title: Apoptoza i chemiooporność w transgenicznych modelach raka

text: Oporność wielolekowa pozostaje nierozwiązanym problemem w onkologii klinicznej. Ponad dekadę temu wykazano, że geny kodujące komórkowe pompy wypływowe nadają oporność na szerokie spektrum niezwiązanych biochemicznie leków przeciwnowotworowych, jeszcze zanim związki osiągnęły swoje cele wewnątrzkomórkowe. Niedawno stało się jasne, że wiele leków wywołuje wspólny program apoptotyczny, tak że mutacje w tym programie mogą również wywoływać oporność wielolekową. Jednak dokładna ocena udziału defektów apoptotycznych w tym „pouszkodzeniu” fenotypu lekoopornego jest technicznie skomplikowana, co prowadzi do niepewności co do ogólnego znaczenia apoptozy w wywołanej przez terapię śmierci komórkowej. Na przykład, analizy korelacyjne z użyciem próbek pobranych od pacjentów są ograniczone nieznanymi mutacjami tła w materiale biopsyjnym, a testy z użyciem linii komórek nowotworowych mogą być obciążone warunkami niefizjologicznymi. Poszukiwaliśmy obejścia tych ograniczeń, wykorzystując wykonalny model raka transgenicznego w celu zbadania wpływu apoptozy na wynik leczenia. W tym miejscu omawiamy potencjalne zastrzeżenia testów opartych na kulturach komórkowych, podkreślamy cechy genetycznie zmodyfikowanych myszy jako potencjalnych systemów modelowych i opisujemy model myszy transgenicznych do badania reakcji na leki w serii pierwotnych chłoniaków z genetycznie zdefiniowanymi zmianami leczonymi w ich naturalnym miejscu.


title: NC-100717: wszechstronne rusztowanie peptydowe RGD do obrazowania angiogenezy.

text: Ukierunkowanie na szlaki molekularne związane z angiogenezą oferuje ogromny potencjał w wykrywaniu patologii choroby za pomocą technologii obrazowania in vivo. Rozpoczęcie angiogenezy wymaga aktywacji i migracji komórek śródbłonka w celu zajścia neowaskularyzacji. Komórki śródbłonka łączą się z macierzą zewnątrzkomórkową poprzez specyficzne interakcje z różnymi receptorami adhezji komórek, znanymi jako integryny. Wiadomo, że peptydy zawierające sekwencję tripeptydową RGD wiążą się z wysokim powinowactwem z integrynami alfavbeta3 i alfavbeta5 związanymi z angiogenezą. Przedstawiamy tutaj syntezę i powinowactwo wiązania in vitro peptydu NC-100717 zawierającego RGD oraz szereg sond molekularnych pochodzących z tego związku pośredniego.


title: Zależny od dawki wpływ statyn na częstość występowania ostrego uszkodzenia nerek po operacji kardiochirurgicznej.

text: TŁO Ostre uszkodzenie nerek (AKI) po operacji kardiochirurgicznej wiąże się ze zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością. METODY Oceniliśmy, czy leczenie statynami jest związane z mniejszą częstością występowania pooperacyjnego AKI u 2104 kolejnych pacjentów, którzy przeszli pomostowanie aortalno-wieńcowe lub operację zastawki w Minneapolis Veterans Administration Medical Center. Ostre uszkodzenie nerek zdefiniowano jako bezwzględny wzrost o ponad 0,3 mg/dl lub względny wzrost o ponad 50% stężenia kreatyniny w surowicy w stosunku do wartości wyjściowych, w ciągu 48 godzin po zabiegu chirurgicznym lub wymagający pooperacyjnej hemodializy według sieci AKI. Oceny skłonności wykorzystano do dostosowania różnic między grupami leczonymi statyną i bez statyn. Wszystkie statyny przekształcono w równoważną dawkę symwastatyny i podzielono na podstawie mediany, aby utworzyć grupy statyn z dużą (≥40 mg) i małą (<40 mg) dawką. WYNIKI Spośród 2104 pacjentów 1435 (68%) przyjmowało statyny (638 w wysokiej dawce), au 495 (24%) rozwinął się AKI (25% duża dawka vs 40% mała dawka vs 35% brak statyn; p = 0,014 ). Szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego przed operacją (p = 0,003), cukrzyca (p = 0,02), operacja zastawkowa z pomostowaniem aortalno-wieńcowym lub bez (p = 0,024), czas pomostowania krążeniowo-oddechowego (p = 0,001) oraz wewnątrzaortalna pompa balonowa (p = 0,055) były niezależnymi predyktorami AKI. Po dostosowaniu skłonności leczenie statynami nie było związane z pooperacyjnym AKI (iloraz szans 0,79; 95% przedział ufności 0,59 do 1,06; p = 0,11 dla dużej dawki vs. brak statyny). Po pełnej korekcie dla wszystkich niezależnych predyktorów AKI wyniki nie uległy zmianie. Statyny nie miały również wpływu na częstość hemodializy pooperacyjnej (0,8% w wysokiej dawce vs 1,9% w małej dawce vs 1% bez statyny; p = 0,15). WNIOSKI Leczenie statynami nie wiąże się z mniejszą częstością występowania AKI po operacji kardiochirurgicznej.


title: Porównanie allogenicznych i autologicznych mezenchymalnych komórek macierzystych pochodzących ze szpiku kostnego dostarczanych przez wstrzyknięcie przezwsierdziowe u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną: randomizowane badanie POSEIDON.

text: KONTEKST Mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) są obecnie oceniane jako terapia kardiomiopatii niedokrwiennej (ICM). Możliwe są zarówno autologiczne, jak i alogeniczne terapie MSC; jednak nie porównano ich bezpieczeństwa i skuteczności. CEL Zbadanie, czy allogeniczne MSC są tak samo bezpieczne i skuteczne jak autologiczne MSC u pacjentów z dysfunkcją lewej komory (LV) spowodowaną ICM. CHARAKTER, STANOWISKO I PACJENCI Randomizowane porównanie fazy 1/2 (badanie POSEIDON) w szpitalu skierowania III stopnia w USA z allogenicznymi i autologicznymi MSC u 30 pacjentów z dysfunkcją LV spowodowaną ICM w okresie od 2 kwietnia 2010 r. do 14 września 2011 r. , z 13-miesięcznym okresem obserwacji. INTERWENCJA Dwadzieścia milionów, 100 milionów lub 200 milionów komórek (5 pacjentów w każdym typie komórek na poziom dawki) zostało dostarczonych przez wsierdziowe wstrzyknięcie komórek macierzystych do 10 miejsc LV. GŁÓWNE PARAMETRY WYNIKÓW Trzydzieści dni po cewnikowaniu częstość występowania wstępnie zdefiniowanych poważnych zdarzeń niepożądanych (SAE) związanych z leczeniem. Ocena skuteczności obejmowała test 6-minutowego marszu, szczyt wysiłkowy VO2, kwestionariusz stanu Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ), klasę New York Heart Association, objętości LV, frakcję wyrzutową (EF), ubytek wczesnego wzmocnienia (EED; rozmiar zawału) i sferyczność indeks. WYNIKI W ciągu 30 dni 1 pacjent w każdej grupie (wskaźnik SAE związanych z leczeniem, 6,7%) był hospitalizowany z powodu niewydolności serca, mniej niż zaplanowany odsetek zdarzeń przerwania leczenia wynoszący 25%. Częstość występowania SAE po roku wyniosła 33,3% (n = 5) w grupie allogenicznej i 53,3% (n = 8) w grupie autologicznej (p = 0,46). Po 1 roku nie zaobserwowano SAE arytmii komorowych wśród biorców allogenicznych w porównaniu z 4 pacjentami (26,7%) w grupie autologicznej (p = 0,10). W porównaniu z wartościami wyjściowymi, autologiczna, ale nie allogeniczna terapia MSC była związana z poprawą w teście 6-minutowego marszu i wyniku MLHFQ, ale nie poprawiła wysiłkowego VO2 max. Allogeniczne i autologiczne MSC zmniejszyły średnią EED o -33,21% (95% CI, -43,61% do -22,81%; P <0,001) oraz wskaźnik sferyczności, ale nie zwiększyły EF. Allogeniczne MSC zmniejszały objętość końcoworozkurczową LV. MSC o niskim stężeniu (20 milionów komórek) powodowały największe zmniejszenie objętości LV i zwiększenie EF. Allogeniczne MSC nie stymulowały znaczących reakcji alloimmunologicznych specyficznych dla dawcy. WNIOSKI W tym wczesnym stadium badania pacjentów z ICM, wstrzyknięcie przezwsierdziowe allogenicznych i autologicznych MSC bez kontroli placebo było związane z niskim odsetkiem SAE pojawiających się podczas leczenia, w tym reakcji immunologicznych. Podsumowując, wstrzyknięcie MSC korzystnie wpłynęło na wydolność funkcjonalną pacjenta, jakość życia i przebudowę komór. REJESTRACJA PRÓBY Clinictrials.gov Identyfikator: NCT01087996.


title: Tworzenie się kości okostnej — zaniedbany wyznacznik wytrzymałości kości.

text: Formy życia, które mają niską masę ciała, mogą polować na pokarm pod gałęziami lub wzdłuż ścinających się ścian klifowych, zupełnie niezakłócone przez grawitację. W przypadku większych zwierząt polowanie na obiad i walka o to, by nie stać się czyimś posiłkiem, wymagają szybkiego ruchu wbrew grawitacji. Potrzebę tę zaspokaja funkcja dźwigni kości długich, trójwymiarowych arcydzieł inżynierii biomechanicznej, które dzięki swojemu składowi materiałowemu i konstrukcji konstrukcyjnej osiągają przeciwstawne właściwości sztywności i elastyczności, wytrzymałości i lekkości.1 Sztywność materiału wynika z inkrustacji potrójna spiralna struktura kolagenu typu I z kryształami hydroksyapatytu, która nadaje . . .


title: Ubytek trójglicerydów w brunatnej tkance tłuszczowej umożliwia analizę funkcji oddechowej mitochondriów w biopsjach permeabilizowanych.

text: Badania nad funkcjami mitochondriów w adipocytach coraz częściej dowodzą, że mitochondria odgrywają ważną rolę w powstawaniu i/lub progresji otyłości i powiązanych patologii. Funkcję mitochondriów w brunatnej tkance tłuszczowej (BAT) oceniano klasycznie, mierząc poziom/aktywność enzymów mitochondrialnych lub oddychanie w izolowanych mitochondriach. Izolacja mitochondriów nie jest korzystna, ponieważ wymaga znacznego czasu i ilości tkanki, a w miarę homogenizacji tkanki zakłóca połączenia biochemiczne i fizyczne mitochondriów w komórce. W tym miejscu opisaliśmy nowy i skuteczny protokół do analizy mitochondrialnych stanów oddechowych w biopsjach BAT, który opiera się na wewnątrzkomórkowej deplecji triglicerydów, a następnie permeabilizacji tkanek. Oprócz zminimalizowania wymagań tkankowych do ~17 mg mokrej masy, proponowany protokół umożliwił analizę wszystkich mitochondrialnych stanów oddechowych, w tym stanów fosforylacji (OXPHOS), braku fosforylacji (LEAK) i stanów niezwiązanych (ETS), a także wykorzystanie substraty dla kompleksu I, kompleksu II i cytochromu c; razem cechy te wykazały integralność mitochondrialną i potwierdziły skuteczność preparatu. Opisany tutaj protokół zwiększa zatem możliwości odpowiedzi na pytania fizjologiczne związane z małymi obszarami BAT modeli ludzkich i zwierzęcych, co pomoże w rozwikłaniu mechanizmów regulujących funkcje mitochondriów w zdrowiu i chorobie.


title: HES-1 zachowuje oczyszczone hematopoetyczne komórki macierzyste ex vivo i gromadzi komórki populacji bocznej in vivo.

text: W populacji komórek c-Kit+Sca-1+Lin- (KSL); wśród nich komórki CD34(low/-) reprezentują najlepiej oczyszczoną populację hematopoetycznych komórek macierzystych w szpiku kostnym dorosłych. Tutaj pokazujemy, że za pośrednictwem retrowirusa transdukcja komórek CD34(low/-)c-Kit+Sca-1+Lin- (34-KSL) z genem HES-1, który koduje podstawowy czynnik transkrypcyjny helisa-pętla-helisa działając poniżej receptora Notch i jest kluczową cząsteczką dla fazy wzrostu nerwowych komórek macierzystych w zarodku, zachowuje długotrwałą aktywność regeneracyjną tych komórek in vitro. Wykazujemy również, że komórki pochodzące z populacji 34-KSL transdukowanej HES-1 wytwarzają potomstwo charakteryzujące się ujemnym barwieniem barwnikiem Hoechsta, które określa populację boczną, oraz profilem CD34(niski/-) w populacji KSL szpiku kostnego u każdego biorcy myszy w proporcjach 3,5- i 7,8-krotności tych wytwarzanych przez nietransdukowane, pochodzące z 34-KSL komórki konkurencyjne. Wnioskujemy, że HES-1 zachowuje długotrwałą regenerującą aktywność hematopoetyczną komórek macierzystych 34-KSL ex vivo. Regulacja w górę białka HES-1 w populacji 34-KSL przed niepotrzebnym podziałem komórek, to znaczy bez transdukcji retrowirusa, może stanowić silne podejście do absolutnej ekspansji krwiotwórczych komórek macierzystych.


title: Pomiar bezwzględnej liczby kopii RNA w wysokiej rozdzielczości czasowej ujawnia kinetykę transkryptomu w rozwoju.

text: Regulacja transkrypcji jest niezbędna dla funkcjonowania komórki, a nieprawidłowa regulacja może prowadzić do choroby. Pomimo technologii badania transkryptomu brakuje nam pełnego zrozumienia kinetyki transkrypcji, co ogranicza biologię ilościową. Jest to poważne wyzwanie w rozwoju embrionalnym, gdzie gwałtowne zmiany w ekspresji genów dyktują decyzje o losie komórki. Dzięki próbkowaniu zarodków Xenopus z ultrawysokiej częstotliwości i absolutnej normalizacji odczytów sekwencji, przedstawiamy płynne trajektorie ekspresji genów w bezwzględnych liczbach transkryptów. W okresie rozwojowym zbliżonym do pierwszych 8 tygodni ludzkiej ciąży kinetyka transkrypcji różni się o osiem rzędów wielkości. Uporządkowując geny według dynamiki ekspresji, stwierdzamy, że „synekspresja czasowa” przewiduje wspólną funkcję genów. Co ciekawe, pojedynczy parametr, charakterystyczna skala czasowa, może klasyfikować kinetykę transkrypcji w skali globalnej i odróżniać geny regulujące rozwój od tych, które biorą udział w metabolizmie komórkowym. Podsumowując, nasza analiza zapewnia bezprecedensowy wgląd w reorganizację transkryptów matczynych i embrionalnych oraz na nowo definiuje naszą zdolność do wykonywania biologii ilościowej.


