title: Badanie dawka-odpowiedź u pacjentów z nadczynnością tarczycy poddawanych pozytonowej tomografii emisyjnej i terapii jodem radioaktywnym

text: Wobec stwierdzonych problemów związanych z oceną funkcjonowania masy tarczycy, a co za tym idzie dawki promieniowania, naszą polityką było podawanie 75 MBq jodu-131 w odstępach 6-miesięcznych pacjentom z chorobą Gravesa-Basedowa, aż do osiągnięcia eutyreozy. Ponieważ w tym szpitalu dostępna jest pozytronowa tomografia emisyjna (PET), dawkę promieniowania dla tarczycy obliczono z dokładnością około 20%, a masę tarczycy określano na podstawie badania PET z jodem-124. Przeprowadzono badanie dawka-odpowiedź na 65 pacjentach, którzy otrzymali pojedynczą lub skumulowaną dawkę promieniowania <80 Gy. Wyniki pokazują, że pacjenci, którzy otrzymali małą dawkę promieniowania (<20 Gy) podczas pierwszego leczenia, mają duże prawdopodobieństwo pozostania toksycznego po 12 miesiącach. W przeciwieństwie do tego pacjenci, którzy otrzymują wyższe dawki promieniowania (>40 Gy) podczas pierwszego leczenia, mają duże prawdopodobieństwo kontroli. Prawdopodobieństwo uzyskania eutyreozy wzrasta szybciej wraz ze wzrostem dawki promieniowania niż prawdopodobieństwo niedoczynności tarczycy. Po tym badaniu dawka-odpowiedź wprowadzono nowy protokół leczenia. Przeprowadzone zostanie badanie znacznika PET 124I przed terapią 131I, aby umożliwić podanie przepisanej dawki tarczycy 50 Gy pacjentom z chorobą Gravesa-Basedowa. Dalsza terapia 131I będzie rozważana tylko wtedy, gdy po 12 miesiącach pacjenci są nadal toksyczni.


title: Podwyższony poziom corinu rozpuszczalnego w surowicy w połowie ciąży jest związany z nadciśnieniowymi zaburzeniami ciąży.

text: CEL Badania nad rozpuszczalną coryną w krążeniu przed nadciśnieniowymi zaburzeniami ciąży (HDP) były ograniczone. W tym miejscu zamierzaliśmy zbadać rozpuszczalną w surowicy corin w połowie ciąży u pacjentek z HDP i ich grupy kontrolnej w wieku i tygodniu ciąży. METODY Zbadano 68 par przypadków HDP i kontroli. Próbki krwi pobrano w połowie ciąży między 16 a 20 tygodniem ciąży. Korynę rozpuszczalną w surowicy badano metodami testu immunoenzymatycznego. Związek między rozpuszczalną w surowicy corin a HDP zbadano przy użyciu modeli warunkowej regresji logistycznej. WYNIKI Rozpuszczalny poziom kory w surowicy w połowie ciąży był wyższy w przypadkach HDP w porównaniu z grupą kontrolną (mediana [zakres międzykwartylowy]: 1968 [1644-2332] pg/ml vs. 1700 [1446-2056] pg/ml, p=0,002). Uczestnicy zostali podzieleni na kwartyle rozpuszczalnej w surowicy corin rozprowadzonej w kontrolach. W porównaniu z najniższym kwartylem, uczestnicy z najwyższego kwartyla mieli istotnie zwiększone ryzyko HDP (iloraz szans [OR], 4,21; 95% przedział ufności [95% CI], 1,31-13,53) po dostosowaniu wielowymiarowym. Niemniej jednak nie stwierdziliśmy istotnie zwiększonego ryzyka dla uczestników w drugim (OR 1,75; 95% CI 0,44-7,02) i trzecim (OR 2,80; 95% CI 0,70-11,18) kwartylu. Następnie pierwsze trzy kwartyle połączono jako grupę odniesienia, aby obliczyć OR HDP dla uczestników z najwyższego kwartyla i stwierdziliśmy znacznie zwiększone ryzyko HDP u osób z najwyższego kwartyla (OR 2,28, 95% CI, 1,02-5,06 ). WNIOSEK Podwyższona rozpuszczalność Corin w surowicy w połowie ciąży wiązała się ze zwiększonym ryzykiem HDP. Nasze odkrycia sugerują, że podwyższony poziom corinu rozpuszczalnego w surowicy w połowie ciąży może być wskaźnikiem HDP.


title: Wpływ przeciwutleniaczy mniszka in vitro na peroksydację lipidów mikrosomalnych.

text: Mlecze od dawna są stosowane w ziołolecznictwie ze względu na ich właściwości żółciopędne, moczopędne, przeciwzapalne, pobudzające apetyt i przeczyszczające. Podstawą ich działania terapeutycznego może być właściwość przeciwutleniająca. Aby zrozumieć mechanizm działania leku, zbadano wpływ naturalnych ekstraktów na frakcję mikrosomalną wątroby szczura. Ekstrakty zmniejszały indukowaną enzymatycznie peroksydację lipidów i zmniejszały cytochrom cz i bez NADPH w sposób zależny od stężenia.


title: Lokalny dopływ Ca2+ przez kanały Ca2+ aktywowane uwalnianiem Ca2+ (CRAC) stymuluje wytwarzanie wewnątrzkomórkowego przekaźnika i międzykomórkowego sygnału prozapalnego.

text: Wejście Ca2+ przez kanały Ca2+ obsługiwane w magazynach napędza produkcję prozapalnej cząsteczki leukotrienu C4 (LTC4) z komórek tucznych poprzez szlak obejmujący kinazę białkową C zależną od Ca2+, kinazy białkowe aktywowane mitogenami ERK1/2, fosfolipazę A2 i 5 -lipoksygenaza. Tutaj badamy, czy lokalny dopływ Ca2+ przez kanały Ca2+ aktywowane uwalnianiem Ca2+ (CRAC) w błonie komórkowej stymuluje ten szlak sygnałowy. Manipulowanie amplitudą i zasięgiem przestrzennym wnikania Ca2+ poprzez zmianę gradientów chemicznych i elektrycznych dla napływu Ca2+ lub zmianę buforowania Ca2+ w cytoplazmie, wszystko to miało wpływ na aktywację kinazy białkowej C i ERK, wytwarzanie kwasu arachidonowego i wydzielanie LTC4, z niewielkimi zmianami w masie wzrost cytoplazmatycznego Ca2+. Podobne stężenia zbiorczego Ca2+ w cytoplazmie osiągnięto, gdy kanały CRAC aktywowano w 0,25 mm zewnętrznym Ca2+ w porównaniu z 2 mm Ca2+ i 100 nm La3+, inhibitorem kanałów CRAC. Jednak pomimo podobnej masy cytoplazmatycznej Ca2+, aktywacja kinazy białkowej C i sekrecja LTC4 były większe w 2 mm Ca2+ i La3+ niż w 0,25 mm Ca2+, co jest zgodne z centralnym udziałem wzrostu podplazmatycznego Ca2+. Niereceptorowa kinaza tyrozynowa Syk sprzężyła otwarcie kanału CRAC z aktywacją kinazy białkowej C i ERK. Rekombinowane kanały TRPC3 również aktywowały kinazę białkową C, co sugeruje, że wyzwalaczem jest subplazmalemalny Ca2+, a nie mikrodomena wyłącznie dla kanałów CRAC. Stąd wzrost subplazmatycznego Ca2+ w komórkach tucznych jest wysoce wszechstronny, ponieważ wyzwala odpowiedzi cytoplazmatyczne poprzez generowanie przekaźników wewnątrzkomórkowych, jak również zmiany na duże odległości poprzez zwiększone wydzielanie sygnałów parakrynnych.


title: Wzory produkcji cytokin i odpowiedzi limfoproliferacyjne u ochotników zaszczepionych doustnie atenuowanymi szczepami szczepionki Salmonella typhi.

text: Nowe zrekombinowane szczepy atenuowanej Salmonella typhi stosowane jako żywe szczepionki doustne wywołują silną odpowiedź immunologiczną. W badaniu tym zbadano wzorce produkcji cytokin i proliferacji do specyficznych antygenów S. typhi u osobników immunizowanych doustnie atenuowanymi szczepionkami S. typhi CVD 906, CVD 908 i CVD 908 wyrażającymi białko circumsporozoitowe z Plasmodium falciparum. Po immunizacji we krwi badanych stwierdzono uczulone limfocyty, które wykazywały znacznie zwiększoną odpowiedź proliferacyjną i produkcję interferonu-gamma na oczyszczoną wici S. typhi w porównaniu z poziomami sprzed immunizacji. Zaobserwowano istotne ujemne korelacje między produkcją interleukiny-4 a produkcją i proliferacją interferonu-gamma do wici S. typhi. Wyniki te pokazują, że doustna immunizacja samym atenuowanym szczepem S. typhi lub szczepami niosącymi obcy gen wywołuje silną ogólnoustrojową, komórkową odporność na oczyszczone antygeny S. typhi, w tym wytwarzanie cytokin zgodnych z odpowiedziami typu T1.


title: Molekularne wzajemne oddziaływanie niekodującego RNA ANRIL i metylowanej lizyny histonu H3 27 przez policomb CBX7 w wyciszeniu transkrypcji INK4a.

text: Ekspresja locus supresorowego nowotworu INK4b/ARF/INK4a we wzroście komórek prawidłowych i rakowych jest kontrolowana przez metylację histonu H3 w lizynie 27 (H3K27me) zgodnie z kierunkiem białek z grupy Polycomb. Antysensowny niekodujący RNA ANRIL z locus INK4b/ARF/INK4a jest również ważny dla ekspresji genów kodujących białka w cis, ale jego mechanizm pozostaje nieuchwytny. Tutaj donosimy, że chromobox 7 (CBX7) w obrębie represyjnego kompleksu polycomb 1 wiąże się z ANRIL, a zarówno CBX7, jak i ANRIL znajdują się na podwyższonych poziomach w tkankach raka prostaty. W połączeniu z rozpoznawaniem H3K27me, wiązanie z RNA przyczynia się do funkcji CBX7, a zakłócenie obu interakcji wpływa na zdolność CBX7 do tłumienia locus INK4b/ARF/INK4a i starzenia się kontroli. Analiza sterowana strukturą ujawnia wzajemne oddziaływanie molekularne między niekodującym RNA i H3K27me, w którym pośredniczy konserwatywna chromodomena. Nasze badanie sugeruje mechanizm bezpośredniego udziału niekodującego RNA w epigenetycznej represji transkrypcyjnej.


title: Czynnik martwicy nowotworu alfa pośredniczy w apoptozie brązowych adipocytów i wadliwej funkcji brązowych adipocytów w otyłości.

text: W otyłości często występują poważne ilościowe i jakościowe defekty brązowych adipocytów. Aby zbadać, czy nieprawidłowa ekspresja czynnika martwicy nowotworu alfa (TNF-alfa) w otyłości jest zaangażowana w funkcjonalny zanik brunatnej tkanki tłuszczowej, zbadaliśmy genetycznie otyłe myszy (ob/ob) z ukierunkowanymi mutacjami zerowymi w genach kodujących dwa receptory TNF. Brak obu receptorów TNF lub samego receptora p55 skutkował znacznym zmniejszeniem apoptozy brunatnych adipocytów i wzrostem ekspresji beta(3)-adrenoreceptora i białka rozprzęgającego 1 u otyłych myszy. U otyłych zwierząt bez funkcji TNF-alfa zaobserwowano również zwiększoną liczbę wielokomorowych, funkcjonalnie aktywnych brązowych adipocytów i poprawę termoregulacji. Wyniki te wskazują, że TNF-alfa odgrywa ważną rolę w wielu aspektach biologii brunatnej tkanki tłuszczowej i pośredniczy w nieprawidłowościach występujących w tym miejscu w otyłości.


title: Opracowany FGF19 eliminuje toksyczność kwasów żółciowych i lipotoksyczność, prowadząc do ustąpienia stłuszczeniowego zapalenia wątroby i zwłóknienia u myszy

text: Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) jest coraz powszechniejszą przewlekłą chorobą wątroby, dla której nie są dostępne żadne zatwierdzone terapie. Pomimo intensywnych badań mechanizmy komórkowe pośredniczące w patogenezie i progresji NAFLD są słabo poznane. Chociaż otyłość, cukrzyca, insulinooporność i związany z nią zespół metaboliczny, wszystkie konsekwencje zachodniej diety, są dobrze poznanymi czynnikami ryzyka rozwoju NAFLD, rozregulowany metabolizm kwasów żółciowych staje się nowym mechanizmem przyczyniającym się do patogenezy NAFLD. Warto zauważyć, że pacjenci z NAFLD wykazują niedobór czynnika wzrostu fibroblastów 19 (FGF19), hormonu wydzielania wewnętrznego w osi jelitowo-wątrobowej, który kontroluje syntezę kwasów żółciowych de novo, lipogenezę i homeostazę energii. Korzystając z modelu mysiego, który odtwarza kliniczną progresję ludzkiej NAFLD, w tym rozwój prostego stłuszczenia, niealkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby (NASH) i zaawansowanego „wypalonego” NASH z rakiem wątrobowokomórkowym, wykazaliśmy, że FGF19, jak również zmodyfikowany nienowotworowy analog FGF19 , M70, łagodzi toksyczność kwasów żółciowych i lipotoksyczność w celu przywrócenia zdrowia wątroby. Analiza lipidomiczna oparta na spektrometrii mas wątrobowych myszy leczonych FGF19 lub M70 wykazała znaczne zmniejszenie poziomu toksycznych rodzajów lipidów (tj. diacylogliceroli, ceramidów i wolnego cholesterolu) oraz wzrost poziomu nieutlenionych kardiolipin, ważnego składnika wewnętrznego błona mitochondrialna. Co więcej, leczenie FGF19 lub M70 szybko i głęboko obniżyło poziomy enzymów wątrobowych, rozwiązało histologiczne cechy NASH i poprawiło wrażliwość na insulinę, homeostazę energetyczną i metabolizm lipidów. Podczas gdy FGF19 indukował tworzenie się raka wątrobowokomórkowego po przedłużonej ekspozycji u tych myszy, zwierzęta z ekspresją M70 nie wykazywały w tym modelu dowodów na nowotwór wątroby. Wniosek: Opracowaliśmy hormon FGF19, który jest zdolny do regulowania wielu szlaków w celu zapewnienia działania przeciwstłuszczeniowego, przeciwzapalnego i przeciwwłóknieniowego i który stanowi potencjalnie obiecującą terapię dla pacjentów z NASH. (Komunikaty dotyczące hepatologii 2017; 1:1024-1042).


title: Niedobór leptyny przyczynia się do patogenezy alkoholowej choroby stłuszczeniowej wątroby u myszy.

