title: Klonowanie trzech nowych neuronalnych białek wiążących aktywator Cdk5.

text: Neuronalna kinaza Cdc2-podobna (Nclk) bierze udział w regulacji różnicowania neuronów i dynamiki neurocytoszkieletu. Aktywna kinaza składa się z katalitycznej podjednostki Cdk5 i białka aktywującego 25 kDa (p25nck5a) pochodzącego z białka swoistego dla neuronów 35 kDa (p35nck5a). Jako rozszerzenie naszych poprzednich badań (Qi, Z., Tang, D., Zhu, X., Fujita, D.J., Wang, J.H., 1998. Asocjacja białek neurofilamentowych z neuronalnym aktywatorem Cdk5. J. Biol. Chem. 270, 2329-2335), które wykazały, że neurofilament jest jednym z białek związanych z p35nck5a, teraz donosimy o izolacji trzech innych nowych białek związanych z p35nck5a przy użyciu dwuhybrydowego badania przesiewowego drożdży. Pełnej długości formy tych trzech nowych białek, oznaczone jako C42, C48 i C53, mają masę cząsteczkową odpowiednio 66, 24 i 57 kDa. Analiza Northern wskazuje, że te nowe białka są szeroko wyrażane w tkankach ludzkich, w tym w sercu, mózgu, mięśniu szkieletowym, łożysku, płucach, wątrobie, nerkach i trzustce. Wyrażone w bakteriach formy fuzyjne S-transferazy glutationowej (GST) tych trzech białek były zdolne do współwytrącania p35nck5a skompleksowanego z Cdk5 z lizatu komórek owadów. Spośród tych trzech białek tylko C48 i C53 mogą być fosforylowane przez Nclk, co sugeruje, że mogą być substratami Nclk. Poszukiwania homologii sekwencji sugerują, że białko C48 jest marginalnie spokrewnione z białkiem restyny, podczas gdy białko C42 ma homologi o nieznanej funkcji w Caenorhabditis elegans i Arabidopsis thaliana.


title: Endonukleaza Artemis:DNA-PKc tnie pętle DNA, klapy i przerwy.

text: W komórkach eukariotycznych łączenie niehomologicznych końców DNA (NHEJ) jest głównym szlakiem naprawy pęknięć dwuniciowego DNA (DSB). Artemis i 469 kDa DNA-zależna kinaza białkowa (DNA-PKc) razem tworzą kluczową nukleazę dla NHEJ w organizmach kręgowców. Specyficzna dla struktury aktywność endonukleolityczna Artemis jest aktywowana przez wiązanie i fosforylację przez DNA-PKc. Przetestowaliśmy różne struktury DNA, aby zrozumieć zakres cech strukturalnych rozpoznawanych przez kompleks Artemis:DNA-PKcs. Odkryliśmy, że wszystkie testowane substraty, które zawierają przejścia od pojedynczej do podwójnej nici, mogą zostać rozszczepione przez kompleks Artemis:DNA-PKcs w pobliżu regionu przejściowego. Rozszczepione podłoża obejmują heterologiczne pętle, pętle łodyg, klapy i podłoża z przerwami. Taka wszechstronna aktywność na jedno-/dwuniciowych regionach przejściowych jest ważna dla zrozumienia, w jaki sposób rekonstytuowane systemy NHEJ pozbawione polimeraz DNA mogą łączyć niekompatybilne końce DNA, zachowując jednocześnie nawisy 3'. Dodatkowo, elastyczność nukleazy Artemis:DNA-PKcs może być ważna w usuwaniu struktur drugorzędowych, które utrudniają przetwarzanie końców DNA podczas NHEJ.


title: Promotor pochodzący z bacilliform taro powoduje silną ekspresję w transgenicznych roślinach bananów i tytoniu

text: Bacilliform virus Taro (TaBV) jest pararetrowirusem z rodzaju Badnavirus, który infekuje roślinę jednoliścienną Taro (Colocasia esculenta). Region genomu TaBV obejmujący nukleotydy od 6281 do 12 (T1200), w tym koniec 3' otwartej ramki odczytu 3 (ORF 3) i region międzygenowy do końca miejsca wiązania tRNAmet, został przetestowany pod kątem aktywności promotora wraz z cztery różne fragmenty delecji 5′ (T600, T500, T250 i T100). W testach przejściowych tylko fragmenty T1200, T600, T500 wykazały aktywność promotora w liściach taro, komórkach zawiesinowych bananów i kalusie tytoniu. Gdy te trzy promotory zostały ocenione w stabilnie stransformowanych, hodowanych in vitro, transgenicznych roślinach bananów i tytoniu, okazało się, że wszystkie napędzają prawie konstytutywną ekspresję albo zielonego białka fluorescencyjnego, albo genu reporterowego β-glukuronidazy (GUS) w łodydze (lub pseudołodydze). ), liści i korzeni, z najsilniejszą ekspresją obserwowaną w tkance naczyniowej. W transgenicznych liściach bananowca promotor T600 kierował czterokrotnie większą aktywnością GUS niż promotory T1200, T500 i kukurydzianej poliubikwityny-1. W transgenicznych liściach tytoniu poziomy ekspresji GUS kierowanej przez trzy promotory były od czterech do dziesięciu razy niższe niż w przypadku podwójnego promotora wirusa mozaiki kalafiora 35S. Wyniki te wskazują, że promotory pochodzące z TaBV mogą być przydatne do konstytutywnej ekspresji transgenów na wysokim poziomie u gatunków jednoliściennych lub dwuliściennych.


title: Wiek jajnika determinuje oczekiwaną długość życia u starych myszy po usunięciu jajników.

text: Zbadaliśmy zdolność młodych jajników przeszczepionych do starych myszy CBA po wycięciu jajników, aby poprawić oczekiwaną długość życia żywiciela. Dawcy płci żeńskiej były dojrzałymi płciowo 2-miesięcznymi dziećmi; biorcy przeszli przedpokwitaniową owariektomię po 3 tygodniach i otrzymali przeszczepy w wieku 5, 8 lub 11 miesięcy. W stosunku do kontrolnych samic po wycięciu jajników, oczekiwana długość życia po 11 miesiącach wzrosła o 60% u 11-miesięcznych samic biorców io 40% w stosunku do nienaruszonych samic kontrolnych. Tylko 20% 11-miesięcznych kobiet po przeszczepie zmarło w ciągu 300 dni po przeszczepieniu jajnika, podczas gdy prawie 65% kobiet z grupy kontrolnej po usunięciu jajników zmarło w tym samym okresie. 11-miesięczne samice-biorcy wznowiły ruję i kontynuowały cykl do kilku miesięcy po osiągnięciu wieku kontrolnego starzenia reprodukcyjnego samicy. We wszystkich trzech grupach wiekowych biorców przeszczep młodych jajników wydłużył oczekiwaną długość życia proporcjonalnie do względnej młodości jajnika. Nasze wyniki odnoszą się do ostatnich odkryć dotyczących wpływu gonad na starzenie się u Caenorhabditis elegans i mogą sugerować, w jaki sposób gonady ssaków, w tym ludzi, mogą regulować starzenie i determinować długowieczność.


title: Stosowanie makrolidów u matki i dziecka a ryzyko dziecięcego przerostowego zwężenia odźwiernika: ogólnokrajowe badanie kohortowe

text: CEL Ocena związku między stosowaniem antybiotyków makrolidowych u matek i niemowląt od początku ciąży do 120 dni po urodzeniu a niemowlęcym przerostowym zwężeniem odźwiernika (IHPS). DESIGN Ogólnopolskie badanie kohortowe oparte na rejestrze. USTAWIENIE Dania, 1996-2011. UCZESTNICY 999 378 żywo urodzonych samotnych dzieci i powiązane informacje na poziomie indywidualnym dotyczące recept na makrolidy (stosowanie przez matkę w czasie ciąży, n=30 091; stosowanie przez matkę po urodzeniu, n=21 557; stosowanie u niemowląt, n=6591), chirurgia IHPS i potencjalne czynniki zakłócające. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Operacja IHPS według trzech kategorii stosowania makrolidów: u matek w czasie ciąży, u matek po urodzeniu i u niemowląt po urodzeniu. WYNIKI U 880 niemowląt IHPS rozwinęło się (0,9 przypadków na 1000 urodzeń). W porównaniu z niemowlętami, które nie stosowały makrolidów, skorygowany współczynnik IHPS u niemowląt stosujących makrolidy w dniach od 0 do 13 po urodzeniu wynosił 29,8 (95% przedział ufności 16,4 do 54,1), a w dniach 14 do 120 wynosił 3,24 (1,20 do 8,74); odpowiadające im różnice bezwzględnego ryzyka wynosiły odpowiednio 24,4 (95% przedział ufności 13,0 do 44,1) i 0,65 (0,06 do 2,21) przypadków na 1000 niemowląt narażonych na makrolidy. Współczynnik częstości stosowania makrolidów przez matkę w dniach od 0 do 13 po urodzeniu wynosił 3,49 (1,92 do 6,34), a w dniach 14 do 120 wynosił 0,70 (0,26 do 1,90); odpowiadające im różnice bezwzględnego ryzyka wynosiły 2,15 (0,82 do 4,64) i -0,11 (-0,26 do 0,31). Wskaźniki częstości stosowania makrolidów przez matkę w czasie ciąży wynosiły 1,02 (0,65 do 1,59) w tygodniach od 0 do 27 i 1,77 (0,95 do 3,31) w tygodniach 28 do urodzenia; odpowiednie bezwzględne różnice w ryzyku wynosiły 0,01 (-0,31 do 0,50) i 0,67 (-0,06 do 2,02). WNIOSKI Leczenie małych niemowląt antybiotykami makrolidowymi było silnie związane z IHPS i dlatego powinno być stosowane tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści z leczenia przewyższają ryzyko. Stosowanie makrolidów przez matkę w ciągu pierwszych dwóch tygodni po urodzeniu również wiązało się ze zwiększonym ryzykiem IHPS. Stwierdzono również możliwy związek ze stosowaniem w późnej ciąży.


