title: Ekspresja kinazy połączonej z integryną jest podwyższona w przerostu ludzkiego serca i indukuje przerost u myszy transgenicznych.

text: TŁO Chociaż wiadomo, że wiele szlaków sygnałowych jest aktywowanych w doświadczalnym przeroście serca, molekularne podłoże odpowiedzi przerostowej właściwej dla ludzkich chorób serca pozostaje w dużej mierze nieznane. Kinaza związana z integryną (ILK) to wielofunkcyjna kinaza białkowa, która fizycznie łączy beta-integryny z cytoszkieletem aktynowym, co sugeruje potencjalną rolę mechanoreceptora. METODY I WYNIKI Przedstawiamy tutaj wyraźny wzrost poziomu białka ILK w przerostowych komorach u pacjentów z wrodzoną i nabytą niedrożnością drogi odpływu. Ten wzrost ILK był związany z aktywacją trifosfataz guaninowych z rodziny Rho, Rac1 i Cdc42, oraz znanych hipertroficznych kinaz sygnałowych, w tym kinaz związanych z sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK1/2) i kinazy p70 S6. Myszy transgeniczne ze swoistą dla serca ekspresją konstytutywnie aktywnej ILK (ILK(S343D)) lub ILK typu dzikiego (ILK(WT)) wykazywały skompensowany fenotyp przerostu komór i zgodny z tym profil aktywacji trifosfataz guaninowych i dalszych kinaz białkowych widoczne w przeroście człowieka. W przeciwieństwie do tego, transgeniczne myszy z ograniczoną do kardiomiocytów ekspresją ILK z nieaktywną kinazą (ILK(R211A)) nie były w stanie uzyskać kompensacyjnej odpowiedzi przerostowej na angiotensynę II in vivo. WNIOSKI Podsumowując, wyniki te identyfikują sygnalizację regulowaną przez ILK jako szeroko adaptacyjny mechanizm odpowiedzi hipertroficznej, mający znaczenie dla szerokiego zakresu klinicznych chorób serca.


title: Funkcjonalne i molekularne defekty wysp trzustkowych w cukrzycy typu 2.

text: Aby rzucić więcej światła na podstawowe zmiany wydzielania insuliny w cukrzycy typu 2 i możliwe mechanizmy, które to za nią pociągały, zbadaliśmy kilka właściwości funkcjonalnych i molekularnych wysp izolowanych z trzustki 13 dawców narządów z cukrzycą typu 2 i 13 dopasowanych dawców narządów niebędących cukrzycą. Stymulowane glukozą wydzielanie insuliny z wysp cukrzycowych typu 2 było istotnie niższe niż z wysp kontrolnych, podczas gdy uwalnianie insuliny stymulowane argininą i glibenklamidem było mniej zaburzone. Defektom towarzyszyła obniżona ekspresja mRNA GLUT1 i -2 oraz glukokinazy, a także zmniejszona oksydacja glukozy. Ponadto zmniejszona została aktywacja kinazy białkowej aktywowanej przez AMP. Ponadto obniżyła się ekspresja insuliny, a trzustkowej homeobox-1 dwunastnicy (PDX-1) i forkhead box O1 (Foxo-1). Stężenia nitrotyrozyny i 8-hydroksy-2'-deoksyguanozyny, markerów stresu oksydacyjnego, były istotnie wyższe w wysepkach z cukrzycą typu 2 niż kontrolne i korelowały ze stopniem upośledzenia wydzielania insuliny stymulowanego glukozą. W związku z tym 24-godzinna ekspozycja na glutation znacząco poprawiła stymulowane glukozą uwalnianie insuliny i zmniejszyła stężenie nitrotyrozyny, z częściowym przywróceniem ekspresji mRNA insuliny. Wyniki te dostarczają bezpośredniego dowodu, że defekty wydzielania insuliny w wysepkach cukrzycowych typu 2 są związane z licznymi zmianami komórek wysp trzustkowych. Co najważniejsze, obecne badanie pokazuje, że upośledzenie czynnościowe wysp cukrzycowych typu 2 może być przynajmniej częściowo odwracalne. W związku z tym sugeruje się, że zmniejszenie stresu oksydacyjnego komórek wysp trzustkowych jest potencjalnym celem terapii ludzkiej cukrzycy typu 2.


title: Indukcja komórek podobnych do macierzystych o właściwościach nowotworowych poprzez przewlekłą ekspozycję ludzkich komórek nabłonka płuc na jednościenne nanorurki węglowe

text: TŁO Nanorurki węglowe (CNT) stanowią wielką obietnicę stworzenia nowych i lepszych produktów do zastosowań komercyjnych i biomedycznych, ale ich długoterminowe niekorzystne skutki zdrowotne stanowią poważny problem. Celem tego badania było zajęcie się ryzykiem raka płuc u ludzi związanym z przewlekłą ekspozycją płuc na jednościenne (SW) CNT poprzez fundamentalne zrozumienie procesów komórkowych i molekularnych prowadzących do karcynogenezy. Postawiliśmy hipotezę, że nabycie nowotworowych komórek macierzystych (CSC), subpopulacji, która napędza inicjację i progresję nowotworu, może przyczyniać się do karcynogenezy CNT. METODY Nienowotworowe ludzkie komórki nabłonka płuc były przewlekle eksponowane na dobrze rozproszony SWCNT przez okres 6 miesięcy w fizjologicznie istotnym stężeniu dawki 0,02 μg/cm2 powierzchni. Przewlekłe eksponowane na SWCNT komórki oceniano pod kątem obecności komórek podobnych do CSC w warunkach selektywnych względem CSC sfer guza i populacji bocznej (SP). Komórki podobne do CSC wyizolowano za pomocą sortowania komórek aktywowanego fluorescencyjnie i oceniono pod kątem agresywnych zachowań, w tym nabytej odporności na apoptozę i zwiększonej migracji i inwazji komórek in vitro oraz zdolności do inicjowania nowotworu in vivo. Jako kontrolę pozytywną służyły komórki niedrobnokomórkowego raka płuc. WYNIKI Po raz pierwszy wykazaliśmy istnienie komórek podobnych do CSC we wszystkich klonach przewlekle eksponowanych na SWCNT komórek nabłonka płuc. Te komórki podobne do CSC, w przeciwieństwie do ich odpowiedników innych niż CSC, posiadały wszystkie cechy biologiczne CSC płuc, które są kluczowe dla nieodwracalnej transformacji nowotworowej, samoodnowy, agresywnych zachowań nowotworowych i nowotworzenia in vivo. Komórki te wykazywały również nieprawidłowe markery komórek macierzystych, w szczególności Nanog, SOX-2, SOX-17 i E-kadherynę. Przywrócona ekspresja supresora nowotworu p53 znosiła właściwości CSC komórek podobnych do CSC. Ponadto zidentyfikowaliśmy specyficzne markery powierzchni komórek macierzystych CD24low i CD133high, które są związane z powstawaniem CSC i nowotworzeniem indukowanym przez SWCNT. WNIOSKI Nasze odkrycia dostarczają nowych i przekonujących dowodów na nabywanie komórek podobnych do CSC indukowanych przez przewlekłą ekspozycję na SWCNT, które prawdopodobnie będą główną siłą napędową dla nowotworzenia SWCNT. W związku z tym nasze badanie wspiera rozważne przyjęcie strategii prewencyjnych i wdrożenie kontroli narażenia na SWCNT. Sugerujemy również, że wykrycie CSC i powiązanych markerów powierzchniowych może stanowić skuteczne narzędzie przesiewowe do przewidywania rakotwórczego potencjału SWCNT i powiązanych nanocząstek.


title: Stechiometria czynnika przeprogramowania wpływa na stan epigenetyczny i właściwości biologiczne indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych.

text: Porównaliśmy dwa genetycznie wysoce zdefiniowane systemy transgeniczne, aby zidentyfikować parametry wpływające na przeprogramowanie komórek somatycznych do stanu pluripotencjalnego. Nasze wyniki pokazują, że poziom i stechiometria czynników przeprogramowania podczas procesu przeprogramowania silnie wpływa na wynikową pluripotencję komórek iPS. Wysoka ekspresja Oct4 i Klf4 w połączeniu z niższą ekspresją c-Myc i Sox2 produkowała komórki iPS, które skutecznie generowały „myszy all-iPSC” przez komplementację tetraploidalną (4n), utrzymywały normalne imprinting w locus Dlk1-Dio3 i nie tworzyły myszy z guzami. Utrata imprintingu (LOI) w locus Dlk1-Dio3 nie korelowała ściśle ze zmniejszoną pluripotencją, chociaż wydajność generowania „myszy zawierających wyłącznie iPSC” była zmniejszona. Nasze dane wskazują, że stechiometria czynników przeprogramowania może wpływać na epigenetyczne i biologiczne właściwości komórek iPS. Koncepcja ta komplikuje wysiłki w celu zdefiniowania „ogólnego” stanu epigenetycznego iPSC i ESC i powinna być wzięta pod uwagę przy porównywaniu różnych linii komórkowych iPS i ES.


title: Aktywność wiązania DNA białka aktywującego-1 (AP-1) jest indukowana przez hydroksymocznik w stadium organogenezy zarodków myszy

text: Hydroksymocznik jest silnym teratogenem; Zmiatacze wolnych rodników lub przeciwutleniacze zmniejszają jego teratogenność. Aktywator Protein-1 (AP-1) i NF-kappaB są czynnikami transkrypcyjnymi wrażliwymi na redoks, które odgrywają ważną rolę w normalnym rozwoju i reakcji na stres. Badanie to zostało zaprojektowane w celu ustalenia, czy ekspozycja na teratogenne dawki hydroksymocznika indukuje stres oksydacyjny i zmienia ekspresję genów poprzez aktywację tych czynników transkrypcyjnych. Ciężarne myszy leczono solą fizjologiczną lub hydroksymocznikiem (400, 500 lub 600 mg/kg) w 9 dniu ciąży (GD 9) i zabijano w dniu 9, 0,5, 3 lub 6 godzin po leczeniu, aby ocenić stres oksydacyjny i transkrypcję czynności czynnika lub na GD 18, aby ocenić rozwój płodu. Ekspozycja na 400 mg/kg hydroksymocznika nie miała wpływu na potomstwo, natomiast ekspozycja na 500 lub 600 mg/kg powodowała zależny od dawki wzrost resorpcji i wad rozwojowych płodu, w tym kręconych ogonów, nieprawidłowych kończyn (oligodaktylii, hemimelii i amelii) oraz krótkie żebra. Hydroksymocznik nie wywoływał stresu oksydacyjnego, co oceniano na podstawie stosunku utlenionego do zredukowanego glutationu, ani nie zmieniał aktywności wiązania DNA NF-kappaB w zarodku GD9. Natomiast ekspozycja na hydroksymocznik w dowolnej dawce zwiększała aktywność wiązania DNA AP-1 w zarodkach i woreczkach żółtkowych 0,5 lub 3 godziny po leczeniu. Indukowana hydroksymocznikiem aktywność heterodimeru c-Fos w zarodku osiągnęła szczyt 3-4-krotnie powyżej kontroli po 3 godzinach i pozostała podwyższona przez 6 godzin; przeciwnie, aktywność dimerów c-Jun nie została zmieniona przez ekspozycję na lek. Dramatyczny i specyficzny dla regionu wzrost immunoreaktywności c-Fos stwierdzono w zarodkach traktowanych hydroksymocznikiem. Indukcja aktywności wiązania DNA AP-1 przez hydroksymocznik stanowi wczesny, czuły marker embrionalnej odpowiedzi na uraz.


title: BCL-6 tłumi geny, które działają w różnicowaniu limfocytów, zapaleniu i kontroli cyklu komórkowego.

text: BCL-6, represor transkrypcji często translokowany w chłoniakach, reguluje różnicowanie i zapalenie komórek B w centrum rozmnażania. Badanie przesiewowe mikromacierzy DNA zidentyfikowało geny represjonowane przez BCL-6, w tym wiele genów aktywacji limfocytów, co sugeruje, że BCL-6 moduluje sygnały receptorów komórek B. Represja BCL-6 dwóch genów chemokin, MIP-1alfa i IP-10, może również osłabiać odpowiedzi zapalne. Blimp-1, kolejny cel BCL-6, jest ważny dla różnicowania plazmatycznego. Ponieważ ekspresja BCL-6 jest wyciszona w komórkach plazmatycznych, represja blimp-1 przez BCL-6 może kontrolować różnicowanie plazmocytów. Rzeczywiście, hamowanie funkcji BCL-6 zapoczątkowało zmiany wskazujące na różnicowanie plazmacytyczne, w tym zmniejszoną ekspresję c-Myc i zwiększoną ekspresję inhibitora cyklu komórkowego p27kip1. Dane te sugerują, że złośliwa transformacja przez BCL-6 obejmuje hamowanie różnicowania i zwiększoną proliferację.


title: Lokalne, zależne od wypływu gradienty auksyny jako wspólny moduł tworzenia organów roślinnych

text: Rośliny, w porównaniu ze zwierzętami, wykazują niesamowitą zdolność adaptacji i plastyczność w swoim rozwoju. Zależy to w dużej mierze od zdolności roślin do tworzenia nowych organów, takich jak korzenie boczne, liście i kwiaty podczas rozwoju poembrionalnego. Zawiązki narządów rozwijają się z populacji komórek założycielskich w narządy poprzez skoordynowany podział i różnicowanie komórek. Tutaj pokazujemy, że tworzenie narządów u Arabidopsis obejmuje dynamiczne gradienty auksyny cząsteczki sygnałowej z maksimami na końcach zawiązków. W tych gradientach pośredniczy wypływ komórkowy wymagający asymetrycznie zlokalizowanych białek PIN, które reprezentują funkcjonalnie nadmiarową sieć dystrybucji auksyny zarówno w narządach powietrznych, jak i podziemnych. Lokalizacja polarna PIN1 podlega dynamicznej rearanżacji, która koreluje z ustaleniem gradientów auksyn i rozwojem zawiązków. Nasze wyniki sugerują, że zależne od PIN, lokalne gradienty auksyny stanowią wspólny moduł do tworzenia wszystkich organów roślinnych, niezależnie od ich dojrzałej morfologii lub pochodzenia rozwojowego.


