title: Ilościowa analiza fosfoproteomiczna nabytej lekooporności raka na pazopanib i dazatynib

text: Nabyta lekooporność dotyka większość pacjentów leczonych inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI) i pozostaje kluczowym wyzwaniem w nowoczesnej terapii przeciwnowotworowej. Brak klinicznie skutecznych terapii w celu przezwyciężenia oporności stanowi niezaspokojoną potrzebę. Zrozumienie sygnałów, które napędzają lekooporność, ułatwi opracowanie nowych terapii ratunkowych do leczenia pacjentów z wtórną opornością na TKI. W tym badaniu wykorzystujemy spektrometrię mas, aby scharakteryzować globalne zmiany fosfoproteomiczne, które towarzyszą nabyciu oporności na dwa TKI zatwierdzone przez FDA, pazopanib i dasatynib, w linii komórkowej guza rabdoidalnego A204. Nasza analiza wskazuje, że tylko 6% i 9,7% ilościowo oznaczanego fosfoproteomu ulega zmianie po nabyciu odpowiednio oporności na pazopanib i dazatynib. Komórki oporne na pazopanib wykazują podwyższoną fosforylację w cytoszkieletowych szlakach regulacyjnych, podczas gdy komórki oporne na dazatynib wykazują zwiększoną regulację szlaku sygnałowego receptora insuliny/IGF-1R. Profilowanie odpowiedzi na lek ponownie odkrywa kilka wcześniej zgłoszonych słabych punktów związanych z opornością na pazopanib i dazatynib i identyfikuje nową zależność od inhibitora HSP90 drugiej generacji NVP-AUY-922. Badanie to dostarcza przydatnych zasobów szczegółowo opisujących potencjalne determinanty sygnalizacyjne nabytej oporności na TKI; i ujawnia podejście terapeutyczne polegające na hamowaniu funkcji HSP90 jako środka terapii ratunkowej w celu przezwyciężenia oporności na pazopanib i dazatynib. ZNACZENIE Pazopanib i dazatynib są inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI) zatwierdzonymi do leczenia wielu typów nowotworów. Pacjenci leczeni tymi lekami są podatni na rozwój lekooporności i w konsekwencji nawrót nowotworu. Tutaj używamy ilościowej fosfoproteomiki do scharakteryzowania ścieżek sygnałowych, które są wzbogacone w komórkach, które nabyły oporność na te dwa leki. Ponadto zastosowano ukierunkowane badania przesiewowe leków, aby zidentyfikować terapie ratunkowe zdolne do przezwyciężenia oporności na pazopanib i dazatynib. Dane te pogłębiają naszą wiedzę na temat mechanizmów oporności na TKI i wskazują potencjalne cele do leczenia raka.


title: Grypa pandemiczna H1N12009 i HIV: przegląd historii naturalnej, postępowania i immunogenności szczepionek.

text: CEL PRZEGLĄDU Szczep grypy pandemicznej HIN1 z 2009 r. (H1N12009) powodował cięższą chorobę i zwiększone ryzyko zgonu. Jako populacja zagrożona cięższą zachorowaniami na grypę, szczególna obawa dotycząca pacjentów z HIV spowodowała skoncentrowany wysiłek w celu oceny obciążenia chorobą i skuteczności szczepionek w tych populacjach. OSTATNIE ODKRYCIA Podobnie jak w przypadku innych osób z obniżoną odpornością, większość osób zakażonych wirusem HIV wyzdrowiała bez większych konsekwencji. Chociaż zakładano, że zakażenie wirusem HIV jest czynnikiem ryzyka cięższej choroby i śmierci, opublikowana literatura nie wskazuje, aby tak było. Inhibitory neuraminadazy były dobrze tolerowane przez tę populację i nie było dowodów na klinicznie istotne interakcje farmakokinetyczne z terapią przeciwretrowirusową. Immunogenność została zwiększona w przypadku szczepionki H1N12009 w porównaniu z historycznymi wynikami szczepionek niepandemicznych i zoptymalizowana przez zastosowanie adiuwantów. Korzystne było również dawkowanie przypominające. Szczepionka H1N12009 była ogólnie dobrze tolerowana, bez dowodów szkodliwego wpływu na status HIV. PODSUMOWANIE Najgorszy scenariusz nie został zrealizowany w przypadku H1N12009 w populacji ogólnej lub wśród osób z HIV. Immunizacja adiuwantem stanowi kluczowy środek ochrony tej populacji przed H1N12009 i innymi przyszłymi nowymi szczepami grypy.


title: Genomika populacji pszczoły miodnej ujawnia silne sygnatury selekcji pozytywnej cech robotnic.

text: Większość teorii wykorzystywanych do wyjaśnienia ewolucji eusocjalności opiera się na dwóch kluczowych założeniach: mutacje wpływające na fenotyp bezpłodnych robotnic ewoluują w wyniku doboru pozytywnego, jeśli wynikające z tego cechy są korzystne dla płodnej rodziny, oraz że cechy robotnic zapewniają podstawowy mechanizm umożliwiający owadom społecznym przystosowanie się do ich środowiska . Pomimo powszechnego poglądu, że dobór pozytywny napędza ewolucję fenotypową robotnic, niewiele wiemy o rozpowszechnieniu doboru pozytywnego oddziałującego na genomy owadów eusocjalnych. Zmapowaliśmy ślady pozytywnej selekcji u Apis mellifera poprzez analizę 40 pojedynczych genomów, co pozwoliło nam zidentyfikować tysiące genów i sekwencji regulacyjnych z sygnaturami ewolucji adaptacyjnej w wielu skalach czasowych. Odkryliśmy, że geny specyficzne dla Apoidea i Apis są wzbogacone o sygnatury selekcji pozytywnej, co wskazuje, że nowe geny odgrywają nieproporcjonalnie dużą rolę w ewolucji adaptacyjnej owadów eusocjalnych. Białka z tendencją do robotnic mają wyższe sygnatury ewolucji adaptacyjnej w porównaniu z białkami z tendencją do matek, co potwierdza pogląd, że cechy robotnic są kluczem do adaptacji. Odkryliśmy również, że geny regulujące podział pracy pracowników są wzbogacone o oznaki doboru pozytywnego. Wreszcie, geny związane z zachowaniem robotników, oparte na analizie ekspresji genów w mózgu, zostały w wysokim stopniu wzbogacone o białka adaptacyjne i ewolucję cis-regulacyjną. Nasze badanie podkreśla znaczący wkład fenotypów robotnic w ewolucję adaptacyjną owadów społecznych i dostarcza bogatej wiedzy na temat loci, które wpływają na przystosowanie pszczół miodnych.


title: Przełącznik acetylacji w p53 pośredniczy w rekrutacji holo-TFIID.

text: Modyfikacje potranslacyjne pośredniczą w ważnych funkcjach regulacyjnych w biologii. Na przykład acetylacja czynnika transkrypcyjnego p53 sprzyja aktywacji transkrypcyjnej docelowych genów, w tym p21. Tutaj pokazujemy, że acetylacja dwóch reszt lizyny w p53 sprzyja rekrutacji podjednostki TFIID TAF1 do promotora p21 przez jego bromodomeny. Naświetlanie UV komórek diacetyluje p53 w lizynach 373 i 382, co z kolei rekrutuje TAF1 do dystalnego miejsca wiązania p53 na promotorze p21 przed zapętleniem do promotora rdzeniowego. Przerwanie interakcji acetylo-p53/bromodomena hamuje rekrutację TAF1 zarówno do dystalnego miejsca wiązania p53, jak i do promotora rdzeniowego. Ponadto podjednostki TFIID TAF4, TAF5 i TBP są wykrywane na promotorze rdzeniowym przed TAF1, co sugeruje, że po uszkodzeniu DNA odrębne podjednostki TFIID mogą być rekrutowane oddzielnie do promotora p21 i że aktywacja transkrypcyjna zależy od modyfikacji potranslacyjnej czynnik transkrypcyjny p53.


title: Dazatynib hamuje zarówno aktywację osteoklastów, jak i tworzenie osteoklastów indukowane przez komórki PC-3 przez raka prostaty.

text: CEL Terapie ukierunkowane na przerzuty raka prostaty do kości mają jedynie ograniczone efekty. Nowe terapie koncentrują się na interakcji między komórkami nowotworowymi, komórkami szpiku kostnego i macierzą kostną. Osteoklasty odgrywają ważną rolę w rozwoju guzów kości wywołanych rakiem prostaty. Ponieważ wykazano, że kinaza Src jest niezbędna do funkcjonowania osteoklastów, postawiliśmy hipotezę, że dazatynib, inhibitor kinazy z rodziny Src, zmniejszy aktywność osteoklastów i tworzenie się osteoklastów indukowanych przez komórki raka prostaty (PC-3). WYNIKI Dasatynib hamował indukowane RANKL różnicowanie osteoklastów monocytów pochodzących ze szpiku kostnego z EC(50) równym 7,5 nM. Komórki PC-3, ludzka linia komórek raka prostaty, były zdolne do różnicowania komórek RAW 264,7, mysiej linii komórek monocytowych, w osteoklasty, a dazatynib hamował to różnicowanie. Ponadto kondycjonowana pożywka z hodowli komórek PC-3 była w stanie różnicować komórki RAW 264,7 do osteoklastów, co również było hamowane przez dazatynib. Nawet najniższe stężenie dazatynibu, 1,25 nmol, hamowało różnicowanie osteoklastów o 29%. Ponadto dazatynib hamował aktywność osteoklastów o 58%, mierzoną uwalnianiem kolagenu 1. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Przeprowadziliśmy eksperymenty in vitro z wykorzystaniem inhibitora kinazy z rodziny Src dasatynibu w celu ukierunkowania aktywacji osteoklastów jako środka hamowania przerzutów raka prostaty do kości. WNIOSEK Dazatynib hamuje różnicowanie osteoklastów mysich pierwotnych monocytów pochodzących ze szpiku kostnego oraz różnicowanie osteoklastów indukowane komórkami PC-3. Dazatynib hamuje również aktywność degradacji osteoklastów. Hamowanie różnicowania i aktywności osteoklastów może być skuteczną terapią celowaną u pacjentów z przerzutami raka prostaty do kości.


title: Receptor BMP ALK3 kontroluje rozwój systemu zbierania.

text: Sygnały molekularne regulujące wzrost i rozgałęzianie się pączka moczowodu podczas tworzenia układu zbiorczego nerek są w dużej mierze nieokreślone. Członkowie rodziny białek morfogenetycznych kości (BMP) sygnalizują poprzez receptor BMP typu I ALK3, aby hamować morfogenezę zawiązków moczowodu i komórek przewodu zbiorczego in vitro. Zbadaliśmy funkcję szlaku sygnałowego BMP in vivo, generując mysi model niedoboru ALK3 ograniczony do linii pączków moczowodu (myszy Alk3(UB-/-)). Na początku morfogenezy rozgałęzień nerki Alk3(UB-/-) charakteryzują się nieprawidłowym pierwotnym (1 stopień) wzorem rozgałęzień pączka moczowodu i zwiększoną liczbą rozgałęzień pączka moczowodu. Jednak w późniejszych stadiach rozwoju nerek nerki Alk3(UB-/-) mają mniej odgałęzień pączków moczowodowych i przewodów zbiorczych niż nerki typu dzikiego. Pourodzeniowe myszy Alk3(UB-/-) wykazują dysplastyczny fenotyp nerek charakteryzujący się hipoplazją rdzenia nerkowego, zmniejszoną liczbą rdzeniowych przewodów zbiorczych i nieprawidłową ekspresją beta-kateniny i c-MYC w kanalikach rdzeniowych. Podsumowując, prawidłowy rozwój nerek wymaga sygnalizacji BMP zależnej od ALK3, która kontroluje rozgałęzianie się pączków moczowodowych.


title: Zwiększone uwalnianie ferrytyny i żelaza przez naładowane żelazem makrofagi pęcherzykowe u palaczy papierosów.

text: Dolne drogi oddechowe palaczy papierosów zawierają zwiększoną ilość żelaza, które jest głównie sekwestrowane w makrofagach pęcherzykowych (AM), ale jest również obecne w płynie nabłonkowym pęcherzyków płucnych. Zewnątrzkomórkowe żelazo związane z ferrytyną może potencjalnie być uwalniane przez reduktory obecne w dymie papierosowym i katalizować wytwarzanie wysoce reaktywnych rodników hydroksylowych, zdolnych do powodowania uszkodzeń oksydacyjnych. Aby ustalić, czy AM jest źródłem pozakomórkowej ferrytyny pęcherzykowej i żelaza, oceniliśmy in vitro uwalnianie żelaza, ferrytyny i transferyny przez AM odzyskane przez płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe (BAL) u 27 zdrowych osób, w tym dziewięciu niepalących (NS), dziewięciu palących niewiele papierosów ( LS) i dziewięciu nałogowych palaczy (HS). Uwalnianie żelaza in vitro w ciągu 20 h było zwiększone w AM odzyskanym z LS (2,24 +/- 0,21 nmol/10 (6) AM/20 h, p < 0,001) i HS (3,11 +/- 0,32 nmol/10 (6) AM, p < 0,001) w porównaniu z NS (1,28 +/- 0,08 nmol/10(6) AM). Uwalnianie ferrytyny in vitro w ciągu 20 godzin było również zwiększone w AM odzyskanym z LS (71 +/- 24 ng/10 (6) AM, p < 0,05) i HS (176 +/- 35 ng/10 (6), p < 0,001) w porównaniu z NS (18 +/- 3 ng/10 (6) AM). AM odzyskane od 12 palaczy (8 HS, 4 LS) zawierało ponad 10 nmol żelaza na 10 (6) komórek. Te obciążone żelazem AM uwalniały większy procent zapasów ferrytyny komórkowej in vitro w ciągu 4 godzin (8,4% +/- 1,1, p < 0,01) niż AM z NS (3,2% +/- 0,6). Uwalnianie dehydrogenazy mleczanowej (LDH) w ciągu 4 godzin było znacznie mniejsze (2,9% +/- 0,3, p < 0,001) niż uwalnianie ferrytyny.


