title: Starzenie się i starzenie się: krytyczne role p53

text: p53 działa jako czynnik transkrypcyjny zaangażowany w kontrolę cyklu komórkowego, naprawę DNA, apoptozę i reakcje na stres komórkowy. Jednak oprócz wywoływania zatrzymania wzrostu komórek i apoptozy, aktywacja p53 moduluje również starzenie się komórek i starzenie się organizmu. Starzenie się to nieodwracalne zatrzymanie cyklu komórkowego, które odgrywa kluczową rolę zarówno w starzeniu się, jak i silnej fizjologicznej odpowiedzi przeciwnowotworowej, która przeciwdziała urazom onkogennym. Dlatego też, poprzez regulację starzenia, p53 przyczynia się do zahamowania wzrostu guza, w sposób ściśle zależny od jego ekspresji i kontekstu komórkowego. W tym przeglądzie skupiamy się na ostatnich postępach w zakresie wkładu p53 do starzenia się komórek i jego implikacji w leczeniu raka, a także omówimy wpływ p53 na długość życia zwierząt. Ponadto opisujemy regulację kilku szlaków fizjologicznych za pośrednictwem p53, które mogą pośredniczyć w jego roli zarówno w starzeniu się, jak i starzeniu się.


title: Asymetryczna rekonstrukcja krio-EM faga MS2 ujawnia strukturę genomu in situ

text: W wirusach z jednoniciowym kwasem rybonukleinowym (RNA) składanie kapsydu wirusa i pakowanie genomu są wzajemnie powiązanymi procesami. Za pomocą mikroskopii krioelektronowej i analizy pojedynczych cząstek określiliśmy asymetryczną strukturę wirionów bakteriofaga MS2, która obejmuje 178 kopii białka płaszcza, pojedynczą kopię białka A i genomu RNA. Pokazuje to, że in situ genom wirusowego RNA może przyjąć określoną konformację. RNA tworzy rozgałęzioną sieć pętli pnia, które prawie wszystkie znajdują się w pobliżu wewnętrznej powierzchni kapsydu, wiążąc się głównie z dimerami białek otoczki, które znajdują się w połowie kapsydu. Sugeruje to, że genomowy RNA jest silnie zaangażowany w pakowanie genomu i tworzenie wirionów.


title: Wykorzystanie transpozonów do odkrycia genu raka

text: Ostatnio stało się możliwe mobilizowanie transpozonu Tc1/mariner, Śpiącej Królewny (SB), w mysich komórkach somatycznych na częstotliwościach wystarczająco wysokich, aby wywołać raka. Guzy powstają w wyniku insercyjnej mutagenezy genów nowotworowych przez SB, co ułatwia identyfikację genów i szlaków sygnałowych, które kierują powstawaniem guza. Opracowano również system warunkowej transpozycji SB, który umożliwia ograniczenie występowania mutagenezy SB, zapewniając sposób selektywnego modelowania wielu typów raka u ludzi. Mutageneza SB pozwoliła już zidentyfikować duży zbiór znanych genów nowotworowych, a także mnóstwo nowych kandydujących genów nowotworowych i potencjalnych celów dla leków.


title: Egzosomy pochodzące z komórek T zawierające mikroRNA tłumią patogenne komórki pomocnicze T 1

text: Limfocyty T regulatorowe Foxp3(+) (Treg) zapobiegają chorobom zapalnym, ale mechanistyczna podstawa supresji nie jest do końca poznana. Wyciszanie genów przez interferencję RNA może działać w sposób autonomiczny dla komórki i nieautonomiczny dla komórki, zapewniając mechanizmy regulacji międzykomórkowej. Tutaj pokazujemy, że wyciszanie genów nieautonomicznych, za pośrednictwem egzosomów zawierających miRNA, jest mechanizmem wykorzystywanym przez komórki Treg do tłumienia choroby, w której pośredniczą komórki T. Komórki Treg przeniosły mikroRNA (miRNA) do różnych komórek odpornościowych, w tym do komórek T pomocniczych 1 (Th1), hamując proliferację komórek Th1 i wydzielanie cytokin. Zastosowanie komórek Treg z niedoborem Dicer lub Rab27a i Rab27b z podwójnym niedoborem w celu zakłócenia biogenezy miRNA lub ścieżki egzosomalnej, odpowiednio, ustaliło zapotrzebowanie na miRNA i egzosomy do supresji za pośrednictwem komórek Treg. Analiza transkrypcyjna i badania inhibitorów miRNA wykazały, że pośredniczony przez egzosom transfer Let-7d z komórki Treg do komórek Th1 przyczynił się do supresji i zapobiegania chorobie ogólnoustrojowej. Badania te ujawniają mechanizm supresji za pośrednictwem komórek Treg, w której pośredniczą egzosomy zawierające miRNA.


title: Szacowanie krzywych ryzyka dla krewnych pierwszego stopnia pacjentów z chorobą Alzheimera: badanie REVEAL

text: Cel: Badanie REVEAL jest randomizowanym, kontrolowanym badaniem psychologicznego i behawioralnego wpływu ujawnienia APOE w protokole oceny ryzyka udostępnionym krewnym pierwszego stopnia pacjentów z chorobą Alzheimera. Protokół przedstawia informacje o ryzyku w postaci skumulowanych krzywych zachorowalności. W tym artykule opisano sposób oszacowania tych krzywych. Metody: Krzywe obliczono stosując regułę Bayesa do obliczenia krzywych przeżycia tylnego z uwzględnieniem informacji APOE. Wyniki: Do stworzenia krzywych ryzyka dla mężczyzn i kobiet w ramach każdego z 6 genotypów APOE zastosowano kombinację danych dotyczących przeżycia z badania MIRAGE oraz ilorazów szans APOE specyficznych dla płci i wieku. Wnioski: Wykorzystując porównawcze informacje dotyczące względnego ryzyka genotypu i dane dotyczące przeżycia z badań rodzinnych, można wygenerować oszacowanie ryzyka specyficznego dla płci, wieku i genotypu do wykorzystania w badaniu badawczym oceny ryzyka, które przedstawia ujawnienie genotypu.


title: Regulacja w górę śródbłonkowej syntazy tlenku azotu przez czynnik hiperpolaryzujący pochodzenia śródbłonkowego obejmuje szlaki sygnałowe kinazy białkowej aktywowanej mitogenami i kinazy białkowej C.

text: Uważa się, że zależne od cytochromu P450 (P450) metabolity kwasu arachidonowego, kwasy epoksyeikozatrienowe (EET), są czynnikami hiperpolaryzacyjnymi pochodzenia śródbłonkowego (EDHF), które wpływają na napięcie naczyniowe; jednak wpływ EDHF na biosyntezę tlenku azotu pochodzenia śródbłonkowego pozostaje nieznany. Zbadaliśmy regulację śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (eNOS) przez EDHF i zbadaliśmy odpowiednie zaangażowane szlaki sygnałowe. Mutanty epoksygenazy P450 CYP102 F87V, CYP2C11-CYPOR i CYP2J2 transfekowano do hodowanych komórek śródbłonka aorty bydlęcej i oceniano wpływ endogennie utworzonych lub egzogennie stosowanych EET na ekspresję i aktywność eNOS. Transfekcja epoksygenazami P450 doprowadziła do zwiększonej ekspresji białka eNOS, efektu, który został osłabiony przez jednoczesne traktowanie inhibitorem P450 17-ODYA. Analiza Northern wykazała, że transfekcja P450 doprowadziła do zwiększenia poziomów mRNA eNOS zgodnie z efektem na poziomie przedtranslacyjnym. Transfekcja epoksygenazą P450 skutkowała zwiększoną aktywnością eNOS mierzoną przez konwersję L-argininy do L-cytruliny. Dodanie syntetycznych EET (50-200 nM) do pożywki hodowlanej również zwiększyło ekspresję i aktywność eNOS. Leczenie kinazą białkową aktywowaną mitogenami (MAPK), kinazą MAPK i inhibitorami kinazy białkowej C, apigeniną, 2'-amino-3'-metoksyflawonem (PD98059) i 1-(5-izochinolinosulfonylo)-2-metylopiperazyną (H-7) ), odpowiednio, znacząco hamowały wpływ transfekcji P450 na ekspresję eNOS. Nadekspresja epoksygenaz P450 lub dodanie syntetycznych EET zwiększyły fosforylację eNOS przez Thr495, efekt, który był hamowany zarówno przez apigeninę, jak i PD98059. Nadekspresja epoksygenaz P450 u szczurów spowodowała wzrost ekspresji eNOS w aorcie, dostarczając bezpośrednich dowodów na to, że EDHF może wpływać na poziomy eNOS w naczyniach in vivo. Na podstawie tych danych dochodzimy do wniosku, że EDHF reguluje w górę eNOS poprzez aktywację szlaków sygnałowych MAPK i kinazy białkowej C.


title: Prostaglandyna E2 wspomaga wzrost guza jelitowego poprzez metylację DNA

text: Chociaż nieprawidłowa metylacja DNA jest uważana za jeden z kluczowych sposobów wyciszania genów supresorowych i naprawy DNA podczas inicjacji i progresji nowotworu, mechanizmy leżące u podstaw zmian metylacji DNA w raku pozostają niejasne. Tutaj pokazujemy, że prostaglandyna E(2) (PGE(2)) wycisza pewne geny supresorowe guza i naprawy DNA poprzez metylację DNA, aby promować wzrost guza. Odkrycia te ujawniają wcześniej nierozpoznaną rolę PGE(2) w promowaniu progresji nowotworu.


title: Nef jest fizycznie rekrutowany do synapsy immunologicznej i wzmaga aktywację limfocytów T wcześnie po zaangażowaniu TCR.

text: Białko HIV-1 Nef zwiększa patogenność wirusa i przyspiesza postęp choroby in vivo. Nef wzmaga aktywację limfocytów T w nieznanym mechanizmie, prawdopodobnie poprzez optymalizację wewnątrzkomórkowego środowiska replikacji wirusa HIV. Stosując nowy system reporterowy komórek T, odkryliśmy, że Nef ponad dwukrotnie zwiększa liczbę komórek wyrażających czynniki transkrypcyjne NF-kappaB i NFAT po stymulacji TCR. To indukowane Nef pobudzanie szlaków sygnalizacyjnych TCR zachodziło niezależnie od sygnalizacji wapniowej i obejmowało bardzo proksymalny etap przed aktywacją kinazy białkowej C. Zaangażowanie TCR przez Ag związane z MHC wyzwala tworzenie synapsy immunologicznej poprzez rekrutację mikrodomen błonowych odpornych na detergenty, zwanych tratwami lipidowymi. Około 5-10% całkowitej puli komórkowej Nef jest zlokalizowane w tratwach lipidowych. Stosując mikroskopię konfokalną i w czasie rzeczywistym, odkryliśmy, że Nef w tratwach lipidowych był rekrutowany do synapsy immunologicznej w ciągu kilku minut po zaangażowaniu Ab receptorów TCR/CD3 i CD28. Ta rekrutacja była zależna od N-końcowej domeny Nef obejmującej jej mirystoilację. Nef nie zwiększał liczby tratw lipidowych na powierzchni komórki ani synaps immunologicznych. Ostatnio badania wykazały specyficzną interakcję Nef z aktywną subpopulacją aktywowanej przez p21 kinazy-2, występującej tylko w tratwach lipidowych. W związku z tym, podstawowa rekrutacja Nef i kluczowych partnerów komórkowych (np. aktywowana aktywowana kinaza p21-2) do synapsy immunologicznej może leżeć u podstaw zwiększonej częstości komórek eksprymujących aktywne transkrypcyjnie formy NF-kappaB i NFAT oraz wynikające z tego zmiany w aktywacji limfocytów T .


title: Mikrośrodowiskowa regulacja progresji i przerzutów nowotworu

text: Nowotwory rozwijają się w złożonych środowiskach tkankowych, od których zależą od trwałego wzrostu, inwazji i przerzutów. W przeciwieństwie do komórek nowotworowych, typy komórek zrębu w mikrośrodowisku guza (TME) są stabilne genetycznie, a zatem stanowią atrakcyjny cel terapeutyczny ze zmniejszonym ryzykiem oporności i nawrotu guza. Jednak konkretnie zakłócenie działania pronowotworowego TME jest trudnym przedsięwzięciem, ponieważ TME ma różne zdolności do wywoływania zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych konsekwencji dla nowotworzenia. Ponadto wiele badań wykazało, że mikrośrodowisko jest zdolne do normalizacji komórek nowotworowych, co sugeruje, że reedukacja komórek zrębu, a nie celowana ablacja per se, może być skuteczną strategią leczenia raka. W tym miejscu omawiamy paradoksalną rolę TME w określonych stadiach progresji i przerzutów nowotworu, a także ostatnie próby terapeutyczne reedukacji komórek zrębu w TME w celu uzyskania działania przeciwnowotworowego.


title: Bezafibrat u mężczyzn z chorobą tętnic kończyn dolnych: randomizowane badanie kontrolowane.

text: CEL Ocena wpływu bezafibratu na ryzyko choroby niedokrwiennej serca i udaru mózgu u mężczyzn z chorobą tętnic kończyn dolnych. PROJEKT Randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo. USTAWIENIE 85 ogólnych praktyk i dziewięć szpitalnych klinik naczynioruchowych. UCZESTNICY 1568 mężczyzn, średni wiek 68,2 lat (zakres od 35 do 92) w momencie rekrutacji. INTERWENCJE Bezafibrat 400 mg na dobę (783 mężczyzn) lub placebo (785 mężczyzn). GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Połączenie choroby niedokrwiennej serca i udaru mózgu. Wszystkie zdarzenia wieńcowe, oddzielnie śmiertelne i niezakończone zgonem zdarzenia wieńcowe oraz same udary (drugorzędowe punkty końcowe). WYNIKI Bezafibrat nie zmniejszył częstości występowania choroby wieńcowej i udaru mózgu. Wystąpiło odpowiednio 150 i 160 zdarzeń w grupie aktywnej i placebo (ryzyko względne 0,96, 95% przedział ufności 0,76 do 1,21). Wystąpiło 90 i 111 poważnych zdarzeń wieńcowych odpowiednio w grupie aktywnej i placebo (0,81, 0,60 do 1,08), z których 64 i 65 zakończyło się zgonem (0,95, 0,66 do 1,37), a 26 i 46 nie zakończyło się zgonem (0,60, 0,36 do 0,99). ). Korzystny wpływ na zdarzenia niezakończone zgonem był największy u mężczyzn w wieku <65 lat w momencie rozpoczęcia badania, u których zaobserwowano również korzyści dla wszystkich zdarzeń wieńcowych (0,38, 0,20 do 0,72). Nie było znaczących efektów u starszych mężczyzn. Wystąpiło 60 udarów u osób aktywnie leczonych i 49 u osób otrzymujących placebo (1,34, 0,80 do 2,01). W obu grupach było 204 i 195 zgonów ze wszystkich przyczyn (1,03, 0,83 do 1,26). Bezafibrat zmniejszał nasilenie chromania przestankowego na okres do trzech lat. WNIOSKI Bezafibrat nie ma wpływu na częstość występowania choroby niedokrwiennej serca i udaru mózgu łącznie, ale może zmniejszać częstość występowania incydentów wieńcowych niezakończonych zgonem, szczególnie u osób w wieku <65 lat w momencie rozpoczęcia leczenia, u których również wszystkie incydenty wieńcowe mogą być zmniejszone.


