LUNA); uczestnicy byli ślepi na przydział leczenia. GŁÓWNE MIARY REZULTATU Pierwszorzędowym punktem końcowym był ból, który oceniano za pomocą wizualnej skali analogowej. Dane dotyczące 3 rodzajów bólu (ból niecykliczny, bolesne miesiączkowanie i dyspareunia) analizowano oddzielnie, podobnie jak najgorszy poziom bólu odczuwany z każdego z tych 3 rodzajów bólu. Drugorzędowym punktem końcowym była jakość życia związana ze zdrowiem, którą mierzono za pomocą narzędzia generycznego (EuroQoL EQ-5D i EQ-VAS). WYNIKI Po obserwacji o medianie wynoszącej 69 miesięcy nie odnotowano istotnych różnic na wizualnych analogowych skalach bólu dla najsilniejszego bólu (średnia różnica między grupą LUNA a grupą bez LUNA, -0,04 cm [95% przedział ufności {CI }, -0,33 do 0,25 cm]; P = 0,80), ból niecykliczny (-0,11 cm [95% CI, -0,50 do 0,29 cm]; P = 0,60), bolesne miesiączkowanie (-0,09 cm [95% CI, - 0,49 do 0,30 cm]; p = 0,60) lub dyspareunia (0,18 cm [95% CI, -0,22 do 0,62 cm]; p = 0,40). Nie zaobserwowano różnic między grupą LUNA a grupą bez LUNA pod względem jakości życia. WNIOSEK Wśród kobiet z przewlekłym bólem miednicy LUNA nie spowodowała poprawy w zakresie bólu, bolesnego miesiączkowania, dyspareunii ani jakości życia w porównaniu z laparoskopią bez odnerwienia miednicy. REJESTRACJA PRÓBNA controlling-trials.com Identyfikator: ISRCTN41196151.


title: Identyfikacja przerzutów raka piersi do kości i wątroby poprzez pomiar aktywności izoenzymu fosfatazy alkalicznej w osoczu.

text: Aktywność izoenzymu fosfatazy alkalicznej w osoczu określono u pacjentów z rakiem piersi w celu diagnozowania i monitorowania przerzutów do kości i wątroby. Aktywność fosfatazy alkalicznej w kościach była zwiększona u 21 z 50 pacjentów (42%) z radiologicznie potwierdzonymi przerzutami do kości, podczas gdy całkowita aktywność fosfatazy alkalicznej była zwiększona tylko u 10 z 50 (20%); Aktywność alkalicznej fosfatazy wątrobowej wzrosła u 12 z 25 pacjentów (48%) z przerzutami do wątroby. Wszyscy pacjenci z przerzutami do wątroby mieli przerzuty do kości. Aktywność alkalicznej fosfatazy kostnej była istotnie wyższa u pacjentów z objawową chorobą kości. Oznaczenie izoenzymu dostarczyło dodatkowych informacji, które zmieniłyby postępowanie z pacjentem u pięciu z 20 pacjentów, którzy byli monitorowani seryjnie. Pomiar aktywności izoenzymu fosfatazy alkalicznej, chociaż mniej czuły niż procedury obrazowania, może pomóc w badaniach przesiewowych i wczesnym wykrywaniu dużego odsetka przerzutów do kości i wątroby oraz może dostarczyć użytecznych obiektywnych dowodów ich odpowiedzi na leczenie.


title: Zalecenia dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa i skuteczności leków biopodobnych w Ameryce Łacińskiej: punkt widzenia

