title: Nowotwory złośliwe, mutacje prozakrzepowe i ryzyko zakrzepicy żylnej.

text: KONTEKST Zakrzepica żylna jest częstym powikłaniem u pacjentów z nowotworem, prowadzącym do dodatkowej chorobowości i pogorszenia jakości życia. CEL Identyfikacja osób z nowotworem o podwyższonym ryzyku zakrzepicy, ocena różnych lokalizacji guza, obecności przerzutów odległych i nosicielstwa mutacji prozakrzepowych. CHARAKTER, OTOCZENIE I PACJENCI Duże, populacyjne badanie kliniczno-kontrolne (Multiple Environmental and Genetic Assessment [MEGA] czynników ryzyka zakrzepicy żylnej) obejmujące 3220 kolejnych pacjentów w wieku od 18 do 70 lat z pierwszą zakrzepicą żył głębokich zatoru kończyny dolnej lub płucnej, między 1 marca 1999 a 31 maja 2002, w 6 klinikach antykoagulacyjnych w Holandii, a oddzielnych 2131 uczestników kontrolnych (partnerów pacjentów) zgłosiło za pomocą kwestionariusza nabyte czynniki ryzyka zakrzepicy żylnej. Trzy miesiące po przerwaniu leczenia przeciwzakrzepowego przeprowadzono wywiad ze wszystkimi pacjentami i grupą kontrolną, pobrano próbkę krwi i wyizolowano DNA w celu ustalenia mutacji czynnika V Leiden i protrombiny 20210A. GŁÓWNY WYNIK WYNIKOWY Ryzyko zakrzepicy żylnej. WYNIKI Całkowite ryzyko zakrzepicy żylnej wzrosło 7-krotnie u pacjentów z nowotworem złośliwym (iloraz szans [OR] 6,7; 95% przedział ufności [CI] 5,2-8,6) w porównaniu z osobami bez nowotworu. Pacjenci z nowotworami hematologicznymi mieli najwyższe ryzyko zakrzepicy żylnej, skorygowane względem wieku i płci (skorygowany OR 28,0; 95% CI 4,0-199,7), a następnie raka płuca i raka przewodu pokarmowego. Ryzyko zakrzepicy żylnej było największe w pierwszych miesiącach po rozpoznaniu nowotworu złośliwego (skorygowany OR 53,5; 95% CI 8,6-334,3). Pacjenci z rakiem z przerzutami odległymi mieli większe ryzyko w porównaniu z pacjentami bez przerzutów odległych (skorygowany OR 19,8; 95% CI 2,6-149,1). Nosiciele mutacji czynnika V Leiden, którzy mieli również raka, mieli 12-krotnie większe ryzyko w porównaniu z osobami bez raka i czynnika V Leiden (skorygowany OR, 12,1; 95% CI, 1,6-88,1). Podobne wyniki obliczono pośrednio dla mutacji protrombiny 20210A u pacjentów z nowotworem. WNIOSKI Pacjenci z chorobą nowotworową mają bardzo zwiększone ryzyko zakrzepicy żylnej, szczególnie w pierwszych miesiącach po rozpoznaniu iw obecności przerzutów odległych. Nosiciele mutacji czynnika V Leiden i protrombiny 20210A wydają się mieć jeszcze większe ryzyko.


title: Szlak sygnałowy Hippo ogranicza onkogenny potencjał programu regeneracji jelit.

text: Chociaż rozwojowa rola sygnalizacji Hippo w kontroli wielkości narządów jest dobrze doceniana, sposób funkcjonowania tego szlaku w regeneracji tkanek jest w dużej mierze nieznany. Tutaj rozwiązujemy ten problem za pomocą modelu regeneracji okrężnicy wywołanej siarczanem sodu (DSS). Odkryliśmy, że regenerujące się krypty wyrażają podwyższone poziomy białka związanego z Yes (YAP). Inaktywacja YAP nie powoduje wyraźnych wad jelitowych w normalnej homeostazie, ale poważnie upośledza regenerację jelit wywołaną DSS. Odwrotnie, hiperaktywacja YAP powoduje rozległe powstawanie polipów o wczesnym początku po leczeniu DSS. Zatem onkoproteina YAP musi być doskonale kontrolowana w regeneracji tkanek, aby umożliwić kompensacyjną proliferację i zapobiec wewnętrznemu potencjałowi onkogennemu programu regeneracji tkanek.


title: Esencja SNP.

text: Polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP) są powszechną formą zmienności genomu, różniącą się od rzadkich odmian wymaganiem, aby najmniej obfity allel miał częstość 1% lub więcej. Wiele dyscyplin genetycznych może odnieść znaczne korzyści z badania i wykorzystania SNP. Niedawny wzrost zainteresowania SNP wynika i nadal zależy od łączenia i jednoczesnego dojrzewania kilku obszarów badawczych, tj. (i) wielkoskalowej analizy genomu i powiązanych technologii, (ii) bioinformatyki i informatyki, (iii ) analiza genetyczna prostych i złożonych stanów chorobowych oraz (iv) genetyka globalnej populacji ludzkiej. Te pola będą teraz napędzane naprzód, często na niezbadane terytoria, dzięki ciągłym wysiłkom odkrywczym, które obiecują dostarczyć setki tysięcy ludzkich SNP w ciągu najbliższych kilku lat. Zadawane są obecnie główne pytania, eksperymentalnie, teoretycznie i etycznie, o najskuteczniejsze sposoby uwolnienia pełnego potencjału nadchodzącej rewolucji SNP.


title: Połączenie inhibicji PI3K i mTORC1 daje trwałe remisje w ortotopowych heteroprzeszczepach przerzutów do mózgu HER2-dodatniego raka piersi, pochodzących od pacjentów

text: Przerzuty do mózgu stanowią największe wyzwanie kliniczne w leczeniu HER2-dodatniego raka piersi. Opisujemy rozwój ortotopowych ksenoprzeszczepów pochodzących od pacjenta (PDX) przerzutów raka piersi z ekspresją HER2 do mózgu (BCBM) i ich zastosowanie do identyfikacji celowanych terapii skojarzonych. Połączone hamowanie PI3K i mTOR spowodowało trwałą regresję guza w trzech z pięciu PDX, a odpowiedź terapeutyczna była skorelowana ze zmniejszeniem fosforylacji 4EBP1, efektora mTORC1. Dwa nieodpowiadające PDX wykazały hipermutowane genomy ze wzbogaceniem mutacji w genach naprawy DNA, co sugeruje związek niestabilności genomowej z opornością terapeutyczną. Odkrycia te sugerują, że badanie kliniczne oparte na biomarkerach inhibitora PI3K w połączeniu z inhibitorem mTOR powinno być przeprowadzone u pacjentów z HER2-dodatnim BCBM.


title: Aktywacja przednich obszarów korowych poprzez produkcję głosu u marmozetów

text: Naczelne często polegają na komunikacji głosowej, aby pośredniczyć w interakcjach społecznych. Chociaż wiele wiadomo na temat struktury akustycznej wokalizacji naczelnych i kontekstu społecznego, w którym są one zwykle wypowiadane, nasza wiedza na temat kontroli neokorowej interakcji audio-głosowych u naczelnych jest wciąż w początkowej fazie, wywodząc się głównie z badań nad zmianami u małp wiewiórczych i makaków. . Aby zmapować obszary kory nowej związane z kontrolą głosu u gatunku naczelnych Nowego Świata, marmozety zwyczajnej, zastosowaliśmy metodę stosowaną wcześniej z powodzeniem u innych gatunków kręgowców: Analiza ekspresji bezpośredniego wczesnego genu Egr-1 u zwierząt zachowujących się swobodnie. Rozkład w korze nowej komórek immunoreaktywnych Egr-1 u trzech marmozet, które wystawiono na odtwarzanie współspecyficznych wokalizacji i wygłoszono spontanicznie (grupa H/V) porównano z danymi z trzech innych marmozet, które również słyszały odtwarzanie, ale nie wypowiadały (H/V). grupa n). Przedni zakręt obręczy, grzbietowo-przyśrodkowa kora przedczołowa i brzuszno-boczna kora przedczołowa wykazywały większą liczbę komórek immunoreaktywnych Egr-1 w grupie H/V niż u zwierząt H/n. Nasze wyniki dostarczają bezpośrednich dowodów na to, że brzuszno-boczna kora przedczołowa, region obejmujący obszar Broki u ludzi i powiązany z przetwarzaniem słuchowym wokalizacji specyficznych dla gatunku i kontrolą ustno-twarzową u makaków, jest zaangażowany podczas wydawania głosu u marmozet. Podsumowując, nasze wyniki potwierdzają pogląd, że sieć obszarów kory nowej związanych z komunikacją głosową u marmozet jest dość podobna do sieci naczelnych Starego Świata. Omówiono rolę wokalną odgrywaną przez te obszary i ich znaczenie dla ewolucji mowy u naczelnych.


title: Rodzinna przepuklina rozworu przełykowego w dużej pięciopokoleniowej rodzinie potwierdzająca prawdziwe dziedziczenie autosomalne dominujące.

text: TŁO Rodzinna przepuklina rozworu przełykowego jest rzadko dokumentowana. CELE Opisanie wzoru dziedziczenia rodzinnej przepukliny rozworu przełykowego w rodzinie dotkniętej chorobą. TEMATY Trzydziestu ośmiu członków rodziny z pięciu pokoleń. METODY Wszyscy członkowie rodziny zostali przesłuchani i zbadani za pomocą posiłku barowego w celu wykrycia przepukliny rozworu przełykowego. WYNIKI Dwudziestu trzech z 38 członków rodziny miało radiologiczne dowody przepukliny rozworu przełykowego. Żadna osoba z przepukliną rozworu przełykowego nie urodziła się zdrowym rodzicom. W jednym przypadku wykazano bezpośrednią transmisję z mężczyzny na mężczyznę. WNIOSKI Występuje rodzinne dziedziczenie przepukliny rozworu przełykowego. Dowody na bezpośrednią transmisję z mężczyzny na mężczyzn wskazują na autosomalny dominujący sposób dziedziczenia.


title: Pętla pobudzająca z astrocytami przyczynia się do kierowania neuronów do progu napadu

text: Napady padaczkowe w padaczkach ogniskowych są podtrzymywane przez wysoce synchroniczne wyładowanie neuronalne, które powstaje w ograniczonych miejscach mózgu, a następnie rozprzestrzenia się na duże części mózgu. Pomimo intensywnych badań eksperymentalnych w tej dziedzinie, wcześniejsze zdarzenia komórkowe, które inicjują i podtrzymują napad ogniskowy, wciąż nie są dobrze zdefiniowane. Ich identyfikacja ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia patofizjologii padaczek ogniskowych i opracowania nowych terapii farmakologicznych dla lekoopornych postaci padaczki. Ostatnio zaproponowano znaczący udział astrocytów w iktogenezie. W tym miejscu sprawdzamy, czy współpraca między astrocytami a neuronami jest warunkiem koniecznym do podtrzymania napadów padaczkowych (podobnych do napadu) i międzynapadowych. W nowym modelu in vitro napadów ogniskowych wywołanych przez miejscowe zastosowanie kwasu N-metylo-D-asparaginowego (NMDA) w skrawkach kory śródwęchowej szczura przeprowadzono jednoczesną rejestrację patch-clamp i techniki obrazowania Ca2+. Odkryliśmy, że wzrost poziomu Ca2+ w astrocytach koreluje zarówno z początkowym rozwojem, jak i utrzymywaniem ogniskowej wyładowania podobnego do napadu. Opóźnioną aktywację astrocytów podczas wyładowań napadowych obserwowano również w innych modelach (w tym w całym izolowanym in vitro mózgu świnki morskiej), w których nie można dokładnie monitorować miejsca powstawania napadów padaczkowych. Natomiast wyładowania międzynapadowe nie były związane ze zmianami Ca2+ w astrocytach. Selektywne hamowanie lub stymulacja sygnalizacji Ca2+ w astrocytach blokowało lub wzmacniało odpowiednio wyładowania napadowe, ale nie wpływało na powstawanie wyładowań międzynapadowych. Nasze dane ujawniają, że neurony angażują astrocyty w nawracającą pętlę pobudzającą (prawdopodobnie obejmującą transmisję glejową), która promuje zapłon napadów i podtrzymuje wyładowanie napadowe. Ta interakcja między neuronami a astrocytami może stanowić nowy cel do opracowania skutecznych strategii terapeutycznych do kontrolowania napadów.


title: Słabsze wyniki testów neuropsychologicznych w depresji późnego życia są skorelowane z nieprawidłowościami mikrostruktury istoty białej.

text: TŁO Tradycyjne wyniki obrazowania T2 ważonego MR są niespecyficzne dla zakresu leżących u podstaw nieprawidłowości strukturalnych istoty białej obecnych w depresji późnego życia (LLD). Obrazowanie tensora dyfuzji daje wyjątkową okazję do zbadania zakresu i charakteru uszkodzenia strukturalnego, ale zostało ograniczone przez zbadanie tylko podzbioru interesujących obszarów (ROI) oraz przez powikłania wspólne dla badania populacji osób starszych, w tym współistniejącą patologię naczyniową. Ponadto w populacji osób z depresją w późnym życiu nie wykazano kompleksowej korelacji pomiarów obrazowania tensora dyfuzji (DTI), w tym pomiarów dyfuzyjności osiowej i promieniowej. METODY 51 osób w podeszłym wieku z depresją i 16 osób bez depresji, dobranych pod względem wieku i czynników ryzyka naczyń mózgowych, poddano tradycyjnemu obrazowaniu anatomicznej masy ciała T1 i T2, a także DTI. Dane DTI zostały zeszkieletowane przy użyciu statystyk przestrzennych opartych na trasach (TBSS) i przeprowadzono zarówno regionalne, jak i globalne analizy. WYNIKI W grupie LLD wykryto rozległe nieprawidłowości strukturalne w istocie białej, z uwzględnieniem wieku, płci i wykształcenia oraz dopasowano do czynników ryzyka naczyń mózgowych i globalnych hiperintensywności istoty białej T2 (T2WMH). Różnice regionalne były najbardziej widoczne w istocie białej haczykowatej i obręczy i generalnie charakteryzowały się wzrostem dyfuzji promienistej. Zmiany związane z wiekiem, szczególnie w wiązce obręczy, były bardziej zaawansowane u osób z LLD w porównaniu z grupą kontrolną. Analiza regresji wykazała istotne korelacje regionalnej anizotropii frakcyjnej i dyfuzyjności promieniowej z pięcioma różnymi punktacjami czynników neuropsychologicznych. Analiza TBSS wykazała większy zakres nieprawidłowości istoty białej w LLD niereagujących na leczenie, w porównaniu z kontrolami. WNIOSKI Integralność istoty białej jest zagrożona w depresji późnego życia, w dużej mierze objawiającej się zwiększoną promieniową dyfuzją w określonych regionach, co sugeruje leżące u podłoża uszkodzenie mieliny. Możliwym mechanizmem leżącym u podstaw uszkodzenia mieliny jest przewlekłe niedokrwienie istoty białej związane z nieodłączną chorobą naczyń mózgowych. W niektórych regionach, takich jak wiązka obręczy, uszkodzenie istoty białej związane z depresją w późnym życiu wydaje się być niezależne i potęgowane przez zmiany związane z wiekiem. Korelacje z testami neuropsychologicznymi wskazują na istotny wpływ uszkodzenia istoty białej na stan funkcjonalny. Wreszcie, odpowiedź na leczenie może zależeć od stopnia uszkodzenia istoty białej, co sugeruje potrzebę nienaruszonych sieci funkcjonalnych.


