title: Częste warianty BRCA1 i podatność na raka piersi i jajnika w populacji ogólnej.

text: Uważa się, że większość rodzin z wieloma przypadkami raka piersi o młodym początku i raka jajnika jest spowodowana wysoce penetrującymi mutacjami w predysponujących genach BRCA1 i BRCA2. Jednak te mutacje są rzadkie w populacji i prawdopodobnie odpowiadają tylko za kilka procent wszystkich przypadków raka piersi. Znacznie większy odsetek raka piersi może w zasadzie wynikać z powszechnych wariantów, które niosą ze sobą mniejsze indywidualne ryzyko. Istnieje kilka powszechnych polimorfizmów w genie BRCA1, które generują podstawienia aminokwasów. Zbadaliśmy częstość występowania czterech z tych polimorfizmów: Gln356Arg, Pro871Leu, Glu1038Gly i Ser1613Gly w dużej serii przypadków raka piersi i jajnika oraz w dopasowanych kontrolach. Ze względu na silną nierównowagę sprzężeń te cztery miejsca generują tylko trzy haplotypy z częstością > 1,3%. Najczęstsze haplotypy, zdefiniowane przez allele Gln356Pro871Glu1038Ser1613 i Gln356Leu871Gly1038Gly1613, mają częstości odpowiednio 0,57 i 0,32, a częstości te nie różnią się znacząco między pacjentami a grupą kontrolną. W związku z tym najczęstsze polimorfizmy genu BRCA1 nie mają istotnego wpływu na ryzyko raka piersi lub jajnika. Jednak nasze dane sugerują, że allel Arg356 może mieć inny rozkład genotypu u pacjentów z rakiem piersi niż w grupie kontrolnej (homozygoty Arg356 są częstsze w grupach kontrolnych, P = 0,01), co wskazuje, że może on chronić przed rakiem piersi. Jeśli to odkrycie zostanie potwierdzone, może dostarczyć wglądu w cechy strukturalne białka BRCA1, które są ważne dla jego funkcji.


title: Ćwiczenia powodują specyficzną dla tkanki zmianę produkcji NO w nerkach i płucach.

text: Tlenek azotu (NO) jest wytwarzany w śródbłonku naczyń i jest substancją silnie rozszerzającą naczynia, która uczestniczy w regulacji miejscowego napięcia naczyń. Wysiłek fizyczny powoduje szczególne zmiany w ogólnoustrojowym i regionalnym przepływie krwi, tj. zwiększenie ogólnoustrojowego przepływu krwi i redystrybucję miejscowego przepływu krwi w tkankach, przez co przepływ krwi jest znacznie zwiększony w pracujących mięśniach, a zmniejszony w niektórych narządach, takich jak nerki i jelita. Postawiliśmy więc hipotezę, że ćwiczenia powodują specyficzną tkankowo zmianę produkcji NO w niektórych narządach wewnętrznych. Zbadaliśmy, czy wysiłek fizyczny wpływa na ekspresję mRNA i białka syntazy NO (NOS), aktywność NOS i tkankowy poziom azotynów/azotanów (stabilnych produktów końcowych NO) w nerkach (w których przepływ krwi podczas wysiłku jest zmniejszony) i płucach (w który przepływ krwi podczas wysiłku zwiększa się wraz ze wzrostem pojemności minutowej serca) szczura. Szczury biegały na bieżni przez 45 min z prędkością 25 m/min. Natychmiast po tym ćwiczeniu nerki i płuca zostały szybko usunięte. Szczury kontrolne pozostawały w spoczynku podczas tego 45-minutowego okresu. Ekspresja mRNA śródbłonkowego NOS (eNOS) w nerkach była znacznie niższa u szczurów wysiłkowych niż u szczurów kontrolnych, podczas gdy w płucach była znacznie wyższa u szczurów wysiłkowych niż u szczurów kontrolnych. Analiza Western blot potwierdziła regulację w dół i w górę białka eNOS odpowiednio w nerkach i płucach po wysiłku. Z drugiej strony, ani ekspresja neuronalnego NOS (nNOS) mRNA i nNOS, ani indukowalnego NOS (iNOS) mRNA i iNOS w nerkach i płucach nie różniły się między szczurami wysiłkowymi i kontrolnymi. Aktywność NOS w nerkach była znacznie niższa u szczurów ćwiczących niż u szczurów kontrolnych, podczas gdy ta w płucach była znacznie wyższa u szczurów ćwiczących niż u szczurów kontrolnych. Z drugiej strony aktywność iNOS w nerkach i płucach nie różniła się między szczurami ćwiczącymi a szczurami kontrolnymi. Poziom azotynów/azotanów w tkankach w nerkach był znacznie niższy u szczurów ćwiczących, podczas gdy w płucach był znacznie wyższy u szczurów ćwiczących. Obecne wyniki pokazują, że wytwarzanie NO ulega wyraźnej i specyficznej dla tkanki zmianie w nerkach i płucach podczas ćwiczeń.


title: Znakowanie balistyczne i dynamiczne obrazowanie astrocytów w organotypowych kulturach skrawków hipokampa

text: Astrocyty protoplazmatyczne w tkankach OUN ssaków in vivo mają wysoce złożoną morfologię 3D, ale w kulturach zdysocjowanych komórek często przyjmują spłaszczoną, podobną do fibroblastów morfologię, zawierającą tylko kilka prostych procesów. Poprzez znakowanie fluorescencyjne i rekonstrukcję konfokalną pokazujemy, że wiele astrocytów w organotypowych kulturach skrawków hipokampa wykazuje bardziej natywną złożoną cytoarchitekturę. Chociaż astrocyty na powierzchni kultur skrawków wykazują reaktywną formę z kilkoma grubymi glejowymi procesami kwaśnego białka fibrylarnego (GFAP), astrocyty znajdujące się w głębszych częściach skrawków tkanki zachowują wysoce złożoną morfologię 3D z wieloma drobnymi występami podobnymi do kręgosłupa lub welonu . Dziesiątki astrocytów można znakować w hodowlach jednowarstwowych przez balistyczne dostarczanie za pomocą pistoletu genowego cząstek złota lub wolframu niosących cDNA (Biolistics), lipofilowe barwniki (DiOistics) lub fluorescencyjne wewnątrzkomórkowe wskaźniki wapnia (Calistics). Ekspresja ukierunkowanej na błony formy eGFP (Lck-GFP) jest lepsza od rozpuszczalnego eGFP w rozwiązywaniu drobnych procesów astrocytowych. Poklatkowe obrazowanie konfokalne astrocytów transfekowanych Lck-GFP lub astrocytów znakowanych „kalistycznie” wykazuje odpowiednio przebudowę strukturalną i przejściowe zmiany wapnia. To podejście zapewnia system in vitro do badania architektury funkcjonalnej, rozwoju i dynamicznej przebudowy astrocytów oraz ich związków z neuronami i glejem w żywych tkankach mózgu ssaków.


title: Bipotencjalna populacja prekursorów trzustki i wątroby w endodermie embrionalnej.

text: Trzustka wyłania się niezależnie od grzbietowej i brzusznej domeny embrionalnej endodermy jelita. Eksperymenty z inaktywacją genów na myszach zidentyfikowały czynniki niezbędne do rozwoju trzustki grzbietowej, ale czynniki inicjujące trzustkę brzuszną pozostały nieuchwytne. W tym badaniu zbadaliśmy hipotezę, że pojawienie się brzusznej trzustki jest związane z pojawieniem się wątroby. Odkryliśmy, że wątroba i trzustka brzuszna są określone w tym samym czasie iw tej samej ogólnej domenie komórek. Korzystając z eksperymentów z eksplantacją tkanki zarodkowej, stwierdzamy, że domyślnym przeznaczeniem endodermy brzusznej przedniej części jelita jest aktywacja programu genów trzustki. Sygnalizacja FGF z mezodermy serca kieruje tę endodermę do ekspresji genów wątroby zamiast genów trzustki. Nie znaleziono dowodów wskazujących, że wybór typu komórek trzustki lub wątroby obejmuje selekcję pod kątem wzrostu lub żywotności. Mezoderma serca lub FGF indukuje lokalną ekspresję sonic hedgehog, co z kolei hamuje trzustkę, ale nie wątrobę. Populacja bipotencjalnych komórek prekursorowych trzustki i wątroby w rozwoju embrionalnym i selekcja jej losu przez FGF ma cechy, które wydają się być rekapitulowane w dorosłej trzustce i znajdują odzwierciedlenie w ewolucji tych narządów.


title: Sygnalizacja ErbB4-neuregulina moduluje rozwój synaps i arboryzację dendrytyczną poprzez odrębne mechanizmy.

text: Zaburzenia funkcji neureguliny-1 (NRG1)/ErbB4 powiązano ze schizofrenią. Dotknięci pacjenci wykazują zmienione poziomy tych białek i wykazują niedoczynność synaps glutaminergicznych, jak również zmienione obwody neuronalne. Jednak rola NRG1/ErbB4 w regulacji dojrzewania synaps i powstawania procesów neuronalnych nie została dokładnie zbadana. Tutaj pokazujemy, że ErbB4 ulega ekspresji w hamujących interneuronach zarówno w miejscach pobudzających, jak i hamujących postsynaptycznych. Nadekspresja ErbB4 postsynaptycznie zwiększa rozmiar, ale nie liczbę wejść presynaptycznych. Odwrotnie, knockdown ErbB4 przy użyciu shRNA zmniejsza wielkość wejść presynaptycznych, wykazując specyficzną rolę endogennego ErbB4 w dojrzewaniu synaps. Stosując zmutowane konstrukty ErbB4 wykazaliśmy, że dojrzewanie synapsy, w którym pośredniczy ErbB4, wymaga jej domeny zewnątrzkomórkowej, podczas gdy jej aktywność kinazy tyrozynowej jest zbędna w tym procesie. Wykazujemy również, że zubożenie ErbB4 zmniejsza liczbę pierwotnych neurytów i że stymulacja ErbB4 przy użyciu rozpuszczalnej formy NRG1 skutkuje bujną arborizacją dendrytyczną poprzez aktywację domeny kinazy tyrozynowej ErbB4 i szlaku 3-kinazy fosfoinozytydowej. Odkrycia te pokazują, że sygnalizacja NRG1/ErbB4 w różny sposób reguluje dojrzewanie synaps i morfologię dendrytów poprzez dwa różne mechanizmy obejmujące, odpowiednio, sygnalizację transsynaptyczną i aktywność kinazy tyrozynowej.


title: Interakcje dynamicznej helisy w sygnalizacji transbłonowej

text: Badanie, w jaki sposób domeny transbłonowe białka przekazują sygnały przez błony, nękane są wyjątkowymi wyzwaniami. Tutaj omawiamy okoliczności, które doprowadziły do sukcesu i zastanawiamy się nad tym, czego nauczyliśmy się z tych przykładów. Takie wysiłki sugerują, że niektóre z najbardziej interesujących właściwości oddziaływań transbłonowych mogą być najmniej podatne na badanie za pomocą obecnych technik.


title: Związek między paleniem a ryzykiem raka pęcherza u mężczyzn i kobiet.

text: KONTEKST Poprzednie badania wskazują, że populacyjne ryzyko raka pęcherza moczowego (PAR) związane z paleniem tytoniu wynosi od 50% do 65% u mężczyzn i od 20% do 30% u kobiet, a obecne palenie papierosów potraja ryzyko zachorowania na raka pęcherza moczowego w porównaniu z nigdy niepalącym. W ciągu ostatnich 30 lat wskaźniki zapadalności w Stanach Zjednoczonych utrzymywały się na stałym poziomie u mężczyzn (123,8 na 100 000 osobolat do 142,2 na 100 000 osobolat) i kobiet (32,5 na 100 000 osobolat do 33,2 na 100 000 osobolat); jednak zmiana częstości palenia i składu papierosów uzasadnia ponowne oszacowanie ryzyka palenia i raka pęcherza moczowego. CEL Ocena związku między paleniem tytoniu a rakiem pęcherza moczowego. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Mężczyźni (n = 281.394) i kobiety (n = 186.134) z kohorty National Institutes of Health-AARP (NIH-AARP) Diet and Health Study wypełnili kwestionariusz dotyczący stylu życia i byli obserwowani od 25 października 1995 r. , oraz 31 grudnia 2006. Poprzednie prospektywne badania kohortowe dotyczące palenia tytoniu i przypadków raka pęcherza moczowego zostały zidentyfikowane na podstawie przeglądu systematycznego, a względne ryzyko oszacowano na podstawie modeli z efektami stałymi z heterogenicznością ocenianą za pomocą statystyki I(2). GŁÓWNE MIARY REZULTATU Współczynniki ryzyka (HR), PAR i liczba potrzebna do zaszkodzenia (NNH). WYNIKI W okresie 4 518 941 osobolat obserwacji, rak pęcherza moczowego wystąpił u 3896 mężczyzn (144,0 na 100 000 osobolat) i 627 kobiet (34,5 na 100 000 osobolat). Byli palacze (119,8 na 100 000 osobolat; HR 2,22; 95% przedział ufności [CI] 2,03-2,44; NNH 1250) i obecni palacze (177,3 na 100 000 osobolat; HR 4,06; 95% CI 3,66 -4,50; NNH, 727) mieli wyższe ryzyko raka pęcherza niż nigdy nie palący (39,8 na 100 000 osobolat). W przeciwieństwie do tego, sumaryczne oszacowanie ryzyka dla aktualnego palenia w 7 poprzednich badaniach (rozpoczętych między 1963 a 1987) wyniosło 2,94 (95% CI, 2,45-3,54; I(2) = 0,0%). PAR dla każdego palenia w naszym badaniu wynosił 0,50 (95% CI, 0,45-0,54) u mężczyzn i 0,52 (95% CI, 0,45-0,59) u kobiet. WNIOSEK W porównaniu ze zbiorczymi danymi z USA z kohort rozpoczętych w latach 1963-1987, względne ryzyko palenia w nowszej kohorcie NIH-AARP Diet and Health Study było wyższe, przy czym PAR dla kobiet były porównywalne z tymi dla mężczyzn.


title: Leptyna reguluje transportery glutaminianu i glukozy w astrocytach podwzgórza.

text: Komórki glejowe pełnią krytyczne funkcje, które zmieniają metabolizm i aktywność neuronów, i rośnie zainteresowanie ich rolą w łaknieniu i równowadze energetycznej. Wcześniej donoszono, że leptyna, kluczowy regulator apetytu i metabolizmu, wpływa na białka strukturalne i morfologię gleju. Tutaj pokazujemy, że stan metaboliczny i leptyna modyfikują również specyficzne dla astrocytów transportery glutaminianu i glukozy, wskazując, że sygnały metaboliczne wpływają na skuteczność synaptyczną i wychwyt glukozy, a ostatecznie na funkcję neuronów. Odkryliśmy, że podstawowa i stymulowana glukozą aktywność elektryczna neuronów podwzgórza proopiomelanokortyny (POMC) u myszy była zmieniona u potomstwa matek karmionych dietą wysokotłuszczową. W wieku dorosłym zwiększona masa ciała i post zmieniały również ekspresję transporterów glukozy i glutaminianu. Wyniki te pokazują, że metabolizm całego organizmu zmienia aktywność komórek glejowych podwzgórza i sugerują, że komórki te odgrywają ważną rolę w patologii otyłości.