text: Biała tkanka tłuszczowa (WAT) wydziela adipokiny, które krytycznie regulują metabolizm lipidów. W niniejszym badaniu zbadano wpływ alkoholu na adipokiny i mechanistyczny związek między dysregulacją adipokin a alkoholową chorobą stłuszczeniową wątroby. Myszom podawano alkohol przez 2, 4 lub 8 tygodni, aby udokumentować zmiany w adipokinach w czasie. Ekspozycja na alkohol zmniejszyła masę WAT i masę ciała w związku z akumulacją lipidów w wątrobie. Stężenie adiponektyny w osoczu wzrosło po 2 tygodniach, ale spadło do normy po 4 i 8 tygodniach. Ekspozycja na alkohol tłumiła ekspresję genu leptyny w WAT i zmniejszała stężenie leptyny w osoczu przez cały czas pomiaru. Istnieje wysoce dodatnia korelacja między stężeniem leptyny w osoczu a masą WAT lub masą ciała. Aby ustalić, czy niedobór leptyny pośredniczy w wywołanej alkoholem dyshomeostazie lipidów wątroby, myszy karmiono alkoholem przez 8 tygodni z podawaniem leptyny lub bez przez ostatnie 2 tygodnie. Podawanie leptyny normalizowało stężenie leptyny w osoczu i odwracało alkoholowe stłuszczenie wątroby. Zaburzone przez alkohol geny zaangażowane w β-oksydację kwasów tłuszczowych, wydzielanie lipoprotein o bardzo małej gęstości i regulację transkrypcji zostały osłabione przez leptynę. Leptyna normalizowała również obniżony przez alkohol poziom fosforylacji przetwornika sygnału Stat3 i kinazy białkowej aktywowanej monofosforanem adenozyny. Dane te po raz pierwszy wykazały, że niedobór leptyny w połączeniu z redukcją masy WAT przyczynia się do patogenezy alkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby.


title: Trójwymiarowe obrazowanie chemiczne skóry za pomocą mikroskopii wymuszonego rozpraszania Ramana

text: Abstrakcyjny. Mikroskopia stymulowanego rozpraszania Ramana (SRS) służy do generowania strukturalnych i chemicznych trójwymiarowych obrazów natywnej skóry. Zastosowaliśmy mikroskopię SRS do zbadania cech mikroanatomicznych skóry i penetracji materiałów stosowanych miejscowo. Stosy głębokości obrazu są zbierane przy różnych długościach fal odpowiadających trybom wibracji białek, lipidów i wody w skórze. Zaobserwowaliśmy, że korneocyty w warstwie rogowej są zgrupowane w skupiska o średnicy od 100 do 250 μm, oddzielone mikroanatomicznymi fałdami skórnymi o szerokości od 10 do 25 μm, zwanymi kanionami. Te kaniony czasami sięgają na głębokość porównywalną z głębokością połączenia skórno-naskórkowego poniżej płaskich obszarów powierzchni skóry świńskiej i ludzkiej. Obrazowanie SRS pokazuje rozmieszczenie gatunków chemicznych w skupiskach komórek i kanionach. Woda znajduje się głównie w skupiskach komórek, a jej stężenie gwałtownie wzrasta przy przejściu od warstwy rogowej do żywotnego naskórka. Kaniony nie zawierają wykrywalnych poziomów wody i są bogate w materiał lipidowy. Kwas oleinowy-d34 nałożony na powierzchnię skóry wyściela kaniony do głębokości 50 μm pod powierzchnią skóry. Ta obserwacja może mieć wpływ na ocenę profili penetracji materiałów bioaktywnych mierzonych tradycyjnymi metodami, takimi jak stripping taśmą.


title: Amyloidoza rodzinna: badanie 52 pacjentów urodzonych w Ameryce Północnej przebadanych w okresie 30 lat.

text: W latach 1961-1990 w Klinice Mayo przebadano 52 pacjentów z rodzinną amyloidozą potwierdzoną biopsją urodzonych w Ameryce Północnej. W momencie rozpoznania amyloidozy rodzinnej 83% tych pacjentów miało neuropatię obwodową, 33% neuropatię autonomiczną, a 27% kardiomiopatię. Chorobę nerek odnotowano u mniej niż 10%, a zajęcie wątroby było rzadkie. Mediana wieku w chwili rozpoznania wyniosła 64 lata. Czułość różnych biopsji diagnostycznych była podobna jak w przypadku pierwotnej amyloidozy: złogi amyloidu stwierdzono odpowiednio w 77 i 78% próbek podskórnej tkanki tłuszczowej lub biopsji odbytnicy oraz w 41% próbek szpiku kostnego. Mediana czasu przeżycia wynosząca 5,8 roku u pacjentów z dziedziczną amyloidozą była wyższa niż u pacjentów z amyloidozą pierwotną. W przypadku stratyfikowania pacjentów ze względu na zajęcie narządów przeżycie pacjentów z rodzinną amyloidozą pozostawało lepsze. Obecność kardiomiopatii i interaktywnej zmiennej wieku oraz obecność neuropatii autonomicznej były silnymi predyktorami przeżycia. Spośród 52 pacjentów 22 zmarło, 12 (55%) z powodu niewydolności serca lub arytmii serca. Dziewięciu pacjentów (41%) zmarło z powodu wyniszczenia w połączeniu z postępującą neuropatią obwodową lub autonomiczną. Transtyretynę zidentyfikowano w badaniach immunohistochemicznych w 31 z 34 przebadanych próbek tkanek. Mutację transtyretyny zidentyfikowano u 24 z 31. Mutację transtyretyny wykryto u pięciu dodatkowych pacjentów, u których tkanka była niedostępna do immunobarwienia.


title: Mycobacterium tuberculosis a środowisko w obrębie fagosomu.

text: Po przekroczeniu bariery nabłonka makrofagi stanowią podstawową ochronę przed inwazją drobnoustrojów. W przypadku większości drobnoustrojów kwaśne, hydrolitycznie właściwe środowisko fagolizosomu wystarcza do ich zabicia. Pomimo naszej wiedzy na temat zdarzeń związanych z handlem ludźmi, które regulują dojrzewanie fagosomów, nasza ocena środowiska światła w fagosomie dopiero teraz staje się wyjaśniona za pomocą testów funkcjonalnych w czasie rzeczywistym. Testy określają ilościowo zmianę pH, fuzję fagosom/lizosom, proteolizę, lipolizę i aktywność beta-galaktozydazy. Informacje te są szczególnie ważne dla zrozumienia patogenów, które skutecznie pasożytują na kontinuum endosomalnym/lizosomalnym. Mycobacterium tuberculosis infekuje makrofagi poprzez zatrzymanie normalnego procesu dojrzewania fagosomu, zachowując jego wakuolę w pH 6,4 z wieloma cechami wczesnego endosomu. Aktualne badania koncentrują się na odpowiedzi transkrypcyjnej bakterii na zmieniające się środowisko w fagosomie makrofagów. Manipulowanie tymi wskazówkami środowiskowymi, takie jak zapobieganie spadkowi pH do 6,4 za pomocą konkanamycyny A, znosi większość odpowiedzi transkrypcyjnej bakterii, pokazując, że pH jest dominującym sygnałem, na który bakteria wyczuwa i na który reaguje. Podejścia te reprezentują nasze ciągłe próby rozwikłania dyskursu, który toczy się między patogenem a jego komórką gospodarza.


title: Matryca do metylacji DNA o wysokiej gęstości z rozdzielczością pojedynczego miejsca CpG.

text: Opracowaliśmy nową generację systemu BeadChip do metylacji całego genomu DNA, który umożliwia wysokoprzepustowe profilowanie metylacji ludzkiego genomu. Nowy system BeadChip o wysokiej gęstości może oznaczać ponad 480 tys. miejsc CpG i równolegle analizować dwanaście próbek. Innowacyjna zawartość obejmuje pokrycie 99% genów RefSeq wieloma sondami na gen, 96% wysp CpG z bazy danych UCSC, brzegi wysp CpG i dodatkową zawartość wybraną z danych sekwencjonowania całego genomu wodorosiarczynem oraz danych wejściowych od ekspertów metylacji DNA. Dobrze scharakteryzowany test Infinium® jest stosowany do analizy metylacji CpG przy użyciu genomowego DNA poddanego konwersji wodorosiarczynem. Zastosowaliśmy tę technologię do analizy metylacji DNA w próbkach normalnego i nowotworowego DNA i porównaliśmy wyniki z danymi sekwencjonowania całego genomu wodorosiarczynowego (WGBS) uzyskanymi dla tych samych próbek. Wysoce porównywalne profile metylacji DNA wygenerowano metodami macierzowymi i sekwencjonowania (średnia R2 0,95). Możliwość określenia wzorców metylacji w całym genomie szybko posunie naprzód badania nad metylacją.


title: Acentrosomalny zespół mikrotubul w mitozy: gdzie, kiedy i jak.

text: W mitozie komórka składa dwubiegunowe wrzeciono, aparat oparty na mikrotubulach (MT), który dzieli zduplikowane chromosomy na dwie komórki potomne. Większość komórek zwierzęcych wchodzi w mitozę ze zduplikowanymi centrosomami, które stanowią aktywne źródło dynamicznych MT. Jednak obecnie ustalono, że tworzenie wrzeciona opiera się na zarodkowaniu acentrosomalnych MT występujących wokół chromosomów po rozpadzie otoczki jądrowej oraz na wcześniej istniejących mikrotubulach. Tam, gdzie zachodzi zarodkowanie MT zależne od chromosomu, kiedy zachodzi amplifikacja MT i jak działają te dwa szlaki, nadal są kluczowymi pytaniami, które budzą pewne kontrowersje. Uzgadniamy dane i przedstawiamy zintegrowany model uwzględniający zespół mikrotubul acentrosomalnych w dzielącej się komórce.


title: Molekularne mechanizmy naprawy DNA ssaków i punkty kontrolne uszkodzeń DNA.

text: Uszkodzenie DNA jest stosunkowo częstym zdarzeniem w życiu komórki i może prowadzić do mutacji, raka i śmierci komórkowej lub organizmu. Uszkodzenie DNA indukuje kilka odpowiedzi komórkowych, które umożliwiają komórce eliminację lub radzenie sobie z uszkodzeniem lub aktywację zaprogramowanego procesu śmierci komórki, prawdopodobnie w celu wyeliminowania komórek z potencjalnie katastrofalnymi mutacjami. Te reakcje odpowiedzi na uszkodzenie DNA obejmują: (a) usunięcie uszkodzenia DNA i przywrócenie ciągłości dupleksu DNA; (b) aktywacja punktu kontrolnego uszkodzenia DNA, który zatrzymuje progresję cyklu komórkowego, aby umożliwić naprawę i zapobieganie przenoszeniu uszkodzonych lub niecałkowicie zreplikowanych chromosomów; (c) odpowiedź transkrypcyjna, która powoduje zmiany w profilu transkrypcji, które mogą być korzystne dla komórki; oraz (d) apoptozę, która eliminuje silnie uszkodzone lub poważnie zderegulowane komórki. Mechanizmy naprawy DNA obejmują naprawę bezpośrednią, naprawę przez wycinanie zasad, naprawę przez wycinanie nukleotydów, naprawę pęknięć dwuniciowych i naprawę wiązań krzyżowych. Punkty kontrolne uszkodzenia DNA wykorzystują białka czujnika uszkodzeń, takie jak ATM, ATR, kompleks Rad17-RFC i kompleks 9-1-1, do wykrywania uszkodzeń DNA i inicjowania kaskad transdukcji sygnału, które wykorzystują kinazy Ser/Thr Chk1 i Chk2 oraz Fosfatazy Cdc25. Przetworniki sygnału aktywują p53 i dezaktywują kinazy zależne od cyklin, aby zahamować progresję cyklu komórkowego od G1 do S (punkt kontrolny G1/S), replikację DNA (punkt kontrolny intra-S) lub G2 do mitozy (punkt kontrolny G2/M). W tym przeglądzie analizowane są molekularne mechanizmy naprawy DNA i punkty kontrolne uszkodzeń DNA w komórkach ssaków.


title: Charakterystyka sygnalizacji receptora serotoninowego 5-HT2C do kinaz regulowanych sygnałem zewnątrzkomórkowym 1 i 2.

text: Receptory serotoninowe 5-HT2C (5-HT(2C)R) są prawie wyłącznie wyrażane w OUN i biorą udział w zaburzeniach, takich jak otyłość, depresja i schizofrenia. W niniejszym badaniu zbadano mechanizmy rządzące sprzęganiem 5-HT(2C)R z kinazami regulowanymi sygnałami zewnątrzkomórkowymi (ERK) 1/2, stosując linię komórkową jajnika chomika chińskiego (CHO) stabilnie wyrażającą receptor na poziomie porównywalnym do te znalezione w mózgu. Stosując nieedytowaną przez RNA izoformę 5-HT(2C)R, zaobserwowano konstytutywną fosforylację ERK1/2 i stwierdzono, że jest modulowana przez pełnych, częściowych i odwrotnych agonistów. Co ciekawe, kierowany przez agonistę transport bodźca receptorowego zaobserwowano również przy porównywaniu wpływu na akumulację fosfoinozytydu i podniesienie wewnątrzkomórkowego Ca2+ do fosforylacji ERK1/2, przy czym agoniści, [+/-]-2,5-dimetoksy-4-jodoamfetamina (DOI) i quipazine, wykazały odwrócenie skuteczności między szlakami fosfoinozytydu/Ca2+ z jednej strony, a szlakiem ERK1/2 z drugiej. Późniejsza charakterystyka molekularna wykazała, że stymulowana 5-HT fosforylacja ERK1/2 na tym tle komórkowym wymaga fosfolipazy D, kinazy białkowej C i aktywacji modułu Raf/MEK/ERK, ale jest niezależna zarówno od receptorowych, jak i niereceptorowych kinaz tyrozynowych , fosfolipaza C, 3-kinaza fosfoinozytydowa i endocytoza. Nasze odkrycia podkreślają potencjał wykorzystania stanów receptorów selektywnych względem ścieżki w różnicowej modulacji ścieżek sygnałowych, które odgrywają znaczącą rolę w prawidłowej i nieprawidłowej sygnalizacji neuronalnej.


title: Krótkoterminowe wyjazdy medyczne: systematyczny przegląd dowodów.

text: Krótkoterminowe wyjazdy medyczne (MST) mają na celu zaspokojenie niezaspokojonych potrzeb zdrowotnych krajów o niskich i średnich dochodach. Niepokojący jest brak krytycznie zweryfikowanych dowodów empirycznych działań i wyników. Opracowanie opartych na dowodach zaleceń dotyczących świadczenia opieki zdrowotnej wymaga systematycznego przeglądu badań. Skupiłem się na publikacjach MST z wynikami empirycznymi. Wyszukiwania przeprowadzone w maju 2013 r. wykazały 67 badań opublikowanych od 1993 r., tylko 6% opublikowanych artykułów na ten temat w ciągu ostatnich 20 lat. Prawie 80% zgłosiło się na wyjazdy chirurgiczne. Chociaż dziedzina MST rozwija się, jej literatura medyczna pozostaje w tyle, a prawie wszystkie publikacje naukowe nie mają znaczącego gromadzenia danych. Włączając gromadzenie danych do wyjazdów serwisowych, grupy mogą weryfikować praktyki i dostarczać informacji o obszarach wymagających poprawy.