title: Spektrum retinopatii u dorosłych z malarią Plasmodium falciparum

text: Swoistą retinopatię opisano u afrykańskich dzieci z malarią mózgową, ale u dorosłych nie została ona dokładnie zbadana. Ponieważ struktura i funkcja naczyń siatkówki bardzo przypominają naczynia mózgu, badanie zmian siatkówki może ujawnić wgląd w patofizjologię malarii mózgowej. Szczegółowe badanie obserwacyjne retinopatii malarii u dorosłych Bangladeszu zostało przeprowadzone przy użyciu przenośnej fotografii siatkówki o wysokiej rozdzielczości. Retinopatia była obecna u 17/27 dorosłych (63%) z ciężką malarią i 14/20 (70%) z malarią mózgową. Umiarkowana lub ciężka retinopatia występowała częściej w malarii mózgowej (11/20, 55%) niż w niepowikłanej malarii (3/15, 20%; p=0,039), posocznicy bakteryjnej (0/5, 0%; p=0,038) lub zdrowe kontrole (0/18, 0%; P<0,001). Spektrum retinopatii malarii było podobne do opisanego wcześniej u dzieci afrykańskich, ale nie zaobserwowano przebarwień naczyń. Nasilenie wybielania siatkówki korelowało z przyjmowaniem żylnych mleczanów osocza (P=0,046), co sugeruje, że niedokrwienie siatkówki jest niedokrwieniem układowym. Podsumowując, zmiany siatkówkowe związane z niedrożnością naczyń mikrokrążenia były częste u dorosłych z ciężką malarią falciparum i korelowały z nasileniem choroby i śpiączką, co sugeruje, że upośledzone mikrokrążenie ma istotne znaczenie patofizjologiczne w ciężkiej i mózgowej malarii. Przenośna fotografia siatkówki może być cennym narzędziem do badania retinopatii malarii.


title: Prospektywne, randomizowane, otwarte, zaślepione badanie punktu końcowego (PROBE). Nowatorski projekt badań interwencyjnych. Potencjalny losowy, otwarty, zaślepiony punkt końcowy.

text: Przedstawiono nowy projekt badań interwencyjnych, tzw. badanie PROBE (prospektywne, randomizowane, otwarte, ślepe punkty końcowe). Ten projekt jest porównywany do klasycznego projektu z podwójną ślepą. Wśród zalet projektu SONDY są niższe koszty i większe podobieństwo do standardowej praktyki klinicznej, co powinno ułatwić zastosowanie wyników w rutynowej opiece medycznej. Ponieważ punkty końcowe są oceniane przez zaślepioną komisję punktów końcowych, oczywiste jest, że pod tym względem nie powinno być żadnej różnicy między tymi dwoma rodzajami badań.


title: Funkcja PSGL-1 w odporności i homeostazie stanu ustalonego.

text: Istotne znaczenie ligandu glikoproteiny P-selektyny 1 (PSGL-1) w przemycaniu leukocytów nadal wyłania się poza jego początkową identyfikację jako liganda selektyny. PSGL-1 wydaje się być stosunkowo prostą cząsteczką z zewnątrzkomórkową domeną mucyny rozciągniętą jako elastyczny pręcik, teleologicznie zgodna z jego podstawową rolą w wiązaniu leukocytów z selektynami śródbłonka. Oddziaływanie toczne między leukocytami i śródbłonkiem, w którym pośredniczy to oddziaływanie selektyna-PSGL-1, wymaga wydłużeń rozgałęzionych O-glikanów na specyficznych resztach aminokwasowych PSGL-1. W niektórych komórkach, takich jak neutrofile, glikozylotransferazy zaangażowane w tworzenie O-glikanów ulegają konstytutywnej ekspresji, podczas gdy w innych komórkach, takich jak limfocyty T, ulegają one ekspresji dopiero po odpowiedniej aktywacji. Zatem PSGL-1 wspiera rekrutację leukocytów zarówno w ramionach wrodzonej, jak i adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej. Złożony układ aminokwasów w obrębie selektyn angażuje wiele reszt cukrowych rozgałęzionych O-glikanów na PSGL-1 i zapewnia interakcje molekularne odpowiedzialne za wiązania typu rzepa, które wspierają rolowanie leukocytów. Takie wiązanie PSGL-1 może również indukować zdarzenia sygnalizacyjne, które wpływają na fenotyp i funkcję komórki. Analiza PSGL-1 ujawniła lepsze zrozumienie, w jaki sposób działa jako ligand selektyny i dostarczyła nieoczekiwanych informacji, które rozszerzają jego zakres od wspomagania toczenia leukocytów w stanach zapalnych po homeostazę, w tym zasiedlanie komórek macierzystych do grasicy i zasiedlanie dojrzałych limfocytów T do wtórnego zasiedlania. narządy limfatyczne. Stwierdzono, że PSGL-1 wiąże homeostatyczne chemokiny CCL19 i CCL21 i wspiera odpowiedź chemotaktyczną na te chemokiny. Co zaskakujące, modyfikacje O-glikanów PSGL-1, które wspierają rolowanie, w którym pośredniczą selektyny w stanach zapalnych, zakłócają wiązanie PSGL-1 z homeostatycznymi chemokinami, a tym samym ograniczają odpowiedź na sygnały chemotaktyczne stosowane w ruchu komórek T w stanie stacjonarnym. Wielopoziomowy wpływ PSGL-1 na ruch komórkowy zarówno w stanach zapalnych, jak i stacjonarnych jest zatem zasadniczo determinowany przez zaaranżowane dodawanie O-glikanów. Jednakże, ponieważ specyficzna O-glikozylacja jest kluczowa dla funkcji PSGL-1, regulacja in vivo glikozylacji PSGL-1 w limfocytach T pozostaje słabo poznana. Naszym celem jest tutaj dokonanie przeglądu tego, co jest znane i nieznane, o glikozylacji PSGL-1 i zaktualizowanie zrozumienia zakresu funkcjonalnego PSGL-1.


title: Wiązanie liganda określa, czy CD46 jest internalizowany przez jamki pokryte klatryną, czy makropinocytozę.

text: CD46 jest wszechobecnym receptorem powierzchni ludzkich komórek dla składników dopełniacza C3b i C4b oraz dla różnych patogenów, w tym wirusa odry i ludzkiego wirusa opryszczki 6. Wiązanie liganda z CD46 wpływa na (i) ochronę komórek autologicznych przed atakiem dopełniacza przez rozpad składników dopełniacza , (ii) sygnały wewnątrzkomórkowe, które wpływają na regulację funkcji komórek odpornościowych, (iii) prezentację antygenu i (iv) regulację w dół CD46 na powierzchni komórki. Ostatnie dowody wskazują, że sygnalizacja CD46 może łączyć wrodzoną i nabytą funkcję odpornościową. Mechanizmy molekularne tych procesów i znaczenie wewnątrzkomórkowego przemieszczania się receptora nie zostały jeszcze wyjaśnione. Pokazujemy tutaj, że w komórkach nielimfoidalnych CD46 jest konstytutywnie internalizowany przez doły pokryte klatryną, przemieszcza się do ciał wielopęcherzykowych i jest zawracany na powierzchnię komórki. Jednak sieciowanie CD46 na powierzchni komórki przez przeciwciało wielowartościowe lub wirusa odry indukuje pseudopodia, które pochłaniają ligand w procesie podobnym do makropinocytozy, i prowadzi do degradacji CD46 na powierzchni komórki. W ten sposób wyjaśniliśmy dwa szlaki internalizacji CD46, które są regulowane przez wartościowość sieciowania CD46 i które wykorzystują albo wgłębienia pokryte klatryną, albo wydłużenie pseudopodialne. Ma to ważne implikacje dla sygnalizacji CD46, prezentacji antygenu, regulacji w dół CD46 i pochłaniania patogenów.


title: Trójwymiarowy model biologii komórki ludzkiego raka wątrobowokomórkowego in vitro

text: Stworzyliśmy in vitro trójwymiarowy model przerzutowego raka wątrobowokomórkowego (HCC) poprzez hodowanie komórek MHCC97H na rusztowaniach molekularnych w bioreaktorze z obrotowymi ścianami. Analizy morfologiczne i biochemiczne ujawniły, że model 3-D HCC odzwierciedlał wiele klinicznych cech patologicznych HCC in vivo, w tym morfologię komórek rakowych, ultrastrukturę tkanki, produkcję i wydzielanie białek, metabolizm glukozy, ekspresję genów specyficzną dla tkanki i apoptozę. Przeszczepy ksenogeniczne do wątroby nagich myszy spowodowały nowotworzenie i odległe przerzuty. Ta sferoida 3-D HCC jest obiecującym modelem biologii guza HCC, badań przesiewowych leków przeciwnowotworowych oraz tworzenia modeli zwierzęcych HCC.


title: Wzorce umieralności dzieci w zależności od wieku na obszarach endemicznych Afryki Subsaharyjskiej.

text: Zrozumienie zależności śmiertelności z powodu malarii w zależności od wieku i pory roku jest ważnym warunkiem wstępnym dla epidemiologicznych modeli odporności na malarię. Jednak większość badań dotyczących śmiertelności z powodu malarii skupiała swoje wyniki w szerokich grupach wiekowych i na przestrzeni pór roku, co utrudnia przewidzenie prawdopodobnego wpływu interwencji ukierunkowanych na określone grupy wiekowe dzieci. Przedstawiamy wskaźniki śmiertelności zależne od wieku dzieci w wieku poniżej 15 lat w latach 2001-2005 w 7 miejscach nadzoru demograficznego na obszarach Afryki Subsaharyjskiej ze stabilną endemiczną malarią Plasmodium falciparum. Stosujemy autopsje werbalne (VA) do oszacowania odsetka zgonów z powodu malarii według grup wiekowych, a tym samym obliczamy współczynniki umieralności związane z malarią dla każdego miejsca, grupy wiekowej i miesiąca w roku. We wszystkich lokalizacjach znaczny odsetek zgonów (od 20,1% na terenie Mozambiku do 46,2% na terenie Burkina Faso) przypisano malarii. Ogólne wzorce wieku śmiertelności z powodu malarii były podobne w różnych lokalizacjach. Zgony najmłodszych dzieci (< 3 miesięcy) rzadko przypisywano malarii, ale u dzieci powyżej 1 roku życia odsetek zgonów przypisywanych malarii był tylko w niewielkim stopniu zależny od wieku. Na większości stanowisk wskaźniki śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny osiągnęły najwyższy poziom w porze deszczowej, ale silna sezonowość przenoszenia malarii na tych stanowiskach nie znalazła odzwierciedlenia w silnej sezonowości odsetka zgonów przypisywanych malarii, z wyjątkiem dwóch miejsc w Burkina Faso. Poprawa swoistości werbalnych autopsji malarii ułatwiłaby interpretację wzorców wieku i pory roku w takich danych.


title: Otyłość spowodowana niedoborem receptora melanokortyny 4 (MC4R) wiąże się ze zwiększonym wzrostem liniowym i końcowym wzrostem, hiperinsulinemią na czczo i niecałkowitym zahamowaniem wydzielania hormonu wzrostu.

text: KONTEKST Niedobór receptora melanokortyny 4 (MC4R) charakteryzuje się zwiększonym wzrostem liniowym większym niż oczekiwany dla stopnia otyłości. CEL Celem badania było zbadanie osi somatotroficznej u otyłych pacjentów z niedoborem MC4R i równie otyłych osób z grupy kontrolnej. PACJENCI I METODY U 153 osób z niedoborem MC4R i 1392 osób z grupy kontrolnej dobranych pod względem wieku i stopnia otyłości uzyskano pomiary antropometryczne i stężenia insuliny. Zmierzyliśmy na czczo poziomy IGF-I, IGF-II, białka wiążącego IGF (IGFBP)-1, IGFBP-3 i podjednostek kwasolabilnych w podgrupie 33 pacjentów z niedoborem MC4R i 36 osobników kontrolnych. Zbadaliśmy pulsacyjne wydzielanie GH u sześciu dorosłych osób z niedoborem MC4R i sześciu otyłych osób z grupy kontrolnej. WYNIKI Wynik sd wzrostu był istotnie wyższy u dzieci poniżej 5 roku życia z niedoborem MC4R w porównaniu z grupą kontrolną (średnia ± SEM: 2,3 ± 0,06 vs. 1,8 ± 0,04, p < 0,001), efekt ten utrzymywał się przez całe dzieciństwo. Wzrost końcowy (cm) był większy u mężczyzn z niedoborem MC4R (średnia ± SEM 173 ± 2,5 vs 168 ± 2,1, p < 0,001) i kobiet (średnia 165 ± 2,1 vs 158 ± 1,9, p < 0,001). Stężenia na czczo IGF-I, IGF-II, podjednostek kwasowrażliwych i IGFBP-3 były podobne w obu grupach. Poziomy GH były znacznie stłumione w otyłych kontrolach, ale pulsacyjne wydzielanie GH zostało zachowane w niedoborze MC4R. Średnia maksymalna szybkość wydzielania GH na burst (P < 0,05) i masa na burst (P < 0,05) były zwiększone w niedoborze MC4R, co jest zgodne ze zwiększonym pulsacyjnym i całkowitym wydzielaniem GH. Poziomy insuliny na czczo były znacznie podwyższone u dzieci z niedoborem MC4R. WNIOSKI W niedoborze MC4R zwiększony wzrost liniowy w dzieciństwie prowadzi do wzrostu końcowego wzrostu dorosłego, większego niż przewidywany przez samą otyłość. Pulsacja GH jest utrzymywana w niedoborze MC4R, odkrycie zgodne z badaniami na zwierzętach, sugerujące rolę MC4R w kontrolowaniu napięcia somatostatynergicznego podwzgórza. Poziomy insuliny na czczo są znacznie wyższe u dzieci z mutacjami MC4R. Oba te czynniki mogą przyczyniać się do przyspieszonego fenotypu wzrostu charakterystycznego dla niedoboru MC4R.


title: Selektywność antagonistów receptorów beta-adrenergicznych na wywołane przez izoprenalinę zmiany częstości akcji serca, ciśnienia krwi, kurczliwości mięśnia płaszczkowatego i czynności dróg oddechowych u znieczulonych kotów.

text: Zmierzono antagonistę receptora beta-adrenergicznego propranololu, metoprololu, atenololu i butoksaminy u znieczulonych kotów i porównano z aktywnością czterech syntetycznych pochodnych fenyloetanoloaminy. Mierzono wpływ izoprenaliny na cztery parametry u znieczulonego kota: częstość akcji serca, ciśnienie krwi, kurczliwość mięśnia płaszczkowatego i reaktancję dróg oddechowych oraz oceniano modyfikację zależności dawka-odpowiedź izoprenaliny przez każdy z antagonistów. Równoległe przesunięcia w logarytmicznych krzywych dawka-odpowiedź dla izoprenaliny były spowodowane propranololem dla wszystkich parametrów, metoprololem i atenololem dla każdego parametru z wyjątkiem ciśnienia krwi i butoksaminą dla każdego z wyjątkiem mięśnia płaszczkowatego i tętna. Selektywność działania antagonistów pomiędzy różnymi narządami mierzono porównując wartości DR10, obliczone ze stosunków dawek izoprenaliny. Propranolol był najsilniejszym antagonistą i wykazywał niewielką selektywność działania na mięsień płaszczkowaty w porównaniu z sercem. Atenolol i metoprolol były w przybliżeniu równoważne i działały kardioselektywnie tylko w małych dawkach. Butoksamina była najsłabszym antagonistą i nie miała wpływu beta-adrenergicznego na mierzone parametry. Każdy z nowych związków, 4'-bromo-2'-metoksy-N-izopropylofenyloetanoloamina, analogi 4'-chloro- i 4'-metylowe oraz 4'-metoksy-N-t-butylofenyloetanoloamina, był silnym antagonistą, ale nie wykazywał żadnej selektywności działania. Wyniki sugerują brak wyraźnego podziału receptorów beta-adrenergicznych na podklasy beta 1 i beta 2 w narządach kota. Nie ma wyraźnego oddzielenia wpływu beta-adrenergicznego na mięśnie szkieletowe i drogi oddechowe.


