title: Swoista dla gonadotropów delecja Dicer prowadzi do silnej supresji gonadotropin i zaburzeń płodności.

text: Gonadotropiny przysadkowe, hormon folikulotropowy i hormon luteinizujący to heterodimeryczne glikoproteiny ulegające ekspresji w gonadotropach. Działają na gonady i promują ich rozwój i funkcje, w tym steroidogenezę i gametogenezę. Chociaż regulacja transkrypcyjna podjednostek gonadotropin została dobrze zbadana, regulacja posttranskrypcyjna podjednostek gonadotropin nie jest dobrze poznana. Aby sprawdzić, czy mikroRNA regulują specyficzne dla hormonu podjednostki β gonadotropiny in vivo, usunęliśmy Dicer z gonadotropów za pomocą podejścia genetycznego Cre-lox. Odkryliśmy, że wiele mikroRNA zależnych od DICER, co do których przewiduje się, że in silico wiąże mRNA podjednostki β gonadotropiny, zostało stłumionych w oczyszczonych gonadotropach zmutowanych myszy. Utrata mikroRNA zależnych od DICER w gonadotropach spowodowała głęboką supresję białek podjednostek gonadotropiny-β, a w konsekwencji wydzielanie hormonu heterodimerycznego. Oprócz supresji poziomów podstawowych, co ciekawe, wywołany po gonadektomii wzrost syntezy i wydzielania gonadotropin w przysadce został zniesiony u mutantów, co wskazuje na wadliwą kontrolę ujemnego sprzężenia zwrotnego gonad. Ponadto mutanty pozbawione Dicer w gonadotropach wykazywały poważnie obniżoną płodność i zostały uratowane za pomocą hormonów egzogennych, co potwierdziło, że wady płodności były wtórne do tłumienia gonadotropin. Nasze badania pokazują, że mikroRNA zależne od DICER są niezbędne dla homeostazy gonadotropin i płodności u myszy. Nasze badania implikują również mikroRNA w gonadalnej kontroli zwrotnej syntezy i wydzielania gonadotropin. W ten sposób mikroRNA zależne od DICER nadają gonadotropom nową warstwę regulacji transkrypcyjnej i potranskrypcyjnej w celu zorganizowania fizjologii osi podwzgórze-przysadka-gonady.


title: Sekwencyjne działania modyfikujące histony określają odporność transdyferencjacji

text: Doniesiono o naturalnych interkonwersjach między różnymi typami komórek somatycznych u gatunków tak różnorodnych, jak meduzy i myszy. Wydajność i powtarzalność niektórych zdarzeń przeprogramowania stanowią niewykorzystane możliwości badania mechanizmów zapewniających solidną konwersję komórek. Donosimy, że konserwowana demetylaza H3K27me3/me2, JMJD-3.1 i kompleks H3K4 metylotransferazy Set1 współpracują, aby zapewnić niezmienną transdyferencjację (Td) postmitotycznych komórek jelita tylnego Caenorhabditis elegans do neuronów ruchowych. Przy rozdzielczości pojedynczej komórki, solidna konwersja wymaga stopniowych działań modyfikujących histony, funkcjonalnie podzielonych na odrębne fazy Td poprzez degradację jądrową JMJD-3.1 i specyficzne dla fazy interakcje z czynnikami transkrypcyjnymi, które zachowały role w plastyczności komórki i selekcji końcowego losu. Nasze wyniki wskazują na podobieństwa między mechanizmami epigenetycznymi leżącymi u podstaw silnej Td w naturze i skutecznym przeprogramowaniem komórek in vitro.


title: Normalne i białaczkowe nisze komórek macierzystych: spostrzeżenia i możliwości terapeutyczne.

text: Hematopoetyczne komórki macierzyste (HSC) opierają się na instruktażowych sygnałach z niszy szpiku kostnego (BM), aby utrzymać swój stan spoczynku i dostosować produkcję krwi do potrzeb organizmu. Zmiany w niszy BM są często obserwowane w nowotworach krwi i bezpośrednio przyczyniają się do nieprawidłowej funkcji białaczkowych komórek macierzystych inicjujących chorobę (LSC). Tutaj dokonujemy przeglądu ostatnich spostrzeżeń na temat komórkowych i molekularnych determinant prawidłowej niszy HSC i opisujemy, w jaki sposób zmiany genetyczne w komórkach zrębu i indukowana białaczką przebudowa niszy BM przyczyniają się do złośliwości krwi. Ponadto omawiamy, w jaki sposób te odkrycia można zastosować do terapii nieautonomicznych dla komórek ukierunkowanych na niszę LSC.


title: Rola powszechnych środków nasennych w fenotypowych przyczynach obturacyjnego bezdechu sennego: paradoksalne działanie zolpidemu.

text: Leki nasenne są przeciwwskazane w obturacyjnym bezdechu sennym (OBS) z powodu obaw o zwiotczenie mięśni gardłowych i pogorszenie hipoksemii opóźnionego pobudzenia. Brakuje jednak danych ludzkich. Badanie to miało na celu określenie wpływu trzech powszechnych leków nasennych na próg pobudzenia oddechowego, reaktywność mięśnia naczyniowo-językowego i zapadanie się górnych dróg oddechowych podczas snu. 21 osób z OBS i bez OBS (18-65 lat) ukończyło 84 szczegółowe badania snu po otrzymaniu temazepamu (10 mg). ), zolpidem (10 mg), zopiklon (7,5 mg) i placebo czterokrotnie w randomizowanym, podwójnie zaślepionym, naprzemiennym badaniu kontrolowanym placebo (ACTRN12612001004853). Próg pobudzenia wzrósł w przypadku zolpidemu i zopiklonu w porównaniu z placebo (średnia ± od -18,3±10 i -19,1±9 wobec -14,6±7 cmH2O; p=0,02 i p<0,001), ale nie z temazepamem (-16,8±9 cmH2O; p=0,17). Aktywność mięśnia krzyżowo-językowego podczas stabilnego snu nie-REM i reaktywność podczas zwężania dróg oddechowych nie różniła się w przypadku temazepamu i zopiklonu w porównaniu z placebo, ale paradoksalnie zolpidem zwiększył trzykrotnie medianę reaktywności mięśni podczas zwężania dróg oddechowych (mediana -0,15 (zakres międzykwartylowy -1,01 do -0,04). ) w porównaniu z -0,05 (-0,29 do -0,03)% maksymalnego EMG na cmH2O ciśnienia nagłośniowego; p=0,03). Krytyczne ciśnienie zamykania górnych dróg oddechowych nie zmieniło się przy żadnym ze środków nasennych. Te dawki powszechnie stosowanych środków nasennych mają różny wpływ na próg pobudzenia oddechowego, ale nie zmniejszają aktywności mięśni górnych dróg oddechowych ani nie zmieniają zapadalności dróg oddechowych podczas snu. Aktywność mięśni zwiększa się raczej podczas zwężania dróg oddechowych za pomocą zolpidemu.


title: Kliniczne wykrywanie wirusa brodawczaka ludzkiego prognozuje ryzyko raka szyjki macicy u kobiet powyżej 18 lat obserwacji.

text: CEL Opisanie długoterminowych (≥ 10 lat) korzyści klinicznego badania DNA wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) w przewidywaniu ryzyka przedraku szyjki macicy i raka. METODY Płukania szyjkowo-pochwowe pobrane od 19 512 kobiet uczestniczących w programie podtrzymywania zdrowia przebadano retrospektywnie pod kątem HPV za pomocą testu klinicznego. Pozytywne wyniki HPV testowano indywidualnie na obecność HPV16 i HPV18 za pomocą testu badawczego. Wynik Papanicolaou (Pap) sklasyfikowany jako atypowe komórki płaskonabłonkowe o nieokreślonym znaczeniu (ASC-US) lub cięższy został uznany za nieprawidłowy. Kobiety przeszły prospektywną obserwację z rutynowym corocznym badaniem cytologicznym do 18 lat. Obliczono skumulowane wskaźniki zachorowalności (CIR) ≥ 3 stopnia śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy (CIN3+) lub raka dla wyników badań rekrutacyjnych. WYNIKI Wyjściowy ujemny test HPV zapewniał większą pewność w odniesieniu do CIN3+ w ciągu 18 lat obserwacji niż normalny Pap (CIR, 0,90% wobec 1,27%). Chociaż zarówno wyjściowe testy Pap, jak i HPV przewidywały, u kogo rozwinie się CIN3+ w ciągu pierwszych 2 lat obserwacji, tylko testy HPV przewidziały, u kogo rozwinie się CIN3+ 10 do 18 lat później (P = 0,004). U kobiet HPV16- i HPV18-dodatnich z prawidłowym Papem stwierdzono podwyższone ryzyko CIN3+ w porównaniu z innymi kobietami HPV-dodatnimi z prawidłowym Pap i były o podobnym ryzyku CIN3+ w porównaniu z kobietami z płaskonabłonkowym śródnabłonkowym Papem o niskim stopniu złośliwości. WNIOSEK Badanie HPV w celu wykluczenia choroby szyjki macicy, a następnie badanie cytologiczne i ewentualnie w połączeniu z wykrywaniem HPV16 i HPV18 wśród HPV dodatnich w celu identyfikacji osób bezpośrednio zagrożonych CIN3+ byłyby skutecznym algorytmem do badań przesiewowych w kierunku raka szyjki macicy, zwłaszcza u kobiet w wieku 30 lat lub starszy.


title: Zespół jąder MG53 maszynerii naprawczej błony komórkowej

text: Dynamiczna naprawa i przebudowa błony jest podstawowym procesem, który utrzymuje integralność komórki i pośredniczy w jej wydajnym funkcjonowaniu. W tym miejscu donosimy, że MG53, specyficzne dla mięśni trzyczęściowe białko z rodziny motywów (TRIM72), jest składnikiem maszynerii naprawczej błony sarkolemalnej. MG53 oddziałuje z fosfatydyloseryną, łącząc się z pęcherzykami wewnątrzkomórkowymi, które przemieszczają się i łączą z błonami sarkolemmy. Myszy zerowe dla MG53 wykazują postępującą miopatię i zmniejszoną zdolność wysiłkową, związaną z wadliwą zdolnością do naprawy błon. Uszkodzenie błony sarkolemmy prowadzi do wejścia do zewnątrzkomórkowego środowiska oksydacyjnego i oligomeryzacji MG53, co skutkuje rekrutacją pęcherzyków zawierających MG53 do miejsca uszkodzenia. Po translokacji pęcherzyka wejście pozakomórkowego Ca2+ ułatwia fuzję pęcherzyków w celu ponownego uszczelnienia błony. Nasze dane wskazują, że wewnątrzkomórkowa translokacja pęcherzyków i zależna od Ca2+ fuzja błon są odrębnymi etapami związanymi z naprawą uszkodzenia błony i że MG53 może inicjować montaż maszynerii naprawy błony w sposób zależny od utleniania.


title: Badanie replikacji na dużą skalę identyfikuje TNIP1, PRDM1, JAZF1, UHRF1BP1 i IL10 jako loci ryzyka dla tocznia rumieniowatego układowego

text: Obejmujące genom badania stowarzyszenia ostatnio zidentyfikowały przynajmniej 15 miejsc podatności dla tocznia rumieniowatego układowego (SLE). By potwierdzić dodatkowe miejsca ryzyka, wybraliśmy SNPs od 2466 regionów , które pokazały nominalny dowód stowarzyszenia do SLE (P < 0,05) w badaniu całego genomu i genotypowaliśmy ich w niezależnej próbce 1963 przypadków i 4329 kontroli. Ten wysiłek replikacji zidentyfikował pięć nowych loci podatności na SLE (P < 5 × 10-8): TNIP1 (iloraz szans (OR) = 1,27), PRDM1 (OR = 1,20), JAZF1 (OR = 1,20), UHRF1BP1 (OR = 1,17) i IL10 (OR=1,19). Zidentyfikowaliśmy 21 dodatkowych loci kandydujących z P≤ 1 × 10−5. Kandydujące badanie przesiewowe alleli wcześniej związanych z innymi chorobami autoimmunologicznymi sugerowało pięć loci (P < 1 × 10-3), które mogą przyczyniać się do SLE: IFIH1, CFB, CLEC16A, IL12B i SH2B3. Wyniki te rozszerzają liczbę potwierdzonych i kandydujących loci podatności na SLE i implikują kilka kluczowych szlaków immunologicznych w patogenezie SLE.


title: Rak jajnika z mutacją ARID1A zależy od aktywności HDAC6

text: ARID1A, kodujący podjednostkę kompleksu remodelującego chromatynę SWI/SNF, jest najczęściej zmutowanym regulatorem epigenetycznym we wszystkich ludzkich nowotworach. Mutacje ARID1A i TP53 zazwyczaj wzajemnie się wykluczają. Podejścia terapeutyczne, które korelują z tą cechą genetyczną, pozostają do zbadania. Tutaj pokazujemy, że aktywność HDAC6 jest niezbędna w raku jajnika z mutacją ARID1A. Hamowanie aktywności HDAC6 przy użyciu klinicznie stosowanego inhibitora drobnocząsteczkowego znacznie poprawiło przeżywalność myszy z guzami z mutacją ARID1A. Korelowało to z zahamowaniem wzrostu i rozprzestrzenianiem się guzów z mutacją ARID1A, ale nie typu dzikiego. Zależność od aktywności HDAC6 w komórkach zmutowanych ARID1A korelowała z bezpośrednią represją transkrypcyjną HDAC6 przez ARID1A. Inhibicja HDAC6 selektywnie promowała apoptozę komórek zmutowanych w ARID1A. HDAC6 bezpośrednio deacetyluje Lys120 z p53, proapoptotyczna modyfikacja potranslacyjna. Tak więc mutacja ARID1A dezaktywuje funkcję p53 promującą apoptozę poprzez regulację w górę HDAC6. Łącznie wyniki te wskazują, że farmakologiczne hamowanie HDAC6 jest strategią terapeutyczną dla nowotworów z mutacją ARID1A.


title: Struktura roztworu NMR składnika TatA systemu transportu białka bliźniaczej argininy z gram-dodatniej bakterii Bacillus subtilis.