title: Porównanie Inwentarza Depresji Becka -IA i -II w ambulatoriach psychiatrycznych.

text: Zmieniony (zrewidowany) Inwentarz Depresji Becka (BDI-IA; Beck i Steer, 1993b) oraz Inwentarz Depresji Becka-II (BDI-II; Beck, Steer i Brown, 1996) zostały samodzielnie podane 140 pacjentom psychiatrycznym z różnymi zaburzenia psychiczne. Współczynniki alfa BDI-IA i BDI-II wyniosły odpowiednio 0,89 i 0,91. Średnia ocena Smutku w BDI-IA była wyższa niż w BDI-II, ale średnie oceny dla przeszłych niepowodzeń, niechęci do siebie, zmiany wzorca snu i zmiany apetytu były wyższe w BDI-II niż byli na BDI-IA. Średni całkowity wynik w skali BDI-II był o około 2 punkty wyższy niż w przypadku BDI-IA, a pacjenci ambulatoryjni również zatwierdzili około jeden objaw więcej w skali BDI-II niż w BDI-IA. Korelacje wyników całkowitych BDI-IA i BDI-II z płcią, pochodzeniem etnicznym, wiekiem, diagnozą zaburzenia nastroju i kwestionariuszem lęku Becka (Beck i Steer, 1993a) mieściły się w zakresie 1 punktu dla tych samych zmiennych.


title: Wszczepienie guza u nagich myszy i wzbogacenie szlaków genowych związanych ze zrębem przepowiadają słabą przeżywalność i oporność na gemcytabinę u pacjentów z rakiem trzustki.

text: CEL Celem tego badania była prospektywna ocena częstości wszczepiania, czynników wpływających na wszczepienie i przewidywalności wyników klinicznych nisko pasażowanych heteroprzeszczepów od pacjentów z resekcyjnym gruczolakorakiem przewodowym trzustki (PDA) oraz utworzenie banku heteroprzeszczepów PDA. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Pacjenci z resekcyjnym PDA zaplanowani do resekcji w szpitalu Johns Hopkins kwalifikowali się do badania. Reprezentatywne fragmenty guza wszczepiono nagim myszom. Status genu SMAD4 i zawartość komórek nowotworowych określono metodą immunohistochemiczną. Ekspresję genów przeprowadzono stosując macierz U133 Plus 2.0. Pacjenci byli obserwowani pod kątem progresji i przeżycia. WYNIKI W sumie 94 pacjentów z PDA zostało wyciętych, 69 guzów wszczepiono nagim myszom, a 42 (61%) wszczepiono. Wszczepione raki częściej były mutantami SMAD4, miały sygnaturę ekspresji genów przerzutowych i gorsze rokowanie. Nowotwory pochodzące od pacjentów opornych na gemcytabinę wzbogacono w szlaki genowe związane ze zrębem. Nowotwory wrażliwe na gemcytabinę wzbogacono o szlaki cyklu komórkowego i genu pirymidyny. Czas do progresji u pacjentów, którzy otrzymywali gemcytabinę z powodu choroby przerzutowej (n = 7) był dwukrotnie wyższy u pacjentów z heteroprzeszczepami wrażliwymi na gemcytabinę. WNIOSEK Udany przeszczep ksenogeniczny został wygenerowany u 61% próbowanych pacjentów, generując pulę 42 przeszczepów ksenogenicznych PDA z istotnymi informacjami biologicznymi i adnotowanymi danymi klinicznymi. Pacjenci z inaktywacją PDA i SMAD4 mają lepszy wskaźnik wszczepienia. Wszczepienie jest złym czynnikiem rokowniczym, a przeszczepione guzy mają sygnaturę ekspresji genów przerzutowych. Nowotwory od pacjentów opornych na gemcytabinę wzbogacono w szlaki zrębowe.


title: Kompleks MCM8-MCM9 promuje rekrutację RAD51 w miejscach uszkodzenia DNA, aby ułatwić rekombinację homologiczną.

text: Homologi białka podtrzymującego minichromosom MCM8 i MCM9 były wcześniej zaangażowane odpowiednio w wydłużanie replikacji DNA i tworzenie kompleksu przedreplikacyjnego (pre-RC). Odkryliśmy, że MCM8 i MCM9 fizycznie łączą się ze sobą i że MCM8 jest wymagane do stabilności białka MCM9 w komórkach ssaków. Ubytek MCM8 lub MCM9 w ludzkich komórkach nowotworowych lub utrata funkcji Mutacja MCM9 w mysich fibroblastach zarodkowych uwrażliwia komórki na cisplatynę, środek sieciujący między niciami DNA (ICL). Zgodnie z rolą w naprawie ICLs przez rekombinację homologiczną (HR), knockdown MCM8 lub MCM9 znacznie zmniejsza wydajność naprawy HR. Analiza immunoprecypitacji chromatyny przy użyciu ludzkich komórek DR-GFP lub ekstraktu jaja Xenopus wykazała, że białka MCM8 i MCM9 są szybko rekrutowane do miejsc uszkodzenia DNA i promują rekrutację RAD51. Zatem te dwa homologi MCM specyficzne dla metazoa są nowymi składnikami HR i mogą stanowić nowe cele w leczeniu raka w połączeniu ze środkami sieciującymi DNA.


title: Seria 5TMM: użyteczny mysi model in vivo ludzkiego szpiczaka mnogiego.

text: Niniejszy wynalazek zapewnia kombinację zlewozmywaka i urządzenia do zmywania naczyń, w której zlew ma wspólną ścianę boczną z szafką, która wyznacza zamkniętą przestrzeń. Szafka ma druciany kosz do przechowywania i mycia wielu naczyń w szafce. Wspólna ściana boczna jest częścią szafki, która wyznacza zamkniętą przestrzeń i jest ustawiona tak, aby tworzyć jedną stronę zlewu. Wspólna ściana boczna może zostać otwarta, aby druciany kosz wysunął się z szafki do zlewu w celu załadunku i rozładunku naczyń. Wewnątrz szafki wynalazek zawiera pompę napędzaną silnikiem, która rozpyla wodę przez obrotowo zamontowane ramię spryskujące na naczynia w celu ich umycia, jak w tradycyjnych zmywarkach do naczyń. Wynalazek korzystnie obejmuje usuwanie śmieci, które jest również napędzane silnikiem. W alternatywnym przykładzie wykonania ten wynalazek może obejmować dwie szafki, jak opisano powyżej, z których każda znajduje się po przeciwnych stronach zlewu.


title: Interakcja jonowa białko-lipid w błonie komórkowej: co może zrobić ładunek?

text: Fosfolipidy są głównymi składnikami błon komórkowych, ale pełnią funkcję funkcjonalną wykraczającą poza tworzenie dwuwarstw lipidowych. W szczególności kwaśne fosfolipidy tworzą mikrodomeny w błonie komórkowej i mogą oddziaływać jonowo z białkami poprzez sekwencje wielozasadowe, co może mieć funkcjonalne konsekwencje dla białka. Lista białek regulowanych przez oddziaływania jonowe białko-lipid szybko się rozszerza i obejmuje obecnie białka błonowe, cytoplazmatyczne białka rozpuszczalne oraz białka wirusowe. Tutaj omówimy, w jaki sposób kwasowe fosfolipidy w błonie komórkowej regulują strukturę i funkcję białek poprzez interakcje jonowe oraz jak Ca(2+) reguluje interakcje jonowe białko-lipid poprzez mechanizmy bezpośrednie i pośrednie.


title: A20 ulega nadekspresji w komórkach glejaka i może służyć jako potencjalny cel terapeutyczny.

text: CEL A20 to indukowany przez TNF gen odpowiedzi pierwotnej, który, jak stwierdzono, ma działanie antyapoptotyczne w kilku komórkach nowotworowych. W badaniu tym zbadano ekspresję A20 w ludzkich tkankach glejaka i czterech liniach komórek glejaka oraz jej wpływ na nowotworzenie komórek glejaka i mysi model nowotworu. METODY Próbki tkanek i komórek glejaka ludzkiego poddano odwrotnej transkrypcji-PCR (RT-PCR), western blottingowi i immunohistochemii. Komórki glejaka badano metodą cytometrii przepływowej. Model heteroprzeszczepu nowotworu u myszy został wykorzystany do zbadania efektu knock-down specyficznych siRNA A20 na onkogenezę. WYNIKI A20 było nadeksprymowane w próbkach klinicznych glejaka (63,9%) i skorelowane z zaawansowaniem klinicznym. Wszystkie cztery ludzkie linie komórkowe glejaka wyrażały A20, wśród których U87 wykazywał najsilniejsze sygnały ekspresji. Hamowanie ekspresji A20 przez siRNA in vitro zmniejszyło tempo wzrostu komórek glejaka i spowodowało zatrzymanie G1/S i zwiększoną apoptozę. W mysim modelu guza miejscowe podawanie siRNA znacząco hamowało wzrost guza litego. WNIOSKI A20 wykazywał nadekspresję zarówno w ludzkich tkankach glejaka, jak i liniach komórkowych, a hamowanie ekspresji A20 znacznie spowolniło wzrost komórek nowotworowych w hodowli iu myszy. Odkrycia te wskazują, że A20 bierze udział w onkogenezie glejaka ludzkiego i może służyć jako przyszły cel terapeutyczny.


title: Występowanie i wielkość bezpośrednio wykrytego przetrwałego otworu owalnego w migrenie z aurą.

text: TŁO Badania przezczaszkowe dopplerowskie z kontrastem wykazały zwiększoną częstość występowania przecieków prawo-lewych u pacjentów z migreną z aurą w porównaniu z grupą kontrolną. Anatomia i rozmiar tych przecieków prawo-lewych nigdy nie zostały bezpośrednio ocenione. METODY W przekrojowym badaniu kliniczno-kontrolnym autorzy wykonali przezprzełykową echokardiografię kontrastową u 93 kolejnych pacjentów z migreną z aurą i 93 zdrowych osób z grupy kontrolnej. WYNIKI Przetrwały otwór owalny był obecny u 44 (47% [95% CI 37 do 58%]) pacjentów z migreną z aurą i 16 (17% [95% CI 10 do 26%]) osób z grupy kontrolnej (OR 4,56 [95% CI 1,97 do 10,57]; p < 0,001). Mały przeciek był równie rozpowszechniony u pacjentów z migreną (10% [95% CI 5 do 18%]) i osób z grupy kontrolnej (10% [95% CI 5 do 18%]), ale średniej wielkości lub duży przeciek stwierdzano częściej u grupa z migreną (38% [95% CI 28 do 48%] vs 8% [95% CI 2 do 13%] w grupie kontrolnej; p < 0,001). Obecność więcej niż małego przecieku zwiększała prawdopodobieństwo wystąpienia migreny z aurą 7,78-krotnie (95% CI 2,53 do 29,30; p < 0,001). Poza przetrwałym otworem owalnym i wielkością przetoki nie stwierdzono innych różnic w badaniu echokardiograficznym między grupami badanymi. Ból głowy i charakterystyka wyjściowa nie różniły się u pacjentów z migreną z przeciekiem i bez przecieku. WNIOSKI Prawie połowa wszystkich pacjentów z migreną z aurą ma przeciek prawo-lewo z powodu przetrwałego otworu owalnego. Rozmiar zastawki jest większy u osób z migreną niż w grupie kontrolnej. Obraz kliniczny migreny jest identyczny u pacjentów z drożnym otworem owalnym i bez niego.


title: Żywa atenuowana szczepionka przeciwko wirusowi Zachodniego Nilu, rWN/DEN4&Dgr;30, jest dobrze tolerowana i immunogenna u starszych dorosłych ochotników, którzy nie mieli kontaktu z flawiwirusami

text: Wirus Zachodniego Nilu (WNV) jest główną przyczyną chorób przenoszonych przez komary w Stanach Zjednoczonych. Choroba człowieka waha się od łagodnej choroby przebiegającej z gorączką do ciężkiej, śmiertelnej infekcji neurologicznej. Dorośli w wieku >60 lat są bardziej podatni na choroby neuroinwazyjne, którym towarzyszy wysoka śmiertelność lub długotrwałe następstwa neurologiczne. Wykazano, że chimeryczna szczepionka z żywym atenuowanym wirusem Zachodniego Nilu, rWN/DEN4&Dgr;30, jest bezpieczna i immunogenna u zdrowych osób dorosłych w wieku 18-50 lat. W tym badaniu oceniano rWN/DEN4&Dgr;30 u osób dorosłych w wieku 50–65 lat, które nie miały kontaktu z flawiwirusem, i stwierdzono, że jest on bezpieczny i immunogenny. Wybuchy infekcji WNV są zwykle nieprzewidywalne, a bezpieczna i skuteczna szczepionka będzie ważnym narzędziem zdrowia publicznego.


title: Lokalizacja i wymagania dla Myosin II na granicy przedziału grzbietowo-brzusznego skrzydła Drosophila.

text: W miarę rozwoju organizmów ich tkanki mogą zostać podzielone na odrębne populacje komórek poprzez ustanowienie granic przedziałów. Granice przedziałów odkryto w wielu różnych tkankach, ale w wielu przypadkach mechanizmy molekularne oddzielające komórki pozostają słabo poznane. W skrzydle Drosophila pasek aktywacji Notch utrzymuje granicę przedziału grzbietowo-brzusznego w procesie zależnym od cytoszkieletu aktynowego. Tutaj pokazujemy, że granica grzbietowo-brzuszna wykazuje wyraźną akumulację miozyny II i że ta akumulacja jest regulowana poniżej sygnalizacji Notch. Odwrotnie, granica grzbietowo-brzuszna jest wyczerpana dla homologu Par-3 Bazooka. Ponadto pokazujemy, że mutacje w podjednostce łańcucha ciężkiego miozyny kodowanej przez zamek błyskawiczny mogą zaburzać kompartmentalizację grzbietowo-brzuszną bez wpływu na kompartmentalizację przednio-tylną. Obserwacje te identyfikują wyraźną akumulację i zapotrzebowanie na aktywność miozyny w przedziałalizacji grzbietowo-brzusznej i sugerują nowy mechanizm, w którym napięcie skurczowe wzdłuż kabla F-aktyny na granicy przedziału przyczynia się do przedziałyzacji.


title: Przyczyna akumulacji fruktozy 1-fosforanowej w wątrobie przy obciążeniu fruktozą.

