title: Mechaniczne kryteria złamań w przypadku uszkodzenia kości korowej człowieka

text: Mechaniczne zrozumienie złamań kości ludzkiej ma kluczowe znaczenie dla przewidywania ryzyka złamań związanego z wiekiem i chorobą. Pomimo szeroko zakrojonych prac, brakuje mechanistycznej struktury opisującej, w jaki sposób mikrostruktura wpływa na uszkodzenie kości. Chociaż dla materiałów metalowych i ceramicznych opracowano modele mikromechaniczne uwzględniające lokalne kryteria zniszczenia, niewiele takich modeli istnieje dla materiałów biologicznych. W rzeczywistości nie ma dowodów na poparcie szeroko rozpowszechnionego przekonania, że złamanie kości jest lokalnie kontrolowane przez odkształcenie, jak na przykład wykazano w przypadku złamania ciągliwego w materiałach metalowych. W niniejszym badaniu dostarczamy takich dowodów poprzez nową serię eksperymentów obejmujących geometrię podwójnego zgięcia, zaprojektowaną w celu rzucenia światła na naturę krytycznych przypadków uszkodzenia kości. Badamy, w jaki sposób propagujące pęknięcie oddziałuje z mikrostrukturą kości, aby zapewnić pewne mechanistyczne zrozumienie złamania i określić, w jaki sposób właściwości zmieniają się wraz z orientacją. Stwierdzono, że złamanie w ludzkiej korze kości jest zgodne z niepowodzeniem kontrolowanym odkształceniem, a wpływ mikrostruktury można opisać za pomocą kilku mechanizmów hartowania. Przedstawiamy szacunki względnego znaczenia tych mechanizmów, takich jak mostkowanie więzadła niepękniętego.


title: Zahamowanie regeneracji kończyn w aksolotlu po leczeniu skóry aktynomycyną D.

text: W tym eksperymencie aktynomycynę D zastosowano do zbadania działania naskórka rany na leżące poniżej tkanki podczas regeneracji kończyn. W kończynach przednich aksolotla usunięto skórę od łokcia do barku. Skórę z kończyn prawych moczono przez trzy godziny w aktynomycynie D (5,0 lub 10,0 μg/ml 0,6% NaCl). W przypadku kontroli skórę z kończyn lewych moczono w 0,6% NaCl przez ten sam okres czasu. Każdy kawałek skóry został przeszczepiony ortotopowo, a obie kończyny amputowano przez leczoną skórę, proksymalnie do łokcia. Po wstępnym okresie gojenia kończyny kontrolne regenerowały się normalnie. Z wyjątkiem nieco jaśniejszego koloru, kończyny noszące skórę potraktowaną aktynomycyną były nie do odróżnienia od kontroli, zarówno ogólnie, jak i histologicznie, podczas pierwszego tygodnia po amputacji. Podczas gdy kończyny kontrolne utworzyły wczesne blastemy, w kończynach eksperymentalnych nie było widocznych wyraźnych dowodów regeneracji, ale histologicznie występowało pewne odróżnicowanie. Normalnie trzy do czterech palców były widoczne w kontrolnych regeneracjach przed pojawieniem się blastem na kończynach doświadczalnych. W ciągu 35-40 dni na większości kończyn doświadczalnych pojawiły się blastemy. Rozwijały się one bardzo szybko iw krótkim czasie wiele z nich osiągnęło poziom rozwoju zbliżony do kontroli. Aktynomycyna D tymczasowo hamuje tworzenie wierzchołkowej czapeczki naskórka i następnie agregację odróżnicowanych komórek w blastemę. Kiedy efekt przemija, tworzy się szczytowa czapeczka, a odróżnicowane komórki szybko organizują się w blastemę i zaczynają się różnicować.


title: Receptory sieroce α i γ związane z kwasem retinowym: kluczowe regulatory metabolizmu lipidów/glukozy, zapalenia i wrażliwości na insulinę

text: Sieroce receptory RORα i RORγ związane z kwasem retinowym odgrywają rolę regulacyjną w homeostazie lipidów/glukozy i różnych funkcjach immunologicznych, i biorą udział w zespole metabolicznym i kilku chorobach zapalnych. Myszy z niedoborem RORα są chronione przed otyłością wywołaną wiekiem i dietą, hepatosteatozą i insulinoopornością. Odporność na hepatosteatozę u myszy z niedoborem RORα jest związana ze zmniejszoną ekspresją kilku genów regulujących syntezę, transport i przechowywanie lipidów. Zapalenie związane z tkanką tłuszczową, które odgrywa kluczową rolę w rozwoju insulinooporności, jest znacznie zmniejszone u myszy z niedoborem RORα, na co wskazuje zmniejszona infiltracja makrofagów M1 i zmniejszona ekspresja wielu genów prozapalnych. Niedobór RORγ chroni również przed opornością na insulinę wywołaną dietą przez mechanizm, który wydaje się inny niż w przypadku niedoboru RORα. Ostatnie badania wykazały, że ROR stanowią ważne powiązanie między mechanizmem zegara dobowego a jego regulacją genów metabolicznych i zespołem metabolicznym. Jako czynniki transkrypcyjne zależne od ligandów, ROR mogą zapewnić nowe cele terapeutyczne w leczeniu otyłości i powiązanych chorób metabolicznych, w tym hepatosteatozy, zapalenia związanego z tkanką tłuszczową i insulinooporności.


title: Wytyczne kliniczne ERS/ESTS dotyczące przydatności do radykalnej terapii u chorych na raka płuca (chirurgia i chemioradioterapia).

text: Europejskie Towarzystwo Respiratorowe (ERS) i Europejskie Towarzystwo Chirurgii Klatki Piersiowej (ESTS) ułatwiły współpracę multidyscyplinarnych ekspertów w zakresie oceny czynnościowej pacjentów z rakiem płuc w celu opracowania zaleceń i dostarczenia klinicystom jasnych, aktualnych informacji. -datowe wytyczne dotyczące przydatności do operacji i chemio-radioterapii. Temat został podzielony na różne tematy, które następnie zostały przydzielone co najmniej dwóm ekspertom. Autorzy przeszukiwali literaturę według własnych strategii, bez centralnego przeglądu literatury. Projekty raportów napisane przez ekspertów na każdy temat zostały przejrzane, omówione i poddane głosowaniu przez cały panel ekspertów. Dowody potwierdzające każde zalecenie zostały podsumowane i ocenione zgodnie z opisem przez Scottish Intercollegiate Guidelines Network Grading Review Group. Wytyczne praktyki klinicznej zostały wygenerowane i sfinalizowane w funkcjonalnym algorytmie stratyfikacji ryzyka kandydatów do resekcji płuca, z naciskiem na ocenę kardiologiczną, natężoną objętość wydechową w ciągu 1 s, systematyczną zdolność dyfuzji tlenku węgla w płucach i testy wysiłkowe. W przeciwieństwie do resekcji płuca, dla której dowody naukowe są bardziej solidne, nie byliśmy w stanie zalecić żadnego konkretnego testu, wartości odcięcia ani algorytmu przed chemioradioterapią ze względu na brak danych. Zalecamy, aby pacjenci z rakiem płuc byli leczeni w specjalistycznych warunkach przez zespoły multidyscyplinarne.


title: Ran GTPaza reguluje montaż wrzeciona mitotycznego

text: Ran jest obfitą jądrową GTPazą o wyraźnej roli w transporcie jądrowym podczas interfazy, ale z rolami w regulacji mitotycznej, które są mniej dobrze poznane. Stan wiązania nukleotydów Ran jest regulowany przez białko aktywujące GTPazę, RanGAP1 i czynnik wymiany nukleotydów guaninowych, RCC1. Ran oddziałuje również z inhibitorem dysocjacji nukleotydów guaninowych, RanBP1. RanBP1 ma wysokie powinowactwo do Ran związanego z GTP i działa jako kofaktor RanGAP1, zwiększając szybkość hydrolizy GTP za pośrednictwem GAP na Ran około dziesięciokrotnie. Poziomy RanBP1 oscylują podczas cyklu komórkowego [4], a zwiększone stężenie RanBP1 przedłuża mitozę w komórkach ssaków i ekstraktach jaj Xenopus (nasze niepublikowane obserwacje). Zbadaliśmy, jak zwiększone stężenia RanBP1 zaburzają mitozę. Odkryliśmy, że montaż wrzeciona jest dramatycznie zakłócony, gdy egzogenny RanBP1 zostanie dodany do ekstraktów jaja Xenopus w fazie M. Przedstawiamy dowody, że rola Ran w montażu wrzeciona jest niezależna od transportu jądrowego i prawdopodobnie pośredniczy w niej zmiany dynamiki mikrotubul.


title: Podsumowanie wpływu leków hipotensyjnych na mierzone ciśnienie krwi.

text: TŁO Analiza epidemiologiczna danych rodzinnych dotyczących ciśnienia krwi (BP) jest często zagrożona działaniem leków przeciwnadciśnieniowych. W tym miejscu podsumowano przegląd licznych badań klinicznych, w których oceniano działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze. METODY Opublikowane badania kliniczne, w tym 137 badań klinicznych terapii monolekowych i 28 badań klinicznych terapii skojarzonych z udziałem łącznie 11 739 uczestników, zostały poddane przeglądowi w PubMed. Sześć głównych klas/grup leków przeciwnadciśnieniowych podzielono według pochodzenia etnicznego, w tym inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), alfa1-blokery, kardioselektywne beta-blokery (beta1-blokery), blokery kanału wapniowego, diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne oraz pętlowe. diuretyki. WYNIKI Stosując BP w pozycji siedzącej lub na wznak, dla grup etnicznych skojarzona terapia monolekowa inhibitorami ACE wykazała średni ważony efekt obniżenia skurczowego i rozkurczowego BP o 12,5/9,5 mm Hg; alfa1-blokery o 15,5/11,7 mm Hg; beta1-blokery o 14,8/12,2 mm Hg; blokery kanału wapniowego o 15,3/10,5 mm Hg; diuretyki tiazydowe o 15,3/9,8 mm Hg; i diuretyki pętlowe o 15,8/8,2 mm Hg. Jednak inhibitory ACE, alfa1-blokery i beta1-blokery były mniej skuteczne u Afroamerykanów niż u osób nie będących Afroamerykanami, podczas gdy blokery kanału wapniowego, diuretyki tiazydowe i diuretyki pętlowe były bardziej skuteczne u Afroamerykanów niż u osób nie będących Afroamerykanami. W przypadku dwulekowej terapii skojarzonej z grupami etnicznymi, efekt obniżenia BP drugiego leku, w porównaniu z jego działaniem w terapii monolekowej, wyniósł odpowiednio 84% i 65% dla skurczowego i rozkurczowego BP. WNIOSKI Opisane tutaj efekty obniżania ciśnienia krwi mogą być użyte do przypisania poziomów ciśnienia krwi przed leczeniem, co może poprawić zawartość informacji, a tym samym siłę analizy epidemiologicznej w badaniach, w których stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych jest czynnikiem mylącym w pomiarach ciśnienia tętniczego.


title: Komórki macierzyste i wczesny rozwój linii

text: Niedawne pozyskiwanie pluripotencjalnych linii komórek macierzystych z wielu różnych źródeł, w tym przeprogramowanych dorosłych komórek somatycznych, podnosi kwestię równoważności rozwojowej tych różnych stanów pluripotencjalnych. Rozpoznano co najmniej dwa różne stany reprezentujące prekursory epiblastu w blastocyście i pluripotencjalne komórki progenitorowe późniejszego zarodka gastrującego. Zrozumienie początkowego stanu rozwojowego różnych linii pluripotencjalnych ma kluczowe znaczenie dla określenia warunków początkowych różnicowania w terapeutycznie istotne typy komórek.


title: Rozbieżna ewolucja klonalna opornego na kastrację neuroendokrynnego raka prostaty

text: Coraz bardziej rozpoznawany mechanizm oporności na terapię ukierunkowaną na receptor androgenowy (AR) w raku prostaty obejmuje plastyczność nabłonka, w której komórki nowotworowe wykazują niską lub nieobecną ekspresję AR i często mają cechy neuroendokrynne. Etiologia i podstawy molekularne tego „alternatywnego” stanu komórek opornych na leczenie pozostają nie do końca poznane. Tutaj, analizując dane sekwencjonowania całego egzomu biopsji przerzutowych od pacjentów, zaobserwowaliśmy znaczne nakładanie się genomu między guzami opornymi na kastrację, które histologicznie scharakteryzowano jako gruczolakorak prostaty (CRPC-Adeno) i neuroendokrynny rak prostaty (CRPC-NE); analiza próbek biopsyjnych od tych samych osób w czasie wskazuje na model najbardziej zgodny z rozbieżną ewolucją klonalną. Analiza metylacji DNA całego genomu wykazała wyraźne różnice epigenetyczne między guzami CRPC-NE i CRPC-Adeno, a także oznaczono próbki CRPC-Adeno z klinicznymi cechami niezależności AR jako CRPC-NE, co sugeruje, że modyfikatory epigenetyczne mogą odgrywać rolę w indukcji i/lub utrzymanie tego stanu oporności na leczenie. Badanie to potwierdza pojawienie się alternatywnego, "obojętnego na AR" stanu komórkowego poprzez rozbieżną ewolucję klonalną jako mechanizmu oporności na leczenie w zaawansowanym raku prostaty.


title: Kinazy zależne od cyklin promujące fazę S zapobiegają ponownej replikacji poprzez hamowanie przejścia początków replikacji do stanu przedreplikacyjnego

text: TŁO Replikacja DNA i mitoza są wyzwalane przez aktywację kompleksów kinaz, z których każdy składa się z cykliny i kinazy zależnej od cykliny (Cdk). Wydawało się możliwe, że związek Cdk z różnymi klasami cyklin określa, czy wystąpi faza S (replikacja) czy faza M (mitoza). Niedawne odkrycie, że poszczególne cykliny typu B (kodowane przez geny CLB1-CLB6) mogą pełnić funkcje w obu procesach w pączkujących drożdżach Saccharomyces cerevisiae, poddaje to w wątpliwość. WYNIKI Szczepy S. cerevisiae pozbawione C1b1-C1b4 przechodzą replikację DNA raz, ale nie przechodzą do mitozy. Wyizolowaliśmy mutacje w dwóch genach, SIM1 i SIM2 (SIM2 jest identyczny z SEC72), które pozwalają takim komórkom przejść dodatkową rundę replikacji DNA bez mitozy. Kinaza Clb5, która promuje fazę S, pozostaje aktywna podczas zatrzymania fazy G2 komórek szczepu rodzicielskiego, ale jej aktywność gwałtownie spada u mutantów symulacyjnych. Zwiększona ekspresja genu CLB5 zapobiega ponownej replikacji. Zatem kinaza cykliny B, która promuje replikację DNA w komórkach fazy G1 może zapobiegać ponownej replikacji w komórkach fazy G2. Inaktywacja kinaz C1b przez ekspresję swoistego inhibitora C1b-Cdk1 p40SIC1 jest wystarczająca do wywołania stanu przedreplikacyjnego u początku replikacji w komórkach zablokowanych w fazie G2/M przez nokodazol. Ponowna aktywacja kinaz C1b-Cdk1 indukuje drugą rundę replikacji DNA. WNIOSKI Proponujemy, że promujące fazę S kompleksy cyklina B-Cdk zapobiegają ponownej replikacji podczas faz S, G2 i M poprzez hamowanie przejścia miejsc początku replikacji do stanu przedreplikacyjnego. Model ten może wyjaśniać zarówno, dlaczego początki „odpalają” tylko raz na fazę S i dlaczego faza S jest zależna od zakończenia poprzedniej fazy M.