text: System transportu bliźniaczej argininy (Tat) przenosi złożone białka przez bakteryjną błonę cytoplazmatyczną lub chloroplastową tylakoidów roślin. System Tat u większości bakterii Gram-dodatnich składa się z dwóch podstawowych składników, białek TatA i TatC. Uważa się, że TatA jest podjednostką dwufunkcyjną, która może tworzyć kanał przewodzący białko przez samooligomeryzację i może również uczestniczyć w rozpoznawaniu substratu. Jednak mechanizm molekularny leżący u podstaw translokacji białek pozostaje nieuchwytny. Tutaj podajemy strukturę roztworu białka TatA(d) z Bacillus subtilis za pomocą spektroskopii NMR, pierwszej struktury układu Tat w rozdzielczości atomowej. TatA(d) wykazuje strukturę w kształcie litery L utworzoną przez helisę transbłonową i helisę amfipatyczną, podczas gdy ogon C-końcowy jest w dużej mierze pozbawiony struktury. Nasze wyniki silnie wspierają postulowaną topologię TatA(d), w której helisa transbłonowa jest wstawiona do podwójnej warstwy lipidowej, podczas gdy helisa amfipatyczna leży na granicy błona-woda. Co więcej, struktura TatA(d) ujawniła strukturalne znaczenie kilku konserwatywnych reszt w regionie zawiasowym, rzucając w ten sposób nowe światło na dalsze wyjaśnienie mechanizmu transportu białka w systemie Tat.


title: Autoimmunizacja z powodu mimikry molekularnej jako przyczyna choroby neurologicznej

text: Jedną z hipotez, która łączy infekcję z chorobą autoimmunologiczną, jest mimikra molekularna. Mimikra molekularna charakteryzuje się odpowiedzią immunologiczną na czynnik środowiskowy, który reaguje krzyżowo z antygenem gospodarza, powodując chorobę. Ta hipoteza została powiązana z patogenezą cukrzycy, tocznia i stwardnienia rozsianego (MS). Istnieją ograniczone bezpośrednie dowody łączące czynniki sprawcze z patogennymi reakcjami immunologicznymi w tych chorobach. Nasze badanie ustala wyraźny związek między infekcją wirusową, autoimmunizacją i chorobami neurologicznymi u ludzi. Jako model mimikry molekularnej przebadaliśmy pacjentów z mielopatią związaną z ludzkim wirusem T-limfotropowym typu 1 (HTLV-1)/tropikalnym niedowładem spastycznym (HAM/TSP), chorobą, która może być nie do odróżnienia od stwardnienia rozsianego (odnośniki 5,6). ,7). Pacjenci z HAM/TSP wytwarzają przeciwciała przeciwko neuronom. Postawiliśmy hipotezę, że przeciwciała te identyfikują autoantygen ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Immunoglobulina G wyizolowana od pacjentów z HAM/TSP zidentyfikowała jako autoantygen heterogeniczne jądrowe białko rybonuklearne A1 (hnRNP-A1). Przeciwciała przeciwko hnRNP-A1 reagowały krzyżowo z HTLV-1-tax, na które odpowiedź immunologiczna jest związana z HAM/TSP (ref. 5, 9). Immunoglobulina G barwiła swoiście ludzkie komórki Betza, których aksony są preferencyjnie uszkodzone. Infuzja autoprzeciwciał w skrawki mózgu hamowała odpalanie neuronów, co wskazuje na ich patogenny charakter. Dane te pokazują znaczenie mimikry molekularnej między środkiem zakażającym a hnRNP-A1 w autoimmunologicznej chorobie OUN.


title: Zmienione rozpoznawanie antygenu jest mechanizmem tolerancji limfocytów T CD8+ w raku

text: Swoista dla antygenu tolerancja komórek T CD8+, indukowana przez komórki supresorowe pochodzenia szpikowego (MDSC), jest jednym z głównych mechanizmów ucieczki guza. Korzystając z modeli in vivo, pokazujemy tutaj, że MDSC bezpośrednio zakłócają wiązanie specyficznych dimerów peptyd-główny kompleks zgodności tkankowej (pMHC) z limfocytami T wyrażającymi CD8 poprzez nitrowanie tyrozyny w kompleksie receptora komórek T (TCR)-CD8. Proces ten sprawia, że komórki T z ekspresją CD8 nie są w stanie wiązać pMHC i odpowiadać na specyficzny peptyd, chociaż zachowują zdolność do odpowiedzi na niespecyficzną stymulację. Azotowanie TCR-CD8 jest indukowane przez MDSC poprzez nadprodukcję reaktywnych form tlenu i peroksyazotyny podczas bezpośredniego kontaktu komórka-komórka. Modelowanie molekularne sugeruje specyficzne miejsca nitracji, które mogą wpływać na elastyczność konformacyjną TCR-CD8 i jego interakcję z pMHC. Dane te identyfikują wcześniej nieznany mechanizm tolerancji komórek T w raku, który jest również istotny dla wielu stanów patologicznych związanych z akumulacją MDSC.


title: Nowa podgrupa genetyczna przewlekłej choroby ziarniniakowej z autosomalnymi recesywnymi mutacjami w phox p40 i selektywnymi defektami aktywności oksydazy NADPH neutrofili.

text: Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD), niedobór odporności z nawracającymi zakażeniami ropotwórczymi i zapaleniem ziarniniakowym, wynika z utraty produkcji nadtlenku fagocytów przez recesywne mutacje w jednym z 4 genów kodujących podjednostki fagocytowej oksydazy NADPH. Należą do nich gp91(phox) i p22(phox), które tworzą zintegrowany z błoną flawocytochrom b oraz podjednostki cytozolowe p47(phox) i p67(phox). Piąta podjednostka, p40(phox), odgrywa ważną rolę w indukowanym przez fagocytozę wytwarzaniu ponadtlenków poprzez domenę homologii phox (PX), która wiąże się z 3-fosforanem fosfatydyloinozytolu (PtdIns(3)P). Przedstawiamy pierwszy przypadek autosomalnych recesywnych mutacji w NCF4, genie kodującym p40(phox) u chłopca z ziarniniakowym zapaleniem jelita grubego. Jego granulocyty obojętnochłonne wykazywały znaczny defekt w wewnątrzkomórkowej produkcji ponadtlenku podczas fagocytozy, podczas gdy pozakomórkowe uwalnianie ponadtlenku wywoływane przez ester forbolu lub formylo-metionylo-leucylo-fenyloalaninę (fMLF) było nienaruszone. Analiza genetyczna NCF4 wykazała heterozygotyczność złożoną dla mutacji przesunięcia ramki odczytu z przedwczesnym kodonem stop i mutacji zmiany sensu przewidującej podstawienie R105Q w domenie PX. Rodzice i rodzeństwo byli zdrowymi heterozygotycznymi nosicielami. p40(phox)R105Q nie wiązał się z PtdIns(3)P i nie odtworzył indukowanej fagocytozą aktywności oksydazy w granulocytach z niedoborem p40(phox), z przedwczesną utratą p40(phox)R105Q z fagosomów. Zatem wiązanie p40(phox) z PtdIns(3)P jest niezbędne do indukowanej fagocytozą produkcji utleniacza w ludzkich neutrofilach, a jego brak może być związany z chorobą.


title: Masa urodzeniowa i gęstość mammograficzna wśród kobiet po menopauzie w Szwecji.

text: Masa urodzeniowa jest istotnym predyktorem ryzyka raka piersi w dorosłym życiu, a masa gruczołu sutkowego może być etapem pośrednim tego długiego procesu. Zbadaliśmy związek pomiarów wielkości urodzeniowej z gęstością mammograficzną, markerem masy gruczołu sutkowego. Dla próby populacyjnej 893 kobiet po menopauzie bez wcześniejszego raka w Szwecji, uzyskaliśmy informacje na temat wielkości urodzenia z akt urodzeń i ich ostatniej mammografii. Mammogramy kliszowe w widoku przyśrodkowo-bocznym skośnym zdigitalizowano, a do wspomaganego komputerowo półautomatycznego progowania gęstości mammograficznej zastosowano oprogramowanie Cumulus. Wyniki zostały przeanalizowane przy użyciu uogólnionych modeli liniowych kontrolujących możliwe czynniki zakłócające. Średnia procentowa gęstość mammograficzna wzrosła przy porównaniu skrajnych kategorii masy urodzeniowej (z 15,6% do 18,6%) i obwodu głowy (z 15,5% do 20,4%), a odpowiadające im trendy liniowe były istotne statystycznie (wartości p odpowiednio 0,02 i 0,007). . Powiązania były szczególnie silne, gdy granicę wysokiej i niskiej gęstości mammograficznej ustalono na stosunkowo wysokiej wartości 50%. W porównaniu z kobietami ważącymi 3001-3500 gramów przy urodzeniu, kobiety z masą urodzeniową > 4000 g były prawie trzykrotnie narażone na wystąpienie wysokiej gęstości mammograficznej (iloraz szans: 2,9, 95% przedział ufności 1,1 do 7,9). Nie stwierdzono związku z gęstością mammograficzną w odniesieniu do długości urodzeniowej, która jednak jest mniej dokładnie mierzona. Wyniki te wskazują, że gęstość piersi u dorosłych, silny predyktor ryzyka raka piersi, ma korzenie wewnątrzmaciczne, co znajduje odzwierciedlenie w wielkości urodzenia.


title: Cyklopiroks z olaminą podawany doustnie wykazuje aktywność biologiczną w badaniu I fazy u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami hematologicznymi.

text: Przeciwgrzybiczy cyklopiroksolamina jest wewnątrzkomórkowym chelatorem żelaza, który wykazuje działanie przeciwnowotworowe in vitro i in vivo. Opracowaliśmy doustny preparat cyklopiroksu olaminy i przeprowadziliśmy pierwsze badanie I fazy z udziałem ludzi z udziałem pacjentów z nawrotowymi lub opornymi na leczenie nowotworami hematologicznymi (Identyfikator próby: NCT00990587). Pacjenci byli leczeni doustnie 5-80 mg/m2 cyklopiroks olaminy raz na dobę przez pięć dni w 21-dniowych cyklach leczenia. Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne towarzyszące przeprowadzono na podgrupie pacjentów. Zgodnie z definicją okresu półtrwania cyklopiroksu z olaminą włączono dodatkową kohortę i leczono ją cyklopiroksem z olaminą w dawce 80 mg/m2 cztery razy na dobę. Zdarzenia niepożądane i odpowiedź kliniczną monitorowano podczas całego badania. Dwudziestu trzech pacjentów otrzymało leczenie w ramach badania. Cyklopiroks był szybko wchłaniany i usuwany z krótkim okresem półtrwania. Stężenia w osoczu nieaktywnego glukuronidowego metabolitu cyklopiroksu były większe niż stężenia cyklopiroksu. Zahamowanie ekspresji surwiwiny obserwowano w komórkach krwi obwodowej izolowanych od pacjentów leczonych cyklopiroks olaminą raz na dobę w dawkach większych niż 10 mg/m², co wskazuje na aktywność biologiczną leku. U pacjentów otrzymujących 80 mg/m2 cztery razy na dobę obserwowano ograniczającą dawkę toksyczność żołądkowo-jelitową i nie zaobserwowano toksyczności ograniczającej dawkę przy dawce 40 mg/m2 raz na dobę. Poprawę hematologiczną zaobserwowano u dwóch pacjentów. Cyklopiroks olaminy podawany doustnie raz na dobę był dobrze tolerowany u pacjentów z nawrotowymi lub opornymi na leczenie nowotworami hematologicznymi i dalsza optymalizacja schematów dawkowania jest uzasadniona w tej populacji pacjentów.


title: Komórki rakowe – autonomiczny wkład sygnalizacji interferonu typu I w skuteczność chemioterapii

text: Niektóre z przeciwnowotworowych efektów antracyklin u myszy wynikają z indukcji wrodzonej i za pośrednictwem limfocytów T przeciwnowotworowej odpowiedzi immunologicznej. Tutaj pokazujemy, że antracykliny stymulują szybkie wytwarzanie interferonów typu I (IFN) przez komórki nowotworowe po aktywacji receptora rozpoznającego wzorce endosomalne receptora Toll-podobnego 3 (TLR3). Wiążąc się z receptorami IFN-α i IFN-β (IFNARs) na komórkach nowotworowych, IFN typu I wyzwalają obwody autokrynne i parakrynne, które powodują uwolnienie ligandu 10 chemokiny (motyw C-X-C) (CXCL10). Guzy pozbawione Tlr3 lub Ifnar nie reagowały na chemioterapię, chyba że dostarczono sztucznie IFN typu I lub Cxcl10. Co więcej, sygnatura związana z IFN typu I przewidywała odpowiedź kliniczną na chemioterapię opartą na antracyklinach w kilku niezależnych kohortach pacjentów z rakiem piersi charakteryzującym się złym rokowaniem. Nasze dane sugerują, że reakcje immunologiczne, w których pośredniczą antracykliny, naśladują reakcje wywoływane przez patogeny wirusowe. Przypuszczamy, że taka „mimikra wirusa” stanowi znak rozpoznawczy skutecznej chemioterapii.


title: alfaE-katenina kontroluje rozmiar kory mózgowej poprzez regulację szlaku sygnałowego hedgehog.

text: Podczas rozwoju komórki monitorują i dostosowują tempo akumulacji, aby wytworzyć narządy o określonej wielkości. Pokazujemy tutaj, że specyficzna dla ośrodkowego układu nerwowego delecja niezbędnego genu połączenia przylegającego, alfaE-kateniny, powoduje nieprawidłową aktywację szlaku hedgehog, skutkując skróceniem cyklu komórkowego, zmniejszoną apoptozą i hiperplazją korową. Proponujemy, że alfaE-katenina łączy zależne od gęstości komórki węzły przylegające z rozwojową ścieżką hedgehog i że to połączenie może zapewnić pętlę ujemnego sprzężenia zwrotnego kontrolującą wielkość rozwijającej się kory mózgowej.


title: Molekularna regulacja różnicowania efektorowych i limfocytów T pamięci

text: Pamięć immunologiczna jest podstawową cechą odporności nabytej i ważnym celem strategii szczepień. W tym miejscu podkreślamy postęp w zrozumieniu różnych podzbiorów limfocytów T, które zapewniają ostrą i długotrwałą ochronę przed infekcją. Obejmują one nowy wgląd w czynniki transkrypcyjne oraz wcześniejsze czynniki "pionierskie", które regulują ich dostępność do kluczowych miejsc regulacji genów, a także regulatory metaboliczne, które przyczyniają się do różnicowania podzbiorów efektorowych i pamięciowych; ontogeneza i charakterystyka limfocytów pamięci rezydujących w tkankach; oraz pochodzenie niezwykłej heterogeniczności wykazywanej przez aktywowane limfocyty T. Podsumowując, odkrycia te podkreślają postęp w określaniu podstawowych szlaków, które kontrolują zróżnicowanie odpowiedzi komórek T, ale także ujawniają luki w wiedzy, a także wyzwania, które pojawiają się w zastosowaniu tej wiedzy do racjonalnego wywoływania pożądanych odpowiedzi komórek T poprzez szczepienie i immunoterapię .