title: Aktywacja inflamasomu przez toksynę cyklazy adenylowej kieruje odpowiedziami Th17 i ochroną przed Bordetella pertussis.

text: Wytwarzanie IL-1beta za pośrednictwem inflamasomu ma kluczowe znaczenie dla wrodzonych defektów odporności, które powodują pewne choroby autozapalne i mogą być również związane z wytwarzaniem komórek CD4(+) T (Th17) wytwarzających IL-17, które pośredniczą w autoimmunizacji. Jednak rola inflamasomu w napędzaniu adaptacyjnej odporności na infekcje nie została zbadana. W tym artykule pokazujemy, że IL-1beta, w której pośredniczy inflamasom, odgrywa kluczową rolę w promowaniu komórek Th17 specyficznych wobec Ag oraz w wytwarzaniu ochronnej odporności przeciwko infekcji Bordetella pertussis. Używając mysiego modelu prowokacji oddechowej, wykazaliśmy, że przebieg infekcji B. pertussis był znacząco zaostrzony u myszy z defektem typu I IL-1R (IL-1RI(-/-)). Odkryliśmy, że toksyna cyklazy adenylanowej (CyaA), kluczowy czynnik wirulencji wydzielany przez B. pertussis, indukowała silne wytwarzanie IL-1beta przez komórki dendrytyczne poprzez aktywację kaspazy-1 i kompleksu inflamasomu zawierającego NALP3. Stosując zmutowane toksyny, pokazujemy, że aktywacja kaspazy-1, w której pośredniczy CyaA, nie była zależna od aktywności enzymatycznej cyklazy adenylanowej, ale była zależna od zdolności CyaA do tworzenia porów. Ponadto CyaA promowała indukcję komórek Th17 specyficznych wobec Ag u myszy typu dzikiego, ale nie IL-1RI(-/-). Ponadto obciążenie bakteryjne było zwiększone u myszy z niedoborem IL-17. Nasze odkrycia pokazują, że CyaA, czynnik wirulencji z B. pertussis, promuje wrodzone wytwarzanie IL-1beta poprzez aktywację inflamasomu NALP3, a tym samym polaryzuje odpowiedzi komórek T na podtyp Th17. Oprócz swojej znanej roli w obalaniu odporności gospodarza, nasze odkrycia sugerują, że CyaA może promować komórki Th17, w których pośredniczy IL-1beta, które promują usuwanie bakterii z dróg oddechowych.


title: Infekcja i apoptoza jako połączone wyzwalacze zapalne.

text: Podczas gdy fagocytoza zapalna patogenów drobnoustrojowych i niezapalna fagocytoza komórek apoptotycznych były szeroko badane, konsekwencje wrodzonego rozpoznawania immunologicznego komórek gospodarza przechodzących apoptozę jako bezpośredni wynik infekcji są niejasne. W tej sytuacji wrodzony układ odpornościowy zostaje skonfrontowany z mieszanymi sygnałami, pochodzącymi z komórek apoptotycznych i tych z zakażającego patogenu. Aktywacja receptorów jądrowych została powiązana z procesem rozpoznawania komórek apoptotycznych, podczas gdy receptory Toll-podobne są prototypowymi receptorami zapalnymi zaangażowanymi podczas infekcji. Kiedy te dwa sygnały łączą się, ma miejsce nowy zestaw zdarzeń, zaczynając od transrepresji podzbioru genów odpowiedzi zapalnej, a kończąc na indukcji adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej T helper-17. Ta odpowiedź najlepiej nadaje się do usunięcia zakażającego patogenu i naprawy uszkodzeń, które wystąpiły w tkance gospodarza podczas infekcji.


title: Przewlekła białaczka limfocytowa z t(14;19)(q32;q13) charakteryzuje się nietypowymi cechami morfologicznymi i immunofenotypowymi oraz charakterystycznymi cechami genetycznymi.

text: T(14;19)(q32;q13) obejmujący loci IGH® i BCL3 jest rzadką anomalią cytogenetyczną wykrywaną w nowotworach B-komórkowych. Opisujemy kliniczno-patologiczną, cytogenetyczną i molekularną charakterystykę genetyczną 14 przypadków przewlekłej białaczki limfocytowej/chłoniaka z małych limfocytów (CLL/SLL) z t(14;19)(q32;q13). Wszyscy pacjenci (10 mężczyzn i 4 kobiety) mieli limfocytozę; 10 miało powiększenie węzłów chłonnych. Limfocyty krwi i szpiku kostnego były przeważnie małe, ale cytologicznie i immunofenotypowo nietypowe. We wszystkich przypadkach t(14;19) stwierdzono w linii pnia nowotworowego; była to jedyna nieprawidłowość w 4. 10 przypadków wykazało dodatkowe nieprawidłowości cytogenetyczne, w tym trisomię 12 w 9 i złożone kariotypy w 7. Hybrydyzacja fluorescencyjna in situ wykazała we wszystkich przypadkach gen fuzyjny IGH@/BCL3. We wszystkich przypadkach geny IGHV były niezmutowane, ale tylko 7 eksprymowało ZAP70. Siedem przypadków preferencyjnie stosowano IGHV4-39. Nasze wyniki wskazują, że t(14;19)(q32;q13) identyfikuje podzbiór CLL/SLL o charakterystycznych cechach kliniczno-patologicznych i genetycznych. Ponadto t(14;19) może reprezentować wczesne, prawdopodobnie pierwotne zdarzenie genetyczne.


title: Czynniki ryzyka rozwoju nawrotu kamicy żółciowej po rozpuszczeniu w medycynie. Brytyjsko-włoska grupa badawcza kamieni żółciowych.

text: CEL Ocena czynników ryzyka nawrotu kamicy żółciowej po leczeniu niechirurgicznym. PROJEKT Prospektywna obserwacja wieloośrodkowej kohorty pacjentów z kamicą żółciową po rozpuszczeniu. USTAWIENIE Sześć oddziałów gastroenterologii w Wielkiej Brytanii i we Włoszech. UCZESTNICY Sto sześćdziesięciu trzech pacjentów z potwierdzonym rozpuszczeniem kamieni żółciowych po leczeniu niechirurgicznym (kwasy żółciowe lub litotrypsja plus kwasy żółciowe), obserwowanych w badaniu USG i ocenie klinicznej co 6 miesięcy przez okres do 6 lat (mediana, 25 miesięcy ; zakres, 6-70 miesięcy). MIARY WYNIKOWE Zmienne związane z podmiotem (płeć, wiek, wzrost, waga, wskaźnik masy ciała), zmienne związane z kamieniem żółciowym (liczba, średnica, obecność objawów, miesiące do całkowitego usunięcia kamieni), metody leczenia (terapia kwasami żółciowymi, pozaustrojowa fala uderzeniowa litotrypsja) i zmienne związane z okresem obserwacji (zmiana masy ciała, stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, statyn, ciąża i/lub stosowanie estrogenów) oceniono za pomocą analizy jednoczynnikowej i wieloczynnikowej jako przypuszczalne czynniki ryzyka nawrotu kamicy żółciowej. WYNIKI W okresie obserwacji zaobserwowano czterdzieści pięć nawrotów kamieni żółciowych. Wiele pierwotnych kamieni żółciowych i długość czasu do osiągnięcia rozpuszczenia kamieni żółciowych były jedynymi zmiennymi związanymi ze znacznym wzrostem częstości nawrotów. Pojawienie się osadu żółciowego podczas obserwacji było również istotnie związane z rozwojem nawrotu kamicy żółciowej. Stosowanie statyn lub niesteroidowych środków przeciwzapalnych nie zapewniało ochrony przed nawrotami. WNIOSKI Pacjenci z pierwotnymi pojedynczymi kamieniami są najlepszymi kandydatami do niechirurgicznego leczenia kamicy żółciowej ze względu na niskie ryzyko nawrotu kamicy żółciowej. Pozytywny związek nawrotu z powstawaniem osadu żółciowego i czasem do rozpuszczenia pierwotnych kamieni może świadczyć pośrednio o roli upośledzonej ruchliwości pęcherzyka żółciowego w patogenezie tego schorzenia.


title: Usunięcie genu ATR niezbędnego w rozwoju u dorosłych myszy prowadzi do fenotypów związanych z wiekiem i utraty komórek macierzystych.

text: Nieprawidłowości rozwojowe, nowotwory i przedwczesne starzenie się zostały powiązane z defektami odpowiedzi na uszkodzenie DNA (DDR). Mutacje w regulatorze punktu kontrolnego ATR powodują wady rozwojowe u myszy (śmiertelność przedgastrulacyjna) i ludzi (zespół Seckela). Tutaj pokazujemy, że eliminacja ATR u dorosłych myszy prowadzi do defektów homeostazy tkanek i szybkiego pojawienia się fenotypów związanych z wiekiem, takich jak siwienie włosów, łysienie, kifoza, osteoporoza, inwolucja grasicy, zwłóknienie i inne nieprawidłowości. Analizy histologiczne i genetyczne wskazują, że usunięcie ATR powoduje ostrą utratę komórek w tkankach, w których do utrzymania wymagana jest ciągła proliferacja komórek. Co ważne, inwolucja grasicy, łysienie i siwienie włosów u myszy z nokautem ATR wiązały się z dramatyczną redukcją komórek macierzystych i progenitorowych specyficznych dla tkanki oraz wyczerpaniem odnowy tkanek i zdolności homeostatycznych. Podsumowując, badania te sugerują, że zmniejszona zdolność regeneracyjna u dorosłych poprzez usunięcie niezbędnego w rozwoju genu DDR jest wystarczająca do spowodowania przedwczesnego pojawienia się fenotypów związanych z wiekiem.


title: Konwencjonalne i pochodzące z monocytów komórki dendrytyczne CD11b(+) inicjują i utrzymują mediowaną komórkami T helper 2 odporność na alergen roztoczy kurzu domowego.

text: Komórki dendrytyczne (DC) są kluczowe dla wywołania alergicznego zapalenia dróg oddechowych, ale nie jest jasne, która podgrupa DC spełnia to zadanie. Stosując barwienie CD64 i MAR-1, niezawodnie oddzieliliśmy CD11b(+) pochodzące z monocytów DC (moDC) od konwencjonalnych DC (cDC) i zbadaliśmy testy wychwytu, migracji i prezentacji antygenu przez DC z płuc i węzłów chłonnych (LN) w odpowiedzi na wdychane roztocza kurzu domowego (HDM). Głównie CD11b(+) cDC, ale nie CD103(+) cDC, indukowały odporność limfocytów T pomocniczych 2 (Th2) w limfocytach T specyficznych dla HDM in vitro i astmy in vivo. Badania na myszach Flt3l(-/-), pozbawionych wszystkich cDC, wykazały, że moDC były również wystarczające do wywołania odporności zależnej od komórek Th2, ale tylko wtedy, gdy podano wysoką dawkę HDM. Główną funkcją moDCs była produkcja prozapalnych chemokin i prezentacja alergenów w płucach podczas prowokacji. W ten sposób zidentyfikowaliśmy migrujące CD11b(+) cDC jako główny podzbiór indukujący w LN odporność za pośrednictwem komórek Th2, podczas gdy moDC kierują zapaleniem alergicznym w płucach.


title: Wzajemne oddziaływanie między dzielącą się komórką a jej sąsiadami reguluje tworzenie połączeń przylegających podczas cytokinezy w tkance nabłonkowej.

text: Sposób powstawania połączeń przylegających (AJ) po podziale komórki jest w dużej mierze niezbadany. Tutaj odkryliśmy, że tworzenie AJ jest skoordynowane z cytokinezą i opiera się na wzajemnym oddziaływaniu między dzielącą się komórką a jej sąsiadami. Podczas skurczu pierścienia cytokinetycznego sąsiednie komórki lokalnie gromadzą miozynę II i wytwarzają napięcie korowe niezbędne do ustalenia początkowej geometrii interfejsu komórek potomnych. Jednak sąsiednie błony komórkowe utrudniają tworzenie AJ. Po utworzeniu ciała środkowego i jednocześnie z wycofaniem sąsiednich komórek, zależna od Arp2/3 polimeryzacja aktyny zorientowana przez ciało środkowe utrzymuje geometrię AJ i reguluje końcową długość AJ oraz układ komórek nabłonkowych po podziale. Proponujemy, że cytokineza w nabłonku jest procesem wielokomórkowym, w którym wspólne działania dzielącej się komórki i jej sąsiadów definiują dwupoziomowy mechanizm, który przestrzennie i czasowo kontroluje powstawanie AJ przy jednoczesnym utrzymaniu spójności tkanek.


title: Nowotworowe komórki macierzyste w guzach litych: gromadzenie dowodów i nierozstrzygnięte pytania

text: Guzy lite są ogromnym obciążeniem nowotworowym i głównym wyzwaniem terapeutycznym. Hipoteza nowotworowych komórek macierzystych (CSC) zapewnia atrakcyjny mechanizm komórkowy wyjaśniający terapeutyczną oporność i uśpione zachowanie wykazywane przez wiele z tych guzów. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że różne guzy lite są zorganizowane hierarchicznie i podtrzymywane przez odrębną subpopulację CSC. Bezpośrednie dowody na hipotezę CSC pojawiły się ostatnio w mysich modelach onkogenezy nabłonkowej, chociaż alternatywne modele heterogeniczności również wydają się mieć zastosowanie. Kliniczne znaczenie CSC pozostaje kwestią fundamentalną, ale wstępne wyniki wskazują, że możliwe jest specyficzne ukierunkowanie.


title: Struktura kompleksu folistatyna:aktywina wykazuje antagonizm wiązania receptorów zarówno typu I, jak i typu II.

