title: Ludzki CYP3A4 i mysi Cyp3A11 są regulowane przez ekwol i genisteinę za pośrednictwem receptora pregnanu X w sposób specyficzny dla gatunku.

text: Receptor pregnanu X (PXR) jest ważnym składnikiem systemu obrony adaptacyjnej organizmu, odpowiedzialnym za eliminację różnych toksycznych ksenobiotyków. Aktywacja PXR przez endogenne i egzogenne substancje chemiczne, w tym steroidy, antybiotyki, kwasy żółciowe i związki ziołowe, powoduje indukcję metabolizmu leków. Zbadaliśmy zdolność izoflawonów genisteiny, daidzeiny i ekwolu metabolitu daidzeiny do aktywacji ludzkiej i mysiej PXR in vitro, stosując badania transfekcji przejściowej opartej na komórkach i pierwotnych hepatocytach oraz in vivo w modelu mysim. W testach transfekcji przejściowej izoflawony genisteina i daidzeina aktywują pełnej długości mysie PXR typu dzikiego, ale nie w formie zmutowanej, przy czym genisteina jest najsilniejsza. W przeciwieństwie do tego, ekwol był silniejszym aktywatorem ludzkiej PXR niż genisteina czy daidzeina. W teście 2-hybrydowym u ssaków, izoflawony indukowały rekrutację koaktywatora koaktywatora 1 receptora steroidowego do PXR. W testach z natywnym ludzkim promotorem cytochromu P450 3A4 (CYP3A4), equol był silniejszym aktywatorem, a traktowanie ludzkich hepatocytów ekwolem zwiększało mRNA CYP3A4 i ekspresję immunoreaktywnych białek. Traktowanie mysich hepatocytów typu dzikiego, ale nie PXR(-/-), wykazało, że genisteina i daidzeina indukowały ekspresję mRNA cytochromu P450 3A11 (Cyp3A11), podczas gdy ekwol nie miał wpływu. mRNA Cyp3A11 był również indukowany in vivo u myszy karmionych dietą zawierającą białko sojowe. Przedstawione tu wyniki pokazują, że istnieje specyficzna dla gatunku różnica w aktywacji PXR przez izoflawony i ekwol.


title: Metabolizm glukozy, glutaminy, długołańcuchowych kwasów tłuszczowych i ciał ketonowych przez mysie makrofagi.

text: Maksymalne aktywności niektórych kluczowych enzymów metabolizmu badano w wywołanych (zapalnych) makrofagach myszy i limfocytach węzłów chłonnych szczura. Aktywność heksokinazy w makrofagach jest bardzo wysoka, tak wysoka jak w każdej innej głównej tkance ciała i wyższa niż fosforylazy lub 6-fosfofruktokinazy, co sugeruje, że glukoza jest ważniejszym paliwem niż glikogen i że fosforan pentozy szlak jest również ważny w tych komórkach. Ta ostatnia sugestia jest poparta wysoką aktywnością zarówno dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, jak i dehydrogenazy 6-fosfoglukonianowej. Jednak tempo wykorzystania glukozy przez „spoczynkowe” makrofagi inkubowane in vitro jest mniejsze niż 10% aktywności 6-fosfofruktokinazy: sugeruje to, że tempo glikolizy dramatycznie wzrasta podczas fagocytozy lub zwiększonej aktywności wydzielniczej. Makrofagi wykazują wyższą aktywność syntazy cytrynianowej i dehydrogenazy oksoglutaranu niż limfocyty, co sugeruje, że cykl kwasów trikarboksylowych może być ważny w wytwarzaniu energii w tych komórkach. Aktywność 3-oksokwasu CoA-transferazy jest wyższa w makrofagach, ale dehydrogenazy 3-hydroksymaślanowej jest znacznie niższa niż w limfocytach. Aktywność palmitoilotransferazy karnityny jest wyższa w makrofagach, co sugeruje, że kwasy tłuszczowe oraz acetooctan mogą dostarczać acetylo-CoA jako substrat dla cyklu kwasów trikarboksylowych. Podczas inkubacji makrofagów w stanie spoczynku nie zaobserwowano wykrywalnego stopnia wykorzystania acetooctanu lub 3-hydroksymaślanu, ale stopień wykorzystania oleinianu wynosił 1,0 nmol/h na mg białka lub około 2,2% aktywności palmitoilotransferazy. Aktywność glutaminazy jest około 4-krotnie wyższa w makrofagach niż w limfocytach, co sugeruje, że tempo wykorzystania glutaminy może być bardzo wysokie. Szybkość wykorzystania glutaminy przez inkubowane makrofagi w stanie spoczynku była podobna do odnotowanej dla limfocytów szczura, ale była znacznie niższa niż aktywność glutaminazy.


title: Hamowanie proliferacji komórek śródbłonka przez TGF-beta: zmiana wiązania EGF i indukowana przez EGF ekspresja genów regulujących wzrost (kompetencji).

text: Transformujący czynnik wzrostu beta (TGF-beta) hamuje wzrost komórek śródbłonka pochodzących z różnych źródeł, w tym ludzkiej żyły pępowinowej, aorty bydlęcej i serca szczura. Długotrwała ekspozycja komórek śródbłonka serca szczura na działanie TGF-beta również indukuje dramatyczne zmiany w morfologii, które są charakterystyczne dla starzejących się komórek. Zmianom tym towarzyszy spadek liczby receptorów o wysokim powinowactwie do naskórkowego czynnika wzrostu (EGF), przy prawie zerowej zmianie całkowitej liczby receptorów. Dodatkowo, indukowana przez EGF ekspresja specyficznych genów kompetencji (c-myc, JE, KC) jest zmniejszona, podczas gdy indukcja ekspresji genu c-fos przez EGF pozostaje niezmieniona przez leczenie TGF-beta. Dane te sugerują, że inhibitory wzrostu, takie jak TGF-beta, mogą działać poprzez zmianę odpowiedzi komórki na czynniki stymulujące wzrost.


title: Ludzkie komórki NK u chorych na ostrą białaczkę szpikową: analiza receptorów aktywujących komórki NK i ich ligandów

text: Aktywacja komórek naturalnych zabójców (NK) jest ściśle regulowana, aby zapewnić zachowanie zdrowych komórek, ale komórki przekształcone przez nowotwór lub zakażone wirusem są rozpoznawane i eliminowane. Aby przeprowadzić to selektywne zabijanie, komórki NK mają na swojej powierzchni obszerny repertuar receptorów. Sygnalizacja przez receptory hamujące i aktywujące poprzez interakcję z ich ligandami określi, czy komórka NK zostanie aktywowana i zabije komórkę docelową. Tutaj pokazujemy zmniejszoną ekspresję receptorów aktywujących NKp46, NKp30, DNAM-1, CD244 i CD94/NKG2C na komórkach NK od pacjentów z ostrą białaczką szpikową. To zmniejszenie może być wywołane przewlekłą ekspozycją na ich ligandy w komórkach blastycznych białaczki. Analiza ligandów dla receptorów aktywujących komórki NK wykazała, że blasty białaczkowe od większości pacjentów wyrażają ligandy dla receptorów aktywujących komórki NK. Ligandy DNAM-1 są często wyrażane na blastach, podczas gdy ekspresję ligandu NKG2D MICA/B stwierdza się u połowy pacjentów, a CD48, ligandu CD244, tylko u jednej czwartej pacjentów. Zmniejszona ekspresja receptorów aktywujących komórki NK i/lub niejednorodna ekspresja ligandów głównych receptorów w komórkach blastycznych białaczki może prowadzić do niewystarczającego nadzoru immunologicznego guza przez komórki NK. Lepsza znajomość repertuaru receptorów aktywujących na komórkach NK i ich przypuszczalnych ligandów na blastach wraz z możliwością modulowania ich ekspresji otworzy nowe możliwości wykorzystania komórek NK w immunoterapii przeciw białaczce.


title: Wytwarzanie interleukiny-6 w skurczu ludzkich mięśni szkieletowych może odpowiadać za wywołany wysiłkiem wzrost poziomu interleukiny-6 w osoczu.

text: 1. Stężenie interleukiny (IL)-6 w osoczu wzrasta wraz z wysiłkiem fizycznym i wykazano, że kurczące się mięśnie mogą wytwarzać IL. może tłumaczyć gromadzenie się IL-6 we krwi. 2. Zostało to zbadane na sześciu zdrowych mężczyznach, którzy wykonywali jednonożne dynamiczne ćwiczenia prostowników kolana przez 5 godzin przy 25 W, co stanowiło 40% szczytowej mocy wyjściowej (Wmax). Różnice w układzie żył tętniczo-udowych (a-fv) podczas ćwiczeń i nogi w spoczynku uzyskano przed i co godzinę podczas ćwiczeń. Równolegle mierzono przepływ krwi w nogach za pomocą ultrasonograficznej techniki Dopplera. IL-6 mierzono w teście immunoenzymatycznym (ELISA). 3. Stężenia w osoczu krwi tętniczej IL-6 wzrosły 19-krotnie w porównaniu do spoczynku. Różnica a-fv dla IL-6 na nodze ćwiczącej przebiegała według tego samego wzoru, co uwolnienie netto IL-6. W spoczynkowej nodze nie było znaczącej różnicy a-fv ani uwalniania netto IL-6. Pracę wykonało 2,5 kg aktywnego mięśnia, co oznacza, że podczas ostatnich 2 godzin wysiłku, mediana produkcji IL-6 wyniosła 6,8 ng min-1 (kg aktywnego mięśnia)-1 (zakres 3,96-9,69 ng min- 1 kg-1). 4. Uwalnianie netto IL-6 z mięśnia w ciągu ostatnich 2 godzin wysiłku było 17-krotnie wyższe niż wzrost stężenia IL-6 w tętnicach, a po 5 godzinach wysiłku uwalnianie netto w ciągu 1 minuty było o połowę większe niż wzrost stężenia IL-6 w tętnicach. 6 zawartość w osoczu. Wskazuje to na bardzo wysoki obrót IL-6 podczas wysiłku mięśniowego. Sugerujemy, że IL-6 wytwarzana przez kurczące się mięśnie szkieletowe przyczynia się do utrzymania homeostazy glukozy podczas długotrwałego wysiłku.


title: Objawy hipoglikemii u dzieci z IDDM.

text: CEL Zbadanie objawów hipoglikemii u dzieci z cukrzycą insulinozależną z perspektywy zarówno dziecka, jak i rodziców dziecka oraz porównanie zgłaszania objawów u dzieci chorych na cukrzycę i dorosłych chorych na cukrzycę. PROJEKT BADAŃ I METODY Wywiady przeprowadzono z 100 rodzicami i 43 ich dziećmi. Częstość i nasilenie objawów hipoglikemii dokumentowano za pomocą wywiadu strukturalnego i klasyfikowano do grup za pomocą analizy głównych składowych (PCA). WYNIKI Dzieci chore na cukrzycę i ich rodzice wykazywali ścisłą zgodność co do względnej częstości i nasilenia zgłaszanych objawów. PCA w raportach objawowych wykazało, że dzieci z cukrzycą i ich rodzice zidentyfikowali te same odrębne podgrupy objawów związanych z hipoglikemią: zaburzenia behawioralne i podgrupy autonomiczno-neurogliopeniczne. WNIOSKI Objawy hipoglikemii u dzieci z cukrzycą wyraźnie różnią się od tych, których doświadczają dorośli leczeni insuliną, aw szczególności obejmują zmiany behawioralne jako podstawowe cechy niskiego stężenia glukozy we krwi. Obserwacje te mają ważne implikacje dla edukacji rodziców w zakresie hipoglikemii.


title: Porównawcze modelowanie struktury białek za pomocą MODELLER.

text: Porównawcze modelowanie struktury białka przewiduje trójwymiarową strukturę danej sekwencji białkowej (celu) w oparciu głównie o jej dopasowanie do jednego lub większej liczby białek o znanej strukturze (szablony). Proces przewidywania składa się z przypisania fałd, dopasowania szablonu docelowego, budowania modelu i oceny modelu. W tym rozdziale opisano sposób obliczania modeli porównawczych za pomocą programu MODELLER i korzystanie z bazy danych ModBase takich modeli, a także omówiono wszystkie cztery etapy modelowania porównawczego, często obserwowane błędy i niektóre zastosowania. Jako przykład opisano modelowanie dehydrogenazy mleczanowej z Trichomonas vaginalis (TvLDH). Opisano również pobieranie i instalację oprogramowania MODELLER. © 2016 John Wiley & Sons, Inc.


title: IL-6 jako kluczowa cytokina w zdrowiu i chorobie

text: Interleukina 6 (IL-6) ma szeroki wpływ na komórki układu odpornościowego i te nie układu odpornościowego i często wykazuje cechy hormonopodobne, które wpływają na procesy homeostatyczne. IL-6 ma zależne od kontekstu właściwości pro- i przeciwzapalne i jest obecnie uważana za ważny cel interwencji klinicznej. Jednak kaseta sygnałowa kontrolująca aktywność IL-6 jest skomplikowana i różne strategie interwencji mogą hamować ten szlak. Doświadczenie kliniczne z antagonistami IL-6 wywołało nowe pytania dotyczące tego, jak i kiedy blokować tę cytokinę, aby poprawić wyniki choroby i dobrostan pacjentów. Tutaj omawiamy wpływ IL-6 na odporność wrodzoną i nabytą oraz możliwe zalety różnych antagonistów IL-6 i rozważamy, w jaki sposób immunobiologia IL-6 może wpływać na decyzje kliniczne.


title: Opiekuńczy montaż 5S RNA.

text: U eukariontów trzy z czterech rybosomalnych RNA (rRNA) — rRNA 5,8S, 18S i 25S/28S — są przetwarzane z pojedynczego transkryptu pre-rRNA i składane w rybosomy. Czwarty rRNA, 5S rRNA, jest transkrybowany przez polimerazę RNA III i jest składany w cząstkę rybonukleoproteinową 5S (RNP), zawierającą białka rybosomalne Rpl5/uL18 i Rpl11/uL5, przed jego włączeniem do prerybosomów. U ssaków 5S RNP jest również centralnym regulatorem homeostazy supresora nowotworu p53. Jądrowa lokalizacja 5S RNP i jego składanie w prerybosomy są wykonywane przez wyspecjalizowany kompleks złożony z Rpf2 i Rrs1 u drożdży lub Bxdc1 i hRrs1 u ludzi. Tutaj przedstawiamy charakterystykę strukturalną i funkcjonalną samego kompleksu Rpf2-Rrs1, w kompleksie z 5S RNA oraz w obrębie rybosomów przed 60S. Pokazujemy, że kompleks Rpf2-Rrs1 zawiera wyspecjalizowany moduł wiążący pętlę E 5S RNA, kontaktuje się z białkiem Rpl5, a także kontaktuje się z czynnikiem składania rybosomów Rsa4 i 25S RNA. Proponujemy, że kompleks Rpf2-Rrs1 ustanawia sieć interakcji, które kierują włączaniem 5S RNP do prerybosomów w początkowej konformacji przed jego rotacją, aby utworzyć centralną wypukłość znalezioną w dojrzałej dużej podjednostce rybosomalnej.