title: Martwica makrofagów rezydujących w wątrobie organizuje zapalenie drobnoustrojów typu 1 i naprawę tkanek, w której pośredniczy typ 2 podczas infekcji bakteryjnej.

text: Komórki Kupffera, fagocyty pochodzenia płodowego, które wyściełają zatoki wątroby, są kluczowymi czynnikami w obronie gospodarza przed bakteriami enteroinwazyjnymi. Tutaj odkryliśmy, że infekcja Listeria monocytogenes indukowała wczesną śmierć nekroptotyczną komórek Kupffera, po której nastąpiła rekrutacja monocytów i przeciwbakteryjna odpowiedź zapalna typu 1. Śmierć komórek Kupffera wywołała również odpowiedź typu 2, która obejmowała pochodzącą z hepatocytów alarmynową interleukinę-33 (IL-33) i pochodzącą z bazofili interleukinę-4 (IL-4). Doprowadziło to do alternatywnej aktywacji makrofagów pochodzących z monocytów rekrutowanych do wątroby, które w ten sposób zastąpiły usunięte komórki Kupffera i przywróciły homeostazę wątroby. Śmierć komórek Kupffera jest zatem kluczowym sygnałem organizującym zapalenie drobnoustrojowe typu 1 i naprawę wątroby za pośrednictwem typu 2 po zakażeniu. Wskazuje to, że poza klasyczną dychotomią odpowiedzi typu 1 i typu 2, odpowiedzi te mogą rozwijać się sekwencyjnie w kontekście infekcji bakteryjnej i działać współzależnie, odpowiednio organizując odpowiedzi immunologiczne wątroby i powracając do homeostazy.


title: Regulacja genów w układzie odpornościowym przez długie niekodujące RNA

text: Długie niekodujące RNA (lncRNA) pojawiają się jako krytyczne regulatory ekspresji genów w układzie odpornościowym. Badania wykazały, że lncRNA ulegają ekspresji w sposób wysoce specyficzny dla linii i kontrolują różnicowanie i funkcję wrodzonych i adaptacyjnych typów komórek. W tym przeglądzie skupiamy się na mechanizmach wykorzystywanych przez lncRNA do regulacji genów kodujących produkty zaangażowane w odpowiedź immunologiczną, w tym bezpośrednie interakcje z chromatyną, RNA i białkami. Ponadto zajmujemy się nowymi obszarami biologii lncRNA, takimi jak funkcje wzmacniaczy RNA, kolistych RNA i chemicznych modyfikacji RNA w procesach komórkowych. Podkreślamy krytyczne luki w wiedzy i perspektywy na przyszłość dotyczące roli lncRNA w układzie odpornościowym i chorobach autoimmunologicznych.


title: Receptor Ly49Q odgrywa kluczową rolę w polaryzacji i migracji neutrofili, regulując ruch tratwy.

text: Neutrofile szybko ulegają polaryzacji i kierunkowemu ruchowi, aby przeniknąć do miejsc infekcji i zapalenia. Tutaj pokazujemy, że hamujący receptor MHC I, Ly49Q, był kluczowy dla szybkiej polaryzacji i infiltracji tkanek przez neutrofile. W stanie stacjonarnym Ly49Q hamowała adhezję neutrofili, zapobiegając tworzeniu się kompleksów ogniskowych, prawdopodobnie przez hamowanie kinaz Src i PI3. Jednak w obecności bodźców zapalnych Ly49Q pośredniczyła w szybkiej polaryzacji neutrofili i infiltracji tkanek w sposób zależny od domeny ITIM. Wydaje się, że w tych przeciwnych funkcjach pośredniczy odmienne zastosowanie efektorowej fosfatazy SHP-1 i SHP-2. Na polaryzację i migrację zależną od Ly49Q wpłynęła regulacja Ly49Q funkcji tratw błonowych. Proponujemy, że Ly49Q ma kluczowe znaczenie w przełączaniu neutrofili na ich spolaryzowaną morfologię i szybką migrację po zapaleniu, poprzez jego czasoprzestrzenną regulację tratw błonowych i cząsteczek sygnalizacyjnych związanych z tratwą.


title: Występowanie zakażenia herpeswirusem Kaposiego związanego z mięsakiem Kaposiego u homoseksualnych mężczyzn na początku iw trakcie epidemii HIV.

text: KONTEKST Niektóre badania wykazały, że epidemia zakażenia herpeswirusem mięsaka Kaposiego (KSHV) u homoseksualnych mężczyzn w Stanach Zjednoczonych wystąpiła jednocześnie z epidemią ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV), ale na początku nie przeprowadzono bezpośrednich pomiarów występowania KSHV epidemii HIV. CELE Ustalenie częstości występowania infekcji KSHV u homoseksualnych mężczyzn w San Francisco w Kalifornii na początku epidemii HIV w 1978 i 1979 oraz zbadanie zmian w występowaniu KSHV w punktach czasowych od 1978 do 1996 w świetle zmian w zachowaniach seksualnych . PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Analiza próbki klinicznej (n = 398) pochodzącej z kohorty San Francisco City Clinic (w wieku 18-66 lat) (n = 2666 dla analiz w niniejszym dokumencie) oraz próbek populacyjnych z San Francisco Francisco Men's Health Study (MHS) (w wieku 25-54 lata) (n = 825 i 252) oraz San Francisco Young Men's Health Study (YMHS) (w wieku 18-29 lat) (n = 428-976 i 557); badania behawioralne miały charakter podłużny, a badania rozpowszechnienia KSHV miały charakter przekrojowy. GŁÓWNE ŚRODKI WYNIKOWE Przeciwciała przeciwko KSHV i HIV; zachowania seksualne. WYNIKI Częstość występowania infekcji KSHV w 1978 i 1979 wynosiła 26,5% z 235 (próba losowa) ogółem (ważona dla zakażenia HIV) w porównaniu z 6,9% (128/1842) dla HIV w próbie kohortowej z kliniki miejskiej w San Francisco. Częstość występowania infekcji KSHV pozostała zasadniczo niezmieniona między próbą MHS 252 w 1984 i 1985 (29,6%) a próbą YMHS 557 w 1995 i 1996 (26,4%), podczas gdy częstość występowania HIV spadła z 49,5% z 825 w 1984 i 1985 (MHS) do 17,6% z 428 w 1992 i 1993 (YMHS). Odsetek mężczyzn uprawiających seks analny bez zabezpieczenia z jednym lub większą liczbą partnerów spadł z 54% do 11% w okresie 1984-1993 (MHS), z podobnymi, choć nieco wyższymi wartościami w YMHS w 1992 i 1993 roku; podczas gdy w przypadku stosunku ustnego bez zabezpieczenia w latach 1984-1996 wahała się od 60% do 90% (MHS i YMHS). WNIOSKI Zakażenie KSHV było już bardzo rozpowszechnione wśród homoseksualnych mężczyzn, kiedy epidemia HIV rozpoczęła się w San Francisco, a jej rozpowszechnienie utrzymuje się na prawie stałym poziomie. Wydaje się, że jakiekolwiek spadki zachorowalności na mięsaka Kaposiego nie są spowodowane spadkiem transmisji KSHV.


title: Nortryptylina do rzucania palenia: przegląd.

text: W artykule dokonano przeglądu skuteczności nortryptyliny w rzucaniu palenia na podstawie metaanalizy Biblioteki Cochrane. Sześć badań kontrolowanych placebo wykazało, że nortryptylina (75-100 mg) podwaja wskaźniki zaprzestania palenia (iloraz szans = 2,1). Od 4% do 12% palaczy rzuciło palenie z powodu zdarzeń niepożądanych, ale nie wystąpiły żadne poważne zdarzenia niepożądane. Skuteczność nortryptyliny nie wydawała się być związana z jej działaniem przeciwdepresyjnym. Nortryptylina jest skuteczną pomocą w rzucaniu palenia o sile działania podobnej do terapii zastępczej bupropionem i nikotyną. Nie jest jasne, czy nortryptylina przy tych dawkach wywołuje poważne skutki uboczne u zdrowych, niedepresyjnych palaczy, ponieważ została przetestowana tylko na 500 palaczach. Odkrycie, że nortryptylina i bupropion są skuteczne w rzucaniu palenia, ale selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny nie sugerują, że aktywność dopaminergiczna lub adrenergiczna, ale nie serotoninergiczna, jest ważna dla skuteczności zaprzestania palenia. Dopóki dalsze badania nie zweryfikują małej częstości występowania istotnych zdarzeń niepożądanych, nortryptylina powinna być lekiem drugiego rzutu w rzucaniu palenia.


title: Dysregulacja emocji w zespole nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi.

text: Chociaż od dawna wiadomo, że wiele osób z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) ma również trudności z regulacją emocji, nie osiągnięto konsensusu co do tego, jak konceptualizować tę klinicznie trudną dziedzinę. Autorzy analizują aktualną literaturę za pomocą metod ilościowych i jakościowych. Pojawiają się trzy kluczowe ustalenia. Po pierwsze, rozregulowanie emocji jest powszechne w ADHD przez całe życie i jest główną przyczyną upośledzenia. Po drugie, dysregulacja emocji w ADHD może wynikać z deficytów orientacji na bodźce emocjonalne, rozpoznawania i/lub przypisywania uwagi do bodźców emocjonalnych; deficyty te implikują dysfunkcję w obrębie sieci korowej prążkowiowo-mięśniowo-przyśrodkowej przedczołowej. Po trzecie, chociaż obecne terapie ADHD często również łagodzą dysregulację emocji, skupienie się na tej kombinacji objawów przedefiniowuje pytania kliniczne i może stymulować nowe podejścia terapeutyczne. Autorzy rozważają następnie trzy modele wyjaśniające nakładanie się dysregulacji emocji i ADHD: dysregulacja emocji i ADHD są skorelowanymi, ale odrębnymi wymiarami; dysregulacja emocji jest podstawową cechą diagnostyczną ADHD; a połączenie stanowi jednostkę nozologiczną odrębną zarówno od ADHD, jak i samej dysregulacji emocji. Różne przewidywania z każdego modelu mogą kierować badaniami na bardzo zaniedbanej populacji pacjentów z ADHD i dysregulacją emocji.


title: Stosowanie stężeń białka C reaktywnego w surowicy i prokalcytoniny w połączeniu z objawami i oznakami w celu przewidzenia zapalenia płuc u pacjentów zgłaszających się do podstawowej opieki zdrowotnej z ostrym kaszlem: badanie diagnostyczne

text: CELE Ilościowa ocena dokładności diagnostycznej wybranych markerów stanu zapalnego oraz objawów i oznak do przewidywania zapalenia płuc oraz opracowanie narzędzia diagnostycznego. PROJEKT Badanie diagnostyczne przeprowadzone w latach 2007-2010. Uczestnicy mieli wywiad, przeszli badanie fizykalne i pomiar białka C-reaktywnego (CRP) i prokalcytoniny we krwi żylnej w dniu pierwszej konsultacji oraz przeszli radiogram klatki piersiowej w ciągu siedmiu dni. USTAWIENIE Centra opieki podstawowej w 12 krajach europejskich. UCZESTNICY Dorośli z ostrym kaszlem. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Zapalenie płuc określone przez radiologów, którzy nie byli świadomi wszystkich innych informacji, gdy oceniali radiogramy klatki piersiowej. WYNIKI Spośród 3106 kwalifikujących się pacjentów, 286 zostało wykluczonych z powodu brakujących lub nieodpowiednich radiogramów klatki piersiowej, pozostawiając 2820 pacjentów (średni wiek 50, 40% mężczyzn), z których 140 (5%) miało zapalenie płuc. Ponowna ocena podzbioru 1675 radiogramów klatki piersiowej wykazała zgodność u 94% (κ 0,45, 95% przedział ufności 0,36 do 0,54). Sześć opublikowanych „modeli objawów i znaków” różniło się rozróżnianiem (obszar pod krzywą charakterystyki działania odbiornika (ROC) wahał się od 0,55 (95% przedział ufności od 0,50 do 0,61) do 0,71 (0,66 do 0,76)). Optymalna kombinacja elementów przewidywania klinicznego uzyskanych od naszych pacjentów obejmowała brak kataru i obecność duszności, trzeszczenia i ściszone dźwięki oddechowe podczas osłuchiwania, tachykardię i gorączkę, z obszarem ROC wynoszącym 0,70 (0,65 do 0,75). Dodanie CRP przy optymalnym punkcie odcięcia >30 mg/l zwiększyło obszar ROC do 0,77 (0,73 do 0,81) i poprawiło klasyfikację diagnostyczną (poprawa reklasyfikacji netto o 28%). U 1556 pacjentów sklasyfikowanych według objawów, objawów i CRP >30 mg/l jako „niskie ryzyko” (<2,5%) zapalenia płuc, częstość występowania zapalenia płuc wyniosła 2%. Wśród 132 pacjentów sklasyfikowanych jako „wysokiego ryzyka” (>20%), częstość występowania zapalenia płuc wyniosła 31%. Dodatni współczynnik prawdopodobieństwa niskiego, średniego i wysokiego ryzyka zapalenia płuc wynosił odpowiednio 0,4, 1,2 i 8,6. Pomiar prokalcytoniny nie dodał żadnych istotnych dodatkowych informacji diagnostycznych. Uproszczona punktacja diagnostyczna oparta na objawach, oznakach i CRP >30 mg/l skutkowała odsetkami zapalenia płuc wynoszącymi 0,7%, 3,8% i 18,2% odpowiednio w grupie niskiego, pośredniego i wysokiego ryzyka. WNIOSKI Reguła kliniczna oparta na objawach i oznakach, aby przewidzieć zapalenie płuc u pacjentów zgłaszających się do podstawowej opieki zdrowotnej z ostrym kaszlem, sprawdza się najlepiej u pacjentów z łagodną lub ciężką prezentacją kliniczną. Dodanie stężenia CRP przy optymalnym punkcie odcięcia >30 mg/L poprawiło informacje diagnostyczne, ale pomiar stężenia prokalcytoniny nie dodał klinicznie istotnych informacji w tej grupie.