title: Modulacja aktywności ludzkich komórek NK przez prostaglandyny.

text: Prostaglandyny (PG) powiązano z regulatorem wzrostu guza u myszy i ludzi. Ponieważ cytotoksyczność komórek NK może być ważnym elementem nadzoru immunologicznego przeciw rakowi, należy zbadać, czy ilość PG wytwarzanych przez guzy może być wystarczająca do zahamowania aktywności NK. W związku z tym zbadano wpływ różnych PG na aktywność NK ludzkich obwodowych komórek jednojądrzastych. Procentową cytotoksyczność mierzono przez uwalnianie Cr51 ze znakowanych komórek K562 i innych komórek docelowych. Przy bardzo wysokich stężeniach PG (10(-6) M) zaobserwowano supresję w przypadku PGE2, PGD2, PGA2 i PGF2 alfa. Jednak przy stężeniach PG w zakresie fizjologicznym (10(-8) M) zaobserwowano znaczącą supresję tylko dla PGE2 i PGD2. Procentowa supresja PGE2 wahała się od 77% do 9,5% w zakresie stężeń od 10(-5) do 10(-9) M (45% przy 10(-8) M). Znaczącą supresję zaobserwowano przy 10(-8) M PGE2 z 4 różnymi celami i przy stosunkach efektor:cel w zakresie od 50:1 do 12,5:1. Aby ocenić, czy efekt supresyjny PGE2 był skierowany na komórkę efektorową i/lub docelową, komórki K562 lub komórki efektorowe potraktowano wstępnie PGE2. Znaczącą supresję zaobserwowano przy wstępnym traktowaniu komórkami efektorowymi, ale nie przy wstępnym traktowaniu komórkami docelowymi. Ostatecznie określono działanie supresyjne supernatantów uzyskanych z linii komórek nowotworowych (linia komórkowa mysich fibroblastów transformowanych wirusem polioma, PY3T3). Wyraźny efekt supresyjny supernatantu można przypisać jego zawartości PGE. Wydaje się zatem, że wytwarzanie PGE przez komórki nowotworowe może być ważnym modulatorem aktywności ludzkich komórek NK.


title: Analiza związku między polimorfizmami genów z wadą przedniego gardła 1 a chorobą Alzheimera.

text: Ostatnie badania biologiczne wskazują na znaczenie białek z wadą przedniego gardła-1 (APH-1) w patogenezie choroby Alzheimera (AD). Przeskanowaliśmy geny APH-1 pod kątem obecności zmienności sekwencji za pomocą denaturującej wysokosprawnej chromatografii cieczowej i przeanalizowaliśmy ich dystrybucję we włoskiej próbce 113 pacjentów z AD i 132 kontroli. Znaleźliśmy sześć różnych polimorfizmów: trzy z nich, wszystkie w APH-1b, przewidują podstawienie aminokwasowe (T27I, V199L i F217L); pozostałe są albo ciche, albo w regionach niekodujących. Żaden z nich nie jest istotnie związany z chorobą; stratyfikacja danych według statusu nośnika apolipoproteiny E epsilon4 pokazuje trend współistnienia transwersji c+651T>G (F217L) z allelem epsilon4. Nasze dane sugerują, że polimorfizmy w regionach kodujących APH-1a/b nie są związane z wyższym ryzykiem sporadycznego AD w naszej próbie populacji włoskiej.


title: Dynamiczna regulacja epigenetyczna rakotwórczości glejaka poprzez modulację ekspresji MYC przez LSD1.

text: Dostępne dowody sugerują, że śmiertelność glejaka jest napędzana przez małe subpopulacje komórek, które samoodnawiają się i wykazują rakotwórczość. Pozostaje niejasne, czy rakotwórczość istnieje jako właściwość statyczna kilku komórek, czy jako właściwość nabyta dynamicznie. Użyliśmy tworzenia sfer guza i ksenograftu jako testów na rakotwórczość i zbadaliśmy subklony wyizolowane z ustalonych i pierwotnych linii glejaka. Nasze wyniki wskazują, że rakotwórczość glejaka jest w dużej mierze deterministyczna, jednak właściwość tę można nabyć spontanicznie przy niskich częstotliwościach. Co więcej, te dynamiczne przejścia są regulowane przez przeprogramowanie epigenetyczne przez demetylazę 1 (LSD1) specyficzną dla lizyny. Ubytek LSD zwiększa trimetylację histonu 3 lizyny 4 w locus ptasiego homologu onkogenu mielocytomatozy (MYC), co podnosi ekspresję MYC. MYC z kolei reguluje czynnik transkrypcyjny 2 linii oligodendrocytów (OLIG2), SRY (region determinujący płeć)-box 2 (SOX2) i homeobox 2 POU klasy 3 (POU3F2), podstawowy zestaw czynników transkrypcyjnych niezbędnych do przeprogramowania komórek glejaka w stany przypominające łodygi. Nasz model sugeruje, że epigenetyczna regulacja kluczowych czynników transkrypcyjnych reguluje przejścia między stanami nowotworowymi i zapewnia ramy dla rozwoju terapii glejaka wielopostaciowego.


title: Kora słuchowa śledzi dynamikę bodźców słuchowych i wzrokowych za pomocą modulacji fazy neuronalnej o niskiej częstotliwości

text: Integracja informacji z różnych domen sensorycznych w celu skonstruowania ujednoliconej reprezentacji sygnałów wielozmysłowych jest podstawową cechą percepcji w kontekstach ekologicznych. Jedna prowokacyjna hipoteza wywodząca się z neurofizjologii sugeruje, że istnieje wczesna i bezpośrednia międzymodalna modulacja fazy. Dostarczamy dowody, oparte na nagraniach magnetoencefalografii (MEG) od uczestników oglądających filmy audiowizualne, że informacja neuronowa o niskiej częstotliwości leży u podstaw synergicznej koordynacji informacji pomiędzy strumieniami słuchowymi i wizualnymi. W szczególności, faza odpowiedzi w pasmach delta i theta 2-7 Hz niesie solidną (w pojedynczych próbach) i użyteczną informację (do analizowania struktury czasowej) o dynamice bodźca w obu modalnościach sensorycznych jednocześnie. Eksperymenty te są pierwszymi, które pokazują na ludziach, że określony mechanizm korowy, modulacja fazy delta-theta we wczesnych obszarach sensorycznych, odgrywa ważną „aktywną” rolę w ciągłym śledzeniu naturalistycznych strumieni audiowizualnych, przenoszących dynamiczne informacje wielozmysłowe i odzwierciedlających interakcja międzyzmysłowa w czasie rzeczywistym.


title: Diagnostyka i leczenie refluksu żołądkowo-przełykowego u niemowląt.

text: Refluks żołądkowo-przełykowy (GOR) i choroba refluksowa przełyku (GORD) występują często w pierwszych miesiącach życia. Refluks żołądkowo-przełykowy może być pierwotnym zaburzeniem motoryki przewodu pokarmowego, ale może być również wtórny do innych schorzeń, takich jak alergia na białko mleka krowiego. Obiektywna diagnoza może być trudna, ponieważ może brakować korelacji między wywiadem, wynikami monitorowania pH i histologią. Ciężki GORD może powodować niewielkie objawy, a łagodny GOR może powodować poważne objawy. Istnieje kilka różnych interwencji terapeutycznych. Krótko mówiąc, zagęszczona formuła zmniejsza regurgitację, a alginiany i inhibitory pompy protonowej mogą być stosowane w celu zmniejszenia kwaśnego GOR, w zależności od nasilenia GORD. Brakuje danych dotyczących skuteczności leków prokinetycznych lub są one rozczarowujące. Jeśli chodzi o skutki uboczne, zainteresowanie skupiło się na cyzaprydzie, chociaż inne cząsteczki mają podobne działanie. Długofalowe skutki uboczne, takie jak żywieniowe konsekwencje postępowania terapeutycznego, nie zostały wystarczająco zbadane, zwłaszcza w przypadku cząsteczek redukujących kwasowość.


title: Zwiększona wrażliwość limfocytów T doświadczonych antygenem poprzez wzbogacenie kompleksów oligomerycznych receptorów limfocytów T.

text: Chociaż limfocyty T pamięci reagują silniej na stymulację i są bardziej wrażliwe na niskie dawki antygenu niż naiwne limfocyty T, molekularne podstawy tej zwiększonej wrażliwości pozostają niejasne. Wcześniej wykazaliśmy, że receptor komórek T (TCR) istnieje jako różnej wielkości oligomery na powierzchni spoczynkowych komórek T i że duże oligomery są preferencyjnie aktywowane w odpowiedzi na niskie dawki antygenu. Poprzez biochemię i mikroskopię elektronową wykazaliśmy teraz, że wcześniej stymulowane i pamięciowe limfocyty T mają więcej i większe oligomery TCR na powierzchni komórki niż ich naiwne odpowiedniki. Rekonstytucja komórek i myszy z mutantem punktowym podjednostki CD3ζ, który upośledza tworzenie oligomerów TCR, wykazała, że zwiększona wielkość oligomerów TCR była bezpośrednio odpowiedzialna za zwiększoną wrażliwość komórek T doświadczających antygenu. Dlatego proponujemy, że mechanizm „dojrzewania zachłanności” leży u podstaw pamięci antygenowej komórek T.


title: G*Power 3: elastyczny program statystycznej analizy mocy dla nauk społecznych, behawioralnych i biomedycznych.

text: G*Power (Erdfelder, Faul i Buchner, 1996) został zaprojektowany jako ogólny samodzielny program do analizy mocy dla testów statystycznych powszechnie stosowanych w badaniach społecznych i behawioralnych. G*Power 3 to główne rozszerzenie i udoskonalenie poprzednich wersji. Działa na powszechnie używanych platformach komputerowych (tj. Windows XP, Windows Vista i Mac OS X 10.4) i obejmuje wiele różnych testów statystycznych z rodzin testów t, F i chi2. Ponadto zawiera analizy mocy dla testów z i niektóre testy dokładne. G*Power 3 zapewnia ulepszone kalkulatory wielkości efektu i opcje graficzne, obsługuje zarówno tryby wprowadzania oparte na dystrybucji, jak i na projekcie, a także oferuje wszystkie rodzaje analiz mocy, którymi użytkownicy mogą być zainteresowani. Podobnie jak jego poprzednicy, G*Power 3 jest darmowy.


title: Dynamiczne oddziaływania kortaktyny i błonowej metaloproteinazy macierzy typu 1 w owadopodiach: określenie etapów powstawania i funkcji inwazyjnych.

text: Przerzutowe komórki nowotworowe, które aktywnie migrują i atakują otaczające tkanki, polegają na invadopodia w celu degradacji barier macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM). Invadopodia to wypustki błony, które lokalizują enzymy wymagane do degradacji ECM. Niewiele wiadomo na temat powstawania, funkcji i regulacji inwazji. Tutaj pokazujemy, że invadopodia mają dwa różne aspekty: (a) strukturalny do organizowania komórkowego cytoszkieletu aktynowego w celu utworzenia wypukłości błony oraz (b) funkcjonalny do stosowania enzymu(ów) proteolitycznego(ych) do degradacji ECM. Inhibicja małego interferującego RNA (siRNA) wykazała, że organizacja struktury owadopodiów wymaga kortaktyny, podczas gdy badania nad inhibitorami proteazy zidentyfikowały metaloproteinazę macierzy typu 1 (MT1-MMP) jako kluczowy enzym naczyniowopodkowy odpowiedzialny za degradację macierzy żelatynowej w linii komórkowej raka piersi MDA-MB -231. Zahamowanie składania struktur inwazyjnych przez zubożenie kortaktyny spowodowało blokadę degradacji macierzy z powodu niepowodzenia tworzenia się inwazyjnych. Inhibicja proteazy lub deplecja siRNA MT1-MMP umiarkowanie zmniejszyła tworzenie struktur invadopodialnych, które zidentyfikowano jako nagromadzenie aktyny-kortaktyny w brzusznej błonie komórkowej przylegającej do macierzy. Invadopodia, które były w stanie utworzyć się po zahamowaniu lub wyczerpaniu MT1-MMP, zachowały nagromadzenie aktyny-kortaktyny, ale nie były w stanie degradować macierzy. Badanie komórek w różnych punktach czasowych oraz obrazowanie żywych komórek ujawniło cztery odrębne stadia inwazyjne: agregację błonowej kortaktyny na błonach przylegających do macierzy, akumulację MT1-MMP w obszarze akumulacji kortaktyny, degradację macierzy w obszarze inwazyjnym, a następnie kortaktynę dysocjacja z obszaru ciągłej akumulacji MT1-MMP związanej z ogniskami zdegradowanej macierzy. W oparciu o te wyniki proponujemy krokowy model powstawania i funkcji invadopodia.


title: PEP-FOLD: zaktualizowany serwer przewidywania struktury de novo dla cyklicznych peptydów zarówno liniowych, jak i wiązanych mostkiem dwusiarczkowym

text: W kontekście ponownego zainteresowania peptydami jako terapeutykami, ważne jest posiadanie zasobów on-line do przewidywania struktury 3D peptydów o dobrze zdefiniowanych strukturach w roztworze wodnym. Przedstawiamy zaktualizowaną wersję PEP-FOLD pozwalającą na obróbkę zarówno liniowych, jak i związanych dwusiarczkowo cyklicznych peptydów za pomocą 9-36 aminokwasów. Serwer umożliwia zdefiniowanie wiązań dwusiarczkowych i dowolnej bliskości pozostałości-pozostałości pod kierunkiem biologów. Stosując benchmark 34 cyklicznych peptydów z jednym, dwoma i trzema wiązaniami dwusiarczkowymi, najlepsze modele PEP-FOLD odbiegają o średni RMS 2,75 Å od pełnych struktur NMR. Wykorzystując test porównawczy 37 liniowych peptydów, PEP-FOLD lokalizuje konformacje o najniższej energii odbiegające o 3 Å RMS od sztywnych rdzeni NMR. Ewolucja PEP-FOLD to nowa usługa online, która zastąpi poprzedni serwer. Serwer jest dostępny pod adresem: http://bioserv.rpbs.univ-paris-diderot.fr/PEP-FOLD.