title: Fenotypowanie metaboliczne ludzkiego osocza krwi: potężne narzędzie do rozróżniania typów raka?

text: TŁO Zgromadzone dowody wskazują, że metabolizm komórek rakowych różni się od metabolizmu komórek normalnych. Jednak do tej pory nie jest jasne, czy różne typy nowotworów charakteryzują się określonym profilem metabolitów. Dlatego niniejsze badanie ma na celu ocenę, czy fenotyp metaboliczny osocza pozwala na rozróżnienie między rakiem płuc a rakiem piersi. PACJENCI I METODY Widmo protonowego jądrowego rezonansu magnetycznego osocza podzielone jest na 110 obszarów integracji, reprezentujących fenotyp metaboliczny. Te regiony integracji odzwierciedlają względne stężenia metabolitów i zostały użyte do wytrenowania modelu klasyfikacji w rozróżnianiu między 80 kobietami z rakiem piersi i 54 kobietami z rakiem płuc, wszystkie z gruczolakorakiem. Ważność modelu zbadano za pomocą testów permutacyjnych i klasyfikując niezależną kohortę walidacyjną obejmującą 60 kobiet z rakiem piersi i 81 mężczyzn z rakiem płuc, wszyscy z gruczolakorakiem. WYNIKI Model pozwala na prawidłową klasyfikację 99% chorych na raka piersi i 93% chorych na raka płuca z polem pod krzywą (AUC) 0,96 i może być walidowany w niezależnej kohorcie z czułością 89%, swoistością 82% i AUC 0,94. Obniżony poziom sfingomieliny i fosfatydylocholiny (fosfolipidów z cholinową grupą głowy) oraz fosfolipidów z krótkimi, nienasyconymi łańcuchami kwasów tłuszczowych przy podwyższonym poziomie fosfolipidów o długich, nasyconych łańcuchach kwasów tłuszczowych wydaje się wskazywać na to, że błony komórkowe guzów płuc są sztywniejsze i mniej wrażliwe do peroksydacji lipidów. Inne rozróżniające metabolity wskazują na wyraźniejszą reakcję organizmu na efekt Warburga na raka płuc. WNIOSEK Fenotypowanie metaboliczne osocza pozwala na rozróżnienie między rakiem płuc a rakiem piersi, co wskazuje, że profil metabolitów odzwierciedla więcej niż ogólny marker nowotworowy. NUMER REJESTRACYJNY BADANIA KLINICZNEGO NCT02362776.


title: Bezpośrednia ocena dysfunkcji mikrokrążenia in vivo w ciężkiej malarii falciparum.

text: TŁO W ramach tego badania starano się opisać i określić ilościowo zmiany mikrokrążenia na powierzchni śluzówki pacjentów z ciężką malarią poprzez bezpośrednią obserwację in vivo przy użyciu obrazowania spektralnego z polaryzacją ortogonalną (OPS). METODY Mikrokrążenie w błonie śluzowej odbytu dorosłych pacjentów z ciężką malarią oceniano za pomocą obrazowania OPS przy przyjęciu, a następnie codziennie. Grupy porównawcze obejmowały pacjentów z niepowikłaną malarią falciparum, pacjentów z sepsą bakteryjną oraz osoby zdrowe. WYNIKI Prędkości erytrocytów zmierzono bezpośrednio u 43 dorosłych pacjentów z ciężką malarią falciparum, z których 20 zmarło. Przepływ krwi w mikrokrążeniu był wyraźnie zaburzony, z niejednorodną niedrożnością proporcjonalną do ciężkości choroby. Zablokowanie naczyń włosowatych stwierdzono u 29 pacjentów (67%) i było związane z równoczesnym hiperdynamicznym przepływem krwi (prędkość erytrocytów >750 mm/s) w sąsiednich naczyniach u 27 pacjentów (93%). Odsetek zablokowanych naczyń włosowatych korelował z deficytem bazy w osoczu i stężeniem mleczanu. Nieprawidłowości zniknęły, gdy pacjenci wyzdrowieli. U osób zdrowych i pacjentów z niepowikłaną malarią lub sepsą nie wykryto zastoju erytrocytów, au pacjentów z sepsą widoczny był hiperdynamiczny przepływ krwi. WNIOSEK Pacjenci z ciężką malarią falciparum wykazują rozległą niedrożność naczyń mikrokrążenia, która jest proporcjonalna do ciężkości choroby. To odkrycie podkreśla znaczącą rolę, jaką obturacja naczyń mikrokrążenia odgrywa w patofizjologii ciężkiej malarii i ilustruje fundamentalną różnicę między patofizjologią mikronaczyniowych malarii a posocznicą bakteryjną.


title: Wiele grup archeonów pośredniczy w utlenianiu metanu w beztlenowych zimnych osadach.

text: Do tej pory nie wyhodowano mikroorganizmu zdolnego do beztlenowego wzrostu na metanie jako jedynym źródle węgla. W związku z tym informacje o tych drobnoustrojach zostały wywnioskowane z obserwacji geochemicznych i mikrobiologicznych próbek terenowych. Analiza stabilnych izotopów biomarkerów lipidowych i badania genów rRNA wykazały, że określone drobnoustroje biorą udział w beztlenowym utlenianiu metanu (AOM). Tutaj używamy połączonej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ i analiz spektrometrii masowej jonów wtórnych, aby zidentyfikować beztlenowe metanotrofy w morskich osadach wyciekających metan. Wyniki dostarczają bezpośrednich dowodów na udział co najmniej dwóch odrębnych grup archeonów (ANME-1 i ANME-2) w OZUŚ przy wyciekach metanu. Chociaż obie grupy archeonów często występowały w bezpośrednim fizycznym związku z bakteriami, obserwowano je również jako agregacje monospecyficzne i jako pojedyncze komórki. Grupa archeonów ANME-1 częściej występowała w skupiskach monospecyficznych lub jako pojedyncze włókna, najwyraźniej bez partnera bakteryjnego. Bakterie związane z obiema grupami archeonów obejmowały między innymi bliskich krewnych gatunków Desulfosarcina. Analizy izotopowe sugerują, że jednospecyficzne komórki archeonów i agregaty komórkowe były aktywne w metanotrofii beztlenowej, podobnie jak konsorcja wielogatunkowe. W sumie dane wskazują, że gatunki drobnoustrojów i interakcje biotyczne pośredniczące w metanotrofii beztlenowej są zróżnicowane i złożone. Dane wyraźnie pokazują również, że konsorcja ANME-2/Desulfosarcina o wysokiej strukturze nie są jedynymi podmiotami odpowiedzialnymi za AOM w morskich wyciekach metanu. Inne grupy drobnoustrojów, w tym archeony ANME-1, są zdolne do beztlenowego zużycia metanu jako pojedyncze komórki, w monospecyficznych agregatach lub w konsorcjach wielogatunkowych.


title: N-kadheryna w świetle adhezji komórka-komórka, różnicowanie, embriogeneza, inwazja i sygnalizacja.

text: Migracja komórek jest procesem niezbędnym podczas rozwoju embrionalnego, przez całe dorosłe życie oraz w niektórych stanach patologicznych. Kadheryny, a dokładniej cząsteczka adhezyjna komórek nerwowych N-kadheryna, odgrywają ważną rolę w migracji. W embriogenezie N-kadheryna jest kluczową cząsteczką podczas gastrulacji i rozwoju grzebienia nerwowego. Kontakty za pośrednictwem N-kadheryny aktywują kilka szlaków, takich jak GTPazy Rho i działają w sygnalizacji kinazy tyrozynowej (na przykład poprzez receptor czynnika wzrostu fibroblastów). W przypadku raka kadheryny kontrolują równowagę między tłumieniem a promowaniem inwazji. E-kadheryna działa jako supresor inwazji i jest regulowana w dół w większości nowotworów, podczas gdy N-kadheryna jako promotor inwazji jest często regulowana w górę. Ekspresja N-kadheryny w komórkach nabłonka indukuje zmiany w morfologii do fenotypu fibroblastów, czyniąc komórki bardziej ruchliwymi i inwazyjnymi. Jednak w niektórych nowotworach, takich jak kostniakomięsak, N-kadheryna może zachowywać się jak supresor nowotworu. N-kadheryna może pełnić wiele funkcji: promować adhezję lub indukować migrację w zależności od kontekstu komórkowego.


title: Rola fascyny w występowaniu filopodii

text: W tym badaniu zbadano mechanizmy wiązania aktyny w filopodiach. Analiza lokalizacji komórkowej znanych białek sieciujących aktynę w mysich komórkach czerniaka B16F1 wykazała, że fascyna była specyficznie zlokalizowana na całej długości wszystkich filopodiów, podczas gdy inne czynniki sieciujące aktynę nie. Interferencja RNA fascyny zmniejszyła liczbę filopodiów, a pozostałe filopodia miały nieprawidłową morfologię z falistą i luźno upakowaną organizacją aktyny. Defosforylacja seryny 39 prawdopodobnie determinowała częstotliwość filopodiów komórkowych. Konstytutywnie aktywny mutant fascyny S39A zwiększał liczbę i długość filopodiów, podczas gdy nieaktywny mutant fascyny S39E zmniejszał częstość filopodiów. Odzyskiwanie fluorescencji po fotowybielaniu fascyny typu dzikiego znakowanej GFP i fascyny S39A wykazało, że defosforylowana fascyna przeszła szybkie cykle asocjacji i dysocjacji z filamentami aktynowymi w filopodiach, z t1/2 < 10 s. Proponujemy, że fascyna jest kluczowym, specyficznym środkiem sieciującym aktynowym, zapewniającym sztywność filopodiialnych wiązek i że jej dynamiczne zachowanie pozwala na wydajną koordynację między wydłużeniem i wiązaniem filopodialnych filamentów aktynowych.


title: Sygnalizacja TOR we wzroście i metabolizmie

text: Celem rapamycyny (TOR) jest konserwowana kinaza Ser/Thr, która reguluje wzrost komórek i metabolizm w odpowiedzi na sygnały środowiskowe. W tym miejscu, podkreślając wkład z badań na organizmach modelowych, dokonujemy przeglądu ssaczych kompleksów TOR i gałęzi sygnalizacyjnych, w których pośredniczą. TOR jest częścią dwóch odrębnych kompleksów wielobiałkowych, TOR complex 1 (TORC1), który jest wrażliwy na rapamycynę, oraz TORC2, który nie jest wrażliwy. Fizjologiczne konsekwencje dysregulacji TORC1 u ssaków sugerują, że inhibitory TOR u ssaków mogą być przydatne w leczeniu raka, chorób sercowo-naczyniowych, autoimmunizacji i zaburzeń metabolicznych.


title: Samoorganizacja sieci chemotaksji Escherichia coli zobrazowana za pomocą mikroskopii świetlnej superrozdzielczej

text: Sieć chemotaksji Escherichia coli to modelowy system przetwarzania sygnałów biologicznych. W E. coli receptory transbłonowe odpowiedzialne za transdukcję sygnału łączą się w duże klastry zawierające kilka tysięcy białek. Te skupiska czuciowe zaobserwowano na biegunach komórek i miejscach przyszłych podziałów. Pomimo szeroko zakrojonych badań, pozostaje niejasne, w jaki sposób tworzą się klastry chemotaksji, co kontroluje rozmiar i gęstość klastrów oraz w jaki sposób komórkowe położenie klastrów jest silnie utrzymywane w rosnących i dzielących się komórkach. Tutaj używamy fotoaktywowanej mikroskopii lokalizacyjnej (PALM) do mapowania lokalizacji komórkowych trzech białek kluczowych dla chemotaksji bakteryjnej (receptor Tar, CheY i CheW) z dokładnością do 15 nm. Stwierdzamy, że rozmiary klastrów są w przybliżeniu rozłożone wykładniczo, bez charakterystycznego rozmiaru klastra. Jedna trzecia receptorów Tar jest częścią mniejszych gromad bocznych, a nie dużych gromad polarnych. Analiza względnych lokalizacji komórkowych 1,1 miliona pojedynczych białek (z 326 komórek) sugeruje, że klastry tworzą się poprzez samoorganizację stochastyczną. Mapy PALM w super rozdzielczości receptorów E. coli potwierdzają pogląd, że samoorganizacja stochastyczna może tworzyć i utrzymywać w przybliżeniu okresowe struktury w błonach biologicznych, bez bezpośredniego zaangażowania cytoszkieletu lub aktywnego transportu.


title: rzęskowe pęcherzyki zewnątrzkomórkowe: Txt Msg Organelle

text: Cilia to organelle czuciowe, które wystają z powierzchni komórek w celu monitorowania otaczającego środowiska. Oprócz pełnienia roli odbiornika sensorycznego, rzęska uwalnia również pęcherzyki pozakomórkowe (EV). Uwalnianie pojazdów EV o rozmiarach submikronowych jest konserwatywną formą komunikacji międzykomórkowej, wykorzystywaną przez wszystkie trzy królestwa życia. Te organelle zewnątrzkomórkowe odgrywają ważną rolę w sygnalizacji zarówno krótko-, jak i dalekosiężnej między komórkami dawcy a komórkami docelowymi i mogą koordynować reakcje ogólnoustrojowe w organizmie w stanie normalnym i chorobowym. Emisja EV z komórek rzęskowych i interakcje między EV a rzęskami są ewolucyjnie zachowanymi zjawiskami, jednak niezwykle niewiele wiadomo na temat związku między rzęskami i EV oraz podstawowej biologii EV. Badania na organizmach modelowych Chlamydomonas i Caenorhabditis elegans zaczęły rzucać światło na rzęskowe pojazdy EV. Chlamydomonas EV są zrzucane z czubków wici i są bioaktywne. Caenorhabditis elegans EV są zrzucane i uwalniane przez rzęskowe neurony czuciowe w sposób zależny od transportu wewnątrzwiciowego. Caenorhabditis elegans Pojazdy elektryczne odgrywają rolę w modulowaniu komunikacji między zwierzętami, a ta bioaktywność EV zależy od zawartości ładunku EV. Niektóre patologie rzęsek lub ciliopatie są związane z nieprawidłowym wydalaniem EV lub nieprawidłowymi interakcjami rzęsek i EV. Do XXI wieku zarówno rzęski, jak i pojazdy elektryczne były ignorowane jako śmieci szczątkowe lub komórkowe. Ponieważ zainteresowanie badawcze tymi dwoma organellami stale nabiera tempa, przewidujemy wyłanianie się nowej dziedziny biologii komórki. Tutaj proponujemy, aby rzęska była organellą dedykowaną do biogenezy i odbioru EV. Omówimy również możliwe mechanizmy, dzięki którym EV wywierają bioaktywność i wyjaśnimy, w jaki sposób to, czego nauczyły się organizmy modelowe dotyczące biogenezy i funkcji EV, może dostarczyć wglądu w ciliopatie u ludzi.