title: Rak piersi i otyłość: aktualizacja.

text: Otyłość ma skomplikowany związek zarówno z ryzykiem raka piersi, jak i klinicznym przebiegiem rozpoznanej choroby. U kobiet po menopauzie, zwłaszcza starszych, różne wskaźniki otyłości są pozytywnie powiązane z ryzykiem. Jednak przed menopauzą zwiększona masa ciała jest odwrotnie proporcjonalna do ryzyka raka piersi. Zarówno w przypadku raka piersi przed menopauzą, jak i po menopauzie mechanizmy, za pomocą których masa ciała i otyłość wpływają na ryzyko, są powiązane z aktywnością estrogenów. Otyłość jest również powiązana z zaawansowaną chorobą w momencie rozpoznania i ze złym rokowaniem zarówno w przypadku raka piersi przed menopauzą, jak i po menopauzie. Rak piersi u Afroamerykanek, biorąc pod uwagę jego związek z otyłością, wykazuje pewne istotne różnice w porównaniu z tymi opisanymi u białych kobiet, chociaż wysoka częstość występowania otyłości u Afroamerykanek może przyczyniać się do stosunkowo złego rokowania w porównaniu z białymi Amerykankami. Pomimo nacisku na estrogeny w celu wyjaśnienia wpływu otyłości na raka piersi, inne czynniki mogą okazać się równie ważne lub ważniejsze, szczególnie związane z ekspresją agresywnego fenotypu nowotworu. Wśród nich niniejszy przegląd dotyczy insuliny, insulinopodobnego czynnika wzrostu-I i leptyny oraz ich związku z angiogenezą i czynnikami transkrypcyjnymi.


title: Tłuszcze nasycone i nienasycone w diecie jako wyznaczniki ciśnienia krwi i funkcji naczyń.

text: Ilość i rodzaj tłuszczu w diecie od dawna wiąże się z ryzykiem CVD. Sztywność tętnic i dysfunkcja śródbłonka są ważnymi czynnikami ryzyka w etiologii CHD. Istnieje szereg metod oceny funkcji naczyń, które mogą być stosowane w naukach o żywieniu, w tym kliniczne i ambulatoryjne monitorowanie ciśnienia krwi, analiza fali tętna, prędkość fali tętna, rozszerzenie za pośrednictwem przepływu i pletyzmografia żylna. Niniejszy przegląd skupia się na ilości i rodzaju tłuszczu w diecie oraz wpływie na ciśnienie krwi, podatność tętnic i funkcję śródbłonka. Jeśli chodzi o ilość tłuszczu, ilość tłuszczu spożywanego w diecie wydaje się mieć niewielki wpływ na funkcję naczyń, niezależnie od składu kwasów tłuszczowych, chociaż pojedyncze posiłki wysokotłuszczowe poposiłkowo zaburzają funkcję śródbłonka w porównaniu z posiłkami niskotłuszczowymi. Mechanizm związany jest ze wzrostem krążących lipoprotein i NEFA, które mogą indukować szlaki prozapalne i nasilać stres oksydacyjny. Jeśli chodzi o rodzaj tłuszczu, dane przekrojowe sugerują, że tłuszcze nasycone niekorzystnie wpływają na funkcję naczyń, podczas gdy tłuszcze wielonienasycone (głównie kwas linolowy (18:2n-6) i n-3 PUFA) są korzystne. EPA (20:5n-3) i DHA (22:6n-3) mogą obniżać ciśnienie krwi, poprawiać podatność tętnic u chorych na cukrzycę typu 2 i dyslipidemię oraz nasilać zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń. Mechanizmy tej ochrony naczyń oraz charakter oddzielnych efektów fizjologicznych wywoływanych przez EPA i DHA są priorytetami dla przyszłych badań. Ponieważ dobrej jakości dane obserwacyjne lub interwencyjne dotyczące składu kwasów tłuszczowych w diecie i funkcji naczyń są skąpe, nie można obecnie sugerować dalszych zaleceń oprócz aktualnych wytycznych.


title: Bardzo małe komórki macierzyste podobne do embrionów o maksymalnym potencjale regeneracyjnym są odrzucane podczas bankowania krwi pępowinowej i przetwarzania szpiku kostnego do autologicznej terapii komórkami macierzystymi.

text: Bardzo małe komórki macierzyste podobne do embrionów (VSEL) są prawdopodobnie tracone podczas bankowania krwi pępowinowej i przetwarzania szpiku kostnego (BM) do terapii autologicznymi komórkami macierzystymi, głównie z powodu ich małych rozmiarów. Niniejsze badanie przeprowadzono na ludzkiej krwi pępowinowej (UCB, n=6) i frakcji odrzuconej krwinek czerwonych (RBC) otrzymanej po oddzieleniu komórek jednojądrzastych od ludzkiego BM (n=6), w celu sprawdzenia tej hipotezy. Wyniki pokazują, że VSELs, które są pluripotencjalnymi komórkami macierzystymi o maksymalnym potencjale regeneracyjnym, osadzają się wraz z RBC podczas rozdziału gęstości Ficoll-Hypaque. Komórki te są bardzo małe (3-5 μm), mają wysoki stosunek nukleo-cytoplazmatyczny i wyrażają jądrową Oct-4, białko powierzchniowe SSEA-4 i inne pluripotencjalne markery, takie jak Nanog, Sox-2, Rex-1 , oraz Tert, na co wskazują badania immunolokalizacji i ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy (Q-PCR). Co ciekawe, odrębną populację nieco większych, okrągłych hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC) z cytoplazmatycznym Oct-4 wykryto w „kożuszkowatej” sierści, która zwykle jest składowana lub wykorzystywana podczas terapii autologicznych komórek macierzystych. Badania immunohistochemiczne na skrawkach tkanki pępowinowej (UCT) (n=3) wykazały obecność jądrowych Oct-4-dodatnich VSEL i wielu mezenchymalnych komórek macierzystych podobnych do fibroblastów (MSC) z cytoplazmatycznym Oct-4. Te VSEL z jądrowym Oct-4, wykryte w UCB, UCT i odrzuconej frakcji RBC uzyskanej po obróbce BM, mogą utrzymywać się przez całe życie, utrzymywać homeostazę tkanek i ulegać asymetrycznemu podziałowi komórek w celu samoodnawiania się, jak również wytwarzania większych progenitorowych komórek macierzystych, mianowicie. HSC lub MSC, które podążają trajektoriami różnicowania w zależności od niszy somatycznej. Można zatem stwierdzić, że prawdziwe komórki macierzyste w tkankach ciała dorosłego to VSEL, podczas gdy HSC i MSC są w rzeczywistości progenitorowymi komórkami macierzystymi, które powstają w wyniku asymetrycznego podziału komórek VSEL. Wyniki niniejszego badania mogą pomóc wyjaśnić niską skuteczność zgłaszaną podczas prób z autologicznymi komórkami macierzystymi dorosłych, w których nieświadomie wstrzykuje się progenitorowe komórki macierzyste zamiast pluripotencjalnych komórek macierzystych o maksymalnym potencjale regeneracyjnym.


title: Naprawa OUN wymaga zarówno efektorowych, jak i regulatorowych komórek T o odrębnych profilach czasowych i przestrzennych.

text: Wykazano, że makrofagi pochodzące z monocytów (mo-MΦs) i limfocyty T przyczyniają się do naprawy rdzenia kręgowego. Ostatnio odległy nabłonek splotu naczyniówkowego mózgu (CP) został zidentyfikowany jako portal do rekrutacji monocytów, a jego aktywacja do transportu leukocytów była zależna od IFN-γ. Tutaj omówiliśmy, w jaki sposób można pogodzić zapotrzebowanie na efektorowe limfocyty T z rolą komórek odpornościowych rozwiązujących stany zapalne w procesie naprawy. Stosując model ostrego uszkodzenia rdzenia kręgowego, pokazujemy, że u myszy z niedoborem limfocytów T wytwarzających IFN-γ CP nie był aktywowany, a rekrutacja rozwiązującego zapalenie mo-MΦ do miąższu rdzenia kręgowego była ograniczona. Dalej wykazujemy, że mo-MΦ lokalnie regulowana rekrutacja pochodzących z grasicy komórek regulatorowych T (Treg) Foxp3(+) do uszkodzonego miąższu rdzenia kręgowego w fazie podostrej/przewlekłej. Co ważne, protokół ablacji, który skutkował zmniejszeniem Treg na tym etapie, zakłócał przebudowę tkanki, w przeciwieństwie do przejściowej ablacji Treg, ograniczonej do okresu 4 dni przed uszkodzeniem, co sprzyjało naprawie. Zwiększona regeneracja czynnościowa obserwowana po takim kontrolowanym zmniejszeniu Treg sugeruje, że zmniejszona ogólnoustrojowa immunosupresja w momencie urazu może wzmocnić naprawę OUN. Ogólnie rzecz biorąc, nasze dane zwracają uwagę na dynamiczną sieć komórek odpornościowych potrzebną do naprawy, działającą w odrębnych przedziałach i stadiach oraz obejmującą efektorowe i regulacyjne komórki T, połączone ze sobą przez mo-MΦ. Każda z tych populacji może być szkodliwa dla procesu naprawy, jeśli ich poziom lub aktywność ulegną rozregulowaniu. W związku z tym interwencje terapeutyczne muszą być kontrolowane zarówno czasowo, jak i przestrzennie.


title: Testy funkcji plemników a płodność.

text: Tradycyjnie diagnoza niepłodności męskiej opierała się na opisowej ocenie nasienia ludzkiego z naciskiem na liczbę plemników obecnych w ejakulacie, ich ruchliwość i morfologię. Fundamentalną zasadą leżącą u podstaw tego podejścia jest to, że męską płodność można zdefiniować przez odniesienie do progowego stężenia ruchliwych, morfologicznie normalnych plemników, które musi zostać przekroczone, aby osiągnąć poczęcie. Wiele niezależnych badań wykazało, że ta fundamentalna koncepcja jest błędna i w rzeczywistości to nie tyle bezwzględna liczba plemników decyduje o płodności, ile ich sprawność funkcjonalna. W świetle tego wniosku opracowano szereg testów in vitro do monitorowania różnych aspektów funkcjonowania plemników, w tym ich możliwości poruszania się, penetracji śluzu szyjkowego, kapacytacji, rozpoznawania stref, reakcji akrosomów i fuzji plemnik-oocyt. Stwierdzono, że takie testy funkcjonalne pozwalają z pewną dokładnością przewidzieć zdolność zapłodnienia ludzkich plemników in vitro i in vivo. Ostatnie osiągnięcia w tej dziedzinie obejmują wprowadzenie testów oceniających stopień, w jakim ludzkie plemniki ucierpiały w wyniku stresu oksydacyjnego, a także integralność ich jądrowego i mitochondrialnego DNA. Takie oceny dostarczają nie tylko informacji na temat zdolności zapładniających ludzkich plemników, ale także ich zdolności do wspierania prawidłowego rozwoju embrionalnego.


title: Izolacja i charakterystyka cDNA kodującego BKLF/TEF-2, główne białko wiążące CACCC-box w komórkach erytroidalnych i wybranych innych komórkach.

text: Boksy CACCC należą do kluczowych sekwencji obecnych w elementach regulatorowych genów eksprymowanych w komórkach erytroidalnych, a także w wybranych innych typach komórek. Chociaż wykazano, że specyficzne dla komórek erytroidalnych białko wiążące CACCC-box, EKLF, jest wymagane in vivo do prawidłowej ekspresji genu dorosłej beta-globiny, jest ono zbędne do regulacji kilku innych globinowych i nieglobinowych komórek erytroidalnych wyrażanych przez komórki erytroidalne. geny. W pracy opisanej tutaj szukaliśmy dodatkowych czynników transkrypcyjnych CACCC-box, które mogłyby być aktywne w mysich komórkach erytroidalnych. Zidentyfikowaliśmy główną aktywność przesunięcia żelowego (określoną jako BKLF), obecną w woreczkach żółtkowych i komórkach erytroidalnych wątroby płodowej, którą można odróżnić od EKLF za pomocą swoistych antysurowic. Poprzez hybrydyzację o rozluźnionej surowości uzyskaliśmy cDNA kodujący BKLF, wysoce zasadowe, nowe białko palca cynkowego, które jest spokrewnione z EKLF i innymi członkami podobnymi do Krüppela w swojej domenie wiążącej DNA, ale niespokrewnione gdzie indziej. BKLF, który jest szeroko, ale nie wszechobecnie eksprymowany w liniach komórkowych, jest silnie eksprymowany w regionie śródmózgowia embrionalnych myszy i wydaje się odpowiadać aktywności przesunięcia żelu TEF-2, aktywatorowi transkrypcji zaangażowanemu w regulację wzmacniacza wirusa małpiego 40 i innych Elementy regulacyjne zawierające pudełko CACCC. Ponieważ BKLF wiąże się z wysokim powinowactwem i preferencyjnie w stosunku do Sp1 z wieloma sekwencjami CACCC genów ulegających ekspresji w komórkach erytroidalnych, prawdopodobnie uczestniczy w kontroli wielu genów, których ekspresja wydaje się być niezależna od działania EKLF.