title: Drosophila MICAL reguluje organizację miofilamentów i strukturę synaptyczną

text: Ogólny rozmiar i struktura terminala synaptycznego jest ważnym wyznacznikiem jego funkcji. W wielkoskalowym badaniu przesiewowym mutagenezy, zaprojektowanym w celu identyfikacji mutantów Drosophila z nieprawidłowo zbudowanymi połączeniami nerwowo-mięśniowymi (NMJ), odkryliśmy mutacje w Drosophila mical, konserwatywnym genie kodującym wielodomenowe białko z N-końcową domeną monooksygenazy. U mutantów mikalnych, guziczki synaptyczne nie wyrastają normalnie na powierzchni mięśni i mają tendencję do tworzenia skupisk wzdłuż gałęzi synaptycznych oraz w miejscach wejścia nerwów. Zgodnie z wysoką ekspresją MICAL w mięśniach somatycznych, barwienia immunohistochemiczne ujawniają, że lokalizacja subkomórkowa i architektura kurczliwych włókien mięśniowych są dramatycznie zaburzone u mutantów mikalnych. Zamiast integracji w regularny wzór sarkomeryczny, włókna aktyny i miozyny są zdezorganizowane i gromadzą się pod błoną plazmatyczną. Podczas gdy elementy kurczliwe są silnie obłąkane, proponowany organizator struktury sarkomerycznej, D-Titin, jest znacznie mniej dotknięty. Transgeniczna ekspresja interferujących cząsteczek RNA pokazuje, że MICAL jest wymagany w mięśniach do ułożenia miofilamentów wyższego rzędu. Analiza ultrastrukturalna potwierdza, że grube włókna bogate w miozynę wchodzą w regiony podbłoniaste i zakłócają rozwój synaptyczny, wskazując, że zdezorganizowane miofilamenty mogą powodować fenotyp wzrostu synaptycznego. Jako model sugerujemy, że nitkowata sieć wokół pętelek synaptycznych ogranicza rozprzestrzenianie się rozgałęzień synaptycznych.


title: Infekcja wirusowa wszczepionych ludzkich wysepek prowadzi do cukrzycy

text: Cukrzyca typu 1 (T1D) charakteryzuje się zniszczeniem komórek β wysp trzustkowych wytwarzających insulinę. Do rozwoju T1D przyczyniają się zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Podejrzewa się, że infekcja wirusowa enterowirusami wywołuje T1D, ale jej przyczynowa rola pozostaje nieudowodniona i kontrowersyjna. Badania na zwierzętach są problematyczne ze względu na specyficzne gatunkowo różnice w podatności komórek gospodarza i odpowiedzi immunologicznej na kandydujące patogeny wirusowe, takie jak wirus Coxsackie B (CVB). Aby rozwiązać kontrowersyjną rolę wirusów w ludzkim T1D, opracowaliśmy model infekcji wirusowej u myszy z niedoborem odporności noszących przeszczepy wysepek ludzkich. Hiperglikemię indukowano u myszy przez swoistą ablację natywnych komórek β. Ludzkie wysepki, które są naturalnie podatne na zakażenie CVB, zostały przeszczepione w celu przywrócenia normoglikemii. Przeszczepione myszy zakażono CVB4 i monitorowano pod kątem hiperglikemii. Czterdzieści siedem procent myszy zakażonych CVB4 rozwinęło hiperglikemię. Przeszczepy ludzkich wysp z zakażonych myszy zawierały wirusowe RNA, wyrażały białko wirusowe i miały obniżone poziomy insuliny w porównaniu z przeszczepami od myszy niezainfekowanych. Profile ekspresji genów specyficzne dla człowieka w przeszczepach od zakażonych myszy ujawniły indukcję wielu genów stymulowanych interferonem. Zatem ludzkie wysepki mogą stać się poważnie dysfunkcyjne ze zmniejszoną produkcją insuliny po zakażeniu komórek β CVB, co prowadzi do cukrzycy.


title: Nadekspresja mikroRNA-22 (miR-22) działa neuroprotekcyjnie poprzez ogólne działanie antyapoptotyczne i może również atakować określone mechanizmy związane z chorobą Huntingtona

text: TŁO Chociaż zidentyfikowano wiele przyczyn i mechanizmów chorób neurodegeneracyjnych, równolegle pojawiło się bardzo niewiele strategii terapeutycznych. Jednym z możliwych wyjaśnień jest to, że skuteczna strategia leczenia może wymagać jednoczesnego ukierunkowania na więcej niż jedną cząsteczkę szlaku. Nowym podejściem terapeutycznym, które pojawiło się niedawno, jest zaangażowanie mikroRNA (miRNA), które umożliwia jednoczesne ukierunkowanie na wiele szlaków komórkowych przy użyciu pojedynczej sekwencji. METODOLOGIA/GŁÓWNE WYNIKI Zidentyfikowaliśmy miR-22 jako potencjalnie neuroprotekcyjne miRNA w oparciu o jego przewidywaną regulację kilku celów związanych z chorobą Huntingtona (deacetylaza histonowa 4 (HDAC4), korepresor REST 1 (Rcor1) i regulator sygnalizacji białka G 2 (Rgs2 )) i jego zmniejszoną ekspresję w mózgach z chorobą Huntingtona i Alzheimera. Następnie przetestowaliśmy hipotezę, że zwiększenie poziomu komórkowego miRNA-22 zapewni neuroprotekcję w modelach neurodegeneracji in vitro. Jak przewidywano, nadekspresja miR-22 hamowała neurodegenerację w pierwotnych hodowlach prążkowia i kory eksponowanych na zmutowany fragment ludzkiej huntingtyny (Htt171-82Q). Nadekspresja miR-22 zmniejszyła również neurodegenerację w pierwotnych hodowlach neuronów wystawionych na działanie kwasu 3-nitropropionowego (3-NP), inhibitora kompleksu mitochondrialnego II/III. Ponadto miR-22 poprawił żywotność neuronów w modelu starzenia mózgu in vitro. Mechanizmy leżące u podstaw efektów miR-22 obejmowały zmniejszenie aktywacji kaspazy, zgodne z ukierunkowaniem miR-22 na proapoptotyczne aktywności aktywowanej mitogenem kinazy białkowej 14/p38 (MAPK14/p38) i indukowanego białka jądrowego p53 białka nowotworowego 1 (Tp53inp1). Co więcej, efekty specyficzne dla HD obejmowały nie tylko celowanie w mRNA HDAC4, Rcor1 i Rgs2, ale także zmniejszenie ogniskowej akumulacji zmutowanych ognisk Htt-dodatnich, które wystąpiły w nieznanym mechanizmie. WNIOSKI Dane te pokazują, że miR-22 ma wieloczęściowe działanie przeciwneurodegeneracyjne, w tym hamowanie apoptozy i ukierunkowanie na mRNA zaangażowane w etiologię HD. Wyniki te uzasadniają dodatkowe badania w celu oceny wykonalności i skuteczności terapeutycznej manipulacji miR-22 in vivo.


title: Badania w opiece sercowo-naczyniowej: stanowisko Rady ds. Pielęgniarstwa Sercowo-Naczyniowego i Profesjonalistów Pokrewnych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego.

text: Aby zapewnić optymalną opiekę nad pacjentem, zaleca się opiekę opartą na dowodach i potrzebne są badania mające na celu wsparcie personelu medycznego wszystkich dyscyplin w podejmowaniu decyzji, które opcje zastosować w codziennej praktyce. Ze względu na rosnącą złożoność opieki kardiologicznej przez całe życie pacjentów w połączeniu z rosnącymi możliwościami i wyzwaniami w badaniach multidyscyplinarnych, Komitet Naukowy Rady ds. Pielęgniarstwa Sercowo-Naczyniowego i Profesjonalistów Pokrewnych (CCNAP) uznał, że potrzebne jest oświadczenie o stanowisku, aby kierować badaczami , decydentów i organy finansujące, aby przyczynić się do rozwoju wiedzy potrzebnej do dalszej poprawy opieki sercowo-naczyniowej. W niniejszym artykule zidentyfikowano luki w wiedzy w bieżących badaniach związanych z opieką nad pacjentami z chorobami układu krążenia, zbadano nadchodzące wyzwania i przedstawiono zalecenia dotyczące przyszłych badań.


title: Dynamika Htz1 obejmująca cały genom

text: Warianty histonów pomagają specjalizować regiony chromatyny; jednak ich wpływ na regulację transkrypcji jest w dużej mierze nieznany. Tutaj określiliśmy lokalizację i dynamikę w całym genomie Htz1, wariant histonu drożdżowego H2A. Htz1 lokalizuje się w setkach represjonowanych/podstawowych promotorów Pol II i preferuje promotory bez TATA. Specyficzne odkładanie Htz1 wymaga kompleksu SWR1, który w dużej mierze współlokalizuje z Htz1. Zajętość Htz1 koreluje z określonymi modyfikacjami histonów, a odkładanie Htz1 jest częściowo zależne od Gcn5 (acetylotransferazy histonowej) i Bdf1, członka kompleksu SWR1, który wiąże acetylowane histony. Zmiany w warunkach wzrostu powodują uderzającą redystrybucję Htz1 z aktywowanych do stłumionych/podstawowych promotorów. Ponadto Htz1 promuje pełną aktywację genu, ale generalnie nie wpływa na represję. Co ważne, Htz1 uwalnia się z oczyszczonej chromatyny in vitro w warunkach, w których H2A i H3 pozostają połączone. Sugerujemy, że nukleosomy niosące Htz1 są odkładane na represjonowanych/podstawowych promotorach, ale ułatwiają aktywację poprzez ich podatność na utratę, tym samym pomagając w ekspozycji DNA promotora.


title: Analiza metagenomiczna konsorcjum drobnoustrojów z naturalnej ropy naftowej, która przedostaje się do ekosystemu morskiego w południowej Kalifornii

text: Ropa naftowa może stanowić główne zanieczyszczenie ekosystemu morskiego, a mikroorganizmy odgrywają znaczącą rolę w degradacji jego głównych składników. Aby lepiej zrozumieć proces degradacji węglowodorów przez drobnoustroje w ekosystemie morskim, zebraliśmy ropę naftową z aktywnego obszaru wycieku znajdującego się w kanale Santa Barbara (SBC) i wygenerowaliśmy łącznie około 52 GB surowych danych dotyczących sekwencji metagenomicznych. Zebrane dane obejmowały około 500 Mb, reprezentujących około 1,1 miliona genów pochodzących głównie z bakterii chemolitoautotroficznych. Członkowie Oceanospirillales, rzędu bakteryjnego należącego do Deltaproteobacteria, zrekrutowali mniej niż 2% zmontowanych genów w metagenomie SBC. W przeciwieństwie do tego, społeczność drobnoustrojów związana z chmurą ropy naftowej, która rozwinęła się w następstwie wybuchu Deepwater Horizon (DWH) w 2010 roku, została zdominowana przez Oceanospirillales, które stanowiły ponad 60% danych metagenomicznych wygenerowanych z chmury ropy DWH. Sugeruje to, że Oceanospirillales może odgrywać mniej znaczącą rolę w mikrobiologicznej konwersji węglowodorów w oleju odciekowym SBC w porównaniu z olejem z dymu DWH. Przypuszczamy, że ta różnica wynika z tego, że wyciek oleju SBC jest głównie beztlenowy, podczas gdy chmura oleju DWH jest tlenowa. W obrębie Archaea, gromada Euryarchaeota, zrekrutowała ponad 95% zebranych sekwencji archeonów z metagenomu wycieku oleju SBC, przy czym ponad 50% sekwencji przypisano członkom rzędów Methanomicrobiales i Methanosarcinales. Te rzędy zawierają organizmy zdolne do beztlenowej metanogenezy i utleniania metanu (AOM) i stawiamy hipotezę, że te rzędy – i ich zdolności metaboliczne – mogą mieć fundamentalne znaczenie dla ekologii wycieku oleju SBC.


title: Hmga2 promuje samoodnowę neuronalnych komórek macierzystych u młodych, ale nie starych myszy poprzez zmniejszenie ekspresji p16Ink4a i p19Arf

text: Komórki macierzyste utrzymują się przez całe życie w różnych tkankach, podlegając samoodnawialnym podziałom. Zdolność do samoodnowy spada z wiekiem, częściowo z powodu wzrastającej ekspresji supresora nowotworu p16 (Ink4a). Odkryliśmy, że regulator transkrypcji Hmga2 jest silnie wyrażany w płodowych nerwowych komórkach macierzystych, ale ta ekspresja spada wraz z wiekiem. Ten spadek jest częściowo spowodowany przez rosnącą ekspresję mikroRNA let-7b, o którym wiadomo, że celuje w HMGA2. Myszy z niedoborem Hmga2 wykazują zmniejszoną liczbę komórek macierzystych i samoodnowę w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym myszy płodowych i młodych dorosłych, ale nie myszy starszych dorosłych. Ponadto ekspresja p16(Ink4a) i p19(Arf) była zwiększona w płodowych i młodych dorosłych komórkach macierzystych z niedoborem Hmga2, a delecja p16(Ink4a) i/lub p19(Arf) częściowo przywróciła zdolność do samoodnowy. Nadekspresja let-7b zmniejszyła Hmga2 i zwiększyła ekspresję p16(Ink4a)/p19(Arf). Hmga2 promuje zatem samoodnowę komórek macierzystych płodu i młodych dorosłych poprzez zmniejszenie ekspresji p16(Ink4a)/p19(Arf). Zmiany w ekspresji let-7 i Hmga2 podczas starzenia przyczyniają się do pogorszenia funkcji nerwowych komórek macierzystych.


title: Stres genotoksyczny znosi odnowę komórek macierzystych melanocytów poprzez wyzwalanie ich różnicowania

text: Ubytek somatycznych komórek macierzystych z powodu nagromadzenia uszkodzeń DNA jest powiązany z występowaniem fenotypów związanych ze starzeniem się. Siwienie włosów, typowy objaw starzenia się ssaków, jest spowodowane niepełnym utrzymaniem komórek macierzystych melanocytów (MSC) wraz z wiekiem. W tym miejscu donosimy, że nieodwracalne uszkodzenie DNA spowodowane promieniowaniem jonizującym znosi odnowienie MSC u myszy. Co zaskakujące, odpowiedź na uszkodzenie DNA wyzwala różnicowanie MSC w dojrzałe melanocyty w niszy, zamiast indukować ich apoptozę lub starzenie. Wynikające z tego wyczerpanie MSC prowadzi do nieodwracalnego siwienia włosów. Ponadto niedobór zmutowanej ataksji-teleangiektazji (ATM), centralnej kinazy przetwornika odpowiedzi na uszkodzenie DNA, uwrażliwia komórki MSC na różnicowanie ektopowe, wykazując, że kinaza chroni komórki MSC przed ich przedwczesnym różnicowaniem, działając jako „punkt kontrolny pnia” w celu utrzymania jakość i ilość komórek macierzystych.