text: 1. Zbadano zmiany zawartości metabolitów w wątrobach zamrożonych karmionych szczurów po perfuzji 10 mm-d-fruktozy. 2. Najbardziej uderzającymi skutkami fruktozy była akumulacja fruktozy 1-fosforanu, jak już wiadomo, do 8,7 mmol/g wątroby w ciągu 10 min, utrata całkowitej ilości nukleotydów adeninowych (do 35% po 40 min) ze spadkiem zawartość ATP do 23% w ciągu 10 min, siedmiokrotny wzrost stężenia IMP do 1,1 umol/gi ośmiokrotny wzrost alfa-glicerofosforanu do 1,1 umol/g. 3. Nastąpił przejściowy spadek P(i) z 4,2 do 1,7 µmol/g. W ciągu 40 minut zawartość P(i) powróciła do normalnej wartości, prawdopodobnie z powodu wychwytu P(i) z medium perfuzyjnego. 4. Degradację nukleotydów adeninowych poza stadium AMP można wytłumaczyć spadkiem ATP i P(i). Ponieważ ATP hamuje 5-nukleotydazę, a P(i) hamuje dezaminazę AMP, każdy AMP powstający w tkance może ulegać defosforylacji lub deaminacji w warunkach występujących po obciążeniu fruktozą. 5. Zawartość mleczanu wzrosła do 4,3 mmol/g po 80 min; pirogronian również wzrósł, a stosunek [mleczan]/[pirogronian] pozostawał w granicach fizjologicznych. 6. Stężenie wolnej fruktozy w wątrobie pozostawało znacznie niższe niż w medium perfuzyjnym, co wskazuje, że szybkość przenikania fruktozy do tkanki była mniejsza niż szybkość wykorzystania. 7. Rozszczepienie fruktozy 1-fosforanu przez aldolazę wątrobową jest hamowane przez kilka fosforylowanych związków pośrednich, zwłaszcza przez IMP. To hamowanie jest konkurencyjne przy K(i) 0,1 mm. 8. Maksymalne szybkości enzymów syntetyzujących i rozszczepiających fruktozo-1-fosforan są mniej więcej równe. Akumulacja fruktozo-1-fosforanu pod wpływem fruktozy jest spowodowana hamowaniem przez IMP rozszczepiania fruktozo-1-fosforanu powstającego w wyniku degradacji nukleotydów adeninowych.


title: Zgłoszone działania niepożądane chlorochiny, chlorochiny plus proguanil i meflochiny jako chemioprofilaktyka przeciwko malarii u duńskich podróżnych.

text: TŁO Celem badania było dostarczenie danych na temat względnej częstości zgłaszanych objawów u podróżnych stosujących chlorochinę, chlorochinę z proguanilem i meflochinę. METODA Badanie było otwartym, nierandomizowanym badaniem, w którym rejestrowano zgłoszone przez siebie zdarzenia u podróżnych rekrutowanych kolejno z dwóch klinik podróży w Kopenhadze w Danii. Głównymi miarami wyników były: względny odsetek podróżnych zgłaszających określone objawy w trzech grupach profilaktycznych, przestrzeganie zaleceń, hospitalizacja i przedwczesne zakończenie podróży. WYNIKI Od maja 1996 r. do kwietnia 1998 r. uwzględniono 5 446 podróżnych i odesłano 4158 ankiet (76,3%). Zgodność była znacznie lepsza u osób używających meflochiny z 83,3% podróżnych krótkoterminowych w porównaniu z 76,3% w przypadku użytkowników chlorochiny i proguanilu. Również 84,8%, 59,3% i 69,5% stosujących odpowiednio chlorochinę, chlorochinę z proguanilem i meflochinę nie zgłosiło żadnych objawów, a 0,6%, 1,1% i 2,8% zgłosiło objawy „niedopuszczalne”. W porównaniu z chlorochiną, osoby stosujące meflochinę miały znacząco wyższe ryzyko zgłaszania depresji, RR 5,06 (95% CI 2,71 – 9,45), „dziwne myśli” RR 6,36 (95% CI 2,52 – 16,05) i zmienioną percepcję przestrzenną, RR 3,00 (95). % CI 1,41 - 6,41). WNIOSEK Ogólnie meflochina jest tolerowana co najmniej tak samo jak chlorochina z proguanilem i wykazuje lepszą podatność, jednak objawy związane z ośrodkowym układem nerwowym występują częściej u osób stosujących meflochinę, a gdy objawy się rozwijają, są postrzegane jako poważniejsze.


title: Ubikwitynylacja domeny cytozolowej białka błonowego typu I nie jest wymagana do zainicjowania jego dyslokacji z retikulum endoplazmatycznego.

text: Ludzkie cytomegalowirusy US2 i US11 celują w nowo zsyntetyzowane ciężkie łańcuchy głównego układu zgodności tkankowej (MHC) klasy I w celu szybkiej degradacji przez proteasom w procesie zwanym dyslokacją. Obecność US2 indukuje tworzenie koniugatów łańcucha ciężkiego MHC klasy I o zwiększonej masie cząsteczkowej, które są rozpoznawane przez przeciwciało monoklonalne specyficzne dla konformacji, W6/32, co sugeruje, że te cząsteczki MHC klasy I zachowują właściwą strukturę trzeciorzędową. Koniugaty te są odpowiednio sfałdowanymi glikozylowanymi łańcuchami ciężkimi, zmodyfikowanymi przez przyłączenie szacunkowej jednej, dwóch i trzech cząsteczek ubikwityny. Sfałdowane, ubikwitynowane ciężkie łańcuchy MHC klasy I nie są obserwowane w komórkach kontrolnych lub w komórkach transfekowanych US11, co sugeruje, że US2 jest ukierunkowany na dyslokację ciężkich łańcuchów MHC klasy I w sposób odmienny od stosowanego przez US11. Potwierdza to dodatkowo fakt, że US2 i US11 wykazują różne wymagania pod względem konformacji cząsteczki łańcucha ciężkiego. Chociaż koniugacja ubikwityny może wystąpić na ogonie cytozolowym cząsteczki MHC klasy I, zastąpienie lizyn w ogonie cytozolowym łańcuchów ciężkich argininą nie zapobiega ich degradacji przez US2. W systemie in vitro, który rekapituluje dyslokację za pośrednictwem US2, łańcuchy ciężkie pozbawione tych lizyn nadal występują w postaci zmodyfikowanej ubikwityną, ale we frakcji rozpuszczalnej (cytoplazmatycznej). Taka koniugacja ubikwityny może wystąpić tylko w domenie światła MHC klasy I i prawdopodobnie nastąpi po uwolnieniu ciężkich łańcuchów MHC klasy I z retikulum endoplazmatycznego. Wnioskujemy, że ubikwitynylacja ciężkiego łańcucha MHC klasy I nie jest wymagana podczas początkowego etapu reakcji dyslokacji, w której pośredniczy US2.


title: Białko adaptacyjne Tks5/Fish jest wymagane do tworzenia i funkcjonowania podosomów oraz do inwazji komórek nowotworowych kierowanej przez proteazy.

text: Tks5/Fish jest białkiem szkieletowym z pięcioma domenami SH3 i jedną domeną PX. W komórkach przekształconych w Src, Tks5/Fish lokalizuje się w podosomach, dyskretnych występach błony brzusznej. Wygenerowaliśmy komórki transformowane Src o obniżonych poziomach Tks5/Fish. Nie tworzyły już podosomów, nie degradowały żelatyny i były mało inwazyjne. Wykryliśmy ekspresję Tks5/Fish w podosomach w inwazyjnych komórkach nowotworowych, a także w próbkach ludzkiego raka piersi i czerniaka. Ekspresja Tks5/Fish była również wymagana do sterowanej proteazą inwazji matrigel w ludzkich komórkach nowotworowych. Wreszcie koekspresja Tks5/Fish i Src w komórkach nabłonka spowodowała pojawienie się podosomów. Tak więc wydaje się, że Tks5/Ryba jest niezbędna do tworzenia podosomów, degradacji macierzy zewnątrzkomórkowej i inwazji niektórych komórek rakowych.


title: Zastrzyki z kortykosteroidów na ból barku.

text: Tło wynalazku Chociaż wiele metod leczenia, w tym zastrzyki z kortykosteroidów w barku i wokół niego, uważa się za korzystne w przypadku bólu barku, niewiele z nich ma udowodnioną skuteczność. Ten przegląd wstrzyknięć kortykosteroidów w bólu barku jest jednym z serii przeglądów różnych interwencji w schorzeniach barku. CELE Określenie skuteczności i bezpieczeństwa wstrzyknięć kortykosteroidów w leczeniu dorosłych z bólem barku. STRATEGIA WYSZUKIWANIA Przeszukiwano MEDLINE, EMBASE, CINAHL, Central and Science Citation Index do czerwca 2002 r. włącznie. zastrzyk steroidowy u dorosłych z bólem barku. Konkretne wykluczenia obejmowały czas trwania bólu barku poniżej trzech tygodni, reumatoidalne zapalenie stawów, polimialgię reumatyczną i złamania. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH Włączenie do badania i jakość metodologiczna została oceniona przez dwóch niezależnych recenzentów zgodnie z ustalonymi wcześniej kryteriami. Wyniki przedstawiono oddzielnie dla choroby stożka rotatorów, adhezyjnego zapalenia torebki, rozerwania stożka rotatorów o pełnej grubości i diagnoz mieszanych oraz, jeśli to możliwe, połączone w metaanalizie. GŁÓWNE WYNIKI Dwadzieścia sześć badań spełniło kryteria włączenia. Liczba, miejsce i dawkowanie wstrzyknięć różniły się znacznie między badaniami. Liczba uczestników w badaniu wahała się od 20 do 114 (mediana 52 uczestników). Jakość metodologiczna była zmienna. W przypadku choroby stożka rotatorów w niektórych badaniach wykazano niewielką korzyść ze stosowania steroidu podbarkowego w porównaniu z placebo, jednak na podstawie zbiorczych wyników trzech badań nie wykazano korzyści ze stosowania steroidu podbarkowego w porównaniu z NLPZ. W przypadku adhezyjnego zapalenia torebki dwa badania sugerowały możliwą wczesną korzyść ze dostawowego wstrzyknięcia steroidu w porównaniu z placebo, ale nie było wystarczających danych, aby zebrać dane dotyczące któregokolwiek z badań. Jedno badanie sugerowało krótkoterminową korzyść ze dostawowego wstrzyknięcia kortykosteroidów w porównaniu z fizjoterapią w krótkim okresie (sukces po siedmiu tygodniach, RR = 1,66 (1,21, 2,28). zmienna jakość metodologiczna i niejednorodność oznaczają, że istnieje niewiele ogólnych dowodów pozwalających na ukierunkowanie leczenia.Wstrzyknięcie podbarkowe kortykosteroidów w przypadku choroby stożka rotatorów i wstrzyknięcie dostawowe w przypadku adhezyjnego zapalenia torebki może być korzystne, chociaż ich działanie może być niewielkie i nieutrwalone. potrzeba dalszych badań oceniających skuteczność wstrzyknięć kortykosteroidów w leczeniu bólu barku Inne ważne kwestie, które pozostają do wyjaśnienia, obejmują to, czy dokładność umieszczenia igły, lokalizacja anatomiczna, częstotliwość, dawka i rodzaj kortykosteroidu wpływają na skuteczność.


title: Sygnalizacja receptora IL-2 jest niezbędna do rozwoju ostatecznie zróżnicowanych komórek T regulatorowych Klrg1+.

text: Naturalnie pochodzące z grasicy limfocyty T regulatorowe (Tregs) charakteryzują się funkcjonalną i fenotypową heterogenicznością. Ostatnio wykazano, że niewielka część peryferyjnych Treg wyraża Klrg1, ale pozostaje niejasne, w jakim stopniu Klrg1 definiuje unikalny podzbiór Treg. W tym badaniu pokazujemy, że Klrg1(+) Treg reprezentuje ostatecznie zróżnicowany podzbiór Treg wywodzący się z Klrg1(-) Tregs. Ten podzbiór to niedawno reagująca na Ag i wysoce aktywowana krótkożyjąca populacja Treg, która wyraża zwiększone poziomy cząsteczek supresyjnych Treg i która preferencyjnie znajduje się w tkankach śluzówki. Rozwój Klrg1(+) Treg wymaga również rozległej sygnalizacji IL-2R. Ta aktywność reprezentuje odrębną funkcję dla IL-2, niezależną od jej wkładu w homeostazę Treg i konkurencyjność. Te i inne właściwości są analogiczne do terminalnie zróżnicowanych krótko żyjących komórek efektorowych T CD8(+). Nasze odkrycia sugerują, że ważny szlak napędzający konwencjonalne limfocyty T aktywowane przez Ag działa również na Treg.


title: Kinaza aurora B promuje wewnętrzne i zewnętrzne interakcje kinetochorowe u pączkujących drożdży.

text: Kinetochor to wielkocząsteczkowy kompleks białkowy, który pośredniczy w segregacji chromosomów. Składnik Dsn1 ma kluczowe znaczenie dla montażu kinetochoru i jest fosforylowany przez kinazę Aurora B. Odkryliśmy, że fosforylacja Dsn1 przez Aurora B promuje interakcję między zewnętrznymi i wewnętrznymi białkami kinetochoru w pączkujących drożdżach.


title: Kinazy białkowe aktywowane przez AMP/SNF1: konserwatywni strażnicy energii komórkowej

text: Rodzina kinaz białkowych aktywowanych przez SNF1/AMP (AMPK) utrzymuje równowagę między produkcją i konsumpcją ATP we wszystkich komórkach eukariotycznych. Kinazy są heterotrimerami, które zawierają podjednostkę katalityczną i podjednostki regulacyjne, które wyczuwają poziomy energii komórkowej. Gdy stan energetyczny jest zagrożony, system aktywuje szlaki kataboliczne i wyłącza biosyntezę białek, węglowodanów i lipidów, a także wzrost i proliferację komórek. Co zaskakujące, ostatnie wyniki wskazują, że układ AMPK jest również ważny w funkcjach wykraczających poza regulację homeostazy energetycznej, takich jak utrzymywanie polarności komórek w komórkach nabłonka.


title: Gęstość mammograficzna, poziomy witaminy D w osoczu i ryzyko raka piersi u kobiet po menopauzie.