title: Zaangażowanie e-kadheryny stymuluje proliferację poprzez Rac1

text: E-kadheryna została powiązana z hamowaniem wzrostu guza i hamowaniem proliferacji komórek w hodowli. Zaobserwowaliśmy, że stopniowe zmniejszanie gęstości wysiewu komórek nabłonkowych normalnej nerki szczura-52E (NRK-52E) lub MCF-10A ze zbiegu, faktycznie uwalnia komórki z zatrzymania wzrostu. Nieoczekiwanie dalszy spadek gęstości wysiewu, tak że komórki zostały wyizolowane z sąsiednich komórek, zmniejszył proliferację. Eksperymenty z użyciem substratów mikroinżynieryjnych wykazały, że zaangażowanie E-kadheryny stymuluje szczyt proliferacji przy pośrednich gęstościach wysiewu oraz, że zatrzymanie proliferacji przy wysokich gęstościach nie dotyczyło E-kadheryny, ale wynikało raczej z zależnego od zagęszczenia spadku rozprzestrzeniania się komórek w stosunku do podłoża podłoże. Do stymulowanej przez kadherynę proliferacji wymagana była aktywność Rac1, która była indukowana przez zaangażowanie E-kadheryny specyficznie przy pośrednich gęstościach zaszczepiania, a w kontroli aktywacji Rac1 przez E-kadherynę pośredniczyła p120-katenina. Razem odkrycia te wskazują na stymulującą rolę E-kadheryny w regulacji proliferacji i identyfikują prosty mechanizm, dzięki któremu kontakt komórka-komórka może wyzwalać lub hamować proliferację komórek nabłonka w różnych warunkach.


title: Struktura białka 8 związanego z aktyną i jego udział w wiązaniu nukleosomu

text: Białka związane z aktyną jądrową (Arps) są podjednostkami kilku remodelerów chromatyny, ale ich funkcje molekularne w tych kompleksach są niejasne. Przedstawiamy strukturę krystaliczną złożonej podjednostki Arp8 INO80 w postaci związanej z ATP. Ludzkie Arp8 ma kilka insercji w konserwatywnym fałdzie aktyny, które wyjaśniają jego niezdolność do polimeryzacji. Co najbardziej niezwykłe, jedna insercja owija szczelinę miejsca aktywnego i wydaje się usztywniać architekturę domeny, podczas gdy cechy miejsca aktywnego dzielone z aktyną sugerują allosterycznie kontrolowaną aktywność ATPazy. Ilościowe badania wiązania z nukleosomami i kompleksami histonowymi ujawniają, że Arp8 i subkompleks Arp8-Arp4-aktyna-HSA INO80 silnie preferują nukleosomy i tetramery H3-H4 nad dimerami H2A-H2B, co sugeruje, że Arp8 działa jako moduł rozpoznawania nukleosomów. W przeciwieństwie do tego, Arp4 preferuje wolne (H3-H4)(2) nad nukleosomami i może służyć remodelerom poprzez wiązanie się z pośrednimi (de)asemblacji w reakcji przebudowy.


title: Regulacja sygnalizacji receptora β-adrenergicznego przez nitrozylację S kinazy receptora sprzężonego z białkiem G 2

text: Receptory beta-adrenergiczne (beta-AR), prototypowe receptory sprzężone z białkiem G (GPCR) odgrywają kluczową rolę w regulacji wielu procesów fizjologicznych. Kinazy GPCR (GRK) ograniczają sygnalizację białka G i docelowe receptory do internalizacji. Tlenek azotu (NO) i/lub S-nitrozotiole (SNO) mogą zapobiegać utracie sygnalizacji beta-AR in vivo, ale szczegóły molekularne nie są znane. Tutaj pokazujemy na myszach, że SNO zwiększają ekspresję beta-AR i zapobiegają stymulowanej przez agonistę regulacji receptora w dół; aw komórkach SNO zmniejszają fosforylację beta-AR, w której pośredniczy GRK2, a następnie rekrutację beta-arrestyny do receptora, powodując osłabienie odczulania i internalizacji receptora. Zarówno w komórkach, jak i tkankach, GRK2 jest S-nitrozylowany przez SNO, a także przez syntazy NO, a S-nitrozylacja GRK2 wzrasta po stymulacji wielu GPCRs agonistami. Cys340 z GRK2 jest identyfikowana jako główne miejsce hamowania przez S-nitrozylację. Nasze badania ujawniają zatem centralny mechanizm molekularny, poprzez który regulowana jest sygnalizacja GPCR.


title: Elektroporacja umożliwia wydajne dostarczanie mRNA do zygot myszy i ułatwia edycję genomu w oparciu o CRISPR/Cas9

text: Niedawne zastosowanie systemu CRISPR/Cas9 radykalnie skróciło czas potrzebny do wytworzenia zmutowanych myszy, ale zaangażowanie czasochłonnego etapu mikroiniekcji nadal utrudnia jego zastosowanie do wysokoprzepustowej analizy genetycznej. Tutaj opracowaliśmy prostą, wysoce wydajną i wielkoskalową metodę edycji genomu, w której RNA dla systemu CRISPR/Cas9 są elektroporowane do zygot, a nie mikrowstrzykiwane. Wykorzystaliśmy tę metodę do przeprowadzenia wkłucia za pośrednictwem jednoniciowego oligodeoksynukleotydu (ssODN) w zarodkach myszy. Metoda ta ułatwia wielkoskalową analizę genetyczną u myszy.


title: Streszczenie

text: Choroby genetyczne: zespół progerii Hutchinsona-Gilforda (HGPS) i dermopatia restrykcyjna (RD) wynikają z akumulacji farnezylowanej prelaminy A z powodu defektów szlaku dojrzewania laminy A. Obie te choroby wykazują objawy, które można postrzegać jako przyspieszone starzenie. Mechanizm, za pomocą którego akumulacja farnezylowanej prelaminy A prowadzi do tych fenotypów przyspieszonego starzenia, nie jest poznany. Przedstawiamy tutaj dowody na to, że w fibroblastach HGPS i RD punkty kontrolne uszkodzenia DNA są trwale aktywowane z powodu naruszenia integralności genomu. Inaktywacja kinaz punktów kontrolnych zmutowana ataksja-teleangiektazja (ATM) i ATR (powiązane z ATM i Rad3) w tych komórkach pacjentów może częściowo przezwyciężyć ich wczesne zatrzymanie replikacji. Traktowanie komórek pacjentów inhibitorem farnezylotransferazy białkowej (FTI) nie skutkowało zmniejszeniem pęknięć dwuniciowych DNA i sygnalizacją uszkodzenia w punktach kontrolnych, chociaż leczenie znacząco odwróciło nieprawidłowy kształt ich jąder. Sugeruje to, że akumulacja uszkodzeń DNA i nieprawidłowa morfologia jądra są niezależnymi fenotypami wynikającymi z akumulacji prelaminy A w tych zespołach progeroidowych. Ponieważ akumulacja uszkodzeń DNA jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do objawów HGPS, nasze wyniki kwestionują możliwość leczenia HGPS samymi FTI.


title: Oprogramowanie Buccaneer do automatycznego budowania modeli. 1. Śledzenie łańcuchów białkowych.

text: Opisano nową technikę automatycznego śledzenia łańcuchów białkowych w eksperymentalnych mapach gęstości elektronów. Technika polega na wielokrotnym stosowaniu zorientowanej funkcji docelowej prawdopodobieństwa gęstości elektronowej w celu zidentyfikowania prawdopodobnych pozycji C(alfa). Funkcja ta jest stosowana zarówno w lokalizacji kilku obiecujących pozycji „nasiennych” na mapie, jak i do wzrostu tych początkowych pozycji C(alfa) we fragmenty wydłużonego łańcucha. Omówiono techniki składania fragmentów łańcucha w początkowy ślad łańcucha.


title: Profil ekspresji genów modulowanych przez emodynę aloesową w ludzkich komórkach glejaka U87.

text: Glioblastoma, najbardziej agresywna i złośliwa postać glejaka, wydaje się być oporna na różne środki chemioterapeutyczne. W związku z tym intensywnie badano podejścia ukierunkowane na określone szlaki molekularne zaangażowane w rozwój i progresję glejaka. Uważa się, że aloes emodyna moduluje ekspresję kilku genów w komórkach nowotworowych. Naszym celem było zrozumienie mechanizmów molekularnych leżących u podstaw terapeutycznego wpływu emodyny z aloesu na profile ekspresji genów w linii ludzkich komórek glejaka U87 z wykorzystaniem technologii mikromacierzy. Analiza ekspresji genów wykazała, że po leczeniu 58,6 μg/ml przez 24 godziny wykryto łącznie 8226 zmian genów z 28 869 genów. Z tej sumy 34 geny wykazywały statystycznie istotną zmianę (p<0,05) w zakresie od 1,07 do 1,87-krotną. Wyniki ujawniły, że 22 geny uległy regulacji w górę, a 12 genów w dół w odpowiedzi na leczenie emodyną z aloesu. Geny te następnie pogrupowano w kilka klastrów w oparciu o ich funkcje biologiczne, ujawniając indukcję ekspresji genów zaangażowanych w apoptozę (programowaną śmierć komórki) i przebudowę tkanek w komórkach U87 (p<0,01). Kilka genów z istotnymi zmianami poziomu ekspresji m.in. SHARPIN, BCAP31, FIS1, RAC1 i TGM2 z klastra apoptotycznego potwierdzono ilościową PCR w czasie rzeczywistym (qRT-PCR). Wyniki te mogą posłużyć jako wskazówka dla dalszych badań mających na celu odkrycie celów molekularnych dla terapii przeciwnowotworowej opartej na leczeniu aloesem emodyną.


title: Miniaturowy genom rośliny mięsożernej Genlisea aurea zawiera niewielką liczbę genów i krótkie sekwencje niekodujące

text: TŁO Genlisea aurea (Lentibulariaceae) jest rośliną mięsożerną o niezwykle małej wielkości genomu - 63,6 Mb - jednej z najmniejszych znanych wśród roślin wyższych. Dane dotyczące rozmiarów genomu i filogenezy Genlisea sugerują, że jest to stan pochodny w obrębie rodzaju. G. aurea jest zatem doskonałym organizmem modelowym do badania ewolucyjnych mechanizmów kurczenia się genomu. WYNIKI Tutaj przedstawiamy sekwencjonowanie i montaż de novo genomu G. aurea. Zespół składa się z 10 687 kontigów o całkowitej długości 43,4 Mb i zawiera 17 755 kompletnych i częściowych genów kodujących białka. Jego porównanie z genomem Mimulus guttatus, innego przedstawiciela wyższego rdzeniowego kladu Lamiales, ujawnia uderzające różnice w zawartości genów i długości regionów niekodujących. WNIOSKI Kurczenie genomu było złożonym procesem, który obejmował utratę genów i skrócenie długości intronów i regionów międzygenowych, ale nie utratę intronów. Utrata genów jest częstsza w przypadku genów należących do rodzin wielogenowych, co wskazuje, że redundancja genetyczna jest ważnym warunkiem wstępnym redukcji wielkości genomu.


title: Nieprawidłowa morfologia kręgosłupa i ulepszone LTP u myszy z nokautem LIMK-1

text: Badania in vitro wskazują na rolę rodziny kinaz LIM w regulacji fosforylacji kofiliny i dynamiki aktyny. Ponadto nieprawidłowa ekspresja LIMK-1 jest związana z zespołem Williamsa, zaburzeniem psychicznym z głębokimi deficytami w poznaniu wzrokowo-przestrzennym. Jednak funkcja in vivo tej rodziny kinaz pozostaje nieuchwytna. Używając myszy z nokautem LIMK-1, wykazaliśmy istotną rolę LIMK-1 in vivo w regulacji kofiliny i cytoszkieletu aktynowego. Ponadto pokazujemy, że myszy z nokautem wykazywały znaczące nieprawidłowości w morfologii kręgosłupa i funkcji synaptycznej, w tym zwiększone długoterminowe wzmocnienie hipokampa. Myszy z nokautem wykazywały również zmienione reakcje lękowe i uczenie się przestrzenne. Wyniki te wskazują, że LIMK-1 odgrywa kluczową rolę w morfogenezie kręgosłupa dendrytycznego i funkcjonowaniu mózgu.


title: Wdr5 pośredniczy w samoodnowie i przeprogramowaniu za pośrednictwem sieci transkrypcyjnej komórek macierzystych embrionów

text: Sieci transkrypcyjne i modyfikujące chromatynę embrionalnych komórek macierzystych (ES) mają kluczowe znaczenie dla samoodnowy. Jednak pozostaje niejasne, czy te sieci funkcjonalnie oddziałują, a jeśli tak, to jakie czynniki pośredniczą w takich interakcjach. Tutaj pokazujemy, że domena 5 powtórzeń WD (Wdr5), rdzeń ssaczego kompleksu Trithorax (trxG), pozytywnie koreluje ze stanem niezróżnicowanym i jest regulatorem samoodnowy komórek ES. Wykazujemy, że Wdr5, „efektor” metylacji H3K4, oddziałuje z czynnikiem transkrypcyjnym pluripotencji Oct4. Lokalizacja białek w całym genomie i analizy transkryptomów wykazują nakładanie się funkcji regulatorowych genów między Oct4 i Wdr5. Obwody Oct4-Sox2-Nanog i trxG współpracują w aktywacji transkrypcji kluczowych regulatorów samoodnowy, a ponadto ekspresja Wdr5 jest wymagana do wydajnego tworzenia indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPS). Proponujemy zintegrowany model kontroli transkrypcyjnej i epigenetycznej, w której pośredniczą wybrani członkowie trxG, w celu utrzymania samoodnowy komórek ES i przeprogramowania komórek somatycznych.


