title: Cyklina A2 jest białkiem wiążącym RNA, które kontroluje translację mRNA Mre11

text: Cyklina A2 aktywuje zależne od cyklin kinazy Cdk1 i Cdk2 i ulega ekspresji na podwyższonych poziomach od fazy S do wczesnej mitozy. Odkryliśmy, że zmutowane myszy, które nie mogą podnieść poziomu cykliny A2, są niestabilne chromosomowo i podatne na nowotwory. U podstaw niestabilności chromosomów leży brak regulacji w górę nukleazy rekombinacji mejotycznej 11 (Mre11) w fazie S, co prowadzi do upośledzenia rozdzielczości zablokowanych widełek replikacyjnych, niewystarczającej naprawy pęknięć dwuniciowego DNA i nieprawidłowej segregacji chromosomów siostrzanych. Nieoczekiwanie cyklina A2 kontrolowała obfitość Mre11 poprzez C-końcową domenę wiążącą RNA, która selektywnie i bezpośrednio wiąże transkrypty Mre11, aby pośredniczyć w ładowaniu i translacji polisomów. Dane te ujawniają, że cyklina A2 jest mechanistycznie zróżnicowanym regulatorem replikacji DNA, łączącym wieloaspektowe funkcje zależne od kinazy z rolą niezależną od kinazy, zależną od wiązania RNA, która zapewnia odpowiednią naprawę typowych błędów replikacji.


title: Pobieranie próbek klastrowych w celu oceny zasięgu szczepień: przegląd doświadczeń z uproszczoną metodą pobierania próbek.

text: Rozszerzony program szczepień (EPI) wykorzystuje uproszczoną metodę próbkowania grupowego, opartą na losowym doborze 210 dzieci w 30 klastrach po 7 dzieci, w celu oszacowania poziomów szczepień. W artykule dokonano analizy wyników tej metody w badaniach rzeczywistych i symulowanych komputerowo. Do analizy udostępniono wyniki z 60 rzeczywistych badań przeprowadzonych w 25 krajach, w sumie 446 szacunków próby objęcia szczepieniami. 83% wyników próby miało 95% granice ufności w granicach + lub -10%, a żadne z ankiet nie miało 95% granic ufności przekraczających + lub -13%. Ponadto, dla celów symulacji komputerowej ustanowiono 12 hipotetycznych warstw populacji ze wskaźnikami szczepień w zakresie od 10% do 99%, a 10 hipotetycznych społeczności utworzono, przypisując im różne proporcje każdej z warstw. Te symulowane ankiety również potwierdziły trafność metody EPI: ponad 95% wyników było mniej niż + lub - 10% rzeczywistej średniej populacji. Precyzja tej metody, oszacowana na podstawie wyników zarówno rzeczywistych, jak i symulowanych badań, jest uznawana za zadowalającą dla wymagań EPI. Wśród rzeczywistych badań odsetek wyników, których granice ufności przekroczyły + lub - 10%, był największy (50%), gdy zakres szczepień w próbie wynosił 45%-54%.


title: Różnice płci w korzystaniu ze świadczeń opieki zdrowotnej.

text: TŁO Badania wykazały, że kobiety częściej korzystają z usług opieki zdrowotnej niż mężczyźni. Wykorzystaliśmy ważne zmienne niezależne, takie jak socjodemograficzne i stan zdrowia pacjenta, aby zbadać różnice między płciami w korzystaniu z tych usług i kosztach. METODY Nowi dorośli pacjenci (N = 509) zostali losowo przydzieleni do lekarzy pierwszego kontaktu w uniwersyteckim ośrodku medycznym. Korzystanie z usług opieki zdrowotnej i związane z nimi opłaty były monitorowane przez 1 rok opieki. Samooceny stanu zdrowia mierzono za pomocą skróconego formularza badania Medical Outcomes Study-36 (SF-36). W analizach statystycznych kontrolowaliśmy stan zdrowia, informacje socjodemograficzne i specjalizację lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. WYNIKI Kobiety miały istotnie niższy samooceny stanu zdrowia oraz niższe średnie wykształcenie i dochody niż mężczyźni. Kobiety miały istotnie większą średnią liczbę wizyt w poradni podstawowej i usług diagnostycznych niż mężczyźni. Średnie opłaty za opiekę podstawową, opiekę specjalistyczną, leczenie w nagłych wypadkach, usługi diagnostyczne oraz roczne opłaty ogółem były znacznie wyższe w przypadku kobiet niż mężczyzn; nie było jednak różnic w średnich hospitalizacjach i opłatach szpitalnych. Po sprawdzeniu stanu zdrowia, danych socjodemograficznych i przydziału do kliniki kobiety nadal miały wyższe opłaty medyczne we wszystkich kategoriach opłat z wyjątkiem hospitalizacji. WNIOSKI Kobiety mają wyższe wykorzystanie usług medycznych i wyższe opłaty z tego tytułu niż mężczyźni. Chociaż adekwatność tych różnic nie została określona, wyniki te mają wpływ na opiekę zdrowotną.


title: Rekombinowany ludzki czynnik martwicy nowotworu podawany w 24-godzinnej infuzji dożylnej. Badanie I fazy i badanie farmakologiczne.

text: Rekombinowany ludzki czynnik martwicy nowotworu (rH-TNF) jest cytokiną o bezpośrednich właściwościach przeciwnowotworowych. W fazie I próby podawaliśmy w sposób ciągły rH-TNF przez 24 godziny. Udzieliliśmy łącznie 115 kursów terapii 50 pacjentom. Dawki wahały się od 4,5 do 645 mikrogramów rH-TNF/m2. Toksyczność ogólnoustrojowa, w tym gorączka, dreszcze, zmęczenie i niedociśnienie, wzrastała wraz z podaną dawką rH-TNF. Dawki większe niż 454 mikrogramy/m2 często powodowały silny letarg i zmęczenie, co uniemożliwiało wypisanie pacjenta ze szpitala po zakończeniu terapii. Toksycznością ograniczającą dawkę było niedociśnienie, a pięciu pacjentów leczonych dwoma najwyższymi dawkami wymagało leczenia dopaminą. Inna toksyczność narządowa była niewielka i samoistnie ustępowała po 48 godzinach. 24-godzinne wlewy rH-TNF były związane ze znacznym spadkiem poziomu cholesterolu w surowicy i lipoprotein o dużej gęstości. Badania farmakokinetyczne z zastosowaniem testu immunoabsorpcji enzymatycznej wykazały szczytowe poziomy rH-TNF w osoczu wynoszące 90-900 pg/ml. Pomimo ciągłego wlewu rH-TNF nie osiągnięto poziomu w stanie stacjonarnym. Zalecana dawka fazy II dla rH-TNF w postaci 24-godzinnej ciągłej infuzji wynosi 545 mikrogramów/m2.


title: Wykrywanie i porównanie mutacji receptorów naskórkowego czynnika wzrostu w komórkach i płynie złośliwego wysięku opłucnowego w niedrobnokomórkowym raku płuca.

text: Komórki lub płyn bezkomórkowy ze złośliwego wysięku opłucnowego mogą być ważnym materiałem klinicznym do badań przesiewowych mutacji receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) u pacjentów z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC). Jednak ich przydatność w wykrywaniu mutacji nie została dobrze porównana. Do tego badania zrekrutowaliśmy 26 chorych na NSCLC z Azji Wschodniej ze złośliwym wysiękiem opłucnowym, określiliśmy status mutacji EGFR zarówno w komórkach, jak i dopasowanym płynie bezkomórkowym za pomocą sekwencjonowania i PCR wzbogaconego mutacją. Po porównaniu spektrum mutacji stwierdziliśmy, że zarówno komórki, jak i wolny od komórek płyn opłucnowy mogą być wykonalną próbką kliniczną do wykrywania mutacji EGFR w nieoperacyjnym NSCLC przy zastosowaniu czułych testów genotypowania. Sekwencjonowanie bezpośrednie może pominąć znaczną część mutacji w tych heterogenicznych próbkach. Bardziej czułe metody, takie jak PCR wzbogacony w mutacje i skanowanie genów, mogą dostarczyć bardziej wiarygodnych informacji o mutacjach.


title: Materiały i metody Rys. Odniesienia S1 do S15 Materiały pomocnicze online

text: Endosomalne receptory Toll-podobne (TLR) 7 i 9 rozpoznają patogeny wirusowe i indukują sygnały prowadzące do aktywacji cytokin prozapalnych zależnych od jądrowego czynnika κB (NF-κB) i interferonów typu I (IFN) zależnych od interferonu czynnika regulacyjnego 7 (IRF7). . Rozpoznanie wirusowych kwasów nukleinowych przez TLR9 wymaga jego rozszczepienia w przedziale endolizosomalnym. Tutaj pokazujemy, że sygnały TLR9 prowadzące do aktywacji IFN typu I, ale nie geny cytokin prozapalnych, wymagają przemieszczenia TLR9 z endosomów do wyspecjalizowanych organelli związanych z lizosomami. Ponadto identyfikujemy białko adaptacyjne-3 jako kompleks białkowy odpowiedzialny za przemieszczanie TLR9 do tego przedziału subkomórkowego. Nasze wyniki ujawniają wewnątrzkomórkowy mechanizm bifurkacji sygnałów TLR9 przez selektywny ruch receptorów w systemie endosomalnym.


title: Metoda prędkości sedymentacji w ultrawirówce analitycznej do badania oddziaływań białko-białko.

text: Analiza sedymentacji w ultrawirówce analitycznej może być wykorzystana do wykrywania oddziaływań makrocząsteczkowych. Za każdym razem, gdy dwie cząsteczki wchodzą w interakcję, masa powstałego kompleksu wzrasta, co znajduje odzwierciedlenie w zachowaniu sedymentacji. W tym rozdziale omówimy, jak to zjawisko można wykorzystać do określenia ilościowych parametrów interakcji. Podano przykład oddziaływania jednoniciowego białka wiążącego DNA z podjednostką holoenzymu polimerazy DNA III wraz z dokładnym omówieniem powiązanej teorii i opisem algorytmów oceny.


title: Trendy strukturalne w starzejącej się szyjce kości udowej i trzonie bliższym: analiza danych z III Ogólnopolskiego Badania Egzaminacyjnego Badania Zdrowia i Żywienia dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej.

text: Skany bioder dorosłych w USA w wieku 20-99 lat, uzyskane w ramach Trzeciego Narodowego Badania Zdrowia i Żywienia (NHANES III) przy użyciu dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej (DXA) zostały przeanalizowane za pomocą programu do analizy strukturalnej. Program analizuje wąskie (szerokość 3 mm) regiony w określonych miejscach w bliższej części kości udowej w celu pomiaru gęstości mineralnej kości (BMD), a także obszarów przekroju (CSA), momentów bezwładności przekroju (CSMI), modułów przekroju, podokostnowych szerokości i szacowaną średnią grubość kory. Przedstawiono tutaj pomiary na nielatynoskiej podgrupie białej, składającej się z 2719 mężczyzn i 2904 kobiet, dla obszaru korowego w poprzek proksymalnego trzonu 2 cm dystalnie od krętarza mniejszego oraz mieszanego obszaru korowo-beleczkowego w najwęższym punkcie szyjki kości udowej. Pozorne trendy wiekowe w BMD i module przekroju były badane dla obu regionów według płci po korekcie na masę ciała. Spadek BMD wraz z wiekiem w wąskiej szyi był podobny do obserwowanego w regionie szyi Hologic; BMD w szybie również spadło, choć w wolniejszym tempie. Odmienny wzór zaobserwowano dla modułu przekroju; co więcej, ten wzór zależał od płci. W szczególności moduł przekroju zarówno w obszarze wąskiej szyi, jak i trzonu pozostaje prawie stały do piątej dekady u kobiet, a następnie spadał wolniej niż BMD. U samców wskaźnik wąskiej części szyjnej zmniejszał się nieznacznie do piątej dekady, a następnie pozostawał prawie stały, podczas gdy moduł przekroju trzonu był statyczny do piątej dekady, a następnie stale wzrastał. Pozornym mechanizmem niezgodności między BMD a modułem przekroju jest liniowa ekspansja średnicy podokostnowej u obu płci iw obu regionach, która ma tendencję do mechanicznego kompensowania utraty netto masy kostnej rdzenia. Wyniki te sugerują, że utrata masy kostnej stawu biodrowego z wiekiem niekoniecznie oznacza zmniejszoną wytrzymałość mechaniczną. Moduły przekroju szyjki kości udowej u osób starszych mieszczą się średnio w 14% wartości młodych u kobiet i w 6% u mężczyzn.


title: Przekształcenie krwi w mózg: komórki zawierające antygeny neuronalne wytworzone in vivo ze szpiku kostnego.

text: Komórki macierzyste szpiku kostnego dają początek różnym liniom krwiotwórczym i ponownie zasiedlają krew przez całe dorosłe życie. Pokazujemy, że w szczepie myszy niezdolnych do rozwoju komórek linii mieloidalnej i limfoidalnej przeszczepione dorosłe komórki szpiku kostnego migrowały do mózgu i różnicowały się w komórki, które wyrażały antygeny swoiste dla neuronów. Odkrycia te wskazują na możliwość, że komórki pochodzące ze szpiku kostnego mogą stanowić alternatywne źródło neuronów u pacjentów z chorobami neurodegeneracyjnymi lub uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego.


title: Negatywna metoda barwienia do wysokorozdzielczej mikroskopii elektronowej wirusów.

text: Streszczenie Opracowano prostą technikę badania zewnętrznej postaci i struktury cząstek wirusa. Wysoki kontrast z dobrą konserwacją uzyskuje się przez zmieszanie preparatów wirusowych z 1% kwasem fosforowolframowym o pH 7,5 i natryskiwanie bezpośrednio na klisze nośne z węglem pod mikroskopem elektronowym. Opisano zastosowanie tej techniki do wirusa mozaiki tytoniu i wirusa żółtej mozaiki rzepy. Rozwiązano szczegóły strukturalne sugerowane metodami dyfrakcji rentgenowskiej.


title: Nef indukuje wiele genów zaangażowanych w syntezę i wychwyt cholesterolu w komórkach T zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1.

text: Kilka ostatnich doniesień wskazuje, że cholesterol może odgrywać ważną rolę w replikacji ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 (HIV-1). Zbadaliśmy wpływ zakażenia HIV-1 na biosyntezę i wychwyt cholesterolu za pomocą mikromacierzy. HIV-1 zwiększył ekspresję genów cholesterolu zarówno w transformowanych liniach limfocytów T, jak i pierwotnych limfocytach T CD4(+). Zgodnie z naszymi danymi z mikromacierzy, włączanie mewalonianu i octanu znakowanego 14C było zwiększone w komórkach zakażonych HIV-1. Nasze dane pokazują również, że zmiany w biosyntezie i wychwytywaniu cholesterolu obserwuje się tylko w obecności funkcjonalnego Nef, co sugeruje, że zwiększona synteza cholesterolu może przyczyniać się do wzmocnienia zakaźności wirionów i replikacji wirusa za pośrednictwem Nef.


