title: Rola kinazy białkowej aktywowanej przez AMP w mechanizmie działania metforminy.

text: Metformina jest szeroko stosowanym lekiem w leczeniu cukrzycy typu 2 bez zdefiniowanego komórkowego mechanizmu działania. Jego działanie obniżające poziom glukozy wynika ze zmniejszonej produkcji glukozy w wątrobie i zwiększonego wykorzystania glukozy. Korzystny wpływ metforminy na krążące lipidy został powiązany ze zmniejszeniem stłuszczenia wątroby. Kinaza białkowa aktywowana przez AMP (AMPK) jest głównym komórkowym regulatorem metabolizmu lipidów i glukozy. Tutaj donosimy, że metformina aktywuje AMPK w hepatocytach; w rezultacie aktywność karboksylazy acetylo-CoA (ACC) jest zmniejszona, indukowane jest utlenianie kwasów tłuszczowych i tłumiona jest ekspresja enzymów lipogennych. Aktywacja AMPK przez metforminę lub analog adenozyny hamuje ekspresję SREBP-1, kluczowego lipogennego czynnika transkrypcyjnego. U szczurów leczonych metforminą wątrobowa ekspresja mRNA i białka SREBP-1 (i innych lipogennych) jest zmniejszona; aktywność celu AMPK, ACC, jest również zmniejszona. Stosując nowy inhibitor AMPK, stwierdzamy, że aktywacja AMPK jest wymagana do hamującego wpływu metforminy na wytwarzanie glukozy przez hepatocyty. W izolowanych mięśniach szkieletowych szczura metformina stymuluje wychwyt glukozy jednocześnie z aktywacją AMPK. Aktywacja AMPK dostarcza ujednoliconego wyjaśnienia plejotropowego korzystnego działania tego leku; wyniki te sugerują również, że alternatywne sposoby modulowania AMPK powinny być przydatne w leczeniu zaburzeń metabolicznych.


title: Terapia interferonem alfa w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B u dzieci: międzynarodowe randomizowane badanie kontrolowane.

text: TŁO I CELE Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B za pomocą interferonu alfa u dzieci nie jest zatwierdzone. Celem tego badania była ocena bezpieczeństwa i skuteczności interferonu alfa (IFN-alfa) u dzieci z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B i podwyższonym poziomem transaminaz. METODY Dzieciom podawano IFN-alfa2b (6 megajednostek/m2 trzy razy w tygodniu przez 24 tygodnie) lub nie leczono. Usunięcie markerów replikacji wirusa oceniano po 24 tygodniach od terapii i po 48 tygodniach obserwacji w grupie kontrolnej. WYNIKI Spośród 149 dzieci włączonych do badania, 144 można było ocenić (70 leczonych i 74 kontrolnych). Antygen e i DNA wirusa zapalenia wątroby typu B w surowicy okazały się ujemne u 26% leczonych dzieci i 11% w grupie kontrolnej (p < 0,05). Poziomy aminotransferazy w surowicy znormalizowały się, a histologia wątroby poprawiła się wśród reagujących. Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B stał się niewykrywalny u 10% leczonych pacjentów i 1% kontroli. Płeć żeńska i leczenie interferonem były jedynymi istotnymi predyktorami odpowiedzi. Pochodzenie etniczne, wyjściowy poziom aminotransferazy, początkowe poziomy DNA i histologia nie korelowały z odpowiedzią. Większość działań niepożądanych miała łagodne lub umiarkowane nasilenie, a dawkę zmniejszono u 24% dzieci. WNIOSKI U dzieci z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu B INF-alfa sprzyja utracie markerów replikacji wirusa i antygenu powierzchniowego oraz poprawia aminotransferazy i histologię.


title: ImmTAC do ukierunkowanej terapii przeciwnowotworowej: Dlaczego, co, jak i które.

text: Przezwyciężenie immunosupresji i aktywacja odpowiedzi cytotoksycznych komórek T może potencjalnie zatrzymać progresję nowotworu, a w pewnych okolicznościach go wyeliminować. Projektowanie interwencji terapeutycznych, które osiągają ten cel, okazało się wyzwaniem, ale teraz lepsze zrozumienie złożoności odpowiedzi immunologicznych zaczyna przynosić znaczące przełomy. ImmTAC (immunomobilizujące monoklonalne TCR przeciwko rakowi) to nowa klasa dwuswoistych odczynników, oparta na rozpuszczalnych monoklonalnych receptorach komórek T, które zostały zaprojektowane tak, aby posiadały niezwykle wysokie powinowactwo do pokrewnego antygenu nowotworowego. W ten sposób ImmTAC przezwyciężają problem niskiego powinowactwa limfocytów T swoistych dla nowotworu, narzucony przez selekcję grasicy i zapewniają dostęp do dużej liczby antygenów prezentowanych jako kompleksy peptyd-HLA. Po związaniu z komórkami nowotworowymi, efektorowy koniec anty-CD3 ImmTAC kieruje rekrutacją poliklonalnych komórek T do miejsca guza, prowadząc do silnej przekierowanej odpowiedzi komórek T i zniszczenia komórek nowotworowych. Szeroko zakrojone testy in vitro w połączeniu z obiecującymi wczesnymi danymi klinicznymi zapewniły lepsze docenienie funkcji ImmTAC in vivo i wskazują na ich potencjalną korzyść terapeutyczną pod względem trwałej odpowiedzi i ostatecznie przełamania tolerancji limfocytów T. W niniejszym przeglądzie przedstawiono ImmTACs w kontekście immunoterapii, nakreślono ich konstrukcję, budowę i mechanizm działania, a także zbadano dobór celu i aspekty przedklinicznych testów bezpieczeństwa.


title: Białko angiopoetynopodobne 3 wspomaga aktywność krwiotwórczych komórek macierzystych w niszy szpiku kostnego.

text: Fizjologiczne role białek podobnych do angiopoetyny (Angptls) w układzie krwiotwórczym pozostają nieznane. Tutaj pokazujemy, że hematopoetyczne komórki macierzyste (HSC) u myszy Angptl3-null mają zmniejszoną liczbę i stan spoczynku. HSC przeszczepione myszom biorcy zerowym Angptl3 wykazywały upośledzoną repopulację. Komórki śródbłonka sinusoidalnego szpiku kostnego wyrażają wysokie poziomy Angptl3 i sąsiadują z HSC. Co ważne, komórki zrębowe szpiku kostnego lub śródbłonek z niedoborem Angptl3 mają znacznie zmniejszoną zdolność do wspierania ekspansji zasiedlających się HSC. Angptl3 hamuje ekspresję czynnika transkrypcyjnego Ikaros, którego nieuregulowana nadekspresja zmniejsza aktywność repopulacji HSC. Angptl3, jako czynnik zewnętrzny, wspiera zatem macierzyste komórki HSC w niszy szpiku kostnego.


title: Kolejna chemioterapia odwraca nabytą oporność na inhibitor kinazy tyrozynowej i przywraca odpowiedź na inhibitor kinazy tyrozynowej w zaawansowanym niedrobnokomórkowym raku płuca

text: TŁO U pacjentów z zaawansowanym lub przerzutowym niedrobnokomórkowym rakiem płuc (NSCLC) może rozwinąć się nabyta oporność na inhibitory kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (TKI) erlotynib i gefitynib. Tutaj przedstawiamy skuteczne leczenie naprzemienną chemioterapią i TKI dwóch przypadków zaawansowanego NSCLC, u których rozwinęła się oporność na TKI. OPIS PRZYPADKU Dwóch pacjentów z zaawansowanym lub przerzutowym NSCLC leczono chemioterapią paliatywną, a następnie erlotynibem/gefitynibem. W przypadku niepowodzenia terapii TKI zastosowano dwa cykle chemioterapii, po których ponownie prowokowano erlotynibem lub gefitynibem. WNIOSEK Chorzy na NSCLC z nabytą opornością na TKI powinni być leczeni agresywnie, gdy tylko jest to możliwe. Późniejsza chemioterapia i leczenie docelowe to jeden z rozsądnych wyborów dla osób z początkową dramatyczną odpowiedzią kliniczną na leczenie erlotynibem/gefitynibem. Uzasadnione są dalsze badania w celu uzasadnienia związku leczenia erlotynibem/gefitynibem ze skutecznością pacjentów z NDRP z nabytą niewydolnością TKI.


title: Terapia epigenetyczna wiąże ubytek MYC z odwróceniem unikania odporności i leczeniem raka płuc

text: Połączenie środków demetylujących DNA (inhibitory metylotransferazy DNA [DNMTis]) z inhibitorami deacetylazy histonowej (HDACis) daje nadzieję na wzmocnienie terapii przeciwnowotworowej. W niniejszym dokumencie bada się swoistość farmakologiczną i izoformową HDAC w celu pokierowania ich dodawaniem do DNMTi, opracowując w ten sposób nowy, sekwencyjny schemat o niskiej dawce, który nadaje silne działanie przeciwnowotworowe w przypadku niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC). Stosując traktowane in vitro linie komórkowe NSCLC, wyjaśniamy program transkrypcyjny oparty na interferonie α/β z towarzyszącą regulacją w górę maszynerii prezentacji antygenu, pośredniczoną częściowo przez indukcję dwuniciowego RNA (dsRNA). Towarzyszy temu tłumienie sygnalizacji MYC i wzrost chemoatraktanta komórek T CCL5. Zastosowanie tego schematu leczenia skojarzonego w mysich modelach NSCLC odwraca immunologiczne unikanie guza i moduluje stan wyczerpania komórek T w kierunku fenotypów pamięci i efektorowych komórek T. Pojawiają się kluczowe korelacyjne metryki naukowe dla nadchodzących badań klinicznych, testujących wzmocnienie terapii punktów kontrolnych układu odpornościowego dla NSCLC.


title: Rola PPARγ w odpowiedzi zapalnej wywołanej przez zaawansowane produkty końcowe glikacji w ludzkich chondrocytach

text: CEL Postępy poczynione w ciągu ostatnich dziesięciu lat podkreślają pogląd, że receptory gamma aktywowane przez proliferatory peroksysomów (PPARγ) mają właściwości ochronne w patofizjologii choroby zwyrodnieniowej stawów (OA). Celem tego badania było określenie roli PPARγ w odpowiedzi zapalnej indukowanej przez AGE w ludzkich chondrocytach. METODY Pierwotne ludzkie chondrocyty stymulowano AGE w obecności lub przy braku przeciwciała neutralizującego przeciwko RAGE (anty-RAGE), inhibitorom specyficznym MAPK i agonisty PPARγ pioglitazonowi. Ekspresję IL-1, MMP-13, TNF-α, PPARγ, jądrowego NF-κB p65 i cytozolu IκBα określono metodą western blotting i PCR w czasie rzeczywistym. WYNIKI AGE mogą wzmacniać ekspresję IL-1, TNF-α i MMP-13, ale poziom PPARγ był obniżony w sposób zależny od czasu i dawki, co było hamowane przez anty-RAGE, SB203580 (swoiste dla P38 MAPK inhibitor) i SP600125 (selektywny inhibitor JNK). Agonista PPARγ, pioglitazon, może hamować skutki odpowiedzi zapalnej indukowanej przez AGE i regulacji w dół PPARγ. W ludzkich chondrocytach AGE mogą indukować degradację cytozolu IκBα i zwiększać poziom jądrowego NF-κB p65, który był hamowany przez agonistę PPARγ, pioglitazon. WNIOSKI W pierwotnych ludzkich chondrocytach AGE mogą zmniejszać ekspresję PPARγ i zwiększać mediatory zapalne, co może być odwrócone przez agonistę PPARγ, pioglitazon. Aktywacja RAGE przez AGE wyzwala kaskadę przekazywania sygnałów, w tym MAPK JNK/p38, PPARγ i NF-κB. Podsumowując, PPARγ może być potencjalnym celem interwencji farmakologicznej w leczeniu OA.


title: Leczenie chirurgiczne w porównaniu z leczeniem medycznym inhibitorami cyklooksygenazy objawowego przetrwałego przewodu tętniczego u wcześniaków.

text: Przetrwały przewód tętniczy (PDA) ze znacznym przeciekiem od lewej do prawej u wcześniaków zwiększa zachorowalność i śmiertelność. Wczesne zamknięcie przewodu tętniczego można osiągnąć farmakologicznie za pomocą inhibitorów cyklooksygenazy lub chirurgicznie. Skuteczność obu metod leczenia jest dobrze ustalona. Jednak preferowane początkowe leczenie objawowej PDA u wcześniaków, podwiązanie chirurgiczne lub leczenie indometacyną nie zostało dobrze ustalone. CELE Porównanie wpływu chirurgicznego podwiązania PDA z leczeniem farmakologicznym inhibitorami cyklooksygenazy (za pomocą indometacyny, ibuprofenu lub kwasu mefenamowego), z których każdy stosowany jest jako leczenie początkowe, na śmiertelność noworodków u wcześniaków z objawową PDA. STRATEGIA WYSZUKIWANIA Zastosowano standardową strategię wyszukiwania Cochrane Neonatal Review Group. Obejmowało to przeszukiwanie elektronicznych baz danych: Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL, The Cochrane Library, Issue 2, 2007), MEDLINE (1966 - lipiec 2007), CINAHL (1982 - lipiec 2007), EMBASE (1980 - lipiec 2007); oraz ręczne wyszukiwanie streszczeń dorocznych spotkań Pediatrycznych Towarzystw Akademickich opublikowanych w Pediatric Research (1990 - kwiecień 2002) lub on-line od maja 2002 do lipca 2007. Nie stosowano żadnych ograniczeń językowych. KRYTERIA WYBORU Wszystkie badania 1) z randomizowanym lub quasi-randomizowanym przydziałem pacjentów, 2) u wcześniaków w wieku poniżej 37 tygodni lub u niemowląt z niską masą urodzeniową (< 2500 gramów) z objawowym PDA w okresie noworodkowym (< 28 dni) i 3) porównanie podwiązania chirurgicznego z leczeniem farmakologicznym inhibitorami cyklooksygenazy, z których każdy stosowany jest jako leczenie początkowe w celu zamknięcia PDA. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH Ocenę jakości metodologicznej i ekstrakcję danych dla włączonych badań autorzy podjęli niezależnie. Do analizy danych wykorzystano RevMan 4.1. GŁÓWNE WYNIKI Tylko jedno badanie, próba B w raporcie Gersony 1983, uznano za kwalifikujące się. W przeglądzie literatury przeprowadzonym w lipcu 2007 r. nie zidentyfikowano żadnych dodatkowych badań. W badaniu porównano wpływ chirurgicznego podwiązania PDA z leczeniem farmakologicznym indometacyną, z których każdy był stosowany jako leczenie podstawowe. Nie znaleziono badań porównujących zabieg chirurgiczny z innymi inhibitorami cyklooksygenazy (ibuprofenem, kwasem mefenamowym). Do próby B Gersony 1983 włączono 154 niemowlęta. W badaniu nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy pomiędzy zamknięciem chirurgicznym a leczeniem indometacyną w śmiertelności podczas hospitalizacji, przewlekłej choroby płuc, innych krwawień, martwiczego zapalenia jelit, posocznicy, stężenia kreatyniny czy krwotoku dokomorowego. W grupie chirurgicznej wystąpił statystycznie istotny wzrost częstości występowania odmy opłucnowej [RR 2,68 (95% CI 1,45; 4,93); RD 0,25 (95% CI 0,11, 0,38); NNH 4 (95% CI 3, 9)] oraz retinopatia III i IV stopnia wcześniactwa [RR 3,80 (95% CI 1,12, 12,93); RD 0,11 (95% CI 0,02, 0,20), NNH 9 (95% CI 5, 50] w porównaniu z grupą indometacyny. Zgodnie z oczekiwaniami stwierdzono statystycznie istotne zmniejszenie wskaźnika niepowodzenia zamykania przewodów w grupie chirurgicznej w porównaniu z indometacyną grupa: [RR 0,04 (95% CI 0,01; 0,27); RD -0,32 (95% CI -0,43, -0,21), NNT 3 (95% CI 2, 4)] WNIOSKI AUTORÓW Dane dotyczące korzyści/szkody netto są niewystarczające, aby wyciągnąć wniosek, czy preferowane jest podwiązanie chirurgiczne lub leczenie farmakologiczne indometacyną jako początkowe leczenie objawowego PDA u wcześniaków.Należy zauważyć, że trzy niedawne badania obserwacyjne wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia jednego lub więcej z następujących punktów końcowych z podwiązaniem PDA, przewlekła choroba płuc, retinopatia wcześniaków i zaburzenia neurosensoryczne. Możliwe, że czas oczekiwania i transport do innej placówki posiadającej możliwości chirurgiczne podwiązania PDA mogą mieć niekorzystny wpływ na wyniki, podobnie jak w okresie okołooperacyjnym. może odnośnie.