title: Mutacje somatyczne w strukturze immunoglobulin są na ogół wymagane do szerokiej i silnej neutralizacji wirusa HIV-1

text: Przeciwciała szeroko neutralizujące (bNAb) przeciwko HIV-1 mogą zapobiegać zakażeniu i dlatego mają ogromne znaczenie dla projektowania szczepionki przeciwko HIV-1. Warto zauważyć, że bNAb są silnie zmutowane somatycznie i generowane przez frakcję osób zakażonych HIV-1 kilka lat po zakażeniu. Przeciwciała zazwyczaj gromadzą mutacje w pętlach regionu determinującego dopasowanie (CDR), które zwykle kontaktują się z antygenem. Pętle CDR są połączone z kanonicznymi regionami zrębowymi (FWR), które są zarówno oporne, jak i mniej tolerancyjne na mutacje. Tutaj donosimy, że w przeciwieństwie do większości przeciwciał, w tym tych o ograniczonej aktywności neutralizującej HIV-1, większość bNAb wymaga mutacji somatycznych w ich FWR. Analizy strukturalne i funkcjonalne ujawniają, że mutacje somatyczne w resztach FWR zwiększają zakres i siłę działania, zapewniając zwiększoną elastyczność i/lub bezpośredni kontakt z antygenem. Tak więc w bNAb FWR odgrywają zasadniczą rolę poza rusztowaniem pętli CDR, a ich niezwykły wkład w siłę i zasięg powinien być uwzględniony w projektowaniu szczepionki przeciw HIV-1.


title: Etiologia cukrzycy typu 1.

text: Niedawne badania mapowania genetycznego i fenotypu genów ujawniły architekturę genetyczną cukrzycy typu 1. Jak dotąd co najmniej dziesięć genów można wyróżnić jako silnych kandydatów na przyczyny. Znane funkcje tych genów wskazują na podstawowe szlaki etiologiczne tej choroby, w tym wiązanie cząsteczek HLA klasy II i I z peptydami preproinsulinowymi i receptorami komórek T, aktywację komórek T i B, wrodzone odpowiedzi patogen-wirus, sygnalizację chemokin i cytokin oraz T funkcje komórek regulatorowych i prezentujących antygen. Niniejszy przegląd rozważa badania w dziedzinie cukrzycy typu 1 w kierunku identyfikacji mechanizmów chorobowych przy użyciu metod genetycznych. Na ekspresję i funkcje tych szlaków, a tym samym podatność na choroby, będą miały wpływ czynniki epigenetyczne i środowiskowe. Niektóre dziedziczne fenotypy immunologiczne będą wczesnymi prekursorami cukrzycy typu 1 i mogą być przydatne w przyszłych badaniach klinicznych.


title: Plastyczność nabłonkowych komórek macierzystych w regeneracji tkanek

text: Tkanki opierają się na komórkach macierzystych w celu utrzymania homeostazy i naprawy. Ostatnie badania pokazują, że los i wieloliniowy potencjał nabłonkowych komórek macierzystych może się zmieniać w zależności od tego, czy komórka macierzysta istnieje w swojej niszy rezydentnej i odpowiada na normalną homeostazę tkanek, czy jest mobilizowana do naprawy rany, czy też jest pobierana ze swojej niszy i prowokowane do morfogenezy tkanki de novo po przeszczepie. W tym przeglądzie omawiamy, w jaki sposób różne populacje komórek macierzystych o naturalnie ograniczonym rodowodzie i zaangażowanych przodków mogą wykazywać niezwykłą plastyczność i odwracalność oraz ponownie nabywać długoterminowych zdolności do samoodnawiania i wieloliniowego różnicowania w warunkach fizjologicznych i regeneracyjnych. Omawiamy również implikacje plastyczności komórkowej dla medycyny regeneracyjnej i raka.


title: Myszy z niedoborem atm wykazują zwiększoną wrażliwość na zapalenie okrężnicy wywołane siarczanem dekstranu sodu, charakteryzujące się zwiększonym uszkodzeniem DNA i trwałą aktywacją immunologiczną.

text: Rola zmutowanej ataksji-teleangiektazji (ATM), dwuniciowego białka rozpoznającego i reagującego na pęknięcia DNA, w stanach zapalnych i chorobach zapalnych jest niejasna. Wcześniej wykazaliśmy, że wysoki poziom ogólnoustrojowego uszkodzenia DNA jest indukowany przez zapalenie jelit u myszy typu dzikiego. Aby określić wpływ niedoboru Atm na stan zapalny, wywołaliśmy eksperymentalne zapalenie okrężnicy u myszy Atm(-/-), Atm(+/-) i typu dzikiego poprzez podanie siarczanu sodu dekstranu (DSS). Myszy Atm(-/-) miały wyższe wskaźniki aktywności choroby i wskaźniki śmiertelności w porównaniu z myszami heterozygotycznymi i typu dzikiego. Ogólnoustrojowe uszkodzenie DNA i odpowiedź immunologiczna charakteryzowały się we krwi obwodowej w trakcie i po trzech cyklach leczenia. Myszy Atm(-/-) wykazywały zwiększoną wrażliwość na poziomy pęknięć nici DNA w leukocytach obwodowych, a także tworzenie mikrojąder w erytroblastach, w porównaniu z myszami heterozygotycznymi i typu dzikiego, zwłaszcza w okresie remisji i po zakończeniu leczenia. Markery uszkodzeń, w których pośredniczą reaktywne formy tlenu i azotu, w tym 8-oksoguanina i nitrotyrozyna, były obecne zarówno w dystalnej części okrężnicy, jak i w leukocytach obwodowych, przy czym myszy Atm(-/-) wykazują więcej tworzenia 8-oksoguaniny niż myszy typu dzikiego. Myszy Atm(-/-) wykazywały większą regulację w górę cytokin zapalnych i znacząco wyższy odsetek aktywowanych limfocytów T CD69+ i CD44+ we krwi obwodowej podczas leczenia. Dlatego ATM może być krytycznym czynnikiem immunoregulacyjnym, tłumiącym szkodliwe skutki przewlekłego zapalenia wywołanego DSS, niezbędnego dla ogólnoustrojowej stabilności genomowej i homeostazy bariery nabłonkowej jelita.


title: Aktywność kinazy 3 podobnej do aktywiny jest ważna dla regeneracji nerek i odwrócenia zwłóknienia

text: Cząsteczki związane z nadrodziną transformującego czynnika wzrostu β (TGF-β), takie jak białka morfogenetyczne kości (BMP) i TGF-β, są kluczowymi regulatorami stanu zapalnego, apoptozy i przemian komórkowych. Tutaj pokazujemy, że receptor BMP kinaza aktywinopodobna 3 (Alk3) jest podwyższony w chorej nerce po urazie. Odkryliśmy również, że jego delecja w nabłonku kanalików prowadzi do zwiększonej sygnalizacji członka rodziny TGF-β1-Smad 3 (Smad3), uszkodzenia nabłonka i zwłóknienia, co sugeruje ochronną rolę dla sygnalizacji, w której pośredniczy Alk3 w nerkach. Analiza struktura-funkcja kompleksu receptor BMP-Alk3-BMP typu 2 (BMPR2) ligand-receptor, wraz z syntetyczną chemią organiczną, doprowadziła do skonstruowania biblioteki małych peptydowych agonistów sygnalizacji BMP, które działają poprzez receptor Alk3. Jeden z takich agonistów peptydów, THR-123, tłumił zapalenie, apoptozę i program przejścia z nabłonka do mezenchymów i odwracał ustalone zwłóknienie w pięciu mysich modelach ostrego i przewlekłego uszkodzenia nerek. THR-123 działa specyficznie poprzez sygnalizację Alk3, ponieważ myszy z ukierunkowaną delecją Alk3 w ich nabłonku kanalikowym nie reagowały na terapię THR-123. Połączenie THR-123 i inhibitora konwertazy angiotensyny, kaptoprylu, przyniosło dodatkową korzyść terapeutyczną w kontrolowaniu zwłóknienia nerek. Nasze badania pokazują, że agoniści sygnalizacji BMP stanowią nową linię środków terapeutycznych o potencjalnej użyteczności w klinice do wywoływania regeneracji, naprawy i odwrotnego zwłóknienia.


title: COHCAP: integracyjny rurociąg genomowy do analizy metylacji DNA z rozdzielczością pojedynczego nukleotydu

text: COHCAP (City of Hope CpG Island Analysis Pipeline) to algorytm do analizy danych metylacji DNA w rozdzielczości pojedynczego nukleotydu, wytwarzanych przez macierz metylacji Illumina lub ukierunkowane sekwencjonowanie wodorosiarczynem. Celem algorytmu COHCAP jest identyfikacja wysp CpG, które wykazują spójny wzór metylacji wśród miejsc CpG. COHCAP jest obecnie jedynym pakietem do metylacji DNA, który zapewnia integrację z danymi dotyczącymi ekspresji genów w celu zidentyfikowania podzbioru wysp CpG, które najprawdopodobniej regulują ekspresję genów w dół, i może generować listy różnie zmetylowanych wysp CpG z ~50% zgodnością z ekspresją genów zarówno z danych linii komórkowych, jak i heterogenicznych danych pacjentów. Na przykład w tym artykule opisano znane biomarkery raka piersi (takie jak receptor estrogenowy) z ujemną korelacją między metylacją DNA a ekspresją genów. COHCAP zapewnia również wizualizację metryk kontroli jakości, obszarów zróżnicowanej metylacji i korelacji między metylacją a ekspresją genów. To oprogramowanie jest bezpłatnie dostępne pod adresem https://sourceforge.net/projects/cohcap/.


title: Podział pacjentów z bólem neuropatycznym na podgrupy według nieprawidłowości czuciowych związanych z bólem: pierwszy krok do warstwowego podejścia do leczenia.

text: TŁO Pacjenci z bólem neuropatycznym prezentują różne zaburzenia czuciowe związane z bólem. Te cechy sensoryczne tworzą różne wzory lub mozaiki – profil sensoryczny – u poszczególnych pacjentów. Jedną z hipotez dotyczących rozwoju profili sensorycznych jest to, że różne patofizjologiczne mechanizmy powstawania bólu powodują specyficzne zaburzenia sensoryczne. Kilka kontrolowanych badań obiecujących nowych leków przyniosło negatywne wyniki, ale te odkrycia mogły być wynikiem niejednorodności populacji pacjentów. Podział pacjentów na podgrupy na podstawie indywidualnych profili sensorycznych może zmniejszyć tę niejednorodność i ulepszyć projekt badania. OSTATNI ROZWÓJ Statystyczna kategoryzacja pacjentów z bólem neuropatycznym wykazała, że podgrupy pacjentów o odmiennych profilach sensorycznych, którzy inaczej postrzegają swój ból, istnieją w różnych zaburzeniach neuropatycznych, chociaż wykryto również pewne odmienne profile specyficzne dla danego zaburzenia. Wyniki pierwszych prób klinicznych, w których na początku badania zastosowano podejście do podgrup, mogą wykazać lepsze działanie badanych leków w określonych podgrupach, a nie w całej kohorcie pacjentów. GDZIE DALEJ?: Nowa klasyfikacja bólu neuropatycznego powinna uwzględniać podgrupy pacjentów o różnych profilach sensorycznych. Fenotypowanie sensoryczne może poprawić projekt badania klinicznego poprzez wzbogacenie badanej populacji o potencjalnych pacjentów reagujących na leczenie i może prowadzić do uwarstwionego podejścia do leczenia, a ostatecznie do leczenia spersonalizowanego.


title: Trzeci międzynarodowy konsensus Definicje dotyczące sepsy i wstrząsu septycznego (Sepsis-3).

text: ZNACZENIE Definicje sepsy i wstrząsu septycznego zostały po raz ostatni zrewidowane w 2001 roku. Od tego czasu poczyniono znaczne postępy w patobiologii (zmiany funkcji narządów, morfologii, biologii komórki, biochemii, immunologii i krążenia), leczeniu i epidemiologii sepsy, co sugeruje potrzeba ponownego zbadania. CEL Ocena i, w razie potrzeby, aktualizacja definicji sepsy i wstrząsu septycznego. PROCES Grupa zadaniowa (n = 19) specjalizująca się w patobiologii sepsy, badaniach klinicznych i epidemiologii została zwołana przez Society of Critical Care Medicine i European Society of Intensive Care Medicine. Definicje i kryteria kliniczne zostały wygenerowane poprzez spotkania, procesy Delphi, analizę baz danych elektronicznych kart zdrowia oraz głosowanie, a następnie rozesłanie do międzynarodowych stowarzyszeń zawodowych z prośbą o wzajemną ocenę i zatwierdzenie (przez 31 stowarzyszeń wymienionych w Potwierdzeniu). KLUCZOWE WNIOSKI Z SYNTEZY DOWODÓW Ograniczenia poprzednich definicji obejmowały nadmierne skupienie się na zapaleniu, wprowadzający w błąd model, zgodnie z którym sepsa przebiega przez ciągłą sepsę do wstrząsu, oraz niewystarczającą swoistość i czułość kryteriów zespołu ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej (SIRS). Obecnie stosuje się wiele definicji i terminologii dotyczących sepsy, wstrząsu septycznego i dysfunkcji narządów, co prowadzi do rozbieżności w zgłaszanej częstości występowania i obserwowanej śmiertelności. Grupa zadaniowa stwierdziła, że termin ciężka sepsa jest zbędny. ZALECENIA Sepsę należy zdefiniować jako zagrażającą życiu dysfunkcję narządową spowodowaną rozregulowaną reakcją gospodarza na zakażenie. W przypadku operacjonalizacji klinicznej dysfunkcję narządów można przedstawić jako wzrost wyniku sekwencyjnej oceny niewydolności narządów (SOFA) o 2 punkty lub więcej, co wiąże się ze śmiertelnością wewnątrzszpitalną większą niż 10%. Wstrząs septyczny należy zdefiniować jako podgrupę sepsy, w której szczególnie głębokie nieprawidłowości krążeniowe, komórkowe i metaboliczne wiążą się z większym ryzykiem zgonu niż w przypadku samej sepsy. Pacjentów ze wstrząsem septycznym można rozpoznać klinicznie na podstawie wymogu stosowania środków wazopresyjnych w celu utrzymania średniego ciśnienia tętniczego 65 mm Hg lub wyższego oraz stężenia mleczanów w surowicy powyżej 2 mmol/l (>18 mg/dl) przy braku hipowolemii. Ta kombinacja wiąże się ze wskaźnikami śmiertelności szpitalnej przekraczającymi 40%. W warunkach pozaszpitalnych, oddziałów ratunkowych lub oddziałów szpitalnych ogólnych, dorosłych pacjentów z podejrzeniem infekcji można szybko zidentyfikować jako bardziej podatnych na złe wyniki typowe dla sepsy, jeśli mają co najmniej 2 z poniższych kryteriów klinicznych, które razem stanowią nowy wynik oceny klinicznej przy łóżku pacjenta określany jako quickSOFA (qSOFA): częstość oddechów 22/min lub większa, zmiana mentalności lub skurczowe ciśnienie krwi 100 mm Hg lub mniej. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Te zaktualizowane definicje i kryteria kliniczne powinny zastąpić poprzednie definicje, zapewnić większą spójność badań epidemiologicznych i badań klinicznych oraz ułatwić wcześniejsze rozpoznanie i bardziej terminowe leczenie pacjentów z sepsą lub z ryzykiem rozwoju sepsy.