title: Przewlekła obturacyjna choroba płuc i infiltracja neutrofili: rola dymu papierosowego i produktów cyklooksygenazy.

text: Dym papierosowy jest główną przyczyną przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), gdzie może przyczyniać się do obserwowanego zapalenia dróg oddechowych. PGE(2) jest wytwarzany w drogach oddechowych człowieka i odnotowano zarówno działanie pro-, jak i przeciwzapalne. Określiliśmy ilościowo stężenia PGE(2) w indukowanych supernatantach plwociny z różnych grup pacjentów i skorelowaliśmy uzyskane wartości z naciekiem neutrofili oraz ekspresją cyklooksygenazy-2 (COX-2). Ekstrakt z dymu papierosowego (CSE) wykorzystano do oceny wpływu palenia na ekspresję receptorów COX-2 i PGE(2) oraz uwalnianie PGE(2) w neutrofilach i makrofagach pęcherzykowych (AM) uzyskanych od zdrowych dawców. Oceniono wpływ PGE(2) oraz agonistów i antagonistów receptora PGE na adhezję neutrofili do ludzkiej linii komórek nabłonka oskrzeli (16HBE). Poziomy PGE(2), ekspresja COX-2 i infiltracja neutrofili były znacznie wyższe u zwykłych palaczy i palaczy POChP (P < 0,0001) w porównaniu z grupą kontrolną i byłymi palaczami POChP. Indukowany supernatant plwociny powodował adhezję neutrofili do 16HBE, która została znacznie zmniejszona, tylko u palaczy POChP, przez immunoprecypitację PGE(2). Eksperymenty in vitro potwierdziły, że CSE zwiększyło uwalnianie PGE(2) i ekspresję receptorów COX-2 i PGE(2) w neutrofilach i AM; PGE(2) zwiększył adhezję neutrofili do 16HBE, a specyficzny antagonista receptora E-prostanoid 4 (EP(4)) osłabił jego działanie. Wyniki te sugerują, że CSE promuje indukcję COX-2 i przyczynia się do prozapalnego działania PGE(2) w drogach oddechowych pacjentów z POChP.


title: Niereceptorowa kinaza tyrozynowa Etk bierze udział w apoptozie komórek drobnokomórkowego raka płuc.

text: Nabłonkowa i śródbłonkowa kinaza tyrozynowa (Etk), znana również jako Bmx (kinaza X szpiku kostnego) odgrywa ważną rolę w apoptozie komórek nabłonkowych. Celem tego badania było zbadanie, czy Etk jest zaangażowany w apoptozę komórek raka drobnokomórkowego płuc (SCLC) i skorelowany z poziomami ekspresji białek związanych z apoptozą, takich jak Bcl-2, Bcl-X(L) i p53. Sto siedemdziesiąt jeden przypadków próbek raka płuc, w tym siedemdziesiąt jeden SCLC i sto NSCLC, poddano immunobarwieniu pod kątem Etk, Bcl-2, Bcl-X(L) i p53. Do badania roli Etk w apoptozie indukowanej przez doksorubicynę wykorzystano rodzicielską linię komórkową SCLC H446 i jej podlinię (H446-Etk), która wykazuje nadekspresję Etk. Stwierdzono, że wysoka ekspresja Etk występuje w 74,6% przypadków SCLC, ale tylko w 40% przypadków NSCLC, i istnieje wyraźna różnica w poziomach ekspresji Bcl-2, Bcl-X(L) i p53 między Etk- dodatnie i Etk-ujemne przypadki SCLC. Ponadto poziomy Bcl-2 i Bcl-X(L) znacznie wzrosły w komórkach H446-Etk niż w komórkach H446 po traktowaniu doksorubicyną i były dodatnio związane z ekspresją Etk. Jednak p53 nie odpowiadało ekspresji Etk, chociaż jego ekspresja znacznie spadła wraz z apoptozą zarówno w komórkach H446-Etk, jak i H446. Po traktowaniu doksorubicyną żywotność komórek była znacząco wyższa w komórkach H446-Etk niż w rodzicielskich komórkach H446. Regulacja w dół Etk przez siRNA Etk uwrażliwia komórki H446 na doksorubicynę. Nasze wyniki wskazują, że regulacja w górę kinazy tyrozynowej Etk może być nowym mechanizmem zaangażowanym w ochronę komórek SCLC przed apoptozą. Bcl-2 i Bcl-X(L), ale nie p53, mogą przyczyniać się do apoptozy indukowanej doksorubicyną poprzez szlak Etk.


title: Bez Pasarana! Rola początkowego segmentu aksonów w regulacji transportu białek i utrzymaniu tożsamości aksonów.

text: Przekazywanie informacji w mózgu zależy od wysoce spolaryzowanej architektury neuronów. Szereg procesów transportu komórkowego wspiera tę organizację, w tym aktywne ukierunkowanie na białka i pasywne koralowanie między przedziałami. Początkowy segment aksonu (AIS), który oddziela przedziały somatodendrytyczne i aksonalne, odgrywa kluczową rolę w fizjologii neuronalnej, zarówno jako miejsce inicjacji potencjałów czynnościowych, jak i strażnika aksonów. Z biegiem lat główne komponenty AIS i ich interakcje zostały stopniowo rozwikłane, a także ich rola w montażu i konserwacji AIS. Wykazano, że dwa mechanizmy przyczyniają się do regulacji transportu białek w AIS: bariera dyfuzji powierzchniowej i filtr ruchu wewnątrzkomórkowego. Jednak wciąż brakuje molekularnego zrozumienia tych procesów. W świetle ostatnich wyników dotyczących struktury cytoszkieletu AIS omówimy, w jaki sposób lepsza znajomość architektury AIS może pomóc w zrozumieniu jej roli w regulacji transportu białek i utrzymaniu tożsamości aksonów.


title: Skuteczność cewnikowania prawego serca w początkowej opiece nad pacjentami w stanie krytycznym. WSPARCIE Badaczy.

text: CEL Zbadanie związku między zastosowaniem cewnikowania prawego serca (RHC) podczas pierwszych 24 godzin opieki na oddziale intensywnej terapii (OIOM) a późniejszym przeżyciem, długością pobytu, intensywnością opieki i kosztami opieki. PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe. STANOWISKO Pięć amerykańskich szpitali klinicznych w latach 1989-1994. TEMATY Łącznie 5735 dorosłych pacjentów w stanie krytycznym leczonych na OIOM-ie dla 1 z 9 wcześniej określonych kategorii chorób. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Czas przeżycia, koszt opieki, intensywność opieki oraz długość pobytu na oddziale intensywnej terapii i szpitalu, określone na podstawie dokumentacji klinicznej oraz Narodowego Indeksu Zgonów. Wynik skłonności do RHC został skonstruowany przy użyciu wieloczynnikowej regresji logistycznej. Do oszacowania związku RHC z konkretnymi wynikami po dostosowaniu do wyboru leczenia za pomocą wskaźnika skłonności zastosowano techniki dopasowywania przypadków i modelowania regresji wieloczynnikowej. Do oszacowania potencjalnego wpływu niezidentyfikowanej lub brakującej zmiennej towarzyszącej na wyniki zastosowano analizę wrażliwości. WYNIKI W analizie porównywania przypadków pacjenci z RHC wykazywali zwiększoną 30-dniową śmiertelność (iloraz szans 1,24; 95% przedział ufności 1,03-1,49). Średni koszt (25., 50., 75. percentyl) na pobyt w szpitalu wyniósł 49 300 USD (17 000 USD, 30 500 USD, 56 600 USD) z RHC i 35 700 USD (11 300 USD, 20 600 USD, 39 200 USD) bez RHC. Średnia długość pobytu na OIT wyniosła 14,8 (5, 9, 17) dni z RHC i 13,0 (4, 7, 14) dni bez RHC. Wszystkie te odkrycia zostały potwierdzone przez techniki modelowania wielowymiarowego. Analiza podgrup nie wykazała żadnej grupy pacjentów ani ośrodka, w którym RHC wiązało się z poprawą wyników. Pacjenci z wyższym wyjściowym prawdopodobieństwem przeżycia 2 miesięcy mieli najwyższe względne ryzyko zgonu po RHC. Analiza wrażliwości sugerowała, że brakująca współzmienna musiałaby zwiększać ryzyko zgonu 6-krotnie i ryzyko RHC 6-krotnie, aby prawdziwy korzystny wpływ RHC był błędnie przedstawiany jako szkodliwy. WNIOSEK W tym badaniu obserwacyjnym pacjentów w stanie krytycznym, po uwzględnieniu błędu w wyborze leczenia, RHC wiązało się ze zwiększoną śmiertelnością i zwiększonym wykorzystaniem zasobów. Przyczyna tego pozornego braku korzyści jest niejasna. Wyniki tej analizy powinny zostać potwierdzone w innych badaniach obserwacyjnych. Odkrycia te uzasadniają ponowne rozważenie randomizowanego kontrolowanego badania RHC i mogą kierować doborem pacjentów do takiego badania.


title: Naturalny przebieg białaczki/chłoniaka T-komórkowego u dorosłych i podejścia do leczenia

text: Po przeniesieniu z komórki do komórki HTLV-I zwiększa swój genom wirusowy przez infekcję de novo i proliferację zakażonych komórek. Proliferacja zakażonych komórek jest klonalna i trwała in vivo. W stanie nosicielstwa zakażone komórki są wybierane in vivo przez układ odpornościowy gospodarza, genetyczne i epigenetyczne środowisko prowirusowych miejsc integracji i inne czynniki. W komórkach białaczkowych ekspresja genów podatkowych jest często zaburzona przez mechanizmy genetyczne i epigenetyczne. Taka utrata ekspresji Tax umożliwia komórkom ATL ucieczkę z układu odpornościowego gospodarza. Z drugiej strony, komórki ATL nabywają zdolność do proliferacji bez podatku przez wewnątrzkomórkowe zmiany genetyczne i epigenetyczne. Pomimo postępów w zakresie wsparcia i opracowania nowych środków leczniczych, rokowania dla ATLL pozostają złe. Wydaje się jednak, że wiele terapii poprawia rokowanie w porównaniu z CHOP (VEPA). Należą do nich interferon-α plus zydowudyna (prawdopodobnie po 1–2 cyklach CHOP), intensywna chemioterapia jak w LSG-15 ze wsparciem G-CSF oraz Allo-SCT (z możliwością wyleczenia). Pojawiające się nowe podejścia obejmują inhibitory HDAC, przeciwciała monoklonalne i inhibitory proteasomów. Porównanie między różnymi podejściami terapeutycznymi jest skomplikowane ze względu na zakres naturalnego przebiegu ATLL, różne rekrutacje pacjentów nieleczonych wcześniej, opornych na leczenie lub z nawrotami oraz różnice w raportowaniu wyników, które często wykluczają pacjentów trudnych do oceny. Co więcej, wyniki stosunkowo niewielkich badań „proof-of-principle” nie zostały rozszerzone o randomizowane, kontrolowane badania. W rezultacie obecnie nie ma jednoznacznych dowodów na poparcie wartości jakiegokolwiek konkretnego podejścia terapeutycznego w stosunku do innych. Aby uniknąć dalszych niepotrzebnych cierpień pacjentów i jak najszybciej określić optymalną terapię, konieczne będą duże randomizowane, kontrolowane badania obejmujące wieloośrodkową, międzynarodową współpracę.


title: Hierarchiczna organizacja błony plazmatycznej: badania metodą śledzenia pojedynczych cząsteczek a spektroskopia korelacji fluorescencyjnej.

text: Śledzenie pojedynczych cząsteczek i spektroskopia korelacji fluorescencji (FCS) zastosowane do błony plazmatycznej żywych komórek umożliwiły szereg bezprecedensowych obserwacji, przyczyniając się w ten sposób do nowego, podstawowego zrozumienia dyfuzji molekularnej, interakcji i transdukcji sygnału w błonie plazmatycznej. Staje się jasne, że błona plazmatyczna jest jednostką niejednorodną, zawierającą różne struktury w nano-mezoskalach (2-200 nm) o różnych długościach życia, w których pewne cząsteczki błony pozostają razem przez ograniczony czas. Oddziaływania molekularne zachodzą w zależnej od czasu niejednorodnej dwuwymiarowej cieczy błony plazmatycznej, co może mieć kluczowe znaczenie dla funkcji błony plazmatycznej.


title: Stabilność leku przeciwmalarycznego, dihydroartemizyniny, w warunkach istotnych fizjologicznie: implikacje dla leczenia klinicznego oraz testów farmakokinetycznych i in vitro.

text: Artemizyniny to nadtlenkowe leki przeciwmalaryczne, o których wiadomo, że są bardzo silne, ale bardzo niestabilne chemicznie; ulegają degradacji w obecności żelaza żelazawego, hemu Fe(II) lub biologicznych reduktorów. Mniej udokumentowane jest to, jak przekłada się to na stabilność chemiczną i działanie przeciwmalaryczne w szeregu warunków mających zastosowanie do testów in vitro i sytuacji klinicznych. Badana jest tutaj dihydroartemizynina (DHA), ponieważ sama w sobie jest lekiem przeciwmalarycznym i głównym metabolitem innych artemizynin. Zbadano zachowanie DHA w soli fizjologicznej buforowanej fosforanem, osoczu lub lizacie erytrocytów w różnych temperaturach i zakresach pH. Aktywność przeciwmalaryczną resztkowego leku oceniano za pomocą testu wrażliwości na chemioterapię na Plasmodium falciparum, a stopień rozkładu DHA określono za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z elektrochemiczną analizą detekcji. Rolę hemu Fe(II) badano poprzez blokowanie jego reaktywności za pomocą tlenku węgla (CO). Po inkubacji w osoczu iw mniejszym stopniu w lizacie erytrocytów zaobserwowano znaczne zmniejszenie aktywności przeciwmalarycznej DHA. Aktywność zmniejszyła się o połowę po 3 godzinach i prawie całkowicie zniknęła po 24 godzinach. Podłoża wzbogacone w surowicę również wpływały na aktywność DHA. Efekty były zależne od temperatury i pH i odpowiadały zwiększonej szybkości rozkładu DHA od pH 7 w górę iw osoczu. Wyniki te sugerują, że należy zachować szczególną ostrożność w prowadzeniu i interpretacji badań in vitro, gdyż ich wyniki są podatne na warunki doświadczalne i warunki przechowywania leków. Zaburzenia takie jak gorączka, hemoliza lub kwasica związane z nasileniem malarii mogą przyczyniać się do niestabilności artemizyniny i zmniejszać ich skuteczność kliniczną.