title: Neurony pochodzące z przeprogramowanych fibroblastów integrują się funkcjonalnie z mózgiem płodu i poprawiają objawy szczurów z chorobą Parkinsona.

text: Długoterminowym celem transferu jądra komórkowego lub alternatywnych metod przeprogramowania jest stworzenie specyficznych dla pacjenta komórek dawców do terapii transplantacyjnej, unikając immunoodrzucenia, będącego głównym powikłaniem w obecnej medycynie transplantacyjnej. Niedawno wykazano, że cztery czynniki transkrypcyjne Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc indukują pluripotencję w mysich fibroblastach. Jednak potencjał terapeutyczny indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPS) w strategiach zastępowania komórek nerwowych pozostaje niezbadany. Tutaj pokazujemy, że komórki iPS mogą skutecznie różnicować się w neuronalne komórki prekursorowe, dając początek typom komórek neuronalnych i glejowych w hodowli. Po przeszczepieniu do mózgu płodu myszy komórki migrują do różnych regionów mózgu i różnicują się w glej i neurony, w tym podtypy glutaminergiczne, GABAergiczne i katecholaminergiczne. Zapisy elektrofizjologiczne i analiza morfologiczna wykazały, że przeszczepione neurony wykazywały dojrzałą aktywność neuronalną i były funkcjonalnie zintegrowane z mózgiem gospodarza. Ponadto komórki iPS zostały indukowane do różnicowania się w neurony dopaminergiczne o charakterze śródmózgowia i były w stanie poprawić zachowanie w szczurzym modelu choroby Parkinsona po przeszczepieniu do mózgu dorosłego człowieka. Zminimalizowaliśmy ryzyko powstania guza z przeszczepionych komórek, oddzielając zanieczyszczające komórki pluripotencjalne i zaangażowane komórki nerwowe przy użyciu aktywowanego fluorescencyjnie sortowania komórek. Nasze wyniki pokazują potencjał terapeutyczny bezpośrednio przeprogramowanych fibroblastów do zastępowania komórek neuronalnych w modelu zwierzęcym.


title: Reakcje neuronów kory czołowej naczelnych podczas naturalnej komunikacji głosowej.

text: Rola kory czołowej naczelnych w komunikacji głosowej i jej znaczenie w ewolucji języka mają kontrowersyjną historię. Chociaż dowody wskazują, że przetwarzanie wokalizacji zachodzi w brzuszno-bocznych neuronach kory przedczołowej, przypuszcza się, że aktywność wokalno-ruchowa jest głównie podkorowa i sugeruje wyraźnie inną architekturę neuronalną niż u ludzi. Bezpośrednie dowody aktywności neuronalnej podczas naturalnej komunikacji głosowej są ograniczone, ponieważ poprzednie badania przeprowadzono na zwierzętach przytrzymywanych na krześle. Tutaj zarejestrowaliśmy aktywność pojedynczych neuronów w wielu obszarach kory przedczołowej i przedruchowej, podczas gdy swobodnie poruszające się marmozety angażowały się w naturalne zachowanie głosowe znane jako wołanie antyfonalne. Naszym celem było sprawdzenie, czy neurony w korze czołowej marmozet wykazywały reakcje podczas przetwarzania sygnałów głosowych i/lub produkcji głosowo-motorycznej w kontekście aktywnej, naturalnej komunikacji. Zaobserwowaliśmy zmiany motoryczne w aktywności pojedynczego neuronu podczas wytwarzania głosu, ale stosunkowo słabe reakcje czuciowe na przetwarzanie wokalizacji podczas tego naturalnego zachowania. Reakcje wokalno-motoryczne występowały zarówno przed, jak i podczas wytwarzania połączenia i były zazwyczaj sprzężone z synchronizacją każdego impulsu wokalizacji. Pomimo stosunkowo słabych odpowiedzi czuciowych, klasyfikator populacji był w stanie odróżnić aktywność neuronalną, która wystąpiła podczas prezentacji bodźców wokalizacyjnych, które wywoływały odpowiedź antyfoniczną, od tych, które jej nie wywołały. Odkrycia te sugerują rolę, jaką neurony kory czołowej naczelnych innych niż człowiek odgrywają w naturalnej komunikacji i stanowią ważną podstawę dla bardziej jednoznacznych testów funkcjonalnego wkładu tych obszarów kory nowej podczas zachowań głosowych.


title: Indukowana solą kinaza 2 łączy fosforylację koaktywatora transkrypcji p300 z zapobieganiem stłuszczeniu wątroby zależnemu od ChREBP u myszy.

text: Otyłość i cukrzyca typu 2 są związane ze zwiększoną lipogenezą w wątrobie. Powoduje to gromadzenie się tłuszczu w hepatocytach, stan znany jako stłuszczenie wątroby, który jest formą niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD), najczęstszej przyczyny dysfunkcji wątroby w Stanach Zjednoczonych. Białko wiążące elementy reagujące na węglowodany (ChREBP), transkrypcyjny aktywator genów glikolitycznych i lipogenicznych, stało się głównym graczem w rozwoju stłuszczenia wątroby u myszy. Jednak mechanizmy molekularne wzmacniające jego aktywność transkrypcyjną pozostają w dużej mierze nieznane. W tym badaniu zidentyfikowaliśmy koaktywator p300 acetylotransferazy histonowej (HAT) i kinazę indukowaną solą serynowo-treoninową 2 (SIK2) jako kluczowe regulatory aktywności ChREBP. W hodowanych mysich hepatocytach wykazaliśmy, że aktywowane glukozą p300 acetylowane ChREBP na Lys672 i zwiększyły jego aktywność transkrypcyjną poprzez zwiększenie rekrutacji do promotorów genów docelowych. SIK2 hamował aktywność p300 HAT poprzez bezpośrednią fosforylację na Ser89, co z kolei zmniejszało lipogenezę zależną od ChREBP w hepatocytach i myszach z nadekspresją SIK2. Co więcej, zarówno knockdown SIK2 specyficzny dla wątroby, jak i nadekspresja p300 powodowały stłuszczenie wątroby, insulinooporność i zapalenie, fenotypy odwrócone przez ko-nadekspresję SIK2/p300. Wreszcie, w mysich modelach cukrzycy typu 2 i otyłości, niska aktywność SIK2 była związana ze zwiększoną aktywnością p300 HAT, hiperacetylacją ChREBP i stłuszczeniem wątroby. Nasze odkrycia sugerują, że hamowanie aktywności wątrobowego p300 może być korzystne w leczeniu stłuszczenia wątroby w otyłości i cukrzycy typu 2 oraz identyfikuje aktywatory SIK2 i specyficzne inhibitory p300 jako potencjalne cele interwencji farmaceutycznej.


title: Rola NuSAP w łączeniu mikrotubul z chromosomami mitotycznymi

text: Aparat wrzecionowy jest maszynerią opartą na mikrotubulach (MT), która przyłącza się do chromosomów i segreguje je podczas mitozy i mejozy. Samoorganizacja wrzeciona wokół chromatyny obejmuje składanie się MT, ich przywiązanie do chromosomów i organizację w układ dwubiegunowy. Jednym z regulatorów samoorganizacji wrzeciona jest RanGTP. RanGTP jest generowany przy chromatynie i aktywuje zestaw rozpuszczalnych, regulowanych przez Ran czynników wrzeciona, takich jak TPX2, NuMA i NuSAP. W jaki sposób czynniki wrzecionowe kierują i wiążą MT z chromosomami, to kluczowe pytania otwarte. Białko jądrowe i związane z wrzecionem (NuSAP) zostało niedawno zidentyfikowane jako niezbędne białko stabilizujące i wiążące MT, które jest wzbogacone w centralnej części wrzeciona. Tutaj pokazujemy poprzez biochemiczną rekonstytucję, że NuSAP skutecznie adsorbuje się na wyizolowanej chromatynie i DNA oraz że może bezpośrednio wytwarzać i zatrzymywać wysokie stężenia MT w bezpośrednim sąsiedztwie chromatyny lub DNA. Co więcej, nasze dane ujawniają, że interakcja NuSAP-chromatyna podlega regulacji Ran i może być tłumiona przez importynę alfa (Impalpha) i Imp7. Proponujemy, że obecność czynników wiążących MT, takich jak NuSAP, które mogą być bezpośrednio unieruchomione na chromatynie, ma kluczowe znaczenie dla ukierunkowania produkcji MT na chromosomy kręgowców podczas samoorganizacji wrzeciona.


title: Molekularne cechy przeprogramowania i rozwoju komórkowego

text: Różnicujące się komórki somatyczne są stopniowo ograniczane do wyspecjalizowanych funkcji podczas ontogenezy, ale można je eksperymentalnie ukierunkować na tworzenie innych typów komórek, w tym tych o pełnym potencjale embrionalnym. Wczesne metody przeprogramowania jądra komórkowego, takie jak transfer jądra komórki somatycznej (SCNT) i fuzja komórek, stanowiły istotne przeszkody techniczne w precyzyjnej analizie programów regulacyjnych regulujących tożsamość komórki. Jednak odkrycie przeprogramowania przez ekspresję ektopową określonego zestawu czynników transkrypcyjnych, znanej jako przeprogramowanie bezpośrednie, dostarczyło wykonalnej platformy do odkrywania molekularnych cech specyfikacji i różnicowania komórek, stabilności typu komórki i pluripotencji. Omawiamy kontrolę i utrzymanie tożsamości komórkowej podczas przejść rozwojowych, ponieważ były one badane przy użyciu bezpośredniego przeprogramowania, z naciskiem na regulację transkrypcyjną i epigenetyczną.


title: Modyfikatory małych cząsteczek zegarów okołodobowych

text: Zegary dobowe organizują 24-godzinne oscylacje podstawowych procesów fizjologicznych i behawioralnych w odpowiedzi na codzienne zmiany środowiskowe. Zegary te są niezwykle precyzyjne w stałych warunkach, a jednocześnie bardzo czułe na sygnały resetujące. Ponieważ skład cząsteczkowy rdzenia oscylatora jest już w dużej mierze ustalony, ostatnie badania w coraz większym stopniu skupiają się na mechanizmach/cząsteczkach modyfikujących zegar. W szczególności modyfikatory drobnocząsteczkowe, wewnętrzne lub zewnętrzne, stają się potężnymi narzędziami do zrozumienia podstawowej biologii zegara, a także do opracowania przypuszczalnych środków terapeutycznych na choroby związane z zegarem. W tym przeglądzie skupimy się na syntetycznych związkach zdolnych do modyfikowania okresu, fazy lub amplitudy zegarów dobowych, ze szczególnym uwzględnieniem zegara ssaczego. Omówimy potencjał wykorzystania tych modyfikatorów drobnocząsteczkowych zarówno w badaniach podstawowych, jak i translacyjnych.


title: NVP-BEZ235, podwójny inhibitor PI3K/mTOR, zapobiega sygnalizacji PI3K i hamuje wzrost komórek nowotworowych z aktywującymi mutacjami PI3K.

text: Deregulacja szlaku kinazy 3-fosfatydyloinozytolu (PI3K) jest częstym zjawiskiem w ludzkim raku, albo poprzez inaktywację fosfatazy supresorowej guza i homologu tensyny, usuniętych z chromosomu 10, albo przez aktywację mutacji p110-alfa. Te mutacje hotspot powodują onkogenną aktywność enzymu i przyczyniają się do oporności terapeutycznej na przeciwciało anty-HER2 trastuzumab. Szlak PI3K jest zatem atrakcyjnym celem terapii przeciwnowotworowej. Zbadaliśmy NVP-BEZ235, podwójny inhibitor PI3K i dalszy ssaczy cel rapamycyny (mTOR). NVP-BEZ235 hamował aktywację dalszych efektorów Akt, białka rybosomalnego S6 i 4EBP1 w komórkach raka piersi. Aktywność antyproliferacyjna NVP-BEZ235 była lepsza niż allosterycznego selektywnego inhibitora kompleksu mTOR ewerolimus w panelu 21 linii komórek nowotworowych o różnym pochodzeniu i stanie mutacji. Opisanej aktywacji Akt z powodu hamowania mTOR zapobiegały wyższe dawki NVP-BEZ235. NVP-BEZ235 odwrócił hiperaktywację szlaku PI3K/mTOR wywołaną przez onkogenne mutacje p110-alfa, E545K i H1047R oraz zahamował proliferację komórek BT474 z amplifikacją HER2 egzogennie eksprymujących te mutacje, które czynią je opornymi na trastuzumab. W opornych na trastuzumab heteroprzeszczepów raka piersi BT474 H1047R, NVP-BEZ235 hamował sygnalizację PI3K i wykazywał silną aktywność przeciwnowotworową. U leczonych zwierząt nastąpiło całkowite zahamowanie sygnalizacji PI3K w skórze przy dawkach czynnych farmakologicznie, co sugeruje, że skóra może służyć jako tkanka zastępcza do badań farmakodynamicznych. Podsumowując, NVP-BEZ235 hamuje oś PI3K/mTOR i skutkuje aktywnością antyproliferacyjną i przeciwnowotworową w komórkach nowotworowych zarówno z p110-alfa typu dzikiego, jak i zmutowanym.


title: Farmakokinetyczne, farmakodynamiczne i farmakogenetyczne uwarunkowania martwicy kości u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną.

text: Martwica kości jest ciężkim powikłaniem leczenia ostrej białaczki limfoblastycznej wywołanym glikokortykosteroidami. Przebadaliśmy prospektywnie dzieci (n = 364) za pomocą rezonansu magnetycznego bioder i kolan, niezależnie od objawów; łączna częstość występowania jakiejkolwiek (stopień 1-4) w porównaniu z objawową (stopień 2-4) martwicy kości wyniosła odpowiednio 71,8% w porównaniu z 17,6%. Zbadaliśmy, czy wiek, rasa, płeć, ramię leczenia ostrej białaczki limfoblastycznej, masa ciała, stężenie lipidów w surowicy, stężenie albumin i kortyzolu, farmakokinetyka deksametazonu i polimorfizmy genetyczne całego genomu były związane z objawową martwicą kości. Wiek powyżej 10 lat (iloraz szans = 4,85; 95% przedział ufności, 2,5-9,2; p = 0,00001) i bardziej intensywne leczenie (iloraz szans = 2,5; 95% przedział ufności, 1,2-4,9; p = 0,011) były czynnikami ryzyka i zostały uwzględnione jako współzmienne we wszystkich analizach. Niższe stężenie albuminy (P = 0,05) i podwyższony poziom cholesterolu (P = 0,02) związane z objawową martwicą kości i ciężką (stopień 3 lub 4) martwicą kości były związane ze słabym klirensem deksametazonu (P = 0,0005). Po uwzględnieniu cech klinicznych polimorfizmy ACP1 (np. rs12714403, P = 1,9 × 10(-6), iloraz szans = 5,6; 95% przedział ufności, 2,7-11,3), który reguluje poziom lipidów i różnicowanie osteoblastów, były związane z ryzykiem osteonekrozy, a także z niższą albuminą i podwyższonym cholesterolem. Ogólnie rzecz biorąc, starszy wiek, niższy poziom albumin, wyższy poziom lipidów i ekspozycja na deksametazon były związane z martwicą kości i mogą być powiązane z dziedziczną zmiennością genomową.