title: Receptor podobny do NOD NLRP12 łagodzi zapalenie okrężnicy i nowotworzenie.

text: NLRP12 jest członkiem rodziny wewnątrzkomórkowych receptorów typu Nod (NLR), co do którego sugerowano, że zmniejsza wytwarzanie cytokin zapalnych, ale jego fizjologiczna rola w regulowaniu stanu zapalnego nie została scharakteryzowana. Przeanalizowaliśmy myszy z niedoborem Nlrp12, aby zbadać jego rolę w chorobach zapalnych, takich jak zapalenie okrężnicy i nowotwór jelita grubego. Pokazujemy, że myszy z niedoborem Nlrp12 są bardzo podatne na zapalenie okrężnicy i nowotworzenie, co jest związane ze zwiększoną produkcją zapalnych cytokin, chemokin i czynników onkogennych. Nasilone zapalenie okrężnicy i rozwój guza jelita grubego u myszy z niedoborem Nlrp12 są spowodowane brakiem tłumienia aktywacji NF-κB i ERK w makrofagach. Wyniki te ujawniają kluczową rolę NLRP12 w utrzymaniu homeostazy jelitowej i zapewnianiu ochrony przed nowotworzeniem jelita grubego.


title: Mechanizm jonowy jednoczesnej apoptozy i martwicy indukowanej ouabainą w poszczególnych hodowanych neuronach korowych

text: Niedobór energii i dysfunkcja ATP-azy Na+, K+ są częstymi konsekwencjami wielu urazów patologicznych. Jednakże natura i mechanizm uszkodzenia komórek indukowanego przez upośledzoną Na+, K+-ATPazę nie są dobrze zdefiniowane. Wykorzystaliśmy hodowane neurony korowe, aby zbadać hipotezę, że blokowanie Na+, K+-ATPazy indukuje apoptozę poprzez zubożenie komórkowego K+ i jednocześnie wywołuje uszkodzenie martwicze w tych samych komórkach poprzez zwiększenie wewnątrzkomórkowego Ca2+ i Na+. Inhibitor Na+, K+-ATPazy ouabaina indukował zależną od stężenia śmierć neuronów. Ouabaina wywoływała przejściowy obrzęk komórek neuronalnych, a następnie kurczenie się komórek, któremu towarzyszył wzrost wewnątrzkomórkowego Ca2+ i Na+, spadek K+, uwalnianie cytochromu c, aktywacja kaspazy-3 i drabinowanie DNA. Mikroskopia elektronowa wykazała współistnienie ultrastrukturalnych cech zarówno apoptozy, jak i martwicy w poszczególnych komórkach. Inhibitor kaspazy Z-Val-Ala-Asp(OMe)-fluorometyloketon (Z-VAD-FMK) zablokował >50% śmierci neuronów wywołanej ouabainą. Blokery kanału potasowego lub pożywka o wysokim K+, ale nie blokada kanału Ca2+, zapobiegały uwalnianiu cytochromu c, aktywacji kaspazy i uszkodzeniu DNA. Zablokowanie kanałów K+, Ca2+ lub Na+ lub pożywki o wysokim K+ osłabiało śmierć komórkową indukowaną ouabainą; połączone hamowanie kanałów K+ i kanałów Ca2+ lub Na+ skutkowało dodatkową ochroną. Co więcej, koaplikacja Z-VAD-FMK i nifedypiny zapewniała praktycznie całkowitą neuroprotekcję. Wyniki te sugerują, że śmierć neuronów związana z awarią pompy Na+, K+ składa się z równoczesnych składników apoptotycznych i martwiczych, w których pośredniczy odpowiednio wewnątrzkomórkowe zubożenie K+ i akumulacja Ca2+ i Na+. Śmierć hybrydowa wywołana ouabainą może reprezentować odrębną formę śmierci komórkowej związanej z uszkodzeniem mózgu, niedostatecznym dostarczaniem energii i zaburzoną homeostazą jonową.


title: Potencjalne konsekwencje zastąpienia monopolu detalicznego alkoholu systemem prywatnych licencji: wyniki ze Szwecji.

text: CEL Zbadanie potencjalnych skutków zastąpienia szwedzkiego systemu sprzedaży detalicznej alkoholu systemem prywatnych licencji na spożycie alkoholu i szkody związane z alkoholem. PROJEKT Przeanalizowano dwa możliwe scenariusze: (1) zastąpienie obecnego monopolu handlu detalicznego alkoholami prywatnymi licencjonowanymi sklepami, które specjalizują się w sprzedaży alkoholu lub (2) udostępnienie całego alkoholu w sklepach spożywczych. Wykorzystaliśmy model multiplikatywny, który przewidywał skutki zmian w zestawie kluczowych czynników, takich jak godziny sprzedaży, ceny detaliczne, promocja i reklama oraz gęstość sprzedaży. Następnie oszacowaliśmy wpływ przewidywanego wzrostu konsumpcji na zestaw wskaźników szkód. Wartości parametrów modelu uzyskano z literatury badawczej. POMIARY Pomiary szkód związanych z alkoholem obejmowały śmiertelność bezpośrednio związaną z alkoholem, śmiertelność wypadkową, samobójstwa, zabójstwa, napaści, prowadzenie pojazdów pod wpływem alkoholu i absencję chorobową. WNIOSKI Zgodnie z przewidywaniami, scenariusz 1 przynosi wzrost konsumpcji o 17% (1,4 litra/osobę), co z kolei spowodowałoby dodatkowe 770 zgonów, 8500 napaści, 2700 wykroczeń związanych z jazdą pod wpływem alkoholu i 4,5 miliona zwolnień chorobowych rocznie. Odpowiednie dane liczbowe dla scenariusza 2 to wzrost konsumpcji o 37,4% (3,1 litra/mieszkańca), co prowadzi do dodatkowej rocznej liczby 2000 zgonów, 20 000 napaści, 6600 wykroczeń związanych z jazdą pod wpływem alkoholu i 11,1 miliona dni zwolnienia lekarskiego. WNIOSKI Prognozy oparte na literaturze badawczej sugerują, że prywatyzacja szwedzkiego rynku detalicznego alkoholi znacznie zwiększyłaby spożycie alkoholu i szkody związane z alkoholem.


title: Kompleksowa mapa wiązania genomowego białek regulatorowych genu i chromatyny w Saccharomyces.

text: Setki różnych białek regulują i wdrażają transkrypcję w Saccharomyces. Jednak ich wzajemne powiązania nie zostały zbadane na szeroką skalę. Tutaj określiliśmy miejsca wiązania w całym genomie 200 białek związanych z transkrypcją w normalnych i ostrych warunkach szoku cieplnego. W badaniu tym rozróżnia się wiązanie między dystalnymi i proksymalnymi regionami promotora, a także końcami 3' genów dla prawie wszystkich genów mRNA i tRNA. Badanie to ujawnia (1) większą różnorodność i specjalizację regulacji związanej ze ścieżką transkrypcji SAGA w porównaniu ze ścieżką TFIID, (2) nowe regulatory wzbogacone w geny tRNA, (3) globalną sieć współużytkowania >20 000 unikalnych kombinacji regulatorów które wykazują wysoki stopień powiązań regulacyjnych między genami o niskiej ekspresji, (4) regulatory szlaku SAGA zlokalizowane w dużej mierze dystalnie od głównego promotora i regulatory szlaku TFIID zlokalizowane proksymalnie oraz (5) wyraźna mobilizacja SAGA-w porównaniu z TFIID regulatory podczas ostrego szoku cieplnego.


title: Sygnalizacja Tie2/Angiopoetyna-1 reguluje stan spoczynku krwiotwórczych komórek macierzystych w niszy szpiku kostnego

text: Uważa się, że stan spoczynku jest niezbędną właściwością dla utrzymania krwiotwórczych komórek macierzystych (HSC). Interakcja HSC z ich szczególnym mikrośrodowiskiem, znanym jako nisze komórek macierzystych, ma kluczowe znaczenie dla hematopoezy dorosłych w szpiku kostnym (BM). Tutaj pokazujemy, że HSC wyrażające receptorową kinazę tyrozynową Tie2 są nieaktywne i antyapoptotyczne i zawierają populację boczną (SP) HSC, które przylegają do osteoblastów (OB) w niszy BM. Oddziaływanie Tie2 z jego ligandem Angiopoetyną-1 (Ang-1) indukowało tworzenie się bruku HSC in vitro i utrzymywało in vivo długoterminową aktywność ponownego zasiedlania HSC. Co więcej, Ang-1 zwiększyła zdolność komórek HSC do spoczynku i wywołania adhezji do kości, co skutkuje ochroną przedziału HSC przed stresem mielosupresyjnym. Dane te sugerują, że szlak sygnałowy Tie2/Ang-1 odgrywa kluczową rolę w utrzymywaniu HSC w stanie spoczynku w niszy BM.


title: Trzydzieści jeden nowatorskich biomarkerów jako predyktorów dla cukrzycy incydentów klinicznych

text: TŁO Częstość występowania cukrzycy wzrasta we wszystkich krajach uprzemysłowionych, a jej zapobieganie stało się priorytetem zdrowia publicznego. Jednak predyktory ryzyka cukrzycy są niedostatecznie poznane. Oceniliśmy, czy 31 nowych biomarkerów może pomóc w przewidywaniu ryzyka wystąpienia cukrzycy. METODY I WYNIKI Biomarkery oceniano przede wszystkim w kohorcie FINRISK97 (n = 7827; 417 przypadków klinicznie incydentalnej cukrzycy podczas obserwacji). Wyniki zostały powtórzone w kohorcie Health 2000 (n = 4977; 179 przypadków klinicznej cukrzycy podczas obserwacji). Wykorzystaliśmy modele proporcjonalnego ryzyka Coxa do obliczenia względnego ryzyka cukrzycy, po skorygowaniu o klasyczne czynniki ryzyka, oddzielnie dla każdego biomarkera. Następnie oceniliśmy zdolność dyskryminacyjną pojedynczych biomarkerów za pomocą krzywych charakterystyki pracy odbiornika i statystyk C, zintegrowanej poprawy dyskryminacji (IDI) i poprawy reklasyfikacji netto (NRI). Na koniec wyprowadziliśmy wynik biomarkerów w kohorcie FINRISK97 i potwierdziliśmy go w kohorcie Health 2000. Wynik składający się z adiponektyny, apolipoproteiny B, białka C-reaktywnego i ferrytyny prawie podwoił względne ryzyko cukrzycy w kohorcie walidacyjnej (HR na jedno odchylenie standardowe wzrósł o 1,88, p = 2,8 e-5). Poprawiła również dyskryminację modelu (IDI = 0,0149, p<0,0001) oraz reklasyfikacje ryzyka cukrzycy (NRI = 11,8%, p = 0,006). Analizy uwzględniające płeć sugerowały, że najlepszy wynik różnił się między mężczyznami i kobietami. Wśród mężczyzn najlepsze wyniki osiągnięto z wynikiem czterech biomarkerów: adiponektyny, apolipoproteiny B, ferrytyny i antagonisty receptora interleukiny-1, co dało NRI na poziomie 25,4% (p<0,0001). Wśród kobiet najlepszy wynik to adiponektyna, apolipoproteina B, białko C-reaktywne i insulina. Dało to NRI 13,6% (p = 0,041). WNIOSKI Zidentyfikowaliśmy nowe biomarkery, które wiązały się z ryzykiem wystąpienia klinicznie incydentalnej cukrzycy, wykraczającym poza klasyczne czynniki ryzyka. Daje to nowy wgląd w patogenezę cukrzycy i może pomóc w ukierunkowaniu profilaktyki i leczenia.


title: Wykorzystanie transportu limfatycznego i aktywacji dopełniacza w szczepionkach nanocząsteczkowych

text: Podczas opracowywania szczepionek badano schematy kierowania antygenem i adiuwanta, które odpowiednio ułatwiają dostarczanie antygenu do komórek dendrytycznych i wywołują ich aktywację. W tym miejscu badamy, czy nanocząstki można wykorzystać jako platformę szczepionkową, kierując się do komórek dendrytycznych znajdujących się w węzłach chłonnych poprzez przepływ śródmiąższowy i aktywując te komórki przez aktywację dopełniacza in situ. Po wstrzyknięciu śródskórnym przepływ śródmiąższowy transportował bardzo małe nanocząstki (25 nm) z wysoką wydajnością do naczyń włosowatych limfatycznych i ich drenujących węzłów chłonnych, celując w połowę komórek dendrytycznych zamieszkujących węzły chłonne, podczas gdy nanocząstki 100 nm były tak wydajne, jak tylko 10%. Chemia powierzchni tych nanocząstek aktywowała kaskadę dopełniacza, generując sygnał zagrożenia in situ i silnie aktywując komórki dendrytyczne. Używając nanocząstek skoniugowanych z modelowym antygenem owoalbuminy, demonstrujemy wytwarzanie odporności humoralnej i komórkowej u myszy w sposób zależny od wielkości i dopełniacza.


title: Shedase ADAM10 jest silnym modulatorem choroby prionowej

text: Białko prionowe (PrP(C)) ulega silnej ekspresji w układzie nerwowym i jest krytycznie zaangażowane w choroby prionowe, gdzie ulega nieprawidłowemu fałdowaniu w patogenne PrP(Sc). Ponadto sugerowano, że jest to neurotoksyczność pośrednicząca receptora w powszechnych neurodegeneracyjnych proteinopatiach, takich jak choroba Alzheimera. PrP(C) jest zrzucane na błonę plazmatyczną przez metaloproteazę ADAM10, jednak wpływ tego na chorobę prionową pozostaje enigmatyczny. Wykorzystując myszy z warunkowym nokautem, pokazujemy, że ubytek ADAM10 w neuronach przodomózgowia prowadzi do potranslacyjnego wzrostu poziomów PrP(C). Po zakażeniu tych myszy prionami dane kliniczne, biochemiczne i morfologiczne ujawniają, że brak ADAM10 znacząco skraca czas inkubacji i zwiększa tworzenie PrP(Sc). Natomiast analiza czasoprzestrzenna wskazuje, że brak wydalania zaburza rozprzestrzenianie się patologii prionowej. Nasze dane potwierdzają podwójną rolę w wydalaniu za pośrednictwem ADAM10 i podkreślają rolę przetwarzania proteolitycznego w chorobie prionowej.