title: Modulacja lęku poprzez blokadę hydrolizy anandamidu

text: Psychoaktywny składnik konopi, Δ9-tetrahydrokannabinol, wywołuje u ludzi subiektywne reakcje za pośrednictwem receptorów kannabinoidowych CB1, wskazując, że endogenne kannabinoidy mogą przyczyniać się do kontroli emocji. Jednak zmienne efekty Δ9-tetrahydrokannabinolu przesłaniają interpretację tych wyników i ograniczają terapeutyczny potencjał bezpośrednich agonistów kannabinoidów. Alternatywnym podejściem może być opracowanie leków wzmacniających działanie endogennych kannabinoidów poprzez zapobieganie ich dezaktywacji. W tym miejscu opisujemy klasę silnych, selektywnych i działających ogólnoustrojowo inhibitorów hydrolazy amidowej kwasów tłuszczowych, enzymu odpowiedzialnego za degradację endogennego anandamidu kannabinoidowego. Podobnie jak klinicznie stosowane leki przeciwlękowe, u szczurów inhibitory wykazują właściwości podobne do benzodiazepin w teście podwyższonego zerowego labiryntu i tłumią wokalizacje wywołane izolacją. Efektom tym towarzyszy zwiększony poziom anandamidu w mózgu i zapobiega im blokada receptora CB1. Nasze wyniki wskazują, że anandamid uczestniczy w modulacji stanów emocjonalnych i wskazują na hamowanie hydrolazy amidowej kwasów tłuszczowych jako innowacyjne podejście do terapii przeciwlękowej.


title: Rodzinne skupienie objawów refluksu

text: Cel: Szereg opisów przypadków opisuje wielu członków rodziny z chorobą refluksową przełyku i przełykiem Barretta. Nie ustalono szerszego znaczenia czynników rodzinnych w chorobie refluksowej przełyku. Dlatego zbadaliśmy częstość występowania objawów refluksu i stosowanie leków wśród krewnych pacjentów z udokumentowaną chorobą refluksową przełyku. Metody: Pocztowe badanie kwestionariuszowe krewnych pierwszego stopnia sześciu grup dopasowanych pacjentów. Grupy obejmowały pacjentów bez objawów dyspeptycznych 1); 2) objawy refluksu i badanie normalnego pH; 3) objawy refluksu, nieprawidłowe badanie pH i ciśnienie w dolnym zwieraczu przełyku (LOS) powyżej 10 mm Hg; 4) objawy refluksu, nieprawidłowe badanie pH i ciśnienie LOS poniżej 10 mm Hg; 5) przełyk Barretta; oraz 6) zwężenie trawienne. Wyniki: Odpowiedziało czterysta osiemnaście osób (78% odpowiedzi). Rzadkie objawy refluksu były jednakowo częste we wszystkich grupach krewnych. Częste objawy refluksu występowały jednak częściej wśród krewnych pacjentów z nieprawidłowym pH i prawidłowym (26%, p= 0,007) lub niskim ciśnieniem LOS (27%, p= 0,01) lub przełykiem Barretta (30%, p= 0,003). ) w porównaniu z krewnymi pacjentów bez dyspeptyki (9%). Częste objawy refluksu nie występowały częściej wśród krewnych pacjentów z prawidłowym pH (16%) lub zwężeniem żołądka (18%). Podobny wzorzec wykazywało stosowanie leków refluksowych. Wnioski: Rodzinne skupienie objawów refluksu obserwuje się u krewnych pacjentów z objawami refluksu i zwiększoną ekspozycją na kwas przełykowy oraz u krewnych pacjentów z przełykiem Barretta.


title: Chaperony histonowe: 30 lat od izolacji do wyjaśnienia mechanizmów montażu i demontażu nukleosomów

text: Minęły jakieś trzy dekady od odkrycia nukleosomów w 1974 r. i pierwszej izolacji opiekuńczej histonów w 1978 r. Podczas gdy izolowano i analizowano funkcjonalnie różne typy opiekuńczych histonów, elementarne procesy składania i rozkładania nukleosomów zostały mniej dobrze scharakteryzowane. Ostatnio określono trzeciorzędową strukturę heterotrimerycznego kompleksu złożonego z opiekuńczego histonu CIA/ASF1 i dimeru histonu H3-H4 i zaproponowano, że ten kompleks jest pośrednikiem w reakcjach składania i rozkładania nukleosomów. Ponadto wykazano biochemicznie, że sam CIA dysocjuje tetramer histonu (H3-H4)2 na dwa dimery histonu H3-H4. Ta aktywność sugerowała, że CIA reguluje półkonserwatywną replikację nukleosomów. Tutaj przedstawiamy przegląd najważniejszych białek opiekuńczych histonów w celu wyjaśnienia mechanizmów, które zachowują i modyfikują informacje epigenetyczne. Omawiamy również reakcje związane z montażem i dezasemblacją nukleosomów.


title: Specyficzność liazy dRP/AP Ku promuje wierność niehomologicznego łączenia końców (NHEJ) na uszkodzonych końcach.

text: Łączenie niehomologicznych końców (NHEJ) jest niezbędne do skutecznej naprawy pęknięć chromosomów. Jednak etap ligacji NHEJ jest często blokowany przez uszkodzenie nukleotydów związane z pęknięciem, w tym utratę zasad (miejsce abasowe lub miejsca 5'-dRP/AP). Ku, liaza 5'-dRP/AP, może wyciąć takie uszkodzenie na końcach w ramach przygotowań do etapu ligacji. Pokazujemy tutaj, że aktywność ta jest największa, jeśli miejsce abasic znajduje się w krótkim 5' nawisie, gdy ta aktywność jest konieczna i wystarczająca do przygotowania takich końcówek do ligacji. W przeciwieństwie do tego, Ku jest mniej aktywny w pobliżu końców 3' nici, gdzie wycięcie pozostawiłoby blokujący ligację α,β-nienasycony aldehyd. Aktywność liazy Ku AP jest również silnie tłumiona przez zaledwie dwie sparowane zasady 5' miejsca bezzasadowego. Co ważne, doświadczenia z łączeniem końców in vitro pokazują, że miejsca niezasadowe znacząco osadzone w dwuniciowym DNA nie blokują etapu ligacji NHEJ. Tłumienie aktywności wycinania Ku w tym kontekście nie jest zatem istotne dla ligacji i dodatkowo pomaga NHEJ zachować sekwencję końcową w połączeniach. Pokazujemy, że DNA między końcem 5' a miejscem bezzasadowym może być również zachowany w połączeniach utworzonych przez komórkowe NHEJ, co wskazuje, że te miejsca są również co najmniej częściowo oporne na inne działania rozszczepiające miejsce bezzasadowe. Wysokie poziomy aktywności liazy 5'-dRP/AP Ku są zatem ograniczone do substratów, w których do ligacji wymagane jest wycięcie miejsca niezasadowego, przy czym stopień specyficzności sprzyja dokładniejszemu łączeniu.


title: Gustaducyna i receptory smakowe ulegające ekspresji w jelitach regulują wydzielanie peptydu glukagonopodobnego-1.

text: Peptyd glukagonopodobny-1 (GLP-1), uwalniany z komórek endokrynnych jelit w odpowiedzi na glukozę, reguluje apetyt, wydzielanie insuliny i ruchliwość jelit. Nie wiadomo, w jaki sposób glukoza podawana doustnie, ale nie ogólnoustrojowo, indukuje wydzielanie GLP-1. Pokazujemy, że ludzkie komórki L dwunastnicy wyrażają receptory słodkiego smaku, gustducynę białka G i kilka innych elementów transdukcji smaku. Komórki jelitowe myszy L wyrażają również alfa-gustducynę. Spożycie glukozy przez myszy zerowe alfa-gustducyną ujawniło niedobory w wydzielaniu GLP-1 i regulacji insuliny i glukozy w osoczu. Wyizolowane kosmki jelita cienkiego i jelit od myszy zerowych z alfa-gustducyną wykazywały wyraźnie wadliwe wydzielanie GLP-1 w odpowiedzi na glukozę. Ludzka linia komórkowa L NCI-H716 wyraża alfa-gustducynę, receptory smaku i kilka innych elementów sygnalizujących smak. Uwalnianie GLP-1 z komórek NCI-H716 było promowane przez cukry i niekaloryczny środek słodzący sukralozę i blokowane przez antagonistę słodkiego receptora laktyzol lub siRNA dla alfa-gustducyny. Dochodzimy do wniosku, że komórki L w jelitach „smakują” glukozę w ten sam sposób, co komórki smakowe języka. Modulowanie wydzielania GLP-1 w jelitach „komórkach smakowych” może zapewnić ważne leczenie otyłości, cukrzycy i nieprawidłowej motoryki jelit.


title: Apoptoza w raku piersi: związek z innymi parametrami patologicznymi.

text: Apoptoza jest częstym zjawiskiem w raku piersi i może być wykryta pod mikroskopem świetlnym w konwencjonalnych skrawkach histopatologicznych lub za pomocą specjalnych technik barwienia. Liczba komórek apoptotycznych wyrażona jako procent komórek obecnych lub liczba komórek apoptotycznych na milimetr kwadratowy tkanki nowotworowej jest zwykle określana jako wskaźnik apoptozy (AI). W raku piersi AI nie jest związane z wielkością guza, przerzutami do węzłów chłonnych pachowych lub przerzutami odległymi w momencie rozpoznania. Jest większa w inwazyjnych rakach przewodowych niż w innych typach histologicznych. Wysoki AI jest również związany z wysokim stopniem histologicznym, wysokim stopniem jądrowym, martwicą typu zaskórnikowego, brakiem tworzenia kanalików i gęstą infiltracją guza przez limfocyty. Guzy z ujemnym receptorem steroidów płciowych mają większe AI niż guzy z dodatnim receptorem steroidów płciowych. Aneuploidalne raki piersi z wysokimi frakcjami fazy S (SPF) mają również wysokie wartości AI w porównaniu z guzami diploidalnymi z niskimi SPF. Raki piersi p53-dodatnie mają wysoki poziom AI, podczas gdy guzy Bcl-2 dodatnie mają niski poziom AI. AI wykazuje silną dodatnią korelację ze wszystkimi bezpośrednimi lub pośrednimi wskaźnikami proliferacji komórek, takimi jak wskaźnik mitotyczny i immunoznakowanie Ki67. Jednoczynnikowe analizy przeżycia pokazują, że wysoki AI jest powiązany z niekorzystnym przebiegiem choroby w raku piersi z ujemnymi i dodatnimi węzłami chłonnymi pachowymi, ale analizy wieloczynnikowe wskazują, że AI nie jest niezależnym czynnikiem prognostycznym. Podsumowując, wysoki AI jest związany ze złośliwymi cechami komórkowymi oraz wskaźnikami inwazyjności i proliferacji komórek w raku piersi.


title: Flawonoidy dietetyczne: biodostępność, efekty metaboliczne i bezpieczeństwo.

text: Flawonoidy stanowią najpowszechniejszą grupę polifenoli roślinnych i zapewniają dużo smaku i koloru owocom i warzywom. Opisano ponad 5000 różnych flawonoidów. Sześć głównych podklas flawonoidów obejmuje flawony (np. apigenina, luteolina), flawonole (np. kwercetyna, mirycetyna), flawanony (np. naringenina, hesperydyna), katechiny lub flawanole (np. epikatechina (gallokatechina) cyjanidyna, pelargonidyna) i izoflawony (np. genisteina, daidzeina). Większość flawonoidów obecnych w roślinach jest związana z cukrami (glikozydami), chociaż czasami występują one w postaci aglikonów. Zainteresowanie możliwymi korzyściami zdrowotnymi flawonoidów wzrosło ze względu na ich silne działanie przeciwutleniające i wymiatające wolne rodniki obserwowane in vitro. Istnieje coraz więcej dowodów z badań żywieniowych na ludziach, że wchłanianie i biodostępność określonych flawonoidów jest znacznie wyższa niż pierwotnie sądzono. Jednak badania epidemiologiczne badające rolę flawonoidów w zdrowiu człowieka były niejednoznaczne. Niektóre badania potwierdzają ochronny efekt spożycia flawonoidów w chorobach układu krążenia i nowotworach, inne badania nie wykazują żadnego efektu, a kilka badań sugeruje potencjalne szkody. Ponieważ flawonoidom przypisuje się wiele czynności biologicznych, z których niektóre mogą być korzystne lub szkodliwe w zależności od konkretnych okoliczności, uzasadnione są dalsze badania zarówno laboratoryjne, jak i populacyjne.


title: Specyficzne wobec wirusa odpowiedzi cytotoksycznych limfocytów T selekcjonują się pod kątem zmienności aminokwasowej w małpim wirusie niedoboru odporności Env i Nef

text: Odpowiedzi cytotoksycznych limfocytów T (CTL) na ludzki wirus niedoboru odporności pojawiają się wcześnie po zakażeniu, ale ostatecznie nie zapobiegają progresji do AIDS. Ludzki wirus niedoboru odporności może unikać odpowiedzi CTL poprzez gromadzenie zamienników aminokwasów w epitopach CTL. Zbadaliśmy 10 epitopów CTL w przebiegu postępu choroby wywołanej przez małpi wirus niedoboru odporności u trzech pokrewnych makaków. Wszystkie 10 z tych epitopów CTL kumulowało podstawienia aminokwasów i wykazywało dowody na pozytywną selekcję do czasu śmierci makaków. Wiele zastąpień aminokwasów w tych epitopach zmniejszyło lub wyeliminowało wiązanie głównego układu zgodności tkankowej klasy I i/lub rozpoznawanie CTL. Te odkrycia silnie wspierają hipotezę „ucieczki” CTL.


title: TRICHOME BIREFRINGENCE i jego homolog AT5G01360 kodują specyficzne dla roślin białka DUF231 niezbędne do biosyntezy celulozy u Arabidopsis.