title: Dyskryminacja bodźców mowy na podstawie wzorców faz odpowiedzi neuronalnych zależy od akustyki, ale nie od rozumienia.

text: Bodźce mowy powodują u słuchacza aktywność neuronalną, którą można zaobserwować jako przebiegi falowe za pomocą magnetoencefalografii. Chociaż kształty fal różnią się znacznie w zależności od próby ze względu na aktywność niezwiązaną z bodźcem, wykazano, że zdania mówione mogą być dyskryminowane na podstawie wzorców fazowych pasma teta (3-7 Hz) w kształtach fali odpowiedzi pojedynczej próby. Ponadto stwierdzono, że manipulacje obwiednią sygnału mowy i jego subtelną strukturą, które zmniejszają zrozumiałość, powodują skorelowane obniżenie wydajności rozróżniania, co sugeruje związek między wzorcami fazowymi pasma teta a rozumieniem mowy. Niniejsze badanie bada naturę tej zależności, przyjmując hipotezę, że wzorce fazowe pasma teta odzwierciedlają przede wszystkim przetwarzanie przez korę modulacji o niskiej częstotliwości (<40 Hz) obecnych w sygnale akustycznym i wymaganych dla zrozumiałości, a nie przetwarzanie związane wyłącznie ze zrozumieniem (np. leksykalny, składniowy, semantyczny). Używając bodźców, które są dość podobne do normalnych zdań wypowiadanych pod względem charakterystyki modulacji o niskiej częstotliwości, ale są niezrozumiałe (tj. ich odpowiedniki odwrócone w czasie), stwierdzamy, że skuteczność rozróżniania oparta na wzorcach fazowych pasma teta jest równa dla obu typów bodźców . Zgodnie z wcześniejszymi odkryciami obserwujemy również, że podczas gdy wzorce fazowe pasma teta różnią się między bodźcami, wzorce mocy nie. Używamy modelu symulacyjnego pojedynczej próby odpowiedzi na bodźce zdaniowe, aby zademonstrować, że zsynchronizowane fazowo reakcje na modulacje sygnału akustycznego o niskiej częstotliwości mogą uwzględniać nie tylko fazę, ale także wyniki mocy. Symulacja zapewnia wgląd w interpretację wyników empirycznych w odniesieniu do modeli cofania fazy i wzmocnienia mocy wywołanej odpowiedzi.


title: Oddychaj więcej przy słabszych mięśniach oddechowych w nadciśnieniu płucnym.

text: Zmęczenie wysiłkowe i duszność ograniczają codzienną aktywność pacjentów z nadciśnieniem płucnym 1. Objawy te zwykle tłumaczy się niezdolnością przeciążonej prawej komory do perfuzji płuc i dostosowania ogólnoustrojowego dostarczania tlenu do zapotrzebowania na tlen. W związku z tym u pacjentów z nadciśnieniem płucnym obserwuje się zmniejszenie szczytowego poboru tlenu, progu beztlenowego, pulsu tlenowego, wydajności wentylacji i dystansu 6-minutowego marszu 2–8. Ten profil ergospirometryczny jest uderzająco podobny do profilu zastoinowej niewydolności serca 8-12, co dodatkowo potwierdza pogląd, że upośledzona adaptacja rzutu serca do zapotrzebowania obwodowego na tlen jest główną przyczyną zmniejszonej wydolności wysiłkowej. Jednak zarówno w przypadku nadciśnienia płucnego, jak i niewydolności serca, zmienne ergospirometryczne i odległość marszu są lepiej skorelowane z klasą czynnościową i rokowaniem niż z funkcją hemodynamiczną 3, 6, 7, 10–12. Ponadto, wielokrotnie zgłaszano upośledzenie funkcji mięśni szkieletowych w niewydolności serca, co podsyca „hipotezę mięśniową” wiążącą objawy duszności i zmęczenia z odruchami metaboreceptorów i/lub ergoreceptorów w mięśniach szkieletowych 13. Hipoteza dotycząca mięśni sugeruje trwałą aktywację współczulnego układu nerwowego, która rzeczywiście wykazano, że występuje w niewydolności serca 14, a ostatnio także w nadciśnieniu płucnym 15. Do tej pory nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących funkcji mięśni szkieletowych w tętniczym nadciśnieniu płucnym. W bieżącym wydaniu European Respiratory Journal Meyer i in. 16 podaje dane sugerujące, że siła mięśni oddechowych jest zmniejszona w tętniczym nadciśnieniu płucnym. W prospektywnym badaniu z udziałem 37 pacjentów z idiopatycznym nadciśnieniem płucnym zmierzono znaczne spadki maksymalnego ciśnienia wdechowego (MIP) i wydechowego (MEP) wraz ze wzrostem ciśnienia niedrożności jamy ustnej w ciągu pierwszych 0,1 s od wdechu (p 0,1), co sugeruje nieodpowiednie mięśnie …


title: Kwas octowy aktywuje szlak sygnałowy kinazy białkowej aktywowanej przez AMP w celu regulacji metabolizmu lipidów w hepatocytach bydlęcych

text: Wpływ kwasu octowego na metabolizm lipidów wątroby u przeżuwaczy różni się znacznie od tego u zwierząt monogastrycznych. Dlatego celem pracy było zbadanie mechanizmu regulacji kwasu octowego na metabolizm lipidów wątroby u krów mlecznych. Szlak sygnałowy kinazy białkowej aktywowanej przez AMP (AMPK) odgrywa kluczową rolę w regulacji metabolizmu lipidów w wątrobie. In vitro hepatocyty bydlęce hodowano i traktowano różnymi stężeniami octanu sodu (zobojętniony kwas octowy) i BML-275 (inhibitor AMPKα). Kwas octowy zużywał duże ilości ATP, co powodowało wzrost fosforylacji AMPKα. Wzrost fosforylacji AMPKα zwiększał ekspresję i aktywność transkrypcyjną receptora α aktywowanego przez proliferatory peroksysomów, co zwiększało ekspresję genów utleniania lipidów, zwiększając tym samym utlenianie lipidów w bydlęcych hepatocytach. Ponadto podwyższona fosforylacja AMPKα zmniejszyła ekspresję i aktywność transkrypcyjną białka 1c wiążącego elementy regulatorowe steroli i białka wiążącego element reagujący na węglowodany, co zmniejszyło ekspresję genów lipogenicznych, zmniejszając tym samym biosyntezę lipidów w hepatocytach bydlęcych. Ponadto aktywowana AMPKα hamowała aktywność karboksylazy acetylo-CoA. W konsekwencji zawartość triglicerydów w hepatocytach traktowanych octanem była znacząco obniżona. Wyniki te wskazują, że kwas octowy aktywuje szlak sygnałowy AMPKα w celu zwiększenia utleniania lipidów i zmniejszenia syntezy lipidów w hepatocytach bydlęcych, zmniejszając w ten sposób akumulację tłuszczu w wątrobie u krów mlecznych.


title: Nieświadomość hipoglikemii i niewystarczająca kontrregulacja hipoglikemii: brak związku przyczynowego z autonomiczną neuropatią cukrzycową.

text: CEL Zbadanie tradycyjnego poglądu, że nieświadomość hipoglikemii i niewystarczająca kontrregulacja hipoglikemii w cukrzycy insulinozależnej są objawami neuropatii autonomicznej. PROJEKT Perspektywiczna ocena nieświadomości hipoglikemii oraz szczegółowa ocena neuropatii autonomicznej u pacjentów z cukrzycą insulinozależną w zależności od adekwatności ich kontrregulacji hipoglikemicznej. USTAWIENIE Jeden rutynowy oddział diabetologiczny w uniwersyteckim szpitalu klinicznym. PACJENCI 23 Pacjenci w wieku 21-52 lat z cukrzycą insulinozależną (7 z objawami sugerującymi neuropatię autonomiczną, 9 z poważnym problemem klinicznym z hipoglikemią i 7 bez objawów neuropatii autonomicznej i bez problemów z hipoglikemią) oraz 10 osób z grupy kontrolnej o podobnym rozkładzie wieku , bez osobistej lub rodzinnej historii cukrzycy. GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATU Obecność neuropatii autonomicznej oceniana testem najdłuższych włókien współczulnych (test plamy acetylocholiny), testem źrenic i zestawem siedmiu testów funkcji autonomicznej układu sercowo-naczyniowego; adekwatność hipoglikemicznej kontrregulacji glukozy podczas testu z wlewem insuliny 40 mU/kg/h; historia nieświadomości hipoglikemii; oraz odpowiedź osoczowego polipeptydu trzustkowego podczas hipoglikemii, która zależy od nienaruszonego i odpowiadającego autonomicznego unerwienia trzustki. WYNIKI Niewiele było dowodów na neuropatię autonomiczną zarówno u 12 pacjentów z cukrzycą, którzy nie byli świadomi hipoglikemii w wywiadzie, jak i u 7 pacjentów z niewystarczającą kontrregulacją hipoglikemii. Natomiast u wszystkich siedmiu pacjentów z wyraźnymi objawami neuropatii autonomicznej nie stwierdzono w wywiadzie nieświadomości hipoglikemii, au sześciu na siedmiu stwierdzono odpowiednią kontrregulację hipoglikemii. Nieświadomość hipoglikemii i niewystarczająca kontrregulacja hipoglikemii były istotnie powiązane (p < 0,01). Odpowiedź polipeptydu trzustkowego w osoczu u pacjentów z cukrzycą z odpowiednią kontrregulacją, ale bez neuropatii autonomicznej, nie różniła się znacząco od odpowiedzi w grupie kontrolnej (zmiana w polipeptydzie trzustkowym w osoczu 226,8 v 414 pmol/l). Pacjenci z neuropatią autonomiczną wykazywali znikomą odpowiedź polipeptydową trzustki w osoczu (3,7 pmol/l), ale ta odpowiedź była również osłabiona u pacjentów z niewystarczającą kontrregulacją hipoglikemii (72,4 pmol/l) w porównaniu z grupą kontrolną (p < 0,05) . WNIOSKI Nieświadomość hipoglikemii i niewystarczająca kontrregulacja glukozy podczas hipoglikemii są ze sobą powiązane, ale nie są spowodowane neuropatią autonomiczną. Przytępiona odpowiedź polipeptydów trzustkowych w osoczu u pacjentów z niewystarczającą hipoglikemiczną kontrregulacją może odzwierciedlać zmniejszoną aktywność autonomiczną, będącą konsekwencją zmniejszonej odpowiedzi ośrodkowego ośrodka regulacji stężenia glukozy, zamiast klasycznej neuropatii autonomicznej.


title: Nieprawidłowości genetyczne w przewlekłej białaczce limfocytowej: gdzie jesteśmy i dokąd idziemy

text: Nieprawidłowości chromosomalne w przewlekłej białaczce limfocytowej (PBL) są wykrywane nawet u 80% pacjentów. Wśród nich delecje 11q, 13q, 17p i trisomii 12 mają znaną wartość prognostyczną i odgrywają ważną rolę w patogenezie i ewolucji CLL, determinując wyniki leczenia pacjentów i strategie terapeutyczne. Standardowe metody stosowane do identyfikacji tych aberracji genomowych obejmują zarówno konwencjonalną cytogenetykę prążków G (CGC), jak i hybrydyzację fluorescencyjną in situ (FISH). Chociaż analizy FISH zostały wdrożone jako złoty standard, CGC umożliwia identyfikację translokacji chromosomowych i złożonych kariotypów, z których ostatnie wiążą się ze słabymi wynikami. Macierze genomowe mają wyższą rozdzielczość, która pozwala na wykrycie tajemniczych nieprawidłowości, chociaż nie zostały one w pełni zaimplementowane w rutynowych laboratoriach. W ostatnich latach metody sekwencjonowania nowej generacji (NGS) pozwoliły zidentyfikować szeroki zakres mutacji genów (np. TP53, NOTCH1, SF3B1 i BIRC3), które poszerzyły naszą wiedzę na temat rozwoju CLL, co pozwoliło nam udoskonalić zarówno podgrupy prognostyczne, jak i lepsze strategie terapeutyczne. Ewolucja klonalna również pojawiła się ostatnio jako kluczowy punkt w CLL, integrując zmiany cytogenetyczne i mutacje w dynamicznym modelu, który poprawia naszą wiedzę na temat jej przebiegu klinicznego i nawrotu.


title: Ekspresja receptora naskórkowego czynnika wzrostu identyfikuje funkcjonalnie i molekularnie odrębne komórki inicjujące nowotwór w ludzkim glejaku wielopostaciowym i jest wymagana do glejogenezy.

text: Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) jest znanym diagnostycznym i, choć kontrowersyjnym, prognostycznym markerem ludzkiego glejaka wielopostaciowego (GBM). Jednak jego funkcjonalna rola i znaczenie biologiczne w GBM pozostają nieuchwytne. Tutaj pokazujemy, że wiele subpopulacji komórek GBM może być oczyszczonych z próbek pacjentów z GBM iz linii nowotworowych komórek macierzystych (CSC) w oparciu o ekspresję EGFR i innych przypuszczalnych markerów CSC. Wszystkie te subpopulacje są odrębne molekularnie i funkcjonalnie, są rakotwórcze i potrzebują ekspresji EGFR w celu promowania eksperymentalnej nowotworzenia. Wśród nich komórki inicjujące nowotwór (TIC) z ekspresją EGFR wykazują najbardziej złośliwy fenotyp funkcjonalny i molekularny. W związku z tym, modulacja ekspresji EGFR przez strategie wzmocnienia i utraty funkcji w liniach GBM CSC odpowiednio wzmacnia i zmniejsza ich zdolność rakotwórczą, co sugeruje, że EGFR odgrywa fundamentalną rolę w glejogenezie. Odkrycia te otwierają możliwość nowych scenariuszy istotnych terapeutycznie, ponieważ obecność funkcjonalnie heterogenicznych subpopulacji EGFR(pos) i EGFR(neg) TIC w tym samym guzie może wpływać na odpowiedź kliniczną na leczenie.


title: Apoptoza wywołana stresem związana z mutacją zerową genu dezaminazy redukującego RNA ADAR1.

text: Jeden rodzaj edycji RNA obejmuje konwersję reszt adenozynowych do inozyny w dwuniciowym RNA poprzez działanie deaminaz adenozynowych działających na RNA (ADAR). Edycja sekwencji kodującej RNA A-do-I może skutkować syntezą białek niekodowanych bezpośrednio w genomie. ADAR edytuje również niekodujące sekwencje docelowych RNA, takie jak introny i regiony nieulegające translacji 3', co może wpływać na splicing, translację i stabilność mRNA. Zidentyfikowano trzech członków rodziny genów ADAR ssaków (ADAR1-3). Tutaj zbadaliśmy fenotypy myszy homozygotycznych pod kątem mutacji null ADAR1. Chociaż żywe embriony ADAR1-/- o normalnym wyglądzie ogólnym można było odzyskać do E11.5, w wielu tkankach wykryto powszechną apoptozę. Fibroblasty pochodzące z zarodków ADAR1-/- były również podatne na apoptozę indukowaną przez pozbawienie surowicy. Nasze wyniki wykazują zasadnicze wymagania dla ADAR1 w embriogenezie i sugerują, że działa on promując przeżycie wielu tkanek poprzez edycję jednego lub więcej dwuniciowych RNA wymaganych do ochrony przed apoptozą indukowaną stresem.