text: Ligandy TGF-beta stymulują zróżnicowane różnicowanie komórek i odpowiedzi wzrostu poprzez przekazywanie sygnałów przez receptory typu I i II. Antagoniści ligandów, tacy jak folistatyna, blokują sygnalizację i są niezbędnymi regulatorami odpowiedzi fizjologicznych. Tutaj przedstawiamy strukturę aktywiny A, ligandu TGF-beta, związanego z folistatyną, antagonistą o wysokim powinowactwie. Dwie cząsteczki folistatyny otaczają aktywinę, neutralizując ligand poprzez zakopywanie jednej trzeciej jej reszt i miejsc wiązania receptora. Wcześniejsze badania sugerowały, że wiązanie receptora typu I nie będzie blokowane przez folistatynę, ale struktura krystaliczna pokazuje, że domena N-końcowa folistatyny ma nieoczekiwane fałdowanie, które naśladuje uniwersalny motyw receptora typu I i zajmuje to miejsce wiązania receptora. Tworzenie kompleksów folistatyna:BMP:receptor typu I można wyjaśnić stechiometrycznym i geometrycznym układem kompleksu aktywina:follistatyna. Sposób wiązania liganda przez folistatynę ma ważne implikacje dla jej zdolności do neutralizowania homo- i heterodimerycznych ligandów z tej rodziny czynników wzrostu.


title: Aktywność siRNA w komórkach ssaków jest związana ze strukturalną dostępnością celu: porównanie z antysensownymi oligonukleotydami.

text: Wydaje się, że na aktywność biologiczną siRNA mają wpływ lokalne cechy docelowego RNA, w tym lokalne fałdowanie RNA. Tutaj zbadaliśmy ilościowo związek między lokalną dostępnością celu a stopniem inhibicji genu docelowego przez siRNA. Dostępność celu oceniono metodą obliczeniową, która, jak wykazano wcześniej, była zgodna z eksperymentalnym sondowaniem docelowego RNA. Do testowania konstruktów siRNA pod kątem supresji ekspresji genu ICAM-1 w komórkach ECV304 wybrano dwa miejsca mRNA ICAM-1, które, jak się przewiduje, będą służyć jako dostępne motywy i jedno miejsce, które według przewidywań przyjmuje niedostępną strukturę. Skuteczność siRNA zależna od celu lokalnego porównano z antysensownymi oligonukleotydami (asON). Zależność od stężenia supresji za pośrednictwem siRNA wskazuje na >1000-krotną różnicę między aktywnymi siRNA (IC50 około 0,2-0,5 nM) w porównaniu z nieaktywnym siRNA (IC50 > lub = 1 mikroM), co jest zgodne z wzorcem aktywności asON w odniesieniu do celu tłumienie przewidywanej lokalnej dostępności docelowej. Niezwykle wysoka aktywność siRNA si2B (IC50 = 0,24 nM) wskazuje, że nie wszystkie siRNA wykazujące aktywność w typowych stężeniach >10-100 nM należą do tego wysoce aktywnego gatunku. Opisane tu obserwacje sugerują opcję oceny dostępności celu dla siRNA, a tym samym wspierają projektowanie aktywnych konstruktów siRNA. To podejście można zautomatyzować, pracować z dużą przepustowością i jest otwarte na uwzględnienie dodatkowych parametrów związanych z biologiczną aktywnością siRNA.


title: Szybka akumulacja mutacji podczas rozmnażania się z nasion do nasion Arabidopsis z wadą niezgodną z naprawą.

text: Podczas wielu podziałów komórkowych poprzedzających powstawanie gamet roślinnych ich przodkowie z merystemu wierzchołkowego i kwiatowego są nieustannie narażeni na endogenne i środowiskowe zagrożenia mutagenne. Chociaż niektóre szkodliwe mutacje recesywne mogą być eliminowane podczas wzrostu haploidalnych gametofitów i funkcjonalnie haploidalnych wczesnych embrionów („sprawdzanie jakości haplosufficiency”), wielość systemów utrzymania genomu roślin sugeruje agresywną kontrolę jakości podczas wcześniejszego wzrostu diploidalnego. Aby przetestować u Arabidopsis hipotezę, że wcześniejsza naprawa niedopasowania (MMR) jest najważniejsza w obronie wierności genetycznej roślin, rozmnożyliśmy równolegle 36 linii z defektem MMR (Atmsh2-1) i 36 linii typu dzikiego. Linie Atmsh2-1 szybko akumulowały szeroką gamę mutacji: rośliny piątej generacji (G5) wykazywały nieprawidłowości w morfologii i rozwoju, płodności, wydajności kiełkowania, rozwoju nasion/łuszczynek i zbiorze nasion. Tylko dwie Atmsh2-1, ale wszystkie 36 linii typu dzikiego, wyglądały normalnie w G5. Analizy mutacji insercji/delecji w loci o sześciu powtórzeniach (mikrosatelita) wykazały, że każda linia Atmsh2-1 wyewoluowała swój własny „odcisk palca”, co jest wynikiem aż 10 mutacji mikrosatelitarnych w jednej linii. Tak więc MMR podczas wzrostu diploidalnego ma zasadnicze znaczenie dla integralności genomowej rośliny.


title: Chromatyna archeonów i transkrypcja.

text: Archaea zawierają różne niezależne od sekwencji białka wiążące DNA, zgodne z ewolucją kilku różnych, czasami nakładających się i wymiennych rozwiązań problemu kompaktowania genomu. Niektóre z tych białek ulegają specyficznej dla reszty potranslacyjnej acetylacji lub metylacji lizyny, co wskazuje na analogi modyfikacji histonów, które regulują strukturę i transkrypcję chromatyny eukariotycznej. Inicjacja transkrypcji Archaea najbardziej przypomina system eukariotycznej polimerazy RNA II (RNAPII), ale Archaea nie wydają się mieć homologów kompleksów wielopodjednostkowych, które przebudowują eukariotyczną chromatynę i aktywują inicjację RNAPII. W przeciwieństwie do tego, mają one specyficzne dla sekwencji regulatory, które tłumią i być może aktywują transkrypcję archeonów przez mechanizmy powierzchownie podobne do bakteryjnego paradygmatu regulacji wiązania promotora przez RNAP. Represory konkurują z archeonowym białkiem wiążącym pudełko TATA (TBP) i TFB o elementy TATA-box i elementy rozpoznające TFB (BRE) promotora archeonów lub z archeonowym RNAP o miejsce inicjacji transkrypcji. Swoista regulacja transkryptu przez represory wiążące się z miejscami inicjacji transkrypcji jest zgodna z takimi miejscami, które mają bardzo małą konserwację sekwencji. Jednak większość Archaea ma tylko jedno TBP i/lub TFB, które prawdopodobnie muszą zatem wiązać się z podobnymi sekwencjami TATA-box i BRE przed większością genów. Represory, które działają poprzez konkurowanie z wiązaniem TBP i/lub TFB, muszą zatem również nawiązywać dodatkowe kontakty ze specyficznymi dla transkryptu miejscami regulatorowymi sąsiadującymi lub oddalonymi od regionu TATA-box/BRE. Los archeonów TBP i TFB po inicjacji transkrypcji pozostaje do ustalenia. W oparciu o homologię funkcjonalną z ich odpowiednikami eukariotycznego systemu RNAPII, archeonowe TBP i prawdopodobnie również TFB powinny pozostać związane z regionem TATA-box/BRE po inicjacji transkrypcji. Wydaje się to jednak mało prawdopodobne, ponieważ może ograniczyć konkurencję represorów w tym miejscu tylko do pierwszej rundy inicjacji transkrypcji.


title: Segregacja czasowa 4-1BB w porównaniu z kostymulacją za pośrednictwem CD28: ligand 4-1BB wpływa na liczbę komórek T w późnej fazie pierwotnej odpowiedzi i reguluje wielkość odpowiedzi pamięciowej komórek T po infekcji grypą.

text: W tym raporcie pokazujemy, że myszy CD28(-/-) są poważnie upośledzone w początkowej ekspansji limfocytów T CD8 specyficznych dla D(b)/NP366-374 w odpowiedzi na zakażenie wirusem grypy, podczas gdy ligand 4-1BB (4- Myszy 1BBL)(-/-) nie wykazują defektu w pierwotnej ekspansji komórek T do wirusa grypy. W przeciwieństwie do tego, myszy 4-1BBL(-/-) wykazują spadek limfocytów T specyficznych wobec D(b)/NP366-374 w późnej fazie pierwotnej odpowiedzi. Po wtórnej prowokacji wirusem grypy myszy 4-1BBL(-/-) wykazują spadek liczby limfocytów T specyficznych dla D(b)/NP366-374 w porównaniu z myszami typu dzikiego, tak że poziom limfocytów T CD8 ekspansja podczas odpowiedzi wtórnej in vivo jest zmniejszona do poziomu odpowiedzi pierwotnej, przy jednoczesnym zmniejszeniu funkcji efektorowej CTL. W przeciwieństwie do tego, odpowiedzi Ab, jak również wtórne odpowiedzi komórek T CD4 na grypę nie mają wpływu na niedobór 4-1BBL. Zatem CD28 ma kluczowe znaczenie dla początkowej ekspansji komórek T, podczas gdy sygnalizacja 4-1BB/4-1BBL wpływa na liczbę komórek T znacznie później w odpowiedzi i jest niezbędna dla przeżycia i/lub odpowiedzi puli komórek T CD8 pamięci.


title: Funkcjonalna rola transportu anandamidu o wysokim powinowactwie, ujawniona przez selektywne hamowanie.

text: Anandamid, endogenny ligand dla centralnych receptorów kannabinoidowych, jest uwalniany z neuronów podczas depolaryzacji i szybko dezaktywowany. Inaktywacja anandamidu nie jest do końca poznana, ale może nastąpić poprzez transport do komórek lub hydrolizę enzymatyczną. Wykazano, że związek N-(4-hydroksyfenylo)arachidonyloamid (AM404) hamuje akumulację anandamidu o wysokim powinowactwie w neuronach i astrocytach szczura in vitro, co wskazuje, że ta akumulacja wynikała z transportu za pośrednictwem nośnika. Chociaż AM404 nie aktywował receptorów kannabinoidowych ani nie hamował hydrolizy anandamidu, wzmacniał reakcje anandamidowe za pośrednictwem receptorów in vitro i in vivo. Dane wskazują, że transport za pośrednictwem nośnika może być istotny dla zakończenia biologicznych skutków anandamidu i może stanowić potencjalny cel leku.


title: Sylibinina hamuje inwazję stymulowanych IL-6 komórek raka okrężnicy poprzez selektywną modulację JNK/AP-1/MMP-2 in vitro.

text: Sylibinina jest flawonoidem o właściwościach antyhepatotoksycznych i plejotropowych zdolnościach przeciwnowotworowych. W badaniu tym zbadano hamowanie inwazji komórek przez sylibininę przez zmniejszenie ekspresji metaloproteinazy macierzy 2 (MMP-2) poprzez atenuację białka aktywującego-1 (AP-1) w stymulowanych IL-6 komórkach raka okrężnicy LoVo. Dane Western blot wykazały, że ekspresja białka MMP-2 była zmniejszona 1,6- lub 1,7-krotnie w porównaniu z kontrolą przez traktowanie sylibininą lub inhibitorem JNK w modelach. Podobne wyniki uzyskano w zymografii i mikroskopii konfokalnej. Wstępne traktowanie sylibininą znosiło również aktywność wiązania aktywności promotora AP-1 i MMP-2 poprzez wiązanie AP-1, co zaobserwowano w teście EMSA i lucyferazie. Wreszcie, test proliferacji inkorporacji [(3)H]-tymidyny i test migracji komórek wykazał, że sylibinina hamowała stymulowaną przez IL-6 proliferację i inwazję komórek LoVo. Podsumowując, dane te wskazują, że sylibinina hamuje inwazję komórek LoVo z redukcją prezentacji MMP-2 poprzez osłabienie aktywności wiązania AP-1, co sugeruje nowe przeciwprzerzutowe zastosowanie sylibininy w chemoprewencji raka okrężnicy.


title: Kohorty imigracyjne i przeludnienie mieszkań w południowej Kalifornii

text: W jakim stopniu imigranci zmniejszają swoje wysokie wskaźniki przeludnienia mieszkań wraz ze wzrostem długości pobytu w Stanach Zjednoczonych? To pytanie jest rozwiązywane poprzez zastosowanie metody „podwójnej kohorty”, która zagnieżdża kohorty urodzeniowe w kohortach imigracyjnych. Metoda ta umożliwia oddzielenie czasu trwania skutków imigracji od efektów starzenia się, gdy kohorty przechodzą przez fazy cyklu życia, kiedy wielkość rodziny może rosnąć lub maleć. Analiza wykazała, że trendy kohortowe znacznie różnią się od wzorca przekrojowego obserwowanego w jednym punkcie w czasie. Stwierdzono, że wzrost dochodów kohort znacząco przyczynia się do spadku przeludnienia w czasie. Trendy kohortowe wśród imigrantów latynoskich odbiegają jednak od tych między innymi, co wskazuje na znacznie mniejszy spadek przeludnienia, a nawet wzrost w pewnych przedziałach wiekowych.


title: Ekspresja zielonego białka fluorescencyjnego w zawiązku moczowodu myszy transgenicznych: nowe narzędzie do analizy morfogenezy zawiązka moczowodu.

text: Wzrost i rozgałęzianie się pączka moczowodu to złożony proces, który ostatecznie odpowiada za organizację systemu przewodów zbiorczych, a także liczbę nefronów w nerce metanerkowej. Chociaż zaczęto wyjaśniać geny zaangażowane w regulację tego procesu, nasza wiedza na temat komórkowych i molekularnych podstaw morfogenezy pączków moczowodu pozostaje szczątkowa. Ponadto, czas i kolejność rozgałęzień i wydłużenia, które powodują powstanie układu zbiorczego nerki, można wywnioskować jedynie z barwienia retrospektywnego lub mikrodysekcji utrwalonych preparatów. Aby pomóc w badaniu tych problemów, opracowaliśmy szczepy transgenicznych myszy, w których zielone białko fluorescencyjne (GFP) ulega ekspresji w pączku moczowodu pod kontrolą promotora Hoxb7. U tych myszy GFP jest wyrażany w każdej gałęzi pączka moczowodu przez cały rozwój nerek oraz w jego pochodnej nabłonku w nerkach dorosłych. Ponieważ fluorescencję GFP można łatwo zwizualizować w żywej tkance, pozwala to na śledzenie dynamicznego wzorca wzrostu pączków moczowodu i rozgałęzień przez kilka dni, gdy nerki są hodowane in vitro. Za pomocą mikroskopii konfokalnej można analizować rozgałęzienie pączka moczowodu we wszystkich trzech wymiarach. Te myszy stanowią niezwykle potężne narzędzie do charakteryzowania normalnych wzorców morfogenezy pączków moczowodowych oraz do badania reakcji pączka na czynniki wzrostu, elementy macierzy i inne czynniki regulujące jego wzrost i rozgałęzianie.


title: Właściwości biologiczne zmutowanych szczepów wirusa opryszczki pospolitej 2 niezdolnych do replikacji w mysim modelu infekcji nosa.