title: Przeszczepienie komórek macierzystych u pacjentów z neuropatią autonomiczną spowodowaną amyloidozą pierwotną (AL).

text: CELE Pacjenci z amyloidozą AL mogą odnieść korzyści z wysokodawkowej chemioterapii i autologicznego przeszczepu komórek macierzystych (ASCT). Transplantacja może być trudna z powodu przesunięcia płynów, sepsy i zaburzeń rytmu serca. Amyloidoza może objawiać się neuropatią autonomiczną (AN), która sprawia, że opieka wokół przeszczepu jest problematyczna. Celem tego badania było określenie wyników leczenia pacjentów z AN w trakcie ASCT i po nim. METODY Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne pacjentów z amyloidozą AL ze współistniejącą AN i porównaliśmy ich z dużą dobraną kohortą bez AN, u których również wykonano ASCT. WYNIKI Zidentyfikowaliśmy 13 pacjentów z AN, którzy przeszli ASCT i dopasowaną grupę kontrolną 95 pacjentów bez AN. Pacjenci z AN mieli więcej zajętych narządów (mediana 2,5 vs 1, p < 0,001), a kondycjonująca dawka melfalanu była często zmniejszona o 30% w porównaniu z grupą kontrolną bez AN (p = 0,0015). Mediana czasu hospitalizacji była podobna w obu kohortach, podobnie jak kinetyka wszczepienia. Migotanie przedsionków wystąpiło u wszystkich pacjentów z AN, ale tylko u 1 pacjenta z grupy kontrolnej (p < 0,0001). Mediana przeżycia całkowitego (OS) dla pacjentów z AN wyniosła 29 miesięcy, ale >60 miesięcy dla grupy kontrolnej (p < 0,0001). W analizie jednoczynnikowej zajęcie serca (p = 0,0132), AN (p = 0,0011), współczynnik przesączania kłębuszkowego (p = 0,038), liczba zajętych narządów (p = 0,0064) i NT-pro-BNP (p = 0,039) wszystkie miał wpływ na system operacyjny. W analizie wieloczynnikowej AN zachował niezależny niekorzystny wpływ na OS. WNIOSKI Pacjenci z neuropatią autonomiczną wtórną do amyloidozy AL mogą ze względnym bezpieczeństwem poddać się autologicznej transplantacji komórek macierzystych. Neuropatia autonomiczna jest niezależnym, niekorzystnym wyznacznikiem przeżycia u tych pacjentów.


title: MicroRNA-148a reguluje ekspresję receptora LDL i ABCA1, aby kontrolować poziom krążących lipoprotein

text: Szlak wątrobowego receptora lipoprotein o małej gęstości (LDLR) jest niezbędny do usuwania krążącego cholesterolu LDL (LDL-C). Podczas gdy regulacja transkrypcji LDLR jest dobrze scharakteryzowana, mechanizmy posttranskrypcyjne rządzące ekspresją LDLR dopiero zaczynają się pojawiać. Tutaj opracowujemy wysokowydajny test przesiewowy całego genomu, aby systematycznie identyfikować mikroRNA (miRNA), które regulują aktywność LDLR w ludzkich komórkach wątroby. Na podstawie tego przesiewu zidentyfikowaliśmy i scharakteryzowaliśmy miR-148a jako negatywny regulator ekspresji i aktywności LDLR i zdefiniowaliśmy szlak, w którym pośredniczy białko wiążące element regulatorowy 1 (SREBP1), przez który miR-148a reguluje wychwyt LDL-C. U myszy zahamowanie miR-148a zwiększyło ekspresję wątrobowego LDLR i zmniejszyło LDL-C w osoczu. Ponadto odkryliśmy, że miR-148a reguluje ekspresję w wątrobie kasety wiążącej ATP, podrodziny A, członka 1 (ABCA1) i poziomów krążącego cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C) in vivo. Badania te odkrywają rolę miR-148a jako kluczowego regulatora wątrobowego klirensu LDL-C poprzez bezpośrednią modulację ekspresji LDLR i wykazują terapeutyczny potencjał hamowania miR-148a w celu złagodzenia podwyższonego stosunku LDL-C/HDL-C, znaczącego czynnik ryzyka chorób układu krążenia.


title: BRACHYURY i CDX2 pośredniczą w indukowanym przez BMP różnicowaniu ludzkich i mysich pluripotencjalnych komórek macierzystych w linie embrionalne i pozaembrionalne

text: Uważa się, że BMP indukuje różnicowanie hESC w kierunku wielu linii, w tym mezodermy i trofoblastu. Fenotyp trofoblastu indukowanego przez BMP jest od dawna paradoksem w biologii komórek macierzystych. Tutaj ponownie omówiliśmy funkcję BMP w hESC i mysich komórkach pochodzących z epiblastu. Odkryliśmy, że BMP4 współpracuje z FGF2 (poprzez ERK), indukując mezodermę i hamując różnicowanie endodermy. Te stany indukowały komórki z wysokim poziomem BRACHYURY (BRA), które koeksprymują CDX2. BRA był konieczny i poprzedzał ekspresję CDX2; oba geny były niezbędne do ekspresji nie tylko genów mezodermalnych, ale także genów związanych z trofoblastami. Maksymalną ekspresję tego ostatniego obserwowano przy braku FGF, ale komórki te koeksprymowały geny mezodermalne, a ponadto różniły się powierzchnią komórki i właściwościami epigenetycznymi od trofoblastu łożyskowego. Doszliśmy do wniosku, że BMP indukuje ludzkie i mysie pluripotencjalne komórki macierzyste głównie do tworzenia mezodermy, a nie trofoblastu, działając poprzez BRA i CDX2.


title: Degradacja komórkowego miR-27 przez nowy, bardzo obfity transkrypt wirusowy jest ważny dla wydajnej replikacji wirusa in vivo

text: Cytomegalowirusy eksprymują duże ilości wirusowych miRNA podczas infekcji litycznej, ale tylko nieznacznie zmieniają profil komórkowy miRNA. Najbardziej znaczącą zmianą po zakażeniu litycznym mysim cytomegalowirusem (MCMV) jest szybka degradacja komórek miR-27a i miR-27b. W tym miejscu donosimy, że w tej regulacji pośredniczy transkrypt MCMV m169 złożony z około 1,7 kb i występujący w dużej ilości. Swoistość wobec miR-27a/b jest pośredniczona przez pojedyncze, najwyraźniej zoptymalizowane miejsce wiązania miRNA zlokalizowane w jego 3'-UTR. To miejsce jest łatwo i skutecznie przekierowywane na inne komórkowe i wirusowe miRNA przez zastąpienie miejsca docelowego. Ekspresja 3'-UTR m169 przez wektor adenowirusowy była wystarczająca do pośredniczenia w jego funkcji, wskazując, że żadne inne czynniki wirusowe nie są istotne w tym procesie. Stwierdzono, że degradacji miR-27a/b towarzyszyło ogonowanie i przycinanie 3'. Pomimo dramatycznego wpływu na stabilność miRNA, odkryliśmy, że to oddziaływanie jest wzajemne, co wskazuje na potencjalną regulację m169 przez miR-27a/b. Co najciekawsze, trzy zmutowane wirusy, które nie są już w stanie celować w miR-27a/b, albo z powodu przerwania miejsca docelowego miRNA, albo zastąpienia miejsca docelowego, wykazały znaczną atenuację w wielu narządach już 4 dni po zakażeniu, co wskazuje, że degradacja miR-27a /b jest ważne dla wydajnej replikacji MCMV in vivo.


title: Czynniki społeczne i geograficzne wpływające na dostęp do leczenia raka jelita grubego: badanie rejestru nowotworów

text: CEL Wyniki leczenia raka różnią się w poszczególnych krajach, w których pacjenci z upośledzonych środowisk, o których wiadomo, że mają gorszą przeżywalność. Autorzy podjęli się zbadania wpływu deprywacji w odniesieniu do dostępności szpitali oferujących usługi diagnostyczne i terapeutyczne na scenie przy prezentacji i przyjęciu leczenia. PROJEKTOWANIE Analiza bazy danych rejestru nowotworów. Dane obejmowały etap i szczegóły leczenia z pierwszych 6 miesięcy. Z kodu pocztowego wyprowadzono status społeczno-ekonomiczny najbliższej okolicy zamieszkania oraz czas dojazdu z domu do szpitala. USTAWIENIE Badanie populacyjne pacjentów zamieszkałych na dużym obszarze w północnej Anglii. UCZESTNICY 39 619 pacjentów z rakiem jelita grubego rozpoznanym w latach 1994-2002. MIERZONE WYNIKI Etap rozpoznania i otrzymania leczenia w zależności od deprywacji i odległości od szpitala. WYNIKI U pacjentów z najbardziej upośledzonym kwartylem prawdopodobieństwo rozpoznania raka odbytnicy w stadium 4 było istotnie większe (OR 1,516, p<0,05), ale mniejsze w przypadku raka okrężnicy. Wystąpiła tendencja, że w obu ośrodkach u pacjentów z najbardziej upośledzonego kwartyla prawdopodobieństwo otrzymania chemioterapii w 4 stadium choroby jest mniejsze. Pacjenci z rakiem okrężnicy byli znacznie mniej podatni na leczenie, jeśli pochodzili z jakiegokolwiek obszaru poza najbogatszym (OR 0,639, 0,603 i 0,544 w kwartylach o coraz bardziej ubogich), może to się nasilić, jeśli szpital był oddalony od miejsca ich zamieszkania ( LUB dla czwartego kwartyla dla podróży i deprywacji 0,731, nieistotne). Efekt był mniejszy w przypadku raka odbytnicy i nie zaobserwowano wpływu odległości. WNIOSKI Zamieszkanie na obszarze zdegradowanym wiąże się z tendencjami do wyższego stadium w momencie rozpoznania, a zwłaszcza w przypadku raka okrężnicy do zmniejszonego otrzymywania leczenia. Obserwacje te są zgodne z innymi ustaleniami i wskazują, że dostęp do diagnozy wymaga dalszych badań.


title: Opracowanie kandydatów na markery genomowe do selekcji chorych na raka piersi do terapii dazatynibem.

text: Selekcja pacjentów jest ważna w przypadku terapii celowanych, jednak badania I/II fazy są często niewystarczające do opracowania predyktorów odpowiedzi na lek. Celem tych badań było zdefiniowanie predyktorów genomicznych dazatynibu, które mogłyby być testowane prospektywnie we wczesnej fazie badań klinicznych. Porównano profile ekspresji genów linii komórkowych wrażliwych na dazatynib i opornych na dazatynib (n = 23) w celu opracowania wskaźnika wrażliwości na dazatynib (zmodyfikowany wskaźnik DS). Wskaźnik aktywności szlaku Src (zmieniony wskaźnik Src) zdefiniowano przy użyciu genów indukowanych przez transfekcję Src komórek nabłonka sutka i zoptymalizowano tak, aby był odtwarzalny w liniach komórkowych i próbkach ludzkich. Wskaźnik docelowy dazatynibu został opracowany przy użyciu ważonej sumy 19 kinaz, które wiążą się z dazatynibem ze zmiennym powinowactwem. Skuteczność tych modeli prognostycznych oceniono w niezależnych liniach komórkowych o znanej wrażliwości na dazatynib. Możliwość zastosowania tych testów genomowych do próbek ludzkich oceniono na 133 biopsjach pierwotnych nowotworów piersi. Zmodyfikowany wskaźnik DS wykazał 90% dokładność w niezależnych liniach komórkowych raka piersi (n = 12), a wskaźnik docelowy, ale nie poprawiona sygnatura wskaźnika Src, rozróżniał również komórki wrażliwe na dazatynib i komórki oporne na dazatynib (P = 0,0024). Predyktory genomowe wykazały akceptowalną powtarzalność w replikowanych liniach komórkowych i danych dotyczących ekspresji ludzkich genów. Gdy wszystkie trzy predyktory zastosowano do tych samych 133 próbek pacjentów, predyktory zidentyfikowały różne podzbiory pacjentów jako potencjalnie wrażliwe. Zdefiniowaliśmy trzy koncepcyjnie różne potencjalne predyktory odpowiedzi na dazatynib, które były powtarzalne w różnych liniach komórkowych i danych ludzkich. Te kandydujące markery są testowane w badaniu klinicznym w celu określenia ich użyteczności.


title: BEDTools: elastyczny zestaw narzędzi do porównywania cech genomicznych

text: MOTYWACJA Testowanie korelacji między różnymi zestawami cech genomicznych to fundamentalne zadanie w badaniach genomicznych. Jednak poszukiwanie pokrywania się funkcji z istniejącymi metodami internetowymi jest skomplikowane ze względu na ogromne zbiory danych, które są rutynowo tworzone przy użyciu obecnych technologii sekwencjonowania. Dlatego potrzebne są szybkie i elastyczne narzędzia do skutecznego zadawania złożonych pytań dotyczących tych danych. WYNIKI Ten artykuł przedstawia nowy pakiet oprogramowania do porównywania, manipulowania i opisywania cech genomicznych w formacie Browser Extensible Data (BED) i General Feature Format (GFF). BEDTools obsługuje również porównanie dopasowania sekwencji w formacie BAM do funkcji BED i GFF. Narzędzia są niezwykle wydajne i pozwalają użytkownikowi porównywać duże zbiory danych (np. dane sekwencjonowania nowej generacji) z publicznymi i niestandardowymi ścieżkami adnotacji genomu. BEDTools można łączyć ze sobą, a także ze standardowymi poleceniami systemu UNIX, ułatwiając w ten sposób rutynowe zadania genomiczne, a także potoki, które mogą szybko odpowiadać na skomplikowane pytania dotyczące dużych zbiorów danych genomicznych. DOSTĘPNOŚĆ I REALIZACJA BEDTools został napisany w C++. Kod źródłowy i obszerna instrukcja obsługi są bezpłatnie dostępne pod adresem http://code.google.com/p/bedtools KONTAKT aaronquinlan@gmail.com; imh4y@virginia.edu INFORMACJE DODATKOWE Dodatkowe dane są dostępne na stronie Bioinformatics online.