title: Chemooporność gemcytabiny i markery molekularne związane z transportem i metabolizmem gemcytabiny w ludzkich komórkach raka trzustki

text: Aby zidentyfikować predyktywne markery molekularne oporności na gemcytabinę, zbadaliśmy zmiany w ekspresji czterech genów związanych z transportem i metabolizmem gemcytabiny podczas rozwoju nabytej oporności na gemcytabinę w liniach komórek raka trzustki. Poziomy ekspresji ludzkiego równoważnego transportera nukleozydowego-1 (hENT1), kinazy deoksycytydynowej (dCK), mRNA RRM1 i RRM2 analizowano za pomocą reakcji PCR w czasie rzeczywistym w różnych subklonach podczas rozwoju nabytej oporności na gemcytabinę. PCR z fotocyklerem w czasie rzeczywistym wykazało, że poziomy ekspresji RRM1 lub RRM2 stopniowo wzrastały podczas rozwoju oporności na gemcytabinę. Ekspresja dCK była nieznacznie zwiększona w komórkach opornych na niższe stężenia gemcytabiny, ale spadła poniżej niewykrywalnego poziomu w subklonach opornych na wyższe stężenia. Ekspresja hENT1 wzrosła w rozwoju oporności na gemcytabinę. Ponieważ nabyta oporność na gemcytabinę wydaje się korelować z równowagą tych czterech czynników, obliczyliśmy stosunek ekspresji genu hENT1 × dCK/RRM1 × RRM2 w subklonach opornych na gemcytabinę. Stosunek ekspresji genów zmniejszał się stopniowo wraz z rozwojem nabytej oporności w subklonach opornych na gemcytabinę. Ponadto stosunek ekspresji istotnie korelował z wrażliwością na gemcytabinę w ośmiu liniach komórkowych raka trzustki, podczas gdy żaden poziom ekspresji pojedynczego genu nie korelował z wrażliwością. Wyniki te sugerują, że o wrażliwości komórek raka trzustki na gemcytabinę decyduje stosunek czterech czynników zaangażowanych w transport i metabolizm gemcytabiny. Stosunek poziomów ekspresji czterech genów koreluje z nabytą opornością na gemcytabinę w komórkach raka trzustki i może być użyteczny jako marker prognostyczny skuteczności terapii gemcytabiną u pacjentów z rakiem trzustki.


title: Mechanizmy uszkadzania DNA i ścieżka rekombinacji homologicznej działają kolejno w celu ochrony ludzkich telomerów

text: Telomery chronią końce chromosomów przed wykryciem ich jako uszkodzeń i uruchomieniem punktów kontrolnych uszkodzeń DNA. Paradoksalnie funkcja telomerów zależy od białek punktów kontrolnych, takich jak ATM i ATR, ale jak dotąd brakowało modelu molekularnego wyjaśniającego tę pozornie sprzeczną zależność. Tutaj pokazujemy, że maszyneria uszkadzająca DNA działa na telomery w co najmniej dwóch niezależnych krokach. Po pierwsze, maszyneria zależna od ATR jest rekrutowana do telomerów przed zakończeniem replikacji telomerów, prawdopodobnie w odpowiedzi na jednoniciowy DNA wynikający z zastoju widełek replikacyjnych. Po drugie, po replikacji telomery przyciągają ATM i maszynerię rekombinacji homologicznej (HR). Wyniki badań in vivo i in vitro sugerują, że mechanizm HR jest niezbędny do utworzenia struktury specyficznej dla telomeru na końcach chromosomów po replikacji. Nasze wyniki sugerują, że końce telomerów muszą być rozpoznane jako uszkodzenie DNA, aby zakończyć replikację końców i uzyskać strukturę niezbędną do funkcjonowania.


title: Sprouty1 reguluje odwracalny stan spoczynku samoodnawialnej puli komórek macierzystych mięśni dorosłych podczas regeneracji

text: Komórki satelitarne to komórki macierzyste mięśni szkieletowych zdolne do samoodnowy i różnicowania po przeszczepie, ale nie wiadomo, czy przyczyniają się do naprawy endogennych włókien mięśniowych. Czynnik transkrypcyjny Pax7 oznacza komórki satelitarne i ma kluczowe znaczenie dla ustalenia puli dorosłych komórek satelitarnych. Stosując podejście polegające na śledzeniu linii, pokazujemy, że po urazie nieaktywne dorosłe komórki Pax7(+) wchodzą w cykl komórkowy; subpopulacja powraca do stanu spoczynku, aby uzupełnić przedział komórek satelitarnych, podczas gdy inne przyczyniają się do tworzenia włókien mięśniowych. Wykazujemy, że Sprouty1 (Spry1), inhibitor sygnalizacji receptorowej kinazy tyrozynowej, jest wyrażany w nieaktywnych komórkach satelitarnych Pax7(+) w nieuszkodzonych mięśniach, zmniejszany w proliferujących komórkach miogennych po urazie i ponownie indukowany, gdy komórki Pax7(+) ponownie wchodzą w stan spoczynku. Pokazujemy, że Spry1 jest wymagany do powrotu do stanu spoczynku i homeostazy puli komórek satelitarnych podczas naprawy. Nasze wyniki definiują zatem rolę Spry1 w biologii komórek macierzystych mięśni dorosłych i naprawie tkanek.


title: Mechanowrażliwość w jelitowym układzie nerwowym

text: Jelitowy układ nerwowy (ENS) autonomicznie kontroluje aktywność mięśni jelit. Mechanowrażliwe neurony jelitowe (MEN) inicjują aktywność odruchową, reagując na mechaniczne odkształcenie ściany przewodu pokarmowego. MĘŻCZYŹNI w jelitach reagują przede wszystkim na ściskanie lub rozciąganie, a nie na siłę ścinającą. Niektórzy MĘŻCZYŹNI są multimodalni, ponieważ reagują na kompresję i rozciąganie. W zależności od regionu do 60% całej populacji ENS reaguje na naprężenia mechaniczne. Potencjały działania ognia MEN po mechanicznej stymulacji procesów lub somy, chociaż są bardziej wrażliwe na deformację procesu. Istnieją co najmniej dwie populacje MEN w oparciu o ich wrażliwość na różne modalności naprężeń mechanicznych i schemat odpalania. (1) Szybko, powoli i bardzo wolno adaptujące się neurony, które kodują siły ściskające. (2) Ultrawolno adaptujące się wrażliwe na rozciąganie neurony kodujące siły rozciągające. Szybka adaptacja wypalania jest zwykle obserwowana po sile ściskającej, podczas gdy powolna adaptacja lub trwające wyładowanie ostrza często występuje podczas naprężeń rozciągających (rozciąganie). Wszystkie MEN mają pewne wspólne właściwości: otrzymują sygnał synaptyczny, są mechanoreceptorami o niskiej wierności i są wielofunkcyjne pod tym względem, że niektóre służą do neuronów, inne nawet do funkcji motorycznych. W konsekwencji MEN posiadają procesy o funkcjach mechanowrażliwych, jak i eferentnych. Rodzi to intrygującą hipotezę, że MEN wyczuwają i kontrolują aktywność mięśni w tym samym czasie, co pętla sprzężenia zwrotnego. Kanał(y) lub receptor(y) mechanowrażliwy(e) wyrażany(e) przez różne populacje MEN są nieznane. Przyszłe koncepcje muszą uwzględniać MEN wrażliwych na ściskanie i rozciąganie w obwody neuronalne kontrolujące aktywność mięśni. Mogą wchodzić w interakcje, aby kontrolować różne formy określonego wzorca motorycznego lub regulować różne wzorce motoryczne niezależnie od siebie.


title: Fosforylacja centromerowego wariantu histonu H3 reguluje segregację chromosomów w Saccharomyces cerevisiae

text: Wariant centromerowego histonu H3 (CenH3) jest niezbędny do segregacji chromosomów u eukariontów. Identyfikujemy potranslacyjne modyfikacje Saccharomyces cerevisiae CenH3, Cse4. Funkcjonalna charakterystyka mutantów fosforylacji cse4 pokazuje defekty wzrostu i segregacji chromosomów w połączeniu z mutantami kinetochorowymi okp1 i ame1. Używając przeciwciała specyficznego dla fosfoseryny, pokazujemy, że połączenie ufosforylowanego Cse4 z centromerami wzrasta w odpowiedzi na wadliwe przyłączanie mikrotubul lub zmniejszoną kohezję. Ustalamy, że ewolucyjnie konserwowana Ipl1/Aurora B przyczynia się do fosforylacji Cse4, ponieważ poziomy ufosforylowanego Cse4 są obniżone w centromerach w szczepach ipl1 in vivo, a testy in vitro wykazują fosforylację Cse4 przez Ipl1. Zgodnie z tymi wynikami obserwujemy, że mutant fosfomimetyczny cse4-4SD hamuje wrażliwy na temperaturę wzrost mutantów substratowych ipl1-2 i Ipl1 dam1 spc34 i ndc80, które są wadliwe w biorientacji chromosomów. Co więcej, podejścia do biologii komórki wykorzystujące chromosomy znakowane białkiem o zielonej fluorescencji pokazują, że cse4-4SD hamuje defekty segregacji chromosomów w szczepach dam1 spc34. Na podstawie tych wyników proponujemy, że fosforylacja Cse4 destabilizuje uszkodzone kinetochory, aby promować biorientację i zapewnić wierną segregację chromosomów. Podsumowując, nasze wyniki dostarczają szczegółowej analizy in vivo i in vitro fosforylacji Cse4 i jej roli w promowaniu wiernej segregacji chromosomów.


title: Analiza całego genomu miejsc wiązania receptora estrogenowego

text: Receptor estrogenowy jest głównym regulatorem transkrypcyjnym fenotypu raka piersi i archetypem molekularnego celu terapeutycznego. Zmapowaliśmy wszystkie miejsca wiązania receptora estrogenowego i polimerazy RNA II w skali całego genomu, identyfikując autentyczne miejsca wiązania cis i geny docelowe w komórkach raka piersi. Połączenie tego unikalnego zasobu z danymi dotyczącymi ekspresji genów pokazuje odrębne mechanizmy czasowe regulacji genów za pośrednictwem estrogenów, szczególnie w przypadku genów z supresją estrogenów. Co więcej, zasoby te umożliwiły identyfikację miejsc cis-regulatorowych we wcześniej niezbadanych regionach genomu oraz współpracujących czynników transkrypcyjnych leżących u podstaw sygnalizacji estrogenowej w raku piersi.


title: Starzenie replikacyjne w drożdżach: środki do celu.

text: Postęp w badaniach nad starzeniem się jest obecnie szybki i, co zaskakujące, badania na jednokomórkowym eukarioncie są siłą napędową. Identyfikowane są genetyczne modulatory replikacyjnej długości życia u drożdży, odkrywane są zdarzenia molekularne towarzyszące starzeniu się oraz testowany jest stopień zachowania szlaków długowieczności między drożdżami a wielokomórkowymi eukariontami. W tym przeglądzie przedstawiamy krótki retrospektywny pogląd na rozwój drożdży jako modelu starzenia, a następnie zwracamy się do ostatnich odkryć, które popchnęły badania nad starzeniem się w nowe kierunki, a także powiązały starzenie się drożdży z dobrze rozwiniętymi hipotezami u ssaków. Chociaż na pytanie, co powoduje starzenie się, nadal nie można jednoznacznie odpowiedzieć, ten dzień może szybko się zbliżać.


title: Cholesterol lipoprotein o dużej gęstości w surowicy, profil metaboliczny i ryzyko raka piersi.

text: TŁO Częstość występowania zespołu metabolicznego (otyłość, nietolerancja glukozy, niski poziom cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości [HDL-C] w surowicy, wysoki poziom triglicerydów w surowicy, nadciśnienie) jest wysoka i rośnie równolegle ze wzrostem zachorowalności na raka piersi na całym świecie. HDL-C stanowi ważny aspekt tego zespołu, jednak jego rola w raku piersi wciąż pozostaje nieokreślona. METODY W dwóch populacyjnych badaniach przesiewowych w latach 1977-1983 i 1985-1987 oznaczono enzymatycznie poziom HDL-C w surowicy wśród 38 823 norweskich kobiet w wieku 17-54 lat na początku badania. Oceniono również wzrost, wagę, ciśnienie krwi, stężenie lipidów w surowicy, spożycie tłuszczu i energii, aktywność fizyczną, poród, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, stosowanie terapii hormonalnej, spożycie alkoholu i palenie tytoniu. Zastosowaliśmy modelowanie proporcjonalnego ryzyka Coxa do oszacowania względnego ryzyka (RR) raka piersi związanego z poziomami HDL-C w surowicy i dostosowania do potencjalnych zmiennych zakłócających. Przeprowadziliśmy analizy warstwowe, aby ocenić modyfikację efektu według wskaźnika masy ciała (BMI) i stanu menopauzy. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne. WYNIKI Podczas obserwacji o medianie 17,2 lat zidentyfikowaliśmy 708 przypadków inwazyjnego raka piersi. W analizie wielu zmiennych ryzyko raka piersi po menopauzie było odwrotnie proporcjonalne do kwartyla HDL-C (P(trend) = 0,02). Wśród kobiet z HDL-C powyżej 1,64 mmol/l (najwyższy kwartyl) w porównaniu z poniżej 1,20 mmol/l (najniższy kwartyl), względne ryzyko wyniosło 0,75 (95% przedział ufności [CI] = 0,58 do 0,97). Związek HDL-C ograniczał się do kobiet w podgrupie cięższej (BMI > lub =25 kg/m2), dla których względne ryzyko raka piersi po menopauzie u osób z HDL-C powyżej 1,64 mmol/l w porównaniu z poniżej 1,20 mmol/l wynosił 0,43 (95% CI = 0,28 do 0,67; P(trend)<0,001; P(interakcja)=0,001). WNIOSEK Niski poziom HDL-C, jako część zespołu metabolicznego, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka piersi po menopauzie.


title: Przewidywanie sieci oddziaływań chemiczno-białkowych za pomocą ważonej metody wnioskowania opartej na sieci

text: Interakcja chemiczno-białkowa (CPI) jest głównym tematem identyfikacji celów i odkrywania leków. Jednak oznaczanie CPI na dużą skalę jest dużym wyzwaniem dla eksperymentów in vitro lub in vivo, podczas gdy przewidywanie in silico wykazuje ogromne korzyści ze względu na niski koszt i wysoką dokładność. W oparciu o nasze wcześniejsze przewidywanie interakcji lek-cel za pomocą metody wnioskowania opartego na sieci (NBI), dalej rozwinęliśmy metody NBI ważone węzłami i krawędziami do przewidywania CPI. Do oceny metod wykorzystano dwie kompleksowe dwuczęściowe sieci CPI wyekstrahowane z bazy danych ChEMBL: jedna zawierała 17 111 par CPI między 4741 związkami i 97 receptorami sprzężonymi z białkiem G, druga zawierała 13 648 par CPI między 2827 związkami i 206 kinazami. Zasięg obszaru pod krzywymi charakterystyki pracy odbiornika wynosił od 0,73 do 0,83 dla zewnętrznych zestawów walidacyjnych, co potwierdziło wiarygodność prognozy. Hipotezę słabych interakcji w sieci CPI zidentyfikowano metodą NBI ważoną krawędzią. Ponadto, aby zweryfikować metody, przewidziano kilka potencjalnych celów dla pięciu zatwierdzonych leków, a mianowicie imatinibu, dasatynibu, sertindolu, olanzapiny i zyprazydonu. Ponadto przedstawiono hipotezy molekularne i dowody doświadczalne dla tych przewidywań. Wyniki te potwierdziły, że nasze metody mają potencjalne wartości w zrozumieniu molekularnych podstaw polifarmakologii leków i byłyby pomocne w repozycjonowaniu leków.


