title: Pierwszy gen operonu clpC Bacillus subtilis, ctsR, koduje negatywny regulator własnego operonu i innych genów szoku cieplnego klasy III.

text: Operon Bacillus subtilis clpC jest regulowany przez dwa szlaki indukcji stresu w oparciu o mechanizm indukcji stresu sigmaB lub klasy III działający na promotor podobny do sigmaA. Gdy operon clpC umieszczono pod kontrolą promotora Pspac indukowanego izopropylo-beta-D-tiogalaktopiranozydem (IPTG), po indukcji IPTG zaobserwowano dramatyczną represję naturalnych promotorów clpC połączonych z genem reporterowym lacZ. Wynik ten silnie wskazywał na negatywną regulację operonu clpC przez jeden z jego produktów genowych. Rzeczywiście, można było zidentyfikować negatywny regulator, który jest kodowany przez pierwszy gen operonu clpC, ctsR, zawierający przewidywany motyw wiążący DNA helisa-skręt-helisa. Delecja ctsR znosiła negatywną regulację i skutkowała wysoką ekspresją zarówno operonu clpC, jak i genu clpP w warunkach bez stresu. Niemniej jednak, dalszy wzrost poziomów mRNA clpC i clpP zaobserwowano po szoku cieplnym, nawet przy braku sigmaB, co sugeruje drugi mechanizm indukcji w promotorze wegetatywnym. Dwuwymiarowa analiza żelowa i badania mRNA wykazały, że na ekspresję innych genów stresu klasy III przynajmniej częściowo wpłynęła delecja ctsR. Badania z różnymi fragmentami promotora clpC zfuzowane z genem reporterowym bgaB lub zastosowane w eksperymentach przesunięcia ruchliwości żelu z oczyszczonym białkiem CtsR ujawniły możliwy region docelowy, w którym represor wydawał się wiązać in vivo i in vitro. Nasze dane pokazują, że białko CtsR działa jako globalny represor operonu clpC, jak również innych genów szoku cieplnego klasy III, zapobiegając transkrypcji bez stresu z promotora zależnego od sigmaB lub sigmaA i może ulec inaktywacji lub dysocjacji pod wpływem wywoływania stresu warunki.


title: Rola c-myc w indukowanej aktywacją apoptotycznej śmierci komórek w hybrydomach komórek T.

text: Niedojrzałe limfocyty T i niektóre hybrydomy limfocytów T ulegają apoptotycznej śmierci komórki, gdy są aktywowane przez kompleks receptora limfocytów T, zjawisko, które jest prawdopodobnie związane z indukowaną antygenem negatywną selekcją rozwijających się limfocytów T. Ta indukowana aktywacją apoptoza zależy od aktywnej syntezy białek i RNA w umierających komórkach, chociaż żaden z genów wymaganych do tego procesu nie został wcześniej zidentyfikowany. Oligonukleotydy antysensowne odpowiadające c-myc blokują konstytutywną ekspresję białka c-Myc w hybrydomach komórek T i zakłócają wszystkie aspekty apoptozy indukowanej aktywacją bez wpływu na wytwarzanie limfokin w tych komórkach. Dane te wskazują, że ekspresja c-myc jest niezbędnym składnikiem apoptozy indukowanej aktywacją.


title: Badanie funkcji rodziny BCL-2 z dużymi jednowarstwowymi pęcherzykami.

text: Rodzina BCL-2 (CLL/chłoniak z komórek B) składa się z około dwudziestu białek, które współdziałają, aby utrzymać przeżycie komórki lub zapoczątkować apoptozę(1). Po stresie komórkowym (np. uszkodzeniu DNA), proapoptotyczne efektory z rodziny BCL-2 BAK (antagonistyczny zabójca BCL-2 1) i/lub BAX (białko X związane z BCL-2) zostają aktywowane i zagrażają integralności zewnętrznych mitochondriów. membrana (OMM), choć proces określany jako mitochondrialnej permeabilizacji błony zewnętrznej (MOMP)(1). Po wystąpieniu MOMP białka proapoptotyczne (np. cytochrom c) uzyskują dostęp do cytoplazmy, promują aktywację kaspazy i szybko następuje apoptoza(2). Aby BAK/BAX indukował MOMP, wymagają one przejściowych interakcji z członkami innego podzbioru proapoptotycznego rodziny BCL-2, białek z domeną homologiczną 3 (BH3) do BCL-2, takich jak BID (interakcja z BH3 agonista domeny)(3-6). Antyapoptotyczne białka z rodziny BCL-2 (np. gen spokrewniony z BCL-2, długa izoforma, BCL-xL; białaczka szpikowa 1, MCL-1) regulują przeżycie komórkowe poprzez ścisłą kontrolę interakcji między BAK/BAX a BH3 białka zdolne do bezpośredniego indukowania aktywacji BAK/BAX(7,8). Ponadto dostępność antyapoptotycznego białka BCL-2 jest również podyktowana przez białka uczulające/depresorowe wyłącznie BH3, takie jak BAD (antagonista śmierci komórkowej BCL-2) lub PUMA (modulator apoptozy p53), które wiążą i hamują elementy antyapoptotyczne(7,9). Ponieważ większość antyapoptotycznego repertuaru BCL-2 jest zlokalizowana w OMM, komórkowa decyzja o utrzymaniu przeżycia lub wywołaniu MOMP jest podyktowana wieloma interakcjami rodziny BCL-2 na tej błonie. Duże pęcherzyki jednowarstwowe (LUV) są biochemicznym modelem do badania związków między interakcjami rodziny BCL-2 a przepuszczalnością błony(10). LUV składają się z określonych lipidów, które są składane w proporcjach określonych w badaniach składu lipidów z mitochondriów Xenopus ekstrahowanych rozpuszczalnikiem (46,5% fosfatydylocholiny, 28,5% fosfatydyloetanoloaminy, 9% fosfatydyloinozytolu, 9% fosfatydyloseryny i 7% kardiolipiny)(10). Jest to wygodny system modelowy do bezpośredniego badania funkcji rodziny BCL-2, ponieważ składniki białkowe i lipidowe są całkowicie zdefiniowane i możliwe do przetworzenia, co nie zawsze ma miejsce w przypadku pierwotnych mitochondriów. Chociaż poziom kardiolipiny zwykle nie jest tak wysoki w całym OMM, model ten wiernie naśladuje OMM, aby promować funkcję rodziny BCL-2. Ponadto nowsza modyfikacja powyższego protokołu pozwala na analizę kinetyczną oddziaływań białek i pomiary permeabilizacji błony w czasie rzeczywistym, które opierają się na LUV zawierających barwnik polianionowy (ANTS: kwas 8-aminonaftaleno-1,3,6-trisulfonowy ) i kationowy wygaszacz (DPX: bromek p-ksyleno-bis-pirydyniowy)(11). Gdy LUV przenikają, ANTS i DPX dyfundują i wykrywany jest wzrost fluorescencji. W tym miejscu opisano powszechnie stosowane kombinacje rekombinowanych białek z rodziny BCL-2 i kontrole przy użyciu LUV zawierających ANTS/DPX.


title: Efektor szlaku Hippo YAP kontroluje aktywację komórek gwiaździstych wątroby myszy.

text: TŁO I CELE Aktywacja komórek gwiaździstych wątroby jest odpowiedzią gojenia się ran na uszkodzenie wątroby. Jednak ciągła aktywacja komórek gwiaździstych podczas przewlekłego uszkodzenia wątroby powoduje nadmierne odkładanie się macierzy i tworzenie patologicznej tkanki bliznowatej prowadzącej do zwłóknienia i ostatecznie marskości. Znaczenie przedłużonej aktywacji komórek gwiaździstych dla tego procesu patologicznego jest dobrze poznane i zidentyfikowano kilka szlaków sygnałowych, które mogą promować aktywację komórek gwiaździstych, takich jak szlaki zależne od TGFβ-, PDGF- i LPS. Jednak mechanizmy, które wyzwalają i napędzają wczesne etapy aktywacji, nie są dobrze poznane. METODY I WYNIKI Zidentyfikowaliśmy szlak Hippo i jego efektorowe YAP jako kluczowy szlak kontrolujący aktywację komórek gwiaździstych. YAP jest koaktywatorem transkrypcji i odkryliśmy, że kieruje najwcześniejszymi zmianami w ekspresji genów podczas aktywacji komórek gwiaździstych. Aktywacja komórek gwiaździstych in vivo przez podanie CCI4 myszom lub aktywacja in vitro spowodowała szybką aktywację YAP, co ujawniło jego jądrowe przemieszczenie i indukcja docelowych genów YAP. YAP był również aktywowany w komórkach gwiaździstych ludzkich zwłóknionych wątrób, o czym świadczy jego lokalizacja jądrowa. Co ważne, obniżenie ekspresji YAP lub farmakologiczne hamowanie YAP zapobiegało aktywacji komórek gwiaździstych wątroby in vitro, a farmakologiczne hamowanie YAP utrudniało fibrogenezę u myszy. WNIOSKI Aktywacja YAP jest kluczowym czynnikiem aktywacji komórek gwiaździstych wątroby, a hamowanie YAP stanowi nowe podejście do leczenia zwłóknienia wątroby.


title: Ludzkie monocyty angażują się w alternatywny szlak inflamasomu.

text: Interleukina-1β (IL-1β) jest cytokiną, której aktywność biologiczna jest kontrolowana przez aktywację inflamasomu. Jednak w odpowiedzi na lipopolisacharyd ludzkie monocyty wydzielają IL-1β niezależnie od klasycznych bodźców inflamasomowych. W tym miejscu donosimy, że stanowiło to reakcję specyficzną dla gatunku, której nie obserwuje się w systemie mysim. Rzeczywiście, w ludzkich monocytach lipopolisacharyd wyzwalał „alternatywny inflamasom”, który opierał się na sygnalizacji NLRP3-ASC-kaspaza-1, ale był pozbawiony jakichkolwiek klasycznych cech inflamasomu, w tym tworzenia piroptosomów, indukcji piroptozy i zależności wypływu K(+). Genetyczna analiza podstawowej ścieżki sygnalizacyjnej w systemie transdyferencjacji monocytów ujawniła, że alternatywna aktywacja inflamasomu była propagowana przez sygnalizację TLR4-TRIF-RIPK1-FADD-CASP8 przed NLRP3. Co ważne, udział tej kaskady sygnalizacyjnej ograniczał się do alternatywnej aktywacji inflamasomu i nie rozciągał się na klasyczną aktywację NLRP3. Ponieważ alternatywna aktywacja inflamasomu obejmuje zarówno wrażliwość, jak i rozwiązłość TLR4, proponujemy kluczową rolę dla tej kaskady sygnalizacyjnej w odpowiedziach immunologicznych, w których pośredniczy IL-1β, w odpowiedziach immunologicznych i immunopatologii u ludzi, wywoływanych przez TLR4.


title: Zastosowanie leków biopodobnych w chorobach o podłożu immunologicznym: wspólne stanowisko Włoskiego Towarzystwa Reumatologicznego (SIR), Włoskiego Towarzystwa Dermatologicznego (SIDEMaST) i Włoskiej Grupy ds. Zapalnych Chorób Jelit (IG-IBD).

text: Środki biologiczne są szeroko stosowane w reumatologii, dermatologii i nieswoistych zapaleniach jelit. W ciągu ostatniej dekady wzmocniono dowody na ich skuteczność i bezpieczeństwo dla wszystkich tych wskazań terapeutycznych. Środki biopodobne to przeciwciała monoklonalne podobne do wcześniej zatwierdzonych leków biologicznych. W Unii Europejskiej zostały one zatwierdzone do wszystkich wskazań w leczeniu chorób zapalnych o podłożu immunologicznym (IMIDs), chociaż obecnie dostępne są dane tylko w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Bezpośrednie dowody skuteczności, bezpieczeństwa i immunogenności leków biopodobnych są obowiązkowe w przypadku łuszczycy, artropatii łuszczycowej i nieswoistego zapalenia jelit, a także u dzieci. W oparciu o aktualne dowody w literaturze, przedstawiamy wspólne oficjalne stanowisko Włoskich Towarzystw Reumatologicznych, Dermatologicznych i Nieswoistych Zapaleń Jelit w sprawie stosowania leków biopodobnych w IMIDs.


title: Koordynacja asocjacji/dysocjacji cyklicznych mikrotubul i wahania ogona dyneiny cytoplazmatycznej.

text: Domena motoryczna dyneiny składa się z ogona, głowy i łodygi i uważa się, że generuje siłę dla mikrotubul poprzez wymachiwanie ogonem w kierunku głowy podczas cyklu ATPazy. W tym „skoku mocy” dynein musi skoordynować ruch ogona z asocjacją/dysocjacją mikrotubul na czubku łodygi. Chociaż wyłania się szczegółowy obraz pierwszego procesu, drugi proces pozostaje do wyjaśnienia. Używając jednogłowej rekombinowanej domeny motorycznej Dictyostelium cytoplazmatycznej dyneiny, odpowiadamy na pytania, w jaki sposób interakcja domeny motorycznej z mikrotubulą jest modulowana przez kroki ATPazy, jak dwa cykle mechaniczne (asocjacja/dysocjacja mikrotubuli i ruch ogona) są skoordynowane, a które miejsce ATPazy wśród wielu miejsc w domenie motorycznej reguluje koordynację. Na podstawie pomiarów w stanie ustalonym i przed stanem ustalonym pokazujemy, że dwa cykle mechaniczne przebiegają synchronicznie w większości stanów pośrednich w cyklu ATPazy: domena motoryczna w stanie po udarze silnie wiąże się z mikrotubulą z K(d ) około 0,2 mikroM, podczas gdy większość domen motorycznych w stanie przed udarem wiąże się słabo z mikrotubulą z K(d) >10 mikroM. Jednak nasze wyniki sugerują, że czasy zmiany powinowactwa mikrotubul i kołysania ogona są przesunięte w czasie na etapie skoku przywracania, w którym ogon kołysze się z pozycji po skoku do pozycji przed skokiem. Stwierdzono, że miejsce ATPazy w module AAA1 domeny motorycznej jest odpowiedzialne za koordynację tych dwóch procesów mechanicznych.


title: Konserwatywny, zmodyfikowany nukleozyd oscylacyjny (mcm5s2U) w lizyl-tRNA jest wymagany dla żywotności drożdży.