title: Dieta wegetariańska poprawia markery insulinooporności i stresu oksydacyjnego bardziej niż dieta konwencjonalna u osób z cukrzycą typu 2

text: CELE Celem tego badania było porównanie wpływu diety wegetariańskiej o ograniczonej kaloryczności i konwencjonalnej diety cukrzycowej, samej oraz w połączeniu z ćwiczeniami fizycznymi, na oporność na insulinę, trzewną tkankę tłuszczową i markery stresu oksydacyjnego u pacjentów z cukrzycą typu 2. METODY Użyto 24-tygodniowego, randomizowanego, otwartego, równoległego projektu. Siedemdziesięciu czterech pacjentów z cukrzycą typu 2 zostało losowo przydzielonych albo do grupy eksperymentalnej (n = 37), która otrzymywała dietę wegetariańską, albo do grupy kontrolnej (n = 37), która otrzymywała konwencjonalną dietę cukrzycową. Obie diety były izokaloryczne, niskokaloryczne (-500 kcal/dzień). Wszystkie posiłki w czasie badania były zapewnione. Drugie 12 tygodni diety połączono z ćwiczeniami aerobowymi. Uczestnicy byli badani na początku, 12 tygodniach i 24 tygodniach. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były: wrażliwość na insulinę mierzona za pomocą hiperinsulinemicznej klamry izoglikemicznej; objętość tłuszczu trzewnego i podskórnego mierzona za pomocą rezonansu magnetycznego; oraz stres oksydacyjny mierzony za pomocą substancji reagujących z kwasem tiobarbiturowym. Analizy były z zamiarem leczenia. WYNIKI Czterdzieści trzy procent uczestników w grupie eksperymentalnej i 5% uczestników w grupie kontrolnej zmniejszyło przyjmowanie leków przeciwcukrzycowych (p < 0,001). Masa ciała zmniejszyła się bardziej w grupie eksperymentalnej niż w grupie kontrolnej [-6,2 kg (95% CI -6,6 do -5,3) vs. -3,2 kg (95% CI -3,7 do -2,5); grupa interakcji × czas P = 0,001]. Wzrost wrażliwości na insulinę był istotnie większy w grupie eksperymentalnej niż w grupie kontrolnej [30% (95% CI 24,5-39) vs 20% (95% CI 14-25), p = 0,04]. Redukcja tłuszczu trzewnego i podskórnego była większa w grupie eksperymentalnej niż w grupie kontrolnej (odpowiednio p = 0,007 i p = 0,02). Wzrost adiponektyny w osoczu (p = 0,02) i spadek leptyny (p = 0,02) w grupie eksperymentalnej, bez zmian w grupie kontrolnej. Witamina C, dysmutaza ponadtlenkowa i zredukowany glutation wzrosły w grupie eksperymentalnej (odpowiednio P = 0,002, P < 0,001 i P = 0,02). Różnice między grupami były większe po dodaniu treningu wysiłkowego. Zmiany wrażliwości na insulinę i markerów enzymatycznego stresu oksydacyjnego korelowały ze zmianami tłuszczu trzewnego. WNIOSKI Dieta wegetariańska o ograniczonej kaloryczności miała większą zdolność do poprawy wrażliwości na insulinę w porównaniu z konwencjonalną dietą cukrzycową w okresie 24 tygodni. Większa utrata tłuszczu trzewnego oraz poprawa stężeń adipokin w osoczu i markerów stresu oksydacyjnego przy tej diecie może odpowiadać za zmniejszenie insulinooporności. Dodanie treningu wysiłkowego dodatkowo zwiększyło lepsze wyniki dzięki diecie wegetariańskiej.


title: Stosowanie leków przeciwdepresyjnych i ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u osób starszych: populacyjne badanie kohortowe

text: CELE Zbadanie związku między leczeniem lekami przeciwdepresyjnymi a ryzykiem kilku potencjalnych działań niepożądanych u osób starszych z depresją oraz zbadanie ryzyka według klasy leków przeciwdepresyjnych, czasu stosowania i dawki. PROJEKT Badanie kohortowe osób w wieku 65 lat i starszych, u których zdiagnozowano depresję. USTAWIENIE 570 ogólnych praktyk w Wielkiej Brytanii dostarczających dane do bazy danych podstawowej opieki zdrowotnej QResearch. UCZESTNICY 60 746 pacjentów, u których zdiagnozowano nowy epizod depresji w wieku od 65 do 100 lat w okresie od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2007 r. i obserwowanych do 31 grudnia 2008 r. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE Współczynniki ryzyka związane ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych ze wszystkich przyczyn śmiertelność, podjęto próby samobójstwo/samookaleczenie, zawał mięśnia sercowego, udar/przemijający napad niedokrwienny, upadki, złamania, krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego, padaczka/napady padaczkowe, wypadki drogowe, niepożądane reakcje na leki i hiponatremia, skorygowane o szereg potencjalnych zmiennych zakłócających. Współczynniki ryzyka obliczono dla klasy leków przeciwdepresyjnych (trójpierścieniowe i pokrewne leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inne leki przeciwdepresyjne), dawki i czasu stosowania oraz dla często przepisywanych pojedynczych leków. WYNIKI 54 038 (89,0%) pacjentów otrzymało podczas obserwacji przynajmniej jedną receptę na lek przeciwdepresyjny. Łącznie wydano 1 398 359 recept na leki przeciwdepresyjne: 764659 (54,7%) na selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, 442 192 (31,6%) na trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, 2203 (0,2%) na inhibitory monoaminooksydazy i 189 305 (13,5%) na grupę innych leki przeciwdepresyjne. Związki z niekorzystnymi wynikami różniły się istotnie między klasami leków przeciwdepresyjnych dla siedmiu wyników. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny wiązały się z najwyższymi skorygowanymi współczynnikami ryzyka upadków (1,66, 95% przedział ufności 1,58 do 1,73) i hiponatremii (1,52, 1,33 do 1,75) w porównaniu z sytuacją, w której nie stosowano leków przeciwdepresyjnych. Grupa innych leków przeciwdepresyjnych wiązała się z najwyższymi skorygowanymi współczynnikami ryzyka dla śmiertelności z wszystkich przyczyn (1,66, 1,56 do 1,77), prób samobójczych/samookaleczenia (5,16, 3,90 do 6,83), udaru/przemijającego napadu niedokrwiennego (1,37, 1,22 do 1,55) , złamania (1,64, 1,46 do 1,84) i padaczki/napady padaczkowe (2,24, 1,60 do 3,15), w porównaniu z sytuacją, gdy leki przeciwdepresyjne nie były stosowane. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne nie miały najwyższego współczynnika ryzyka dla żadnego z wyników. Istniały również znacząco różne powiązania między poszczególnymi lekami dla tych samych siedmiu wyników; Trazodon (trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny), mirtazapina i wenlafaksyna (oba w grupie innych leków przeciwdepresyjnych) były związane z najwyższymi wskaźnikami niektórych z tych wyników. Bezwzględne ryzyko śmiertelności w ciągu 1 roku z wszystkich przyczyn wynosiło 7,04% dla pacjentów nieprzyjmujących leków przeciwdepresyjnych, 8,12% dla osób przyjmujących trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, 10,61% dla selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i 11,43% dla innych leków przeciwdepresyjnych. WNIOSKI Selektywne inhibitory i leki wychwytu zwrotnego serotoniny w grupie innych leków przeciwdepresyjnych wiązały się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia szeregu działań niepożądanych w porównaniu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Spośród poszczególnych leków, trazodon, mirtazapina i wenlafaksyna wiązały się z największym ryzykiem dla niektórych wyników. Ponieważ jest to badanie obserwacyjne, jest ono podatne na zakłócenie ze względu na wskazania, błąd kanalizacyjny i rezydualne zamieszanie, więc różnice w charakterystyce między pacjentami, którym przepisano różne leki przeciwdepresyjne, które mogą wyjaśniać niektóre powiązania między lekami a niepożądanymi wynikami, mogą pozostać. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić te odkrycia, ale ryzyko i korzyści różnych leków przeciwdepresyjnych powinny być dokładnie oceniane, gdy leki te są przepisywane osobom starszym.


title: Korzyści ze stosowania statyn u osób bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej, ale z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego: metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych

text: CELE Zbadanie, czy statyny zmniejszają śmiertelność z wszystkich przyczyn oraz poważne incydenty wieńcowe i naczyniowo-mózgowe u osób bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej, ale z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego oraz czy te działania są podobne u mężczyzn i kobiet, u osób młodych i starszych (>65 lat) oraz u osób z cukrzycą. PROJEKT Metaanaliza badań z randomizacją. ŹRÓDŁA DANYCH Rejestr badań kontrolowanych przez Cochrane, Embase i Medline. Abstrakcja danych Dwóch niezależnych badaczy zidentyfikowało badania nad klinicznymi skutkami statyn w porównaniu z grupą placebo lub grupą kontrolną oraz z co najmniej rocznym okresem obserwacji, z udziałem co najmniej 80% lub więcej uczestników bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej oraz danych końcowych dotyczących śmiertelności i poważnych zdarzenia związane z chorobami sercowo-naczyniowymi. Niejednorodność oceniano za pomocą statystyk Q i I(2). Stronniczość publikacji oceniano za pomocą wizualnej oceny wykresów lejkowych i testu regresji Eggera. WYNIKI W 10 badaniach wzięło udział 70 388 osób, z których 23 681 (34%) stanowiły kobiety, a 16 078 (23%) miało cukrzycę. Średni czas obserwacji wyniósł 4,1 roku. Leczenie statynami znacząco zmniejszyło ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (iloraz szans 0,88, 95% przedział ufności 0,81 do 0,96), poważnych incydentów wieńcowych (0,70, 0,61 do 0,81) i poważnych incydentów naczyniowo-mózgowych (0,81, 0,71 do 0,93). Nie zaobserwowano dowodów na zwiększone ryzyko zachorowania na raka. Nie było znaczącej heterogeniczności efektu leczenia w podgrupach klinicznych. WNIOSEK U pacjentów bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej, ale z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, stosowanie statyn wiązało się ze znamienną poprawą przeżycia i znacznym zmniejszeniem ryzyka poważnych incydentów sercowo-naczyniowych.


title: Mechaniczne sprzężenie między transsynaptycznymi zrostami N-kadheryny a przepływem aktyny stabilizuje kolce dendrytyczne

text: Morfologia neuronalnych kolców dendrytycznych jest krytycznym wskaźnikiem funkcji synaptycznej. Jest regulowany przez kilka czynników, w tym wewnątrzkomórkowy cytoszkielet aktyny/miozyny oraz przezkomórkowe adhezje N-kadheryny. Aby zbadać związek mechaniczny między tymi składnikami molekularnymi, przeprowadziliśmy ilościowe eksperymenty obrazowania na żywo w pierwotnych neuronach hipokampa. Odkryliśmy, że obrót aktyny i ruchliwość strukturalna były niższe w kolcach dendrytycznych niż w niedojrzałych filopodiach i wzrosły po ekspresji nieadhezyjnego mutanta N-kadheryny, co skutkuje odwrotną zależnością między ruchliwością kręgosłupa a wzbogaceniem w aktynę. Ponadto farmakologiczna stymulacja miozyny II indukowała ruch wstecz struktur aktyny w kolcach, pokazując, że miozyna II wywiera napięcie na sieć aktyn. Co zaskakujące, tworzenie stabilnych, podobnych do kręgosłupa struktur wzbogaconych w aktynę było indukowane w kontaktach między dendrytycznymi filopodiami a kulkami lub mikrowzorcami pokrytymi N-kadheryną. Wreszcie symulacje komputerowe dynamiki aktyny naśladowały różne warunki doświadczalne, wskazując na szybkość przepływu aktyny jako ważny parametr kontrolujący wzbogacanie aktyny w kolcach dendrytycznych. Razem dane te pokazują, że mechanizm przypominający sprzęgło między adhezją N-kadheryny a przepływem aktyny leży u podstaw stabilizacji filopodiów dendrytycznych w dojrzałych kolcach, mechanizm, który może mieć ważne implikacje w inicjacji, dojrzewaniu i plastyczności synaps w rozwijającym się mózgu.


title: Fosforan i R2D2 ograniczają specyficzność substratową Dicer-2, rybonukleazy sterowanej przez ATP.

text: Drosophila Dicer-2 generuje małe interferujące RNA (siRNA) z długich dwuniciowych RNA (dsRNA), podczas gdy Dicer-1 wytwarza mikroRNA (miRNA) z pre-miRNA. Co sprawia, że dwa Dicery są specyficzne dla ich biologicznych substratów? Odkryliśmy, że oczyszczony Dicer-2 może skutecznie ciąć pre-miRNA, ale nieorganiczny fosforan i partnerskie białko Dicer-2 R2D2 hamują cięcie pre-miRNA. Dicer-2 zawiera C-końcowe domeny RNazy III, które pośredniczą w rozszczepianiu RNA oraz N-końcowy motyw helikazy, którego funkcja jest niejasna. Pokazujemy, że Dicer-2 jest stymulowaną dsRNA ATPazą, która hydrolizuje ATP do ADP; Hydroliza ATP jest wymagana dla Dicer-2 do przetworzenia długiego dsRNA, ale nie pre-miRNA. Dicer-2 typu dzikiego, ale nie mutant defektywny w hydrolizie ATP, może generować siRNA szybciej niż może oddzielić się od długiego substratu dsRNA. Proponujemy, aby domena helikazy Dicer-2 wykorzystywała ATP do generowania wielu siRNA z pojedynczej cząsteczki dsRNA przed oddzieleniem się od jej substratu.


title: Potencjał terapeutyczny stabilizatorów nastroju litu i kwasu walproinowego: poza chorobą afektywną dwubiegunową.