title: Psychiatryczne przejawy zaburzeń mitochondrialnych: przypadek i przegląd piśmiennictwa.

text: CEL Zaburzenia mitochondrialne są spowodowane mutacjami genów w mitochondrialnym lub jądrowym DNA i wpływają na narządy zależne od energii, takie jak mózg. Pacjenci z chorobami psychicznymi, zwłaszcza z chorobami współistniejącymi, mogą mieć pierwotne zaburzenia mitochondrialne. Do tej pory problemowi temu poświęcono niewiele uwagi w piśmiennictwie, a zaburzenia mitochondrialne są prawdopodobnie niedodiagnozowane u pacjentów psychiatrycznych. ŹRÓDŁA DANYCH W artykule opisano pacjenta, u którego wystąpiło zaburzenie osobowości typu borderline i depresja oporna na leczenie, u którego ostatecznie zdiagnozowano mitochondrialną encefalomiopatię z kwasicą mleczanową i epizodami udaropodobnymi (MELAS) 3271. Przeszukaliśmy również literaturę pod kątem wszystkich opisów przypadków pacjentów z zaburzenia mitochondrialne, które początkowo objawiają się wyraźnymi objawami psychicznymi przy użyciu MEDLINE (od 1948 do lutego 2011), Embase (od 1980 do lutego 2011), PsycINFO (od 1806 do lutego 2011) oraz wyszukiwanych terminów zaburzenie mitochondrialne, mitochondria, psychiatria, zaburzenia, poważna depresja, lęk, schizofrenia i psychoza. WYBÓR BADANIA Zidentyfikowano pięćdziesiąt przypadków zaburzeń mitochondrialnych z wybitną symptomatologią psychiatryczną. WYDOBYCIE DANYCH Wydobyto informacje o psychiatrycznym przedstawieniu spraw. Informacje te zostały połączone z naszym przypadkiem, zidentyfikowano najczęstsze objawy psychiatryczne zaburzeń mitochondrialnych oraz dokonano przeglądu ważnych implikacji diagnostycznych i terapeutycznych dla pacjentów z chorobami psychicznymi. WYNIKI Najczęstsze objawy psychiatryczne w przypadkach zaburzeń mitochondrialnych obejmowały zaburzenia nastroju, pogorszenie funkcji poznawczych, psychozę i lęk. Najczęstszą diagnozą (52% przypadków) była mutacja MELAS. Inne genetyczne diagnozy mitochondrialne obejmowały mutacje polimerazy gamma, zespół Kearnsa-Sayre'a, delecje mitochondrialnego DNA, mutacje punktowe, mutacje migotania i nowe mutacje. WNIOSKI Pacjenci z zaburzeniami mitochondrialnymi mogą wykazywać pierwotną symptomatologię psychiatryczną, w tym zaburzenia nastroju, zaburzenia poznawcze, psychozę i lęk. Psychiatrzy muszą być świadomi cech klinicznych wskazujących na zaburzenia mitochondrialne, badać pacjentów z sugestywnymi prezentacjami i posiadać wiedzę na temat konsekwencji leczenia diagnozy.


title: Kinaza Polo i Asp są potrzebne do promowania mitotycznej aktywności organizacyjnej centrosomów

text: Zakłócanie aktywności kinaz typu polo może prowadzić do powstawania wrzecion monopolarnych. Kinazy polopodobne regulują również wejście mitotyczne, aktywację kompleksu promującego anafazę i niezbędne warunki wstępne dla cytokinezy. Podobieństwa między fenotypami bolenia i polo mutantów Drosophila wskazują na wspólną rolę w funkcji bieguna wrzeciona. Nieprawidłowe wrzeciona mutantów boleni są dwubiegunowe, ale mają zdezorganizowane szerokie bieguny, w których γ-tubulina ma nieprawidłowy rozkład. Co więcej, synergizm podwójnych mutantów polo1 aspE3 wskazuje na możliwy udział tych genów we wspólnym procesie. Asp to związane z mikrotubulami białko o względnej masie cząsteczkowej 220 000 (Mr 220K) znajdujące się na powierzchni centrosomu, która styka się z mikrotubulami wrzeciona. W częściowo oczyszczonych centrosomach jest wymagane z γ-tubuliną do organizowania astry mikrotubul. Tutaj pokazujemy, że Asp jest wcześniej zidentyfikowanym substratem Mr 220K kinazy Polo. Polo fosforyluje Asp in vitro, przekształcając je w epitop MPM2. Białka Polo i Asp ulegają immunoprecypitacji razem i występują jako część kompleksu 25-38S. Ekstrakty z zarodków pochodzących z polo nie są w stanie przywrócić zdolności centrosomów pozbawionych soli do jądrakowania astry mikrotubul. Można temu zapobiec przez dodanie fosforylowanej Asp lub aktywnej kinazy Polo.


title: Jak długo potrwa długotrwałe wzmocnienie?

text: Najważniejszą cechą długotrwałego wzmocnienia (LTP) jako mechanizmu pamięci jest jego charakterystyczna trwałość w czasie. Chociaż podstawowa fenomenologia trwałości LTP została ustalona 30 lat temu, ostatnio pojawiły się nowe spostrzeżenia na temat zakresu trwałości LTP i jego regulacji przez aktywność i doświadczenie. Tak więc jest teraz oczywiste, że LTP, przynajmniej w zakręcie zębatym, może być albo malejące, trwające od godzin do tygodni, albo stabilne, trwające miesiące lub dłużej. Chociaż mechanizmy zaangażowane podczas indukcji LTP regulują jego późniejsze utrzymywanie się, utrzymanie LTP jest również regulowane przez wzorce aktywności po indukcji, indukowane eksperymentalnie lub generowane przez doświadczenie. Te nowe odkrycia czynią LTP zakrętu zębatego użytecznym systemem modelowym do badania mechanizmów rządzących indukcją, utrzymaniem i interferencją z pamięcią długotrwałą, w tym pamięcią bardzo długotrwałą trwającą miesiące lub dłużej. Wyzwaniem jest zbadanie trwałości LTP w innych obszarach mózgu i powiązanie, jeśli to możliwe, właściwości i regulacji utrzymywania LTP z tymi samymi właściwościami informacji, które są faktycznie przechowywane w tych regionach.


title: Inhibitor IL-13 blokuje rozwój zwłóknienia wątroby podczas odpowiedzi zapalnej zdominowanej przez T-helper typu 2.

text: W schistosomatozie, przewlekłe tworzenie się ziarniniaka wywołanego przez jajo pasożyta może prowadzić do zniszczenia tkanki i zwłóknienia, co powoduje znaczną zachorowalność i śmiertelność związaną z tą chorobą. Tutaj pokazujemy znaczenie IL-13 w patogenezie schistosomatozy i pokazujemy, być może po raz pierwszy, skuteczność terapeutyczną inhibitora IL-13, sIL-13Ralpha2-Fc, w kontroli zwłóknienia wątroby. Cytokiny T-helper typu 2 (Th2) dominują w odpowiedzi immunologicznej u myszy zakażonych Schistosoma mansoni, jednak specyficzny wkład IL-13 i IL-4 w rozwój zwłóknienia nie był wcześniej badany. Nasze badania wykazują, że obie cytokiny odgrywają zbędną rolę w tworzeniu ziarniniaków, co wyjaśnia zdolność myszy z niedoborem IL-4 do tworzenia ziarniniaków wokół jaj. Co ważniejsze jednak, badania te pokazują, że IL-13 jest dominującą cytokiną typu Th2 regulującą zwłóknienie. IL-13 stymulowała wytwarzanie kolagenu w fibroblastach, a ekspresja mRNA prokolagenu I i prokolagenu III była zmniejszona u myszy traktowanych sIL-13Ralpha2-Fc. Ponadto zmniejszenie zwłóknienia obserwowane u myszy z niedoborem IL-4 było znacznie mniej wyraźne niż u zwierząt traktowanych sIL-13Ralpha2-Fc. Zwłóknienie jest głównym patologicznym objawem wielu chorób alergicznych, autoimmunologicznych i zakaźnych. Zatem nasze odkrycia dostarczają dowodów, że inhibitory IL-13 mogą mieć ogólną korzyść terapeutyczną w zapobieganiu uszkadzającemu zwłóknieniu tkanki wynikającemu z odpowiedzi zapalnych zdominowanych przez Th2.


title: Trafność i wiarygodność obserwacyjnych metod badania błędów podawania leków.

text: Zbadano zasadność i wiarygodność metod obserwacyjnych do badania błędów podawania leków (MAE). Między styczniem a czerwcem 1998 r. dwóch farmaceutów obserwowało kolejne cykle podawania leków przez pielęgniarki na dwóch oddziałach w szpitalu w Wielkiej Brytanii i odnotowało wszystkie zidentyfikowane MAE. Obserwatorzy interweniowali w przypadkach potencjalnie szkodliwych błędów. Rejestry MAE poddano audytowi w celu określenia odsetka pominiętych dawek, dla których udokumentowano odpowiednią przyczynę w okresach obserwacji i bez obserwacji. Wskaźniki błędów dla każdej rundy podawania leku analizowano w zależności od tego, czy dotyczyły one pierwszej, drugiej, trzeciej (i tak dalej) obserwowanej przez pielęgniarkę rundy. Wskaźniki błędów obliczono przed i po pierwszej interwencji z pielęgniarkami, dla których wykonano interwencję. Wiarygodność obserwatora została obliczona poprzez porównanie wskaźników błędów zidentyfikowanych przez dwóch obserwatorów. Nie było różnicy między okresami obserwacji i braku obserwacji w odsetku pominiętych dawek, dla których udokumentowano przyczynę, i nie było zmiany w poziomie błędu przy powtarzanych obserwacjach. Nie było różnicy we wskaźnikach błędów przed i po pierwszej interwencji dla każdej pielęgniarki. Nie było również różnicy w wykrywaniu błędów między dwoma obserwatorami i nie było zmian wraz ze wzrostem czasu obserwacji. Obserwacja pielęgniarek podczas podawania leków w szpitalu w Wielkiej Brytanii nie wpłynęła istotnie na wskaźnik MAE; ani taktowne interwencje obserwatorów. Wiarygodność obserwatora była wysoka. Obawy o trafność i wiarygodność metod obserwacyjnych służących identyfikacji MAE mogą być bezpodstawne.