title: Wpływ kolinearności na oszacowania parametrów w nieliniowych modelach efektów mieszanych

text: Zamiar. Zademonstrowanie, w jaki sposób korelacje między zmiennymi predykcyjnymi w modelu farmakokinetyki populacyjnej wpływają na zdolność rozróżnienia, które współzmienne powinny wejść do strukturalnego modelu farmakokinetycznego. Metody. Symulacja Monte Carlo została wykorzystana do wygenerowania danych dotyczących stężenia wielokrotnych dawek w czasie, podobnych do danych obserwowanych w badaniu klinicznym fazy III. Farmakokinetyka leków była zależna od dwóch zmiennych towarzyszących. Symulowano pięć zestawów danych z rosnącą korelacją między dwoma współzmiennymi. Wszystkie zestawy danych analizowano przy użyciu NONMEM zarówno z, jak i bez włączenia zmiennych towarzyszących w strukturalnym modelu farmakokinetycznym. Do zbadania, jak rosnąca korelacja między współzmiennymi wpływa na dokładność i precyzję oszacowań parametrów, wykorzystano miary podsumowujące dla złego uwarunkowania i analizy wrażliwości. Wyniki. Gdy współzmienne zostały włączone do strukturalnego modelu farmakokinetycznego i korelacja między współzmiennymi wzrosła, błąd standardowy oszacowań parametrów wzrastał, a wartość samych oszacowań parametrów stawała się coraz bardziej obciążona. Gdy korelacja między zmiennymi predykcyjnymi wynosiła 0,75, błędy standardowe oszacowań parametrów były zbyt duże, aby zadeklarować istotność statystyczną. Wnioski. Korelacje między zmiennymi predykcyjnymi większymi niż 0,5, gdy są wprowadzane do modelu jednocześnie, powinny być ostrzeżeniem dla badaczy, ponieważ (1) dokładność samych oszacowań parametrów może być obciążona, a (2) precyzja oszacowań może być zawyżona z powodu złego kondycjonowanie.


title: Analiza wpływu wieku i płci na względne ryzyko samobójstwa i samozatrucia lekami psychotropowymi.

text: Choroba psychiczna jest istotnym czynnikiem ryzyka zarówno usiłowanych, jak i dokonanych samobójstw, a leki psychotropowe stanowią 80% wszystkich przypadków przedawkowania leków na receptę. Jednym z wyzwań stojących przed klinicystami jest zrównoważenie korzyści leczenia z ryzykiem przedawkowania leków. Celem niniejszej pracy było porównanie rozkładu wieku i płci pacjentów przepisujących leki psychotropowe z pacjentami podejmującymi próby samobójcze przy ich pomocy i dopełniającym ich za ich pomocą. Dane uzyskano z australijskiego spisu powszechnego i badań dotyczących przepisywania leków przez lekarzy rodzinnych, pacjentów, którzy popełnili samobójstwo lub zatruli się na określonym obszarze geograficznym. Charakterystykę tych populacji porównano w celu obliczenia ilorazów szans podjęcia próby samobójczej lub popełnienia samobójstwa za pomocą leków psychotropowych, przed i po skorygowaniu o współczynniki wystawiania recept, w różnych grupach wiekowych i płciowych. Ilorazy szans (OR) dla samozatrucia były wyższe u osób w wieku poniżej 45 lat, a mimo to ta grupa miała najmniejsze prawdopodobieństwo przepisania leków psychotropowych. Mężczyźni mieli znacznie wyższy wskaźnik samobójstw dokonanych przy użyciu bardziej śmiertelnych metod. OR dla samozatrucia i samobójstwa lekami psychotropowymi, po skorygowaniu o wskaźniki przepisywania, dla osób w wieku od 15 do 24 lat wynosiły odpowiednio 11,1 i 1,7. Osoby w wieku od 25 do 44 lat miały OR 4,9 i 4,3, a te w wieku powyżej 75 lat miały OR 0,03 i 0. Kobiety nieco częściej zatruwały się lekami psychotropowymi (iloraz szans 1,2). Sytuacja odwróciła się jednak po korekcie o współczynniki recept (OR 0,69). Stwierdzono, że należy zachować większą ostrożność przy przepisywaniu leków osobom poniżej 45 roku życia, biorąc pod uwagę ich stosunkowo wyższe ryzyko przedawkowania leków i że należy stosować najmniej toksyczne związki. Ryzyko (samozatrucia) wśród osób starszych mogło być zawyżone, tak że niektórym pacjentom odmawiano korzyści z odpowiedniego leczenia.


title: Śmierć komórki i przywilej immunologiczny.

text: Odpowiedź gospodarza na patogeny obejmuje złożone reakcje zapalne i reakcje immunologiczne. Chociaż mają one kluczowe znaczenie dla obrony gospodarza i są niezbędne do leczenia infekcji, często towarzyszą im uszkodzenia otaczającej tkanki. Większość układów narządów może tolerować te reakcje bez trwałych konsekwencji. Istnieją jednak miejsca, które ograniczają rozprzestrzenianie się stanu zapalnego, ponieważ może to zagrażać funkcjonowaniu narządów. Najbardziej widocznymi ich przykładami są oko, mózg i narządy rozrodcze (jądra, jajniki), gdzie nawet niewielkie napady zapalenia mogą mieć długofalowe konsekwencje dla przetrwania organizmu. W tych narządach reakcje immunologiczne albo nie postępują, albo przebiegają w sposób odmienny od innych obszarów; dlatego nazywa się je „uprzywilejowanymi immunologicznie”. Tutaj sprawna odpowiedź immunologiczna może być sprawcą prowadzącym do choroby.


title: Niezależna od niszy symetryczna samoodnawianie komórek macierzystych tkanki ssaków

text: Pluripotencjalne mysie embrionalne komórki macierzyste (ES) namnażają się w prostej monokulturze przez symetryczne podziały. Jednak in vivo ogólnie uważa się, że komórki macierzyste zależą od wyspecjalizowanych mikrośrodowisk komórkowych i podlegają głównie podziałom asymetrycznym. Ekspansja ex vivo czystych populacji tkankowych komórek macierzystych okazała się nieuchwytna. Nerwowe komórki progenitorowe są rozmnażane w połączeniu z różnicującym się potomstwem w pływających klastrach zwanych neurosferami. Odsetek komórek macierzystych w neurosferach jest jednak niski i nie można ich bezpośrednio obserwować ani badać. W tym miejscu pokazujemy, że złożone środowisko neurosfery jest niezbędne do utrzymania komórek macierzystych i że połączenie czynnika wzrostu fibroblastów 2 (FGF-2) i czynnika wzrostu naskórka (EGF) jest wystarczające do uzyskania i ciągłej ekspansji poprzez symetryczny podział czystych kultur nerwowe komórki macierzyste (NS). Komórki NS pochodziły najpierw z mysich komórek ES. Po indukcji linii neuronalnej dodano czynnik wzrostu do podstawowej pożywki hodowlanej. W obecności tylko EGF i FGF-2, powstałe komórki NS proliferują w sposób ciągły, są diploidalne i klonogenne. Po przedłużonej ekspansji pozostają zdolne do skutecznego różnicowania się w neurony i astrocyty in vitro oraz po przeszczepieniu do dorosłego mózgu. Wszystkie kolonie wytworzone z pojedynczych komórek NS wytwarzają neurony po wycofaniu czynnika wzrostu. Komórki NS jednolicie wyrażają cechy morfologiczne, biologiczne komórki i molekularne gleju promieniowego, prekursorów rozwojowych neuronów i gleju. Zgodnie z tym profilem, przylegające linie komórek NS można łatwo ustalić z płodowego mózgu myszy. Podobne komórki NS można wygenerować z ludzkich komórek ES i ludzkiego mózgu płodu. Czynniki zewnętrzne EGF plus FGF-2 są wystarczające do podtrzymania czysto symetrycznych samoodnawialnych podziałów komórek NS. Powstałe hodowle stanowią pierwszy znany przykład komórek macierzystych specyficznych tkankowo, które mogą być namnażane bez towarzyszącego różnicowania. Te jednorodne kultury umożliwią określenie mechanizmów molekularnych, które definiują komórkę macierzystą specyficzną dla tkanki i umożliwią bezpośrednie porównanie z pluripotencjalnymi komórkami ES.


title: Struktura dwuwartościowej chromatyny oznacza kluczowe geny rozwojowe w embrionalnych komórkach macierzystych

text: Najbardziej konserwatywne elementy niekodujące (HCNE) w genomach ssaków skupiają się w regionach wzbogaconych w geny kodujące ważne dla rozwoju czynniki transkrypcyjne (TF). Sugeruje to, że regiony bogate w HCNE mogą zawierać kluczowe kontrole regulacyjne zaangażowane w rozwój. Zbadaliśmy to, badając metylację histonów w mysich embrionalnych komórkach macierzystych (ES) w 56 dużych loci bogatych w HCNE. Zidentyfikowaliśmy specyficzny wzorzec modyfikacji, nazwany „dwuwartościowymi domenami”, składający się z dużych obszarów metylacji lizyny H3 27, z mniejszymi obszarami metylacji lizyny 4 H3. Domeny biwalentne mają tendencję do pokrywania się z genami TF wyrażanymi na niskim poziomie. Proponujemy, aby biwalentne domeny wyciszały geny rozwojowe w komórkach ES, jednocześnie utrzymując je w gotowości do aktywacji. Odkryliśmy również uderzające zależności między sekwencją genomu a metylacją histonów w komórkach ES, które stają się wyraźnie słabsze w komórkach zróżnicowanych. Wyniki te podkreślają znaczenie sekwencji DNA w definiowaniu początkowego krajobrazu epigenetycznego i sugerują nowy, oparty na chromatynie mechanizm utrzymywania pluripotencji.


title: Nabłonek powierzchniowy jajnika u pacjentek z ciężką niepłodnością jajników: potencjalne źródło komórek wyrażających markery pluripotencjalnych/multipotencjalnych komórek macierzystych

text: Celem pracy było potwierdzenie obecności komórek macierzystych w nabłonku powierzchniowym jajników pacjentek z przedwczesną niewydolnością jajników, bez dojrzałych pęcherzyków i oocytów. U tych pacjentek, tuż po zeskrobaniu nabłonka powierzchni jajnika, zaobserwowano małe okrągłe komórki niewiadomego pochodzenia, wykazujące ekspresję markera pluripotencji SOX-2. Komórki te stanowiły integralną część nabłonka powierzchniowego jajnika. Gdy zeskrobane komórki hodowano w pożywce z dodatkiem płynu pęcherzykowego w celu zapewnienia pewnej niszy jajnikowej, prymitywne komórki podobne do oocytów i typowe okrągłe skupiska komórek wybarwiały się dodatnio na alkaliczną fosfatazę oraz markery pluripotencji, takie jak SOX-2 i SSEA- 4, zostały opracowane. Te markery ulegały ekspresji wcześnie, a także później w hodowli. Pojedyncze komórki oocytopodobne eksprymowały geny OCT4A, SOX-2, NANOG, NANOS, STELLA, CD9, LIN28, KLF4, GDF3 i MYC, charakterystyczne dla pluripotencjalnych komórek macierzystych. Wyniki tego badania potwierdziły obecność domniemanych komórek macierzystych w nabłonku powierzchniowym jajników tych pacjentek i dostarczyły podstaw do stworzenia linii komórek macierzystych w przyszłości.


title: Homeostaza strukturalna: kompensacyjne korekty geometrii altany dendrytycznej w odpowiedzi na zmiany sygnału wejściowego synaptycznego

text: W miarę rozwoju układu nerwowego istnieje nieodłączna zmienność połączeń tworzonych między różnicującymi się neuronami. Pomimo tej zmienności, obwody neuronowe tworzą się funkcjonalne i niezwykle wytrzymałe. Jednym ze sposobów, w jaki neurony radzą sobie ze zmiennością swoich sygnałów wejściowych, są kompensacyjne, homeostatyczne zmiany ich właściwości elektrycznych. Tutaj pokazujemy, że neurony również dokonują kompensacyjnych zmian w swojej strukturze. Przeanalizowaliśmy rozwój dendrytów na zidentyfikowanym neuronie centralnym (aCC) w późnym zarodku Drosophila na etapie, w którym otrzymuje on pierwsze połączenia i po raz pierwszy staje się aktywny elektrycznie. Jednocześnie nakreśliliśmy rozmieszczenie miejsc presynaptycznych na rozwijającej się altanie postsynaptycznej. Manipulacje genetyczne partnerów presynaptycznych pokazują, że postsynaptyczna altana dendrytyczna dostosowuje swój wzrost, aby skompensować zmiany w aktywności i gęstości miejsc synaptycznych. Zablokowanie syntezy lub wywołanego uwalniania neuroprzekaźnika presynaptycznego skutkuje większym rozszerzeniem dendrytycznym. Odwrotnie, wzrost gęstości presynaptycznych miejsc uwalniania indukuje zmniejszenie zasięgu altany dendrytycznej. Te korekty wzrostu zachodzą lokalnie w altanie i są wynikiem pobudzania lub hamowania wzrostu neurytów w pobliżu miejsc presynaptycznych. Dostarczamy dowodów sugerujących rolę stanu aktywności postsynaptycznej kinazy białkowej A w pośredniczeniu w tej regulacji strukturalnej, która modyfikuje wzrost dendrytów w odpowiedzi na aktywność synaptyczną. Odkrycia te sugerują, że altana dendrytyczna, przynajmniej we wczesnych stadiach łączności, zachowuje się jak urządzenie homeostatyczne, które dostosowuje swój rozmiar i geometrię do poziomu i rozkładu otrzymywanego sygnału wejściowego. Rosnąca altana równoważy w ten sposób naturalnie występujące różnice w gęstości i aktywności synaptycznej, aby zapewnić osiągnięcie odpowiedniego poziomu wkładu.