title: Atypowa olanzapina przeciwpsychotyczna powoduje przyrost masy ciała poprzez celowanie w receptor 2C serotoniny.

text: Atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak olanzapina, często powodują nadmierny przyrost masy ciała i cukrzycę typu 2. Jednak mechanizmy leżące u podstaw tych wywołanych lekami zaburzeń metabolicznych pozostają słabo poznane. Tutaj zastosowaliśmy model eksperymentalny, który odtwarza wywołane olanzapiną hiperfagię i otyłość u samic myszy C57BL/6. Odkryliśmy, że leczenie olanzapiną gwałtownie zwiększyło przyjmowanie pokarmu, upośledzoną tolerancję glukozy oraz zmienioną aktywność fizyczną i wydatek energetyczny u myszy. Ponadto, hiperfagia i przyrost masy ciała wywołane przez olanzapinę były stępione u myszy pozbawionych receptora serotoninowego 2C (HTR2C). Na koniec wykazaliśmy, że leczenie swoistym agonistą HTR2C, lorkazeryną, hamowało hiperfagię i przyrost masy ciała wywołany przez olanzapinę. Leczenie Lorcaserin poprawiało również tolerancję glukozy u myszy karmionych olanzapiną. Podsumowując, nasze badania sugerują, że olanzapina wywiera niektóre niepożądane efekty metaboliczne poprzez antagonizm HTR2C.


title: Badanie kliniczno-kontrolne endogennych hormonów steroidowych i raka endometrium.

text: TŁO [0002] Zasugerowano, że zidentyfikowane czynniki ryzyka raka endometrium działają poprzez pojedynczy szlak etiologiczny, tj. ekspozycję na stosunkowo wysokie poziomy estrogenu, który nie jest zwalczany (estrogen pod nieobecność progestyn). Jednak tylko nieliczne badania odniosły się bezpośrednio do tej kwestii. CEL Oceniono ryzyko zachorowania na raka endometrium zarówno u kobiet przed menopauzą, jak i po menopauzie w odniesieniu do stężenia krążących hormonów steroidowych i globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG). Niezależny wpływ hormonów oceniano po uwzględnieniu innych znanych czynników ryzyka. METODY Dane wykorzystane w analizie pochodzą z badania kliniczno-kontrolnego przeprowadzonego w pięciu regionach geograficznych Stanów Zjednoczonych. Przypadki incydentów były nowo diagnozowane w okresie od 1 czerwca 1987 do 15 maja 1990. Pacjentów w wieku 20-74 lat dobrano do grupy kontrolnej według wieku, rasy i regionu geograficznego. Osoby z grupy kontrolnej zostały pozyskane za pomocą procedur losowego wybierania cyfr (dla osób w wieku 20-64 lata) oraz z akt Administracji Finansowania Opieki Zdrowotnej (dla osób w wieku > lub = 65 lat). Z uczestniczących ośrodków uzyskano dodatkowe osobniki kontrolne, u których wykonano histerektomię z powodu łagodnych warunków. Kobiety zgłaszające stosowanie egzogennych estrogenów lub doustnych środków antykoncepcyjnych w ciągu 6 miesięcy od wywiadu zostały wykluczone, co dało 68 pacjentek i 107 osób z grupy kontrolnej wśród kobiet przed menopauzą oraz 208 pacjentek i 209 osób z grupy kontrolnej wśród kobiet po menopauzie. Analizy hormonalne przeprowadzono na próbkach krwi pobranych od pacjentów chorych lub od osób kontrolnych po histerektomii przed operacją. Iloraz szans (OR) i 95% przedziały ufności (CI) oszacowano za pomocą bezwarunkowej analizy regresji logistycznej po kontroli dopasowania zmiennych i potencjalnych czynników zakłócających. Wszystkie wartości P były dwustronne. WYNIKI Wysoki poziom krążącego androstendionu wiązał się z odpowiednio 3,6-krotnie i 2,8-krotnie zwiększonym ryzykiem wśród kobiet przed menopauzą i po menopauzie, po uwzględnieniu innych czynników (P dla trendu odpowiednio = 0,01 i < 0,001). Zagrożenia związane z innymi frakcjami hormonów różniły się w zależności od stanu menopauzy. Wśród kobiet po menopauzie zmniejszenie ryzyka wiązało się z wysokim poziomem SHBG i utrzymywało się po uwzględnieniu otyłości i innych czynników (OR = 0,51; 95% CI = 0,27-0,95). Wysokie poziomy estronu wiązały się ze zwiększonym ryzykiem (OR = 3,8; 95% CI = 2,2-6,6), chociaż dostosowanie o inne czynniki ryzyka (w szczególności wskaźnik masy ciała) zmniejszyło ten efekt (OR = 2,2; 95% CI = 1,2-4,4) . Estradiol związany z albuminą (E2), marker biodostępnej frakcji, również pozostawał ważnym czynnikiem ryzyka po dostosowaniu do innych czynników (OR = 2,0; 95% CI = 1,0-3,9). W przeciwieństwie do tego, wysokie stężenia całkowitego, wolnego i związanego z albuminą E2 nie były związane ze zwiększonym ryzykiem u kobiet przed menopauzą. Zarówno w grupie przed menopauzą, jak i po menopauzie korekta hormonów nie wpływała na ryzyko związane z otyłością i rozmieszczeniem tkanki tłuszczowej. WNIOSEK Wysokie endogenne poziomy estrogenów, które nie są zwalczane, są związane ze zwiększonym ryzykiem raka endometrium, ale ich niezależność od innych czynników ryzyka jest niespójna z tym, że są wspólną ścieżką biologiczną, przez którą działają wszystkie czynniki ryzyka raka endometrium. IMPLIKACJE Dalsze badania powinny koncentrować się na alternatywnych mechanizmach endokrynologicznych ryzyka związanego z otyłością i rozmieszczeniem tkanki tłuszczowej oraz na biologicznym znaczeniu zwiększonego ryzyka związanego z androstendionem zarówno w przypadku chorób przedmenopauzalnych, jak i pomenopauzalnych.


title: FOXO4 jest niezbędny do nerwowego różnicowania ludzkich embrionalnych komórek macierzystych.

text: Proteostaza ma kluczowe znaczenie dla utrzymania funkcji komórek, a stabilność proteomu może odgrywać ważną rolę w nieśmiertelności ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESC). Warto zauważyć, że populacje hESC wykazują dużą liczbę aktywnych proteasomów, kluczowego węzła sieci proteostazy. FOXO4, czynnik transkrypcyjny reagujący na insulinę/IGF-1, reguluje aktywność proteasomu w hESC. Odkryliśmy, że utrata FOXO4 zmniejsza potencjał hESC do różnicowania się w linie neuronowe. Dlatego FOXO4 przekracza granice ewolucyjne i łączy funkcję hESC z modulacją długowieczności bezkręgowców.


title: Ograniczenie białka ciążowego wpływa na różnicowanie trofoblastów.

text: Nie wiadomo, czy iw jaki sposób ograniczenie białka ciążowego (PR) wpływa na rozwój i funkcję łożyska. Aby przetestować hipotezę, że PR może wpływać na różnicowanie trofoblastów w środkowej i późnej ciąży, szczury karmiono dietą zawierającą 20% lub 6% izokaloryczną dietę białkową od 1 do 14 lub 18 dnia ciąży, a wpływ PR na różnicowanie trofoblastów określono na podstawie zmian w ekspresji genów markerowych dla linii trofoblastów. W 18 dniu ciąży PR zwiększył ekspresję Esrrb, Id1 i Id2 (markery komórek macierzystych trofoblastu), obniżył ekspresję Ascl2 (marker komórek spongiotroblastu) i Prl2c1 (marker komórek olbrzymich trofoblastu), ale nie zmienił ekspresji Gjb3 i Pcdh12 (glikogenu). markery komórkowe) w strefie połączenia (JZ). W strefie labiryntu (LZ) PR nie zmieniał ekspresji Prl2b1 (marker komórek olbrzymich trofoblastów), Gcm1 i Syna (markery komórek syncytiotrofoblastów), ale zmniejszał ekspresję Ctsq (marker komórek olbrzymich trofoblastów sinusoidalnych). Wyniki te wskazują, że PR zaburza różnicowanie komórek macierzystych trofoblastu w spongiotrofoblast i komórki olbrzymie trofoblastu w JZ oraz tworzenie sinusoidalnych komórek olbrzymich trofoblastu w LZ.


title: Charakterystyka in vitro przeciwciała anty-PD-1 niwolumab, BMS-936558 oraz toksykologia in vivo u naczelnych innych niż ludzie.

text: Receptor zaprogramowanej śmierci-1 (PD-1) służy jako immunologiczny punkt kontrolny, ograniczający uszkodzenia tkanek przez osoby postronne i zapobiegający rozwojowi autoimmunizacji podczas odpowiedzi zapalnych. PD-1 jest wyrażany przez aktywowane komórki T i zmniejsza funkcje efektorowe komórek T po związaniu się z jego ligandami, PD-L1 i PD-L2, na komórkach prezentujących antygen. U pacjentów z nowotworem ekspresja PD-1 na limfocytach naciekających nowotwór i jej interakcja z ligandami na komórkach nowotworowych i odpornościowych w mikrośrodowisku nowotworu osłabiają odporność przeciwnowotworową i uzasadniają jej uzasadnienie dla blokady PD-1 w immunoterapii nowotworów. W niniejszym raporcie szczegółowo opisano rozwój i charakterystykę niwolumabu, w pełni ludzkiego przeciwciała monoklonalnego blokującego receptor PD-1 IgG4 (S228P). Niwolumab wiąże się z PD-1 z wysokim powinowactwem i swoistością oraz skutecznie hamuje interakcje między PD-1 a jego ligandami. Testy in vitro wykazały zdolność niwolumabu do silnego wzmacniania odpowiedzi limfocytów T i wytwarzania cytokin w mieszanej reakcji limfocytów i testach stymulacji superantygenem lub cytomegalowirusem. W warunkach in vitro nie zaobserwowano cytotoksyczności zależnej od przeciwciał ani zależnej od przeciwciał cytotoksyczności komórkowej zależnej od dopełniacza z zastosowaniem niwolumabu i aktywowanych limfocytów T jako celów. Leczenie niwolumabem nie wywoływało niepożądanych zdarzeń o podłożu immunologicznym w przypadku podawania makakom cynomolgus w wysokich stężeniach, niezależnie od zaobserwowanych krążących przeciwciał przeciwko niwolumabowi. Dane te dostarczają kompleksowej przedklinicznej charakterystyki niwolumabu, którego działanie przeciwnowotworowe i bezpieczeństwo wykazano w badaniach klinicznych na ludziach w różnych guzach litych.


title: Połączony wpływ czynników związanych ze stylem życia na śmiertelność całkowitą i związaną z przyczynami wśród chińskich kobiet: prospektywne badanie kohortowe

text: TŁO Chociaż palenie papierosów, nadmierne picie alkoholu, otyłość i kilka innych dobrze zbadanych czynników związanych z niezdrowym stylem życia wiąże się z ryzykiem wielu chorób przewlekłych i przedwczesnej śmierci, niewiele wiadomo na temat łącznego wpływu na śmiertelność, w szczególności wśród chińskich i innych niezachodnich populacji. Celem tego badania było ilościowe określenie ogólnego wpływu czynników związanych ze stylem życia, wykraczających poza aktywne palenie papierosów i spożywanie alkoholu, na śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny i przyczynowo-skutkowej u chińskich kobiet. METODY I WNIOSKI Wykorzystaliśmy dane z Shanghai Women's Health Study, trwającego populacyjnego prospektywnego badania kohortowego w Chinach. W badaniu wzięło udział 71 243 kobiet w wieku od 40 do 70 lat zapisanych w latach 1996-2000, które nigdy nie paliły ani nie piły alkoholu. Ocena zdrowego stylu życia została stworzona na podstawie pięciu czynników związanych ze stylem życia, co do których wykazano, że są niezależnie powiązane z wynikami śmiertelności (normalna waga, niższy stosunek talii do bioder, codzienne ćwiczenia, osoby nigdy nie narażone na palenie przez współmałżonka, wyższe dzienne spożycie owoców i warzyw). Wynik wahał się od zera (najmniej zdrowy) do pięciu (najbardziej zdrowy) punktów. W okresie obserwacji trwającym średnio 9 lat doszło do 2860 zgonów, w tym 775 z powodu chorób układu krążenia (CVD) i 1351 z powodu raka. Skorygowane współczynniki ryzyka dla śmiertelności stopniowo malały wraz ze wzrostem liczby czynników związanych ze zdrowym stylem życia. W porównaniu do kobiet z wynikiem zerowym współczynniki ryzyka (95% przedziały ufności) dla kobiet z czterema do pięciu czynnikami wynosiły 0,57 (0,44-0,74) dla śmiertelności całkowitej, 0,29 (0,16-0,54) dla śmiertelności z powodu CVD i 0,76 (0,54-). 1.06) na śmiertelność z powodu raka. Odwrotną zależność między wynikiem zdrowego stylu życia a śmiertelnością obserwowano konsekwentnie, niezależnie od wyjściowego stanu choroby przewlekłej. Populacyjne ryzyko związane z brakiem 4-5 czynników zdrowego stylu życia wynosiło 33% dla wszystkich zgonów, 59% dla zgonów z powodu CVD i 19% dla zgonów z powodu raka. WNIOSKI W tym pierwszym badaniu, o ile wiemy, oszacowano łączny wpływ czynników związanych ze stylem życia na śmiertelność u chińskich kobiet, zdrowszy styl życia – w tym normalną wagę, niższą otyłość centralną, udział w aktywności fizycznej, brak kontaktu z małżonkiem. palenie tytoniu oraz wyższe spożycie owoców i warzyw – wiązało się ze zmniejszeniem całkowitej i zależnej od przyczyny śmiertelności wśród niepalących i niepijących kobiet w ciągu całego życia, co potwierdza znaczenie ogólnej modyfikacji stylu życia w zapobieganiu chorobom. Zobacz w dalszej części artykułu Podsumowanie redakcji.