title: Hamowanie receptorów NMDA NR1-NR2A z wysokim powinowactwem

text: Wiadomo, że mikromolowe stężenia zewnątrzkomórkowego Zn2+ antagonizują natywne receptory NMDA poprzez podwójny mechanizm obejmujący hamowanie zarówno niezależne od napięcia, jak i zależne od napięcia. Próbowaliśmy ocenić względne znaczenie tych dwóch efektów i ich specyficzność podjednostkową na rekombinowanych receptorach NMDA wyrażanych w komórkach HEK 293 i oocytach Xenopus. Porównanie receptorów NR1a-NR2A i NR1a-NR2B pokazuje, że zależne od napięcia hamowanie jest podobne w obu typach receptorów, ale niezależne od napięcia hamowanie zachodzi przy znacznie niższych stężeniach Zn2+ w receptorach NR1a-NR2A (IC50 w zakresie nanomolowym). niż w receptorach NR1a-NR2B (IC50 w zakresie mikromolowym). Stwierdzono, że wysokie powinowactwo efektu obserwowanego z receptorami NR1a-NR2A można przypisać głównie powolnej dysocjacji Zn2+ od jego miejsca wiązania. Analizując wpływ Zn2+ na różne kombinacje NR1 (NR1a lub NR1b) i NR2 (NR2A, NR2B, NR2C), pokazujemy, że zarówno podjednostki NR1, jak i NR2 przyczyniają się do niezależnego od napięcia hamowania Zn2+. Zaobserwowaliśmy dalej, że w warunkach kontrolnych, tj. w zerowych nominalnych roztworach Zn2+, dodanie niskich stężeń chelatorów metali ciężkich znacznie wzmacnia odpowiedzi receptorów NR1a-NR2A, ale nie receptorów NR1a-NR2B. Wynik ten sugeruje, że śladowe ilości metalu ciężkiego (prawdopodobnie Zn2+) zanieczyszczają roztwory wzorcowe i tonicznie hamują receptory NR1a-NR2A. Chelatowanie zanieczyszczającego metalu może również odpowiadać za szybkie wzmocnienie specyficzne dla podjednostki NR2A wytwarzane przez związki redukujące, takie jak DTT lub glutation.


title: PrimPol, archaiczna prymaza/polimeraza działająca w ludzkich komórkach

text: Opisujemy drugą primazę w ludzkich komórkach, PrimPol, która ma zdolność inicjowania łańcuchów DNA za pomocą deoksynukleotydów, w przeciwieństwie do zwykłych primaz, które wykorzystują wyłącznie rybonukleotydy. Ponadto PrimPol jest również polimerazą DNA opracowaną w celu ominięcia najczęstszych zmian oksydacyjnych w DNA, takich jak miejsca bezzasadowe i 8-oksoguanina. Badania frakcjonowania subkomórkowego i immunodetekcji wykazały, że PrimPol jest obecny zarówno w przedziałach DNA jądrowego, jak i mitochondrialnego. Aktywność PrimPol jest wykrywalna w lizatach mitochondrialnych z komórek ludzkich i mysich, ale nie występuje w mitochondriach pochodzących od myszy z nokautem PRIMPOL. Wyciszanie lub ablacja genu PRIMPOL w komórkach ludzkich i mysich zaburza replikację mitochondrialnego DNA. Na podstawie synergii obserwowanej z replikacyjnymi polimerazami DNA Polγ i Polε, proponuje się, aby PrimPol ułatwiał progresję widełek replikacyjnych, działając jako polimeraza translekcji DNA lub jako swoista prymaza DNA inicjująca ponownie zmiany, które blokują syntezę podczas replikacji DNA zarówno w mitochondriach, jak i w jądrze. .


title: Predyktory wyczerpania i sukcesu akademickiego studentów medycyny: 30-letnie badanie retrospektywne

text: CEL Określenie współczynnika osłabienia i predyktorów sukcesu akademickiego wśród studentów medycyny na Uniwersytecie w Splicie w Chorwacji. METODY Przeanalizowaliśmy dane naukowe 2054 studentów przyjętych w okresie 1979-2008. WYNIKI Stwierdziliśmy, że 26% (533/2054) przyjętych studentów nie ukończyło studiów. Najczęstszymi przyczynami rezygnacji były „osobiste” (36,4%), przeniesienie do innej szkoły medycznej (35,6%) oraz zwolnienie z powodu niezadowalających wyników w nauce (21,2%). Średnia ocen (GPA) i czas trwania studiów uczniów w zakresie atrycji były istotnie związane z wykształceniem rodziców. Absolwentów było 1126, 395 mężczyzn i 731 kobiet. Ich średni stopień GPA wyniósł 3,67±0,53, a czas trwania badania 7,6±2,44 lat. W pięcioletnim programie nauczania tylko 6,4% (42/654) ukończyło szkołę z czasem, a 55% (240/472) ukończyło szkołę z czasem po przedłużeniu programu nauczania do 6 lat. Zmienne określające, czy uczeń ukończy szkołę, czy nie, to oceny ze szkoły średniej, wynik egzaminu wstępnego i rok przyjęcia. Istotnymi predyktorami ocen ukończenia szkoły były oceny ze szkoły średniej oraz wynik egzaminu wstępnego. Wynik egzaminu wstępnego przewidywany czas nauki. WNIOSEK Wstępne kwalifikacje akademickie i rok przyjęcia zapowiadają sukces akademicki na uczelni medycznej. Więcej uwagi należy poświęcić wysokiemu ścieraniu.


title: Mechaniczna regulacja funkcji ogniwa z geometrycznie modulowanymi podłożami elastomerowymi

text: Donosimy o utworzeniu biblioteki mikroformowanych elastomerowych matryc mikrowkładek do modulowania sztywności podłoża niezależnie od wpływu na właściwości klejące i inne właściwości powierzchni materiału. Wykazaliśmy, że sztywność mikrowkładów wpływa na morfologię komórek, adhezję ogniskową, kurczliwość cytoszkieletu i różnicowanie komórek macierzystych. Co więcej, wczesne zmiany kurczliwości cytoszkieletu przewidywały późniejsze decyzje dotyczące losu komórek macierzystych w pojedynczych komórkach.


title: DZIENNIK EMBO

text: Kanały jonowe bramkowane glutaminianem (jonotropowe receptory glutaminianu, iGluR) wykrywają środowisko zewnątrzkomórkowe poprzez rozległą część zewnątrzkomórkową, składającą się z dwóch segmentów w kształcie muszli. Dystalna, N-końcowa domena (NTD) ma potencjał allosteryczny w iGluR typu NMDA, czego nie przypisano analogicznej domenie w receptorach AMPA (AMPAR). W tym badaniu przedstawiamy nowe dane strukturalne ujawniające właściwości dynamiczne GluA2 i GluA3 AMPAR NTD. GluA3 posiada zapinany na zamek interfejs dimeru z nieograniczonymi dolnymi płatami muszli, przypominający metabotropowe GluR (mGluR). Powstały labilny interfejs obsługuje rotacje międzyprotomerowe, które mogą być przesyłane do dalszych segmentów receptora. Analiza trybu normalnego ujawnia dwa dominujące mechanizmy ruchu AMPAR NTD: wewnątrzprotomerowe ruchy muszli i przeciwrotacje między protomerami, a także dostępną interkonwersję między konformacjami AMPAR i mGluR. Ponadto wykrywamy gęstość elektronową dla potencjalnego liganda w szczelinie międzypłatkowej GluA2, która może wyzwalać ruchy płatków. Łącznie dane te potwierdzają dynamiczną rolę AMPAR NTD, co poszerza allosteryczny krajobraz receptora i może stanowić nowy cel dla rozwoju ligandów.


title: Złożony program sekrecyjny zaaranżowany przez inflamasom kontroluje starzenie parakrynne

text: Starzenie się wywołane przez onkogen (OIS) ma kluczowe znaczenie dla supresji nowotworu. Starzejące się komórki wdrażają złożoną odpowiedź prozapalną, zwaną fenotypem sekrecyjnym związanym ze starzeniem się (SASP). SASP wzmacnia starzenie się, aktywuje nadzór immunologiczny i paradoksalnie ma również właściwości pronowotworowe. W tym miejscu przedstawiamy dowody, że SASP może również indukować parakrynną starzenie się w normalnych komórkach zarówno w hodowli, jak iw ludzkich i mysich modelach OIS in vivo. Łącząc ilościową proteomikę z przesiewami małocząsteczkowymi, zidentyfikowaliśmy wiele składników SASP pośredniczących w starzeniu parakrynnym, w tym ligandy rodziny TGF-β, VEGF, CCL2 i CCL20. Wśród nich ligandy TGF-β odgrywają główną rolę poprzez regulację p15(INK4b) i p21(CIP1). Ekspresja SASP jest kontrolowana przez sygnalizację IL-1 za pośrednictwem inflamasomu. Sygnalizacja inflamasomu i IL-1 jest aktywowana w starzejących się komórkach, a ekspresja IL-1α może odtwarzać aktywację SASP, powodując starzenie się. Nasze wyniki pokazują, że SASP może powodować starzenie parakrynne i wpływać na supresję nowotworu i starzenie się in vivo.


title: Prospektywne badanie miliona zgonów w Indiach: uzasadnienie, projekt i wyniki walidacji

text: Ponad 75% szacowanych rocznie 9,5 miliona zgonów w Indiach ma miejsce w domu, a znaczna większość z nich nie ma potwierdzonej przyczyny. Indie i inne kraje rozwijające się pilnie potrzebują wiarygodnej kwantyfikacji przyczyn zgonów. Potrzebują również lepszych dowodów epidemiologicznych na temat znaczenia fizycznego (takiego jak ciśnienie krwi i otyłość), behawioralnego (takiego jak palenie, alkohol, podejmowanie ryzyka HIV-1 i historia szczepień) i biologicznego (takiego jak lipidy we krwi i polimorfizmy genów) pomiary rozwoju choroby u osobników lub wskaźników zachorowań w populacjach. Niniejszy raport dotyczy uzasadnienia, projektu i realizacji największego na świecie prospektywnego badania przyczyn i korelatów śmiertelności. Prawie 14 milionów osób w 2,4 miliona reprezentatywnych w całym kraju indyjskich gospodarstw domowych będzie monitorowanych (pod kątem stanu życiowego i, w przypadku zgonu, przyczyn zgonu za pomocą dobrze zwalidowanego narzędzia do autopsji werbalnej (VA). Badanie to rzetelnie udokumentuje nie tylko przyczyna zgonów dzieci i dorosłych, ale także kluczowe czynniki ryzyka (behawioralne, fizyczne, środowiskowe i ostatecznie genetyczne).Oferuje globalnie replikowalny model do wiarygodnego szacowania umieralności z przyczyn zależnych od przyczyny za pomocą VA i wzmacnia flagowy indyjski system monitorowania umieralności Pomimo błędnej klasyfikacji, która jest wciąż oczekiwana, nowe dane o przyczynach zgonu będą znacznie lepsze niż te dostępne wcześniej.[PLoS Medicine, luty 2006].


title: Identyfikacja w całym genomie genów bezpośrednio regulowanych przez plejotropowy czynnik transkrypcyjny Spx w Bacillus subtilis

text: Regulator transkrypcji Spx odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy redoks komórek Bacillus subtilis wystawionych na stres dwusiarczkowy. Wcześniej wykazano, że defekty w Spx prowadzą do zróżnicowanej ekspresji wielu genów, ale nie można było rozróżnić bezpośrednich i pośrednich efektów regulacyjnych. Tutaj zidentyfikowaliśmy 283 odrębne miejsca chromosomalne potencjalnie związane przez kompleks polimerazy Spx-RNA (Spx-RNAP) przy użyciu immunoprecypitacji chromatyny Spx. Trzy czwarte tych miejsc znajdowało się w pobliżu promotorów zależnych od Sigma(A), a po potraktowaniu diamidem frakcja kompleksu Spx-RNAP wzrastała równolegle z liczbą i zajętością miejsc DNA. Korelacja miejsc wiązania Spx-RNAP z różnicową ekspresją genów w szczepach typu dzikiego i Δspx eksponowanych lub nie na diamid ujawniła, że 144 jednostki transkrypcyjne zawierające 275 genów były potencjalnie pod bezpośrednią regulacją Spx. Promotory kontrolowane przez Spx wykazywały wydłużony boks -35, w którym skład nukleotydów w pozycjach -43/-44 silnie korelował z obserwowaną aktywacją. Transkrypcja in vitro potwierdziła aktywację przez utlenione Spx siedmiu nowo zidentyfikowanych promotorów, z których jeden był również aktywowany przez zredukowane Spx. Nasze badanie globalnie scharakteryzowało sieć regulacyjną Spx, ujawniając jej rolę w podstawowej ekspresji niektórych genów i jej złożonej interakcji z innymi reakcjami na stres.


title: Ekspresja interleukiny-18 w ludzkich blaszkach miażdżycowych i związek z niestabilnością blaszek.

text: TŁO Interleukina (IL)-18 jest silną cytokiną prozapalną o potencjalnych właściwościach miażdżycogennych. Jego ekspresja i rola w miażdżycy są jednak nieznane. METODY I WYNIKI W niniejszym badaniu zbadaliśmy stabilne i niestabilne ludzkie blaszki miażdżycowe tętnic szyjnych odzyskane przez endarterektomię na obecność IL-18 przy użyciu reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją (PCR), Western blot i technik immunohistochemicznych. IL-18 była silnie eksprymowana w blaszkach miażdżycowych w porównaniu z kontrolnymi normalnymi tętnicami i była zlokalizowana głównie w makrofagach blaszek. Receptor IL-18 był również regulowany w górę w makrofagach płytek i komórkach śródbłonka, co sugeruje potencjalne skutki biologiczne. Aby zbadać rolę IL-18 w miażdżycy, określiliśmy związek między ekspresją mRNA IL-18 a oznakami niestabilności łysinek za pomocą ilościowego PCR w czasie rzeczywistym. Co ciekawe, istotnie wyższe poziomy mRNA IL-18 stwierdzono w objawowych (niestabilnych) blaszkach niż bezobjawowych (stabilnych) blaszkach (P<0,01). WNIOSKI Wyniki te sugerują, po raz pierwszy, główną rolę IL-18 w destabilizacji blaszki miażdżycowej prowadzącej do ostrych zespołów niedokrwiennych.