text: Transferowe RNA specyficzne dla Gln, Lys i Glu ze wszystkich organizmów (z wyjątkiem Mycoplasma) i organelli zawierają pochodną 2-tiourydyny (xm(5)s(2)U) jako nukleozyd oscylacyjny. Te tRNA odczytują kodony kończące A i G w podzielonych polach kodonów His/Gln, Asn/Lys i Asp/Glu. W eukariotycznych cytoplazmatycznych tRNA konserwatywnym składnikiem (xm(5)-) w pozycji 5 urydyny jest 5-metoksykarbonylometyl (mcm(5)). Wykazano, że białko (Tuc1p) z drożdży przypominające białko bakteryjne TtcA, które jest wymagane do syntezy 2-tiocytydyny w pozycji 32 tRNA, jest wymagane do syntezy 2-tiourydyny w pozycji chybotania (pozycja 34 ). Najwyraźniej starożytny członek rodziny TtcA wyewoluował, aby tiolować U34 w tRNA organizmów z domen Eukarya i Archaea. Delecja genu TUC1 wraz z delecją genu ELP3, co skutkuje brakiem łańcucha bocznego mcm(5), usuwa wszelkie modyfikacje z chwiejnych pochodnych urydyny cytoplazmatycznych tRNA specyficznych dla Gln, Lys i Glu, a jest zabójczy dla komórki. Ponieważ nadmiar niezmodyfikowanej postaci tych trzech tRNA uratował podwójny zmutowany elp3 tuc1, główną funkcją mcm(5)s(2)U34 wydaje się być poprawa wydajności odczytu pokrewnych kodonów, a nie zapobieganie błędom . Nieoczekiwanie, nadekspresja samego tRNA (Lys) pozbawionego mcm(5)s(2)U była wystarczająca do przywrócenia żywotności podwójnego mutanta.


title: Wymagania molekularne dla cytokinezy.

text: Po wystąpieniu anafazy komórki zwierzęce budują pierścień kurczliwy aktomiozyny, który zwęża błonę plazmatyczną, aby wytworzyć dwie komórki potomne połączone mostkiem cytoplazmatycznym. Mostek jest ostatecznie zerwany do całkowitej cytokinezy. Do identyfikacji białek uczestniczących w cytokinezie u kręgowców, owadów i nicieni zastosowano niezliczone techniki. Konserwowany rdzeń składający się z około 20 białek jest indywidualnie zaangażowany w cytokinezę w większości komórek zwierzęcych. Składniki te znajdują się w pierścieniu kurczliwym, na centralnym wrzecionie, w ścieżce RhoA oraz w pęcherzykach, które rozszerzają błonę i przecinają most. Cytokineza obejmuje dodatkowe białka, ale one lub ich wymagania w cytokinezie nie są konserwowane wśród komórek zwierzęcych.


title: Ibuprofen do leczenia przetrwałego przewodu tętniczego u wcześniaków lub niemowląt z niską masą urodzeniową (lub obu).

text: TŁO Indometacyna jest stosowana jako standardowa terapia do zamykania przetrwałego przewodu tętniczego (PDA), ale wiąże się ze zmniejszonym przepływem krwi do kilku narządów. Ibuprofen, inny inhibitor cyklooksygenazy, może być równie skuteczny jak indometacyna przy mniejszej liczbie działań niepożądanych. CELE Określenie skuteczności i bezpieczeństwa ibuprofenu w porównaniu z indometacyną, innym inhibitorem cyklooksygenazy, placebo lub brakiem interwencji w celu zamknięcia przetrwałego przewodu tętniczego u wcześniaków z niską masą urodzeniową lub u wcześniaków z niską masą urodzeniową. METODY WYSZUKIWANIA W maju 2014 r. przeszukaliśmy bibliotekę Cochrane, MEDLINE, EMBASE, Clincialtrials.gov, Controlled-trials.com i www.abstracts2view.com/pas. KRYTERIA WYBORU Randomizowane lub quasi-randomizowane kontrolowane badania kliniczne nad ibuprofenem w leczeniu PDA u noworodków. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH Zbieranie i analiza danych zgodne z metodami Cochrane Neonatal Review Group. GŁÓWNE WYNIKI Włączyliśmy 33 badania, w których wzięło udział 2190 niemowląt. W dwóch badaniach porównano dożylny (iv) ibuprofen z placebo (270 niemowląt). W jednym badaniu (134 niemowlęta) ibuprofen zmniejszył częstość niepowodzenia zamknięcia PDA (współczynnik ryzyka (RR) 0,71, 95% przedział ufności (CI) 0,51 do 0,99; różnica ryzyka (RD) -0,18, 95% CI -0,35 do -0,01; liczba potrzebna do leczenia w celu uzyskania dodatkowego korzystnego wyniku (NNTB) 6, 95% CI 3 do 100). W jednym badaniu (136 niemowląt) ibuprofen zmniejszył łączny wynik śmiertelności niemowląt, niemowląt, które przerwały naukę lub niemowląt wymagających leczenia ratunkowego (RR 0,58, 95% CI 0,38 do 0,89; RD -0,22, 95% CI -0,38 do - 0,06; NNTB 5, 95% CI 3 do 17). W jednym badaniu (64 niemowlęta) porównywano doustny ibuprofen z placebo i zauważono istotne zmniejszenie niemożności zamknięcia PDA (RR 0,26, 95% CI 0,11 do 0,62; RD -0,44, 95% CI -0,65 do -0,23; NNTB 2, 95 % CI 2 do 4). W 21 badaniach (1102 niemowląt) odnotowano wskaźniki niepowodzenia zamknięcia PDA za pomocą ibuprofenu (doustnie lub dożylnie) w porównaniu z indometacyną (doustnie lub dożylnie). Nie było istotnej różnicy między grupami (typowy RR 1,00, 95% CI 0,84 do 1,20; I(2) = 0%; typowy RD 0,00, 95% CI -0,05 do 0,05; I(2) = 0%). Ryzyko rozwoju martwiczego zapalenia jelit (NEC) było zmniejszone dla ibuprofenu (16 badań, 948 niemowląt; typowe RR 0,64; 95% CI 0,45 do 0,93; typowe RD -0,05, 95% CI -0,08 do -0,01; NNTB 20, 95% CI 13 do 100; I(2) = 0% dla RR i RD). Czas trwania wspomagania wentylacji został skrócony w przypadku ibuprofenu (doustnie lub dożylnie) w porównaniu z dożylną lub doustną indometacyną (sześć badań, 471 niemowląt; średnia różnica (MD) -2,4 dni, 95% CI -3,7 do -1,0; I(2) = 19%). W ośmiu badaniach (272 niemowlęta) odnotowano odsetek niepowodzeń zamknięcia PDA w podgrupie powyższych badań porównujących doustny ibuprofen z indometacyną (doustnie lub dożylnie). Nie było istotnej różnicy między grupami (typowy RR 0,96, 95% CI 0,73 do 1,27; typowy RD -0,01, 95% CI -0,12 do 0,09). Ryzyko NEC zmniejszyło się po podaniu doustnym ibuprofenu w porównaniu z indometacyną (doustnie lub dożylnie) (7 badań, 249 niemowląt; typowe RR 0,41, 95% CI 0,23 do 0,73; typowe RD -0,13, 95% CI -0,22 do -0,05; NNTB 8, 95% CI 5 do 20; I(2) = 0% zarówno dla RR, jak i RD). Stwierdzono mniejsze ryzyko niepowodzenia zamknięcia PDA za pomocą doustnego ibuprofenu w porównaniu z ibuprofenem podawanym dożylnie (cztery badania, 304 niemowlęta; typowe RR 0,41, 95% CI 0,27 do 0,64; typowe RD -0,21, 95% CI -0,31 do -0,12; NNTB 5, 95% CI 3 do 8). Przejściowa niewydolność nerek występowała rzadziej u niemowląt otrzymujących ibuprofen w porównaniu z indometacyną. Wysokie dawki w porównaniu ze standardową dawką ibuprofenu iv, wczesne lub wyczekujące podawanie ibuprofenu iv, echokardiograficzne leczenie ibuprofenem iv. standardowe leczenie ibuprofenem iv i ciągła infuzja ibuprofenu vs. przerywane bolusy ibuprofenu oraz długoterminowa obserwacja kilka prób, aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski. WNIOSKI AUTORÓW Ibuprofen jest tak samo skuteczny jak indometacyna w zamykaniu PDA i obecnie wydaje się być lekiem z wyboru. Ibuprofen zmniejsza ryzyko NEC i przemijającej niewydolności nerek. Podawanie ustno-żołądkowe ibuprofenu wydaje się tak samo skuteczne jak podawanie dożylne. Aby sformułować dalsze zalecenia, potrzebne są badania oceniające skuteczność ibuprofenu w dużych dawkach w porównaniu ze standardową dawką, wczesne lub wyczekujące podawanie ibuprofenu, pod kontrolą echokardiograficzną w porównaniu ze standardowym ibuprofenem dożylnym oraz wlew ciągły w porównaniu z przerywanymi bolusami ibuprofenu. W badaniach brakuje oceny wpływu ibuprofenu na długoterminowe wyniki u niemowląt z PDA.


title: Gradient zależności od matrycy definiuje różne role biologiczne polimeraz z rodziny X w łączeniu niehomologicznych końców.

text: Trzech członków rodziny Pol X powiązano z niehomologicznym łączeniem końców (NHEJ) u ssaków. TdT niezależna od matrycy promuje różnorodność podczas zależnej od NHEJ naprawy półproduktów rekombinacji V(D)J, ale role zależnych od matrycy polimeraz mu i lambda w NHEJ pozostają niejasne. Pokazujemy tutaj, że pol mu i pol lambda są podobnie rekrutowane przez czynniki NHEJ, aby wypełnić luki, gdy końce mają częściowo komplementarne nawisy, co sugeruje równoważne role promujące dokładność w NHEJ. Jednak tylko pol mu sprzyja dokładności podczas rekombinacji kappa immunoglobuliny. Ta charakterystyczna rola in vivo jest skorelowana ze zdolnością pol mu podobną do TdT, ale nie pol lambda, do działania, gdy na końcach starterów brakuje komplementarnych zasad w nici matrycy. Jednakże, w przeciwieństwie do TdT, synteza przez pol mu w tym kontekście jest głównie instruowana przez matrycę z innej cząsteczki DNA. Ten pozorny gradient zależności od matrycy można w dużej mierze przypisać małemu elementowi strukturalnemu, który jest obecny, ale inny we wszystkich trzech polimerazach.


title: Udział współczulnego układu nerwowego i tłuszczu brunatnego w gorączce wywołanej endotoksynami u szczurów.

text: Celem pracy była ocena roli brunatnej tkanki tłuszczowej (BAT) i współczulnego układu nerwowego we wzroście wytwarzania ciepła związanego z gorączką wywołaną przez endotoksyny. Stwierdzono, że zużycie tlenu (VO2) znacznie wzrosło (28%) w okresie 4 godzin po podaniu dwóch dawek endotoksyny (lipopolisacharyd Escherichia coli, 0,3 mg/100 g masy ciała) w odstępie 24 godzin. Wstrzyknięcie mieszanego antagonisty receptora beta-adrenergicznego (propranolol) zmniejszyło VO2 o 14% u szczurów leczonych endotoksyną, podczas gdy selektywni antagoniści beta 1 - (atenolol) lub beta 2 (ICI 118551) tłumili VO2 o 10%. Leki te nie wpływały na VO2 u zwierząt kontrolnych. Aktywność termogeniczna BAT oceniana na podstawie pomiarów in vitro wiązania mitochondrialnego 5'-difosforanu guanozyny (GDP) była podwyższona o 54% w BAT międzyłopatkowym io 171% w innych magazynach BAT. Chirurgiczne odnerwienie jednego płata przestrzeni międzyłopatkowej zapobiegło tym odpowiedziom. Endotoksyna nie stymulowała wiązania GDP u szczurów karmionych dietą ubogą w białko. Mogło to być spowodowane tym, że aktywność termogeniczna BAT była już podwyższona u szczurów kontrolnych karmionych tymi dietami lub ponieważ endotoksyna powodowała wyraźne zahamowanie przyjmowania pokarmu u zwierząt z niedoborem białka. Wyniki wskazują, że współczulna aktywacja BAT jest zaangażowana w termogeniczne odpowiedzi na endotoksynę i że można je modyfikować poprzez manipulację dietą.


title: Metaboliczne, epigenetyczne i transgeneracyjne skutki spożycia choliny przez bakterie jelitowe.

text: Cholina jest niezbędnym składnikiem odżywczym i donorem metylu wymaganym do regulacji epigenetycznej. W tym miejscu oceniliśmy wpływ metabolizmu choliny przez drobnoustroje jelitowe na sprawność bakterii i biologię gospodarza poprzez inżynierię społeczności drobnoustrojów, w której brakuje jednego enzymu wykorzystującego cholinę. Nasze wyniki wskazują, że bakterie wykorzystujące cholinę konkurują z gospodarzem o ten składnik odżywczy, znacząco wpływając na poziomy metabolitów donorów metylu w osoczu i wątrobie oraz podsumowując biochemiczne sygnatury niedoboru choliny. Myszy z wysokim poziomem bakterii konsumujących cholinę wykazywały zwiększoną podatność na choroby metaboliczne w kontekście diety wysokotłuszczowej. Co więcej, wywołane przez bakterie zmniejszenie dostępności dawców metylu wpłynęło na globalne wzorce metylacji DNA zarówno u dorosłych myszy, jak i ich potomstwa, powodując zmiany behawioralne. Nasze wyniki ujawniają niedoceniany wpływ bakteryjnego metabolizmu choliny na metabolizm, epigenetykę i zachowanie gospodarza. Praca ta sugeruje, że przy określaniu optymalnego zapotrzebowania na składniki odżywcze należy wziąć pod uwagę różnice interpersonalne w metabolizmie drobnoustrojów.


title: Analiza całego genomu ujawnia współpracę białek SR i konkurencję w regulowanym splicingu.

text: Białka SR są dobrze scharakteryzowanymi białkami wiążącymi RNA, które promują inkluzję eksonu poprzez wiązanie się z eksonowymi wzmacniaczami splicingu (ESE). Jednak nie jest jasne, czy reguły regulacyjne wydedukowane na genach modelowych mają zastosowanie ogólnie do aktywności białek SR w komórce. W tym miejscu przedstawiamy globalne analizy dwóch prototypowych białek SR, SRSF1 (SF2/ASF) i SRSF2 (SC35), przy użyciu matryc wrażliwych na splicing i CLIP-seq na mysich fibroblastach zarodkowych (MEF). Nieoczekiwanie stwierdzamy, że te białka SR promują zarówno włączanie, jak i pomijanie eksonów in vivo, ale ich wzorce wiązania nie wyjaśniają tak przeciwnych odpowiedzi. Dalsze analizy ujawniają, że utracie jednego białka SR towarzyszy skoordynowana utrata lub kompensacyjny zysk w interakcji innych białek SR w dotkniętych egzonach. W związku z tym konkretny wpływ na regulowany splicing przez jedno białko SR w rzeczywistości zależy od złożonego zestawu powiązań z wieloma innymi białkami SR w genomach ssaków.