title: Wpływ leczenia osteoporozy na ryzyko złamań pozakręgowych: przegląd i metaanaliza badań z zamiarem leczenia

text: Większość metod leczenia osteoporozy ma udowodnioną skuteczność w zmniejszaniu ryzyka złamań kręgów, podczas gdy dowody na zapobieganie złamaniom innym niż kręgi są mniej oczywiste. Wnioski dotyczące skuteczności leczenia powinny opierać się przede wszystkim na analizie populacji intencji leczenia (ITT), a nie na eksploracyjnych analizach podgrup; jednak skuteczność przeciw złamaniom pozakręgowym została w dużej mierze wywiedziona z analiz post-hoc w podgrupach. Ten przegląd i metaanalizę przeprowadzono w celu oceny skuteczności kilku terapii osteoporozy przeciw złamaniom pozakręgowym, w tym bardziej rygorystycznej oceny populacji ITT. Dane dotyczące skuteczności przeciwzłamaniowej poza kręgami, określonego punktu końcowego analiz ITT i potwierdzonego radiogramami, uzyskano z randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych III fazy trwających co najmniej 3 lata. Metaanalizy przeprowadzono dla dwóch bisfosfonianów, alendronianu i rizedronianu. Obliczono ryzyko względne (RR), 95% przedział ufności (CI) i istotność statystyczną dla aktywnego leczenia w porównaniu z placebo. Jedenaście badań klinicznych spełniło kryteria przeglądu, z których trzy wykazały statystycznie istotną (P ≤ 0,05) skuteczność przeciw złamaniom pozakręgowym w populacji ITT: dwa badania z rizedronianem i jedno badanie z strontem. Metaanaliza wykazała istotne zmniejszenie względnego ryzyka złamań pozakręgowych zarówno dla alendronianu (RR=0,86; 95% CI: 0,76–0,97, p=0,012) jak i ryzedronianu (RR=0,81; 95% CI: 0,71–0,92 , P=0,001). Ryzedronian i ranelinian strontu były jedynymi metodami leczenia, które wykazały skuteczność przeciwzłamaniową pozakręgową w tej szczegółowej ocenie skuteczności leczenia osteoporozy przeciwko złamaniom z wykorzystaniem populacji ITT w badaniach trwających co najmniej 3 lata. Rizedronian był jedynym środkiem wykazującym skuteczność w więcej niż jednym badaniu. Metaanaliza wykazała, że zarówno alendronian, jak i rizedronian zapewniają skuteczność przeciwzłamaniową pozakręgową.


title: Delecja wysepki 1 powoduje agenezję nerek i moczowód przypominający CAKUT.

text: Islet1 (Isl1) jest czynnikiem transkrypcyjnym, wyrażanym przejściowo w podzbiorze komórek progenitorowych serca i kończyn. Podczas badań nad rozwojem kończyn warunkowa delecja Isl1 spowodowała nieoczekiwane nieprawidłowości w nerkach. Tutaj zbadaliśmy ekspresję Isl1 w nerkach i czy ma on rolę w rozwoju nerek. Hybrydyzacja in situ ujawniła ekspresję Isl1 w komórkach mezenchymalnych otaczających podstawę pączka moczowodu u myszy. Warunkowa delecja Isl1 spowodowała agenezję lub hipoplazję nerek i moczowód, fenotyp przypominający ludzkie wrodzone anomalie nerek i dróg moczowych (CAKUT). Brak Isl1 prowadził do ektopowego rozgałęzienia pączka moczowodu z przewodu nerkowego lub do tworzenia dodatkowych pączków, co mogło prowadzić do niedrożności połączenia moczowodowo-pęcherzowego i w konsekwencji moczowodu. Prawdopodobną przyczyną agenezji lub hipoplazji nerek były nieprawidłowe wydłużenie i słabe rozgałęzienie pączków moczowodu. Ponadto brak Isl1 obniżył ekspresję Bmp4, genu związanego z fenotypem podobnym do CAKUT, w regionie metanerkowym przed pączkowaniem moczowodów. Podsumowując, Isl1 jest niezbędny do prawidłowego rozwoju nerek i moczowodu poprzez hamowanie nieprawidłowego tworzenia się zawiązka moczowodu. Obserwacje te wymagają dalszych badań w celu zbadania, czy Isl1 może być genem sprawczym ludzkiego CAKUT.


title: Transglutaminaza tkankowa (TG2) – enzym reagujący na ranę.

text: Naprawa tkanki po urazie zależy od szeregu uzgodnionych, ale nakładających się zdarzeń, w tym zapalenia, odbudowy nabłonka, neowaskularyzacji oraz syntezy i stabilizacji włóknistej macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM), która z czasem ulega przebudowie, aby naśladować prawidłową tkankę. Poszczególni członkowie rodziny transglutaminaz (TG) ulegają regulacji w górę podczas gojenia się ran i działają jako nowa klasa mediatorów gojenia ran podczas procesu naprawy. Ta grupa enzymów, które sieciują białka przez mostki epsilon (gamma-glutamylo) lizynowe, bierze udział w gojeniu się ran dzięki ich zdolności do stabilizowania białek, a także poprzez regulację zachowania wielu różnych typów komórek, które są rekrutowane do uszkodzonego obszaru w celu przeprowadzić naprawę tkanek. W tym artykule omówimy funkcję najszerzej wyrażanego członka rodziny TG „transglutaminazy tkankowej” (TG2) w gojeniu ran. Wykorzystując zarówno wczesne, jak i najnowsze dowody z literatury, pokazujemy, w jaki sposób wielofunkcyjne TG2 wpływa na stabilność macierzy zewnątrzkomórkowej, interakcje międzykomórkowe i w konsekwencji zachowanie komórek w różnych fazach gojenia się ran, oraz podkreślamy, w jaki sposób samo TG2 może być wykorzystywane do celów terapeutycznych. posługiwać się.


title: Struktury krystaliczne kanału jonowego receptora glutaminianu GluK3 i domeny aminokońcowe GluK5.

text: Jonotropowe receptory glutaminianu (iGluRs) pośredniczą w większości szybkiej pobudzającej neurotransmisji synaptycznej w ośrodkowym układzie nerwowym. Selektywne składanie iGluR w podtypy receptora AMPA, kainatu i kwasu N-metylo-d-asparaginowego (NMDA) jest regulowane przez ich zewnątrzkomórkowe domeny końca aminowego (ATD). Receptory kainianowe są dalej klasyfikowane na rodziny receptorów o niskim powinowactwie (GluK1-GluK3) i rodziny receptorów o wysokim powinowactwie (GluK4-GluK5) na podstawie ich powinowactwa do neurotoksyny kwasu kainowego. Te dwie rodziny mają 42% identyczność sekwencji dla nienaruszonego receptora, ale tylko 27% identyczność sekwencji na poziomie ATD. Po raz pierwszy określiliśmy struktury krystaliczne wysokiej rozdzielczości ATD GluK3 i GluK5, z których oba krystalizują jako dimery, ale z uderzająco innym zespołem dimerów na interfejsie R1. Przeciwnie, zarówno dla GluK3, jak i GluK5, zespół dimeru domeny R2 jest podobny do tych opisanych wcześniej dla innych iGluR innych niż NMDA. Ta obserwacja jest zgodna z doniesieniami, że GluK4-GluK5 nie może tworzyć funkcjonalnych homomerycznych kanałów jonowych i wymaga obowiązkowego łączenia z GluK1-GluK3. Nasza analiza ujawnia również, że względna orientacja domen R1 i R2 w poszczególnych ATD niebędących receptorami NMDA zmienia się o maksymalnie 10°, w przeciwieństwie do 50° różnicy odnotowanej dla podjednostki GluN2B receptora NMDA. Ten ograniczony ruch domeny w ATD niebędących receptorem NMDA wydaje się wynikać zarówno z rozległych kontaktów wewnątrzcząsteczkowych między domeną R1 a domeną R2 oraz z ich połączenia jako dimerów, które oddziałują na obu domenach R1 i R2. Nasze wyniki dostarczają pierwszych informacji na temat struktury i funkcji GluK4-GluK5, najmniej poznanej rodziny iGluR.


title: Skuteczność badań przesiewowych osób starszych pod kątem zaburzeń widzenia w środowisku społeczności: systematyczny przegląd dowodów z randomizowanych badań kontrolowanych.

text: CEL Ocena, czy populacyjne badania przesiewowe pod kątem upośledzenia wzroku wśród osób starszych w społeczności prowadzą do poprawy widzenia. PROJEKT Systematyczny przegląd randomizowanych, kontrolowanych badań populacyjnych badań przesiewowych w społeczności, które obejmowały jakąkolwiek ocenę wzroku lub funkcji wzrokowej z co najmniej 6-miesięcznym okresem obserwacji. TEMATY Dorośli w wieku 65 lat lub więcej. GŁÓWNY EFEKT MIERNIK Proporcje z upośledzeniem wzroku w grupach interwencyjnych i kontrolnych z dowolną metodą oceny upośledzenia wzroku. WYNIKI Nie przeprowadzono badań oceniających przede wszystkim przesiewowe badania wzrokowe. Dane wynikowe dotyczące wzroku były dostępne dla 3494 osób w pięciu próbach wielofazowej oceny. Wszystkie badania wykorzystywały samooceny pomiarów upośledzenia wzroku, zarówno jako narzędzia przesiewowe, jak i jako miary wyników. Włączenie do oceny elementu przesiewowego wzroku nie spowodowało poprawy w zgłaszanych przez siebie problemach ze wzrokiem (iloraz szans 1,04:95% przedział ufności 0,89 do 1,22). Nie można wykluczyć niewielkiego zmniejszenia (11%) liczby osób starszych z problemami wzrokowymi zgłaszanymi samodzielnie. WNIOSKI Badania przesiewowe bezobjawowych osób starszych w środowisku nie są uzasadnione na podstawie obecnych dowodów. Upośledzenie wzroku w tej grupie wiekowej można zwykle zmniejszyć za pomocą leczenia. Nie jest jasne, dlaczego nie zaobserwowano żadnych korzyści. Potrzebne są dalsze prace w celu wyjaśnienia, jakie interwencje są odpowiednie dla osób starszych z niezgłoszonym upośledzeniem wzroku.


title: Sieć oddziaływań białkowych szlaku hipopotamów ssaków ujawnia mechanizmy oddziaływań kinaza-fosfataza.

text: Szlak Hippo reguluje wielkość narządów i homeostazę tkanek w odpowiedzi na wiele bodźców, w tym gęstość komórek i mechanotransdukcję. Farmakologiczne hamowanie fosfataz może również stymulować sygnalizację Hippo w hodowli komórkowej. Zdefiniowaliśmy sieć interakcji białko-białko Hippo z lub bez hamowania fosfataz serynowych i treoninowych przez kwas okadaikowy. Zidentyfikowaliśmy 749 interakcji białkowych, w tym 599 wcześniej nierozpoznanych interakcji i wykazaliśmy, że kilka interakcji z fosfatazami serynowymi i treoninowymi było zależnych od fosforylacji. Mutacja pętli T MST2 (ssaczej kinazy białkowej podobnej do STE20 2), która zapobiegała autofosforylacji, zakłóciła jego związek ze STRIPAK (kompleks fosfatazy i kinazy oddziałującej z striatyną). Delecja domeny związanej z głowicą aminową SLMAP (białka związanego z błoną sarkolemalną), składnika kompleksu STRIPAK, zapobiegła jego asocjacji z MST1 i MST2. Hamowanie fosfatazy powodowało czasowo odrębne zmiany w białkach, które wchodziły w interakcje z MOB1A i MOB1B (Mps one 1A i 1B podobny do aktywatora kinazy wiążącej) i promowały interakcje z poprzedzającymi białkami szlaku Hippo, takimi jak MST1 i MST2 oraz z trimerycznym kompleksem białkowej fosfatazy 6 ( PP6). Mutacja trzech zasadowych aminokwasów, które są częścią domeny wiążącej fosfo-serynę i fosfo-treoninę w ludzkim MOB1B, zapobiegła jego interakcji z MST1 i PP6 w komórkach traktowanych kwasem okadaikowym. Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że zmiany w fosforylacji porządkują interakcje między kinazami i fosfatazami w sygnalizacji Hippo, zapewniając przypuszczalny mechanizm regulacji szlaku.


title: Różnicowy wpływ N-acetylocysteiny, teofiliny lub wodorowęglanu na wywołany kontrastem skurcz nerek szczura

text: Wstęp: Zwężenie naczyń krwionośnych i akumulacja reaktywnych form tlenu (ROS) po wstrzyknięciu środka kontrastowego (CM) są kluczowymi czynnikami wywołującymi nefropatię wywołaną CM. Porównaliśmy wpływ N-acetylocysteiny (NAC), teofiliny lub wodorowęglanu sodu na wewnątrznerkowe zwężenie naczyń i generację ROS w szczurzym modelu nefropatii wywołanej CM. Metody: Po 3-dniowym odwodnieniu szczury Sprague-Dawley otrzymały zastrzyk CM (Telebrix) lub pozorowany „CM” 0,9% soli fizjologicznej. Część z nich otrzymywała NAC, teofilinę lub wodorowęglan przed CM. Przepływ krwi w rdzeniu nerkowym oceniano za pomocą dopplera laserowego. Zwierzęta uśmiercono 1, 15 lub 30 minut po odpowiednim traktowaniu, przydzielono im nerki i oceniono wewnątrznerkowy izoprostan STAT-8, PGE2 i NO. Wyniki: Zwężenie naczyń zostało znacząco złagodzone przez NAC. Teofilina jedynie nieznacznie osłabiała spadek perfuzji po 15 min i była nieskuteczna po 30 min. W przeciwieństwie do teofiliny lub wodorowęglanu NAC znacząco zwiększał wewnątrznerkową PGE2. NAC, teofilina, ale nie wodorowęglan, stopniowo zwiększał wewnątrznerkowe NO. We wszystkich zmiennych doświadczalnych, akumulacja ROS indukowana CM, reprezentowana przez oszacowanie izoprostanu STAT-8, postępowała bez zakłóceń. Wnioski: (1) Skurcz naczyń śródnerkowych wywołany CM był skutecznie zabroniony przez NAC, ale nie przez wodorowęglan lub teofilinę; (2) działanie rozszerzające naczynia NAC było pośredniczone przez zwiększoną syntezę PGE2 i (3) akumulacja ROS była pierwotną odpowiedzią nerek na uraz wywołany CM, na który nie miały wpływu żadne manipulacje farmakologiczne.


title: Indukcja aktywności AMPK koryguje wczesne zmiany patofizjologiczne w modelu nefrektomii subtotalnej przewlekłej choroby nerek.

text: Model ablacji nerki i zawału nerki szczura (A/I) z nefrektomią częściową lub 5/6 jest najczęściej badanym modelem przewlekłej choroby nerek bez cukrzycy (CKD). Nerki A/I po 1 tygodniu wykazują osłabienie funkcji nerek, co określono na podstawie szybkości filtracji kłębuszkowej i zmniejszoną wydajność metaboliczną, co określono na podstawie zużycia tlenu na transport sodu (QO2/TNa). Ponieważ na renoprotekcyjną aktywność AMPK wpływają zmiany metaboliczne i stres komórkowy, oceniliśmy aktywność AMPK w tym układzie modelowym. Pokazujemy, że tym wczesnym zmianom patofizjologicznym towarzyszy paradoksalny spadek aktywności AMPK. Z biegiem czasu te parametry nerek stopniowo się pogarszają z rozległymi zmianami strukturalnymi, czynnościowymi, metabolicznymi i zwłóknieniowymi nerek obserwowanymi w 4 tygodniu po A/I. Pokazujemy, że indukcja aktywności AMPK za pomocą metforminy lub rybonukleotydu 5-aminoimidazolo-4-karboksyamidu zwiększa aktywność AMPK w tym modelu, a także koryguje niewydolność metaboliczną nerek, poprawia czynność nerek i łagodzi zwłóknienie nerek i zmiany strukturalne. Wnioskujemy, że aktywność AMPK jest zmniejszona w modelu częściowej nefrektomii CKD bez cukrzycy, że zmieniona regulacja AMPK jest zbieżna z progresją parametrów choroby i że przywrócenie aktywności AMPK może hamować postępującą utratę funkcji charakterystyczną dla tego modelu. Proponujemy, że indukcja aktywności AMPK może okazać się skutecznym celem terapeutycznym w leczeniu PChN bez cukrzycy.