title: Moduł US-SOMO HPLC-SAXS: radzenie sobie z zanieczyszczeniem kapilarnym i ekstrakcją wzorów czystych składników ze słabo rozdzielczych danych SEC-SAXS

text: Chromatografia wykluczania sprzężona z SAXS (rozpraszanie promieniowania rentgenowskiego pod małymi kątami), często wykonywana przy użyciu kapilary przepływowej, powinna umożliwić bezpośrednie zbieranie danych próbki monodyspersyjnej. Jednak problemy z zanieczyszczeniem kapilarnym i piki nierozdzielone w stosunku do linii podstawowej mogą hamować jego skuteczność. Moduł do modelowania rozwiązań UltraScan (US-SOMO) HPLC-SAXS (wysokosprawna chromatografia cieczowa sprzężona z SAXS) zapewnia kompleksowe ramy do analizy takich danych, zaczynając od prostej liniowej korekcji linii bazowej i symetrycznych narzędzi rozkładu Gaussa [Brookes, Pérez, Cardinali , Profumo, Vachette i Rocco (2013 ▸). J. Appl. Kryst.46, 1823-1833]. Oprócz kilku nowych funkcji, wprowadzono znaczące ulepszenia obu procedur, obejmujące ocenę wyników za pomocą zaawansowanych narzędzi statystycznych. Nowatorska procedura integralnej korekcji linii bazowej opiera się na bardziej rozsądnym założeniu, że wpływ zanieczyszczeń kapilarnych na rozpraszanie wzrasta monotonicznie wraz z intensywnością rozpraszaną przez materiał w wiązce promieniowania rentgenowskiego. Nakładające się piki, często przekrzywione z powodu interakcji próbki z macierzą kolumny, można teraz dokładnie rozłożyć za pomocą niesymetrycznych zmodyfikowanych funkcji Gaussa. Jako przykład analizowany jest przypadek polidyspersyjnego roztworu aldolazy: z mocno skręconych pików wyodrębnia się i rzetelnie modeluje indywidualne profile SAXS tetramerów, oktamerów i dodekamerów.


title: Określenie statusu epidemiologicznego malarii na obszarach dotkniętych malarią w Iranie jako informacja podstawowa do wdrożenia programu eliminacji malarii w Iranie

text: TŁO W związku z wolą Ministerstwa Zdrowia Iranu oraz istnieniem odpowiednich warunków do eliminacji choroby, krajowy program kontroli malarii podjął decyzję o przeprowadzeniu w 2007 roku badań w celu wyjaśnienia statusu malarii i dostarczenia wymaganych informacji do przeprowadzenia programu eliminacji. Niniejszy przegląd stanowi podstawę krajowego programu eliminacji malarii w wizji do roku 2025, który rozpoczął się w 2010 r. METODY W tym opisowym badaniu dane zostały przeanalizowane przez zastosowanie różnych zmiennych na poziomie powiatu. Uwzględniono wszystkie okręgi w trzech południowo-wschodnich prowincjach, w których malaria przenosi się lokalnie. Przypadki malarii zostały określone i zbadane w oparciu o krajowy system nadzoru nad malarią. WYNIKI Ponieważ malaria vivax dominuje w prowincji Sistan i Baluchestan, liczba przypadków vivax jest równa w przybliżeniu przypadkom malarii pozytywnych. Ważne jest to, że Nikshahr zawiera maksymalną liczbę lokalnych przypadków vivax w tej prowincji, a maksymalna liczba przypadków falciparum jest zgłoszona z dystryktu Sarbaz. Wśród wszystkich okręgów prowincji Hormozgan nie wykryto żadnego przypadku autochtonicznego falciparum, z wyjątkiem Bandar Jask i jednego przypadku w Minab. W prowincji Kerman nie było żadnego przypadku autochtonicznego falciparum, z wyjątkiem Kahnoj i Ghale Ganj, gdzie każdy z nich miał po jednym przypadku w 2007 roku. WNIOSEK Wydaje się, że liczba zgłaszanych przypadków lokalnie przenoszonych w Iranie rośnie w ciągu ostatnich kilku lat, przed rozpoczęciem malarii plan eliminacji. Ponieważ afgańscy uchodźcy zaczęli wracać do swojego kraju, zmniejszyło się główne źródło zgłaszania przypadków importowanej malarii, a przypadki lokalne byłyby wyraźniejsze.


title: Miejscowe zapalenie nerwów i progresja choroby Alzheimera

text: Pośmiertne badania immunohistochemiczne ujawniły stan przewlekłego zapalenia ograniczonego do uszkodzonych obszarów mózgu w chorobie Alzheimera. Niektóre kluczowe podmioty w tym zapaleniu to aktywowany mikroglej (makrofagi mózgowe), białka klasycznej kaskady dopełniacza, pentraksyny, cytokiny i chemokiny. Zapalenie nie dotyczy nabytego układu odpornościowego ani narządów obwodowych, ale jest spowodowane filogenetycznie znacznie starszym wrodzonym układem odpornościowym, który wydaje się działać w większości tkanek organizmu. Przewlekły stan zapalny może uszkadzać tkankę gospodarza, a mózg może być szczególnie wrażliwy ze względu na postmitotyczną naturę neuronów. Wykazano, że wiele mediatorów stanu zapalnego jest wytwarzanych lokalnie i selektywnie podwyższonych w dotkniętych obszarach mózgu Alzheimera. Co więcej, badania tkanek w takich procesach zwyrodnieniowych jak miażdżyca i zawał serca sugerują, że podobna lokalna reakcja odpornościowa wrodzona może mieć znaczenie w takich stanach. Wiele epidemiologicznych i ograniczonych dowodów klinicznych sugeruje, że niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą hamować początek i spowalniać postęp choroby Alzheimera. Ale te leki uderzają w obrzeża reakcji zapalnej. Znacznie lepsze wyniki można by osiągnąć, gdyby znaleziono leki, które mogłyby hamować aktywację mikrogleju lub układu dopełniacza w mózgu, a kombinacje leków ukierunkowanych na różne cele zapalne mogą być znacznie skuteczniejsze niż pojedyncze środki.


title: BLAST+: architektura i aplikacje

text: TŁO Wyszukiwanie podobieństw sekwencji jest bardzo ważnym zadaniem bioinformatycznym. Podczas gdy Basic Local Alignment Search Tool (BLAST) przewyższa dokładne metody dzięki wykorzystaniu heurystyki, szybkość obecnego oprogramowania BLAST jest nieoptymalna dla bardzo długich zapytań lub sekwencji w bazie danych. Istnieją również pewne niedociągnięcia w interfejsie użytkownika obecnych aplikacji wiersza poleceń. WYNIKI Opisujemy cechy i ulepszenia przepisanego oprogramowania BLAST oraz wprowadzamy nowe aplikacje wiersza poleceń. Długie sekwencje zapytań są dzielone na porcje w celu przetworzenia, co w niektórych przypadkach prowadzi do znacznego skrócenia czasu wykonywania. W przypadku długich sekwencji w bazie danych możliwe jest wyszukanie tylko odpowiednich części sekwencji, redukując czas procesora i zużycie pamięci na wyszukiwanie krótkich zapytań w bazach danych kontigów lub chromosomów. Program może teraz pobierać informacje o maskowaniu dla sekwencji bazy danych z baz danych BLAST. Nowa modułowa biblioteka oprogramowania może teraz uzyskać dostęp do danych sekwencji tematów z dowolnych źródeł danych. Wprowadzamy kilka nowych funkcji, w tym pliki strategii, które pozwalają użytkownikowi zapisać i ponownie wykorzystać swój ulubiony zestaw opcji. Pliki strategii można przesyłać i pobierać ze strony internetowej NCBI BLAST. WNIOSEK Nowe aplikacje wiersza poleceń BLAST, w porównaniu z obecnymi narzędziami BLAST, wykazują znaczną poprawę szybkości w przypadku długich zapytań, a także sekwencji baz danych długości chromosomów. Poprawiliśmy także interfejs użytkownika aplikacji wiersza poleceń.


title: Środowiska wewnątrzmaciczne a ryzyko raka piersi: metaanaliza i przegląd systematyczny

text: WPROWADZENIE Różne czynniki okołoporodowe, w tym masa urodzeniowa, kolejność porodów, wiek matki, wiek ciążowy, status bliźniąt i palenie tytoniu przez rodziców, mają wpływ na ryzyko raka piersi u córek poprzez zmianę środowiska hormonalnego rozwijających się gruczołów sutkowych płodu. Pomimo dużej prawdopodobieństwa biologicznego, dotychczasowe badania epidemiologiczne przyniosły sprzeczne wyniki. Zbadaliśmy związki między czynnikami okołoporodowymi a późniejszym ryzykiem raka piersi za pomocą metaanaliz. METODY Dokonaliśmy przeglądu badań nad rakiem piersi opublikowanych od stycznia 1966 do lutego 2007, które obejmowały dane dotyczące masy urodzeniowej, kolejności urodzeń, wieku matki, wieku ciążowego, statusu bliźniąt oraz palenia tytoniu przez matkę lub ojca. Do podsumowania wyników wykorzystano metaanalizy z wykorzystaniem modeli efektów losowych. WYNIKI Odkryliśmy, że większe urodzeniowe masy ciała wiązały się ze zwiększonym ryzykiem raka piersi. W badaniach obejmujących pięć kategorii urodzeniowej masy ciała określono iloraz szans (OR) wynoszący 1,24 (95% przedział ufności [CI] 1,04 do 1,48) dla 4000 g lub więcej i 1,15 (95% CI 1,04 do 1,26) dla 3500 g do 3999 g, w odniesieniu do masy urodzeniowej 2500 do 2599 g. Badania te nie potwierdziły związku masy urodzeniowej z ryzykiem w kształcie litery J. Poparcie dla związku z masą urodzeniową uzyskano również z badań opartych na trzech kategoriach urodzeniowej masy ciała (OR 1,15 [95% CI 1,01 do 1,31] dla > lub =4 000 g w stosunku do <3 000 g) i dwóch kategoriach urodzeniowej masy ciała (OR 1,09 [95 % CI 1,02 do 1,18] dla > lub =3000 g względem <3000 g). Kobiety urodzone przez starsze matki i bliźnięta również były narażone na pewne zwiększone ryzyko, ale wyniki były niejednorodne w badaniach i latach publikacji. Kolejność urodzeń, wcześniactwo i palenie papierosów przez matkę nie miały związku z ryzykiem raka piersi. WNIOSEK Nasze odkrycia dostarczają pewnego wsparcia dla hipotezy, że ekspozycja w macicy odzwierciedlająca wyższe poziomy endogennych hormonów może wpływać na ryzyko rozwoju raka piersi w wieku dorosłym.


title: Badania epidemiologiczne dengi w Santiago de Cuba, 1997.

text: Niewielkie, izolowane ognisko gorączki krwotocznej denga/zespołu wstrząsu denga (DHF/DSS) wywołanego wirusem dengi typu 2 (DEN-2) zostało udokumentowane w Santiago de Cuba na wyspie Kuba od stycznia 1997 roku. Było 205 DHF/ Przypadki DSS, wszystkie u osób w wieku powyżej 15 lat. Wszystkie, z wyjątkiem trzech, miały dowody na wcześniejszą infekcję dengi, a jedyną znaną możliwością była epidemia wirusa dengi typu 1 (DEN-1) na całej wyspie w latach 1977-1979. Osiągnięto praktycznie pełny nadzór kliniczny i laboratoryjny nad jawną chorobą. Od grudnia 1997 r. do stycznia 1998 r. losową, uwarstwioną wiekowo próbkę surowicy pobrano od 1151 osób w 40 skupiskach mieszkalnych w Santiago. Surowice testowano pod kątem przeciwciał neutralizujących DEN-1 i DEN-2. Częstość występowania przeciwciał DEN-2 u dzieci w wieku 15 lat i młodszych, urodzonych po epidemii DEN-2 w 1981 roku, przyjęto jako wskaźnik zarażenia DEN-2 w 1997 roku. Zostało to nieznacznie skorygowane, aby uwzględnić zaobserwowane przypadki, w wyniku czego szacowany wskaźnik infekcji wynosi 4,3%. Gorączka denga i wskaźniki ataków DHF/DSS obliczono na podstawie oszacowanych całkowitych pierwotnych i wtórnych zakażeń DEN-2. Tylko 3% z 13 116 pierwotnych infekcji było jawnych. Wskaźnik ataków DHF/DSS dla dorosłych w każdym wieku wynosił 420 na 10 000 wtórnych infekcji DEN-2.


title: Wartość prognostyczna i predykcyjna mutacji KRAS w zaawansowanym niedrobnokomórkowym raku płuc

text: Kliniczne konsekwencje mutacji KRAS w zaawansowanym niedrobnokomórkowym raku płuca pozostają niejasne. Oceniliśmy retrospektywnie wartość prognostyczną i predykcyjną mutacji KRAS u pacjentów z zaawansowanym NSCLC. Wśród 484 pacjentów z dostępnymi wynikami zarówno dla mutacji KRAS, jak i EGFR, 39 (8%) miało mutacje KRAS i 182 (38%) mutacje EGFR, przy czym dwa przypadki miały obie mutacje. Mediana czasu przeżycia całkowitego dla pacjentów z mutacjami KRAS, mutacjami EGFR lub obydwoma typami dzikimi wyniosła odpowiednio 7,7, 38,0 i 15,0 miesięcy (P<0,001). Mutacja KRAS była niezależnym złym czynnikiem prognostycznym w analizie wieloczynnikowej (współczynnik ryzyka = 2,6, 95% CI: 1,8-3,7). Odsetek odpowiedzi i czas przeżycia wolny od progresji (PFS) dla schematu opartego na pemetreksedu w grupie z mutacją KRAS wynosiły 14% i 2,1 miesiąca, mniej niż (28% i 3,9 miesiąca) w grupie z genem KRAS typu dzikiego. Mutacja KRAS miała tendencję do wiązania się z gorszymi wynikami leczenia po chemioterapii opartej na gemcytabinie, podczas gdy nie było różnicy w schemacie opartym na taksanie. Chociaż kliniczne wyniki leczenia inhibitorami kinazy tyrozynowej EGFR (TKI) wydawały się lepsze u pacjentów z dzikim typem KRAS niż u pacjentów z mutacjami KRAS, nie było statystycznej różnicy w odsetkach odpowiedzi i PFS w zależności od statusu mutacji KRAS, gdy rozważano status mutacji EGFR. Dwóch pacjentów z mutacjami KRAS i EGFR wykazało częściową odpowiedź na TKI EGFR. Chociaż mutacja G12D występowała częściej u osób, które nigdy nie paliły tytoniu, nie stwierdzono różnic w wynikach klinicznych w zależności od genotypów KRAS. Wyniki te sugerują, że mutacje KRAS mają niezależną wartość prognostyczną, ale mają ograniczoną rolę predykcyjną dla TKI EGFR lub chemioterapii cytotoksycznej w zaawansowanym NSCLC.


title: Estymator macierzy kowariancji zgodnej z heteroskedastycznością i bezpośredni test na heteroskedastyczność

text: W pracy przedstawiono estymator macierzy kowariancji parametrów, który jest spójny nawet wtedy, gdy zakłócenia modelu regresji liniowej są heteroskedastyczne. Estymator ten nie zależy od formalnego modelu struktury heteroskedastyczności. Porównując elementy nowego estymatora z elementami zwykłego estymatora kowariancji, uzyskuje się bezpośredni test na heteroskedastyczność, ponieważ przy braku heteroskedastyczności oba estymatory będą w przybliżeniu równe, ale generalnie będą się różnić w przeciwnym razie. Test ma atrakcyjną interpretację najmniejszych kwadratów.