text: Mutant dwójłomności trichomów Arabidopsis (Arabidopsis thaliana) (tbr) ma znacznie zredukowaną celulozę krystaliczną we włoskach, ale molekularna natura TBR była nieznana. Ustaliliśmy, że TBR należy do rodziny genów domeny DUF231 specyficznej dla roślin, obejmującej 46 członków o nieznanej funkcji w Arabidopsis. Geny zawierają inną domenę specyficzną dla roślin, zwaną domeną TBL, która zawiera konserwowany motyw GDSL znany z niektórych esteraz/lipaz. TBR i TBR-like3 (TBL3) są skoordynowane transkrypcyjnie odpowiednio z pierwotnymi i wtórnymi genami SYNTHAZY CELULOZOWEJ (CESA). Mutanty tbr i tbl3 zawierają niższe poziomy krystalicznej celulozy i mają zmieniony skład pektyn odpowiednio we włoskach i łodygach, ogólnie uważa się, że tkanki zawierają głównie drugorzędową celulozę krystaliczną. W przeciwieństwie do tego, poziomy celulozy pierwotnej ściany pozostają niezmienione w obu mutantach, mierzone w etiolowanych hipokotylach tbr i tbl3, podczas gdy ilość zestryfikowanych pektyn jest zmniejszona, a aktywność metyloesterazy pektynowej w tej tkance jest zwiększona. Ponadto, etiolowane hipokotyle tbr mają zmniejszoną długość z obrzękniętymi komórkami naskórka, co jest fenotypem charakterystycznym dla pierwotnych mutantów cesa lub typu dzikiego poddanego działaniu inhibitorów syntezy celulozy. Podsumowując, pokazujemy, że dwa geny TBL przyczyniają się do syntezy i odkładania celulozy wtórnej ściany, przypuszczalnie poprzez wpływ na stan estryfikacji polimerów pektynowych.


title: Genetyczne czynniki prognostyczne neurotoksyczności indukowanej taksanami w badaniu SWOG III fazy międzygrupowego leczenia uzupełniającego raka piersi (S0221)

text: Taksany przyczyniły się do poprawy przeżywalności pacjentów z rakiem piersi, ale często powodują toksyczność neurologiczną. Identyfikacja biomarkerów związanych z toksycznością może być ważna dla dyktowania schematu leczenia. Oceniliśmy polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP) w szlaku niedokrwistości Fanconiego (FA)/BRCA w odniesieniu do neurotoksyczności stopnia 3/4 u pacjentów (n = 888) z SWOG0221, adiuwantowego badania fazy III w raku piersi z 4 dawkami/schematem cyklofosfamid (C), doksorubicyna (A) i paklitaksel (T). W oddzielnej kohorcie zmierzyliśmy korelację istotnych SNP FANCD2 z odpowiednią ekspresją genów. W przypadku FANCD2 testy permutacji wykazały, że 4 (z 20) SNP były istotnie związane z prawie dwukrotnie większym ryzykiem toksyczności. Dwa haplotypy FANCD2 były również związane z toksycznością neurologiczną, przy ilorazach szans (OR) w ogólnej populacji 1,8 (95% przedział ufności (CI) 1,3, 2,5) i 1,7 (95% CI, 1,2, 2,4). Chociaż liczby były małe, haplotyp afroamerykański był związany z prawie 3-krotnym wzrostem ryzyka toksyczności neurologicznej (OR = 2,84, 95% CI = 1,2, 6,9). Analizy ekspresji ujawniły, że znaczące SNP FANCD2 były związane z poziomami ekspresji FANCD2 (P = 0,03). Nie było powiązań między SNPs w BRCA1 a neurotoksycznością. W tym badaniu CA+T w raku piersi, SNPs w FANCD2, ale nie w BRCA1, wiązały się z 70–80% wzrostem prawdopodobieństwa wystąpienia toksyczności neurologicznej 3/4 stopnia i zwiększoną ekspresją genu. W przypadku replikacji kobiety z tymi genotypami powinny być ściśle monitorowane pod kątem toksyczności i mogą być celem działań zapobiegawczych lub alternatywnych metod terapeutycznych.


title: Przedoperacyjne białko C-reaktywne pozwala przewidzieć średnioterminowe wyniki po operacji kardiochirurgicznej.

text: TŁO Białko C-reaktywne (CRP) jest znanym czynnikiem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych w zdrowej populacji iu pacjentów z chorobą wieńcową. Wysokie stężenie CRP przed operacją kardiochirurgiczną wiąże się z gorszymi wynikami krótkoterminowymi, ale jego rola po wypisie do domu pozostaje nieznana. Celem badania była ocena wpływu CRP na krótko- i średnioterminowe wyniki po operacji kardiochirurgicznej. METODY Od sierpnia 2000 do maja 2004 roku przedoperacyjne wartości CRP były dostępne dla 597 niewyselekcjonowanych pacjentów poddawanych operacjom kardiochirurgicznym. CRP użyto do podzielenia tej kohorty na dwie grupy: grupę 354 pacjentów z niskim stanem zapalnym (LHS) z CRP poniżej 0,5 mg/dl oraz grupę 243 pacjentów z wysokim stanem zapalnym (HIS) z CRP 0,5 mg /dL lub więcej. Okres obserwacji trwał maksymalnie 3 lata (mediana 1,8 +/- 1,5 roku) i był kompletny w 92,6%. WYNIKI Śmiertelność wewnątrzszpitalna wyniosła 8,2% w grupie HIS i 3,4% w grupie LIS (iloraz szans [OR] 2,61; p = 0,02). Częstość zakażeń pooperacyjnych wyniosła 16,5% w grupie HIS i 5,1% w grupie LIS (OR 3,25; p = 0,0001). Zakażenia ran mostka były również częstsze w grupie HIS (10,7% vs 2,8%; OR 3,43; p = 0,002). Podczas obserwacji grupa HIS miała gorsze przeżycie (88,5% +/- 2,9% w porównaniu do 91,9% +/- 2,5%; OR 1,93; p = 0,05) oraz większą potrzebę hospitalizacji z przyczyn kardiologicznych (73,6% +/- 6% w porównaniu z 86,5% +/- 3,2%; OR 1,82; p = 0,05). WNIOSKI Pacjenci poddawani zabiegom kardiochirurgicznym z poziomem CRP 0,5 mg/dl lub wyższym są narażeni na większe ryzyko śmiertelności wewnątrzszpitalnej i zakażeń pooperacyjnych. Pomimo chirurgicznej korekcji choroby serca, wysoka przedoperacyjna wartość CRP jest niezależnym czynnikiem ryzyka średnioterminowego przeżycia i hospitalizacji z przyczyn kardiologicznych.


title: Hamowanie sygnalizacji Hedgehog zwiększa dostarczanie chemioterapii w mysim modelu raka trzustki.

text: Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDA) jest jednym z najbardziej śmiertelnych nowotworów u ludzi, częściowo dlatego, że jest niewrażliwy na wiele leków chemioterapeutycznych. Badając mysi model PDA, który jest oporny na klinicznie stosowany lek gemcytabinę, odkryliśmy, że nowotwory w tym modelu były słabo ukrwione i słabo unaczynione, co jest właściwościami wspólnymi z ludzkim PDA. Zbadaliśmy, czy dostarczanie i skuteczność gemcytabiny u myszy można poprawić przez jednoczesne podawanie IPI-926, leku, który zubaża tkankę zrębową związaną z nowotworem przez hamowanie szlaku sygnalizacji komórkowej Hedgehog. Terapia skojarzona spowodowała przejściowy wzrost gęstości naczyń wewnątrz guza i wewnątrz guza stężenia gemcytabiny, prowadząc do przejściowej stabilizacji choroby. Zatem nieefektywne dostarczanie leku może być ważnym czynnikiem przyczyniającym się do chemooporności w raku trzustki.


title: Mutant SOD1 hamuje transport ER-Golgi w stwardnieniu zanikowym bocznym.

text: Dysmutaza ponadtlenkowa Cu/Zn jest nieprawidłowo sfałdowana w rodzinnym i sporadycznym stwardnieniu zanikowym bocznym, ale nie jest jasne, w jaki sposób wyzwala to stres retikulum endoplazmatycznego (ER) lub inne procesy patogenne. Tutaj pokazujemy, że zmutowany SOD1 (mSOD1) występuje głównie w cytoplazmie komórek neuronalnych. Ponadto pokazujemy, że mSOD1 hamuje transport białek wydzielniczych z ER do aparatu Golgiego. Transport ER-Golgi jest powiązany ze stresem ER, fragmentacją aparatu Golgiego i transportem aksonów, a także pokazujemy, że hamowanie transportu ER-Golgi poprzedzało stres ER, fragmentację aparatu Golgiego, agregację białek i apoptozę w komórkach wyrażających mSOD1. Przywrócenie transportu ER-Golgi przez nadekspresję podjednostki Sar1 białka płaszcza kotomerowego II chroniło przed tworzeniem się wtrętów i apoptozą, łącząc w ten sposób dysfunkcję transportu ER-Golgi z patologią komórkową. Odkrycia te łączą zatem kilka zdarzeń komórkowych w stwardnieniu zanikowym bocznym w pojedynczy mechanizm występujący na początku w komórkach wyrażających mSOD1.


title: Mapowanie w wysokiej rozdzielczości przestrzennej ryzyka transmisji malarii w Gambii w Afryce Zachodniej przy użyciu zdjęć satelitarnych LANDSAT TM.

text: Zrozumienie lokalnej zmienności ryzyka przenoszenia malarii jest niezwykle ważne podczas projektowania badań interwencyjnych lub szczepionek. Wykorzystując kombinację danych terenowych, analizy obrazów satelitarnych i modelowania GIS, opracowaliśmy mapę wysokiej rozdzielczości wskaźników entomologicznego zaszczepienia malarii (EIR) w Gambii w Afryce Zachodniej. Analizy opierają się na zróżnicowaniu ekspozycji na pasożyty malarii doświadczanej w 48 wsiach w 1996 r. i 21 wsiach w 1997 r. Wskaźnik zarażenia entomologicznego (EIR) wahał się od 0 do 166 ukąszeń zakaźnych na osobę w porze deszczowej. Szczegółowe badania terenowe pozwoliły zidentyfikować główne gatunki Anopheles gambiae s.l. siedliska lęgowe. Siedliska te zostały zmapowane poprzez klasyfikację obrazu satelitarnego LANDSAT TM z ogólną dokładnością 85%. Wioski EIR zmniejszyły się jako funkcja mocy w oparciu o wielkość i bliskość obszarów lęgowych. Wykorzystujemy tę zależność i siedliska lęgowe do mapowania zmienności EIR na całym obszarze badań o powierzchni 2500 km2.


title: Analiza funkcjonalna miejsc wiązania represora w regionie regulatorowym iab-2 genu homeotycznego brzusznego-A.

text: Przestrzenne granice ekspresji genów homeotycznych są inicjowane i utrzymywane przez dwa zestawy represorów transkrypcji: produkty genów gap i białka z grupy Polycomb. Wcześniej białko garbusa (HB) było zaangażowane w ustalanie przedniej granicy ekspresji homeotycznego białka UBX w parasegmencie 6. Tutaj badamy elementy DNA i represory działające w układzie trans, które kontrolują przestrzenną ekspresję białka brzucha-A (ABD-A) białko homeotyczne. Analiza elementu wzmacniającego 1,7 kb [iab-2(1.7)] z regionu regulacyjnego iab-2 pokazuje, że w przeciwieństwie do elementów wzmacniających Ubx, zarówno HB, jak i Krüppel (KR) są wymagane do ustalenia przedniej granicy ABD-A w parasegment 7. Odcisk stopy DNazy I i ukierunkowana mutageneza pokazują, że HB i KR są bezpośrednimi regulatorami tego wzmacniacza iab-2. Pojedyncze miejsce KR może zostać przeniesione do nowej lokalizacji oddalonej o 100 pz i nadal utrzymywać aktywność represyjną, natomiast przeniesienie o 300 pz znosi aktywność. Wyniki te sugerują, że represja KR zachodzi poprzez lokalny mechanizm wygaszania. Pokazujemy również, że Giant represor gap (GT) początkowo ustala granicę ekspresji tylnej w PS9, która przesuwa się do tyłu po stadium blastodermy. Na koniec pokazujemy, że ten wzmacniacz iab-2 zawiera wiele miejsc wiązania dla białka grupy Polycomb Pleiohomeotic (PHO). Te miejsca PHO iab-2 są wymagane in vivo do zależnej od par chromosomów represji mini-białego reportera. Jednak miejsca PHO nie są wystarczające do utrzymania represji homeotycznego genu reporterowego poprzedzającego PS7. Pełne utrzymanie w późnych stadiach embrionalnych wymaga dodatkowych sekwencji sąsiadujących ze wzmacniaczem iab-2(1.7).


title: Apolipoproteina E: wysoka awidność wiąże się z beta-amyloidem i zwiększona częstość występowania allelu typu 4 w rodzinnej chorobie Alzheimera o późnym początku.

text: Apolipoproteina E jest immunochemicznie zlokalizowana w blaszkach starczych, amyloidzie naczyniowym i splątkach neurofibrylarnych choroby Alzheimera. In vitro apolipoproteina E w płynie mózgowo-rdzeniowym wiąże się z syntetycznym peptydem beta A4 (głównym składnikiem płytki starczej) z dużą awidnością. Wymagane są aminokwasy 12-28 peptydu beta A4. Gen apolipoproteiny E znajduje się na chromosomie 19q13.2, w regionie wcześniej powiązanym z rodzinną chorobą Alzheimera o późnym początku. Analiza alleli apolipoproteiny E w chorobie Alzheimera i kontrolach wykazała, że istnieje wysoce istotny związek allelu apolipoproteiny E typu 4 (APOE-epsilon 4) z rodzinną chorobą Alzheimera o późnym początku. Częstość alleli APOE-epsilon 4 u 30 losowo chorych pacjentów, każdy z innej rodziny choroby Alzheimera, wynosiła 0,50 +/- 0,06; częstość alleli APOE-epsilon 4 u 91 niespokrewnionych pod względem wieku kontroli wyniosła 0,16 +/- 0,03 (Z = 2,44, P = 0,014). Sugeruje się funkcjonalną rolę izoformy apolipoproteiny E-E4 w patogenezie rodzinnej choroby Alzheimera o późnym początku.


title: Nieoznaczona delecja genów i układ gospodarz–wektor dla hipertermofilnego crenarchaeona Sulfolobus islandicus

text: Sulfolobus islandicus jest wykorzystywany jako model do badania biologii archeonów, geobiologii i ewolucji. Jednak dla tego organizmu nie jest dostępny żaden system genetyczny. Aby wyprodukować mutanta S. islandicus nadającego się do analiz genetycznych, przeprowadziliśmy badania przesiewowe pod kątem kolonii ze spontaniczną mutacją pyrEF. Otrzymano jednego mutanta zawierającego tylko 233 bp oryginalnej sekwencji pyrE w zmutowanym allelu i zastosowano go jako gospodarza do usunięcia genu β-glikozydazy (lacS). Zastosowano dwie metody delecji nieoznaczonych genów, a mianowicie integrację i segregację plazmidu oraz zastąpienie i pętlę markerów, a każdą metodą uzyskano nieoznakowane mutanty lacS. Wykazano, że nowy alternatywny mechanizm rekombinacji, tj. cyklizacja i integracja markera, działa w tej ostatniej metodzie, która nie daje zaprojektowanej mutacji delecyjnej. Następnie Sulfolobus-E. Skonstruowano plazmidowe wektory wahadłowe z coli, które genetycznie uzupełniały mutację ΔpyrEFΔlacS po transformacji. W ten sposób stworzono kompletny zestaw narzędzi genetycznych dla S. islandicus z pyrEF i lacS jako markerami genetycznymi.