title: Rezonans magnetyczny do oceny objętości dużego wola wieloguzkowego: porównanie ze scyntygrafią.

text: W wyniku rosnącego zainteresowania niechirurgicznym leczeniem w celu zmniejszenia wielkości wola, zastosowanie rezonansu magnetycznego (MR) do oceny objętości dużego wola wieloguzkowego oceniono u 20 pacjentów (trzech mężczyzn i 17 kobiet; wiek 61 +/- 21 lat) z wolem wieloguzkowym większym niż 100 ml. Ponadto pomiary MR porównano z scyntygraficznymi (SC) oszacowaniami objętości. Wewnątrzobserwatorski współczynnik zmienności (CV) pomiarów MR wynosił 2,2 +/- 2,0% (Obserwator 1), a CV między obserwatorami 4,1 +/- 2,2% (Obserwator 1 i 2). U wszystkich 20 pacjentów na obrazach MR uwidoczniono objawy powikłań mechanicznych. W przypadku pomiarów SC wewnątrz obserwatora CV wynosiło 7,5 +/- 5,7% (Obserwator 3) i 5,4 +/- 5,1% (Obserwator 4). CV interobservera wyniosło 10,1 +/- 6,1%. Korelacja między pomiarami obydwoma metodami nie była silna (r = 0,665), a uzyskany CV wyniósł 17,3 +/- 14,2%. Niedoszacowanie objętości s.c. nie mogło być wyjaśnione obecnością torbieli na powierzchni tarczycy. Wywnioskowano, że obrazowanie MR może być wykorzystywane do oceny objętości tarczycy in vivo w dużych wolach wieloguzkowych. Wysoka precyzja pomiarów MR czyni tę technikę potencjalnie przydatną do oceny wzrostu tarczycy i niechirurgicznego leczenia w celu zmniejszenia wielkości wola. Scyntygraficzne pomiary objętości nie wystarczą do tego celu. Dodatkową zaletą obrazowania MR jest dostarczanie szczegółowych informacji anatomicznych w odniesieniu do mechanicznych powikłań dużego wola.


title: Różnicowa rola CbpA i PspA w modulacji odpowiedzi chemokin CXC in vitro komórek nabłonka oddechowego na zakażenie Streptococcus pneumoniae.

text: Komórki nabłonka oddechowego odgrywają aktywną rolę w odpowiedzi gospodarza na patogeny układu oddechowego, takie jak Streptococcus pneumoniae, poprzez uwalnianie chemokin odpowiedzialnych za rekrutację neutrofili. W celu zbadania roli specyficznych czynników wirulencji pneumokoków w wywoływaniu odpowiedzi chemokin CXC, pneumocyty typu II (A549) i komórki nosogardzieli (Detroit-562) zakażono S. pneumoniae D39 lub mutantami pozbawionymi białka wiążącego cholinę A (CbpA), pneumokokowe białko powierzchniowe A (PspA) lub jego specyficzne domeny. W odpowiedzi na D39 typu dzikiego, zarówno komórki A549, jak i Detroit-562 wykazały znaczny wzrost mRNA chemokiny CXC i białka interleukiny-8. Ta odpowiedź wzrosła dwukrotnie, gdy zastosowano mutanta delecyjnego cbpA (DeltaCbpA), co sugeruje, że CbpA hamuje indukcję chemokiny CXC. Do tego efektu wymagane są wszystkie trzy N-końcowe domeny CbpA, ponieważ delecja w ramce odczytu odpowiedniego regionu cbpA miała taki sam wpływ na odpowiedź chemokiny CXC, jak całkowita delecja cbpA. Zakażenie mutantem delecyjnym pspA (DeltaPspA) doprowadziło do dwukrotnego zmniejszenia odpowiedzi chemokinowej CXC komórek A549, ale nie komórek Detroit-562, w porównaniu z zakażeniem D39 po 2 godzinach. Zatem wydaje się, że PspA ma zdolność do stymulowania wczesnego uwalniania chemokiny CXC z komórek A549. Delecja regionu pspA kodującego pierwszą N-końcową domenę alfa-helikalną zmniejszyła zdolność S. pneumoniae do wywoływania odpowiedzi chemokinowej w takim samym stopniu, jak całkowita delecja pspA. Zatem końce N CbpA i PspA wywierają zróżnicowany wpływ na indukcję chemokiny CXC w komórkach nabłonka zakażonych S. pneumoniae.


title: Terapia HIV-1 przeciwciałem monoklonalnym 3BNC117 wywołuje odpowiedź immunologiczną gospodarza przeciwko HIV-1

text: 3BNC117 jest szerokim i silnym przeciwciałem neutralizującym przeciwko HIV-1, które celuje w miejsce wiązania CD4 na kolcu otoczki wirusa. W przypadku biernego podawania przeciwciało to może zapobiegać infekcji w modelach zwierzęcych i tłumić wiremię u osób zakażonych HIV-1. W tym miejscu donosimy, że immunoterapia HIV-1 z pojedynczym wstrzyknięciem 3BNC117 wpływa na odpowiedź przeciwciał gospodarza u osób z wiremią. W porównaniu z nieleczonymi kontrolami, które wykazały niewielkie zmiany w ich aktywności neutralizującej w okresie 6 miesięcy, wlew 3BNC117 znacząco poprawił reakcje neutralizujące na heterologiczne wirusy poziomu 2 u prawie wszystkich uczestników badania. Wnioskujemy, że immunoterapia za pośrednictwem 3BNC117 zwiększa humoralną odporność gospodarza na HIV-1.


title: Bezpieczeństwo i skuteczność terapii RNAi w amyloidozie transtyretynowej.

text: TŁO Amyloidoza transtyretynowa jest spowodowana odkładaniem się amyloidu transtyretynowego pochodzącego z hepatocytów w nerwach obwodowych i sercu. Podejście terapeutyczne, w którym pośredniczy interferencja RNA (RNAi) może zmniejszyć produkcję transtyretyny. METODY Zidentyfikowaliśmy silne małe interferujące RNA antytranstyretynowe, które zamknięto w dwóch odrębnych preparatach nanocząstek lipidowych pierwszej i drugiej generacji, generujących odpowiednio ALN-TTR01 i ALN-TTR02. Każdy preparat był badany w badaniu fazy 1 z pojedynczą dawką, kontrolowanym placebo, w celu oceny bezpieczeństwa i wpływu na poziomy transtyretyny. Najpierw oceniliśmy ALN-TTR01 (w dawkach 0,01 do 1,0 mg na kilogram masy ciała) u 32 pacjentów z amyloidozą transtyretynową, a następnie oceniliśmy ALN-TTR02 (w dawkach od 0,01 do 0,5 mg na kilogram) u 17 zdrowych ochotników. WYNIKI W obu badaniach zaobserwowano szybkie, zależne od dawki i trwałe obniżenie poziomu transtyretyny. W dawce 1,0 mg na kilogram ALN-TTR01 hamował transtyretynę, ze średnim zmniejszeniem w 7. dniu o 38% w porównaniu z placebo (p=0,01); poziomy zmutowanych i niezmutowanych form transtyretyny były obniżone w podobnym stopniu. W przypadku ALN-TTR02 średnie zmniejszenie poziomu transtyretyny w dawkach od 0,15 do 0,3 mg na kilogram wahało się od 82,3 do 86,8%, ze zmniejszeniem o 56,6 do 67,1% po 28 dniach (P<0,001 dla wszystkich porównań). Wykazano, że te redukcje są za pośrednictwem RNAi. Łagodne do umiarkowanych reakcje związane z infuzją wystąpiły odpowiednio u 20,8% i 7,7% uczestników otrzymujących ALN-TTR01 i ALN-TTR02. WNIOSKI ALN-TTR01 i ALN-TTR02 hamowały wytwarzanie zarówno zmutowanych, jak i niezmutowanych form transtyretyny, ustanawiając dowód koncepcji terapii RNAi ukierunkowanej na informacyjny RNA transkrybowany z genu wywołującego chorobę. (Finansowane przez Alnylam Pharmaceuticals; numery ClinicalTrials.gov, NCT01148953 i NCT01559077.).


title: Mechanowrażliwy kanał jonowy Piezo1 jest hamowany przez peptyd GsMTx4.

text: Komórki mogą reagować na naprężenia mechaniczne bramkowaniem mechanowrażliwych kanałów jonowych (MSC). Klonowanie Piezo1, eukariotycznego MSC selektywnego wobec kationów, definiuje nowy system badania mechanicznej transdukcji na poziomie komórkowym. Ponieważ Piezo1 ma właściwości elektrofizjologiczne podobne do właściwości endogennych kationowych MSC, które są selektywnie hamowane przez peptyd GsMTx4, zbadaliśmy, czy peptyd ma na celu aktywność Piezo1. Zewnątrzkomórkowy GsMTx4 w stężeniach mikromolowych odwracalnie hamował ~80% mechanicznie indukowanego prądu zewnętrznych łatek z transfekowanych komórek HEK293. Hamowanie było niewrażliwe na napięcie i, jak widać w przypadku endogennych MSC, enancjomer lustrzanego odbicia był hamowany jak l. Stałe szybkości wiązania i wiązania oparte na kinetyce prądu Piezo1 podawały szybkości asocjacji i dysocjacji odpowiednio 7,0 × 10(5) M(-1) s(-1) i 0,11 s(-1) oraz K(D) około 155 nM, podobne do wartości wcześniej raportowanych dla endogennych MSC. Zgodnie z przewidywanym zachowaniem modyfikatora bramkowania, GsMTx4 powodował przesunięcie w prawo 30 mmHg na krzywej bramkowania ciśnieniowego i był aktywny w kanałach zamkniętych. W przeciwieństwie do tego, streptomycyna, niespecyficzny inhibitor kationowych MSC, wykazywała zależne od użycia właściwości hamowania blokowania kanału otwartego. Peptyd nie blokował prądów kanału mechanicznego TREK-1 na zewnętrznych łatach. Prądy całej komórki Piezo1 były również odwracalnie hamowane przez GsMTx4 i chociaż współczynnik wyłączania był prawie identyczny jak w przypadku plastrów na zewnątrz, zaobserwowano różnice w szybkości włączania. Zdolność GsMTx4 do ukierunkowania na mechanowrażliwość Piezo1 wspiera wykorzystanie tego kanału w wysokoprzepustowych badaniach przesiewowych dla środków farmakologicznych i testów diagnostycznych.


title: Tiazolidynodiony poprawiają czynność komórek beta u pacjentów z cukrzycą typu 2.

text: Tiazolidynodiony (TZD) poprawiają kontrolę glikemii i wrażliwość na insulinę u pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM). Istnieje coraz więcej dowodów z badań in vivo i in vitro, że TZD poprawiają funkcję komórek beta trzustki. Celem tego badania było ustalenie, czy indukowana przez TZD poprawa kontroli glikemii jest związana z poprawą funkcji komórek beta. Przebadaliśmy 11 osób z prawidłową tolerancją glukozy i 53 pacjentów z T2DM [wiek 53+/-2 lata; BMI 29,4+/-0,8 kg/m2; glikemia na czczo (FPG) 10,3 +/- 0,4 mM; Hb A1c 8,2 +/- 0,3%]. Pacjenci z cukrzycą zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej placebo lub TZD przez 4 miesiące. Badani otrzymywali 1) 2-h OGTT z oznaczeniem stężenia glukozy, insuliny i peptydu C w osoczu oraz 2) dwustopniową insulinę euglikemiczną (40 i 160 mU.m-2.min-1) z klamrą [3-(3 )H]glukoza. Pacjenci z T2DM zostali następnie losowo przydzieleni do otrzymywania przez 4 miesiące leczenia pioglitazonem (45 mg/dzień), rozyglitazonem (8 mg/dzień) lub placebo. Pioglitazon i rozyglitazon w podobny sposób poprawiły FPG, średnie stężenie glukozy w osoczu podczas OGTT, Hb A1c i całkowite zużycie glukozy zależne od insuliny (Rd) oraz zmniejszyły średnie FFA w osoczu podczas OGTT (wszystkie P<0,01, ANOVA). Wskaźnik wydzielania insuliny/insulinooporności (dyspozycji) [DeltaISR(AUC)/Deltaglukoza(AUC)/IR] uległ istotnej poprawie we wszystkich grupach leczonych TZD: +1,8+/-0,7 (PIO+drug-nive cukrzyca), +0,7 +/-0,3 (cukrzycy leczeni PIO+sulfonylomocznikiem) i 0,7+/-0,2 (cukrzycy ROSI+odstawieni sulfonylomocznika) w porównaniu z -0,2+/-0,3 w dwóch grupach placebo (P<0,01, wszystkie TZD vs placebo , ANOVA). Poprawa wydzielania insuliny korelowała dodatnio ze zwiększoną masą ciała, masą tłuszczu i Rd oraz odwrotnie ze zmniejszeniem stężenia glukozy w osoczu i FFA podczas OGTT. U pacjentów z T2DM leczenie TZD prowadzi do poprawy funkcji komórek beta, co silnie koreluje z poprawą kontroli glikemii.


title: Nowatorska funkcja Ku70 w homeostazie jelita grubego oddzielona od niehomologicznego łączenia końców

text: Ku70, znany niehomologiczny czynnik łączenia końców (NHEJ), również działa w supresji nowotworu, chociaż ten mechanizm molekularny pozostaje nieopisany. Wcześniej wykazaliśmy, że myszy z niedoborem ligazy DNA IV (Lig4), innego kluczowego czynnika NHEJ, uległy agresywnemu chłoniakowi przy braku supresora nowotworu p53. Jednak fenotyp guza zostaje zniesiony przez wprowadzenie hipomorficznego mutanta p53R172P, który upośledza apoptozę za pośrednictwem p53, ale nie zatrzymuje cyklu komórkowego. Jednak myszy Lig4-/-p53R172P uległy ciężkiej cukrzycy. Aby dalej wyjaśnić rolę NHEJ i apoptozy za pośrednictwem p53 in vivo, wyhodowaliśmy myszy Ku70-/- p53R172P. Nieoczekiwanie myszy te były wolne od cukrzycy, chociaż 80% zmutowanych myszy miało nieprawidłowo powiększone okrężnice z wyraźnym stanem zapalnym. Co godne uwagi, większość z tych zmutowanych myszy rozwinęła się w dysplazję, gruczolaka i gruczolakoraka; jest to sprzeczne z fenotypem Lig4-/-p53R172P, co silnie sugeruje niezależną od NHEJ funkcję Ku70. Co istotne, nasze analizy komórek nabłonka okrężnicy Ku70-/-p53R172P wykazały stabilizację jądrową β-kateniny, której towarzyszyła wyższa ekspresja cykliny D1 i c-Myc w zajętych skrawkach okrężnicy niż w próbkach kontrolnych. Nie jest to spowodowane mutacją p53, ponieważ myszy Ku70−/− mają ten fenotyp. Nasze wyniki nie tylko odkrywają nową funkcję Ku70 niezbędną do homeostazy okrężnicy, ale także ustanawiają doskonały model in vivo, w którym można badać, jak przewlekłe zapalenie i nieprawidłowa proliferacja komórek leżą u podstaw nowotworzenia i progresji nowotworu w okrężnicy.