title: Zapobieganie odbytniczemu przenoszeniu SHIV u makaków poprzez codzienną lub przerywaną profilaktykę za pomocą emtrycytabiny i tenofowiru

text: TŁO Wobec braku skutecznej szczepionki HIV nadal rozprzestrzenia się na całym świecie, co podkreśla potrzebę opracowania nowych strategii ograniczania jego przenoszenia. Profilaktyka przedekspozycyjna (PrEP) lekami przeciwretrowirusowymi może okazać się skuteczną strategią interwencji, jeśli zostaną zidentyfikowane wysoce skuteczne i opłacalne metody PrEP. Oceniliśmy codzienne i przerywane schematy PrEP zwiększające aktywność przeciwwirusową w modelu makaka, który bardzo przypomina transmisję u ludzi. METODY I WYNIKI Użyliśmy modelu makaka z powtórną ekspozycją z 14 tygodniową prowokacją wirusem odbytnicy. Trzy leki były podawane raz dziennie, każdy z inną grupą sześciu makaków rezus. Grupa 1 była leczona podskórnie równoważną człowiekowi dawką emtrycytabiny (FTC), grupa 2 otrzymywała doustnie równoważne ludzkiemu dawkowanie zarówno FTC, jak i fumaranu dizoproksylu tenofowiru (TDF), a grupa 3 otrzymywała podskórnie podobne dawkowanie FTC i wyższa dawka tenofowiru. Czwarta grupa sześciu makaków rezus (grupa 4) otrzymywała okresowo schemat PrEP podobny do grupy 3 tylko 2 godziny przed i 24 godziny po każdej cotygodniowej prowokacji wirusem. Wyniki porównano z 18 makakami kontrolnymi, które nie otrzymały żadnego leczenia farmakologicznego. Ryzyko infekcji u makaków leczonych w grupach 1 i 2 było 3,8- i 7,8-krotnie mniejsze niż u makaków nieleczonych (odpowiednio p = 0,02 i p = 0,008). Wszystkie sześć makaków w grupie 3 było chronionych. Przełomowe infekcje stępiły ostre wiremie; lekooporność zaobserwowano u dwóch z sześciu zwierząt. Wszystkie sześć zwierząt w grupie 4, które otrzymywały okresowo PrEP, było chronionych. WNIOSKI Model ten sugeruje, że pojedyncze leki do codziennego podawania PrEP mogą działać ochronnie, ale do zwiększenia poziomu ochrony może być wymagana kombinacja leków przeciwretrowirusowych. Krótki, ale silny, przerywany PrEP może zapewnić ochronę porównywalną do ochrony codziennego PrEP w tym modelu SHIV/macaque. Te odkrycia wspierają badania PrEP dotyczące profilaktyki HIV u ludzi i identyfikują obiecujące modalności PrEP.


title: Analiza bezpośredniego sprzęgania koewolucji pozostałości wychwytuje natywne kontakty w wielu rodzinach białek

text: Podobieństwo w trójwymiarowych strukturach homologicznych białek nakłada silne ograniczenia na zmienność ich sekwencji. Od dawna sugerowano, że powstałe korelacje między kompozycjami aminokwasów w różnych pozycjach sekwencji można wykorzystać do wywnioskowania kontaktów przestrzennych w obrębie struktury trzeciorzędowego białka. Kluczowa dla tego wnioskowania jest zdolność do rozplątywania bezpośrednich i pośrednich korelacji, co osiągnięto dzięki niedawno wprowadzonej analizie bezpośredniego sprzężenia (DCA) (Weigt i wsp. (2009) Proc Natl Acad Sci 106:67). Tutaj opracowujemy wydajną obliczeniowo implementację DCA, która pozwala nam ocenić dokładność przewidywania kontaktu przez DCA dla dużej liczby domen białkowych, w oparciu wyłącznie o informacje o sekwencji. Wykazano, że DCA daje dużą liczbę prawidłowo przewidywanych kontaktów, podsumowując globalną strukturę mapy kontaktowej dla większości badanych domen białkowych. Ponadto nasza analiza wychwytuje wyraźne sygnały poza wewnątrzdomenowymi kontaktami z resztami, wynikające np. z alternatywnych konformacji białek, sprzężeń reszt za pośrednictwem ligandów i interakcji międzydomenowych w oligomerach białek. Nasze odkrycia sugerują, że kontakty przewidywane przez DCA mogą być wykorzystane jako wiarygodny przewodnik ułatwiający przewidywanie obliczeniowe alternatywnych konformacji białek, tworzenia kompleksów białkowych, a nawet przewidywania de novo struktur domen białkowych, pod warunkiem istnienia dużej liczby sekwencji homologicznych, które są szybko udostępniane dzięki postępom w sekwencjonowaniu genomu.


title: Różnice w przepisywaniu antybiotyków i ich wpływ na powrót do zdrowia u pacjentów z ostrym kaszlem w podstawowej opiece zdrowotnej: badanie prospektywne w 13 krajach.

text: CEL Opisanie zmienności przepisywania antybiotyków w ostrym kaszlu w odmiennych warunkach europejskich oraz wpływu na powrót do zdrowia. PROJEKT Przekrojowe badanie obserwacyjne z udziałem klinicystów z 14 sieci badawczych podstawowej opieki zdrowotnej w 13 krajach europejskich, którzy rejestrowali objawy przy prezentacji i leczeniu. Pacjenci obserwowali przez 28 dni dzienniczki pacjentów. USTAWIENIE Podstawowa opieka. UCZESTNICY Dorośli z nowym kaszlem lub z nasilającym się kaszlem lub objawami klinicznymi sugerującymi zakażenie dolnych dróg oddechowych. GŁÓWNE MIARY REZULTATU Przepisywanie antybiotyków przez lekarzy i ogólna ocena nasilenia objawów w czasie. WYNIKI Zrekrutowano 3402 pacjentów (klinicyści wypełnili formularz opisu przypadku dla 99% (3368) uczestników, a 80% (2714) zwróciło dzienniczek objawów). Średnie wyniki nasilenia objawów w chwili zgłoszenia wahały się od 19 (zakres skali od 0 do 100) w sieciach w Hiszpanii i Włoszech do 38 w sieci w Szwecji. Przepisywanie antybiotyków przez sieci wahało się od 20% do prawie 90% (ogółem 53%), z dużym zróżnicowaniem klas przepisywanych antybiotyków. Amoksycylina była ogólnie najczęściej przepisywanym antybiotykiem, ale wahała się ona od 3% antybiotyków przepisywanych w sieci norweskiej do 83% w sieci angielskiej. Chociaż fluorochinolony w ogóle nie były przepisywane w trzech sieciach, w sieci mediolańskiej przepisano je w 18%. Po dostosowaniu do obrazu klinicznego i danych demograficznych, utrzymywały się znaczne różnice w przepisywaniu antybiotyków, wahające się od Norwegii (iloraz szans 0,18, 95% przedział ufności 0,11 do 0,30) do Słowacji (11,2, 6,20 do 20,27) w porównaniu z ogólną średnią (przepisany odsetek: 0,53 ). Wskaźnik powrotu do zdrowia był podobny u pacjentów, którym przepisano i nie przepisano antybiotyków (współczynnik -0,01, p<0,01) po uwzględnieniu obrazu klinicznego. WNIOSKI Różnice w obrazie klinicznym nie wyjaśniają znacznej zmienności przepisywania antybiotyków w ostrym kaszlu w Europie. Różnice w przepisywaniu antybiotyków nie są związane z klinicznie istotnymi różnicami w odzysku. REJESTRACJA BADANIA Clinicaltrials.gov NCT00353951.


title: Dorsomorfina, selektywny drobnocząsteczkowy inhibitor sygnalizacji BMP, promuje kardiomiogenezę w embrionalnych komórkach macierzystych

text: TŁO Pluripotencjalne embrionalne komórki macierzyste (ES), które mają zdolność do tworzenia wszystkich rodzajów tkanek w organizmie, są bardzo obiecujące jako wszechstronne źródło komórek do terapii regeneracyjnej. Jednak podstawowe mechanizmy określania linii pluripotencjalnych komórek macierzystych są w dużej mierze nieznane, a wygenerowanie wystarczającej ilości pożądanych typów komórek pozostaje ogromnym wyzwaniem. Małe cząsteczki, zwłaszcza te, które modulują kluczowe szlaki rozwojowe, takie jak kaskada sygnałowa białka morfogenetycznego kości (BMP), są obiecujące jako narzędzia do badania specyfikacji linii in vitro i kierowania różnicowaniem komórek macierzystych w kierunku określonych typów komórek. METODOLOGIA/GŁÓWNE WYNIKI Opisujemy zastosowanie dorsomorfiny, selektywnego drobnocząsteczkowego inhibitora sygnalizacji BMP, do indukowania różnicowania mięśnia sercowego w mysich komórkach ES. Indukcja serca jest bardzo silna, co najmniej 20-krotnie zwiększa ilość spontanicznie bijących kardiomiocytów. Dorsomorfina, w przeciwieństwie do endogennego antagonisty BMP Noggin, silnie indukuje kardiomiogenezę, gdy leczenie jest ograniczone do początkowych 24 godzin różnicowania komórek ES. Analizy ilościowej PCR różnicujących się komórek ES wskazują, że farmakologiczne hamowanie sygnalizacji BMP we wczesnym, krytycznym etapie sprzyja rozwojowi linii kardiomiocytów, ale zmniejsza różnicowanie komórek śródbłonka, mięśni gładkich i krwiotwórczych. WNIOSKI/ZNACZENIE Podawanie selektywnego drobnocząsteczkowego inhibitora BMP podczas początkowych etapów różnicowania komórek ES zasadniczo sprzyja różnicowaniu prymitywnych komórek pluripotencjalnych w kierunku linii kardiomiocytów, najwyraźniej kosztem innych linii mezodermalnych. Modulatory małocząsteczkowe ścieżek rozwojowych, takie jak dorsomorfina, mogą stać się wszechstronnymi narzędziami farmakologicznymi w badaniach nad komórkami macierzystymi i medycynie regeneracyjnej.


title: Zdjęcia radiograficzne uderzania małpą w usta ujawnia domniemanych prekursorów dynamiki mowy

text: Kluczową cechą mowy jest jej stereotypowy rytm 5 Hz. Jedna z teorii zakłada, że rytm ten ewoluował poprzez modyfikację rytmicznych ruchów twarzy u naczelnych przodków. Jeśli hipoteza jest słuszna, trochę światła może rzucić podejście porównawcze. Przetestowaliśmy ten pomysł za pomocą kineradiografii (filmy rentgenowskie), aby scharakteryzować i określić ilościowo wewnętrzną dynamikę traktu głosowego małpy makaka podczas mlaskania ustami (rytmiczny wyraz twarzy) w porównaniu do żucia. Wcześniejsze badania na ludziach wykazały, że ruchy mowy są szybsze niż ruchy żucia, a funkcjonalna koordynacja między strukturami układu głosowego różni się między tymi dwoma zachowaniami. Jeśli rytmiczna mowa wyewoluowała poprzez rytmiczne ruchy twarzy przodków, to jedna z hipotez jest taka, że mlaskanie ustami w porównaniu do żucia również powinno wykazywać te różnice. Odkryliśmy, że wargi, język i gnyk poruszają się w rytmie mowy 5 Hz podczas mlaskania, ale nie podczas żucia. Co najważniejsze, funkcjonalna koordynacja między tymi strukturami była odrębna dla każdego zachowania. Dane te dostarczają empirycznego wsparcia dla idei, że rytm mowy człowieka wyewoluował z rytmicznej mimiki naczelnych przodków.


title: Interneuronal DISC1 reguluje sygnalizację NRG1-ErbB4 i tworzenie synaps pobudzająco-hamujących w dojrzałej korze mózgowej.

text: Neuregulina-1 (NRG1) i jej receptor ErbB4 wpływają na kilka procesów neurorozwojowych, ale mechanizmy regulujące tę sygnalizację w dojrzałym mózgu nie są dobrze poznane. DISC1 to wielofunkcyjne białko szkieletowe, które pośredniczy w wielu procesach komórkowych. Tutaj przedstawiamy funkcjonalny związek między sygnalizacją DISC1 i NRG1-ErbB4 w dojrzałych interneuronach korowych. Poprzez modulację genu specyficzną dla typu komórki in vitro i in vivo, w tym w mysim modelu zmutowanego DISC1, wykazaliśmy, że DISC1 hamuje aktywację i sygnalizację ErbB4 indukowaną przez NRG1. W tym efekcie prawdopodobnie pośredniczy kompetycyjne hamowanie wiązania ErbB4 z PSD95. Na koniec pokazujemy, że interneuronalny DISC1 wpływa na fenotypy, w których pośredniczy NRG1-ErbB4 w szybko rosnącym obwodzie neuronu międzyneuronowo-piramidowego. Analizy pośmiertne mózgu i niektóre badania genetyczne wykazały, że w schizofrenii występują deficyty międzyneuronalne i zaangażowanie genów DISC1, NRG1 i ErbB4. Nasze wyniki sugerują mechanizm, dzięki któremu krzyżowanie się sygnalizacji DISC1 i NRG1-ErbB4 może przyczyniać się do tych deficytów.