title: Dwa podzbiory naiwnych komórek pomocniczych T z wyraźną zawartością kręgu wycięcia receptorów komórek T w krwi obwodowej dorosłego człowieka

text: Podczas starzenia funkcja grasicy spada i nie jest w stanie zaspokoić zapotrzebowania na uzupełnienie obwodowych komórek pomocniczych (Th). Dlatego utrzymywanie populacji naiwnych limfocytów Th musi być przynajmniej częściowo oparte na obwodowych. Taka obwodowa ekspansja po grasicy niedawnych emigrantów grasicy (RTE) podczas starzenia w konsekwencji powinna prowadzić do utraty lub rozcieńczenia kręgów wycinania receptorów komórek T (TREC) z podzbioru naiwnych komórek T. Zidentyfikowaliśmy dwa podzbiory naiwnych limfocytów Th w ludzkiej dorosłej krwi obwodowej, charakteryzujące się uderzająco nierówną zawartością TREC, co wskazuje na różne historie proliferacji obwodowej. TREC są wysoce wzbogacone w obwodowe naiwne limfocyty Th CD45RA+ z koekspresją CD31 w porównaniu z obwodowymi naiwnymi limfocytami Th CD45RA+ bez ekspresji CD31, w których trudno jest wykryć TREC. Ponadto pokazujemy, że limfocyty Th CD31-CD45RA+ odpowiadają za rosnący odsetek naiwnych obwodowych limfocytów Th podczas starzenia, ale zachowują cechy fenotypowe i funkcjonalne naiwnych limfocytów Th. Ponieważ CD31 jest tracone po zaangażowaniu receptora komórek T (TCR) in vitro, stawiamy hipotezę, że wyzwalanie TCR jest warunkiem wstępnym dla homeostatycznie napędzanej obwodowej pograsiczkowej ekspansji ludzkich naiwnych RTE. Opisujemy tutaj identyfikację obwodowo namnożonych naiwnych komórek Th w ludzkiej dorosłej krwi, charakteryzujących się utratą ekspresji CD31 i wysoce zmniejszoną zawartością TREC.


title: Rola wakuolującej cytotoksyny, VacA, w kolonizacji i wywołanej przez Helicobacter pylori metaplazji żołądka

text: Przenoszenie szczepów Helicobacter pylori wytwarzających bardziej aktywne (s1/i1) formy VacA jest silnie związane z gruczolakorakiem żołądka. Według naszej wiedzy jako pierwsi określiliśmy wpływ różnych polimorficznych form VacA na stan zapalny i metaplazję w żołądku myszy. Bakterie wytwarzające mniej aktywną formę s2/i2 z VacA skolonizowały myszy skuteczniej niż mutanty zerowe dla VacA lub wytwarzające jej bardziej aktywne formy, dostarczając pierwszy dowód pozytywnej roli minimalnie aktywnej toksyny s2/i2. Szczepy wytwarzające bardziej aktywne formy toksyny wywoływały cięższą i bardziej rozległą metaplazję oraz stan zapalny w żołądku myszy niż szczepy wytwarzające słabo aktywną toksynę (s2/i2). Zbadaliśmy również związek u ludzi, kontrolując status cagPAI. W próbkach pobranych z ludzkiego żołądka, allel vacA i1 był silnie związany z przedrakową metaplazją jelitową, z prawie całkowitym brakiem metaplazji jelitowej u osób zakażonych szczepami typu i2, nawet na tle vacA s1, cagA(+).


title: Systematyczny przegląd roli bisfosfonianów w zachorowalności kośćca w przerzutowym raku.

text: CEL Przegląd danych naukowych dotyczących stosowania bisfosfonianów w celu zmniejszenia zachorowalności na układ kostny u pacjentów onkologicznych z przerzutami do kości. ŹRÓDŁA DANYCH Elektroniczne bazy danych, skanowanie list referencyjnych oraz konsultacje z ekspertami i firmami farmaceutycznymi. Uwzględniono prace obcojęzyczne. WYBÓR BADANIA Włączone badania były randomizowanymi, kontrolowanymi badaniami z udziałem pacjentów z chorobą nowotworową i przerzutami do kości, którzy byli leczeni bisfosfonianami doustnymi lub dożylnymi w porównaniu z innym bisfosfonianem, placebo lub standardowym leczeniem. We wszystkich badaniach oceniano co najmniej jeden punkt końcowy chorobowości szkieletowej. WYNIKI Zidentyfikowano 95 artykułów; 30 badań spełniło kryteria włączenia. W badaniach trwających > lub = 6 miesięcy, w porównaniu z placebo bisfosfoniany istotnie zmniejszały iloraz szans złamań (kręgowych 0,69, 95% przedział ufności 0,57 do 0,84, p < 0,0001; pozakręgowe 0,65, 0,54 do 0,79, p < 0,0001; łącznie 0,65, 0,55 do 0,78, p < 0,0001, radioterapia (0,67, 0,57 do 0,79, p < 0,0001) i hiperkalcemia (0,54, 0,36 do 0,81, p = 0,003), ale nie do chirurgii ortopedycznej (0,70, 0,46 do 1,05, P = 0,086) lub ucisk rdzenia kręgowego (0,71, 0,47 do 1,08, P = 0,113). Zmniejszenie liczby operacji ortopedycznych było znaczące w badaniach trwających ponad rok (0,59, 0,39 do 0,88, p = 0,009). Zastosowanie bisfosfonianów znacząco wydłużyło czas do pierwszego zdarzenia związanego z układem kostnym, ale nie zwiększyło przeżycia. Subanalizy wykazały, że większość dowodów potwierdza stosowanie dożylnych aminobisfosfonianów. WNIOSKI U osób z przerzutową chorobą kości bisfosfoniany istotnie zmniejszają zachorowalność na układ kostny, z wyjątkiem ucisku na rdzeń kręgowy i wydłużenia czasu do pierwszego zdarzenia związanego z układem kostnym. Leczenie należy rozpocząć po zdiagnozowaniu przerzutów do kości i kontynuować do momentu, gdy przestanie być istotne klinicznie.


title: Gryzoniowe modele depresji: biomarkery neurotroficzne i neurozapalne

text: Modele gryzoni są niezbędnym narzędziem do badania etiologii i postępu depresji. Ponieważ powiązane ze sobą układy czynników neurotroficznych i cytokin stanowią główne mechanizmy regulacyjne kontrolujące prawidłową plastyczność mózgu, upośledzenie tych układów stanowi podstawę rozwoju patologii mózgu, w tym chorób psychicznych. Niniejszy przegląd skupia się na licznych eksperymentalnych modelach depresji u gryzoni indukowanych różnymi czynnikami stresowymi (eksteroceptywnymi i interoceptywnymi) we wczesnym okresie życia (w tym w okresie prenatalnym) lub w wieku dorosłym, kładąc nacisk na dane dotyczące zmian czynników neurotroficznych i wskaźników neurozapalnych w mózgu . Parametry te są ściśle związane z behawioralnymi objawami podobnymi do depresji i zaburzeniami plastyczności neuronalnej i są zależne zarówno od płci, jak i genotypu. Związane ze stresem zmiany ekspresji neurotrofin i cytokin w mózgu gryzonia są specyficzne dla regionu. Niektóre sprzeczne dane zgłaszane przez różne grupy mogą być konsekwencją różnic paradygmatów stresu lub ich realizacji w różnych laboratoriach. Podobnie jak wszystkie modele eksperymentalne, stany podobne do depresji wywołane stresem są eksperymentalnym uproszczeniem klinicznych stanów depresyjnych; są jednak przydatne do zrozumienia udziału czynników neurotroficznych i cytokin w patogenezie choroby – celu nieosiągalnego w rzeczywistości klinicznej. Te główne systemy regulacyjne mogą być ważnymi celami działań terapeutycznych, a także opracowywania leków do leczenia stanów depresyjnych.


title: Domena dokująca histonu H2A jest wymagana do wiązania H1 i przebudowy nukleosomu za pośrednictwem RSC

text: Warianty histonów w rodzinie H2A wykazują duże rozbieżności w ich regionach C-końcowych. W tej pracy zbadaliśmy, w jaki sposób te rozbieżności, aw szczególności, w jaki sposób część końca H2A COOH, domeny dokującej, wpływa na właściwości strukturalne i funkcjonalne nukleosomu. Stosując metody biochemiczne w połączeniu z mikroskopią sił atomowych i kriomikroskopią elektronową, pokazujemy, że domena dokująca H2A jest kluczową cechą strukturalną w nukleosomie. Usunięcie tej domeny lub zastąpienie jej niekompletną domeną dokującą z wariantu H2A.Bbd powoduje znaczące zmiany strukturalne w nukleosomie, w tym zwiększenie ogólnej dostępności do nukleaz, rozpakowanie ~10 pz DNA z każdego końca nukleosomu i związane z tym zmiany w kącie wejścia/wyjścia końców DNA. Te zmiany strukturalne są związane ze zmniejszoną zdolnością remodelera chromatyny RSC zarówno do przebudowy, jak i mobilizacji nukleosomów. Wiązanie łącznika z histonem H1 jest również zniesione w nukleosomach zawierających niekompletną domenę dokującą H2A.Bbd. Nasze dane ilustrują wyjątkową rolę domeny dokującej H2A w koordynowaniu strukturalno-funkcjonalnych aspektów właściwości nukleosomu. Ponadto nasze dane sugerują, że włączenie „wadliwej” domeny dokującej może być podstawową rolą strukturalną H2A.Bbd w chromatynie.


title: Regulacja wyboru miejsca poli(A) kilku drożdżowych mRNA

text: Kilka genów drożdży wytwarza wiele transkryptów z różnymi końcami 3'. Spośród nich cztery geny są znane z wytwarzania skróconych transkryptów, które kończą się w obrębie sekwencji kodującej dłuższe transkrypty: CBP1, AEP2/ATP13, RNA14 i SIR1. Wykazano, że poziom skróconego transkryptu CBP1 wzrasta podczas przejścia na wzrost oddechowy, podczas gdy poziom transkryptu pełnej długości spada. Aby ustalić, czy to zjawisko jest unikalne dla CBP1, zastosowano analizę Northern w celu ustalenia, czy poziomy innych skróconych transkryptów są podobnie regulowane przez źródło węgla. Poziomy najkrótszych transkryptów AEP2/ATP13 i RNA14 wzrosły podczas oddychania, podczas gdy najkrótszy transkrypt SIR1 pozostał stały. Jednak dwa dłuższe transkrypty SIR1 były regulowane wzajemnie przez źródło węgla. Mapowanie 3'-końców każdego transkryptu przez sekwencjonowanie częściowych klonów cDNA ujawniło wiele 3'-końców dla każdego transkryptu. Badanie sekwencji otaczających 3'-końce indukowanych transkryptów nie pozwoliło zidentyfikować sekwencji konsensusowej, ale ujawniło słabe sygnały tworzenia się 3'-końca we wszystkich transkryptach. Podobnie, nie znaleziono sekwencji konsensusowej, gdy porównywano sekwencje otaczające 3'-końce najdłuższych transkryptów, ale ponownie zidentyfikowano słabe, przypuszczalne sygnały tworzenia końców 3'. Dane te sugerują regulację źródła węgla wyboru alternatywnego miejsca poli(A) u drożdży.


title: Okrągłe RNA i miR-7 w raku.

text: MikroRNA (miRNA) odgrywają ważną rolę w dostrajaniu ekspresji genów i często ulegają deregulacji w przypadku raka. Identyfikacja konkurującego endogennego RNA i kolistego RNA (circRNA) jako ważnych regulatorów aktywności miRNA podkreśla rosnącą złożoność sieci regulatorowych, w których pośredniczą ncRNA. W szczególności niedawno zidentyfikowany kolisty RNA, ciRS-7, który działa jako wyznaczony inhibitor/gąbka miR-7, koncepcyjnie zmienił mechanistyczne rozumienie sieci miRNA. Ponieważ miR-7 moduluje ekspresję kilku onkogenów, ujawnienie regulacji aktywności miR-7 prawdopodobnie przyczyni się do lepszego zrozumienia różnych etiologii raka. W tym miejscu dokonujemy przeglądu aktualnej wiedzy na temat osi ciRS-7/miR-7 w szlakach związanych z nowotworami i omawiamy możliwe modele wyjaśniające znaczenie koekspresji miR-7 wraz z inhibitorem circRNA.


title: Angiotensyna II wywołuje sygnały angiogeniczne w mięśniu szkieletowym poprzez skoordynowany wpływ na miocyty szkieletowe i komórki śródbłonka

text: Przeciążenie mięśni szkieletowych indukuje ekspresję czynników angiogennych, takich jak czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i metaloproteinaza macierzy (MMP)-2, prowadząc do wzrostu nowych naczyń włosowatych. Odkryliśmy, że wywołany przeciążeniem wzrost angiogenezy, a także wzrost transkryptów VEGF, MMP-2 i MT1-MMP został zniesiony u myszy VEGF KO w mięśniach, co podkreśla kluczową rolę czynnika VEGF pochodzącego z miocytów w kontrolowaniu tego procesu. Mediatory poprzedzające, które przyczyniają się do ekspresji VEGF indukowanej przeciążeniem, nie zostały jeszcze ustalone. Odkryliśmy, że przeciążenie mięśni zwiększa ekspresję angiotensynogenu, prekursora angiotensyny (Ang) II, oraz że sygnalizacja Ang II odgrywa ważną rolę w podstawowej produkcji VEGF w komórkach C2C12. Ponadto, VEGF związany z macierzą uwolniony z mioblastów indukował aktywację komórek śródbłonka, o czym świadczą podwyższone poziomy fosfo-p38 komórek śródbłonka. Odkryliśmy również, że egzogenna Ang II podwyższa ekspresję VEGF, a także poziomy transkryptu MMP-2 w miotubulach C2C12. Co ciekawe, te odpowiedzi obserwowano również w komórkach śródbłonka mięśni szkieletowych w odpowiedzi na traktowanie Ang II, co wskazuje, że te komórki również mogą odpowiadać bezpośrednio na bodziec. Oceniono udział Ang II w angiogenezie wywołanej przeciążeniem mięśni. Stwierdziliśmy, że blokowanie zależnej od AT1R sygnalizacji Ang II przy użyciu losartanu nie osłabia wzrostu naczyń włosowatych. Co zaskakujące, zwiększone poziomy białka VEGF wykryto w przeciążonych mięśniach szczurów leczonych losartanem. Podobnie zaobserwowaliśmy podwyższone wytwarzanie VEGF w hodowanych komórkach śródbłonka traktowanych samym losartanem lub w połączeniu z Ang II. Badania te ostatecznie ustalają zapotrzebowanie na VEGF pochodzące z mięśni w angiogenezie indukowanej przeciążeniem i podkreślają rolę Ang II w podstawowym wytwarzaniu VEGF w mięśniach szkieletowych. Jednakże, chociaż sygnalizacja Ang II jest aktywowana po przeciążeniu i odgrywa rolę w wytwarzaniu VEGF w mięśniach, hamowanie tego szlaku nie jest wystarczające do zatrzymania angiogenezy wywołanej przeciążeniem, co wskazuje, że sygnały niezależne od AT1 utrzymują wytwarzanie VEGF w mięśniach leczonych losartanem.