text: Użyliśmy mysiego modelu nosa zakażenia wirusem opryszczki pospolitej 2 (HSV-2) w celu zbadania właściwości biologicznych szczepów HSV-2 typu dzikiego (wt), TK-ujemnych i niezdolnych do replikacji in vivo. Tkanka przegrody nosowej jest głównym miejscem replikacji wirusa wt po donosowej (i.n.) inokulacji. Wirus HSV-2 186 syn(+)-1 wt powodował śmiertelne zapalenie mózgu w dawkach 10(4) PFU i większych na nozdrze, a przy niższych dawkach żadne neurony w zwojach nerwu trójdzielnego nie były dodatnie dla transkryptu związanego z latencją, co wskazuje brak utajonej infekcji. Zmutowany wirus 186DeltaKpn TK-ujemny replikował się w tkance przegrody nosowej, ale wykazywał niski poziom replikacji w zwojach nerwu trójdzielnego tylko w jednym punkcie czasowym. Hybrydyzacja zwojów trójdzielnych in situ wykazała, że liczba neuronów LAT-dodatnich była proporcjonalna do dawki inokulum od 10(3) do 10(6) PFU na nod. Zmutowany wirus 5BlacZ niezdolny do replikacji nie wykazywał replikacji w tkance przegrody nosowej i nie utrzymywał się wirusowy DNA w miejscu inokulacji lub zwojach nerwu trójdzielnego. Niemniej jednak, inokulacja 5BlacZ lub podwójnym mutantem dl5-29 w miejscach dystalnych zmniejszyła ostrą replikację i utajoną infekcję 186DeltaKpn po prowokacji donosowej. Ten model infekcji zapewnia system biologiczny do testowania właściwości szczepów HSV-2 i pokazuje, że zmutowane szczepy niezdolne do replikacji nie utrzymują się w miejscach inokulacji ani w zwojach czuciowych, ale mogą indukować ochronę immunologiczną, która zmniejsza utajone obciążenie wirusem wirusa prowokującego .


title: Agonista receptora sfingozyno-1-fosforanowego FTY720 moduluje ruch komórek dendrytycznych in vivo.

text: Prolek FTY720 przechodzi badania kliniczne III fazy w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu allogenicznego. Po fosforylacji FTY720 celuje w sprzężony z białkiem G receptor 1 fosforanu sfingozyno-1 (S1PR1) na limfocytach, tym samym hamując ich wychodzenie z narządów limfatycznych i ich recyrkulację do miejsc zapalnych. Potencjalny wpływ na handel komórkami dendrytycznymi (DC) nie został oceniony. Tutaj demonstrujemy ekspresję wszystkich pięciu podtypów S1PR (S1PR1-5) przez mysie DC. Podawanie FTY720 myszom C57BL/10 znacząco zmniejszyło krążące limfocyty T i B w ciągu 24 godzin, ale nie DC przenoszone przez krew, które uległy znacznemu wzmocnieniu do 96 godzin, podczas gdy DC w węzłach chłonnych i śledzionie zostały zmniejszone. Liczby adoptywnych przeniesionych syngenicznych lub allogenicznych DC znakowanych fluorochromem we krwi znacznie wzrosły u zwierząt traktowanych FTY720, podczas gdy DC pochodzące od dawcy i aktywność allostymulacyjna wobec naiwnych limfocytów T gospodarza w śledzionie były zmniejszone. Podawanie selektywnego agonisty S1PR1 SEW2871 znacząco zwiększyło liczbę krążących DC. Analiza przepływu wykazała, że ekspresja CD11b, CD31/PECAM-1, CD54/ICAM-1 i CCR7 na DC krwiopochodnych była obniżona po podaniu FTY720. Migracja przezśródbłonkowa niedojrzałych DC traktowanych FTY720-P do ligandu CCR7 CCL19 została zmniejszona. Te nowe dane sugerują, że modulacja handlu DC przez FTY720 może przyczyniać się do jego efektów immunosupresyjnych.


title: Utrzymująca się ekspresja surwiwiny z sygnałów kostymulujących OX40 napędza ekspansję klonalną komórek T.

text: Uważa się, że ciągła sygnalizacja z receptora komórek T (TCR) i cząsteczek kostymulujących jest niezbędna do generowania dużej liczby efektorowych komórek T. Tutaj pokazujemy, że Surwiwina jest kontrolowana w obwodowych limfocytach T przez współsygnalizację OX40 poprzez przedłużoną aktywację PI3k i PKB. Surwiwina jest indukowana przez OX40 niezależnie od progresji mitotycznej w późnym G1, a blokowanie Surwiwiny hamuje przejście do fazy S i podział limfocytów T i prowadzi do apoptozy. Ponadto, sama ekspresja surwiwiny jest wystarczająca do przywrócenia proliferacji i antagonizowania apoptozy w limfocytach T z niedoborem kostymulacji i może uratować ekspansję limfocytów T in vivo. Surwiwina umożliwia akumulację efektorowych limfocytów T w dużych ilościach, ale białka z rodziny Bcl-2 są wymagane do przeżycia limfocytów T po fazie aktywnego podziału. Tak więc, utrzymująca się ekspresja surwiwiny z sygnalizacji kostymulującej utrzymuje podział komórek T w czasie i reguluje zakres ekspansji klonalnej.


title: Połączenie ćwiczeń i treningu oddechowego poprawia funkcję mięśni oddechowych w nadciśnieniu płucnym

text: Zwiększoną duszność i zmniejszoną wydolność wysiłkową w tętniczym nadciśnieniu płucnym (PAH) można częściowo przypisać upośledzeniu funkcji mięśni oddechowych. To prospektywne badanie zostało zaprojektowane w celu oceny wpływu ćwiczeń fizycznych i treningu oddechowego na siłę mięśni oddechowych i 6-minutowy dystans marszu (6MWD) u pacjentów z PAH. Pacjenci z inwazyjnie potwierdzonym nadciśnieniem płucnym przeszli 3 tygodnie w szpitalu ćwiczeń fizycznych i treningu oddechowego, które kontynuowano w domu przez kolejne 12 tygodni. Leki pozostawały stałe w okresie badania. Zaślepieni obserwatorzy oceniali parametry skuteczności na początku (I) oraz po 3 (II) i 15 tygodniach (III). Czynność mięśni oddechowych oceniano na podstawie ciśnienia skurczu w ustach (TwPmo) podczas niewolicjonalnej supramaksymalnej stymulacji magnetycznego nerwu przeponowego. Do badania włączono 7 pacjentów z PAH (4 kobiety; średnie ciśnienie w tętnicy płucnej 45 ± 11 mm Hg, mediana klasy czynnościowej WHO 3,1 ± 0,4, idiopatyczne/związane PAH n = 5/2). Program szkoleniowy był możliwy do zrealizowania i dobrze tolerowany przez wszystkich pacjentów z doskonałą zgodnością. TwPmo wynosiło odpowiednio I: 0,86 ± 0,37 kPa, II: 1,04 ± 0,29 kPa i III: 1,27 ± 0,44 kPa. 6MWD wynosiło odpowiednio I: 417 ± 51 m, II: 509 ± 39 m i III: 498 ± 39 m. Zarówno TwPmo (+0,41 ± 0,34 kPa, +56 ± 39%) jak i 6MWD (+81 ± 30 m, +20 ± 9%) istotnie wzrosły w okresie między oceną początkową a oceną końcową (porównanie parami: p = 0,012/< 0,001; RM-ANOVA biorąc pod uwagę I, II, III: p = 0,037/<0,001). Ćwiczenia i trening oddechowy jako uzupełnienie terapii medycznej mogą być skuteczne u pacjentów z PAH w celu poprawy siły mięśni oddechowych i zdolności wysiłkowych. W celu dalszego zbadania tych wyników należy przeprowadzić przyszłe, randomizowane, kontrolowane badania.


title: Podwójna rola osi IL-12/IFN-gamma w rozwoju autoimmunologicznego zapalenia mięśnia sercowego: indukcja przez IL-12 i ochrona przez IFN-gamma.

text: IL-12 i IFN-gamma pozytywnie regulują siebie nawzajem i reakcje zapalne typu 1, które, jak się uważa, powodują uszkodzenia tkanek w chorobach autoimmunologicznych. Zbadaliśmy rolę osi IL-12/IFN-gamma (Th1) w rozwoju autoimmunologicznego zapalenia mięśnia sercowego. Myszy z niedoborem IL-12p40 na podatnym tle oparły się zapaleniu mięśnia sercowego. Pod nieobecność IL-12 autospecyficzne limfocyty T CD4(+) proliferowały słabo i wykazywały zwiększoną odpowiedź cytokin Th2. Jednak myszy z niedoborem IFN-gamma rozwinęły śmiertelną chorobę autoimmunologiczną, a blokada sygnalizacji IL-4R nie powodowała podatności na zapalenie mięśnia sercowego u myszy z niedoborem IL-12p40, co pokazuje, że IL-12 wyzwala autoimmunizację przez mechanizm niezależny od cytokin efektorowych IFN -gamma i IL-4. Podsumowując, nasze wyniki sugerują, że oś IL-12/IFN-gamma jest mieczem obosiecznym dla rozwoju autoimmunologicznego zapalenia mięśnia sercowego. Chociaż IL-12 pośredniczy w chorobie przez indukcję/ekspansję komórek typu Th1, wytwarzanie IFN-gamma z tych komórek ogranicza postęp choroby.


title: Dywersyfikacja somatyczna i linii zarodkowej domniemanego immunoreceptora w ramach jednej gromady: Dscam u stawonogów.

text: Dscam stawonogów, homolog ludzkiej cząsteczki adhezyjnej komórek zespołu Downa, jest receptorem wykorzystywanym przez układ nerwowy i odpornościowy. W przeciwieństwie do kręgowców, presja ewolucyjna wyselekcjonowała i utrzymała ogromną różnorodność izoform Dscam, znanych z określania tożsamości neuronalnej podczas różnicowania układu nerwowego. W tym rozdziale przyjrzymy się różnym trybom dywersyfikacji Dscam w kontekście ewolucji stawonogów i ich układu odpornościowego, gdzie ich rola jest kontrowersyjna. W pojedynczym genie Dscam owadów i skorupiaków wzajemnie wykluczający się alternatywny splicing wpływa na trzy skupiska zduplikowanych eksonów kodujących zmienne części receptora. Gen Dscam wytwarza ponad 10 000 izoform. U bardziej podstawowych stawonogów, takich jak stonogi, różnorodność Dscam wynika z połączenia wielu genów linii zarodkowej (ponad 80), przy czym w około połowie z nich możliwość alternatywnego splicingu wpływa tylko na jeden klaster egzonów. U jeszcze bardziej podstawowych stawonogów, takich jak chelicates, nie wykryto możliwości splicingu, ale istnieją dziesiątki genów zarodkowych Dscam. W porównaniu do kontrolowania ekspresji wielu genów linii zarodkowej, somatyczny wzajemnie alternatywny splicing w obrębie pojedynczego genu może oferować uproszczony sposób ekspresji dużego repertuaru Dscam. Wyrażany przez hemocyty Dscam jest uważany za receptor fagocytarny, ale jest również spotykany w roztworze. Niezbędnych jest więcej informacji na temat jego wiązania z patogenami, jego roli w fagocytozy, jego możliwej roli w określaniu tożsamości hemocytów, jego kinetyki ekspresji i regulacji jego splicingu RNA, aby zrozumieć, w jaki sposób jego różnorodność jest związana z odpornością.


title: Epidemiologia, jakość życia związana ze zdrowiem i obciążenie ekonomiczne zaburzeniami z napadami objadania się: systematyczny przegląd literatury

text: CEL Przeprowadzenie systematycznego przeglądu epidemiologii, jakości życia związanej ze zdrowiem (HRQoL) i obciążenia ekonomicznego zaburzeniami z napadami objadania się (BED). METODY Przeprowadzono systematyczne przeszukiwanie literatury artykułów anglojęzycznych przy użyciu Medline, Embase, PsycINFO, PsycARTICLES, Academic Search Complete, CINAHL Plus, Business Source Premier i Cochrane Library. Przeszukiwanie literatury na temat epidemiologii ograniczało się do badań opublikowanych w latach 2009–2013. Dane dotyczące kosztów zostały zawyżone i przeliczone na parytety siły nabywczej w dolarach amerykańskich z 2012 r. Wszystkie włączone badania zostały ocenione pod kątem jakości. WYNIKI Uwzględniono 49 artykułów. Dane dotyczące epidemiologii podano w 31 badaniach, obciążenie HRQoL w 16, a obciążenie ekonomiczne w 7 badaniach. Rozpoznanie BED postawiono na podstawie kryteriów 4. edycji The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV) w 46 badaniach. Częstość występowania BED w ciągu życia wynosiła 1,1-1,9% w populacji ogólnej (DSM-IV). BED wiązało się ze znacznym upośledzeniem aspektów HRQoL odnoszących się zarówno do zdrowia fizycznego, jak i psychicznego; Średnie wyniki podsumowania komponentów fizycznych i psychicznych w Short Form 36 wahały się odpowiednio od 31,1 do 47,3 i od 32,0 do 49,8. W porównaniu z osobami bez zaburzeń odżywiania, BED wiązało się ze zwiększonym wykorzystaniem opieki zdrowotnej i kosztami. Roczne koszty bezpośredniej opieki zdrowotnej na pacjenta BED wahały się od 2372 do 3731 USD. WNIOSKI ŁÓŻKO jest poważnym zaburzeniem odżywiania, które upośledza HRQoL i jest związane ze zwiększonym wykorzystaniem opieki zdrowotnej i kosztami opieki zdrowotnej. Ograniczona literatura uzasadnia dalsze badania, zwłaszcza w celu lepszego zrozumienia długoterminowego HRQoL i obciążenia ekonomicznego BED.


title: Dynamika subkomórkowego receptora steroidowego/jądrowego.