title: Bezpośrednio przeprogramowane fibroblasty wykazują globalną przebudowę epigenetyczną i rozległy wkład tkankowy.

text: Ektopowa ekspresja czterech czynników transkrypcyjnych Oct4, Sox2, c-Myc i Klf4 jest wystarczająca do nadania genomowi fibroblastów stanu pluripotencjalnego, generując indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPS). Nie wiadomo, czy przeprogramowanie jądrowe indukowane przez te cztery czynniki globalnie resetuje różnice epigenetyczne między komórkami zróżnicowanymi i pluripotencjalnymi. Tutaj, stosując nowe podejścia do selekcji, wygenerowaliśmy komórki iPS z fibroblastów, aby scharakteryzować ich stan epigenetyczny. Żeńskie komórki iPS wykazywały reaktywację somatycznie wyciszonego chromosomu X i przeszły losową inaktywację X po różnicowaniu. Analiza dwóch kluczowych modyfikacji histonów w całym genomie wykazała, że komórki iPS są bardzo podobne do komórek ES. Zgodnie z tymi obserwacjami, komórki iPS dały początek żywotnym chimerom wysokiego stopnia, które przyczyniły się do rozwoju linii zarodkowej. Dane te pokazują, że przeprogramowanie wywołane przez czynnik transkrypcyjny prowadzi do globalnego powrotu epigenomu somatycznego do stanu podobnego do ES. Nasze wyniki dostarczają paradygmatu do badania modyfikacji epigenetycznych, które towarzyszą przeprogramowaniu jądra i sugerują, że nieprawidłowe przeprogramowanie epigenetyczne nie stanowi problemu dla potencjalnych zastosowań terapeutycznych komórek iPS.


title: Ontogenie zewnątrzwydzielnicze: na rozwój komórek groniastych, przewodowych i środkowych trzustki.

text: Niniejszy przegląd podsumowuje nasze obecne zrozumienie rozwoju zewnątrzwydzielniczego trzustki, w tym tworzenia komórek groniastych, przewodowych i środkowych. Omówiono czynniki transkrypcyjne związane z różnymi etapami różnicowania zewnątrzwydzielniczego, od multipotencjalnych komórek progenitorowych do w pełni zróżnicowanych komórek groniastych i przewodowych. W rozgałęzionym drzewie nabłonkowym embrionalnej trzustki, obejmuje to stopniowe ograniczanie multipotencjalnych komórek progenitorowych trzustki albo do centralnej domeny „pnia” dającej początek liniom wysepek i przewodów, albo do obwodowej domeny „końcówki” powodującej powstawanie komórek groniastych. W niniejszym przeglądzie omówiono również rozpuszczalne morfogeny i inne szlaki sygnałowe, które wpływają na te zdarzenia. Na koniec przyjrzymy się komórkom śródpiersia jako enigmatycznemu typowi komórek trzustki, którego pochodzenie pozostaje niepewne i których możliwe zdolności progenitorowe są nadal badane.


title: Historia SIVS i AIDS: epidemiologia, filogeneza i biologia izolatów z naturalnie zakażonych SIV zwierząt naczelnych (NHP) w Afryce.

text: Małpi wirus niedoboru odporności (SIV) naturalnie infekuje naczelne inne niż człowiek w Afryce. Do tej pory opisano 40 SIV zarówno u żywicieli naturalnych, jak i gatunków heterologicznych. Wirusy te są bardzo zróżnicowane, a większość skupia się w 6 stosunkowo równoodległych liniach filogenetycznych. Co najmniej 8 SIV jest obecnie uważanych za wirusy rekombinowane, w oparciu o różne wzorce klastrowania w różnych regionach genomu. Znane są tylko trzy typy genomów na podstawie liczby genów pomocniczych: genomy zawierające vpr, genomy zawierające vpr-vpx i genomy zawierające vpr-vpu. vpx powstał w wyniku duplikacji genu vpr po niehomologicznej rekombinacji i jest charakterystyczny dla SIV zakażających małpy z plemienia Papionini i HIV-2 u ludzi. vpu jest charakterystyczny dla SIVcpz i HIV-1 i może pochodzić z rekombinacji SIV z małp cercopitecini. SIV wydaje się być niepatogenny u zdecydowanej większości naturalnych gospodarzy pomimo wysokiego poziomu replikacji wirusa. Jest to prawdopodobnie konsekwencją adaptacji wirus-żywiciel, w której okres inkubacji choroby na ogół przekracza długość życia afrykańskiego żywiciela naczelnego. SIV mają również dużą skłonność do przenoszenia międzygatunkowego. U nowego gospodarza wynik może być różny, od niewidocznej infekcji do wysoce zjadliwej, przy czym pierwsza z nich dotyczy małp afrykańskich, a druga jest obserwowana u makaków i ludzi. Wysoka różnorodność SIV została wygenerowana przez wysoki wskaźnik mutacji ze względu na niską wierność odwrotnej transkryptazy i aktywny obrót komórek wirusowych i gospodarzy, ewolucję i rekombinację zależną od gospodarza. Transmisja międzygatunkowa nie jest rzadka, jednak preferencyjne przełączanie hostów może prowadzić do większości transmisji międzygatunkowych. Wiele przetestowanych do tej pory SIV jest zdolnych do wzrostu in vitro na ludzkich PBMC, dlatego postulowano, że SIV stanowi zagrożenie dla infekcji u ludzi w Afryce Środkowej, a AIDS jest chorobą odzwierzęcą. Jednakże, chociaż powszechnie uznaje się małpie pochodzenie tych dwóch typów HIV, nie ma danych, że AIDS rozwija się jak choroba odzwierzęca. SIV może ulegać adaptacji w nowym ludzkim gospodarzu w celu pojawienia się w populacji ogólnej. Badanie SIV u ich naturalnych gospodarzy powinno dostarczyć ważnych wskazówek dotyczących rzeczywistego zagrożenia dla populacji ludzkich, a także wyjaśnić mechanizmy związane z długotrwałą utrzymującą się infekcją wirusową bez konsekwencji klinicznych dla gospodarza.


title: Związek między powszechnymi upośledzeniami fizycznymi a demencją w krajach o niskich i średnich dochodach oraz, wśród osób z demencją, ich związek z funkcjami poznawczymi i niepełnosprawnością. Badanie populacyjne 10/66 Dementia Research Group.

text: CEL Przewlekłe współistniejące choroby fizyczne są powszechne w demencji. Brakuje jednak dowodów na poparcie wytycznych dobrych praktyk w celu zwrócenia uwagi na te problemy. Naszym celem było zbadanie zakresu tej choroby współistniejącej i jej wpływu na funkcje poznawcze i niepełnosprawność w badaniach populacyjnych w krajach o niskich i średnich dochodach, gdzie choroby przewlekłe i upośledzenia są prawdopodobnie zarówno powszechne, jak i niedostatecznie leczone. METODY Wieloośrodkowe badanie przekrojowe obejmujące wszystkich mieszkańców w wieku powyżej 65 lat (n = 15 022) w 11 zlewniach w Chinach, Indiach, Kubie, Dominikanie, Wenezueli, Meksyku i Peru. Oceniliśmy częstość występowania bólu, nietrzymania moczu, upośledzenia słuchu i wzroku, upośledzenia ruchowego i niedożywienia w zależności od obecności otępienia i jego nasilenia, a wśród osób z otępieniem, niezależnego wpływu tych upośledzeń na funkcje poznawcze i niepełnosprawność, z uwzględnieniem wieku , płeć, wykształcenie i nasilenie demencji. WYNIKI Nietrzymanie moczu, upośledzenie słuchu, upośledzenie ruchowe i niedożywienie były konsekwentnie liniowo związane z występowaniem demencji i jej nasileniem w różnych regionach. Wśród osób z demencją nietrzymanie moczu, upośledzenie słuchu i upośledzenie ruchowe były niezależnie powiązane z niepełnosprawnością we wszystkich regionach, podczas gdy udział bólu, upośledzenia wzroku i niedożywienia był niespójny. Jedynie upośledzenie słuchu w znacznym stopniu przyczyniło się do upośledzenia funkcji poznawczych. WNIOSKI Istnieje pilna potrzeba przeprowadzenia badań klinicznych nad wykonalnością, skutecznością i opłacalnością regularnych fizycznych kontroli stanu zdrowia i naprawy zidentyfikowanych patologii, biorąc pod uwagę znaczną współwystępowanie zidentyfikowane w naszych badaniach populacyjnych oraz mocne dowody na niezależny wpływ na funkcjonowanie.


title: Biomarkery surowicy jako predyktory pogorszenia czynności płuc w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc.