title: Długie niekodujące RNA jako rusztowanie modułowe kompleksów modyfikacji histonów

text: Długie międzygenowe niekodujące RNA (lincRNA) regulują stany chromatyny i dziedziczenie epigenetyczne. Tutaj pokazujemy, że lincRNA HOTAIR służy jako rusztowanie dla co najmniej dwóch różnych kompleksów modyfikacji histonów. Domena 5' HOTAIR wiąże policomb represyjny kompleks 2 (PRC2), podczas gdy domena 3' HOTAIR wiąże kompleks LSD1/CoREST/REST. Zdolność do spętania dwóch odrębnych kompleksów umożliwia składanie PRC2 i LSD1 za pośrednictwem RNA oraz koordynuje ukierunkowanie PRC2 i LSD1 na chromatynę w celu uzyskania sprzężonej metylacji lizyny 27 histonu H3 i demetylacji lizyny 4 . Nasze wyniki sugerują, że lincRNA mogą służyć jako rusztowania, zapewniając powierzchnie wiążące do łączenia wybranych enzymów modyfikujących histony, określając w ten sposób wzór modyfikacji histonów w genach docelowych.


title: Terapeutyczne usuwanie amyloidu przez przeciwciała do składnika amyloidu P w surowicy.

text: TŁO Złogi włókienek amyloidu, które powodują ogólnoustrojową amyloidozę, zawsze zawierają niewłókniste prawidłowe białko osocza, składnik surowiczego amyloidu P (SAP). Lek (R)-1-[6-[(R)-2-karboksy-pirolidyn-1-ylo]-6-okso-heksanoilo]pirolidyno-2-karboksylowy (CPHPC) skutecznie usuwa SAP z osocza, ale pozostawia niektóre SAP w złogach amyloidowych, które mogą być specyficznie ukierunkowane przez terapeutyczne przeciwciała IgG anty-SAP. W mysiej amyloidozie typu A wiązanie tych przeciwciał z resztkowym SAP w złogach amyloidowych aktywuje dopełniacz i powoduje szybkie usuwanie amyloidu przez wielojądrzaste komórki olbrzymie pochodzące z makrofagów. METODY Przeprowadziliśmy otwarte badanie I fazy z pojedynczą eskalacją dawki z udziałem 15 pacjentów z ogólnoustrojową amyloidozą. Po pierwszym użyciu CPHPC do wyczerpania krążącego SAP, wstrzyknęliśmy w pełni humanizowane monoklonalne przeciwciało anty-SAP IgG1. Ze względów bezpieczeństwa nie włączono pacjentów z klinicznymi objawami zajęcia serca. Monitorowano czynność narządów, markery stanu zapalnego i obciążenie amyloidem. WYNIKI Nie wystąpiły żadne poważne zdarzenia niepożądane. Reakcje na wlew wystąpiły u niektórych początkowych biorców większych dawek przeciwciała; reakcje zostały zmniejszone poprzez spowolnienie szybkości infuzji u późniejszych pacjentów. Po 6 tygodniach pacjenci, którzy otrzymali wystarczającą dawkę przeciwciał w stosunku do obciążenia amyloidem, mieli zmniejszoną sztywność wątroby, mierzoną za pomocą przejściowej elastografii. U tych pacjentów zaobserwowano również poprawę czynności wątroby w związku ze znacznym zmniejszeniem obciążenia wątroby w amyloidzie, co wykazano za pomocą scyntygrafii SAP i pomiaru objętości zewnątrzkomórkowej za pomocą rezonansu magnetycznego. Zaobserwowano również zmniejszenie obciążenia amyloidem nerek i kurczenie się węzłów chłonnych obciążonych amyloidem. WNIOSKI Leczenie CPHPC, a następnie przeciwciałem anty-SAP bezpiecznie wywołało usuwanie złogów amyloidowych z wątroby i niektórych innych tkanek. (Finansowany przez GlaxoSmithKline; Numer ClinicalTrials.gov, NCT01777243.).


title: Gen LPA, pochodzenie etniczne i zdarzenia sercowo-naczyniowe

text: Wstęp: Związek polimorfizmów pojedynczego nukleotydu LPA (SNP), izoform apolipoproteiny(a) i lipoprotein(a) [Lp(a)] z poważnymi niepożądanymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi (MACE) w różnych grupach etnicznych nie jest dobrze poznany. Metody: SNP LPA, izoformy apolipoproteiny(a), Lp(a) i utlenione fosfolipidy na poziomach apolipoproteiny B-100 (OxPL-apoB) zmierzono u 1792 osób rasy czarnej, 1030 rasy białej i 597 osób pochodzenia latynoskiego włączonych do badania Dallas Heart Study. Określono ich współzależne relacje i prospektywny związek z MACE po medianie 9,5-letniej obserwacji. Wyniki: LPA SNP rs3798220 był najbardziej rozpowszechniony u Latynosów (42,38%), rs10455872 u białych (14,27%), a rs9457951 u czarnych (32,92%). Korelacja każdego z tych SNP z główną wielkością izoformy apolipoproteiny(a) była wysoce zmienna i przebiegała w różnych kierunkach wśród grup etnicznych. W całej kohorcie analiza regresji Coxa z dostosowaniem do wielu zmiennych wykazała, że kwartyle 4 Lp(a) i OxPL-apoB były związane ze współczynnikami ryzyka (95% przedział ufności) dla czasu do MACE wynoszącego 2,35 (1,50–3,69, p<0,001) oraz 1,89 (1,26–2,84, P=0,003) w porównaniu z kwartylem 1. Dodanie głównej izoformy apolipoproteiny(a) i 3 SNP LPA do tych modeli osłabiało ryzyko, ale istotność została utrzymana zarówno dla Lp(a), jak i OxPL-apoB. Oceniając czas do MACE w określonych grupach etnicznych, Lp(a) był pozytywnym predyktorem, a wielkość głównej izoformy apolipoproteiny(a) była odwrotnym predyktorem u osób rasy czarnej, wielkość głównej izoformy apolipoproteiny(a) była odwrotnym predyktorem w białych, a OxPL-apoB był pozytywnym predyktorem u Latynosów. Wnioski: Częstość występowania i związek SNP LPA z wielkością izoform apolipoproteiny(a), poziomami Lp(a) i OxPL-apoB są wysoce zmienne i specyficzne dla pochodzenia etnicznego. Związek z MACE najlepiej wyjaśnić podwyższonymi poziomami Lp(a) lub OxPL-apoB w osoczu, pomimo znaczących różnic etnicznych w markerach genetycznych LPA.


title: Kinaza białkowa CK2 moduluje funkcje rozwojowe białka Rab17 reagującego na kwas abscysynowy z kukurydzy.

text: Białko reagujące na kwas abscysynowy, Rab17 kukurydzy, jest silnie fosforylowanym białkiem obfitującym w późną embriogenezę, zaangażowanym w reakcje roślin na stres. W tym badaniu dostarczamy dowodów na znaczenie fosforylacji Rab17 przez kinazę białkową CK2 w procesach związanych ze wzrostem w warunkach stresowych. Pokazujemy specyficzną interakcję Rab17 z podjednostkami regulatorowymi CK2 CK2 beta-1 i CK2 beta-3 oraz że interakcje te nie zależą od stanu fosforylacji Rab17. Obrazowanie fluorescencyjne żywych komórek zarówno CK2 jak i Rab17 wskazuje, że wewnątrzkomórkowa dynamika Rab17 jest regulowana przez fosforylację CK2. Znaleźliśmy zarówno podjednostki CK2 beta, jak i Rab17 rozmieszczone w cytoplazmie i jądrze. W przeciwieństwie do tego, katalityczne podjednostki alfa CK2 i zmutowane białko Rab17 (mRab17), które nie jest substratem dla fosforylacji CK2, pozostają gromadzone w jąderkach. Dwukolorowy obraz pokazuje, że holoenzym CK2 gromadzi się głównie w jądrze. Oceniono znaczenie fosforylacji Rab17 in vivo w roślinach transgenicznych. Nadekspresja Rab17, ale nie mRab17, zatrzymuje proces kiełkowania nasion w warunkach stresu osmotycznego. Zatem rola Rab17 w procesach wzrostu jest pośredniczona poprzez jego fosforylację przez kinazę białkową CK2.


title: Zmniejszone stężenie tlenku azotu w osoczu u osób z nadciśnieniem pierwotnym.

text: Pacjenci z samoistnym nadciśnieniem wykazują osłabione zależne od śródbłonka odpowiedzi rozszerzające naczynia krwionośne, co można w dużej mierze przypisać zmniejszonej bioaktywności tlenku azotu (NO). Dlatego zmierzyliśmy produkt końcowy NO, azotan plus azotyn (tlenek azotu) i zbadaliśmy związek między stopniem nadciśnienia a poziomem azotanów w osoczu i azotynów u pacjentów z nadciśnieniem pierwotnym. Połączone stężenie azotanów i azotynów w osoczu, końcowych produktów metabolizmu NO, było zmniejszone u osób z nadciśnieniem pierwotnym w porównaniu do osób z grupy kontrolnej (15,7±1,1 w porównaniu z 22,8±1,4 mmol x L(-1), P< 0,001); osoby z nadciśnieniem granicznym wykazywały wartości pośrednie między tymi z pozostałych dwóch grup (18,2 +/- 1,2 mmol x L(-1), P<0,001). Stężenie tlenku azotu w osoczu wykazywało istotną odwrotną korelację zarówno ze skurczowym, jak i rozkurczowym ciśnieniem krwi. Stężenie podstawowe tlenku azotu w osoczu było obniżone, przynajmniej w krążeniu obwodowym, u osób z nadciśnieniem pierwotnym.


title: Izolacja mutantów dysmutazy ponadtlenkowej u Escherichia coli: czy dysmutaza ponadtlenkowa jest niezbędna do życia tlenowego?

text: Transpozony Mu niosące marker oporności na chloramfenikol zostały wstawione do sklonowanych genów sodA i sodB Escherichia coli kodujących odpowiednio dysmutazę ponadtlenkową manganu (MnSOD) i dysmutazę ponadtlenkową żelaza (FeSOD), tworząc mutacje i fuzje genów. Zmutowane geny sodA lub sodB zostały wprowadzone do chromosomu bakteryjnego przez wymianę alleliczną. Wykazano, że powstałe mutanty nie mają odpowiedniej SOD na podstawie pomiarów aktywności i analizy immunoblot. W warunkach tlenowych, w bogatej pożywce, brak FeSOD lub MnSOD nie miał większego wpływu na wzrost lub wrażliwość na generator ponadtlenku, parakwat. W pożywce minimalnej wzrost tlenowy nie był zaburzony, ale wrażliwość na parakwat była zwiększona, szczególnie u mutanta sodA. Otrzymano również podwójnego mutanta sodA sodB całkowicie pozbawionego SOD. Był zdolny do wzrostu aerobowego w bogatym podłożu, nie miał wpływu na poziom katalazy i był bardzo wrażliwy na parakwat i nadtlenek wodoru; podwójny mutant nie był w stanie rosnąć w warunkach tlenowych na pożywce z minimalną glukozą. Wzrost można przywrócić usuwając tlen, dostarczając plazmid nadprodukujący SOD lub uzupełniając pożywkę 20 aminokwasami. Wywnioskowano, że całkowity brak SOD w E. coli powoduje warunkową wrażliwość na tlen.


title: Późna prezentacja osób zakażonych wirusem HIV.

text: Późna prezentacja pozostaje poważnym problemem pomimo radykalnie poprawionych rokowań realizowanych przez ART. Definiujemy pierwszy przypadek opieki nad HIV w przebiegu zakażenia jako „późny”, jeśli widoczna jest choroba oportunistyczna definiująca AIDS lub jeśli liczba limfocytów T CD4+ wynosi <200/mikrol. W świecie zachodnim około 10 i 30% osób zakażonych HIV nadal ma limfocyty T CD4+ odpowiednio <50 i <200/mikrol; szacunki są znacznie wyższe dla krajów rozwijających się. Diagnostyka i leczenie chorób oportunistycznych oraz intensywna wspomagająca opieka szpitalna mają pierwszeństwo przed ART. Korzyści płynące z niezwłocznego rozpoczęcia ART, to znaczy, gdy choroby oportunistyczne są nadal aktywne, obejmują szybsze ustępowanie chorób oportunistycznych i zmniejszenie ryzyka nawrotu. Wadą niezwłocznego rozpoczęcia ART może być toksyczność, interakcje lekowe i zapalny zespół rekonstytucji immunologicznej (IRIS). Wśród osób bezobjawowych lub skąpoobjawowych z późnym objawem, u których rozpoczyna się ART i profilaktykę pierwotną, u około 10-20% wystąpią objawy toksyczności leków lub nierozpoznanych powikłań oportunistycznych, w tym IRIS, które wymagają odpowiednich terapii. W niniejszym przeglądzie opisujemy późne zgłoszenie się do opieki HIV, skalę problemu, ocenę późno zgłaszającego się pacjenta i wyzwania związane z rozpoczęciem silnej terapii przeciwretrowirusowej (ART) w przypadku ostrych zakażeń oportunistycznych i innych chorób współistniejących.


title: Szybkie usuwanie wirusa brodawczaka ludzkiego i implikacje dla klinicznego skupienia się na uporczywych zakażeniach.

text: Pracownicy służby zdrowia i opinia publiczna muszą zrozumieć historię naturalną zakażeń szyjki macicy wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV), aby jak najlepiej wykorzystać informacje dostarczane przez nowe molekularne testy przesiewowe. Zbadaliśmy wyniki 800 rakotwórczych infekcji HPV wykrytych u 599 kobiet w momencie włączenia do kohorty populacyjnej (Guanacaste, Kostaryka). Dla poszczególnych infekcji obliczyliśmy skumulowane proporcje trzech punktów końcowych (klirens wirusa, utrzymywanie się bez śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia 2 lub gorszego [CIN2+] lub utrzymywanie się z nowym rozpoznaniem CIN2+) w kolejnych 6-miesięcznych punktach czasowych przez pierwsze 30 miesięcy obserwacji -w górę. Próbki z szyjki macicy badano pod kątem rakotwórczych genotypów HPV przy użyciu metody reakcji łańcuchowej polimerazy zdegenerowanego startera L1. Zakażenia zazwyczaj szybko ustępowały, przy czym 67% (95% przedział ufności [CI] = 63% do 70%) ustępowało do 12 miesięcy. Jednak wśród infekcji, które trwały co najmniej 12 miesięcy, ryzyko rozpoznania CIN2+ do 30 miesięcy wynosiło 21% (95% CI = 15% do 28%). Ryzyko rozpoznania CIN2+ było najwyższe wśród kobiet w wieku poniżej 30 lat z zakażeniami HPV-16, które utrzymywały się przez co najmniej 12 miesięcy (53%; 95% CI = 29% do 76%). Odkrycia te sugerują, że społeczność medyczna powinna podkreślać utrzymywanie się infekcji szyjki macicy HPV, a nie jednorazowe wykrywanie HPV, w strategiach postępowania i komunikatach zdrowotnych.