text: W ostatnich dziesięcioleciach znacznie wzrosło zastosowanie leków wywodzących się z biotechnologii. Chociaż produkty biopodobne przechodzą rygorystyczną charakterystykę oraz badania kliniczne w celu udokumentowania ich bezpieczeństwa i skuteczności, są to wysoce złożone cząsteczki, a niewielkie zmiany w procesie oczyszczania i produkcji produktu biopodobnego mogą mieć poważne konsekwencje w jego profilu bezpieczeństwa i skuteczności. W Ameryce Łacińskiej organy regulacyjne zaczęły ustanawiać dobrze opisane i ustandaryzowane ścieżki, które umożliwiają uzyskanie licencji komercyjnej przez produkt biopodobny. Aby mieć pewność, że lek biopodobny osiągnie swój potencjał w zwykłym zastosowaniu klinicznym, należy ustanowić system intensywnego monitorowania po uzyskaniu licencji, ponieważ jest to jedyny sposób na ustalenie prawdziwego podobieństwa między oryginalnym lekiem biologicznym a jego lekiem biopodobnym. Nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii umożliwia władzom krajowym określenie skuteczności leku na rynku. Skuteczny system śledzenia i nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii leków biologicznych składa się z wielu etapów i procesów. Aby pomóc decydentom w Ameryce Łacińskiej w rozwiązaniu wielu problemów związanych z ustanowieniem skutecznego systemu nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii, Americas Health Foundation powołała grupę ekspertów, aby omówić ten temat i opracować zalecenia dotyczące wdrożenia. Grupa omówiła aktualne wyzwania i luki w nadzorze nad bezpieczeństwem farmakoterapii w Ameryce Łacińskiej, zwracając szczególną uwagę na główne problemy związane z identyfikowalnością i nadzorem nad bezpieczeństwem farmakoterapii leków biopodobnych po ich zatwierdzeniu. Opracowane zalecenia powinny umożliwić krajom dokładne udokumentowanie bezpieczeństwa i działania leku biopodobnego, którego doświadczają pacjenci w warunkach rzeczywistych, oraz mieć znaczący wpływ na pomyślne wdrożenie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii leków biopodobnych w całym regionie.


title: Skoordynowana regulacja metabolizmu siarki i fosfolipidów odzwierciedla znaczenie metylacji we wzroście drożdży

text: Szczep drożdży pozbawiony Met4p, głównego regulatora transkrypcji szlaku asymilacji siarki, nie może syntetyzować metioniny. Ten pozornie prosty auksotrof nie rósł dobrze w bogatej pożywce zawierającej nadmiar metioniny, tworząc małe kolonie na płytkach z ekstraktem drożdżowym/peptonem/dekstrozą. Szybciej rosnące duże kolonie były obfite, gdy hodowane przez noc hodowane były na płytkach, co sugeruje, że spontaniczne supresory defektu wzrostu pojawiają się z dużą częstotliwością. Aby zidentyfikować mutacje supresorowe, wykorzystaliśmy polimorfizm pojedynczego nukleotydu obejmujący cały genom i standardowe analizy genetyczne. Najczęstszymi supresorami były mutacje utraty funkcji w OPI1, kodującym represor transkrypcyjny metabolizmu fosfolipidów. Używając nowego systemu, który umożliwia szybką i specyficzną degradację Met4p, mogliśmy zbadać dynamiczną ekspresję wszystkich genów po utracie Met4p. Eksperymenty z użyciem tego systemu zi bez Opi1p wykazały, że Met4 aktywuje i Opi1p hamuje geny, które utrzymują poziomy S-adenozylometioniny (SAM), substratu większości reakcji metylotransferaz. Komórki pozbawione Met4p rosną normalnie, gdy SAM jest dodany do pożywki lub gdy jeden z genów syntetazy SAM ulega nadekspresji. SAM jest stosowany jako dawca metylu w trzech reakcjach regulowanych przez Opi1p, w celu wytworzenia obfitego fosfolipidu błonowego, fosfatydylocholiny. Nasze wyniki pokazują, że szybko rosnące komórki wymagają znacznej metylacji, prawdopodobnie dla biosyntezy fosfolipidów.


title: Słowniczek terminów odniesienia dla alternatywnych metod badawczych i ich walidacji.