title: Ludzkie ziarniniaki gruźlicze indukują struktury przypominające obwodowe grudki limfoidalne, aby koordynować lokalną obronę gospodarza w płucach.

text: Ludzki ziarniniak gruźliczy stanowi podstawę morfologiczną dla lokalnych procesów immunologicznych kluczowych dla wyniku gruźlicy. Ze względu na niedostatek informacji u pacjentów, celem niniejszego badania było uzyskanie wglądu w funkcjonalne i strukturalne właściwości naciekanej tkanki. W tym celu zbadano ładunek prątków w zmianach i rozprzestrzenianie się do różnych lokalizacji w tkankach, a także rozmieszczenie, funkcje biologiczne i interakcje komórek odpornościowych gospodarza. Analiza wczesnego powstawania ziarniniaków w uprzednio zdrowej tkance płuc ujawniła przestrzenno-skroniową sekwencję nacieku komórkowego do miejsc zakażenia prątkami. Zidentyfikowano ogólną strukturę rozwijającego się ziarniniaka, składającą się z wewnętrznej warstwy komórek z kilkoma komórkami CD8(+) otaczającymi centrum martwicy i zewnętrznego obszaru nacieku limfocytów z komórkami prezentującymi antygen zawierający prątki oraz CD4(+), CD8 (+) i limfocyty B w aktywnych centrach przypominających pęcherzyki przypominające wtórne narządy limfatyczne. Wywnioskowano, że struktury pęcherzykowe w obwodowym obrzeżu ziarniniaków służą jako podłoże morfologiczne do orkiestracji trwałej odpowiedzi gospodarza w gruźlicy płuc.


title: Mechanizmy patogeniczności eozynofili i terapeutyki w neuromyelitis optica.

text: Eozynofile są obfite w zapalne zmiany demielinizacyjne w neuromyelitis optica (NMO). Wykorzystaliśmy hodowlę komórkową, wycinki rdzenia kręgowego ex vivo oraz modele mysie NMO in vivo, aby zbadać rolę eozynofili w patogenezie NMO i potencjał terapeutyczny inhibitorów eozynofili. Eozynofile hodowane ze szpiku kostnego myszy wytwarzały cytotoksyczność komórkową zależną od przeciwciał (ADCC) w hodowlach komórkowych wyrażających akwaporynę-4 w obecności autoprzeciwciała NMO (NMO-IgG). W obecności dopełniacza eozynofile znacznie zwiększały zabijanie komórek przez mechanizm cytotoksyczności komórkowej zależnej od dopełniacza (CDCC). Patologię NMO wytworzono w hodowlach skrawków rdzenia kręgowego traktowanych NMO-IgG przez włączenie eozynofili lub ich ziarnistych toksyn. Leki przeciwhistaminowe drugiej generacji, cetyryzyna i ketotifen, które mają działanie stabilizujące eozynofile, znacznie zmniejszyły cytotoksyczność zależną od NMO-IgG/eozynofili i patologię NMO. U żywych myszy zmiany demielinizacyjne NMO wytworzone przez ciągłe wstrzykiwanie śródmózgowe NMO-IgG i dopełniacza wykazywały wyraźną infiltrację eozynofili. Nasilenie zmian było zwiększone u transgenicznych myszy z hipereozynofilami. Nasilenie zmian było zmniejszone u myszy, u których stwierdzono hipoeozynofilię przez przeciwciało anty-IL-5 lub przez delecję genu, oraz u myszy zdrowych otrzymujących doustnie cetyryzynę. Nasze wyniki sugerują udział eozynofili w patogenezie NMO przez mechanizmy ADCC i CDCC i sugerują terapeutyczną użyteczność zatwierdzonych leków stabilizujących eozynofile.


title: Związek mukowiscydozy z zaburzeniami metabolizmu kwasów tłuszczowych.

text: TŁO Pacjenci z mukowiscydozą mają zmienione poziomy kwasów tłuszczowych w osoczu. Wcześniej wykazaliśmy, że poziomy kwasu arachidonowego są podwyższone, a poziomy kwasu dokozaheksaenowego obniżone w dotkniętych tkankach myszy z nokautem mukowiscydozy. W tym badaniu ustaliliśmy, czy ludzie z mutacjami w genie regulatora przewodnictwa transbłonowego mukowiscydozy (CFTR) mają podobny defekt kwasów tłuszczowych w tkankach wyrażających CFTR. METODY Kwasy tłuszczowe z biopsji nosa i odbytnicy, zeskrobin z nabłonka nosa i osocza przeanalizowano od 38 pacjentów z mukowiscydozą i porównano z wynikami u 13 bezwzględnych heterozygot, 24 zdrowych osób z grupy kontrolnej, 11 pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit, 9 pacjentów z infekcje dróg oddechowych i 16 osób z astmą. WYNIKI Stosunek kwasu arachidonowego do dokozaheksaenowego był podwyższony w próbkach pobranych z błony śluzowej i podśluzówkowych (P<0,001) oraz z biopsji odbytnicy (P=0,009) od pacjentów z mukowiscydozą i niewydolnością trzustki oraz pacjentów z mukowiscydozą i niewydolnością trzustki, w porównaniu z wartościami u zdrowych osobników kontrolnych. W tkance nosa zmiana ta odzwierciedlała wzrost poziomu kwasu arachidonowego i spadek poziomu kwasu dokozaheksaenowego. W komórkach błony śluzowej nosa stosunek kwasu arachidonowego do dokozaheksaenowego był zwiększony u pacjentów z mukowiscydozą (P<0,001), w porównaniu ze zdrowymi kontrolami, z wartościami u heterozygot obligatoryjnych pośrednimi między tymi dwiema grupami (P<0,001). Stosunek nie był zwiększony u osób z nieswoistym zapaleniem jelit. U osób z astmą i z infekcją górnych dróg oddechowych wartości były pośrednie między tymi u osób z mukowiscydozą a zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. WNIOSKI Dane te wskazują, że zmiany w kwasach tłuszczowych podobne do tych u myszy z nokautem mukowiscydozy są obecne w tkance eksprymującej CFTR od osobników z mukowiscydozą.


title: Dynamika aktyny i adhezja komórka-komórka w nabłonku.

text: Ostatnie postępy w dziedzinie adhezji międzykomórkowej podkreślają znaczenie powiązania połączenia przylegającego z leżącym u podstaw cytoszkieletem aktynowym. W komórkach nabłonka skóry dynamiczna cecha tworzenia połączeń przylegających obejmuje filopodia, które fizycznie rzutują na błonę sąsiednich komórek, katalizując tworzenie skupisk kompleksów białek połączenia przylegającego na ich końcach. Z kolei polimeryzacja aktyny jest stymulowana na granicy cytoplazmatycznej tych kompleksów. Chociaż mechanizm pozostaje niejasny, rodzina białek VASP/Mena wydaje się być zaangażowana w organizowanie polimeryzacji aktyny w tych miejscach. In vivo, tworzenie połączeń przylegających wydaje się opierać na filopodiach w procesach, w których arkusze nabłonka muszą być fizycznie zbliżone, aby utworzyć stabilne połączenia międzykomórkowe, na przykład w zamknięciu brzusznym w rozwoju embrionalnym lub gojeniu się ran u zwierzęcia po urodzeniu.


title: Defekty jądrowe zależne od laminy A w starzeniu się człowieka.

text: Mutacje w jądrowej strukturalnej laminie białkowej A powodują zespół przedwczesnego starzenia się progerii Hutchinsona-Gilforda (HGPS). Nie wiadomo, czy lamina A odgrywa jakąkolwiek rolę w normalnym starzeniu. Pokazujemy, że ten sam mechanizm molekularny odpowiedzialny za HGPS jest aktywny w zdrowych komórkach. Jądra komórkowe starszych osobników ulegają defektom podobnym do defektów komórek pacjentów z HGPS, w tym zmian w modyfikacjach histonów i zwiększonym uszkodzeniu DNA. Związane z wiekiem defekty jądra są spowodowane sporadycznym stosowaniem, u zdrowych osób, tego samego ukrytego miejsca splotu w laminie A, którego konstytutywna aktywacja powoduje HGPS. Zahamowanie tego miejsca splotu odwraca defekty jądrowe związane ze starzeniem się. Obserwacje te implikują laminę A w fizjologicznym starzeniu się.


title: Niedobór Zmpste24 u myszy powoduje samoistne złamania kości, osłabienie mięśni i defekt przetwarzania prelaminy A.

text: Zmpste24 jest integralną metaloproteinazą błony retikulum endoplazmatycznego. Badania biochemiczne tkanek myszy z niedoborem Zmpste24 (Zmpste24(-/-)) wykazały rolę Zmpste24 w przetwarzaniu prenylowanych białek typu CAAX. Tutaj przedstawiamy patologiczne konsekwencje niedoboru Zmpste24 u myszy. Myszy Zmpste24(-/-) powoli przybierają na wadze, wydają się niedożywione i wykazują postępującą utratę włosów. Najbardziej uderzającym fenotypem patologicznym są liczne spontaniczne złamania kości, podobne do tych występujących w mysich modelach wady osteogenezy. U myszy Zmpste24(-/-) objętość kości korowej i beleczkowej jest znacznie zmniejszona. Myszy Zmpste24(-/-) wykazywały również osłabienie mięśni kończyn dolnych i górnych, przypominając myszy pozbawione prelaminy A farnezylowanego białka CAAX. w fibroblastach pozbawionych endoproteazy CAAX Rce1. Osłabienie mięśni u myszy Zmpste24(-/-) można rozsądnie przypisać wadliwemu przetwarzaniu prelaminy A, ale fenotyp kruchości kości sugeruje szerszą rolę Zmpste24 w biologii ssaków.


title: Ludzki i inne odchody jako podłoża hodowlane wektora jaglicy Musca sorbens.

text: Mucha Musca sorbens Wiedemann (Diptera: Muscidae) najwyraźniej przenosi Chlamydia trachomatis, powodując ludzką jaglicę. Literatura wskazuje, że M. sorbens rozmnaża się głównie w izolowanych ludzkich odchodach na powierzchni gleby, ale nie w zakrytych latrynach. Staraliśmy się zidentyfikować podłoża hodowlane M. sorbens w wiejskiej wiosce w Gambii, która jest endemiczna dla jaglicy. Testowe podłoża hodowlane przedstawiono pod kątem składania jaj w wiadrach wypełnionych glebą i monitorowano pod kątem wylęgu osobników dorosłych. Sorbenty Musca powstały z odchodów ludzkich (6/9 prób), cielęcych (3/9), krów (3/9), psów (2/9) i kozich (1/9), ale nie z odchodów końskich, kompostowanych resztek kuchennych lub kontrola gleby (0/9 każdego). Po dostosowaniu do masy pożywki największa liczba much wyszła z ludzkich odchodów (1426 much/kg). Mediana czasu do pojawienia się jaj wyniosła 9 (zakres międzykwartylowy = 8-9,75) dni po owipozycji. Spośród wszystkich much wychodzących z kału 81% stanowiły M. sorbens. Samce i samice much wyłaniających się z ludzkich odchodów były znacznie większe niż te z innych mediów, co sugeruje, że byłyby bardziej płodne i żyły dłużej niż mniejsze muchy z innych źródeł. Samice muchy złapane z oczu dzieci były podobnej wielkości do tych z ludzkich odchodów, ale znacznie większe niż te z innych mediów. Uważamy, że ludzki kał jest najlepszą pożywką dla larw M. sorbens, chociaż niektóre rozmnażanie występują również w odchodach zwierzęcych. Usunięcie ludzkich odchodów ze środowiska, poprzez zapewnienie podstawowych warunków sanitarnych, prawdopodobnie znacznie zmniejszy gęstość much, kontakt wzrokowy, a tym samym przenoszenie jaglicy, ale jeśli obecne są odchody innych zwierząt, M. sorbens będzie się utrzymywać.


title: Aktualny stan zdrowia i środowiska Masajów w Afryce Subsaharyjskiej

text: W miarę upływu czasu pandemia AIDS nadal nasila się, dotykając około 38,6 miliona ludzi na całym świecie. W odpowiedzi dwóch studentów Cal Poly projektuje satelitarną klinikę zdrowia, aby służyć Masajom mieszkającym w dzielnicy Kajiado w południowej Kenii. Masajowie tradycyjnie żyli jako pasterze, żyjąc z bydła, z którym dzielą się wodą, co zwiększa ryzyko skażenia. Jednak wraz ze wzrostem liczby ludności Kenii ziemia, którą Masajowie tradycyjnie używali do wypasu, kurczy się. Z tego powodu niektórzy zwrócili się do rolnictwa, aby utrzymać swoje środki do życia. Czynniki te przyczyniły się do pustynnienia i wylesiania ich regionu. Wraz ze zmianą stylu życia Masajów, ze względu na składniki odżywcze bardziej polegają na kukurydzy niż na mięsie i produktach mlecznych. Wszystkie te zmiany przyczyniły się do ewolucji kultury Masajów. Zajmiemy się tymi zmianami, aby lepiej zrozumieć Masajów, a także zwrócić uwagę na możliwą dalszą pomoc potrzebną do wsparcia ich przetrwania.


title: Identyfikacja i charakterystyka szeroko wyrażanej formy cyklazy adenylylowej.

text: Nową ssaczą cyklazę adenylylową zidentyfikowano przez amplifikację reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją przy użyciu zdegenerowanych starterów opartych na konserwatywnym regionie wcześniej opisanych cyklaz adenylylowych (Premont, R.T. (1994) Methods Enzymol. 238, 116-127). Pełnej długości sekwencja cDNA uzyskana z mózgu myszy przewiduje 1353-aminokwasowe białko posiadające topologię rozpiętości 12 błon i zawierające dwa regiony o wysokim podobieństwie z domenami katalitycznymi cyklaz adenylylowych. Porównanie tej nowej cyklazy adenylylowej z ośmioma wcześniej opisanymi enzymami ssaczymi wskazuje, że ta sekwencja cyklazy adenylylowej typu 9 jest najbardziej rozbieżna, definiując szóstą odrębną podklasę cyklaz adenylylowych ssaków. Gen AC9 został zlokalizowany w ludzkim paśmie chromosomu 16p13.3-13.2. 8,5 kb mRNA kodujący cyklazę adenylylową typu 9 jest szeroko rozpowszechniony, łatwo wykrywany we wszystkich testowanych tkankach i znajduje się na bardzo wysokich poziomach w mięśniach szkieletowych i mózgu. mRNA AC9 znajduje się w mózgu szczura, ale jest szczególnie obfity w hipokampie, móżdżku i korze nowej. Surowica odpornościowa skierowana przeciwko końcowi karboksylowemu cyklazy adenylylowej typu 9 wykrywa natywne i wyrażane rekombinowane białko AC9 w tkankach i błonach komórkowych. Poziomy białka AC9 są najwyższe w błonach mózgu myszy. Charakterystyka eksprymowanego rekombinowanego AC9 ujawnia, że białko jest funkcjonalną cyklazą adenylylową, która jest stymulowana przez Mg2+, forskolinę i aktywowaną przez mutację Gsalfa. Na aktywność AC9 nie ma wpływu Ca2+/kalmodulina ani podjednostki betagamma białka G. Tak więc AC9 reprezentuje funkcjonalną cyklazę adenylylową regulowaną przez białko G, występującą w mózgu i większości tkanek somatycznych.