title: Funkcjonalizowane aptamerem nanocząsteczki lipidowe celujące w osteoblasty jako nowa strategia anabolizmu kości oparta na interferencji RNA

text: Obecnie nadal istnieją poważne obawy dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności strategii anabolicznych kości opartych na interferencji RNA (RNAi), ze względu na brak bezpośrednich systemów dostarczania swoistych dla osteoblastów osteogennych siRNA. Tutaj przeprowadziliśmy badanie przesiewowe aptameru CH6 przez komórkę SELEX, celując konkretnie zarówno w szczurze, jak i ludzkie osteoblasty, a następnie opracowaliśmy funkcjonalizowane aptamerem CH6 nanocząstki lipidowe (LNP) kapsułkujące osteogeniczną domenę homologiczną plekstryny zawierającą człon 1 rodziny O (Plekho1) siRNA (CH6- LNP-siRNA). Nasze wyniki wykazały, że CH6 ułatwiał in vitro selektywny wychwyt siRNA Plekho1 przez osteoblasty, głównie poprzez makropinocytozę, i wzmacniał wyciszanie genu Plekho1 specyficznego dla osteoblastów in vivo, co sprzyjało tworzeniu się kości, poprawie mikroarchitektury kości, zwiększonej masie kostnej i ulepszonym właściwościom mechanicznym zarówno w osteopenii. i zdrowe gryzonie. Wyniki te wskazują, że specyficzne dla osteoblastów funkcjonalizowane aptamerem LNP mogą działać jako nowa strategia anabolicznej kości opartej na RNAi, zwiększając selektywność ukierunkowanego dostarczania osteogennych siRNA z poziomu tkankowego na poziom komórkowy.


title: Wysoka liczebność komórek plazmatycznych wydzielających autoprzeciwciała IgA swoiste dla transglutaminazy 2 z ograniczoną hipermutacją somatyczną w celiakii zmiany jelitowe

text: Celiakia jest zaburzeniem o podłożu immunologicznym, w którym autoprzeciwciała śluzówkowe przeciwko enzymowi transglutaminazy 2 (TG2) są wytwarzane w odpowiedzi na egzogenny antygen glutenu u osobników wykazujących ekspresję ludzkiego antygenu leukocytowego HLA-DQ2 lub HLA-DQ8 (ref. 3). Oceniliśmy w kompleksowy i bezstronny sposób odpowiedź IgA anty-TG2 przez ekspresyjne klonowanie repertuaru przeciwciał izolowanych ex vivo jelitowych komórek wydzielających przeciwciała (ASC). Odkryliśmy, że komórki plazmatyczne swoiste dla TG2 są znacznie rozszerzone w błonie śluzowej dwunastnicy u osób z aktywną chorobą trzewną. Przeciwciała specyficzne dla TG2 miały wysokie powinowactwo, ale wykazywały niewielką adaptację przez mutacje somatyczne. W przeciwieństwie do indukowanych infekcją plazmablastów krwi obwodowej, ASC specyficzne dla TG2 nie proliferowały ostatnio i nie były krótkotrwałe ex vivo. Podsumowując, obserwacje te pokazują, że istnieje repertuar linii zarodkowej o wysokim powinowactwie do TG2, który może sprzyjać masowemu wytwarzaniu autoreaktywnych limfocytów B. Przeciwciała specyficzne dla TG2 nie blokowały aktywności enzymatycznej i służyły jako substraty do sieciowania za pośrednictwem TG2, gdy są wyrażane jako IgD lub IgM, ale nie jako IgA1 lub IgG1. Mogłoby to skutkować preferencyjną rekrutacją komórek plazmatycznych z naiwnych komórek B z ekspresją IgD i IgM, co prawdopodobnie wyjaśnia, dlaczego odpowiedź przeciwciał na TG2 niesie oznaki pierwotnej odpowiedzi immunologicznej pomimo przewlekłości choroby.


title: Zmiany integralności istoty białej u dorosłych z poważnymi zaburzeniami depresyjnymi: badanie obrazowania metodą rezonansu magnetycznego.

text: CEL Celem naszego badania było zbadanie zmian integralności istoty białej u dorosłych z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD) za pomocą rezonansu magnetycznego (MRI). METODY Przeprowadziliśmy obrazowanie tensora dyfuzji za pomocą skanera 3T MRI u 45 pacjentów z dużą depresją i 45 zdrowych osób z grupy kontrolnej dobranych pod względem wieku, płci i wykształcenia. Stosując analizę opartą na wokselach, zmierzyliśmy anizotropię frakcyjną (FA) i zbadaliśmy różnice między grupami pacjentów i grup kontrolnych. Zbadaliśmy korelacje między nieprawidłowościami mikrostruktury istoty białej a nasileniem objawów, odpowiednio, wiekiem zachorowania i łącznym czasem trwania choroby. WYNIKI Stwierdziliśmy istotne zmniejszenie FA w lewej półkuli, w tym przedniej odnodze torebki wewnętrznej i dolnej części ciemieniowej pęczka podłużnego górnego, u pacjentów z MDD w porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. Pomiary obrazowania tensora dyfuzji w lewej przedniej kończynie torebki wewnętrznej były ujemnie związane z nasileniem objawów depresyjnych, nawet po skontrolowaniu wieku i płci. WNIOSEK Nasze odkrycia dostarczają nowych dowodów na mikrostrukturalne zmiany istoty białej w depresji dorosłych o późnym początku. Nasze wyniki uzupełniają wyniki obserwowane w depresji w późnym okresie życia i potwierdzają hipotezę, że zaburzenie integralności obwodu korowo-podkorowego może mieć związek z etiologią dużego zaburzenia depresyjnego.


title: [Badanie kliniczne nad terapeutycznym efektem akupunktury w leczeniu depresji poudarowej].

text: CEL Obserwacja efektu terapeutycznego „Xingnao Kaiqiao Zhenfa” (Technika akupunktury przywracania świadomości) w leczeniu depresji poudarowej. METODY W sumie 256 pacjentów po udarze podzielono na grupę akupunktury (n = 180, mężczyzna 138, kobieta 42) i grupę leków (n = 76, mężczyzna 57 i kobieta 19) zgodnie z kolejnością ich wizyt w naszym szpitalu. Stosowanymi punktami akupunkturowymi były Neiguan (PC 6), Renzhong (GV 26), Baihui (GV 20), Yintang (EX-HN 3) i Sanyinjiao (SP 6, strona dotknięta chorobą), a igły utrzymywano za każdym razem przez 20 minut. Pacjenci z grupy leków zostali poproszeni o przyjmowanie amitryptyliny (początkowo 50 mg/d, 200 mg/d). Zabieg akupunktury prowadzono dwa razy dziennie, a po miesiącu leczenia oceniano efekt terapeutyczny. Do oceny stanu depresji wykorzystano Skalę Samooceny Depresji (SDS) oraz Skalę Oceny Depresji Hamiltona (HRSD). WYNIKI Po leczeniu spośród 180 i 76 przypadków w grupach akupunktury i leków, 31 (17,2%) i 13 (17,1%) zostało wyleczonych, 73 (40,6%) i 18 (23,7%) miało wyraźną poprawę stanu depresji , 27 (15,0%) i 12 (15,8%) odnotowało poprawę, 49 (27,2%) i 33 (43,4%) nie, przy współczynnikach efektywnych wynoszących odpowiednio 72,8% i 56,6%. Wyraźnie skuteczny wskaźnik i całkowity skuteczny wskaźnik w grupie akupunktury były istotnie wyższe niż w grupie leczonej (p < 0,05). Po leczeniu łączne wyniki SDS i HRSD oraz wskaźnik nasilenia dwóch grup uległy wyraźnemu obniżeniu w porównaniu z ich indywidualnymi wynikami przed leczeniem; a efekty terapeutyczne grupy akupunktury były znacznie lepsze niż te grupy leków w zmniejszaniu SDS, HRSD i wskaźnika nasilenia (P < 0,05). Ponadto obniżone wartości depresji, pesymistycznego nastroju i drażliwości w grupie akupunktury były większe niż w grupie leczonej (p < 0,05). Nie stwierdzono istotnej różnicy między dwiema grupami w zakresie obniżonej wartości bezsenności (p > 0,05). WNIOSEK „Technika akupunktury przywracania świadomości” może skutecznie poprawić objawy pacjentów z depresją, a efekt terapeutyczny akupunktury jest znacznie lepszy niż leków dla pacjentów po udarze.


title: 30 lat NF-κB: rozkwit znaczenia dla ludzkiej patobiologii

text: NF-κB został odkryty 30 lat temu jako szybko indukowalny czynnik transkrypcyjny. Od tego czasu stwierdzono, że odgrywa on szeroką rolę w indukcji genów w różnych odpowiedziach komórkowych, szczególnie w całym układzie odpornościowym. W tym miejscu podsumowujemy skomplikowane szlaki regulacyjne obejmujące ten czynnik transkrypcyjny i wykorzystujemy ostatnie odkrycia dotyczące ludzkich chorób genetycznych, aby umieścić określone białka w ich odpowiednich kontekstach medycznych i biologicznych.


title: Zwiększona ekspresja genów białka rozprzęgającego brązowy tłuszcz (UCP)1 oraz UCP2 i UCP3 mięśni szkieletowych w kacheksji nowotworowej wywołanej MAC16.

text: Utratę masy ciała w kacheksji nowotworowej można przypisać zmniejszonemu przyjmowaniu pokarmu i/lub zwiększonemu wydatkowi energii. Zbadaliśmy role białek rozprzęgających (UCP) UCPI, -2 i -3 w mysim modelu kacheksji, gruczolakoraku MAC16. Waga spadła do 24% poniżej masy kontrolnej bez guza (P < 0,01) 18 dni po zaszczepieniu MAC16, ze znacznym zmniejszeniem masy poduszek tłuszczowych (-67%; P < 0,01) i masy mięśniowej (-20%; P < 0,01). Spożycie pokarmu było o 26-60% niższe (P < 0,01) niż w grupie kontrolnej w dniach 17-18. Myszy bez guza, karmione parami, aby dopasować hipofagię indukowaną MAC16, wykazywały mniejszą utratę wagi (10% poniżej kontroli, P < 0,01; 16% powyżej MAC-16, P < 0,01) i mniejsze spadki masy poduszek tłuszczowych (21% poniżej kontroli, P < 0,01). Temperatura wewnętrzna myszy MAC16 była znacznie niższa (-2,4 stopnia C, P < 0,01) niż u myszy kontrolnych, a karmienie parami nie miało wpływu. Myszy MAC16 wykazywały znacząco wyższe poziomy mRNA UCP1 w brązowej tkance tłuszczowej (BAT) niż u kontroli (+63%, P < 0,01), a karmienie parami nie miało wpływu. Ekspresja UCP2 i -3 w BAT nie różniła się istotnie między grupami. W przeciwieństwie do tego, poziomy mRNA UCP2 w mięśniach szkieletowych były porównywalnie zwiększone zarówno w grupach MAC16, jak i karmionych parami (odpowiednio 183 i 163% powyżej kontroli; obie, P < 0,05), bez znaczącej różnicy między tymi dwiema grupami. Podobnie, mRNA UCP3 był znacząco wyższy niż w grupie kontrolnej w obu grupach MAC16 (+163%, P <0,05) i karmionych parami (+253%, P <0,01), bez znaczącej różnicy między dwiema grupami eksperymentalnymi. Nadekspresja UCP1 w BAT u myszy niosących MAC16 może być adaptacyjną odpowiedzią na hipotermię, która jest najwyraźniej indukowana przez produkty nowotworowe; zwiększona termogeneza w BAT może zwiększyć całkowity wydatek energetyczny, a tym samym przyczynić się do wyniszczenia tkanek. Zwiększona ekspresja UCP2 i -3 w mięśniach jest przypisywana zmniejszonemu przyjmowaniu pokarmu i może być zaangażowana w wykorzystanie lipidów podczas lipolizy w kacheksji wywołanej MAC16.


title: Przeciwnowotworowe działanie statyn in vitro na raka płaskonabłonkowego głowy i szyi: przegląd systematyczny

text: TŁO Statyny są powszechnie stosowane przeciwko chorobie miażdżycowej, ale ostatnie analizy retrospektywne sugerują, że statyny również zapobiegają rakowi. Celem niniejszego przeglądu systematycznego jest weryfikacja przeciwnowotworowego wpływu statyn na raka płaskonabłonkowego głowy i szyi w warunkach in vitro. METODY Badania zebrano, przeszukując Cochrane, MEDLINE, EMBASE, LILACS i PubMed, do 9 maja 2015 r., bez ograniczeń czasowych i językowych. Wybrano jedynie badania in vitro, które omawiają wpływ statyn na raka głowy i szyi. WYNIKI Spośród 153 zidentyfikowanych prac 14 badań spełniało kryteria włączenia. Badania te wykazały, że statyny miały istotny wpływ na linie komórkowe raka płaskonabłonkowego głowy i szyi oraz wpływały na żywotność komórek, cykl komórkowy, śmierć komórki i poziomy ekspresji białek biorących udział w szlakach karcynogenezy, co potwierdza potencjalne działanie przeciwnowotworowe in vitro . Przedstawia informacje na temat biologicznych mechanizmów statyn stosowanych samodzielnie lub związanych z tradycyjną terapią raka. WNIOSKI Chociaż istnieje niewiele badań na ten temat, obecnie dostępne dowody sugerują, że statyny wskazują, że doświadczenia przedkliniczne potwierdzają potencjał statyn jako środka wspomagającego w chemioterapii i/lub radioterapii rutynowo stosowanych w leczeniu HNSCC i powinny zostać poddane dalszej ocenie klinicznej.