title: Protoonkogen c-maf jest odpowiedzialny za ekspresję interleukiny 4 w tkankach

text: Molekularna podstawa charakterystycznej ekspresji cytokin podzbiorów CD4+ T pomocniczych 1 (Th1) i T pomocniczych 2 (Th2) pozostaje nieuchwytna. W tym miejscu donosimy, że protoonkogen c-maf, podstawowy czynnik transkrypcyjny regionu/zamka leucynowego, kontroluje specyficzną tkankowo ekspresję IL-4. c-Maf jest wyrażany w klonach Th2, ale nie Th1 i jest indukowany podczas normalnego różnicowania komórek prekursorowych wzdłuż linii Th2, ale nie Th1. c-Maf wiąże się z elementem odpowiedzi c-Maf (MARE) w proksymalnym promotorze IL-4 sąsiadującym z miejscem, na którym znajdują się odciski ekstraktów z klonów Th2, ale nie z klonów Th1. Ektopowa ekspresja c-Maf transaktywuje promotor IL-4 w komórkach Th1, limfocytach B i komórkach nielimfoidalnych, funkcję, która mapuje do śladu specyficznego dla MARE i Th2. Ponadto c-Maf działa w synergii z czynnikiem jądrowym aktywowanych komórek T (NF-ATp), inicjując endogenną produkcję IL-4 przez komórki B. Manipulacja c-Maf może zmienić proporcje podzbiorów Th w chorobach ludzi.


title: Ekspresja genu hClock w ludzkim raku jelita grubego.

text: W tym badaniu mieliśmy na celu zbadanie zmian w ekspresji ludzkiego zegara (hClock), genu stanowiącego podstawę rodziny genów okołodobowych, w rakach jelita grubego (CRC) oraz omówienie możliwych skutków. Wcześniejsze badania wykazały, że zaburzenie rytmów okołodobowych jest jednym z endogennych czynników przyczyniających się do inicjacji i rozwoju CRC. Nie zbadano jednak podstawowych zmian molekularnych w genach okołodobowych związanych z CRC. Analizę immunofluorescencyjną i ilościową reakcję łańcuchową polimerazy (qPCR) białka hCLOCK i ekspresję genów przeprowadzono w 30 przypadkach CRC. Białko hCLOCK było wyrażane we wszystkich próbkach pobranych od 30 pacjentów z CRC. Wyższe poziomy ekspresji hCLOCK zaobserwowano w ludzkich tkankach CRC w porównaniu z sparowanymi tkankami nienowotworowymi. Ekspresja hCLOCK była znacząco wyższa w słabo zróżnicowanych lub późnym stadium guzów stopnia Dukesa oraz w 64,3% przypadków guzów z przerzutami do węzłów chłonnych. Gen hClock ulegał ekspresji we wszystkich próbkach. Znacząco wyższą ekspresję hClock stwierdzono w ludzkich przypadkach CRC w porównaniu z sparowanymi tkankami nienowotworowymi. Wystąpiła silna dodatnia korelacja liniowa między ekspresją genu hClock a ekspresją białka w ludzkich CRC. Stwierdzono również silną dodatnią korelację liniową między ekspresją genu hClock a ekspresją ARNT, HIF-1α i VEGF w ludzkich CRC. Nie stwierdzono istotnej korelacji między hClock a Bak, Bax, Bid, receptorem czynnika martwicy nowotworu I (TNFR I) i TNFR II. Dobowy gen hClock ulegał stabilnej ekspresji w błonie śluzowej jelita grubego człowieka i był ważny w regulacji ekspresji genów kontrolowanych przez zegar. hCLOCK może wchodzić w interakcje z HIF-1α/ARNT i aktywować VEGF w celu stymulowania angiogenezy i przerzutów guza.


title: Terapia antyretrowirusowa w krajach o niższych dochodach (ART-LINC) Collaboration i ART Cohort Collaboration (ART-CC) Podsumowanie

text: TŁO Wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART) jest rozwijana w krajach rozwijających się. Porównaliśmy wyjściową charakterystykę i wyniki podczas pierwszego roku HAART pomiędzy pacjentami zakażonymi HIV-1 w warunkach niskich i wysokich dochodów. METODY 18 programów HAART w Afryce, Azji i Ameryce Południowej (grupy o niskich dochodach) oraz 12 badań kohortowych HIV z Europy i Ameryki Północnej (miejsca o wysokim dochodzie) dostarczyło danych odpowiednio dla 4810 i 22 217 nieleczonych dorosłych pacjentów rozpoczynających HAART . Wszyscy pacjenci z placówek o wysokich dochodach i 2725 (57%) pacjentów z placówek o niskich dochodach byli aktywnie obserwowani i uwzględnieni w analizach przeżycia. USTALENIA W porównaniu z krajami o wysokim dochodzie, pacjenci rozpoczynający HAART w warunkach o niskich dochodach mieli niższą liczbę komórek CD4 (mediana 108 komórek na muL vs. 234 komórek na muL), częściej byli płci żeńskiej (51% vs 25%) i więcej prawdopodobnie rozpocznie leczenie nienukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NNRTI) (70% w porównaniu z 23%). Po 6 miesiącach mediana liczby uzyskanych komórek CD4 (106 komórek na muL w porównaniu do 103 komórek na muL) i odsetek pacjentów osiągających poziom RNA HIV-1 poniżej 500 kopii/ml (76% w porównaniu z 77%) były podobne. Śmiertelność była wyższa w placówkach o niskich dochodach (124 zgony podczas 2236 osobolat obserwacji) niż w placówkach o wysokich dochodach (414 zgonów w ciągu 20 532 osobolat). Skorygowany współczynnik ryzyka (HR) śmiertelności porównujący ustawienia o niskich dochodach i wysokich dochodach spadł z 4,3 (95% CI 1,6-11,8) w pierwszym miesiącu do 1,5 (0,7-3,0) w miesiącach 7-12. Zapewnienie bezpłatnego leczenia w warunkach o niskich dochodach wiązało się z niższą śmiertelnością (skorygowany HR 0,23; 95% CI 0,08-0,61). INTERPRETACJA Pacjenci rozpoczynający HAART w warunkach ubogich w zasoby mają zwiększoną śmiertelność w pierwszych miesiącach terapii w porównaniu z pacjentami w krajach rozwiniętych. Szybka diagnoza i ocena kwalifikacji do leczenia, w połączeniu z bezpłatną terapią HAART, mogą zmniejszyć tę nadmierną śmiertelność.


title: Rodzina 3-kinaz fosfoinozytydowych u Drosophila identyfikuje nowego mediatora transdukcji sygnału

text: Tło wynalazku 3-kinazy fosfoinozytydu ssaków (kinazy 3-PI) są zaangażowane w transdukcję sygnału za pośrednictwem receptora i są zaangażowane w procesy takie jak transformacja i mitogeneza poprzez ich rolę w podnoszeniu komórkowego fosfatydyloinozytolu (3,4,5)-trifosforanu. Dodatkowo wykazano, że aktywność 3-kinazy PI, która generuje 3-fosforan fosfatydyloinozytolu, jest wymagana do transportu białka w drożdżach. WYNIKI Zidentyfikowaliśmy rodzinę trzech odrębnych 3-kinaz PI u Drosophila, stosując podejście oparte na reakcji łańcuchowej polimerazy w celu amplifikacji regionu odpowiadającego konserwatywnej domenie katalitycznej 3-kinaz PI. Jeden z tych członków rodziny, PI3K_92D, jest blisko spokrewniony z prototypową 3-kinazą PI, p110 alfa; PI3K_59F jest homologiczny do Vps34p, podczas gdy trzeci, PI3K_68D, jest nową 3-kinazą PI, która jest szeroko eksprymowana w całym cyklu życiowym Drosophila. cDNA PI3K_68D koduje białko o masie 210 kDa, które nie ma sekwencji zaangażowanych w łączenie 3-kinaz p110 PI z białkami adaptorowymi p85, ale zawiera sekwencję bogatą w prolinę na końcu aminowym, która może wiązać się z domenami SH3 i C2 na końcu karboksylowym domena. Analizy biochemiczne wykazują, że PI3K_68D ma nową specyficzność substratową in vitro, ograniczoną do fosfatydyloinozytolu i 4-fosforanu fosfatydyloinozytolu, i nie jest w stanie fosforylować fosfatydyloinozytolu (4,5)-bisfosforanu, dorozumianego in vivo substratu dla p110. WNIOSKI Opisano rodzinę 3-kinaz PI u Drosophila, w tym nową klasę reprezentowaną przez PI3K_68D. PI3K_68D może wiązać się z cząsteczkami sygnałowymi zawierającymi domeny SH3, nie ma sekwencji wiążących adapter p85, ma domenę wiążącą fosfolipidy niezależną od Ca(2+) i wykazuje ograniczoną specyficzność substratową in vitro, dzięki czemu może zdefiniować nowy sygnał szlak transdukcji.


title: Funkcje ssaka RAD52 w naprawie replikacji wywołanej przerwaniem załamanych widełek replikacyjnych DNA

text: Nowotwory u ludzi charakteryzują się obecnością stresu replikacyjnego DNA indukowanego przez onkogen (DRS), co czyni je zależnymi od szlaków naprawczych, takich jak replikacja indukowana przerwaniem (BIR) w przypadku uszkodzonych widełek replikacyjnych DNA. Aby lepiej zrozumieć BIR, przeprowadziliśmy ukierunkowane badanie przesiewowe siRNA pod kątem genów, których wyczerpanie hamowało progresję fazy G1 do S, gdy onkogenna cyklina E była nadeksprymowana. Jednym z największych hitów był RAD52, gen niezbędny do normalnego rozwoju myszy. W komórkach, w których załamanie widełek zostało wywołane przez onkogeny lub substancje chemiczne, białko Rad52 zlokalizowane było w ogniskach DRS. Zubożenie Rad52 przez siRNA lub nokaut genu przez CRISPR/Cas9 uniemożliwiło ponowne uruchomienie zapadniętych widełek i doprowadziło do uszkodzenia DNA w komórkach doświadczających DRS. Ponadto, u podatnych na raka, heterozygotycznych zmutowanych myszy APC, homozygotyczna delecja genu Rad52 zahamowała wzrost guza i wydłużyła długość życia. Dlatego proponujemy, że ssaczy RAD52 ułatwia naprawę zapadniętych widełek replikacyjnych DNA w komórkach rakowych.


title: Segregacja linii komórek grzebienia nerwowego w cewce nerwowej myszy.

text: Komórki grzebienia nerwowego (NC) powstają w grzbietowej cewce nerwowej (NT) i migrują do zarodka, aby rozwinąć się w wiele różnych typów komórek. Głównym nierozwiązanym pytaniem jest, kiedy i jak rozstrzyga się los komórek NC. Istnieje wiele dowodów na istnienie multipotencjalnych komórek NC, których losy są decydowane w trakcie lub po migracji. Istnieją również dowody na to, że NC jest już podzielony na subpopulacje odrębnych prekursorów w NT. Zbadaliśmy to pytanie w zarodku myszy. Odkryliśmy, że subpopulacja komórek w najbardziej grzbietowo-przyśrodkowym aspekcie NT wyraża ekspresję receptora kinazy tyrozynowej Kit (wcześniej znanej jako c-kit), emigruje wyłącznie do rozwijającej się skóry właściwej, a następnie wyraża ostateczne markery linii melanocytów. Są to zatem komórki progenitorowe melanocytów. Są one generowane głównie na połączeniu śródmózgowia i tyłomózgowia oraz w tułowiu szyjnym, przy czym znaczna ich liczba również w dolnej części tułowia. Inne komórki w obrębie grzbietowej NT to Kit-, migrują brzusznie i od 9,5 dnia embrionu wykazują ekspresję receptora neurotrofiny p75. Komórki te najprawdopodobniej dają początek tylko brzusznym pochodnym NC, takim jak neurony i glej. Komórki p75+ są zlokalizowane brzuszno-bocznie od komórek Kit+ w obszarach NT, gdzie znajdują się te dwa typy komórek. Dane te dostarczają bezpośrednich dowodów in vivo na segregację linii NC w cewce nerwowej myszy.


title: Jak bezwzględne jest zero? Ocena historycznych i aktualnych definicji eliminacji malarii

text: Decyzje o wyeliminowaniu malarii z całego kraju lub jego części obejmują złożony zestaw czynników, a tę złożoność potęguje niejasność dotycząca niektórych kluczowych terminów, w szczególności „kontrola” i „eliminacja”. wymagania dokładnie, jeśli punkty końcowe nie zostały jasno zdefiniowane, ale nawet podczas Globalnego Programu Zwalczania Malaria, debata szalała nad dokładną definicją „eradykacji”. podstawowe znaczenie dla planowania programu. Aby przyspieszyć współczesną debatę na ten temat, niniejszy artykuł przedstawia historyczny przegląd powszechnie używanych terminów, w tym kontrola, eliminacja i eliminacja, aby pomóc w kontekstualizacji obecnego rozumienia tych pojęć. Przegląd został poparty analizą podstawowych pojęć matematycznych, na których opierają się te definicje, za pomocą prostych modeli procesu rozgałęzienia, które opisują proliferację przypadków malarii po imporcie. Poprzez tę analizę podkreśla się znaczenie pragmatycznych definicji, które są przydatne do zapewnienia programom kontroli i eliminacji malarii praktycznego zestawu strategicznych kamieni milowych, i argumentuje się, że obecne koncepcje eliminacji w szczególności nie spełniają tych wymagań. Aby zapewnić wszystkim krajom precyzyjne cele, sugerowane są nowe definicje pojęciowe, które dokładniej opisują dawne cele „kontroli” – tutaj dokładniej nazywane „kontrolowaną malarią niskoendemiczną” – i „eliminacji”. Dodatkowo, twierdzi się, że trzeci stan, zwany „kontrolowaną nieendemiczną malarią”, jest wymagany do opisania stanu epidemiologicznego, w którym endemiczne przenoszenie zostało przerwane, ale malaria będąca następstwem przeniesienia zakażenia z importowanych zakażeń nadal występuje na wystarczająco wysokim poziomie, że nie udało się go wyeliminować. Na koniec omówiono wytyczne dotyczące wyprowadzania oddzielnych definicji operacyjnych i metryk, które będą wymagane, aby te pojęcia były istotne, mierzalne i osiągalne dla określonego środowiska.


title: Drożdże rozszczepialne Scm3: receptor CENP-A wymagany do integralności chromatyny subkinetochorowej

text: Mechanizmy zapewniające specyficzną inkorporację CENP-A do centromerów są słabo poznane. Mis16 i Mis18 są wymagane do lokalizacji CENP-A w centromerach i tworzą kompleks, który jest konserwowany od drożdży rozszczepialnych do człowieka. Mutanty sim1 drożdży rozszczepialnych, które łagodzą wyciszanie domeny kinetochorowej, są wadliwe w Scm3(Sp), ortologu pączkujących drożdży Scm3(Sc). Scm3(Sp) zależy od Mis16/18 pod względem lokalizacji centromerów i podobnie jak one jest rekrutowany do centromerów w późnej anafzie. Co ważne, powinowactwo Scm3(Sp) oczyszcza się z CENP-A(Cnp1) i asocjuje z CENP-A(Cnp1) in vitro, ale lokalizuje się niezależnie od nienaruszonej chromatyny CENP-A(Cnp1) i jest uwalniane w różny sposób z chromatyny. Chociaż zaproponowano, że Scm3(Sc) tworzy unikalny heksameryczny nukleosom z CENP-A(Cse4) i histonem H4 w pączkujących centromerach drożdżowych, faworyzujemy model, w którym Scm3(Sp) działa jako receptor CENP-A(Cnp1) /czynnik montażu, współpracujący z Mis16 i Mis18 w celu otrzymania CENP-A(Cnp1) od eskorty Sim3 i pośredniczenia w montażu CENP-A(Cnp1) w subkinetochorową chromatynę.