title: Domeny dezintegryny ADAM13 i bogate w cysteinę wiążą się z drugą domeną wiążącą heparynę fibronektyny.

text: ADAM13 należy do rodziny białek dezintegryn i metaloproteaz, które ulegają ekspresji na powierzchni komórek grzebienia nerwowego czaszki i są niezbędne do ich migracji. ADAM13 jest aktywną proteazą, która może rozszczepiać fibronektynę in vitro i remodelować substrat fibronektyny in vivo. Stosując rekombinowane wydzielane białko zawierające zarówno domeny dezintegryny, jak i domeny bogate w cysteinę ADAM13, pokazujemy, że ten „adhezyjny” region białka wiąże się bezpośrednio z fibronektyną. Białka fuzyjne fibronektyny odpowiadające różnym domenom funkcjonalnym zastosowano do zdefiniowania drugiej domeny wiążącej heparynę jako miejsca wiązania ADAM13. Mutacja miejsca wiązania syndekanu (PPRR --> PPTM) w tej domenie znosi wiązanie rekombinowanych domen dezintegryny i bogatych w cysteinę domen ADAM13. Ponadto pokazujemy, że adhezyjna dezintegryna i bogata w cysteinę domena ADAM13 może promować adhezję komórek poprzez integryny beta(1). Ta adhezja wymaga aktywacji integryny i można jej zapobiegać przez przeciwciała przeciwko bogatej w cysteinę domenie integryny ADAM13 i beta(1). Wreszcie, dziki typ domeny metaloproteazy ADAM13, ale nie mutant E/A, może zostać usunięty z powierzchni komórki, uwalniając domenę metaloproteazy związaną z domenami dezintegryny i bogatymi w cysteinę. Sugeruje to, że uwalnianie ADAM13 może obejmować jego własną aktywność metaloproteazy i że uwolniona proteaza może oddziaływać zarówno z integrynami, jak i białkami macierzy zewnątrzkomórkowej.


title: Epidemiologia kliniczna niewydolności serca.

text: Celem pracy jest przegląd epidemiologii klinicznej niewydolności serca. Ostatni artykuł wszechstronnie omawiający epidemiologię niewydolności serca w Sercu ukazał się w 2000 roku. Pomimo wzrostu liczby manuskryptów opisujących epidemiologiczne aspekty niewydolności serca od lat 90., nadal potrzebne są dodatkowe informacje, na co wskazują różne artykuły redakcyjne.


title: Agonista receptora Toll-podobnego 7 GS-9620 indukuje przedłużone hamowanie HBV poprzez mechanizm zależny od interferonu typu I.

text: TŁO I CELE GS-9620, doustny agonista receptora Toll-podobnego 7 (TLR7), znajduje się w fazie badań klinicznych do leczenia przewlekłego zapalenia wątroby typu B (CHB). Wykazano wcześniej, że GS-9620 indukuje przedłużoną supresję wirusowego DNA surowicy i antygenów w modelach CHB świstaka i szympansa. Tutaj zbadaliśmy mechanizmy molekularne, które przyczyniają się do odpowiedzi przeciwwirusowej na GS-9620, stosując modele in vitro zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). METODY Kriokonserwowane pierwotne ludzkie hepatocyty (PHH) i zróżnicowane komórki HepaRG (dHepaRG) zakażono HBV i potraktowano GS-9620, kondycjonowaną pożywką z ludzkich jednojądrzastych komórek krwi obwodowej potraktowanych GS-9620 (pożywka kondycjonowana GS-9620 [GS-9620- CM]) lub inne wrodzone bodźce immunologiczne. Określono odpowiedź przeciwwirusową i transkrypcyjną na te środki. WYNIKI GS-9620 nie wykazywał aktywności przeciwwirusowej w PHH zakażonych HBV, co jest zgodne z niskim poziomem ekspresji mRNA TLR7 w ludzkich hepatocytach. W przeciwieństwie do tego, GS-9620-CM indukował przedłużoną redukcję poziomów DNA, RNA i antygenu HBV w komórkach PHH i dHepaRG poprzez mechanizm zależny od interferonu typu I (IFN). GS-9620-CM nie zmniejszał poziomów kowalencyjnie zamkniętego kolistego DNA (cccDNA) w żadnym z typów komórek. Profilowanie transkrypcyjne wykazało, że GS-9620-CM silnie indukował różne czynniki restrykcyjne HBV - chociaż nie APOBEC3A lub kompleks Smc5/6 - i wskazało, że stwierdzona infekcja HBV nie moduluje wrodzonej odporności lub sygnalizacji w kriokonserwowanym PHH. GS-9620-CM indukował również ekspresję podjednostek immunoproteasomu i wzmocnioną prezentację immunodominującego peptydu wirusowego w PHH zakażonym HBV. WNIOSKI IFN typu I indukowany przez GS-9620 trwale tłumił HBV w ludzkich hepatocytach bez obniżania poziomów cccDNA. Co więcej, prezentacja antygenu HBV została wzmocniona, co sugeruje, że dodatkowe elementy odpowiedzi immunologicznej indukowanej przez TLR7 odgrywały rolę w odpowiedzi przeciwwirusowej na GS-9620 w modelach zwierzęcych CHB. STRESZCZENIE LAY GS-9620 jest lekiem obecnie testowanym w badaniach klinicznych w leczeniu przewlekłego zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). Wykazano wcześniej, że GS-9620 hamuje HBV w różnych modelach zwierzęcych, ale leżące u podstaw mechanizmy przeciwwirusowe nie zostały w pełni poznane. W tym badaniu ustaliliśmy, że GS-9620 nie aktywuje bezpośrednio szlaków przeciwwirusowych w ludzkich komórkach wątroby, ale może indukować przedłużoną supresję HBV poprzez indukcję przeciwwirusowej cytokiny zwanej interferonem. Jednak interferon nie zniszczył genomu HBV, co sugeruje, że inne części odpowiedzi immunologicznej (np. aktywacja komórek odpornościowych, które zabijają zakażone komórki) również odgrywają ważną rolę w odpowiedzi przeciwwirusowej na GS-9620.


title: Ubytek glutationu indukuje addukty białka 4-hydroksynonenalu i teratogenność hydroksymocznika w fazie organogenezy zarodka myszy.

text: Homeostaza glutationu (GSH) jest ważna podczas organogenezy. Aby wyjaśnić wpływ zubożenia GSH w zarodkach w stadium organogenezy na stres oksydacyjny i teratogenność leku, podano l-butioninę-S,R-sulfoksyiminę (BSO) ciężarnym myszom CD-1 w określonym czasie 4 godziny przed ekspozycją na modelowy teratogen, hydroksymocznik ( HU) [400 mg/kg (HU-400) lub 600 mg/kg (HU-600)]. Traktowanie samym BSO lub HU lub BSO plus HU-400 nie zmieniało stosunków disiarczek glutationu/GSH w zarodku; przeciwnie, kombinacja BSO plus HU-600 zwiększyła ten stosunek zarówno w 0,5, jak i 3 godziny po HU, co wskazuje na indukcję stresu oksydacyjnego w zarodkach. W zarodkach traktowanych solą fizjologiczną wykryto immunoreaktywność wobec produktu peroksydacji lipidów, adduktów białka 4-hydroksynonenalu (4-HNE); intensywność i jądrowa lokalizacja immunoreaktywności adduktu białka 4-HNE w określonych regionach zarodka była znacząco zwiększona przez ekspozycję na sam BSO lub BSO i dowolną dawkę HU. Wstępne traktowanie BSO zwiększyło spektrum i częstość występowania wad rozwojowych zewnętrznych i szkieletowych (wady kędzierzawego ogona, wad rozwojowych kończyn tylnych, wodogłowie, egzencefalia, otwarte oko, rozszczep kręgosłupa i gastroschisis) wywołanych przez HU-400 i HU-600; Ekspozycja na BSO nie zmieniała wpływu HU na śmiertelność płodów lub masy płodów ani indukcję HU aktywności wiązania DNA białka 1 aktywatora zależnego od heterodimeru c-Fos. Tworzenie adduktów białka 4-HNE w zarodkach wystawionych na działanie teratogenu było zlokalizowane w obszarach zarodka, które były wysoce podatne na urazy, a mianowicie w somitach i cewce nerwowej ogonowej, korelując obecność adduktów 4-HNE z zaburzeniem tworzenia wzoru podczas organogeneza.


title: Nieproduktywne zakażenie ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 w limfocytach G0 traktowanych nukleozydami.

text: Produktywne zakażenie ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 (HIV-1) wymaga aktywacji komórek docelowych. Zakażenie nieaktywnych obwodowych limfocytów CD4 przez HIV-1 skutkuje niekompletnymi, nietrwałymi odwrotnymi transkryptami. Wcześniej zidentyfikowaliśmy G1b jako etap cyklu komórkowego wymagany do optymalnego zakończenia procesu odwrotnej transkrypcji w limfocytach T. Jednak mechanizm(y) zaangażowany(e) w blokowanie odwrotnej transkrypcji pozostaje niezdefiniowany. W tym badaniu zbadaliśmy, czy poziomy nukleotydów wpływają na odwrotną transkrypcję wirusa w komórkach G0. W tym celu pominięto rolę enzymu reduktazy rybonukleotydowej, dodając egzogenne dezoksyrybonukleozydy do wysoko oczyszczonych limfocytów T w fazie G0 lub G1a cyklu komórkowego. Nasze dane wykazały znaczny wzrost wydajności procesu odwrotnej transkrypcji po dodaniu dezoksyrybonukleozydów. Aby określić stabilność i funkcjonalność tych pełnych odwrotnych transkryptów, użyliśmy wirusa reporterowego HIV-1, który wyraża mysi termostabilny antygen na powierzchni zakażonych komórek. Po aktywacji zakażonych nieaktywnych komórek traktowanych egzogennymi nukleozydami nie zaobserwowano zwiększonego ratowania produktywnej infekcji. Tak więc, oprócz niepowodzenia pełnej odwrotnej transkrypcji, wystąpiła dodatkowa nieodwracalna blokada infekcji produktywnej w nieaktywnych limfocytach T. Eksperymenty te mają istotne znaczenie na arenie terapii genowej pod względem poprawy zdolności wektorów lentiwirusowych do wchodzenia do komórek nieaktywnych metabolicznie, takich jak hematopoetyczne komórki macierzyste.


title: Malaria importowana u dzieci: krajowy nadzór w Holandii i przegląd badań europejskich.

text: TŁO Malaria Falciparum lub malaria tropica jest jedną z głównych przyczyn śmiertelności wśród dzieci na całym świecie. Zgony związane z malarią zdarzają się głównie w Afryce Subsaharyjskiej, gdzie każdego roku występuje około 365 milionów przypadków klinicznych malarii Plasmodium falciparum. W Europie przypadki malarii importowanej występują z powodu powracających podróżnych lub imigracji głównie z krajów afrykańskich. Dzieci są bardziej zagrożone niż dorośli. Celem tego badania była identyfikacja grup wysokiego ryzyka dla importowanej malarii dziecięcej w Europie, aby ukierunkować rozwój strategii zapobiegania, wczesnego rozpoznawania i leczenia. METODY W okresie od maja 2003 r. do stycznia 2005 r. dokonaliśmy przeglądu wszystkich przypadków malarii dziecięcej w Holandii zgłoszonych przez Holenderski System Nadzoru Pediatrycznego (Nederland Signalerings Centrum Kindergeneeskunde, NSCK) oraz piśmiennictwa na temat malarii importowanej u dzieci w Europie opublikowanej w latach 1996–2006. WYNIKI Malaria występowała głównie u dzieci długoletnich (n = 15, 47%) i nowych (n = 8, 25%) imigrantów i została nabyta głównie w Afryce Subsaharyjskiej. Dominującym gatunkiem był P. falciparum. Tylko jedna czwarta dzieci stosowała odpowiednią chemioprofilaktykę przeciw malarii. Choroba powikłana wystąpiła w 10 (31%) przypadków. Przeanalizowaliśmy również literaturę i znaleźliśmy 6082 zgłoszone przypadki importowanej malarii wśród dzieci w Europie; wśród nich cztery zmarły, a tylko u jednego wystąpiły następstwa neurologiczne. WNIOSEK Malaria importowana u dzieci pozostaje poważnym problemem i jest mało prawdopodobne, aby się zmniejszyła, o ile nie zostaną wyjaśnione przyczyny nieodpowiedniej profilaktyki.