text: Hormony steroidowe, hormony tarczycy, kwasy retinowe i witamina D wiążą się ze swoimi receptorami, które są obecnie nazywane receptorami steroidowymi/jądrowymi, a receptory z ligandami przemieszczają się wewnątrzkomórkowo lub wewnątrzjądrowo i tworzą duże kompleksy białkowe z kofaktorami, aby indukować lub tłumić transkrypcję genów. Dlatego receptory steroidowe/jądrowe są czynnikami transkrypcyjnymi zależnymi od ligandów. Wraz z pojawieniem się zielonego białka fluorescencyjnego (GFP) i jego wariantów kolorystycznych odkryto, że subkomórkowy rozkład wielu receptorów steroidowych/jądrowych jest znacznie bardziej dynamiczny niż wcześniej sądzono, przy czym niektóre receptory przemieszczają się między cytoplazmą a jądrem. Receptory steroidowe/jądrowe można podzielić na trzy kategorie na podstawie ich rozmieszczenia bez ligandów: te, które znajdują się głównie w jądrze, te w cytoplazmie oraz te o mieszanym rozmieszczeniu cytoplazmatycznym i jądrowym. Jednak we wszystkich przypadkach dodanie ligandu prowadzi do prawie całkowitej translokacji jądrowej receptorów. Stymulacja hormonalna wywołuje wewnątrzjądrową dystrybucję receptorów z jednorodnego wzoru do heterogenicznego obrazu przypominającego kropkę. Wiązanie ligandów z receptorami steroidowymi/jądrowymi prowadzi do rekrutacji wielu białek, w tym kofaktorów, w celu wywołania redystrybucji kompleksów receptorowych w jądrze. Ta centralna organizacja może obejmować bardziej złożone zdarzenia niż proste miejsca wiązania DNA do transkrypcji. Aktywność białek i interakcje receptorów steroidowych/jądrowych można obrazować i lokalizować w pojedynczej komórce.


title: EMT, cytoszkielet i inwazja komórek rakowych

text: Proces przerzutowy, tj. rozsiew komórek nowotworowych w organizmie w celu wysiewu guzów wtórnych w odległych miejscach, wymaga od komórek nowotworowych opuszczenia guza pierwotnego i nabycia zdolności migracyjnych i inwazyjnych. W procesie przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego (EMT), oprócz zmiany repertuaru adhezyjnego, komórki rakowe wykorzystują procesy rozwojowe, aby uzyskać właściwości migracyjne i inwazyjne, które obejmują dramatyczną reorganizację cytoszkieletu aktynowego i towarzyszące tworzenie się wypustek błonowych wymaganych do inwazyjnego wzrostu. Procesy molekularne leżące u podstaw takich zmian komórkowych są wciąż słabo poznane, a różne organelle migrujące, w tym lamellipodia, filopodia, invadopodia i podosomy, nadal wymagają lepszej charakterystyki funkcjonalnej i molekularnej. Warto zauważyć, że nadal brakuje bezpośrednich dowodów doświadczalnych łączących powstawanie wypukłości błony migrującej z procesem EMT i przerzutami nowotworu. W tym przeglądzie podsumowaliśmy ostatnie nowe spostrzeżenia na temat procesów molekularnych i czynników leżących u podstaw EMT z jednej strony i tworzenia inwazyjnych wypukłości błony z drugiej strony.


title: Różna odpowiedź ludzkich komórek inicjujących nowotwór glejaka na inhibitory kinazy receptora naskórkowego czynnika wzrostu.

text: Ponieważ uważa się, że subpopulacja nowotworowych komórek macierzystych (komórki inicjujące nowotwór, TIC) jest odpowiedzialna za rozwój, progresję i nawrót wielu nowotworów, oceniliśmy wrażliwość in vitro ludzkich TIC glejaka na receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). inhibitory kinaz (erlotynib i gefitynib) i możliwe molekularne determinanty ich działania. Komórki wyizolowane z siedmiu glejaków (GBM 1-7) i hodowane w warunkach permisywnych dla nerwowych komórek macierzystych scharakteryzowano pod kątem rakotwórczości in vivo, ekspresji markerów nowotworowych komórek macierzystych (CD133, nestin) oraz właściwości różnicowania wieloliniowego, potwierdzając, że kultury te są wzbogacone w TIC. Hodowle TIC prowokowano rosnącymi stężeniami erlotynibu i gefitynibu, a ich przeżycie oceniano po 1-4 dniach. W większości przypadków zaobserwowano śmierć komórek zależną od czasu i stężenia, chociaż GBM 2 był całkowicie niewrażliwy na oba leki, a GBM 7 reagował tylko na najwyższe badane stężenia. Stosując test wiązania radioligandu, pokazujemy, że wszystkie GBM TIC wyrażają EGFR. Erlotynib i gefitynib hamowały fosforylację/aktywację EGFR i ERK1/2 we wszystkich GBM, niezależnie od zaobserwowanej odpowiedzi antyproliferacyjnej. Jednak w warunkach podstawowych GBM 2 wykazywał wysoką fosforylację Akt, która była całkowicie niewrażliwa na oba leki, podczas gdy GBM 7 był całkowicie niewrażliwy na gefitynib, a inaktywacja Akt wystąpiła tylko dla najwyższego badanego stężenia erlotynibu, wykazując dokładny związek z działaniem antyproliferacyjnym narkotyk. Co ciekawe, w GBM 2 ekspresja homologów fosfatazy i tensyny była znacznie obniżona, prawdopodobnie wyjaśniając niewrażliwość na leki. Podsumowując, TIC glejaka reagują na leki anty-EGFR, ale ekspresja homologów fosfatazy i tensyny oraz hamowanie Akt wydają się być niezbędne do uzyskania takiego efektu.


title: Cechy strukturalne interakcji 3'-nieulegającego translacji regionu mRNA zawierającego motywy specyficzne dla egzosomalnego RNA z YB-1, potencjalnym mediatorem sortowania mRNA.

text: Wcześniej wykazaliśmy, że YB-1 jest jedynym białkiem z ekstraktu cytoplazmatycznego komórki HEK293 (S100), który specyficznie oddziałuje ze spinkami do włosów RNA, z których każda zawiera jeden z motywów ACCAGCCU (1), CAGUGAGC (2) i UAAUCCCA (3), które zostały zidentyfikowane jako często występujące w egzosomalnym RNA i zaproponowane jako potencjalne elementy działające w układzie cis nakierowane na RNA w egzosomach. Tutaj zbadaliśmy interakcje YB-1 z fragmentem nieulegającego translacji regionu 3' (UTR) mRNA septyny 14 (SEPT14 RNA), który zawiera wszystkie trzy motywy. Wykazaliśmy występowanie YB-1 wśród białek wyciągniętych z ekstraktu HEK293 S100 przy użyciu biotynylowanego RNA SEPT14. W przypadku rekombinowanego YB-1 stwierdzono, że RNA SEPT14 może wiązać do 5 moli białka na mol RNA w sposób kooperatywny, co wykazano głównie dzięki obecności powyższych motywów. Spinki do włosów RNA z motywami 1 i 2 konkurowały z RNA SEPT14 o wiązanie z białkiem, podczas gdy ten z motywem 3 był mniej konkurencyjny, zgodnie z powinowactwem YB-1 do tych spinek do włosów RNA. W przypadku RNA związanego z YB-1, nukleotydy chronione przed atakiem rodników hydroksylowych zostały ujawnione we wszystkich trzech motywach, chociaż spinki do włosów z motywem 2, a zwłaszcza z motywem 1, zawierały wiele chronionych nukleotydów poza motywami, co sugeruje, że specyficzne środowiska tych motywów mają znaczący udział do wiązania YB-1. Analiza środowisk motywów 1-3 w komórkach HEK293 mRNA 3' UTR uzyskanych z danych sekwencyjnych RNA doprowadziła nas do wniosku, że głównymi miejscami wiązania YB-1 w 3' UTR są spinki do włosów zawierające pewną część motywu wraz z jego specyficznym otoczeniem; uzyskano sekwencje konsensusowe tych spinek do włosów. W ten sposób nasze odkrycia dostarczają nowego zrozumienia strukturalnej podstawy interakcji między YB-1 i mRNA niosącymi wyżej wymienione motywy.


title: Okresowe badania przesiewowe w kierunku raka piersi: HIP Randomized Controlled Trial. Plan ubezpieczenia zdrowotnego.

text: Niniejszy artykuł podsumowuje wyniki pierwszego badania przesiewowego raka piersi, które rozpoczęto w grudniu 1963 r. w celu zbadania skuteczności badań przesiewowych. Kobiety w wieku 40-64 lata zostały wybrane spośród zapisanych do planu ubezpieczenia zdrowotnego (HIP) Greater New York i zostały losowo przydzielone do grup badawczych i kontrolnych. Kobiety z grupy badawczej zostały zaproszone na badania przesiewowe, wstępne badanie i trzy coroczne powtórne badania. Badanie przesiewowe składało się z mammografii filmowej (widok głowo-ogonowy i boczny każdej piersi) oraz badania klinicznego piersi. Rak piersi i śmiertelność z powodu raka piersi były badane według grupy leczenia (badanie vs. kontrola) i podgrupy początkowej wieku. Pod koniec 18 lat od wejścia, grupa badana miała około 25% niższą śmiertelność z powodu raka piersi wśród kobiet w wieku 40-49 i 50-59 w momencie wejścia niż grupa kontrolna. Jednak w dużej mierze różnica między 40-49-latkami wystąpiła w podgrupie z rakiem piersi rozpoznanym po ukończeniu przez te kobiety 50. roku życia, a użyteczność badań przesiewowych kobiet po czterdziestce jest wątpliwa.


title: Infekcje Staphylococcus aureus.

text: Micrococcus, który przy ograniczonym zakresie i aktywności powoduje ostre ropne zapalenie (ropowica), przy bardziej intensywnym i intensywnym działaniu na ludzki organizm wytwarza najbardziej zjadliwe postacie posocznicy i ropnicy.1 W eleganckiej serii Obserwacje kliniczne i badania laboratoryjne opublikowane w 1880 i 1882 r. Ogston opisał chorobę gronkowcową i jej rolę w powstawaniu sepsy i ropni.1,2 Ponad 100 lat później Staphylococcus aureus pozostaje wszechstronnym i niebezpiecznym patogenem u ludzi. Częstość zakażeń gronkowcowych zarówno pozaszpitalnych, jak i szpitalnych stale wzrasta, przy niewielkiej zmianie ogólnej śmiertelności. Leczenie tych infekcji. . .


title: Przegląd strukturalny nadrodziny receptorów jądrowych: wgląd w fizjologię i terapię.

text: Jako czynniki transkrypcyjne regulowane przez ligand jądrowe receptory hormonów są niemal idealnymi celami leków, z wewnętrznymi kieszeniami, które wiążą się z hydrofobowymi, podobnymi do leków cząsteczkami i dobrze scharakteryzowanymi zmianami konformacyjnymi indukowanymi przez ligand, które rekrutują koregulatory transkrypcji do elementów promotora. Jednak ze względu na mnogość genów znajdujących się pod kontrolą jednego receptora, głównym wyzwaniem była identyfikacja ligandów o działaniu genoselektywnym, wpływających na wyniki choroby poprzez wąski podzbiór genów docelowych, a nie na cały ich repertuar regulacji genów . W tym miejscu podsumowujemy koncepcje i dotychczasowe prace leżące u podstaw rozwoju ligandów receptorów steroidowych i niesteroidowych, w tym zastosowanie struktur krystalicznych, wysokowydajnych badań przesiewowych i racjonalnych podejść projektowych w celu znalezienia użytecznych cząsteczek terapeutycznych. Trudności w znalezieniu selektywnych modulatorów receptora wymagają pełniejszego zrozumienia komunikacji międzydomenowej receptora, modyfikacji potranslacyjnych i interakcji receptor-białko, które można wykorzystać do selektywności genów docelowych.


title: Różnicowe składanie się podjednostek kanału K+ prostującego do wewnątrz, Kir4.1 i Kir5.1, w astrocytach mózgu.

text: Podjednostka Kir5.1, prostująca do wewnątrz kanału K+, jest obficie wyrażana w mózgu, ale jej dokładna dystrybucja i funkcja są nadal w dużej mierze nieznane. Ponieważ Kir5.1 jest koeksprymowany z Kir4.1 w siatkówkowych komórkach glejowych Mullera, porównaliśmy biochemiczne i immunologiczne właściwości Kir5.1 i Kir4.1 w mózgu myszy. Eksperymenty immunoprecypitacji sugerowały, że mózg wyrażał co najmniej dwa podzbiory kanałów Kir, heteromeryczny Kir4.1/5.1 i homomeryczny Kir4.1. Immunoznakowanie przy użyciu swoistych przeciwciał wykazało, że kanały zawierające podjednostki Kir4.1 i Kir5.1 zostały złożone w sposób specyficzny dla regionu. Heteromeryczny Kir4.1/5.1 został zidentyfikowany w korze nowej i kłębuszkach opuszki węchowej. Homomeryczny Kir4.1 był ograniczony do hipokampa i wzgórza. Homomeryczny Kir5.1 nie został zidentyfikowany. Wydaje się, że ekspresja Kir4.1/5.1 i Kir4.1 występuje tylko w astrocytach, w szczególności w domenach błonowych zwróconych w stronę pia mater i naczyń krwionośnych lub w procesach otaczających synapsy. Zarówno Kir4.1/5.1, jak i Kir4.1 mogą być powiązane z syntrofinami zawierającymi domenę PDZ, które mogą być zaangażowane w subkomórkowe kierowanie tych kanałów Kir astrocytów. Ponieważ heteromeryczny Kir4.1/5.1 i homomeryczny Kir4.1 mają różne właściwości kanału jonowego (Tanemoto, M., Kittaka, N., Inanobe, A. i Kurachi, Y. (2000) J. Physiol. (Londyn) 525 , 587-592 i S.J. Tucker, P. Imbrici, L. Salvatore, M.C. D'Adamo i M. Pessia (2000) J. Biol. Chem. 275, 16404-16407), jest prawdopodobne, że kanały te odgrywają zróżnicowane role fizjologiczne w działaniu buforującym K+ astrocytów mózgu w sposób specyficzny dla regionu.


title: Surowiczy rak jajnika o niskim stopniu złośliwości: wyjątkowa choroba.

text: Rak surowiczy niskiego stopnia stanowi około 10% wszystkich surowiczych raków jajnika. Coraz więcej badań wykazało kilka istotnych różnic między kliniczną i molekularną charakterystyką tych guzów a rakiem jajnika surowiczego o wysokim stopniu złośliwości. Pacjentki z surowiczymi guzami jajnika o niskim stopniu złośliwości są diagnozowane w młodszym wieku, mają dłuższe całkowite przeżycie i mają niższy odsetek odpowiedzi na konwencjonalną chemioterapię. Ponadto, surowicze raki jajnika o niskim stopniu złośliwości mają patologiczne i molekularne cechy charakterystyczne odmienne od surowiczych raków o wysokim stopniu złośliwości, ale są podobne do guzów surowiczych o niskim potencjale złośliwości. Sugeruje to powszechną patogenezę i ciągłość choroby od surowiczych guzów o niskim potencjale złośliwości do surowiczych raków o niskim stopniu złośliwości. Konieczne są dalsze badania, skupiające się w szczególności na rakach surowiczych o niskim stopniu złośliwości, aby określić rolę innych środków chemioterapeutycznych, terapii hormonalnej lub celowanych środków biologicznych w leczeniu tej choroby.