text: TŁO Ostatnie badania pokazują, że pacjenci z POChP wykazują niski stopień ogólnoustrojowego zapalenia, a fibrynogen w osoczu i wysoka liczba neutrofili są związane z szybszym spadkiem czynności płuc. Zbadaliśmy korelacje między biomarkerami surowicy a pogorszeniem czynności płuc u chorych na POChP. METODA Poziomy wyjściowe 9 biomarkerów w surowicy (TIMP-1, alfa1-antytrypsyna, MMP-9, TNF-alfa, TGF-beta, IL-6, IL-8, elastaza neutrofilowa i CRP), fibrynogen i liczba białych krwinek (WCC ) zmierzono u 96 pacjentów z POChP. Czynność płuc mierzono w czasie pobierania krwi oraz co 3-6 miesięcy w okresie obserwacji (mediana 25,0 miesięcy). WYNIKI Dwudziestu pacjentów szybko pogarszało czynność płuc, a 53 pacjentów nie pogarszało się. Liczba neutrofili, CRP w surowicy i MMP-9 były znacząco wyższe u osób szybko zanikających (p<0,05). Roczna zmiana % przewidywanego FEV1 była odwrotnie skorelowana z MMP-9 (r=-0,288; p<0,01) i CRP (r=-0,354; p<0,005) (współczynniki częściowej korelacji skorygowane o wiek, płeć, układ sercowo-naczyniowy choroba, palenie tytoniu w wywiadzie i wyjściowy % przewidywanej wartości FEV(1)). Pozostałe biomarkery nie były skorelowane z roczną zmianą % przewidywanego FEV1. WNIOSEK Poziomy CRP i MMP-9 w surowicy były związane ze spadkiem FEV(1). Markery te są dobrymi kandydatami jako predyktory szybkiego spadku FEV1 u chorych na POChP. Dodatkowe długoterminowe i większe badania pacjentów z POChP mogą pomóc w określeniu dokładnej roli tych biomarkerów.


title: Fosforylacja ATM przez Cdk5 pośredniczy w sygnalizacji uszkodzenia DNA i reguluje śmierć neuronów

text: Kinaza fosfatydyloinozytolu-3-kinazy podobna do kinazy ATM (zmutowana ataksja-teleangiektazja) odgrywa kluczową rolę w koordynowaniu odpowiedzi na uszkodzenia DNA, w tym kontroli punktów kontrolnych cyklu komórkowego, naprawy DNA i apoptozy. Mutacje ATM powodują szereg defektów, od neurodegeneracji po predyspozycje do raka. Jednak mechanizm, za pomocą którego uszkodzenie DNA aktywuje ATM, jest słabo poznany. Tutaj pokazujemy, że Cdk5 (kinaza zależna od cyklin 5), aktywowana przez uszkodzenie DNA, bezpośrednio fosforyluje ATM w Ser 794 w neuronach postmitotycznych. Fosforylacja w Ser 794 poprzedza i jest wymagana do autofosforylacji ATM w Ser 1981 i aktywuje aktywność kinazy ATM. Sygnał Cdk5-ATM reguluje fosforylację i funkcję celów ATM p53 i H2AX. Przerwanie szlaku Cdk5-ATM osłabia wywołane uszkodzeniem DNA ponowne wejście do neuronowego cyklu komórkowego i ekspresję p53 ukierunkowaną na PUMA i Bax, chroniąc neurony przed śmiercią. Zatem aktywacja Cdk5 przez uszkodzenie DNA służy jako krytyczny sygnał do zainicjowania odpowiedzi ATM i regulacji procesów komórkowych zależnych od ATM.


title: Indukowane przez nerwy uwalnianie tlenku azotu w przewodzie pokarmowym królika, mierzone metodą mikrodializy in vivo.

text: 1. Sugerowano, że tlenek azotu (NO) jest neuroprzekaźnikiem żołądkowo-jelitowym, pośredniczącym w relaksacji recepcyjnej żołądka i w odruchu perystaltycznym. Celem niniejszego badania było zmierzenie in vivo tworzenia NO in vivo w przewodzie pokarmowym. 2. U znieczulonego królika mierzono tworzenie się produktów utleniania tlenku azotu, azotynów i azotanów podczas stymulacji nerwu błędnego. Sondy do mikrodializy wprowadzono do ściany żołądka i proksymalnej części okrężnicy, a azotyn i azotan w dializacie mierzono metodą elektroforezy kapilarnej. 3. Podczas obustronnej stymulacji nerwu błędnego nastąpił wzrost tworzenia azotynów i azotanów na poziomie żołądka oraz tworzenia azotynów na poziomie okrężnicy. Ten wzrost był hamowany przez dożylne podanie inhibitora syntazy NO, estru metylowego N omega-nitro-L-argininy (L-NAME 30 mg kg-1). Ponadto L-NAME znacząco zwiększał skurcze żołądka i okrężnicy indukowane przez nerwy, jak również spontaniczne skurcze okrężnicy. 4. Podsumowując, przedstawiamy nową procedurę metodologiczną do ilościowego oznaczania niewielkich zmian w tworzeniu tlenku azotu in vivo. Badanie to dostarcza dowodów na to, że tlenek azotu jest uwalniany w żołądku i ścianie okrężnicy podczas aktywności nerwu błędnego w stężeniach zdolnych do hamowania skurczów mięśni gładkich in vivo.


title: Badania przesiewowe w kierunku chorób współistniejących u pacjentów z naczyniami obwodowymi. Wyniki systematycznego podejścia.

text: TŁO Wykazano, że pacjenci, u których rozważa się operację tętnic, mają wysoką częstość występowania współistniejących chorób serca, naczyń i innych, wpływających na ryzyko operacyjne i przeżycie. Opracowaliśmy systematyczną strategię badań w celu wykrywania tych współistniejących chorób u naszych pacjentów chirurgii naczyniowej, głównie w oparciu o nieinwazyjne techniki diagnostyczne. METODY Oceniliśmy 200 kolejnych pacjentów przyjmowanych do oddziału chirurgii naczyniowej w akademickim szpitalu klinicznym w celu ustalenia całkowitej częstości występowania istotnych chorób współistniejących, stopnia, w jakim to badanie przesiewowe dostarczyło nieznanych wcześniej informacji diagnostycznych oraz wpływu na termin (jeden rok) przeżycie. WYNIKI Choroba wieńcowa występowała u 46% pacjentów; 22% miało aktywne niedokrwienie, nowo rozpoznane u 5,5%. Upośledzenie czynności serca stwierdzono u 37%, ciężkie upośledzenie u 12%, nowo rozpoznane u 27%. Choroba tętnic szyjnych była obecna u 32%, krytyczne zwężenia stwierdzono u 9%; nowe diagnozy w 29,9%. Tętniaki aorty były obecne u 7%, nowo zdiagnozowane u 5%. Ciężkie zwężenie tętnicy nerkowej występowało u 5%, nowo rozpoznane u 3,5%. Szesnaście % pacjentów miało przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, nowo zdiagnozowaną u 3,5%, a 4,5% miało nieoczekiwane zaburzenia, które wszystkie były nowymi rozpoznaniami. Ogółem nowe diagnozy postawiono u 64,5% populacji, co miało natychmiastowy wpływ na strategię terapeutyczną u 21% pacjentów. Obecność choroby wieńcowej i niewydolności serca były wyraźnie związane z przeżyciem jednego roku. WNIOSKI Wnioskujemy, że strategia systematycznych badań przesiewowych, głównie oparta na technikach nieinwazyjnych, może wykryć obecność chorób współistniejących u pacjenta chirurgii naczyniowej. Najważniejsze wydają się nowo zdiagnozowane choroby zmieniające postępowanie chirurgiczne u co piątego pacjenta; mają również ważne implikacje dla rokowań pacjentów.


title: Archetypowe trajektorie dobrostanu i dystresu społecznego, psychologicznego i duchowego u opiekunów rodzinnych pacjentów z rakiem płuca: analiza wtórna seryjnych wywiadów jakościowych

text: CEL Ocena, czy opiekunowie rodzinni pacjentów z rakiem płuca doświadczają wzorców społecznego, psychologicznego i duchowego dobrostanu i cierpienia typowego dla pacjenta, od diagnozy do śmierci. PROJEKT Wtórna analiza seryjnych wywiadów jakościowych przeprowadzanych co trzy miesiące przez okres do roku lub do żałoby. USTAWIENIE Południowo-wschodnia Szkocja. UCZESTNICY 19 chorych na raka płuca i 19 ich rodzinnych opiekunów, łącznie 88 wywiadów (42 z pacjentami i 46 z opiekunami). WYNIKI Opiekunowie postępowali zgodnie z wyraźnymi wzorcami społecznego, psychicznego i duchowego dobrostanu i cierpienia, które odzwierciedlały doświadczenia osób, którymi się opiekowali, przy czym niektórzy opiekunowie doświadczali również pogorszenia stanu zdrowia fizycznego, co wpłynęło na ich zdolność do opieki. Niepokoje psychologiczne i duchowe były szczególnie dynamiczne i powszechnie doświadczane. Oprócz pytania „Dlaczego my?” odpowiedź, obserwowanie cierpienia wywołało w opiekunach osobistą refleksję na temat sensu i celu życia. Niektóre kluczowe punkty czasowe w chorobie były szczególnie problematyczne zarówno dla opiekunów, jak i pacjentów: w momencie diagnozy, w domu po początkowym leczeniu, w przypadku nawrotu choroby oraz w fazie terminalnej. WNIOSKI Opiekunowie rodzinni świadczą i dzielą się wieloma doświadczeniami choroby umierającego pacjenta. Wielowymiarowe doświadczenie cierpienia pacjentów z rakiem płuca znalazło odzwierciedlenie w cierpieniu ich opiekunów w sferze społecznej, psychologicznej i duchowej, przy czym najbardziej wyraźny był stres psychiczny i duchowy. Opiekunowie mogą potrzebować wsparcia przez cały okres choroby, nie tylko w fazie terminalnej i podczas żałoby, jak ma to obecnie miejsce.