title: Wykorzystanie sieci sygnalizacji aktywowanej stresem drożdży w celu uzyskania informacji o biologii stresu i sygnalizacji choroby

text: Zdrowe komórki wykorzystują skomplikowane systemy do monitorowania swojego środowiska i reagowania w przypadku stresu komórkowego. Niezależnie od tego, czy stres wynika z zewnętrznych urazów, czy defektów spowodowanych mutacją i chorobą, komórki muszą być w stanie precyzyjnie zareagować, aby stworzyć odpowiednią obronę. Wieloaspektowe reakcje na stres są zazwyczaj połączone z zatrzymaniem wzrostu i progresji cyklu komórkowego, co zarówno ogranicza przenoszenie uszkodzonych materiałów, jak i służy do realokacji ograniczonych zasobów komórkowych w kierunku obrony. Dlatego obrona przed stresem kontra szybki wzrost reprezentują sprzeczne interesy w komórce. W jaki sposób komórki eukariotyczne ustalają równowagę między obroną a proliferacją, a zwłaszcza znajomość sieci regulacyjnych, które kontrolują tę decyzję, są słabo poznane. W tej perspektywie rozwijamy naszą niedawną pracę dotyczącą sieci sygnalizacji aktywowanej stresem u pączkujących drożdży, która wychwytuje ścieżki kontrolujące obronę przed stresem oraz regulatory wzrostu i progresji cyklu komórkowego. Podkreślamy podobieństwa między reakcjami na stres drożdży i ssaków oraz badamy, w jaki sposób aktywowane stresem sieci sygnalizacji u drożdży mogą informować o defektach sygnalizacji w ludzkich nowotworach.


title: Przegląd komórek macierzystych Czynniki transkrypcyjne FoxO i homeostaza komórek macierzystych: wgląd w układ krwiotwórczy

text: Rodzina czynników transkrypcyjnych typu forkhead O (FoxO) uczestniczy w różnych procesach fizjologicznych, w tym w indukcji zatrzymania cyklu komórkowego, odporności na stres, różnicowaniu, apoptozie i metabolizmie. Kilka ostatnich badań wskazuje, że sygnalizacja zależna od FoxO jest wymagana dla długoterminowego potencjału regeneracyjnego kompartmentu hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC) poprzez regulację odpowiedzi HSC na fizjologiczny stres oksydacyjny, spokój i przeżycie. Obserwacje te łączą funkcję FoxO w systemach ssaków z ewolucyjnie zachowaną rolą FoxO w promowaniu odporności na stres i długowieczności w niższych systemach filogenetycznych. Co więcej, odkrycia te mają wpływ na starzenie się organizmów wyższych i biologii złośliwych komórek macierzystych i sugerują, że FoxOs może odgrywać ważną rolę w utrzymaniu i integralności przedziałów komórek macierzystych w szerokim spektrum tkanek.


title: Linia ludzkich embrionalnych komórek macierzystych podobnych do potworniaka (hESC) i cztery linie hESC ujawniają potencjalnie onkogenne zmiany genomowe

text: Pierwsza szwajcarska linia ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESC), CH-ES1, wykazała cechy złośliwej linii komórkowej. Pochodzi z jedynego pojedynczego blastomeru, który przetrwał kriokonserwację zarodka i bardziej przypomina linie potworniaka niż inne linie hESC pod względem nieprawidłowego kariotypu i tworzenia inwazyjnych guzów po wstrzyknięciu myszom SCID. Celem tego badania była charakterystyka molekularnych podstaw onkogenności komórek CH-ES1, szukaliśmy nieprawidłowej liczby kopii chromosomów (za pomocą macierzy porównawczej hybrydyzacji genomowej, aCGH) i polimorfizmów pojedynczego nukleotydu (SNP). Aby zobaczyć, jak wyjątkowe były te zmiany, porównaliśmy te wyniki z danymi zebranymi z linii potworniaka 2102Ep i czterech linii hESC (H1, HS293, HS401 i SIVF-02), które wykazały prawidłowy wynik pasm G. Zidentyfikowaliśmy przyrosty i straty genomiczne w CH-ES1, w tym przyrosty w obszarach zawierających kilka onkogenów. Cechy te są podobne do tych obserwowanych w potworniakach, co tłumaczy wysoki stopień złośliwości. Linia CH-ES1 była trisomiczna dla chromosomów 1, 9, 12, 17, 19, 20 i X. Również kariotypowo (w oparciu o pasmo G) normalne linie hESC również miały kilka zmian genomowych, które dotyczyły genów o znanych rolach w raku. Największe zmiany stwierdzono w linii H1 w pasażu numer 56, kiedy wykryto duże duplikacje 5 Mb w chromosomach 1q32.2 i 22q12.2, ale straty i zyski były widoczne już w pasażu 22. Zmiany te stwierdzono w innych liniach podkreślają znaczenie oceny nabywania zmian genetycznych przez hESC przed ich wykorzystaniem w zastosowaniach medycyny regeneracyjnej. Wskazują również na możliwość wykorzystania akwizycji zmian genetycznych przez ESC w hodowli do badania pewnych aspektów mechanizmów regulujących onkogenezę.


title: Związek między polimorfizmami pojedynczego nukleotydu genu ORAI1 a rakiem piersi w populacji Tajwanu

text: TŁO Rak piersi jest najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiet. Istnieje coraz więcej dowodów sugerujących, że ORAI1, składniki kanału wapniowego opróżnianego magazynami, odgrywają kluczową rolę w progresji i przerzutach raka piersi. METODY Do badania włączono 384 pacjentki z rakiem piersi. Wybraliśmy pięć reprezentatywnych znaczników SNP ORAI1 z bazy danych HapMap z minimalną częstością alleli (MAF) >10%. Genotypowanie przeprowadzono przy użyciu testu dyskryminacji allelicznej TaqMan. Test chi-kwadrat (χ²) został użyty do analizy statystycznych różnic między grupami kontrolnymi i pacjentami pod względem częstości genotypów i alleli. WYNIKI Dwa z SNP ORAI1 (rs12320939 i rs12313273) były związane z pozytywnymi receptorami estrogenowymi u pacjentek z rakiem piersi w modelu recesywnym. Kiedy dokonano korekty Bonferroniego, znaczenie nadal istniało. Ponadto rs12320939 również wiąże się z zajęciem węzłów chłonnych. WNIOSKI Wykazaliśmy, że polimorfizmy genetyczne ORAI1 silnie wiążą się z zajęciem węzłów chłonnych i rakiem piersi z dodatnim wynikiem receptorów estrogenowych (ER) w populacji tajwańskiej.


title: Obrazowanie nieinwazyjne poza granicę dyfrakcji dynamiki 3D w próbkach o dużej gęstości fluorescencyjnej

text: Obrazowanie optyczne dynamiki żywych okazów wymaga kompromisów między rozdzielczością przestrzenną, rozdzielczością czasową i fototoksycznością, co jest trudniejsze w trzech wymiarach. Tutaj jednak informujemy, że szybką trójwymiarową (3D) dynamikę można badać poza granicami dyfrakcji w grubych lub gęsto fluorescencyjnych żywych okazach w wielu punktach czasowych, łącząc ultracienkie oświetlenie planarne wytwarzane przez zeskanowane wiązki Bessela z mikroskopią o wysokiej rozdzielczości strukturalnego oświetlenia . Pokazujemy in vivo kariotypowanie chromosomów podczas mitozy i identyfikujemy różne dynamiki cytoszkieletu aktynowego na grzbietowej i brzusznej powierzchni fibroblastów. W porównaniu z mikroskopią konfokalną z wirującym dyskiem, wykazujemy znacznie zmniejszone fotouszkodzenia podczas obrazowania szybkich zmian morfologicznych w komórkach D. discoideum, a także lepszy kontrast i rozdzielczość w głębi w rozwijających się zarodkach C. elegans. Oświetlenie płaszczyzny strukturyzowanej wiązką Bessela daje zatem nowy wgląd w złożone zjawiska biologiczne, które wymagają subkomórkowych szczegółów przestrzenno-przestrzennych 4D w kontekście jedno- lub wielokomórkowym.


title: Złożona forma Ndc80 Kinetochore tworzy mocowania nośne do dynamicznych końcówek mikrotubul poprzez dyfuzję białą

text: Kinetochory łączą chromosomy ze składanymi i rozkładającymi się końcówkami mikrotubul, co jest dynamicznym zachowaniem, które ma fundamentalne znaczenie dla mitozy u wszystkich eukariontów, ale jest słabo poznane. Badania genetyczne, biochemiczne i strukturalne wskazują, że kompleks Ndc80 jest bezpośrednim punktem kontaktu między kinetochorami a mikrotubulami, ale te podejścia zapewniają jedynie statyczny obraz. Tutaj, przy użyciu technik manipulowania i śledzenia pojedynczych cząsteczek in vitro, pokazujemy, że kompleks Ndc80 jest zdolny do tworzenia dynamicznych, nośnych połączeń do montażu i demontażu końcówek wymaganych do sprzęgania in vivo. Ustaliliśmy również, że sprzęganie oparte na Ndc80 prawdopodobnie zachodzi poprzez tendencyjny mechanizm dyfuzji i że ta aktywność jest zachowana od drożdży do ludzi. Nasze odkrycia pokazują, w jaki sposób zespół kompleksów Ndc80 może zapewnić kombinację plastyczności i wytrzymałości, która pozwala kinetochorom na utrzymanie mocowań końcówek nośnych zarówno podczas montażu, jak i demontażu mikrotubul.


title: Przeciwciała glikoproteiny mieliny w oligodendrocytach są związane z przebiegiem innym niż SM u dzieci

text: CEL Ustalenie, czy przeciwciała przeciwko glikoproteinie mieliny oligodendrocytów (MOG-Abs) są predyktorem fenotypu demielinizacji u dzieci z nabytym zespołem demielinizacyjnym (ADS). METODA Sześćdziesiąt pięć dzieci z pierwszym epizodem ADS (12 ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, 24 zapalenie nerwu wzrokowego, 18 poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, 11 innych klinicznie izolowanych zespołów) zostało zidentyfikowanych w 2 krajowych programach demielinizacji w Wielkiej Brytanii i Francji. Ostre próbki surowicy badano pod kątem MOG-Abs w teście komórkowym. Przeciwciała były używane do przewidywania diagnozy stwardnienia rozsianego (MS) po 1 roku. WYNIKI Dwadzieścia trzy z 65 (35%) dzieci miało MOG-Abs. Pacjenci z dodatnim i ujemnym wynikiem badania przeciwciał nie różnili się klinicznie w chwili zgłoszenia, ale identyfikacja MOG-Ab przewidywała przebieg bez SM po roku obserwacji: tylko 2/23 (9%) pacjentów z dodatnim wynikiem MOG-Ab było ze stwardnieniem rozsianym w porównaniu do 16/42 (38%) pacjentów MOG-Ab-ujemnych (p = 0,019, dokładny test Fishera). Pozytywne przeciwciała na początku były użytecznym predyktorem przebiegu choroby bez stwardnienia rozsianego, z dodatnią wartością predykcyjną 91% (95% przedział ufności [CI] 72-99), ujemną wartością predykcyjną 38% (95% CI 24-54). ), dodatni iloraz wiarygodności 4,02 (CI 1,0-15,4) i iloraz szans 6,5 (CI 1,3-31,3). WNIOSKI MOG-Abs stwierdza się w momencie prezentacji u 35% pacjentów z dziecięcym ADS, w różnych zaburzeniach demielinizacyjnych. Pozytywność przeciwciał może być przydatna w przewidywaniu przebiegu choroby niezwiązanej z SM na początku.


title: Dawstwo sparowane nerkami i optymalizacja wykorzystania narządów od żywych dawców.

text: KONTEKST Niezgodność grupy krwi i próby krzyżowej wykluczy co najmniej jedną trzecią potrzebujących pacjentów z przeszczepu nerki od żywego dawcy. Donation paired Donation (KPD) oferuje niekompatybilnym parom dawców/biorców możliwość dopasowania do zgodnych przeszczepów. Mimo rosnącej popularności KPD jest bardzo mało przeszczepów. CEL Określenie potencjalnego wpływu ulepszonych schematów dopasowywania na liczbę i jakość przeszczepów możliwych do uzyskania za pomocą KPD. PROJEKT, USTAWIENIA I LUDNOŚĆ Opracowaliśmy model, który symuluje pule niekompatybilnych par dawca/biorca. Zaprojektowaliśmy matematycznie weryfikowalny, zoptymalizowany algorytm dopasowywania i porównaliśmy go ze schematem stosowanym obecnie w niektórych ośrodkach i regionach. Symulacja pacjentów z ogólnej społeczności z charakterystyką zaczerpniętą z rozkładów opisujących pacjentów w końcowej fazie choroby nerek kwalifikujących się do przeszczepienia nerki oraz ich chętnych i kwalifikujących się żywych dawców. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Liczba dopasowanych nerek, niedopasowanie HLA dopasowanych nerek oraz liczba przeszczepów, które przetrwały 5 lat po przeszczepie. WYNIKI Ogólnokrajowy zoptymalizowany algorytm dopasowywania zapewniłby większą liczbę przeszczepów (47,7% w porównaniu z 42,0%, P<0,001), lepszą zgodność HLA (3,0 w porównaniu z 4,5 niedopasowanymi antygenami; P<0,001), większą liczbę przeszczepów przetrwających po 5 latach (34,9% w porównaniu z 28,7%; P<0,001) oraz zmniejszenie liczby par potrzebnych do podróży (2,9% vs 18,4%; P<0,001) w porównaniu z rozszerzeniem obecnie stosowanego schematu pierwszej akceptacji na poziom krajowy. Co więcej, wysoce uczuleni pacjenci odnieśliby 6-krotne korzyści z krajowego zoptymalizowanego schematu (2,3% w porównaniu z 14,1% pomyślnie dopasowanych; P<.001). Nawet gdyby tylko 7% pacjentów oczekujących na przeszczep nerki uczestniczyło w zoptymalizowanym krajowym programie KPD, system opieki zdrowotnej mógłby zaoszczędzić nawet 750 milionów dolarów. WNIOSKI Połączenie krajowego programu KPD i matematycznie zoptymalizowanego algorytmu dopasowywania daje więcej dopasowań przy mniejszej rozbieżności HLA. Zoptymalizowane dopasowywanie zapewnia pacjentom elastyczność w dostosowywaniu priorytetów dopasowywania oraz pewność, że największa liczba dopasowań wysokiej jakości zostanie znaleziona i sprawiedliwie rozprowadzona.