title: Ekspresja mRNA Golli podczas rozwoju w pierwotnych immunologicznych narządach limfatycznych szczura

text: Jednostka transkrypcyjna genu linii oligodendrocytów (Golli)-MBP zawiera trzy eksony specyficzne dla Golliego wraz z ośmioma eksonami „klasycznego” genu białka zasadowego mieliny (MBP), dając białka o alternatywnym splicingu, które mają wspólną sekwencję aminokwasową z MBP . W przeciwieństwie do MBP, późnego antygenu wyrażanego tylko w układzie nerwowym, produkty genu Golli są wyrażane w wielu miejscach przed i po urodzeniu. W tym badaniu określiliśmy sekwencję Golli u szczura za pomocą RT-PCR i 5' RACE i wykazaliśmy, że sekwencje Golli są wyrażane w pierwotnych narządach limfatycznych już w e16.5, co może wyjaśniać anergiczną odpowiedź limfocytów T szczura, którą wcześniej obserwowaliśmy w zapaleniu opon mózgowych wywołanym przez Golliego.


title: Dokładność diagnostyczna pojedynczego pomiaru wyjściowego wysokoczułego testu Elecsys Troponin T do diagnozowania ostrego zawału mięśnia sercowego na oddziale ratunkowym: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: CEL Uzyskanie sumarycznych oszacowań dokładności pojedynczego pomiaru wyjściowego wysokoczułego testu Elecsys Troponin T (Roche Diagnostics) w diagnostyce ostrego zawału mięśnia sercowego u pacjentów zgłaszanych na oddział ratunkowy. PROJEKT Systematyczny przegląd i metaanaliza badań dokładności testów diagnostycznych. ŹRÓDŁA DANYCH Przeszukano Medline, Embase i inne odpowiednie elektroniczne bazy danych w poszukiwaniu artykułów opublikowanych między styczniem 2006 r. a grudniem 2013 r. WYBÓR BADANIA Badania zostały uwzględnione, jeśli oceniano dokładność diagnostyczną pojedynczego pomiaru wyjściowego wysokoczułego testu Elecsys Troponin T do celów diagnostycznych ostrego zawału mięśnia sercowego u pacjentów zgłaszanych na oddział ratunkowy z podejrzeniem ostrego zespołu wieńcowego. OCENA BADANIA I SYNTEZA DANYCH Pierwszy autor przejrzał wszystkie tytuły i streszczenia zidentyfikowane podczas wyszukiwania i wybrał wszystkie potencjalnie istotne artykuły. Przeglądanie pełnych tekstów, ekstrakcja danych i ocena jakości metodologicznej przy użyciu zaadaptowanego narzędzia QUADAS-2 zostały przeprowadzone niezależnie przez dwóch recenzentów, a spory były rozwiązywane w drodze dyskusji lub arbitrażu. W razie potrzeby metaanalizę przeprowadzono przy użyciu hierarchicznego modelu dwuwymiarowego. WYNIKI W dwudziestu trzech badaniach przedstawiono wydajność ocenianego testu podczas prezentacji. Wyniki dla wartości odcięcia 14 ng/l i 3-5 ng/l zebrano oddzielnie. Przy 14 ng/l (20 artykułów) czułość sumaryczna wynosiła 89,5% (95% przedział ufności 86,3% do 92,1%), a swoistość sumaryczna 77,1% (68,7% do 83,7%). Przy 3-5 ng/l (sześć artykułów) czułość sumaryczna wynosiła 97,4% (94,9% do 98,7%), a swoistość sumaryczna 42,4% (31,2% do 54,5%). Oznacza to, że jeśli 21 ze 100 kolejnych pacjentów ma stan docelowy (21%, mediana częstości występowania w badaniach), 2 (95% przedział ufności od 2 do 3) z 21 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego zostanie pominiętych (fałszywie ujemne), jeśli Jako wartość odcięcia przyjęto 14 ng/l, a 18 (13 do 25) z 79 pacjentów bez ostrego zawału mięśnia sercowego otrzyma wynik pozytywny (fałszywie dodatni). Jeśli stosuje się wartość odcięcia 3-5 ng/l, <1 (0 do 1) pacjenta z ostrym zawałem mięśnia sercowego zostanie pominiętych, a 46 (36 do 54) pacjentów bez ostrego zawału mięśnia sercowego uzyska wynik dodatni. WNIOSKI Wyniki wskazują, że pojedynczy pomiar wyjściowy testu Elecsys Troponin T o wysokiej czułości może być użyty do wykluczenia ostrego zawału mięśnia sercowego, jeśli zastosuje się niższe wartości odcięcia, takie jak 3 ng/l lub 5 ng/l. Jednak ta metoda powinna być częścią kompleksowej strategii segregacji i może nie być odpowiednia dla pacjentów, którzy zgłaszają się w okresie krótszym niż trzy godziny od wystąpienia objawów. Należy również zachować ostrożność ze względu na większą nieprecyzyjność ocenianego testu i większy wpływ zmienności odczynnika z partii na partię przy niskich stężeniach troponiny. PRZEGLĄD SYSTEMOWY REJESTRACJA PROSPERO numer rejestracyjny CRD42013003926.


title: Różnicowanie perycytów.

text: Pericyty definiuje się in vivo na podstawie ich lokalizacji: są osadzone w błonie podstawnej mikronaczyń. Stanowią one integralną część ściany mikronaczyniowej i uważa się, że biorą udział w angiogenezie, chociaż ich dokładna rola nie jest jasna. Pericyty pochodzące z mikronaczyń siatkówki zostały wyhodowane i zidentyfikowane na podstawie szeregu cech fenotypowych, które wyraźnie odróżniają je od innych komórek zrębu, takich jak komórki mięśni gładkich. Pericyty in vitro tworzą wielokomórkowe guzki bogate w macierz pozakomórkową. Ta matryca ulega mineralizacji w obecności pożywki wzrostowej zawierającej surowicę, bez egzogennego beta-glicerofosforanu. Wyniki te wskazują, że pericyty reprezentują prymitywne komórki mezenchymalne zdolne do różnicowania się w fenotyp osteogenny. Różnicowanie perycytów jest również definiowane przez zmiany w ich odpowiedzi na transformujący czynnik wzrostu beta 1 i zmiany w syntezie i/lub odkładaniu różnych białek macierzy zewnątrzkomórkowej, takich jak laminina, kolagen typu IV, tenascyna, osteonektyna kolagenu typu X i trombospondyna-1. Angiogeneza jest powszechnie związana z mineralizacją. Dane te sugerują, że pericyty mogą przyczyniać się do mineralizacji in vivo.


title: Połączenie błonowe domeny sygnałowej CD3ε jest wymagane do optymalnego rozwoju i funkcjonowania komórek T.

text: Kompleks TCR:CD3 przekazuje sygnały, które są krytyczne dla optymalnego rozwoju komórek T i odporności adaptacyjnej. W spoczynkowych limfocytach T ogon cytoplazmatyczny CD3ε łączy się z błoną plazmatyczną poprzez proksymalny odcinek bogaty w zasady (BRS). W tym badaniu pokazujemy, że myszy pozbawione funkcjonalnego CD3ε-BRS wykazywały znaczne zmniejszenie komórkowości grasicy i ograniczone przejście między tymiocytami CD4-CD8-podwójnie ujemnymi (DN) 3 do DN4, ze względu na wzmocnioną sygnalizację DN4 TCR, co skutkuje zwiększoną śmiercią komórek i Zmniejszenie TCR we wszystkich kolejnych populacjach. Co więcej, pozytywny, ale nie negatywny, wybór komórek T był dotknięty u myszy pozbawionych funkcjonalnego CD3ε-BRS, co prowadziło do ograniczonej funkcji obwodowych komórek T i znacznie zmniejszonej odpowiedzi na zakażenie grypą. Podsumowując, wyniki te wskazują, że połączenie błonowe domeny sygnalizacyjnej CD3ε jest wymagane do optymalnego rozwoju tymocytów i funkcji obwodowych komórek T.


title: Nowa era w indukcji owulacji.

text: CEL Ocena skuteczności inhibitorów aromatazy w indukcji owulacji, superowulacji i zapłodnieniu in vitro. PROJEKT Przeszukano literaturę za pomocą słów kluczowych „inhibitor aromatazy”, „letrozol”, „anastrazol”, „indukcja owulacji”, „owulacja” i „superowulacja” w MEDLINE, EMBASE oraz w bazie danych przeglądów systematycznych Cochrane. WYNIK(I) Indukcja owulacji za pomocą letrozolu jest związana ze wskaźnikiem owulacji wynoszącym 70%-84% i wskaźnikiem ciąż 20-27% na cykl. W jednym badaniu wskaźniki owulacji i ciąż w przypadku letrozolu wydawały się być wyższe niż w przypadku anastrazolu. W superowulacji letrozol wiąże się z kilkoma rozwijającymi się pęcherzykami i grubym endometrium. Stosowanie letrozolu do superowulacji wiąże się z wyższym wskaźnikiem ciąż niż w przypadku stosowania cytrynianu klomifenu (CC) (16,7% vs. 5,6%). Dodanie letrozolu do leczenia FSH prowadzi do zmniejszenia zapotrzebowania na FSH. Wskaźnik ciąż dla leczenia letrozolem i FSH był podobny do wskaźnika dla samego FSH. WNIOSKI Inhibitory aromatazy są tak samo skuteczne lub lepsze niż CC w indukcji owulacji i superowulacji. W przeciwieństwie do CC nie wywierają działania antyestrogennego na endometrium. Biorąc pod uwagę zalety inhibitorów aromatazy, mogą one zastąpić CC jako leki wywołujące owulację. Ich rola w IVF pozostaje do ustalenia.


title: Pochodzenie i dziedzictwo: rozwój hematopoetycznych komórek macierzystych ssaków

text: Układ krwiotwórczy jest jedną z pierwszych złożonych tkanek, które rozwinęły się w zarodku ssaka. Szczególnie interesujące w dziedzinie hematopoezy rozwojowej jest pochodzenie krwiotwórczych komórek macierzystych dorosłego szpiku kostnego. Śledzenie ich pochodzenia jest skomplikowane, ponieważ krew jest tkanką ruchomą, a komórki krwiotwórcze wyłaniają się z wielu miejsc embrionalnych. Pochodzenie układu krwionośnego dorosłych ssaków pozostaje tematem ożywionej dyskusji i intensywnych badań. Zainteresowanie skupia się również na sygnałach rozwojowych, które indukują program dorosłych hematopoetycznych komórek macierzystych, ponieważ mogą one okazać się przydatne w generowaniu i rozszerzaniu tych ważnych klinicznie populacji komórek ex vivo. W niniejszym przeglądzie przedstawiono przegląd historyczny i najnowsze dane dotyczące genezy rozwojowej hematopoezy.


title: Długie włókna krokydolitu z azbestu powodują poliploidię poprzez steryczne blokowanie cytokinezy.

text: Azbest został opisany jako fizyczny czynnik rakotwórczy, ponieważ jego działanie rakotwórcze wydaje się być związane głównie z wymiarami włókien. Postawiono hipotezę, że długie włókna azbestu mogą zakłócać rozkład chromosomów podczas podziału komórki, powodując zmiany genomowe prowadzące do transformacji komórek i progresji nowotworowej. Stosując poklatkową mikroskopię świetlną o wysokiej rozdzielczości i seryjną mikroskopię elektronową, prześledziliśmy poszczególne włókna azbestu krokidolitowego przez późniejsze etapy podziału komórek w komórkach nabłonka LLC-MK2 i po raz pierwszy szczegółowo opisaliśmy ich wpływ na cytokinezę. Odkryliśmy, że długie włókna (15-55 mikrogramów), uwięzione przez bruzdę cięcia, sterycznie blokowały cytokinezę, co czasami prowadziło do powstania komórki dwujądrowej. Końce włókien blokujących znajdowały się zwykle w zagłębieniach nowo powstałych jąder. Połączenie otoczki jądrowej z włóknem było widoczne, gdy nić chromatyny biegła z włóknem do mostka międzykomórkowego. Takie nici mogą pękać, powodując zmiany strukturalne chromosomów. Nasze dane jako pierwsze pokazują, że pojedyncze włókna krokidolitowe mogą powodować zmiany genomowe poprzez steryczne blokowanie cytokinezy oraz że ważnymi czynnikami są długość włókien i powinowactwo do otoczki jądrowej. Takie zmiany genomowe mogą należeć do początkowych zdarzeń prowadzących do nowotworów wywołanych azbestem.


title: Indukcja neuronalna i wczesne wzorcowanie u kręgowców.

text: U kręgowców rozwój układu nerwowego jest wyzwalany sygnałami z silnego regionu „organizującego” wczesnego zarodka podczas gastrulacji. Zjawisko to – indukcja neuronalna – zostało pierwotnie odkryte i nadano im konceptualną definicję przez eksperymentalnych embriologów pracujących z zarodkami płazów. Prace nad obwodami molekularnymi leżącymi u podstaw indukcji neuronalnej, również w tym samym systemie modelowym, wykazały, że eliminacja trwającej sygnalizacji transformującego czynnika wzrostu-β (TGFβ) w ektodermie jest cechą charakterystyczną przedniego losu nerwowego. Ta obserwacja jest podstawą „domyślnego” modelu indukcji neuronowej. Endogenne induktory nerwowe są białkami sekrecyjnymi, które działają hamująco na ligandy TGFβ w ektodermie grzbietowej. W brzusznej ektodermie, gdzie ligandy sygnalizacyjne uciekają z inhibitorów, indukowany jest los nienerwowy. Wykazano, że hamowanie szlaku TGFβ jest obecnie wystarczające do bezpośredniego wywołania losu nerwowego w zarodkach ssaków, jak również w pluripotencjalnych mysich i ludzkich embrionalnych komórkach macierzystych. W związku z tym proces molekularny, który oddziela ektodermę nerwową od nienerwowej, jest zachowany w szerokim zakresie organizmów w drzewie ewolucyjnym. Dostępność embrionalnych komórek macierzystych myszy, naczelnych i ludzi ułatwi dalsze zrozumienie roli szlaków sygnałowych i ich dalszych mediatorów w indukcji neuronalnej w zarodkach kręgowców.