title: Wytyczne dotyczące żywienia i aktywności fizycznej dla osób, które przeżyły raka.

text: Osoby, które przeżyły raka, są często bardzo zmotywowane do poszukiwania informacji na temat wyborów żywieniowych, aktywności fizycznej i suplementów diety, aby poprawić wyniki leczenia, jakość życia i ogólne przeżycie. Aby rozwiązać te problemy, American Cancer Society (ACS) zwołało grupę ekspertów w dziedzinie żywienia, aktywności fizycznej i przetrwania raka, aby ocenić dowody naukowe i najlepsze praktyki kliniczne związane z optymalnym odżywianiem i aktywnością fizyczną po zdiagnozowaniu raka. Niniejszy raport podsumowuje ich odkrycia i ma na celu przedstawienie świadczeniodawcom opieki zdrowotnej możliwie najlepszych informacji, które pomogą osobom, które przeżyły raka i ich rodzinom, w dokonywaniu świadomych wyborów związanych z odżywianiem i aktywnością fizyczną. Raport omawia wytyczne dotyczące żywienia i aktywności fizycznej w ciągłości opieki onkologicznej, krótko podkreślając ważne kwestie podczas leczenia raka i dla pacjentów z zaawansowanym rakiem, ale skupiając się głównie na potrzebach populacji osób, które nie chorują lub mają stabilną chorobę po ich powrót do zdrowia po leczeniu. Omawia również wybrane zagadnienia dotyczące odżywiania i aktywności fizycznej, takie jak masa ciała, wybory żywieniowe, bezpieczeństwo żywności i suplementy diety; zagadnienia związane z wybranymi ośrodkami nowotworowymi; oraz często zadawane pytania dotyczące diety, aktywności fizycznej i przeżycia raka.


title: Rola mechanizmów usuwania białek w starzeniu się organizmu i chorobach związanych z wiekiem.

text: Zdolność do utrzymania funkcjonalnego proteomu lub proteostazy spada wraz z procesem starzenia. Uszkodzone i nieprawidłowo sfałdowane białka gromadzą się z wiekiem, zaburzając funkcjonowanie komórek i homeostazę tkanek. Nagromadzenie uszkodzonych białek przyczynia się do wielu chorób związanych z wiekiem, takich jak choroba Alzheimera, Parkinsona czy Huntingtona. Uszkodzone białka są degradowane przez układ ubikwityna-proteasom lub przez autofagię-lizosom, kluczowe elementy sieci proteostazy. Modulacja aktywności proteasomu lub potencjału autofagiczno-lizosomalnego wydłuża życie i chroni organizmy przed objawami związanymi z zaburzeniami proteostazy, co sugeruje, że mechanizmy usuwania białek są bezpośrednio powiązane ze starzeniem się i chorobami związanymi z wiekiem.


title: Charakterystyczna odpowiedź na uszkodzenie DNA w ludzkich hematopoetycznych komórkach macierzystych ujawnia niezależną od apoptozy rolę p53 w samoodnawianiu.

text: Tkanki o wysokim stopniu regeneracji, takie jak krew, muszą posiadać skuteczne reakcje na uszkodzenie DNA (DDR), które równoważą długotrwałą regenerację z ochroną przed białaczką. Hematopoetyczne komórki macierzyste (HSC) utrzymują produkcję krwi przez całe życie, jednak ich reakcja na uszkodzenia DNA pozostaje w dużej mierze niezbadana. Donosimy, że ludzkie HSC wykazują opóźnione łączenie dwuniciowych pęknięć DNA, trwałe ogniska gammaH2AX i zwiększoną apoptozę zależną od p53 i ASPP1 po napromieniowaniu gamma w porównaniu z progenitorami. Inaktywacja p53 lub nadekspresja Bcl-2 zmniejszyła apoptozę wywołaną promieniowaniem i zachowała funkcję ponownego zaludniania HSC in vivo. Pomimo podobnej ochrony przed apoptozą wywołaną napromieniowaniem, tylko HSC z nadekspresją Bcl-2 wykazywały wyższą zdolność do samoodnowy, co wskazuje, że nienaruszone p53 pozytywnie reguluje samoodnowę niezależnie od apoptozy. Zmniejszona samoodnowa HSCs z inaktywowanym p53 była związana ze zwiększonymi spontanicznymi ogniskami gammaH2AX we wtórnych przeszczepach HSC. Nasze dane ujawniają różne fizjologiczne role p53, które razem zapewniają optymalną funkcję HSC: regulację apoptozy i zapobieganie akumulacji ognisk gammaH2AX po samoodnowie HSC.


title: Charakterystyka behawioralna myszy z nokautem neuropeptydu Y.

text: Przeprowadzono obszerną charakterystykę behawioralną na myszach pozbawionych genu dla neuropeptydu Y (NPY), w tym odpowiedź na 24 i 48 godzin na czczo i prowokację drobnocząsteczkowymi antagonistami receptorów NPY zaangażowanymi w pośredniczenie w efektach żywieniowych NPY (tj. Y1 i Y5). Ponadto myszy typu dzikiego (WT) i nokautu NPY (KO) testowano na monitorach lokomotorycznych, podniesionym labiryncie krzyżowym, hamowaniu unikania, przestraszeniu akustycznym, hamowaniu przedimpulsu i testach na gorącej płycie. Jednym z głównych ustaleń było to, że myszy NPY KO mają zmniejszone przyjmowanie pokarmu w stosunku do kontroli WT w odpowiedzi na post. Ponadto, w oparciu o dane z modeli behawioralnych, myszy NPY KO mogą mieć fenotyp podobny do lęku i wydają się być hipoalgetyczne w paradygmacie gorącej płyty. Dane z tych badań dostarczają dalszych dowodów na udział NPY w bilansie energetycznym, lęku i prawdopodobnie nocycepcji.


title: Indukowana epigenetycznie represja mikroRNA-205 jest związana z aktywacją MED1 i gorszym rokowaniem w zlokalizowanym raku prostaty

text: Deregulacja ekspresji mikroRNA (miRNA) może odgrywać kluczową rolę w karcynogenezie. Tutaj pokazujemy w raku prostaty, że transkrypcja miRNA-205 (miR-205) jest powszechnie tłumiona, a locus MIR-205 jest hipermetylowany. LOC642587, gen gospodarza MIR-205 o nieznanej funkcji, jest również zgodnie inaktywowany. Pokazujemy, że miR-205 celuje w mediator 1 (MED1, zwany również TRAP220 i PPARBP) do wyciszania transkrypcji w normalnych komórkach prostaty, co prowadzi do zmniejszenia poziomów mRNA MED1 oraz całkowitego i aktywnego białka fosfo-MED1. Nadekspresja miR-205 w komórkach raka prostaty negatywnie wpływa na żywotność komórek, zgodnie z funkcją supresorową guza. Stwierdziliśmy, że hipermetylacja locus MIR-205 była silnie związana ze spadkiem ekspresji miR-205 i wzrostem ekspresji MED1 w próbkach guza pierwotnego (n=14), w porównaniu z dopasowaną prawidłową prostatą (n=7). Rozszerzona kohorta pacjentów (guz n=149, dopasowana norma n=30) również wykazała istotną metylację DNA MIR-205 w guzach w porównaniu z prawidłowym, a hipermetylacja MIR-205 jest istotnie związana z nawrotem biochemicznym (współczynnik ryzyka=2,005, 95% pewność przedział (1,109, 3,625), P=0,02), u pacjentów z niskim przedoperacyjnym antygenem swoistym dla prostaty. Podsumowując, wyniki te sugerują, że miR-205 jest regulowanym epigenetycznie supresorem guza, który jest ukierunkowany na MED1 i może stanowić potencjalny biomarker w leczeniu raka prostaty.


title: Odpowiedź cytokin Th2 u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi przed leczeniem

text: W ciężkim zaburzeniu depresyjnym (MDD) interakcje układu neuroendokrynnego i odpornościowego są upośledzone. Zbadaliśmy równowagę cytokin pro/przeciwzapalnych Th1/Th2 u pacjentów z MDD oraz w grupie kontrolnej bez depresji. Osoby z MDD wykazały wyższe poziomy kortyzolu i TNF-alfa, zwiększone odsetki CD3+CD8+ i NK, zmniejszoną liczbę limfocytów B i brak istotnych zmian w limfocytach CD3+CD4+. Ponadto w grupie MDD zaobserwowano również wyższe poziomy IL-4 i IL-13 (Th2) oraz znacznie niższe pomiary cytokin IL-2 i IFN-gamma (Th1). Ogólnie proponujemy, że wszystkie te zmiany mogą być związane z podwyższonym poziomem kortyzolu obserwowanym u pacjentów z MDD. Konieczne są dalsze badania w celu zbadania tych odkryć i ich implikacji w przyszłym podejściu terapeutycznym pacjentów z MDD.


title: CDD: konserwatywne domeny i trójwymiarowa struktura białka

text: CDD, Conserved Domain Database, jest częścią systemu zapytań i wyszukiwania Entrez NCBI i jest również dostępna pod adresem http://www.ncbi.nlm.nih.gov/Structure/cdd/cdd.shtml. CDD zapewnia adnotację sekwencji białkowych z lokalizacją konserwatywnych śladów domeny i miejsc funkcjonalnych wywnioskowanych z tych śladów. Wstępnie obliczona adnotacja jest dostępna za pośrednictwem Entrez, a interaktywne usługi wyszukiwania akceptują zapytania o pojedyncze białka lub nukleotydy, a także przesyłanie partii sekwencji zapytań dotyczących białek, wykorzystując RPS-BLAST do szybkiej identyfikacji przypuszczalnych dopasowań. CDD zawiera kilka kolekcji domen białkowych i modeli białek o pełnej długości oraz utrzymuje aktywny wysiłek kuracyjny, który ma na celu dostarczenie drobnoziarnistych klasyfikacji dla głównych i dobrze scharakteryzowanych rodzin domen białkowych, popartych dostępną trójwymiarową (3D) strukturą białka i opublikowana literatura. Do tej pory większość struktur 3D białek jest reprezentowana przez modele śledzone przez CDD, a kuratorzy CDD charakteryzują nowe rodziny, które wyłaniają się z prób określenia struktury białek.


title: Duże zróżnicowanie białek z nadrodziny Ig w układzie odpornościowym owadów.

text: Rozległe somatyczne zróżnicowanie receptorów immunologicznych jest cechą charakterystyczną wyższych kręgowców. Nie wiadomo jednak, czy różnorodność molekularna przyczynia się do ochrony immunologicznej bezkręgowców. Przedstawiamy dowody, że komórki immunokompetentne Drosophila mają potencjał do ekspresji ponad 18 000 izoform immunoglobuliny (Ig)-nadrodziny receptora cząsteczki adhezyjnej komórki zespołu Downa (Dscam). Wydzielane izoformy białek Dscam wykryto w hemolimfie, a specyficzna dla hemocytów utrata Dscam osłabiła skuteczność wychwytu fagocytarnego przez bakterie, prawdopodobnie z powodu zmniejszonego wiązania bakterii. Co ważne, różnorodność molekularna transkryptów Dscam generowanych przez mechanizm alternatywnego splicingu jest wysoce zachowana w głównych rzędach owadów, co sugeruje nieoczekiwaną złożoność molekularną wrodzonego układu odpornościowego owadów.


title: Przygotowanie sieci laboratoriów pomocy epidemiologicznej w Holandii do wykrywania wariantu wirusa grypy A(H1N1).

text: TŁO Pod koniec kwietnia 2009 r. w Ameryce Północnej pojawiła się infekcja człowieka wariantem wirusa grypy A(H1N1)v, stwarzając zagrożenie, że wirus ten może stać się następnym wirusem grypy pandemicznej. CELE Przygotowanie laboratoriów do zwiększenia zdolności do diagnostyki molekularnej pacjentów z podejrzeniem zakażenia A(H1N1)v w Holandii. PROJEKT BADANIA Panel 10 zaślepionych próbek zawierających sezonowe wirusy grypy A(H1N1) lub A(H3N2) lub A/Netherlands/602/2009(H1N1)v lub kontrolę ujemną został przekazany do laboratoriów pomocy przy epidemii (OAL) wraz z specyficzne startery i sondy dla wirusa grypy A (gen M), wirusa świńskiej grypy A (gen NP) i wirusa grypy A(H1N1)v (gen H1v) (CDC Atlanta, USA). Laboratoria zostały poproszone o wdrożenie i przetestowanie tego protokołu. WYNIKI Wszystkie OAL były w stanie wykryć A(H1N1)v przy użyciu odczynników CDC z genem M, większość z podobną czułością jak wewnętrzne testy oparte na genie M. Reakcje RT-PCR stosowane w rutynowej diagnostyce w OAL, zaprojektowane specjalnie do wykrywania wirusa H1, H3 lub NS1 z wirusów grypy sezonowej typu A, nie reagowały krzyżowo z A(H1N1)v lub przy bardzo niskim poziomie. Testy RT-PCR z genem CDC świń i genem H1v wykazały nieco zmniejszoną czułość w porównaniu z reakcjami RT-PCR z CDC i wewnętrznymi reakcjami RT-PCR z genem M. W przeciwieństwie do tego, opracowane wewnętrznie reakcje RT-PCR specyficzne dla genu A(H1N1)v i genu N1v wykazały równą czułość na CDC i wewnętrzne reakcje RT-PCR z genem M. WNIOSKI Holenderskie OAL są przygotowane do wykrywania i specyficznej identyfikacji A(H1N1)v, chociaż pewien poziom reaktywności krzyżowej zaobserwowano w przypadku wirusów grypy sezonowej. Ponadto zalecane jest wykrywanie generycznego wirusa grypy typu A oparte na genie M, aby umożliwić wykrywanie pojawiających się wirusów grypy typu A w rutynowych warunkach.