title: Rola alkoholu w rosyjskim kryzysie śmiertelności.

text: AIMS Uważa się, że alkohol jest ważnym czynnikiem stojącym za gwałtownym wzrostem śmiertelności w latach 1990-94 w Rosji. Jednak wzrost wskaźnika standardowego spożycia alkoholu nie wydaje się być wystarczającym wyjaśnieniem całego wzrostu śmiertelności. W niniejszym badaniu przyjęto nowatorskie podejście do badania roli czynnika alkoholu we wzroście śmiertelności poprzez zbadanie, czy rozbieżność między trendami umieralności a odnotowanym spożyciem alkoholu wynika z niedoszacowania wzrostu spożycia. PROJEKTOWANIE I POMIARY Po pierwsze, wpływ alkoholu na wypadkowość mężczyzn oszacowano na podstawie danych z lat 1959-89. Następnie oszacowany wpływ alkoholu i obserwowany wskaźnik śmiertelności wypadkowej za lata 1990-98 posłużył do odrzucenia spożycia alkoholu w tym okresie. Po trzecie, do przewidywania trajektorii śmiertelności zatrucia alkoholem, wskaźnika zabójstw i śmiertelności z wszystkich przyczyn w latach 1990-98 wykorzystano analizę wsteczną alkoholi. WNIOSKI W latach 1990-98 zaobserwowano znacznie silniejszy wzrost wskaźnika spożycia wstecznego niż w przypadku standardowego wskaźnika spożycia alkoholu. Istniała znaczna luka między obserwowanymi wskaźnikami śmiertelności a wskaźnikami przewidywanymi na podstawie standardowego wskaźnika spożycia alkoholu, podczas gdy przewidywania z wstecznego wskaźnika alkoholu były znacznie bliższe wartości docelowej. WNIOSKI Znaczna część wzrostu śmiertelności w Rosji w latach 1990-94 wydaje się być spowodowana wzrostem spożycia alkoholu w populacji, ale wzrost ten jest rażąco niedoszacowany przez powszechnie stosowany wskaźnik spożycia łączący sprzedaż alkoholu, oszacowanie nielegalnej produkcji alkoholu i proporcji alkoholu. pozytywne gwałtowne zgony.


title: Boczny podwzgórze: główne miejsce pośredniczące w jedzeniu pobudzającym aminokwasami.

text: Boczne zastrzyki do podwzgórza (LH) pobudzającego neuroprzekaźnika glutaminianu lub jego agonistów pobudzających aminokwasów (EAA), kwasu kainowego (KA), kwasu D,L-alfa-amino-3-hydroksy-5-metylo-izoksazolopropionowego (AMPA) lub kwas N-metylo-D-asparaginowy (NMDA) może szybko wywołać intensywną reakcję na karmienie u sytych szczurów. Aby ustalić, czy LH jest rzeczywistym miejscem tego efektu, porównaliśmy zdolność tych związków do stymulowania karmienia po wstrzyknięciu do LH z po wstrzyknięciu do miejsc obejmujących ten region. Spożycie pokarmu w grupach dorosłych samców szczurów mierzono 1 godzinę po wstrzyknięciu glutaminianu (30-900 nmol), KA (0,1-1,0 nmol), AMPA (0,33-3,3 nmol), NMDA (0,33-33,3 nmol) lub nośnika, poprzez przewlekle wszczepiane kaniule prowadzące do jednego z siedmiu miejsc w mózgu. Miejscami tymi były: LH, przednie i tylne końce LH, wzgórze bezpośrednio grzbietowe do LH, ciało migdałowate po bokach LH lub okolice przykomorowe i okołoskrzydłowe przyśrodkowe do LH. Wyniki pokazują, że pomiędzy dawkami i agonistami efekty stymulujące jedzenie były największe przy wstrzyknięciach do LH. W LH glutaminian między 300 a 900 nmol wywoływał zależną od dawki reakcję na jedzenie do 5 g w ciągu 1 godziny (P < 0,01). Każdy z pozostałych agonistów w dawkach 3,3 nmol lub mniej wywoływał reakcje żywieniowe co najmniej 10 g przy wstrzyknięciach w to miejsce. Wstrzyknięcia w inne miejsca mózgu powodowały albo brak jedzenia, albo czasami mniejsze i mniej spójne reakcje na jedzenie.


title: Kompatybilny z Gateway® wektor do wyciszania genów w krwiobiegu z Trypanosoma brucei.

text: Interferencja RNA jest najszybszą metodą generowania warunkowych mutantów typu knockdown w Trypanosoma brucei. Podwójny promotor T7 (pZJM) i wektory łodyga-pętla są szeroko stosowane do generowania stabilnych, indukowalnych linii komórkowych RNAi, przy czym te ostatnie zapewniają ściślejszą kontrolę regulacyjną. Jednak etapy klonowania konstruktów typu łodyga-pętla są kłopotliwe i wymagają albo wielokrotnych etapów klonowania, albo wielofragmentowych reakcji ligacji. Opisujemy rozwój wektora (pTrypRNAiGate) pochodzącego z pLEW100, który wykorzystuje system rekombinacji Gateway® w celu ułatwienia łatwego wytwarzania konstruktów RNA typu spinka do włosów. Podejście to umożliwia wygenerowanie końcowego konstruktu RNAi typu łodyga-pętla z pojedynczego etapu klonowania fragmentu genu pochodzącego z PCR, po którym następuje reakcja rekombinacji in vitro. Nowy wektor ułatwia wysokowydajne zastosowania wyciszania genów i stanowi narzędzie do funkcjonalnej genomiki T. brucei.


title: Przedłużony wpływ suplementacji wapnia na ryzyko gruczolaków jelita grubego w badaniu z randomizacją.

text: TŁO W badaniach randomizowanych wykazano, że suplementacja wapnia zmniejsza ryzyko nawrotu gruczolaków jelita grubego. Jednak czas trwania tego efektu ochronnego po zaprzestaniu aktywnej suplementacji nie jest znany. METODY W badaniu Calcium Polyp Prevention Study 930 osób z wcześniejszym gruczolakiem jelita grubego zostało losowo przydzielonych od listopada 1988 do kwietnia 1992 do otrzymywania placebo lub 1200 mg wapnia pierwiastkowego dziennie przez 4 lata. Calcium Follow-up Study było obserwacyjną fazą badania, w której śledzono występowanie gruczolaka średnio przez 7 lat po zakończeniu randomizowanego leczenia i zbierano informacje dotyczące stosowania w tym czasie leków, witamin i suplementów. Uzyskaliśmy informacje z obserwacji 822 pacjentów, z których 597 przeszło co najmniej jedną kolonoskopię po zakończeniu leczenia w ramach badania i zostało włączonych do tej analizy. Uogólnione modele liniowe zastosowano do obliczenia względnego ryzyka (RR) i 95% przedziałów ufności (CI) dla wpływu randomizowanego leczenia wapniem na ryzyko nawrotu gruczolaka w ciągu pierwszych 5 lat po zakończeniu leczenia w ramach badania iw ciągu kolejnych 5 lat. Testy statystyczne były dwustronne. WYNIKI W ciągu pierwszych 5 lat po zakończeniu randomizowanego leczenia pacjenci z grupy wapnia nadal mieli istotnie i statystycznie istotnie niższe ryzyko wystąpienia jakiegokolwiek gruczolaka niż pacjenci z grupy placebo (31,5% w porównaniu z 43,2%; skorygowany RR = 0,63, 95% CI = 0,46 do 0,87, P = 0,005) oraz mniejsze i nieistotne statystycznie zmniejszenie ryzyka zaawansowanych gruczolaków (skorygowany RR = 0,85, 95% CI = 0,43 do 1,69, P = 0,65). Jednak randomizowane leczenie nie wiązało się z ryzykiem wystąpienia jakiegokolwiek typu polipa w ciągu następnych 5 lat. Wyniki były zasadniczo podobne, gdy analiza była ograniczona do osób, które nie zgłosiły stosowania żadnych suplementów wapnia po zakończeniu fazy leczenia w badaniu. WNIOSEK Ochronny wpływ suplementacji wapnia na ryzyko nawrotu gruczolaka jelita grubego utrzymuje się do 5 lat po zaprzestaniu aktywnego leczenia, nawet przy braku kontynuacji suplementacji.


title: Wpływ DNA na aktywność i hamowanie neutrofilowych proteaz serynowych w plwocinie mukowiscydozy.

text: Niekontrolowana proteoliza przez neutrofilowe proteazy serynowe (NSP) w wydzielinie płuc jest cechą charakterystyczną mukowiscydozy (CF). Wykazaliśmy, że aktywna elastaza neutrofili, proteaza 3 i katepsyna G w plwocinie CF są odporne na hamowanie częściowo przez egzogenne inhibitory proteazy. Ta oporność może wynikać z ich wiązania z zewnątrzkomórkowymi pułapkami neutrofili (NET) wydzielanymi przez aktywowane neutrofile w plwocinie CF oraz z genomowym DNA uwalnianym ze starzejących się i martwych neutrofili. Traktowanie plwociny CF za pomocą DNazy dramatycznie zwiększa jej aktywność elastazy, która może być następnie stechiometrycznie hamowana przez egzogenne inhibitory elastazy. Jednak traktowanie DNazą nie zwiększa aktywności proteazy 3 i katepsyny G, co wskazuje na ich różne rozmieszczenie i/lub wiązanie w plwocinie CF. Oczyszczone neutrofile krwi wydzielają NET, gdy są stymulowane przez oportunistyczne bakterie mukowiscydozy Pseudomonas aeruginosa i Staphylococcus aureus. Aktywności trzech proteaz pozostały niezmienione w tych warunkach, ale późniejsze traktowanie DNazą spowodowało dramatyczny wzrost wszystkich trzech aktywności proteolitycznych. Neutrofile aktywowane jonoforem wapnia nie wydzielały NET, ale uwalniały ogromne ilości aktywnych proteaz, których aktywność nie była modyfikowana przez DNazę. Doszliśmy do wniosku, że NET są rezerwuarami aktywnych proteaz, które chronią je przed inhibicją i utrzymują je w stanie umożliwiającym szybką mobilizację. Połączenie działania inhibitorów proteazy z działaniem środków degradujących DNA może przeciwdziałać szkodliwym skutkom proteolitycznym NSP w wydzielinach CF z płuc.


title: Kliniczne skutki immunizacji Abeta (AN1792) u pacjentów z AD w przerwanym badaniu.

text: TŁO Immunizacja AN1792 (beta-amyloidem [Abeta]1-42) zmniejsza obciążenie płytkami Abeta i zachowuje funkcje poznawcze u transgenicznych myszy APP. Autorzy przedstawiają wyniki badania fazy IIa immunoterapii AN1792 (QS-21) u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną chorobą Alzheimera (AD), które zostało przerwane z powodu zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u 6% zaszczepionych pacjentów. METODY Ta randomizowana, wieloośrodkowa, kontrolowana placebo, podwójnie ślepa próba IM AN1792 225 µg plus adiuwant QS-21 50 µg (300 pacjentów) i sól fizjologiczna (72 pacjentów) obejmowała pacjentów w wieku od 50 do 85 lat z prawdopodobnym AD, Mini- Badanie stanu psychicznego (MMSE) 15 do 26. Iniekcje zaplanowano na miesiące 0, 1, 3, 6, 9 i 12. Oceniono bezpieczeństwo i tolerancję oraz skuteczność pilotażową (skala oceny AD – podskala poznawcza [ADAS-Cog], MRI, bateria testów neuropsychologicznych [NTB], tau w płynie mózgowo-rdzeniowym i Abeta42) oceniano u pacjentów z odpowiedzią na przeciwciała anty-AN1792 (miano immunoglobuliny G > lub = 1:2200). WYNIKI Po doniesieniach o zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych (ogółem 18/300 [6%]), szczepienie przerwano po jednym (2 pacjentów), dwóch (274 pacjentów) lub trzech (24 pacjentów) wstrzyknięciach. Spośród 300 pacjentów leczonych AN1792(QS-21) 59 (19,7%) rozwinęło wcześniej określoną odpowiedź przeciwciał. Oceny z podwójnie ślepą próbą utrzymywano przez 12 miesięcy. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami z odpowiedzią na przeciwciała a grupami placebo dla ADAS-Cog, oceny niepełnosprawności dla otępienia, oceny klinicznej demencji, MMSE lub klinicznego globalnego wrażenia zmiany, ale analizy złożonego wyniku z-score w NTB ujawniły różnice na korzyść osób odpowiadających na przeciwciała (0,03 +/- 0,37 vs -0,20 +/- 0,45; p = 0,020). W małej podgrupie pacjentów, którzy mieli badania płynu mózgowo-rdzeniowego, tau płynu mózgowo-rdzeniowego zmniejszyło się u osób odpowiadających na przeciwciała (n = 11) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo (n = 10; p < 0,001). WNIOSEK Mimo przerwania badanie to wskazuje, że immunoterapia Abeta może być użyteczna w chorobie Alzheimera.


title: Ilościowa charakterystyka choroby przerzutowej w kręgosłupie. Część I. Segmentacja półautomatyczna z wykorzystaniem rejestracji odkształcalnej opartej na atlasie i metody niwelacji.

text: Ilościowa ocena przerzutów do kości jest często uważana za niemierzalną i dlatego pacjenci z przerzutami do układu kostnego są często wykluczani z badań klinicznych. Aby skutecznie oszacować wpływ przerzutów guza w kręgosłupie, wymagana jest dokładna segmentacja kręgu. Ręczna segmentacja może być dokładna, ale wymaga obszernej i czasochłonnej interakcji użytkownika. Potencjalnymi rozwiązaniami automatyzacji segmentacji kręgów zajętych przerzutami są demoniczne metody rejestracji obrazu deformowalnego i metody ustawiania poziomu. Celem tego badania było opracowanie półautomatycznej metody dokładnej segmentacji kręgów noszących nowotwór przy użyciu wyżej wymienionych technik. Dzięki zachowaniu morfologii atlasu, złożony algorytm na poziomie demonów był w stanie dokładnie odróżnić guzy transkorowe od otaczającej tkanki miękkiej o identycznym natężeniu. Algorytm z powodzeniem dokonał segmentacji zarówno trzonu kręgu, jak i trzonu beleczkowego zdrowych kręgów objętych nowotworem. Ta praca potwierdza, że nasze podejście jest równoważne dokładności doświadczonemu użytkownikowi.