title: Reakcje układu oddechowego i sercowo-naczyniowego na chodzenie po drogach o dużym natężeniu ruchu w porównaniu z chodzeniem w strefie wyłączonej z ruchu u uczestników w wieku 60 lat i starszych z przewlekłą chorobą płuc lub serca oraz osób zdrowych w wieku: randomizowane, krzyżowe badanie

text: TŁO Długotrwałe narażenie na zanieczyszczenia może prowadzić do zwiększenia tempa pogarszania się czynności płuc, zwłaszcza u osób starszych i osób z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), podczas gdy krótsze narażenie na wyższe poziomy zanieczyszczenia wiąże się z powodując nadmierne zgony z powodu choroby niedokrwiennej serca i zaostrzenia POChP. Naszym celem była ocena wpływu chodzenia po ruchliwej ulicy o wysokim poziomie zanieczyszczenia na reakcje układu oddechowego i sercowo-naczyniowego w porównaniu z chodzeniem po obszarze wolnym od ruchu ulicznego o niższym poziomie zanieczyszczenia u osób starszych. METODY Do tego randomizowanego, krzyżowego badania zrekrutowaliśmy mężczyzn i kobiety w wieku 60 lat i starszych z potwierdzoną angiograficznie stabilną chorobą niedokrwienną serca lub z globalną inicjatywą w 2. stadium obturacyjnej choroby płuc (GOLD) POChP, którzy byli klinicznie stabilni od 6 miesięcy i dobranych zdrowych ochotników. Osoby z chorobą niedokrwienną serca lub POChP zostały zrekrutowane z istniejących baz danych lub ambulatoryjnych klinik oddechowych i kardiologicznych w Royal Brompton & Harefield NHS Foundation Trust oraz zdrowych ochotników dobranych pod względem wieku przy użyciu reklam i istniejących baz danych. Wszyscy uczestnicy powstrzymywali się od palenia przez co najmniej 12 miesięcy, a podczas badania przyjmowano leki zgodnie z zaleceniami lekarzy uczestników. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni poprzez losowanie ponumerowanych krążków z torby do odbycia 2-godzinnego spaceru wzdłuż ulicy handlowej w Londynie (Oxford Street) lub w miejskim parku (Hyde Park). Wyjściowe pomiary uczestników zostały wykonane przed spacerem w laboratorium szpitalnym. Podczas każdej sesji marszu mierzono stężenie sadzy, cząstek stałych (PM), ultradrobnych cząstek i stężenia dwutlenku azotu (NO2). WNIOSKI Między październikiem 2012 r. a czerwcem 2014 r. przebadaliśmy 135 uczestników, z których zrekrutowano 40 zdrowych ochotników, 40 osób z POChP i 39 z chorobą niedokrwienną serca. Stężenia czarnego węgla, NO2, PM10, PM2,5 i ultradrobnych cząstek były wyższe na Oxford Street niż w Hyde Parku. Uczestnicy z POChP zgłaszali więcej kaszlu (iloraz szans [OR] 1,95, 95% CI 0,96-3,95; p<0,1), plwociny (3,15, 1,39-7,13; p< 0,05), duszność (1,86, 0,97-3,57; p<0,1) i świszczący oddech (4,00, 1,52-10,50; p<0,05) po idąc ulicą Oxford Street w porównaniu z Hyde Parkiem. U wszystkich uczestników, niezależnie od stanu choroby, chodzenie w Hyde Parku prowadziło do zwiększenia czynności płuc (natężona objętość wydechowa w pierwszej sekundzie [FEV1] i natężona pojemność życiowa [FVC]) oraz zmniejszenie prędkości fali tętna (PWV). oraz indeks augmentacji do 26 h po spacerze. W przeciwieństwie do tego, te korzystne reakcje zostały osłabione po spacerze po Oxford Street. U uczestników z POChP zmniejszenie FEV1 i FVC oraz wzrost R5-20 wiązało się ze wzrostem ekspozycji na NO2, ultradrobne cząstki i PM2,5 podczas spaceru oraz wzrostem PWV i wskaźnika wzmocnienia z NO2 i najdrobniejsze cząstki. U zdrowych ochotników PWV i wskaźnik wzmocnienia były związane zarówno z czarnym węglem, jak i ultradrobnymi cząsteczkami. INTERPRETACJA Krótkotrwałe narażenie na zanieczyszczenia drogowe zapobiega korzystnym skutkom krążeniowo-oddechowym chodzenia u osób z POChP, chorobą niedokrwienną serca oraz osób wolnych od przewlekłych chorób sercowo-płucnych. Stosowanie leków może zmniejszyć niekorzystne skutki zanieczyszczenia powietrza u osób z chorobą niedokrwienną serca. Polityki powinny mieć na celu kontrolowanie poziomów zanieczyszczenia powietrza wokół ruchliwych ulic ze względu na te negatywne skutki zdrowotne. FINANSOWANIE British Heart Foundation.


title: Śmiertelność ogólna i związana z rakiem wśród pacjentów z zapaleniem oka leczonych lekami immunosupresyjnymi: retrospektywne badanie kohortowe.

text: KONTEKST Nie jest jasne, czy leczenie immunosupresyjne niekorzystnie wpływa na przeżycie. CEL Ocena, czy leki immunosupresyjne zwiększają śmiertelność. PROJEKT Retrospektywne badanie kohortowe oceniające śmiertelność całkowitą i nowotworową w odniesieniu do ekspozycji na leki immunosupresyjne wśród pacjentów z chorobami zapalnymi oczu. Dane demograficzne, kliniczne i lecznicze pochodzące z dokumentacji medycznej oraz wyniki śmiertelności z powiązania z amerykańskim National Death Index. Ryzyko śmiertelności w kohorcie porównano z amerykańskimi statystykami życiowymi przy użyciu standaryzowanych współczynników śmiertelności. Ogółem i śmiertelność z powodu raka w związku ze stosowaniem lub niestosowaniem leków immunosupresyjnych w kohorcie badano za pomocą analizy przeżycia. USTAWIENIE Pięć klinik trzeciego stopnia zapalenia gałki ocznej. Pacjenci 7957 mieszkańców USA z niezakaźnym zapaleniem oka, z których 2340 otrzymało leki immunosupresyjne podczas obserwacji. Ekspozycje Stosowanie antymetabolitów, inhibitorów limfocytów T, środków alkilujących i inhibitorów czynnika martwicy nowotworu. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Śmiertelność ogólna, umieralność z powodu raka. WYNIKI Ponad 66 802 osobolat (17 316 po ekspozycji na leki immunosupresyjne), zmarło 936 pacjentów (1,4/100 osobolat), 230 (24,6%) z powodu raka. W przypadku pacjentów nienarażonych na leczenie immunosupresyjne ogólne ryzyko zgonu (standaryzowany współczynnik śmiertelności 1,02, 95% przedział ufności [CI] 0,94 do 1,11) oraz z powodu raka (1,10, 0,93 do 1,29) było podobne jak w populacji USA. U pacjentów, którzy stosowali azatioprynę, metotreksat, mykofenolan mofetylu, cyklosporynę, kortykosteroidy ogólnoustrojowe lub dapson, śmiertelność ogólna i z powodu raka była podobna do śmiertelności pacjentów, którzy nigdy nie przyjmowali leków immunosupresyjnych. U pacjentów, którzy stosowali cyklofosfamid, ogólna śmiertelność nie była zwiększona, a śmiertelność z powodu raka nie była istotnie zwiększona. Inhibitory czynnika martwicy nowotworu były związane z ogólnym wzrostem (skorygowany współczynnik ryzyka [HR] 1,99, 95% CI 1,00 do 3,98) i śmiertelnością z powodu raka (skorygowany HR 3,83, 1,13 do 13,01). WNIOSKI Większość powszechnie stosowanych leków immunosupresyjnych nie wydaje się zwiększać śmiertelności ogólnej ani z powodu raka. Nasze wyniki sugerujące, że inhibitory czynnika martwicy nowotworu mogą zwiększać śmiertelność, są mniej przekonujące niż inne wyniki; potrzebne są dodatkowe dowody.


title: Odpychanie i sygnalizacja za pośrednictwem efryny B1 kontrolujące centrum rozmnażania Terytorialność i funkcja limfocytów T

text: Pęcherzykowe komórki pomocnicze T (TFH) organizują lokalnie reakcję centrum rozmnażania (GC). Lokalne mechanizmy regulujące ich dynamikę i funkcje pomocnicze nie są dobrze zdefiniowane. Tutaj odkryliśmy, że eksprymowana GC efryna B1 (EFNB1) odpychająco hamowała adhezję limfocytów T do limfocytów B i retencję GC TFH poprzez sygnalizację przez receptor EPHB6 z ekspresją TFH. W tym samym czasie EFNB1 promował produkcję interleukiny-21 z komórek GC TFH poprzez sygnalizację głównie przez EPHB4. W konsekwencji, GC EFNB1 zerowe były związane z wadliwą produkcją komórek plazmatycznych pomimo posiadania nadmiernej ilości komórek TFH. W konkurencyjnej reakcji GC komórki B z niedoborem EFNB1 skuteczniej oddziaływały z komórkami TFH i wytwarzały więcej komórek plazmatycznych szpiku kostnego, prawdopodobnie w wyniku uzyskania większej pomocy zależnej od kontaktu. Nasze wyniki ujawniają zależny od kontaktu odpychający system naprowadzania, który lokalnie kontroluje dynamikę GC TFH i funkcje efektorowe.


title: Profilowanie molekularne i wartość predykcyjna krążących komórek nowotworowych u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi: opcja monitorowania odpowiedzi na terapie związane z rakiem piersi

text: Cel Przeanalizowaliśmy krążące komórki nowotworowe (CTC) we krwi pacjentów z przerzutowym rakiem piersi (n = 42) i określiliśmy zdolność tej metody do przewidywania odpowiedzi na leczenie. Metody CTC z krwi analizowano przed iw trakcie terapii pod kątem transkryptów EpCAM, MUC1 i HER2 za pomocą AdnaTest BreastCancer. Ekspresję receptora estrogenu (ER) i progesteronu (PR) oceniano metodą RT-PCR. Wyniki Całkowity odsetek wykrywalności CTC wyniósł 52% (w tym 86% EpCAM; 86% MUC1; 32% HER2; 35% ER; 12% PR). CTC były ER, PR i HER2 ujemne u 45% (ER), 78% (PR) i 60% (HER-2) pacjentów z guzami z obecnością receptorów steroidowych. 29% pacjentów z guzami HER2-ujemnymi miało HER2-dodatnie CTC. Test przewidywał odpowiedź na terapię w 78% wszystkich przypadków. Utrzymywanie się CTC istotnie korelowało z krótszym całkowitym przeżyciem (p = 0,005). Wnioski Profilowanie molekularne CTC może dostarczyć lepszych informacji prognostycznych w odniesieniu do oceny ryzyka nawrotów i predykcyjnej oceny schematów terapeutycznych.


title: Dostęp do koła naprzemiennego: wpływ na karmienie, masę ciała i bieganie.

text: U szczurów dostęp do koła do biegania skutkuje wyraźnym, ale tymczasowym zahamowaniem karmienia. Przyczyny tłumienia dokarmiania i jego przejściowy charakter są niejasne. Skutki dostępu koła co drugi dzień zbadano porównując karmienie i bieganie u 25 samców szczurów Sprague-Dawley, którym albo brak dostępu koła, albo ciągły dostęp koła, albo dostęp koła co drugi dzień. Przy dostępie do koła co drugi dzień przyjmowanie pokarmu było tłumione w dni z kołem i podwyższone w dni bez koła przez pełne 32 dni eksperymentu. Masa ciała zmniejszyła się w dni na kółkach i wykazywała duży wzrost w dni bez kół. Nabywanie biegania w ciągu dni było podobne w obu grupach kołowych i utrzymywało się na tym samym poziomie, ale bieganie było podwyższone w porównaniu ze szczurami z ciągłym dostępem przez pierwsze kilka godzin, kiedy szczury co drugi dzień wracały do koła. Wyniki te sugerują, że tłumienie posuwu wywołane przez koło nie wynika z nowości koła i że tłumienie to można przedłużyć, zapewniając okresy bez dostępu do koła. Tymczasowy charakter zahamowania karmienia w warunkach przewlekłego dostępu może być spowodowany wtórnymi, długoterminowymi zmianami motywacyjnymi.


title: Ocena związku między pierwszą obserwacją a podłużną zmianą białka C-reaktywnego i śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny.

text: CEL Ocena związku między zapaleniem naczyń mierzonym za pomocą podostrego białka C-reaktywnego (CRP; 1-10 mg/l) a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny oraz związku między zmianą statusu CRP (normalny < lub=3 mg/l i podwyższony >3 mg/l) i śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny. METODY W celu dopasowania danych dotyczących epizodów szpitalnych, raportów laboratoryjnych i statystyk śmiertelności w dużej populacji miejskiej zastosowano probabilistyczne powiązanie zapisów. Przeżycie oceniano za pomocą modeli regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. WYNIKI 22 962 pacjentów miało swój pierwszy pomiar CRP w zakresie podostrym (1-10 mg/l). Analiza pogrupowana według każdej dodatkowej jednostki wzrostu CRP w zakresie podostrym wiązała się z 7,3% (95% CI 5,4% do 9,2%) wzrostem współczynnika ryzyka (HR) zgonu w ciągu 4 lat, po uwzględnieniu czynników zakłócających (p <0,001). Powtórne obserwacje CRP w odstępie około 1 roku zarejestrowano u 5811 osób. Po uwzględnieniu czynników zakłócających, u pacjentów, u których CRP zmieniło się z normalnego (<3 mg/l) na podwyższone (>3 mg/l), HR wzrósł 6,7-krotnie (p<0,001) w porównaniu z przypadkami, w których CRP pozostało prawidłowe . Dla porównania, wśród osób, u których CRP obniżono z podwyższonego do normalnego, współczynnik ryzyka zmniejszył się o połowę do 3,5 (p = 0,018). W niedostatecznej analizie czasu do wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych wyłonił się identyczny wzorzec ryzyka. WNIOSKI Poziom CRP przewidywał śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, a dodatkowo uwzględnienie wcześniejszej zmiany poziomu CRP i aktualnego poziomu CRP. Nasilające się zapalenie naczyń, mierzone za pomocą CRP, zwiększa prawdopodobieństwo zgonu.


title: Priorytety badawcze w nagłej nieoczekiwanej śmierci niemowląt: międzynarodowy konsensus.

text: Pomimo sukcesu kampanii bezpiecznego snu i postępu w zrozumieniu czynników ryzyka, tempo redukcji przypadków zespołu nagłej śmierci niemowląt uległo obecnie spowolnieniu i pozostaje on główną przyczyną śmiertelności poporodowej w wielu krajach rozwiniętych. Potrzebne są strategiczne działania, aby rozwiązać ten problem, a teraz kluczowe jest określenie, w jaki sposób społeczność badawcza nad nagłymi śmierciami niemowląt może najlepiej ukierunkować swoje wysiłki. Global Action and Prioritization of Sudden Infant Death Project był międzynarodowym procesem konsensusu, który miał na celu zdefiniowanie i ukierunkowanie przyszłych badań poprzez zbadanie priorytetów ekspertów i świeckich członków społeczności nagłej niespodziewanej śmierci niemowląt (SUID) w różnych krajach. Celem było określenie, które obszary badań powinny być traktowane priorytetowo, aby zmniejszyć liczbę zgonów z powodu SUID na całym świecie. Badacze naukowi, klinicyści, doradcy, pedagodzy i rodzice z SUID z 25 krajów wzięli udział w 2 ankietach internetowych, aby zidentyfikować potencjalne priorytety badawcze. Warsztaty odbyły się następnie w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Australii w celu osiągnięcia konsensusu i ustalenia 10 priorytetowych obszarów badań. Wśród priorytetów pojawiły się trzy główne tematy: (1) lepsze zrozumienie mechanizmów leżących u podstaw SUID, (2) zapewnienie najlepszych praktyk w zakresie gromadzenia, zarządzania i udostępniania danych oraz (3) lepsze zrozumienie populacji docelowych i skuteczniejsze informowanie o ryzyku. SUID to problem globalny, a projekt ten dostarcza międzynarodowej społeczności SUID listę wspólnych priorytetów badawczych, aby skuteczniej pracować nad wyjaśnianiem i zmniejszaniem liczby nagłych zgonów niemowląt.


title: Modyfikacja punktacji Constant-Murley barku – wprowadzenie indywidualnej względnej punktacji Constant. Indywidualna ocena barku.