title: Wyniki dotyczące nerek z różnymi terapią skojarzoną o ustalonej dawce u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych (ACCOMPLISH): wstępnie określona analiza wtórna z randomizowanego badania kontrolowanego.

text: Wstęp Badanie ACCOMPLISH wykazało, że początkowe leczenie hipotensyjne benazeprilem z amlodypiną było lepsze niż benazepril z hydrochlorotiazydem pod względem zmniejszenia zachorowalności i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Oceniliśmy wpływ tych kombinacji leków na progresję przewlekłej choroby nerek. METHODS ACCOMPLISH było randomizowanym badaniem z podwójnie ślepą próbą przeprowadzonym w pięciu krajach (USA, Szwecja, Norwegia, Dania i Finlandia). 11 506 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, którzy byli obarczeni wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, zostało losowo przydzielonych za pośrednictwem centralnego, telefonicznego interaktywnego systemu odpowiedzi głosowych w stosunku 1:1 do grupy otrzymującej benazepril (20 mg) plus amlodypinę (5 mg; n=5744) lub benazepril (20 mg) plus hydrochlorotiazyd (12,5 mg; n=5762), doustnie raz dziennie. Dawki leków były dostosowywane na siłę dla pacjentów, aby osiągnąć zalecane cele dotyczące ciśnienia krwi. Progresję przewlekłej choroby nerek, określony z góry punkt końcowy, zdefiniowano jako podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy lub schyłkową chorobę nerek (szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego <15 ml/min/1,73 m2) lub konieczność dializy). Analiza była z zamiarem leczenia (ITT). To badanie jest zarejestrowane na ClinicalTrials.gov pod numerem NCT00170950. WYNIKI Badanie zostało zakończone wcześnie (średni czas obserwacji 2,9 roku [SD 0,4]) z powodu lepszej skuteczności benazeprilu z amlodypiną w porównaniu z benazeprilem z hydrochlorotiazydem. W momencie zakończenia badania stan życiowy nie był znany u 143 (1%) pacjentów, którzy stracili możliwość obserwacji (benazepril plus amlodypina, n=70; benazepril plus hydrochlorotiazyd, n=73). Wszyscy zrandomizowani pacjenci zostali uwzględnieni w analizie ITT. Wystąpiło 113 (2,0%) przypadków progresji przewlekłej choroby nerek w grupie benazeprilu z amlodypiną w porównaniu z 215 (3,7%) w grupie benazeprilu z hydrochlorotiazydem (HR 0,52, 0,41-0,65, p<0,0001). Najczęstszym działaniem niepożądanym u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek był obrzęk obwodowy (benazepril plus amlodypina, 189 z 561, 33,7%; benazepril plus hydrochlorotiazyd, 85 z 532, 16,0%). U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek obrzęk naczynioruchowy występował częściej w grupie benazeprilu z amlodypiną niż w grupie benazeprilu z hydrochlorotiazydem. U pacjentów bez przewlekłej choroby nerek zawroty głowy, hipokaliemia i niedociśnienie występowały częściej w grupie benazeprilu z hydrochlorotiazydem niż w grupie benazeprilu z amlodypiną. INTERPRETACJA Początkowe leczenie hipotensyjne benazeprilem z amlodypiną należy rozważyć zamiast benazeprilu z hydrochlorotiazydem, ponieważ w większym stopniu spowalnia on postęp nefropatii. FINANSOWANIE Novartis.


title: Wpływ treningu wysiłkowego na stan zdrowia pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca: randomizowane badanie kontrolowane HF-ACTION.

text: KONTEKST Wyniki poprzednich badań nad wpływem treningu wysiłkowego na stan zdrowia zgłaszany przez pacjentów były niespójne. CEL Zbadanie wpływu treningu fizycznego na stan zdrowia pacjentów z niewydolnością serca. PROJEKT, STANOWISKO I PACJENCI Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane badanie z udziałem 2331 medycznie stabilnych pacjentów ambulatoryjnych z niewydolnością serca z frakcją wyrzutową lewej komory 35% lub mniejszą. Pacjenci byli przydzieleni losowo od kwietnia 2003 do lutego 2007. INTERWENCJE Opieka standardowa plus trening aerobowy (n=1172), składający się z 36 sesji nadzorowanych, po których następował trening w domu, w porównaniu ze zwykłą opieką (n=1159). Randomizacja była stratyfikowana według etiologii niewydolności serca, która była współzmienną we wszystkich modelach. GŁÓWNE WSKAŹNIKI WYNIKÓW Kwestionariusz Kardiomiopatii Kansas City (KCCQ) ogólna sumaryczna skala i kluczowe podskale na początku badania, co 3 miesiące przez 12 miesięcy, a następnie corocznie przez okres do 4 lat. KCCQ jest oceniany od 0 do 100, przy czym wyższe wyniki odpowiadają lepszemu stanowi zdrowia. Efekty w grupie leczonej oszacowano przy użyciu liniowych modeli mieszanych zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. WYNIKI Mediana czasu obserwacji wyniosła 2,5 roku. Po 3 miesiącach zwykła opieka i trening fizyczny doprowadziły do większej poprawy ogólnego wyniku sumarycznego KCCQ (średnia 5,21; 95% przedział ufności, 4,42 do 6,00) w porównaniu z samą zwykłą opieką (3,28; 95% przedział ufności, 2,48 do 4,09) . Dodatkowy wzrost o 1,93 punktu (95% przedział ufności, 0,84 do 3,01) w grupie trenującej wysiłkowo był statystycznie istotny (p < 0,001). Po 3 miesiącach nie było dalszych znaczących zmian w wyniku KCCQ w żadnej z grup (P = 0,85 dla różnicy między nachyleniami), co skutkuje trwałą, większą ogólną poprawą w grupie ćwiczącej (P < 0,001). Wyniki były podobne w podskalach KCCQ i nie wykryto interakcji w podgrupach. WNIOSKI Trening wysiłkowy przyniósł niewielką, ale statystycznie istotną poprawę samooceny stanu zdrowia w porównaniu ze zwykłą opieką bez treningu. Ulepszenia pojawiły się wcześnie i utrzymywały się w czasie. REJESTRACJA BADANIA Clinictrials.gov Identyfikator: NCT00047437.


title: Ostra niewydolność oddechowa u pacjentów z ciężkim pozaszpitalnym zapaleniem płuc: prospektywna randomizowana ocena wentylacji nieinwazyjnej.

text: W badaniach niekontrolowanych, nieinwazyjna wentylacja dodatnim ciśnieniem (NPPV) okazała się przydatna w unikaniu intubacji dotchawiczej u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową (ARF) spowodowaną ciężkim pozaszpitalnym zapaleniem płuc (CAP). Przeprowadziliśmy prospektywne, randomizowane badanie porównujące standardowe leczenie plus NPPV dostarczane przez maskę twarzową z samym standardowym leczeniem u pacjentów z ciężkim CAP i ARF. Do badania włączono pacjentów spełniających kryteria American Thoracic Society dla ciężkiego CAP z obecnością ARF (oporna hipoksemia i/lub hiperkapnia z kwasicą). Kryteriami wykluczenia były: ciężka niestabilność hemodynamiczna, konieczność pilnej resuscytacji krążeniowo-oddechowej, wentylacja mechaniczna w domu lub długotrwała suplementacja tlenem, współistniejąca ciężka choroba z małym oczekiwanym przeżyciem, niemożność odkrztuszania lub przeciwwskazania do stosowania maski. Pięćdziesięciu sześciu kolejnych pacjentów (28 w każdym ramieniu) zostało włączonych do badania, a obie grupy były podobne na początku badania. Zastosowanie NPPV było dobrze tolerowane, bezpieczne i wiązało się ze znacznym zmniejszeniem częstości oddechów, potrzebą intubacji dotchawiczej (21% vs 50%; p = 0,03) oraz czasem pobytu na oddziale intensywnej terapii (OIT) (1,8 ± 0,7 d wobec 6 ± 1,8 d; p = 0,04). Obie grupy charakteryzowały się podobną intensywnością obciążenia pracą pielęgniarską, odstępem czasowym od rozpoczęcia badania do intubacji dotchawiczej, długością hospitalizacji i śmiertelnością szpitalną. Wśród pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) pacjenci przydzieleni losowo do NPPV charakteryzowali się mniejszą intensywnością obciążenia opieką pielęgniarską (p = 0,04) i lepszym 2-miesięcznym przeżyciem (88,9% w porównaniu z 37,5%; p = 0,05). Wnioskujemy, że u wybranych pacjentów z ARF spowodowanym ciężkim CAP, NPPV wiązało się z istotnym zmniejszeniem częstości intubacji dotchawiczej i czasu pobytu na OIT. U pacjentów z POChP zaobserwowano 2-miesięczną przewagę przeżycia.


title: Najmniejsze genomy okrytozalążkowe znalezione u lentibulariaceae, z chromosomami wielkości bakteryjnej.

text: Szacuje się, że rozmiary holoploidalnych genomów jądrowych (wartości C) różnią się około 800-krotnie u roślin okrytozalążkowych, przy czym najmniejszą ustaloną wartość 1C wynoszącą 157 Mbp zarejestrowano u Arabidopsis thaliana. W wysoce wyspecjalizowanej rodzinie mięsożernej Lentibulariaceae znaleziono obecnie trzy taksony, które wykazują znacznie niższe wartości: Genlisea margaretae z 63 Mbp, G. aurea z 64 Mbp i Utricularia gibba z 88 Mbp. Najmniejsze mitotyczne chromatydy anafazy w G. aurea mają 2,1 Mbp, a zatem mają wielkość bakterii (Uwaga: E. coli ma ok. 4 Mbp). Kilka gatunków Utricularia jest nieco niższych niż A. thaliana lub ma podobny rozmiar genomu. Najwyższa wartość 1C znana z gatunków Lentibulariaceae została znaleziona w Genlisea hispidula z 1510 Mbp, co skutkuje około 24-krotną zmiennością dla Genlisea i Lentibulariaceae. Biorąc pod uwagę te nowe pomiary, zmienność wielkości genomu roślin okrytozalążkowych jest obecnie prawie 2000-krotna. Genlisea i Utricularia to rośliny o końcowych pozycjach w filogenezie eudicot, więc odkrycia mają znaczenie dla zrozumienia miniaturyzacji genomu. Co więcej, klad Genlisea-Utricularia wykazuje jeden z najwyższych wskaźników mutacji w kilku regionach genomu roślin okrytozalążkowych, co może być powiązane ze specjalistycznymi wzorcami ewolucji genomu. Ultramałe genomy nie zostały znalezione w Pinguicula, która jest siostrzaną grupą kladu Genlisea-Utricularia i która nie wykazuje przyspieszonych wskaźników mutacji. Wartości C w Pinguicula zmieniały się tylko 1,7-krotnie od 487 do 829 Mbp.


title: Potencjał namnażania się pasożytów i nasilenie malarii Falciparum.

text: Porównano współczynniki namnażania i inwazyjność pasożytów Plasmodium falciparum wyizolowanych od dorosłych pacjentów z Tajlandii hospitalizowanych z powodu niepowikłanej malarii (n=34) z tymi od osób z ciężką malarią (n=42). Aby zasymulować ciężką malarię i kontrolować efekty gospodarza, hodowle in vitro dostosowano do 1% parazytemii i wykorzystano tego samego dawcę krwinek czerwonych. Izolaty P. falciparum od osób z ciężką malarią miały początkowe wskaźniki namnażania cykli in vitro, które były 3-krotnie wyższe niż te z niepowikłanej malarii (mediana [95% przedział ufności], 8,3 [7,1-10,5] vs. 2,8 [1,7- 3,9]; P=0,001). Pasożyty wywołujące ciężką malarię wykazywały nieograniczoną inwazję czerwonych krwinek, podczas gdy te z niepowikłanej malarii były ograniczone do średniej geometrycznej 40 (31%-53%) czerwonych krwinek. Pasożyty P. falciparum wywołujące ciężką malarię były mniej selektywne i rozmnażały się bardziej przy wysokich parazytemach niż te wywołujące nieskomplikowaną malarię.


title: Zależna od PHD3 hydroksylacja HCLK2 promuje odpowiedź na uszkodzenie DNA.

text: Odpowiedź na uszkodzenie DNA (DDR) to złożona sieć regulacyjna, która ma kluczowe znaczenie dla zachowania integralności genomu. Modyfikacje posttranslacyjne są szeroko stosowane w celu zapewnienia ścisłej czasoprzestrzennej kontroli przepływu sygnału, ale sposób, w jaki DDR reaguje na sygnały środowiskowe, takie jak zmiany napięcia tlenu w otoczeniu, pozostaje słabo poznany. Odkryliśmy, że istotny składnik szlaku sygnałowego ATR/CHK1, ludzki homolog białka zegara biologicznego Caenorhabditis elegans CLK-2 (HCLK2), związany z białkiem 3 domeny hydroksylazy prolilowej (PHD3) i przez nią hydroksylowany. Hydroksylacja HCLK2 była konieczna do jego interakcji z ATR i późniejszej aktywacji ATR/CHK1/p53. Hamowanie PHD3, albo za pomocą inhibitora pan-hydroksylazy, dimetylooksaloiloglicyny (DMOG), albo poprzez hipoksję, zapobiegało aktywacji szlaku ATR/CHK1/p53 i zmniejszało apoptozę indukowaną przez uszkodzenie DNA. Zgodnie z tymi obserwacjami odkryliśmy, że myszy pozbawione PHD3 były odporne na działanie promieniowania jonizującego i miały zmniejszoną apoptozę grasicy, biomarker integralności genomu. Nasza identyfikacja HCLK2 jako substratu PHD3 ujawnia mechanizm, przez który niedotlenienie hamuje DDR, co sugeruje, że hydroksylacja HCLK2 jest potencjalnym celem terapeutycznym w regulacji szlaku ATR/CHK1/p53.


title: Konsekwencje ekonomiczne korzystania z intensywnej opieki medycznej w nocy na oddziale intensywnej opieki medycznej.