text: Słowniczek ten został opracowany w celu zapewnienia odniesień technicznych wspierających prace w dziedzinie alternatyw dla testów na zwierzętach. Został on skompilowany z różnych istniejących dokumentów referencyjnych pochodzących z różnych źródeł i ma stanowić punkt odniesienia dla alternatyw dla testów na zwierzętach. Biorąc pod uwagę stale rosnącą liczbę alternatywnych metod badawczych i podejść opracowywanych w ciągu ostatnich dziesięcioleci, wymagane jest połączenie, zmiana i harmonizacja wcześniej opublikowanych zbiorów terminów stosowanych w walidacji takich metod. Potrzeba aktualizacji wcześniejszych słowników wynikała z faktu, że wraz z rozwojem nowych podejść pojawiły się nowe słowa, podczas gdy inne stały się przestarzałe, a znaczenie niektórych terminów z czasem częściowo się zmieniło. Za pomocą tego glosariusza zamierzamy dostarczyć wskazówek dotyczących kwestii związanych z walidacją nowych lub zaktualizowanych metod testowania zgodnych z obecnymi podejściami. Ponadto, ze względu na nowe osiągnięcia i technologie, glosariusz musi być żywym, stale aktualizowanym dokumentem. Wersję internetową opartą na tej kompilacji można znaleźć pod adresem http://altweb.jhsph.edu/, umożliwiającą dodanie nowego materiału.


title: Kombinatoryczna kontrola transkrypcji w komórkach macierzystych/progenitorowych krwi: analiza całego genomu dziesięciu głównych regulatorów transkrypcji.

text: Oddziaływania kombinatorycznych czynników transkrypcyjnych (TF) kontrolują fenotypy komórkowe, a zatem stanowią podstawę tworzenia, utrzymywania i różnicowania komórek macierzystych. W tym miejscu podajemy wzorce wiązania całego genomu i interakcje kombinatoryczne dla dziesięciu kluczowych regulatorów komórek macierzystych/progenitorowych krwi (SCL/TAL1, LYL1, LMO2, GATA2, RUNX1, MEIS1, PU.1, ERG, FLI-1 i GFI1B ). Analiza obliczeniowa złożonych wzorców wiązania całego genomu, po której nastąpiła walidacja funkcjonalna, ujawniła, co następuje: po pierwsze, wcześniej nierozpoznaną kombinatoryczną interakcję między heptadą TF (SCL, LYL1, LMO2, GATA2, RUNX1, ERG i FLI-1). Po drugie, implikujemy bezpośrednie interakcje białko-białko między czterema kluczowymi regulatorami (RUNX1, GATA2, SCL i ERG) w stabilizowaniu wiązania kompleksu z DNA. Po trzecie, heterozygotyczne myszy Runx1(+/-)::Gata2(+/-) nie są zdolne do życia z poważnymi defektami krwiotwórczymi w połowie ciąży. Podsumowując, badanie to pokazuje moc analizy całego genomu w generowaniu nowych, funkcjonalnych wglądów w kontrolę transkrypcyjną komórek macierzystych i progenitorowych.


title: Wpływ polimorfizmów CYP2D6 na poziom metabolitów tamoksyfenu w surowicy u hiszpańskich kobiet z rakiem piersi

text: TŁO [0002] Nowotwory raka sutka z receptorem estrogenowym zależą od sygnalizacji estrogenowej pod względem ich wzrostu i replikacji i mogą być leczone przez terapię antyestrogenową tamoksyfenem. Polimorfizmy genów CYP2D6 i CYP2C19 są związane z upośledzoną odpowiedzią na tamoksyfen. Celem badania było zbadanie wpływu polimorfizmów genetycznych CYP2D6 i CYP2C19 na farmakokinetykę tamoksyfenu i jego metabolitów u hiszpańskich kobiet z rakiem piersi z dodatnim receptorem estrogenowym, które były kandydatkami do terapii tamoksyfenem. METODY Przebadaliśmy 90 kobiet z rakiem piersi z dodatnim receptorem estrogenowym, stosując test AmpliChip CYP450 w celu określenia wariantów genów CYP2D6 i CYP2C19. Poziomy tamoksyfenu i jego metabolitów w osoczu zostały określone ilościowo za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. WYNIKI Fenotyp CYP2D6 był intensywnie metabolizujący w 80%, pośrednim metabolizującym u 12,2%, ultraszybkim metabolizującym u 2,2% i słabym metabolizującym u 5,6% pacjentów, a częstość alleli wynosiła 35,0% dla alleli (*)1, 21,0% dla *2 i 18,9% dla *4. Wszystkie osoby słabo metabolizujące w tej serii miały *4/*4, a ich poziomy endoksyfenu i 4-hydroksytamoksyfenu były o 25% niższe niż u osób intensywnie metabolizujących. Allel CYP2C19*2, który został powiązany z wynikami raka piersi, został wykryty w 15,6% badanych alleli. WNIOSEK Genotyp CYP2D6*4/*4 był odwrotnie powiązany z poziomami 4-hydroksytamoksyfenu i endoksyfenu. Zgodnie z tymi wynikami, genotypowanie CYP2D6 i CYP2C19 wydaje się wskazane przed przepisaniem terapii tamoksyfenem.