title: Krążące mitochondrialne DNA u pacjentów na OIT jako marker śmiertelności: derywacja i walidacja

text: TŁO Mitochondrialnego DNA (mtDNA) jest krytycznym aktywatorem stanu zapalnego i wrodzonego układu odpornościowego. Jednak poziom mtDNA nie został przetestowany pod kątem jego roli jako biomarkera na oddziale intensywnej terapii (OIOM). Postawiliśmy hipotezę, że poziomy mtDNA w krążeniu bez komórek będą związane ze śmiertelnością i poprawią przewidywanie ryzyka u pacjentów OIOM. METODY I WYNIKI Analizę poziomu mtDNA przeprowadzono w próbkach krwi uzyskanych z dwóch prospektywnych, obserwacyjnych badań kohortowych pacjentów OIOM (Brigham and Women's Hospital of Critical Illness [BWH RoCI, n = 200] oraz Molecular Epidemiology of Acute Respiratory Distress Syndrome [ME] ARDS, n = 243]). Poziomy mtDNA w osoczu oceniano przez pomiar liczby kopii genu dehydrogenazy NADH 1 przy użyciu ilościowej PCR w czasie rzeczywistym. Pacjenci na OIT z podwyższonym poziomem mtDNA (≥3200 kopii/µl osocza) mieli zwiększone prawdopodobieństwo zgonu w ciągu 28 dni od przyjęcia na OIT w obu BWH RoCI (iloraz szans [OR] 7,5, 95% CI 3,6-15,8, p = 1 ×10(-7)) i ME ARDS (OR 8,4, 95% CI 2,9-24,2, p = 9×10(-5)), podczas gdy nie odnotowano dowodów na związek u pacjentów niemedycznych na OIT. Dodanie podwyższonego poziomu mtDNA poprawiło wskaźnik reklasyfikacji netto (NRI) śmiertelności 28-dniowej wśród pacjentów na OIT po dodaniu do modeli klinicznych w obu BWH RoCI (NRI 79%, błąd standardowy 14%, p<1×10( -4)) i ME ARDS (NRI 55%, błąd standardowy 20%, p = 0,007). W kohorcie BWH RoCI osoby z podwyższonym poziomem mtDNA miały zwiększone ryzyko zgonu, nawet w analizach ograniczonych do pacjentów z sepsą lub zespołem ostrej niewydolności oddechowej. Ograniczenia badania obejmują brak danych wyjaśniających zwięzłą patologiczną rolę mtDNA u pacjentów oraz ograniczoną liczbę pomiarów dla niektórych biomarkerów. WNIOSKI Podwyższone poziomy mtDNA są związane ze śmiertelnością na OIOM, a włączenie poziomu mtDNA poprawia przewidywanie ryzyka u pacjentów medycznych na OIOM-ie. Nasze dane sugerują, że mtDNA może służyć jako żywy biomarker osocza u pacjentów medycznych na OIOM-ie.


title: Fruktozamina jest użytecznym wskaźnikiem hiperglikemii i kontroli glukozy w badaniach klinicznych i epidemiologicznych — doświadczenia przekrojowe i podłużne z kohorty AMORIS

text: KONTEKST Fruktozamina jest biomarkerem glikemicznym, który może być przydatny odpowiednio we wskazaniu i kontroli cukrzycy. CEL Celem badania była ocena fruktozaminy jako wskaźnika hiperglikemii i kontroli glikemii u chorych na cukrzycę. PROJEKT, STANOWISKO I PACJENCI W kohorcie AMORIS osoby z glukozą, fruktozaminą i HbA1c w surowicy z tego samego badania były badane przekrojowo i podłużnie (n = 10 987; 5590 na czczo przez noc). Do klasyfikacji stanów przedcukrzycowych i cukrzycy kierowano się wytycznymi American Diabetes Association. Oddzielne analizy przeprowadzono u pacjentów z nowo wykrytą lub rozpoznaną cukrzycą odpowiednio typu 1 lub typu 2. WYNIKI Wszystkie trzy biomarkery były silnie skorelowane. W odniesieniu do związku między fruktozaminą a HbA1c Pearsona u osób z cukrzycą typu 1 lub 2 zaobserwowano współczynniki korelacji liniowej Pearsona w zakresie 0,67-0,75. Analizy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 na czczo, w przypadku których wszystkie trzy biomarkery zmierzono w trzech oddzielnych przypadkach w ciągu średnio 290 dni od badania indeksowego, wykazały podobne tendencje w czasie dla glukozy, fruktozaminy i HbA1c. Rozróżnienie osób z cukrzycą i bez cukrzycy w zakresie poziomów fruktozaminy było dobre (pole pod krzywą (AUC) 0,91-0,95), a stężenie fruktozaminy 2,5 mmol/l klasyfikowało osoby z cukrzycą z czułością 61% i swoistością 97 %. WNIOSKI Fruktozamina jest ściśle związana odpowiednio z HbA1c i glukozą i może być użytecznym biomarkerem hiperglikemii i kontroli glikemii w badaniach klinicznych i epidemiologicznych.


title: Lifeact: wszechstronny marker do wizualizacji F-aktyny

text: Obrazowanie na żywo cytoszkieletu aktynowego ma kluczowe znaczenie dla badania wielu podstawowych procesów biologicznych, ale obecne podejścia do wizualizacji aktyny mają kilka ograniczeń. Tutaj opisujemy Lifeact, 17-aminokwasowy peptyd, który barwił struktury nitkowatej aktyny (F-aktyny) w komórkach i tkankach eukariotycznych. Lifeact nie zaburzał dynamiki aktyny in vitro i in vivo, a jego chemicznie modyfikowana postać peptydowa umożliwiała wizualizację dynamiki aktyny w komórkach nietransfekowalnych.


title: Odporność metod selekcji genów opartych na losowym lesie

text: Selekcja genów jest ważną częścią analizy danych z mikromacierzy, ponieważ dostarcza informacji, które mogą prowadzić do lepszego zrozumienia mechanistycznego badanego zjawiska. Jednocześnie selekcja genów jest bardzo trudna ze względu na zaszumioną naturę danych z mikromacierzy. W konsekwencji selekcji genów często dokonuje się metodami uczenia maszynowego. Do tego celu szczególnie dobrze nadaje się metoda Random Forest. W tej pracy porównano cztery najnowocześniejsze metody selekcji cech oparte na losowym lesie w kontekście selekcji genów. W analizie skoncentrowano się na stabilności doboru, ponieważ chociaż jest to konieczne do określenia istotności wyników, często jest pomijane w podobnych badaniach. Porównanie dokładności poselekcyjnej w walidacji klasyfikatorów Random Forest wykazało, że wszystkie badane metody były w tym kontekście równoważne. Metody różniły się jednak istotnie pod względem liczby wybranych genów i stabilności selekcji. Spośród analizowanych metod algorytm Boruty przewidział najwięcej genów jako potencjalnie ważnych. Stwierdzono, że często stosowaną miarą jest wskaźnik błędu klasyfikatora poselekcyjnego, który jest potencjalnie zwodniczą miarą jakości selekcji genów. Biorąc pod uwagę liczbę konsekwentnie wybranych genów, algorytm Boruty był zdecydowanie najlepszy. Chociaż była to również najbardziej intensywna obliczeniowo metoda, wymagania obliczeniowe algorytmu Boruta można było zredukować do poziomów porównywalnych z innymi algorytmami, zastępując znaczenie Random Forest porównywalną miarą z Random Ferns (podobny, ale uproszczony klasyfikator). Pomimo przyjętych założeń projektowych, minimalne optymalne metody selekcji okazały się wybierać wysoki odsetek wyników fałszywie dodatnich.


title: Ulepszone wykrywanie wariantów dzięki lokalnemu wyrównaniu krótkich odczytów danych sekwencjonowania nowej generacji przy użyciu SRMA

text: Podstawowym elementem analizy sekwencjonowania nowej generacji jest dopasowanie krótkich odczytów do genomu referencyjnego, przy czym każdy odczyt jest dopasowywany niezależnie. Jednak odczyty, w których obserwuje się tę samą niereferencyjną sekwencję DNA, są silnie skorelowane i można je wykorzystać do lepszego modelowania prawdziwej zmienności docelowego genomu. W tym miejscu opisano nowy, krótkotrwały mikro realigner, SRMA, który wykorzystuje tę korelację do lepszego rozwiązania konsensusu co do podstawowej sekwencji DNA docelowego genomu.


title: Elementy funkcjonalne w obrębie domeny wiążącej mikrotubule dyneiny

text: Dyneina oddziałuje z mikrotubulami poprzez wiązanie wrażliwe na ATP zmapowane do strukturalnie złożonego regionu łańcucha ciężkiego następującego po czwartym motywie pętli P. Praktycznie nic nie wiadomo na temat tego, w jaki sposób osiąga się i moduluje powinowactwo wiązania podczas hydrolizy ATP. Przeprowadziliśmy szczegółową analizę miejsca kontaktu mikrotubuli, stosując ekspresję fragmentów, podstawienie alaninowe i kompetycję peptydową. Nasza praca identyfikuje trzy klastry aminokwasów ważne dla fizycznego kontaktu z mikrotubulami; dwa z nich mieszczą się w regionie dzielącym homologię sekwencji z MAP1B, trzeci w regionie tuż poniżej. Podstawienia aminokwasów w dowolnym z tych regionów mogą wyeliminować lub osłabić wiązanie mikrotubul (KK3379, 80, E3385, K3387, K3397, KK3410,11, W3414, RKK3418-20, F3426, R3464, S3466 i K3467), co sugeruje, że ich aktywność są wysoce skoordynowane. Peptyd, który aktywnie wypiera MAP1B z mikrotubul zaburza wiązanie dyneiny, potwierdzając wcześniejsze dowody na podobne miejsca interakcji. Zidentyfikowaliśmy również cztery aminokwasy, których podstawienia wpływają na uwalnianie silnika z mikrotubuli (E3413, R3444, E3460 i C3469). Sugerują one, że powinowactwo wrażliwe na nukleotydy może być lokalnie kontrolowane w miejscu kontaktu. Nasza praca jest pierwszym szczegółowym opisem interakcji dyneina-tubulina i dostarcza ram do zrozumienia, jak powinowactwo jest osiągane i modulowane.


title: Czynniki transkrypcyjne Egr2 i Egr3 są niezbędne do kontroli stanu zapalnego i proliferacji komórek B i T indukowanej antygenami

text: Limfocyty zapewniają optymalną odpowiedź przeciwko patogenom przy minimalnej patologii zapalnej. Jednak wewnętrzne mechanizmy regulujące te odpowiedzi nie są znane. W tym miejscu donosimy, że usunięcie obu czynników transkrypcyjnych Egr2 i Egr3 w limfocytach spowodowało śmiertelny zespół autoimmunologiczny z nadmierną ilością cytokin prozapalnych w surowicy, ale także upośledzoną proliferacją komórek B i T indukowaną przez receptor antygenowy. Komórki B i T z defektem Egr2 i Egr3 miały nadaktywny przetwornik sygnału i aktywator transkrypcji-1 (STAT1) i STAT3, podczas gdy aktywacja czynnika transkrypcyjnego AP-1 indukowana przez receptor antygenowy była poważnie upośledzona. Odkryliśmy, że Egr2 i/lub Egr3 bezpośrednio indukowały ekspresję supresora sygnalizacji cytokin-1 (SOCS1) i SOCS3, inhibitorów STAT1 i STAT3, a także blokowały funkcję Batf, inhibitora AP-1, w komórkach B i T. Zatem Egr2 i Egr3 regulują funkcję komórek B i T w adaptacyjnych odpowiedziach immunologicznych i homeostazie poprzez promowanie sygnalizacji receptora antygenu i kontrolowanie stanu zapalnego.


title: Wpływ hiperosmolalności na fosfatazę alkaliczną i białko odpowiedzi na stres 27 komórek raka piersi MCF-7

text: MCF-7, ciągła linia komórkowa pochodząca z ludzkiego raka piersi, wykazuje bardzo niską aktywność fosfatazy alkalicznej (ALP). Enzym jest termostabilny i jest hamowany przez L-fenyloalaninę i L-fenyloalanylglicyloglicynę, ale nie przez L-homoargininę, 1-bromotetramizol lub lewamizol. Dane te wskazują, że MCF-7 wytwarza donosowo-łożyskową ALP, formę enzymu kodowo-rozwojowego niewłaściwie eksprymowaną przez różne ludzkie nowotwory. W przeciwieństwie do ludzkich komórek nowotworowych, które produkują ten enzym monofenotypowo, aktywność ALP komórek MCF-7 nie jest znacząco zwiększana przez glikokortykoidy lub maślan sodu. Dla porównania, narażenie na hiperosmolalność powoduje uderzający wzrost aktywności enzymów. Cykloheksymid blokuje ten efekt. Wyniki uzyskane w testach bezkomórkowych potwierdzono w testach cytochemicznych i immunocytochemicznych na całych komórkach. Ponieważ niektóre środki testowane w eksperymentach z modulacją enzymów wpływają na proliferację komórek, zbadano również ich możliwy wpływ na dwa białka odpowiedzi na stres (srp 27 i srp 72); zastosowano specyficzne testy immunocytochemiczne. Testy te wykazały, że glukokortykoidy nie wpływają na żadne białko; że maślan sodu nie ma wpływu na srp 27, ale zmienia wewnątrzkomórkową dystrybucję srp 72; i że hiperosmolalność, chociaż nie wpływa znacząco na srp 72, powoduje wzrost srp 27.


title: Kwas chenodeoksycholowy kwasu żółciowego zwiększa aktywność ludzkiej brązowej tkanki tłuszczowej.

text: Zainteresowanie brunatną tkanką tłuszczową (BAT) jako celem zwalczania chorób metabolicznych zostało ostatnio odnowione wraz z odkryciem funkcjonalnych BAT u ludzi. U gryzoni BAT mogą być aktywowane przez kwasy żółciowe, które aktywują dejodynazę jodotyroninową typu 2 (D2) w BAT za pośrednictwem receptora białka sprzężonego z G TGR5, co skutkuje zwiększonym zużyciem tlenu i wydatkowaniem energii. Tutaj zbadaliśmy wpływ doustnej suplementacji kwasu chenodeoksycholowego kwasu żółciowego (CDCA) na aktywność ludzkich BAT. Leczenie 12 zdrowych kobiet CDCA przez 2 dni spowodowało zwiększenie aktywności BAT. Wydatek energetyczny całego ciała był również zwiększony po leczeniu CDCA. Leczenie in vitro pierwotnych ludzkich brązowych adipocytów pochodzących z CDCA lub swoistych agonistów TGR5 zwiększyło rozprzęganie mitochondrialne i ekspresję D2, efekt, który nie występował w ludzkich pierwotnych białych adipocytach. Te odkrycia identyfikują kwasy żółciowe jako cel aktywacji BAT u ludzi.


title: RNaza H i naprawa po replikacji chronią komórki przed rybonukleotydami włączonymi do DNA

text: Tożsamość chemiczna i integralność genomu jest kwestionowana przez włączenie trifosforanów rybonukleozydów (rNTP) w miejsce trifosforanów dezoksyrybonukleozydów (dNTP) podczas replikacji. Nieprawidłowa inkorporacja jest ograniczona selektywnością replik DNA. Pokazujemy, że akumulacja monofosforanów rybonukleozydów (rNMP) w genomie powoduje stres replikacyjny i ma toksyczne konsekwencje, szczególnie przy braku RNazy H1 i RNazy H2, które usuwają rNMP. Wykazujemy, że szlaki naprawy poreplikacyjnej (PRR) – zależny od MMS2 przełącznik matrycy i zależne od Pol obejście – są kluczowe dla tolerowania obecności rNMP w chromosomach; rzeczywiście pokazujemy, że Pol ζ wydajnie replikuje ponad 1-4 rNMPs. Ponadto komórki pozbawione RNazy H akumulują mono- i poliubikwitylowany PCNA i mają konstytutywnie aktywowany PRR. Nasze odkrycia opisują kluczową funkcję RNazy H1, RNazy H2, zmiany matrycy i syntezy translezji DNA w przezwyciężaniu rNTP błędnie włączonych podczas replikacji DNA i mogą mieć znaczenie dla patogenezy zespołu Aicardi-Goutières.