title: Aktywacja funkcji lizosomów podczas dojrzewania komórek dendrytycznych.

text: W odpowiedzi na różne bodźce komórki dendrytyczne (DC) przekształcają się z niedojrzałych komórek wyspecjalizowanych w wychwytywaniu antygenu w dojrzałe komórki wyspecjalizowane w stymulacji komórek T. Podczas dojrzewania DC nabywają zwiększoną zdolność do tworzenia i gromadzenia kompleksów peptyd-MHC (główny kompleks zgodności tkankowej) klasy II. Tutaj pokazujemy, że kluczowym mechanizmem odpowiedzialnym za tę zmianę była uogólniona aktywacja funkcji lizosomów. W niedojrzałych DC, zinternalizowane antygeny były powoli degradowane i nieefektywnie wykorzystywane do ładowania peptydów. Indukowana dojrzewaniem aktywacja wakuolowej pompy protonowej, która nasila zakwaszanie lizosomów i proteolizę antygenu, ułatwiając wydajne tworzenie kompleksów peptyd-MHC klasy II. Wydaje się zatem, że funkcja lizosomów w DC jest wyspecjalizowana w regulowanej rozwojowo obróbce zinternalizowanych antygenów.


title: Porównanie metod rozcieńczeń, mikrorozcieńczeń i elucji krążków w agarze do pomiaru synergii cefotaksymu i jego metabolitu z beztlenowcami.

text: Aktywność cefotaksymu (CTX) i dezacetylcefotaksymu (des-CTX) testowano zarówno pojedynczo, jak i w połączeniu z 173 beztlenowymi izolatami klinicznymi. MIC CTX dla 50% z 60 izolatów Bacteroides fragilis wynosiło 22,4 mikrograma/ml w bulionie w porównaniu z 47,4 mikrograma/ml w agarze. Ta zmniejszona skuteczność w agarze była obserwowana u wszystkich badanych gatunków i stoi w wyraźnej sprzeczności z raportowaną skutecznością kliniczną leku. Synergię pomiędzy CTX i des-CTX zaobserwowano w przypadku 70 do 100% izolatów, w tym 60% wszystkich Bacteroides spp. przetestowany. Wyniki podatności w systemie synergii były dobrze skorelowane z tymi odnotowanymi w metodzie elucji z krążka bulionowego obejmującej 32 mikrogramy CTX i 8 mikrogramów des-CTX na ml. Korelacja była gorsza, gdy metoda bulionowa zawierała 16 mikrogramów CTX i 8 mikrogramów des-CTX na ml.


title: Szlak regulacyjny siatkówczaka w raku płuc.

text: Rak płuc jest główną przyczyną zgonów związanych z rakiem, powodując więcej zgonów niż rak piersi, okrężnicy i prostaty łącznie. Szlak regulacyjny Rb-p16 odgrywa zasadniczą rolę w supresji nowotworu w nabłonku płuc. Świadczą o tym prawie powszechne zmiany w składnikach szlaku Rb-p16 w raku płuc oraz zwiększona częstość występowania raka płuc u osób z mutacjami Rb w linii zarodkowej. Co ciekawe, utrata p16 i mutacje Rb preferencyjnie występują w fenotypowo różnych podtypach raka płuc. Analiza ludzkich guzów pozwoliła zidentyfikować postępujące zmiany przednowotworowe, które gromadzą zmiany molekularne w uporządkowanej kolejności. Modyfikacje epigenetycznego genu p16 stanowią wczesne zdarzenie w progresji raka płuc. Niniejszy przegląd podsumowuje badania na ludziach, które wykazują krytyczną rolę szlaku supresorowego nowotworu Rb-p16 w karcynogenezie płuc i omawia, w jaki sposób te odkrycia w połączeniu z genetycznie zmodyfikowanymi modelami myszy znacząco przyczyniły się do naszego zrozumienia patogenezy raka płuc.


title: Testy na wirusa brodawczaka ludzkiego i Papanicolaou do badań przesiewowych w kierunku raka szyjki macicy.

text: TŁO Badania przesiewowe w kierunku raka szyjki macicy oparte na testach na wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) zwiększają czułość wykrywania śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy wysokiego stopnia (stopień 2 lub 3), ale niezależnie od tego, czy ten zysk oznacza naddiagnozę lub ochronę przed przyszłą neoplazją nabłonka szyjki macicy wysokiego stopnia lub rak szyjki macicy jest nieznany. METODY W populacyjnym programie badań przesiewowych w Szwecji, 12 527 kobiet w wieku od 32 do 38 lat zostało losowo przydzielonych w stosunku 1:1 do testu HPV plus testu Papanicolaou (Pap) (grupa interwencyjna) lub samego testu Pap ( Grupa kontrolna). Kobietom z dodatnim wynikiem testu HPV i prawidłowym wynikiem testu Pap proponowano drugie badanie HPV co najmniej 1 rok później, a tym, u których stwierdzono uporczywe zakażenie wirusem HPV tego samego wysokiego ryzyka, zaoferowano następnie kolposkopię z biopsją szyjki macicy. Podobną liczbę podwójnie zaślepionych rozmazów Pap i kolposkopii z biopsją wykonano u losowo wybranych kobiet z grupy kontrolnej. Wykorzystano obszerne dane rejestrowe do obserwacji kobiet przez średnio 4,1 roku. Obliczono względne wskaźniki śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia 2 lub 3 lub raka wykrytego w momencie włączenia do badania i podczas kolejnych badań przesiewowych. WYNIKI W momencie włączenia odsetek kobiet w grupie interwencyjnej, u których stwierdzono zmiany stopnia 2 lub 3 śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy lub raka był o 51% większy (95% przedział ufności [CI], 13 do 102) niż odsetek kobiet w grupie kontrolnej, u których stwierdzono takie zmiany. W kolejnych badaniach przesiewowych odsetek kobiet w grupie interwencyjnej, u których stwierdzono zmiany lub nowotwory stopnia 2 lub 3, był o 42% mniejszy (95% CI, od 4 do 64), a odsetek ze zmianami lub rakiem stopnia 3 wynosił 47%. mniej (95% CI, 2 do 71) niż odsetek kobiet z grupy kontrolnej, u których stwierdzono takie zmiany. Kobiety z przetrwałym zakażeniem HPV pozostawały w grupie wysokiego ryzyka wystąpienia zmian 2 lub 3 stopnia lub raka po skierowaniu na kolposkopię. WNIOSKI Dodanie testu HPV do testu Pap do badań przesiewowych kobiet po 30. roku życia w kierunku raka szyjki macicy zmniejsza częstość występowania śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia 2 lub 3 lub raka wykrytego w kolejnych badaniach przesiewowych. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00479375 [ClinicalTrials.gov].).


title: Przewlekły wysiłek fizyczny zwiększa ekspresję zarówno indukowanej, jak i śródbłonkowej syntezy tlenku azotu w komórkach śródbłonka aorty szczura

text: Przewlekły wysiłek fizyczny zwiększa ekspresję genu śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (eNOS). Nie wiadomo, czy wysiłek fizyczny wpływa na ekspresję indukowalnej syntazy tlenku azotu (iNOS). Dlatego zbadaliśmy wpływ przewlekłego wysiłku na ekspresję iNOS i eNOS w izolowanych komórkach śródbłonka aorty szczura i mięśni gładkich. Pięciotygodniowe samce szczurów Wistar podzielono losowo na grupy kontrolne i ćwiczeniowe. Po 10 tygodniach treningu biegowego zwierzęta uśmiercono w znieczuleniu eterem. Do ilościowej oceny ekspresji NOS mRNA w izolowanych komórkach śródbłonka/mięśni gładkich zastosowano metodę ilościowej reakcji łańcuchowej kompetycyjnej odwrotnej transkryptazy-polimerazy z krzywą standardową. Aby ocenić funkcjonalną rolę iNOS, zbadaliśmy reakcje naczyniowe indukowane fenylefryną z lub bez wstępnego leczenia aminoguanidyną. Odkryliśmy, że (1) ekspresja mRNA iNOS i eNOS w komórkach śródbłonka została zwiększona przez przewlekłe ćwiczenia i (2) przewlekłe ćwiczenia osłabiły reakcje naczyniowe wywołane fenylefryną, prawdopodobnie przez zwiększenie uwalniania NO przez iNOS. Nasze wyniki pokazują, że przewlekły wysiłek fizyczny zwiększa ekspresję genów iNOS i eNOS w śródbłonku. Zmiany te mogą być częściowo odpowiedzialne za zmianę odpowiedzi naczyniowej po wysiłku.


title: Zespoły udaru czołowego.

text: Płat czołowy jest największym płatem mózgu i dlatego jest powszechnie zaangażowany w udar. Co więcej, prawie jeden na pięć pociągnięć ogranicza się do obszarów przedrolniczych. Ta wysoka częstotliwość anatomicznych zajęć stoi w ostrym kontraście z widoczną rzadkością klinicznej dysfunkcji czołowej w udarze. Godne uwagi jest to, że czołowe zespoły behawioralne były raczej rzadko zgłaszane u pacjentów po udarze w porównaniu z pacjentami z innymi chorobami, takimi jak guz mózgu. Fakt ten jest paradoksalny, ponieważ oczekuje się, że ostry proces (udar) spowoduje większą dysfunkcję kliniczną niż choroba bardziej przewlekła (guz). Efekt objętościowy może być głównym czynnikiem prowadzącym do tego zjawiska. Innym interesującym aspektem udarów czołowych jest udział tak zwanych „cichych” udarów, których nawroty mogą jednak prowadzić do upośledzenia umysłowego i utrudniać powrót do zdrowia po kolejnym udarze z bardziej specyficzną dysfunkcją neurologiczną. Wkład udaru mózgu w zrozumienie dysfunkcji płata czołowego jest ważny ze względu na ogniskowy charakter tej choroby i wielką szansę na kliniczne korelacje klasyfikacji topograficznej. Jedna z pierwszych współczesnych prób opracowania kliniczno-topograficznej klasyfikacji zmian w płacie czołowym pochodziła ze szkoły Łurii, która próbowała określić trzy główne typy zespołów płatów czołowych (zespół przedruchowy, zespół przedczołowy, zespół przyśrodkowo-czołowy). Ostatnie korelaty anatomiczne za pomocą MRI umożliwiają poprawę tej klasyfikacji. Sugerujemy rozważenie sześciu głównych kliniczno-anatomicznych zespołów udaru czołowego: (1) przedczołowego; (2) przedmotor; (3) przełożony przyśrodkowy; (4) oczodołowo-przyśrodkowe; (5) podstawne przodomózgowie; (6) istota biała. Wreszcie inny fascynujący temat dotyczy symptomatologii płata czołowego z powodu udaru oszczędzającego korę czołową lub istotę białą. Dzieje się tak głównie w trzech przypadkach: udar soczewkowo-torebkowy, udar ogoniasty i udar wzgórza. Badania wykorzystujące pomiary przepływu krwi lub metabolizmu sugerują, że rolę może odgrywać diaschiza (dysfunkcja płata czołowego spowodowana odległą zmianą). Uważamy, że jest to bardziej prawdopodobne w związku z dynamicznym przerwaniem złożonych obwodów niż ze statyczną dezaktywacją płata czołowego.


title: Interakcja arabinozydu cytozyny i lowastatyny w ludzkich komórkach białaczkowych.

text: Arabinozyd cytozyny (ara-C) jest szeroko stosowany w leczeniu białaczek i wykazuje znaczną toksyczność. Lowastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jest szeroko stosowana w leczeniu hipercholesterolemii. Aby określić, czy lowastatyna może nasilać aktywność ara-C, zbadaliśmy ich wpływ na ludzką linię komórkową K562 erytroleukemii i linię komórkową ARAC8D oporną na ara-C. Stwierdzono synergiczną interakcję między tymi dwoma lekami. Wykazaliśmy, że interakcja nie występuje na poziomie RAS, ale może obejmować efekt lowastatyny polegający na zmniejszeniu aktywności MAPK i zapobieganiu aktywacji MAPK indukowanej przez ara-C. Badania te stanowią pierwszy opis potencjalnie korzystnej interakcji między lowastatyną i ara-C, którą można zastosować w leczeniu ludzkiej białaczki.


title: Struktura krystaliczna efektora TAL PthXo1 wiąże się z jego celem DNA.

text: Rozpoznawanie DNA przez efektory TAL odbywa się za pośrednictwem powtórzeń tandemowych, każde o długości od 33 do 35 reszt, które określają nukleotydy za pomocą unikalnych direszt powtórzeń o zmiennej zmiennej (RVD). Strukturę krystaliczną PthXo1 związanego z jego celem DNA określono za pomocą wysokoprzepustowego przewidywania struktury obliczeniowej i zweryfikowano przez derywatyzację ciężkich atomów. Każde powtórzenie tworzy lewoskrętną wiązkę o dwóch helisach, która przedstawia pętlę zawierającą RVD w DNA. Powtórzenia łączą się, tworząc prawoskrętną superhelisę owiniętą wokół głównego rowka DNA. Pierwsza reszta RVD tworzy kontakt stabilizujący ze szkieletem białkowym, podczas gdy druga tworzy swoisty dla zasady kontakt z sensowną nicią DNA. Dwa zdegenerowane powtórzenia na końcu aminowym również oddziałują z DNA. Zawierająca kilka RVD i niekanonicznych skojarzeń, struktura ilustruje podstawę rozpoznawania efektor-DNA TAL.


title: Przewidywanie klirensu kreatyniny z kreatyniny w surowicy.

text: Opracowano wzór pozwalający przewidzieć klirens kreatyniny (Ccr) z poziomu kreatyniny w surowicy (Scr) u dorosłych mężczyzn: (patrz artykuł) (15% mniej u kobiet). W wyprowadzeniu uwzględniono związek stwierdzony między wiekiem a 24-godzinnym wydalaniem kreatyniny/kg u 249 pacjentów w wieku 18-92 lat. Wartości Ccr przewidziano za pomocą tego wzoru i czterech innych metod, a wyniki porównano ze średnimi z dwóch 24-godzinnych Ccr zmierzonych u 236 pacjentów. Powyższy wzór dał współczynnik korelacji między przewidywanymi a średnimi zmierzonymi Ccr wynoszący 0,83; średnio różnica przewidywanych i średnich zmierzonych wartości nie była większa niż między parami klirensów. Dla rozsądnego przewidywania należy uwzględnić czynniki dotyczące wieku i masy ciała.