title: Genetyczna interakcja między mutacjami w domenach c-Myb i KIX CBP i p300 wpływa na wiele linii komórek krwi i wpływa zarówno na aktywację, jak i represję genów

text: Produkcja krwinek dorosłych lub ostateczna hematopoeza wymagają czynnika transkrypcyjnego c-Myb. Blisko spokrewnione acetylotransferazy histonowe KAT3 CBP (CREBBP) i p300 (EP300) wiążą c-Myb przez swoje domeny KIX, a myszy homozygotyczne pod względem mutacji domeny p300 KIX wykazują liczne defekty krwi. Co zaskakujące, myszy homozygotyczne dla tej samej mutacji domeny KIX w CBP mają normalną krew. Tutaj testujemy hipotezę, że domena CBP KIX przyczynia się podrzędnie do hematopoezy poprzez interakcję genetyczną z c-Myb. Oceniliśmy hematopoezę u myszy noszących złożone mutacje domen c-Myb i/lub KIX CBP i p300 i zmierzyliśmy wpływ mutacji domeny KIX na ekspresję genów zależną od c-Myb. Odkryliśmy, że w kontekście mutacji p300 KIX mutacja domeny CBP KIX wpływa na płytki krwi, limfocyty B, limfocyty T i krwinki czerwone. Analiza interakcji genów (epistaza) dostarcza mechanistycznych dowodów na to, że wady krwi u myszy z mutacją KIX są zgodne ze zmniejszoną interakcją c-Myb i KIX. Na koniec wykazaliśmy, że domeny CBP i p300 KIX przyczyniają się zarówno do aktywacji, jak i represji genu zależnej od c-Myb. Razem wyniki te sugerują, że domeny KIX CBP, a zwłaszcza p300, są głównymi mediatorami aktywacji i represji genu zależnej od c-Myb, która jest wymagana do ostatecznej hematopoezy.


title: Porównawcze wyznaczniki 4-letnich częstości występowania incydentów sercowo-naczyniowych u stabilnych pacjentów ambulatoryjnych z ryzykiem lub z zakrzepicą miażdżycową.

text: KONTEKST Klinicyści i badacze mają trudności z określeniem, którzy pacjenci są najbardziej narażeni na wystąpienie zdarzeń sercowo-naczyniowych. Wcześniejsze zdarzenia niedokrwienne, choroba wielonaczyniowa i cukrzyca zostały zidentyfikowane jako czynniki prognostyczne zdarzeń niedokrwiennych, ale ich porównywalny wpływ na przyszłe ryzyko pozostaje niejasny. CEL Klasyfikacja ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych u stabilnych pacjentów ambulatoryjnych z różnymi początkowymi objawami zakrzepicy miażdżycowej przy użyciu prostych opisów klinicznych. PROJEKT, OTOCZENIE I PACJENCI Pacjenci ambulatoryjny z chorobą wieńcową, chorobą naczyń mózgowych lub chorobą tętnic obwodowych lub z wieloma czynnikami ryzyka miażdżycy zostali włączeni do globalnego rejestru Reduction of Atherothrombosis for Continued Health (REACH) i byli obserwowani przez 4 lata. lat. Pacjenci z 3647 ośrodków w 29 krajach zostali zakwalifikowani w latach 2003-2004 i obserwowani do 2008 roku. Ostateczna blokada bazy danych miała miejsce w kwietniu 2009 roku. WYNIKI W tej 4-letniej analizie uwzględniono łącznie 45 227 pacjentów z danymi wyjściowymi. W okresie obserwacji łącznie 5481 pacjentów doświadczyło co najmniej 1 zdarzenia, w tym 2315 zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, 1228 z zawałem mięśnia sercowego, 1898 z udarem, a 40 z zarówno zawałem serca, jak i udarem w tym samym dniu. Wśród pacjentów z zakrzepicą miażdżycową, ci, którzy mieli wcześniejszy wywiad incydentów niedokrwiennych na początku badania (n = 21 890), mieli najwyższy odsetek kolejnych incydentów niedokrwiennych (18,3%; 95% przedział ufności [CI], 17,4%-19,1%); pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową, naczyń mózgowych lub tętnic obwodowych (n = 15 264) mieli mniejsze ryzyko (12,2%; 95% CI, 11,4%-12,9%); a pacjenci bez stwierdzonej zakrzepicy miażdżycowej, ale tylko z czynnikami ryzyka (n = 8073) mieli najniższe ryzyko (9,1%; 95% CI, 8,3%-9,9%) (p < 0,001 dla wszystkich porównań). Ponadto w modelowaniu wieloczynnikowym obecność cukrzycy (współczynnik ryzyka [HR], 1,44; 95% CI, 1,36-1,53; P < 0,001), zdarzenie niedokrwienne w poprzednim roku (HR 1,71; 95% CI, 1,57-1,85; P < 0,001) i choroba wielonaczyniowa (HR 1,99; 95% CI 1,78-2,24; P < 0,001) wiązały się z istotnie wyższym ryzykiem wystąpienia pierwszorzędowego punktu końcowego. WNIOSEK Deskryptory kliniczne mogą pomóc klinicystom w identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka w szerokim zakresie ryzyka dla pacjentów ambulatoryjnych z zakrzepicą miażdżycową.


title: Związek między działaniem sterylizującym a dystrybucją leku do zmian gruźliczych

text: Znalezienie nowych antybiotyków skracających czas leczenia w celu poprawy wskaźników wyleczeń i ograniczenia niepokojącego pojawiania się lekooporności jest głównym celem opracowywania leków przeciw gruźlicy (TB). Korzystając z zestawu do obrazowania metodą spektrometrii mas z desorpcją/jonizacją laserową wspomaganą matrycą (MALDI) w zabezpieczeniu biologicznym, pokazujemy, że kluczowe leki sterylizujące, ryfampicyna i pirazynamid, skutecznie penetrują miejsca zakażenia gruźlicą w zmianach w płucach. Ryfampicyna gromadzi się nawet w martwiczym kazeum, krytycznym miejscu uszkodzenia, w którym znajdują się przetrwałe prątki gruźlicy. W przeciwieństwie do tego, moksyfloksacyna, która jest aktywna in vitro przeciwko subpopulacji Mycobacterium tuberculosis, która utrzymuje się w określonych niszach pod presją leku i osiągnęła skrócenie leczenia u myszy, nie rozprzestrzenia się dobrze w przypadku, co jest zgodne z brakiem skrócenia terapii w ostatnich badaniach klinicznych . Sugerujemy, że taki zróżnicowany rozkład przestrzenny i kinetyka akumulacji w zmianach może tworzyć czasowe i przestrzenne okna monoterapii w określonych niszach, umożliwiając stopniowy rozwój wielolekoopornej gruźlicy. Proponujemy alternatywny model roboczy, aby nadać priorytet nowym schematom antybiotykowym opartym na ilościowym i przestrzennym rozmieszczeniu leków przeciwgruźliczych w głównych typach zmian występujących w ludzkich płucach. Stwierdzenie, że penetracja zmiany może przyczynić się do wyniku leczenia, ma szerokie implikacje dla gruźlicy.


title: Sygnalizacja Notch: kontrola losu komórki i integracja sygnału w rozwoju.

text: Sygnalizacja Notch definiuje starożytny ewolucyjnie mechanizm interakcji komórek, który odgrywa fundamentalną rolę w rozwoju metazoan. Sygnały wymieniane między sąsiadującymi komórkami za pośrednictwem receptora Notch mogą wzmacniać i konsolidować różnice molekularne, które ostatecznie dyktują losy komórek. Tak więc sygnały Notch kontrolują sposób, w jaki komórki reagują na wewnętrzne lub zewnętrzne sygnały rozwojowe, które są niezbędne do rozwinięcia określonych programów rozwojowych. Aktywność Notch wpływa na realizację programów różnicowania, proliferacji i apoptozy, zapewniając ogólne narzędzie rozwojowe do wpływania na tworzenie narządów i morfogenezę.


title: Długi niekodujący podpis RNA w celu poprawy prognozowania rokowania raka jelita grubego

text: Coraz więcej dowodów sugeruje, że długie niekodujące RNA (lncRNA) często ulegają nieprawidłowej ekspresji w nowotworach, jednak niewiele pokrewnych sygnatur lncRNA zostało ustalonych do przewidywania rokowania nowotworu. Naszym celem było opracowanie sygnatury lncRNA, aby poprawić prognozowanie w przypadku raka jelita grubego (CRC). Stosując podejście eksploracji lncRNA, przeprowadziliśmy profilowanie ekspresji lncRNA w dużych kohortach CRC z Gene Expression Ominus (GEO), w tym serii testów GSE39582 (N=436), serii walidacji wewnętrznej (N=117); oraz dwie niezależne serie walidacji GSE14333 (N=197) i GSE17536 (N=145). Stworzyliśmy zestaw sześciu lncRNA, które były istotnie skorelowane z czasem przeżycia bez choroby (DFS) w serii testowej. W oparciu o tę sygnaturę sześciu lncRNA, pacjentów z serii testowej można było zaklasyfikować do podgrup wysokiego i niskiego ryzyka o istotnie różnym DFS (HR=2,670; P<0,0001). Wartość prognostyczna tej sygnatury sześciu lncRNA została potwierdzona w serii walidacji wewnętrznej i innych dwóch niezależnych zestawach CRC. Analiza wzbogacenia zestawu genów (GSEA) sugeruje, że wynik ryzyka jest pozytywnie skorelowany z kilkoma szlakami związanymi z przerzutami raka. Eksperymenty funkcjonalne wykazały, że trzy rozregulowane lncRNA, AK123657, BX648207 i BX649059 były wymagane do skutecznej supresji inwazji i proliferacji w liniach komórkowych CRC. Nasze wyniki mogą stanowić skuteczne narzędzie klasyfikacyjne do oceny rokowania klinicznego CRC.


title: Kliniczne zastosowanie densytometrii kości: przegląd naukowy.

text: KONTEKST Osteoporoza powoduje znaczną zachorowalność i kosztuje rocznie w Stanach Zjednoczonych 13,8 miliarda dolarów. Pomiar masy kostnej metodą densytometryczną jest podstawowym elementem diagnostyki osteoporozy i decydowania o przebiegu leczenia zapobiegawczego. Densytometria mineralna kości stała się szerzej dostępna i powszechnie stosowana w praktyce. CEL Przegląd danych naukowych dotyczących wartości różnych zastosowań klinicznych densytometrii kości. ŹRÓDŁA DANYCH Przeprowadzono wyszukiwanie w bazie MEDLINE, aby zaktualizować poprzednie metaanalizy zależności między różnymi pomiarami gęstości kości a ryzykiem złamań kręgów i szyjki kości udowej. Wykorzystaliśmy dane z prospektywnego Study of Osteoporotic Fractures, aby oszacować ryzyko złamań na podstawie gęstości kości i wieku u kobiet po menopauzie. WYBÓR BADANIA I WYDOBYCIE DANYCH Jeśli są dostępne, w przeglądzie kładzie się nacisk na metaanalizy i przeglądy systematyczne. SYNTEZA DANYCH Gęstość mineralna kości (BMD) umożliwia prognozowanie złamań i może być stosowana w połączeniu z wiekiem do oceny bezwzględnego ryzyka złamań u białych kobiet po menopauzie. BMD biodra prognozuje złamanie biodra silniej niż inne pomiary BMD. Nie ma wystarczających danych, aby przełożyć wyniki BMD na ryzyko złamań u mężczyzn i kobiet rasy innej niż biała. Korzyści z leczenia zapobiegającego złamaniom zależą od BMD: kobiety z osteoporozą mają większe ryzyko złamań i większe korzyści z leczenia niż kobiety bez osteoporozy. WNIOSKI Wytyczne oparte na przeglądach systematycznych i analizie opłacalności sugerują, że warto mierzyć BMD u białych kobiet w wieku powyżej 65 lat i być może wykorzystać czynniki ryzyka przy wyborze młodszych kobiet po menopauzie do densytometrii. Inne potencjalne zastosowania kliniczne BMD, które nie zostały jeszcze odpowiednio zbadane, obejmują badania przesiewowe mężczyzn lub kobiet rasy innej niż biała, monitorowanie BMD u pacjentów otrzymujących leczenie oraz wykorzystanie BMD do identyfikacji pacjentów, których należy zbadać pod kątem wtórnych przyczyn osteoporozy.


title: Wapniejące komórki progenitorowe naczyń mają potencjał do dwukierunkowego różnicowania

text: Zwapnienie naczyń to zaawansowana cecha miażdżycy, dla której nie ma skutecznej terapii. Aby zbadać modulację lub odwrócenie zwapnienia, zidentyfikowaliśmy zwapniające komórki progenitorowe i zbadaliśmy ich potencjał do wapnienia/odwapnienia. Komórki z aorty myszy podzielono na cztery grupy przy użyciu markerów Sca-1 i PDGFRα. Komórki progenitorowe Sca-1(+) (Sca-1(+)/PDGFRα(+) i Sca-1(+)/PDGFRα(-)) wykazywały większy potencjał różnicowania osteoblastów niż Sca-1(-) (Sca-1( -)/PDGFRα(+) i Sca-1(-)/PDGFRα(-)) komórki progenitorowe. Wśród populacji progenitorowych Sca-1(+), komórki Sca-1(+)/PDGFRα(-) wykazywały dwukierunkowy potencjał różnicowania zarówno w kierunku linii osteoblastycznych, jak i osteoklastycznych, podczas gdy komórki Sca-1(+)/PDGFRα(+) różnicowały się w rodowód jednokierunkowo. Po potraktowaniu agonistą receptora γ aktywowanego przez proliferatory peroksysomów (PPARγ), komórki Sca-1(+)/PDGFRα(-) różnicowały się preferencyjnie do komórek podobnych do osteoklastów. Komórki progenitorowe Sca-1(+) w tętnicy pochodziły ze szpiku kostnego (BM) i mogły ulegać ekspansji klonalnej. Rezydujące w naczyniu, pochodzące z BM, wapniejące komórki progenitorowe Sca-1(+) wykazywały niehematopoetyczne, mezenchymalne cechy. Aby ocenić modulację zwapnienia in vivo, stworzyliśmy modele zwapnienia ektopowego i miażdżycowego. Tomografia komputerowa wykazała, że komórki progenitorowe Sca-1(+) zwiększyły objętość i uwapnienie ektopowego zwapnienia. Jednak komórki Sca-1(+)/PDGFRα(-) traktowane agonistą PPARγ zmniejszyły tworzenie kości 2-krotnie w porównaniu z komórkami nietraktowanymi. Ogólnoustrojowa infuzja komórek Sca-1(+)/PDGFRα(-) do myszy Apoe(-/-) zwiększyła ciężkość zwapniałych blaszek miażdżycowych. Jednak komórki Sca-1(+)/PDGFRα(-), w których aktywowano PPARγ, wykazywały znacznie zmniejszone nasilenie blaszki. Barwienie immunofluorescencyjne wykazało, że komórki Sca-1(+)/PDGFRα(-) eksprymowały głównie osteokalcynę; jednakże aktywacja aktywatora receptora wyzwalanego przez PPARγ dla ekspresji czynnika jądrowego-κB (RANK), co wskazuje na ich dwukierunkowy los in vivo. Odkrycia te sugerują, że podtyp komórek progenitorowych pochodzących z BM i rezydujących w naczyniach stanowi cel terapeutyczny w zapobieganiu zwapnieniu naczyń i że aktywacja PPARγ może stanowić opcję odwrócenia zwapnienia.