title: Co zawiera „luka w leczeniu”? Perspektywy etnograficzne uzależnień i globalnego zdrowia psychicznego z Chin, Rosji i Stanów Zjednoczonych.

text: W ostatnich latach pojawił się program „globalnego zdrowia psychicznego”, skoncentrowany na dostarczaniu opartych na dowodach interwencji dotyczących chorób psychicznych w krajach o niskich i średnich dochodach. Antropolodzy i psychiatrzy kulturowi zaangażowali się w energiczne debaty na temat stosowności tego programu. W tym artykule zastanawiamy się nad tymi debatami, opierając się na etnograficznych badaniach terenowych dotyczących leczenia zaburzeń związanych z używaniem substancji w Chinach, Rosji i Stanach Zjednoczonych. Twierdzimy, że logika „luk w leczeniu”, która kieruje wieloma badaniami i interwencjami w ramach kategorii globalnego zdrowia psychicznego, częściowo przesłania złożone zespoły instytucji, środków terapeutycznych, wiedzy i aktorów kształtujących uzależnienia i radzących sobie z nimi (jak również inne zdrowie psychiczne). problemów) w jakimkolwiek określonym otoczeniu.


title: Wytworzenie myszy z niedoborem zarówno KLF3/BKLF, jak i KLF8 ujawnia interakcje genetyczne i rolę tych czynników w wyciszaniu embrionalnego genu globiny.

text: Czynniki typu Krüppel 3 i 8 (KLF3 i KLF8) są wysoce spokrewnionymi regulatorami transkrypcji, które wiążą się z podobnymi sekwencjami DNA. Wcześniej wykazaliśmy, że w komórkach erytroidalnych istnieje hierarchia regulacyjna w obrębie rodziny KLF, zgodnie z którą KLF1 kieruje ekspresją zarówno genów Klf3, jak i Klf8, a KLF3 z kolei hamuje ekspresję Klf8. Chociaż zbadano rolę erytroidalną KLF1 i KLF3, udział KLF8 w tej sieci regulacyjnej jest nieznany. Aby to zbadać, stworzyliśmy mysi model z zaburzoną ekspresją KLF8. Chociaż myszy te są żywotne, choć mają skróconą długość życia, myszy pozbawione zarówno KLF3, jak i KLF8 umierają około 14,5 dnia embrionalnego (E14.5), co wskazuje na genetyczne oddziaływanie między tymi dwoma czynnikami. W wątrobie płodowej zarodki z podwójnymi mutantami Klf3 Klf8 wykazują większą dysregulację ekspresji genów niż którykolwiek z dwóch pojedynczych mutantów. W szczególności obserwujemy derepresję embrionalnej, ale nie dorosłej ekspresji globiny. Podsumowując, wyniki te sugerują, że KLF3 i KLF8 pełnią nakładające się role in vivo i uczestniczą w wyciszaniu ekspresji globiny embrionalnej podczas rozwoju.


title: Zatrzymanie dojrzewania fagosomów Mycobacterium tuberculosis: selektywne ukierunkowanie na ruch błonowy zależny od PI3P.

text: Zdolność Mycobacterium tuberculosis do wchodzenia do makrofagów gospodarza i przebywania w fagosomie, który nie dojrzewa do fagolizosomu, ma kluczowe znaczenie dla rozprzestrzeniania się gruźlicy i związanej z nią pandemii obejmującej miliardy ludzi na całym świecie. Gruźlicę można postrzegać jako chorobę o istotnym składniku transportu wewnątrzkomórkowego i biogenezy organelli. Obecne zrozumienie blokady w dojrzewaniu fagosomów M. tuberculosis rzuca również światło na podstawowe aspekty biogenezy fagolizosomów. Blok dojrzewania obejmuje interferencję z rekrutacją i funkcją rabów, efektorami rabów (kinazy 3-fosfatydyloinozytolu i cząsteczki wiążące, takie jak EEA1), SNARE (Syntaxin 6 i cellubrewin) oraz sygnalizację Ca2+/kalmodulina. Analogi M. tuberculosis ssaczych fosfatydyloinozytoli zakłócają te układy i związane z nimi procesy.


title: SvpA, nowe białko związane z wirulencją powierzchniową wymagane do wewnątrzkomórkowego przeżycia Listeria monocytogenes.

text: Zidentyfikowano nieznane wcześniej białko, nazwane SvpA (białko związane z wirulencją powierzchniową) i zaangażowane w wirulencję wewnątrzkomórkowego patogenu Listeria monocytogenes. To białko 64 kDa, kodowane przez svpA, jest zarówno wydzielane w supernatantach hodowli, jak i odsłonięte na powierzchni, jak wykazano przez znakowanie immunozłotem całych bakterii przeciwciałem anty-SvpA. Analiza sekwencji peptydu wykazała, że SvpA zawiera peptyd liderowy, przewidywany C-końcowy region transbłonowy i dodatnio naładowany ogon przypominający białko powierzchniowe ActA, co sugeruje, że SvpA może częściowo ponownie łączyć się z powierzchnią bakterii przez swoją C-końcową kotwicę w błonie . Mutant alleliczny skonstruowano przez zniszczenie svpA w szczepie typu dzikiego LO28. Zjadliwość tego mutanta była silnie osłabiona u myszy, ze spadkiem o 2 log w LD50 i ograniczonym wzrostem bakterii w narządach w porównaniu ze szczepem typu dzikiego. Ta zmniejszona zjadliwość nie była związana ani z utratą przylegania, ani z niższą ekspresją znanych czynników zjadliwości, które pozostały niezmienione w mutancie svpA. Było to spowodowane ograniczeniem wewnątrzkomórkowego wzrostu zmutowanych bakterii. Śledząc wewnątrzkomórkowe zachowanie bakterii w makrofagach pochodzących ze szpiku kostnego za pomocą badań mikroskopii konfokalnej i elektronowej, stwierdzono, że większość zmutowanych bakterii svpA pozostawała zamknięta w fagosomach, w przeciwieństwie do bakterii typu dzikiego, które szybko uciekły do cytoplazmy. Regulacja svpA była niezależna od PrfA, aktywatora transkrypcji genów wirulencji w L. monocytogenes. W rzeczywistości poziom SvpA był regulowany w dół przez MecA, ClpC i ClpP, które są wysoce homologiczne do białek Bacillus subtilis, tworząc kompleks regulatorowy kontrolujący stan kompetencji tego saprofitu. Wyniki wskazują, że: (i) SvpA jest nowym czynnikiem zaangażowanym w zjadliwość L. monocytogenes, promującym ucieczkę bakterii z fagosomów makrofagów; (ii) SvpA jest, przynajmniej częściowo, związany z powierzchnią bakterii; oraz (iii) SvpA jest niezależny od PrfA i kontrolowany przez zależną od MecA sieć regulacyjną.


title: Pomiar przestrzegania wysoce aktywnej terapii antyretrowirusowej: implikacje dla badań i praktyki.

text: Wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART) radykalnie zmieniła przebieg choroby HIV, powodując znaczne zmniejszenie zarówno zachorowalności, jak i śmiertelności związanej z HIV. Jednak złożoność typowego codziennego schematu HAART jest znaczna, a wysoki poziom przestrzegania zaleceń jest niezbędny do całkowitej i długotrwałej supresji wirusa oraz uniknięcia lekooporności. Złożoność HAART sprawiła, że ocena przestrzegania zaleceń lekarskich ma ogromne znaczenie. Mimo że stosowane są różne metody, każda z nich mierzy tylko podzbiór zachowań związanych z przestrzeganiem zaleceń, a każda miara ma ograniczoną trafność predykcyjną. Biorąc pod uwagę indywidualne i publiczne problemy zdrowotne związane z przestrzeganiem HAART, istnieje potrzeba ciągłego rozwoju i walidacji środków przestrzegania zaleceń lekarskich.


title: Wskaźniki przeżycia tropikalnych i umiarkowanych wróblowatych: perspektywa Trynidadu.

text: Dane dotyczące odnalezienia śladów zebrane za pomocą sieci mgły przez okres 10 lat w Trynidadzie zostały wykorzystane do oszacowania wskaźników przeżywalności dorosłych dla 17 gatunków wróblowych leśnych. Wskaźniki przeżycia w Trynidadzie (średnia 65%, zakres 45%-85%) były znacznie wyższe niż opublikowane szacunki dla Europy (średnie przeżycie 52%, zakres 32%-71%) i Ameryki Północnej (średnie przeżycie 53%, zakres 29%-63). %) wróblowaty o podobnej wielkości ciała (co odpowiada o 45% wyższej średniej długości życia w Trynidadzie). Wyniki te potwierdzono po kontroli filogenezy metodą niezależnych kontrastów. Przejściowe i/lub młode ptaki były ważną cechą danych z Trynidadu, a badania, które nie pozwalają na obecność takich ptaków, ryzykują niedoszacowanie przeżywalności dorosłych. Badanie to potwierdza hipotezę, że wskaźniki przeżywalności ptaków są wyższe w wilgotnych tropikach, chociaż wielkość różnicy może być mniejsza niż wcześniej sugerowano.


title: Peptydy glikoproteiny P0 56-71 i 180-199 w zależności od dawki wywołują ostre i przewlekłe eksperymentalne autoimmunologiczne zapalenie nerwu u szczurów Lewisa związane z rozprzestrzenianiem się epitopów

text: Dwa syntetyczne peptydy białka mieliny P0 nerwów obwodowych, immunodominujący (aminokwasy 180-199) i ukryty (aminokwasy 56-71), wywołały ostry lub przewlekły przebieg eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia nerwów (EAN) u szczurów Lewisa, po podaniu odpowiednio mała dawka (50-100 μg/szczura) lub duża dawka (250 μg/szczura). Zgodnie z różnym przebiegiem klinicznym, stwierdzono zmiany patologiczne i odpowiedzi immunologiczne: (1) Początek objawów klinicznych indukowanego EAN przez peptyd P0 56-71 (P0 56-71) nastąpił 1-3 dni później niż w przypadku peptydu P0 180-199 ( P0 180-199) indukował EAN we wszystkich dawkach immunizacyjnych, podczas gdy szczyt choroby wystąpił w podobnym punkcie czasowym po immunizacji (p.i.), tj. w dniach 14-16 p.i. w P0 56-71 indukowany EAN i w dniu 16 p.i. w P0 180-199 indukowany EAN. (2) Rozprzestrzenianie się epitopów wewnątrzcząsteczkowych, oceniane na podstawie odpowiedzi nadwrażliwości typu opóźnionego, wystąpiło tylko w przypadku EAN indukowanego przez P0 56-71 zarówno przy niskich, jak i wysokich dawkach antygenu oraz w przypadku EAN indukowanym przez P0 180-199 przy dużej dawce antygenu (250 μg/szczura). (3) P0 180-199 stymulował wyższy poziom produkcji interferonu-gamma w EAN indukowanym przez P0 180-199 niż w EAN indukowanym przez P0 56-71 i na odwrót. (4) Ocena histopatologiczna wykazała podobny stopień nacieku komórek jednojądrzastych w nerwach kulszowych obu typów EAN, ale cięższą demielinizację stwierdzono w EAN indukowanym przez P0 180-199 w porównaniu z EAN indukowanym przez P0 56-71. Wyniki potwierdzają hipotezę, że immunizacja autoantygenem w wysokich dawkach indukuje rozległe rozprzestrzenianie się determinanty i przewlekły przebieg chorób autoimmunologicznych.


title: Interakcje między antybiotykami o szerokim spektrum działania a złożonymi doustnymi tabletkami antykoncepcyjnymi. Przegląd literatury.

text: Istnieją znaczne różnice opinii na temat znaczenia interakcji między złożonymi doustnymi pigułkami antykoncepcyjnymi (COCP) a antybiotykami o szerokim spektrum działania. Praktyka kliniczna jest bardzo zróżnicowana, zwłaszcza pomiędzy lekarzami w Europie i USA. Ryfampicyna i gryzeofulwina indukują enzymy wątrobowe i wydają się mieć autentyczną interakcję z COCP, prowadząc do zmniejszonej skuteczności. Sytuacja z antybiotykami o szerokim spektrum działania jest mniej jasna. Istnieje stosunkowo niewiele prospektywnych badań farmakokinetyki jednoczesnego stosowania COCP i antybiotyków, a niewiele, jeśli w ogóle, przedstawia przekonujące podstawy jakiejkolwiek zmniejszonej skuteczności antykoncepcji. Istnieją jednak dowody na to, że stosowanie różnych sterydów antykoncepcyjnych w ramach antykoncepcji może czasami sprawić, że niektóre kobiety będą bardziej podatne na niepowodzenie COCP. Biorąc pod uwagę poważne konsekwencje niechcianej ciąży, ostrożne podejście polegające na stosowaniu dodatkowej lub alternatywnej antykoncepcji podczas krótkich cykli antybiotyków o szerokim spektrum działania i pierwszych tygodniach długotrwałego podawania antybiotyków może być uzasadnione w celu ochrony nielicznych niezidentyfikowanych kobiet, które mogą być zagrożone. Sprzeczne opinie i porady są potencjalnie mylące zarówno dla profesjonalistów, jak i pacjentów, a instrukcje dotyczące dodatkowych środków ostrożności podczas i po jednoczesnym COCP i stosowaniu antybiotyków są skomplikowane. Wiele kobiet nie zna lub jest zdezorientowanych okolicznościami, które mogą spowodować niepowodzenie OC. Pracownicy służby zdrowia, którzy przepisują COCP, muszą nadal dążyć do edukowania kobiet na temat sposobu działania i czasów, w których istnieje największe niebezpieczeństwo niepowodzenia. Specjaliści, którzy uważają, że jednoczesne stosowanie antybiotyków stanowi realne zagrożenie dla skuteczności antykoncepcyjnej COCP, powinni być przygotowani do przedstawiania porad dotyczących dodatkowych środków antykoncepcyjnych w prosty i spójny sposób, poparty pisemnymi informacjami i wzmacniany w regularnych odstępach czasu.


title: CLIP-170 oddziałuje z kompleksem dynaktyny i białkiem EB1 wiążącym APC za pomocą różnych mechanizmów.