title: Komórki dendrytyczne, limfocyty T i limfatyczne: dialogi w migracji i poza nią.

text: Komórki odpornościowe stale recyrkulują przez naczynia limfatyczne w drodze z tkanek obwodowych do krwi. Przemieszczanie się Leuyte do naczyń limfatycznych i wewnątrz nich odbywa się za pośrednictwem komórek śródbłonka limfatycznego (LEC). Jednak naczynia limfatyczne to znacznie więcej niż tylko przewody do transportu płynów i komórek odpornościowych. Dane gromadzone w ciągu ostatnich kilku lat wskazują, że LEC wspierają przeżycie limfocytów T, indukują tolerancję na własne antygeny, hamują nadmierną proliferację limfocytów T podczas odpowiedzi immunologicznej i utrzymują pamięć limfocytów T. Odwrotnie, leukocyty wpływają na biologię LEC: przepuszczalność naczyń limfatycznych zależy od DC, podczas gdy limfocyty regulują proliferację LEC podczas zapalenia. Podsumowując, te nowe wyniki dostarczają ważnych informacji na temat bliskich powiązań między LEC a leukocytami, które przyczyniają się do zrozumienia odpowiedzi immunologicznych.


title: Edycja genomu CRISPR-Cas9 indukuje odpowiedź na uszkodzenie DNA, w której pośredniczy p53

text: W tym miejscu donosimy, że edycja genomu przez CRISPR-Cas9 indukuje odpowiedź na uszkodzenie DNA za pośrednictwem p53 i zatrzymanie cyklu komórkowego w unieśmiertelnionych ludzkich komórkach nabłonka barwnikowego siatkówki, prowadząc do selekcji przeciwko komórkom z funkcjonalnym szlakiem p53. Hamowanie p53 zapobiega odpowiedzi na uszkodzenia i zwiększa szybkość rekombinacji homologicznej z matrycy dawcy. Wyniki te sugerują, że hamowanie p53 może poprawić wydajność edycji genomu nieprzekształconych komórek i że funkcja p53 powinna być monitorowana podczas opracowywania terapii opartych na komórkach z wykorzystaniem CRISPR-Cas9. Uszkodzenie DNA wywołane przez CRISPR-Cas9 powoduje, że p53 ogranicza wydajność edycji genów w unieśmiertelnionych ludzkich komórkach nabłonka barwnikowego siatkówki.


title: Porównawcza analiza strukturalna domen START wiążących lipidy

text: TŁO Domeny START, związane ze steroidogennym ostrym regulatorem (StAR), związane z białkami transferu lipidów, to małe kuliste moduły, które tworzą wnękę, w której wiążą się lipidy i hormony lipidowe. Domeny te mogą transportować ligandy w celu ułatwienia wymiany lipidów między błonami biologicznymi i postuluje się, że modulują aktywność innych domen białka w odpowiedzi na wiązanie liganda. Kilkanaście ludzkich genów koduje domeny START, a kilka z nich jest związanych z chorobą. GŁÓWNE WYNIKI Przedstawiamy struktury krystaliczne ludzkich domen transferu lipidów STARD1, STARD5, STARD13 i STARD14. Reprezentują one cztery z sześciu klas funkcjonalnych domen START. ZNACZENIE Dopasowania sekwencji oparte na tych i wcześniej opisanych strukturach krystalicznych definiują strukturalne determinanty ludzkich domen START, zarówno te związane ze szkieletem strukturalnym, jak i te związane ze specyficznością liganda. WERSJA ROZSZERZONA Ten artykuł można również oglądać jako wersję rozszerzoną, w której tekst artykułu jest zintegrowany z interaktywnymi reprezentacjami 3D i animowanymi przejściami. Należy pamiętać, że aby uzyskać dostęp do tej rozszerzonej funkcji, wymagana jest wtyczka internetowa. Instrukcje dotyczące instalacji i korzystania z wtyczki internetowej są dostępne w Text S1.


title: Dynamika infekcji Staphylococcus aureus

text: Staphylococcus aureus to ludzki komensal, który może również powodować infekcje ogólnoustrojowe. To przejście wymaga unikania odpowiedzi immunologicznej i zdolności do wykorzystywania różnych nisz w gospodarzu. Jednak mechanizmy chorobowe i dominujące mediatory immunologiczne przeciwko infekcji są słabo poznane. Wcześniej wykazano, że populacja zakażająca S. aureus przechodzi przez wąskie gardło populacyjne, z którego wydostaje się bardzo niewiele bakterii, aby założyć ropnie charakterystyczne dla wielu infekcji. Tutaj badamy czynniki gospodarza leżące u podstaw wąskiego gardła populacji i późniejszej ekspansji klonalnej w modelach infekcji S. aureus, aby zidentyfikować podstawowe zasady infekcji. Wąskie gardło jest wspólną cechą modeli i jest niezależne od szczepu S. aureus. Co ciekawe, wysokie dawki S. aureus wymagane w szeroko stosowanym modelu „przeżycia” powodują zmniejszenie wąskiego gardła populacji, co sugeruje, że mechanizmy obronne gospodarza zostały po prostu przeciążone. To stawia pod znakiem zapytania możliwość zastosowania modelu przetrwania. Ubytek mediatorów immunologicznych ujawnił kluczowe punkty przerwania i dynamikę infekcji ogólnoustrojowej. Utrata makrofagów, w tym komórek Kupffera wątroby, zgodnie z oczekiwaniami doprowadziła do zwiększonej wrażliwości na zakażenie, ale nadal występowała również utrata wąskiego gardła populacji i rozprzestrzenianie się na inne narządy. Odwrotnie, zmniejszenie liczby neutrofili prowadziło do większej podatności na choroby, ale z jednoczesnym utrzymaniem wąskiego gardła i brakiem rozprzestrzeniania się ogólnoustrojowego. Zastosowaliśmy również nowatorskie podejście mikroskopowe do zbadania architektury i rozmieszczenia ropnia w narządach. Na podstawie tych obserwacji opracowaliśmy model koncepcyjny choroby S. aureus od początkowego zakażenia do dojrzałego ropnia. Ta praca podkreśla potrzebę zrozumienia złożoności procesu zakaźnego, aby móc przypisać funkcje składnikom gospodarza i bakterii, oraz dlaczego choroba S. aureus wymaga pozornie wysokiej dawki zakaźnej oraz w jaki sposób można bardziej racjonalnie opracowywać interwencje, takie jak szczepionka.


title: Strategie optymalizacji żywienia matek w celu promowania rozwoju niemowląt

text: TŁO Rosnące uznanie wieloaspektowego znaczenia optymalnego żywienia matki dla zdrowia i rozwoju niemowlęcia i małego dziecka jest hamowane przez nie do końca rozwiązane strategie radzenia sobie z wyzwaniami. CEL Przegląd znaczenia żywienia matki i stosowanych strategii w celu optymalizacji wyników. METODY Wybrane dane z aktualnego piśmiennictwa ze szczególnym uwzględnieniem uzasadnienia i aktualnie publikowanych wyników suplementacji żywienia matki, w tym suplementów żywieniowych opartych na lipidach. WYNIKI 1) Pojawiły się ważne przesłanki poprawy środowiska matki i środowiska życia płodowego w populacjach o niskich zasobach, aby osiągnąć lepszy wzrost i rozwój płodu i pourodzenia. 2) Opierając się częściowo na wzroście populacji osób dorosłych w ciągu jednego-dwóch pokoleń, wiele można osiągnąć poprzez zmniejszenie ubóstwa. 3) Cechy matki, noworodka i niemowlęcia związane ze środowiskiem o niskich zasobach obejmują oznaki niedożywienia, objawiające się niedowagą i zaburzeniami wzrostu liniowego. 4) Oprócz szeroko zakrojonych inicjatyw w zakresie zdrowia publicznego i edukacji, do chwili obecnej najbardziej konkretne wysiłki mające na celu poprawę wzrostu i rozwoju płodu obejmowały interwencje w zakresie żywienia matki podczas ciąży. 5) Stosunkowo ograniczone, ale realne korzyści zarówno ze stosowania żelaza/kwasu foliowego (IFA) jak i wielu mikroskładników odżywczych (MMN) dla matki podczas ciąży zostały już rozsądnie określone. 6) Ostatnie badania nad suplementem mikroelementów (LNS) na bazie lipidów matki nie wykazały stałych korzyści poza samym MMN. 7) Jednak efekty zarówno MMN, jak i LNS wydają się być wzmocnione przez rozpoczęcie we wczesnym okresie ciąży. WNIOSKI Zły stan odżywienia matki jest jednym z niewielu specyficznych czynników u ludzi, który nie tylko przyczynia się do upośledzenia płodu i wczesnego wzrostu pourodzeniowego, ale w przypadku którego interwencje ze strony matki wykazały poprawę w rozwoju macicy, udokumentowaną głównie poprawą niskiej masy urodzeniowej oraz przez częściowe korekty upośledzonej długości urodzeniowej. Jaśniejsza definicja korzyści osiąganych dzięki interwencjom skoncentrowanym w szczególności na korygowaniu niedoborów żywieniowych matki nie powinna ograniczać się do poprawy jakości suplementów żywieniowych dla matki, ale do łącznej ilości i terminów interwencji (z uwzględnieniem różnorodności między populacjami). Wreszcie, w idealnym świecie te kroki są jedynie wstępem do poprawy w całym środowisku, w którym można osiągnąć optymalne odżywianie i inne uwarunkowania zdrowotne.


title: Kluczowe pytania dotyczące blokady punktów kontrolnych – czy mikroRNA to odpowiedź?

text: Wprowadzenie blokady punktów kontrolnych układu immunologicznego w terapii nowotworowej doprowadziło do zmiany paradygmatu postępowania w późnych stadiach raka. Istnieje już wiele zatwierdzonych przez FDA inhibitorów punktów kontrolnych, a wiele innych środków przechodzi badania kliniczne fazy 2 i wczesnej fazy 3 . Wskazania terapeutyczne inhibitorów immunologicznych punktów kontrolnych rozszerzyły się w ostatnich latach, ale nadal nie jest jasne, kto może odnieść korzyści. MikroRNA to małe RNA bez potencjału kodowania. Poprzez komplementarne parowanie z nieulegającym translacji regionem 3' informacyjnego RNA, mikroRNA wywierają potranskrypcyjną kontrolę ekspresji białka. Sieć mikroRNA bezpośrednio i pośrednio kontroluje ekspresję receptorów punktów kontrolnych, a kilka mikroRNA może celować w wiele cząsteczek punktów kontrolnych, naśladując efekt terapeutyczny połączonej immunologicznej blokady punktów kontrolnych. W tym przeglądzie opiszemy mikroRNA, które kontrolują ekspresję immunologicznych punktów kontrolnych i przedstawimy cztery specyficzne zagadnienia terapii immunologicznych punktów kontrolnych w raku: (1) nieprecyzyjne wskazanie terapeutyczne, (2) trudna ocena odpowiedzi, (3) liczne immunologiczne zdarzenia niepożądane i (4) brak odpowiedzi na terapię immunologiczną. Na koniec proponujemy mikroRNA jako możliwe rozwiązania tych pułapek. Uważamy, że w niedalekiej przyszłości mikroRNA mogą stać się ważnymi partnerami terapeutycznymi w terapii punktów kontrolnych układu odpornościowego.


title: Metformina odwraca utrwalone włóknienie płuc w modelu bleomycyny

text: Zwłóknienie jest patologicznym wynikiem nieprawidłowej odpowiedzi naprawczej na uszkodzenie tkanki i występuje w wielu narządach, w tym w płucach1. Metabolizm komórkowy reguluje naprawę tkanek i przebudowę odpowiedzi na uraz2-4. AMPK jest krytycznym czujnikiem bioenergetyki komórkowej i kontroluje przejście z metabolizmu anabolicznego na kataboliczny5. Jednak rola AMPK w zwłóknieniu nie jest dobrze poznana. Tutaj pokazujemy, że u ludzi z idiopatycznym zwłóknieniem płuc (IPF) oraz w eksperymentalnym mysim modelu zwłóknienia płuc, aktywność AMPK jest niższa w regionach zwłóknienia związanych z metabolicznie aktywnymi i odpornymi na apoptozę miofibroblastami. Farmakologiczna aktywacja AMPK w miofibroblastach z płuc ludzi z IPF wykazuje mniejszą aktywność zwłóknienia, wraz ze zwiększoną biogenezą mitochondriów i normalizacją wrażliwości na apoptozę. W modelu bleomycyny zwłóknienia płuc u myszy, metformina terapeutycznie przyspiesza ustępowanie dobrze ugruntowanego zwłóknienia w sposób zależny od AMPK. Badania te implikują niedostateczną aktywację AMPK w nierozwiązanych, patologicznych procesach zwłóknienia i potwierdzają rolę metforminy (lub innych aktywatorów AMPK) w odwracaniu utrwalonego zwłóknienia poprzez ułatwianie dezaktywacji i apoptozy miofibroblastów.


title: Czy wytrawni sportowcy są „ekspertami” w laboratorium poznawczym? Metaanalityczny przegląd wiedzy o poznaniu i sporcie

text: PODSUMOWANIE Ostatnia literatura wykazała przydatność treningu sprawnościowego i komputerowego treningu poznawczego jako środka do poprawy funkcji poznawczych i funkcji mózgu. Nie jest jednak jasne, czy połączenie treningu sprawnościowego i poznawczego, które wynika z lat intensywnego treningu sportowego, skutkuje również lepszymi wynikami w testach procesów poznawczych. W tym badaniu badamy, w ilościowej metaanalizie (k = 20), związek między wiedzą ekspercką w sporcie a laboratoryjnymi miarami poznania. Odkryliśmy, że sportowcy osiągali lepsze wyniki w miarach szybkości przetwarzania i kategorii różnych paradygmatów uwagi, a sportowcy z przechwytujących typów sportów i mężczyźni wykazywali największe efekty. Opierając się na naszych wynikach, należy przeprowadzić więcej badań z zadaniami poznawczymi wyższego poziomu, takimi jak zadania funkcji wykonawczych i bardziej zróżnicowane poddziedziny uwagi wzrokowej. Ponadto przyszłe badania powinny obejmować więcej zawodniczek i wykorzystywać różnorodne rodzaje sportu i poziomy wiedzy.