title: Selektywna eliminacja wysokiej konstytutywnej aktywności lub wiązania chemokin w ludzkim herpeswirusie 8 kodowała siedem transbłonowych onkogenów ORF74.

text: Otwarta ramka odczytu 74 (ORF74) kodowana przez ludzkiego herpeswirusa 8 jest wysoce konstytutywnie aktywnym siedmiotransbłonowym (7TM) receptorem stymulowanym przez angiogenne chemokiny, np. chemokiny angiogeniczne. onkogen alfa związany ze wzrostem i hamowany przez angiostatyczne chemokiny, np. białko indukowane interferonem gamma. Myszy transgeniczne z ekspresją ORF74 pod kontrolą promotora CD2 rozwijają wysoce unaczynione guzy podobne do mięsaka Kaposiego. Poprzez ukierunkowaną mutagenezę tworzymy tutaj trzy różne fenotypy ORF74: receptor o prawidłowej, wysokiej konstytutywnej sygnalizacji na szlaku fosfolipazy C, ale pozbawiony wiązania i działania chemokin uzyskanych przez delecję 22 aminokwasów z wydłużenia N-końca; ORF74 o wysokiej konstytutywnej aktywności, ale z selektywną eliminacją stymulującej regulacji przez angiogenne chemokiny, uzyskaną przez podstawienie zasadowych reszt na zewnątrzkomórkowych końcach TM-V lub TM-VI; oraz ORF74 pozbawiony konstytutywnej aktywności, ale z zachowaną zdolnością do stymulowania przez agonistyczne chemokiny otrzymane przez wprowadzenie reszty Asp na hydrofobowej, przypuszczalnie odsłoniętej przez błonę stronie TM-II. Wywnioskowano, że staranne rozwarstwienie molekularne może selektywnie wyeliminować modulację agonisty lub odwrotnego agonisty, jak również wysoką konstytutywną aktywność kodowanego przez wirus onkogenu ORF74 i że te zmutowane formy przypuszczalnie można zastosować u zwierząt transgenicznych do identyfikacji molekularnego mechanizmu jego aktywności transformującej.


title: Ścieżka sygnalizacyjna podobna do insuliny wpływa zarówno na długowieczność, jak i reprodukcję u Caenorhabditis elegans.

text: Mutacje w daf-2 i age-1 powodują dramatyczny wzrost długowieczności, a także zatrzymanie rozwoju na etapie diapauzy dauer u Caenorhabditis elegans. daf-2 i age-1 kodują elementy insulinopodobnego szlaku sygnałowego. Zarówno daf-2, jak i age-1 działają w podobnym punkcie na genetycznej ścieżce epistazy, powodując zatrzymanie dauera i długowieczność oraz regulują aktywność genu daf-16. Mutacje w daf-16 powodują fenotyp z defektem dauer i są epistatyczne w stosunku do fenotypów zatrzymania diapauzy i wydłużenia życia mutantów daf-2 i wieku-1. Tutaj pokazujemy, że mutacje w tym szlaku wpływają również na płodność i rozwój embrionalny. Słabe allele daf-2 i uratowane przez matkę allele wieku-1, które powodują wydłużenie życia, ale nie zatrzymują się na etapie dauer, również zmniejszają płodność i żywotność. Odkryliśmy, że wiek-1 (hx546) zmniejszył aktywność zarówno matczyną, jak i zygotyczną w wieku-1. Mutacje daf-16 tłumią wszystkie fenotypy daf-2 i age-1, w tym zatrzymanie dauera, wydłużenie życia, zmniejszoną płodność i wady żywotności. Dane te pokazują, że sygnalizacja insulinowa, w której pośredniczy DAF-2 za pośrednictwem kinazy fosfatydyloinozytolu-3-OH AGE-1, reguluje reprodukcję i rozwój embrionalny, a także diapauzę dauera i długość życia, oraz że DAF-16 przekazuje te sygnały. Regulacja płodności, długości życia i metabolizmu przez insulinopodobny szlak sygnalizacyjny jest podobna do regulacji hormonalnej metabolizmu i płodności przez sygnalizację insulinową ssaków.


title: Szacowanie stężenia prionów w płynach i tkankach metodą ilościowego PMCA

text: Priony, białkowy czynnik zakaźny odpowiedzialny za choroby prionowe, można wykryć z dużą czułością za pomocą technologii cyklicznej amplifikacji nieprawidłowego fałdowania białek (PMCA). Tutaj opisujemy ilościową procedurę PMCA do obliczania stężenia bardzo niskich poziomów prionów w próbkach biologicznych. Stosując tę procedurę, określiliśmy ilości nieprawidłowo sfałdowanego białka prionowego (PrPSc) w mózgu, śledzionie, krwi i moczu chomików dotkniętych trzęsawką.


title: Pozycyjne klonowanie genu APECED

text: Autoimmunologiczny zespół wielogruczołowy typu I (APS 1, zwany również APECED) jest chorobą autosomalną recesyjną, która mapuje ludzki chromosom 21q22.3 między markerami D21S49 i D21S171 poprzez badania sprzężeń. Wyizolowaliśmy nowy gen z tego regionu, AIRE (regulator autoimmunologiczny), który koduje białko zawierające motywy sugerujące czynnik transkrypcyjny, w tym dwa motywy palca cynkowego (palca PHD), region bogaty w prolinę i trzy motywy LXXLL. W tej powieści znaleziono dwie mutacje, substytucję C→T, która zmienia kodon Arg 257 (CGA) na kodon stop (TGA) oraz substytucję A→G, która zmienia kodon Lys 83 (AAG) na kodon Glu (GAG). gen u szwajcarskich i fińskich pacjentów z APECED. Arg257stop (R257X) jest dominującą mutacją u fińskich pacjentów z APECED, odpowiadającą za 10/12 badanych alleli. Wyniki te wskazują, że gen ten jest odpowiedzialny za patogenezę APECED. Identyfikacja genu uszkodzonego w APECED powinna ułatwić diagnostykę genetyczną i potencjalne leczenie choroby oraz pogłębić nasze ogólne zrozumienie mechanizmów leżących u podstaw chorób autoimmunologicznych.


title: Kinaza białkowa aktywowana przez AMP: wszechobecny szlak sygnałowy o kluczowych rolach w układzie sercowo-naczyniowym

text: Kinaza białkowa aktywowana przez AMP (AMPK) jest kluczowym regulatorem homeostazy energetycznej komórek i całego ciała, która działa w celu przywrócenia homeostazy energetycznej w przypadku wyczerpania się ładunku energii w komórce. W ciągu ostatnich dwóch dekad stało się jasne, że AMPK reguluje kilka innych funkcji komórkowych i odgrywa określone role w tkankach sercowo-naczyniowych, regulując metabolizm serca i funkcję skurczową, a także promując działanie przeciwskurczowe, przeciwzapalne i przeciwmiażdżycowe w naczyniach krwionośnych . W tym przeglądzie omawiamy rolę AMPK w układzie sercowo-naczyniowym, w tym molekularne podstawy mutacji w AMPK, które zmieniają fizjologię serca oraz proponowane mechanizmy, za pomocą których AMPK reguluje czynność naczyń w warunkach fizjologicznych i patofizjologicznych.


title: Różnicowanie trofoblastów w komórki olbrzymie jest inicjowane przez hamowanie aktywności CDK1 przez p57/Kip2.

text: Endeduplikacja genomu podczas rozwoju ssaków jest rzadkim zdarzeniem, którego mechanizm jest nieznany. Po raz pierwszy pojawia się, gdy pozbawienie czynnika wzrostu fibroblastów 4 (FGF4) indukuje różnicowanie komórek macierzystych trofoblastu (TS) do nieproliferujących olbrzymich komórek trofoblastu (TG) wymaganych do implantacji zarodka. Tutaj pokazujemy, że RO3306 hamowanie zależnej od cyklin kinazy białkowej 1 (CDK1), enzymu wymaganego do wejścia w mitozę, indukowało różnicowanie komórek TS w komórki TG. W przeciwieństwie do tego, RO3306 indukował nieudaną endoreduplikację i apoptozę w embrionalnych komórkach macierzystych, ujawniając, że inaktywacja CDK1 wyzwala endoreduplikację tylko w komórkach zaprogramowanych do różnicowania w komórki poliploidalne. Podobnie, pozbawienie FGF4 spowodowało zahamowanie CDK1 przez nadekspresję dwóch specyficznych dla CDK inhibitorów, p57/KIP2 i p21/CIP1. Mutanty komórek TS ujawniły, że p57 było wymagane do wywołania endoreduplikacji poprzez hamowanie CDK1, podczas gdy p21 tłumiło ekspresję kinazy białkowej punktu kontrolnego CHK1, zapobiegając w ten sposób indukcji apoptozy. Ponadto komórki TS Cdk2(-/-) ujawniły, że CDK2 jest wymagane do endoreduplikacji, gdy CDK1 jest hamowane. Ekspresja p57 w komórkach TG została ograniczona do jąder fazy G, aby umożliwić aktywację fazy S przez CDK. Tak więc endoreduplikacja w komórkach TS jest wyzwalana przez hamowanie CDK1 przez p57 z równoczesnym tłumieniem odpowiedzi na uszkodzenie DNA przez p21.


title: Autofagia niezależna od Atg5 reguluje klirens mitochondrialny i jest niezbędna do przeprogramowania iPSC

text: Pomyślne generowanie indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych pociąga za sobą istotne przejście metaboliczne z mitochondrialnej fosforylacji oksydacyjnej do glikolizy podczas procesu przeprogramowania. Mechanizm tego przeprogramowania metabolicznego pozostaje jednak nieuchwytny. W tym przypadku nasze wyniki sugerują, że niezależny od Atg5 proces autofagiczny pośredniczy w usuwaniu mitochondriów, charakterystycznym zdarzeniu związanym z przemianą metaboliczną. Odkryliśmy, że blokowanie takiej autofagii, ale nie autofagii kanonicznej, hamuje klirens mitochondriów, zapobiegając z kolei indukcji iPSC. Ponadto wydaje się, że AMPK znajduje się powyżej tego szlaku autofagicznego i może być celem małych cząsteczek w celu modulowania klirensu mitochondrialnego podczas przeprogramowania metabolicznego. Nasza praca nie tylko ujawnia, że autofagia niezależna od Atg5 jest kluczowa dla ustalenia pluripotencji, ale także sugeruje, że generacja iPSC i nowotworzenie mają podobny przełącznik metaboliczny.


title: Mutacja w Orai1 powoduje niedobór odporności poprzez zniesienie funkcji kanału CRAC

text: Stymulacja komórek odpornościowych antygenem wyzwala wnikanie Ca2+ przez kanały Ca2+ aktywowane przez uwalnianie Ca2+ (CRAC), promując odpowiedź immunologiczną na patogeny poprzez aktywację czynnika transkrypcyjnego NFAT. Wcześniej wykazaliśmy, że komórki od pacjentów z jedną postacią dziedzicznego ciężkiego zespołu złożonego niedoboru odporności (SCID) mają defekt w funkcji wejścia Ca2+ opróżnionego w magazynach i funkcji kanału CRAC. W tym miejscu identyfikujemy defekt genetyczny u tych pacjentów, stosując kombinację dwóch bezstronnych podejść obejmujących cały genom: zmodyfikowanej analizy sprzężeń z macierzami polimorfizmu pojedynczego nukleotydu oraz ekranu interferencyjnego RNA Drosophila zaprojektowanego w celu identyfikacji regulatorów wejścia Ca2+ opróżnionego w magazynach i NFAT import jądrowy. Oba podejścia zbiegły się w kierunku nowego białka, które nazywamy Orai1, które zawiera cztery przypuszczalne segmenty transbłonowe. Pacjenci ze SCID są homozygotyczni pod względem pojedynczej mutacji zmiany sensu w ORAI1, a ekspresja Orai1 typu dzikiego w limfocytach T SCID przywraca opróżniony magazynowo napływ Ca2+ i prąd CRAC (ICRAC). Proponujemy, że Orai1 jest niezbędnym składnikiem lub regulatorem kompleksu kanałów CRAC.


title: Szacunki globalnego występowania niedowagi u dzieci w latach 1990 i 2015.

text: KONTEKST Jednym z kluczowych celów Milenijnych Celów Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych jest zmniejszenie o połowę występowania niedowagi wśród dzieci w wieku poniżej 5 lat w latach 1990-2015. CEL Oszacowanie tendencji w zakresie niedowagi u dzieci według regionów geograficznych świata. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Badanie serii czasowych występowania niedowagi, zdefiniowanej jako waga 2 SD poniżej średniej wagi dla wieku populacji referencyjnej National Center for Health Statistics i Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Krajowe wskaźniki chorobowości pochodzą z Światowej Bazy Danych WHO na temat wzrostu dzieci i niedożywienia, która zawiera dane dotyczące około 31 milionów dzieci w wieku poniżej 5 lat, które wzięły udział w 419 krajowych badaniach żywieniowych w 139 krajach w latach 1965-2002. została wykorzystana do oszacowania wskaźników chorobowości i liczby dzieci z niedowagą według regionu w latach 1990 i 2015 oraz do obliczenia zmian (tj. wzrostu lub spadku) tych wartości w latach 1990-2015. WYNIKI Na całym świecie przewidywano spadek rozpowszechnienia niedowagi z 26,5% w 1990 do 17,6% w 2015, zmiana -34% (95% przedział ufności [CI], -43% do -23%). Oszacowano, że w krajach rozwiniętych częstość występowania zmniejszyła się z 1,6% do 0,9%, co stanowi zmianę o -41% (95% CI, -92% do 343%). W regionach rozwijających się przewidywano spadek chorobowości z 30,2% do 19,3%, zmiana o -36% (95% CI, -45% do -26%). W Afryce prognozowano wzrost częstości występowania niedowagi z 24,0% do 26,8%, co oznacza zmianę o 12% (95% CI, 8%-16%). W Azji oszacowano, że częstość występowania zmniejszyła się z 35,1% do 18,5%, co stanowi zmianę o -47% (95% CI, -58% do -34%). Przewiduje się, że na całym świecie liczba dzieci z niedowagą spadnie z 163,8 mln w 1990 r. do 113,4 mln w 2015 r., co stanowi zmianę o -31% (95% CI, -40% do -20%). Przewiduje się, że liczby spadną we wszystkich podregionach z wyjątkiem podregionów Afryki Subsaharyjskiej, Wschodniej, Środkowej i Zachodniej, w których oczekuje się znacznego wzrostu liczby dzieci z niedowagą. WNIOSKI Przewiduje się ogólną poprawę sytuacji na świecie; jednak ani świat jako całość, ani regiony rozwijające się nie powinny osiągnąć milenijnych celów rozwoju. Wynika to w dużej mierze z pogarszającej się sytuacji w Afryce, gdzie oczekuje się, że wszystkie podregiony, z wyjątkiem Afryki Północnej, nie osiągną celu.