text: Gęstość mammograficzna jest silnym czynnikiem ryzyka raka piersi, ale biologia leżąca u podstaw tego związku jest nieznana. Badania sugerują, że witamina D może zmniejszać ryzyko raka piersi, a spożycie witaminy D w diecie wiąże się ze zmniejszoną gęstością piersi. Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne zagnieżdżone w kohorcie Nurses' Health Study składającej się odpowiednio z 463 i 497 przypadków pomenopauzalnych i kontrolnych. Zbadaliśmy związek między gęstością mammograficzną a poziomem 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] i 1,25-dihydroksywitaminy D [1,25(OH)(2)D] w osoczu. Oceniliśmy, czy metabolity witaminy D w osoczu modyfikują związek między gęstością piersi a rakiem piersi. Procentową gęstość mammograficzną mierzono na cyfrowych mammogramach błonowych. Uogólnione modele liniowe zastosowano do określenia średniej procentowej gęstości piersi na kwartyl metabolitu witaminy D. Do obliczenia ryzyka względnego i przedziałów ufności wykorzystano modele regresji logistycznej. Wszystkie modele dostosowano pod kątem dopasowania zmiennych i potencjalnych czynników zakłócających. Nie znaleźliśmy żadnego przekrojowego związku między poziomami 25(OH)D lub 1,25(OH)(2)D w krążeniu a gęstością mammograficzną. Kobiety w najwyższym tercylu gęstości mammograficznej i najniższym tercylu osocza 25(OH)D miały 4-krotnie większe ryzyko raka piersi niż kobiety z najmniejszą gęstością mammograficzną i najwyższymi stężeniami 25(OH)D w osoczu (RR = 3,8; 95% CI : 2,0-7,3). Ogólna interakcja między gęstością mammograficzną a osoczem 25(OH)D była nieistotna (p-het = 0,20). Wyniki te wskazują, że związek między gęstością mammograficzną a rakiem piersi jest niezależny od metabolitów witaminy D w osoczu u kobiet po menopauzie. Uzasadnione są dalsze badania nad witaminą D, gęstością mammograficzną i ryzykiem raka piersi.


title: Znalezienie właściwej niszy: migracja komórek B we wczesnych fazach odpowiedzi przeciwciał T-zależnych.

text: Humoralne odpowiedzi immunologiczne zależą od tego, czy limfocyty B napotykają antygen, wchodzą w interakcję z pomocniczymi limfocytami T, proliferują i różnicują się w komórki plazmatyczne o niskim powinowactwie lub, po zorganizowaniu się w centrum rozmnażania (GC), komórki plazmatyczne o wysokim powinowactwie i komórki B pamięci. Co godne uwagi, każde z tych zdarzeń występuje w połączeniu z odrębnymi komórkami zrębu w oddzielnych podprzedziałach tkanki limfatycznej. Komórki B muszą migrować z niszy do niszy w szybki i wysoce regulowany sposób, aby skutecznie wywołać odpowiedź. Chemokina, CXCL13, odgrywa kluczową rolę w kierowaniu limfocytów B do pęcherzyków, podczas gdy chemokiny strefy T kierują aktywowane limfocyty B do strefy T. Sfingozyno-1-fosforan (S1P) promuje wychodzenie komórek z tkanki, jak również pozycjonowanie komórek B w strefie brzeżnej w śledzionie. Ostatnie badania wykazały rolę receptora sierocego, cząsteczki 2 indukowanej przez EBV (EBI2; GPR183), w kierowaniu aktywowanych komórek B do wewnętrznej i zewnętrznej niszy (niszy) pęcherzyka, a regulacja w dół tego receptora jest niezbędna do organizowania komórek w GC . W tym przeglądzie omawiamy aktualne zrozumienie ról odgrywanych przez chemokiny, S1P i EBI2 w zdarzeniach migracji, które leżą u podstaw humoralnych odpowiedzi immunologicznych.


title: Głód argininy upośledza funkcję mitochondrialną w komórkach raka piersi z niedoborem ASS1

text: Autofagia jest główną reakcją kataboliczną na głód składników odżywczych i jest niezbędna do usunięcia dysfunkcyjnych lub uszkodzonych organelli, ale nadmierna autofagia może być cytotoksyczna lub cytostatyczna i przyczyniać się do śmierci komórek. W zależności od obfitości enzymów biorących udział w biosyntezie cząsteczek, komórki mogą być zależne od pobierania egzogennych składników odżywczych w celu dostarczenia tych cząsteczek. Syntetaza argininobursztynianowa 1 (ASS1) jest kluczowym enzymem w biosyntezie argininy, a jej liczebność jest zmniejszona w wielu guzach litych, co czyni je wrażliwymi na zewnętrzne niedobory argininy. Wykazaliśmy, że przedłużone głód argininy przez ekspozycję na ADI-PEG20 (pegylowana deiminaza argininowa) indukowało zależną od autofagi śmierć komórek raka piersi z niedoborem ASS1, ponieważ komórki te są auksotrofami argininy (zależnymi od wychwytu zewnątrzkomórkowej argininy). Rzeczywiście, te komórki raka sutka umierały w hodowli po ekspozycji na ADI-PEG20 lub w hodowli bez argininy. Głód argininy wywoływał mitochondrialny stres oksydacyjny, który zaburzał bioenergetykę i integralność mitochondriów. Co więcej, głód argininy zabijał komórki raka piersi in vivo i in vitro tylko wtedy, gdy były one zdolne do autofagii. Tak więc kluczowym mechanizmem leżącym u podstaw śmiertelności wywołanej długotrwałym głodem argininy była cytotoksyczna autofagia, która wystąpiła w odpowiedzi na uszkodzenie mitochondriów. Wreszcie, ASS1 był albo niski w obfitości, albo nieobecny w ponad 60% z 149 losowych biopróbek raka piersi, co sugeruje, że pacjentki z takimi guzami mogą być kandydatami do terapii głodowej argininą.


title: Prospektywne badanie historii naturalnej miażdżycy naczyń wieńcowych.

text: TŁO Blaszki miażdżycowe, które prowadzą do ostrych zespołów wieńcowych, często występują w miejscach angiograficznie łagodnego zwężenia tętnicy wieńcowej. Czynniki ryzyka takich zdarzeń związane ze zmianą są słabo poznane. METODY W badaniu prospektywnym 697 pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi poddano koronarografii trójnaczyniowej oraz wewnątrznaczyniowemu obrazowaniu ultrasonograficznemu w skali szarości i częstotliwości radiowej po przezskórnej interwencji wieńcowej. Kolejne poważne niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe (zgon z przyczyn sercowych, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego lub ponowna hospitalizacja z powodu niestabilnej lub postępującej dławicy piersiowej) uznano za związane z pierwotnie leczonymi (winnymi) zmianami lub nieleczonymi (nie będącymi przyczyną). Mediana okresu obserwacji wyniosła 3,4 roku. WYNIKI Skumulowany 3-letni odsetek poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych wyniósł 20,4%. Zdarzenia uznano za związane ze zmianami odpowiedzialnymi u 12,9% pacjentów i ze zmianami niezawiniającymi u 11,6%. Większość zmian niebędących winowajcami, odpowiedzialnych za zdarzenia kontrolne, wyjściowo była łagodna pod względem angiograficznym (średnia [±SD] średnica zwężenia, 32,3±20,6%). Jednak w analizie wielowymiarowej zmiany niebędące winowajcami związane z nawracającymi zdarzeniami częściej niż te niezwiązane z nawracającymi zdarzeniami charakteryzowały się obciążeniem płytkami na poziomie 70% lub większym (współczynnik ryzyka 5,03; 95% przedział ufności [CI], 2,51 do 10,11; P<0,001) lub minimalne pole światła 4,0 mm(2) lub mniej (współczynnik ryzyka 3,21; 95% CI, 1,61 do 6,42; P=0,001) lub klasyfikowane na podstawie ultrasonografii wewnątrznaczyniowej o częstotliwości radiowej jako cienkie -włókniakowłókniaki czapeczki (współczynnik ryzyka, 3,35; 95% CI, 1,77 do 6,36; P<0,001). WNIOSKI U pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, którzy przeszli przezskórną interwencję wieńcową, poważne niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe występujące podczas obserwacji można było w równym stopniu przypisać nawrotom w miejscu zmian powodujących, jak i zmianom niebędącym przyczyną. Chociaż zmiany niezawinione, które były odpowiedzialne za nieprzewidziane zdarzenia, były często łagodne angiograficznie, większość z nich była włókniakowłókniakami z cienką czapeczką lub charakteryzowała się dużym obciążeniem płytkami, małym obszarem światła lub kombinacją tych cech, co określano za pomocą wewnątrznaczyniowej skali szarości i częstotliwości radiowej. ultrasonografia. (Finansowane przez Abbott Vascular and Volcano; Numer ClinicalTrials.gov, NCT00180466).


title: Czego nauczają szkoły medyczne na temat zdrowia kobiet i różnic płci?

text: CEL Przeanalizowanie programów nauczania amerykańskich uczelni medycznych w celu oceny uwzględniania informacji dotyczących zdrowia kobiet i płci oraz zidentyfikowanie cech instytucjonalnych związanych z tymi treściami. METODA Korzystając z danych z narzędzia Curriculum Management and Information Tool (CurrMIT) Association of American Medical Colleges (CurrMIT), w okresie od listopada 2003 r. do lutego 2004 r. autorzy przeprowadzili wyszukiwanie programów nauczania szkół, które rozpoczęły kursy/staże w CurrMIT w celu zidentyfikowania interdyscyplinarnego stanu zdrowia kobiet lub specyfiki płci. kursy/praktyki. Podzbiór szkół, które wprowadziły wyczerpujące informacje w CurrMIT, został przeszukany pod kątem określonej listy tematów dotyczących zdrowia kobiet lub treści związanych z płcią na dowolny temat. Przeprowadzono analizy statystyczne, aby ocenić związek między częstotliwością tematów a charakterystyką szkoły. WYNIKI Autorzy zidentyfikowali 95 szkół, które rozpoczęły pokrewne kursy/staże. Dziesięć kursów/praktyk w dziewięciu szkołach spełniało kryteria interdyscyplinarnego kursu/praktyki zdrowia kobiet. W podzbiorze 60 szkół z kompleksowymi informacjami CurrMIT zidentyfikowano 18 określonych tematów dotyczących zdrowia kobiet, a także 24 tematy dotyczące treści związanych z płcią, łącznie 42 tematy. Liczba nauczanych tematów wahała się od zera do 26 (średnia = 11). Ponad 50% tych szkół nauczało 11 z 18 określonych tematów, podczas gdy mniej niż 30% obejmowało tematy związane z płcią. W analizie dwuwymiarowej nie stwierdzono związku między średnią liczbą nauczanych tematów a charakterystyką szkół; jednakże program zdrowia kobiet (p=0,01) i dziekan (p=0,06) były pozytywnie powiązane w modelu regresji. WNIOSKI Niewiele szkół oferuje interdyscyplinarne kursy/staże z zakresu zdrowia kobiet lub uwzględnia w swoich programach nauczania informacje dotyczące płci. Wyznaczony program zdrowia kobiet może zwiększyć tę zawartość w szkolnych programach nauczania.


title: Molekularne ramy regeneracji roślin.

text: Rośliny i niektóre zwierzęta mają głęboką zdolność regeneracji organów z tkanek dorosłych. Molekularne mechanizmy regeneracji pozostają jednak w dużej mierze niezbadane. Tutaj badamy lokalną odpowiedź regeneracyjną w korzeniach Arabidopsis. Rany wywołane laserem zakłócają przepływ auksyny-a-hormonu roślinnego, który wpływa na los komórek, w wierzchołkach korzeni. Pokazujemy, że wynikające z tego zmiany losu komórek wymagają czynników transkrypcyjnych PLETHORA, SHORTROOT i SCARECROW. Te czynniki transkrypcyjne regulują ekspresję i położenie polarne białek błonowych ułatwiających wypływ auksyny PIN, aby odtworzyć transport auksyny w odnowionych wierzchołkach korzeni. W ten sposób mechanizm regeneracji wykorzystujący czynniki modelujące embrionalne komórki macierzyste korzenia najpierw reaguje na nową dystrybucję hormonów, a następnie ją stabilizuje.


title: Flawonole kakaowe i procyjanidyny promują transformację homeostazy czynnika wzrostu beta1 w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej.

text: Dowody sugerują, że niektóre flawan-3-ole i procyjanidyny (FP) mogą mieć pozytywny wpływ na zdrowie układu krążenia. Wcześniej donoszono, że FP wyizolowany z kakao może potencjalnie modulować poziom i produkcję kilku cząsteczek sygnałowych związanych z funkcją odpornościową i stanem zapalnym, w tym kilku cytokin i eikozanoidów. W niniejszym badaniu zbadaliśmy, czy monomery frakcji FP poprzez dekamery modulują wydzielanie czynnika wzrostu transformującego cytokiny (TGF)-beta (1) z spoczynkowych ludzkich jednojądrzastych komórek krwi obwodowej (PBMC). Przebadano łącznie 13 zdrowych osób i pogrupowano je według ich wyjściowej produkcji TGF-beta(1). Gdy komórki od osób z niskimi wyjściowymi poziomami TGF-beta(1) (n = 7) były stymulowane przez poszczególne frakcje FP (25 μg/ml), uwalnianie TGF-beta(1) wzrosło w zakresie 15%-66 % względem linii podstawowej (P < 0,05; monomer, dimer i tetramer). Frakcje FP o niskiej masie cząsteczkowej (<lub=pentamer) były bardziej skuteczne w zwiększaniu wydzielania TGF-beta(1) niż ich większe odpowiedniki (>lub=heksamer), przy czym monomer i dimer indukowały największy wzrost (66% i 68%). W przeciwieństwie do powyższego, wydzielanie TGF-beta(1) u pacjentów z wysokim poziomem TGF-beta(1) w linii podstawowej (n = 6) było hamowane przez poszczególne frakcje FP (P < 0,05; trimer do dekameru). Inhibicja była najbardziej widoczna we frakcjach trimerycznych przez dekameryczne (28%-42%), a monomery i dimery umiarkowanie hamowały uwalnianie TGF-beta(1) (odpowiednio 17% i 23%). Biorąc pod uwagę działania naczyniowe związane z TGF-beta(1), sugerujemy, że u zdrowych osób homeostatyczna modulacja jego produkcji przez FP oferuje dodatkowy mechanizm, dzięki któremu pokarmy bogate w FP mogą potencjalnie korzystnie wpływać na zdrowie układu krążenia.


title: Receptor BMP IA jest niezbędny w komórkach grzebienia nerwowego ssaków do rozwoju drogi odpływu serca i mięśnia sercowego komorowego.

text: Grzebień nerwowy jest multipotentną, migrującą populacją komórek powstających na granicy ektodermy nerwowej i powierzchniowej. U myszy początkowe migrujące komórki grzebienia nerwowego występują w stadium pięciu somitów. Białka morfogenetyczne kości (BMP), w szczególności BMP2 i BMP4, zostały zaangażowane jako regulatory indukcji, utrzymania, migracji, różnicowania i przeżycia komórek grzebienia nerwowego. Mysz ma trzy znane receptory BMP2/4 typu I, z których Bmpr1a ulega ekspresji w cewce nerwowej wystarczająco wcześnie, aby od samego początku uczestniczyć w rozwoju grzebienia nerwowego; jednak wcześniejsze role w innych domenach przesłaniają jego wymagania w grzebieniu neuronowym. Ablację Bmpr1a wykonaliśmy w szczególności w grzebieniach nerwowych, poczynając od stadium pięciu somitów. Odkryliśmy, że większość aspektów rozwoju grzebienia nerwowego zachodzi normalnie; sugerując, że BMPRIA jest niepotrzebna w wielu aspektach wczesnej biologii grzebienia nerwowego. Jednak zmutowane zarodki wykazują skróconą drogę odpływu z serca z wadliwą przegrodą, proces, o którym wiadomo, że wymaga komórek grzebienia nerwowego i jest niezbędny dla żywotności okołoporodowej. Co zaskakujące, zarodki te umierają w połowie ciąży z powodu ostrej niewydolności serca, ze zmniejszoną proliferacją mięśnia sercowego komorowego. Wada mięśnia sercowego może obejmować zmniejszoną sygnalizację BMP w nowej, niewielkiej populacji pochodnych grzebienia nerwowego w nasierdziu, które jest znanym źródłem sygnałów proliferacji mięśnia sercowego. Wyniki te pokazują, że sygnalizacja BMP2/4 w pochodnych grzebienia nerwowego ssaków ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju drogi odpływu i może regulować kluczowy sygnał proliferacyjny dla mięśnia sercowego komory.