title: Wpływ wieku, płci i pochodzenia etnicznego na związek między genotypem apolipoproteiny E a chorobą Alzheimera: metaanaliza

text: Cel. — Dokładniejsze zbadanie związku między genotypem apolipoproteiny E (APOE) a chorobą Alzheimera (AD) według wieku i płci w populacjach różnych wyznań etnicznych i rasowych. Źródła danych. Czterdzieści zespołów badawczych dostarczyło dane dotyczące genotypu APOE, płci, wieku w chwili zachorowania i pochodzenia etnicznego dla 5930 pacjentów spełniających kryteria prawdopodobnej lub określonej AD oraz 8607 pacjentów z grupy kontrolnej bez demencji, którzy zostali zrekrutowani ze źródeł klinicznych, środowiskowych i banku mózgów. Główne mierniki wyników. —Ilorazy szans (OR) i 95% przedziały ufności (Cls) dla AD, skorygowane względem wieku i badania oraz stratyfikowane według głównych grup etnicznych (kaukaski, Afroamerykanie, Latynosi i Japończycy) oraz źródła, obliczono dla genotypów APOE ∈2/∈2 ,∈2/∈3,∈2/∈4,∈3/∈4 i ∈4/∈4 względem grupy ∈3/∈3. Wpływ wieku i płci na OR dla każdego genotypu oceniano za pomocą procedur regresji logistycznej. Wyniki. —Wśród osób rasy kaukaskiej z badań klinicznych lub autopsji ryzyko AD było istotnie zwiększone u osób z genotypami 2/∈4 (OR=2,6, 95% CI=1,6-4,0), 3/∈4 (OR =3,2, 95% CI=2,8-3,8), i ∈4/∈4 (OR=14,9, 95% CI=10,8-20,6); podczas gdy OR uległy zmniejszeniu u osób z genotypami 2/∈2 (OR=0,6, 95% Cl=0,2-2,0) i ∈2/∈3 (OR=0,6, 95% Cl=0,5-0,8). Asocjacja APOE∈4-AD była słabsza wśród Afroamerykanów i Latynosów, ale istniała znaczna heterogeniczność OR w badaniach Afroamerykanów (wnioski z P. —Allel APOE∈4 stanowi główny czynnik ryzyka AD we wszystkich badanych grupach etnicznych, we wszystkich w wieku od 40 do 90 lat, zarówno u mężczyzn, jak i kobiet.Związek między APOE∈4 i AD u Afroamerykanów wymaga wyjaśnienia, a osłabiony efekt APOE∈4 u Latynosów powinien być dalej badany.


title: Porównanie metod klasyfikacji molekularnej glejaka (GBM).

text: Glioblastoma (GBM) jest najbardziej agresywną i powszechną postacią raka mózgu u dorosłych. GBM charakteryzuje się słabą przeżywalnością i wyjątkowo wysoką heterogenicznością guzów (zarówno międzyguzowych, jak i wewnątrzguzowych) oraz brakiem skutecznych terapii. Niedawne, wysokowydajne dane ujawniły heterogeniczne cechy genetyczne/genomiczne/epigenetyczne i doprowadziły do opracowania wielu metod mających na celu klasyfikację guzów zgodnie z kluczowymi zdarzeniami molekularnymi, które kierują najbardziej agresywnymi komponentami komórkowymi, tak aby można było opracować ukierunkowane terapie dla poszczególnych podtypów. Jednak podtypy molekularne GBM nie doprowadziły do poprawy wyników pacjentów. Terapie celowane lub dostosowane do konkretnych mutacji lub podtypów w dużej mierze zawiodły ze względu na złożoność wynikającą z heterogeniczności molekularnej wewnątrz guza. Większość guzów rozwija oporność na leczenie i wkrótce powraca. Zidentyfikowano komórki macierzyste GBM (GSC). Niedawne badania nad sekwencjonowaniem pojedynczych komórek GBM sugerują, że wewnątrzguzowa heterogeniczność komórek może być częściowo wyjaśniona hierarchią komórek nowotworowych powstających z komórek macierzystych GBM. Dlatego podtypy molekularne oparte na GSC pochodzących od pacjenta mogą potencjalnie prowadzić do bardziej skutecznych terapii specyficznych dla podtypów. W niniejszej pracy dokonano przeglądu zmian molekularnych GBM i metod subtypowania molekularnego, a także plastyczności podtypów w guzach pierwotnych i nawrotowych, podkreślając znaczenie kliniczne potencjalnych celów dla dalszego rozwoju leków.


title: Mezenchymalne komórki zrębowe: od odkrycia do produkcji i komercjalizacji

text: W ciągu ostatnich dziesięcioleci mezenchymalne komórki zrębowe (MSC) były przedmiotem intensywnych badań w środowisku akademickim i przemysłowym ze względu na ich unikalne cechy. MSC można łatwo izolować i namnażać poprzez hodowlę in vitro, w pełni wykorzystując ich zdolność do samoodnawiania. Ponadto MSC wywierają działanie immunomodulujące i mogą być różnicowane na różne linie, co czyni je bardzo atrakcyjnymi do zastosowań klinicznych w terapiach komórkowych. W tym przeglądzie staramy się przedstawić krótki historyczny przegląd odkrycia MSC, charakterystyki i pierwszych przeprowadzonych badań klinicznych. Obecne platformy produkcyjne MSC są poddawane przeglądowi ze szczególnym uwzględnieniem wykorzystania bioreaktorów do produkcji klinicznie istotnych liczb komórek zgodnych z GMP. Zajęto się również pierwszymi komercyjnymi produktami opartymi na MSC, a także pozostałymi wyzwaniami związanymi z powszechnym stosowaniem produktów opartych na MSC.


title: Delta-Notch – a potem? Oddziaływania białek i proponowane sposoby represji czynnikami Hes i Hey bHLH

text: Geny Hes i Hey są ssaczymi odpowiednikami genów typu Hairy i Enhancer-of-split u Drosophila i stanowią główne cele szlaku sygnałowego Delta-Notch. Czynniki związane z owłosieniem kontrolują wiele etapów rozwoju embrionalnego, a nieprawidłowa regulacja wiąże się z różnymi defektami. Geny Hes i Hey (zwane także Hesr, Chf, Hrt, Herp lub gridlock) kodują regulatory transkrypcji podstawowej klasy helisa-pętla-helisa, które działają głównie jako represory. Jednak szczegóły molekularne dotyczące sposobu, w jaki białka Hes i Hey kontrolują transkrypcję, są nadal słabo poznane. Proponowane sposoby działania obejmują bezpośrednie wiązanie z sekwencjami DNA N- lub E-box promotorów docelowych, jak również wiązanie pośrednie przez inne czynniki transkrypcyjne specyficzne dla sekwencji lub sekwestrację aktywatorów transkrypcyjnych. Represja może polegać na rekrutacji korepresorów i indukcji modyfikacji histonów, a nawet ingerencji w ogólną maszynerię transkrypcyjną. Wszystkie te modele wymagają rozległych interakcji białko-białko. Tutaj dokonujemy przeglądu danych opublikowanych na temat interakcji białko-białko i białko-DNA czynników związanych z owłosieniem i omawiamy ich implikacje dla regulacji transkrypcji. Ponadto podsumowujemy ostatnie postępy w identyfikacji potencjalnych genów docelowych i analizie modeli mysich.


title: Długie niekodujące RNA CAREL kontroluje regenerację serca.

text: Tło wynalazku Serce dorosłego ssaka traci zdolność regeneracji po uszkodzeniu niedokrwiennym z powodu utraty mitozy kardiomiocytów. Jednak mechanizmy molekularne leżące u podstaw postmitotycznej natury kardiomiocytów pozostają w dużej mierze nieznane. CELE Celem pracy było określenie zasadniczej roli długich niekodujących kwasów rybonukleinowych (lncRNA) w regeneracji serca podczas urazów poporodowych i dorosłych. METODY W tym badaniu wykorzystano transgeniczne myszy lncRNA-CAREL z myh6 napędzające kardiomiocyty oraz wyciszanie in vivo endogennego CAREL za pośrednictwem adenowirusa. Wpływ CAREL na replikację kardiomiocytów i regenerację serca po resekcji wierzchołkowej lub zawale mięśnia sercowego oceniano poprzez wykrywanie mitozy i cytokinezy. WYNIKI Stwierdzono, że lncRNA CAREL jest znacząco podwyższony w kardiomiocytach noworodków myszy (P7) równolegle z utratą zdolności do regeneracji. Swoista dla serca nadekspresja CAREL u myszy zmniejszyła podział i proliferację kardiomiocytów oraz stępiła regenerację serca noworodków po urazie. Odwrotnie, wyciszenie CAREL in vivo znacząco promowało regenerację serca i poprawę funkcji serca po zawale mięśnia sercowego u noworodków i dorosłych myszy. CAREL działał jako konkurujący endogenny kwas rybonukleinowy o miR-296 w celu zmniejszenia ekspresji Trp53inp1 i Itm2a, docelowych genów miR-296. Konsekwentnie, nadekspresja miR-296 znacząco zwiększyła replikację kardiomiocytów i regenerację serca po urazie. Spadek zdolności regeneracyjnej serca u transgenicznych myszy CAREL został również uratowany przez miR-296. Krótki fragment zawierający konserwatywną sekwencję CAREL zmniejszył proliferację indukowanych przez człowieka kardiomiocytów pochodzących z pluripotencjalnych komórek macierzystych jako pełnej długości CAREL. WNIOSKI LncRNA CAREL reguluje proliferację kardiomiocytów i regenerację serca w sercu pourodzeniowym i dorosłym po urazie, działając jako konkurujący endogenny kwas rybonukleinowy na miR-296, którego celem jest Trp53inp1 i Itm2a.


title: BCAP łączy IL-1R ze szlakiem PI3K–mTOR i reguluje patogenne różnicowanie komórek Th17

text: Rodzina receptorów Toll-podobnych (TLR) i interleukin (IL)-1 ma kilka wspólnych elementów sygnalizacyjnych, w tym najbardziej wysunięty w górę adapter, MyD88. Wcześniej informowaliśmy o odkryciu adaptera komórek B dla 3-kinazy fosfoinozytydowej (BCAP) jako nowego adaptera zawierającego domenę homologii receptora Toll-IL-1, który reguluje odpowiedzi zapalne w dół od sygnalizacji TLR. Tutaj stwierdzamy, że BCAP odgrywa kluczową rolę w dół od receptorów IL-1 i IL-18 w regulacji, odpowiednio, różnicowania komórek pomocniczych T (Th) 17 i Th1. Brak wewnętrznego BCAP limfocytów T nie zmieniał rozwoju naturalnie powstających linii Th1 i Th17, ale prowadził do defektów różnicowania do patogennych komórek linii Th17. W konsekwencji myszy pozbawione BCAP w limfocytach T miały zmniejszoną podatność na eksperymentalne autoimmunologiczne zapalenie mózgu i rdzenia. Co ważniejsze, odkryliśmy, że BCAP ma kluczowe znaczenie dla indukowanej przez IL-1R kinazy 3-fosfoinozytydowej mechanistycznego celu aktywacji rapamycyny (mTOR), a minimalne hamowanie mTOR całkowicie znosi różnicowanie patogennych komórek Th17 indukowane przez IL-1β, naśladując Niedobór BCAP. Badanie to ustala BCAP jako krytyczne ogniwo między IL-1R a stanem metabolicznym aktywowanych limfocytów T, które ostatecznie reguluje różnicowanie zapalnych komórek Th17.


title: Dostosowanie pakietu niezbędnych interwencji WHO dotyczących chorób niezakaźnych, Samoa

text: Problem Samoa stara się rozwiązać problem chorób niezakaźnych na poziomie systemu opieki zdrowotnej, społeczności i na poziomie indywidualnym. Podejście W 2015 r. w siedmiu wioskach na Samoa przyjęto pakiet Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dotyczący niezbędnych interwencji w zakresie chorób niezakaźnych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej w warunkach ubogich. - pracownicy opieki zbierali dane dotyczące zdrowia i stylu życia. Ocena ryzyka WHO/Międzynarodowego Towarzystwa ds. Nadciśnienia została wykorzystana na mieszkańcach wsi w wieku powyżej 40 lat w celu identyfikacji osób z wysokim ryzykiem chorób niezakaźnych. Lokalne otoczenie Samoa to małe rozwijające się państwo wyspiarskie o rosnącej zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób niezakaźnych. Ogólnokrajowe reprezentatywne badanie wykazało, że 50,1% (595/1188) dorosłej populacji Samoa jest w grupie wysokiego ryzyka wystąpienia takich chorób. Duża liczba chorób niezakaźnych jest niezdiagnozowana lub nieleczona z powodu niedoboru personelu medycznego i braku świadomości czynników ryzyka. Istotne zmiany Zespoły zebrały dane od 2234 dorosłych. W przypadku osób w wieku powyżej 40 lat 6,7% (54 804) zostało zidentyfikowanych jako osoby o wysokim ryzyku i zachęcono ich do poszukiwania leczenia lub zarządzania czynnikami ryzyka. Członkowie społeczności opracowali program uświadamiający, aby lepiej zrozumieć czynniki ryzyka związane ze stylem życia. Wyciągnięte wnioski Zaangażowanie członków społeczności miało kluczowe znaczenie dla przeprowadzenia udanej kampanii przesiewowej. Dzięki zidentyfikowaniu mieszkańców wsi o wysokim ryzyku zachorowania na choroby niezakaźne możliwa była wczesna interwencja. Edukacja zwiększyła świadomość bezobjawowego charakteru wczesnych chorób niezakaźnych.