text: Stabilizatory nastroju lit i kwas walproinowy (VPA) są tradycyjnie stosowane w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej (BD), ciężkiej choroby psychicznej wynikającej ze złożonych interakcji między genami a środowiskiem, które powodują deficyty plastyczności i odporności komórek. Potencjał terapeutyczny tych leków w innych chorobach ośrodkowego układu nerwowego również zyskuje na popularności. W tym artykule dokonano przeglądu różnych mechanizmów działania litu i VPA zebranych z komórkowych i zwierzęcych modeli zaburzeń neurologicznych, neurodegeneracyjnych i neuropsychiatrycznych. Dowody kliniczne są dołączane, jeśli są dostępne, aby zapewnić wszechstronną perspektywę pola i potwierdzić niektóre ograniczenia tych metod leczenia. Po pierwsze, przegląd opisuje, w jaki sposób działanie na główne cele tych leków – kinazę syntazy glikogenu-3 w przypadku deacetylaz litowych i histonowych w przypadku VPA – indukuje transkrypcję i ekspresję białek neurotroficznych, angiogennych i neuroprotekcyjnych. Kaskady sygnalizacyjne przeżycia komórek, szlaki stresu oksydacyjnego i mechanizmy kontroli jakości białek mogą dalej leżeć u podstaw korzystnych działań litu i VPA. Dyskutowana jest również zdolność współleczenia do wzmacniania neuroprotekcji i wzmacniania zasiedlania i migracji komórek macierzystych, podobnie jak mikroRNA jako nowe cele terapeutyczne. Wreszcie wyniki badań przedklinicznych wykazały, że korzyści neuroprotekcyjne tych środków ułatwiają działanie przeciwzapalne, angiogenezę, neurogenezę, integralność bariery krew-mózg i neuroprotekcję specyficzną dla choroby. Mechanizmy te można porównać z mechanizmami rozregulowanej choroby, aby zasugerować podstawowe zaburzenia komórkowe i molekularne identyfikowane przez specyficzne biomarkery ryzyka. Przyszłe wysiłki kliniczne są uzasadnione, aby określić terapeutyczny potencjał litu i VPA w całym spektrum chorób ośrodkowego układu nerwowego, ze szczególnym naciskiem na podejście medycyny spersonalizowanej do leczenia tych zaburzeń.


title: Możliwość eliminacji malarii w RPA

text: TŁO Po ostatniej dużej epidemii malarii w 2000 r. częstość występowania malarii w Afryce Południowej znacznie się zmniejszyła. Spadek był tak wyraźny, że RPA spełnia obecnie próg eliminacji malarii Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Biorąc pod uwagę Milenijny Cel Rozwoju, jakim jest odwrócenie rozprzestrzeniania się malarii do 2015 r., Republika Południowej Afryki jest wzywana do przyjęcia programu eliminacji. Badanie to miało na celu określenie stosowności wdrożenia programu eliminacji malarii w dzisiejszej RPA. METODY Przeprowadzono ocenę postępów poczynionych przez RPA w zakresie wdrażania zintegrowanego programu kontroli malarii w trzech prowincjach, w których występuje malaria. Dane dotyczące kontroli wektorów i zarządzania przypadkami zostały przeanalizowane od 2000 do 2011 roku. WYNIKI Zarówno zachorowalność, jak i śmiertelność związana z malarią zmniejszyły się znacząco we wszystkich trzech prowincjach endemicznych od 2000 roku. Największy spadek zaobserwowano w KwaZulu-Natal, gdzie liczba zachorowań zmniejszyła się z 42 276 w 2000 r. do 380 w 2010 r., a liczba zgonów spadła ze 122 w 2000 r. do sześciu w 2010 r. Chociaż odnotowano 49,2% (8553 w porównaniu z 4214) spadek liczby przypadków malarii zgłoszonych w prowincji Limpopo, obecnie jest to największy czynnik wywołujący malarię. częstość występowania w Republice Południowej Afryki. Pomimo tego, że wszystkie trzy prowincje zgłaszają średnie pokrycie środkiem owadobójczym na poziomie ponad 80%, zachorowalność na malarię zarówno w Mpumalanga, jak i Limpopo utrzymuje się powyżej progu eliminacji. Liczba przypadków przenoszonych lokalnie spadła we wszystkich trzech prowincjach malarii, ale liczba przypadków importowanych wzrosła. Zidentyfikowano również luki w wiedzy na temat dystrybucji wektorów, statusu oporności na środki owadobójcze i używania narkotyków. WNIOSKI Eliminacja malarii w Republice Południowej Afryki jest realistyczną możliwością, jeśli spełnione są określone kryteria. Po pierwsze, należy stale wspierać istniejące programy kontroli malarii, aby zapewnić, że osiągnięte korzyści zostaną utrzymane. Po drugie, należy zdecydowanie zachęcać i wspierać transgraniczne inicjatywy kontroli malarii z krajami sąsiadującymi, aby ograniczyć malarię w regionie i import malarii do RPA. Po trzecie, należy pilnie przeprowadzić badania operacyjne, w szczególności dotyczące rozmieszczenia wektorów i stanu odporności na środki owadobójcze, a wreszcie systemy nadzoru muszą zostać udoskonalone, aby zapewnić rutynowe gromadzenie informacji wymaganych do opracowania planu eliminacji.


title: Epidemiologia koinfekcji przenoszonych drogą płciową u kobiet afrykańsko-karaibskich zarażonych i niezakażonych wirusem HIV w Toronto

text: TŁO HIV nieproporcjonalnie dotyka kobiety afrykańsko-karaibskie w Kanadzie, ale częstotliwość i rozmieszczenie zakażeń przenoszonych drogą płciową w tej społeczności nie były wcześniej badane. METODY Rekrutowaliśmy kobiety na podstawie statusu HIV za pośrednictwem lokalnego ośrodka zdrowia w Toronto. Uczestnicy wypełnili kwestionariusz społeczno-behawioralny za pomocą wywiadu audiowizualnego wspomaganego komputerowo (ACASI) i dostarczyli krew na kiłę, HIV, zapalenie wątroby typu B i C, wirus opryszczki pospolitej typu 1 (HSV-1), wirus opryszczki pospolitej typu 2 (HSV-2). ). Różnice w częstości występowania oceniano pod kątem istotności statystycznej za pomocą chi-kwadrat. WYNIKI Zrekrutowaliśmy 126 HIV-pozytywnych i 291 HIV-ujemnych kobiet, których mediana wieku wynosiła odpowiednio 40 i 31 lat (p < 0,001). Aktywne zakażenie HBV i ekspozycja na zakażenie HBV przez całe życie były częstsze u kobiet zakażonych wirusem HIV (4,8% vs 0,34%, p = 0,004; 47,6% vs 21,2%, p < 0,0001), podobnie jak zgłoszone przez samych pacjentów Szczepienie HBV (66,1% vs 44,0%, p = 0,0001). Klasyczne choroby przenoszone drogą płciową występowały rzadko w obu grupach; Częstość występowania BV była niska i nie różniła się w zależności od statusu HIV. Zakażenie HSV-2 było znacznie częstsze u kobiet HIV-dodatnich (86,3%) niż HIV-ujemnych (46,6%) (p < 0,0001). Zakażenie pochwy HPV było również częstsze u kobiet zakażonych wirusem HIV niż u kobiet bez HIV (50,8% vs 22,6%, p < 0,0001), podobnie jak zakażenie onkogennymi typami HPV wysokiego ryzyka (48,4% vs 17,3%, p < 0,0001). ). WNIOSKI Klasyczne choroby przenoszone drogą płciową występowały rzadko w tej populacji kobiet afro-karaibskich w Toronto, opartej na klinice. Częstość występowania HSV-2 była jednak wyższa niż zgłoszona we wcześniejszych badaniach w ogólnej populacji kanadyjskiej i była silnie związana z zakażeniem wirusem HIV, podobnie jak zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B i HPV.


title: Charakterystyka ekspresji i funkcji homologu-1 (PD-1H) zaprogramowanej śmierci 1 (PD-1H) u osób zdrowych i zakażonych wirusem HIV

text: Przewlekła aktywacja immunologiczna, która utrzymuje się pomimo terapii antyretrowirusowej (ART), jest najsilniejszym predyktorem progresji choroby w zakażeniu HIV. Wiadomo, że monocyty/makrofagi u osób zakażonych HIV spontanicznie wydzielają cytokiny, chociaż nie jest znany ani mechanizm, ani zaangażowane cząsteczki. Tutaj pokazujemy, że nadekspresja nowo opisanej cząsteczki kostymulującej, homologu PD1 (PD-1H) w ludzkich monocytach/makrofagach jest wystarczająca do wywołania spontanicznego wydzielania wielu cytokin. Proces ten wymaga sygnalizacji za pośrednictwem PD-1H, ponieważ wydzielanie cytokin może zostać zniesione przez delecję domeny cytoplazmatycznej. Taka nadekspresja PD-1H, związana ze spontaniczną ekspresją cytokin, jest obserwowana w monocytach od osób przewlekle zakażonych HIV i koreluje to z aktywacją immunologiczną i zmniejszeniem ilości CD4, ale nie obciążeniem wirusem. Co więcej, prezentacja antygenu przez monocyty z nadekspresją PD-1H skutkuje zwiększonym wydzielaniem cytokin przez limfocyty T specyficzne dla HIV. Wyniki te sugerują, że PD-1H może odgrywać kluczową rolę w modulowaniu aktywacji immunologicznej i odpowiedzi immunologicznej w zakażeniu HIV.


title: Zachowany mechanizm rozpoznawania centromerowych nukleosomów przez centromerowe białko CENP-C.

text: Segregacja chromosomów podczas mitozy wymaga złożenia kompleksu kinetochorowego w centromerze. Montaż kinetochoru zależy od specyficznego rozpoznawania wariantu histonowego CENP-A w centromerowym nukleosomie przez białko C centromeru (CENP-C). Zdefiniowaliśmy determinanty tego mechanizmu rozpoznawania i odkryliśmy, że CENP-C wiąże hydrofobowy region w ogonie CENP-A i przyłącza się do kwaśnego obszaru histonów H2A i H2B. Stwierdziliśmy ponadto, że szerzej konserwowany motyw CENP-C wykorzystuje ten sam mechanizm rozpoznawania nukleosomów CENP-A. Nasze odkrycia ujawniają konserwatywny mechanizm rekrutacji białek do centromerów i tryb rozpoznawania histonów, w którym nieuporządkowany peptyd wiąże ogon histonów poprzez interakcje hydrofobowe, które ułatwiają dokowanie nukleosomów.


title: Narzędzia chemiczne do obrazowania biomolekularnego.

text: Wizualizacja biologicznie istotnych molekuł i aktywności wewnątrz żywych komórek nadal przekształca biologię komórki w prawdziwie ilościową naukę. Jednak pomimo spektakularnych osiągnięć w niektórych dziedzinach biologii komórki, większość procesów komórkowych nadal przebiega niewidocznie, nie oświetlona nawet najjaśniejszymi wiązkami lasera. Dalszy postęp będzie zatem zależał nie tylko od ulepszeń w oprzyrządowaniu, ale także w coraz większym stopniu od opracowania nowych fluoroforów i czujników fluorescencyjnych do ukierunkowania tych działań. Poniżej omówimy niektóre z ostatnich podejść do generowania takich czujników, metody dołączania ich do wybranych biomolekuł oraz ich zastosowania w różnych problemach biologicznych.


title: Reaktywne formy tlenu, uszkodzenia DNA i podatna na błędy naprawa: model niestabilności genomowej z progresją białaczki szpikowej?

text: Zespoły mielodysplastyczne (MDS) stanowią niejednorodną grupę zaburzeń charakteryzujących się nieskuteczną hematopoezą, ze zwiększoną skłonnością do rozwoju ostrej białaczki szpikowej (AML). Molekularne podstawy progresji MDS są nieznane, ale kluczowym elementem progresji choroby MDS jest utrata materiału chromosomalnego (niestabilność genomowa). Korzystając z naszego dwuetapowego modelu mysiego progresji białaczki szpikowej, obejmującego nadekspresję ludzkich zmutowanych genów NRAS i BCL2, pokazujemy, że następuje stopniowy wzrost częstości uszkodzeń DNA, co prowadzi do zwiększonej częstości podatnej na błędy naprawy dwuniciowej przerwy (DSB) przez niehomologiczne łączenie końców. U tych transgenicznych myszy z progresją choroby występuje równoczesny wzrost reaktywnych form tlenu (ROS). Co ważne, RAC1, niezbędny składnik oksydazy NADPH wytwarzającej ROS, znajduje się za RAS i pokazujemy, że produkcja ROS u myszy NRAS/BCL2 jest częściowo zależna od aktywności RAC1. Uszkodzenie DNA i naprawę podatną na błędy można zmniejszyć lub odwrócić in vivo przez leczenie przeciwutleniaczem N-acetylocysteiną. Nasze dane łączą nieprawidłowości genów z konstytutywnym uszkodzeniem DNA i zwiększonymi błędami naprawy DSB in vivo oraz zapewniają mechanizm wzrostu wskaźnika błędów naprawy DNA wraz z postępem choroby MDS. Dane te sugerują strategie leczenia ukierunkowane na szlaki RAS/RAC i wytwarzanie ROS w ludzkich MDS/AML.


title: Związek między stanem zapalnym a przerzutami: amyloid A1 i A3 w surowicy indukują przerzuty i są celem indukującego przerzuty S100A4

text: S100A4 bierze udział w przerzutach i przewlekłym zapaleniu, ale jego funkcja pozostaje niepewna. Tutaj ustalamy zależny od S100A4 związek między stanem zapalnym a progresją guza przerzutowego. Stwierdziliśmy, że białka ostrej fazy odpowiedzi amyloidu A (SAA) 1 i SAA3 w surowicy są celami transkrypcyjnymi S100A4 poprzez sygnalizację receptora Toll-podobnego 4 (TLR4)/czynnika jądrowego-κB. Białka SAA stymulowały transkrypcję RANTES (regulowanej po aktywacji wyrażanych i przypuszczalnie wydzielanych przez normalne komórki T), G-CSF (czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów) i MMP2 (metaloproteinaza macierzy 2), MMP3, MMP9 i MMP13. Po raz pierwszy wykazaliśmy również, że SAA stymulują własną transkrypcję oraz prozapalne białka S100A8 i S100A9. Ponadto silnie zwiększały adhezję komórek nowotworowych do fibronektyny oraz stymulowały migrację i inwazję ludzkich i mysich komórek nowotworowych. Dożylne wstrzyknięcie białka S100A4 indukowało ekspresję białek SAA i cytokin w sposób narządowy. W zwierzęcym modelu raka piersi ektopowa ekspresja SAA1 lub SAA3 w komórkach nowotworowych silnie sprzyjała tworzeniu rozległych przerzutów, którym towarzyszyła masowa infiltracja komórek odpornościowych. Ponadto koordynacja ekspresji S100A4 i SAA w próbkach guza od pacjentów z rakiem jelita grubego istotnie korelowała ze zmniejszoną przeżywalnością całkowitą. Dane te pokazują, że białka SAA są efektorami dla funkcji promujących przerzuty S100A4 i służą jako łącznik między stanem zapalnym a progresją nowotworu.


title: Aktywność dehydrogenazy pirogronianowej i akumulacja grup acetylowych podczas wysiłku po różnych dietach.