title: Rola makrofagów związanych z nowotworem w angiogenezie i limfangiogenezie nowotworowej

text: Angiogeneza guza jest niezbędnym procesem dostarczania szybko rosnącym nowotworowym tkankom niezbędnych składników odżywczych i tlenu. Przełącznik angiogeniczny umożliwia komórkom nowotworowym przeżycie i wzrost oraz zapewnia im dostęp do układu naczyniowego, co prowadzi do choroby przerzutowej. Makrofagi pochodzące z monocytów rekrutowane i przeprogramowywane przez komórki nowotworowe służą jako główne źródło czynników angiogennych wzmacniających przełącznik angiogeniczny. Śródbłonek guza uwalnia angiopoetynę-2 i dodatkowo ułatwia rekrutację monocytów eksprymujących receptor TIE2 (TEM) do miejsc guza. Makrofagi związane z guzem (TAM) wyczuwają niedotlenienie w nieunaczynionych obszarach guzów i reagują wytwarzaniem czynników angiogennych, takich jak VEGFA. VEGFA stymuluje chemotaksję komórek śródbłonka (EC) i makrofagów. W niektórych nowotworach TAM wydawał się być głównym źródłem MMP9. Podwyższona ekspresja MMP9 przez TAM pośredniczy w degradacji macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM) i uwalnianiu bioaktywnego VEGFA. Inne czynniki angiogenne uwalniane przez TAM obejmują podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów (bFGF), fosforylazę tymidynową (TP), aktywator plazminogenu typu urokinazy (uPA) i adrenomedullinę (ADM). Te same czynniki wykorzystywane przez makrofagi do indukcji angiogenezy [takie jak czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego A (VEGF-A) i MMP9] wspierają limfangiogenezę. TAM może wyrażać LYVE-1, jeden z uznanych markerów śródbłonka limfatycznego. TAM wspiera limfangiogenezę guza nie tylko poprzez wydzielanie czynników prolimfangiogennych, ale także poprzez transdyferencjację do EC limfatycznego. Nowy proangiogenny czynnik YKL-40 należy do rodziny ssaczych białek chitynazopodobnych (CLP), które działają jako cytokiny lub czynniki wzrostu. Rodzina ludzkich CLP obejmuje YKL-40, YKL-39 i SI-CLP. Produkcja wszystkich trzech CLP w makrofagach jest regulowana antagonistycznie przez cytokiny. Niedawno ustalono, że YKL-40 indukuje angiogenezę in vitro oraz w zwierzęcych modelach nowotworów. Przeciwciało monoklonalne neutralizujące YKL-40 blokuje angiogenezę i progresję nowotworu. Rola YKL-39 i SI-CLP w angiogenezie i limfangiogenezie guza pozostaje do zbadania.


title: Luka w leczeniu HIV: szacunki zasobów finansowych potrzebnych w porównaniu z dostępnymi na zwiększenie skali terapii antyretrowirusowej w 97 krajach w latach 2015–2020