title: Używanie alkoholu i obciążenie dla 195 krajów i terytoriów, 1990-2016: systematyczna analiza dla Global Burden of Disease Study 2016

text: Podsumowanie Kontekst Spożywanie alkoholu jest głównym czynnikiem ryzyka śmierci i niepełnosprawności, ale jego ogólny związek ze zdrowiem pozostaje złożony, biorąc pod uwagę możliwe ochronne działanie umiarkowanego spożycia alkoholu w niektórych stanach. Dzięki naszemu kompleksowemu podejściu do rachunkowości zdrowia w ramach Globalnego Obciążenia Chorobami, Urazy i Czynnikami Ryzyka Study 2016 uzyskaliśmy lepsze szacunki dotyczące spożycia alkoholu i zgonów związanych z alkoholem oraz lat życia skorygowanych niepełnosprawnością (DALY) dla 195 lokalizacji od 1990 do 2016, dla obu płci i dla 5-letnich grup wiekowych w wieku od 15 do 95 lat i starszych. Metody Korzystając z 694 źródeł danych dotyczących spożycia alkoholu na poziomie indywidualnym i populacyjnym, wraz z 592 prospektywnymi i retrospektywnymi badaniami dotyczącymi ryzyka spożywania alkoholu, oszacowaliśmy w pije dziennie (zdefiniowane jako 10 g czystego alkoholu etylowego) oraz zgony i DALY związane z alkoholem. Dokonaliśmy kilku ulepszeń metodologicznych w porównaniu z poprzednimi szacunkami: po pierwsze, skorygowaliśmy szacunki dotyczące sprzedaży alkoholu, aby uwzględnić konsumpcję turystyczną i nierejestrowaną; po drugie, przeprowadziliśmy nową metaanalizę względnego ryzyka dla 23 wyników zdrowotnych związanych z używaniem alkoholu; i po trzecie, opracowaliśmy nową metodę ilościowego określania poziomu spożycia alkoholu, która minimalizuje ogólne ryzyko dla zdrowia jednostki. Wyniki Na całym świecie spożywanie alkoholu było siódmym wiodącym czynnikiem ryzyka zarówno zgonów, jak i DALY w 2016 r., odpowiadając za 2,2% (95% przedział niepewności [UI] 1,5–3,0) zgonów kobiet standaryzowanych według wieku i 6 · 8% (5,8–8,0) zgonów mężczyzn standaryzowanych według wieku. W populacji w wieku 15–49 lat spożywanie alkoholu było wiodącym globalnym czynnikiem ryzyka w 2016 roku, przy 3,8% (95% UI 3,2–4,3) zgonów kobiet i 12,2% (10,8– 13,6) zgonów mężczyzn związanych z używaniem alkoholu. W populacji w wieku 15–49 lat przypisane DALY dla kobiet wyniosły 2,3% (95% UI 2,0–2,6), a dla mężczyzn – 8,9% (7,8–9,9). Trzy główne przyczyny zgonów możliwych do przypisania w tej grupie wiekowej to gruźlica (1,4% [95% UI 1,0–1,7] wszystkich zgonów), urazy drogowe (1,2% [0,7–1,9 ]) oraz samookaleczenia (1,1% [0,6–1,5]). W populacjach w wieku 50 lat i starszych nowotwory stanowiły duży odsetek wszystkich zgonów spowodowanych alkoholem w 2016 r., stanowiąc 27,1% (95% UI 21,2–33,3) wszystkich zgonów spowodowanych alkoholem wśród kobiet i 18 9% (15,3–22,6) zgonów mężczyzn. Poziom spożycia alkoholu, który minimalizował szkodliwe skutki zdrowotne, wynosił zero (95% UI 0,0–0,8) standardowych drinków na tydzień. Interpretacja Spożywanie alkoholu jest głównym czynnikiem ryzyka globalnego obciążenia chorobami i powoduje znaczną utratę zdrowia. Odkryliśmy, że ryzyko śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, a w szczególności nowotworów, wzrasta wraz ze wzrostem poziomu spożycia, a poziom spożycia, który minimalizuje utratę zdrowia, wynosi zero. Wyniki te sugerują, że polityka kontroli alkoholu może wymagać rewizji na całym świecie, skupiając się na wysiłkach zmierzających do obniżenia ogólnego spożycia na poziomie populacji. Finansowanie Fundacji Billa i Melindy Gatesów.


title: Podwójna funkcja immunoregulacyjna Nlrp12 w odpowiedzi immunologicznej zależnej od limfocytów T: wnioski z eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia mózgu i rdzenia

text: Chociaż etiologia stwardnienia rozsianego (MS) pozostaje enigmatyczna, rola limfocytów T jest bezsprzecznie kluczowa w tej patologii. Komórki odpornościowe reagują na patogeny i sygnały niebezpieczeństwa za pośrednictwem receptorów rozpoznających wzorce (PRR). Kilka raportów wskazuje na związek Nlrp12, wewnątrzkomórkowego PRR, z rozwojem choroby podobnej do stwardnienia rozsianego u myszy, zwanej eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniem mózgu i rdzenia (EAE). W tym badaniu wykorzystaliśmy indukowane i spontaniczne modele EAE, jak również testy z limfocytami T in vitro, aby przetestować hipotezę, że Nlrp12 hamuje odpowiedź Th1 i zapobiega autoimmunizacji zależnej od limfocytów T. Stwierdziliśmy, że Nlrp12 odgrywa ochronną rolę w indukowanym EAE poprzez zmniejszenie stosunku IFNγ/IL-4 w węzłach chłonnych, podczas gdy nasila rozwój spontanicznego EAE (spEAE) u myszy transgenicznych z receptorem komórek T 2D2 (TCR). Analizując mechanizm aktywności Nlrp12 w odpowiedzi komórek T, odkryliśmy, że hamuje on proliferację komórek T i hamuje odpowiedź Th1 poprzez zmniejszenie wytwarzania IFNγ i IL-2. Po aktywacji TCR, Nlrp12 hamuje fosforylację Akt i NF-κB, podczas gdy nie ma wpływu na fosforylację S6 w szlaku mTOR. Podsumowując, proponujemy model, który może wyjaśnić podwójną funkcję immunoregulacyjną Nlrp12 w EAE. Proponujemy również model wyjaśniający molekularny mechanizm zależnej od Nlrp12 regulacji odpowiedzi komórek T.


title: Ostry i przewlekły wysiłek fizyczny u pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową: dowody na plastyczność strukturalną i funkcjonalną oraz nienaruszoną sygnalizację angiogeniczną w mięśniu szkieletowym

text: KLUCZOWE ZAGADNIENIA Zbadano odpowiedź czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) na ostre submaksymalne efekty wysiłku i treningu u pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF). Sześciu pacjentów i sześciu zdrowych osób z grupy kontrolnej wykonało ćwiczenie prostownika stawu kolanowego (KE) z 50% maksymalnego tempa pracy przed i po (tylko pacjenci) treningu KE. Wykonano biopsje mięśni, aby ocenić strukturę mięśni szkieletowych i odpowiedź angiogenną. Przed treningiem, podczas tego submaksymalnego ćwiczenia KE, pacjenci z HFrEF wykazywali wyższy opór naczyniowy nóg i większe przenoszenie noradrenaliny. Struktura mięśni szkieletowych i odpowiedź VEGF zasadniczo nie różniły się między grupami. Po treningu opór nie był już podwyższony, a przenoszenie noradrenaliny u pacjentów zostało ograniczone. Chociaż w stanie wytrenowanym VEGF nie reagował na ostre ćwiczenia, kapilarność była zwiększona. Wzrosła powierzchnia przekroju poprzecznego włókien mięśniowych i procentowa powierzchnia włókien typu I, a gęstość objętościowa mitochondriów przekroczyła wartości kontrolne. W mięśniach szkieletowych pacjentów z HFrEF obserwowano plastyczność strukturalną/funkcjonalną oraz odpowiednią sygnalizację angiogenną. STRESZCZENIE W badaniu tym zbadano odpowiedź na ostre submaksymalne ćwiczenia fizyczne oraz wpływ treningu u pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF). Dyskutowana jest ostra odpowiedź angiogenna na ćwiczenia submaksymalne w HFrEF po treningu z małą masą mięśniową. Bezpośrednia metoda Ficka, z ciśnieniami naczyniowymi, została wykonana w poprzek nogi podczas ćwiczenia prostownika kolana (KE) przy 50% maksymalnego tempa pracy (WRmax ) u pacjentów (n = 6) i kontroli (n = 6), a następnie po KE trening u pacjentów. Biopsje mięśni ułatwiły ocenę struktury mięśni szkieletowych i poziomów mRNA czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF). Przed treningiem HFrEF wykazywał istotnie wyższy opór naczyniowy nóg (LVR) (~15%) i znacznie większy przelew noradrenaliny (~385%). Oprócz gęstości objętościowej mitochondriów, która była istotnie niższa (~22%) w HFrEF, wyjściowa struktura mięśni szkieletowych, w tym kapilarność, nie różniła się między grupami. Spoczynkowe poziomy mRNA VEGF i wzrost podczas ćwiczeń nie różniły się między pacjentami a grupą kontrolną. Po treningu LVR nie był już podwyższony, a przenoszenie noradrenaliny zostało ograniczone. Kapilarność mięśni szkieletowych wzrosła wraz z treningiem, co oceniono na podstawie stosunku naczyń włosowatych do włókien (≈13%) i liczby naczyń włosowatych wokół włókna (NCAF) (≈19%). mRNA VEGF nie było teraz znacząco zwiększone przez ostre ćwiczenia. Powierzchnia przekroju poprzecznego włókien mięśniowych i procentowa powierzchnia włókien typu I wzrosły znacząco podczas treningu (odpowiednio 18% i ≈21%), podczas gdy procentowa powierzchnia włókien typu II znacznie spadła (≈11%), a gęstość objętościowa mitochondriów teraz przekroczyła kontrolę. Dane te ujawniają plastyczność strukturalną i funkcjonalną oraz odpowiednią sygnalizację angiogeniczną w mięśniach szkieletowych pacjentów z HFrEF.


title: Rewizje kryteriów McDonalda w 2017 r. skracają czas do rozpoznania stwardnienia rozsianego w klinicznie izolowanych zespołach

text: Aby zbadać wpływ 2017 rewizji kryteriów McDonalda na diagnozę stwardnienia rozsianego (MS) w kohorcie pacjentów z klinicznie izolowanym zespołem (CIS) i rozpowszechnianiem w przestrzeni (DIS) zmian demielinizacyjnych. Przeanalizowaliśmy retrospektywnie 137 pacjentów z CIS + DIS z dwóch włoskich ośrodków SM. Zastosowanie rewizji kryteriów McDonalda z 2017 r. w naszej kohorcie doprowadziło do rozpoznania SM u 82,5% pacjentów, u których nie można było zdiagnozować SM zgodnie z poprzednimi kryteriami w czasie pierwszego zdarzenia demielinizacyjnego. Po obserwacji trwającej 3,8 ± 2,9 roku 85,8% tych pacjentów ostatecznie spełniło również poprzednie (2010) kryteria. Zastosowanie rewizji kryteriów McDonalda z 2017 r. skutkuje wcześniejszą diagnozą SM u dużego odsetka pacjentów z WNP, którzy mają przejść na SM.


title: Skuteczność inhibitorów PD-1 lub PD-L1 oraz status ekspresji PD-L1 w raku: metaanaliza

text: CEL Ocena względnej skuteczności inhibitorów programowanej śmierci komórkowej 1 (PD-1) lub ligandu programowanej śmierci komórkowej 1 (PD-L1) w porównaniu z konwencjonalnymi lekami u pacjentów z nowotworami PD-L1 dodatnimi i PD-L1 ujemnymi. PROJEKT Metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych. ŹRÓDŁA DANYCH Baza danych PubMed, Embase, Cochrane oraz abstrakty z konferencji prezentowane w Amerykańskim Towarzystwie Onkologii Klinicznej i Europejskim Towarzystwie Onkologii Medycznej do marca 2018 r. METODY PRZEGLĄDU Badania nad inhibitorami PD-1 lub PD-L1 (awelumab, atezolizumab, durwalumab, niwolumab i pembrolizumab), dla których dostępne były współczynniki ryzyka zgonu na podstawie dodatniego lub ujemnego wyniku PD-L1. Próg dodatni lub ujemny PD-L1 był taki, że komórki wybarwione PD-L1 stanowiły 1% komórek nowotworowych lub komórek nowotworowych i odpornościowych, oznaczanych metodami barwienia immunohistochemicznego. WYNIKI Do badania włączono 4174 pacjentów z zaawansowanymi lub przerzutowymi nowotworami z ośmiu randomizowanych, kontrolowanych badań. W porównaniu z konwencjonalnymi lekami, inhibitory PD-1 lub PD-L1 wiązały się ze znacznie wydłużonym całkowitym przeżyciem zarówno u pacjentów z dodatnim wynikiem PD-L1 (n=2254, współczynnik ryzyka 0,66, 95% przedział ufności 0,59 do 0,74), jak i z PD-L1 ujemny (1920, 0,80, 0,71 do 0,90). Jednak skuteczność leczenia blokadą PD-1 lub PD-L1 u pacjentów z PD-L1 dodatnim i PD-L1 ujemnym była znacząco różna (p=0,02 dla interakcji). Dodatkowo, zarówno u pacjentów z dodatnim, jak i ujemnym wynikiem PD-L1 i PD-L1, długoterminowe korzyści kliniczne z blokady PD-1 lub PD-L1 obserwowano konsekwentnie w zależności od środka interwencyjnego, histotypu nowotworu, metody stratyfikacji randomizacji, rodzaju punktacji immunohistochemicznej system, cel leku, rodzaj grupy kontrolnej i mediana czasu obserwacji. WNIOSKI Terapia blokadą PD-1 lub PD-L1 jest preferowaną opcją leczenia w porównaniu z terapią konwencjonalną zarówno w przypadku pacjentów z dodatnim, jak i ujemnym PD-L1. To odkrycie sugeruje, że sam status ekspresji PD-L1 jest niewystarczający do określenia, którym pacjentom należy zaproponować terapię blokadą PD-1 lub PD-L1.


title: Globalne statystyki dotyczące raka 2018: szacunki GLOBOCAN dotyczące zachorowalności i umieralności na całym świecie dla 36 nowotworów w 185 krajach.

text: Ten artykuł zawiera raport na temat globalnego obciążenia chorobami nowotworowymi na całym świecie przy użyciu szacunków GLOBOCAN 2018 dotyczących zachorowalności i umieralności na raka, opracowanych przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem, z naciskiem na zmienność geograficzną w 20 regionach świata. Szacuje się, że w 2018 r. nastąpi 18,1 mln nowych przypadków raka (17,0 mln bez raka skóry nieczerniakowego) i 9,6 mln zgonów z powodu raka (9,5 mln bez raka skóry nieczerniakowego). wszystkich przypadków) i główną przyczyną zgonów z powodu raka (18,4% wszystkich zgonów z powodu raka), a tuż za nią rak piersi kobiet (11,6%), rak prostaty (7,1%) i rak jelita grubego (6,1%) pod względem zachorowalności i rak jelita grubego (9,2%), rak żołądka (8,2%) i rak wątroby (8,2%) pod względem śmiertelności. Rak płuca jest najczęstszym nowotworem i główną przyczyną zgonów z powodu raka wśród mężczyzn, następnie rak prostaty i jelita grubego (ze względu na zachorowalność) oraz rak wątroby i żołądka (ze względu na śmiertelność). Wśród kobiet rak piersi jest najczęściej diagnozowanym nowotworem i główną przyczyną zgonów z powodu raka, następnie rak jelita grubego i płuc (zapadalność) i odwrotnie (śmiertelność); rak szyjki macicy zajmuje czwarte miejsce zarówno pod względem zachorowalności, jak i śmiertelności. Najczęściej diagnozowane nowotwory i główna przyczyna zgonów z powodu raka różnią się jednak znacznie w poszczególnych krajach i w każdym kraju, w zależności od stopnia rozwoju gospodarczego i powiązanych czynników społecznych i związanych ze stylem życia. Warto zauważyć, że wysokiej jakości dane z rejestru nowotworów, będące podstawą planowania i wdrażania programów kontroli raka opartych na dowodach, nie są dostępne w większości krajów o niskich i średnich dochodach. Global Initiative for Cancer Registry Development to międzynarodowe partnerstwo, które wspiera lepsze szacowanie, a także gromadzenie i wykorzystywanie danych lokalnych w celu ustalenia priorytetów i oceny krajowych wysiłków na rzecz kontroli raka. CA: Cancer Journal dla klinicystów 2018; 0:1-31. © 2018 Amerykańskie Towarzystwo Onkologiczne.