title: Wynik wymiany nerek od wielu par dawców za pomocą algorytmu internetowego.

text: Wymiana nerek dawcy jest uznaną metodą przezwyciężenia niezgodności par dawca-biorca (DRP). Opracowano skomputeryzowany algorytm wymiany nerki dawcy i przetestowano go w warunkach wieloośrodkowych. Algorytm sporządzono zgodnie z konsensusem uczestniczących ośrodków. Umożliwia wykonanie wszystkich możliwych kombinacji wymiany nie tylko między dwoma niekompatybilnymi DRP, ale także cyklicznie między trzema DRP i wybiera optymalny zestaw kombinacji wymiany, biorąc pod uwagę kilka czynników, które mogą wpłynąć na wynik wymienionego przeszczepu. Algorytm został zaimplementowany jako program internetowy, a dopasowanie przeprowadzono pięć razy. Do badania włączono 53 DRP z pięciu ośrodków transplantacyjnych. Liczba DRP zarejestrowanych w każdym dopasowaniu wynosiła 38 (25:13), 39 (34:5), 33 (31:2), 32 (28:4) i 34 (30:4) (przeniesienie: nowy ). Liczby wygenerowanych kombinacji wymian wynosiły 4:11, 3:17, 2:12, 2:3 i 2:3 (wymiana dwuparowa:wymiana trójparowa), a liczby DRP w wybranych kombinacjach wymiennych wynosiły sześć , 12, sześć, pięć i cztery w każdym dopasowaniu. Liczby DRP z biorcą grupy krwi O lub dawcą AB wynosiły odpowiednio pięć i jeden w wybranych kombinacjach wymiennych. Sześć DRP z dwuparowych kombinacji wymiennych i sześć DRP z trójparowych kombinacji wymiennych przeszło pomyślnie transplantację. Skomputeryzowany algorytm wymiany nerek dawcy wypróbowano nie tylko między dwoma niekompatybilnymi DRP, ale także cyklicznie między trzema DRP. Wykazano, że algorytm może poprawić wyniki wymiany nerek dawcy, zwłaszcza w przypadku DRP w niekorzystnej sytuacji z biorcami krwi typu O lub dawcami AB.


title: Aktywacja światłem Channelrodopsyny-2 w pobudliwych komórkach Caenorhabditis elegans wyzwala szybkie reakcje behawioralne

text: W celu zbadania funkcji określonych neuronów w ich natywnych obwodach pożądane jest precyzyjne kontrolowanie ich aktywności. Często wymaga to sekcji, aby umożliwić dokładną stymulację elektryczną lub zastosowanie neuroprzekaźników, a zatem jest z natury trudne u żywych zwierząt, zwłaszcza w małych organizmach modelowych. Tutaj zastosowaliśmy kanał rodopsyny-2 (ChR2), bezpośrednio bramkowany światłem kanał kationowy z zielonej algi Chlamydomonas reinhardtii, w pobudliwych komórkach nicienia Caenorhabditis elegans, aby wywołać określone zachowania, po prostu przez oświetlenie. Rodopsyny kanałowe to 7-transbłonowe białka helisy, które przypominają bakteriorodopsynę z pompą protonową napędzaną światłem, a także wykorzystują chromofor all-trans siatkówki, ale do otwierania wewnętrznego poru kationowego. W komórkach mięśniowych aktywowany światłem ChR2 wywoływał silne, jednoczesne skurcze, które były zmniejszone na tle zmutowanych kanałów Ca2+ typu L bramkowanych napięciem (VGCC) i receptorów ryanodynowych (RyRs). Analiza elektrofizjologiczna wykazała szybkie prądy wewnętrzne, które utrzymywały się tak długo, jak oświetlenie. Gdy ChR2 ulegał ekspresji w neuronach mechanosensorycznych, światło wywoływało zachowania związane z wycofaniem, które normalnie są wywoływane przez stymulację mechaniczną. Co więcej, ChR2 umożliwił aktywność tych neuronów u mutantów pozbawionych mechanosensorycznych kanałów jonowych MEC-4/MEC-10. Tak więc określone neurony lub mięśnie wyrażające ChR2 mogą być szybko i odwracalnie aktywowane przez światło u żywych i zachowujących się, a także poddanych sekcji zwierząt.


title: Aktywność neuronalna reguluje remielinizację poprzez przekazywanie sygnału glutaminianu do prekursorów oligodendrocytów

text: Regeneracja mieliny może wystąpić spontanicznie w chorobach demielinizacyjnych, takich jak stwardnienie rozsiane (MS). Jednak nie do końca poznane pozostają mechanizmy leżące u podstaw i przyczyny jego częstego niepowodzenia. Tutaj pokazujemy, stosując model remielinizacji in-vivo, że zdemielinizowane aksony są elektrycznie aktywne i generują synapsy de novo z rekrutowanymi komórkami progenitorowymi oligodendrocytów (OPC), które wkrótce po wywołaniu uszkodzenia wykrywają aktywność neuronów poprzez ekspresję AMPA (α-amino- Receptory kwasu 3-hydroksy-5-metylo-4-izoksazolepropionowego)/kainianu. Blokowanie aktywności neuronalnej, uwalniania pęcherzyków aksonów lub receptorów AMPA w zmianach demielinizowanych powoduje zmniejszoną remielinizację. W przypadku braku aktywności neuronalnej obserwuje się około 6-krotny wzrost liczby OPC w obrębie zmian i zmniejszony odsetek zróżnicowanych oligodendrocytów. Te odkrycia ujawniają, że aktywność neuronalna i uwalnianie glutaminianu instruują OPC do różnicowania się w nowe mielinujące oligodendrocyty, które odzyskują utraconą funkcję. Kolokalizacja OPC z presynaptycznym białkiem VGluT2 w zmianach chorobowych SM implikuje, że ten mechanizm może zapewnić nowe cele do terapeutycznego wzmocnienia remielinizacji.


title: Próg agregacji białka ekspansyjnego poliglutaminy i toksyczności komórkowej jest dynamiczny i ma na niego wpływ starzenie się u Caenorhabditis elegans.

text: Badania zmutowanego genu w chorobie Huntingtona i ośmiu powiązanych chorobach neurodegeneracyjnych zidentyfikowały ekspansję poliglutaminy (poliQ) jako podstawę toksyczności komórkowej. To odkrycie doprowadziło do hipotezy choroby, że agregacja białek i dysfunkcja komórkowa mogą wystąpić przy progu około 40 reszt glutaminowych. Tutaj testujemy tę hipotezę poprzez ekspresję znakowanych fluorescencyjnie białek poliQ (Q29, Q33, Q35, Q40 i Q44) w komórkach mięśniowych ściany ciała Caenorhabditis elegans i pokazujemy, że młodzi dorośli wykazują ostrą granicę przy 35-40 glutaminach związanych z pojawienie się agregatów białkowych i utrata ruchliwości. Co zaskakujące, genetycznie identyczne zwierzęta z ekspresją prawie progowych powtórzeń poliQ wykazywały wysoki stopień zmienności w wyglądzie agregatów białkowych i toksyczności komórkowej, która była zależna od długości powtórzeń i nasilała się podczas starzenia. Rolę genetycznie zdeterminowanych szlaków starzenia w progresji zależnej od wieku agregacji, w której pośredniczy poliQ i toksyczności komórkowej, badano poprzez ekspresję Q82 na tle zmutowanych zwierząt w wieku 1, które wykazują wydłużoną długość życia. Zaobserwowaliśmy dramatyczne opóźnienie toksyczności poliQ i pojawienia się agregatów białkowych. Dane te dostarczają eksperymentalnego wsparcia dla hipotezy progowej toksyczności zależnej od poliQ w organizmie doświadczalnym i podkreślają znaczenie progu jako punktu, w którym modyfikatory genetyczne i starzenie wpływają na środowisko biochemiczne i homeostazę białek w komórce.


title: Zapalenie spotyka się z rakiem, z NF-κB jako swatką

text: Zapalenie jest podstawową reakcją ochronną, która czasami zawodzi i staje się głównym kofaktorem w patogenezie wielu przewlekłych chorób człowieka, w tym raka. Tutaj dokonujemy przeglądu związku ewolucyjnego i przeciwstawnych funkcji czynnika transkrypcyjnego NF-κB w zapaleniu i raku. Chociaż wydaje się, że NF-κB odgrywa wyraźną rolę promującą nowotwory w wielu typach raka, NF-κB ma mylącą rolę w niektórych nowotworach. Zrozumienie aktywności i funkcji NF-κB w kontekście onkogenezy ma kluczowe znaczenie dla jego skutecznego oswajania, ważnego wyzwania dla współczesnej biologii raka.


title: IgBLAST: narzędzie do analizy sekwencji domen zmiennych immunoglobulin

text: Domena zmienna sekwencji immunoglobuliny (IG) jest kodowana przez wiele genów, w tym gen zmienny (V), gen różnorodności (D) i gen łączący (J). Analiza sekwencji IG zazwyczaj wymaga identyfikacji każdego genu, a także porównania zmienności sekwencji w kontekście określonych regionów. Narzędzia ogólnego przeznaczenia, takie jak program BLAST, mają jedynie ograniczone zastosowanie do takich zadań, ponieważ przeorganizowana natura sekwencji IG i zmienna długość każdego genu wymaga wielu rund przeszukiwania BLAST dla pojedynczej sekwencji IG. Dodatkowo ręczny montaż różnych genów jest trudny i podatny na błędy. Aby rozwiązać te problemy i ułatwić inne typowe zadania w analizie sekwencji IG, opracowaliśmy narzędzie do analizy sekwencji IgBLAST (http://www.ncbi.nlm.nih.gov/igblast/). Za pomocą tego narzędzia użytkownicy mogą przeglądać dopasowania do genów linii zarodkowej V, D i J, szczegóły połączeń rearanżacji, nakreślenie regionów zrębowych domeny IG V i regionów determinujących komplementarność. IgBLAST ma możliwość analizowania sekwencji nukleotydowych i białkowych oraz może przetwarzać sekwencje w partiach. Co więcej, IgBLAST umożliwia jednoczesne przeszukiwanie baz danych genów linii zarodkowej i innych baz danych sekwencji, aby zminimalizować ryzyko pominięcia możliwie najlepiej dopasowanego genu V linii zarodkowej.


title: Dowody w praktyce. Zastosowanie psychologicznych modeli zmian w implementacji opartej na dowodach.

text: Psychiatrzy od dawna uznają, że rutynowa praktyka kliniczna musi być kształtowana i informowana przez dowody zewnętrzne (Lewis, 1958). Psychiatrzy byli jednymi z pierwszych, którzy wykorzystali wieloośrodkowe randomizowane badania kontrolowane (wykazujące skuteczność leków przeciwpsychotycznych), a psychologowie byli jednymi z pierwszych w dziedzinie zdrowia, którzy opracowali techniki metaanalizy. Również pracownicy socjalni wskazują na swoją tradycję, publikując jedno z najwcześniejszych kontrolowanych badań (Lehrman, 1949).


title: Sygnalizacja Wnt ustanawia przednio-tylną polaryzację neuronów i wymaga retromeru u C. elegans.

text: Wydzielane białka Wnt wpływają na łączność neuronalną poprzez regulację prowadzenia aksonów, morfogenezę dendrytyczną i tworzenie synaps. Donosimy o nowej roli białek Wnt i Frizzled w ustalaniu przednio-tylnej polaryzacji neuronów mechanosensorycznych ALM i PLM u C. elegans. Zakłócenie sygnalizacji Wnt prowadzi do całkowitego odwrócenia polaryzacji ALM i PLM: wyrostek przedni przyjmuje długość, wzór rozgałęzień i właściwości synaptyczne wyrostka tylnego typu dzikiego i odwrotnie. Różne, ale nakładające się zestawy białek Wnt regulują polaryzację neuronów w różnych obszarach ciała. Wnts działa bezpośrednio na PLM za pośrednictwem Frizzled LIN-17. Ponadto pokazujemy, że są one potrzebne do rozgałęzienia aksonów i skierowanego do przodu wzrostu aksonów. Odkryliśmy również, że retromer, konserwatywny kompleks białkowy, który pośredniczy w transcytozie i transporcie białek z endosomu do aparatu Golgiego, odgrywa kluczową rolę w sygnalizacji Wnt. Mutacje delecyjne podjednostek retromerowych powodują polaryzację ALM i PLM oraz inne defekty związane z Wnt. Pokazujemy, że białko retromerowe VPS-35 jest wymagane w komórkach z ekspresją Wnt i proponujemy, że do wygenerowania w pełni aktywnego sygnału Wnt potrzebna jest aktywność retromeru.


title: Regulowana opaska żołądkowa i konwencjonalna terapia cukrzycy typu 2: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST Badania obserwacyjne sugerują, że chirurgiczna utrata masy ciała może być skuteczną terapią cukrzycy typu 2. CEL Ustalenie, czy chirurgiczna utrata masy ciała skutkuje lepszą kontrolą glikemii i mniejszą potrzebą stosowania leków przeciwcukrzycowych niż konwencjonalne podejścia do utraty masy ciała i kontroli cukrzycy. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Niezaślepione, randomizowane, kontrolowane badanie przeprowadzone od grudnia 2002 do grudnia 2006 w University Obesity Research Center w Australii, z ogólną rekrutacją społeczności do ustalonych programów leczenia. W badaniu wzięło udział 60 otyłych pacjentów (BMI >30 i <40) z niedawno rozpoznaną (<2 lata) cukrzycą typu 2. INTERWENCJE Konwencjonalna terapia cukrzycy z naciskiem na utratę wagi poprzez zmianę stylu życia vs laparoskopowa regulowana opaska żołądkowa z konwencjonalną opieką diabetologiczną. GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATU Remisja cukrzycy typu 2 (stężenie glukozy na czczo <126 mg/dl [7,0 mmol/l] i stężenie hemoglobiny glikowanej [HbA1c] <6,2% przy braku leczenia glikemicznego). Pomiary drugorzędowe obejmowały wagę i składniki zespołu metabolicznego. Analiza została wykonana zgodnie z intencją leczenia. WYNIKI Spośród 60 włączonych pacjentów 55 (92%) ukończyło dwuletnią obserwację. Remisję cukrzycy typu 2 osiągnęło 22 (73%) w grupie chirurgicznej i 4 (13%) w grupie konwencjonalnej terapii. Względne ryzyko remisji w grupie chirurgicznej wyniosło 5,5 (95% przedział ufności, 2,2-14,0). W grupie chirurgii i terapii konwencjonalnej po 2 latach średnia (SD) straciła odpowiednio 20,7% (8,6%) i 1,7% (5,2%) masy ciała (p < 0,001). Remisja cukrzycy typu 2 była związana z utratą masy ciała (R2 = 0,46, P < 0,001) i niższymi wyjściowymi poziomami HbA1c (razem R2 = 0,52, P < 0,001). W żadnej z grup nie było poważnych komplikacji. WNIOSKI Uczestnicy randomizowani do leczenia chirurgicznego mieli większe szanse na osiągnięcie remisji cukrzycy typu 2 poprzez większą utratę masy ciała. Wyniki te należy potwierdzić w większej, bardziej zróżnicowanej populacji i ocenić długoterminową skuteczność. REJESTRACJA PRÓBNA actr.org Identyfikator: ACTRN012605000159651.