text: CLIP-170 jest „cytoplazmatycznym białkiem łącznikowym” biorącym udział w oddziaływaniach endosom-mikrotubule i kontroli dynamiki mikrotubul. CLIP-170 lokalizuje dynamicznie do rosnących mikrotubul plus zakończeń, kolokalizując z aktywatorem dyneiny dynaktyną i białkiem wiążącym APC EB1. To wspólne zachowanie „plus-end tracking” sugeruje, że CLIP-170 może wchodzić w interakcje z dynaktyną i/lub EB1. Zastosowaliśmy mutagenezę miejscowo-specyficzną CLIP-170 i test transfekcji/kolokalizacji, aby odpowiedzieć na to pytanie w komórkach hodowli tkankowych ssaków. Nasze wyniki wskazują, że CLIP-170 oddziałuje, bezpośrednio lub pośrednio, zarówno z dynaktyną, jak i EB1. Odkryliśmy, że w oddziaływaniu CLIP-170/dynaktyna pośredniczy drugi motyw wiążący metal z ogona CLIP-170. W przeciwieństwie do tego, oddziaływanie CLIP-170/EB1 nie wymaga żadnego motywu wiążącego metal. Ponadto nasze eksperymenty sugerują, że interakcja CLIP-170/dynaktyna zachodzi poprzez podkompleks dynaktyny bark/ramię boczne i może zachodzić w cytozolu (tj. nie wymaga wiązania mikrotubul). Wyniki te mają wpływ na ukierunkowanie zarówno dynaktyny, jak i EB1 na plusowe końce mikrotubul. Nasze dane sugerują, że interakcja CLIP-170/dynaktyna może kierować kompleks dynaktyny do końców dodatnich mikrotubul, chociaż dynaktyna prawdopodobnie również celuje w końce dodatnie MT bezpośrednio poprzez motyw wiążący mikrotubule podjednostki p150 (Glued). Odkryliśmy, że mutanty CLIP-170 zmieniają lokalizację p150 (Glued) bez wpływu na EB1, wskazując, że EB1 może celować w mikrotubule plusowe niezależnie od dynaktyny.


title: Spotkanie podtorebkowe i zależny od dopełniacza transport kompleksów immunologicznych przez komórki B węzłów chłonnych

text: Mechanizm spotkania limfocytów B z antygenem w tkankach limfoidalnych nie jest do końca poznany. Nie jest również jasne, w jaki sposób kompleksy immunologiczne są transportowane do pęcherzykowych komórek dendrytycznych. Tutaj, przy użyciu mikroskopii dwufotonowej w czasie rzeczywistym, zauważyliśmy szybkie dostarczanie kompleksów immunologicznych przez limfę do makrofagów w zatoce podtorebkowej węzła chłonnego. Limfocyty B wychwytywały kompleksy immunologiczne przez mechanizm zależny od receptora dopełniacza z procesów makrofagowych, które penetrowały pęcherzyk i transportowały kompleksy do pęcherzykowych komórek dendrytycznych. Ponadto pokrewne komórki B wychwytywały kompleksy immunologiczne zawierające antygen z procesów makrofagowych i migrowały do strefy T. Nasze odkrycia identyfikują makrofagi wyściełające zatokę podtorebkową jako ważne miejsce spotkania limfocytów B z kompleksami immunologicznymi i pokazują, że wewnątrzpęcherzykowa migracja limfocytów B ułatwia transport kompleksów immunologicznych, a także spotkanie z pokrewnym antygenem.


title: Adaptacje w krążeniu wieńcowym wywołane treningiem.

text: Trening aerobowy powoduje zwiększenie pojemności przepływu krwi w naczyniach wieńcowych, co jest związane ze zmienioną kontrolą wieńcowego oporu naczyniowego, a tym samym wieńcowego przepływu krwi. Względne znaczenie systemów kontroli metabolicznej, miogennej, śródbłonkowej i neurohumoralnej jest różne w całym drzewie tętnic wieńcowych, a te systemy kontroli równolegle przyczyniają się do regulowania w różnym stopniu oporu naczyń wieńcowych na każdym poziomie w drzewie wieńcowym. Oprócz tej niejednorodności względnego znaczenia systemów kontroli naczyniowej w drzewie tętnic wieńcowych, wydaje się, że adaptacje wywołane treningiem fizycznym są również rozmieszczone przestrzennie w niejednolity sposób w całym drzewie wieńcowym. W rezultacie konieczne jest zbadanie adaptacji wywołanych treningiem w całym drzewie tętnic wieńcowych. Adaptacje w kontroli za pośrednictwem śródbłonka odgrywają rolę w wywołanych treningiem zmianach kontroli wieńcowego oporu naczyniowego i istnieją dowody, że efekty treningu mogą być inne w dużych tętnicach wieńcowych niż w mikrokrążeniu. Ponadto istnieją dowody na to, że tryb, częstotliwość i intensywność treningów wysiłkowych oraz czas trwania treningu mogą wpływać na adaptacyjne zmiany funkcji śródbłonka. Wykazano również, że trening wysiłkowy wywołuje zmiany w odpowiedziach mięśni gładkich naczyń wieńcowych na środki wazoaktywne i zmiany w komórkowo-molekularnej kontroli wewnątrzkomórkowego Ca2+ w mięśniach gładkich naczyń wieńcowych przewodzących tętnic wieńcowych oraz wzmaga reaktywność miogenną tętnic wieńcowych. Wydaje się również, że trening wysiłkowy ma inny wpływ na mięśnie gładkie naczyń w dużych tętnicach wieńcowych niż na mikrokrążenie. Na przykład, po treningu wrażliwość na adenozynę jest zwiększona w przewodzących tętnicach wieńcowych i dużych tętnicach oporowych, ale nie jest zmieniona w małych wieńcowych tętnicach oporowych trenowanych zwierząt. Chociaż wiele pozostaje do zbadania, dowody wyraźnie wskazują, że przewlekły wysiłek fizyczny zmienia fenotyp komórek śródbłonka naczyń wieńcowych i mięśni gładkich naczyń oraz że plastyczność tych komórek odgrywa rolę w adaptacji układu sercowo-naczyniowego podczas treningu wysiłkowego.


title: Wątroba dotętnicza vs dożylna fotemustyna u pacjentów z przerzutami czerniaka do wątroby (EORTC 18021): wieloośrodkowe badanie z randomizacją.

text: TŁO W przypadku czerniaka błony naczyniowej oka (UM) z chorobą przerzutową ograniczoną do wątroby, wpływ leczenia wewnątrzwątrobowego na przeżycie jest nieznany. Zbadaliśmy prospektywnie skuteczność i toksyczność dotętniczej (HIA) wątroby w porównaniu z ogólnoustrojową (IV) fotemustyną u pacjentów z przerzutami do wątroby z UM. PACJENCI I METODY Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej fotemustynę dożylnie lub HIA w dawce 100 mg/m2 w dniach 1., 8., 15. (i 22. tylko w ramieniu HIA) jako indukcji oraz po 5-tygodniowej przerwie co 3. tygodni jako utrzymanie. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite (OS). Odsetek odpowiedzi (RR), przeżycie bez progresji (PFS) i bezpieczeństwo były drugorzędowymi punktami końcowymi. WYNIKI Naliczanie zostało zatrzymane po randomizacji 171 pacjentów na podstawie wyników analizy daremności OS. Łącznie zmarło 155 pacjentów, a 16 nadal żyło [mediana czasu obserwacji 1,6 roku (zakres 0,25-6 lat)]. HIA nie poprawił OS (mediana 14,6 miesiąca) w porównaniu z ramieniem IV (mediana 13,8 miesiąca), współczynnik ryzyka (HR) 1,09; 95% przedział ufności (CI) 0,79-1,50, log-rank P = 0,59. Zaobserwowano jednak istotną korzyść w zakresie PFS w przypadku HIA w porównaniu z IV z medianą odpowiednio 4,5 w porównaniu z 3,5 miesiąca (HR 0,62; 95% CI 0,45-0,84, log-rank P = 0,002). Roczny wskaźnik PFS wyniósł 24% w ramieniu HIA w porównaniu do 8% w ramieniu IV. Poprawę RR zaobserwowano w HIA (10,5%) w porównaniu z leczeniem dożylnym (2,4%). W ramieniu IV najczęstszą toksycznością stopnia ≥3 była trombocytopenia (42,1%) i neutropenia (62,6%), w porównaniu z 21,2% i 28,7% w ramieniu HIA. Główną toksycznością stopnia ≥3 związaną z HIA były powikłania związane z cewnikiem (12%) i uszkodzenie wątroby (4,5%) oprócz dwóch toksycznych zgonów. WNIOSEK Leczenie HIA fotemustyną nie przełożyło się na poprawę OS w porównaniu z leczeniem dożylnym, pomimo lepszego RR i PFS. Leczenie wewnątrzwątrobowe należy nadal traktować jako eksperymentalne. NUMER EUDRACT I IDENTYFIKATOR BADAŃ KLINICZNYCH GOV 2004-002245-12 i NCT00110123.


title: Porównanie przeżycia pacjentów z glejakiem móżdżkowym i nadnamiotowym: nadzór, epidemiologia i analiza wyników końcowych (SEER).

text: TŁO Móżdżkowy glejak wielopostaciowy (cGBM) występuje rzadko i chociaż istnieje ogólne przekonanie, że nowotwory te mają gorsze rokowanie niż nadnamiotowe GBM (sGBM), opublikowano niewiele badań potwierdzających to przekonanie. CEL Zbadanie wpływu lokalizacji móżdżku na przeżycie za pomocą projektu kliniczno-kontrolnego porównującego całkowity czas przeżycia pacjentów z cGBM i sGBM. METODY Do identyfikacji 132 pacjentów z cGBM (1973-2008) wykorzystano rejestr Surveillance, Epidemiology, and End Results (SEER). Każdy pacjent z cGBM został dopasowany do pacjenta z sGBM spośród 20 848 pacjentów z sGBM na podstawie wieku, rozległości resekcji, dekady diagnozy i radioterapii przy użyciu dopasowania wskaźnika skłonności. WYNIKI W cGBM 37% było w wieku powyżej 65 lat, 62% stanowili mężczyźni, a 87% było rasy białej. Większość chorych przeszła operację i radioterapię (74%), natomiast tylko 26% przeszło tylko resekcję chirurgiczną. Mediana czasu przeżycia dla dopasowanej kohorty cGBM i sGBM wyniosła 8 miesięcy; jednak rozkłady przeżycia różniły się (log-rank P = 0,04). Czas przeżycia dla cGBM vs sGBM po 2 latach wyniósł 21,5% vs 8,0% i 12,7% vs 5,3% po 3 latach. Analiza wieloczynnikowa przeżycia wśród pacjentów z cGBM wykazała, że młodszy wiek (P < 0,0001) i poddanie się radioterapii (P < 0,0001) były istotnie związane ze zmniejszonym ryzykiem zgonu. Wśród wszystkich pacjentów analiza wieloczynnikowa wykazała, że lokalizacja guza (P = 0,03), wiek (P < 0,0001), wielkość guza (P = 0,009), napromieniowanie (P < 0,0001) i resekcja (P < 0,0001) były związane z czasem przeżycia w niedopasowanej kohorcie. WNIOSEK Mediana czasu przeżycia dla pacjentów z cGBM i sGBM wyniosła 8 miesięcy, ale pacjenci z cGBM mieli przewagę czasu przeżycia w miarę postępu badania. Wyniki te sugerują, że pacjenci z cGBM powinni być leczeni równie agresywnie, jak pacjenci z sGBM po resekcji chirurgicznej i radioterapii.


title: Zakażenie Staphylococcus aureus i Candida albicans (eksperymenty na zwierzętach).

text: W pewnym okresie przebiegu infekcji u myszy białych zaszczepionych dootrzewnowo czystą kulturą proteolizującego szczepu Candida albicans izolowano jednocześnie z ropni otrzewnej, zwłaszcza tych przylegających do żołądka, dwunastnicy, zarówno Staphylococcus aureus jak i C. albicans. , trzustka i górna część jelita cienkiego. To współistnienie obu patogenów zostało dodatkowo potwierdzone badaniem histopatologicznym, które ujawniło dużą liczbę gronkowców obecnych w bliskim sąsiedztwie komórek Candida, zwykle w centrum ziarniniaka wywołanego przez grzyba. Biorąc pod uwagę fakt, że proteolityczne produkty końcowe C. albicans mogą stanowić dobre podłoże dla wzrostu S. aureus, a ten ostatni może być izolowany z przewodu pokarmowego pozornie zdrowych myszy, prawdopodobnie jako składnik przejściowej mikroflory , współwystępowanie tych dwóch ważnych czynników etiologicznych zakażeń endogennych, jakie napotkano podczas tego badania, wydaje się mieć duże znaczenie kliniczne. Co więcej, obserwacje te wykazują również znaczenie kontrolowania flory bakteryjnej myszy w badaniach czysto mikologicznych.


title: Trzy powszechne funkcjonalne polimorfizmy w genach kodujących mikroRNA w podatności na raka wątrobowokomórkowego: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Pojawiające się dowody wykazały, że powszechne polimorfizmy genetyczne w mikroRNA mogą być związane z rozwojem raka wątrobowokomórkowego (HCC); ale indywidualnie opublikowane badania i wcześniejsze metaanalizy ujawniły niejednoznaczne wyniki. Celem niniejszego przeglądu i metaanalizy jest ocena, czy powszechne polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP) w genach kodujących mikroRNA są związane z podatnością na rozwój HCC i kliniczno-patologiczną charakterystyką HCC związanego z wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). Przeprowadzono komputerowe wyszukiwanie w bazach danych PubMed, Embase, Web of Science i China BioMedicine (CBM) w celu zidentyfikowania odpowiednich artykułów opublikowanych przed 1 stycznia 2013 r. Oceniono dziesięć badań kliniczno-kontrolnych obejmujących łącznie 3437 przypadków i 3437 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Znaleziono trzy wspólne funkcjonalne SNP w genach kodujących miRNA, w tym miR-146a G>C (rs2910164), miR-196a-2 C>T (rs11614913) i miR-499 T>C (rs3746444). Ta metaanaliza wykazała, że wariant miR-146a C był związany ze zmniejszeniem ryzyka HCC, zwłaszcza wśród populacji azjatyckich i męskich; natomiast wariant miR-196a-2 T był związany z podatnością na HCC wśród populacji kaukaskich. Nie znaleźliśmy jednak istotnych korelacji między polimorfizmem miR-499 C a ryzykiem HCC. Kiedy przeprowadzono dalszą stratyfikację statusu HBV, zaobserwowano podobny trend związku między trzema SNP a ryzykiem HCC związanym z HBV, ale wyniki te nie były istotne statystycznie ze względu na małą liczebność próby. Obecna metaanaliza pokazuje, że SNPs zawarte w genach kodujących miR-146a i miR-196a-2 mogą odgrywać główną rolę w genetycznej podatności na HCC.


title: Izonikotynamid zwiększa wyciszanie i długowieczność za pośrednictwem białka Sir2 u drożdży poprzez podniesienie wewnątrzkomórkowego stężenia NAD+.