text: CEL Naszym celem była ocena konsekwencji kosztowych zmiany modelu obsady oddziałów intensywnej terapii z obecności na żądanie na obowiązkową całodobową obecność specjalisty w zakresie intensywnej opieki medycznej. PROJEKT Przeprowadzono porównanie pre-post wśród prospektywnie ocenianych kohort pacjentów przyjętych do naszego oddziału intensywnej terapii 1 rok przed i 1 rok po zmianie. Nasze dane stratyfikowano według kwartyla III ostrej fizjologii i przewlekłej oceny zdrowia oraz tego, czy pacjent został przyjęty w ciągu dnia, czy w nocy. Koszty modelowano za pomocą uogólnionego modelu liniowego z błędami logarytmicznymi i błędami rozłożonymi γ. USTAWIENIE Duży ośrodek akademicki na Środkowym Zachodzie. PACJENCI Wszyscy pacjenci przyjęci na oddział intensywnej opieki medycznej dla dorosłych w dniu 1 stycznia 2005 r. lub później i wypisani do 31 grudnia 2006 r. lub wcześniej. Pacjenci objęci opieką w ramach obu modeli personelu zostali wykluczeni. INTERWENCJA Zmiana modelu personelu oddziału intensywnej terapii z obecności na żądanie na obowiązkową całodobową obecność specjalisty w zakresie intensywnej opieki medycznej. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI Oszacowano całkowity koszt hospitalizacji dla każdego pacjenta począwszy od dnia przyjęcia na oddział intensywnej terapii do dnia wypisu ze szpitala. Skorygowane średnie szacunkowe koszty całkowite były o 61% niższe w okresie post w porównaniu z okresem przed w przypadku pacjentów przyjętych w godzinach nocnych (od 19:00 do 7 rano), którzy znajdowali się w najwyższym kwartylu Ostra Fizjologia i Chroniczna Ocena Zdrowia III. Nie zaobserwowano znaczących różnic na innych poziomach nasilenia. Nieskorygowana długość pobytu na oddziale intensywnej terapii zmniejszyła się w okresie po okresie w stosunku do okresu przed (3,5 vs 4,8) bez zmiany długości pobytu na oddziale nieintensywnej opieki. WNIOSKI Stwierdzamy, że całodobowy personel intensywnej opieki medycznej na oddziale intensywnej terapii skraca czas pobytu i szacowanie kosztów dla najbardziej chorych pacjentów przyjmowanych w nocy. Koszty wprowadzenia takiego modelu obsady kadrowej należy porównać z potencjalnymi całkowitymi oszczędnościami wygenerowanymi dla takich pacjentów na mniejszych oddziałach intensywnej terapii, zwłaszcza tych, które zajmują się głównie pacjentami o niższym przebiegu.


title: GENOTYPOWANIE TALASEMII U PACJENTÓW Z MIKROCYTYCZNĄ NIEDOkrwistością hipochromiczną Z POŁUDNIOWO-ZACHODNIEGO REGIONU IRANU

text: Cel: Ocena częstości występowania liczby wariantów genu α, genu s i hemoglobiny u pacjentów z niedokrwistością mikrocytarną hipochromiczną. Metodologia: W sumie z 850, 340 osób z niedokrwistością mikrocytarną hipochromiczną [MCV<80fl; MCH<27pg] z południowo-zachodniej części Iranu, zostały przebadane w Centrum Badawczym Talasemii i Hemoglobinopatii (RCTH), które jest jedynym ośrodkiem zajmującym się hematologią i onkologią w południowo-zachodnim (Khuzestan) regionie Iranu. Wśród nich jest 325 osób: 171 z cechą beta-talasemii, 88 z cechą talasemii alfa, 13 z talasemią major, 11 z wariantami hemoglobiny (HbS, HbC i HbD Pendżab) i 42 z niedokrwistością z niedoboru żelaza. Pozostałych 15 pacjentów zdiagnozowano bez określonej etiologii. Wyniki: Genotypowanie dla -α 3.7 , -α 4.2 , – α PA , - α 5NT i - - MED wykonano metodą gap-PCR. Ogólna częstość delecji α3,7 u 325 osób wynosi 20%. Genotypowanie 23 najbardziej znanych mutacji genu s przeprowadzono za pomocą bezpośredniej analizy mutacji przez Amplification Refractory Mutation System (ARMS). Najczęstszymi mutacjami były CD 36/37, IVS II-I i IVS I-110 z częstością występowania 9,7%, 11,7% i 3,5% u 340 pacjentów. Istotna statystycznie różnica między cechą talasemii beta a poważną cechą talasemii beta wystąpiła w przypadku wskaźników MCV (wartość p = 0,25) i MCH (wartość p = 0,23), a także wskaźnik MCH między cechą talasemii beta a wariantami Hb ( Wartość P = 0,04). Wniosek: Mutacja genu α i genu s jest dość powszechna w południowo-zachodniej części Iranu. Genotypowanie molekularne talasemii α i s-talasemii pomaga zdiagnozować niewyjaśnioną mikrocytozę, a tym samym zapobiegać niepotrzebnej suplementacji żelaza.


title: Biomarkery ogólnoustrojowe w zaostrzeniach POChP: ewoluujące wyzwanie kliniczne.

text: TŁO Zaostrzenia POChP (ECOPD) pozostają główną przyczyną śmiertelności i zachorowalności. Pomimo postępów w zrozumieniu ich patofizjologii, ich ocena opiera się przede wszystkim na prezentacji klinicznej, która może być zmienna i trudna do przewidzenia. W tym kontekście oceniono już dużą liczbę biomarkerów, a niektóre wydają się obiecujące. METODY Przeprowadzono wyszukiwanie online artykułów opublikowanych do grudnia 2010 r. przy użyciu trzech terminów ECOPD, pięciu terminów dotyczących biomarkerów i pięciu terminów dotyczących metody pobierania próbek. Biomarkery oceniano pod kątem ich potencjalnej roli w ustaleniu i potwierdzeniu diagnozy ECOPD, ocenie etiologii i nasilenia, przewidywaniu rokowania oraz kierowaniu decyzjami dotyczącymi leczenia. WYNIKI W kontekście ECOPD zmierzono kilka ogólnoustrojowych biomarkerów i stwierdzono, że większość z nich zwiększa się na początku ECOPD i ustępuje w trakcie zaostrzeń. Odnotowano korelacje między tymi biomarkerami, ale bezpośrednie powiązania ze zmiennymi klinicznymi były trudniejsze do ustalenia. Chociaż istnieje kilka ograniczeń, które należy jeszcze rozwiązać, niektóre biomarkery, w szczególności białko C-reaktywne do identyfikacji ECOPD i prokalcytonina w celu uzyskania wskazówek dotyczących antybiotyków, mogą dostarczyć klinicznie istotnych informacji. WNIOSKI Jak dotąd żaden pojedynczy biomarker nie był w stanie uzyskać szerokiej akceptacji, ale niektóre dostarczają informacji użytecznych klinicznie. Oczekuje się, że ocena takich biomarkerów w dużych badaniach decyzyjnych stanie się obszarem intensywnych badań w najbliższej przyszłości.


title: Przedoperacyjne czynniki prognostyczne utraty wagi po operacji bariatrycznej: przegląd systematyczny

text: Otyłość dotyka 32% dorosłych w USA. Chirurgia powoduje znaczną utratę masy ciała, ale 20–30% nie prowadzi do skutecznej utraty masy ciała. Naszym celem była identyfikacja przedoperacyjnych czynników psychospołecznych związanych z utratą masy ciała po operacji bariatrycznej. Przeszukaliśmy literaturę PubMed® i Cochrane Database of Reviews of Effectiveness między 1988 a kwietniem 2010. Artykuły zostały przebadane pod kątem chirurgii bariatrycznej i utraty masy ciała, jeśli zawierały przedoperacyjne czynniki prognostyczne utraty masy ciała: wskaźnik masy ciała (BMI), masa przedoperacyjna utraty, zaburzeń odżywiania lub zaburzeń psychicznych/nadużywania substancji. Zrecenzowano tysiąc siedem tytułów, prześwietlono 534 artykuły, a 115 uwzględniono w recenzji. Czynniki, które mogą być dodatnio związane z utratą masy ciała po operacji, obejmują obowiązkową przedoperacyjną utratę masy ciała (7 z 14 badań z dodatnim związkiem). Czynniki, które mogą mieć negatywny związek z utratą masy ciała, obejmują przedoperacyjne BMI (37 z 62 badań z negatywnym powiązaniem), nadwagę (24 z 33 badań) oraz zaburzenia osobowości (7 z 14 badań). Metaanaliza wykazała spadek utraty masy ciała o 10,1% (EWL) u pacjentów z nadwagą (95% przedział ufności (CI) [3,7–16,5%)], chociaż w metaanalizie wystąpiła znaczna heterogeniczność i wzrost 5,9% EWL dla pacjentów z napadami objadania się po 12 miesiącach od zabiegu (95% CI [1,9–9,8%]). Konieczne są dalsze badania, aby sprawdzić, czy czynniki przedoperacyjne mogą przewidzieć klinicznie istotną różnicę w utracie masy ciała po operacji bariatrycznej. Identyfikacja czynników predykcyjnych może poprawić selekcję pacjentów i pomóc w opracowaniu interwencji ukierunkowanych na konkretne potrzeby pacjentów.


title: Regiony łodygi receptora czynnika martwicy nowotworu definiują odpowiedź na rozpuszczalny i związany z błoną ligand.

text: Rodzina receptorów czynnika martwicy nowotworu (TNFR) i ich ligandy tworzą regulatorową sieć sygnalizacyjną, która kontroluje odpowiedzi immunologiczne. Różni członkowie tej rodziny receptorów reagują w różny sposób na rozpuszczalne i związane z błoną formy ich odpowiednich ligandów. Jednak czynniki determinujące i mechanizmy molekularne leżące u podstaw tej różnorodności nie są jeszcze poznane. Używając ustalonego systemu chimerycznych TNFR i nowych wariantów ligandów naśladujących bioaktywność związanego z błoną TNF (mTNF), pokazujemy, że błonowe proksymalne zewnątrzkomórkowe regiony łodygi TNFR1 i TNFR2 są kluczowe w kontrolowaniu odpowiedzi na rozpuszczalny TNF (sTNF). Pokazujemy, że region łodygi TNFR2, w przeciwieństwie do odpowiedniej części TNFR1, skutecznie hamuje zarówno wzbogacanie/klastrowanie receptora w poszczególnych regionach błony komórkowej, jak i niezależne od liganda wstępne składanie homotypowego receptora, zapobiegając w ten sposób indukowanemu przez sTNF, ale nie indukowanemu przez mTNF , sygnalizacja. Zatem regiony łodygi dwóch TNFRs mają nie tylko implikacje dla dodatkowych członków rodziny TNFR, ale także stanowią potencjalne cele dla interwencji terapeutycznej.


title: Widok z lotu ptaka na kompensację dawki chromosomów płciowych.

text: Intensywne badania kilku genetycznie poddających się obróbce gatunków z chromosomami płci XX/XY doprowadziły do uogólnień na temat procesu kompensacji dawki chromosomów płci, które nie sprawdzają się dobrze, gdy są stosowane w układach chromosomów płci ZZ/ZW, takich jak u ptaków. Wrodzona nierównowaga płciowa w dawce genów chromosomów płci doprowadziła do ewolucji mechanizmów obejmujących cały chromosom płci, służących do równoważenia dawki genów między płciami i względem genów autosomalnych. Ostatnie postępy w naszej wiedzy na temat ptasich genomów doprowadziły do ponownego zbadania kompensacji dawki specyficznej dla płci (SSDC) u ptaków, która jest mniej skuteczna niż w znanych systemach XX/XY. Spostrzeżenia na temat mechanizmów SSDC u ptaków sugerują również podobieństwa i różnice w stosunku do tych u gatunków XX/XY. Ptaki oferują zatem nowe możliwości badania kompensacji dawki w systemie ZZ/ZW, co powinno rzucić światło na ewolucję SSDC w szerszym zakresie.


title: Rola CHMP2BIntron5 w autofagii i otępieniu czołowo-skroniowym.

text: Naładowane białko ciała wielopęcherzykowego 2B (CHMP2B) - składnik kompleksu endosomalnego niezbędnego do transportu III (ESCRT-III) - jest odpowiedzialne za istotne funkcje deformacji błony komórkowej w autofagii i transporcie endolizosomalnym. Dominująca mutacja w CHMP2B (CHMP2BIntron5) jest związana z podzbiorem dziedzicznego otępienia czołowo-skroniowego – otępienia czołowo-skroniowego związanego z chromosomem 3 (FTD-3). ESCRT-III rekrutuje Vps4, AAA-ATPazę, która odcina błonę podczas różnych procesów komórkowych, w tym autofagii i tworzenia pęcherzyków wewnątrz światła. CHMP2BIntron5 skutkuje skróceniem C-końca, usuwającym ważne miejsce wiązania Vps4, jak również eliminującym normalny stan spoczynkowy CHMP2B z autohamowaniem. CHMP2B ulega ekspresji w większości typów komórek, ale wydaje się być szczególnie istotny dla prawidłowego funkcjonowania neuronów. Fenotypy, w których pośredniczy CHMP2BIntron5, obejmują nieprawidłową regulację receptorów transbłonowych, akumulację struktur wielowarstwowych, nieprawidłową morfologię lizosomów, regulację w dół specyficznego dla mózgu mikroRNA (miRNA-124), nieprawidłową morfologię kręgosłupa dendrytycznego, zmniejszenie arboryzacji dendrytycznej i śmierć komórek. Obecnie wykorzystuje się linie komórek transgenicznych much, myszy i ludzi, aby lepiej zrozumieć różne fenotypy i opracować podejścia terapeutyczne dla FTD-3 indukowanego przez CHMP2BIntron5. Ten artykuł jest częścią specjalnego wydania zatytułowanego SI:Autophagy.


title: Zespół niespokojnych nóg i zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi: przegląd literatury.