title: HER-2/neu indukuje ubikwitynację p53 poprzez fosforylację MDM2 za pośrednictwem Akt

text: Amplifikacja lub nadekspresja HER-2/neu może uczynić komórki rakowe odpornymi na apoptozę i promować ich wzrost. p53 ma kluczowe znaczenie w regulacji wzrostu i apoptozy komórek i często ulega mutacji lub delecji w wielu typach guzów. Co więcej, wiele guzów z genem typu dzikiego dla p53 nie ma prawidłowej funkcji p53, co sugeruje, że niektóre sygnały onkogenne tłumią funkcję p53. W tym badaniu pokazujemy, że oporność na czynniki uszkadzające DNA, w której pośredniczy HER-2/neu, wymaga aktywacji Akt, co wzmaga ubikwitynację za pośrednictwem MDM2 i degradację p53. Akt fizycznie łączy się z MDM2 i fosforyluje go w Ser166 i Ser186. Fosforylacja MDM2 poprawia jego lokalizację jądrową i jego interakcję z p300 oraz hamuje jego interakcję z p19ARF, zwiększając w ten sposób degradację p53. Nasze badanie wskazuje, że blokowanie szlaku Akt, w którym pośredniczy HER-2/neu, zwiększyłoby działanie cytotoksyczne leków uszkadzających DNA w komórkach nowotworowych z p53 typu dzikiego.


title: Pamięć komórek T.

text: Pamięć komórek T wywołana wcześniejszą infekcją lub szczepieniem zapewnia zwiększoną ochronę przed kolejnymi infekcjami mikrobiologicznymi. Procesy zaangażowane w generowanie i utrzymywanie pamięci komórek T są coraz lepiej rozumiane dzięki niedawnym postępom technologicznym w identyfikacji komórek T pamięci oraz monitorowaniu ich zachowania i funkcji in vivo. Limfocyty T pamięci rozwijają się w odpowiedzi na progresywny zestaw sygnałów, zaczynając od sygnałów z naładowanych antygenem, aktywowanych komórek prezentujących antygen (APC) i mediatorów zapalnych indukowanych przez wrodzoną odpowiedź immunologiczną, po słabo zdefiniowane kolejne sygnały wyzwalane jako odpowiedź immunologiczna słabnie w kierunku homeostazy. Trwałość spoczynkowych komórek T pamięci, które ostatecznie się rozwijają, jest regulowana przez cytokiny. W tym rozdziale omówiono ostatnie odkrycia dotyczące rozwoju limfocytów T pamięci w celu nadania długotrwałej odporności ochronnej.


title: Wpływ zmiany organizacyjnej na wyniki na oddziale intensywnej terapii w Wielkiej Brytanii

text: Cele: Zbadanie zmiany wyników leczenia pacjentów przyjmowanych na oddział intensywnej terapii po ustanowieniu zespołu rezydentów personelu medycznego i zmianie z „otwartego” na „zamknięty” format organizacyjny. Projekt: Przegląd bazy danych prospektywnie zbieranych danych. Otoczenie: Oddział Intensywnej Terapii Podyplomowego Szpitala Klinicznego. Badani: 1134 przyjęć na oddział intensywnej terapii w okresie 3 lat, z czego 476 (42%) po planowej operacji. Główna miara wyniku: Śmiertelność szpitalna skorygowana o ciężkość choroby za pomocą systemu punktacji APACHE II. Wyniki: Surowa śmiertelność szpitalna spadła z 28% przed zmianami do 20% po zmianach (P=0,01). Z korektą na czynniki case-mix prawdopodobieństwo zgonu po zmianach zmniejszyło się prawie o połowę (OR 0,51; CI 0,32, 0,82, p=0,005). Wniosek: „Zamknięty” format organizacji świadczenia opieki może skutkować poprawą wyników leczenia pacjentów przyjmowanych na oddziały intensywnej terapii.


title: Monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa Tafamidisu w amyloidozie transtyretynowej we Włoszech: podłużne, wieloośrodkowe badanie na obszarze nieendemicznym

text: Tafamidis jest stabilizatorem transtyretyny (TTR) zdolnym do zapobiegania dysocjacji tetrameru TTR. Przeprowadzono kilka zachęcających badań dotyczących skuteczności tafamidisu we wczesnym początku dziedzicznej amyloidozy transtyretynowej (ATTR) spowodowanej mutacją Val30Met. Jednak mniej wiadomo na temat jego skuteczności w późniejszych stadiach choroby oraz w przypadku mutacji innych niż Val30Met. Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe badanie obserwacyjne na objawowych pacjentach z ATTR, którym przepisano lek Tafamidis. Obserwowaliśmy pacjentów zgodnie ze standardowym protokołem obejmującym ogólną ocenę medyczną, kardiologiczną i neurologiczną na początku badania oraz co 6 miesięcy do 3 lat. Zrekrutowano 61 (42 mężczyzn) pacjentów. Tylko 28% włączonych pacjentów miało powszechną mutację Val30Met, średni wiek zachorowania był znacząco późny (59 lat), a 18% było w zaawansowanym stadium choroby w momencie włączenia do badania. Tafamidis okazał się bezpieczny i dobrze tolerowany. Jedna trzecia pacjentów nie wykazała znaczącej progresji w ciągu 36 miesięcy, niezależnie od typu mutacji i stadium choroby. Funkcja neurologiczna pogorszyła się szczególnie w ciągu pierwszych 6 miesięcy, ale później progresja uległa znacznemu spowolnieniu. Funkcja autonomiczna pozostała stabilna w 33%, pogorszyła się w 56% i poprawiła się w 10%. U 15% pacjentów wystąpiła progresja choroby serca, a u 30% nowy początek kardiomiopatii. Ogólnie Tafamidis nie był w stanie zapobiec funkcjonalnej progresji choroby u 23 (43%) pacjentów, w tym 16 pacjentów, u których zdolność chodzenia pogorszyła się, i 12 pacjentów, którzy osiągnęli wyższy wynik NYHA w okresie obserwacji. Wyższy mBMI na początku badania wiązał się z lepszym zachowaniem funkcji neurologicznej. Podsumowując, neuropatia i kardiomiopatia postępowały u znacznego odsetka pacjentów pomimo leczenia. Jednak pogorszenie funkcji neurologicznej zwolniło po pierwszych 6 miesiącach, a także pacjenci z bardziej zaawansowaną neuropatią, a także pacjenci z mutacją inną niż Val30Met, skorzystali z leczenia. Zachowanie masy ciała jest ważnym korzystnym czynnikiem prognostycznym.


title: Spliceosom: zasady projektowania dynamicznej maszyny RNP

text: Rybonukleoproteiny (RNP) pośredniczą w kluczowych funkcjach komórkowych, takich jak ekspresja genów i ich regulacja. Podczas gdy większość enzymów RNP ma stabilny skład i zawiera wstępnie utworzone miejsca aktywne, spliceosom, który usuwa niekodujące introny z prekursorowych matrycowych RNA (pre-mRNA), stosuje zasadniczo różne strategie. Aby zapewnić zarówno dokładność rozpoznawania reaktywnych miejsc splicingowych w pre-mRNA, jak i elastyczność w wyborze miejsc splicingowych podczas alternatywnego splicingu, spliceosom wykazuje wyjątkową dynamikę składu i struktury, która jest wykorzystywana podczas składania kompleksów zależnych od substratu, aktywacji katalitycznej oraz aktywna przebudowa witryny.


title: Blimp-1 osłabia różnicowanie Th1 poprzez represję ekspresji genów ifng, tbx21 i bcl6.

text: Swoista dla komórek T delecja Blimp-1 powoduje nieprawidłową homeostazę i funkcję komórek T, prowadząc do spontanicznego, śmiertelnego zapalenia okrężnicy u myszy. Tutaj badamy rolę Blimp-1 w różnicowaniu Th1/Th2. mRNA i białko Blimp-1 są silniej wyrażane w komórkach Th2 w porównaniu z komórkami Th1, a Blimp-1 osłabia wytwarzanie IFN-gamma w komórkach CD4 aktywowanych w warunkach niepolaryzujących. Chociaż limfocyty T z niedoborem Blimp-1 różnicują się normalnie do cytokin Th2 in vitro, Blimp-1 jest wymagany in vivo dla normalnych odpowiedzi humoralnych Th2 na immunizację NP-KLH (4-hydroksy-3-nitrofenyloacetyl/hemocyjanina limfocytów dziurki od klucza). Brak Blimp-1 w limfocytach T CD4 powoduje wzrost mRNA IFN-gamma, T-bet i Bcl-6. Poprzez immunoprecypitację chromatyny wykazaliśmy, że Blimp-1 wiąże się bezpośrednio z dystalnym regionem regulatorowym w genie ifng iw wielu miejscach w genach tbx21 i bcl6. Nasze dane dostarczają dowodów, że Blimp-1 działa w komórkach Th2, wzmacniając różnicowanie Th2 poprzez tłumienie krytycznych genów Th1.


title: CX3CR1 jest wymagany w przypadku zapalenia dróg oddechowych poprzez promowanie przeżycia i utrzymania limfocytów T pomocniczych w stanie zapalnym płuc

text: Astma alergiczna jest chorobą płuc zdominowaną przez T pomocniczy typu 2 (T(H)2). U osób z astmą ułamek limfocytów T CD4(+) wykazuje ekspresję receptora CX3CL1, CX3CR1 i CX3CL1 w mięśniach gładkich dróg oddechowych, śródbłonku płuc i nabłonku po prowokacji alergenem. Tutaj stwierdziliśmy, że nieleczone myszy z niedoborem CX3CR1 lub myszy typu dzikiego (WT) traktowane odczynnikami blokującymi CX3CR1 wykazują zmniejszoną chorobę płuc po uczuleniu na alergen i prowokacji. Przeniesienie komórek T WT CD4(+) do myszy z niedoborem CX3CR1 przywróciło główne cechy astmy, a odczynniki blokujące CX3CR1 zapobiegły zapaleniu dróg oddechowych u biorców z niedoborem CX3CR1, którym wstrzyknięto komórki WT T(H)2. Odkryliśmy, że sygnalizacja CX3CR1 promowała przeżycie T(H)2 w zapalonych płucach, a wstrzyknięcie komórek T(H)2 z niedoborem CX3CR1 z komórek B białaczki/chłoniaka-2 (BCl-2) transdukowanych do myszy z niedoborem CX3CR1 zostało przywrócone astma. Przeżycie indukowane przez CX3CR1 obserwowano również dla komórek T(H)1 po zapaleniu dróg oddechowych, ale nie w warunkach homeostatycznych lub po zapaleniu obwodowym. Dlatego CX3CR1 i CX3CL1 mogą stanowić atrakcyjne cele terapeutyczne w astmie.