title: Wczesna przerywana wentylacja nieinwazyjna w ostrym zespole klatki piersiowej u dorosłych z niedokrwistością sierpowatokrwinkową: badanie pilotażowe

text: Niedotlenienie pęcherzyków płucnych i niedotlenienie naczyń krwionośnych prowadzi do uwięzienia sierpowatych komórek w obrębie naczyń płucnych. Poprawa wentylacji pęcherzykowej i natlenienia może poprawić wynik ostrego zespołu klatki piersiowej (ACS). Prospektywne, randomizowane, jednoośrodkowe, otwarte badanie od listopada 1998 do lutego 2002 w celu sprawdzenia, czy wentylacja nieinwazyjna (NIV) była bardziej skuteczna niż sam tlen w poprawie utlenowania w 3. dniu u dorosłych z OZW oraz w celu oceny wpływu na ból, zapotrzebowanie na transfuzję i długość wantowy. Siedemdziesiąt jeden kolejnych epizodów OZW u 67 pacjentów zostało losowo przydzielonych do tlenu (n = 36) lub NIV (n = 35) przez 3 dni w oddziale medycznym. Wyjściowa częstość oddechów i ocena bólu były wyższe w grupie NIV. NIV szybko obniżyła częstość oddechów, podniosła $$ {\text{Pa}}_{{\text{O}_{2}}} $$ i zmniejszyła pęcherzykowo-tętniczy gradient tlenu $$ (({\text{A }} - {\text{a}})_{{{\text{O}}_{ 2} }} ) $$ , które pozostało niezmienione z samym tlenem. $$ {\text{Pa}}_{{{\text{CO}}_{ 2} }} $$ znacząco pogorszył się tylko w grupie tlenowej. W dniu 3 grupy nie różniły się pod względem proporcji epizodów z normalnym $$ {\text{Pa}}_{{{\text{O}}_{ 2} }} $$ (35% z NIV i 25 % z tlenem; P = 0,5) lub $$ (({\text{A}} - {\text{a}})_{{{\text{O}}_{ 2} }} ) $$ . Satysfakcja pacjentów i podatność na leczenie były niższe w przypadku NIV. Nie odnotowano różnic w łagodzeniu bólu, transfuzji lub długości pobytu. W podgrupie pacjentów z ciężką hipoksemią $$ ( {\text{Pa}}_{{{\text{O}}_{ 2} }} \le 6 5\,{\text{mmHg)}} $$ , zmienne fizjologiczne również poprawiały się szybciej w przypadku NIV, przy czym różnice były nieco bardziej wyraźne. Częstość oddechów i wymiana gazowa poprawiły się szybciej dzięki NIV. Jednak NIV nie zdołała znacząco zmniejszyć liczby pacjentów pozostających w stanie hipoksemii w 3 dniu i była związana z większym dyskomfortem pacjenta.


title: Egzosom mikroRNA w surowicy jako minimalnie inwazyjny wczesny biomarker AML

text: Nawrót pozostaje główną przyczyną śmiertelności pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML). Udoskonalone śledzenie minimalnej choroby resztkowej (MRD) daje nadzieję na szybkie dostosowanie leczenia w celu zapobiegania nawrotom. Obecne techniki nadzoru wykrywają krążące blasty, które zbiegają się z zaawansowaną chorobą i słabo odzwierciedlają MRD podczas wczesnego nawrotu. Tutaj badamy egzosomy jako minimalnie inwazyjną platformę dla biomarkera mikroRNA (miRNA). Identyfikujemy zestaw miRNA wzbogacony w egzosomy AML i śledzimy poziomy miRNA krążącego egzosomu, które odróżniają heteroprzeszczepy białaczki od zarówno niewszczepionych, jak i ludzkich kontroli CD34+. Opracowujemy modele biostatystyczne, które ujawniają krążące egzosomalne miRNA przy niskim obciążeniu guzem szpiku i zanim zostaną wykryte krążące blasty. Co godne uwagi, zarówno blasty białaczkowe, jak i podścielisko szpiku przyczyniają się do miRNA egzosomów surowicy. Proponujemy opracowanie miRNA egzosomów surowicy jako platformy dla nowego, czułego biomarkera kompartmentowego do prospektywnego śledzenia i wczesnego wykrywania nawrotów AML.


title: Ludzki cytomegalowirus koduje cząsteczkę podobną do MHC klasy I (UL142), która hamuje lizę komórek NK.

text: Kliniczne i nisko pasażowane szczepy ludzkiego CMV (HCMV) kodują dodatkową cząsteczkę UL142 związaną z MHC klasy I, oprócz wcześniej opisanego UL18. Otwarta ramka odczytu UL142 jest zakodowana w regionie ULb', którego brakuje w wielu powszechnych szczepach laboratoryjnych o wysokim pasażu. Komórki eksprymujące UL142 po transfekcji i fibroblasty zakażone rekombinowanym adenowirusem eksprymującym UL142 zastosowano do przeszukiwania zarówno poliklonalnych komórek NK, jak i klonów komórek NK, w systemie całkowicie autologicznym. Analiza 100 klonów komórek NK pochodzących od pięciu dawców ujawniła 23 klony, które były hamowane przez fibroblasty wyrażające sam UL142. Zmniejszenie ekspresji mRNA UL142 za pośrednictwem małego zakłócającego RNA w komórkach zakażonych HCMV skutkowało zwiększoną wrażliwością na lizę. Na podstawie tych danych wnioskujemy, że UL142 jest nową cząsteczką powiązaną z MHC klasy I zakodowaną przez HCMV, która hamuje zabijanie komórek NK w sposób zależny od klonów.


title: Identyfikacja konserwatywnych reszt seryny/treoniny ważnych dla wrażliwości białka RGL2 Arabidopsis na gibereliny.

text: Białka DELLA GAI, RGA, RGL1 i RGL2 w Arabidopsis są represorami wzrostu roślin, hamującymi różnorodne procesy rozwojowe. Badania wykazały, że giberelina (GA) osłabia funkcję represyjną białek DELLA, wywołując ich degradację na szlaku proteasomu. Nie wiadomo jednak, czy degradacja białek wywołana przez GA jest jedynym szlakiem regulacji bioaktywności białek DELLA. Pokazujemy tutaj, że komórki BY2 tytoniu reprezentują odpowiedni system do badania sygnalizacji GA. RGL2 występuje w formie ufosforylowanej w komórkach BY2. RGL2 ulega degradacji indukowanej przez GA, a proces ten jest blokowany przez inhibitory proteasomu i inhibitory fosfatazy serynowo/treoninowej; jednakże inhibitory kinazy serynowo/treoninowej nie miały wykrywalnego działania, co sugeruje, że defosforylacja seryny/treoniny jest prawdopodobnie warunkiem wstępnym degradacji RGL2 na szlaku proteasomowym. Ukierunkowana substytucja wszystkich 17 konserwatywnych reszt seryny i treoniny wykazała, że sześć mutantów (RGL2(S441D, RGL2(S542D), RGL2(T271E), RGL2(T319E), RGL2(T411E) i RGL2(T535E)) naśladuje status konstytutywna fosforylacja są odporne na degradację indukowaną przez GA. Sugeruje to, że te miejsca są potencjalnymi miejscami fosforylacji. Test funkcjonalny oparty na ekspresji GA 20-oksydazy ujawnił, że RGL2(T271E) jest prawdopodobnie mutantem zerowym, RGL2(S441D), RGL2 (S542D), RGL2(T319E) i RGL2(T411E) zachowały tylko około 4-17% aktywności dzikiego typu RGL2, podczas gdy RGL2(T535E) zachował około 66% aktywności dzikiego typu RGL2. 20-oksydazy GA w komórkach BY2 wyrażających te zmutowane białka nadal reaguje na GA, co sugeruje, że stabilizacja białka RGL2 nie jest jedynym szlakiem regulacji jego aktywności biologicznej.


title: Przegląd wykresu cyproheptadyny dla utraty wagi wywołanej stymulantem.

text: Młodzież z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi często doświadcza utraty wagi na stymulantach, co może ograniczać optymalne dawkowanie i stosowanie się do zaleceń. Wykazano, że cyproheptadyna w próbkach medycznych stymuluje przyrost masy ciała. Przeprowadziliśmy retrospektywny przegląd wykresów 28 kolejnych pacjentów ambulatoryjnych psychiatrii dziecięcej, którym przepisano cyproheptadynę z powodu utraty wagi lub bezsenności podczas stosowania środków pobudzających. Spośród nich 4 pacjentów nigdy nie przyjmowało cyproheptadyny konsekwentnie, a 3 przerwało ją w ciągu pierwszych 7 dni z powodu nietolerowanych skutków ubocznych. Przeanalizowano dane dla 21 innych pacjentów (w wieku 4-15 lat), którzy kontynuowali przyjmowanie 4-8 mg cyproheptadyny na noc (średnia dawka końcowa = 4,9 mg/dobę) przez co najmniej 14 dni (średni czas trwania = 104,7 dni). Większość straciła na wadze po podaniu samego środka pobudzającego (średnia utrata masy ciała wynosiła 2,1 kg, średnia prędkość masy ciała wynosiła -19,3 g/dzień). Wszystkich 21 osób przybrało na wadze przyjmując jednocześnie cyproheptadynę, ze średnim przyrostem 2,2 kg (sparowany t = 6,87, p < 0,0001) i średnią prędkością masy ciała 32,3 g/dzień. Jedenastu z 17 pacjentów, którzy zgłosili początkową bezsenność po podaniu samego środka pobudzającego, odnotowało znaczną poprawę snu po dodaniu cyproheptadyny. Doszliśmy do wniosku, że jednoczesne stosowanie cyproheptadyny może być przydatne u młodzieży z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi w utracie wagi wywołanej stymulantami, do czasu przyszłych randomizowanych badań kontrolowanych.


title: Czynniki ryzyka raka piersi w ciągu życia i gęstość piersi u dorosłych (Wielka Brytania)

text: Cel Ustalenie, czy czynniki ryzyka w dzieciństwie i wczesnej dorosłości wpływają na późniejszą mammograficzną gęstość piersi. Metody: Badanymi było 628 kobiet, które wzięły udział w badaniu lekarskim w Studenckiej Służbie Zdrowia Uniwersytetu Glasgow (1948-1968), odpowiedziały na kwestionariusz (2001) i przeszły mammografię przesiewową w Szkocji (1989-2002). Mammogramy (mediana wieku 59 lat) zostały sklasyfikowane przy użyciu klasyfikacji sześciu kategorii (SCC) procentowej gęstości piersi. Do określenia związku między czynnikami ryzyka a mammografią wysokiego ryzyka (≥25 gęsty) zastosowano regresję logistyczną. Wyniki: W analizach wielu zmiennych mammogramy wysokiego ryzyka wiązały się z porodem (skorygowany iloraz szans (OR) na dziecko: 0,77 (95 przedział ufności (CI) 0,61–0,99), wiek przy pierwszym urodzeniu, OR na rok: 1,05 (0,99–1,11), palenie na uniwersytecie, OR palacze kontra osoby niepalące: 0,58 (0,36–0,92) i wskaźnik masy ciała (BMI) na studiach, OR na 1 kg/m20,75 (0,69–0,82). Nie stwierdzono związku z SCC dla wieku w momencie pierwszej pierwszej miesiączki, masy urodzeniowej, stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych (OC), wzrostu, długości nóg lub wysiłku fizycznego w wieku 20 lat. jednak większość czynników ryzyka działających w ciągu życia, które zbadaliśmy, nie była ściśle związana z gęstością piersi u dorosłych.


title: Jądra osteoklastów u pacjentów ze szpiczakiem wykazują translokacje chromosomów specyficzne dla klonu komórek szpiczaka: nowy typ partnerstwa rak-gospodarz?

text: Główną manifestacją kliniczną nowotworów kości jest niszczenie kości. Powszechnie przyjmuje się, że to zniszczenie nie jest powodowane przez same komórki nowotworowe, ale przez osteoklasty, wielojądrowe komórki pochodzenia monocytowego, które uważa się za jedyne komórki zdolne do degradacji kości. Niniejsze badanie pokazuje, że osteoklasty resorpcyjne kości od pacjentów ze szpiczakiem zawierają jądra z translokowanymi chromosomami pochodzenia klonowego szpiczaka B, oprócz jąder bez tych translokacji, przy użyciu połączonej metody FISH i immunohistochemii na skrawkach kości. Te jądra pochodzenia złośliwego są aktywne transkrypcyjnie i wydają się być w pełni zintegrowane z innymi jądrami. Udział jąder złośliwych w populacji osteoklastów analizowanych w tym badaniu był większy niż 30%. Hybrydy klonów osteoklastów i szpiczaków zawierały więcej jąder niż normalne osteoklasty, a ich występowanie korelowało z bliskością komórek szpiczaka. Podobne komórki hybrydowe wytworzono we wspólnych hodowlach komórek szpiczaka i osteoklastów, co ujawniono przez śledzenie jąder szpiczaka za pomocą translokacji, bromo-dezoksyurydyny lub chromosomu Y męskich komórek szpiczaka w osteoklastach żeńskich. Obserwacje te wskazują, że komórki hybrydowe mogą powstawać w wyniku fuzji komórek szpiczaka i osteoklastów. Podsumowując, komórki nowotworowe znacząco przyczyniają się do powstawania osteoklastów resorbujących kości w szpiczaku mnogim. Hybrydy klonów osteoklastów i szpiczaków odzwierciedlają wcześniej nierozpoznany mechanizm niszczenia kości, w którym bezpośrednio uczestniczą komórki złośliwe. Możliwość, że złośliwe komórki uszkadzają komórki gospodarza przez przeniesienie złośliwego DNA, mogła być do tej pory niedoceniana w badaniach nad rakiem.


title: Modulacja częstotliwości powoduje powolne drgania neuronowe i optymalizuje ludzkie zachowanie słuchowe.