title: Specyficzna pętla w ludzkiej polimerazie DNA mu umożliwia przełączanie między syntezą twórczą i instruowaną przez DNA

text: Ludzka polimeraza DNA mu (Polμ) jest członkiem rodziny X, który ma końcową aktywność transferazy, ale pomimo nieortodoksyjnego wyboru informacji matrycy, wykazuje maksymalną wydajność katalityczną w reakcjach na matrycy DNA. Jako terminalna transferaza deoksynukleotydylowa (TdT), Polμ ma specyficzną pętlę (pętlę 1), która może zapewnić temu enzymowi aktywność terminalnej transferazy. Gdy pętla 1 została usunięta, ludzki Polμ nie miał aktywności TdT, ale poprawił wiązanie DNA i polimeryzację zależną od matrycy DNA. Co ciekawe, gdy pętla 1 z TdT została wstawiona do Polμ (podstawiając jej pokrewną pętlę 1), powstała chimera wykazywała aktywność TdT, preferencyjnie wprowadzając reszty dGTP, ale miała silnie zmniejszoną aktywność polimeryzacji zależną od matrycy. Dlatego też wyspecjalizowana pętla w Polμ, która mogłaby przyjąć alternatywne konformacje, wydaje się zapewniać temu enzymowi podwójną zdolność: (i) niezależność od matrycy do tworzenia nowej informacji DNA, w której pętla1 odgrywałaby aktywną rolę, działając jako „pseudomatryca” ; (ii) polimeryzacja zależna od matrycy, w której pętla 1 musi umożliwiać wiązanie nici matrycy. Ostatnie dane in vivo i in vitro sugerują, że taka podwójna zdolność może być korzystna w rozwiązywaniu zachodzących za pośrednictwem mikrohomologii reakcji łączenia końców.


title: Niezależna od Dnmt1 metylacja CG przyczynia się do pozycjonowania nukleosomów u różnych eukariontów

text: Dnmt1 epigenetycznie propaguje symetryczną metylację CG u wielu eukariontów. Ich genomy są zazwyczaj zubożone w dinukleotydy CG z powodu niedoskonałej naprawy deaminowanych metylocytozyn. Tutaj szeroko badamy różne gatunki pozbawione Dnmt1 i pokazujemy, że, co zaskakujące, symetryczna metylacja CG jest jednak często obecna i katalizowana przez inną rodzinę metylotransferaz DNA, Dnmt5. Liczne organizmy zawierające Dnmt5, które oddzieliły się ponad miliard lat temu, wykazują skupioną metylację, szczególnie w linkerach nukleosomowych. Metylacja klastrowa występuje w niespotykanych dotąd gęstościach i bezpośrednio nie sprzyja nukleosomom, przyczyniając się do pozycjonowania nukleosomów między klastrami. Gęstą metylację umożliwia reżim ewolucji sekwencji genomowej, który wzbogaca dinukleotydy CG i napędza najwyższe znane częstotliwości CG. Gatunki z metylacją łącznika mają małe, aktywne transkrypcyjnie jądra, które zbliżają się do fizycznych granic zagęszczenia chromatyny. Cechy te składają się na niedocenianą wcześniej architekturę genomu, w której gęsta metylacja wpływa na pozycje nukleosomów, prawdopodobnie ułatwiając procesy jądrowe w ekstremalnych ograniczeniach przestrzennych.


title: Immunogenność i bezpieczeństwo żywej atenuowanej szczepionki przeciwko japońskiemu zapaleniu mózgu SA 14-14-2 podanej u dzieci w schemacie podstawowym w dwóch dawkach

text: Skuteczne i tolerowane szczepienia to podstawowa strategia zapobiegania japońskiemu zapaleniu mózgu (JE) na obszarach endemicznych. Chociaż żywa atenuowana szczepionka SA 14-14-2 JE (LAJEV) była szeroko stosowana od czasu jej wprowadzenia, dane ogólnoustrojowe dotyczące LAJEV były bardzo rzadko dostępne w Korei. Przeprowadziliśmy otwarte, prospektywne badanie kohortowe, aby ocenić immunogenność i bezpieczeństwo tej szczepionki. Do badania włączono dziewięćdziesięciu pacjentów, a LAJEV w 2-dawkowej pierwotnej serii podawano z 12-miesięczną przerwą. Miana przeciwciał neutralizujących mierzono przed i po każdym szczepieniu i prowadzono aktywne monitorowanie pod kątem zdarzeń niepożądanych. Po pierwszej dawce 91,1% pacjentów miało seroprotekcję ze średnią geometryczną miana (GMT) 40,9. Wskaźnik seroprotekcji po drugiej dawce wyniósł 97%, a GMT wykazał 6,5-krotny wzrost. Większość zdarzeń niepożądanych po szczepieniu ustępowała samoistnie i żadne poważne zdarzenia niepożądane nie zostały zgłoszone do 42 dni po każdej dawce. Podanie dwóch dawek leku LAJEV w pierwotnym schemacie szczepienia okazało się wysoce immunogenne i bezpieczne.


title: Zależne od centosomu asymetryczne dziedziczenie pierścienia środkowego ciała w podziale komórek macierzystych linii germinalnej Drosophila

text: Wiele komórek macierzystych, w tym komórki macierzyste linii germinalnej Drosophila (GSC), dzieli się asymetrycznie, wytwarzając jedną komórkę macierzystą i jedną różnicującą się komórkę potomną. Cytokineza jest często asymetryczna, ponieważ tylko jedna komórka potomna dziedziczy pierścień środkowy ciała (MR) po zakończeniu odcięcia nawet w pozornie symetrycznie dzielących się komórkach. Jednak słabo zbadano, czy asymetria w cytokinezie koreluje z losem komórek, czy też ma znaczenie funkcjonalne. Tutaj pokazujemy, że MR jest asymetrycznie segregowany podczas podziałów GSC w sposób zależny od wieku centrosomu: męskie GSC, które dziedziczą macierzysty centrosom, wykluczają MR, podczas gdy żeńskie GSC, które tutaj pokazujemy, dziedziczą centrosomy córki, dziedziczą MR. Ponadto pokazujemy, że tożsamość komórek macierzystych koreluje ze sposobem dziedziczenia MR. Łącznie nasze dane sugerują, że MR z natury nie dyktuje tożsamości komórek macierzystych, chociaż jego stereotypowe dziedziczenie jest pod kontrolą macierzystych i potencjalnie stanowi platformę dla asymetrycznej segregacji pewnych czynników.


title: Przypadki skrzywienia prącia w spodziectwa: czy można to określić?

text: Celem było retrospektywne określenie rzeczywistej częstości występowania wrodzonego skrzywienia prącia w różnych postaciach spodziectwa w celu wskazania oceny śródoperacyjnej i korekcji skrzywienia. Przeanalizowaliśmy 842 pacjentów ze spodziectwem, którzy przeszli operację w latach 2003-2010, podzielonych na dwie grupy. Pierwsza grupa została rutynowo sprawdzona śródoperacyjnie pod kątem skrzywienia, podczas gdy skrzywienie w drugiej grupie było oceniane głównie w ciężkich spodziectwach. Wyniki analizowano za pomocą testu Fishera i testu chi-kwadrat. W sumie potwierdzono 238 przypadków (28,3%) towarzyszących skrzywień. Skrzywienie było istotnie częstsze w grupie pierwszej, w odniesieniu do spodziectwa ogólnego (P < 0,01) oraz postaci dystalnej (P < 0,05) i środkowego trzonu (P < 0,01). Skrzywienie prącia jest powszechną postacią w spodziectwach, w tym w typach dystalnych. Badanie śródoperacyjne pod kątem towarzyszącego skrzywienia należy rozważyć jako rutynową procedurę naprawy spodziectwa.


title: Poród w domu i bariery w kierowaniu kobiet z komplikacjami położniczymi do szpitali: badanie metod mieszanych w Zahedan w południowo-wschodnim Iranie

text: TŁO Jednym z czynników przyczyniających się do wysokiej śmiertelności matek w krajach rozwijających się jest opóźnione korzystanie z placówek Emergency Obstetric-Care (EmOC). Celem niniejszego badania było określenie czynników, które utrudniają położnym i rodzącym korzystanie ze szpitala w przypadku wystąpienia powikłań podczas porodu domowego w prowincji Sistan i Baluchestan w Iranie, gdzie 23% wszystkich porodów odbywa się w warunkach pozaszpitalnych. METODY W badaniu i zarządzaniu danymi zastosowano podejście mieszane. W fazie ilościowej porównaliśmy istniejące dane dotyczące sektora zdrowia ze standardami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczącymi dostępności i korzystania z usług EmoC. Faza jakościowa obejmowała zebranie i analizę wywiadów z położnymi i tradycyjnymi położnymi oraz 21 wywiadów pogłębionych z matkami. Dane zebrane w tej fazie były zarządzane zgodnie z zasadami jakościowej analizy danych. WYNIKI Odkrycia wskazują, że trzy różne czynniki prowadzą do niezdecydowania i opóźnienia w stosowaniu EmoC przez badane położne i matki. Przyczyny społeczno-kulturowe i rodzinne zmuszają niektóre kobiety do wyboru porodu w domu i wahania się, czy szukać profesjonalnej pomocy w nagłych wypadkach w przypadku powikłań porodowych. Obawa przed obrażaniem się przez lekarzy, konieczność ochrony etyki zawodowej przed pacjentami i nieumiejętność przekonania pacjentek prowadzi do nadmiernego nalegania położnych na wykonywanie porodów w domach matek i niechęci do kierowania pacjentek do szpitali . Niska jakość i koszt EmOC oraz brak ubezpieczenia zdrowotnego matek również przyczyniają się do opóźnień w skierowaniu. WNIOSKI Kobiety decydujące się na poród w domu akceptują ryzyko wystąpienia komplikacji. Szkolenie położnych oraz przekonywanie matek i innych ważnych osób, które podejmują decyzje o wartości kierowania kobiet do szpitala w przypadku wystąpienia zagrażających życiu powikłań, są głównymi czynnikami zwiększającymi wykorzystanie dostępnych szpitali. Szpitale muszą być bezpiecznymi, wygodnymi i atrakcyjnymi środowiskami do porodu i powinny odpowiednio uwzględniać etyczne i kulturowe kwestie kobiet. Właściwe zarządzanie kwestiami finansowymi i ubezpieczeniowymi może pomóc położnym i matkom w podjęciu racjonalnej decyzji w przypadku wystąpienia komplikacji.


title: Zależna od ATPazy kontrola ligazy Mms21 SUMO podczas naprawy DNA

text: Modyfikacja białek przez SUMO jest niezbędna do utrzymania integralności genomu. Podczas replikacji DNA gałąź Mms21 szlaku SUMO przeciwdziała pośrednim rekombinacji w uszkodzonych widełkach replikacyjnych, ułatwiając w ten sposób rozłączenie chromatyd siostrzanych. Ligaza SUMO Mms21 łączy się z regionem ramienia białka Smc5 w kompleksie Smc5/6; razem współpracują podczas rekombinacyjnej naprawy DNA. Jednak sposób kontrolowania aktywności ligazy SUMO pozostaje nieznany. Tutaj pokazujemy, że ligaza SUMO i funkcje rozdzielenia chromosomów Mms21 zależą od jego dokowania do nienaruszonego i aktywnego kompleksu Smc5/6, co wskazuje, że kompleks Smc5/6-Mms21 działa jak duża ligaza SUMO in vivo. Pomimo fizycznej odległości dzielącej E3 i domeny wiążące nukleotydy w Smc5/6, sumoilacja zależna od Mms21 wymaga wiązania ATP do Smc5, etapu będącego częścią mechanizmu ligazy, który wspomaga funkcję Ubc9. Komunikacja jest możliwa dzięki obecności konserwatywnego zakłócenia w domenie spiralnej cewki Smc5, co wskazuje na potencjalne zmiany konformacyjne dla aktywacji ligazy SUMO. Zgodnie z tym, skaningowa mikroskopia sił heterodimeru Smc5-Mms21 pokazuje, że cząsteczka jest fizycznie przemodelowana w sposób zależny od ATP. Nasze wyniki pokazują, że aktywność wiązania ATP kompleksu Smc5/6 jest skoordynowana z jego ligazą SUMO, poprzez domenę zwiniętej cewki Smc5 i fizyczną przebudowę cząsteczki, aby promować sumoilację i rozłączenie chromosomów podczas naprawy DNA.


title: Kadheryny w morfogenezie i okablowaniu mózgu.

text: Kadheryny to zależne od Ca(2+) cząsteczki adhezyjne komórka-komórka, które odgrywają kluczową rolę w morfogenezie zwierząt. Zidentyfikowano również różne cząsteczki związane z kadheryną, które wykazują różne funkcje, nie tylko w regulacji adhezji komórek, ale także w proliferacji komórek i płaskiej polarności komórek. W ciągu ostatniej dekady zrozumienie roli tych molekuł w układzie nerwowym znacznie się pogłębiło. Są ważne nie tylko dla rozwoju układu nerwowego, ale także dla jego funkcji, a co za tym idzie dla zaburzeń nerwowych. W niniejszym przeglądzie omawiamy rolę kadheryn i powiązanych cząsteczek w rozwoju i funkcjonowaniu neuronów w mózgu kręgowców.