title: TRPC6 to kanał związany z przeponą szczelinową kłębuszkową, wymagany do prawidłowej czynności nerek

text: Postępująca niewydolność nerek jest genetycznie i klinicznie niejednorodną grupą zaburzeń. Wyrostki podocytowe stopy oraz kłębuszkowa przepona szczelinowa są istotnymi elementami bariery przepuszczalności w nerkach. Mutacje w genach kodujących białka strukturalne podocytu prowadzą do rozwoju białkomoczu, co skutkuje postępującą niewydolnością nerek i ogniskowym odcinkowym stwardnieniem kłębuszków nerkowych. Tutaj pokazujemy, że kanał jonowy kanonicznego przejściowego potencjału receptora 6 (TRPC6) jest wyrażany w podocytach i jest składnikiem przepony szczelinowej kłębuszków nerkowych. Zidentyfikowaliśmy pięć rodzin z autosomalnie dominującym ogniskowym segmentalnym stwardnieniem kłębuszków nerkowych, w których choroba rozdzieliła się z mutacjami w genie TRPC6 na chromosomie 11q. Dwa z mutantów TRPC6 miały zwiększone amplitudy prądu. Dane te pokazują, że aktywność kanału TRPC6 w przeponie szczelinowej jest niezbędna do prawidłowej regulacji struktury i funkcji podocytów.


title: Przydatność białka box 1 o wysokiej ruchliwości jako biomarkera osocza u pacjentów z chorobą tętnic obwodowych.

text: Miażdżyca często wiąże się z przewlekłym zapaleniem naczyń. Białko grupy 1 o wysokiej ruchliwości (HMGB1) odgrywa różne role, nie tylko jako czynnik regulujący transkrypcję w jądrze, ale także jako mediator stanu zapalnego. Wcześniejsze badanie sugerowało, że fibrynogen jest ważnym czynnikiem związanym z progresją miażdżycy. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu zbadania poziomów białka HMGB1 w osoczu u pacjentów z miażdżycą. Przebadaliśmy 24 pacjentów z chorobą tętnic obwodowych (PAD) z miażdżycą oraz 10 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Stwierdziliśmy, że stężenia HMGB1 były podwyższone w osoczu pacjentów z miażdżycą tętnic i istniały istotne korelacje między poziomem HMGB1 w osoczu i fibrynogenem. HMGB1 w osoczu może odgrywać kluczową rolę w patogenezie klinicznej i doświadczalnej miażdżycy.


title: Funkcjonalna specjalizacja białek Piwi w Paramecium tetraurelia od posttranskrypcyjnego wyciszania genów do przebudowy genomu

text: Białka z rodziny Argonaute są małymi nośnikami RNA, które kierują kompleksami regulatorowymi do ich celów. Rodzina składa się z dwóch głównych podkladów. Członkowie podkladu Ago, którzy są obecni w większości typów eukariotycznych, wiążą różne klasy małych RNA i regulują ekspresję genów zarówno na poziomie transkrypcyjnym, jak i potranskrypcyjnym. Wygląda na to, że członkowie subkladu Piwi zaginęli w roślinach i grzybach i byli głównie badani w metazoa, gdzie wiążą piRNA i odgrywają zasadniczą rolę w rozmnażaniu płciowym. Ich obecność w orzęskach, organizmach jednokomórkowych zawierających zarówno mikrojądra germinalne, jak i makrojądra somatyczne, oferuje interesujące spojrzenie na ewolucję ich funkcji. Tutaj przedstawiamy analizy filogenetyczne i funkcjonalne 15 genów Piwi z Paramecium tetraurelia. Pokazujemy, że cztery konstytutywnie eksprymowane białka są zaangażowane w szlaki siRNA, które pośredniczą w wyciszaniu genów przez cały cykl życia. Dwa inne białka, wyrażane specyficznie podczas mejozy, są wymagane do akumulacji scnRNA podczas rozmnażania płciowego oraz do zaprogramowanych rearanżacji genomu podczas rozwoju makrojądra somatycznego. Nasze wyniki wskazują, że białka Paramecium Piwi ewoluowały do pełnienia funkcji wegetatywnych i seksualnych poprzez mechanizmy od posttranskrypcyjnego rozszczepiania mRNA do regulacji epigenetycznej rearanżacji genomu.


title: Zaburzenie parasomnii obejmujące chodzenie we śnie, lęki senne i zaburzenia zachowania podczas snu REM w 33 polisomnograficznie potwierdzonych przypadkach.

text: W ciągu 8 lat zebrano serię 33 pacjentów z połączonym (szkodliwym) chodzeniem we śnie, lękami sennymi i zaburzeniami zachowania podczas snu z szybkimi ruchami gałek ocznych (REM) (tzn. „zaburzeniem parasomnii nakładania się”). Pacjenci zostali poddani ocenie klinicznej i polisomnograficznej. Średni wiek wynosił 34 +/- 14 (SD) lat; średni wiek wystąpienia parasomnii wynosił 15 +/- 16 lat (zakres 1-66); 70% (n = 23) stanowili mężczyźni. Podgrupa idiopatyczna (n = 22) miała istotnie wcześniejszy średni wiek wystąpienia parasomni (9 +/- 7 lat) niż podgrupa objawowa (n = 11) (27 +/- 23 lata, p = 0,002), u której parasomnia zaczęła się z jednym z następujących: zaburzenia neurologiczne, n = 6 [wrodzony zespół Mobiusa, narkolepsja, stwardnienie rozsiane, guz mózgu (i leczenie), uraz mózgu, zaburzenie nieokreślone (nadmierna reakcja na przestraszenie/nietypowa katapleksja)]; nocne napadowe migotanie przedsionków, n = 1; zespół stresu pourazowego/duża depresja, n = 1; przewlekłe nadużywanie i odstawienie etanolu/amfetaminy, n = 1; lub zaburzenia mieszane (schizofrenia, uraz mózgu, nadużywanie substancji psychoaktywnych), n = 2. Wskaźnik DSM-III-R (Podręcznik diagnostyczno-statystyczny, wydanie 3, poprawione) Zaburzenia psychiczne z osi 1 nie były podwyższone; wyniki grupowe w różnych testach psychometrycznych nie były podwyższone. Czterdzieści pięć procent (n = 15) otrzymało wcześniej terapię psychologiczną lub psychiatryczną z powodu parasomnii, bez korzyści. Wynik leczenia był dostępny dla n = 20 pacjentów; 90% (n = 18) miało znaczną kontrolę parasomni za pomocą klonazepamu przed snem (n = 13), alprazolamu i/lub karbamazepiny (n = 4) lub autohipnozy (n = 1). Zatem „zaburzenie nakładania się parasomnii” jest stanem uleczalnym, który pojawia się w różnych warunkach klinicznych i może być rozumiany w kontekście aktualnej wiedzy na temat parasomnii i kontroli/dyskontroli motorycznej podczas snu.


title: Jak można wiarygodnie porównać organizacje opieki zdrowotnej?: Wnioski z ogólnokrajowego badania doświadczeń pacjentów.

text: TŁO Doświadczenia pacjentów są coraz częściej wykorzystywane do oceny wyników organizacji, na przykład w raportach publicznych lub systemach płatności za wyniki. Konwencjonalne podejścia wykorzystujące 95% przedziały ufności są powszechnie stosowane do określania wymaganych próbek ankietowych lub do raportowania wyników, ale mogą one skutkować niewiarygodnymi porównaniami organizacyjnymi. METODY Przeanalizowaliśmy dane od 2,2 miliona pacjentów, którzy odpowiedzieli na Angielską Ankietę Pacjentów z Praktyki Ogólnej 2009, która zawierała 45 pytań dotyczących doświadczeń pacjentów zagnieżdżonych w 6 różnych domenach opieki (dostęp, ciągłość opieki, komunikacja, przewidywanie planowania opieki, opieka poza godzinami pracy i ogólną satysfakcję z opieki). Dla każdego pytania obliczono nieskorygowaną i skorygowaną względem przypadków (ze względu na wiek, płeć i pochodzenie etniczne) rzetelność na poziomie organizacji oraz współczynniki korelacji wewnątrzklasowej. WYNIKI Średnie odpowiedzi na organizację wahały się od 23 do 256 w przypadku pytań oceniających praktyki opieki podstawowej oraz od 1454 do 2758 w przypadku pytań oceniających organizacje opieki poza godzinami pracy. Skorygowane i nieskorygowane wartości rzetelności były podobne. Dwadzieścia sześć pytań charakteryzowało się doskonałą rzetelnością (≥0,90). Siedem pytań dotyczących komunikacji z pielęgniarkami miało bardzo dobrą wiarygodność (≥0,85), ale 3 pytania dotyczące planowania wyprzedzającego opieki miały mniejszą wiarygodność (<0,70). Wiarygodność wynosiła zazwyczaj <0,70 dla pytań z <100 średnią odpowiedzi na praktykę, zwykle wskazując pytania, na które tylko podzbiór pacjentów był uprawniony do odpowiedzi. Dziewięć pytań charakteryzowało się zarówno doskonałą rzetelnością, jak i wysokimi współczynnikami korelacji wewnątrzklasowej (≥0,10), wskazującymi zarówno na rzetelny pomiar, jak i znaczną zmienność wyników. WNIOSKI Wysoka wiarygodność jest niezbędną właściwością wskaźników wykorzystywanych do porównywania organizacji opieki zdrowotnej. Wykorzystując Angielską Ankietę Pacjentów z General Practice Patient Survey jako studium przypadku, pokazujemy, w jaki sposób można wykorzystać współczynniki wiarygodności i korelacji wewnątrzklasowej do wyboru miar wspierających solidne porównania organizacyjne oraz do projektowania ankiet, które zapewnią zarówno wysokiej jakości pomiary, jak i zoptymalizują koszty ankiety.