text: Skala oceny stawu barkowego Constant-Murley okazała się cennym narzędziem diagnostycznym. Dlatego w literaturze wspomniano, że trafność kliniczna tego wyniku jest różna, zwłaszcza przy porównywaniu pacjentów w większych, niejednorodnych grupach pacjentów. „Względny wynik Stałej” (CS(rel)) próbuje zminimalizować te problemy przez zastosowanie parametrów referencyjnych poza zdrowymi grupami kontrolnymi związanymi z wiekiem i płcią. Autorzy tego badania próbowali wykazać, że jeszcze dokładniejsze jest wykorzystanie funkcjonalnej sprawności nieuszkodzonego barku pobocznego tej samej osoby jako odniesienia, wprowadzając „indywidualny względny stały wynik” (CS(indiv)). CS(indiv) i CS(rel) porównano dla 125 kolejnych pacjentów z zaburzeniami barku oraz grupę 125 zdrowych ochotników jako grupę kontrolną. W nieparametrycznym porównaniu charakterystyki operacyjnej odbiornika CS(indiv) wykazuje wyższą zdolność do rozróżniania między pacjentami a zdrowymi ochotnikami (p=0,004). Wskazuje to, że indywidualny względny wynik Stałego daje dokładniejszy obraz wyniku czynnościowego dla zaburzeń barku. Oczekuje się, że będzie bardziej wiarygodny w przypadku większych i niespójnych populacji pacjentów, ponieważ eliminowane są specyficzne różnice międzyosobnicze dotyczące wieku, płci i konstytucji pacjenta, a także inne indywidualne parametry fizjologiczne.


title: Badanie przesiewowe w kierunku celiakii za pomocą immunochromatograficznych testów wizualnych: wyniki wieloośrodkowego badania.

text: CEL Przeanalizowanie skuteczności 2 testów immunochromatograficznych z użyciem wizualnego patyczka, opartych na ludzkiej rekombinowanej transglutaminazie tkankowej (tTG) w celiakii (CD). Jednym z nich był sztyft przeciw transglutaminazie tkankowej (AtTGA) dla przeciwciał IgA/G do wykrywania tTG, drugim był sztyft AtTGA/przeciwciał antygliadynowych (AGA) dla przeciwciał IgA dla tTG i/lub gliadyn. PACJENCI I METODY W prospektywnym wieloośrodkowym badaniu 4 oddziały gastroenterologii dziecięcej z Hiszpanii i 2 z Ameryki Łacińskiej zakwalifikowały 72 dzieci z grupy kontrolnej z prawidłową błoną śluzową jelita cienkiego i 113 nieleczonych pacjentów z CD ze zmianami typu 3 Marsha. WYNIKI Ocena wyników przeprowadzona przez gastroenterologów i przez 2 niezależnych obserwatorów w centrum koordynacyjnym wykazała wyjątkowo niską zmienność między obserwatorami. W przypadku sztyftu AtTGA czułość wyniosła 96,5%, a swoistość 98,6%. Sztyft AtTGA/AGA wykazywał czułość 94,5% i swoistość 98,6% dla AtTGA oraz czułość 63,1% i swoistość 95,2% dla AGA. Największą wydajność i pozytywny wskaźnik wiarygodności uzyskano dla sztyftu AtTGA, wyższy niż dla IgA AtTGA w teście immunoenzymatycznym. Dodatkową zaletą było to, że można było uniknąć wcześniejszego badania całkowitego poziomu IgA w surowicy. Patyczek IgA AtTGA/AGA o skuteczności 95,1% w porównaniu z 89,2%, gdy wzięto pod uwagę połączone wyniki 2 testów immunoenzymatycznych, okazał się doskonałym narzędziem diagnostycznym dla niemowląt bez niedoboru IgA. WNIOSEK Te 2 testy są niezwykle skuteczne w badaniach przesiewowych CD, łącząc wysoką dokładność diagnostyczną z prostotą i szybkością metod wizualnych.


title: Zmniejszenie ekspresji keratyny 4 i keratyny 13 w raku płaskonabłonkowym jamy ustnej i dysplazji nabłonka: wskazówka dla histopatogenezy.

text: CELE Niniejsze badanie miało na celu identyfikację odpowiednich podtypów keratyny, które mogą wiązać się z patogenezą nowotworów nabłonkowych jamy ustnej. METODY I WYNIKI Ekspresję wszystkich podtypów keratyny zbadano za pomocą analizy cDNA mikromacierzy 43 przypadków raka płaskonabłonkowego jamy ustnej (OSCC). Immunohistochemiczną ekspresję głównych keratyn zbadano w 100 przypadkach OSCC i dysplazji nabłonkowej jamy ustnej (OED). Zaobserwowano wiele zmian w ekspresji keratyny i, co istotne, zaobserwowano spójne obniżenie ekspresji keratyny 4 (K4) i K13. Nieprawidłowa ekspresja K4 i K13 była związana ze zmianami morfologicznymi w zajętym nabłonku jamy ustnej. Eksperymenty z kulturami komórkowymi transfekowanymi różnymi podtypami keratyny sugerują, że zmiany w ekspresji podtypów keratyny mogą powodować zmiany w kształcie i ruchu komórek. WNIOSKI Nieprawidłowa ekspresja K4 i K13, które są dominującą parą keratyn związanych z różnicowaniem w keratynocytach jamy ustnej, wskazuje na dysregulację różnicowania nabłonka w OSCC i OED. Te keratyny, zwłaszcza K4, mogą być przydatne w diagnostyce patologicznej. Proponujemy, że nieprawidłowa ekspresja K4 i K13 oraz równoczesna regulacja w górę innych keratyn może być jednym z czynników sprawczych zmian morfologicznych w zajętym nabłonku.


title: Identyfikacja krótko żyjących, długich niekodujących RNA jako zastępczych wskaźników odpowiedzi na stres chemiczny.

text: Stresory abiotyczne i biotyczne w komórkach człowieka są często wynikiem nagłych i/lub częstych zmian czynników środowiskowych. Odpowiedź molekularna na stres obejmuje skomplikowaną modulację ekspresji genów i ma znaczenie homeostatyczne, ekologiczne i ewolucyjne. Chociaż uwaga skupiła się przede wszystkim na szlakach sygnałowych i sieciach białkowych, długie niekodujące RNA (ncRNA) są coraz bardziej zaangażowane w mechanizmy molekularne związane z odpowiedziami na stres komórkowy. Zidentyfikowaliśmy sześć nowych krótkożyciowych ncRNA (MIR22HG, GABPB-AS1, LINC00152, IDI2-AS1, SNHG15 i FLJ33630), które reagowały na stresory chemiczne (cisplatyna, cykloheksymid i tlenek rtęci (II)) w komórkach HeLa Tet-off . Nasze wyniki wskazują, że krótkożyjące, długie ncRNA reagują na ogólne i specyficzne stresory chemiczne. Poziomy ekspresji krótko żyjących długich ncRNA były podwyższone z powodu przedłużonego tempa rozpadu w odpowiedzi na stresory chemiczne i przerwanie szlaków degradacji RNA. Proponujemy, że te długie ncRNA mogą być zastępczymi wskaźnikami odpowiedzi na stres komórkowy.


title: Izolacja genu kodującego funkcjonalne białko palca cynkowego homologiczne do erytroidalnego czynnika Krüppel: identyfikacja nowej rodziny wielogenowej.

text: Zidentyfikowaliśmy i scharakteryzowaliśmy gen nowego czynnika transkrypcyjnego palca cynkowego, który nazwaliśmy płucnym czynnikiem Krüppel (LKLF). LKLF został wyizolowany przy użyciu domeny palca cynkowego erytroidalnego czynnika podobnego do Krüppela (ELKF) jako sondy do hybrydyzacji i jest blisko spokrewniony z tym genem specyficznym dla komórek erytroidalnych. LKLF ulega ekspresji w ograniczonej liczbie tkanek, z dominującą ekspresją obserwowaną w płucach i śledzionie. Gen jest kontrolowany rozwojowo, z ekspresją odnotowaną w 7-dniowym zarodku, po której następuje regulacja w dół po 11 dniach, a następnie reaktywacja. Wysoki stopień podobieństwa obserwuje się w obszarach palca cynkowego LKLF i EKLF. Poza tą domeną sekwencje znacznie się różnią, chociaż domniemane domeny transaktywacji zarówno dla LKLF, jak i EKLF są regionami bogatymi w prolinę. W domenie wiążącej DNA trzy motywy palca cynkowego są tak ściśle zachowane, że przewidywane miejsca kontaktu DNA są identyczne, co sugeruje, że oba białka mogą wiązać się z tą samą sekwencją rdzenia. Sugerowano to dalej w testach transaktywacji, w których mysie fibroblasty transfekowano przejściowo ludzkim genem reporterowym beta-globiny w nieobecności iw obecności konstruktu cDNA LKLF. Ekspresja genu LKLF aktywuje ten promotor ludzkiej beta-globiny zawierający sekwencję CACCC, która wcześniej okazała się miejscem wiązania EKLF. Mutacja tego potencjalnego miejsca wiązania powoduje znaczne zmniejszenie ekspresji genu reporterowego. LKLF i EKLF można zatem zgrupować jako członków unikalnej rodziny czynników transkrypcyjnych, które mają odrębne wzorce ekspresji w różnych tkankach i które wydają się rozpoznawać to samo miejsce wiązania DNA.


title: Mała cząsteczka przywraca funkcję zmutowanym izoformom TRPML1 odpowiedzialnym za mukolipidozę typu IV.

text: Mukolipidoza typu IV (MLIV) jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem spichrzania lizosomalnego, często charakteryzującym się poważnymi nieprawidłowościami neurorozwojowymi i zwyrodnieniem nerwowo-siatkówkowym. Mutacje w genie TRPML1 są przyczyną MLIV. Wykorzystaliśmy strategie optymalizacji ołowiu, aby zidentyfikować – i fibroblasty pacjentów z MLIV do przetestowania – aktywatorów drobnocząsteczkowych pod kątem ich potencjału do przywrócenia funkcji zmutowanego kanału TRPML1. Stosując technikę całego lizosomu planar patch-clamp, odkryliśmy, że aktywacja zmutowanych izoform MLIV przez endogenny ligand PI(3,5)P2 jest silnie zmniejszona, podczas gdy aktywność można zwiększyć przy użyciu syntetycznych ligandów. Odkryliśmy również, że mutacja F465L czyni TRPML1 niewrażliwym na pH, podczas gdy F408Δ wpływa na wiązanie syntetycznego ligandu. Defekty związane z handlem i akumulacją cynku w lizosomach zmutowanych fibroblastów MLIV mogą być uratowane przez traktowanie małą cząsteczką. Łącznie nasze dane pokazują, że małe cząsteczki można wykorzystać do przywrócenia funkcji kanałów i ratowania nieprawidłowości związanych z chorobą w komórkach pacjentów wyrażających określone mutacje punktowe MLIV.


title: Charakterystyka mysiego przeciwciała monoklonalnego przeciwko polisacharydowi Cryptococcus neoformans, który jest kandydatem do badań terapeutycznych na ludziach.

text: Mysie przeciwciało monoklonalne (MAb) 18B7 [immunoglobulina G1 (kappa)] jest w fazie badań przedklinicznych do leczenia infekcji Cryptococcus neoformans. Przewidując jego zastosowanie u ludzi, szczegółowo zdefiniowaliśmy właściwości serologiczne i biologiczne MAb 18B7. Porównanie strukturalne z powiązanym ochronnym MAb 2H1 ujawniło konserwację miejsca wiązania antygenu pomimo kilku różnic aminokwasowych. Badania immunofluorescencji i aglutynacji wykazały, że MAb 18B7 wiąże się ze wszystkimi czterema serotypami C. neoformans, opsonizuje serotypy A i D C. neoformans, wzmacnia działanie przeciwgrzybicze ludzkich i mysich komórek efektorowych oraz aktywuje szlak dopełniacza prowadzący do odkładania się składnika dopełniacza 3. (C3) na kapsule kryptokokowej. Podawanie MAb 18B7 myszom doprowadziło do szybkiego usunięcia antygenu kryptokokowego surowicy i odkładania się w wątrobie i śledzionie. Badania immunohistochemiczne wykazały, że MAb 18B7 wiązało się z otoczkowym glukuronoksylomannanem w zakażonych tkankach myszy. Nie wykryto reaktywności MAb 18B7 z normalnymi tkankami ludzkimi, szczurzymi lub mysimi. Wyniki pokazują, że zarówno regiony zmienne, jak i stałe MAb 18B7 są biologicznie funkcjonalne i potwierdzają zastosowanie tego MAb w badaniach terapeutycznych na ludziach.


title: Leczenie inhibitorami cyklooksygenazy-2 umożliwia wielokrotne podawanie wirusa krowianki w celu kontroli raka jajnika.

text: Rak jajnika z przerzutami jest główną przyczyną zgonów wśród kobiet z nowotworami ginekologicznymi w Stanach Zjednoczonych. Brak skutecznego leczenia pacjentek z zaawansowanym rakiem jajnika daje podstawy do opracowania innowacyjnych terapii. Terapia raka przy użyciu wirusów onkolitycznych stanowi obiecujące nowe podejście do kontrolowania nowotworów. Wykazano, że wirus krowianki preferencyjnie infekuje komórki nowotworowe, ale nie normalną tkankę. Jednak terapia onkolityczna z użyciem wirusów rekombinowanych napotyka na ograniczenie usuwania wirusa ze względu na wytwarzanie przeciwciał neutralizujących. W obecnym badaniu stwierdziliśmy, że inhibitory cyklooksygenazy-2 (Cox-2) ominęły to ograniczenie, umożliwiając wielokrotne podawanie wirusa krowianki bez utraty zakaźności. Określiliśmy ilościowo odpowiedź przeciwciał przeciwko krowiankom przy użyciu testu immunoenzymatycznego (ELISA) i testów neutralizacji, aby wykazać, że leczenie inhibitorami Cox-2 hamowało wytwarzanie przeciwciał neutralizujących. Ponadto wykazaliśmy, że leczenie skojarzone inhibitorami Cox-2 z wirusem krowianki było bardziej skuteczne niż leczenie samodzielnym w leczeniu myszy z nowotworem MOSEC/luc. Zatem połączenie inhibitorów Cox-2 i wirusa krowianki stanowi potencjalnie innowacyjne podejście do kontrolowania guzów jajnika.


title: Mutacja Ser-752->Pro w domenie cytoplazmatycznej podjednostki integryny beta 3 i nieprawidłowa aktywacja integryny płytkowej alfa IIb beta 3 (glikoproteiny IIb-IIIa) w wariancie trombastenii Glanzmanna.