title: Zapobieganie otyłości i cukrzycy typu 2 w Indiach poprzez opodatkowanie napojów słodzonych cukrem: badanie modelowania ekonomiczno-epidemiologicznego

text: TŁO W krajach o wysokim dochodzie zaproponowano opodatkowanie napojów słodzonych cukrem (SSB) w celu zmniejszenia otyłości i cukrzycy typu 2. Staraliśmy się oszacować potencjalne skutki zdrowotne takiej strategii fiskalnej w Indiach o średnich dochodach, gdzie występuje niejednorodność w konsumpcji SSB, wzorce substytucji SSB i innych napojów po podwyżkach podatków oraz ogromne różnice w ryzyku chorób przewlekłych w obrębie populacja. METODY I WNIOSKI Wykorzystując dane o konsumpcji i wahaniach cen z reprezentatywnego dla całego kraju badania 100 855 indyjskich gospodarstw domowych, najpierw obliczyliśmy, jak zmiany cen SSB zmieniają konsumpcję SSB na mieszkańca i zastępowanie innymi napojami. Następnie uwzględniliśmy trendy sprzedaży SSB, wskaźnik masy ciała (BMI) i dane dotyczące zachorowalności na cukrzycę ze względu na wiek, płeć, dochód i miejsce zamieszkania w mieście/wieś do zweryfikowanej mikrosymulacji spożycia kalorii, ładunku glikemicznego, występowania nadwagi/otyłości i typu 2 zachorowalność na cukrzycę wśród subpopulacji indyjskich, wobec których obowiązuje 20% podatek akcyzowy SSB. Przewidywano, że 20% podatek SSB zmniejszy częstość występowania nadwagi i otyłości o 3,0% (95% CI 1,6%-5,9%) oraz częstości występowania cukrzycy typu 2 o 1,6% (95% CI 1,2%-1,9%) wśród różnych subpopulacji indyjskich w całym okresie okres 2014-2023, jeśli konsumpcja SSB nadal będzie rosła liniowo zgodnie z trendami sekularnymi. Oczekuje się jednak, że przyspieszenie trendów konsumpcji SSB zgodne z branżowymi modelami marketingowymi zwiększy skuteczność wpływu opodatkowania, zapobiegając 4,2% rozpowszechnionej nadwagi/otyłości (95% CI 2,5-10,0%) i 2,5% (95% CI 1,0-2,8). %) zachorowań na cukrzycę typu 2 w latach 2014-2023. Biorąc pod uwagę obecną konsumpcję i rozkłady BMI, nasze wyniki sugerują, że największy efekt względny byłby oczekiwany wśród młodych mężczyzn wiejskich, obalając naszą a priori hipotezę, że populacje miejskie byłyby odizolowanymi beneficjentami opodatkowania SSB. Kluczowe ograniczenia tego podejścia szacowania obejmują założenie, że zachowania konsumenckie w zakresie wydatków z lat ubiegłych, ujęte w elastyczności cenowej, będą odzwierciedlać przyszłe zachowania konsumentów, oraz potencjalne niedoszacowanie spożycia w danych dotyczących wycofania diety, wykorzystywanych w naszych obliczeniach. WNIOSEK Stałe opodatkowanie SSB wysokimi stawkami podatkowymi może złagodzić rosnącą otyłość i cukrzycę typu 2 w Indiach zarówno wśród subpopulacji miejskich, jak i wiejskich.


title: Ostre zapalenie mięśnia osierdziowego po wielokrotnych szczepieniach u młodzieży: opis przypadku i przegląd piśmiennictwa.

text: Przedstawiamy przypadek ostrego zapalenia mięśnia osierdziowego po szczepieniu u młodocianego. Pacjent zgłosił się z ostrym bólem w klatce piersiowej, rozlanym uniesieniem odcinka ST i podwyższonym poziomem enzymów sercowych. Rezonans magnetyczny serca był zgodny z ostrym zapaleniem mięśnia sercowego. Wyzdrowiał w ciągu kilku dni dzięki niesteroidowemu leczeniu przeciwzapalnemu i pozostaje stabilny klinicznie, z poprawą wyników MRI po 10-tygodniowej obserwacji. Omówiono również opisane w piśmiennictwie pediatrycznym przypadki zapalenia mięśnia osierdziowego po szczepieniu.


title: Ochrona sercowo-naczyniowa lekami hipotensyjnymi u pacjentów dializowanych: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Badania epidemiologiczne wykazują, że niższe ciśnienie krwi i spadek ciśnienia krwi w ciągu miesięcy lub lat są związane z wyższą śmiertelnością u pacjentów dializowanych. W przeciwieństwie do tego, randomizowane, kontrolowane badania nie są w stanie ustalić korzyści z leczenia hipotensyjnego. Przedmiotem metaanalizy byli pacjenci długotrwale dializowani, biorący udział w randomizowanych, kontrolowanych badaniach i otrzymujący leki przeciwnadciśnieniowe. Ocenianymi wynikami były współczynnik ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny w grupie leczonej w porównaniu z grupą kontrolną. Wśród 1202 pacjentów, których zidentyfikowaliśmy w 5 badaniach, ogólna korzyść z leczenia hipotensyjnego w porównaniu z grupą kontrolną lub placebo miała łączny współczynnik ryzyka dla zdarzeń sercowo-naczyniowych wynoszący 0,69 (95% CI: 0,56 do 0,84) przy użyciu modelu efektów stałych i 0,62 (95% CI: 0,45 do 0,86) przy użyciu modelu efektów losowych. W analizie wrażliwości stwierdziliśmy, że w grupie z nadciśnieniem łączny współczynnik ryzyka wynosił 0,49 (95% CI: 0,35 do 0,67), ale gdy do badania włączono osoby z normotensją, obserwowano mniejszą ochronę sercowo-naczyniową (zbiorczy współczynnik ryzyka 0,86 [95] % CI: 0,67 do 1,12]). Test na heterogeniczność między grupami z nadciśnieniem i „włączoną normotensją” był istotny (P<0,006). Podobne wyniki uzyskano dla wskaźnika ryzyka zgonu i zdarzeń sercowo-naczyniowych. Istniały dowody na stronniczość publikacji na podstawie testu Eggera i wykresu lejkowego. Badania z randomizacją sugerowały korzyści z leczenia hipotensyjnego wśród pacjentów hemodializowanych. Aby potwierdzić te obserwacje, konieczne jest przeprowadzenie badań z randomizacją o odpowiedniej mocy, zwłaszcza wśród osób z nadciśnieniem tętniczym.


title: Astrocyty protoplazmatyczne w warstwie promienistej CA1 zajmują oddzielne domeny anatomiczne.

text: Coraz częściej uważa się, że astrocyty protoplazmatyczne wchodzą w interakcje z elementami neuronalnymi w mózgu i wpływają na ich aktywność. Ostatnie doniesienia również zaczęły sugerować, że fizjologicznie i być może funkcjonalnie różne formy tych komórek mogą być obecne w OUN. Nasze obecne zrozumienie formy i rozmieszczenia astrocytów opiera się głównie na badaniach, w których wykorzystano marker astrocytowy glejowego fibrylarnego białka kwasowego (GFAP) oraz na badaniach z wykorzystaniem technik impregnacji metalem. Dominująca opinia, oparta na badaniach z wykorzystaniem tych metod, jest taka, że procesy astrocytów w dużym stopniu pokrywają się i przede wszystkim mają wspólny neuropil. Jednak obie te techniki mają poważne wady w wizualizacji interakcji między tymi strukturalnie złożonymi komórkami. W niniejszym badaniu iniekcja wewnątrzkomórkowa w połączeniu z immunohistochemią dla GFAP pokazują, że GFAP wyznacza tylko około 15% całkowitej objętości astrocytu. W rezultacie obrazy oparte na GFAP doprowadziły do błędnych wniosków dotyczących interakcji procesów sąsiednich astrocytów. Aby szczegółowo zbadać te interakcje, grupom sąsiednich astrocytów protoplazmatycznych w warstwie promienistej CA1 wstrzyknięto fluorescencyjne wewnątrzkomórkowe znaczniki o charakterystycznych długościach fali emisyjnej i przeanalizowano przy użyciu trójwymiarowej (3D) analizy konfokalnej i mikroskopii elektronowej. Nasze odkrycia pokazują, że astrocyty protoplazmatyczne ustanawiają przede wszystkim terytoria wyłączne. Wiedza o tym, jak złożona morfologia astrocytów protoplazmatycznych wpływa na ich trójwymiarowe relacje z innymi astrocytami, oligodendroglejem, neuronami i układem naczyniowym mózgu, powinna mieć ważne implikacje dla naszego zrozumienia funkcji układu nerwowego.


title: Mezenchymalne komórki zrębowe wykazujące ekspresję receptora leptyny stanowią główne źródło kości tworzonej przez szpik kostny dorosłego osobnika.

text: Badania nad tożsamością i fizjologiczną funkcją mezenchymalnych komórek zrębowych (MSC) utrudniał brak markerów, które umożliwiają zarówno prospektywną identyfikację, jak i mapowanie losu in vivo. Odkryliśmy, że receptor leptyny (LepR) jest markerem, który bardzo wzbogaca MSC szpiku kostnego. Około 0,3% komórek szpiku kostnego było LepR(+), z czego 10% stanowiły CFU-F, co stanowiło 94% CFU-F szpiku kostnego. Komórki LepR(+) tworzyły kości, chrząstki i adipocyty w hodowli i po przeszczepieniu in vivo. Komórki LepR(+) były markerami Scf-GFP(+), Cxcl12-DsRed(wysoki) i Nestin-GFP(niski), które również wysoko wzbogaciły CFU-F, ale negatywne dla Nestin-CreER i NG2-CreER, markerów, które są mało prawdopodobne, aby znaleźć je w CFU-F. Mapowanie losu wykazało, że komórki LepR(+) powstały po urodzeniu i dały początek większości kości i adipocytów utworzonych w szpiku kostnym dorosłych, w tym kości zregenerowanej po napromienianiu lub złamaniu. Komórki LepR(+) były w spoczynku, ale rozmnażały się po uszkodzeniu. Dlatego komórki LepR(+) są głównym źródłem kości i adipocytów w szpiku kostnym dorosłych.


title: Typowanie plemników w wysokiej rozdzielczości rekombinacji mejotycznej w mysim genie MHC Ebeta.

text: Skrzyżowania mejotyczne wykryte przez analizę rodowodową w mysim skupisku MHC w hotspoty. Aby zbadać właściwości hotspotów, poddaliśmy gen klasy II E(beta) wysokiej rozdzielczości krzyżowej analizie plemników. Potwierdzamy obecność wysoce zlokalizowanego hotspotu o szerokości 1,0-1,6 kb w drugim intronie E(beta) i pokazujemy, że jest on oflankowany przez DNA, który jest prawie całkowicie obojętny rekombinacyjnie. Myszy heterozygotyczne pod względem haplotypu s i innego haplotypu MHC wykazują główną zmienność zależną od haplotypu w szybkości krzyżowania, ale zawsze ten sam hotspot, nawet w krzyżówkach, w tym silnie rozbieżny haplotyp p. Zwrotnice we wzajemnych orientacjach występują w podobnym tempie, ale wykazują różne rozkłady w hotspotach, z położeniem punktów środkowych w obu orientacjach przesuniętym średnio o 400 pz. Ta asymetria skutkuje produktami krzyżowania wykazującymi tendencyjną konwersję genów na korzyść markerów hotspot z nieinicjującego haplotypu i wspiera model rekombinacji naprawy pęknięć dwuniciowych, z haplotypem s jako najskuteczniejszym inicjatorem krzyżowania. Szczegółowe zachowanie hotspotu E(beta), w tym dowody na wysoce zlokalizowaną inicjację rekombinacji, jest uderzająco podobne do ludzkich hotspotów.


title: Długoterminowe przeżycie dużych pacjentów z talasemią beta leczonych za pomocą przeszczepu hematopoetycznych komórek macierzystych w porównaniu z przeżyciem w przypadku leczenia konwencjonalnego.

text: Wyzwaniem pozostaje allogeniczny przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT) w talasemii. Opisaliśmy jednoośrodkowe badanie kliniczno-kontrolne dużej kohorty 516 dzieci i dorosłych pacjentów leczonych HSCT lub wspomaganiem transfuzji krwi i chelatacją żelaza; 258 pacjentów (mediana wieku 12 lat, zakres 1-45) przeszło HSCT u rodzeństwa (67%) lub niespokrewnionych (33%); 97 pacjentów to osoby dorosłe (w wieku ≥ 16 lat). Mediana czasu obserwacji po HSCT wyniosła 11 lat (zakres 1-30). Schemat kondycjonowania był oparty na busulfanie (80,6%) lub treosulfanie (19,4%). Losowo wybrano kohortę 258 pacjentów dopasowanych wiekowo i płciowo leczonych konwencjonalnie (CT). U pacjentów po przeszczepie 30-letnie przeżycie całkowite (OS) i przeżycie wolne od talasemii (TFS) wyniosły 82,6 ± 2,7% i 77,8 ± 2,9%, w porównaniu z OS 85,3 ± 2,7% u pacjentów z CT (p = NS); Częstość występowania ostrej i przewlekłej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD) w stopniu II-IV wynosiła odpowiednio 23,6% i 12,9%. Prawdopodobieństwo odrzucenia wyniosło 6,9%. Śmiertelność związana z przeszczepem (TRM) (13,8%) była podobna do prawdopodobieństwa zgonu z powodu incydentów sercowo-naczyniowych u pacjentów z tomografią komputerową (12,2%). Wynik Pesaro wysokiego ryzyka (klasa 3) wiązał się z niższym OS (OR = 1,99, 95% CI = 1,31-3,03) i TFS (OR = 1,54, 95% CI = 1,12-2,12). U pacjentów dorosłych 23-letnie OS i TFS po HSCT wyniosły 70 ± 5% i 67,3 ± 5% w porównaniu z 71,2 ± 5% OS w CT (p = NS). Wreszcie, treosulfan wiązał się z niższym ryzykiem ostrej GvHD (P = 0,004; OR = 0,28, 95% CI = 0,12-0,67). Podsumowując, 30-letni wskaźnik przeżycia pacjentów po HSCT po HSCT był podobny do oczekiwanego u pacjentów z talasemią CT, przy czym zdecydowana większość osób, które przeżyły HSCT, została wyleczona z talasemii.


title: Globalna analiza polimorfizmu ATM ujawnia istotne ograniczenie funkcjonalne.