text: CEL BADANIA Przegląd danych naukowych dotyczących związku między zespołem niespokojnych nóg (RLS) a zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), omówienie hipotetycznych mechanizmów leżących u podstaw tego związku oraz rozważenie potencjalnego zainteresowania powszechnymi terapiami farmakologicznymi RLS i ADHD współwystępujące. METODA Wyszukiwanie PubMed. WYNIKI W próbkach klinicznych do 44% osób z ADHD wykryto objawy RLS lub RLS, a do 26% osób z RLS wykryto objawy ADHD lub ADHD. Kilka mechanizmów może wyjaśniać to powiązanie. Zaburzenia snu związane z RLS mogą prowadzić do nieuwagi, nastroju i paradoksalnej nadaktywności. Dobowe objawy RLS, takie jak niepokój i nieuwaga, mogą naśladować objawy ADHD. Alternatywnie, RLS może współwystępować z idiopatycznym ADHD. Osoby z RLS i podgrupa osób z ADHD mogą mieć wspólną dysfunkcję dopaminy. Ograniczone dowody sugerują, że niektóre leki dopaminergiczne, takie jak lewodopa/karbidopa, pergolid i ropinirol, mogą być skuteczne u dzieci z RLS związanym z objawami ADHD. WNIOSKI Chociaż wciąż ograniczone, dowody z badań klinicznych wskazują na związek między RLS a objawami ADHD lub ADHD. Potrzebne są dalsze badania kliniczne z zastosowaniem standardowych kryteriów i procedur, aby lepiej oszacować stopień powiązania. Niezbędne są badania epidemiologiczne, aby ocenić związek między ADHD a objawami RLS w próbach nieklinicznych. Dalsze badania powinny dotyczyć mechanizmów leżących u podstaw związku między RLS a ADHD. Kilka środków dopaminergicznych wydaje się być obiecującym sposobem leczenia RLS związanych z objawami ADHD. Jednak do chwili obecnej brak randomizowanych i zaślepionych badań kontrolowanych nie pozwala na sformułowanie zaleceń opartych na dowodach.


title: Wpływ szlaku KU80 na rearanżacje genomu indukowane NHEJ w komórkach ssaków.

text: Stosując substrat mierzący delecję lub inwersję wyciętego fragmentu I-Scel oraz zarówno dokładne, jak i niedokładne łączenie, określiliśmy wpływ łączenia niehomologicznych końców (NHEJ) na rearanżacje chromosomów ssaków. Delecja jest od 2 do 8 razy skuteczniejsza niż inwersja, niezależnie od struktury końców DNA. KU80 kontroluje dokładne łączenie, podczas gdy przy braku mutagennego łączenia KU, zwłaszcza naprawy za pośrednictwem mikrohomologii, zachodzi wydajnie. W komórkach niosących zarówno NHEJ, jak i substrat rekombinacji homologicznej (HR) zawierający trzecie miejsce I-Scel, pokazujemy, że NHEJ jest co najmniej 3,3-krotnie bardziej wydajny niż HR, a translokacja fragmentu I-Scel z locus substratu NHEJ w miejsce HR-I-Scel może wystąpić, ale 50 do 100 razy rzadziej niż delecja. Delecje i translokacje pokazują zarówno dokładne, jak i niedokładne ponowne łączenie, co sugeruje, że odpowiadają one mieszance procesów zależnych od KU i niezależnych od KU. Tak więc procesy te powinny reprezentować ważne szlaki niestabilności genetycznej indukowanej DSB w komórkach ssaków.


title: Wielopalcowe białko cynkowe ZNF217 kontaktuje się z DNA przez domenę dwóch palców.

text: Klasyczne białka palca cynkowego C2H2 należą do najliczniejszych czynników transkrypcyjnych występujących u eukariontów, a mechanizmy, dzięki którym rozpoznają swoje geny docelowe, zostały szeroko zbadane. Ogólnie rzecz biorąc, do rozpoznawania DNA specyficznego dla sekwencji wymagana jest tandemowa macierz trzech palców oddzielonych charakterystycznymi wiązaniami TGERP. Niemniej jednak znaczna liczba białek palca cynkowego nie zawiera charakterystycznej trójpalcowej tablicy tego typu, co rodzi pytanie, czy i jak kontaktują się z DNA. Zbadaliśmy wielopalcowe białko ZNF217, które zawiera osiem klasycznych palców cynkowych. ZNF217 jest zaangażowany jako onkogen i w represję genu E-kadheryny. Pokazujemy, że dwa jego palce cynkowe, 6 i 7, mogą pośredniczyć w kontaktach z DNA. Badamy jego domniemane miejsce rozpoznania w promotorze E-kadheryny i wykazujemy, że jest to miejsce suboptymalne. Analiza NMR i mutageneza służą do określenia powierzchni wiążącej DNA ZNF217, a swoistość aktywności wiązania DNA badamy stosując miareczkowanie anizotropii fluorescencyjnej. Wreszcie analiza sekwencji ujawnia, że różne białka wielopalcowe również zawierają jednostki dwupalcowe, a nasze dane potwierdzają pogląd, że mogą one stanowić odrębną podklasę motywu rozpoznawania DNA.


title: Wiedza, postawy, postrzeganie ryzyka i zachowania przesiewowe w kierunku raka wśród osób, które przeżyły raka.

text: TŁO Wiedza, postawy i postrzeganie ryzyka w związku z badaniami przesiewowymi drugiego raka pierwotnego (SPC) oraz ich wpływ na praktyki badań przesiewowych u osób, które przeżyły raka, są w dużej mierze nieznane. METODY Z 6 poradni onkologicznych w Republice Korei zrekrutowano łącznie 326 osób, które przeżyły raka, które ukończyły podstawowe leczenie raka > 1 rok wcześniej. Oceniono wiedzę, postawy, postrzegane ryzyko i praktyki przesiewowe ocalałych, a także cechy socjodemograficzne, behawioralne i kliniczne. Do zbadania czynników behawioralnych związanych z zakończeniem wszystkich odpowiednich badań przesiewowych SPC zgodnie z wytycznymi krajowymi zastosowano wieloczynnikową regresję logistyczną. WYNIKI Około 37,7% osób, które przeżyły, przeszło wszystkie odpowiednie testy przesiewowe SPC. Stwierdzono, że osoby, które przeżyły, mają wysokie postrzegane ryzyko SPC, wysokie postrzegane korzyści z badań przesiewowych i pozytywne nastawienie do badań przesiewowych w kierunku raka. Mieli jednak ograniczoną wiedzę na temat badań przesiewowych SPC i niewielu otrzymało od lekarza zalecenie poddania się badaniu przesiewowemu SPC. Chociaż nie znaleziono związku między postrzeganym ryzykiem a pozytywnymi postawami z zachowaniami przesiewowymi, zauważono, że wyższa wiedza jest istotnie związana z zakończeniem wszystkich odpowiednich badań przesiewowych SPC (skorygowany iloraz szans 1,81; 95% przedział ufności 1,03-3,33). WNIOSKI W obecnym badaniu stwierdzono, że osoby, które przeżyły raka, mają ograniczoną wiedzę na temat drugich badań przesiewowych w kierunku raka, co mogło skutkować niższymi odsetkami ukończenia praktyk przesiewowych w tej populacji.


title: Ria1p (Ynl163c), białko podobne do czynników elongacyjnych 2, bierze udział w biogenezie podjednostki 60S rybosomu w Saccharomyces cerevisiae

text: RIA1 (YNL163c) to quasi-niezbędny gen, który koduje białko o silnym podobieństwie do czynników elongacyjnych 2. Małe delecje C-końcowe w białku prowadzą do poważnego defektu wzrostu. W przypadku 22-resztowej delecji C-końcowej może to być tłumione przez wewnątrzgenowe mutacje w genie RIA1 lub dominujące mutacje pozagenowe w TIF6, które uważa się za zaangażowane w biogenezę podjednostki 60S rybosomu. Dominujące allele TIF6 mogą również tłumić fenotyp związany z całkowitą delecją genu RIA1. Zubożenie Ria1p ma dramatyczny wpływ na profil polisomów: występuje poważne obniżenie poziomu monosomów 80S, brak równowagi w stosunku 40S/60S i pojawiają się półmery. Dysocjacja monosomów i polisomów w mutancie zubożonym Ria1p wykazała specyficzne zmniejszenie ilości podjednostek 60S. Eksperymenty lokalizacyjne ze znakowanymi HA pochodnymi Ria1p nie wykryły żadnego stabilnego powiązania Ria1p z podjednostkami rybosomów, monosomami 80S lub polisomami. Doświadczenia z frakcjonowaniem komórek pokazują, że Ria1p znajduje się zarówno we frakcji cytoplazmatycznej, jak i frakcji jądrowej. Podsumowując, dane te sugerują, że Ria1p bierze udział w biogenezie podjednostki 60S rybosomu.


title: Jelitowy układ odpornościowy w otyłości i insulinooporności.

text: Otyłość i insulinooporność są związane z przewlekłym stanem zapalnym w tkankach metabolicznych, takich jak tkanka tłuszczowa i wątroba. Ostatnio coraz więcej dowodów wskazuje, że jelitowy układ odpornościowy jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do chorób metabolicznych. Otyłość predysponuje do zmienionej odporności jelitowej i jest związana ze zmianami mikroflory jelitowej, funkcji bariery jelitowej, wrodzonych i adaptacyjnych komórek odpornościowych w jelicie oraz tolerancji doustnej na antygeny w przewodzie pokarmowym. W związku z tym, jelitowy układ odpornościowy może stanowić nowy cel terapeutyczny dla ogólnoustrojowego zapalenia w insulinooporności. W niniejszym przeglądzie omówiono pojawiający się obszar odporności jelitowej w insulinooporności związanej z otyłością oraz jej wpływ na choroby metaboliczne.


title: Stężenie laktogenu w łożysku ludzkim i nieskoniugowanego estriolu w ciąży bliźniaczej: monitorowanie rozwoju płodu w opóźnieniu wzrostu wewnątrzmacicznego i wewnątrzmacicznej śmierci płodu.

text: Stężenia laktogenu w łożysku ludzkim i nieskoniugowanego estriolu w surowicy matki oceniano w 100 ciążach bliźniaczych bez powikłań, a wartości te porównywano z wartościami obserwowanymi w 16 ciążach bliźniaczych związanych z opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego lub wewnątrzmacicznym obumarciem płodu. W ciążach związanych z wewnątrzmacicznym opóźnieniem wzrostu (n = 8) poziomy laktogenu w łożysku ludzkim znajdowały się w dolnej granicy normy dla ciąż pojedynczych, podczas gdy poziomy estriolu były w większości przypadków prawidłowe. Gdy jeden z płodów zmarł przed 33. tygodniem ciąży (n = 5), zarówno poziom laktogenu w łożysku, jak i estriolu były niskie i były prawie takie same jak w przypadku ciąży pojedynczej. Gdy wewnątrzmaciczny zgon płodu nastąpił po 36. tygodniu ciąży (n = 3), poziomy obu hormonów pozostawały prawidłowe do terminu. Tak więc ludzki laktogen łożyskowy, a nie estriol, jest dobrym wskaźnikiem opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego w ciąży bliźniaczej. Zarówno laktogen łożyskowy, jak i estriol są przydatne do monitorowania przeżywającego płodu w przypadku pojedynczej śmierci płodu wewnątrzmacicznego.


title: Niska ekspresja genów enzymu antyoksydacyjnego w wyspach trzustkowych w porównaniu z różnymi innymi tkankami myszy.

text: Stosując czułą technikę hybrydyzacji Northern blot, zbadano ekspresję genów dysmutazy ponadtlenkowej (SOD), katalazy i peroksydazy glutationowej w wyspach trzustkowych i dla porównania w różnych innych tkankach myszy (wątroba, nerka, mózg, płuca, mięsień szkieletowy, mięsień sercowy, nadnercza i przysadka mózgowa). Ekspresja genów enzymów antyoksydacyjnych była zwykle w zakresie +/- 50% ekspresji w wątrobie. Jedynie w wyspach trzustkowych ekspresja genów była istotnie niższa. Poziom cytoplazmatycznej ekspresji genów Cu/Zn SOD i mitochondrialnego Mn SOD mieścił się w zakresie 30-40% poziomu w wątrobie. Ekspresja genu peroksydazy glutationowej wyniosła 15%, a ekspresja genu katalazy nie była w ogóle wykrywalna w wyspach trzustkowych. Te niskie poziomy ekspresji genów enzymu antyoksydacyjnego mogą wyjaśniać niezwykłą wrażliwość komórek beta trzustki na uszkodzenia cytotoksyczne przez związki diabetogenne oraz podczas rozwoju cukrzycy u ludzi i zwierząt.


title: Cykliczne izoenzymy fosfodiesterazy nukleotydowej ulegające ekspresji w mięśniu szkieletowym myszy.

text: Aby zrozumieć zmiany w metabolizmie cyklicznych nukleotydów w stanach chorobowych mięśni, zbadano ekspresję izoenzymów fosfodiesterazy (PDE) w normalnych mięśniach nóg myszy. Cztery frakcje subkomórkowe wytworzono przez wirowanie różnicowe przy 10 000 x g i 100 000 x g. Aktywność cAMP PDE stwierdzono głównie we frakcjach rozpuszczalnych, podczas gdy aktywność cGMP PDE była bardziej równomiernie rozłożona we frakcjach rozpuszczalnych i stałych. Inhibitory farmakologiczne wykazują, że PDE4 reprezentuje główną aktywność hydrolizującą cAMP, a PDE2 reprezentuje główną aktywność hydrolizującą cGMP w mięśniu nogi myszy. PDE1 jest wyrażany na niskim poziomie, podczas gdy PDE3 i PDE5 są pośrednie. Od 20 do 40% całkowitej aktywności PDE pozostawało w obecności inhibitorów PDE1-PDE5, co wskazuje, że inne rodziny PDE przyczyniają się do całkowitej puli PDE. PCR z odwrotną transkrypcją ze starterami specyficznymi dla rodziny wykazał ekspresję mRNA dla PDE7-PDE9, potwierdzając ten wniosek. Stwierdzono, że całkowita aktywność PDE jest podwyższona w ekstraktach tkankowych z mysiego modelu dystrofii mięśniowej Duchenne'a.


title: Astma wywołana wysiłkiem fizycznym.

text: Wpływ wysiłku fizycznego na czynność wentylacyjną badano u 7 pacjentów z astmą. Trzy wykazały znaczny spadek natężonej objętości wydechowej w ciągu jednej sekundy (FEV 1) po wysiłku. Stopień hiperwentylacji wywołanej wysiłkiem korelował ze spadkiem powysiłkowym FEV 1. Świadoma hiperwentylacja w spoczynku powodowała zmniejszenie FEV 1 u wszystkich chorych na astmę. Oddychanie 5,6% dwutlenku węgla podczas świadomej hiperwentylacji zamiast powietrza w pomieszczeniu powodowało większą wentylację i większy spadek FEV1. Ani wysiłek fizyczny, ani dobrowolna hiperwentylacja nie miały istotnego wpływu na FEV 1 u zdrowych osób i pacjentów z przewlekłym zapaleniem oskrzeli. Zarówno wywołany wysiłkiem, jak i hiperwentylacją spadek FEV 1 był hamowany przez wcześniejsze podanie izoproterenolu, ale nie przez atropinę. Postuluje się, że astma wysiłkowa jest prawdopodobnie astmą wywołaną hiperwentylacją. Możliwych jest kilka podstawowych mechanizmów, dzięki którym powstaje niedrożność dróg oddechowych.