title: Mikrobiota jelitowa jest kluczowym modulatorem insulinooporności u myszy z nokautem TLR 2

text: Czynniki środowiskowe i genetyka gospodarza oddziałują na siebie w celu kontrolowania mikroflory jelitowej, która może odgrywać rolę w rozwoju otyłości i insulinooporności. Myszy z niedoborem TLR2, w warunkach wolnych od zarazków, są chronione przed opornością na insulinę wywołaną dietą. Możliwe, że obecność mikroflory jelitowej może odwrócić fenotyp zwierzęcia, wywołując oporność na insulinę u zwierzęcia, u którego genetycznie stwierdzono zwiększoną wrażliwość na insulinę, takiego jak myszy TLR2 KO. W niniejszym badaniu zbadaliśmy wpływ mikroflory jelitowej na parametry metaboliczne, tolerancję glukozy, wrażliwość na insulinę i sygnalizację myszy z niedoborem TLR2. Zbadaliśmy mikrobiotę jelitową (metagenomiką), charakterystykę metaboliczną i sygnalizację insulinową u myszy z nokautem TLR2 (KO) w ośrodku wolnym od zarazków. Wyniki pokazały, że utrata TLR2 u konwencjonalnych myszy skutkuje fenotypem przypominającym zespół metaboliczny, charakteryzującym się różnicami w mikroflorze jelitowej, z 3-krotnym wzrostem Firmicutes i niewielkim wzrostem Bacteroidetes w porównaniu z kontrolami. Tym zmianom w mikrobiocie jelitowej towarzyszył wzrost wchłaniania LPS, subkliniczny stan zapalny, insulinooporność, nietolerancja glukozy, a później otyłość. Ponadto ta sekwencja zdarzeń została odtworzona u myszy WT przez przeszczep mikroflory, a także została odwrócona przez antybiotyki. Na poziomie molekularnym mechanizm był unikalny, z aktywacją TLR4 związaną ze stresem ER i aktywacją JNK, ale bez aktywacji szlaku IKKβ-IκB-NFκB. Nasze dane wykazały również, że u myszy TLR2 KO nastąpiło zmniejszenie regulatorowych limfocytów T w tłuszczu trzewnym, co sugeruje, że ta modulacja może również przyczyniać się do insulinooporności tych zwierząt. Nasze wyniki podkreślają rolę mikrobioty w złożonej sieci interakcji molekularnych i komórkowych, które łączą genotyp z fenotypem i mają potencjalne implikacje dla powszechnych ludzkich zaburzeń obejmujących otyłość, cukrzycę, a nawet inne zaburzenia immunologiczne.


title: Egzosomalne lnc-MMP2-2 za pośrednictwem TGF-β reguluje migrację i inwazję komórek raka płuc do układu naczyniowego poprzez promowanie ekspresji MMP2

text: Wcześniejsze badania wskazywały, że egzosomalne mikroRNA (miRNA) pośredniczone przez transformujący czynnik wzrostu (TGF)-β regulują migrację i inwazję komórek raka płuc; jednakże, czy iw jaki sposób egzosomalne długie niekodujące (lnc) RNA za pośrednictwem TGF-β regulują migrację i inwazję komórek raka płuc pozostaje niejasne. W tym przypadku eksperymenty ze wspólną hodowlą wykazały, że wstępne traktowanie TGF-β zwiększyło potencjał migracji i inwazji komórek raka płuc, a wstępnie potraktowane TGF-β komórki A549 zwiększają przepuszczalność naczyń. Ponadto odkryliśmy, że egzosomy, w których pośredniczy TGF-β, jako nośniki komunikacji międzykomórkowej, regulują inwazję raka płuc i przepuszczalność naczyń. Analiza transkrypcyjna wykazała również, że lnc-MMP2-2 był silnie wzbogacony w egzosomy, w których pośredniczy TGF-β i może działać poprzez zwiększenie ekspresji metaloproteinazy macierzy (MMP)2 poprzez jej aktywność wzmacniającą, z ekspresją ektopową i wyciszeniem lnc-MMP2-2 wpływając na inwazję raka płuc i przepuszczalność naczyń. Dodatkowo, ekspresję lnc-MMP2-2 i MMP2 oceniono półilościowo i oceniono tkankowo-specyficzne korelacje między ekspresją lnc-MMP2-2 i MMP2. Wyniki te sugerują, że egzosomalny lnc-MMP2-2 może regulować migrację i inwazję komórek raka płuc do układu naczyniowego poprzez promowanie ekspresji MMP2, co sugeruje, że lncRNA jest nowym celem terapeutycznym i predykcyjnym markerem przerzutów nowotworu w raku płuc.


title: Kampania Surviving Sepsis: Międzynarodowe wytyczne dotyczące postępowania w przypadku sepsy i wstrząsu septycznego 2016

text: Cel: Zapewnienie aktualizacji „Wytycznych kampanii na rzecz przetrwania sepsy i wstrząsu septycznego: 2012 r.” Projekt: Zwołano komitet konsensusu składający się z 55 międzynarodowych ekspertów reprezentujących 25 organizacji międzynarodowych. Grupy nominalne były zbierane na kluczowych spotkaniach międzynarodowych (dla tych członków komitetów uczestniczących w konferencji). Formalna polityka dotycząca konfliktu interesów (COI) została opracowana na początku procesu i egzekwowana przez cały czas. W grudniu 2015 r. odbyło się samodzielne spotkanie dla wszystkich panelistów. Integralną częścią rozwoju były telekonferencje i dyskusja elektroniczna w podgrupach oraz w całym komitecie. Metody: Panel składał się z pięciu sekcji: hemodynamiki, infekcji, terapii wspomagających, metabolizmu i wentylacji. Pytania dotyczące populacji, interwencji, porównania i wyników (PICO) zostały przeanalizowane i zaktualizowane w razie potrzeby oraz wygenerowano profile dowodów. Każda podgrupa generowała listę pytań, wyszukiwała najlepsze dostępne dowody, a następnie stosowała się do zasad systemu Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation (GRADE), aby ocenić jakość dowodów od wysokiej do bardzo niskiej oraz sformułować zalecenia jako mocne lub słabe, lub oświadczenie o najlepszych praktykach, jeśli dotyczy. Wyniki: Panel Surviving Sepsis Guideline dostarczył 93 stwierdzeń dotyczących wczesnego leczenia i resuscytacji pacjentów z sepsą lub wstrząsem septycznym. Ogólnie rzecz biorąc, 32 to zalecenia silne, 39 to zalecenia słabe, a 18 to stwierdzenia dotyczące najlepszych praktyk. Nie podano rekomendacji dla czterech pytań. Wnioski: W dużej grupie międzynarodowych ekspertów istnieje znacząca zgoda co do wielu silnych zaleceń dotyczących jak najlepszej opieki nad pacjentami z sepsą. Chociaż znaczna liczba aspektów opieki ma stosunkowo słabe poparcie, oparte na dowodach zalecenia dotyczące doraźnego leczenia sepsy i wstrząsu septycznego stanowią podstawę poprawy wyników leczenia tych krytycznie chorych pacjentów z wysoką śmiertelnością.


title: Zmienność genomu mitochondrialnego a pochodzenie współczesnego człowieka.

text: Analiza mitochondrialnego DNA (mtDNA) jest potężnym narzędziem w naszym zrozumieniu ewolucji człowieka, ze względu na takie cechy, jak duża liczba kopii, widoczny brak rekombinacji, wysoki wskaźnik substytucji i matczyny sposób dziedziczenia. Jednak prawie wszystkie badania ewolucji człowieka oparte na sekwencjonowaniu mtDNA ograniczają się do regionu kontrolnego, który stanowi mniej niż 7% genomu mitochondrialnego. Badania te komplikuje skrajna zmienność szybkości substytucji między miejscami oraz konsekwencja równoległych mutacji powodujących trudności w oszacowaniu odległości genetycznej i podważających wnioskowanie filogenetyczne. Najbardziej wszechstronne badania ludzkiej cząsteczki mitochondrialnej przeprowadzono poprzez analizę polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych, dostarczając danych, które nie są odpowiednie do szacowania szybkości mutacji, a tym samym czasu wydarzeń ewolucyjnych. Tutaj, aby ulepszyć informacje uzyskane z cząsteczki mitochondrialnej do badań ewolucji człowieka, opisujemy globalną różnorodność mtDNA u ludzi w oparciu o analizy pełnej sekwencji mtDNA 53 osób o różnym pochodzeniu. Nasze dane mtDNA, w porównaniu z danymi z równoległego badania regionu Xq13.3 u tych samych osób, dostarczają zbieżnego poglądu na ewolucję człowieka w odniesieniu do wieku współczesnych ludzi.


title: Niedobór interleukiny-15 wpływa na odporność na otyłość poprzez zmniejszenie stanu zapalnego i wzmocnienie termogenicznej funkcji tkanek tłuszczowych

text: CEL IL-15 jest zapalną cytokiną wydzielaną przez wiele typów komórek. IL-15 jest również wytwarzana podczas ćwiczeń fizycznych przez mięśnie szkieletowe i stwierdzono, że zmniejsza przyrost masy ciała u myszy. Przeciwnie, nasze odkrycia dotyczące myszy z nokautem IL-15 (KO) wskazują, że IL-15 sprzyja otyłości. Celem pracy jest zbadanie mechanizmów leżących u podstaw prootyłościowej roli IL-15 w tkankach tłuszczowych. METODY Myszy kontrolne i IL-15 KO utrzymywano na diecie wysokotłuszczowej (HFD) lub normalnej diecie kontrolnej. Po 16 tygodniach oceniono masę ciała, masę tkanki tłuszczowej i szkieletowej, poziom lipidów w surowicy oraz ekspresję genów/białek w tkance tłuszczowej. Wpływ IL-15 na termogenezę i zużycie tlenu badano również w pierwotnych hodowlach adipocytów różniących się od mysich preadipocytów i ludzkich komórek macierzystych. WYNIKI Nasze wyniki pokazują, że niedobór IL-15 zapobiega wywołanemu dietą przybieraniu na wadze i akumulacji lipidów w trzewnej i podskórnej białej i brązowej tkance tłuszczowej. Analiza ekspresji genów wykazała również podwyższoną ekspresję genów związanych z termogenezą adaptacyjną w brązowej i podskórnej tkance tłuszczowej myszy IL-15 KO. W związku z tym zużycie tlenu było zwiększone w brązowych adipocytach myszy IL-15 KO. Ponadto myszy IL-15 KO wykazywały zmniejszoną ekspresję mediatorów prozapalnych w ich tkankach tłuszczowych. WNIOSKI Brak IL-15 powoduje zmniejszenie akumulacji tłuszczu w białej tkance tłuszczowej i zwiększenie wykorzystania lipidów poprzez adaptacyjną termogenezę. IL-15 promuje również stan zapalny w tkankach tłuszczowych, który może podtrzymywać przewlekłe zapalenie prowadzące do zespołu metabolicznego związanego z otyłością.


title: Sygnatury chromatyny pluripotencjalnych linii komórkowych.

text: Uważa się, że epigenetyczne modyfikacje genomu są ważne dla określenia linii i stadium rozwoju komórek w organizmie wielokomórkowym. Tutaj pokazujemy, że profil epigenetyczny pluripotencjalnych embrionalnych komórek macierzystych (ES) różni się od profilu embrionalnych komórek raka, hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC) i ich zróżnicowanego potomstwa. Ciche, specyficzne względem linii geny replikowały się wcześniej w komórkach pluripotencjalnych niż w komórkach macierzystych specyficznych tkankowo lub komórkach zróżnicowanych i miały nieoczekiwanie wysoki poziom acetylowanego H3K9 i metylowanego H3K4. Co niezwykłe, w komórkach ES te markery otwartej chromatyny były również łączone z trimetylacją H3K27 w niektórych nieeksprymowanych genach. Tak więc pluripotencja komórek ES charakteryzuje się specyficznym profilem epigenetycznym, w którym geny specyficzne dla linii mogą być dostępne, ale jeśli tak, mogą nieść represyjne modyfikacje trimetylacyjne H3K27. Metylacja H3K27 jest funkcjonalnie ważna dla zapobiegania ekspresji tych genów w komórkach ES, ponieważ przedwczesna ekspresja występuje w komórkach ES z niedoborem embrionalnego rozwoju ektodermy (Eed). Nasze dane sugerują, że geny specyficzne dla linii są przygotowywane do ekspresji w komórkach ES, ale są utrzymywane w ryzach przez przeciwstawne modyfikacje chromatyny.


title: Regulacja czynnika transkrypcyjnego szlaku Hippo TEAD przez translokację cytoplazmatyczną indukowaną p38 MAPK

text: Szlak Hippo kontroluje rozmiar narządów i homeostazę tkanek, z deregulacją prowadzącą do raka. Podstawowe składniki hipopotama u ssaków składają się z kinaz serynowo-treoninowych Mst1/2, MAPK4Ks i Lats1/2. Inaktywacja tych kinaz w górę prowadzi do defosforylacji, stabilizacji, translokacji jądrowej, a tym samym aktywacji głównych funkcjonalnych przetworników szlaku Hippo, YAP i jego paralogu TAZ. YAP/TAZ to koaktywatory transkrypcji, które regulują ekspresję genów głównie poprzez interakcję z rodziną czynników transkrypcyjnych wiążących DNA domeny TEA (TEAD). Obecny paradygmat regulacji tego szlaku koncentruje się na zależnej od fosforylacji nukleocytoplazmatycznej przemieszczeniu YAP/TAZ przez złożoną sieć składników w górę. Jednak w przeciwieństwie do innych czynników transkrypcyjnych, takich jak SMAD, NF-κB, NFAT i STAT, regulacja wahań nukleocytoplazmatycznych TEAD została w dużej mierze przeoczona. W niniejszym badaniu pokazujemy, że stres środowiskowy promuje translokację cytoplazmatyczną TEAD poprzez p38 MAPK w sposób niezależny od hipopotamów. Co ważne, indukowane stresem hamowanie TEAD dominuje nad sygnałami aktywującymi YAP i selektywnie hamuje wzrost komórek rakowych wywołany przez YAP. Nasze dane ujawniają mechanizm rządzący wahadłem nukleocytoplazmatycznym TEAD i pokazują, że lokalizacja TEAD jest krytycznym wyznacznikiem sygnału wyjściowego Hippo.