text: Integryny są receptorami błonowymi, które pośredniczą w adhezji komórka-komórka lub komórka-macierz. Integryna alfa IIb beta 3 (glikoproteina IIb-IIIa) działa jako receptor fibrynogenu płytek krwi i pośredniczy w agregacji płytek. Aktywacja płytek jest wymagana, aby alfa IIb beta 3 zmieniła się z niekompetentnej na kompetentną do wiązania rozpuszczalnego fibrynogenu. Kroki związane z tym przejściem są słabo poznane. Zbadaliśmy wariant trombastenii Glanzmanna, wrodzonej skazy krwotocznej charakteryzującej się brakiem agregacji płytek krwi i wiązania fibrynogenu. Płytki krwi pacjenta nie wiązały fibrynogenu po aktywacji płytek przez ADP lub trombinę, chociaż jego płytki krwi zawierały alfa IIb beta 3. Jednak wyizolowana alfa IIb beta 3 była w stanie wiązać się z kolumną powinowactwa Arg-Gly-Asp-Ser i wiązać rozpuszczalny fibrynogen do płytek krwi pacjenta może być wyzwalany przez modulatory konformacji alfa IIb beta 3, takie jak peptyd Arg-Gly-Asp-Ser i alfa-chymotrypsyna. Dane te sugerowały, że funkcjonalne miejsce wiązania Arg-Gly-Asp było obecne w obrębie alfa IIb beta 3 i że defekt pacjenta nie był wtórny do blokady alfa IIb beta 3 w niekompetentnym stanie konformacyjnym. Sugerowało to defekt w sprzężeniu między aktywacją płytek krwi a regulacją alfa IIb beta 3 w górę. Dlatego zsekwencjonowaliśmy domenę cytoplazmatyczną beta 3, po reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) na płytkowym RNA i znaleźliśmy mutację T->C w nukleotydzie 2259, odpowiadającą podstawieniu Ser-752->Pro. Ta mutacja jest prawdopodobnie odpowiedzialna za oddzielenie alfa IIb beta 3 od aktywacji komórkowej, ponieważ (i) nie jest to polimorfizm, (ii) jest to jedyna mutacja w całej sekwencji alfa IIb beta 3 oraz (iii) genetyczna analiza rodziny wykazała, że brak allelu Pro-752 beta 3 był związany z normalnym fenotypem. Nasze dane identyfikują zatem C-końcową część domeny cytoplazmatycznej beta 3 jako wewnętrzny element sprzężenia między alfa IIb beta 3 a aktywacją płytek.


title: Ścieżki krzyżowe i nieskrzyżowane w mejozie myszy.

text: Podczas mejozy rekombinacja między homologicznymi chromosomami generuje produkty crossover (CR) i noncrossover (NCR). CR ustanawiają połączenia między homologami, podczas gdy związki pośrednie prowadzące do NCR zostały zaproponowane do udziału w parowaniu homologicznym. Jak te wydarzenia są różnicowane i regulowane, pozostaje do ustalenia. Opracowaliśmy strategię wykrywania, oznaczania ilościowego i mapowania NCR równolegle do CR, w gorącym punkcie rekombinacji mejotycznej Psmb9, w męskich i żeńskich liniach zarodkowych myszy. Nasze wyniki przedstawiają bezpośrednie dowody molekularne na odrębne szlaki CR i NCR naprawy pęknięć dwuniciowych DNA (DSB) w mejozie myszy na podstawie trzech obserwacji: zarówno CR, jak i NCR wymagają Spo11, produkty NCR mają krótsze drogi konwersji niż CR i tylko CR wymagają homolog MutL Mlh1. Pokazujemy, że oba produkty powstają od średniego do późnego pachytenu profazy mejotycznej i dostarczamy dowodów na niezależny od Mlh1 szlak CR, w którym naprawa niedopasowania nie wymaga Mlh1.


title: Regulacja IAP przerzutów.

text: Białka inhibitora apoptozy (IAP) przyczyniają się do progresji nowotworu, ale wymagania tego szlaku nie są zrozumiałe. Tutaj pokazujemy, że międzycząsteczkowa współpraca między XIAP i surwiwiną stymuluje inwazję komórek nowotworowych i promuje przerzuty. Ten szlak jest niezależny od hamowania śmierci komórek przez IAP. Zamiast tego kompleks surwiwina-XIAP aktywuje NF-kappaB, co z kolei prowadzi do zwiększonej ekspresji genu fibronektyny, sygnalizacji przez integryny beta1 i aktywacji kinaz ruchliwości komórek FAK i Src. Dlatego IAP są bezpośrednimi genami przerzutowymi, a ich antagoniści mogą zapewnić terapie przeciwprzerzutowe u pacjentów z rakiem.


title: Dehydrogenaza 15-hydroksyprostaglandyny jest obniżona w raku jelita grubego.

text: Prostaglandyna E2 (PGE2) może stymulować progresję nowotworu poprzez modulowanie kilku szlaków proneoplastycznych, w tym proliferacji, angiogenezy, migracji komórek, inwazji i apoptozy. Chociaż poziomy PGE2 w tkankach w stanie stacjonarnym wynikają ze względnych szybkości biosyntezy i rozpadu, większość raportów dotyczących PGE2 koncentruje się wyłącznie na tworzeniu tego bioaktywnego lipidu zależnego od cyklooksygenazy. Enzymatyczna degradacja PGE2 obejmuje zależną od NAD+ dehydrogenazę 15-hydroksyprostaglandynową (15-PGDH). W niniejszym badaniu zbadano szereg normalnych tkanek człowieka i myszy i stwierdzono wysokie poziomy 15-PGDH w jelicie grubym. W przeciwieństwie do tego, ekspresja 15-PGDH jest obniżona w kilku liniach komórkowych raka jelita grubego oraz w innych ludzkich nowotworach złośliwych, takich jak rak piersi i płuc. Zgodnie z tymi odkryciami obserwujemy zmniejszoną ekspresję 15-Pgdh w mysich gruczolakach ApcMin+/-. Aktywność enzymatyczna 15-PGDH koreluje z poziomem ekspresji, a genetyczne zaburzenie 15-Pgdh całkowicie blokuje wytwarzanie metabolitu PGE2 w moczu. Wreszcie ekspresja i aktywność 15-PGDH są znacznie obniżone w ludzkich rakach jelita grubego w porównaniu z dopasowaną tkanką normalną. Podsumowując, wyniki te sugerują nową rolę 15-PGDH w supresji nowotworu z powodu utraty ekspresji podczas progresji nowotworu jelita grubego.


title: Stymulacja regulatorowych limfocytów T CD25+CD4+ poprzez GITR przełamuje autotolerancję immunologiczną

text: Regulatorowe limfocyty T CD25+CD4+ u zdrowych zwierząt są zaangażowane w utrzymywanie immunologicznej samotolerancji. Pokazujemy tutaj, że gen związany z rodziną receptorów czynnika martwicy nowotworu indukowany glukokortykoidami (GITR, znany również jako TNFRSF18) – członek nadrodziny genu receptora czynnika martwicy nowotworu – czynnika wzrostu nerwów (TNF-NGF) – jest wyrażany głównie na CD25+ limfocytów T CD4+ i na tymocytach CD25+CD4+CD8− u zdrowych myszy naiwnych. Odkryliśmy, że stymulacja GITR znosiła supresję za pośrednictwem limfocytów T CD25+CD4+. Ponadto, usunięcie komórek T eksprymujących GITR lub podanie przeciwciała monoklonalnego przeciwko GITR powodowało u normalnych myszy chorobę autoimmunologiczną specyficzną dla narządu. Zatem GITR odgrywa kluczową rolę w dominującej samotolerancji immunologicznej utrzymywanej przez regulatorowe limfocyty T CD25+CD4+ i może być odpowiednim celem molekularnym do zapobiegania lub leczenia choroby autoimmunologicznej.


title: Brakujące przypadki gruźlicy w Malawi: wkład z rejestracji transgranicznych.

text: Powodem do niepokoju są niskie wskaźniki wykrywalności przypadków nowych pacjentów z dodatnim rozmazem na gruźlicę płuc (PTB) na całym świecie. Celem tego badania było określenie dla pacjentów zarejestrowanych na gruźlicę w Malawi liczby i odsetka, którzy mieszkali w sąsiednim kraju oraz praktyk rejestrowania, rejestrowania i raportowania tych „zagranicznych” pacjentów. Odwiedzino wszystkie 44 nieprywatne szpitale, które rejestrują i leczą wszystkich pacjentów z gruźlicą w publicznej służbie zdrowia w Malawi. Dziesięć (23%) szpitali w 2001 r. i 14 (32%) w 2002 r. prowadziło odrębny rejestr transgranicznych przypadków gruźlicy. Pacjenci zarejestrowani w tych rejestrach nie byli formalnie zgłaszani do Narodowego Programu Gruźlicy Malawi (NTP), NTP sąsiedniego kraju, ani do WHO. Stanowią zatem brakujące przypadki. W Malawi liczba transgranicznych nowych przypadków PTB z dodatnim wynikiem rozmazu wyniosła 77 w 2001 r. i 91 w 2002 r., co stanowi około 3% brakujących przypadków dodatnich w rozmazie w tych szpitalach, które prowadzą rejestry transgraniczne i około 1% przypadków zaginionych narodowo.


title: Hormon przytarczyc indukuje ekspresję matrycowego kwasu rybonukleinowego E4bp4 głównie poprzez sygnalizację cyklicznego 3',5'-monofosforanu adenozyny w osteoblastach.

text: Wiązanie PTH z jego receptorem aktywuje kinazę białkową A (PKA), kinazę białkową C (PKC) i sygnalizację wapniową w celu indukcji transkrypcji genów odpowiedzi pierwotnej w osteoblastach. Białko wiążące promotor Adenowirusa E4/czynnik jądrowy regulowany przez IL-3 (E4BP4/NFIL3), represor transkrypcji, jest genem odpowiedzi pierwotnej indukowanym przez PTH w pierwotnych osteoblastach myszy (MOB). Tutaj badamy szlak(i) sygnalizacji, które prowadzą do indukcji ekspresji mRNA E4bp4 przez PTH. Dziesięć i 100 nm PTH indukowało maksymalną ekspresję E4bp4 w MOBach. Forskolina (FSK), induktor cyklazy adenylanowej, 8-bromo-cAMP, analog cAMP i octan mirystynianu forbolu, aktywator PKC, zwiększały poziomy mRNA E4bp4, podczas gdy jonomycyna, jonofor wapnia, nie wywierała żadnego wpływu. Wstępne traktowanie komórek 30 mikrometrowym H89, inhibitorem PKA, silnie hamowało ekspresję E4bp4 indukowaną przez PTH i FSK. W przeciwieństwie do tego, całonocne wstępne traktowanie 1 mikrom octanem mirystynianu forbolu w celu zmniejszenia sygnalizacji PKC nie zmieniło efektów PTH i FSK. Ponadto PTH (3-34), który nie aktywuje sygnalizacji cAMP, nie zwiększał ekspresji E4bp4. Prostaglandyna E(2), która sygnalizuje przez cAMP, zwiększyła mRNA E4bp4 we wszystkich dawkach, podczas gdy prostaglandyna F(2alfa), która przede wszystkim aktywuje sygnalizację PKC i wapniową, indukuje E4bp4 tylko w wysokich dawkach, a fluprostenol, który aktywuje tylko sygnalizację PKC i wapniową, nie efekt. Wreszcie, wstrzyknięcie 80 μg/kg PTH (1-34) ip indukowało ekspresję mRNA E4bp4 po 1 godzinie u myszy. W przeciwieństwie do tego, 80 μg/kg PTH (3-34) nie dało żadnego efektu. Nasze dane sugerują, że indukowana przez PTH ekspresja mRNA E4bp4 zachodzi głównie za pośrednictwem sygnalizacji cAMP-PKA in vitro i in vivo. W połączeniu z naszym poprzednim raportem, stawiamy hipotezę, że E4bp4 osłabia transkrypcję genów osteoblastycznych posiadających miejsca wiązania promotora E4bp4.


title: Zarządzanie finansami wysyłki nerek od żywych dawców w celu wymiany dawców.

text: Wymiana dawców nerki umożliwia biorcom z niezgodnymi immunologicznie dawcami otrzymanie zgodnych przeszczepów od żywych dawców; jednak zarządzanie finansowe tymi wymianami, zwłaszcza gdy narząd jest wysyłany, jest złożone, a zatem może utrudniać szersze wdrażanie programów wymiany dawców. Przedstawiciele ośrodków transplantacyjnych korzystających z bazy danych National Kidney Registry w celu ułatwienia przeszczepów wymiany dawców opracowali model finansowy mający zastosowanie do wymiany dawców par i przeszczepów łańcuchowych dawców. Pierwszą zasadą modelu jest wyeliminowanie odpowiedzialności finansowej wobec darczyńcy. Następnie uwzględnia ocenę dawcy, koszty szpitalne związane z nefrektomią dawcy, honoraria lekarzy po nefrektomii dawcy, transport narządów, powikłania dawcy i usługi szpitalne biorców. Rozliczenia między szpitalami opierają się na kosztach określonych w raporcie kosztów Medicare, a nie opłatach. Wierzymy, że model ten jest zgodny z aktualnymi przepisami federalnymi i skutecznie wychwytuje koszty usług dawcy i biorcy. Można to uznać za model finansowy dla programu wymiany dawców zarządzanego przez United Network for Organ Sharing.


title: Zakażenie ludzkim herpeswirusem 8 i mięsakiem Kaposiego wśród kobiet zakażonych i niezakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności.

text: Niewiele wiadomo na temat epidemiologii zakażeń ludzkim herpeswirusem 8 (HHV-8) wśród kobiet. Przeprowadzono badanie przekrojowe zakażenia HHV-8 wśród kobiet zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) i niezakażonych HIV wysokiego ryzyka. Testy serologiczne z nieindukowanymi (utajonymi) i indukowanymi (litycznymi) antygenami HHV-8 zastosowano do wykrycia zakażenia wśród 2483 uczestników wieloośrodkowej kohorty. Reaktywność na utajony antygen występowała u 4,1%, a na antygeny indukowane u 12,0% kobiet. Siedem z 8 kobiet, które zgłosiły mięsaka Kaposiego, miało przeciwciała HHV-8. Wśród kobiet zakażonych wirusem HIV zakażenie HHV-8 było związane z używaniem cracku, kokainy lub heroiny (76% vs 65%; p < 0,001), kiły przebytej (29% vs 20%; p < 0,001) , partner seksualny zażywający narkotyki dożylnie (61% vs. 53%; P=0,014), rasa czarna (P=0,010) i miejsce rejestracji (P=0,015). W analizie wieloczynnikowej zakażenie HIV, starszy wiek, przebyta kiła, rasa czarna i miejsce rejestracji były niezależnie związane z zakażeniem HHV-8. W tej grupie kobiet z Ameryki Północnej zakażenie HHV-8 było związane z zakażeniem wirusem HIV, używaniem narkotyków i ryzykownymi zachowaniami seksualnymi.