title: Kanoniczna sygnalizacja Wnt reguluje narządowo-specyficzne składanie i różnicowanie układu naczyniowego OUN.

text: Każdy narząd zależy od naczyń krwionośnych w zakresie tlenu i składników odżywczych, ale układ naczyniowy związany z poszczególnymi narządami może być zróżnicowany strukturalnie i molekularnie. Układ naczyniowy ośrodkowego układu nerwowego (OUN) składa się ze szczelnie zamkniętego śródbłonka, który tworzy barierę krew-mózg, podczas gdy naczynia krwionośne innych narządów są bardziej porowate. Wnt7a i Wnt7b kodują dwa ligandy Wnt wytwarzane przez nabłonek nerwowy rozwijającego się OUN z równoczesnym zajęciem naczyń. Korzystając z mysich modeli genetycznych, odkryliśmy, że te ligandy bezpośrednio celują w śródbłonek naczyniowy i że OUN wykorzystuje kanoniczny szlak sygnałowy Wnt do promowania tworzenia i różnicowania układu naczyniowego narządu specyficznego dla OUN.


title: Dysfunkcja komórek progenitorowych kości wywołuje mielodysplazję i wtórną białaczkę

text: Komórki mezenchymalne przyczyniają się do tworzenia "zrębu" większości normalnych i złośliwych tkanek, przy czym specyficzne komórki mezenchymalne uczestniczą w niszach regulacyjnych komórek macierzystych. Badając, w jaki sposób mezenchymalne komórki osteoliniowe modulują hematopoezę, pokazujemy, że delecja Dicer1 w szczególności w mysich osteoprogenitach, ale nie w dojrzałych osteoblastach, zaburza integralność hematopoezy. Doszło do mielodysplazji i pojawiła się ostra białaczka szpikowa, która nabyła kilka nieprawidłowości genetycznych przy nienaruszonym Dicer1. Badanie ekspresji genów zmienionej w osteoprogenitorach w wyniku delecji Dicer1 wykazało zmniejszoną ekspresję Sbds, genu zmutowanego w zespole Schwachmana-Bodiana-Diamonda – ludzkiej niewydolności szpiku kostnego i predyspozycji do białaczki. Delecja Sbds w mysich osteoprogenitorach wywołała dysfunkcję szpiku kostnego z mielodysplazja. W związku z tym zaburzenia określonych mezenchymalnych podzbiorów komórek zrębu mogą zaburzać różnicowanie, proliferację i apoptozę komórek heterologicznych oraz zaburzać homeostazę tkanek. Co więcej, pierwotna dysfunkcja podścieliska może prowadzić do wtórnej choroby nowotworowej, co potwierdza koncepcję onkogenezy indukowanej niszami.


title: Wytwarzanie diploidalnych zarodków z Xenopus tropicalis.

text: Spektakularną zaletą Xenopus tropicalis jest łatwość tworzenia zarodków diploidalnych przez cały rok. Poprzez proste podanie ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej badacz może wygenerować setki zsynchronizowanych embrionów poprzez zapłodnienie in vitro lub tysiące embrionów z pary kojarzącej się. Zdolność do indukowania owulacji w razie potrzeby ułatwia wiele różnych eksperymentów, takich jak embriologia eksperymentalna, manipulacja molekularna produktów genów i genetyka.


title: Pluripotencja wywołana przez październik 4 w dorosłych nerwowych komórkach macierzystych

text: Cztery czynniki transkrypcyjne Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc mogą indukować pluripotencję w mysich i ludzkich fibroblastach. Opisaliśmy wcześniej bezpośrednie przeprogramowanie dorosłych nerwowych komórek macierzystych myszy (NSC) przez Oct4 i albo Klf4 albo c-Myc. NSC endogennie eksprymują Sox2, c-Myc i Klf4, jak również kilka pośrednich markerów przeprogramowania. W tym miejscu donosimy, że egzogenna ekspresja czynnika transkrypcyjnego Oct4 specyficznego dla linii zarodkowej jest wystarczająca do wytworzenia pluripotencjalnych komórek macierzystych z NSC dorosłych myszy. Te pluripotencjalne komórki macierzyste indukowane jednym czynnikiem (1F iPS) są podobne do embrionalnych komórek macierzystych in vitro i in vivo. Te komórki mogą nie tylko skutecznie różnicować się w NSC, kardiomiocyty i komórki zarodkowe in vitro, ale są również zdolne do tworzenia potworniaków i przenoszenia do linii zarodkowej in vivo. Nasze wyniki pokazują, że Oct4 jest wymagany i wystarczający do bezpośredniego przeprogramowania NSC do pluripotencji.


title: Pierwsze kroki z drożdżami.

text: Streszczenie wydawcy Drożdże Saccharomyces cerevisiae są obecnie uznawane za system modelowy reprezentujący prostego eukariota, którego genomem można łatwo manipulować. Drożdże mają tylko nieco większą złożoność genetyczną niż bakterie i mają wiele zalet technicznych, które umożliwiły szybki postęp w genetyce molekularnej prokariontów i ich wirusów. Niektóre z właściwości, które sprawiają, że drożdże są szczególnie odpowiednie do badań biologicznych, obejmują szybki wzrost, rozproszone komórki, łatwość wysiewu replik i izolacji mutantów, dobrze zdefiniowany system genetyczny i, co najważniejsze, wysoce wszechstronny system transformacji DNA. Jako niepatogenne drożdże można obchodzić się z niewielkimi środkami ostrożności. W handlu dostępne są duże ilości normalnych drożdży piekarskich, które mogą stanowić tanie źródło do badań biochemicznych. Rozwój transformacji DNA sprawił, że drożdże są szczególnie dostępne dla technik klonowania genów i inżynierii genetycznej. Geny strukturalne odpowiadające praktycznie każdej cesze genetycznej można zidentyfikować przez komplementację z bibliotek plazmidów. Plazmidy można wprowadzać do komórek drożdży jako cząsteczki replikujące lub przez integrację do genomu. W przeciwieństwie do większości innych organizmów, integracyjna rekombinacja transformującego DNA w drożdżach przebiega wyłącznie przez rekombinację homologiczną. Sklonowane sekwencje drożdży, którym towarzyszą obce sekwencje na plazmidach, mogą być zatem dowolnie kierowane do określonych miejsc w genomie.


title: PCNA działa jako platforma molekularna, aby wywołać zniszczenie Cdt1 i zapobiec ponownej replikacji

text: Proteoliza za pośrednictwem ubikwityny czynnika licencjonowania replikacji Cdt1 (transkrypt zależny od Cdc10 1) w fazie S jest kluczowym mechanizmem, który ogranicza replikację DNA do jednej rundy na cykl komórkowy u błoniastych. W ekstraktach z jaj Xenopus, Cdt1 jest niszczony na chromatynie podczas replikacji DNA. W tym miejscu donosimy, że zależna od replikacji proteoliza Cdt1 wymaga jego interakcji z antygenem jądrowym komórek proliferujących (PCNA), homotrimerycznym czynnikiem procesywności dla polimeraz DNA. Cdt1 wiąże się z PCNA poprzez konsensusowy motyw interakcji PCNA, który jest zachowany w Cdt1 wszystkich śródstopia, a usunięcie PCNA z ekstraktów jaj hamuje zależne od replikacji zniszczenie Cdt1. Mutacja motywu interakcji PCNA daje stabilizowane białko Cdt1, które indukuje ponowną replikację. DDB1, składnik ligazy ubikwityny Cul4 E3, który pośredniczy w proteolizie ludzkiego Cdt1 w odpowiedzi na uszkodzenie DNA, jest również wymagany do zniszczenia Cdt1 zależnego od replikacji. Cdt1 i DDB1 oddziałują w ekstraktach, a obciążenie chromatyną DDB1 zależy od wiązania Cdt1 z PCNA, co wskazuje, że dokowanie PCNA aktywuje wcześniej utworzony kompleks ligazy Cdt1–Cul4DDB1. PCNA działa zatem jako platforma do niszczenia Cdt1, zapewniając skuteczną i czasowo ograniczoną dezaktywację kluczowego regulatora cyklu komórkowego.


title: Mejoza u Drosophila: widzieć to wierzyć.

text: Ostatnio osiągnięto wiele ekscytujących postępów w naszym zrozumieniu mejozy Drosophila dzięki połączeniu metod cytologicznych i genetycznych. Nowe techniki umożliwiły scharakteryzowanie pozycji chromosomu i tworzenia wrzeciona w żeńskiej mejozie I. Zidentyfikowano i stwierdzono, że białka kodowane przez geny nod i ncd, dwa geny, o których wiadomo, że są potrzebne do prawidłowego podziału chromosomów pozbawionych zdarzeń wymiany kinezynopodobne silniki. Wpływ mutacji w tych genach na wrzeciono i chromosomy, wraz z lokalizacją białek, dostarczył modelu mechanizmu mejozy I kobiet. poziom określonych sekwencji DNA. Stanowi to podstawę do wyjaśnienia molekularnych podstaw parowania mejotycznego. Techniki cytologiczne dostępne u Drosophila umożliwiły również wprowadzenie postępów w regulacji segregacji chromatyd siostrzanych. Niedawno zidentyfikowano produkty dwóch genów (mei-S332 i ord) niezbędnych do kohezji chromatyd siostrzanych. Dodatkowymi postępami w zrozumieniu mejozy Drosophila są nakreślenie funkcjonalnego centromeru za pomocą pochodnych minichromosomów oraz identyfikacja kilku genów regulatorowych cyklu komórkowego mejotycznego.


title: Wpływ aktywności fizycznej na funkcje poznawcze u osób starszych zagrożonych chorobą Alzheimera: badanie z randomizacją.

text: KONTEKST Wiele badań obserwacyjnych wykazało, że aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko pogorszenia funkcji poznawczych; jednak brakuje dowodów z randomizowanych badań. CEL Ustalenie, czy aktywność fizyczna zmniejsza tempo pogorszenia funkcji poznawczych wśród zagrożonych osób starszych. PROJEKT I USTAWIENIE Randomizowane kontrolowane badanie 24-tygodniowej interwencji fizycznej przeprowadzonej w latach 2004-2007 w aglomeracji Perth w Australii Zachodniej. Oceniający funkcje poznawcze byli zaślepieni na przynależność do grupy. UCZESTNICY Zrekrutowaliśmy ochotników, którzy zgłaszali problemy z pamięcią, ale nie spełniali kryteriów demencji. Trzysta jedenaście osób w wieku 50 lat lub starszych zostało przebadanych pod kątem kwalifikowalności, 89 nie kwalifikowało się, a 52 odmówiło udziału. W sumie zrandomizowano 170 uczestników, a 138 uczestników ukończyło 18-miesięczną ocenę. INTERWENCJA Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do grupy edukacyjnej i zwykłej opieki lub do 24-tygodniowego domowego programu aktywności fizycznej. MIAR GŁÓWNEGO WYNIKU Zmiana w wynikach Skali Oceny Choroby Alzheimera - Podskali Poznawczej (ADAS-Cog) (możliwy zakres, 0-70) w ciągu 18 miesięcy. WYNIKI W analizie zgodnej z zamiarem leczenia, uczestnicy w grupie interwencyjnej poprawili się o 0,26 punktu (95% przedział ufności, -0,89 do 0,54), a uczestnicy w grupie zwykłej opieki pogorszyli się o 1,04 punktu (95% przedział ufności, od 0,32 do 1,82) w ADAS-Cog pod koniec interwencji. Bezwzględna różnica miary wyniku między grupami interwencyjnymi i kontrolnymi wyniosła -1,3 punktu (95% przedział ufności, -2,38 do -0,22) pod koniec interwencji. Po 18 miesiącach uczestnicy w grupie interwencyjnej poprawili się o 0,73 punktu (95% przedział ufności, -1,27 do 0,03) w ADAS-Cog, a uczestnicy w grupie zwykłej opieki poprawili się o 0,04 punktu (95% przedział ufności, -0,46 do 0,88) . Nieznacznie poprawiła się również suma pól w listach słów o opóźnionym przypominaniu i ocenie klinicznej demencji, podczas gdy całkowita natychmiastowa pamięć w liście słów, kodowanie symboli cyfrowych, płynność słowna, wskaźnik depresji Becka i skrócone podsumowania komponentów fizycznych i psychicznych w 36 pozycjach znacząco się zmienić. WNIOSKI W tym badaniu dorosłych z subiektywnym upośledzeniem pamięci 6-miesięczny program aktywności fizycznej zapewnił niewielką poprawę funkcji poznawczych w ciągu 18-miesięcznego okresu obserwacji. REJESTRACJA PRÓBNA anzctr.org.au Identyfikator: ACTRN12605000136606.


title: Warianty w 6q21 implikują PRDM1 w etiologii wywołanych terapią wtórnych nowotworów złośliwych po chłoniaku Hodgkina

text: Osoby, które przeżyły pediatryczny chłoniak Hodgkina, są narażone na ryzyko wystąpienia wtórnych nowotworów złośliwych (SMN) wywołanych radioterapią. Zidentyfikowaliśmy dwa warianty na chromosomie 6q21 związane z SMN u osób, które przeżyły chłoniaka Hodgkina leczonych radioterapią jako dzieci, ale nie jako dorośli. Warianty obejmują lokus ryzyka związany ze zmniejszoną podstawową ekspresją PRDM1 (kodującą domenę PR zawierającą 1, z domeną ZNF) i upośledzoną indukcję białka PRDM1 po ekspozycji na promieniowanie. Dane te sugerują nową interakcję gen-ekspozycja, która może mieć związek z PRDM1 w etiologii SMN wywołanych radioterapią.