title: Ochrona przeprogramowania metylacji w rozwoju ssaków: nieprawidłowe przeprogramowanie w sklonowanych zarodkach.

text: Zarodki mysie przechodzą przeprogramowanie metylacji całego genomu poprzez demetylację we wczesnym rozwoju przedimplantacyjnym, a następnie remetylację. Tutaj pokazujemy, że przeprogramowanie całego genomu jest zachowane u kilku gatunków ssaków i pytamy, czy zachodzi ono również w embrionach sklonowanych przy użyciu wysoce zmetylowanych jąder somatycznych dawców. Normalne zygoty bydlęce, szczurze i świńskie wykazywały demetylowany genom ojcowski, co sugeruje aktywną demetylację. W zarodkach bydlęcych metylacja była dalej redukowana podczas rozszczepiania aż do stadium ośmiu komórek, a po tym zmniejszeniu metylacji następowała metylacja de novo do stadium 16 komórek. W sklonowanych jednokomórkowych zarodkach nastąpiło zmniejszenie metylacji zgodne z aktywną demetylacją, ale później nie wystąpiła dalsza demetylacja. Zamiast tego, metylacja de novo i reorganizacja jądrowa wzorców metylacji przypominających te ze zróżnicowanych komórek wystąpiły przedwcześnie w wielu sklonowanych zarodkach. Sklonowane, ale nie normalne morule miały wysoce zmetylowane jądra we wszystkich blastomerach, które przypominały te z komórek dawcy fibroblastów. Nasze badanie pokazuje, że przeprogramowanie epigenetyczne zachodzi nieprawidłowo w większości sklonowanych zarodków; niepełne przeprogramowanie może przyczynić się do niskiej wydajności klonowania.


title: Transport wewnątrzkomórkowy witamin rozpuszczalnych w tłuszczach A i E.

text: Witaminy to związki niezbędne do prawidłowego wzrostu, reprodukcji i funkcjonowania organizmu człowieka. Spośród 13 znanych witamin, witaminy A, D, E i K są związkami lipofilowymi i dlatego nazywane są witaminami rozpuszczalnymi w tłuszczach. Ze względu na swoją lipofilność, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach są rozpuszczane i transportowane przez wewnątrzkomórkowe białka nośnikowe, aby wywierać swoje działanie i być odpowiednio metabolizowane. Witamina A i jej pochodne, zwane łącznie retinoidami, są rozpuszczane przez wewnątrzkomórkowe białka wiążące retinoidy, takie jak komórkowe białko wiążące retinol (CRBP), komórkowe białko wiążące kwas retinowy (CRABP) i komórkowe białko wiążące siatkówkę (CRALBP). Białka te działają jako chaperony, które regulują metabolizm, sygnalizację i transport retinoidów. Wewnątrzkomórkowy transport retinoidów, w którym pośredniczy CRALBP, ma zasadnicze znaczenie dla widzenia u ludzi. α-Tokoferol, główna forma witaminy E występująca w organizmie, jest transportowana przez białko przenoszące α-tokoferol (α-TTP) w komórkach wątroby. Defekty α-TTP powodują niedobór witaminy E i zaburzenia neurologiczne u ludzi. Ostatnio wykazano, że interakcja α-TTP z fosfoinozytydami odgrywa kluczową rolę w wewnątrzkomórkowym transporcie α-tokoferolu i jest związana z rodzinnym niedoborem witaminy E. W tym przeglądzie podsumowujemy mechanizmy i biologiczne znaczenie wewnątrzkomórkowego transportu witamin A i E.


title: Zmniejszone uwalnianie cytokin w odpowiedzi ex vivo na cylengityd i cetuksymab jest markerem poprawy przeżycia pacjentów z rakiem głowy i szyi

text: Celowanie w integryny αVβ3 i αVβ5 przez cylengityd może zmniejszyć wzrost guzów litych, w tym raka płaskonabłonkowego głowy i szyi (HNSCC). Badania przedkliniczne sugerują zwiększoną aktywność cylengitydu w połączeniu z innymi metodami leczenia. Jedyne opublikowane badanie dotyczące HNSCC (ADVANTAGE) dotyczyło cisplatyny, 5-fluorouracylu i cetuksymabu (PFE) bez lub z jednorazowym (PFE+CIL1W) lub dwa razy w tygodniu cylengitydem (PFE+CIL2W) w nawrotowym/przerzutowym HNSCC. W badaniu ADVANTAGE wykazano dobrą tolerancję ramion cylengitydu i nawet mniejszą liczbę zdarzeń niepożądanych (AE) w porównaniu z PFE, ale nie wykazano korzyści w zakresie całkowitego przeżycia oczekiwanego na podstawie danych przedklinicznych. Jak stwierdziliśmy w teście FLAVINO, krótkotrwałym teście ex vivo do przewidywania wrażliwości na chemioterapię, tylko podgrupa HNSCC miała zwiększone działanie hamujące terapii skojarzonych zawierających cylengityd na tworzenie kolonii komórek nabłonkowych (CFec) i uwalnianie proangiogenetycznych i prozapalne cytokiny, podczas gdy inne HNSCC nie zareagowały. Odpowiedź na celowanie na integrynę αVβ3 i αVβ5 przez cylengityd klasyfikuje HNSCC pod względem wyniku. Przedstawiamy dane FLAVINO przemawiające za dalszym rozwojem cylengitydu z cetuksymabem w leczeniu podgrupy HNSCC potencjalnie zidentyfikowanej w teście FLAVINO przy użyciu zestawu biomarkerów do oceny odpowiedzi.


title: Geny wymagane do wzrostu prątków, określone przez mutagenezę o wysokiej gęstości.

text: Mimo ponad stuletnich badań gruźlica pozostaje główną przyczyną zgonów zakaźnych na całym świecie. W obliczu rosnących wskaźników lekooporności identyfikacja genów niezbędnych do wzrostu tego organizmu powinna zapewnić nowe cele do projektowania środków przeciwprątkowych. W tym miejscu opisujemy zastosowanie hybrydyzacji miejsca transpozonu (TraSH) do kompleksowej identyfikacji genów wymaganych przez czynnik sprawczy, Mycobacterium tuberculosis, do optymalnego wzrostu. Te geny obejmują te, które można przypisać do podstawowych szlaków, a także wiele nieznanych funkcji. Geny ważne dla wzrostu M. tuberculosis są w dużej mierze zachowane w zdegenerowanym genomie prątka trądu, Mycobacterium leprae, co wskazuje, że nieistotne funkcje zostały selektywnie utracone, ponieważ bakteria ta oddzieliła się od innych prątków. W przeciwieństwie do tego, zaskakująco wysoki odsetek tych genów nie ma możliwych do zidentyfikowania ortologów u innych bakterii, co sugeruje, że minimalny zestaw genów wymagany do przetrwania różni się znacznie między organizmami o różnych historiach ewolucyjnych.


title: Produkcja kardiomiocytów de novo: różnicowanie pluripotencjalnych komórek macierzystych człowieka i bezpośrednie przeprogramowanie.

text: Choroba sercowo-naczyniowa jest główną przyczyną zgonów na całym świecie. Ograniczona zdolność tkanki serca do regeneracji spowodowała rozwój metodologii tworzenia kardiomiocytów de novo, zarówno in vitro, jak i in vivo. Oprócz zastosowania w terapii zastępowania komórek, kardiomiocyty specyficzne dla pacjenta mogą znaleźć zastosowanie w testowaniu leków, odkrywaniu leków i modelowaniu chorób. Ostatnio, podejścia do wytwarzania kardiomiocytów rozszerzyły się na trzy główne źródła komórek wyjściowych: ludzkie pluripotencjalne komórki macierzyste (hPSC), dorosłe komórki progenitorowe serca (CPC) i przeprogramowane fibroblasty. Omawiamy najnowocześniejsze metody generowania kardiomiocytów de novo z hPSC i przeprogramowanych fibroblastów, podkreślając potencjalne zastosowania i przyszłe wyzwania.


title: W układzie krwiotwórczym fosfataza LAR jest specyficznym dla linii komórek T białkiem podobnym do receptora adhezyjnego, którego aktywność fosfatazy wydaje się być niezbędna dla rozwoju, selekcji repertuaru i funkcji komórek T.

text: Ekspresję receptorowej fosfatazy tyrozynowej LAR badano w komórkach mysiego układu krwiotwórczego. Gen ulega ekspresji we wszystkich komórkach linii komórek T, ale nie w komórkach jakiejkolwiek innej linii krwiotwórczej, a poziom ekspresji w komórkach T jest regulowany rozwojowo. Wczesni imigranci grasicy CD4(-)8(-)44(+) oraz dojrzałe tymocyty (CD4(+)8(-)/CD4(-)8(+)) i limfocyty T wykazują niski poziom, podczas gdy niedojrzałe (CD4( -)8(-)44(-) i CD4(+)8(+)) tymocyty wyrażają wysoki poziom LAR. Wśród komórek szpiku kostnego tylko niezwiązane prekursory c-kit(+)B220(+)CD19(-), ale nie zaangażowane prekursory c-kit(+)B220(+)CD19(+) z linii limfocytów B, wyrażają niski poziom LAR. W przeciwieństwie do c-kit(+)B220(+)CD19(+) komórek pre-BI z normalnych myszy, odpowiedniki komórek pre-BI z myszy z niedoborem PAX-5 eksprymują LAR, co wskazuje, że zaangażowanie za pośrednictwem PAX-5 do linii komórek B powoduje supresję LAR. Podczas różnicowania linii komórek pre-BI z niedoborem PAX-5 do linii komórek innych niż T, ekspresja LAR jest wyłączona, ale jest podwyższona podczas różnicowania do tymocytów. Tak więc, w obrębie układu krwiotwórczego, LAR wydaje się być fosfatazą typu receptorowego swoistą dla linii komórek T. Jednak, co zaskakujące, skrócenie jego domen fosfatazowych nie ma oczywistego wpływu na rozwój, selekcję repertuarową lub funkcję limfocytów T.