text: Proponuje się, aby ludzka zdolność do ciągłego śledzenia dynamicznych bodźców środowiskowych, w szczególności mowy, czerpała korzyści z „wprowadzania” endogennych oscylacji neuronowych, co obejmuje reorganizację faz w taki sposób, że „optymalna” faza jest zgodna z oczekiwanymi w czasie zdarzeniami krytycznymi, co skutkuje lepszym przetwarzaniem . Obecny eksperyment wykracza poza poprzednie prace w tej dziedzinie, odpowiadając na dwa pytania, na które dotychczas nie udzielono odpowiedzi. Po pierwsze, jak ogólne jest neuronowe pobudzanie rytmów środowiskowych: czy oscylacje neuronowe mogą być pobudzane przez dynamikę czasową trwających rytmicznych bodźców bez nagłych napadów? Po drugie, czy neuronalne porywanie optymalizuje wydajność systemu percepcyjnego: Czy ludzka percepcja słuchowa korzysta z reorganizacji faz neuronowych? W badaniu elektroencefalografii na ludziach słuchacze wykryli krótkie przerwy rozłożone równomiernie względem kąta fazowego bodźca modulowanego częstotliwością 3 Hz. Zdolność słuchaczy do wykrywania przerw w dźwięku o modulowanej częstotliwości nie była równomiernie rozłożona w czasie, ale skupiona w pewnych preferowanych fazach modulacji. Co więcej, optymalna faza bodźca była indywidualnie określana przez oscylację neuronalną delta wywołaną przez bodziec. Wreszcie, faza delta przewidywała zachowanie lepiej niż faza bodźca lub potencjał związany ze zdarzeniem po przerwie. Badanie to demonstruje behawioralne korzyści płynące z wyrównania faz w odpowiedzi na bodźce słuchowe o modulowanej częstotliwości, ogólnie sugerując, że fluktuacje częstotliwości w naturalnym bodźcu środowiskowym dostarczają sygnału stymulującego dla endogennych oscylacji neuronowych, wpływając w ten sposób na przetwarzanie percepcyjne.


title: Interwencje farmaceutów w ambulatoryjnej opiece farmaceutycznej.

text: Interwencje farmaceutów zawsze były uważane za cenny wkład środowiska opieki zdrowotnej w proces opieki nad pacjentem poprzez redukcję błędów w leczeniu, racjonalizację terapii i obniżenie kosztów terapii. Podstawowym celem tego badania było określenie retrospektywnie liczby i rodzajów błędów lekowych, w które w 2009 r. interweniowali farmaceuci wydający leki w aptece OPD w Szpitalu Khoula. Zebrano interwencje składane przez farmaceutów i pomocników apteki OPD. Następnie zostały skategoryzowane i przeanalizowane po szczegółowym przeglądzie. Wyniki pokazują, że 72,3% interwencji było niewielkich, z czego 40,5% dotyczyło zmiany kolejności leczenia. Stosunkowo więcej recept zostało udzielonych pacjentkom niż mężczyznom. 98,2% interwencji zostało zaakceptowanych przez lekarzy przepisujących lek, co odzwierciedla świadomość lekarzy o znaczeniu praktyki farmaceutycznej. W tym badaniu tylko 688 interwencji było spowodowanych błędami przepisywania, z czego 40,5% interwencji miało na celu zmianę kolejności podawania leku w celu wyjaśnienia leku. 14,9% interwencji dotyczyło kwestii administracyjnych, 8,7% interwencji dotyczyło wyboru leków oraz błędów wynikających z nieznajomości historii pacjentów. 8,2% interwencji miało na celu rozwiązanie problemu przedawkowania leków. Średnio istotne interwencje zaobserwowano u 19,4%, a 7,5% z nich miało wpływ na poważne błędy lekowe. Farmaceuci interweniowali w 20,8% recept, aby zapobiec powikłaniom, 25,1% miało zracjonalizować leczenie, 7,9% miało poprawić przestrzeganie zaleceń. Na podstawie uzyskanych wyników dochodzimy do wniosku, że rola farmaceuty w poprawie systemu opieki zdrowotnej jest kluczowa. Zalecamy większą liczbę takich badań opartych na badaniach, aby zwiększyć świadomość wśród pracowników służby zdrowia, rozwiązać problemy związane z wydawaniem recept i wydawaniem recept, ponieważ może to również poprawić system dokumentacji, podkreślić jego wagę, zmniejszyć błędy w przepisywaniu i zaktualizować wiedzę na temat farmaceuci i inni pracownicy służby zdrowia.


title: Badania biochemiczne Mycobacterium tuberculosis UreG i modelowanie porównawcze ujawniają konserwację strukturalną i funkcjonalną wśród bakteryjnej rodziny UreG.

text: Nikiel jest podstawowym mikroelementem dla życia komórkowego, ale jest toksyczny w postaci rozpuszczalnej w niefizjologicznych stężeniach. Takie potencjalnie sprzeczne cechy wymagały od żywych organizmów opracowania wydajnych systemów wykorzystania i homeostazy niklu. Tak jest w przypadku inkorporacji niklu do miejsca aktywnego ureazy, wieloetapowego, ściśle regulowanego procesu, wymagającego wzajemnego oddziaływania różnych białek pomocniczych. Zrozumienie tego mechanizmu aktywacji może znaleźć zastosowanie medyczne przeciwko bakteriom ureolitycznym, wśród których Mycobacterium tuberculosis jest śmiertelnym patogenem dla ludzi. Tematem tego badania jest UreG, niezbędny chaperon w aktywacji ureazy in vivo po wstawieniu Ni2+ do miejsca aktywnego. Białko zostało zbadane przy użyciu zarówno metod eksperymentalnych, jak i obliczeniowych. W szczególności, rozpuszczalny M. tuberculosis UreG (MtUreG) był nadeksprymowany w Escherichia coli i oczyszczany do jednorodności. Tożsamość wyizolowanego białka ustalono metodą spektrometrii masowej. Chromatografia wykluczania w trybie on-line i rozpraszanie światła wykazały, że MtUreG występuje w roztworze w postaci dimerycznej. Oznaczenie stężenia wolnego tiolu wykazało, że w dimerze obecne jest wiązanie dwusiarczkowe. Wyizolowany MtUreG wykazuje niską aktywność GTPazy w warunkach natywnych, z kcat 0,01 min-1. Spektroskopia dichroizmu kołowego wykazała obecność dobrze zdefiniowanej struktury drugorzędowej (8% alfa-helisy, 29% nici beta) w MtUreG, podczas gdy spektroskopia NMR wykazała, że białko to nie zachowuje się jak sztywna, trójwymiarowa fałdka, a zatem może być przypisane do klasy polipeptydów nieustrukturyzowanych wewnętrznie. Model molekularny MtUreG w postaci w pełni pofałdowanej i funkcjonalnej został zbudowany przy użyciu algorytmów rozpoznawania pofałdowań. Przeprowadzono szeroko zakrojone poszukiwania podobieństwa w celu określenia wzorców zachowania we wszystkich znanych bakteryjnych sekwencjach UreG. Wygenerowanie wielosekwencyjnego dopasowania i powiązanego drzewa filogenetycznego pozwoliło nam rozpoznać kluczowe reszty i motywy, które są prawdopodobnie ważne dla funkcji białka. Utworzono strukturalną bazę danych zawierającą modele oparte na homologii najbardziej reprezentatywnych białek UreG, potwierdzając analogie strukturalne wśród rodziny UreG. Zidentyfikowano elastyczny region, który prawdopodobnie jest ważny dla funkcji białka. Konserwację strukturalną wśród tej klasy GTPaz omówiono na podstawie ich funkcji w procesie montażu ureazy.


title: (99m)Tc-HisoDGR jako potencjalna sonda SPECT do wykrywania ortotopowego glejaka poprzez celowanie w integrynę α5β1.

text: Wykazano, że integryny, duża rodzina receptorów adhezji komórek, odgrywają ważną rolę w proliferacji i inwazji glejaka. Kilka receptorów integryn, w tym αvβ3, αvβ5 i α5β1, wzbudziło zainteresowanie kliniczne diagnostyką glejaka i terapią przeciwnowotworową. Integryna α5β1 została wyróżniona jako marker prognostyczny i diagnostyczny w glejaku, a jej ekspresja koreluje z gorszym rokowaniem w przypadku glejaka o wysokim stopniu złośliwości. Jednakże, w przeciwieństwie do szeroko badanych integryn αvβ3 i αvβ5, doniesiono o bardzo niewielu radioznacznikach specyficznych dla integryny α5β1. Opracowanie radioznaczników swoistych dla α5β1 może zapewnić alternatywne opcje diagnozy i oceny oprócz dobrze przebadanych wskaźników swoistych dla αvβ3/αvβ5 i może dodać nowe dokumenty do profilowania progresji nowotworu. Tutaj wytworzono nową sondę specyficzną dla integryny α5β1 (99m)Tc-HisoDGR do obrazowania glejaka metodą SPECT (tomografia komputerowa z emisją pojedynczego fotonu). Aby potwierdzić jego selektywne ukierunkowanie na integrynę α5β1 in vivo, mysie modele ludzkiego glejaka U87MG dodatniego pod względem α5β1 poddano skanom SPECT/CT i przeprowadzono eksperymenty biodystrybucji i badania blokowania. Eksperymenty z obrazowaniem SPECT/CT na małych zwierzętach wykazały, że guzy były wyraźnie uwidocznione zarówno w podskórnych, jak i ortotopowych modelach guza glejaka, z wyraźnym tłem po 0,5, 1 i 2 godzinie p.i. Akumulacja (99m)Tc-HisoDGR przez nowotwór wykazała znaczne zmniejszenie, gdy jednocześnie wstrzyknięto nadmiar zimnego peptydu izoDGR, co sugeruje, że wychwyt przez nowotwór był specyficznie mediowany. Nasza praca wykazała, że (99m)Tc-HisoDGR stanowi potężną sondę molekularną do obrazowania raka z pozytywnym wynikiem integryny α5β1; co więcej, może być obiecującym narzędziem do oceny złośliwości, przewidywania rokowania, selekcji subpopulacji pacjentów, którzy mogą być wrażliwi na leki ukierunkowane na integrynę α5β1 oraz oceny i monitorowania odpowiedzi na leki ukierunkowane na integrynę α5β1 w badaniach klinicznych.


title: Wpływ cyklicznych warunków fosforylacji białek zależnych od AMP na zależną od pH aktywność hydroksylazy tyrozynowej z prążkowia wołowiny i szczura.

text: Hydroksylazę tyrozynową (TH, EC 1.14.16.2) z prążkowia mózgu wołowego oczyszczono 23-krotnie z ekstraktu proszku acetonowego. Jeśli ten preparat enzymatyczny jest traktowany systemem cyklicznej fosforylacji białek zależnej od AMP[, następuje zmiana w zależności od pH aktywności enzymu. Optimum pH przy stężeniu nasyconej tetrahydrobiopteryny (BH4) jest przesunięte z pH poniżej 6 do pH około 6,7. Przy pH 7 aktywacja jest wyrażana głównie jako wzrost Vmax, podczas gdy przy pH 6 aktywacja jest wyrażana głównie jako spadek Km dla kofaktora pteryny. Ponadto, nawet z enzymem kontrolnym, Km dla kofaktora pteryny gwałtownie spada, gdy pH wzrasta z 6 w kierunku neutralności. Podobne dane uzyskano dla TH prążkowia szczura traktowanego G-25 Sephadex. Eksperymenty, w których stosowano synaptosomy prążkowia szczura, wykazały, że aktywacja TH in situ przez warunki fosforylowania wyraża się przede wszystkim jako wzrost maksymalnej szybkości syntezy dopaminy. Wyniki te wskazują, że zmiany aktywności TH spowodowane przez cykliczną, zależną od AMP fosforylację białek będą w dużym stopniu zależeć od pH środowiska TH.


title: Oddziaływanie TNF z receptorem TNF typu 2 sprzyja ekspansji i funkcji mysich komórek regulatorowych T CD4+CD25+.

text: Chociaż TNF jest główną cytokiną prozapalną, coraz więcej dowodów wskazuje, że TNF ma również działanie immunosupresyjne na sprzężenie zwrotne. Wykazaliśmy w tym badaniu, że zarówno w stanie spoczynku, jak i w stanie aktywacji, mysie obwodowe limfocyty T CD4(+)CD25(+) (Tregs) wyrażały znacznie wyższe poziomy powierzchniowe TNFR2 niż komórki efektorowe CD4(+)CD25(-) (Teffs). We wspólnych hodowlach Tregs i Teffs hamowanie proliferacji Teffs przez Tregs zostało początkowo przejściowo zniesione przez ekspozycję na TNF, ale dłuższa ekspozycja na TNF przywróciła działanie hamujące. Produkcja cytokin przez Teffs była stale tłumiona przez Tregs. Głęboka anergia Treg w odpowiedzi na stymulację TCR została przezwyciężona przez TNF, który zwiększył populację Treg. Ponadto, w synergii z IL-2, TNF namnożył Treg jeszcze bardziej wyraźnie podwyższył ekspresję CD25 i FoxP3 oraz fosforylację STAT5, a także wzmocnił supresyjną aktywność Treg. W przeciwieństwie do TNF, IL-1beta i IL-6 nie zwiększały ekspresji Treg FoxP3. Ponadto liczba Treg wzrosła u myszy typu dzikiego, ale nie u myszy TNFR2(-/-) po subletalnym podwiązaniu i nakłuciu kątnicy. Ubytek Tregs znacząco zmniejszył śmiertelność po podwiązaniu i nakłuciu kątnicy. Zatem stymulujący wpływ TNF na Tregs przypomina opisany kostymulacyjny wpływ TNF na Teffs, ale jest jeszcze bardziej wyraźny ze względu na wyższą ekspresję TNFR2 przez Tregs. Co więcej, nasze badanie sugeruje, że wolniejsza odpowiedź Treg niż Teffs na TNF skutkuje opóźnionym immunosupresyjnym sprzężeniem zwrotnym.


title: Podstawy przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego.

text: Pochodzenie komórek mezenchymalnych biorących udział w naprawie tkanek i procesach patologicznych, zwłaszcza zwłóknieniu tkanek, inwazyjności guza i przerzutach, jest słabo poznane. Jednak pojawiające się dowody sugerują, że przejścia nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) stanowią jedno z ważnych źródeł tych komórek. Jak tutaj omawiamy, procesy podobne do EMT związanych z implantacją zarodka, embriogenezą i rozwojem narządów są zawłaszczane i odwracane przez chronicznie zapalne tkanki i nowotwory. Identyfikacja ścieżek sygnałowych, które prowadzą do aktywacji programów EMT podczas tych procesów chorobowych, dostarcza nowych informacji na temat plastyczności fenotypów komórkowych i możliwych interwencji terapeutycznych.


title: Maltretowanie dzieci, ekspozycja na inne urazy i symptomatologia pourazowa wśród dzieci z zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi i nadpobudliwością psychoruchową.