text: Aktywność dehydrogenazy pirogronianowej (PDHa) i akumulację grup acetylowych badano w ludzkim mięśniu szkieletowym w spoczynku i podczas ćwiczeń po różnych dietach. Pięciu mężczyzn jeździło na rowerze z 75% maksymalnego poboru O2 (VO2 max) do wyczerpania po spożyciu diety niskowęglowodanowej (LCD) przez 3 dni i ponownie 1-2 tygodnie później przez taki sam czas po spożyciu diety wysokowęglowodanowej (HCD) przez 3 dni. Spoczynkowe PDHa było niższe po LCD (0,20 +/- 0,04 vs 0,69 +/- 0,05 mmol.min-1.kg mokrej masy-1; P < 0,05) i zbiegło się z wyższym stosunkiem acetylo-CoA do CoASH w mięśniach , zawartość acetylo-CoA i zawartość acetylokarnityny. PDHa wzrosło podczas wysiłku w obu warunkach, ale wolniej w stanie LCD w porównaniu ze stanem HCD (1,46 +/- 0,25 vs. 2,65 +/- 0,23 mmol.min-1.kg mokry wt-1 po 16 min i 1,88 +/- 0,20 vs 3,11 +/- 0,14 na koniec ćwiczenia; P < 0,05). Podczas wysiłku zawartość acetylo-CoA i acetylokarnityny w mięśniach oraz stosunek acetylo-CoA do CoASH zmniejszyły się w stanie LCD, ale wzrosły w stanie HCD. W warunkach spoczynkowych na PDHa wpływała dostępność paliw tłuszczowych lub węglowodanowych, działając poprzez zmiany w stosunku acetylo-CoA do CoASH. Jednak podczas wysiłku aktywacja PDHa zachodziła niezależnie od zmian w stosunku acetylo-CoA do CoASH, co sugeruje, że inne czynniki są ważniejsze.


title: Hematopoeza klonalna o nieokreślonym potencjale i jej odróżnienie od zespołów mielodysplastycznych.

text: Niedawne analizy genetyczne dużych populacji wykazały, że mutacje somatyczne w komórkach krwiotwórczych prowadzące do ekspansji klonalnej są powszechnie nabywane podczas starzenia się człowieka. Hematopoeza ograniczona klonalnie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem późniejszego rozpoznania neoplazji szpikowej lub limfoidalnej i zwiększoną śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny. Chociaż zespoły mielodysplastyczne (MDS) są definiowane przez cytopenię, dysplastyczną morfologię komórek krwi i szpiku oraz hematopoezę klonalną, większość osób, u których dochodzi do hematopoezy klonalnej podczas starzenia, nigdy nie rozwinie MDS. Dlatego nabycie mutacji somatycznych, które kierują ekspansją klonalną przy braku cytopenii i hematopoezy dysplastycznej, można uznać za hematopoezę klonalną o nieokreślonym potencjale (CHIP), analogiczną do gammopatii monoklonalnej o nieokreślonym znaczeniu i limfocytozy monoklonalnych komórek B, które są stanami prekursorowymi dla hematologii. nowotwory, ale zwykle są łagodne i nie postępują. Ponieważ mutacje są często obserwowane u zdrowych osób starszych, wykrycie mutacji somatycznej związanej z MDS u pacjenta z cytopenią bez innych dowodów na MDS może powodować niepewność diagnostyczną. W tym miejscu omawiamy naturę i częstość występowania CHIP, odróżnienie tego stanu od MDS oraz aktualne obszary niepewności dotyczące kryteriów diagnostycznych dla nowotworów złośliwych szpiku.


title: Metylacja DNA pośredniczy w regulacji w dół MicroRNA-33b i jego roli w raku żołądka

text: Odkrycie mikroRNA (miRNA) dostarcza nowego i potężnego narzędzia do badania mechanizmu, diagnozowania i leczenia ludzkich nowotworów. Obecnie regulacja w dół miRNA supresyjnych na nowotwór przez hipermetylację wysp CpG staje się powszechną cechą charakterystyczną raka. Tutaj pisaliśmy, że obniżenie poziomu miR-33b było związane ze stadium pM pacjentów z rakiem żołądka (GC). Ektopowa ekspresja miR-33b w komórkach HGC-27 i MGC-803 hamowała proliferację, migrację i inwazję komórek, co może być spowodowane ukierunkowaniem miR-33b na onkogen c-Myc. Co więcej, zwiększony poziom metylacji wyspy CpG powyżej miR-33b u pacjentów z GC z obniżonym poziomem miR-33b został potwierdzony przez amplifikację PCR specyficzną dla metylacji (MSP). Ponadto ponowne wprowadzenie miR-33b znacząco hamowało nowotworzenie komórek GC u nagich myszy. Podsumowując, miR-33b działa jako supresor nowotworu, a hipermetylacja wyspy CpG powyżej miR-33b jest odpowiedzialna za jego regulację w dół w raku żołądka.


title: Modulacja metabolizmu glukozy w makrofagach przez produkty syntazy tlenku azotu.

text: Tlenek azotu (NO) jest produktem metabolizmu L-argininy, który hamuje metabolizm oksydacyjny komórek poprzez hamowanie cyklu kwasów trikarboksylowych i enzymów łańcucha transportu elektronów. Badano wpływ aktywności syntazy NO (NOS) na specyficzne szlaki metabolizmu glukozy w świeżo pobranych i hodowanych przez noc makrofagach otrzewnowych szczurów, w spoczynku i po stymulacji zymosanem, przy użyciu glukozy znakowanej radioizotopem. Aktywność NOS była modulowana poprzez stężenie L-argininy w pożywce hodowlanej i zastosowanie jej specyficznego inhibitora, NG-monometylo-L-argininy, i oznaczana ilościowo przy użyciu znakowanej radioaktywnie L-argininy. Wyniki wykazały, że aktywność NOS była związana ze zwiększonym zanikiem glukozy, glikolizą i aktywnością przecieku monofosforanu heksozy oraz, zgodnie ze znanym hamowaniem metabolizmu oksydacyjnego związanego z produkcją NO, ze zmniejszeniem przepływu glukozy i węgla maślanowego przez cykl kwasu trikarboksylowego. Ponadto względny wzrost wykorzystania glukozy po stymulacji zymosanem został wzmocniony przez leczenie, które tłumiło aktywność NOS. Wyniki te pokazują, że właściwości metabolizmu glukozy przez makrofagi są w znacznym stopniu determinowane przez produkty NOS.


title: SOCS1/JAB jest negatywnym regulatorem aktywacji makrofagów indukowanej przez LPS.

text: Lipopolisacharyd bakteryjny (LPS) wyzwala wrodzoną odpowiedź immunologiczną poprzez receptor Toll-podobny (TLR) 4. Pokazujemy tutaj, że supresor sygnalizacji cytokin-1 (SOCS1/JAB) jest szybko indukowany przez LPS i ujemnie reguluje sygnalizację LPS. Myszy SOCS1(+/-) lub myszy SOCS1(-/-) z tłem z niedoborem interferonu-gamma (IFNgamma) były bardziej wrażliwe na letalne skutki wywołane przez LPS niż myszy z miotu typu dzikiego. Indukowana przez LPS synteza NO(2)(-) i wytwarzanie TNFalfa zostały wzmocnione w makrofagach SOCS1(-/-). Co więcej, tolerancja LPS, mechanizm ochronny przed wstrząsem endotoksynowym, była również uderzająco zmniejszona w komórkach SOCS1(-/-). Indukowana przez LPS fosforylacja I-kappaB i p38 była podwyższona w makrofagach SOCS1(-/-), a wymuszona ekspresja SOCS1 tłumiła indukowaną przez LPS aktywację NF-kappaB. Tak więc SOCS1 bezpośrednio tłumi sygnalizację TLR4 i moduluje wrodzoną odporność.


title: Wyzwalane przez bakterie komórki regulatorowe T CD4+ hamują zapalenie jelita grubego wywołane przez Helicobacter hepaticus

text: Wcześniej wykazaliśmy, że u myszy z niedoborem interleukiny (IL)-10 (nokaut IL-10 [KO]), ale nie u myszy typu dzikiego (WT), po zakażeniu Helicobacter hepaticus rozwija się zapalenie okrężnicy. Tutaj pokazujemy, że zakażone myszy KO z genem aktywującym rekombinację (RAG) rozwijają zapalenie jelit po rekonstytucji limfocytami T CD4+ ze zwierząt IL-10 KO i że kotransfer limfocytów T CD4+ z myszy WT zakażonych, ale nie niezainfekowanych, zapobiega temu zapalenie okrężnicy. Chroniące przed chorobą komórki CD4+ WT są zawarte we frakcji CD45RBlow i nieoczekiwanie znaleziono je zarówno w subpopulacjach CD25+, jak i CD25- tych komórek, przy czym ich częstość jest wyższa w tych ostatnich. Mechanizm blokowania zapalenia okrężnicy przez komórki CD25+ i CD25− CD45RBlow CD4+ obejmuje IL-10 i nietransformujący czynnik wzrostu (TGF)-β, ponieważ leczenie przeciwciałem monoklonalnym anty-IL-10R, ale nie anty-TGF-β znosiło ich działanie ochronne. In vitro wykazano, że komórki CD45RBlow CD4+ z zakażonych myszy WT wytwarzają IL-10 i hamują wytwarzanie interferonu-γ przez komórki IL-10 KO CD4+ w sposób specyficzny dla antygenu H. hepatica. Razem nasze dane potwierdzają koncepcję, że zakażenie H. hepatica powoduje indukcję u myszy WT regulatorowych limfocytów T, które zapobiegają zapaleniu okrężnicy wywołanemu przez bakterie. Indukcja takich komórek w odpowiedzi na florę jelitową może być mechanizmem chroniącym normalne osobniki przed nieswoistym zapaleniem jelit.


title: Czujnik NLRP12 ujemnie reguluje chorobę autozapalną poprzez modulowanie produkcji interleukiny-4 w limfocytach T.

text: Mutacje zmiany sensu w domenie pirynowej receptora podobnej do domeny oligomeryzacji wiążącej nukleotydy (NOD) zawierającej rodzinę genu 12 (Nlrp12) są związane z okresowymi zespołami gorączki i atopowym zapaleniem skóry u ludzi. Tutaj wykazaliśmy kluczową rolę NLRP12 w negatywnej regulacji patogennych odpowiedzi komórek T. Myszy Nlrp12(-/-) odpowiedziały na immunizację antygenem hiperzapalnymi odpowiedziami komórek T. Ponadto przeniesienie limfocytów T CD4(+)CD45RB(hi)Nlrp12(-/-) do myszy z niedoborem odporności doprowadziło do cięższego zapalenia okrężnicy i atopowego zapalenia skóry. Niedobór NLRP12 nie spowodował jednak zaostrzenia paraliżu wstępującego podczas eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia mózgu i rdzenia (EAE); zamiast tego u myszy Nlrp12(-/-) rozwinęły się atypowe objawy neurozapalne, które charakteryzowały się ataksją i utratą równowagi. Zwiększona produkcja interleukiny-4 (IL-4) za pośrednictwem komórek T sprzyja rozwojowi nietypowej choroby EAE u myszy Nlrp12(-/-). Wyniki te definiują nieoczekiwaną rolę NLRP12 jako wewnętrznego negatywnego regulatora odporności za pośrednictwem limfocytów T i identyfikują zmienioną regulację NF-κB i produkcję IL-4 jako kluczowe mediatory choroby związanej z NLRP12.


title: Shc koordynuje sygnały z połączeń międzykomórkowych i integryn, aby regulować zapalenie wywołane przepływem

text: Blaszki miażdżycowe rozwijają się w obszarach naczyń związanych z przewlekłym stanem zapalnym z powodu zaburzeń przepływu. Modulacja fenotypu śródbłonka przez przepływ wymaga integracji wielu szlaków mechanotransdukcji, ale nie jest dobrze poznane, w jaki sposób można to osiągnąć. Pokazujemy tutaj, że w odpowiedzi na przepływ, białko adaptorowe Shc jest aktywowane i łączy się z adhezją komórka-komórka i komórka-macierz. Aktywacja Shc wymaga kinaz tyrozynowych receptora 2 czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego i Src. Aktywacja Shc i jej asocjacja z kadheryną śródbłonka naczyniowego (VE-kadheryna) są niezależne od macierzy. W przeciwieństwie do tego, wiązanie Shc z integrynami wymaga VE-kadheryny, ale zachodzi tylko na określonych matrycach. Wyciszanie Shc powoduje redukcję zarówno sygnałów niezależnych od matrycy, jak i zależnych od matrycy. Ponadto Shc reguluje sygnalizację zapalną indukowaną przepływem poprzez aktywację sygnałów zależnych od jądrowego czynnika kappaB, które prowadzą do miażdżycy. In vivo, Shc jest aktywowany w obszarach tętnic podatnych na miażdżycę, a jego aktywacja koreluje z obszarami miażdżycy. Nasze wyniki potwierdzają model, w którym Shc koordynuje sygnały z adhezji komórka-komórka i komórka-macierz w celu wywołania sygnalizacji zapalnej indukowanej przepływem.


title: Redystrybucja SIRT1 na chromatynie promuje stabilność genomową, ale zmienia ekspresję genów podczas starzenia

text: Niestabilność genomowa i zmiany w ekspresji genów są cechami charakterystycznymi starzenia eukariotycznego. Drożdżowa deacetylaza histonowa Sir2 wycisza transkrypcję i stabilizuje powtarzające się DNA, ale podczas starzenia lub w odpowiedzi na pęknięcie DNA, kompleks Sir przemieszcza się do miejsc niestabilności genomowej, co powoduje wyciszenie genów powodujących sterylność, charakterystyczną dla starzenia drożdży. Wykorzystując embrionalne komórki macierzyste, pokazujemy, że ssacze Sir2, SIRT1 tłumią powtarzające się DNA i funkcjonalnie zróżnicowany zestaw genów w genomie myszy. W odpowiedzi na uszkodzenie DNA SIRT1 oddziela się od tych loci i przemieszcza się do pęknięć DNA, aby promować naprawę, powodując zmiany transkrypcyjne, które są podobne do tych w starzejącym się mózgu myszy. Zwiększona ekspresja SIRT1 sprzyja przeżyciu w mysim modelu niestabilności genomowej i hamuje zmiany transkrypcyjne zależne od wieku. Zatem redystrybucja SIRT1 i innych białek modyfikujących chromatynę wywołana uszkodzeniem DNA może być konserwatywnym mechanizmem starzenia u eukariontów.