text: ATM, gen, który ulega mutacji w ataksji-teleangiektazji, jest powiązany z degeneracją móżdżku, nieprawidłową proliferacją małych naczyń krwionośnych i rakiem. Te klinicznie ważne objawy wzbudziły zainteresowanie zdefiniowaniem zmienności sekwencji w genie ATM. Dlatego podjęliśmy się kompleksowego badania zmienności sekwencji w ATM w różnych populacjach ludzkich. Egzony kodujące białko genu (9168 bp) oraz przyległe sekwencje intronowe i nieulegające translacji (14661 bp) analizowano u 93 osobników z siedmiu głównych populacji ludzkich. Ponadto sekwencję kodującą przeanalizowano u jednego szympansa, jednego goryla, jednego orangutana i jednej małpy Starego Świata. W ludzkim ATM odkryto 88 wariantów miejsc za pomocą denaturującej wysokosprawnej chromatografii cieczowej, która jest czuła na 96%-100% w wykrywaniu zmienności sekwencji DNA. ATM porównano z 14 innymi autosomalnymi genami pod kątem różnorodności nukleotydów. Regiony niekodujące ATM miały wartości zróżnicowania porównywalne z innymi genami, ale regiony kodujące miały bardzo niską różnorodność, zwłaszcza w ostatnich 29% sekwencji białkowej. Test hipotezy neutralnej ewolucji, przy użyciu statystyki Hudsona/Kreitmana/Aguadé, ujawnił, że ten region ludzkiego genu ATM był znacząco ograniczony w stosunku do orangutana, małpy Starego Świata i myszy, ale nie był względny. do szympansa lub goryla. ATM wykazywała rozległą nierównowagę sprzężeń, zgodną z tłumieniem rekombinacji mejotycznej w tym locus. Zdefiniowano siedem haplotypów. Dwa haplotypy stanowiły 82% wszystkich analizowanych chromosomów we wszystkich głównych populacjach; dwa inne niosące ten sam polimorfizm zmiany sensu D126E stanowiły 33% chromosomów w Afryce, ale nigdy nie były obserwowane poza Afryką. Wysoka częstotliwość tego polimorfizmu może być spowodowana ekspansją populacji w Afryce lub presją selekcyjną.


title: Ablacja i regeneracja komórek nabłonka rdzeniastego grasicy wywołujących tolerancję po leczeniu cyklosporyną, cyklofosfamidem i deksametazonem.

text: Leki immunosupresyjne i cytotoksyczne środki chemioterapeutyczne są przeznaczone do zabijania lub tłumienia autoreaktywnych, alloagresywnych lub hiperzapalnych limfocytów T lub rozsianych nowotworów. Jednak powodują one również poważne immunologiczne skutki uboczne, od przerywanej grasiczycy i ogólnego niedoboru odporności do, paradoksalnie, autoimmunizacji. Zgodnie z interakcją między tymocytami i komórkami zrębu, teraz pokazujemy, że te powszechne środki terapeutyczne mają duży wpływ na mysie komórki nabłonka grasicy (TEC), niezbędne do odbudowy odporności po leczeniu. Pokazujemy, że immunosupresyjna cyklosporyna A, która została powiązana z zespołem autoimmunologicznym zależnym od grasicy u niektórych pacjentów, powoduje rozległą utratę regulatora autoimmunologicznego (Aire(+)) wywołującego tolerancję MHC klasy II (wysoki) rdzeniowy TEC (mTEC (wysoki) )). Po cyklosporynie A ekspresja Aire została przywrócona w ciągu 7 dni. Całkowite odzyskanie podzbioru mTEC(wysoki) nastąpiło w ciągu 10 dni i było powiązane ze spadkiem stosunkowo opornego podzbioru mTEC klasy II(niski) mTEC (mTEC(niski)), zgodnie z wcześniej opisaną zależnością prekursor-produkt. Cyklofosfamid i deksametazon spowodowały bardziej rozległą ablację tymocytów i komórek zrębu, ale ponownie poważnie zmniejszyły mTEC wywołujący tolerancję (wysoki). Łącznie dane te pokazują, że Aire(+) mTEC są bardzo wrażliwe na uszkodzenia i że regeneracja mTEC przebiega zgodnie z zachowanym wzorcem niezależnie od stosowanego schematu leczenia.


title: GATA-3 reguluje utrzymanie hematopoetycznych komórek macierzystych i wejście w cykl komórkowy.

text: Utrzymywanie w stanie spoczynku hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC) jest kluczową właściwością w procesie generowania komórek krwi przez całe życie. Około 75% komórek w wysoce wzbogaconej puli długoterminowych HSC (LT-HSC) (Lin(-)Sca1(+)c-Kit(hi)CD150(+)CD48(-)) jest w stanie spoczynku, a tylko niewielki procent LT-HSC w cyklu. Wiadomo, że czynnik transkrypcyjny GATA-3 jest niezbędny do rozwoju komórek T na wielu etapach w grasicy i różnicowania Th2 w narządach obwodowych. Chociaż dobrze udokumentowano, że GATA-3 ulega ekspresji w HSC, nie ustalono roli GATA-3 w jakiejkolwiek pretystycznej komórce progenitorowej. W niniejszym badaniu pokazujemy, że zmutowane myszy Gata3-null wytwarzają mniej LT-HSC i że mniej Gata3-null LT-HSC jest w cyklu. Ponadto, hematopoetyczne komórki progenitorowe mutanta Gata3 nie są rekrutowane do stanu zwiększonego cyklu po mielosupresji indukowanej 5-fluorouracylem. Dlatego GATA-3 jest wymagana do utrzymania normalnej liczby komórek LT-HSC i ich wejścia w cykl komórkowy.


title: Fenotyp metylatora wyspowego CpG przewiduje progresję czerniaka złośliwego.

text: CEL Fenotyp metylatora wyspy CpG (CIMP) może być związany z rozwojem nowotworu złośliwego poprzez skoordynowaną inaktywację genów supresorowych i związanych z nowotworem (TRG) oraz metylację wielu niekodujących, metylowanych loci w nowotworze (MINT). Te zmiany epigenetyczne tworzą wyraźny wzorzec CIMP, który został powiązany z nawrotami i przeżyciem w nowotworach przewodu pokarmowego. Ponieważ epigenetyczna inaktywacja TRG została również wykazana w czerniaku złośliwym, postawiliśmy hipotezę o istnieniu klinicznie istotnego CIMP w progresji czerniaka skóry. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Status metylacji regionu promotora wyspowego CpG TRG związanych z patofizjologią czerniaka (WIF1, TFPI2, RASSF1A, RARbeta2, SOCS1 i GATA4) oraz panel loci MINT (MINT1, MINT2, MINT3, MINT12, MINT17, MINT25, i MINT31) w guzach pierwotnych i przerzutowych w różnych stadiach klinicznych (n=122). WYNIKI Tutaj pokazujemy wzrost hipermetylacji TRGs WIF1, TFPI2, RASSF1A i SOCS1 z zaawansowaniem klinicznym nowotworu. Ponadto znajdujemy znaczący pozytywny związek między stanem metylacji MINT17, MINT31 i TRG. Stan metylacji MINT31 jest związany z wynikiem choroby w stadium III czerniaka. WNIOSKI Wyniki te wskazują na znaczenie wzorca CIMP związanego z zaawansowaniem klinicznym czerniaka złośliwego. Przyszłe prospektywne badania na dużą skalę mogą określić, czy czerniaki pierwotne CIMP-dodatnie są obarczone wysokim ryzykiem przerzutów lub nawrotów.


title: SLC1A5 pośredniczy w transporcie glutaminy wymaganej do wzrostu i przeżycia komórek raka płuc.

text: CEL Wcześniej zidentyfikowaliśmy członka 5 rodziny nośników A1 związanych z substancją rozpuszczoną (SLC1A5) jako białko z nadekspresją w analizie proteomicznej niedrobnokomórkowego raka płuc w stadium I (NSCLC) w porównaniu z dopasowanymi kontrolami. Postawiliśmy hipotezę, że nadekspresja SLC1A5 występuje w celu zaspokojenia metabolicznego zapotrzebowania na wzrost i przeżycie komórek raka płuc. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Aby przetestować naszą hipotezę, najpierw przeanalizowaliśmy ekspresję białka SLC1A5 w archiwalnych tkankach raka płuc metodą immunohistochemii i immunoblottingu (N = 98) oraz w liniach komórkowych (N = 36). Aby zbadać udział SLC1A5 w transporcie aminokwasów, przeprowadziliśmy analizę kinetyczną wychwytu l-glutaminy (Gln) w liniach komórkowych raka płuc w obecności i nieobecności farmakologicznego inhibitora SLC1A5, gamma-l-glutamylo-p-nitroanilidu (GPNA). . Na koniec zbadaliśmy wpływ inhibicji pozbawienia i wychwytywania Gln na wzrost komórek, progresję cyklu komórkowego i szlaki sygnałowe wzrostu pięciu linii komórkowych raka płuc. WYNIKI Nasze wyniki pokazują, że (i) białko SLC1A5 ulega ekspresji w 95% raków płaskonabłonkowych (SCC), 74% gruczolakoraków (ADC) i 50% guzów neuroendokrynnych; (ii) SLC1A5 znajduje się na błonie cytoplazmatycznej i jest istotnie związany z histologią SCC i płcią męską; (iii) 68% Gln jest transportowane w sposób zależny od Na(+), z czego 50% przypisuje się aktywności SLC1A5; oraz (iv) farmakologiczne i genetyczne celowanie SLC1A5 zmniejszyło wzrost i żywotność komórek raka płuc, efekt pośredniczony częściowo przez sygnalizację mTOR. WNIOSKI Wyniki te sugerują, że SLC1A5 odgrywa kluczową rolę w transporcie Gln kontrolującym metabolizm, wzrost i przeżycie komórek raka płuc.


title: Eic1 łączy Mis18 z kompleksem CCAN/Mis6/Ctf19 w celu promowania zespołu CENP-A

text: Chromatyna CENP-A stanowi podstawę do montażu kinetochorów. Niezależna od replikacji inkorporacja CENP-A w centromerach zależy od jego białka opiekuńczego HJURP(Scm3) i Mis18 u kręgowców i drożdży rozszczepialnych. Rekrutacja Mis18 i HJURP(Scm3) do centromerów jest regulowana przez cykl komórkowy. Kręgowiec Mis18 łączy się z Mis18BP1(KNL2), co ma kluczowe znaczenie dla rekrutacji Mis18 i HJURP(Scm3). Identyfikujemy dwa nowe białka rozszczepialne drożdży, oddziałujące z Mis18 (Eic1 i Eic2), składniki kompleksu Mis18. Eic1 jest niezbędny do utrzymania Cnp1 (CENP-A) w centromerach i ma kluczowe znaczenie dla integralności kinetochoru; Eic2 jest zbędny. Eic1 łączy się również z Fta7(CENP-Q/Okp1), Cnl2(Nkp2) i Mal2(CENP-O/Mcm21), składnikami konstytutywnego kompleksu CCAN/Mis6/Ctf19. Żaden ortolog Mis18BP1(KNL2) nie został zidentyfikowany w drożdżach rozszczepialnych, w konsekwencji pozostaje nieznane, w jaki sposób rekrutowany jest kluczowy czynnik ładowania Cnp1(CENP-A) Mis18. Nasze odkrycia sugerują, że Eic1 pełni funkcję analogiczną do funkcji Mis18BP1(KNL2), stanowiąc tym samym funkcjonalny odpowiednik Mis18BP1(KNL2) w drożdżach rozszczepiających, który łączy się z modułem w obrębie kompleksu CCAN/Mis6/Ctf19, aby umożliwić czasowo regulowaną rekrutację współczynniki obciążenia Mis18/Scm3(HJURP) Cnp1(CENP-A). Nowe interakcje zidentyfikowane między czynnikami obciążającymi CENP-A a kompleksem CCAN/Mis6/Ctf19 prawdopodobnie również przyczynią się do utrzymania CENP-A w innych organizmach.


title: INSULINA DONOSOWA POPRAWIA POZNAWANIE I MODULUJE β-AMYLOID WE WCZESNEJ AD

text: Wstęp: U pacjentów z chorobą Alzheimera (AD) zaobserwowano zmniejszoną sygnalizację insuliny w mózgu i niski stosunek insuliny w płynie mózgowo-rdzeniowym do osocza. Co więcej, podawanie insuliny do komór mózgowych lub dożylne poprawia pamięć, zmienia potencjały wywołane i moduluje neuroprzekaźniki, prawdopodobnie poprzez zwiększenie niskiego poziomu w mózgu. Po podaniu donosowym peptydy insulinopodobne podążają drogami zewnątrzkomórkowymi do mózgu w ciągu 15 minut. Cel: Przetestowaliśmy hipotezę, że codzienne donosowe leczenie insuliną ułatwiłoby procesy poznawcze u pacjentów z wczesną postacią AD lub jej zwiastunem, amnestycznym łagodnym zaburzeniem poznawczym (MCI). Odsetek informacji werbalnych zachowanych po okresie opóźnienia był planowanym głównym wynikiem pomiaru. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały uwagę, ocenę stanu czynnościowego przez opiekuna oraz poziomy insuliny, glukozy, β-amyloidu i kortyzolu w osoczu. Metody: Dwudziestu pięciu uczestników zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej placebo (n = 12) lub donosową terapię insuliną w dawce 20 IU BID (n = 13) przy użyciu elektronicznego atomizera, a 24 uczestników ukończyło badanie. Uczestnicy, opiekunowie i wszyscy oceniający kliniczni nie znali przydziału leczenia. Pomiary poznawcze i krew uzyskano na początku leczenia i po 21 dniach leczenia. Wyniki: Stężenie glukozy i insuliny w osoczu na czczo nie zmieniło się podczas leczenia. Grupa leczona insuliną zachowała więcej informacji słownych po opóźnieniu w porównaniu z grupą, której przypisano placebo (p = 0,0374). Osoby leczone insuliną wykazały również poprawę uwagi (p = 0,0108) i stanu funkcjonalnego (p = 0,0410). Leczenie insuliną podniosło stężenie w osoczu na czczo krótkiej postaci peptydu β-amyloidu (Aβ40; p = 0,0471) bez wpływu na dłuższą izoformę (Aβ42), powodując zwiększenie stosunku Aβ40/42 (p = 0,0207). Wnioski: Wyniki tego pilotażowego badania wspierają dalsze badania korzyści donosowej insuliny u pacjentów z chorobą Alzheimera i sugerują, że donosowe podawanie peptydów może być nowym podejściem do leczenia zaburzeń neurodegeneracyjnych.


title: Alloantygeny matczyne promują rozwój tolerogennych płodowych regulatorowych komórek T in utero.

text: W miarę rozwoju układu odpornościowego limfocyty T są selekcjonowane lub regulowane tak, aby stały się tolerancyjne na własne antygeny i reaktywne wobec obcych antygenów. Uważa się, że u myszy indukcję takiej tolerancji można przypisać delecji samoreaktywnych komórek. Tutaj pokazujemy, że ludzki układ odpornościowy płodu wykorzystuje dodatkowy mechanizm: generowanie regulatorowych limfocytów T (Tregs), które tłumią płodową odpowiedź immunologiczną. Odkryliśmy, że znaczna liczba komórek matczynych przechodzi przez łożysko, aby zamieszkać w węzłach chłonnych płodu, indukując rozwój Treg CD4+CD25highFoxP3+, które tłumią płodową odporność przeciwmatczyną i utrzymują się przynajmniej do wczesnej dorosłości. Odkrycia te ujawniają u ludzi swoistą dla antygenu tolerancję, indukowaną w macicy i prawdopodobnie aktywną w regulowaniu odpowiedzi immunologicznych po urodzeniu.