title: Długie profilowanie niekodującego RNA ludzkich limfoidalnych komórek progenitorowych ujawnia rozbieżność transkrypcyjną linii komórek B i komórek T

text: Aby wyjaśnić „krajobraz” transkrypcji, który reguluje zaangażowanie ludzkich limfoidalnych komórek podczas życia poporodowego, wykorzystaliśmy sekwencjonowanie RNA do złożenia długiego niekodującego transkryptomu w ludzkim szpiku kostnym i komórkach progenitorowych grasicy, obejmujących najwcześniejsze etapy specyfikacji limfoidalnej limfoidalnej B i limfoidalnej T. Ponad 3000 genów kodujących wcześniej nieznane długie niekodujące RNA (lncRNA) odkryto dzięki analizie tych rzadkich populacji. Zaangażowanie limfoidalne charakteryzowało się wzorami ekspresji lncRNA, które były wysoce specyficzne dla stadium i były bardziej specyficzne względem linii niż geny kodujące białka. Geny kodujące białka ulegające koekspresji z sąsiednimi genami lncRNA wykazały wzbogacenie o ontologie związane z różnicowaniem limfoidalnym. Znakomita swoistość globalnych wzorców ekspresji lncRNA pod względem typu komórkowego niezależnie ujawniła nowe powiązania rozwojowe wśród najwcześniejszych komórek progenitorowych w ludzkim szpiku kostnym i grasicy.


title: Rodzina białek SNARE VTI jest niezbędna dla żywotności roślin i pośredniczy w różnych szlakach transportu białek.

text: Genom Arabidopsis zawiera rodzinę v-SNARE: VTI11, VTI12 i VTI13. Jedynie VTI11 i VTI12 są wyrażane na znaczących poziomach. Chociaż te dwa białka są w 60% identyczne, uzupełniają różne szlaki transportu, gdy są wyrażane w mutancie drożdży vti1. VTI11 został niedawno zidentyfikowany jako zmutowany gen w grawitropowym pędzie mutanta zig. Tutaj pokazujemy, że mutant vti11 zig ma defekty we wzorcowaniu naczyń i transporcie auksyny. Mutant insercyjny T-DNA Arabidopsis, vti12, miał normalny fenotyp w warunkach wzrostu bogatych w składniki odżywcze. Jednak w warunkach ubogich w składniki odżywcze vti12 wykazywał fenotyp przyspieszonego starzenia, co sugeruje, że VTI12 może odgrywać rolę w szlaku autofagii roślin. VTI11 i VTI12 były również w stanie zastąpić się nawzajem w swoich odpowiednich kompleksach SNARE, a krzyżówka z podwójnym mutantem między zig i vti12 była letalna dla zarodka. Wyniki te sugerują, że pewne białko VTI1 było niezbędne dla żywotności roślin i że oba białka były częściowo funkcjonalnie zbędne.


title: CLASP łączą wychwyt mikrotubul związany z adhezją ogniskową z lokalną egzocytozą i zmianą miejsca adhezji

text: Obrót zrostów ogniskowych (FA) opartych na integrynach z macierzą zewnątrzkomórkową (ECM) ma zasadnicze znaczenie dla skoordynowanego ruchu komórek. We wspólnie migrujących ludzkich keratynocytach FA gromadzą się w pobliżu krawędzi natarcia, rosną i dojrzewają w wyniku sił skurczowych i rozkładają się pod ciałem postępującej komórki. Donosimy, że tworzenie skupisk białek CLASP1 i CLASP2 związanych z mikrotubulami wokół FA czasowo koreluje z obrotem FA. CLASP i LL5β (znane również jako PHLDB2), które rekrutują CLASP do FA, ułatwiają demontaż FA. CLASP są ponadto wymagane do degradacji ECM związanej z FA, a hamowanie metaloproteazy macierzy spowalnia rozpad FA podobnie do wyczerpywania CLASP lub PHLDB2 (LL5β). Wreszcie, wiązanie mikrotubul za pośrednictwem CLASP w FA ustanawia kierowany przez FA szlak transportu do dostarczania, dokowania i zlokalizowanej fuzji pęcherzyków egzocytarnych w pobliżu FA. Proponujemy, aby CLASP łączyły organizację mikrotubul, transport pęcherzyków i interakcje komórkowe z ECM, ustanawiając lokalny szlak wydzielania, który ułatwia obrót FA poprzez zrywanie połączeń komórka-macierz.


title: CHD4 to MAP zależna od RanGTP, która stabilizuje mikrotubule i reguluje dwubiegunowe tworzenie wrzeciona

text: TŁO Wytwarzanie związanej z GTP postaci GTPazy Ran (RanGTP) wokół chromosomów indukuje składanie wrzeciona poprzez aktywację białek zawierających sygnał lokalizacji jądrowej (NLS). Kilka białek NLS zostało zidentyfikowanych jako czynniki składania wrzeciona, ale złożoność procesu skłoniła nas do poszukiwania dodatkowych białek o różnych rolach w zespole wrzeciona. WYNIKI Identyfikujemy remodelującą chromatynę ATP-azę, CHD4, jako białko powiązane z mikrotubulami (MT) (MAP) zależne od RanGTP. Wiązanie MT następuje przez region zawierający domeny wiążące NLS i chromatynę. W ekstraktach z jaj Xenopus i hodowanych komórkach CHD4 w dużej mierze dysocjuje od chromosomów mitotycznych i częściowo lokalizuje się we wrzecionie. Immunodeplecja CHD4 z ekstraktów jaj znacznie zmniejsza ilość MT wytwarzanych wokół chromatyny i zapobiega powstawaniu wrzeciona. CHD4 RNAi zarówno w komórkach HeLa, jak i Drosophila S2 indukuje defekty w montażu wrzeciona i wyrównaniu chromosomów we wczesnej mitozie, prowadząc do nieprawidłowej segregacji chromosomów. Dalsza analiza ekstraktów jaj i komórek HeLa ujawnia, że CHD4 jest stabilizatorem MT zależnym od RanGTP. Co więcej, kompleks NuRD zawierający CHD4 promuje organizację MT w dwubiegunowe wrzeciona w ekstraktach jaj. Co ważne, ta funkcja CHD4 jest niezależna od przebudowy chromatyny. WNIOSKI Nasze wyniki ujawniają nową rolę CHD4 jako MAP wymaganej do stabilizacji MT i zaangażowanej w generowanie dwubiegunowości wrzeciona.


title: Regulacja w górę receptora muskarynowego mięśnia sercowego i prawidłowa odpowiedź na izoproterenol w odnerwionych sercach przez rodzinną polineuropatię amyloidową.

text: TŁO Pacjenci z rodzinną polineuropatią amyloidową, rzadką dziedziczną postacią amyloidozy, mają postępującą neuropatię autonomiczną. Choroba zwykle nie wywołuje niewydolności serca, ale wiąże się z nagłą śmiercią, zaburzeniami przewodzenia i zwiększonym ryzykiem powikłań podczas znieczulenia. Chociaż wyraźnie wykazano odnerwienie współczulne serca, stan postsynaptyczny autonomicznego układu nerwowego serca pozostaje niejasny. METODY I WYNIKI Przebadano 21 pacjentów (wiek 39+/-11 lat; normalne tętnice wieńcowe; frakcja wyrzutowa lewej komory 68+/-9%). W celu oceny stałych gęstości i powinowactwa mięśniowych receptorów muskarynowych zastosowano PET z (11)C-MQNB (benzylan metylochinuklidynylu), specyficznym antagonistą hydrofilowym. Sprawność działania beta-receptorów serca badano na podstawie częstości akcji serca (HR) na dożylny wlew izoproterenolu (5 minut po 2 mg atropiny, 5, 10 i 15 ng/kg na minutę przez 5 minut na krok). Średnia gęstość receptorów muskarynowych była wyższa u pacjentów niż u osób kontrolnych (B'(max), 35,5±8,9 w porównaniu z 26,1±6,7 pmol/ml, p=0,003), bez zmiany powinowactwa do receptora. Wzrost HR po wstrzyknięciu atropiny, jak również MQNB był niższy u pacjentów w porównaniu z grupą kontrolną pomimo podobnej bazowej HR (DeltaHR po atropinie, 11±21% vs 62±17%; P<0,001), zgodne z odnerwieniem przywspółczulnym. Inkrementacyjna infuzja izoproterenolu wywołała podobny wzrost HR u pacjentów i osób z grupy kontrolnej. WNIOSKI Odnerwienie autonomiczne serca w rodzinnej polineuropatii amyloidowej powoduje podwyższenie poziomu receptorów muskarynowych mięśnia sercowego, ale bez zmian w reakcji receptorów beta serca na katecholaminy.


title: Dehydrogenaza 6-fosfoglukonianowa łączy oksydacyjne PPP, lipogenezę i wzrost guza poprzez hamowanie sygnalizacji LKB1-AMPK

text: Oksydacyjny szlak pentozofosforanowy (PPP) przyczynia się do wzrostu guza, ale dokładny udział dehydrogenazy 6-fosfoglukonianowej (6PGD), trzeciego enzymu w tym szlaku, w onkogenezie pozostaje niejasny. Odkryliśmy, że tłumienie 6PGD zmniejszyło lipogenezę i biosyntezę RNA oraz podwyższył poziom ROS w komórkach nowotworowych, osłabiając proliferację komórek i wzrost guza. Wytwarzanie rybulozo-5-fosforanu za pośrednictwem 6PGD (Ru-5-P) hamuje aktywację AMPK poprzez rozerwanie aktywnego kompleksu LKB1, tym samym aktywując karboksylazę 1 acetylo-CoA i lipogenezę. Uważa się, że Ru-5-P i NADPH są prekursorami odpowiednio biosyntezy i lipogenezy RNA; zatem nasze odkrycia dostarczają dodatkowego powiązania między oksydacyjnym PPP a lipogenezą poprzez zależne od Ru-5-P hamowanie sygnalizacji LKB1-AMPK. Ponadto zidentyfikowaliśmy i opracowaliśmy inhibitory 6PGD, physcion i jego pochodną S3, które skutecznie hamowały 6PGD, proliferację komórek rakowych i wzrost guza w heteroprzeszczepach nagich myszy bez oczywistej toksyczności, co sugeruje, że 6PGD może być celem przeciwnowotworowym.


title: Roślinna jądrowa polimeraza RNA IV pośredniczy w tworzeniu siRNA i DNA zależnej od metylacji heterochromatyny

text: Wszystkie eukarionty mają trzy polimerazy RNA zależne od jądrowego DNA, a mianowicie Pol I, II i III. Co ciekawe, rośliny mają podjednostki katalityczne dla czwartej polimerazy jądrowej, Pol IV. Dowody genetyczne i biochemiczne wskazują, że Pol IV nie pokrywa się funkcjonalnie z Pol I, II lub III i jest nieistotny dla żywotności. Jednak zakłócenie genów katalitycznych podjednostek Pol IV NRPD1 lub NRPD2 hamuje asocjację heterochromatyny w chromocentrach, zbiegając się ze stratami w metylacji cytozyny w pericentromerowych klastrach genu 5S i retroelementach AtSN1. Utrata metylacji CG, CNG i CNN u mutantów Pol IV implikuje partnerstwo między Pol IV a metylotransferazą odpowiedzialną za kierowaną de novo metylację RNA. Zgodnie z tą hipotezą, gen 5S i siRNA AtSN1 są zasadniczo eliminowane z mutantów Pol IV. Dane sugerują, że Pol IV pomaga w wytwarzaniu siRNA, które są ukierunkowane na zdarzenia metylacji cytozyny de novo wymagane do fakultatywnego tworzenia heterochromatyny i asocjacji heterochromatyny wyższego rzędu.


title: Sema3A reguluje przyrost masy kostnej poprzez unerwienie czuciowe

text: Semaforyna 3A (Sema3A) jest dyfuzyjnym chemorepelentem aksonów, który odgrywa ważną rolę w kierowaniu aksonami. Wcześniejsze badania wykazały, że myszy Sema3a−/− mają liczne wady rozwojowe spowodowane nieprawidłowym unerwieniem neuronów. Tutaj pokazujemy na myszach, że Sema3A jest obficie eksprymowany w kościach, a testy oparte na komórkach wykazały, że Sema3A wpływa na różnicowanie osteoblastów w sposób autonomiczny dla komórek. W związku z tym myszy Sema3a-/- miały niską masę kostną z powodu zmniejszonego tworzenia kości. Jednak myszy z niedoborem Sema3A specyficzne dla osteoblastów (myszy Sema3acol1-/- i Sema3aosx-/-) miały normalną masę kostną, mimo że ekspresja Sema3A w kościach była znacznie zmniejszona. W przeciwieństwie do tego myszy pozbawione Sema3A w neuronach (myszy Sema3asynapsin-/- i Sema3anestin-/-) miały niską masę kostną, podobną do myszy Sema3a-/-, co wskazuje, że Sema3A pochodzenia neuronowego jest odpowiedzialny za obserwowane nieprawidłowości kości niezależnie od lokalnych wpływ Sema3A w kości. Rzeczywiście, liczba unerwień czuciowych kości beleczkowej była znacznie zmniejszona u myszy Sema3asynapsin-/-, podczas gdy unerwienie współczulne kości beleczkowej pozostało niezmienione. Co więcej, ablacja nerwów czuciowych zmniejszyła masę kostną u myszy typu dzikiego, podczas gdy nie zmniejszyła dalej niskiej masy kostnej u myszy Sema3anestyna-/-, co potwierdza zasadniczą rolę czuciowego układu nerwowego w prawidłowej homeostazie kości. Wreszcie, nieprawidłowości neuronalne u myszy Sema3a-/-, takie jak rozwój węchu, zostały zidentyfikowane u myszy Sema3asynasin-/-, wykazując, że Sema3A pochodzenia neuronowego przyczynia się do nieprawidłowego rozwoju neuronalnego obserwowanego u myszy Sema3a-/- i wskazując, że Sema3A wytwarza w neuronach reguluje rozwój neuronalny w sposób autokrynny. Badanie to pokazuje, że Sema3A reguluje przebudowę kości pośrednio, modulując rozwój nerwów czuciowych, ale nie bezpośrednio, działając na osteoblasty.


title: Bezpośrednie przeprogramowanie rodowodu: strategie, mechanizmy i zastosowania.

text: Bezpośrednie przeprogramowanie linii jednego wyspecjalizowanego typu komórek na inny przy użyciu określonych czynników zasadniczo przekształciło tradycyjne koncepcje dotyczące stabilności epigenetycznej zróżnicowanych komórek. Wraz z szybkim wzrostem typów komórek generowanych przez bezpośrednią konwersję w ostatnich latach strategia ta stała się obiecującym podejściem do wytwarzania komórek funkcjonalnych. W tym miejscu dokonujemy przeglądu ostatnich postępów w przeprogramowaniu linii, w tym identyfikacji nowych czynników przeprogramowania, leżących u podstaw mechanizmów molekularnych, strategii generowania dojrzałych funkcjonalnie komórek oraz testów do charakteryzowania komórek indukowanych. Omawiamy również postępy w stosowaniu przeprogramowania linii i główne przyszłe wyzwania dla tej strategii.