text: Sirtuiny to ewolucyjnie zachowana rodzina deacetylaz białkowych zależnych od NAD(+), które działają w regulacji transkrypcji genów, metabolizmu komórkowego i starzenia. Ich aktywność wymaga utrzymania odpowiedniego wewnątrzkomórkowego stężenia NAD(+) poprzez połączone działanie szlaków biosyntezy NAD(+) i odzyskiwania. Nikotynamid (NAM) jest kluczowym prekursorem NAD(+), który jest również produktem ubocznym i inhibitorem sprzężenia zwrotnego reakcji deacetylacji. W Saccharomyces cerevisiae nikotynamidaza Pnc1 przekształca NAM w kwas nikotynowy (NA), który jest następnie wykorzystywany jako substrat przez enzym szlaku ratunkowego NAD(+), fosforybozylotransferazę NA (Npt1). Izonikotynamid (INAM) jest izosterem NAM, który stymuluje aktywność deacetylazy Sir2 drożdży in vitro poprzez łagodzenie hamowania NAM. W tym badaniu ustaliliśmy, że INAM stymuluje Sir2 poprzez dodatkowy mechanizm in vivo, który obejmuje podwyższenie wewnątrzkomórkowego stężenia NAD(+). INAM wzmacniał normalne wyciszanie w locus rDNA, ale tylko częściowo tłumił defekty wyciszania mutanta npt1Δ. Komórki drożdży hodowane w pożywce pozbawionej NA miały krótki czas życia replikacyjnego, który został przedłużony przez INAM w sposób zależny od SIR2 i skorelowany ze zwiększonym NAD(+). Indukowany przez INAM wzrost NAD(+) był silnie zależny od Pnc1 i Npt1, co sugeruje, że INAM zwiększa przepływ przez szlak ratunkowy NAD(+). W części tego efektu pośredniczyły szlaki ratunkowe NR, które generują NAM jako produkt i wymagają Pnc1 do wytworzenia NAD(+). Dostarczamy również dowody sugerujące, że INAM wpływa na ekspresję wielu szlaków biosyntezy i ratowania NAD(+), aby promować homeostazę w fazie stacjonarnej.


title: Podobna aktywacja szlaków transdukcji sygnału przez kodowane przez herpeswirusa receptory chemokin US28 i ORF74.

text: Kodowane przez wirusy receptory chemokin US28 z ludzkiego cytomegalowirusa i ORF74 z ludzkiego herpeswirusa 8 są konstytutywnie aktywne. Pokazujemy, że oba receptory konstytutywnie aktywują czynniki transkrypcyjne jądrowy czynnik aktywowanych limfocytów T (NFAT) i białko wiążące element odpowiedzi cAMP (CREB) oraz że oba szlaki są modulowane przez ich odpowiednie endogenne ligandy receptora. Poprzez dodanie specyficznych modulatorów szlaku skierowanego przeciwko podjednostce białka G Galphai, fosfolipazie C, kinazie białkowej C, kalcyneurynie, kinazie p38 MAP i MEK1, stwierdziliśmy, że w indukcji konstytutywnej i zależnej od liganda pośredniczą liczne, ale podobne szlaki w obu receptorach. Czynniki transkrypcyjne NFAT i CREB oraz ich wcześniejsze aktywatory są znanymi induktorami genów kodowanych przez gospodarza i wirus. Proponujemy, że aktywność tych kodowanych przez wirusy receptorów chemokin w podobny sposób koordynuje ekspresję genów gospodarza i potencjalnie wirusa. Ponieważ ORF74 jest znanym induktorem neoplazji, odkrycia te mogą mieć ważne implikacje dla patogenności związanej z cytomegalowirusem.


title: Terapeutyczna obietnica koncepcji komórek macierzystych raka.

text: Nowotworowe komórki macierzyste (CSC) są subpopulacją komórek nowotworowych, które selektywnie posiadają zdolność inicjacji nowotworu i zdolność do samoodnawiania oraz zdolność do wytwarzania masowych populacji nienowotworowych komórek potomnych poprzez różnicowanie. Jak tu omawiamy, zostały one prospektywnie zidentyfikowane w kilku nowotworach złośliwych u ludzi, a ich względna obfitość w próbkach klinicznych raka skorelowano z postępem choroby nowotworowej u pacjentów. Co więcej, ostatnie odkrycia sugerują, że kliniczna progresja raka spowodowana przez CSC może przyczyniać się do niepowodzenia istniejących terapii w konsekwentnej eliminacji nowotworów złośliwych. Dlatego podejścia terapeutyczne ukierunkowane na CSC mogą reprezentować translacyjne strategie mające na celu poprawę klinicznej terapii przeciwnowotworowej, w szczególności w przypadku tych nowotworów złośliwych, które są obecnie oporne na konwencjonalne środki przeciwnowotworowe skierowane głównie na populacje guzów.


title: Obróbka 3'-końca pre-mRNA u eukariontów.

text: 3'-końce prawie wszystkich eukariotycznych mRNA są generowane przez cięcie endonukleolityczne i dodanie ogona poli(A). W komórkach ssaków reakcja zależy od sekwencji AAUAAA powyżej miejsca cięcia, zdegenerowanego elementu sekwencji bogatego w GU poniżej miejsca cięcia i sekwencji stymulacyjnych powyżej AAUAAA. Zidentyfikowano sześć czynników, które przeprowadzają dwie reakcje. Z jednym wyjątkiem oczyszczono je do jednorodności i sklonowano cDNA dla 11 podjednostek. Niektóre z współdziałających interakcji RNA-białko i białko-białko w kompleksie przetwarzającym zostały przeanalizowane, ale wiele szczegółów, w tym tożsamość endonukleazy, pozostaje nieznanych. Kilka przykładów regulowanej poliadenylacji jest analizowanych na poziomie molekularnym. W drożdżach Saccharomyces cerevisiae sekwencje kierujące rozszczepieniem i poliadenylacją są bardziej zdegenerowane niż u śródstopiaków, a dalszy element nie został zidentyfikowany. Lista czynników przetwarzających może być teraz kompletna z około tuzinem polipeptydów, ale ich funkcje w reakcji są w dużej mierze nieznane. Wiadomo, że przetwarzanie 3' jest połączone z transkrypcją. Uważa się, że to połączenie obejmuje interakcje czynników przetwarzania z czapeczką mRNA, a także z polimerazą RNA II.


title: Struktura i regulacja rozwojowa Golli-mbp, genu o długości 105 kilozasad, który obejmuje gen zasadowego białka mieliny i ulega ekspresji w komórkach w linii oligodendrocytów w mózgu.

text: Zidentyfikowaliśmy nową jednostkę transkrypcyjną o 105 kilozasadach (zwaną genem Golli-mbp), która obejmuje mysi gen zasadowego białka mieliny (MBP). Trzy unikalne egzony w obrębie tego genu są alternatywnie składane w eksony i introny MBP, aby wytworzyć rodzinę mRNA związanych z genem MBP, które podlegają indywidualnej regulacji rozwojowej. Te mRNA ulegają czasowej ekspresji w komórkach linii oligodendrocytów na postępujących etapach różnicowania. Tak więc gen MBP jest częścią bardziej złożonej struktury genu, której produkty mogą odgrywać rolę w różnicowaniu oligodendrocytów przed mielinizacją. Jeden mRNA Golli-mbp, który koduje białko antygenowo spokrewnione z MBP, ulega również ekspresji w śledzionie i innych tkankach nienerwowych.


title: Wpływ na układ sercowo-naczyniowy intensywnej zmiany stylu życia w cukrzycy typu 2.

text: TŁO Utrata masy ciała jest zalecana u pacjentów z nadwagą lub otyłością z cukrzycą typu 2 na podstawie badań krótkoterminowych, ale długoterminowy wpływ na choroby sercowo-naczyniowe pozostaje nieznany. Zbadaliśmy, czy intensywna interwencja związana ze stylem życia w celu zmniejszenia masy ciała zmniejszyłaby chorobowość i śmiertelność sercowo-naczyniową wśród takich pacjentów. METODY W 16 ośrodkach badawczych w Stanach Zjednoczonych losowo przydzieliliśmy 5145 pacjentów z nadwagą lub otyłością z cukrzycą typu 2 do udziału w intensywnej interwencji związanej ze stylem życia, która sprzyjała utracie masy ciała poprzez zmniejszenie spożycia kalorii i zwiększoną aktywność fizyczną (grupa interwencyjna) lub do otrzymywania wsparcia diabetologicznego i edukacja (grupa kontrolna). Pierwszorzędowy punkt końcowy obejmował zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, udar mózgu niezakończony zgonem lub hospitalizację z powodu dusznicy bolesnej w okresie obserwacji trwającym maksymalnie 13,5 roku. WYNIKI Badanie zostało przerwane wcześnie na podstawie analizy daremności, gdy mediana obserwacji wyniosła 9,6 roku. Utrata masy ciała była większa w grupie interwencyjnej niż w grupie kontrolnej w całym badaniu (8,6% vs 0,7% po 1 roku; 6,0% vs 3,5% na koniec badania). Intensywna interwencja związana ze stylem życia spowodowała również większą redukcję hemoglobiny glikowanej i większą początkową poprawę sprawności i wszystkich czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, z wyjątkiem poziomu cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości. Pierwszorzędowy wynik wystąpił u 403 pacjentów w grupie interwencji i u 418 w grupie kontrolnej (odpowiednio 1,83 i 1,92 zdarzenia na 100 osobolat; współczynnik ryzyka w grupie interwencji 0,95; 95% przedział ufności 0,83 do 1,09; P =0,51). WNIOSKI Intensywna interwencja dotycząca stylu życia skupiająca się na utracie wagi nie zmniejszyła częstości występowania incydentów sercowo-naczyniowych u osób dorosłych z nadwagą lub otyłością z cukrzycą typu 2. (Finansowane przez National Institutes of Health i inne; Look AHEAD ClinicalTrials.gov numer, NCT00017953.).


title: Wczesna utrata interneuronów i opóźnione specyficzne dla podjednostki zmiany w ekspresji receptora GABA(A) w mysim modelu padaczki przyśrodkowej płata skroniowego.

text: Jednostronne wstrzyknięcie kwasu kainowego (KA) do grzbietowego hipokampa dorosłych myszy indukuje spontaniczne nawracające napady częściowe i replikuje zmiany histopatologiczne obserwowane w ludzkiej epilepsji przyśrodkowego płata skroniowego (MTLE) (Bouilleret V i in., Neuroscience 1999; 89:717-729) . Zmiany w pre- i postsynaptycznych składnikach neuroprzekaźnictwa GABAergicznego badano immunohistochemicznie w różnych punktach czasowych (1-120 dni) w tym mysim modelu MTLE. Analizowano markery interneuronów GABAergicznych (parwalbumina, kalbindyna-D28k i kalretynina), transporter typu 1 GABA (GAT1) oraz główne podjednostki receptora GABA(A) wyrażane w hipokampie. Dokładniej, wstrzyknięcie KA spowodowało głęboką utratę komórek wnęki, ale tylko ograniczone uszkodzenie komórek piramidalnych CA1 i CA3. Ponadto barwienie interneuronów parwalbuminą i kalbindyną-D28k zniknęło nieodwracalnie w CA1 i zakręcie zębatym (DG), podczas gdy barwienie kalretyniną zostało oszczędzone. Wyraźne barwienie interneuronów podjednostki alfa1 receptora GABA(A) również zniknęło po leczeniu KA, co sugeruje ostrą degenerację tych komórek. Podobnie immunoreaktywność GAT1 ujawniła degenerację końców w 24 h po KA w CA1 i DC, a następnie prawie całkowicie ustąpiła. Utrata neuronów CA1 i, w mniejszym stopniu, CA3 stała się ewidentna 7-15 dni po KA. Był on bardziej zaakcentowany po 1 miesiącu, czemu towarzyszyło odpowiednie zmniejszenie barwienia receptora GABA(A). W przeciwieństwie do tego, komórki ziarniste DC były znacznie powiększone i rozproszone w warstwie molekularnej i wykazywały wyraźny wzrost barwienia podjednostki receptora GABA(A). Po 4 miesiącach obszar grzbietowego CA1 został prawie całkowicie utracony, CA3 zmniejszył się, a DG reprezentowała większość pozostałego grzbietowego tworzenia hipokampa. Po przeciwnej stronie nie wykryto żadnych istotnych zmian morfologicznych. Wyniki te sugerują, że utrata komórek wnęki i neuronów GABAergicznych przyczynia się do epileptogenezy w tym modelu MTLE. W przeciwieństwie do tego, długotrwała degeneracja komórek piramidowych i dyspersja komórek ziarnistych może odzwierciedlać różne reakcje na nawracające napady padaczkowe. Wreszcie, regulacja w górę receptora GABA(A) w DG może stanowić odpowiedź kompensacyjną utrzymującą się przez kilka miesięcy u myszy z padaczką.


title: Adaptacja krążeniowo-oddechowa podczas snu u niemowląt i dzieci.

text: Układ kontroli krążenia i oddechu po urodzeniu przechodzi dojrzewanie funkcjonalne. Do czasu zakończenia tego procesu układ sercowo-oddechowy jest niestabilny, narażając niemowlęta na ryzyko zaburzeń sercowo-oddechowych, zwłaszcza podczas snu. Głęboki wpływ stanów czujności na kontrolę oddechową i kardiologiczną był przedmiotem intensywnych badań w ciągu ostatniej dekady. Wpływ snu o szybkim ruchu gałek ocznych (REM) na różne mechanizmy zaangażowane w kontrolę sercowo-oddechową ma szczególne znaczenie w okresie poporodowym, ponieważ noworodki spędzają większość czasu w tym stanie snu. U noworodków urodzonych o czasie sen REM zajmuje ponad 50% całkowitego czasu snu, a odsetek ten jest jeszcze wyższy u noworodków urodzonych przedwcześnie. Od semestru do szóstego miesiąca życia zmniejsza się proporcja snu REM. Ponieważ wiadomo, że zaburzenia oddechowe i sercowe występują selektywnie podczas snu REM, przewaga snu REM może być czynnikiem ryzyka nieprawidłowych zdarzeń związanych ze snem we wczesnym okresie niemowlęcym. Świadomość tych zmian rozwojowych we wzorcach snu jest ważna dla klinicystów zajmujących się problemami, takimi jak pozorne zdarzenia zagrażające życiu (ALTE), zespół nagłej śmierci niemowląt (SIDS) i/lub reakcje krążeniowo-oddechowe na zaburzenia oddechowe. Nasze obecne zrozumienie kontroli oddechu i serca opiera się głównie na badaniach przeprowadzonych w pierwszych miesiącach życia. Brakuje danych dotyczących późnego dzieciństwa i wczesnego dzieciństwa. W niniejszej pracy dokonano przeglądu dostępnych danych dotyczących wpływu snu na 1) mechanikę wentylacji, w szczególności górnych dróg oddechowych i ściany klatki piersiowej; wentylacja i bezdech; wymiana gazowa; funkcja chemoreceptora; i reakcje pobudzenia; 2) zmiany częstości akcji serca i zmienności rytmu serca oraz występowanie i mechanizmy bradykardii.