title: Powiązanie anemii sierpowatej z hemoglobiną A1c u Afroamerykanów

text: Znaczenie Hemoglobina A1c (HbA1c) odzwierciedla przeszłe stężenia glukozy, ale ta zależność może się różnić między osobami z cechą sierpowatokrwinkową (SCT) a osobami bez niej. Cel Ocena związku między SCT i HbA1c dla danych poziomów glikemii na czczo lub po 2 godzinach wśród Afroamerykanów. Projekt, otoczenie i uczestnicy Retrospektywne badanie kohortowe z wykorzystaniem danych zebranych od 7938 uczestników w 2 kohortach społecznościowych, badaniu rozwoju ryzyka tętnic wieńcowych u młodych dorosłych (CARDIA) oraz badaniu Jackson Heart Study (JHS). Z badania CARDIA 2637 pacjentów uczestniczyło w maksymalnie 2 wizytach (2005-2011); z JHS, 5301 uczestników złożyło maksymalnie 3 wizyty (2000-2013). Wszystkie wizyty zaplanowano w około 5-letnich odstępach. Uczestnicy bez danych SCT, bez równoczesnych pomiarów HbA1c i glukozy oraz z wariantami hemoglobiny HbSS, HbCC lub HbAC zostali wykluczeni. Analizę pierwszorzędowego wyniku przeprowadzono przy użyciu uogólnionych równań szacowania (GEE) w celu zbadania związku SCT z poziomami HbA1c, kontrolując pomiary glikemii na czczo lub w ciągu 2 godzin. Ekspozycje Obecność SCT. Główne wyniki i miary Hemoglobina A1c stratyfikowana na podstawie obecności lub braku SCT była pierwszorzędową miarą wyniku. Wyniki Próba analityczna obejmowała 4620 uczestników (średni wiek 52,3 [SD, 11,8] lat; 2835 kobiet [61,3%]; 367 [7,9%] z SCT) z 9062 równoczesnymi pomiarami poziomu glukozy na czczo i HbA1c. W nieskorygowanych analizach GEE dla danego stężenia glukozy na czczo wartości HbA1c były statystycznie istotnie niższe u osób z (5,72%) w porównaniu z osobami bez (6,01%) SCT (średnia różnica HbA1c -0,29%; 95% CI -0,35% do - 0,23%). Wyniki były podobne w modelach skorygowanych o kluczowe czynniki ryzyka oraz w analizach wykorzystujących równoczesne pomiary z 2001 r. 2-godzinnego stężenia glukozy i stężenia HbA1c dla osób z SCT (średnia 5,35%) i osób bez SCT (średnia 5,65%) dla średniej różnicy HbA1c -0,30% (95% CI, -0,39% do -0,21%). Różnica HbA1c na podstawie SCT była większa przy wyższym stężeniu glukozy na czczo (p = 0,02 dla interakcji) i po 2 godzinach (p = 0,03). Częstość występowania stanu przedcukrzycowego i cukrzycy była statystycznie istotnie niższa wśród uczestników z SCT zdefiniowaną za pomocą wartości HbA1c (29,2% vs 48,6% dla stanu przedcukrzycowego i 3,8% vs 7,3% dla cukrzycy w 572 obserwacjach od uczestników z SCT i 6877 obserwacji od uczestników bez SCT; P<0,001 dla obu porównań). Wnioski i istotność Wśród Afroamerykanów z 2 dużych, dobrze ugruntowanych kohort, uczestnicy z SCT mieli niższe poziomy HbA1c przy dowolnym stężeniu glukozy na czczo lub po 2 godzinach w porównaniu z uczestnikami bez SCT. Wyniki te sugerują, że HbA1c może systematycznie zaniżać glikemię w przeszłości u pacjentów rasy czarnej z SCT i może wymagać dalszej oceny.


title: Mutacje PGAP2, wpływające na szlak syntezy kotwicy GPI, powodują hiperfosfatazję z zespołem upośledzenia umysłowego.

text: Ostatnio w nowej podklasie wrodzonych zaburzeń glikozylacji (CDG) o wyraźnym spektrum cech klinicznych zidentyfikowano mutacje w genach zaangażowanych w biosyntezę kotwicy glikozylofosfatydyloinozytolu (GPI). Do tej pory zidentyfikowano mutacje w sześciu genach (PIGA, PIGL, PIGM, PIGN, PIGO i PIGV) kodujących białka w szlaku syntezy kotwic GPI u osób z ciężkimi cechami neurologicznymi, w tym drgawkami, hipotonią mięśniową i niepełnosprawnością intelektualną . Opracowaliśmy panel genów diagnostycznych do celowania we wszystkie znane geny kodujące białka w szlaku syntezy kotwicy GPI w celu przeszukiwania osób pasujących do tych cech i wykryliśmy trzy mutacje zmiany sensu w PGAP2, c.46C>T, c.380T>C i c.479C>T, u dwóch niespokrewnionych osób z hiperfosfatazją z zespołem upośledzenia umysłowego (HPMRS). Mutacje ulegały kosegregacji w badanych rodzinach. PGAP2 bierze udział w przebudowie zakotwiczenia GPI kwasów tłuszczowych, która zachodzi w aparacie Golgiego i jest wymagana do stabilnego powiązania między białkami zakotwiczonymi w GPI a raftami błonowymi na powierzchni komórki. Transfekcja zmienionych konstruktów białkowych, s. Arg16Trp (NP_001243169.1), s. Leu127Ser i s. Thr160Ile, do komórek zerowych PGAP2 wykazał jedynie częściową odbudowę zakotwiczonych przez GPI białek markerowych, CD55 i CD59, na powierzchni komórki. W tej pracy pokazujemy, że upośledzenie przebudowy kotwic GPI powoduje również HPMRS i wnioskujemy, że ukierunkowane sekwencjonowanie genów kodujących białka w szlaku syntezy kotwic GPI jest skutecznym podejściem diagnostycznym dla tej podklasy CDG.


title: Badania przesiewowe w kierunku raka płuc: Zalecenie grupy zadaniowej ds. usług prewencyjnych w USA

text: Amerykańska grupa zadaniowa ds. usług profilaktycznych (USPSTF) wydaje zalecenia dotyczące skuteczności określonych usług profilaktycznych dla pacjentów bez powiązanych oznak lub objawów. Opiera swoje zalecenia na dowodach zarówno korzyści, jak i szkód związanych z usługą oraz ocenie równowagi. USPSTF nie bierze pod uwagę kosztów świadczenia usługi w tej ocenie. USPSTF zdaje sobie sprawę, że decyzje kliniczne wymagają więcej rozważań niż samych dowodów. Lekarze powinni rozumieć dowody, ale zindywidualizować podejmowanie decyzji do konkretnego pacjenta lub sytuacji. Podobnie USPSTF zauważa, że decyzje dotyczące polityki i zakresu obejmują rozważania poza dowodami korzyści i szkód klinicznych. Podsumowanie zaleceń i dowodów USPSTF zaleca coroczne badania przesiewowe w kierunku raka płuca za pomocą niskodawkowej tomografii komputerowej (LDCT) u dorosłych w wieku od 55 do 80 lat, którzy palili od 30 paczkolat i obecnie palą lub rzuciły palenie w ciągu ostatnich 15 lat. Badania przesiewowe należy przerwać, gdy dana osoba nie pali od 15 lat lub gdy wystąpi problem zdrowotny, który znacznie ogranicza oczekiwaną długość życia lub zdolność lub chęć przeprowadzenia leczniczej operacji płuc. (Zalecenie B) W celu zapoznania się z sugestiami dotyczącymi praktycznego zastosowania, patrz rozdział Rozważania kliniczne. Na rycinie przedstawiono podsumowanie zaleceń i sugestii dotyczących praktyki klinicznej. Postać. Badania przesiewowe w kierunku raka płuc: podsumowanie kliniczne zaleceń US Preventive Services Task Force. Załącznik Tabela 1 opisuje stopnie USPSTF, a Załącznik Tabela 2 opisuje klasyfikację USPSTF poziomów pewności odnośnie do korzyści netto. Załącznik Tabela 1. Znaczenie ocen USPSTF i sugestie dotyczące praktyki Załącznik Tabela 2. Poziomy pewności USPSTF w odniesieniu do dodatku do świadczeń netto. Arkusz informacyjny dla konsumentów. Uzasadnienie Znaczenie Rak płuca jest trzecim najczęściej występującym nowotworem i główną przyczyną zgonów związanych z nowotworami w Stanach Zjednoczonych (1). Najważniejszym czynnikiem ryzyka raka płuc jest palenie tytoniu, które powoduje około 85% wszystkich przypadków raka płuc w USA (2). Chociaż rozpowszechnienie palenia spadło, około 37% dorosłych w USA jest obecnymi lub byłymi palaczami (2). Częstość występowania raka płuca wzrasta wraz z wiekiem i występuje najczęściej u osób w wieku 55 lat i starszych. Rosnący wiek i skumulowana ekspozycja na dym tytoniowy to dwa najczęstsze czynniki ryzyka raka płuc. Rak płuc ma złe rokowania, a prawie 90% osób z rakiem płuc umiera z powodu tej choroby. Jednak we wczesnym stadium niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC) ma lepsze rokowanie i może być leczony poprzez resekcję chirurgiczną. Wykrywanie Większość przypadków raka płuc to NSCLC, a większość programów badań przesiewowych koncentruje się na wykrywaniu i leczeniu wczesnego NSCLC. Chociaż radiografia klatki piersiowej i ocena cytologiczna plwociny były wykorzystywane do badań przesiewowych w kierunku raka płuc, LDCT ma większą czułość w wykrywaniu raka we wczesnym stadium (3). Korzyści z wykrywania i wczesnego leczenia Chociaż badania przesiewowe w kierunku raka płuc nie są alternatywą dla zaprzestania palenia, USPSTF znalazła wystarczające dowody na to, że coroczne badania przesiewowe w kierunku raka płuc za pomocą LDCT w określonej populacji osób wysokiego ryzyka mogą zapobiec znacznej liczbie zgonów związanych z rakiem płuc. Bezpośrednie dowody z dużego, dobrze przeprowadzonego, randomizowanego, kontrolowanego badania (RCT) dostarczają umiarkowanej pewności co do korzyści z przesiewowych badań raka płuc za pomocą LDCT w tej populacji (4). Wielkość korzyści dla danej osoby zależy od ryzyka zachorowania na raka płuc u tej osoby, ponieważ najbardziej prawdopodobne jest, że skorzystają na tym osoby o największym ryzyku. Badania przesiewowe nie mogą zapobiec większości zgonów związanych z rakiem płuc, a zaprzestanie palenia pozostaje niezbędne. Szkody związane z wykrywaniem oraz wczesną interwencją i leczeniem Szkody związane z badaniami przesiewowymi LDCT obejmują wyniki fałszywie ujemne i fałszywie dodatnie, przypadkowe odkrycia, nadmierną diagnozę i narażenie na promieniowanie. Fałszywie dodatnie wyniki LDCT występują u znacznej części badanych osób; 95% wszystkich pozytywnych wyników nie prowadzi do rozpoznania raka. W wysokiej jakości programie badań przesiewowych dalsze obrazowanie może rozwiązać większość wyników fałszywie dodatnich; jednak niektórzy pacjenci mogą wymagać zabiegów inwazyjnych. USPSTF znalazła niewystarczające dowody na szkody związane z przypadkowymi ustaleniami. Występuje naddiagnozowanie raka płuc, ale jego dokładna wielkość jest niepewna. Badanie modelowe przeprowadzone dla USPSTF oszacowało, że 10% do 12% przypadków raka wykrytych przesiewowo jest nadmiernie diagnozowanych, co oznacza, że nie zostałyby wykryte za życia pacjenta bez badań przesiewowych. Szkody popromienne, w tym nowotwory, wynikające ze skumulowanej ekspozycji na promieniowanie, różnią się w zależności od wieku na początku badań przesiewowych; liczba otrzymanych skanów; oraz narażenie osoby na inne źródła promieniowania, w szczególności inne obrazowanie medyczne. Ocena USPSTF USPSTF stwierdza z umiarkowaną pewnością, że coroczne badania przesiewowe w kierunku raka płuc za pomocą LDCT przynoszą umiarkowane korzyści netto u osób bezobjawowych, które są obarczone wysokim ryzykiem raka płuc w oparciu o wiek, całkowitą skumulowaną ekspozycję na dym tytoniowy i lata od rzucenia palenia. Umiarkowana korzyść netto z badań przesiewowych zależy od ograniczenia badań przesiewowych do osób z grupy wysokiego ryzyka, dokładność interpretacji obrazu jest podobna do tej stwierdzonej w badaniu NLST (National Lung Screening Trial) oraz rozdzielczość większości wyników fałszywie dodatnich bez procedur inwazyjnych (4). Rozważania kliniczne Rozważana populacja pacjentów Ryzyko raka płuca wzrasta wraz z wiekiem i skumulowaną ekspozycją na dym tytoniowy oraz zmniejsza się wraz z upływem czasu od rzucenia palenia. Najlepszy dowód na korzyść z badań przesiewowych pochodzi z NLST, do którego włączono osoby dorosłe w wieku od 55 do 74 lat, które paliły co najmniej 30 paczkolat i były palaczami lub rzuciły palenie w ciągu ostatnich 15 lat. Podobnie jak w przypadku wszystkich badań przesiewowych, NLST testowało konkretną interwencję przez skończony okres. Ponieważ wstępna kwalifikowalność przedłużyła się do wieku 74 lat, a uczestnicy otrzymali 3 coroczne przesiewowe tomografie komputerowe, najstarsi uczestnicy badania byli w wieku 77 lat. USPSTF wykorzystała badania modelowe, aby przewidzieć korzyści i szkody programów badań przesiewowych, które wykorzystują różne odstępy czasu, przedziały wiekowe, historię palenia i czas od rzucenia palenia. Przewiduje się, że program, który corocznie bada osoby dorosłe w wieku od 55 do 80 lat, które paliły od 30 paczkolat i obecnie palą lub rzuciły palenie w ciągu ostatnich 15 lat, będzie charakteryzował się rozsądną równowagą korzyści i szkód. Model zakłada, że osoby, które osiągną 15 lat zaprzestania palenia w trakcie programu przesiewowego, przerywają badania przesiewowe. Model ten przewiduje wyniki kontynuacji programu badań przesiewowych stosowanego w NLST do wieku 80 lat. Badania przesiewowe mogą nie być odpowiednie dla pacjentów z istotnymi schorzeniami współistniejącymi, szczególnie tych z górnej granicy wieku przesiewowego. Z NLST wykluczono osoby, u których jest mało prawdopodobne, aby ukończyli leczniczą operację raka płuca, oraz osoby ze schorzeniami, które stwarzały znaczne ryzyko zgonu podczas 8-letniego badania. Wyjściowa charakterystyka NLST wykazała stosunkowo zdrową próbę, a mniej niż 10% włączonych uczestników było w wieku powyżej 70 lat (5). Osoby z poważnymi schorzeniami współistniejącymi mogą doświadczyć szkody netto, braku korzyści netto lub przynajmniej znacznie mniejszej korzyści netto. Podobnie osoby, które nie chcą poddać się leczniczej operacji płuc, prawdopodobnie nie skorzystają z programu badań przesiewowych. Ocena ryzyka Wiek, całkowita ekspozycja na dym tytoniowy i lata od rzucenia palenia są ważnymi czynnikami ryzyka raka płuc i zostały wykorzystane do określenia kwalifikacji do NLST. Inne czynniki ryzyka obejmują specyficzne narażenia zawodowe, narażenie na radon, wywiad rodzinny oraz historię zwłóknienia płuc lub przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Zapadalność na raka płuca jest stosunkowo niska u osób w wieku poniżej 50 lat, ale wzrasta wraz z wiekiem, zwłaszcza po 60. roku życia. U obecnych i byłych palaczy częstość występowania w zależności od wieku wzrasta wraz z wiekiem i skumulowaną ekspozycją na dym tytoniowy. Zaprzestanie palenia znacznie zmniejsza ryzyko rozwoju i śmierci z powodu raka płuc. Wśród osób biorących udział w NLST największe korzyści odniosły osoby, które były najbardziej zagrożone z powodu dodatkowych czynników ryzyka lub większej skumulowanej ekspozycji na dym tytoniowy (6). Zwalidowany model wielowymiarowy wykazał, że osoby o najwyższym 60% ryzyka odpowiadały za 88% wszystkich zgonów, którym można zapobiec dzięki badaniom przesiewowym. Testy przesiewowe Niskodawkowa tomografia komputerowa wykazała wysoką czułość i akceptowalną swoistość w wykrywaniu raka płuca u osób wysokiego ryzyka. RTG klatki piersiowej i ocena cytologiczna plwociny nie wykazały odpowiedniej czułości ani swoistości jako testów przesiewowych. Dlatego LDCT jest obecnie jedynym zalecanym badaniem przesiewowym w kierunku raka płuc. Leczenie Resekcja chirurgiczna jest obecnie standardem postępowania w przypadku zlokalizowanego NDRP. Ten typ nowotworu jest leczony poprzez resekcję chirurgiczną, jeśli to możliwe, a także radioterapię i chemioterapię. Coroczne badania przesiewowe LDCT mogą nie być przydatne w przypadku pacjentów ze schorzeniami współistniejącymi ograniczającymi życie lub złym stanem funkcjonalnym, którzy mogą nie być kandydatami do operacji. Inne podejścia do zapobiegania Rzucenie palenia jest najważniejszą interwencją w zapobieganiu NDRP. Doradzanie palaczom, aby rzucili palenie i zapobieganie narażeniu osób niepalących na dym tytoniowy, to najskuteczniejsze sposoby zmniejszenia zachorowalności i śmiertelności związanej z rakiem płuc. Obecni palacze powinni być informowani o utrzymującym się ryzyku zachorowania na raka płuc i oferować terapię rzucającą palenie. Badania przesiewowe za pomocą LDCT należy traktować jako uzupełnienie interwencji związanych z zaprzestaniem palenia tytoniu. Przydatne zasoby Klinicyści dysponują wieloma zasobami, które mogą pomóc pacjentom rzucić palenie. Centrum Kontroli i Prewencji Chorób opracowało witrynę internetową z wieloma takimi zasobami, w tym informacjami o liniach rzucania palenia, dostępną w kilku językach (www.cdc.gov/tobacco/campaign/tips). Zamknij ja