title: Leczenie inhibitorem enzymu rozszczepiającego białko prekursorowe amyloidu 1 (BACE1) w miejscu β indukuje peptydy Aβ5-X poprzez alternatywne rozszczepianie białka prekursorowego amyloidu

text: WPROWADZENIE Enzym β-sekretazy, enzym rozszczepiający białko prekursorowe amyloidu 1 (BACE1) w miejscu β, tnie białko prekursorowe amyloidu (APP) w pierwszym etapie wytwarzania peptydu β-amyloidu (Aβ). Zatem BACE1 jest kluczowym celem dla kandydującego leczenia modyfikującego przebieg choroby Alzheimera. W poprzednim rozpoznawczym badaniu biomarkerów Aβ stwierdziliśmy, że leczenie inhibitorem BACE1 skutkowało obniżonymi poziomami Aβ1-34 wraz ze zwiększonym Aβ5-40, co sugeruje, że te rodzaje Aβ mogą być nowymi biomarkerami farmakodynamicznymi w badaniach klinicznych. Zbadaliśmy teraz, czy to samo dotyczy ludzi. METODY W badaniu zaślepionym dla badacza, kontrolowanym placebo i randomizowanym badaniu zdrowym osobom (n=18) przydzielono losowo pojedynczą dawkę 30 mg LY2811376 (n=6), 90 mg LY2811376 (n=6), lub placebo (n=6). Zastosowaliśmy hybrydową immunopowinowactwo-spektrometrię masową (HI-MS) i testy immunoenzymatyczne do monitorowania różnych peptydów Aβ. WYNIKI Tutaj przedstawiamy zależne od dawki zmiany w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) Aβ1-34, Aβ5-40 i Aβ5-X po leczeniu inhibitorem BACE1 LY2811376. Aβ5-40 i Aβ5-X wzrastały w zależności od dawki, co odzwierciedlają dwie niezależne metody, podczas gdy Aβ1-34 zmniejszało się w zależności od dawki. WNIOSEK Stosując HI-MS po raz pierwszy w badaniu, w którym pacjenci byli leczeni inhibitorem BACE, potwierdzamy, że CSF Aβ1-34 może być użyteczny w badaniach klinicznych nad inhibitorami BACE1 do monitorowania zaangażowania celu. Ponieważ jest mniej hydrofobowy niż dłuższe formy Aβ, jest mniej podatny na przedanalityczne czynniki zakłócające, a zatem może być bardziej stabilnym markerem. Za pomocą niezależnych technik pomiarowych pokazujemy również, że hamowanie BACE1 u ludzi jest związane z przetwarzaniem APP na peptydy Aβ skrócone na N-końcu poprzez szlak niezależny od BACE1. REJESTRACJA BADANIA ClinicalTrials.gov NCT00838084. Zarejestrowano: Po raz pierwszy otrzymano: 23 stycznia 2009 r. Ostatnia aktualizacja: 14 lipca 2009 r. Ostatnia weryfikacja: lipiec 2009 r.


title: Choroby sercowo-naczyniowe u Chińczyków, Malajów i Indian w Singapurze. I. Różnice w śmiertelności.

text: CEL BADANIA Celem badania była analiza różnic w umieralności z powodu głównych chorób układu krążenia (choroba niedokrwienna serca, choroba nadciśnieniowa i choroba naczyń mózgowych) wśród Chińczyków, Malajów i Hindusów w Singapurze. KONSTRUKCJA Badanie było sondażem wykorzystującym krajowe dane rejestracyjne zgonów w Singapurze za okres pięciu lat 1980-1984. Do analiz wykorzystano podstawową przyczynę zgonu, zakodowaną zgodnie z dziewiątą wersją Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób. USTAWIENIE Badanie ograniczono do niezależnego stanu wyspiarskiego Singapuru, zamieszkałego przez 2,53 mln (Chińczycy 76,5%, Malajowie 14,8%, Indianie 6,4%, inni 2,3%). Uważa się, że rejestracja zgonów została zakończona. TEMATY Wszystkie zarejestrowane zgony w przedziale wiekowym 30-69 lat w okresie badania zostały przeanalizowane według grup etnicznych. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI Indianie mieli wyższą śmiertelność z powodu choroby niedokrwiennej serca niż inne grupy etniczne u obu płci, ze standaryzowanym względem wieku względnym ryzykiem dla Indian vs. Chińczyków (mężczyźni 3,8, kobiety 3,4), Hindusów vs Malajów (mężczyźni 1,9, kobiety 1,6), oraz Malajowie przeciwko Chińczykom (mężczyźni 2,0, kobiety 2,2). Nadmierna śmiertelność Indian spadała wraz z wiekiem. W przypadku choroby nadciśnieniowej Malajowie mieli najwyższą śmiertelność, ze standaryzowanym względem wieku względnym ryzykiem dla Malajów vs Chińczyków (mężczyźni 3,4, kobiety 4,4), Malajów vs Hindusów (mężczyźni 2,0, kobiety 2,5) oraz Hindusów vs Chińczyków (mężczyźni 1,6, kobiety 1,6). W przypadku choroby naczyniowo-mózgowej różnice etniczne były niewielkie, z wyjątkiem niższych wskaźników wśród kobiet chińskich, ze standaryzowanym względem wieku ryzykiem względnym dla Malajów vs Chińczyków (mężczyźni 1,1, kobiety 1,9), Malajów vs Hindusów (mężczyźni 1,0, kobiety 1,1) oraz Hindusów vs Chińczyków ( mężczyźni 1,1, kobiety 1,7). WNIOSKI Istnieją znaczące różnice w umieralności z powodu trzech głównych chorób sercowo-naczyniowych w różnych grupach etnicznych Singapuru.


title: Lokalizacja białek na mikroskopach elektronowych z wykorzystaniem nanoskopii fluorescencyjnej

text: Pełny portret komórki wymaga szczegółowego opisu jej topografii molekularnej: białka muszą być powiązane z określonymi organellami. Immunocytochemiczna mikroskopia elektronowa może ujawnić lokalizacje białek z rozdzielczością nanometrową, ale jest ograniczona jakością wiązania, niedoborem przeciwciał i niedostępnością antygenów. Tutaj opisujemy korelacyjną fluorescencyjną mikroskopię elektronową do nanoskopowej lokalizacji białek na mikrografach elektronowych. Oznaczyliśmy białka fluorescencyjnymi białkami Citrine lub tdEos i dokonaliśmy ich ekspresji w Caenorhabditis elegans, utrwaliliśmy robaki i osadzaliśmy je w plastiku. Zobrazowaliśmy znakowane białka z ultracienkich skrawków za pomocą mikroskopii stymulowanej redukcji emisji (STED) lub mikroskopii lokalizacji fotoaktywowanej (PALM). Fluorescencja korelowała z organellami zobrazowanymi na mikrofotografii elektronowej z tych samych przekrojów. Wykorzystaliśmy te metody do lokalizacji histonów, białka mitochondrialnego i presynaptycznego białka projekcji gęstej na mikrografach elektronowych.


title: Składnik flawonoidowy izoramnetyna in vitro hamuje proliferację i indukuje apoptozę w komórkach Eca-109.

text: Izorhamnetyna jest jednym ze składników flawonoidów, które były stosowane w leczeniu chorób serca. Ostatnio w naszym laboratorium badano przeciwnowotworowe działanie izoramnetyny in vitro na ludzką linię komórkową raka płaskonabłonkowego przełyku Eca-109. Gdy komórki Eca-109 wystawiono in vitro na stopniowane dawki izorhamnetyny (0-80 µg/ml) odpowiednio przez 48 godzin, izorhamnetyna wykazywała działanie cytostatyczne na leczone komórki, z IC(50) wynoszącym 40+/-0,08 mikrog/ml, jak oszacowano w teście MTT. Hamowanie proliferacji przez izoramnetynę wykryto w teście wykluczenia z błękitem trypanowym, teście tworzenia klonów, teście immunocytochemicznym PCNA i analizie (3) H-tymidyny. Dystrybucję cyklu komórkowego mierzono za pomocą FCM. Stwierdzono, że żywotność komórek Eca-109 była znacząco ograniczana przez izoramnetynę. W porównaniu z negatywną grupą kontrolną, leczona grupa, która była narażona na izoramnetynę, miała zwiększoną populację w fazie G(0)/G(1) z 74,6 do 84, podczas gdy miała znaczące zmniejszenie w fazie G(2)/M z 11,9 do 5,8 . Oprócz działania cytostatycznego, izoramnetyna wykazywała również działanie stymulujące apoptozę. Typową morfologię apoptotyczną, taką jak kondensacja i fragmentacja jąder i błony pęcherzykowej komórek apoptotycznych, można było obserwować za pomocą transmisyjnego mikroskopu elektronowego. Co więcej, gwałtowny wzrost wskaźnika apoptozy między grupą kontrolną i leczoną został wykryty przez FCM z 6,3 do 16,3. Aby zbadać możliwe mechanizmy molekularne leżące u podstaw hamującego wzrostu i stymulującego apoptozę działania izoramnetyny, FCM wykryło ekspresję sześciu genów związanych z proliferacją i śmiercią. Ekspresja bcl-2, c-myc i H-ras była obniżona, podczas gdy Bax, c-fos i p53 uległy zwiększeniu. Jednak eksperymenty in vivo były wymagane w celu dalszego potwierdzenia przeciwrakowego działania izoramnetyny. Podsumowując, izoramnetyna wydaje się być silnym lekiem przeciwko rakowi przełyku ze względu na swój potencjał in vitro nie tylko do hamowania proliferacji, ale także indukowania apoptozy komórek Eca-109.


title: Kwas arachidonowy w nerkach szczura z cukrzycą

text: W izolowanej perfundowanej nerce szczura kwas arachidonowy wywołuje zależne od cyklooksygenazy zwężenie naczyń poprzez aktywację receptorów PGH2/TxA2; odpowiedzi są wzmocnione w nerkach szczurów z cukrzycą. W badaniu tym zbadano rolę cyklooksygenazy-1/cyklooksygenazy-2 we wzmocnionym działaniu zwężającym naczynia nerkowe kwasu arachidonowego u szczurów z cukrzycą streptozotocyną. Stwierdzono również uwalnianie 20-HETE, ponieważ doniesiono, że ten eikozanoid wywołuje zależne od cyklooksygenazy zwężenie naczyń. Potwierdziliśmy, że reakcje zwężające naczynia krwionośne na kwas arachidonowy były wzmocnione w nerkach szczura z cukrzycą, co było związane z 2-krotnie większym wzrostem uwalniania 6-ketoPGF1alfa, który wykorzystano jako wskaźnik aktywności cyklooksygenazy. Jeden i trzy mikrogramy kwasu arachidonowego zwiększały ciśnienie perfuzji odpowiednio o 85 +/- 37 i 186 +/- 6 mm Hg w nerkach szczurów z cukrzycą w porównaniu z odpowiednio 3 +/- 1 i 17 +/- 8 mm Hg w kontrolować nerki szczura. Hamowanie obu izoform cyklooksygenazy za pomocą indometacyny (10 mikromoli/l) znosiło odpowiedź zwężającą naczynia krwionośne na kwas arachidonowy zarówno w nerkach szczurów z cukrzycą, jak i kontrolnych, podczas gdy hamowanie cyklooksygenazy-2 za pomocą nimesulidu (5 mikromoli/l) zmniejszało odpowiedzi ciśnienia perfuzji do 1 i 3 mikrograma kwasu arachidonowego tylko w nerkach szczura z cukrzycą do odpowiednio 15 +/- 8 i 108 +/- 26 mm Hg, co jest zgodne z 3-krotnym wzrostem ekspresji cyklooksygenazy-2 w korze nerkowej. Uwalnianie 20-HETE z nerki szczura z cukrzycą zmniejszyło się prawie 6-krotnie i nie było zwiększone w odpowiedzi na kwas arachidonowy. Wyniki te pokazują, że działanie zwężające naczynia nerkowe kwasu arachidonowego zależy wyłącznie od aktywności cyklooksygenazy, bez dowodów na udział 20-HETE; u szczurów z cukrzycą aktywność cyklooksygenazy-2 przyczynia się do zwężającego naczynia nerkowe działania kwasu arachidonowego.


title: Dwa motywy sekwencji z HIF-1alfa wiążą się z miejscem wiązania DNA p53.

text: Istnieją dowody na to, że czynnik indukowany hipoksją 1alfa (HIF-1alfa) oddziałuje z supresorem guza p53. Aby scharakteryzować domniemane oddziaływanie, zmapowaliśmy wiązanie domeny rdzeniowej p53 (p53c) z szeregiem unieruchomionych peptydów pochodzących z HIF-1alfa i znaleźliśmy dwa motywy sekwencji peptydów, które wiązały się z p53c z powinowactwem mikromolowym w roztworze. Jedna sekwencja sąsiadowała, a druga pokrywała się z dwiema resztami proliny domeny degradacji zależnej od tlenu (P402 i P564), które działają jako przełączniki dla zależnej od tlenu regulacji HIF-1alfa. Powinowactwo wiązania było niezależne od stanu hydroksylacji P564. Na podstawie spektroskopii NMR stwierdziliśmy, że te motywy sekwencji wiążą się z miejscem wiązania DNA p53c. Ponieważ dwie sekwencje są homologiczne i rozdzielone 120 resztami, a jedna znajduje się w w dużej mierze nieustrukturyzowanej domenie transaktywacyjnej, spekulujemy, że każdy motyw sekwencji w HIF-1alfa wiąże się z inną podjednostką tetrameru p53, co prowadzi do bardzo ścisłego wiązania. Dane dotyczące wiązania wspierają propozycję, że p53 zapewnia drogę degradacji w niedotlenionych komórkach nowotworowych HIF-1alfa, który nie jest hydroksylowany na dwóch resztach proliny.


title: Funkcjonalnie scharakteryzowany zestaw testowy indukowanych ludzkich pluripotencjalnych komórek macierzystych

text: Indukowane przez człowieka pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) stanowią ekscytujące możliwości badania rozwoju i modelowania chorób in vitro. Jednak zgłoszona zmienność w zachowaniu iPSC postawiła pod znakiem zapytania ich użyteczność. Stworzyliśmy zestaw testowy 16 linii iPSC od siedmiu osób w różnym wieku, płci i stanie zdrowia i szczegółowo scharakteryzowaliśmy linie pod względem pluripotencji i zdolności do końcowego różnicowania. Zgodnie ze standardowymi procedurami w dwóch niezależnych laboratoriach, 13 z linii iPSC dało początek funkcjonalnym neuronom ruchowym o zakresie wydajności podobnym do ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (ESC). Chociaż trzy linie iPSC były odporne na różnicowanie neuronalne, wczesna neuralizacja uratowała ich wydajność. W związku z tym wszystkie 16 linii iPSC przeszło rygorystyczny test zdolności różnicowania pomimo różnic w kariotypach i ekspresji wczesnych markerów pluripotencji i transgenów. Ten zestaw testowy iPSC i ESC jest solidnym źródłem informacji dla osób zainteresowanych podstawową biologią komórek macierzystych i ich zastosowaniami.