title: Integracja terapii antyretrowirusowej z leczeniem gruźlicy.

text: TŁO Wcześniej informowaliśmy, że połączenie terapii antyretrowirusowej (ART) z leczeniem gruźlicy zmniejsza śmiertelność. Jednak czas na rozpoczęcie ART podczas leczenia gruźlicy pozostaje nierozstrzygnięty. METODY Przeprowadziliśmy otwarte, randomizowane, kontrolowane badanie w trzech grupach w Republice Południowej Afryki z udziałem 642 pacjentów ambulatoryjnych, wszystkich z gruźlicą (potwierdzoną dodatnim rozmazem plwociny w kierunku prątków kwasoopornych), zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności i CD4+T liczba komórek mniejsza niż 500 na milimetr sześcienny. Przedstawiono wyniki w grupie wcześniejszej ART (ART rozpoczęta w ciągu 4 tygodni po rozpoczęciu leczenia gruźlicy, 214 pacjentów) i późniejszej grupie ART (ART rozpoczęta w ciągu pierwszych 4 tygodni fazy kontynuacji leczenia gruźlicy, 215 pacjentów) . WYNIKI Na początku mediana liczby limfocytów T CD4+ wynosiła 150 na milimetr sześcienny, a mediana miana wirusa wynosiła 161 000 kopii na mililitr, bez istotnych różnic między dwiema grupami. Częstość występowania zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS) lub zgonu wynosiła 6,9 przypadków na 100 osobolat w grupie wcześniejszej ART (18 przypadków) w porównaniu z 7,8 na 100 osobolat w grupie późniejszej ART (19 przypadków). (współczynnik zachorowalności, 0,89; 95% przedział ufności [CI], 0,44 do 1,79; p=0,73). Jednak wśród pacjentów z liczbą limfocytów T CD4+ mniejszą niż 50 na milimetr sześcienny częstość występowania AIDS lub zgonów wyniosła odpowiednio 8,5 i 26,3 przypadków na 100 osobolat (współczynnik zachorowalności 0,32; 95% CI 0,07). do 1,13; P=0,06). Częstość występowania zapalnego zespołu rekonstytucji immunologicznej (IRIS) wynosiła odpowiednio 20,1 i 7,7 przypadków na 100 osobolat (współczynnik zachorowalności 2,62; 95% CI, 1,48 do 4,82; P<0,001). Zdarzenia niepożądane wymagające zmiany leków przeciwretrowirusowych wystąpiły u 10 pacjentów w grupie wcześniejszej ART i 1 pacjenta w grupie późniejszej ART (p=0,006). WNIOSKI Wczesne rozpoczęcie ART u pacjentów z liczbą limfocytów T CD4+ poniżej 50 na milimetr sześcienny zwiększyło przeżycie wolne od AIDS. Odroczenie rozpoczęcia ART do pierwszych 4 tygodni fazy kontynuacji leczenia gruźlicy u osób z wyższą liczbą limfocytów T CD4+ zmniejszyło ryzyko IRIS i innych działań niepożądanych związanych z ART bez zwiększania ryzyka AIDS lub zgonu. (Finansowany przez plan awaryjny prezydenta USA na rzecz pomocy w przypadku AIDS i inne; numer SAPIT ClinicalTrials.gov, NCT00398996.).


title: Z bloodjournal.hematologylibrary.org na PENN STATE UNIVERSITY 23 lutego 2013 r. Wyłącznie do użytku osobistego.

text: Megakariocyt (MK) to naturalnie poliploidalna komórka, z której powstają płytki krwi. Poliploidyzacja następuje przez endomitozę, która była procesem uważanym za niepełną mitozę przerwaną w anafazie. Tutaj wykorzystaliśmy poklatkową konfokalną mikroskopię wideo do wizualizacji procesu endomitotycznego pierwotnych ludzkich megakariocytów. Nasze wyniki pokazują, że przejście od mitozy do endomitozy odpowiada późnemu niepowodzeniu cytokinezy, któremu towarzyszy ruch wsteczny 2 komórek potomnych. Nie zaobserwowano nieprawidłowości w centralnym wrzecionie endomitotycznych MK. Powstawała bruzda, ale pierścień kurczliwy był nieprawidłowy, ponieważ brakowało akumulacji niemięśniowej miozyny IIA. Ponadto w dipolarnych endomitotycznych MK podczas telofazy zaobserwowano defekt wydłużania komórek. RhoA i F-aktyna były częściowo skoncentrowane w miejscu bruzdowania. Zahamowanie szlaku Rho/Rock spowodowało zniknięcie F-aktyny w strefie środkowej i wzrost poziomu ploidii MK. To zahamowanie wiązało się z wyraźniejszym defektem tworzenia bruzdy oraz wydłużenia wrzeciona. Nasze wyniki sugerują, że późne niepowodzenie cytokinezy odpowiedzialnej za proces endomitotyczny jest związane z częściowym defektem aktywacji szlaku Rho/Rock.


title: Kluczowa rola IL-21 w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu błony naczyniowej oka.

text: IL-21 jest plejotropową cytokiną typu 1, która ma wspólny łańcuch γ receptora cytokinowego, γ(c), z IL-2, IL-4, IL-7, IL-9 i IL-15. IL-21 jest najbardziej homologiczna do IL-2. Te cytokiny są kodowane przez sąsiednie geny, ale są funkcjonalnie różne. Podczas gdy IL-2 promuje rozwój regulatorowych komórek T i zapewnia ochronę przed chorobami autoimmunologicznymi, IL-21 promuje różnicowanie komórek Th17 i bierze udział w kilku chorobach autoimmunologicznych, w tym cukrzycy typu 1 i toczniu rumieniowatym układowym. Jednak role IL-21 i IL-2 w chorobach autoimmunologicznych OUN, takich jak stwardnienie rozsiane i zapalenie błony naczyniowej oka, są kontrowersyjne. Tutaj wygenerowaliśmy transgeniczne myszy z podwójnym reporterem Il21-mCherry/II2-emGFP i wykazaliśmy, że rozwój eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia błony naczyniowej oka (EAU) skorelowany był z obecnością limfocytów T wyrażających współekspresję IL-21 i IL-2 w siatkówce. Ponadto myszy Il21r(-/-) były bardziej odporne na rozwój EAU niż myszy typu dzikiego, a adopcyjny transfer limfocytów T Il21r(-/-) indukował znacznie mniej ostry EAU, podkreślając potrzebę IL-21 w rozwoju tej choroby i sugerując, że blokowanie szlaków sygnalizacyjnych IL-21/γ(c) może zapewnić środki do kontrolowania chorób autozapalnych OUN.


title: Fosforybozylotransferaza nikotynamidu / wisfatyna nie katalizuje tworzenia mononukleotydu nikotynamidu w osoczu krwi

text: Fosforybozylotransferaza nikotynamidu (Nam) (NAMPT) jest enzymem limitującym szybkość w syntezie NAD ssaków, katalizującym tworzenie mononukleotydu nikotynamidu (NMN) z Nam i 5-fosforybozylo-1-pirofosforanu (PRPP). NAMPT został również opisany jako adipocytokina wisfatyna o różnorodnym działaniu, chociaż fizjologiczne znaczenie tego białka pozostaje niejasne. Zaproponowano, że możliwe działanie wisfatyny odbywa się za pośrednictwem zewnątrzkomórkowego tworzenia NMN. Jednak nie wykryliśmy NMN w osoczu krwi myszy, nawet za pomocą wysoce specyficznej i czułej chromatografii cieczowej/tandemowej spektrometrii masowej. Co więcej, w przestrzeniach pozakomórkowych nie ma lub jest mało ATP, aktywatora NAMPT. Zakwestionowaliśmy zatem, czy wisfatyna katalizuje tworzenie in situ NMN w takim środowisku pozakomórkowym. Aby odpowiedzieć na to pytanie, określiliśmy tutaj wartości K(m) dla substratów Nam i PRPP w reakcji NAMPT bez lub z ATP przy użyciu rekombinowanego ludzkiego enzymu i stwierdziliśmy, że 1 mM ATP drastycznie obniża wartości K(m) dla substratów, w konkretnego PRPP do jego wewnątrzkomórkowego stężenia. Zgodnie z danymi kinetycznymi, tylko wtedy, gdy ATP jest obecne na poziomie milimolowym, NAMPT skutecznie katalizował tworzenie NMN przy wewnątrzkomórkowych stężeniach substratów. Znacznie niższe stężenia Nam i prawie brak PRPP i ATP w osoczu krwi sugerują, że NAMPT nie powinien skutecznie katalizować swojej reakcji w środowisku zewnątrzkomórkowym. Rzeczywiście, NAMPT nie tworzył NMN w osoczu krwi. Z tych analiz kinetycznych enzymu i ilościowego oznaczenia jego substratów, aktywatora i produktu wnioskujemy, że wisfatyna nie uczestniczy w tworzeniu NMN w środowisku zewnątrzkomórkowym. Wraz z brakiem NMN w osoczu krwi, nasz wniosek nie wspiera koncepcji „systemowej biosyntezy NAD za pośrednictwem NAMPT”. Nasze badanie pogłębiłoby obecne zrozumienie fizjologii wisfatyny.


title: Replikacja wirusa zapalenia wątroby typu B jest regulowana przez stan acetylacji histonów H3 i H4 związanych z cccDNA wirusa zapalenia wątroby typu B.

text: TŁO I CELE HBV kowalencyjnie zamknięty kolisty DNA (cccDNA), pośredni replikacyjny odpowiedzialny za uporczywe zakażenie hepatocytów HBV, jest matrycą do transkrypcji wszystkich wirusowych mRNA. Jądrowy cccDNA gromadzi się jako stabilny episom zorganizowany w minichromosomy przez białka histonowe i niehistonowe. W tym badaniu zbadaliśmy, za pomocą nowo opracowanego, czułego i specyficznego testu, związek między replikacją wirusa a składaniem, transkrypcją i interakcją chromatyny HBV z wirusowymi i komórkowymi białkami regulatorowymi. METODY Aby osiągnąć ten cel, połączyliśmy technikę ilościowej immunoprecypitacji chromatyny (ChIP) z ustaloną metodą, która umożliwia amplifikację genomów HBV z enkapsydacją wirionów po transfekcji liniowego DNA HBV do komórek ludzkiego wątrobiaka HuH7. Technikę cccDNA-ChIP zastosowano również do badania regulacji transkrypcji minichromosomów HBV w tkance wątroby pacjentów zakażonych HBV. WYNIKI Zastosowanie przeciwciał specyficznych dla acetylo-H4/-H3 do immunoprecypitacji aktywnej transkrypcyjnie chromatyny ujawniło, że replikacja HBV jest regulowana przez stan acetylacji histonów H3/H4 związanych z cccDNA. Inhibitory deacetylaz histonowych klasy I indukowały wyraźny wzrost zarówno replikacji acetylowanego H4 związanego z cccDNA, jak i replikacji HBV. Wreszcie, hipoacetylacja histonów i rekrutacja deacetylazy histonowej 1 do cccDNA w tkance wątroby korelowały z niską wiremią HBV u pacjentów z zapaleniem wątroby typu B. WNIOSKI Opracowaliśmy test oparty na ChIP do analizy in vitro i ex vivo regulacji transkrypcji minichromosomu cccDNA HBV. Nasze wyniki dostarczają nowych informacji na temat regulacji replikacji HBV i identyfikują aktywności enzymatyczne, które modulują acetylację histonów związanych z cccDNA jako nowe cele terapeutyczne dla leków anty-HBV.


title: Wizualizacja cyklu komórkowego w zarodkach myszy za pomocą reportera Fucci2 kierowanego przez promotor Rosa26.

text: Technologia Fucci umożliwia rozróżnienie żywych komórek w fazach G(1) i S/G(2)/M za pomocą obrazowania dwukolorowego. Technologia ta opiera się na proteolizie, w której pośredniczy ubikwitylacja, a myszy transgeniczne z ekspresją Fucci zapewniają potężny system modelowy, za pomocą którego można badać koordynację cyklu komórkowego i rozwoju. Myszy początkowo generowano przy użyciu promotora CAG; Oddzielnie skonstruowano linie wyrażające sondy fazy G(1) i S/G(2)/M, które emitowały odpowiednio pomarańczową (mKO2) i zieloną (mAG) fluorescencję. Jednak ze względu na stronniczość typu komórki siły promotora CAG oraz efekty pozycyjne losowej transgenezy zauważyliśmy pewną zmienność w poziomach ekspresji Fucci. Aby bardziej wiarygodnie kontrolować ekspresję sond cyklu komórkowego, zastosowaliśmy różne podejścia genetyczne do stworzenia dwóch typów reporterowych linii myszy z maszynerią transkrypcyjną Fucci2 i Rosa26. Fucci2 to niedawno opracowana pochodna Fucci, która emituje czerwoną (mCherry) i zieloną (mVenus) fluorescencję i zapewnia lepszy kontrast kolorów niż Fucci. Nowa linia transgeniczna, R26p-Fucci2, wykorzystuje promotor Rosa26 i zawiera sondy fazy G(1) i S/G(2)/M w jednym transgenie, aby zachować ich współdziedziczenie. W innym podejściu R26R-Fucci2, dwie sondy są warunkowo włączane do locus Rosa26. Technika rekombinacji loxP, w której pośredniczy Cre, umożliwia zatem naukowcom zaprojektowanie ekspresji Fucci2 specyficznej dla typu komórki. Przeprowadzając eksperymenty obrazowania poklatkowego z użyciem R26p-Fucci2 i R26-Fucci2, w których R26R-Fucci2 przeszło rekombinację loxP linii zarodkowej, wykazaliśmy wielką obietnicę tych mysich reporterów w badaniu zachowania cyklu komórkowego in vivo.