title: Podwójna rola interleukiny-10 w regulacji zapalenia płuc wywoływanego przez syncytialny wirus oddechowy (RSV).

text: Zakażenia RSV dolnych dróg oddechowych (LRTI) należą do najczęstszych chorób wymagających hospitalizacji u dzieci. Oprócz powodowania ostrej niewydolności oddechowej, infekcje RSV wiążą się z następstwami, takimi jak wtórne infekcje bakteryjne i reaktywna choroba dróg oddechowych. Jedną charakterystyczną odpowiedzią gospodarza obserwowaną w ciężkim LRTI indukowanym RSV i/lub późniejszym rozwoju astmy jest zwiększona ekspresja interleukiny (IL)-10. Jednak doniesiono o sprzecznych wynikach dotyczących tego, czy IL-10 hamuje odpowiedzi astmatyczne, czy nasila chorobę. Postawiliśmy sobie za cel pogodzenie tych niezgodnych obserwacji poprzez wyjaśnienie roli IL-10 w regulowaniu odpowiedzi gospodarza na RSV LRTI. W tym badaniu zastosowaliśmy specyficzny dla płuc, indukowalny model transgenicznej myszy IL-10 z nadekspresją (OE), aby odpowiedzieć na to pytanie. Nasze wyniki wykazały, że obecność IL-10 w momencie zakażenia RSV nie tylko osłabia ostry proces zapalny (tj. 24 h po zakażeniu), ale także późne zmiany zapalne [charakteryzujące się ekspresją cytokin i chemokin pomocniczych T typu 2 (Th2) ]. Chociaż wynik ten wydaje się sprzeczny z niektórymi obserwacjami klinicznymi, w których u pacjentów z astmą obserwuje się podwyższone poziomy IL-10, stwierdziliśmy również, że opóźniając OE IL-10 do późnej odpowiedzi immunologicznej na zakażenie RSV, zaobserwowano raczej efekty addytywne niż efekty hamujące. Co ważne, u niezakażonych myszy IL-10 OE, sama IL-10 OE indukowała regulację w górę cytokiny Th2 (IL-13 i IL-5) i chemokiny związanej z Th2 [białko chemoatraktant monocytów 1 (MCP-1), chemokina (motyw C-C) ligand 3 (CCL3) i regulowana po aktywacji ekspresja normalnej i wydzielanej przez limfocyty T (RANTES)]. Zidentyfikowaliśmy podzbiór komórek szpiku CD11b(+)CD11c(+)CD49b(+)F4/80(-)Gr-1(-) jako główne źródło wytwarzania IL-13 indukowanego przez IL-10. W związku z tym nasilone patologiczne odpowiedzi obserwowane w naszym „opóźnionym” modelu nadekspresji IL-10 można przypisać samej IL-10 OE. Podsumowując, nasze badanie wykazało podwójną rolę IL-10 w zapaleniu płuc wywołanym przez RSV, które wydaje się zależeć od czasu, w którym podwyższony poziom IL-10 jest wyrażany w płucach.


title: Utajone białko błonowe 1 wirusa Epsteina-Barra koordynuje proliferację z kontrolą apoptozy

text: Utajone białko błonowe 1 (LMP1), onkoproteina kodowana przez wirusa Epsteina-Barra (EBV), jest integralnym białkiem błonowym, które działa jak konstytutywnie aktywny receptor. LMP1 ma kluczowe znaczenie dla niektórych aspektów indukcji i utrzymywania proliferacji zakażonych komórek B przez EBV. Częściowo naśladuje sygnalizację przez receptor CD40 i bierze udział w regulacji proliferacji, przeżycia lub obu właściwości komórek zakażonych wirusem EBV. Ustaliliśmy warunkowy allel LMP1 w kontekście nienaruszonego genomu EBV, aby zdefiniować bezpośrednie wczesne geny docelowe komórki regulowane przez LMP1 w celu oceny jego wkładu w zakażone ludzkie komórki B. Analiza funkcjonalna tego układu warunkowego wykazała, że LMP1 specyficznie indukuje mitogenną aktywację komórek B poprzez członków rodziny c-myc i Jun/AP1 i potwierdza jego bezpośrednią rolę w regulacji w górę ekspresji wielu genów o przeciwstawnych aktywnościach zaangażowanych w przeżycie komórki. Stwierdzono, że sygnały LMP1 mają zasadnicze znaczenie dla przejścia G1/S w ludzkich komórkach B; komórki pozbawione sygnałów LMP1 są zatrzymane w cyklu komórkowym i przeżywają w spokoju. Aktywności LMP1 nie są zatem wymagane do utrzymania przeżycia w komórkach nieproliferujących. LMP1 indukuje zarówno geny pro- i antyapoptotyczne, których równowaga wydaje się umożliwiać przeżycie podczas indukcji i utrzymywania proliferacji LMP1.


title: Kryzotynib w niedrobnokomórkowym raku płuca z rearanżacją ROS1.

text: TŁO [0002] Rearanżacje chromosomowe genu kodującego kinazę tyrozynową receptora protoonkogenu ROS1 (ROS1) definiują odrębną podgrupę molekularną niedrobnokomórkowych raków płuc (NSCLC), które mogą być podatne na terapeutyczną inhibicję kinazy ROS1. Kryzotynib jest drobnocząsteczkowym inhibitorem kinazy tyrozynowej kinazy chłoniaka anaplastycznego (ALK), ROS1 i innej kinazy tyrozynowej receptora protoonkogenów, MET. METODY Do badania włączono 50 pacjentów z zaawansowanym NSCLC, u których uzyskano dodatni wynik testu na rearanżację ROS1 w rozszerzonej kohorcie badania fazy 1 kryzotynibu. Pacjenci byli leczeni kryzotynibem w standardowej dawce doustnej 250 mg dwa razy na dobę i oceniani pod kątem bezpieczeństwa, farmakokinetyki i odpowiedzi na leczenie. Partnerów fuzyjnych ROS1 zidentyfikowano za pomocą sekwencjonowania nowej generacji lub testów reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą. WYNIKI Odsetek obiektywnych odpowiedzi wyniósł 72% (95% przedział ufności [CI], 58 do 84), z 3 odpowiedziami pełnymi i 33 odpowiedziami częściowymi. Mediana czasu trwania odpowiedzi wyniosła 17,6 miesiąca (95% CI, 14,5 do nieosiągniętego). Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wyniosła 19,2 miesiąca (95% CI, 14,4 do nieosiągniętego), przy czym 25 pacjentów (50%) nadal znajdowało się w fazie obserwacji pod kątem progresji. Wśród 30 przebadanych guzów zidentyfikowaliśmy 7 partnerów fuzyjnych ROS1: 5 znanych i 2 nowe geny partnerskie. Nie zaobserwowano korelacji między typem rearanżacji ROS1 a odpowiedzią kliniczną na kryzotynib. Profil bezpieczeństwa kryzotynibu był podobny do obserwowanego u pacjentów z NSCLC z rearanżacją ALK. WNIOSKI W tym badaniu kryzotynib wykazywał znaczną aktywność przeciwnowotworową u pacjentów z zaawansowanym NSCLC z rearanżacją ROS1. Rearanżacja ROS1 definiuje drugą molekularną podgrupę NSCLC, w przypadku której kryzotynib jest wysoce aktywny. (Finansowane przez firmę Pfizer i innych; numer ClinicalTrials.gov, NCT00585195.).


title: Helikaza DNA S. cerevisiae Rrm3p porusza się wraz z widełkami replikacyjnymi i wpływa na replikację wszystkich chromosomów drożdży.

text: Helikazy DNA Saccharomyces cerevisiae Rrm3p są potrzebne do normalnej progresji widełek przez >1000 odrębnych miejsc rozproszonych w całym genomie. Tutaj pokazujemy, że replikacja wszystkich chromosomów drożdży była znacznie opóźniona w komórkach rrm3. Opóźnioną replikację zaobserwowano nawet w regionie, w którym brakuje jakichkolwiek przewidywanych miejsc zależnych od Rrm3p. W oparciu o wzór pośrednich replikacji w żelach dwuwymiarowych, szybkość ruchu widełek w komórkach rrm3 wydawała się podobna do typu dzikiego, z wyjątkiem znanych miejsc zależnych od Rrm3p. Dane te sugerują, że chociaż Rrm3p odgrywa globalną rolę w replikacji DNA, jego aktywność jest potrzebna tylko lub przede wszystkim w specyficznych, trudnych do replikacji miejscach. Według kryterium immunoprecypitacji chromatyny, Rrm3p było związane zarówno z miejscami zależnymi jak i niezależnymi od Rrm3p i przemieszczało się wraz z widełkami replikacyjnymi przez oba. Ponadto Rrm3p oddziaływał z Pol2p, katalityczną podjednostką polimerazy DNA epsilon, in vivo. Tak więc, zamiast być rekrutowanym do swoich miejsc działania, gdy widełki replikacyjne zatrzymują się w tych miejscach, Rrm3p jest prawdopodobnie elementem aparatu widełek replikacyjnych.


title: Patofizjologia białkomoczu białkomoczu.

text: Zmiany funkcji i struktury kłębuszków były badane w nerczycy przeciążonej białkiem u szczurów, wywołanej przez dootrzewnowe podanie albuminy surowicy bydlęcej (BSA). Badania klirensu frakcyjnego (C/GFR) z użyciem inuliny i białek wskaźnikowych o różnej wielkości cząsteczkowej i ładunku ujawnione u szczurów z białkiem moczowym 1) niezmieniona szybkość filtracji kłębuszkowej i nerkowy przepływ osocza; 2) 34-krotny wzrost C/GFR albuminy surowicy szczura, osiągając wartości zbliżone do BSA; 3) 2-krotny wzrost C/GFR dla anionowej peroksydazy chrzanowej (HRP), ale normalne wartości dla obojętnej i kationowej HRP oraz 4) 11- i 3-krotny wzrost odpowiednio dla heterologicznej IgG i IgM. Komórki nabłonka kłębuszkowego wykazywały zmiany zwyrodnieniowe, ale rozmieszczenie miejsc anionowych w błonie podstawnej kłębuszków okazało się niezmienione, co określono w badaniach wiązania polietylenoiminy. Podsumowując, podwyższenie stężenia albuminy w surowicy skutkowało zwiększonym transportem albumin przez naczynia włosowate. Stwierdzono, że prowadziło to do zmian zwyrodnieniowych komórek nabłonka kłębuszków z rozwojem dużych defektów porów, które były całkowicie odwracalne.


title: Wpływ starzenia na centralne i peryferyjne zegary ssaków.