title: Różnicowa regulacja aktywacji kinazy MAP przez nowy wariant składania ludzkiej kinazy MAP fosfatazy-2.

text: Fosfataza 2 kinazy MAP (MKP-2) jest członkiem rodziny fosfataz o podwójnej specyficzności, która działa w celu inaktywacji szlaków sygnałowych kinaz ERK i JNK MAP. Tutaj identyfikujemy nowy ludzki wariant MKP-2 (MKP-2-S) pozbawiony miejsca wiązania kinazy MAP, ale zachowujący domenę katalityczną fosfatazy. Endogenne transkrypty i białka MKP-2-S znaleziono w komórkach raka piersi PC3 i MDA-MB-231, a także w ludzkich biopsjach prostaty. Transfekcja komórkowa MKP-2-S spowodowała powstanie białka jądrowego o masie 33 kDa, które wykazywało aktywność fosfatazy porównywalną z wcześniej opisaną długą formą MKP-2 (MKP-2-L). Ze względu na brak motywu oddziałującego z kinazą (KIM), MKP-2-S nie wiązał się z JNK ani ERK; MKP-2-L wiązał ERK iw mniejszym stopniu JNK. Obrót białka w MKP-2-S eksprymowanym w adenowirusie był przyspieszony w stosunku do MKP-2-L, z większą podatnością na degradację za pośrednictwem proteosomów. MKP-2-S zachował swoją zdolność do dezaktywacji JNK w podobny sposób jak MKP-2-L i był skutecznym inhibitorem stymulowanej przez LPS indukcji COX-2. Jednak w przeciwieństwie do MKP-2-L, MKP-2-S nie był w stanie odwrócić aktywacji ERK wywołanej przez surowicę lub znacząco zahamować proliferację komórek śródbłonka. Odkrycia te ujawniają występowanie nowego wariantu składania MKP-2, który nie jest zdolny do wiązania ERK i może mieć znaczenie w rozregulowaniu aktywności kinazy MAP w pewnych stanach chorobowych, szczególnie w rakach piersi i prostaty.


title: Mieloperoksydaza działa jako mediator profibrotyczny w migotaniu przedsionków

text: Obserwacyjne badania kliniczne i badania ex vivo wykazały silny związek między migotaniem przedsionków a stanem zapalnym. Nie wiadomo jednak, czy zapalenie jest przyczyną, czy konsekwencją migotania przedsionków i które specyficzne mediatory zapalne mogą zwiększać podatność przedsionków na migotanie. Tutaj przedstawiamy doświadczalne i kliniczne dowody na mechanistyczny udział mieloperoksydazy (MPO), enzymu hemu, którego ekspresja jest obfita przez neutrofile, w patofizjologii migotania przedsionków. Myszy z niedoborem MPO traktowane wstępnie angiotensyną II (AngII) w celu wywołania aktywacji leukocytów wykazywały niższą obfitość w tkance przedsionkowej produktu MPO, 3-chlorotyrozyny, zmniejszoną aktywność metaloproteinaz macierzy i tępe zwłóknienie przedsionków w porównaniu z myszami typu dzikiego. Po stymulacji elektrofizjologicznej prawego przedsionka myszy z niedoborem MPO były chronione przed migotaniem przedsionków, które ustępowało po przywróceniu MPO. Ludzie z migotaniem przedsionków mieli wyższe stężenia MPO w osoczu i większe obciążenie MPO w tkance prawego przedsionka w porównaniu z osobami pozbawionymi migotania przedsionków. W przedsionkach MPO kolokalizowało ze znacznie zwiększonym tworzeniem 3-chlorotyrozyny. Nasze dane pokazują, że MPO jest kluczowym warunkiem przebudowy strukturalnej mięśnia sercowego, co prowadzi do zwiększonej podatności na migotanie przedsionków.


title: Znajomość i stosowanie antykoncepcji wtórnej wśród pacjentek żądających przerwania ciąży.

text: Wyniki ankiety przeprowadzonej wśród 769 pacjentek uczęszczających do Kliniki Kontroli Płodności na Uniwersytecie St. Wykazano potrzebę poradnictwa w zakresie stosowania pigułek i prezerwatyw oraz ochrony przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Stwierdzono również brak znajomości metod postkoitalnych. Ankieta została przeprowadzona między 1 kwietnia 1991 r. a 31 stycznia 1992 r. Wśród respondentów znalazły się mniejszości afro-karaibskie (8%) i Azjaci (9%). 307 przypadków stosowało mniej skuteczną formę antykoncepcji w momencie poczęcia, zwykle zmianę z pigułki na prezerwatywy. Spośród 171 osób zgłaszających niepowodzenie antykoncepcji 93 zauważyło pęknięcie lub przeciekanie prezerwatywy; 13, prezerwatywa odpadająca podczas stosunku; 32, niekonsekwentne stosowanie prezerwatyw;l 32, zapomnienie o zażyciu tabletek antykoncepcyjnych lub zażyciu antybiotyków razem z pigułką; i 1, późne wstrzyknięcie octanu medroksyprogesteronu. 45 z 309 osób, które zaszły w ciążę podczas używania prezerwatyw, rozpoznało potencjalną awarię prezerwatywy, a tylko 20 próbowało zastosować antykoncepcję awaryjną, taką jak pigułka po stosunku. Tylko 30% ze 171 pacjentów z rozpoznaną wadą prezerwatywy i 12% z 210, którzy nie stosowali żadnej antykoncepcji, miało odpowiednią wiedzę o istnieniu, czasie i źródle pigułek po stosunku; tj. 20% z 381. Tylko 2% ze 171. 2% z 381 pacjentek posiadało wiedzę na temat zakładania wkładki wewnątrzmacicznej po stosunku. Mając wybór między nieplanowaną ciążą a antykoncepcją po stosunku, większość (718 z 769) wolała stosować antykoncepcję po stosunku. Informację o antykoncepcji udzielił 501 lekarz ogólny, 102 poradni planowania rodziny, a 163 nie otrzymało porady medycznej. Istniała wiedza na temat metod antykoncepcji po stosunku. Wiedza na temat radzenia sobie z zapomnianymi tabletkami, ostrymi wymiotami, ciężką biegunką i równoczesnym leczeniem antybiotykami wśród 422 pacjentów, którzy kiedykolwiek stosowali dwuskładnikową pigułkę, również była zróżnicowana. 19% z 372 pacjentów leczonych przez lekarzy ogólnych znało 4 poprawne odpowiedzi, ale 50% z 50 pacjentów w poradniach planowania rodziny odpowiedziało poprawnie 4 razy. Różnic nie można było wyjaśnić innymi cechami demograficznymi.


title: Udomowienie i dywergencja drożdży piwnych Saccharomyces cerevisiae

text: Chociaż udomowienie zwierząt gospodarskich, zwierząt domowych i upraw jest dobrze udokumentowane, nadal nie jest jasne, w jakim stopniu drobnoustroje związane z produkcją żywności również zostały poddane selekcji przez człowieka i skąd pochodzi mnóstwo szczepów przemysłowych. Tutaj przedstawiamy genomy i fenomeny 157 przemysłowych drożdży Saccharomyces cerevisiae. Nasze analizy pokazują, że dzisiejsze drożdże przemysłowe można podzielić na pięć podlinii, które są genetycznie i fenotypowo oddzielone od szczepów dzikich i pochodzą od zaledwie kilku przodków dzięki złożonym wzorom udomowienia i lokalnej dywergencji. Fenotypowanie na dużą skalę i analiza genomu dodatkowo wykazują silną selekcję branżową pod kątem tolerancji na stres, wykorzystania cukru i produkcji smaku, podczas gdy cykl płciowy i inne fenotypy związane z przetrwaniem w naturze wykazują rozkład, szczególnie w przypadku drożdży piwnych. Łącznie wyniki te rzucają światło na pochodzenie, historię ewolucyjną i różnorodność fenotypową drożdży przemysłowych oraz dostarczają zasobów do dalszej selekcji doskonałych szczepów. SPINACZ.


title: Przewaga Amblyomma americanum jako wektora patogenów atakujących człowieka w Stanach Zjednoczonych.

text: Do lat 90. Amblyomma americanum była uważana przede wszystkim za gatunek uciążliwy, ale kleszcz o mniejszym znaczeniu jako wektor patogenów odzwierzęcych atakujących człowieka. Dzięki niedawnym odkryciom Ehrlichia chaffeensis, Ehrlichia ewingii i „Borrelia lonestari” znaczenie kleszczy samotnej gwiazdy dla zdrowia publicznego nie jest już kwestionowane. W ciągu najbliższych 25 lat prawdopodobnie wzrośnie liczba zachorowań na choroby u ludzi wywołane przez patogeny związane z A. americanum. W oparciu o obecne trajektorie i historyczne precedensy, wzrost będzie napędzany głównie czynnikami biologicznymi i środowiskowymi, które zmieniają rozmieszczenie geograficzne i intensywność przenoszenia patogenów odzwierzęcych. Zmiany socjologiczne i demograficzne, które wpływają na prawdopodobieństwo kontaktu wysoce podatnych ludzi z zakażonymi kleszczami samotnikowymi, oprócz postępów w zakresie możliwości diagnostycznych i krajowych wysiłków w zakresie nadzoru, również przyczynią się do przewidywanego wzrostu liczby rozpoznanych przypadków choroby.


title: Mutacje bialleliczne w PALB2 powodują niedokrwistość Fanconiego podtyp FA-N i predysponują do raka u dzieci

text: PALB2 został niedawno zidentyfikowany jako partner wiążący jądra BRCA2. Bialleiczne mutacje BRCA2 powodują niedokrwistość Fanconiego podtyp FA-D1 i predysponują do nowotworów dziecięcych. Zidentyfikowaliśmy patogenne mutacje w PALB2 (znanej również jako FANCN) w siedmiu rodzinach dotkniętych anemią Fanconiego i rakiem we wczesnym dzieciństwie, wykazując, że bialleliczne mutacje PALB2 powodują nowy podtyp niedokrwistości Fanconiego, FA-N, i podobnie jak bialleliczne mutacje BRCA2, powodują wysokie ryzyko raka u dzieci.


title: Długie tandemowe macierze złożonych jednostek powtarzalnych w telomerach Chironomus.

text: Sklonowany fragment DNA o długości 340 pz wycięty przez EcoRI z genomu Chironomus pallividittatus został zlokalizowany w telomerach przez hybrydyzację in situ, jak również w łącznikach między telomerami. W innych regionach chromosomów nie zaobserwowano hybrydyzacji. Zbadano również inny sklonowany fragment EcoRI o długości 525 bp. Reprezentuje to częściową duplikację sekwencji o długości 340 pz. Eksperymenty z hybrydyzacją blotów genomowych pokazują, że sekwencja o długości 340 pz jest reprezentatywną jednostką monomeryczną tandemowo powtarzających się macierzy, które stanowią 1,2% genomu Chironomus, średnio 300 kb na telomer. Jednostka powtórzona zawiera dwa rodzaje podpowtórzeń, z których każde występuje dwa razy na jednostkę powtórzoną. Eksperymenty z hybrydyzacją Northern blot pokazują, że sekwencje związane z telomerem są transkrybowane do odrębnych rodzajów RNA o wielkości około 20 kb. Omówiono ewolucję tego związanego z telomerem DNA.


title: Lokalizacja izoform kanałów Na+ w połączeniu przedsionkowo-komorowym i węźle przedsionkowo-komorowym u szczura.

text: TŁO Aktywność elektryczna węzła przedsionkowo-komorowego (AVN) jest funkcjonalnie niejednorodna, ale nie wiadomo, w jaki sposób odnosi się to do różnych typów komórek i trójwymiarowej struktury AVN. Aby rozwiązać ten problem, zbadaliśmy ekspresję Na(V)1.5 i innych izoform kanałów Na+ w AVN. METODY I WYNIKI Szczurze AVN zidentyfikowano za pomocą barwienia trichromem Massona wraz z immunoznakowaniem białek markerowych: koneksyny40, koneksyny43, desmoplakiny, przedsionkowego peptydu natriuretycznego oraz kanału 4 aktywowanego hiperpolaryzacją i bramkowanego cyklicznymi nukleotydami. Ekspresję kanału Na+ badano metodą immunohistochemiczną z izoformą -specyficzne przeciwciała na kanał Na+. Na(V)1.1 był rozprowadzany w podobny sposób jak Na(V)1.5. Nie wykryto Na(V)1.2. Znakowanie Na(V)1.3 było obecne we włóknach nerwowych i ciałach komórek (ale nie w miocytach) i było obfite w penetrującej wiązce przedsionkowo-komorowej (AV) i wiązce wspólnej, ale było znacznie mniej liczne w innych regionach. Znakowanie Na(V)1,5 było obfite w mięśniu sercowym przedsionka i komory oraz lewej gałęzi pęczka Hisa. Znakowanie Na(V)1.5 było nieobecne w otwartym węźle, penetrującym pęczku AV, pęczku pierścienia AV i pęczku wspólnym, ale obecne na obniżonym poziomie w dolnym rozszerzeniu węzła i strefie przejściowej. Nie wykryto Na(V)1.6. WNIOSKI Nasze odkrycia dostarczają molekularnych dowodów na istnienie wielu typów komórek elektrofizjologicznych w złączu AV. Upośledzone przewodzenie AV w wyniku mutacji lub utraty Na(V)1,5 musi być wynikiem upośledzenia przewodzenia w wejściach AVN (rozciągnięcie węzłów i strefa przejściowa dolna) lub wyjściach (gałęzie wiązki), a nie w samym AVN (węzeł otwarty). i penetrujący wiązkę AV).


title: Ruch pęcherzykowy komórek B w śledzionie aktywnie ogranicza humoralną odpowiedź immunologiczną.

text: Komórki B pęcherzyka (FO) i strefy brzeżnej (MZ) są utrzymywane w odrębnych miejscach w śledzionie, ale genetyczna podstawa tego rozdziału jest nadal zagadkowa. Obecnie donosimy, że sekwestracja komórek B wymaga specyficznej dla linii regulacji receptorów migrujących przez czynnik transkrypcyjny Klf2. Co więcej, używając myszy ukierunkowanych na geny, pokazujemy, że zmieniona migracja komórek B ze śledziony nadaje znaczący fenotyp in vivo nabierania funkcji komórkom FO B, w tym zdolność do szybkiej odpowiedzi na antygeny związane z MZ i patogeny w limfocytach T zależnych od limfocytów T. sposób. Praca ta pokazuje, że u zwierząt typu dzikiego naiwne komórki FO B są aktywnie usuwane z MZ, co ogranicza ich zdolność do reagowania na patogeny krwiopochodne.