text: Kolejne przyjęcia dzieci do ambulatoriów psychiatrycznych z destrukcyjnymi zachowaniami lub zaburzeniami adaptacyjnymi były oceniane za pomocą zatwierdzonych narzędzi do oceny objawów narażenia na traumę i zespołu stresu pourazowego (PTSD) oraz innych psychopatologii. Cztery wiarygodnie zdiagnozowane grupy zostały zdefiniowane w retrospektywnym układzie kliniczno-kontrolnym: zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), zespół dysfunkcji opozycyjnej (ODD), współwystępujące ADHD-ODD i grupy kontrolne zaburzeń adaptacyjnych. ODD i (choć w mniejszym stopniu) ADHD były związane z historią maltretowania fizycznego lub seksualnego. Objawy PTSD były najcięższe, jeśli (a) ADHD i maltretowanie współwystępowały lub (b) ODD i uraz związany z wypadkiem/chorą. Związek pomiędzy objawami ODD i PTSD Kryterium D (nadmierne pobudzenie/nadmierna czujność) pozostał po kontrolowaniu nakładających się objawów, ale związek ADHD z objawami PTSD był w dużej mierze spowodowany nakładającymi się objawami. Wyniki te sugerują, że badania przesiewowe pod kątem maltretowania, innych urazów i objawów zespołu stresu pourazowego mogą wzmocnić profilaktykę, leczenie i badania dotyczące zaburzeń zachowania destrukcyjnego w dzieciństwie.


title: Badanie przesiewowe astmy wywołanej wysiłkiem u elitarnych sportowców: wyzwanie w terenie i laboratorium.

text: CEL Celem tego badania było porównanie laboratoryjnej próby wysiłkowej (LBC) z próbą wysiłkową w terenie (FBC) w testach czynnościowych płuc (PFT) w astmie wysiłkowej (EIA) u elitarnych sportowców. METODY Dwudziestu trzech elitarnych sportowców w niskich temperaturach (14 mężczyzn, 9 kobiet) z dodatnim wynikiem testu PFT na EIA (badanie przesiewowe FBC) służyło jako badani. W celu ustalenia wartości referencyjnych PFT dla normalnych elitarnych sportowców wybrano losowo dwadzieścia trzy grupy kontrolne dopasowane pod względem płci i sportu (nie astmatyków). Przed FBC sportowcy wypełniali kwestionariusz historii medycznej dotyczący objawów EIA. Oceny FBC obejmowały spirometrię wyjściową, rzeczywiste lub symulowane współzawodnictwo oraz spirometrię po 5, 10 i 15 minutach po wysiłku. Sportowcy z dodatnim wynikiem PFT byli oceniani w laboratorium przy użyciu próby wysiłkowej symulującej intensywność wyścigu (warunki otoczenia: 21 stopni C, wilgotność względna 60%). Procedury PFT były identyczne jak FBC. WYNIKI 91% sportowców z dodatnim wynikiem PFT i 48% zdrowych sportowców z PFT zgłaszało co najmniej jeden objaw EIA, z najczęstszym kaszlem po kaszlu. Spirometria wyjściowa była taka sama dla dodatnich wyników PFT i normalnych kontroli. Dolna granica zakresu referencyjnego (MN - 2 SD) FEV1 dla kontroli sugeruje, że ubytki po wysiłku większe niż około -7% wskazują na nieprawidłową odpowiedź dróg oddechowych w tej populacji. Czas trwania ćwiczeń nie wpływał na reaktywność oskrzeli; 78% FBC PFT pozytywnych było prawidłowych po LBC. WNIOSEK Objawy zgłaszane przez elitarnych sportowców nie są wiarygodne w identyfikacji EIA. Kryterium zakresu referencyjnego dla obniżenia FEV1 u elitarnego sportowca po wysiłku jest sprzeczne z obecnymi zalecanymi wytycznymi. Ponadto w tej populacji może wystąpić duża liczba wyników fałszywie ujemnych, jeśli badanie przesiewowe EIA zostanie przeprowadzone przy nieodpowiednim wysiłku fizycznym i stresie środowiskowym.


title: Zastosowanie ukierunkowanego onkolitycznego wirusa ospy, JX-594, u pacjentów z opornym na leczenie pierwotnym lub przerzutowym rakiem wątroby: badanie I fazy.

text: TŁO JX-594 jest ukierunkowanym onkolitycznym wirusem ospy zaprojektowanym do selektywnej replikacji i niszczenia komórek rakowych z nieprawidłowościami cyklu komórkowego i aktywacji szlaku receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR)-ras. Bezpośrednia onkoliza oraz ekspresja czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów i makrofagów (GM-CSF) stymuluje również zamknięcie unaczynienia guza i odporność przeciwnowotworową. Naszym celem była ocena donowotworowej iniekcji JX-594 u pacjentów z opornym na leczenie pierwotnym lub przerzutowym rakiem wątroby. METODY W okresie od 4 stycznia 2006 r. do 4 lipca 2007 r. do tego nieporównawczego, otwartego badania włączono 14 pacjentów z histologicznie potwierdzonymi opornymi na leczenie pierwotnymi lub przerzutowymi guzami wątroby (o całkowitej średnicy do 10,9 cm), którzy byli podatni na wstrzyknięcia do guza pod kontrolą obrazu. -etykieta, badanie fazy I z eskalacją dawki (standardowy projekt 3x3; od dwóch do sześciu pacjentów na każdą dawkę z szacowaną liczbą 12-18 pacjentów). Pacjenci otrzymywali jedną z czterech dawek donowotworowych JX-594 (10(8) jednostek tworzących płytki [pfu], 3x10(8) pfu, 10(9) pfu lub 3x10(9) pfu) co 3 tygodnie w Dong-A Szpital Uniwersytecki (Busan, Korea Południowa). Pacjenci byli monitorowani po leczeniu przez co najmniej 48 godzin w szpitalu i przez co najmniej 4 tygodnie jako pacjenci ambulatoryjny. Przeprowadzono monitorowanie zdarzeń niepożądanych zgodnie z National Cancer Institute Common Toxicity Criteria (wersja 3) i standardową laboratoryjną ocenę toksyczności dla hematologii, czynności wątroby i nerek, badania krzepliwości krwi, chemię surowicy i analizę moczu. Głównymi celami było ustalenie maksymalnej tolerowanej dawki (MTD) i bezpieczeństwa leczenia JX-594. Zebrano również dane dotyczące farmakokinetyki, farmakodynamiki i skuteczności. Analiza została przeprowadzona zgodnie z protokołem. To badanie jest zarejestrowane na ClinicalTrials.gov pod numerem NCT00629759. WYNIKI Spośród 22 pacjentów z guzami wątroby, którzy byli oceniani pod kątem kwalifikacji, ośmiu pacjentów nie spełniało kryteriów włączenia. Dlatego zakwalifikowano 14 pacjentów, w tym chorych na raka wątrobowokomórkowego, jelita grubego, czerniaka i płuca. Pacjenci byli intensywnie leczeni wstępnie (5,6 poprzednich terapii, SD 2,8, zakres 2,0-12,0) i mieli duże guzy (7,0 cm średnicy, SD 2,7, zakres 1,8-10,9). Pacjenci otrzymali średnio 3,4 (SD 2,2, zakres 1,0-8,0) cykli JX-594. Wszyscy pacjenci byli oceniani pod kątem toksyczności. U wszystkich pacjentów wystąpiły objawy grypopodobne stopnia I-III, a czterech miało przejściową małopłytkowość zależną od dawki I-III stopnia. Hiperbilirubinemia stopnia III ograniczała dawkę u obu pacjentów po podaniu najwyższej dawki; MTD wynosiła zatem 1x10(9) pfu. Wykazano zależne od replikacji rozprzestrzenianie się JX-594 we krwi, z wynikającą z tego infekcją miejsc guza, do których nie wstrzyknięto. Ekspresja GM-CSF spowodowała wzrost liczby neutrofili w stopniu I-III u czterech z sześciu pacjentów w MTD. Odpowiedzi guza wykazano w guzach ostrzykniętych i nieostrzykniętych. Dziesięciu pacjentów było ocenianych radiologicznie pod kątem obiektywnych odpowiedzi; pacjenci, których nie można było ocenić, mieli przeciwwskazania do podania środka kontrastowego (n=2) lub brak badań po leczeniu (n=2). Zgodnie z kryteriami oceny odpowiedzi w guzach litych (RECIST), u trzech pacjentów wystąpiła odpowiedź częściowa, u sześciu choroba stabilna, a u jednego choroba postępująca. INTERPRETACJA Donowotworowe wstrzyknięcie JX-594 do pierwotnych lub przerzutowych guzów wątroby było ogólnie dobrze tolerowane. Toksycznością ograniczającą dawkę była bezpośrednia hiperbilirubinemia. Bezpieczeństwo było akceptowalne w kontekście replikacji JX-594, ekspresji GM-CSF, rozpowszechniania ogólnoustrojowego, a JX-594 miał działanie przeciwnowotworowe przeciwko kilku opornym na leczenie rakom. Obecnie trwają badania fazy II.


title: Sygnalizacja PTH w osteoprogenitorach jest niezbędna do różnicowania i mobilizacji limfocytów B.

text: Komórki linii osteoblastów zapewniają krytyczne wsparcie dla limfopoezy B w szpiku kostnym (BM). Sygnalizacja parathormonu (PTH) w komórkach osteoblastycznych poprzez jego receptor (PPR) jest ważnym regulatorem krwiotwórczych komórek macierzystych; jednak jego rola w regulacji limfopoezy B nie jest jasna. Tutaj pokazujemy, że usunięcie PPR w osteoprogenitorach powoduje znaczną utratę kości beleczkowej i korowej. Sygnalizacja PPR w osteoprogenitorach, ale nie w dojrzałych osteoblastach lub osteocytach, ma kluczowe znaczenie dla różnicowania prekursorów limfocytów B poprzez wytwarzanie IL-7. Co ciekawe, pomimo znacznej redukcji progenitorów komórek B w BM, liczba dojrzałych limfocytów B była 3,5-krotnie zwiększona w BM myszy bez PPR w osteoprogenitorach. To zatrzymanie dojrzałych komórek B IgD(+) w BM było związane ze zwiększoną ekspresją cząsteczki adhezyjnej komórek naczyń 1 (VCAM1) przez osteoprogenitory z niedoborem PPR, a leczenie przeciwciałem neutralizującym VCAM1 zwiększyło mobilizację limfocytów B ze zmutowanego BM. Nasze wyniki pokazują, że sygnalizacja PPR we wczesnych osteoblastach jest niezbędna do różnicowania komórek B poprzez wydzielanie IL-7 i mobilizacji limfocytów B poprzez VCAM1.


title: Ślimak koordynuje regulację dalszych ścieżek, aby kontrolować wiele aspektów rozwoju prekursorów nerwowych ssaków.

text: Czynnik transkrypcyjny ślimaka odgrywa kluczową rolę w regulacji różnych procesów rozwojowych, ale uważa się, że nie odgrywa roli w prekursorach nerwowych ssaków. Tutaj zbadaliśmy radialne komórki prekursorowe gleju embrionalnej kory mysiej i wykazaliśmy, że Ślimak reguluje ich przeżycie, samoodnowę i różnicowanie w pośrednich progenitorów i neurony poprzez dwa różne i oddzielne szlaki docelowe. Po pierwsze, Ślimak promuje przeżycie komórek poprzez antagonizowanie zależnego od p53 szlaku śmierci, ponieważ jednoczesne knockdown p53 ratuje deficyty przeżycia spowodowane przez knockdown Ślimaka. Po drugie, pokazujemy, że fosfataza cyklu komórkowego Cdc25b jest regulowana przez Ślimaka w prekursorach radialnych i że koekspresja Cdc25b jest wystarczająca do ratowania zmniejszonej proliferacji i różnicowania prekursorów radialnych obserwowanej po knockdown Ślimaka. Tak więc Ślimak działa poprzez p53 i Cdc25b w celu skoordynowanej regulacji wielu aspektów biologii embrionalnych prekursorów neuronalnych ssaków.


title: Śródbłonkowy KLF2 łączy lokalne poziomy naprężeń ścinających w tętnicach z ekspresją genów regulujących napięcie naczyniowe.

text: Lung Krüppel-podobny czynnik (LKLF/KLF2) jest śródbłonkowym czynnikiem transkrypcyjnym, który jest kluczowo zaangażowany w waskulogenezę u myszy i jest specyficznie regulowany przez przepływ in vitro. Pokazujemy teraz związek z lokalnymi zmianami przepływu w układzie naczyniowym dorosłego człowieka: zmniejszoną ekspresję LKLF odnotowano w rozwidleniu aorty do tętnic biodrowych i szyjnych, co zbiega się z tworzeniem nowej błony wewnętrznej. Bezpośredni udział naprężenia ścinającego w ekspresji LKLF in vivo został określony niezależnie przez hybrydyzację in situ i reakcję łańcuchową mikrorozwarstwiania mikrowiązką laserową/odwrotną transkryptazę-polimerazę w mysim modelu kołnierza tętnicy szyjnej, w którym indukcja od 4 do 30 razy LKLF wystąpił w miejscach o wysokim ścinaniu. Analiza biomechaniki regulacji LKLF in vitro wykazała, że przepływ stały i pulsacyjny indukowały podstawową ekspresję LKLF 15- i 36-krotnie przy naprężeniach ścinających większych niż około 5 dyn/cm2, podczas gdy cykliczne rozciąganie nie miało wpływu. Przedłużona indukcja LKLF przy braku przepływu zmieniła ekspresję enzymu konwertującego angiotensynę, endoteliny-1, adrenomeduliny i śródbłonkowej syntazy tlenku azotu na poziomy podobne do obserwowanych przy przedłużonym przepływie. Represja LKLF przez siRNA tłumiła odpowiedź przepływu endoteliny-1, adrenomeduliny i śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (P < 0,05). W ten sposób wykazujemy, że śródbłonkowy LKLF jest regulowany przez przepływ in vivo i jest regulatorem transkrypcji kilku genów śródbłonka, które kontrolują napięcie naczyń w odpowiedzi na przepływ.


title: Ekspresja transgenu Synapsin I Cre u samców myszy powoduje rekombinację linii zarodkowej u potomstwa.

text: System cre/LoxP może powodować warunkową utratę funkcji genów w określonych typach komórek, takich jak neurony. Linia myszy transgenicznych, wykorzystywana w wielu badaniach, wykorzystywała promotor Synapsin I do kierowania ekspresją cre (SynCre) w celu uzyskania ekspresji cre specyficznej dla neuronów. W niniejszym opisie opisujemy, że ekspresję cre można również zaobserwować u myszy SynCre w jądrach po rozmnożeniu w floxed transgeniczną linię myszy. Transkrypt Cre ulegał ekspresji w jądrach, co prowadziło do rekombinacji floksydowanego substratu w jądrach. W większości przypadków potomstwo samców myszy SynCre odziedziczyło rekombinowany allel floxed linii zarodkowej, podczas gdy nigdy nie zaobserwowano tego u potomstwa samic myszy niosących allel SynCre. Ta obserwacja powinna ostrzec badaczy o potencjalnym konflikcie z użyciem tych myszy i umożliwić strategie „deletorów” męskich komórek płciowych.