title: Tit-za-Tat: kontratak na układ wydzielniczy typu VI podczas interakcji między komórkami bakteryjnymi

text: System wydzielniczy bakterii typu VI (T6SS) to dynamiczne organelle, które bakterie wykorzystują do namierzania komórek drapieżnych w celu hamowania poprzez translokację białek efektorowych. Poklatkowa mikroskopia fluorescencyjna udokumentowała uderzającą dynamikę przeciwstawnych organelli T6SS w sąsiadujących komórkach siostrzanych Pseudomonas aeruginosa. Takie interakcje komórka-komórka zostały nazwane „pojedynkami T6SS” i prawdopodobnie odzwierciedlają proces biologiczny, który jest napędzany przez atak antybakteryjny T6SS. Tutaj pokazujemy, że zachowanie pojedynków T6SS silnie wpływa na zdolność P. aeruginosa do żerowania na heterologicznych gatunkach bakterii. Pokazujemy, że w przypadku P. aeruginosa, zależne od T6SS zabijanie Vibrio cholerae lub Acinetobacter baylyi jest silnie stymulowane przez aktywność T6SS występującą u tych gatunków ofiar. Nasze dane sugerują, że u P. aeruginosa składanie organelli T6SS i śmiertelny kontratak są regulowane przez sygnał odpowiadający punktowi ataku aparatu T6SS opracowanego przez drugą agresywną komórkę bakteryjną T6SS(+). KLIKNIĘCIE PAPIERU:


title: Wpływ LY2405319, analogu FGF21, na otyłych ludzi z cukrzycą typu 2.

text: Czynnik wzrostu fibroblastów 21 (FGF21) jest niedawno odkrytym regulatorem metabolicznym. Egzogenny FGF21 wywołuje korzystne efekty metaboliczne w modelach zwierzęcych; jednak przełożenie tych obserwacji na ludzi nie zostało przetestowane. Tutaj zbadaliśmy wpływ LY2405319 (LY), wariantu FGF21, w randomizowanym, kontrolowanym placebo, podwójnie ślepym badaniu potwierdzającym koncepcję u pacjentów z otyłością i cukrzycą typu 2. Pacjenci otrzymywali placebo lub 3, 10 lub 20 mg LY na dobę przez 28 dni. Leczenie LY spowodowało znaczną poprawę dyslipidemii, w tym zmniejszenie stężenia cholesterolu i triglicerydów w lipoproteinach o niskiej gęstości oraz wzrost cholesterolu w lipoproteinach o wysokiej gęstości oraz przejście do potencjalnie mniej aterogennego profilu stężenia apolipoprotein. Stwierdzono również korzystny wpływ na masę ciała, insulinę na czczo i adiponektynę. Zaobserwowano jednak tylko tendencję do obniżania poziomu glukozy. Wyniki te wskazują, że FGF21 jest bioaktywny u ludzi i sugerują, że terapie oparte na FGF21 mogą być skuteczne w leczeniu wybranych zaburzeń metabolicznych.


title: Wizualizacja produktów pośrednich rekombinacji wytworzonych przez jednoniciowe przyłączanie za pośrednictwem RAD52.

text: Podczas replikacji DNA często dochodzi do pęknięć dwuniciowych (DSB). Są one również spowodowane promieniowaniem jonizującym, uszkodzeniami chemicznymi lub jako część serii zaprogramowanych zdarzeń, które występują podczas mejozy. U drożdży naprawa DSB wymaga RAD52, białka, które odgrywa kluczową rolę w rekombinacji homologicznej. Tutaj opisujemy działanie ludzkiego białka RAD52 w systemie modelowym do jednoniciowego przyłączania (SSA) przy użyciu ogoniastych (tj. wyciętych egzonukleazy) dupleksowych cząsteczek DNA. Oczyszczone ludzkie białko RAD52 wiąże wycięte DSB i promuje asocjacje między komplementarnymi końcami DNA. Pośrednie heterodupleksy tych reakcji rekombinacji zostały uwidocznione za pomocą mikroskopii elektronowej, ujawniając specyficzne wiązanie wielu pierścieni RAD52 z usuniętymi końcami i tworzenie dużych kompleksów białkowych w połączeniach heterodupleksowych utworzonych przez wyżarzanie za pośrednictwem RAD52.


title: Kluczowa rola białka wiążącego sekwencje konsensusu interferonu, ale ani czynnika regulacyjnego interferonu 1, ani syntezy tlenku azotu w ochronie przed listeriozą mysią

text: Listeria monocytogenes jest szeroko stosowana jako model do badania odpowiedzi immunologicznych przeciwko bakteriom wewnątrzkomórkowym. Wykazano, że neutrofile i makrofagi odgrywają ważną rolę w ograniczaniu replikacji bakterii we wczesnej fazie pierwotnej infekcji u myszy oraz że cytokiny interferon-γ (IFN-γ) i czynnik martwicy nowotworu-α (TNF-α) są niezbędne dla ochrony. Jednak zaangażowane szlaki sygnałowe i mechanizmy efektorowe są nadal słabo poznane. W tym badaniu zbadano szczepy myszy z niedoborem czynników transkrypcyjnych zależnych od IFN, białka konsensusowego wiążącego sekwencję interferonu (ICSBP), czynnika regulacyjnego interferonu (IRF) 1 lub 2 pod kątem ich zdolności do eliminacji Listeria in vivo i in vitro oraz do wytwarzania indukowalnych reaktywnych związków pośrednich azotu (RNI) lub reaktywne związki pośrednie tlenu (ROI) w makrofagach. ICSBP-/- iw mniejszym stopniu również myszy IRF2-/- były bardzo podatne na zakażenie Listeria. Korelowało to z upośledzoną eliminacją Listeria z zakażonych hodowli makrofagów otrzewnowych (PEM) stymulowanych IFN-y in vitro; dodatkowo hodowle te wykazywały zmniejszony i opóźniony wybuch oksydacyjny po stymulacji IFN-γ, podczas gdy wytwarzanie tlenku azotu było normalne. Natomiast myszy z niedoborem IRF1 nie były w stanie wytworzyć tlenku azotu, ale skutecznie kontrolowały Listerię in vivo i in vitro. Wyniki te wskazują, że (a) kompleks ICSBP/IRF2 jest niezbędny do ochrony przed Listeria za pośrednictwem IFN-γ oraz (b) ROI wraz z dodatkowymi wciąż nieznanymi mechanizmami efektorowymi może być odpowiedzialny za aktywność makrofagów przeciwko Listeria, podczas gdy IRF1 wywołane RNI nie są ograniczające.


title: Wymiana neuronów z endogennych prekursorów w mózgu osoby dorosłej po udarze

text: W dorosłym mózgu nowe neurony są stale generowane w strefie podkomorowej i zakręcie zębatym, ale nie wiadomo, czy te neurony mogą zastąpić te utracone w wyniku uszkodzenia lub choroby. Tutaj pokazujemy, że udar, spowodowany przejściowym zamknięciem tętnicy środkowej mózgu u dorosłych szczurów, prowadzi do znacznego wzrostu proliferacji komórek w strefie podkomorowej. Nowe neurony powstałe w wyniku udaru, jak również neuroblasty prawdopodobnie już utworzone przed urazem, migrują do poważnie uszkodzonego obszaru prążkowia, gdzie wyrażają markery rozwijających się i dojrzałych, średniej wielkości neuronów kolczastych prążkowia. W ten sposób udar indukuje różnicowanie nowych neuronów do fenotypu większości neuronów zniszczonych przez zmianę niedokrwienną. Tutaj pokazujemy, że mózg dorosłego człowieka ma zdolność samonaprawy po urazach powodujących rozległą śmierć neuronów. Jeśli nowe neurony są funkcjonalne i można stymulować ich powstawanie, można opracować nową strategię terapeutyczną udaru u ludzi.


title: Nadekspresja genu Bmal1 zegara dobowego zwiększa wrażliwość na oksaliplatynę w raku jelita grubego.

text: CEL Gen zegara dobowego Bmal1 jest zaangażowany w proliferację komórek rakowych i wrażliwość na uszkodzenia DNA. Celem pracy było zbadanie wpływu Bmal1 na wrażliwość na oksaliplatynę oraz określenie jej znaczenia klinicznego w raku jelita grubego. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Użyto trzech linii komórkowych raka jelita grubego, HCT116, THC8307 i HT29. Kontrolę proliferacji komórek raka jelita grubego za pośrednictwem Bmal1 testowano in vitro i in vivo. Przeprowadzono testy MTT i tworzenia kolonii w celu określenia wrażliwości komórek raka jelita grubego na oksaliplatynę. Do zbadania zmian w rozkładzie cyklu komórkowego i szybkości apoptozy zastosowano cytometrię przepływową. Białka eksprymowane za Bmal1 po jego nadekspresji określano metodą Western blot. Immunohistochemię zastosowano do analizy ekspresji Bmal1 w 82 archiwalnych guzach raka jelita grubego od pacjentów leczonych schematami opartymi na oksaliplatynie. WYNIKI Nadekspresja Bmal1 hamowała proliferację komórek raka jelita grubego i zwiększała wrażliwość raka jelita grubego na oksaliplatynę w trzech liniach komórkowych raka jelita grubego i komórkach HCT116 in vivo. Ponadto całkowity czas przeżycia pacjentów z rakiem jelita grubego z wysokimi poziomami Bmal1 w guzach pierwotnych był znacząco dłuższy niż pacjentów z niskimi poziomami Bmal1 (27 vs 19 miesięcy; p = 0,043). Przeżycie wolne od progresji u pacjentów z wysoką ekspresją Bmal1 było również istotnie dłuższe niż u pacjentów z niską ekspresją Bmal1 (11 vs. 5 miesięcy; p = 0,015). Pod względem mechanicznym wpływ Bmal1 był związany z jego zdolnością do regulowania zatrzymania G2-M poprzez aktywację szlaku ATM. WNIOSEK Bmal1 wykazuje potencjał jako nowy biomarker prognostyczny i może stanowić nowy cel terapeutyczny w raku jelita grubego.


title: Ewolucja zależnego od glikanu HIV epitopu przeciwciała szeroko neutralizującego poprzez ucieczkę immunologiczną

text: Przeciwciała neutralizujące prawdopodobnie odgrywają kluczową rolę w zapobiegawczej szczepionce przeciwko HIV-1. Chociaż wysiłki zmierzające do uzyskania przeciwciał o szerokim działaniu neutralizującym krzyżowo (BCN) przez szczepienie zakończyły się niepowodzeniem, u mniejszości osób naturalnie rozwijają się te przeciwciała po wielu latach infekcji. Sposób powstawania takich przeciwciał i rola ewolucji wirusa w kształtowaniu tych odpowiedzi jest nieznana. Tutaj pokazujemy, u dwóch osób zakażonych HIV-1, które rozwinęły przeciwciała BCN skierowane na glikan w Asn332 na otoczce gp120, że glikan ten był nieobecny na początkowym wirusie zakażającym. Jednak ten epitop BCN ewoluował w ciągu 6 miesięcy, poprzez ucieczkę immunologiczną przed wcześniejszymi przeciwciałami specyficznymi dla szczepu, co spowodowało przesunięcie glikanu do pozycji 332. Oba wirusy pozbawione glikanu na aminokwasie 332 były oporne na BCN zależny od Asn332. przeciwciało PGT128 (ref. 8), podczas gdy warianty, które uciekły, które nabyły ten glikan, były wrażliwe. Analiza dużych zestawów danych dotyczących sekwencji i neutralizacji wykazała, że glikan 332 jest znacząco niedoreprezentowany w przenoszonych wirusach podtypu C w porównaniu z wirusami przewlekłymi, przy czym brak tego glikanu odpowiada oporności na PGT128. Odkrycia te podkreślają dynamiczną zależność między wczesnymi przeciwciałami a ucieczką wirusa w napędzaniu ewolucji konserwowanych epitopów przeciwciał BCN.


title: Niezależne przedłużenie życia Sir2 przez ograniczenie kalorii w drożdżach

text: Ograniczenie kalorii spowalnia starzenie się i wydłuża życie wielu organizmów. U drożdży zaproponowano mechanistyczne wyjaśnienie, zgodnie z którym ograniczenie kalorii spowalnia starzenie się poprzez aktywację Sir2. W tym miejscu przedstawiamy identyfikację niezależnego od Sir2 szlaku odpowiedzialnego za większość korzyści związanych z długowiecznością związanych z ograniczeniem kalorii. Uprzednio stwierdzono, że delecja FOB1 i nadekspresja SIR2 zwiększają długość życia poprzez zmniejszenie poziomów kręgów toksycznego rDNA w starszych komórkach macierzystych. Odkryliśmy, że połączenie ograniczenia kalorii z którąkolwiek z tych interwencji genetycznych radykalnie zwiększa długowieczność, co skutkuje najdłużej żyjącym szczepem drożdży, jaki do tej pory opisano. Co więcej, ograniczenie kalorii powoduje większe wydłużenie czasu życia w komórkach pozbawionych zarówno Sir2 jak i Fob1 niż w komórkach, w których obecne jest Sir2. Odkrycia te wskazują, że Sir2 i ograniczenie kalorii działają równolegle, promując długowieczność u drożdży i być może wyższych eukariontów.


title: Wpływ ćwiczeń submaksymalnych, poprzedzonych krioterapią całego ciała, na markery stresu oksydacyjnego i stanów zapalnych we krwi graczy w siatkówkę

text: Celem pracy było określenie wpływu pojedynczej sesji krioterapii całego ciała (WBC) zastosowanej przed treningiem submaksymalnym na aktywność enzymów antyoksydacyjnych, stężenie produktów peroksydacji lipidów, całkowity stan oksydacyjny oraz poziom cytokin we krwi siatkarzy. Grupa badana składała się z 18 zawodowych siatkarzy płci męskiej, których przed treningiem wykonywanym na cykloergometrze poddano działaniu ekstremalnie zimnego powietrza (-130°C). Próbki krwi pobierano pięciokrotnie: przed WBC, po zabiegu WBC, po wysiłku poprzedzonym krioterapią (ćwiczenie WBC) oraz przed i po wysiłku bez WBC (ćwiczenie kontrolne). Aktywność katalazy statystycznie istotnie wzrosła po ćwiczeniach kontrolnych. Ponadto aktywność katalazy i dysmutazy ponadtlenkowej była niższa po wysiłku WBC niż po wysiłku kontrolnym (P < 0,001). Po wysiłku WBC poziom IL-6 i IL-1β był również niższy (p < 0,001) niż po wysiłku kontrolnym. Uzyskane wyniki mogą sugerować, że krioterapia przed wysiłkiem może mieć pewne właściwości antyoksydacyjne i przeciwzapalne. O udziale reaktywnych form tlenu w uwalnianiu cytokin do układu krwionośnego w odpowiedzi na wysiłek i WBC mogą świadczyć związki między poziomem badanych stresów oksydacyjnych a markerami stanu zapalnego.