title: Zbieżne wewnątrzczaszkowe markery świadomego dostępu

text: Porównaliśmy świadome i nieświadome przetwarzanie krótkich fleszowych słów przy użyciu wizualnej procedury maskowania podczas rejestrowania wewnątrzczaszkowego elektroencefalogramu (iEEG) u dziesięciu pacjentów. Nieświadome przetwarzanie zamaskowanych słów zaobserwowano w wielu obszarach korowych, głównie we wczesnym oknie czasowym (<300 ms), czemu towarzyszyła indukowana aktywność pasma gamma, ale bez spójnej długodystansowej aktywności neuronowej, co sugeruje szybko rozpraszającą się falę sprzężenia do przodu. Natomiast świadome przetwarzanie niemaskowanych słów charakteryzowało się zbieżnością czterech odrębnych markerów neurofizjologicznych: utrzymujących się zmian napięcia, szczególnie w korze przedczołowej, dużych wzrostów mocy widmowej w paśmie gamma, wzrostów długodystansowej synchronizacji fazowej w zakresie beta, i zwiększa się przyczynowość Grangera dalekiego zasięgu. Twierdzimy, że wszystkie te środki zapewniają odrębne okna do tego samego rozproszonego stanu świadomego przetwarzania. Wyniki te mają bezpośredni wpływ na aktualne dyskusje teoretyczne dotyczące neuronalnych korelatów świadomego dostępu.


title: Hiperglikemia jest związana ze zwiększoną gęstością mineralną kości i zmniejszoną punktacją kości beleczkowatej u starszych japońskich mężczyzn: badanie Fujiwara-kyo osteoporozy u mężczyzn (FORMEN).

text: CEL Pacjenci z cukrzycą typu 2 (T2DM) mają zwiększone ryzyko złamań pomimo wyższej powierzchniowej gęstości mineralnej kości (aBMD). Badanie to miało na celu wyjaśnienie związku między stanem glikemii i insulinooporności a mikroarchitekturą kości oraz czy pentozydyna i markery obrotu kostnego odgrywają jakąkolwiek rolę w tym związku. METODY Łącznie 2012 mieszkających w społeczności mężczyzn w wieku ≥65 lat ukończyło podstawowe pomiary aBMD kręgosłupa, stężenia glukozy w osoczu na czczo (FPG) i insuliny w surowicy, hemoglobiny A1c (HbA1c), osteokalcyny, propeptydu N-końcowego prokolagenu typu I, kolagenu typu I C- końcowy sieciujący telopeptyd, winianooporny izoenzym 5b fosfatazy kwaśnej, pentozydyna, wzrost i masa ciała oraz wywiad dotyczący historii choroby. Obliczono również model homeostazy – oporność na insulinę (HOMA-IR). T2DM zdefiniowano jako zdiagnozowaną przez lekarza cukrzycę w średnim lub starszym wieku lub na podstawie wyników badań biochemicznych. Aby ocenić mikroarchitekturę kości, obliczono ocenę kości gąbczastej (TBS) dla tych samych kręgów, które zastosowano do pomiaru aBMD. WYNIKI Po wykluczeniu uczestników, którzy przebyli chorobę i/lub przyjmowali leki wpływające na metabolizm kostny, przeanalizowano 1683 mężczyzn (wiek 72,9±5,2 lat). Mężczyźni z T2DM mieli istotnie wyższe aBMD w porównaniu z osobami bez T2DM. Nie było znaczącej różnicy w TBS. Jednak poziomy FPG, HbA1c i HOMA-IR były istotnie odwrotnie skorelowane z TBS po dostosowaniu do wieku, BMI i aBMD. Analiza wieloczynnikowej regresji liniowej wykazała, że wskaźniki glikemiczne (FPG i HbA1c) były istotnie związane ze wzrostem aBMD i zmniejszeniem TBS, a HOMA-IR był związany tylko z TBS. Te powiązania nie zmieniły się po dalszym dostosowaniu pod kątem czynników obrotu kostnego i poziomów pentozydyny. WNIOSKI Hiperglikemia i podwyższona insulinooporność były związane z niskim TBS niezależnie od obrotu kostnego i stężenia pentozydyny.


title: Remodeling macierzy promuje nadciśnienie płucne poprzez sprzężenie zwrotne mechanoaktywacji obwodu YAP/TAZ-miR-130/301.

text: Nadciśnienie płucne (PH) jest śmiertelną chorobą naczyniową o zagadkowym pochodzeniu molekularnym. Odkryliśmy, że przebudowa i usztywnienie naczyniowej macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM) są wczesnymi i powszechnymi procesami, które promują PH. W wielu typach komórek naczyń płucnych takie usztywnienie ECM indukowało rodzinę mikroRNA-130/301 poprzez aktywację czynników kotranskrypcyjnych YAP i TAZ. MicroRNA-130/301 kontrolował oś PPARy-APOE-LRP8, promując odkładanie kolagenu i zależną od LOX przebudowę oraz dalszą regulację w górę YAP/TAZ poprzez mechanoaktywną pętlę sprzężenia zwrotnego. Z kolei przebudowa ECM kontrolowała przenikanie komórek naczyń płucnych poprzez taką mechanotransdukcję, modulację wydzielanych efektorów wazoaktywnych i regulację powiązanych szlaków mikroRNA. In vivo farmakologiczne hamowanie aktywności mikroRNA-130/301, APOE lub LOX polepszyło przebudowę ECM i PH. Zatem przebudowa ECM, kontrolowana przez obwód sprzężenia zwrotnego YAP/TAZ-miR-130/301, jest wczesnym wyzwalaczem PH i oferuje kombinatoryczne cele terapeutyczne dla tej wyniszczającej choroby.


title: Egzosomalny transfer miR21 pochodzącego z zrębu nadaje oporność na paklitaksel w komórkach raka jajnika poprzez celowanie w APAF1

text: Zaawansowany rak jajnika zwykle rozprzestrzenia się na trzewną tkankę tłuszczową sieci. Nie scharakteryzowano jednak molekularnych determinantów pochodzących z komórek zrębu sieci, które modulują wzrost raka jajnika. Tutaj, przy użyciu technologii sekwencjonowania nowej generacji, identyfikujemy znacznie wyższe poziomy izomiRNA mikroRNA-21 (miR21) w egzosomach i lizatach tkankowych izolowanych z adipocytów związanych z rakiem (CAA) i fibroblastów (CAF) niż w tych z komórek raka jajnika. Badania funkcjonalne ujawniają, że miR21 jest przenoszony z CAA lub CAF do komórek nowotworowych, gdzie hamuje apoptozę raka jajnika i nadaje chemooporność poprzez wiązanie się z jego bezpośrednim nowym celem, APAF1. Dane te sugerują, że złośliwy fenotyp przerzutowych komórek raka jajnika może być zmieniony przez miR21 dostarczany przez egzosomy pochodzące z sąsiednich komórek zrębu w mikrośrodowisku guza sieci, oraz że hamowanie przenoszenia miR21 pochodzącego z zrębu jest alternatywną metodą leczenia przerzutów i nawracający rak jajnika.


title: Związane z wiekiem zmiany w produkcji kwasu kinureninowego w mózgu szczura.

text: Do zbadania biosyntezy antagonisty receptora aminokwasów pobudzających o szerokim spektrum, kwasu kynurenowego (KYNA) podczas życia dorosłego szczura, zastosowano dwa oddzielne testy in vitro. Ocena anabolicznego enzymu aminotransferazy kinureninowej KYNA wykazała stały wzrost między 3 a 24 miesiącem życia we wszystkich pięciu badanych obszarach mózgu. Nie zaobserwowano zmian w wątrobie. Zmiany były szczególnie wyraźne w korze i prążkowiu, gdzie aktywność enzymatyczna wzrosła trzykrotnie w badanym okresie. Wytwarzanie KYNA z jego bioprekursora L-kinureniny również badano w skrawkach tkanek i stwierdzono, że jest ono znacznie zwiększone w korze mózgowej i hipokampie starych zwierząt. Efekt środków depolaryzujących lub zastępowania sodu był praktycznie identyczny w tkankach młodych i starych szczurów. Dane te, które są doskonale zgodne z doniesieniami o zależnym od wieku wzroście stężenia KYNA w tkance mózgowej, sugerują wzmocnione napięcie KYNA w starszym mózgu. Wraz z opisywanym spadkiem gęstości mózgowych receptorów pobudzających aminokwasów wraz z wiekiem, zwiększona produkcja KYNA może odgrywać rolę w zaburzeniach poznawczych i pamięci u starych zwierząt.


title: Do różnicowania embrionalnych komórek macierzystych wymagane jest białko Suz12 z grupy polycomb.

text: Białka grupy Polycomb (PcG) tworzą kompleksy wielobiałkowe, zwane kompleksami represyjnymi Polycomb (PRC). PRC2 zawiera białka PcG EZH2, SUZ12 i EED i hamuje transkrypcję poprzez metylację lizyny (K)27 histonu H3 (H3). Suz12 ma zasadnicze znaczenie dla aktywności PRC2, a jej inaktywacja powoduje wczesną śmiertelność zarodków myszy. Tutaj pokazujemy, że mysie embrionalne komórki macierzyste (ES) Suz12(-/-) mogą być tworzone i namnażane w hodowli tkankowej. Komórki Suz12(-/-) ES charakteryzują się globalną utratą trimetylacji H3K27 (H3K27me3) i wyższym poziomem ekspresji genów specyficznych dla różnicowania. Ponadto komórki Suz12(-/-) ES są upośledzone w prawidłowym różnicowaniu, co skutkuje brakiem represji markerów komórek ES oraz aktywacji genów specyficznych dla różnicowania. Na koniec pokazujemy, że PcG są aktywnie rekrutowane do kilku genów podczas różnicowania komórek ES, co pomimo wzrostu poziomów H3K27me3 nie zawsze jest wystarczające, aby zapobiec aktywacji transkrypcji. Podsumowując, wykazujemy, że Suz12 jest wymagany do ustanowienia specyficznych programów ekspresji wymaganych do różnicowania komórek ES. Ponadto dostarczamy dowodów na to, że PcG mają różne mechanizmy regulacji transkrypcji podczas różnicowania komórkowego.


title: Struktura 1.9 A kompleksu aktywatora proteasom-11S i implikacje dla oddziaływań proteasom-PAN/PA700.

text: Proteasomy to cylindryczne struktury, które działają w wielu procesach komórkowych poprzez degradację szerokiej gamy białek cytozolowych i jądrowych. Dostęp do substratu i uwalnianie produktu z zamkniętej komory katalitycznej następuje przez osiowe pory, które są otwierane przez kompleksy aktywatorów. W tym miejscu opisujemy struktury wysokiej rozdzielczości proteasomów archeonów typu dzikiego i zmutowanych związanych z aktywatorem PA26. Struktury te wspierają propozycję, że uporządkowana otwarta konformacja jest wymagana do proteolizy i że jej tworzenie może być wywołane przez zewnętrzne przemieszczenie otaczających reszt. Struktury i związane z nimi testy biochemiczne ujawniają mechanizm wiązania, który obejmuje interakcję między końcem PA26C a konserwowaną lizyną. Co zaskakujące, obserwacje biochemiczne wskazują na równoważną interakcję dla niepowiązanych aktywatorów zależnych od ATP PAN i PA700.


title: Wrodzony odpornościowy i wywołany chemicznie stres oksydacyjny modyfikuje dokładność translacji

text: Wierność translacyjna, niezbędna dla funkcjonowania białek i komórek, wymaga dokładnej aminoacylacji RNA (tRNA) przenoszącego. Oczyszczone syntetazy aminoacylo-tRNA wykazują dokładność jednego błędu na 10 000 do 100 000 sprzężeń. Dokładność aminoacylacji tRNA in vivo jest jednak niepewna i może być znacznie niższa. Tutaj pokazujemy, że w komórkach ssaków około 1% reszt metioninowych (Met) stosowanych w syntezie białek jest aminoacylowanych do nie-metionylo-tRNA. Co godne uwagi, misacylacja Met zwiększa się do dziesięciokrotnie po ekspozycji komórek na żywe lub niezakaźne wirusy, ligandy receptorów Toll-podobnych lub wywołany chemicznie stres oksydacyjny. Met jest błędnie acylowana do specyficznych rodzin nie-metionylo-tRNA i te błędnie acylowane Met tRNA są wykorzystywane do translacji. Mizacylacja Met jest blokowana przez inhibitor oksydaz komórkowych, co wskazuje na reaktywne formy tlenu (ROS) jako wyzwalacz błędnej acylacji. Spośród sześciu testowanych aminokwasów mizacylacja tRNA występuje wyłącznie w przypadku Met. Ponieważ wiadomo, że reszty Met chronią białka przed uszkodzeniem, w którym pośredniczy ROS, proponujemy, że misacylacja Met działa adaptacyjnie, zwiększając włączanie Met do białek w celu ochrony komórek przed stresem oksydacyjnym. Demonstrując nieoczekiwany, warunkowy aspekt dekodowania mRNA, nasze odkrycia ilustrują znaczenie rozważenia alternatywnych iteracji kodu genetycznego.


title: Sirtuiny drożdżowe a regulacja starzenia.

text: Sirtuiny są konserwatywną filogenetycznie rodziną deacetylaz białkowych zależnych od NAD(+), które zużywają jedną cząsteczkę NAD(+) na każdy łańcuch boczny deacetylowanej lizyny. Ich zapotrzebowanie na NAD(+) potencjalnie czyni je podatnymi na regulację przez fluktuacje NAD(+) lub półproduktów biosyntezy, łącząc je w ten sposób z metabolizmem komórkowym. Białko Sir2 z Saccharomyces cerevisiae jest założycielskim członkiem rodziny sirtuin i zostało dobrze scharakteryzowane jako deacetylaza histonowa, która działa w wyciszaniu transkrypcyjnym domen heterochromatyny oraz jako czynnik przedłużający żywotność replikacyjnej długości życia (RLS), zdefiniowany jako liczba komórka macierzysta dzieli się (pąki) przed starzeniem. Usunięcie SIR2 skraca RLS, podczas gdy zwiększona dawka genów powoduje wydłużenie. Co więcej, Sir2 odgrywa rolę w pośredniczeniu w korzystnym wpływie ograniczenia kalorii (CR) na długość życia, nie tylko u drożdży, ale także u wyższych eukariontów. Chociaż ten paradygmat był przedmiotem sporów i debat, pomógł również szybko popchnąć naprzód starzejącą się dziedzinę badań. S. cerevisiae ma cztery dodatkowe sirtuiny, Hst1, Hst2, Hst3 i Hst4. Ten przegląd omawia funkcję homologów Sir2 i Hst w starzeniu replikacyjnym i chronologicznym, a także omawia, w jaki sposób sirtuiny są regulowane w odpowiedzi na stresy środowiskowe, takie jak CR.