title: Autokrynna sygnalizacja WNT przyczynia się do proliferacji komórek raka piersi poprzez kanoniczny szlak WNT i transaktywację EGFR

text: Deregulacja szlaku sygnałowego czynnika wzrostu bezskrzydłowego i miejsca integracji (WNT) poprzez mutacje w APC i Aksynie, białkach, które są nakierowane na zniszczenie β-kateniny, powiązano z różnymi typami ludzkiego raka. Te zmiany genetyczne rzadko, jeśli w ogóle, są obserwowane w guzach piersi. Jednak różne linie dowodowe sugerują, że sygnalizacja WNT może być również deregulowana w raku piersi. Większość guzów sutka wykazuje hipermetylację regionu promotora wydzielanego białka 1 związanego z Frizzled (sFRP1), negatywnego regulatora szlaku WNT, co prowadzi do obniżenia jego ekspresji. W konsekwencji sygnalizacja WNT jest wzmocniona i może przyczyniać się do proliferacji ludzkich komórek nowotworu piersi. Wcześniej wykazaliśmy, że oprócz kanonicznego szlaku WNT/β-katenina, sygnalizacja WNT aktywuje szlak kinazy regulowanej sygnałem pozakomórkowym 1/2 (ERK1/2) w mysich komórkach nabłonka sutka poprzez transaktywację receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). Stosując modulator WNT sFRP1 i krótki interferujący knockdown za pośrednictwem RNA (DVL), zakłóciliśmy autokrynną sygnalizację WNT na poziomie ligand-receptor. Wpływ na proliferację mierzono za pomocą liczenia komórek, YOPRO i testu MTT (bromek 3-[4,5-dimetylotiazol-2-ilo]-2,5-difenylotetrazoliowy); β-katenina, EGFR, aktywacja ERK1/2 i rozszczepienie PARP (poli [ADP-rybozy]polimerazy) oceniano metodą Western blotting po potraktowaniu ludzkich linii komórkowych raka piersi kondycjonowaną pożywką, oczyszczonymi białkami, inhibitorami drobnocząsteczkowymi lub blokowaniem przeciwciała. Fosfo-DVL i stabilizowana β-katenina są obecne w wielu liniach komórek raka sutka, co wskazuje na autokrynną aktywność sygnalizacyjną WNT. Zakłócanie tej pętli zmniejsza aktywne poziomy β-kateniny, obniża aktywność ERK1/2, blokuje proliferację i indukuje apoptozę w komórkach MDA-MB-231, BT474, SkBr3, JIMT-1 i MCF-7. W efektach sygnalizacji WNT pośredniczy częściowo transaktywacja EGFR w ludzkich komórkach raka sutka w sposób zależny od metaloproteazy i Src. Ponadto Wnt1 ratuje komórki raka sutka z receptorem estrogenowym (ER+) przed antyproliferacyjnym działaniem 4-hydroksytamoksyfenu (4-HT) i ta aktywność może być blokowana przez inhibitor kinazy tyrozynowej EGFR. Nasze dane pokazują, że interferencja z autokrynną sygnalizacją WNT w ludzkim raku piersi zmniejsza proliferację i przeżycie ludzkich komórek raka piersi i ratuje komórki nowotworowe ER+ przed 4-HT poprzez aktywację kanonicznego szlaku WNT i transaktywację EGFR. Odkrycia te sugerują, że interferencja z sygnalizacją WNT na poziomie ligand-receptor w połączeniu z innymi celowanymi terapiami może poprawić skuteczność leczenia raka piersi.


title: Alternatywne markery hiperglikemii i ryzyko cukrzycy

text: CEL Fruktozamina, albumina glikowana i 1,5-anhydroglucitol (1,5-AG) są interesujące w monitorowaniu krótkoterminowej kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą; jednak ich związek z ryzykiem cukrzycy nie jest scharakteryzowany. MATERIAŁ I METODY Wykorzystaliśmy modele proporcjonalnego ryzyka Coxa do zbadania związku fruktozaminy, glikowanej albuminy i 1,5-AG z wystąpieniem cukrzycy u 1299 uczestników badania Atherosclerosis Risk in Communities (ARIC) Study (2005-2006). nie miał wywiadu zdiagnozowanej cukrzycy na początku badania. Podczas corocznych rozmów telefonicznych zgłaszano przypadki cukrzycy. WYNIKI W okresie obserwacji o medianie 3,3 roku odnotowano 119 nowych przypadków cukrzycy. W porównaniu z najniższym kwartylem, czwarty kwartyl fruktozaminy i albuminy glikowanej był istotnie związany z ryzykiem cukrzycy (odpowiednio współczynnik ryzyka [HR] 3,99 [95% CI 1,93-8,28] i 5,22 [2,49-10,94]). Czwarty kwartyl 1,5-AG wiązał się ze znacznie niższym ryzykiem cukrzycy (0,27 [0,14–0,55]). Powiązania były osłabione, ale nadal istotne po dostosowaniu do hemoglobiny A(1c) (A1C) lub glukozy na czczo. WNIOSKI Fruktozamina, albumina glikowana i 1,5-AG były związane z późniejszym rozwojem cukrzycy niezależnie od wyjściowego HbA1c i stężenia glukozy na czczo. Nasze wyniki sugerują, że te alternatywne biomarkery mogą być przydatne w identyfikacji osób zagrożonych cukrzycą.


title: ROR-γ napędza ekspresję receptora androgenowego i stanowi cel terapeutyczny w raku prostaty opornym na kastrację

text: Receptor androgenowy (AR) ulega nadekspresji i hiperaktywacji w ludzkim raku prostaty opornym na kastrację (CRPC). Jednak determinanty nadekspresji AR w CRPC są słabo zdefiniowane. Tutaj pokazujemy, że sierocy receptor γ związany z receptorem kwasu retinowego (ROR-γ) ulega nadekspresji i amplifikacji w przerzutowych nowotworach CRPC i że ROR-γ kieruje ekspresją AR w nowotworach. ROR-γ rekrutuje koaktywatory receptora jądrowego 1 i 3 (NCOA1 i NCOA3, znane również jako SRC-1 i SRC-3) do elementu odpowiedzi AR-ROR (RORE), aby stymulować transkrypcję genu AR. Antagoniści ROR-γ hamują ekspresję zarówno AR, jak i jego wariantu AR-V7 w liniach komórkowych raka prostaty (PCa) i nowotworach. Antagoniści ROR-γ również znacznie zmniejszają wiązanie AR w całym genomie, liczebność H3K27ac i ekspresję sieci genów docelowych AR. Wreszcie, antagoniści ROR-γ hamowali wzrost guza w modelach heteroprzeszczepu PCa z wieloma ekspresjami AR, ale nie AR-ujemnych, i skutecznie uwrażliwiali guzy CRPC na enzalutamid, bez jawnej toksyczności, u myszy. Podsumowując, wyniki te ustanawiają ROR-γ jako kluczowego gracza w CRPC, działając przed AR i jako potencjalny cel terapeutyczny dla zaawansowanego PCa.


title: affy — analiza danych Affymetrix GeneChip na poziomie sondy.

text: MOTYWACJA Przetwarzanie danych Affymetrix GeneChip było ostatnio przedmiotem zainteresowania analityków danych. Zaproponowano alternatywy dla pierwotnej procedury, a niektóre z tych nowych metod są szeroko stosowane. WYNIKI Pakiet affy to pakiet R funkcji i klas do analizy macierzy oligonukleotydowych produkowanych przez Affymetrix. Pakiet jest obecnie w drugim wydaniu, affy zapewnia użytkownikowi niezwykłą elastyczność podczas przeprowadzania analizy oraz umożliwia dostęp do danych o intensywności sondy i manipulowanie nimi. W tym artykule przedstawiamy główne klasy i funkcje w pakiecie oraz pokazujemy, jak można je wykorzystać do przetwarzania danych na poziomie sondy. Pokazujemy również znaczenie analizy na poziomie sondy podczas korzystania z platformy Affymetrix GeneChip.


title: Indukowalny gen samobójczy kaspazy-9 kontroluje niepożądane skutki allorepletu limfocytów T po przeszczepieniu haploidentycznych komórek macierzystych.

text: Aby przetestować wykonalność pojedynczej manipulacji limfocytami T w celu wyeliminowania alloreaktywności przy jednoczesnym oszczędzaniu limfocytów T przeciwwirusowych i przeciwnowotworowych, podaliśmy 12 haploidentycznym pacjentom po przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych coraz większą liczbę allorepletycznych haploidentycznych limfocytów T wyrażających indukowalny gen samobójczy kaspazy 9 (iC9-T komórki). Ustaliliśmy, czy komórki iC9-T wytwarzają rekonstrukcję immunologiczną i czy jakakolwiek powstała choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD) może być kontrolowana przez podanie chemicznego induktora dimeryzacji (CID; AP1903/Rimiducid). Wszyscy pacjenci otrzymujący >10(4) allorepletu limfocytów iC9-T na kilogram osiągnęli szybką odbudowę odpowiedzi immunologicznej przeciwko 5 głównym wirusom chorobotwórczym i równoczesną kontrolę aktywnych infekcji. Czterech pacjentów otrzymało pojedynczą dawkę AP1903. Wlew CID wyeliminował 85% do 95% krążących limfocytów T CD3(+)CD19(+) w ciągu 30 minut, bez nawrotu GVHD w ciągu 90 dni. U jednego pacjenta objawy zespołu uwalniania cytokin związanego z GVHD (CRS-hiperpyreksja, wysoki poziom cytokin prozapalnych i wysypka) ustąpiły w ciągu 2 godzin od wlewu AP1903. Jeden pacjent z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wywołanym wirusem ospy wietrznej i półpaśca i ostrym GVHD miał limfocyty iC9-T obecne w płynie mózgowo-rdzeniowym, które po CID zmniejszyły się o >90%. Warto zauważyć, że limfocyty T swoiste dla wirusa odzyskały zdrowie nawet po podaniu AP1903 i nadal chroniły przed infekcją. W związku z tym allorepletyczne limfocyty iC9-T mogą przywrócić odporność po przeszczepie, a podanie CID może wyeliminować je zarówno z krwi obwodowej, jak i ośrodkowego układu nerwowego (OUN), prowadząc do szybkiego ustąpienia GVHD i CRS. Podejście to może zatem być przydatne do szybkiego i skutecznego leczenia toksyczności związanej z infuzją zmodyfikowanych limfocytów T. To badanie zostało zarejestrowane na stronie www.clinicaltrials.gov pod numerem #NCT01494103.


title: Analiza klonalna losu epiblastu podczas tworzenia listka zarodkowego w zarodku myszy.

text: Los komórek w epiblastze w fazie przed i we wczesnych stadiach prymitywnej smugi badano poprzez wstrzykiwanie peroksydazy chrzanowej (HRP) do pojedynczych komórek in situ 6,7-dniowych zarodków myszy i identyfikowanie oznaczonych potomków w stadiach od środka do płytki nerwowej po jednym dniu kultura. Ektoderma składała się z potomków prekursorów epiblastów, które znajdowały się w osi embrionalnej przed prymitywną smugą. Mezoderma embrionalna pochodziła ze wszystkich obszarów epiblastu z wyjątkiem dystalnego wierzchołka i przyległego obszaru przed nim: większość przednich komórek mezodermy pochodziła z tyłu, wcześnie przechodząc przez prymitywną smugę; wyznakowane komórki w tylnej części pasma na etapie płytki nerwowej pochodziły z skrajnych przednich osiowych i przyosiowych progenitorów epiblastu; komórki wyrostka głowy pochodziły z epiblastu na lub w pobliżu przedniego końca prymitywnej smugi. Potomkowie endodermy najczęściej pochodzili z obszaru, który obejmował obszar wytwarzający wyrostek głowy, ale wykraczał poza niego: potomkowie epiblastu byli obecni w endodermie w stadium środkowym, jak również w późniejszych stadiach. Worek żółtkowy i mezoderma owodni rozwinęła się z tylno-bocznego i tylnego epiblastu. Otrzymana mapa losów jest zasadniczo taka sama jak w przypadku kurcząt i urodel i wskazuje, że pomimo różnic geometrycznych, topologiczne relacje losów są zachowane wśród tych kręgowców. Potomkowie klonów niekoniecznie byli ograniczeni do pojedynczego listka zarodkowego lub do pozaembrionalnej mezodermy, co wskazuje, że te linie nie są rozdzielone na początku gastrulacji. Oś embrionalna wydłużyła się do stadium płytki nerwowej przez (1) wydłużenie prymitywnej smugi poprzez stopniowe włączanie rozszerzających się bocznych i początkowo bardziej przednich obszarów epiblastu oraz (2) ekspansję obszaru epiblastu bezpośrednio od czaszki do przedniego końca prymitywnej passy. Czas podwojenia populacji znakowanych komórek wynosił 7,5 godz.; obliczono, że 43% było w czwartym cyklu komórkowym lub ukończyło czwarty cykl komórkowy i nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic regionalnych w liczbie potomków. Ta analiza klonalna wykazała również, że (1) wzrost epiblastu był niekoherentny i w większości regionów anizotropowy i skierowany w stronę prymitywnej smugi oraz (2) linia środkowa nie działała jako bariera dla rozprzestrzeniania się klonów, ani w epiblaście w przedniej połowie. osi lub w prymitywnej smugi. Wyniki te wraz z mapą losów wskazują, że podczas gdy poszczególne komórki w arkuszu epiblastu zachowują się niezależnie w stosunku do swoich sąsiadów, ruch morfogenetyczny podczas tworzenia listka zarodkowego jest koordynowany w całej populacji.


title: Wpływ programu ćwiczeń funkcjonalnych o wysokiej intensywności na zależność od czynności życia codziennego i równowagę u starszych osób dorosłych z demencją

text: CELE Zbadanie wpływu programu ćwiczeń funkcjonalnych o wysokiej intensywności na niezależność w czynnościach życia codziennego (ADL) i równowagę u osób starszych z demencją oraz czy efekty ćwiczeń różnią się w zależności od typu demencji. DESIGN Randomizowane badanie grupowe z grupą kontrolną: badanie Umeå Dementia and Exercise (UMDEX). USTAWIENIE Domy opieki, Umeå, Szwecja. UCZESTNICY Osoby w wieku 65 lat i starsze z rozpoznaniem otępienia, wynikiem Mini-Mental State Examination 10 lub wyższym oraz uzależnieniem od ADL (N=186). INTERWENCJA Dziewięćdziesięciu trzech uczestników zostało przydzielonych do programu ćwiczeń funkcjonalnych o wysokiej intensywności, obejmującego ćwiczenia siły i równowagi kończyn dolnych, a 93 do ćwiczeń kontrolnych w pozycji siedzącej. POMIARY Zaślepieni oceniający mierzyli niezależność ADL za pomocą Miary Niezależności Funkcjonalnej (FIM) i Wskaźnika Barthela (BI) oraz równowagę za pomocą Skali Równowagi Berga (BBS) na początku i 4 (bezpośrednio po zakończeniu interwencji) i 7 miesiącach. WYNIKI Liniowe modele mieszane nie wykazały wpływu między grupami na niezależność ADL przy 4 (FIM=1,3, 95% przedział ufności (CI)=-1,6-4,3; BI=0,6, 95% CI=-0,2-1,4) lub 7 (FIM =0,8, 95% CI=-2,2-3,8; BI=0,6, 95% CI=-0,3-1,4) miesięcy. Istotny wpływ międzygrupowy na równowagę sprzyjający ćwiczeniom zaobserwowano po 4 miesiącach (BBS=4,2, 95% CI=1,8-6,6). W analizach interakcji efekty ćwiczeń różniły się istotnie między typami demencji. Pozytywne efekty ćwiczeń międzygrupowych stwierdzono u uczestników z otępieniem niealzheimerowskim według FIM po 7 miesiącach oraz BI i BBS po 4 i 7 miesiącach. WNIOSEK U osób starszych z łagodną lub umiarkowaną demencją, mieszkających w domach opieki, 4-miesięczny program ćwiczeń funkcjonalnych o wysokiej intensywności wydaje się spowalniać spadek niezależności ADL i poprawiać równowagę, chociaż tylko u uczestników z demencją niealzheimerską.