title: Molekularne podstawy nietolerancji owsa u pacjentów z celiakią

text: Tło Celiakia jest chorobą zapalną jelita cienkiego charakteryzującą się złym wchłanianiem, niedoborem składników odżywczych i szeregiem objawów klinicznych. Jest to spowodowane nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną na gluten w diecie i jest leczone dietą bezglutenową. Ostatnie badania żywieniowe wykazały, że owies jest bezpieczny dla pacjentów z celiakią, a owies jest obecnie często włączany do diety chorych na celiakię. Celem tego badania było zbadanie, czy nietolerancja owsa występuje w celiakii oraz scharakteryzowanie komórek i procesów leżących u podstaw tej nietolerancji. Metody i wyniki Do badania wybraliśmy dziewięciu dorosłych z celiakią, którzy mieli historię ekspozycji na owies. Czterech pacjentów miało objawy kliniczne na diecie zawierającej owies, a trzech z tych czterech pacjentów miało zapalenie jelit typowe dla celiakii w czasie ekspozycji na owies. Od tych trzech pacjentów, a także od dwóch innych pacjentów, którzy wydawali się tolerować owies, ustaliliśmy specyficzne i reaktywne jelitowe linie komórek T owsa. Linie komórek T reagujące na aweninę rozpoznawały peptydy aweninowe w kontekście HLA-DQ2. Te peptydy mają sekwencje bogate w reszty proliny i glutaminy bardzo przypominające epitopy glutenu pszennego. Deamidacja (konwersja glutamina → kwas glutaminowy) przez transglutaminazę tkankową była zaangażowana w tworzenie epitopu avenin. Wnioski Doszliśmy do wniosku, że niektórzy pacjenci z celiakią mają limfocyty T śluzówki reagujące na aveninę, które mogą powodować zapalenie błony śluzowej. Nietolerancja owsa może być przyczyną atrofii kosmków i stanów zapalnych u pacjentów z celiakią, którzy jedzą owies, ale poza tym przestrzegają ścisłej diety bezglutenowej. Wskazana jest obserwacja kliniczna pacjentów z celiakią spożywających owies.


title: Porównanie nieinwazyjnej wentylacji ciągłej i dwupoziomowej dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych u pacjentów z ostrym kardiogennym obrzękiem płuc: metaanaliza

text: Wstęp Niniejsze badanie przeprowadziliśmy w celu zbadania potencjalnych korzystnych i niepożądanych skutków ciągłego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych (CPAP) w porównaniu z nieinwazyjną wentylacją dwupoziomową dodatnim ciśnieniem w drogach oddechowych (BiPAP) u pacjentów z kardiogennym obrzękiem płuc. Metoda Włączyliśmy randomizowane, kontrolowane badania porównujące leczenie CPAP i BiPAP u pacjentów z kardiogennym obrzękiem płuc z Cochrane Controlled Trials Register (2005 wydanie 3) oraz baz danych EMBASE i MEDLINE (1966 do 1 grudnia 2005), bez ograniczeń językowych. Dwóch recenzentów dokonało przeglądu jakości badań i niezależnie przeprowadziło ekstrakcję danych. Wyniki Rozpatrzono siedem randomizowanych, kontrolowanych badań obejmujących łącznie 290 pacjentów z kardiogennym obrzękiem płuc. Śmiertelność szpitalna (ryzyko względne [RR] 0,76, 95% przedział ufności [CI] 0,32–1,78; P = 0,52; I2 = 0%) oraz ryzyko konieczności wentylacji inwazyjnej (RR 0,80, 95% CI 0,33–1,94; P = 0,62; I2 = 0%) nie różniły się istotnie między pacjentami leczonymi CPAP i leczonymi BiPAP. Badania stratyfikacyjne, w których stosowano stałe lub miareczkowane ciśnienie podczas leczenia BiPAP oraz badania obejmujące pacjentów z hiperkapnią lub bez hiperkapnii, nie zmieniły wyników. Czas trwania wentylacji nieinwazyjnej wymaganej do ustąpienia obrzęku płuc (średnia ważona różnica [WMD] w godzinach = 3,65, 95% CI -12,12 do +19,43; P = 0,65, I2 = 0%) oraz długość pobytu w szpitalu (WMD w dniach = -0,04, 95% CI -2,57 do +2,48; P = 0,97, I2 = 0%) również nie różniły się istotnie między obiema grupami. Na podstawie ograniczonych dostępnych danych stwierdzono nieistotny trend w kierunku zwiększenia częstości występowania nowego ostrego zawału mięśnia sercowego u pacjentów leczonych BiPAP (RR 2,10, 95% CI 0,91–4,84; P = 0,08; I2 = 25,3%).Wniosek BiPAP nie oferują jakiekolwiek znaczące korzyści kliniczne w porównaniu z CPAP u pacjentów z ostrym kardiogennym obrzękiem płuc. Dopóki duże randomizowane, kontrolowane badanie nie wykaże istotnych korzyści klinicznych i opłacalności BiPAP w porównaniu z CPAP u pacjentów z ostrym kardiogennym obrzękiem płuc, wybór metody będzie zależał głównie od dostępnego sprzętu.


title: CaMKII indukuje przejście przepuszczalności poprzez fosforylację Drp1 podczas przewlekłej stymulacji β-AR

text: Pory przejściowe przepuszczalności mitochondrialnej (mPTP) biorą udział w dysfunkcji serca podczas przewlekłej stymulacji receptora β-adrenergicznego (β-AR). Mechanizm, dzięki któremu przewlekła stymulacja β-AR prowadzi do otwarcia mPTP, jest nieuchwytny. Tutaj pokazujemy, że przewlekłe podawanie izoproterenolu (ISO) trwale zwiększa częstotliwość otworów mPTP, po których następuje uszkodzenie mitochondriów i dysfunkcja serca. Mechanicznie efekt ten jest mediowany przez fosforylację mitochondrialnego białka rozszczepienia, białka związanego z dynaminą 1 (Drp1), przez kinazę zależną od Ca2+/kalmoduliny II (CaMKII) w miejscu seryny 616 (S616). Mutowanie tego miejsca fosforylacji lub hamowanie aktywności Drp1 blokuje indukowane przez CaMKII lub ISO otwieranie mPTP i śmierć miocytów in vitro i ratuje przerost serca in vivo. W ludzkich niewydolnych sercach fosforylacja Drp1 w S616 jest zwiększona. Wyniki te odkrywają ścieżkę w dół po przewlekłej stymulacji β-AR, która łączy CaMKII, Drp1 i mPTP z mostkiem sygnału stresu cytozolowego z dysfunkcją mitochondriów w sercu.


title: Odpowiedź mikroRNA pierwotnych ludzkich makrofagów na zakażenie Arcobacter Butzleri

text: Rola mikroRNA (miRNA) w chorobach zakaźnych staje się coraz bardziej widoczna, a zastosowanie miRNA jako narzędzia diagnostycznego i ich terapeutyczne zastosowanie stało się głównym przedmiotem badań. Celem tego badania była identyfikacja miRNA zaangażowanych w sygnalizację immunologiczną makrofagów w odpowiedzi na zakażenie Arcobacter (A.) Butzleri, nowy patogen przenoszony przez żywność powodujący zapalenie żołądka i jelit. Dlatego wyizolowano i zainfekowano pierwotne ludzkie makrofagi, a ekspresję miRNA badano za pomocą RNAseq. Analiza danych ujawniła ekspresję kilku miRNA, które były wcześniej związane z infekcjami bakteryjnymi, takimi jak miR-155, miR-125 i miR-212. Wykazano, że odgrywają kluczową rolę w sygnalizacji receptora Toll-podobnego, gdzie działają jako dostrajacze w celu ustalenia zrównoważonej odpowiedzi immunologicznej. Ponadto miRNA, które nie zostały jeszcze zidentyfikowane podczas infekcji bakteryjnych, takie jak miR-3613, miR-2116, miR-671, miR-30d i miR-629, były różnie regulowane w komórkach zakażonych A. butzleri. Cele tych miRNA gromadzą się w szlakach takich jak apoptoza i endocytoza - procesy, które mogą być zaangażowane w patogenezę A. butzleri. Nasze badanie wnosi nowe odkrycia dotyczące interakcji A. butzleri z ludzkimi komórkami odporności wrodzonej, pomagając zrozumieć podstawowe mechanizmy regulacyjne w makrofagach podczas infekcji.


title: Czynnik okołodobowy Okres 2 moduluje stabilność p53 i aktywność transkrypcyjną w komórkach nieobciążonych stresem

text: Human Period 2 (hPer2) jest regulatorem transkrypcji w rdzeniu mechanizmu zegara dobowego, który jest odpowiedzialny za generowanie ujemnej pętli sprzężenia zwrotnego, która podtrzymuje zegar. Jego znaczenie dla chorób człowieka podkreślają zmiany jego funkcji, które wpływają na liczne procesy biochemiczne i fizjologiczne. Jej nieobecność powoduje rozwój różnych nowotworów i wzrost podatności komórki na stres genotoksyczny. W związku z tym staraliśmy się zdefiniować nieopisany dotąd węzeł kontrolny, w którym elementy okołodobowe integrują sygnały stresu środowiskowego z odpowiedzią na uszkodzenie DNA. Odkryliśmy, że hPer2 wiąże C-końcową połowę ludzkiego p53 (hp53) i tworzy stabilny kompleks trimeryczny z negatywnym regulatorem hp53, Mdm2. Ustaliliśmy, że wiązanie hPer2 z hp53 zapobiega ubikwitynacji Mdm2 i ukierunkowaniu hp53 przez proteasom. Regulacja w dół ekspresji hPer2 bezpośrednio wpływa na poziomy hp53, podczas gdy jej nadekspresja wpływa zarówno na stabilność białka hp53, jak i transkrypcję docelowych genów. Ogólnie rzecz biorąc, nasze odkrycia umieszczają hPer2 bezpośrednio w centrum odpowiedzi za pośrednictwem hp53, zapewniając, że podstawowe poziomy hp53 są dostępne do wstępnego kondycjonowania komórki, gdy potrzebna jest szybka odpowiedź transkrypcyjna za pośrednictwem hp53.


title: Właściwości kompletnej sekwencji DNA wirusa żółtej pstrości Commelina, nieciągłości genomu i transkryptu sugerują, że jest to pararetrowirus.

text: Wirusy bezotoczkowe to druga grupa wirusów roślinnych, o których wiadomo, że posiadają genom składający się z kolistego dwuniciowego DNA. Scharakteryzowaliśmy transkrypt wirusowy i ustaliliśmy pełną sekwencję genomu wirusa Commelina mellow pstrość (CoYMV), należącego do tej grupy. Analiza transkryptu wirusowego wskazuje, że wirus koduje pojedynczy końcowo redundantny genom o długości 120 nukleotydów. Część transkryptów jest poliadenylowana, chociaż większość transkryptów nie jest poliadenylowana. Analiza sekwencji genomu wskazuje, że genom ma wielkość 7489 bp i że transkrybowana nić zawiera trzy otwarte ramki odczytu zdolne do kodowania białek o 23, 15 i 216 kd. Funkcja białek 25 i 15 kd jest nieznana. Podobieństwa między polipeptydem 216 kd a białkiem otoczki wirusa mozaiki kalafiora i poliproteiną proteazą/odwrotną transkryptazą sugerują, że polipeptyd 216 kd jest poliproteiną, która jest przetwarzana proteolitycznie w celu uzyskania białka otoczki wirionu, proteazy i replikazy (odwrotna transkryptaza i rybonukleaza H ). Każda nić genomu CoYMV jest przerwana nieciągłościami specyficznymi dla miejsca. Lokalizacje 5'-końców tych nieciągłości oraz obecność i lokalizacja regionu na transkrypcie CoYMV zdolnego do hybrydyzacji z 3'-końcem cytozolowego inicjatora metioniny są zgodne z replikacją przez odwrotną transkrypcję. Wykazaliśmy, że konstrukt zawierający 1,3 genomów CoYMV jest zakaźny po wprowadzeniu do Commelina diffusa, gospodarza CoYMV, przy użyciu infekcji za pośrednictwem Agrobacterium.


title: Receptor glukokortykoidowy hamuje

text: Glikokortykosteroidy hamują aktywację genów prozapalnych, w których pośredniczy NFkappaB, takich jak interleukina-8 (IL-8) i ICAM-1. Nasze eksperymenty sugerują, że receptor glukokortykoidowy (GR) nadaje ten efekt poprzez łączenie się poprzez interakcje białko-białko z NFkappaB związanym w każdym z tych genów. Oznacza to, że pokazujemy, że region wiążący cynk GR (ZBR), który obejmuje funkcje wiązania DNA i dimeryzacji receptora, wiąże się bezpośrednio z domeną dimeryzacji podjednostki RelA NFkappaB in vitro i że ZBR jest wystarczający do związania się z RelA wiązał się z elementami odpowiedzi NFkappaB in vivo. Ponadto wykazujemy in vivo i in vitro, że GR nie zakłóca wiązania DNA przez NFkappaB. W przejściowych transfekcjach stwierdziliśmy, że domena wiążąca ligand GR jest niezbędna do represji NFkappaB, ale nie do asocjacji z nią i że GR może represjonować pochodną NFkappaB niosącą heterologiczną domenę aktywacyjną. Zastosowaliśmy testy immunoprecypitacji chromatyny w nietransfekowanych komórkach A549, aby wywnioskować mechanizm, dzięki któremu uwiązany GR hamuje transkrypcję aktywowaną przez NFkappaB. Zgodnie z oczekiwaniami stwierdziliśmy, że zespół preinicjacji sygnału zapalnego stymulowany przez TNFalfa (PIC) w promotorach IL-8 i ICAM-1 oraz że największa podjednostka polimerazy RNA II (pol II) w tych kompleksach uległa fosforylacji w serynach 2 i 5 w jego domenie CTD) powtórzenia heptapeptydowe (YSPTSPS); te modyfikacje są wymagane do inicjacji transkrypcji. Co ciekawe, GR nie hamował składania PIC w warunkach tłumienia, ale raczej zakłócał fosforylację seryny 2 z pol II CTD.