text: TŁO Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) opublikowała w 2015 r. zmienione wytyczne zalecające, aby wszystkie osoby żyjące z HIV, niezależnie od liczby komórek CD4, rozpoczęły terapię antyretrowirusową (ART) po postawieniu diagnozy. Jednak niewiele badań przewidywało globalne zasoby potrzebne do szybkiego zwiększenia skali ART. W ramach projektu polityki zdrowotnej przeprowadziliśmy analizy modelowe dla 97 krajów, aby oszacować kwalifikowalność i liczby dotyczące ART w latach 2015-2020, wraz z wymaganymi zasobami finansowymi na poziomie placówki. Porównaliśmy szacunkowe wymagania finansowe z szacowanymi dostępnymi środkami finansowymi. METODY I USTALENIA Obecny poziom objęcia leczeniem i przyszłe zapotrzebowanie na leczenie oparto na danych epidemiologicznych i demograficznych specyficznych dla danego kraju. Symulowana roczna liczba osób poddawanych leczeniu została wyprowadzona z trzech scenariuszy: (1) kontynuacja obecnej polityki krajów w zakresie kwalifikowania się do ART, (2) powszechne przyjęcie aspektów kwalifikacyjnych wytycznych WHO z 2013 r. oraz (3) rozszerzona kwalifikowalność zgodnie z Wytyczne WHO 2015 oraz realizacja celów Wspólnego Programu Narodów Zjednoczonych w sprawie HIV/AIDS „90-90-90” ART. Modelowaliśmy niepewność w rocznych wymaganiach dotyczących zasobów dla leków antyretrowirusowych, testów laboratoryjnych oraz personelu na poziomie placówki i kosztów ogólnych. Szacujemy, że 25,7 (95% CI 25,5, 26,0) mln dorosłych i 1,57 (95% CI 1,55, 1,60) mln dzieci może otrzymać ART do 2020 r., jeśli kraje utrzymają obecne plany kwalifikacyjne i zwiększą zasięg w oparciu o wskaźniki historyczne, co może być ambitne. Jeżeli kraje jednolicie przyjmą pewne aspekty wytycznych WHO 2013, 26,5 (95% CI 26,0 27,0) mln dorosłych i 1,53 (95% CI 1,52, 1,55) mln dzieci może korzystać z ART do 2020 r. W scenariuszu 90-90-90 30,4 (95% CI 30,1; 30,7) mln dorosłych i 1,68 (95% CI 1,63; 1,73) mln dzieci mogłoby otrzymać leczenie do 2020 roku. Szacuje się, że środki finansowe na poziomie placówki potrzebne do zwiększenia skali ART w tych krajach w latach 2015–2020 wyniosą 45,8 (95% CI 45,4, 46,2) mld USD w obecnym scenariuszu, 48,7 USD (95% CI 47,8, 49,6) mld USD w ramach WHO 2013 i 52,5 (95% CI 51,4, 53,6) mld USD w latach 90-90 -90 scenariusz. Po przewidzeniu ostatnich zewnętrznych i krajowych trendów finansowania, szacowana 6-letnia luka finansowa waha się od 19,8 mld USD do 25,0 mld USD, w zależności od scenariusza kosztorysowego i poziomu składki Prezydenta USA na wypadek AIDS Relief, z luką dla samych towarów ART od 14,0 do 16,8 mld USD. Badanie jest ograniczone przez wykluczenie powyższych kosztów i innych kosztów niezbędnych do świadczenia usług ART oraz przez dostępność i jakość danych specyficznych dla kraju i regionu. WNIOSKI Przewidywana liczba osób otrzymujących ART w trzech scenariuszach sugeruje, że kraje prawdopodobnie nie osiągną celu leczenia 90-90-90 (81% osób żyjących z HIV poddanych ART do 2020 r.), chyba że przyjmą podejście typu test-and-oferta i zwiększyć zasięg ART. Nasze wyniki sugerują, że przyszłe zapotrzebowanie na zasoby w celu zwiększenia skali ART jest mniejsze niż podano w innym miejscu, ale nadal znacząco zagraża zrównoważeniu globalnej reakcji na HIV bez dodatkowej mobilizacji zasobów z krajowych lub innowacyjnych źródeł finansowania lub wzrostu wydajności. W miarę, jak świat zmierza w kierunku przyjęcia wytycznych WHO 2015, postęp technologiczny, w tym wprowadzenie tańszych, wysoce skutecznych schematów antyretrowirusowych, których wartość jest tutaj oceniana, może okazać się „zmianami gry”, które pozwolą większej liczbie osób na ART z dostępnymi zasobami.