title: Częstość występowania złamań dystalnej części przedramienia u dzieci w ciągu 30 lat: badanie populacyjne.

text: KONTEKST Częstość występowania złamań dystalnych przedramienia u dzieci jest największa w okresie gwałtownego wzrostu w okresie dojrzewania, prawdopodobnie dlatego, że aktywność fizyczna wzrasta w czasie przejściowego niedoboru masy kostnej korowej z powodu zwiększonego zapotrzebowania na wapń podczas maksymalnego wzrostu szkieletu. Zmiany aktywności fizycznej lub diety mogą zatem wpływać na ryzyko złamania przedramienia. CEL Ustalenie, czy w ostatnich latach nastąpiła zmiana w częstości złamań dystalnego przedramienia u dzieci. KONSTRUKCJA, OTOCZENIE I PACJENCI Badanie oparte na populacji Rochester, Minn, mieszkańców młodszych niż 35 lat ze złamaniami dystalnego przedramienia w latach 1969-1971, 1979-1981, 1989-1991 i 1999-2001. GŁÓWNY WYNIK WYNIKÓW Szacunkowa częstość złamań dystalnego przedramienia w 4 okresach. WYNIKI Porównywalnie skorygowane względem wieku i płci roczne współczynniki zapadalności na 100 000 wzrosły z 263,3 (95% przedział ufności [CI], 231,1-295,4) w latach 1969-1971 do 322,3 (95% CI, 285,3-359,4) w latach 1979-1981 i do 399,8 (95% CI, 361,0-438,6) w latach 1989-1991 przed ustabilizowaniem się na poziomie 372,9 (95% CI, 339,1-436,7) w latach 1999-2001. Skorygowane ze względu na wiek współczynniki zapadalności na 100 000 były o 32% większe wśród rezydentów płci męskiej w latach 1999-2001 w porównaniu z latami 1969-1971 (409,4 [95% CI, 359,9-459,0] vs 309,4 [95% CI, 259,3-359,5]; p =. 01) io 56% większe wśród mieszkanek kobiet w tych samych okresach (334,3 [95% CI, 288,6-380,1] vs 214,6 [95% CI, 174,9-254,4]; P<0,001). Szczytowa zachorowalność i największy wzrost wystąpiły w wieku 11-14 lat u chłopców i 8-11 lat u dziewcząt. WNIOSKI Odnotowano statystycznie istotny wzrost częstości złamań dystalnej części przedramienia u dzieci i młodzieży, ale obecnie nie jest jasne, czy wynika to ze zmiany wzorców aktywności fizycznej, zmniejszonego nabywania kości z powodu słabego spożycia wapnia, czy też obu tych czynników. Jednak biorąc pod uwagę dużą liczbę złamań w dzieciństwie, potrzebne są badania, aby określić przyczynę (przyczyny) tego wzrostu.


title: Tolerancja na podwojenie całego genomu propaguje niestabilność chromosomową i przyspiesza ewolucję genomu nowotworowego.

text: UNLABELLED Wkład podwojenia całego genomu w niestabilność chromosomów (CIN) i ewolucję guza jest niejasny. Używamy długoterminowej hodowli izogenicznych komórek tetraploidalnych ze stabilnego diploidalnego prekursora raka okrężnicy, aby zbadać, w jaki sposób zdarzenie podwojenia genomu wpływa na stabilność genomu w czasie. Rzadkie komórki, które przeżywają podwojenie genomu, wykazują zwiększoną tolerancję na aberracje chromosomowe. Komórki tetraploidalne nie wykazują zwiększonej częstotliwości strukturalnego lub liczbowego CIN na chromosom. Jednak fenotyp tolerancji w komórkach tetraploidalnych, w połączeniu z podwojeniem aberracji chromosomowych na komórkę, pozwala na ewolucję nieprawidłowości chromosomowych w szczególności w tetraploidach, odzwierciedlając zmiany chromosomalne w genomowo złożonych guzach jelita grubego. Wreszcie, zdarzenie podwojenia genomu jest niezależnie predyktorem słabego przeżycia bez nawrotów we wczesnym stadium choroby w dwóch niezależnych kohortach w analizach wielowymiarowych [dane odkrycia: współczynnik ryzyka (HR), 4,70, 95% przedział ufności (CI), 1,04- 21,37; dane walidacyjne: HR, 1,59, 95% CI, 1,05-2,42). Dane te podkreślają ważną rolę tolerancji podwajania genomu w kierowaniu ewolucją genomu raka. ZNACZENIE Nasze prace rzucają światło na znaczenie zdarzeń podwojenia całego genomu w ewolucji raka jelita grubego. Pokazujemy, że komórki tetraploidalne przechodzą szybkie zmiany genomowe i podsumowują zmiany genetyczne obserwowane w nowotworach niestabilnych chromosomalnie. Ponadto, wykazujemy, że zdarzenie podwojenia genomu jest prognostykiem słabego przeżycia bez nawrotów w tym typie choroby.


title: Gen ryzyka choroby Alzheimera CD33 hamuje wychwyt amyloidu beta przez mikroglej

text: Białko transbłonowe CD33 jest lektyną podobną do immunoglobuliny wiążącą kwas sialowy, która reguluje odporność wrodzoną, ale nie ma znanych funkcji w mózgu. Wcześniej wykazaliśmy, że gen CD33 jest czynnikiem ryzyka choroby Alzheimera (AD). Tutaj zaobserwowaliśmy zwiększoną ekspresję CD33 w komórkach mikrogleju w mózgu AD. Mniejszy allel CD33 SNP rs3865444, który nadaje ochronę przed AD, był związany ze zmniejszeniem zarówno ekspresji CD33, jak i poziomów nierozpuszczalnego amyloidu beta 42 (Aβ42) w mózgu AD. Ponadto, liczba immunoreaktywnych komórek mikrogleju CD33 była dodatnio skorelowana z poziomami nierozpuszczalnego Aβ42 i obciążeniem płytkami w mózgu AD. CD33 hamował wychwyt i klirens Aβ42 w hodowlach komórek mikrogleju. Wreszcie, poziomy w mózgu nierozpuszczalnego Aβ42, jak również obciążenie płytkami amyloidowymi były znacznie zmniejszone u myszy APP(Swe)/PS1(ΔE9)/CD33(-/-). Dlatego inaktywacja CD33 łagodzi patologię Aβ, a hamowanie CD33 może stanowić nową terapię AD.


title: Fluorek glinu stymuluje wypukłości powierzchniowe w komórkach z nadekspresją GTPazy ARF6

text: Aby zbadać funkcję efektorową białka wiążącego czynnik ADP-rybozylacji (ARF) 6 GTP, transfekowaliśmy komórki HeLa ARF6 typu dzikiego, znakowanego epitopem. Wcześniej wykazano, że pośrednio aktywuje GTPazę ARF1, traktowanie fluorkiem glinu (AIF) komórek transfekowanych ARF6 skutkowało redystrybucją zarówno ARF6, jak i aktyny do odrębnych miejsc na błonie komórkowej, które z czasem stawały się coraz bardziej wystające. Efekty AIF były odwracalne, specyficzne dla komórek transfekowanych ARF6 typu dzikiego i przypominały wypustki komórkowe obserwowane w komórkach wyrażających mutanta ARF6 z defektywną GTPazą. Co ważne, wypukłości obserwowane w komórkach transfekowanych ARF6 różniły się od wzmocnionych włókien stresowych i marszczeń błonowych obserwowanych odpowiednio w komórkach transfekowanych RhoA i Rac1. W komórkach tworzących protruzje wystąpiła wyraźna stymulacja makropinocytozy i recyrkulacji błon w strukturach protruzyjnych. W przeciwieństwie do tego, w tych komórkach nie wykryto blokady wychwytu transferyny ani zmiany dystrybucji kompleksów klatryny AP-2. Indukowane przez AIF, zależne od ARF6 tworzenie struktur wystających zostało zablokowane przez cytochalazynę D i inhibitory szlaku lipooksygenazy. Obserwacje te potwierdzają nową rolę GTPazy ARF6 w modelowaniu błony plazmatycznej i leżącej u jej podstaw cytoszkieletu.


title: Podłużne studia obrazowania napinacza dyfuzji oceniające włókna istoty białej po wstrząśnieniu mózgu związanym ze sportem.

text: Zakres urazu strukturalnego w kontuzji związanej ze sportem (SRC) ma kluczowe znaczenie dla przebiegu regeneracji, skutków długoterminowych i decyzji o powrocie do gry. W obecnym badaniu podłużnym wykorzystaliśmy obrazowanie tensora dyfuzji (DTI) do oceny integralności włókien istoty białej (WM) w ciągu 2 dni, 2 tygodni i 2 miesięcy od urazu wstrząsowego. Uczestnikami byli praworęczni sportowcy sportów kontaktowych typu uniwerek (w wieku 20,2±1,0 lat) z medycznie zdiagnozowanym SRC (brak utraty przytomności). Porównano ich z praworęcznymi mężczyznami uprawiającymi sporty niekontaktowe (19,9±1,7 lat). Stwierdziliśmy istotnie zwiększoną dyfuzyjność promieniową (RD) u sportowców wstrząśniętych wstrząsem mózgu (n=12; sparowany test t, statystyki przestrzenne oparte na traktach; p<0,025) po 2 dniach, w porównaniu z punktem czasowym 2 tygodni po urazie. Wzrost stwierdzono w skupisku wokseli prawej półkuli, obejmującym tylną kończynę torebki wewnętrznej (IC), zasoczewkową część IC, dolny pęczek podłużny, dolny pęczek czołowo-potyliczny (warstwa strzałkowa) i przednią. promieniowanie wzgórzowe. Post-hoc, jednowymiarowa, międzygrupowa (kontrola vs. wstrząśnięta), analiza mieszanych efektów skupienia wykazała istotnie wyższą RD po 2 dniach (p=0,002) w porównaniu z grupą kontrolną, z tendencją w tym samym kierunku w 2 miesiące (p=0,11). Wyniki dla anizotropii frakcyjnej (FA) w tym samym klastrze wykazały podobny, ale odwrócony wzór; FA uległo zmniejszeniu w 2 dni i 2 miesiące po urazie w porównaniu ze zdrowymi kontrolami. Po 2 tygodniach od urazu nie stwierdzono różnic statystycznych między sportowcami ze wstrząśnięciem mózgu a grupą kontrolną w odniesieniu do RD lub FA. Wyniki te potwierdzają hipotezę zwiększonej RD i zmniejszonej FA w ciągu 72 godzin po urazie, po której następuje powrót do zdrowia, który może trwać dłużej niż 2 tygodnie. RD wydaje się być czułą miarą urazu wstrząsowego.


title: HIV-1 infekuje multipotencjalne komórki progenitorowe, powodując śmierć komórki i tworząc utajone zbiorniki komórkowe

text: HIV powoduje przewlekłą infekcję charakteryzującą się zmniejszeniem liczby limfocytów T CD4(+) i rozwojem infekcji oportunistycznych. Pomimo leków hamujących rozprzestrzenianie się wirusa, zakażenie HIV jest trudne do wyleczenia z powodu niescharakteryzowanych rezerwuarów zakażonych komórek, które są oporne na wysoce aktywną terapię antyretrowirusową (HAART) i odpowiedź immunologiczną. Tutaj wykorzystaliśmy komórki CD34(+) od zakażonych ludzi, a także badania in vitro wirusa HIV typu dzikiego, aby pokazać infekcję i zabijanie multipotencjalnych hematopoetycznych komórek progenitorowych (HPC) CD34(+). W niektórych HPC wykryliśmy utajoną infekcję, która trwała stabilnie w hodowli komórkowej do momentu aktywacji ekspresji genów wirusa przez czynniki różnicowania. Unikalny reporter HIV, który bezpośrednio wykrywa komórki latentnie zakażone in vitro, potwierdził obecność odrębnych populacji aktywnych i latentnie zakażonych HPC. Odkrycia te mają duże znaczenie dla zrozumienia patologii szpiku kostnego HIV i mechanizmów, dzięki którym HIV powoduje uporczywe zakażenie.


title: Ludzki długi niekodujący RNA-RoR jest represorem p53 w odpowiedzi na uszkodzenie DNA

text: Dobrze wiadomo, że pod wpływem stresu poziom supresora nowotworu p53 jest znacząco podwyższony. Jednak pomimo szeroko zakrojonych badań, leżący u podstaw mechanizm angażujący ważnych partnerów w regulacji p53 wywołanej stresem wciąż nie jest w pełni zrozumiały. Przedstawiamy dowody na to, że ludzki lincRNA-RoR (RoR) jest silnym negatywnym regulatorem p53. W przeciwieństwie do MDM2, który powoduje degradację p53 na szlaku ubikwityna-proteasom, RoR hamuje translację p53 poprzez bezpośrednie oddziaływanie z heterogenną jądrową rybonukleoproteiną I (hnRNP I). Co ważne, 28-zasadowa sekwencja RoR niosąca motywy wiążące hnRNP I jest niezbędna i wystarczająca do represji p53. Ponadto pokazujemy, że RoR hamuje zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę za pośrednictwem p53. Na koniec demonstrujemy autoregulacyjną pętlę sprzężenia zwrotnego RoR-p53, w której p53 transkrypcyjnie indukuje ekspresję RoR. Łącznie wyniki te sugerują, że oś RoR-hnRNP I-p53 może stanowić dodatkową sieć nadzoru dla komórki, aby lepiej reagować na różne stresy.


title: Badania eksperymentalne i kliniczne mleczanu i pirogronianu jako wskaźników nasilenia ostrej niewydolności krążenia (wstrząsu).

text: Na podstawie empirycznej zbadano wzrost zawartości mleczanu (L) i pirogronianu (P) we krwi tętniczej podczas doświadczalnych i klinicznych stanów wstrząsu oraz stopień, w jakim takie wzrosty służą jako miary deficytu tlenu i nieodwracalnego uszkodzenia. Zastosowano ustandaryzowaną metodę wytwarzania wstrząsu krwotocznego u szczura Wistar. Podczas 4-godzinnego okresu krwawienia zużycie tlenu u szczura zostało zmniejszone do około 40% wartości kontrolnej, pH spadło z 7,39 do 7,08, a jednocześnie zwiększył się L z 0,80 do 6,06 mm i P z 0,07 do 0,18 mm byli obserwowani. Skumulowany dług tlenowy korelował z log L (r = 0,50; P < 0,0005) i oba były istotnie związane z przeżyciem. Korelacja skumulowanego długu tlenowego i przeżycia, zarówno z P, jak iz obliczonymi wartościami stosunku mleczano-pirogronianowego (L/P) i nadmiaru mleczanu (XL), nie była większa. Analiza korelacji cząstkowych wykazała, że ani pomiar P, ani obliczenie L/P lub XL nie poprawiły przewidywalności...