title: Regulacja funkcji komórek szpiku poprzez receptor CD200.

text: Komórki szpiku odgrywają kluczową rolę w przewlekłych chorobach zapalnych dzięki ich szerokim zdolnościom prozapalnym, niszczącym i przebudowującym. CD200 jest szeroko eksprymowany na różnych typach komórek, podczas gdy niedawno zidentyfikowany CD200R jest eksprymowany na komórkach szpikowych i limfocytach T. Delecja CD200 in vivo powoduje rozregulowanie komórek szpiku i zwiększoną podatność na zapalenie autoimmunologiczne, co sugeruje, że interakcja CD200-CD200R bierze udział w supresji immunologicznej. Wykazujemy w tym badaniu, że agoniści CD200R tłumią funkcję mysich i ludzkich komórek szpikowych in vitro, a także określają zależność dawki między ekspresją receptora a hamowaniem komórkowym. Stymulowane przez IFN-gamma i IL-17 wydzielanie cytokin z mysich makrofagów otrzewnowych było hamowane przez zaangażowanie CD200R. Efekty hamujące nie były uniwersalne, ponieważ odpowiedzi stymulowane LPS były nienaruszone. Hamowanie wytwarzania cytokin przez komórkę U937 korelowało z poziomami ekspresji CD200R, a hamowanie obserwowano jedynie w komórkach o niskiej ekspresji CD200R, jeśli agoniści CD200R byli dalej usieciowani. Indukowane anatoksyną tężcową wydzielanie ludzkich PBMC IL-5 i IL-13 było hamowane przez agonistów CD200R. To hamowanie było zależne od sieciowania CD200R na monocytach, ale nie od sieciowania CD200R na limfocytach T CD4+. Podsumowując, dostarczamy bezpośrednich dowodów na to, że oddziaływanie CD200-CD200R kontroluje funkcję monocytów/makrofagów zarówno w układzie mysim, jak i ludzkim, co dodatkowo wspiera potencjalne kliniczne zastosowanie agonistów CD200R w leczeniu przewlekłych chorób zapalnych.


title: Postępowanie w przypadku zapalenia wątroby typu C u pacjentów z VA ze schizofrenią i zaburzeniami używania substancji psychoaktywnych.

text: CEL Porównano wskaźniki zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV), badania i leczenie wśród pacjentów ze schizofrenią, zaburzeniem używania substancji lub współwystępującą schizofrenią lub zaburzeniem schizoafektywnym i zaburzeniem używania substancji oraz grupą kontrolną. METODY Uzyskano informacje o 293 445 pacjentach Northwest Veterans Healthcare Administration. WYNIKI Grupa zaburzeń związanych z używaniem substancji stanowiła 13,6% próby; grupa schizofrenii 1,6 proc.; a grupa współwystępujących zaburzeń – 1,4 proc. Odpowiednio, te grupy były około cztery, dwa i sześć razy bardziej narażone na testy w kierunku HCV niż grupa kontrolna i około siedem, dwa i osiem razy bardziej narażone na zakażenie. Odsetek terapii interferonem (IFN) był istotnie niższy w grupie zażywającej substancje psychoaktywne oraz w grupie ze współwystępującymi zaburzeniami. Jednak wielkość różnic nie była znacząca, co sugeruje, że te grupy wysokiego ryzyka nie były wykluczone z terapii IFN.


title: Sprawiedliwość w przestrzeganiu terapii antyretrowirusowej wśród słabszych ekonomicznie nastolatków żyjących z HIV w Ugandzie

text: Badania z Afryki Subsaharyjskiej wskazują, że dzieci narażone na ubóstwo zostały nieproporcjonalnie dotknięte wirusem HIV, a wiele z nich zostało zarażonych drogą transmisji z matki na dziecko. W przypadku młodzieży żyjącej z HIV na przestrzeganie schematów leczenia ratujących życie może mieć wpływ złożony zestaw okoliczności ekonomicznych i społecznych, które stanowią wyzwanie dla ich rodzin, a także zaostrzają problemy zdrowotne. Korzystając z danych wyjściowych z badania Suubi+Adherence, finansowanego przez National Institute of Child and Human Development (NICHD), zbadaliśmy, w jakim stopniu indywidualne i złożone miary słuszności prognozują samoocenę przestrzegania zaleceń przez młodzież ugandyjską w wieku 10-16 lat (n = 702). żyjący z HIV. Wyniki pokazały, że większa własność aktywów, w szczególności rodzinne posiadanie siedmiu lub więcej aktywów materialnych, wiązała się z większym prawdopodobieństwem samodzielnego zgłoszenia przestrzegania zaleceń (OR 1,69, 95% CI: 1,00-2,85). Nasze analizy wykazały również, że odległość do najbliższej przychodni zdrowia wpływa na przestrzeganie przez młodzież schematu ARV. Młodzież, która zgłosiła, że mieszka najbliżej przychodni, była istotnie bardziej skłonna do zgłaszania optymalnego przestrzegania zaleceń (OR 1,49, 95% CI: 0,92-2,40). Co więcej, stosując złożone wyniki równości, odkryliśmy, że nastolatkowie z większą przewagą ekonomiczną w zakresie posiadania majątku gospodarstwa domowego, oszczędności finansowych i zatrudnienia opiekunów mieli wyższe prawdopodobieństwo przestrzegania zaleceń o współczynnik 1,70 (95% CI: 1,07-2,70). Odkrycia te sugerują, że interwencje dotyczące nierówności ekonomicznych i społecznych mogą być korzystne dla zwiększenia absorpcji terapii antyretrowirusowej (ART) wśród słabszej ekonomicznie młodzieży, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej. Jest to jedno z pierwszych badań poświęconych kwestii równości w przestrzeganiu ART wśród niestabilnej ekonomicznie młodzieży zakażonej wirusem HIV.


title: Profilowanie fenotypowe w wysokiej rozdzielczości definiuje geny niezbędne do wzrostu prątków i katabolizmu cholesterolu

text: Szlaki, które składają się na metabolizm komórkowy, są silnie ze sobą powiązane, a zmiany w poszczególnych enzymach mogą mieć dalekosiężne skutki. W rezultacie globalne metody profilowania, które mierzą ekspresję genów, mają ograniczoną wartość w przewidywaniu, jak utrata poszczególnych funkcji wpłynie na komórkę. W tej pracy zastosowaliśmy nową metodę globalnego profilowania fenotypowego, aby bezpośrednio zdefiniować geny wymagane do wzrostu Mycobacterium tuberculosis. Zastosowano kombinację mutagenezy o wysokiej gęstości i głębokiego sekwencjonowania, aby scharakteryzować skład złożonych bibliotek mutantów wystawionych na działanie różnych warunków. Umożliwiło to jednoznaczną identyfikację genów, które są niezbędne do wzrostu Mtb in vitro i okazało się znaczącym ulepszeniem w stosunku do poprzednich podejść. Aby dalej badać funkcje, które są wymagane do przetrwania u gospodarza, zdefiniowaliśmy szlaki niezbędne do wykorzystania cholesterolu, krytycznego źródła węgla podczas infekcji. Niewiele ze zidentyfikowanych przez nas genów było wcześniej zaangażowanych w tę adaptację przez profilowanie transkrypcyjne, a tylko część była zakodowana w regionie chromosomowym, o którym wiadomo, że koduje funkcje kataboliczne steroli. Te geny stanowią nieoczekiwanie duży procent tych, które wcześniej okazały się niezbędne do wzrostu bakterii w tkance myszy. Tak więc ta pojedyncza zmiana żywieniowa odpowiada za znaczną część adaptacji do gospodarza. Praca ta dostarcza najbardziej kompleksowej jak dotąd charakterystyki genetycznej szlaku katabolicznego steroli, sugeruje przypuszczalne role niescharakteryzowanych genów wirulencji i precyzyjnie mapuje geny kodujące potencjalne cele leków.


title: Fosforylacja tyrozyny reguluje endocytozę i ekspresję powierzchniową receptorów NMDA zawierających GluN3A.

text: Selektywna kontrola ruchu receptora zapewnia mechanizm przebudowy składu receptora synaps pobudzających, a tym samym wspiera transmisję synaptyczną, plastyczność i rozwój. GluN3A (dawniej NR3A) jest niekonwencjonalnym członkiem rodziny podjednostek receptora NMDA (NMDAR), który nadaje kanałom NMDAR niską przepuszczalność wapnia i zmniejszoną wrażliwość na magnez w porównaniu z NMDAR zawierającymi tylko podjednostki GluN1 i GluN2. Ze względu na te specjalne właściwości, podjednostki GluN3A działają jak hamulec molekularny, ograniczający plastyczność i dojrzewanie synaps pobudzających, wskazując na usuwanie GluN3A jako krytyczny krok w rozwoju obwodów neuronalnych. Jednak sygnały molekularne pośredniczące w usuwaniu endocytów GluN3A pozostają niejasne. W tym miejscu definiujemy nowy motyw endocytowy (YWL), który znajduje się w cytoplazmatycznym ogonie C-końcowym GluN3A i pośredniczy w jego wiązaniu z adapterem klatryny AP2. Mutacje alaninowe w obrębie motywu endocytowego GluN3A hamowały internalizację zależną od klatryny i prowadziły do akumulacji NMDAR zawierających GluN3A na powierzchni komórki, podczas gdy naśladowanie fosforylacji reszty tyrozyny promowało internalizację i zmniejszoną ekspresję na powierzchni komórki, jak wykazano w podejściach immunocytochemicznych i elektrofizjologicznych w układy i neurony szczura w hodowli pierwotnej. Dalej pokazujemy, że reszta tyrozynowa jest fosforylowana przez kinazy z rodziny Src i że aktywacja Src ogranicza ekspresję powierzchniową GluN3A w neuronach. Razem, nasze wyniki identyfikują nowy sygnał molekularny dla internalizacji GluN3A, który łączy funkcjonalną ekspresję powierzchniową receptorów zawierających GluN3A ze stanem fosforylacji podjednostek GluN3A i zapewnia molekularne ramy dla regulacji składu podjednostek NMDAR z implikacjami dla plastyczności synaptycznej i rozwoju neurologicznego .


title: Inaktywacja czynnika 2 typu Krüppela, swoistego dla szpiku, zwiększa adhezję makrofagów i neutrofili oraz sprzyja miażdżycy.

text: UZASADNIENIE Hemizygotyczny niedobór czynnika transkrypcyjnego Krüppel-podobnego 2 (KLF2), jak wykazano wcześniej, zwiększa miażdżycę tętnic u myszy z hipercholesterolemią. Nie zidentyfikowano jednak typu komórek odpowiedzialnych za nasilenie miażdżycy spowodowanej niedoborem KLF2. W badaniu tym zbadano konsekwencje inaktywacji KLF2 specyficznej dla komórek szpiku w miażdżycy. METODY I WYNIKI Myszy z nokautem swoistym dla komórek wytworzono przez rekombinację Cre/loxP. Makrofagi izolowane od myszy z nokautem Klf2 swoistych dla szpiku (myeKlf2(-/-)) były podobne do makrofagów myeKlf2(+/+) w odpowiedzi na aktywację, polaryzację i akumulację lipidów. Jednak w porównaniu z makrofagami myeKlf2(+/+), makrofagi myeKlf2(-/-) silniej przylegały do komórek śródbłonka. Neutrofile z myszy myeKlf2(-/-) również silniej przylegały do komórek śródbłonka i mniej neutrofili myeKlf2(-/-) przeżyło w hodowli przez okres 24 godzin w porównaniu z neutrofilami myeKlf2(+/+). Gdy myszy myeKlf2(-/-) skojarzono z myszami Ldlr(-/-), a następnie karmiono dietą wysokotłuszczową i wysokocholesterolową, u myszy myeKlf2(-/-)Ldlr(-/-) zaobserwowano znaczny wzrost miażdżycy w porównaniu z myeKlf2(+/+)Ldlr(-/-) miotami. Wzrost miażdżycy u myszy myeKlf2(-/-)Ldlr(-/-) był związany ze zwiększoną obecnością neutrofili i makrofagów, z odpowiednim wzrostem mieloperoksydazy oraz chlorowanych i nitrozylowanych epitopów tyrozyny w ich obszarach uszkodzeń w porównaniu z myeKlf2(+/ +)Myszy Ldlr(-/-). WNIOSKI Badanie to dokumentuje rolę szpikowej ekspresji KLF2 w modulowaniu miażdżycy. Zwiększona akumulacja granulocytów obojętnochłonnych i progresja miażdżycy ze specyficznym dla szpiku niedoborem KLF2 również podkreśla znaczenie granulocytów obojętnochłonnych w promowaniu naczyniowego stresu oksydacyjnego i miażdżycy. Podsumowując, wyniki te sugerują, że podwyższenie ekspresji KLF2 może być nową strategią zapobiegania i leczenia miażdżycy.


title: Epidemiologia zakażeń krwi oraz skóry i tkanek miękkich Staphylococcus aureus w wojskowym systemie opieki zdrowotnej USA, 2005-2010.