title: Interleukina-2 i zapalenie indukują różne programy transkrypcyjne, które promują różnicowanie efektorowych limfocytów T cytolitycznych.

text: Interleukina(IL)-2 i stan zapalny regulują wytwarzanie efektorowych i cytolitycznych limfocytów T (CTL) podczas infekcji. Przedstawiamy złożoną zależność między IL-2 a sygnałami zapalnymi podczas różnicowania CTL. Stymulacja IL-2 indukowała czynnik transkrypcyjny eomezoderminę (Eomes), podwyższoną transkrypcję perforyny (Prf1) i stłumioną ponowną ekspresję markerów pamięci CTL Bcl6 i IL-7Ralfa. Wiązanie Eomów i STAT5 z regionami cis-regulacyjnymi Prf1 korelowało z inicjacją transkrypcji (zwiększona rekrutacja polimerazy RNA II do promotora Prf1). Zapalenie (CpG, IL-12) wzmacniało ekspresję IL-2Ralfa i czynnika transkrypcyjnego T-bet, ale przeciwdziałało późnym Eomom i indukcji perforyny, jednocześnie zapobiegając represjom IL-7Ralfa przez IL-2. Po zakażeniu myszy wirusem limfocytowego zapalenia opon i opon mózgowo-rdzeniowych, efektorowe komórki T CD8(+) z niedoborem IL-2Ralfa eksprymowały więcej Bcl6, ale mniej perforyny i granzymu B, tworzyły mniej KLRG-1(+) i CTL z ekspresją T-bet i słabo zabijały . Zatem zapalenie wpływa zarówno na różnicowanie CTL efektorowych, jak i pamięciowych, podczas gdy trwała stymulacja IL-2 promuje efektorowe kosztem rozwoju CTL pamięci.


title: Sąsiedzkie czynniki ryzyka gruźlicy w Hongkongu.

text: TŁO Istnieją doniesienia, że gruźlica (TB) jest związana z ubóstwem, zwłaszcza w krajach rozwijających się. Hongkong jest jednym z niewielu obszarów uprzemysłowionych o wysokiej zachorowalności na gruźlicę, gdzie poprzednie doniesienia na temat skutków ubóstwa na poziomie sąsiedztwa były sprzeczne. CEL Zbadanie przestrzennego rozmieszczenia gruźlicy i jego związku z sąsiedzkimi czynnikami ryzyka. METODA Łącznie 17 294 przypadków gruźlicy zgłoszonych w latach 2005-2007 przypisano do poziomu okręgu okręgu okręgowego (DCCA) i pośrednio standaryzowano według wieku i płci przy użyciu danych ze spisu ludności z 2006 roku. Standaryzowany wskaźnik gruźlicy skorelowano z sąsiedzkimi czynnikami ryzyka sklasyfikowanymi według domen rodzinnych, etnicznych, ekonomicznych i środowiskowych. WYNIKI Pośredni stosunek standaryzowany na wiek i płeć wykazał przestrzennie zróżnicowany wzorzec i był istotnie związany ze wszystkimi czynnikami sąsiedztwa w analizie jednowymiarowej. Jedynie stan cywilny, miejsce urodzenia i niski dochód gospodarstwa domowego były niezależnie związane ze standaryzowanym wskaźnikiem gruźlicy w analizie wieloczynnikowej. WNIOSEK Pomimo faktycznego wyeliminowania ubóstwa absolutnego przez dobrze rozwinięty system pomocy społecznej, niski dochód gospodarstwa domowego w sąsiedztwie był istotnie związany z gruźlicą, niezależnie od miejsca urodzenia, stanu cywilnego i innych czynników ryzyka.


title: Stabilność genomowa i supresja guza przez kofaktor APC/C Cdh1

text: Kompleks promujący anafazę lub cyklosom (APC/C) jest ligazą białkową ubikwityny, która wraz z Cdc20 lub Cdh1 kieruje białka cyklu komórkowego do degradacji. APC/C–Cdh1 specyficznie promuje degradację białek w późnej mitozie i G1. Zmutowane zarodki pozbawione Cdh1 umierają w E9,5–E10,5 z powodu defektów endoreduplikacji komórek trofoblastów i nieprawidłowego funkcjonowania łożyska. Tej śmiertelności zapobiega się, gdy Cdh1 ulega ekspresji w łożysku. Komórki z niedoborem Cdh1 proliferują nieefektywnie i gromadzą liczbowe i strukturalne aberracje chromosomalne, co wskazuje, że Cdh1 przyczynia się do utrzymania stabilności genomu. Zwierzęta heterozygotyczne Cdh1 wykazują zwiększoną podatność na spontaniczne nowotwory, co sugeruje, że Cdh1 działa jako haploniedostateczny supresor nowotworu. Te heterozygotyczne myszy wykazują również kilka defektów w zachowaniu związanych ze zwiększoną proliferacją komórek macierzystych w układzie nerwowym. Wyniki te wskazują, że Cdh1 jest wymagane do zapobiegania nieplanowanej proliferacji specyficznych komórek progenitorowych i ochrony komórek ssaków przed niestabilnością genomową.


title: Rozwój podstawowej opieki paliatywnej.

text: Chociaż 65% osób z chorobą nowotworową chce umrzeć w domu, tylko około 30% udaje się to zrobić.1,2 Rząd zdecydowany na wybór pacjentów musi poprawić tę liczbę.3 Rozwój usług opieki paliatywnej w ramach podstawowej opieki zdrowotnej ma kluczowe znaczenie dla uświadomienia sobie oczekiwania umierających ludzi. Takie usługi mogą również oferować ważne możliwości rozszerzenia wspomagającej opieki humanitarnej na wcześniejszym etapie, nie tylko dla osób z rakiem, ale także z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, chorobą neuronu ruchowego i niewydolnością serca, na przykład, które również często potrzebują opieki paliatywnej. Specjaliści podstawowej opieki zdrowotnej mają potencjał i zdolność do zapewnienia opieki u schyłku życia większości pacjentów, pod warunkiem odpowiedniego przeszkolenia, zasobów i, w razie potrzeby, specjalistycznej porady.4,5 Mają wspólne wartości ze specjalistami opieki paliatywnej — holistyczna, skoncentrowana na pacjencie opieka. dostarczane w kontekście rodzin i przyjaciół.6 Jednak do niedawna, poza lekarzami rodzinnymi Macmillan i doradcami pielęgniarskimi, podjęto niewiele kompleksowych inicjatyw dotyczących siły roboczej w podstawowej opiece zdrowotnej, które skupiały się na opiece u schyłku życia. Wielu pacjentów onkologicznych i ich opiekunów doświadcza egzystencjalnego cierpienia na długo przed śmiercią.7 Rozpoznawanie i łagodzenie takiego cierpienia jest ważne, ale często jest ono nierozpoznawane lub pomijane przez służby skupiające się na terminalnej fazie choroby. Zespoły podstawowej opieki zdrowotnej mogą znać pacjentów przez długi czas. Mogą łatwo zidentyfikować pacjentów z rejestrów nowotworów i chorób przewlekłych, którzy mogliby skorzystać na wczesnym podejściu do opieki paliatywnej. Takich pacjentów mogliby zidentyfikować klinicyści, zadając sobie jedno proste pytanie: „Czy byłbym zaskoczony, gdyby mój pacjent umrzeć w ciągu najbliższych 12 miesięcy?”8. opieki, poprzez zespół, z którym wielu pacjentów ma ceniony długoterminowy związek. Opieka paliatywna musi zostać rozszerzona na pacjentów z chorobami nienowotworowymi, którzy mają podobne obawy, a w niektórych przypadkach nawet większe niezaspokojone potrzeby niż pacjenci onkologiczny.9 Postęp specjalistów medycyny paliatywnej jest utrudniony przez takie kwestie, jak niepewność co do najskuteczniejszych modeli opieki, brak wiedzy nienowotworowej i obawy związane z presją na usługi specjalistyczne. Lekarze rodzinni i pielęgniarki środowiskowe mogą być liderem w zapewnianiu opieki paliatywnej pacjentom z nieuleczalną niewydolnością narządową. Pierwszym krokiem w takim podejściu jest omówienie i uzgodnienie celów opieki. Plany zarządzania są odpowiednio dostosowywane. Priorytetem jest skuteczna kontrola objawów i utrzymanie jakości życia. W świetle tych ważnych możliwości godny ubolewania jest fakt, że w nowej umowie o ogólne usługi medyczne nie nadano priorytetu opiece paliatywnej. W ciągu dnia inne rozwiązania mające na celu osiągnięcie wskaźników jakości mają pierwszeństwo. W nocy iw weekendy nowe usługi opieki nieplanowej (które odpowiadają za zapewnienie opieki przez 75% godzin w tygodniu) są jeszcze gorzej skonfigurowane niż poprzednie świadczenia poza godzinami pracy, aby ułatwić umieranie w domu. Takie służby specjalizują się w radzeniu sobie w nagłych wypadkach i jako takie często mają trudności z zaspokojeniem medycznych, pielęgniarskich i socjalnych potrzeb osób umierających i ich rodzin. Zmiany te w znacznym stopniu wpłyną na opiekę nad umierającymi i mogą zwiększyć liczbę przyjęć do szpitali. Jednak jedna ważna inicjatywa nabiera rozpędu w ramach podstawowej opieki zdrowotnej. Ramy Złotych Standardów są źródłem informacji o organizacji proaktywnej opieki paliatywnej w społeczności i są wspierane przez finansowanie z Cancer Services Collaborative, Macmillan Cancer Relief i National Lottery. w ten sposób ułatwia skuteczną opiekę w społeczności. Inne niedawno zainicjowane mechanizmy rozwoju podstawowej opieki paliatywnej obejmują szkolenie lekarzy rodzinnych szczególnie zainteresowanych opieką paliatywną oraz nową inicjatywę w Anglii dotyczącą końca życia w celu poprawy świadczenia opieki paliatywnej przez lekarzy ogólnych i dzielenia się przykładami dobrych praktyk. Aby wesprzeć taki rozwój, konieczne jest, aby podstawowa opieka paliatywna była wspierana przez odpowiednią bazę akademicką.11 Jest to wprawdzie trudny obszar, na którym należy podejmować badania, ale w ostatnich latach poczyniono postępy w opracowywaniu modeli koncepcyjnych i architektur badawczych do celów problemów życiowych. Teraz musimy oprzeć się na tej pracy, aby zapewnić, że zdobyte zrozumienie i spostrzeżenia można przełożyć na skuteczne interwencje. Każda osoba z postępującą chorobą ma prawo do opieki paliatywnej.12 Pacjenci pragną uspokajającej profesjonalnej obecności w obliczu śmierci. Lekarze rodzinni i pielęgniarki środowiskowe cieszą się zaufaniem pacjentów i są w stanie zapewnić skuteczną, sprawiedliwą i dostępną opiekę paliatywną. Stanie się tak tylko wtedy, gdy będą mieli odpowiedni czas i środki oraz będą pracować w systemie, który zachęca do takiej opieki. Pacjenci, którzy otrzymują całościowe wsparcie w społeczności, mogą rzadziej wymagać kosztownego przyjęcia do szpitala i często bezowocnego leczenia pod koniec życia.


title: Skutki samodzielnego stosowania antykoncepcji awaryjnej.

text: TŁO Doraźna antykoncepcja po stosunku zapobiega ciąży, ale musi być przepisana przez lekarza i przyjęta w ciągu 72 godzin od stosunku. Zaproponowano, aby antykoncepcja awaryjna była dostępna bez recepty. Przeprowadziliśmy badanie, aby dowiedzieć się, jak kobiety mogą się zachowywać, jeśli otrzymają zapas awaryjnych tabletek antykoncepcyjnych do trzymania w domu. METODY Przydzieliliśmy 553 kobietom wymienny zapas hormonalnych tabletek antykoncepcji awaryjnej do zabrania do domu (grupa terapeutyczna) i 530 kobietom do stosowania antykoncepcji awaryjnej uzyskanej podczas wizyty u lekarza (grupa kontrolna). Częstość stosowania antykoncepcji awaryjnej, stosowanie innych środków antykoncepcyjnych oraz częstość niechcianej ciąży określono w obu grupach kobiet rok później. WYNIKI Do analizy udostępniono wyniki 549 kobiet z grupy leczonej i 522 kobiet z grupy kontrolnej. Trzysta siedemdziesiąt dziewięć kobiet w grupie leczonej (69 procent) i 326 kobiet z grupy kontrolnej (62 procent) dostarczyło szczegółowych informacji podczas obserwacji. Sto osiemdziesiąt kobiet w grupie leczonej (47 procent) przynajmniej raz stosowało antykoncepcję awaryjną. Wśród osób, które odesłały ankietę, 98 procent prawidłowo stosowało antykoncepcję awaryjną. Nie było żadnych poważnych skutków ubocznych. Osiemdziesiąt siedem kobiet w grupie kontrolnej (27 procent) przynajmniej raz stosowało antykoncepcję awaryjną (P<0,001 dla porównania z grupą leczoną). Kobiety w grupie leczonej nie były bardziej skłonne do wielokrotnego stosowania antykoncepcji awaryjnej. Stosowanie przez nich innych metod antykoncepcji nie różniło się od stosowania kobiet z grupy kontrolnej. W grupie leczonej było 18 niezamierzonych ciąż i 25 w grupie kontrolnej (ryzyko względne 0,7; 95% przedział ufności, 0,4 do 1,2). WNIOSKI Ułatwienie dostępu do antykoncepcji awaryjnej nie zaszkodzi i może zmniejszyć odsetek niechcianych ciąż.


title: Koaktywator splicingu pre-mRNA.

text: Antygen macierzy jądrowej rozpoznawany przez przeciwciało monoklonalne (mAb) B1C8 jest nowym białkiem bogatym w serynę (S) i argininę (R) związanym z kompleksami splicingowymi i jest tutaj nazywany SRm160 (białko macierzy związane z SR o masie 160 kD). SRm160 zawiera wiele powtórzeń SR, ale w przeciwieństwie do białek z rodziny czynników splicingowych SR, nie ma motywu rozpoznawania RNA. SRm160 i pokrewne białko SRm300 (300-kD antygen macierzy jądrowej rozpoznawany przez mAb B4A11) tworzą kompleks wymagany do splicingu specyficznych pre-mRNA. Kompleks SRm160/300 łączy się z kompleksami splicingowymi i promuje splicing poprzez interakcje z białkami z rodziny SR. Wiązanie SRm160/300 z pre-mRNA jest zwykle również zależne od U1 snRNP i jest stabilizowane przez U2 snRNP. Tak więc SRm160/300 tworzy wiele interakcji ze składnikami związanymi bezpośrednio z ważnymi miejscami w pre-mRNA. Wyniki sugerują, że kompleks białek macierzy jądrowej SRm160 i SRm300 działa jako koaktywator splicingu pre-mRNA.