title: Wspólna łatka sygnału napędza zależny od białka AP-1 eksport aparatu Golgiego wewnętrznie rektyfikujących się kanałów potasowych.

text: Prawie wszyscy członkowie rodziny prostownika potasowego do wewnątrz (Kir) mają wspólną strukturę domeny cytoplazmatycznej, która służy jako niezwykły sygnał eksportowy aparatu Golgiego zależny od adaptora AP-1 klatryny w jednym kanale Kir2,1 (KCNJ2), co rodzi pytanie, czy Kir kanały mają wspólny mechanizm eksportu Golgiego. Tutaj badamy ten pomysł, skupiając się na dwóch strukturalnie i funkcjonalnie rozbieżnych członkach rodziny Kir, Kir2.3 (KCNJ4) i Kir4.1/5.1 (KCNJ10/16), które mają ~50% identyczności aminowej. Odkryliśmy, że eksport Golgiego obu kanałów jest blokowany po mediowanym przez siRNA knockdown podjednostki AP-1 γ, jak przewidywano dla wspólnego procesu handlu zależnego od AP-1. Kompleksowa analiza mutageniczna, kierowana mapowaniem homologii w modelach rozdzielczości atomowej Kir2.1, Kir2.3 i Kir4.1/5.1, zidentyfikowała wspólną strukturę, która służy jako miejsce rozpoznawania wiązania AP-1 i reguluje eksport aparatu Golgiego. Większy niż wynikało z poprzednich badań z Kir2.1, sygnał jest tworzony przez łatę reszt rozmieszczonych na zbiegu cytoplazmatycznych końców N i C. Sygnał obejmuje odcinek reszt hydrofobowych z regionu C-końcowego, które tworzą szczelinę hydrofobową, przylegający klaster reszt zasadowych w obrębie N-końca i potencjalną sieć mostków solnych, które łączą ze sobą bieguny N- i C-końcowe. Ponieważ tworzenie łatek i wiązanie AP-1 są zależne od prawidłowego fałdowania domen cytoplazmatycznych, sygnał zapewnia wspólny mechanizm kontroli jakości w aparatach Golgiego dla kanałów Kir. Odkrycia te identyfikują nowy mechanizm proteostatyczny, który łączy fałdowanie białek w kanałach z ruchem do przodu w ścieżce wydzielniczej.


title: Statyny w leczeniu czerwienicy prawdziwej i chorób pokrewnych: potencjał przeciwzakrzepowy i cytoredukcyjny?

text: Powikłania zakrzepowo-krwotoczne są głównymi problemami klinicznymi w klasycznych, przewlekłych chorobach mieloproliferacyjnych Ph-ujemnych (CMPD), policytemii prawdziwej (PV), nadpłytkowości samoistnej (ET) i idiopatycznym zwłóknieniu szpiku (IMF), które znacząco przyczyniają się do zachorowalności i śmiertelności. Patofizjologicznie zaburzenia te charakteryzują się klonalną mieloproliferacją, mieloakumulacją i skłonnością do rozwoju mielofibrozy i neoangiogenezy zarówno w szpiku kostnym, jak i śledzionie. W oparciu o badania in vitro i in vivo działania statyn (przeciwzakrzepowe, antyproliferacyjne, proapoptotyczne i antyangiogenne), niniejszy przegląd skupia się na przełożeniu tych efektów na potencjalne korzyści kliniczne leczenia statynami u pacjentów z CMPD.


title: Analiza metaboliczna starzejących się ludzkich fibroblastów ujawnia rolę AMP w starzeniu się komórek.

text: Starzenie się komórek jest uważane za główny mechanizm tłumienia nowotworu u ssaków, a wiele objawów onkogennych, takich jak aktywacja protoonkogenu ras, wyzwala inicjację programu starzenia. Chociaż wykazano, że aktywacja programu starzenia obejmuje regulację w górę regulatorów cyklu komórkowego, takich jak inhibitory kinaz zależnych od cyklin p16INK4A i p21CIP-1, mechanizmy leżące u podstaw odpowiedzi starzeniowej pozostają do wyjaśnienia. W przypadku przedwczesnego starzenia się wywołanego stresem, reaktywne formy tlenu są uważane za ważne związki pośrednie przyczyniające się do fenotypu. Ponadto wiadomo, że wyraźne zmiany metabolizmu węglowodanów komórkowych przyczyniają się do transformacji onkogennej, co najlepiej udokumentowano w przypadku zjawiska glikolizy tlenowej. Odkrycia te sugerują, że zmiany metaboliczne biorą udział w powstawaniu nowotworów i supresji nowotworu; jednak niewiele wiadomo na temat szlaków metabolicznych, które przyczyniają się do tych procesów. Wykorzystując model ludzkich fibroblastów starzenia in vitro, przeanalizowaliśmy zależne od wieku zmiany w metabolizmie węglowodanów komórkowych. Tutaj pokazujemy, że starzejące się fibroblasty wchodzą w nierównowagę metaboliczną, związaną z silnym obniżeniem poziomu trifosforanów rybonukleotydów, w tym ATP, które są wymagane do biosyntezy nukleotydów, a tym samym do proliferacji. Ubytek ATP w starzejących się fibroblastach jest spowodowany rozregulowaniem enzymów glikolitycznych i ostatecznie prowadzi do drastycznego wzrostu komórkowego AMP, który, jak pokazano tutaj, indukuje przedwczesne starzenie się. Wyniki te sugerują, że regulacja metaboliczna odgrywa ważną rolę podczas starzenia się komórek, a tym samym supresji nowotworu.


title: Identyfikacja epitopu Listeria ograniczonego do H2-M3: implikacje dla prezentacji antygenu przez M3.

text: Stosując klonowanie ekspresyjne, zidentyfikowaliśmy epitop z restrykcją H2-M3 wewnątrzkomórkowego patogenu bakteryjnego Listeria monocytogenes. Pikomolarne stężenia N-formylowanego heksapeptydu na końcu aminowym, fMIGWII, kierowały komórki do lizy przez cytotoksyczne komórki T CD8+, podczas gdy nieformylowany peptyd był około 100 razy mniej aktywny. Sekwencja źródła białka o długości 185 aminokwasów tego epitopu przewiduje białko transbłonowe, które zachowuje swój koniec N i przyjmuje topologię N(out)-C(in). Ta orientacja błony oferuje wyjaśnienie ochrony epitopu przed deformylazami obecnymi w komórce bakteryjnej i sugeruje wyjaśnienie zdolności fagocytów do prezentowania epitopów bakteryjnych ograniczonych do H2-M3 poprzez mechanizm wakuolarny niezależny od TAP.


title: Obwodowe obrazowanie ilościowe tomografii komputerowej o wysokiej rozdzielczości mikroarchitektury kości korowej i beleczkowej u pacjentów z cukrzycą typu 2.

text: KONTEKST Przekrojowe badania epidemiologiczne wykazały, że pacjenci z cukrzycą typu 2 (T2DM) mają większą częstość występowania pewnych złamań osteoporotycznych pomimo prawidłowej lub podwyższonej gęstości mineralnej kości (BMD). CEL W niniejszym badaniu zastosowano obwodową ilościową tomografię komputerową o wysokiej rozdzielczości do scharakteryzowania mikroarchitektury i biomechaniki korowej i beleczkowej szkieletu obwodowego kobiet z T2DM. PROJEKT I USTAWIENIE Przeprowadzono badanie przekrojowe u pacjentów z T2DM rekrutowanych z poradni diabetologicznej. UCZESTNICY Do badania włączono pacjentki w podeszłym wieku (62,9 ± 7,7 lat) z wywiadem T2DM (n = 19) oraz z grupy kontrolnej dopasowanej pod względem wieku i wzrostu (n = 19). POMIARY WYNIKÓW Obiektów poddano obrazowaniu za pomocą obwodowej ilościowej tomografii komputerowej o wysokiej rozdzielczości w dystalnej części kości promieniowej i piszczeli. Obliczono ilościowe miary objętości (BMD), geometrii przekroju poprzecznego, mikroarchitektury beleczkowej i korowej. Dodatkowo właściwości mechaniczne przy ściskaniu określono metodą mikroelementów skończonych. WYNIKI W porównaniu z grupą kontrolną, kohorta T2DM miała o 10% wyższy wolumetryczny BMD beleczkowania (P < 0,05) w sąsiedztwie kory i większą grubość beleczkowania w kości piszczelowej (13,8%; P < 0,05). Same różnice w porowatości korowej były zgodne z upośledzoną wytrzymałością kości i były znaczące w kości promieniowej (>+50%; P < 0,05), podczas gdy objętość porów zbliżała się do istotności w kości piszczelowej (+118%; P = 0,1). WNIOSEK Wyniki tego pilotażowego badania stanowią potencjalne wyjaśnienie niezdolności standardowych pomiarów BMD do wyjaśnienia zwiększonej częstości występowania złamań u pacjentów z T2DM. Wyniki sugerują, że T2DM może wiązać się z upośledzoną odpornością na obciążenia zginające z powodu nieefektywnej redystrybucji masy kostnej, charakteryzującej się utratą wewnątrzkorowej tkanki kostnej, przesuniętą przez wzrost gęstości kości beleczkowej.


title: Krytyczna rola CD28 w ochronnej odporności przeciwko Salmonella typhimurium.

text: Skuteczna aktywacja komórek T wymaga zarówno sygnałów TCR, jak i sygnałów kostymulujących. CD28 jest jedną z cząsteczek dostarczających sygnały kostymulujące limfocytom T. Użyliśmy myszy z niedoborem ekspresji CD28 (myszy CD28-/-) do analizy roli CD28 w odpowiedzi immunologicznej przeciwko wewnątrzkomórkowej bakterii Salmonella typhimurium, która jest przyczyną mysiej gorączki durowej. Myszy CD28-/- były bardzo podatne na zakażenie S. typhimurium typu dzikiego, a nawet nie zdołały kontrolować zakażenia atenuowanym aroA-S. typhimurium. Bardziej szczegółowa analiza wykazała, że zwierzęta CD28-/- nie wykazywały zależnej od T odpowiedzi Ab i były silnie upośledzone w wytwarzaniu IFN-gamma. Zatem kosygnalizacja CD28 jest kluczowa dla odporności przeciwko S. typhimurium. Według naszej wiedzy, jest to pierwszy raport opisujący zasadniczą rolę CD28 w ochronnej odporności przed wewnątrzkomórkowym patogenem drobnoustrojowym.


title: Fosfoinozytydy D3 i sygnalizacja integryny na zewnątrz przez glikoproteinę IIb-IIIa pośredniczą w tworzeniu aktyny płytek krwi i wydłużeniu filopodii indukowanym przez 12-mirystynian 13-octanu forbolu.

text: 12-mirystynian 13-octan Phorbolu (PMA) odsłania niewielką liczbę szybko rosnących (zadziorowych) końców filamentów aktynowych, wywołując w ten sposób powolne gromadzenie się aktyny i rozszerzenie filopodiów w ludzkich płytkach krwi. Reakcje te, które również występują w odpowiedzi na zaburzenia immunologiczne glikoproteiny integrynowej (GP) IIb-IIIa, są wrażliwe na wortmaninę, inhibitor kinazy 3-fosfoinozytydowej. Płytki krwi z niedoborem integryn GPIIb-IIIa lub z funkcją GPIIb-IIIa hamowaną przez chelatację wapnia lub peptyd RGDS mają zmniejszoną odpowiedź na PMA. Efekty PMA kontrastują ze stymulacją receptora trombiny przez >/=5 mikroM peptydu aktywującego receptor trombiny (TRAP), który powoduje szybkie i masywne tworzenie aktyny niewrażliwej na wortmaninę oraz rozszerzenie blaszkowate i filopodialne. Jednak pokazujemy tutaj, że wortmannina może hamować tworzenie filopoda, jeśli receptor trombiny jest zligowany przy użyciu suboptymalnych dawek (<1 mikroM) TRAP. Fosfatydyloinozytol 3,4-bisfosforan hamuje przecinanie i blokowanie filamentów aktynowych przez ludzki gelsolin in vitro. Odkrycia implikują sygnalizację polifosfoinozytydów D3 i integryn w stymulacji płytek krwi za pośrednictwem PMA i wskazują na fosfoinozytydy zawierające D3 generowane w odpowiedzi na aktywację kinazy białkowej C i sygnalizację GPIIb-IIIa jako późno działające związki pośrednie prowadzące do tworzenia filopodii aktyny.


title: Fenotyp „uzyskania funkcji” zmutowanego p53 pochodzącego z guza wymaga oligomeryzacji/niespecyficznej domeny wiążącej kwas nukleinowy

text: Mutanty p53 pochodzące z guza mogą aktywować transkrypcyjnie wiele promotorów genów zaangażowanych w proliferację komórkową. Do tej transaktywacji zmutowany p53 nie wykorzystuje miejsca wiązania DNA p53 typu dzikiego, co sugeruje mechanizm transaktywacji, który jest niezależny od bezpośredniego wiązania DNA. W tym miejscu opisujemy naszą analizę wymagań domeny dla zmutowanego p53 do transaktywacji promotorów receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), genów ludzkiej oporności na wiele leków 1 (MDR-1) i antygenu jądrowego ludzkich komórek proliferujących (PCNA). Donosimy również o identyfikacji domeny strukturalnej wymaganej dla właściwości „zyskania funkcji” zmutowanego p53-281G. „Wzrost funkcji” mierzy się jako rakotwórczość (u myszy nagich) 10(3) mysich komórek wyrażających konstytutywnie zmutowane p53. Wygenerowaliśmy wewnętrzne mutanty delecyjne p53-281G z delecją konserwatywnych domen I, II, III, IV i V, pojedynczo. Wygenerowaliśmy również jednego mutanta delecyjnego eliminującego aminokwasy 100 do 300, który usuwa cztery z pięciu konserwatywnych domen (II–V); inny mutant, p53-281G del 393-327, usuwa oligomeryzację i niespecyficzne wobec sekwencji domeny wiążące kwasy nukleinowe p53. W przypadku promotorów EGFR i MDR-1 wszystkie te mutanty mają znacznie niższą zdolność do transaktywacji niż nienaruszony p53-281G. Jednak te mutanty delecyjne znacząco aktywowały promotor pCNA, co sugeruje, że mechanizm transaktywacji promotora PCNA jest inny niż promotorów EGFR i MDR-1. Przy konstytutywnej ekspresji w 10(3) komórkach, p53-281G del 393-327 okazał się wadliwy w indukowaniu tworzenia guza u nagich myszy, chociaż nienaruszony p53-281G był bardzo skuteczny. Zatem nasze wyniki sugerują, że domeny strukturalne w pobliżu C-końca są potrzebne do „wzmocnienia funkcji”.