text: Organizacja okołodobowa zmienia się wraz z wiekiem, ale nie wiemy, w jakim stopniu zmiany związane z wiekiem są wynikiem zmian w centralnych rozrusznikach serca, oscylatorach peryferyjnych lub mechanizmach sprzężenia, które utrzymują system razem. Wykorzystując transgeniczne szczury z reporterem lucyferazy (luc), oceniliśmy wpływ starzenia na rytm ekspresji genu Okresu 1 (Per1) w jądrze nadskrzyżowaniowym (SCN) oraz w tkankach obwodowych. Młode (2 miesiące) iw wieku (24-26 miesięcy) transgeniczne szczury Per1-luc, wprowadzone do cykli światło-ciemność, uśmiercono, a tkanki usunięto i hodowano. Ekspresję Per1-luc mierzono z 10 tkanek. W SCN, centralnym stymulatorze ssaków, ekspresja Per1-luc była silnie rytmiczna przez ponad 7 tygodni w hodowli. Jedyną różnicą między rytmiką SCN u młodych i starych szczurów było niewielkie, ale istotne, związane z wiekiem skrócenie okresu wolnego biegu. Starzenie się nie miało wpływu na rytmiczność okołodobową w niektórych tkankach obwodowych, podczas gdy w innych tkankach rytmiczność była albo w fazie zaawansowanej w stosunku do cyklu świetlnego, albo nieobecna. Tkanki, które były arytmiczne, można było wywołać do oscylacji przez zastosowanie forskoliny, co sugeruje, że zachowały one zdolność do oscylacji, ale nie były odpowiednio napędzane in vivo. Podsumowując, wyniki dostarczają nowych informacji na temat wpływu starzenia się na system okołodobowy ssaków. Wydaje się, że starzenie się wpływa na rytmy w niektórych, ale nie we wszystkich tkankach, i może oddziaływać głównie na interakcje między oscylatorami okołodobowymi, być może osłabiając zdolność SCN do napędzania oscylatorów tłumionych na obwodzie.


title: CtBP3/BARS napędza rozszczepienie błony w szlakach transportu niezależnych od dynaminy

text: Rozszczepienie błony jest podstawowym krokiem w transporcie błonowym. Jak dotąd jedyna maszyneria białka rozszczepienia, która była zaangażowana w transport in vivo, obejmuje dynaminę i działa w kilku, ale nie we wszystkich, szlakach transportowych. W związku z tym mogą istnieć inne maszyny do rozszczepiania. W tym miejscu donosimy, że białko wiążące koniec karboksylowy 3/rybozylowany substrat brefeldyny A (CtBP3/BARS) kontroluje rozszczepienie w transporcie podstawno-bocznym z aparatu Golgiego do błony plazmatycznej i endocytozie w fazie płynnej, podczas gdy dynamina nie jest zaangażowana w te etapy. Odwrotnie, białko CtBP3/BARS jest nieaktywne w transporcie dowierzchołkowym do błony plazmatycznej i endocytozie zależnej od receptorów, przy czym oba etapy są kontrolowane przez dynaminę. Wskazuje to, że CtBP3/BARS kontroluje rozszczepienie błony w szlakach transportu endocytowego i egzocytarnego, w odróżnieniu od tych, które wymagają dynaminy.


title: Grypa Zapalenie mięśnia sercowego rozwijające się u dorosłego biorcy przeszczepu wątroby pomimo szczepienia: opis przypadku i przegląd piśmiennictwa.

text: Biorcy po przeszczepieniu narządu litego otrzymujący przewlekłe leki immunosupresyjne są narażeni na zwiększone ryzyko zakażenia wirusem grypy pomimo szczepienia. Zapalenie mięśnia sercowego jest znanym, ale rzadkim powikłaniem zakażenia grypą. Przedstawiamy pierwszego dorosłego biorcę przeszczepu wątroby, który otrzymał szczepienia profilaktyczne, ale zachorował na zapalenie mięśnia sercowego typu A. Taka sytuacja może wystąpić u biorców przeszczepu narządu litego, ponieważ mają zmniejszoną odpowiedź na szczepionki białkowe, co może narazić ich na infekcje. Potrzebne są badania, aby ocenić, czy chemioprofilaktyka przeciwwirusowa u biorców przeszczepów narządów miąższowych w sezonie grypowym byłaby skuteczną terapią prewencyjną przeciwko grypie w tej populacji wysokiego ryzyka.


title: Pozapłucne skutki przewlekłej obturacyjnej choroby płuc na aktywność fizyczną: badanie przekrojowe.

text: UZASADNIENIE Aktywność fizyczna jest zmniejszona u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP). POChP ma składnik ogólnoustrojowy, który obejmuje znaczące skutki pozapłucne, które mogą przyczyniać się do jej nasilenia u poszczególnych pacjentów. CELE Zbadanie związku pozapłucnych skutków choroby i jej chorób współistniejących ze zmniejszoną aktywnością fizyczną u pacjentów z POChP. METODY W badaniu przekrojowym 170 pacjentów ambulatoryjnych z POChP (GOLD [Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease] w stopniach I-IV; BODE [wskaźnik masy ciała, niedrożność dróg oddechowych, duszność i wydolność wysiłkowa], wynik 0-10) przeszło seria testów. Aktywność fizyczną oceniano przez 5 do 6 kolejnych dni za pomocą wieloczujnikowej opaski z akcelerometrem, która rejestruje kroki dziennie i poziom aktywności fizycznej (całkowity dzienny wydatek energetyczny podzielony przez całonocny wydatek energetyczny na sen). Stan sercowo-naczyniowy oceniano za pomocą echokardiografii, naczyniowej ultrasonografii dopplerowskiej oraz stężenia N-końcowego peptydu natriuretycznego typu B. Stan psychiczny, metaboliczny/mięśniowy, ogólnoustrojowy stan zapalny i niedokrwistość oceniano odpowiednio za pomocą inwentarza depresji Becka, analizy impedancji bioelektrycznej, siły uścisku dłoni, białka C-reaktywnego/fibrynogenu o wysokiej czułości i hemoglobiny. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI W wieloczynnikowej analizie regresji liniowej z wykorzystaniem kroków na dzień lub poziomu aktywności fizycznej jako zmiennej zależnej parametry pozapłucne, które wiązały się ze zmniejszoną aktywnością fizyczną u pacjentów z POChP niezależnie od stadiów GOLD lub wyniku BODE, były N-końcowe pro Poziomy peptydów natriuretycznych typu B, mierzona echokardiograficznie funkcja rozkurczowa lewej komory i zapalenie ogólnoustrojowe. WNIOSKI Wyższe wartości ogólnoustrojowego zapalenia i dysfunkcji lewego serca są związane ze zmniejszoną aktywnością fizyczną u chorych na POChP.


title: Cięcie wydajnych peptydów 2A w celu uzyskania wysokiego poziomu ekspresji przeciwciał monoklonalnych w komórkach CHO.

text: Połączenie genów łańcucha ciężkiego (HC) i łańcucha lekkiego (LC) wymaganych do wytwarzania przeciwciał monoklonalnych (mAb) na pojedynczej kasecie przy użyciu peptydów 2A umożliwia kontrolę stosunku LC i HC oraz redukcję komórek nieeksprymujących. Porównano cztery peptydy 2A pochodzące odpowiednio z wirusa pryszczycy (F2A), wirusa nieżytu nosa koni A (E2A), świńskiego teschowirusa-1 (P2A) i wirusa tesi asigna (T2A) pod kątem ekspresji 3 biopodobnych IgG1 mAb w liniach komórkowych jajnika chomika chińskiego (CHO). HC i LC były połączone różnymi peptydami 2A zarówno w nieobecności, jak iw obecności łączników GSG. Wstawienie miejsca rozpoznawanego przez furynę powyżej 2A umożliwiło usunięcie reszt 2A, które w innym przypadku byłyby przyłączone do HC. Różne peptydy 2A wykazywały różne wydajności cięcia, które korelowały z poziomem ekspresji mAb. Względna wydajność cięcia każdego peptydu 2A pozostaje podobna dla ekspresji różnych mAb IgG1 w różnych komórkach CHO. Chociaż nie zaobserwowano całkowitego cięcia dla żadnego z peptydów 2A, łączniki GSG zwiększyły wydajność cięcia, a tym samym poziom ekspresji mAb. T2A z łącznikiem GSG (GT2A) wykazywał najwyższą wydajność cięcia i poziom ekspresji mAb. Stabilnie amplifikowane pule CHO DG44 wytworzone przy użyciu GT2A miały miana 357, 416 i 600 mg/l dla 3 mAb w hodowlach okresowych w kolbach do wytrząsania. Niecałkowite rozszczepienie prawdopodobnie skutkowało niewłaściwie przetworzonymi formami i agregatami mAb, które usunięto metodą klarowania ukierunkowanego na chromatynę i oczyszczeniu białkiem A. Przedstawiony wektor i metody zapewniają łatwy proces korzystny zarówno dla rozwoju, jak i wytwarzania mAb.


title: Złożoność biogenezy ludzkich rybosomów ujawniona dzięki systematycznym badaniom przesiewowym jąderek pod kątem czynników przetwarzania Pre-rRNA.

text: Dojrzałe rybosomalne RNA (rRNA) są produkowane z prekursorów policistronowych po złożonej obróbce. Obróbka prekursora (pre)-rRNA została szeroko scharakteryzowana u drożdży i założono, że jest konserwowana u ludzi. Funkcjonalnie scharakteryzowaliśmy 625 białek jąderkowych w komórkach HeLa i zidentyfikowaliśmy 286 wymaganych do przetwarzania, w tym 74 bez homologu drożdżowego. W przypadku wybranych kandydatów wykazaliśmy, że defekty przetwarzania pre-rRNA są konserwowane w różnych typach komórek (w tym w komórkach pierwotnych), defekty nie są spowodowane aktywacją zależnego od p53 szlaku nadzoru nowotworu jąderkowego i poprzedzają zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę. Zbadaliśmy również rolę egzosomu w przetwarzaniu wewnętrznych przerywników transkrybowanych (ITS) i donosimy, że dojrzewanie końca 3' 18S rRNA obejmuje EXOSC10/Rrp6, czynnik przetwarzający drożdże ITS2. Doszliśmy do wniosku, że komórki ludzkie przyjmują unikalne strategie i rekrutują różne czynniki działające w układzie trans w celu przeprowadzenia niezbędnych etapów przetwarzania, co stwarza fundamentalne implikacje dla zrozumienia rybosomopatii na poziomie molekularnym i opracowania skutecznych środków terapeutycznych.


title: Maksymalna wydolność tlenowa u afroamerykańskich i kaukaskich dzieci przed okresem dojrzewania.

text: Celem tego badania było zbadanie różnic w spoczynkowym, submaksymalnym i maksymalnym (VO2max) zużyciu tlenu (VO2) u afroamerykańskich (n = 44) i rasy kaukaskiej (n = 31) dzieci w wieku przedpokwitaniowym w wieku 5-10 lat. Spoczynkowe VO2 mierzono metodą kalorymetrii pośredniej na czczo. Submaksymalne VO2 i VO2max zostały określone podczas ogólnego testu wysiłkowego na bieżni progresywnej, odpowiedniego dla dzieci. Do określenia całkowitej masy tłuszczu (FM), masy beztłuszczowej tkanki miękkiej (LTM) i miękkiej LTM nóg wykorzystano dwuenergetyczną absorpcjometrię rentgenowską. Do określenia całkowitego wydatku energetycznego (TEE) i aktywnego wydatku energetycznego (AEE) użyto wody podwójnie oznakowanej. Znaczący wpływ pochodzenia etnicznego (P < 0,01) stwierdzono dla VO2max, ale nie dla spoczynkowego lub submaksymalnego VO2, przy czym dzieci afroamerykańskie miały bezwzględne VO2max o około 15% niższe niż dzieci rasy kaukaskiej (1,21 +/- 0,032 vs. 1,43 +/- 0,031 l /min). Niższe VO2max utrzymywało się u dzieci afroamerykańskich po dostosowaniu do miękkiego LTM (1,23 +/- 0,025 vs 1,39 +/- 0,031 l/min; P < 0,01), LTM miękkiej nogi (1,20 +/- 0,031 vs 1,43 +/ - 0,042 l/min; P < 0,01 oraz miękkie LTM i FM (1,23 +/- 0,025 vs 1,39 +/- 0,031 l/min; P < 0,01). Niższe VO2max utrzymywało się również po skorygowaniu o TEE (1,20 +/- 0,02 vs 1,38 +/- 0,0028 l/min P < 0,001) i AEE (1,20 +/- 0,024 vs 1,38 +/- 0,028 l/min; P < 0,001). Podsumowując, nasze dane wskazują, że dzieci afroamerykańskie i kaukaskie mają podobne wskaźniki VO2 w spoczynku i podczas ćwiczeń submaksymalnych, ale VO2max jest o około 15% niższe u dzieci afroamerykańskich, niezależnie od miękkiego LTM, FM, LTM nóg, TEE, i AEE.


title: Penaeus monodon Dscam (PmDscam) ma wysoce zróżnicowany ogon cytoplazmatyczny i jest pierwszym opisanym Dscam związanym z błoną.

text: Wydaje się, że cząsteczka adhezyjna komórek zespołu Downa (Dscam) odgrywa kluczową rolę w „alternatywnej odporności adaptacyjnej”, o której donoszono u bezkręgowców. Dscam składa się z ogona cytoplazmatycznego, który jest zaangażowany w transdukcję sygnału i hiperzmiennego regionu zewnątrzkomórkowego, który może wykorzystywać mechanizm rozpoznawania patogenów podobny do mechanizmu stosowanego przez przeciwciała kręgowców. W naszym poprzednim artykule wyizolowaliśmy unikalną, pozbawioną ogona formę Dscam z Litopenaeus vannamei. W tym badaniu opisujemy pierwszą związaną z błoną formę krewetki Dscam: PmDscam został wyizolowany z monodonu Penaeus i wystąpił zarówno w formie związanej z błoną, jak i bez ogona. Analiza filogenetyczna wykazała, że chociaż skorupiaki Dscam z krewetek i pchły wodnej nie dzieliły jednego podkladu, były one różne od cząsteczek podobnych do Dscam bezkręgowców i od Dscam owadów. W regionie zewnątrzkomórkowym regiony zmienne PmDscam znajdowały się w N-końcowej Ig2, N-końcowej Ig3 i całej domenie Ig7. Warianty zewnątrzkomórkowe PmDscam i warianty domeny transbłonowej zostały wyprodukowane przez wzajemnie wykluczające się alternatywne zdarzenia splicingowe. Warianty ogona cytoplazmatycznego wytworzono przez włączenie/wykluczenie eksonu. W oparciu o organizację genomową ogona cytoplazmatycznego Daphnia Dscam, proponujemy model tego, w jaki sposób locus genomowy Dscam krewetki może wykorzystywać poliadenylację typu III do generowania form bezogonowych i związanych z błoną.