title: Fizjologiczne znaczenie kinaz cyklu komórkowego.

text: Podstawowa biologia cyklu podziału komórki i jego kontrola przez kinazy białkowe była pierwotnie badana w badaniach genetycznych i biochemicznych na drożdżach i innych organizmach modelowych. Główne mechanizmy regulacyjne zidentyfikowane w tej pionierskiej pracy są zachowane u ssaków. Jednak ostatnie badania nad różnymi typami komórek lub modelami genetycznymi dostarczają teraz nowego spojrzenia na działanie tych głównych regulatorów cyklu komórkowego w różnych tkankach. W tym miejscu dokonujemy przeglądu fizjologicznego znaczenia kinaz cyklu komórkowego ssaków, takich jak kinazy zależne od cyklin (Cdks), kinazy typu Aurora i Polo oraz mitotycznych regulatorów punktów kontrolnych (Bub1, BubR1 i Mps1), a także innych mniej zbadanych enzymów, takich jak jak Cdc7, białka Nek lub Mastl i ich implikacje w rozwoju, homeostazie tkanek i chorobach człowieka. Wśród tych funkcji, kontrola samoodnowy lub asymetrycznego podziału komórek w komórkach macierzystych/progenitorowych oraz zdolność do regeneracji uszkodzonych tkanek jest głównym zagadnieniem w bieżących badaniach. Ponadto wiele z tych białek odgrywa wcześniej nieoczekiwaną rolę w metabolizmie, funkcjonowaniu układu krążenia lub biologii neuronów. Modulacja ich aktywności enzymatycznej może zatem mieć wiele korzyści terapeutycznych w chorobach człowieka.


title: Metaloproteinaza macierzy 1 jest niezbędna do migracji mezenchymalnych komórek macierzystych pochodzących ze szpiku kostnego człowieka w kierunku glejaka ludzkiego

text: Ludzkie mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) są coraz częściej wykorzystywane jako wektory komórkowe do dostarczania genów terapeutycznych do nowotworów. Jednak dokładny mechanizm mobilizacji pozostaje słabo zdefiniowany. W tym badaniu od różnych dawców wyizolowano komórki MSC, które wykazywały ekspresję podobnych markerów powierzchniowych komórek i wykazywały wieloliniowe potencjały różnicowania. Co ciekawe, różne izolaty MSC wykazywały zdolność zróżnicowanej migracji do ludzkich komórek glejaka. Postawiliśmy hipotezę, że różne sygnały molekularne mogą być zaangażowane w różne tropizmy nowotworów wykazywane przez różne izolaty MSC. Aby przetestować tę hipotezę, porównano profile ekspresji genów komórek MSC troficznych wobec guza z profilami komórek MSC nietroficznych wobec guza. Wśród różnych genów regulowanych w różny sposób, ekspresja genu metaloproteinazy jeden (MMP1) i jego aktywność białkowa uległy zwiększeniu odpowiednio 27-krotnie i 21-krotnie w silnie migrujących MSC w porównaniu ze słabo migrującymi MSC. Nie było natomiast zmian w poziomach transkrypcji innych MMP. Funkcjonalna inaktywacja MMP1 znosiła potencjał migracyjny MSC w kierunku podłoża kondycjonowanego glejakiem. Odwrotnie, niemigrujący fenotyp słabo migrujących MSC można uratować w obecności rekombinowanej MMP1 lub kondycjonowanej pożywki z silnie migrujących MSC. Ektopowa ekspresja MMP1 w tych słabo migrujących komórkach również powodowała, że komórki reagują na sygnały sygnalizacyjne z komórek glejaka in vivo. Jednak blokowanie interakcji MMP1 i pokrewnego mu receptora PAR1 skutecznie zmniejszyło zdolność migracji MSC. Podsumowując, badanie to po raz pierwszy dostarcza dowodów potwierdzających, że MMP1 jest krytycznie zaangażowany w zdolność migracji MSC, działając poprzez oś MMP1/PAR1.


title: Zastraszanie w szkole: czy niscy uczniowie są zagrożeni? Badanie ankietowe w kohorcie.

text: Zastraszanie jest nadal powszechne w szkołach i jest wyraźnie stresujące dla ofiar. 1 2 Może mieć również niepożądane konsekwencje dla osób nękających, z zachowaniem antyspołecznym utrzymującym się w wieku dorosłym. Ofiary są ogólnie zgłaszane jako słabsze niż prześladowcy. 2 3 Sugerowałoby to, że bardzo niscy uczniowie częściej są ofiarami, a rzadziej agresorami. Badanie wzrostu Wessex pozwoliło nam zbadać rozpowszechnienie bullyingu, którego doświadczają lub dopuszczają się uczniowie o różnym wzroście. Dziewięćdziesięciodwudziestu dwóch normalnych nastolatków o niskim wzroście, którzy w momencie wejścia do szkoły było poniżej trzeciego centyla wzrostu 4 i 117 osób z grupy kontrolnej dobranej pod względem wieku i płci, wypełniło kwestionariusz dotyczący nękania, opracowany na podstawie pracy Whitney i Smith.5 Nie było odmów ani żadnych istotnych różnic w płci lub klasa społeczna między grupami. Średni wiek (zakres) wynosił 14,7 (13,4-15,7) lat. Średnie wyniki SD dotyczące wzrostu wynosiły: niscy uczniowie −1,90 (−3,53 do −0,01), kontrolni 0,31 (−1,41…


title: Wydzielanie IL-1β indukowane inflamasomem w mikrogleju charakteryzuje się opóźnioną kinetyką i jest tylko częściowo zależne od zapalnych kaspaz.

text: Inflammasomy to wielobiałkowe kompleksy, które łączą rozpoznawanie patogenów i stres komórkowy z przetwarzaniem prozapalnej cytokiny, interleukiny-1β (IL-1β). Podczas gdy aktywacja za pośrednictwem inflamasomu jest intensywnie badana w makrofagach hematopoetycznych i komórkach dendrytycznych, znacznie mniej wiadomo o mikrogleju, rezydentnych makrofagach tkankowych mózgu, które pochodzą od odrębnego przodka. Aby bezpośrednio porównać aktywację za pośrednictwem inflamasomu w różnych typach makrofagów, wyizolowaliśmy pierwotny mikroglej i makrofagi hematopoetyczne z dorosłych, zdrowych makaków rezus. Przeanalizowaliśmy profil ekspresji receptorów typu NOD (nukleotydy wiążące domenę oligomeryzacji), białek adaptorowych i kaspaz oraz szczegółowo scharakteryzowaliśmy aktywację i regulację inflamasomu. Pokazujemy tutaj, że pierwotny mikroglej może odpowiadać na te same bodźce wrodzone, co makrofagi krwiotwórcze. Jednak odpowiedzi mikrogleju są bardziej trwałe ze względu na brak negatywnej regulacji ekspresji pro-IL-1β. Ponadto pokazujemy, że chociaż aktywacja kaspaz 1, 4 i 5 jest kluczowa dla indukowanego inflamasomem wydzielania IL-1β przez makrofagi krwiotwórcze, wydzielanie IL-1β w mikrogleju jest tylko częściowo zależne od tych zapalnych kaspaz. Wyniki te identyfikują kluczowe różnice specyficzne dla typu komórki, które mogą pomóc w opracowaniu strategii modulowania wrodzonych odpowiedzi immunologicznych w mózgu.


title: mikroRNA-29a hamuje proliferację komórek poprzez celowanie w SPARC w raku wątrobowokomórkowym.

text: W niniejszym badaniu skonstruowaliśmy wektor lentiwirusowy kodujący prekursor miR-29a i ustaliliśmy dwie stabilnie zakażone linie komórkowe, PLC-29a i 97L-29a. Nadekspresja miR-29a została potwierdzona za pomocą TaqMan RT-PCR i znacząco zahamowała wzrost linii komórkowych raka wątrobowokomórkowego MHCC-97L i PLC. Testy reporterowe z podwójną lucyferazą wykazały, że miR-29a bezpośrednio kierował do mRNA 3'UTR SPARC, ponieważ nie miało to wpływu na zmutowany 3'UTR. Wyciszanie ekspresji SPARC przez knockdown RNAi skutkowało podobnym efektem jak nadekspresja miR-29a na regulację wzrostu komórek raka wątrobowokomórkowego (HCC). Oligonukleotydy anty-miR-29a (AMO) podwyższyły poziom SPARC w komórkach HCC. Fosforylacja AKT/mTOR poniżej SPARC była hamowana w komórkach HCC z nadekspresją miR-29a. Następnie zbadaliśmy i porównaliśmy poziomy ekspresji miR-29a w tkankach HCC i odpowiadających im pobliskich nienowotworowych tkankach wątroby 110 pacjentów z HCC metodą qRT-PCR i zaobserwowano znacznie niższą ekspresję miR-29a w tkankach dotkniętych HCC . Nasze odkrycia pokazują, że ekspresja miR-29a jest ważna w regulacji szlaku SPARC-AKT i wzrostu HCC.


title: Kolejna bariera regeneracji w OUN: aktywowane makrofagi wywołują rozległe cofanie dystroficznych aksonów poprzez bezpośrednie interakcje fizyczne

text: Uszkodzone aksony dorosłego OUN ulegają długiej retrakcji z początkowego miejsca aksotomii po uszkodzeniu rdzenia kręgowego. Infiltracja makrofagów koreluje czasoprzestrzennie z tym szkodliwym zjawiskiem, ale nie wykazano bezpośredniego zaangażowania tych komórek zapalnych. W niniejszym badaniu zbadaliśmy rolę makrofagów w retrakcji aksonów w obrębie kolumn grzbietowych po uszkodzeniu rdzenia kręgowego in vivo i stwierdziliśmy, że retrakcja wystąpiła między 2 a 28 dniem po uszkodzeniu i że końce uszkodzonych aksonów były związane z ED-1+ komórki. Zubożenie infiltrujących makrofagów za pośrednictwem liposomów klodronianowych skutkowało znacznym zmniejszeniem retrakcji aksonów; jednak nie widzieliśmy żadnych dowodów regeneracji. Wykorzystaliśmy obrazowanie poklatkowe dorosłych neuronów zwoju korzenia grzbietowego w modelu blizny glejowej in vitro, aby zbadać interakcje makrofag-akson i zaobserwowaliśmy, że kontakty adhezyjne i znaczna fizyczna interakcja między makrofagami a aksonami dystroficznymi prowadziły do rozległej retrakcji aksonów. Indukcja retrakcji była zależna zarówno od stanu wzrostu aksonu, jak i stanu aktywacji makrofaga. Tylko dystroficzne dorosłe aksony były podatne na „atak” makrofagów. W przeciwieństwie do naturalnie aktywnych makrofagów linii komórkowej, zarówno makrofagi pierwotne, jak i mikroglej wymagały aktywacji, aby wywołać cofanie aksonów. Kontakt z astrocytami nie miał szkodliwego wpływu na dorosłe dystroficzne aksony, co sugeruje, że indukcja rozległej retrakcji była specyficzna dla komórek fagocytujących. Nasze dane jako pierwsze wskazują na bezpośrednią rolę aktywowanych makrofagów w retrakcji aksonów poprzez fizyczne interakcje komórka-komórka z uszkodzonymi aksonami.


title: Ruchy IF3 i tRNA na dużą skalę podczas inicjacji translacji bakteryjnej

text: W bakteryjnej inicjacji translacji trzy czynniki inicjacji (IF 1-3) umożliwiają wybór inicjatora tRNA i kodonu start w miejscu P podjednostki 30S rybosomalnej. W tym miejscu przedstawiamy 11 rekonstrukcji jednocząsteczkowej mikroskopii krioelektronowej (cryoEM) kompleksu bakteryjnej podjednostki 30S z inicjującym tRNA, mRNA i IF 1-3, reprezentujących różne etapy szlaku inicjacji. IF1 zapewnia kluczowe punkty zakotwiczenia dla IF2 i IF3, zwiększając w ten sposób ich działania. IF2 pozycjonuje domenę w rozszerzonej konformacji odpowiedniej do wychwytywania ugrupowania formylometionylowego naładowanego na tRNA. IF3 i tRNA przechodzą duże zmiany konformacyjne, aby ułatwić przystosowanie formylometionylo-tRNA (fMet-tRNA (fMet)) do miejsca P w celu rozpoznania kodonu start.


title: Autor do korespondencji:

text: U wyższych eukariontów introny są wycinane z kodujących białka mRNA przez spliceosomy, ogromny kompleks składający się z pięciu niekodujących RNA (ncRNA) i około 200 białek. Porównując różnice między spliceosomalnymi białkami z wielu podstawowych linii eukariotycznych, można wywnioskować właściwości systemu splicingowego u ostatniego wspólnego przodka istniejących eukariontów, przodka eukariotycznego. Zaczynamy od hipotezy, że podobnie jak długość intronu (która wydaje się wzrastać u wielokomórkowych organizmów eukariotycznych), spliceosom zwiększał swoją złożoność w trakcie ewolucji eukariotycznej. Jednak badanie rozmieszczenia składników spliceosomalnych wskazuje, że spliceosom nie tylko był obecny u przodka eukariotycznego, ale zawierał również większość kluczowych składników występujących u współczesnych eukariontów. Prawdopodobnie obecne były wszystkie małe jądrowe rybonukleoproteiny (snRNP), jak również wiele białek związanych ze splicingiem. Prawdopodobnie obecny był zarówno splicing główny, jak i trans-splicing, a spliceosomy utworzyły już powiązania z innymi procesami komórkowymi, takimi jak transkrypcja i capping. Jednak nie ma jeszcze dowodów sugerujących, że u przodka eukariotycznego występowały mniejsze (zależne od U12) splicingi. Chociaż ostatni wspólny przodek istniejących eukariontów wydaje się wykazywać dużą część złożoności molekularnej obserwowanej dzisiaj, z tej pracy nie wyciągamy żadnych wniosków o właściwościach wcześniejszego „pierwszego eukarionta”.