title: Wirtualna mikrodysekcja identyfikuje odrębne podtypy raka gruczołowego przewodowego trzustki, specyficzne dla guza i zrębu

text: Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDAC) pozostaje śmiertelną chorobą z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia wynoszącym 4%. Kluczową cechą charakterystyczną PDAC jest rozległe zaangażowanie zrębu, co utrudnia przechwytywanie precyzyjnych informacji molekularnych specyficznych dla guza. Tutaj przezwyciężyliśmy ten problem, stosując ślepą separację źródła do zróżnicowanego zbioru danych z mikromacierzy ekspresji genów PDAC, w tym danych z guza pierwotnego, próbek przerzutowych i normalnych. Poprzez cyfrowe oddzielenie ekspresji genów guza, zrębu i prawidłowej, zidentyfikowaliśmy i zwalidowaliśmy dwa podtypy guza, w tym podtyp „podstawnopodobny”, który ma gorsze wyniki i jest molekularnie podobny do guzów podstawnych w raku pęcherza moczowego i piersi. Ponadto definiujemy podtypy „normalne” i „aktywowane” zrębu, które są niezależnie prognostyczne. Nasze wyniki dostarczają nowych informacji na temat składu molekularnego PDAC, które można wykorzystać do dostosowania terapii lub wsparcia decyzji w warunkach klinicznych, w których wybór i czas terapii mają kluczowe znaczenie.


title: Indukowana syntaza tlenku azotu w makrofagach pęcherzyków płucnych pacjentów z gruźlicą

text: Wysokowydajna ścieżka produkcji tlenku azotu pomaga chronić myszy przed zakażeniem kilkoma patogenami, w tym Mycobacterium tuberculosis. Jednakże, w oparciu o badania komórek hodowanych z krwi, kontrowersyjne jest to, czy ludzkie fagocyty jednojądrzaste mogą wyrażać odpowiednią indukowaną syntazę tlenku azotu (iNOS;NOS2). W niniejszej pracy zbadano makrofagi pęcherzykowe utrwalone bezpośrednio po płukaniu oskrzelowo-płucnym. Średnio 65% makrofagów od 11 z 11 pacjentów z nieleczoną gruźlicą płuc z dodatnim wynikiem hodowli reagowało z przeciwciałem, o którym tutaj udokumentowano, że jest monospecyficzne dla ludzkiego NOS2. W przeciwieństwie do tego, średnio 10% komórek z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego było dodatnich od każdego z pięciu klinicznie zdrowych osobników. Makrofagi pacjentów z gruźlicą wykazywały aktywność diaforazy w tej samej proporcji, w jakiej wybarwiały się na NOS2, w warunkach testu, w których reakcja diaforazy była ściśle zależna od ekspresji NOS2. Próbki z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego zawierały również mRNA NOS2. Tak więc makrofagi w płucach osób z klinicznie aktywną infekcją Mycobacterium tuberculosis często wyrażają katalitycznie sprawny NOS2.


title: Wykorzystanie modeli mysich do zrozumienia i poprawy deficytów poznawczych w zespole Downa

text: W ostatnich latach dokonano znaczących postępów w zakresie terapii zaburzeń poznawczych u osób z zespołem Downa (DS) przy użyciu modeli mysich. W tym przeglądzie krótko opisujemy fenotypy modeli mysich, które reprezentują docelowe wyniki testów narkotykowych, testy behawioralne stosowane do oceny upośledzenia funkcji poznawczych oraz znane mechanizmy działania kilku leków, które są używane w badaniach przedklinicznych lub prawdopodobnie będą przetestowane w badaniach klinicznych. Nakładanie się na siebie dystrybucji celów i szlaków, na które wpływają te różne leki w mózgu trisomicznym, sugeruje nowe możliwości badań nad DS i opracowywania leków.


title: Kary za luki w zależności od pozycji

text: Czułość powszechnie stosowanej metody progresywnego dopasowywania wielu sekwencji została znacznie poprawiona w przypadku dopasowywania rozbieżnych sekwencji białkowych. Po pierwsze, indywidualne wagi są przypisywane do każdej sekwencji w częściowym dopasowaniu, aby zmniejszyć wagę sekwencji prawie zduplikowanych i zwiększyć wagę najbardziej rozbieżnych. Po drugie, macierze substytucji aminokwasów są zróżnicowane na różnych etapach uliniowienia zgodnie z rozbieżnością sekwencji, które mają być uliniowione. Po trzecie, kary za przerwy specyficzne dla pozostałości i lokalnie zmniejszone kary za przerwy w regionach hydrofilowych zachęcają do tworzenia nowych przerw w potencjalnych regionach pętli zamiast regularnej struktury drugorzędowej. Po czwarte, pozycje we wczesnych liniach trasowania, w których luki zostały otwarte, otrzymują lokalnie zmniejszone kary za przerwy, aby zachęcić do otwierania nowych luk w tych pozycjach. Te modyfikacje zostały włączone do nowego programu CLUSTAL W, który jest dostępny bezpłatnie.


title: Wykrywanie pieszych za pomocą okresowej analizy ruchu

text: Opisujemy algorytmy wykrywania pieszych w filmach zarejestrowanych przez czujniki podczerwieni (i koloru). Proponowane są dwa podejścia oparte na chodzie. Pierwsza wykorzystuje wydajne obliczeniowo pomiary okresowości. W przeciwieństwie do innych metod, szacuje częstotliwość ruchu okresowego za pomocą dwóch kaskadowych etapów testowania hipotez, aby odfiltrować niecykliczne piksele, tak aby działało dobrze zarówno w kierunku promieniowym, jak i bocznym. Wyodrębnienie okresu jest wydajne i solidne w odniesieniu do szumu czujnika i zaśmieconego tła. Aby zintegrować kształt i ruch, przekształcamy cykliczny wzór w sekwencję binarną przez dopasowanie maksymalnego głównego kąta chodu (MPGA) w drugiej metodzie. Nie wymaga wyrównania i stale szacuje okres za pomocą pętli fazowej. Obie metody są oceniane na podstawie wyników eksperymentalnych, które mierzą wydajność jako funkcję rozmiaru, kierunku ruchu, szybkości klatek i długości sekwencji.


title: Przegląd seroepidemiologiczny infekcji retrowirusami kotów u kotów na Tajwanie w 1993 i 1994 roku.

text: W celu zbadania częstości występowania zakażeń trzema retrowirusami kotów, wirusem niedoboru odporności (FIV), wirusem białaczki kotów (FeLV) i wirusem syncytium nabłonka kotów (FSV) na Tajwanie, pobraliśmy łącznie 75 próbek krwi od kotów ze szpitali weterynaryjnych. hodowla hodowlana i schronisko dla bezdomnych w 1993 i 1994 roku. Zbadaliśmy obecność przeciwciał anty-FIV i FSV oraz antygenu FeLV-p27 w tych próbkach metodą immunofluorescencji pośredniej i/lub immunosorpcji enzymatycznej. Wszystkie próbki surowicy dodatnie pod kątem FIV zostały uzyskane od bezdomnych kotów, a ogólny odsetek dodatnich wyników FIV wyniósł 4%. Całkowity dodatni odsetek FSV i FeLV wyniósł odpowiednio 28% i 1,3%. Na podstawie tych wyników, wraz z wcześniejszymi badaniami seroepidemiologicznymi przeprowadzonymi przez innych, wykazano, że częstość występowania zakażeń FIV i FeLV wydaje się być mniejsza na Tajwanie niż w Stanach Zjednoczonych czy Japonii. W przeciwieństwie do tego, rozpowszechnienie infekcji FSV na Tajwanie było tak samo wysokie jak w Japonii.


title: Cele notch i ich regulacja.

text: Rozszczepienia proteolityczne wywołane przez aktywację receptora Notch uwalniają wewnątrzkomórkowy fragment, wewnątrzkomórkową domenę Notch, która wchodzi do jądra, aby aktywować transkrypcję celów. Zmiany w transkrypcji są zatem głównym wynikiem tego szlaku. Jednak dane wyjściowe Notch wyraźnie różnią się w zależności od typu komórki. W tym przeglądzie omawiamy aktualne zrozumienie celów Notch, mechanizmów zaangażowanych w ich regulację transkrypcyjną oraz tego, co może leżeć u podstaw aktywacji różnych zestawów celów w różnych typach komórek.


title: Wyodrębnianie i analiza wielu ruchów okresowych w sekwencjach wideo

text: Analiza ruchów okresowych lub powtarzalnych jest przydatna w wielu zastosowaniach, takich jak rozpoznawanie i klasyfikowanie działań ludzi i zwierząt. Istniejące metody analizy ruchów okresowych najpierw wyodrębniają trajektorie ruchu za pomocą informacji przestrzennych, a następnie określają, czy są one okresowe. Podejścia te opierają się głównie na dopasowaniu cech lub korelacji przestrzennej, które często są niewykonalne, zawodne lub wymagające obliczeniowo. W niniejszym artykule przedstawiamy nowe podejście, oparte na analizie czasowo-częstotliwościowej sekwencji wideo jako całości. Wyodrębnia się wiele trajektorii okresowych, a ich okresy są szacowane jednocześnie. Obiekty, które poruszają się w sposób okresowy, są wyodrębniane przy użyciu informacji z dziedziny przestrzennej. Eksperymenty z syntetycznymi i rzeczywistymi sekwencjami pokazują możliwości tego podejścia.


title: MikroRNA-21 jest podwyższony w alergicznym zapaleniu dróg oddechowych i reguluje ekspresję IL-12p35.

text: Alergiczne zapalenie dróg oddechowych charakteryzuje się wyraźnymi zmianami in situ w ekspresji genów i białek, jednak rola mikroRNA (miRNA), nowej rodziny kluczowych cząsteczek regulatorowych mRNA, w tym procesie nie została jeszcze opisana. Stosując wysoce czułe podejście oparte na mikromacierzach, zidentyfikowaliśmy 21 miRNA o zróżnicowanej ekspresji między indukowanymi doksycykliną transgenicznymi myszami IL-13 specyficznymi dla płuc (z alergicznym zapaleniem dróg oddechowych) a myszami kontrolnymi. W szczególności, zaobserwowaliśmy nadekspresję miR-21 i podekspresję miR-1 w indukowanych myszach transgenicznych IL-13 w porównaniu z myszami kontrolnymi. Odkrycia te zostały zweryfikowane w dwóch niezależnych modelach indukowanego alergenem alergicznego zapalenia dróg oddechowych oraz u myszy transgenicznych płuc IL-4. Chociaż ekspresja miR-21 indukowana przez IL-13 była zależna od IL-13Ralpha1, ekspresja miR-21 indukowana alergenem była pośredniczona głównie niezależnie od IL-13Ralpha1 i STAT6. Warto zauważyć, że algorytmy predykcyjne zidentyfikowały potencjalne bezpośrednie cele miR-21 wśród transkryptów płuc regulowanych przez IL-13, takich jak mRNA IL-12p35, który był obniżony u myszy transgenicznych IL-13. Wprowadzenie pre-miR-21 w sposób zależny od dawki hamowało ekspresję komórkową wektora reporterowego zawierającego nieulegający translacji region 3' IL-12p35. Ponadto, zmutowanie miejsc wiązania miR-21 w nieulegającym translacji regionie 3' IL-12p35 znosiło represję, w której pośredniczy miR-21. Podsumowując, zidentyfikowaliśmy sygnaturę miRNA w alergicznym zapaleniu dróg oddechowych, która obejmuje miR-21, który moduluje IL-12, cząsteczkę związaną z polaryzacją komórek Th.


title: POChP: epidemiologia, chorobowość, zachorowalność i śmiertelność oraz heterogeniczność choroby.

text: POChP nadal powoduje duże obciążenia zdrowotne i ekonomiczne zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na całym świecie. Niektóre z czynników ryzyka POChP są dobrze znane i obejmują palenie tytoniu, narażenie zawodowe, zanieczyszczenie powietrza, nadreaktywność dróg oddechowych, astmę i pewne wariacje genetyczne, chociaż pozostaje wiele pytań, np. dlaczego u <20% palaczy występuje znaczna niedrożność dróg oddechowych. Dokładne definicje POChP są różne i często zależą od dokładnej diagnozy problemu przez lekarza. Te różnice w definicji POChP mogą mieć duży wpływ na oszacowanie POChP w populacji. Co więcej, wciąż pojawiają się dowody, że POChP reprezentuje kilka różnych procesów chorobowych z potencjalnie różnymi interwencjami. W większości krajów świata zachorowalność i umieralność na POChP wciąż rosną i prawdopodobnie będą rosły w odpowiedzi na wzrost palenia, zwłaszcza wśród kobiet i nastolatków. Największe korzyści w naszych ciągłych wysiłkach przeciwko tej ważnej przyczynie zachorowalności i śmiertelności przyniosą środki mające na celu rzucenie palenia i zapobieganie mu, edukację i wczesne wykrywanie POChP oraz lepsze leczenie.


title: Zmieniające się zasięgi geograficzne kleszczy i patogenów przenoszonych przez kleszcze: czynniki, mechanizmy i konsekwencje dla różnorodności patogenów

text: Zasięgi geograficzne kleszczy i patogenów przenoszonych przez kleszcze zmieniają się ze względu na globalne i lokalne zmiany środowiskowe (w tym klimatyczne). W niniejszym przeglądzie analizujemy aktualną wiedzę o czynnikach stymulujących zmiany w zakresie występowania kleszczy i gatunków i szczepów patogenów przenoszonych przez kleszcze poprzez wpływ na ich podstawową liczbę rozrodczą (R 0) oraz mechanizmy rozprzestrzeniania, które umożliwiają kleszcze i patogeny przenoszone przez kleszcze zaatakować odpowiednie środowiska. Korzystając z rozszerzającego się rozmieszczenia geograficznego wektorów i czynnika chorobotwórczego boreliozy jako przykładu, badamy następnie, czego można oczekiwać od różnorodności patogenów przenoszonych przez kleszcze podczas procesu rozszerzania zasięgu, i porównujemy to z tym, co jest obecnie obserwowane. Na koniec badamy, w jaki sposób historyczne ekspansje i kurczenia populacji i zasięgu mogą znaleźć odzwierciedlenie w filogeografii kleszczy i patogenów przenoszonych przez kleszcze obserwowane w ostatnich latach i dochodzimy do wniosku, że połączone badanie obecnie zmieniających się zakresów i różnorodności patogenów kleszczowych i przenoszonych przez kleszcze, z analizą filogeograficzną , może pomóc nam lepiej przewidywać przyszłe wzorce inwazji i różnorodności.