text: KONTEKST Wskaźniki zakażeń szpitalnych Staphylococcus aureus (MRSA) opornych na metycylinę (MRSA) zgłaszane są jako zmniejszające się, ale ostatnie wskaźniki zakażeń S. aureus o początku pozaszpitalnym są mniej znane. CELE Scharakteryzowanie ogólnych i rocznych wskaźników zachorowalności na bakteriemię S. aureus o początku pozaszpitalnym i szpitalnym oraz zakażenia skóry i tkanek miękkich (SSTI) w krajowym systemie opieki zdrowotnej oraz ocena trendów w zakresie wskaźników zachorowalności na bakteriemię S. aureus i SSTI i odsetek spowodowany MRSA. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Badanie obserwacyjne wszystkich beneficjentów TRICARE Departamentu Obrony od stycznia 2005 r. do grudnia 2010 r. Bazy danych dokumentacji medycznej zostały wykorzystane do zidentyfikowania i sklasyfikowania wszystkich rocznych, pierwszych dodatnich posiewów krwi i ran S. aureus lub ropnia jako S wrażliwych na metycylinę aureus lub MRSA oraz jako zakażenia o początku pozaszpitalnym lub szpitalnym (izolaty zebrane >3 dni po przyjęciu do szpitala). GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Nieskorygowane współczynniki zachorowalności na 100 000 osobolat obserwacji, odsetek zakażeń wywołanych przez MRSA oraz roczne trendy w latach 2005-2010 (badane za pomocą testu korelacji rang Spearmana lub testu χ2 Mantela-Haenszela dla trendu liniowego) . WYNIKI W ciągu 56 milionów osobolat (nieaktywny czas pracy: 47 milionów osobolat; czynny dyżur: 9 milionów osobolat) przeprowadzono 2643 posiewów krwi i 80 281 ran lub ropni rocznych z pierwszym dodatnim posiewem S. aureus. Roczne wskaźniki zapadalności wahały się od 3,6 do 6,0 na 100 000 osobolat dla bakteriemii S. aureus i 122,7 do 168,9 na 100 000 osobolat dla SSTI wywołanych przez S. aureus. Roczne wskaźniki zapadalności na bakteriemię MRSA o początku pozaszpitalnym zmniejszyły się z 1,7 na 100 000 osobolat (95% CI, 1,5-2,0 na 100 000 osobolat) w 2005 r. do 1,2 na 100 000 osobolat (95% CI, 0,9-1,4 na 100 000 osobolat) w 2010 r. (P = 0,005 dla trendu). Roczne wskaźniki zapadalności na bakteriemię MRSA rozpoczynającą się w szpitalu również zmniejszyły się z 0,7 na 100 000 osobolat (95% CI, 0,6-0,9 na 100 000 osobolat) w 2005 r. do 0,4 na 100 000 osobolat (95% CI, 0,3-0,5 na 100 000 osobolat) w 2010 r. (P = 0,005 dla trendu). Równocześnie odsetek SSTI o początku pozaszpitalnym spowodowanych przez MRSA osiągnął szczyt 62% w 2006 r., po czym corocznie spadał do 52% w 2010 r. (P < 0,001 dla trendu). WNIOSEK W populacji Departamentu Obrony składającej się z mężczyzn i kobiet w każdym wieku z całych Stanów Zjednoczonych, współczynniki bakteriemii MRSA o początku pozaszpitalnym i szpitalnym zmniejszyły się równolegle, podczas gdy odsetek SSTI o początku pozaszpitalnym spowodowanych przez MRSA zmniejszył się. niedawno odmówiono.


title: Wzmocnienie prądów NMDA przez przysadkowy polipeptyd aktywujący cyklazę adenylanową w neuronach przedzwojowych współczulnych noworodków szczurów.

text: Zapisy patch-clamp dla całych komórek wykonano ze współczulnych neuronów przedzwojowych (SPN) w pośrednio-bocznej kolumnie komórek odcinka piersiowo-lędźwiowego rdzenia kręgowego szczurów w wieku od 12 do 16 dni oraz wpływu przysadkowego polipeptydu aktywującego cyklazę adenylanową (PACAP)-38 na N-metylo-D-asparaginianu (NMDA) i kainianie (KA) zbadano prądy dośrodkowe. PACAP w stężeniach (10-30 nM), które nie powodowały znaczącej zmiany prądów trzymania, odwracalnie zwiększał prądy indukowane przez NMDA, ale nie indukowane przez KA. Przy wyższych stężeniach (>30 nM) peptyd wytwarzał trwały prąd wewnętrzny. Wzmacniający wpływ PACAP został zniwelowany przez uprzednią inkubację skrawków z inhibitorem cyklazy adenylanowej MDL-12330A (25 mikroM). Ponadto, zmieszanie plastrów przepuszczalnym przez błonę cyklicznym analogiem AMP N6,2'-O-dibutyryloadenozyno 3':5'-cykliczny monofosforan (100-300 mikroM) w obecności inhibitora fosfodiesterazy 3-izobutylo-1-metyloksantyny ( 700 mikroM) zwiększyło prądy NMDA. Wynik ten sugeruje, że PACAP selektywnie zwiększa odpowiedzi, w których pośredniczy receptor NMDA w SPN szczurów, prawdopodobnie poprzez mechanizm zależny od cyklicznego AMP, dostarczając dowodów na to, że peptyd może być zaangażowany w plastyczność synaptyczną.


title: Nieprawidłowa ekspresja RCAN1 w patogenezie Alzheimera: nowy mechanizm molekularny i nowy cel leków

text: AD, wyniszczające zaburzenie neurodegeneracyjne, jest najczęstszą przyczyną otępienia u osób starszych. Pacjenci z AD charakteryzują się trzema charakterystycznymi cechami neuropatologii, w tym odkładaniem się płytek starczych, tworzeniem się splątków neurofibrylarnych i utratą neuronów. Coraz więcej dowodów wskazuje, że rozregulowanie regulatora kalcyneuryny 1 (RCAN1) odgrywa ważną rolę w patogenezie AD. Nieprawidłowa ekspresja RCAN1 ułatwia apoptozę neuronów i hiperfosforylację Tau, prowadząc do utraty neuronów i tworzenia splątków neurofibrylarnych. Przegląd ten ma na celu opisanie ostatnich postępów w regulacji ekspresji RCAN1 i jej funkcji fizjologicznych. Ponadto podsumowano rozregulowanie RCAN1 wywołane czynnikami ryzyka AD i jego rolę w promowaniu utraty neuronów, zaburzeń synaptycznych i tworzenia splątków neurofibrylarnych. Ponadto przedstawiamy pogląd na wpływ rozregulowania RCAN1 na przetwarzanie APP, generowanie Aβ i tworzenie blaszek starczych oraz na możliwe mechanizmy leżące u podstaw RCAN1, a także potencjał celowania w RCAN1 jako nowe podejście terapeutyczne.


title: Kongruentna mowa wizualna zwiększa zaangażowanie korowe w ciągłą mowę słuchową w warunkach wolnych od hałasu.

text: UNLABELLED Kongruentna mowa audiowizualna zwiększa naszą zdolność rozumienia mówcy, nawet w warunkach pozbawionych hałasu. Gdy jednocześnie prezentowane są niespójne informacje słuchowe i wizualne, może to utrudniać percepcję słuchacza, a nawet spowodować, że odbierze on informacje, które nie zostały przedstawione w żadnej z modalności. Wysiłki zmierzające do zbadania neuronalnej podstawy tych efektów często koncentrowały się na szczególnym przypadku dyskretnych sylab audiowizualnych, które są zbieżne przestrzennie i czasowo, przy czym mniej pracy wykonano w przypadku naturalnej, ciągłej mowy. Ostatnie badania elektrofizjologiczne wykazały, że pomiary odpowiedzi korowej na ciągłą mowę słuchową można łatwo uzyskać przy użyciu wielowymiarowych metod analizy. Tutaj stosujemy takie metody w przypadku mowy audiowizualnej i, co ważne, przedstawiamy nowatorskie ramy indeksowania integracji multisensorycznej w kontekście mowy ciągłej. W szczególności za pomocą elektroencefalografii badamy, jak czasowa i kontekstowa zgodność toczącej się mowy audiowizualnej wpływa na korowe kodowanie obwiedni mowy u ludzi. Pokazujemy, że korowa reprezentacja obwiedni mowy jest wzmocniona przez prezentację zgodnej mowy audiowizualnej w warunkach wolnych od hałasu. Ponadto pokazujemy, że jest to prawdopodobnie związane z udziałem generatorów neuronowych, które nie są szczególnie aktywne podczas stymulacji unimodalnej i że jest to najbardziej widoczne w skali czasowej odpowiadającej częstotliwości sylabicznej (2-6 Hz). Wreszcie, nasze dane sugerują, że neuronalne porywanie się do obwiedni mowy jest zahamowane, gdy strumienie słuchowe i wzrokowe są niespójne zarówno czasowo, jak i kontekstowo. OŚWIADCZENIE O ZNACZENIU Widzenie twarzy mówcy podczas jego wypowiedzi może bardzo pomóc w zrozumieniu tego, co mówi mówca. Dzieje się tak, ponieważ ruchy twarzy mówcy przekazują informacje o tym, co mówi mówca, ale także, co ważne, kiedy mówca to mówi. Badanie, w jaki sposób mózg wykorzystuje tę relację czasową do łączenia informacji z ciągłej mowy słuchowej i wzrokowej, było tradycyjnie trudne metodologicznie. Tutaj przedstawiamy nowe podejście do robienia tego przy użyciu stosunkowo niedrogich i nieinwazyjnych nagrań skóry głowy. W szczególności pokazujemy, że mózgowa reprezentacja mowy słuchowej jest wzmocniona, gdy towarzyszący jej wizualny sygnał mowy dzieli ten sam czas. Ponadto pokazujemy, że to wzmocnienie jest najbardziej widoczne w skali czasu, która odpowiada średniej długości sylaby.


title: Wiązanie telomerów na obrzeżach jądra jest niezbędne do skutecznej naprawy pęknięć podwójnej nici DNA w regionie subtelomerowym

text: W drożdżach Saccharomyces cerevisiae pozbawionych lamin, zaproponowano, że kompleks porów jądrowych (NPC) odgrywa rolę w organizacji chromatyny. Tutaj, przy użyciu mikroskopii fluorescencyjnej w żywych komórkach, pokazujemy, że białka porów jądrowych kompleksu rdzeniowego Nup84, Nup84p, Nup145Cp, Nup120p i Nup133p służą do zakotwiczenia telomerów XI-L na obrzeżach jądra. Wykazano, że integralność tego kompleksu jest wymagana do represji genu URA3 wstawionego w subtelomeryczny region tego końca chromosomu. Co więcej, zmiana integralności tego kompleksu zmniejsza wydajność naprawy pęknięcia dwuniciowego DNA (DSB) tylko wtedy, gdy jest ono generowane w regionie subtelomerowym, mimo że mechanizm naprawy jest funkcjonalny. Te efekty są specyficzne dla kompleksu Nup84. Nasze obserwacje potwierdzają zatem i rozszerzają rolę odgrywaną przez NPC poprzez kompleks Nup84 w funkcjonalnej organizacji chromatyny. Wskazują również, że kotwiczenie telomerów jest niezbędne do skutecznej naprawy występujących w nich DSB i jest ważne dla zachowania integralności genomu.


title: p63 Reguluje przeżycie prekursora neuronalnego dorosłego i nowo narodzonego neuronu, aby kontrolować zachowanie zależne od hipokampa.

text: Mechanizmy molekularne regulujące przeżycie dorosłych neuronalnych komórek prekursorowych (NPC), a tym samym podtrzymujące neurogenezę dorosłych, nie są dobrze zdefiniowane. Tutaj badamy rolę p63, członka rodziny p53, w funkcji dorosłych NPC u myszy. Warunkowa ablacja p63 u dorosłych NPC lub haploinsufficiency p63 doprowadziła do zmniejszenia liczby NPC i neuronów noworodków w strefach neurogennych hipokampa i komór bocznych oraz w opuszce węchowej. Te redukcje można przypisać zwiększonej apoptozie NPC i neuronów noworodków i zostały uratowane przez hamowanie aktywności kaspazy, p53 lub apoptotycznego efektora p53 PUMA (modulator apoptozy z podwyższonym poziomem p53). Co więcej, te deficyty komórkowe były ważne funkcjonalnie, ponieważ prowadziły do zaburzeń w tworzeniu pamięci zależnej od hipokampa. Wyniki te wskazują, że p63 reguluje liczbę dorosłych NPC i neuronów urodzonych w wieku dorosłym, a także funkcje poznawcze zależne od nerwowych komórek macierzystych, i że robi to, przynajmniej częściowo, poprzez hamowanie śmierci komórek zależnej od p53.


title: Fosforylowana tyrozyna Caveolin-1 blokuje wychwyt bakteryjny poprzez indukowanie rearanżacji cytoszkieletu za pośrednictwem Vav2-RhoA

text: Niektóre adhezyny bakteryjne wydają się promować pozakomórkowy styl życia patogenu, a nie jego wnikanie do komórek gospodarza. Jednak niewiele wiadomo na temat bodźców wywoływanych przez takie interakcje patogen-komórka. W tym miejscu donosimy, że Neisseria gonorrhoeae (P(+)GC) wytwarzające pilus typu IV (Tfp) indukuje natychmiastową rekrutację kaweoliny-1 (Cav1) w komórce gospodarza, co następnie zapobiega internalizacji bakterii poprzez wyzwalanie przegrupowań cytoszkieletu przez fosfotyrozynę w dół sygnalizacja. Szeroka i bezstronna analiza potencjalnych partnerów interakcji dla Cav1 z fosforylowaną tyrozyną ujawniła bezpośrednią interakcję z czynnikiem wymiany nukleotydów guaninowych z rodziny Rho Vav2. Stwierdzono, że zarówno Vav2, jak i jego substrat, mała GTPaza RhoA, odgrywają bezpośrednią rolę w zapobieganiu wychwytowi bakteryjnemu za pośrednictwem Cav1. Nasze odkrycia, które zostały rozszerzone na enteropatogenne Escherichia coli, podkreślają, w jaki sposób bakterie wytwarzające Tfp unikają pobierania komórek gospodarza. Co więcej, nasze dane ustalają mechanistyczne powiązanie między fosforylacją Cav1 a reorganizacją cytoszkieletu indukowaną przez patogen i pogłębiają naszą wiedzę na temat funkcji kaweoliny.


title: Wpływ odchylenia GC w danych sekwencjonowania nowej generacji na montaż genomu De Novo

text: Sekwencjonowanie nowej generacji (NGS) zrewolucjonizowało dziedzinę składania genomu ze względu na znacznie wyższą przepustowość danych i znacznie niższy koszt w porównaniu z tradycyjnym sekwencjonowaniem Sangera. Jednak NGS stawia nowe wyzwania obliczeniowe przed montażem genomu de novo. Wśród wyzwań, wiadomo, że błąd GC w danych NGS pogarsza składanie genomu. Jednak nie jest jasne, w jakim stopniu błąd GC wpływa ogólnie na składanie genomu. W tej pracy przeprowadzamy systematyczną analizę wpływu błędu systematycznego GC na składanie genomu. Nasze analizy pokazują, że odchylenie GC obniża kompletność złożenia tylko wtedy, gdy stopień odchylenia GC jest powyżej progu. Przy silnym obciążeniu GC fragmentację zespołu z powodu błędu GC można wytłumaczyć niskim pokryciem odczytów w regionach genomu ubogich w GC lub bogatych w GC. Efekt ten jest obserwowany dla wszystkich badanych asemblerów. Zwiększenie całkowitej ilości danych NGS ratuje w ten sposób fragmentację zespołu z powodu błędu GC. Jednak ilość danych potrzebnych do pełnego ratowania zależy od dystrybucji zawartości GC. Zarówno niskie, jak i wysokie głębokości krycia ze względu na odchylenie GC obniżają dokładność montażu. Te informacje dostarczają wskazówek w kierunku lepszego składania genomu de novo w obecności błędu GC.