title: Modele komórek macierzystych 2D i 3D rozwoju kory mózgowej naczelnych identyfikują specyficzne gatunkowo różnice w zachowaniu progenitorów wpływające na wielkość mózgu.

text: Uważa się, że zmienność wielkości i złożoności kory mózgowej przyczynia się do różnic w zdolnościach poznawczych między ludźmi a innymi zwierzętami. Tutaj porównujemy produkcję korowych komórek progenitorowych u ludzi i trzech naczelnych innych niż człowiek przy użyciu ukierunkowanego różnicowania pluripotencjalnych komórek macierzystych (PSC) w przylegających dwuwymiarowych (2D) i organoidalnych trójwymiarowych (3D) systemach hodowli. Analiza linii klonalnej wykazała, że progenitory korowe naczelnych proliferują przez dłuższy czas, podczas którego generują wcześnie urodzone neurony, w przeciwieństwie do gryzoni, u których ta faza ekspansji w dużej mierze kończy się przed rozpoczęciem neurogenezy. Zakres tej dodatkowej korowej ekspansji progenitorowej różni się wśród naczelnych, co prowadzi do różnic w liczbie neuronów generowanych przez każdą komórkę progenitorową. Odkryliśmy, że ten mechanizm kontrolowania wielkości kory jest regulowany autonomicznie przez komórki w hodowli, co sugeruje, że wielkość kory mózgowej naczelnych jest regulowana przynajmniej częściowo na poziomie produkcji klonalnej poszczególnych komórek progenitorowych kory.


title: Wielokolorowe „diolistyczne” etykietowanie układu nerwowego przy użyciu kombinacji barwników lipofilowych

text: Opisujemy technikę szybkiego znakowania dużej liczby komórek w układzie nerwowym wieloma różnymi kolorami. Poprzez dostarczanie lipofilowych, pokrytych barwnikiem cząstek do preparatów neuronowych za pomocą „działu genowego”, poszczególne neurony i glej, których błony stykają się z cząstkami, są szybko znakowane. Używając cząstek, z których każda jest pokryta różnymi kombinacjami różnych barwników lipofilowych, wiele komórek w złożonej sieci neuronowej można jednocześnie znakować szeroką gamą kolorów. To podejście jest najskuteczniejsze w przypadku żywego materiału, ale także oznaczania wcześniej utrwalonego materiału. W żywym materiale znakowane neurony nadal wykazują normalne reakcje synaptyczne i przechodzą przebudowę dendrytyczną. Technika ta jest zatem przydatna do badania plastyczności strukturalnej obwodów neuronalnych w żywych preparatach. Ponadto, podobne do Golgiego znakowanie neuronów wieloma różnymi kolorami zapewnia nowy sposób badania połączeń neuronalnych.


title: Test DNA do seksu większości ptaków.

text: Ptaki są trudne do seksu. Pisklęta rzadko wykazują morfologię powiązaną z płcią i szacujemy, że dorosłe samice wydają się identyczne jak samce u ponad 50% gatunków ptaków na świecie. Problem ten może utrudniać zarówno badania ewolucyjne, jak i hodowlę ptaków przy pomocy człowieka. Rozwiązaniem jest identyfikacja płci na podstawie DNA. Opisujemy test oparty na dwóch konserwatywnych genach CHD (wiążących chromo-helikazę-DNA), które są zlokalizowane na ptasich chromosomach płci wszystkich ptaków, z możliwym wyjątkiem ptaków bezgrzebieniowych (strusi itp.; Struthioniformes). Gen CHD-W znajduje się na chromosomie W; dlatego jest unikalny dla kobiet. Drugi gen, CHD-Z, znajduje się na chromosomie Z i dlatego występuje u obu płci (kobieta, ZW; mężczyzna, ZZ). Test wykorzystuje PCR z pojedynczym zestawem starterów. Wzmacnia homologiczne sekcje obu genów i zawiera introny, których długość zwykle się różni. W badaniu na żelu u samców występuje pojedynczy prążek CHD-Z, a samice drugi, charakterystyczny prążek CHD-W.


title: Dowody na to, że neurony embrionalne regulują początek gliogenezy korowej za pośrednictwem Cardiotrophin-1

text: Komórki prekursorowe kory embrionalnej sekwencyjnie generują neurony, a następnie komórki glejowe, ale mechanizmy regulujące to przejście neurogenne do glejogenne są niejasne. Stosując kultury prekursorów kory mózgowej, które czasowo naśladują ten wzorzec różnicowania in vivo, pokazujemy, że neurony korowe syntetyzują i wydzielają neurotroficzną cytokinę cardiotrophin-1, która aktywuje szlak gp130-JAK-STAT i jest niezbędna do czasowej genezy astrocytów in vitro. Nasze dane wskazują, że podobne zjawisko występuje również in vivo. Elektroporacja in utero cytokin neurotroficznych w środowisku embrionalnych prekursorów kory mózgowej powoduje przedwczesną gliogenezę, podczas gdy ostre zaburzenie gp130 w prekursorach kory opóźnia normalne czasowe pojawianie się astrocytów. Co więcej, kora kardiotrofiny-1-/- noworodka zawiera mniej astrocytów. Łącznie wyniki te opisują neuronowy mechanizm sprzężenia zwrotnego; nowo narodzone neurony wytwarzają kardiotrofinę-1, która instruuje multipotencjalne prekursory korowe do generowania astrocytów, zapewniając w ten sposób, że gliogeneza nie nastąpi, dopóki neurogeneza nie zostanie w dużej mierze zakończona.


title: Hamowanie lokalizacji mitochondrialnej TDP-43 blokuje jego toksyczność neuronalną

text: Mutacje genetyczne w białku wiążącym DNA 43 TAR (TARDBP, znane również jako TDP-43) powodują stwardnienie zanikowe boczne (ALS), a wzrost obecności TDP-43 (kodowanego przez TARDBP) w cytoplazmie jest znaczącą cechą histopatologiczną degeneracji neuronów w różnych chorobach neurodegeneracyjnych. Jednak mechanizmy molekularne, dzięki którym TDP-43 przyczynia się do patofizjologii ALS, pozostają nieuchwytne. Tutaj odkryliśmy, że TDP-43 gromadzi się w mitochondriach neuronów u osób z ALS lub otępieniem czołowo-skroniowym (FTD). Mutacje związane z chorobą zwiększają lokalizację mitochondriów TDP-43. W mitochondriach typu dzikiego (WT) i zmutowanego TDP-43 preferencyjnie wiążą się przekaźnikowe RNA transkrybowane w mitochondriach (mRNA) kodujące podjednostki I kompleksu oddechowego ND3 i ND6, zaburzają ich ekspresję i specyficznie powodują rozpad kompleksu I. Tłumienie lokalizacji mitochondrialnej TDP-43 znosi dysfunkcję mitochondrialną i utratę neuronów wywołaną przez WT i zmutowany TDP-43 oraz poprawia fenotypy transgenicznych myszy z mutacją TDP-43. Dlatego nasze badania łączą toksyczność TDP-43 bezpośrednio z bioenergetyką mitochondrialną i proponują ukierunkowanie na lokalizację mitochondrialną TDP-43 jako obiecujące podejście terapeutyczne do neurodegeneracji.


title: Wpływ na jakość recenzowania zaślepiających recenzentów i proszenie ich o podpisanie raportów: randomizowana, kontrolowana próba.

text: KONTEKST Obawa przed stronniczością, brakiem odpowiedzialności i niską jakością recenzowania doprowadziła do pytań o brak równowagi w anonimowości między recenzentami a autorami. CEL Ocena wpływu zaślepienia recenzentów na tożsamość autorów i wymagania od recenzentów podpisywania ich raportów na jakość recenzowania. PROJEKT Kontrolowane badanie z randomizacją. USTAWIENIA Ogólne czasopismo medyczne. UCZESTNICY Łącznie 420 recenzentów z bazy czasopisma. INTERWENCJA Zmodyfikowaliśmy przyjęty do publikacji artykuł wprowadzając 8 obszarów słabości. Recenzenci zostali losowo przydzieleni do 5 grup. Grupy 1 i 2 otrzymały rękopisy, z których usunięto nazwiska i afiliacje autorów, natomiast grupy 3 i 4 były świadome tożsamości autorów. Grupy 1 i 3 zostały poproszone o podpisanie raportów, natomiast grupy 2 i 4 zostały poproszone o odesłanie raportów bez podpisu. Piątej grupie wysłano artykuł w zwykły sposób dziennika, z ujawnieniem tożsamości autorów i prośbą o anonimowy komentarz. Grupa 5 różniła się od grupy 4 tylko tym, że jej członkowie nie byli świadomi, że biorą udział w badaniu. GŁÓWNY REZULTAT Liczba słabych punktów artykułu, które zostały skomentowane przez recenzentów. WYNIKI Raporty otrzymano od 221 recenzentów (53%). Średnia liczba skomentowanych słabości wyniosła 2 (1,7, 2,1, 1,8 i 1,9 odpowiednio dla grup 1, 2, 3 oraz 4 i 5 łącznie). Nie było statystycznie istotnych różnic między grupami w ich wynikach. Recenzenci, którzy nie znali tożsamości autorów, rzadziej zalecali odrzucenie niż ci, którzy byli świadomi tożsamości autorów (iloraz szans 0,5; 95% przedział ufności 0,3-1,0). WNIOSKI Ani zaślepianie recenzentów na autorów i pochodzenie pracy, ani wymaganie od nich podpisywania raportów nie miało wpływu na wskaźnik wykrywalności błędów. Takie środki prawdopodobnie nie poprawią jakości sprawozdań z wzajemnej oceny.


title: 2001. Porównanie trzech strategii postępowania u pacjentów z atypowymi komórkami płaskonabłonkowymi o nieokreślonym znaczeniu. Wyjściowe wyniki z randomizowanego badania

text: TŁO Ponad 2 miliony amerykańskich kobiet każdego roku otrzymuje niejednoznaczną diagnozę cytologiczną szyjki macicy (atypowe komórki płaskonabłonkowe o nieokreślonym znaczeniu [ASCUS]). Potrzebne są skuteczne strategie triage kolposkopii, aby zidentyfikować mniejszość kobiet, które mają klinicznie istotną chorobę, jednocześnie unikając nadmiernej oceny kontrolnej dla innych. METODY Triage Study (ALTS) ASCUS/LSIL (tj. zmiana śródnabłonkowa o niskim stopniu złośliwości) jest wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem porównującym czułość i swoistość następujących trzech strategii postępowania w wykrywaniu śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia 3 (CIN3): 1) kolposkopia natychmiastowa (uważana za standard odniesienia), 2) selekcja do kolposkopii na podstawie wyników wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) z Hybrid Capture 2(TM) (HC 2) i cytologii cienkowarstwowej, lub 3) selekcja na podstawie wyników cytologii sam. Niniejszy artykuł podsumowuje przekrojowe wyniki rekrutacji 3488 kobiet ze skierowaną diagnozą ASCUS. Wszystkie testy statystyczne są dwustronne. WYNIKI Wśród uczestników z ASCUS częstość występowania potwierdzonego histologicznie CIN3 wynosiła 5,1%. Czułość wykrywania CIN3 lub wyższego przez badanie DNA HPV związanego z rakiem wyniosła 96,3% (95% przedział ufności [CI] = 91,6% do 98,8%), przy 56,1% kobiet skierowanych do kolposkopii. Czułość pojedynczej próbki cytologicznej powtórnej z progiem triage HSIL lub wyższym wynosiła 44,1% (95% CI = 35,6% do 52,9%), z 6,9% skierowaną. Czułość niższego progu triage cytologicznego ASCUS lub powyżej wynosiła 85,3% (95% CI = 78,2% do 90,8%), przy 58,6% skierowaniu. WNIOSKI Badanie HC 2 w kierunku DNA HPV związanego z nowotworem jest realną opcją w leczeniu kobiet z ASCUS. Ma większą czułość w wykrywaniu CIN3 lub wyższą i swoistość porównywalną z pojedynczym dodatkowym testem cytologicznym wskazującym na ASCUS lub wyższą.


title: Artykuł na temat komórek macierzystych komórek Analiza losu in vivo ujawnia multipotencjalne i samoodnawialne zdolności komórek macierzystych Sox2 + neuronowych w hipokampie dorosłych

text: Aby scharakteryzować właściwości dorosłych nerwowych komórek macierzystych (NSC), wygenerowaliśmy i przeanalizowaliśmy transgeniczne myszy Sox2-GFP. Komórki Sox2-GFP w strefie subgranularnej (SGZ) wyrażają markery specyficzne dla prekursorów, ale reprezentują dwie odrębne morfologicznie populacje, które różnią się poziomem proliferacji. Badania nad śledzeniem losu za pośrednictwem lentiwirusów i retrowirusów wykazały, że komórki Sox2+ w SGZ mają potencjał do wywoływania neuronów i astrocytów, ujawniając ich multipotencję zarówno w populacji, jak i na poziomie pojedynczej komórki. Subpopulacja komórek Sox2+ daje początek komórkom, które zatrzymują Sox2, podkreślając komórki Sox2+ jako główne źródło dorosłych NSC. W odpowiedzi na sygnały mitotyczne, zwiększona proliferacja komórek Sox2+ jest sprzężona z wytwarzaniem Sox2+ NSC, jak również prekursorów neuronalnych. Asymetryczny udział NSC Sox2+ może odgrywać ważną rolę w utrzymaniu stałej wielkości puli NSC i wytwarzaniu nowo narodzonych neuronów podczas neurogenezy dorosłych.


title: Wcześniejsza ekspozycja na słońce, fenotyp skóry i ryzyko stwardnienia rozsianego: studium kontroli przypadku.

text: CEL Zbadanie, czy w przeszłości wysoka ekspozycja na słońce jest związana ze zmniejszonym ryzykiem stwardnienia rozsianego. PROJEKT Populacyjne badanie kliniczno-kontrolne. USTAWIENIE Tasmania, szerokości geograficzne 41-3 stopnie S. UCZESTNICY 136 przypadków ze stwardnieniem rozsianym i 272 kontrolami losowo dobranymi ze społeczności i dobranymi pod względem płci i roku urodzenia. GŁÓWNY WYNIK WYNIKOWY Stwardnienie rozsiane zdefiniowane przez kryteria obrazowania zarówno klinicznego, jak i rezonansu magnetycznego. WYNIKI Większa ekspozycja na słońce w wieku 6-15 lat (średnio 2-3 godziny dziennie lub więcej w okresie letnim w weekendy i święta) wiązała się ze zmniejszonym ryzykiem stwardnienia rozsianego (skorygowany iloraz szans 0,31, 95% przedział ufności 0,16 do 0,59) . Większa ekspozycja zimą wydawała się ważniejsza niż większa ekspozycja latem. Większe uszkodzenie aktyniczne było również niezależnie związane ze zmniejszonym ryzykiem stwardnienia rozsianego (0,32, 0,11 do 0,88 dla stopnia 4-6 choroby). Zaobserwowano zależność dawka-odpowiedź między stwardnieniem rozsianym a zmniejszaniem się ekspozycji na słońce w wieku 6-15 lat oraz z uszkodzeniami posłonecznymi. WNIOSEK Większa ekspozycja na słońce w dzieciństwie i wczesnej młodości wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem stwardnienia rozsianego. Niewystarczające promieniowanie ultrafioletowe może zatem wpływać na rozwój stwardnienia rozsianego.


title: Handel endocytarny Rac jest wymagany do przestrzennego ograniczenia sygnalizacji w migracji komórek

text: Małe GTPazy, Rab5 i Rac, są niezbędne odpowiednio dla endocytozy i przebudowy aktyny. Koordynacja tych procesów ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia przestrzennego ograniczenia sygnalizacji wewnątrzkomórkowej, która jest niezbędna dla różnych spolaryzowanych funkcji. Tutaj pokazujemy, że endocytoza za pośrednictwem klatryny i Rab5 jest wymagana do aktywacji Rac indukowanej przez bodźce motoryczne. Aktywacja Rac zachodzi we wczesnych endosomach, gdzie rekrutowany jest również RacGEF Tiam1. Późniejszy recykling Rac do błony plazmatycznej zapewnia zlokalizowaną sygnalizację, prowadzącą do powstania migrujących występów na bazie aktyny. W związku z tym do przestrzennej rozdzielczości sygnałów motogenicznych zależnych od Rac wymagane jest przemieszczanie się Rac przez błonę. Ponadto wykazujemy, że obwód Rab5-do-Rac kontroluje morfologię ruchliwych komórek nowotworowych ssaków i pierwotnych komórek rozrodczych podczas rozwoju danio pręgowanego, co sugeruje, że obwód ten jest istotny dla regulacji programów migracji w różnych komórkach, zarówno w warunkach in vitro, jak i w całości. organizmy.


title: Znaczenie genu markera komórek macierzystych Nanog w diagnostyce i prognozowaniu raka płuca

text: Celem pracy była analiza markera komórek macierzystych, genu Nanog, w diagnostyce i prognozowaniu przypadków raka płuca oraz zbadanie jego zastosowania w diagnostyce raka płuca. Łącznie do niniejszego badania włączono 100 pacjentów, u których w okresie od kwietnia 2013 r. do maja 2015 r. zdiagnozowano raka płuca. Pacjenci zostali losowo podzieleni na grupę A (rak płuc) i grupę B (rak płaskonabłonkowy płuc). Do wykrywania nowotworu i przylegających tkanek zastosowano RT-PCR, a ekspresję genu Nanog wykryto w grupach A i B w komórkach. Wyniki wykazały, że analiza ekspresji genów Nanog w obu grupach pacjentów różniła się w różnym stopniu. Nie było istotnej różnicy między obiema grupami pod względem wieku, płci, stadium choroby i przerzutów do węzłów chłonnych. Ekspresja genu Nanog u pacjentów z rakiem była istotnie wyższa niż w tkankach sąsiednich (p<0,05). W przeciwieństwie do tego, tkanka raka zróżnicowanego i dobrze zróżnicowanego wykazywała znacznie wyższą ekspresję genu Nanog niż rak słabo zróżnicowany i niezróżnicowany (p<0,05). Ekspresja Nanog w normalnych komórkach była znacznie wyższa niż w normalnych tkankach płuc i łagodnych zmianach w komórkach macierzystych raka płuc. Nanog był silnie wyrażany w komórkach CD44+, a ekspresja Nanog w komórkach macierzystych raka płuc była znacznie wyższa (p<0,05). Podsumowując, w grupach A (rak płuc) i B (rak płaskonabłonkowy płuc) ekspresja genu Nanog była istotnie wyższa. Dane z niniejszego badania pokazują, że pacjenci z rakiem płuca w III i IV stopniu zaawansowania mieli wyższą ekspresję genu Nanog. Ponadto zaobserwowano wyższą ekspresję Nanog u pacjentów z rakiem płuc. Natomiast niższy stopień różnicowania komórek był związany z silną ekspresją genu Nanog w raku płuc.


title: Aktualna wiedza i przyszłe kierunki sygnalizacji TLR i NOD w sepsie

text: Częstość występowania sepsy wzrasta z czasem, wraz ze zwiększonym ryzykiem zgonu z powodu tej choroby. Opieka nad sepsą kosztuje w Stanach Zjednoczonych miliardy rocznie. Śmierć z powodu sepsy jest rozumiana jako złożony proces, napędzany przez brak prawidłowych funkcji homeostazy układu odpornościowego i nadmierną produkcję cytokin prozapalnych, co prowadzi do niewydolności wielonarządowej. Rodzina receptorów Toll-podobnych (TLR), której jeden z członków odkryto początkowo u Drosophila, odgrywa ważną rolę w rozpoznawaniu patogenów drobnoustrojowych. Te receptory rozpoznawania wzorców (PRR) po wykryciu atakujących mikroorganizmów aktywują wewnątrzkomórkowe szlaki transdukcji sygnału. Sygnalizacja NOD jest również zaangażowana w rozpoznawanie bakterii i działa synergistycznie z rodziną TLR w inicjowaniu skutecznej odpowiedzi immunologicznej w celu wyeliminowania atakujących patogenów drobnoustrojowych. TLR i NOD1/NOD2 reagują na różne wzorce molekularne związane z patogenami (PAMP). Modulacja zarówno sygnalizacji TLR, jak i NOD jest obszarem badań, który wywołał wiele emocji i debat jako strategia terapeutyczna w leczeniu sepsy. Cząsteczki ukierunkowane na szlaki sygnałowe TLR i NOD istnieją, ale niestety jak dotąd żadna z nich nie wykazała skuteczności w badaniach klinicznych.


title: Wykrywanie stężenia za pomocą ruchomego jądra w określaniu losu komórki: analiza obliczeniowa

text: Podczas rozwoju nabłonka nerwowego kręgowców jądro w neuronalnych komórkach progenitorowych (NPC) przemieszcza się od wierzchołka w kierunku podstawy i powraca do wierzchołka (tzw. interkinetyczna migracja jądrowa), w którym to momencie komórka dzieli się. Uważa się, że los powstałych komórek potomnych zależy od pobierania próbek przez ruchome jądro profilu stężenia przestrzennego cytoplazmatycznej domeny wewnątrzkomórkowej Notch (NICD). Jednak jądro wykonuje złożone ruchy stochastyczne, w tym losowe ruchy oczekiwania oraz ruchy tam iz powrotem, które mogą narazić jądro na losowo zmieniające się poziomy cytoplazmatycznego NICD. Nie jest jasne, w jaki sposób pozycja jądra może determinować los komórek potomnych pomimo stochastycznego charakteru migracji jądra. Tutaj wyprowadziliśmy matematyczny model reakcji, dyfuzji i akumulacji jądrowej NICD w NPC podczas interkinetycznej migracji jądrowej (INM). Korzystając z eksperymentalnie zmierzonych prawdopodobieństw skręcenia jądra jądrowego, czasu oczekiwania jądrowego i średnich prędkości jądrowych w NPC w rozwijającej się siatkówce danio pręgowanego, przeprowadziliśmy symulacje stochastyczne, aby obliczyć zależne od trajektorii jądrowej prawdopodobieństwa różnicowania się NPC. Porównanie z eksperymentalnie zmierzonymi stężeniami NICD w jądrach i prawdopodobieństwami różnicowania zależnymi od trajektorii umożliwiło oszacowanie gradientu cytoplazmatycznego NICD. Spolaryzowana przestrzennie produkcja NICD, szybkie zużycie cytoplazmatyczne NICD i uśredniony w czasie efekt kinetyki importu/eksportu jądrowego są wystarczające do wyjaśnienia obserwowanych eksperymentalnie prawdopodobieństw różnicowania. Nasze badania obliczeniowe dostarczają ilościowego wsparcia dla wykonalności mechanizmu wykrywania stężenia jądrowego w celu określenia losu NPC w siatkówce danio pręgowanego.


title: Szlaki adaptacyjne specyficzne dla zapachu generują plastyczność węchową u C. elegans

text: Po dłuższej ekspozycji na środek zapachowy C. elegans przez kilka godzin wykazuje słabą reakcję na środek zapachowy. Ta adaptacja węchowa jest selektywna względem zapachu; zwierzęta mogą niezależnie dostosowywać się do różnych substancji zapachowych wyczuwanych przez pojedynczą parę neuronów węchowych, neurony AWC. Mechanizm adaptacji węchowej jest złożony genetycznie, a do adaptacji do różnych substancji zapachowych potrzebne są różne geny. Zwierzęta z mutacją genu adp-1 nie przystosowują się do podzbioru substancji zapachowych wyczuwanych przez AWC; adp-1 wpływa na proces zależny od wapnia wymagany do adaptacji. Mutacje w innym genie, osm-9, wpływają na adaptację do innego, ale nakładającego się podzbioru odorantów wykrywanych przez AWC. Mutacje w adp-1 i osm-9 nie zmniejszają zdolności nieprzystosowanych zwierząt do reagowania na środki zapachowe, co wskazuje, że odczucie zapachu i adaptacja zapachu są odrębnymi procesami.


title: Cele dFOXO obejmujące cały genom i topologia odpowiedzi transkryptomicznej na stres i sygnalizację insulinową

text: Czynniki transkrypcyjne FoxO, hamowane przez sygnalizację insulinową/insulinopodobny czynnik wzrostu (IIS), odgrywają kluczową rolę w wielu procesach organizmu, w tym w długości życia. Korzystając z narzędzi genomicznych, odkryliśmy ponad 700 bezpośrednich celów dFOXO u dorosłych samic Drosophila. dFOXO jest bezpośrednio wymagany do transkrypcji kilku składników IIS i szlaków interakcji, takich jak TOR, u much typu dzikiego. Lokalizacje genomowe zajmowane przez dFOXO u dorosłych różnią się od tych obserwowanych u larw lub hodowanych komórek. Te lokalizacje pozostają niezmienione po aktywacji przez stresy lub zmniejszone IIS, ale wiązanie jest zwiększone, a dodatkowe cele aktywowane po genetycznej redukcji IIS. Identyfikujemy część odpowiedzi transkrypcyjnej IIS bezpośrednio kontrolowanej przez dFOXO oraz efekty pośrednie i pokazujemy, że części odpowiedzi transkrypcyjnej na redukcję IIS nie wymagają dfoxo. Analizy promotorów ujawniły, że GATA i inne czynniki wideł są kandydatami na mediatorów efektów pośrednich i niezależnych od dfoxo. Demonstrujemy ewolucyjną konserwację celów dFOXO w całym genomie między muchą a robakiem Caenorhabditis elegans, wzbogaconą o drugi poziom regulatorów, w tym jądrowy receptor hormonu dHR96/daf-12.


title: Stabilne partnerstwo i progresja do AIDS lub zgonu pacjentów zakażonych wirusem HIV otrzymujących wysoce aktywną terapię antyretrowirusową: szwajcarskie badanie kohortowe HIV.

text: CELE Zbadanie związku między stabilnym partnerstwem a wynikami klinicznymi u pacjentów zakażonych wirusem HIV otrzymujących wysoce aktywną terapię antyretrowirusową (HAART). PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe dorosłych z HIV (badanie kohortowe szwajcarskiego wirusa HIV). USTAWIENIE Siedem przychodni w całej Szwajcarii. UCZESTNICY 3736 pacjentów w kohorcie, którzy rozpoczęli HAART przed 2002 rokiem (mediana wieku 36 lat, 29% kobiet, mediana czasu obserwacji 3,6 roku). GŁÓWNE PARAMETRY WYNIKÓW Czas do AIDS lub zgonu (pierwszorzędowy punkt końcowy), sam zgon, wzrost liczby komórek CD4 o co najmniej 50 i 100 powyżej wartości wyjściowej, optymalna supresja wirusa (miano wirusa poniżej 400 kopii/ml) i odbicie wirusa. WYNIKI Podczas obserwacji 2985 (80%) uczestników zgłosiło stabilne partnerstwo przynajmniej raz. Rozpoczynając HAART, 52% (545/1042) uczestników zgłosiło stabilne partnerstwo; po pięciu latach obserwacji 46% (190/412) uczestników zgłosiło stabilne partnerstwo. W analizie stratyfikowanej według wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej i stadium klinicznego podczas rozpoczynania HAART (grupa A, B lub C Amerykańskich Ośrodków Kontroli i Zapobiegania Chorobom) skorygowany współczynnik ryzyka progresji do AIDS lub zgonu wyniósł 0,79 (95% przedział ufności od 0,63 do 0,98) dla uczestników ze stabilnym partnerem w porównaniu z osobami bez. Skorygowane współczynniki ryzyka dla innych punktów końcowych wynosiły 0,59 (0,44 do 0,79) dla progresji prowadzącej do śmierci, 1,15 (1,06 do 1,24) dla wzrostu liczby komórek CD4 o 100 zliczeń/mikrol lub więcej oraz 1,06 (0,98 do 1,14) dla optymalnej supresji wirusa. WNIOSKI Stabilne partnerstwo wiąże się z wolniejszym tempem progresji do AIDS lub śmierci u pacjentów zakażonych wirusem HIV otrzymujących HAART.


title: Specyficzny deficyt odpowiedzi ON w transmisji wzrokowej przez celowane zakłócenie genu mGIuR6

text: Wykorzystując ograniczoną ekspresję metabotropowego receptora glutaminianu podtypu 6 (mGluR6) w dwubiegunowych komórkach ON siatkówki, stworzyliśmy myszy knockout pozbawione ekspresji mGluR6. Homozygotyczne zmutowane myszy wykazywały utratę odpowiedzi ON, ale niezmienione odpowiedzi OFF na światło. Zmutowane myszy nie wykazywały wyraźnych zmian w organizacji komórek siatkówki ani w projekcji włókien światłowodowych do mózgu. Ponadto myszy z niedoborem mGluR6 wykazywały wizualne reakcje behawioralne na stymulację światłem, co zbadano w eksperymentach z zachowaniem polegającym na unikaniu skrzynek wahadłowych, stosując ekspozycję na światło jako bodziec warunkowy. Wyniki pokazują, że mGluR6 ma zasadnicze znaczenie w transmisji synaptycznej do dwubiegunowej komórki ON i że odpowiedź OFF zapewnia ważny środek do przekazywania informacji wizualnej.