title: Konkurencja i ewolucja powstrzymywania rozrodu u pasożytów malarii.

text: Wszystkie organizmy muszą negocjować alokację zasobów między różnymi procesami życiowymi, które determinują ich przetrwanie i reprodukcję. Pasożyty malarii rozmnażają się bezpłciowo u żywiciela, ale muszą wytworzyć stadia płciowe, aby przenieść się między żywicielami. Ponieważ dla tych funkcji wymagane są różne wyspecjalizowane etapy, podział zasobów pomiędzy te elementy historii życia jest kluczowym problemem do rozwiązania przez dobór naturalny. Pomimo medycznego i ekonomicznego znaczenia tych pasożytów, ich strategie reprodukcyjne pozostają słabo poznane i często wydają się sprzeczne z intuicją. Tutaj przetestowaliśmy najnowszą teorię przewidującą, że konkurencja wewnątrz gospodarza kształtuje sposób, w jaki pasożyty wymieniają inwestycje w replikację wewnątrz gospodarza w stosunku do transmisji między gospodarzami. Wykazujemy, w odniesieniu do kilku genotypów, że pasożyty Plasmodium chabaudi wykrywają obecność konkurujących genotypów i fakultatywnie reagują, zmniejszając ich inwestycje w stadia płciowe w sposób przewidywany, aby zmaksymalizować ich zdolność konkurencyjną. Ponadto pokazujemy, że genotypy dostosowują swoją alokację do stadiów płciowych zgodnie z dostępnością możliwych do wykorzystania zasobów krwinek czerwonych. Nasze odkrycia są przewidywane przez teorię ewolucyjną opracowaną w celu wyjaśnienia kompromisów w historii życia w bardziej tradycyjnie badanych taksonach wielokomórkowych i sugerują, że odpowiedzią na odwieczne pytanie, dlaczego wytwarza się tak mało etapów transmisji, jest to, że w większości naturalnych infekcji duże inwestycje rozmnażanie może zagrażać przeżyciu żywiciela.


title: Neutrofile i makrofagi związane z patogenezą i rozwojem choroby przewlekłej obturacyjnej choroby płuc przez reakcję zapalną].

text: Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest przewlekłą chorobą dróg oddechowych charakteryzującą się obturacyjnym ograniczeniem przepływu powietrza, które nie jest całkowicie odwracalne podczas leczenia. Przypuszcza się, że początkowym etapem POChP są zmiany zapalne w obwodowych drogach oddechowych, zwłaszcza te o średnicy mniejszej niż 2 mm (tzw. choroba małych dróg oddechowych). Musi więc być całkiem jasne, że neutrofile i makrofagi odgrywają zasadniczą rolę w patogenezie tych zmian. Badania z popłuczynami oskrzelowo-pęcherzykowymi wykazały wzrost liczby neutrofili i chemoatraktanta neutrofili, interleukiny-8. Ostatnie badania wykazały, że liczba granulocytów obojętnochłonnych i makrofagów jest zwiększona i zawierają różne proteazy, które biorą udział w naciekaniu i aktywacji komórek. Badania z wykorzystaniem inżynierii genetycznej na zwierzętach i leczenie antycytokinowe ułatwią lepsze zrozumienie roli neutrofili i makrofagów, a ostatecznie nową terapię.


title: Piezo1 jest nowym białkiem wiążącym czynnik koniczyny 1, które promuje mobilność komórek raka żołądka in vitro

text: Rodzina czynnika koniczyny 1 (TFF1) jest członkiem rodziny peptydów domeny TFF zaangażowanych w restytucję nabłonka i ruchliwość komórek. Ostatnio przebadaliśmy Piezo1 jako potencjalne białko wiążące TFF1. Naszym celem było potwierdzenie Piezo1 jako nowego białka wiążącego TFF1 oraz ocena roli tej interakcji w pośredniczeniu w mobilności komórek raka żołądka. To oddziaływanie zostało potwierdzone przez koimmunoprecypitację i wspólną lokalizację TFF1 i Piezo1 w komórkach GES-1. Zastosowaliśmy stabilną interferencję RNA, aby obniżyć ekspresję białka Piezo1 i przywróciliśmy ekspresję TFF1 w liniach komórkowych raka żołądka SGC-7901 i BGC-823. Ruchliwość komórek oceniano za pomocą testu inwazji i testu migracji in vitro. Poziomy ekspresji podjednostek integryn β1, β5, α1 oraz ekspresja β-kateniny i E-kadheryny wykryto metodą Western blot. Wykazaliśmy, że TFF1, ale nie TFF2 lub TFF3, wiążą się i lokalizują z Piezo1 w cytoplazmie in vitro. TFF1 oddziałuje z C-końcową częścią białka Piezo1. Testy gojenia ran i trans-studzienek wykazały, że przywrócona ekspresja TFF1 promowała mobilność komórek w komórkach raka żołądka, a efekt ten został osłabiony przez knockdown Piezo1. Analiza Western blot wykazała zmniejszoną ekspresję integryny β1 w komórkach z nokautem Piezo1. Nasze dane pokazują, że Piezo1 jest nowym białkiem wiążącym TFF1, które jest ważne dla migracji komórek, w której pośredniczy TFF1 i sugerują, że ta interakcja może być celem terapeutycznym w inwazji i przerzutach raka żołądka.


title: Warunkowo śmiertelny mutant drożdży zablokowany na pierwszym etapie syntezy kotwicy glikozylofosfatydyloinozytolu.

text: Glikozylofosfatydyloinozytole (GPI) zakotwiczają wiele białek na powierzchni komórek eukariotycznych i mogą również służyć jako sygnały sortujące na białkach i uczestniczyć w transdukcji sygnału. Wyizolowaliśmy mutanta kotwiczącego GPI Saccharomyces cerevisiae, gpi1, stosując przesiewanie kolonii pod kątem komórek zablokowanych we włączaniu [3H]inozytolu do białka. Mutant gpi1 jest wadliwy in vitro w syntezie N-acetyloglukozaminylofosfatydyloinozytolu, pierwszego związku pośredniego w syntezie GPI, a także jest wrażliwy na wzrost temperatury. Zakończenie pierwszego etapu składania GPI jest zatem wymagane do wzrostu jednokomórkowego eukariota S. cerevisiae. Syntezę GPI można zatem wykorzystać jako cel dla środków przeciwgrzybiczych lub przeciwpasożytniczych.


title: Poza rozpoznawaniem wzorców: pięć immunologicznych punktów kontrolnych do skalowania zagrożenia drobnoustrojami

text: Rozpoznawanie wzorców przez wrodzony układ odpornościowy umożliwia wykrywanie mikroorganizmów, ale sposób oceny poziomu zagrożenia mikrobiologicznego — proces, który ma kluczowe znaczenie dla wywoływania mierzonych odpowiedzi przeciwdrobnoustrojowych przy minimalnym uszkodzeniu tkanki zapalnej — jest mniej dobrze poznany. Nowe dowody wykazały, że układ odpornościowy może wykryć cechy żywotności drobnoustrojów, a tym samym wywołać silne odpowiedzi, które nie są uzasadnione w przypadku martwych mikroorganizmów. Tutaj proponujemy pięć immunologicznych punktów kontrolnych, które, jak tutaj zdefiniowano, wspólnie określają wagę spotkań drobnoustrojów.


title: Makrofagi indukują ekspresję COX-2 w komórkach raka piersi: rola autoamplifikacji IL-1β.

text: Makrofagi związane z nowotworem i wysoki poziom cyklooksygenazy-2 (COX-2) są związane ze złym rokowaniem u chorych na raka piersi, ale ich potencjalna współzależność nie została oceniona. Celem tego badania było ustalenie, czy makrofagi regulują ekspresję COX-2 w komórkach raka piersi. W tym celu komórki THP-1 hodowano wspólnie z komórkami raka piersi HCC1954. Współhodowla doprowadziła do zwiększonej ekspresji COX-2 w komórkach HCC1954 i podwyższenia poziomu prostaglandyny E(2) w pożywkach kondycjonowanych. Podobne wyniki zaobserwowano, gdy komórki THP-1 inkubowano z komórkami raka piersi HCC1937 lub gdy ludzkie makrofagi pochodzące z monocytów hodowano wspólnie z komórkami HCC1954. Kokultura wywołała produkcję reaktywnych form tlenu (ROS) w komórkach HCC1954. Indukcję COX-2 blokowano w komórkach wstępnie inkubowanych ze zredukowanym inhibitorem oksydazy fosforanu dinukleotydu nikotynamidoadeninowego (NADPH) lub przez wyciszenie p67PHOX, podjednostki oksydazy NADPH. Produkcja ROS wywołała aktywację Src i kinaz białkowych aktywowanych mitogenami (MAPK). Blokowanie aktywności Src lub MAPK lub antagonizowanie czynnika transkrypcyjnego białka aktywującego-1 (AP-1) osłabia indukcję COX-2 w komórkach HCC1954. Kokultura powodowała szybką indukcję interleukiny-1β (IL-1β) zarówno w komórkach raka sutka, jak iw makrofagach. Zwiększona ekspresja IL-1β była blokowana przez antagonistę receptora interleukiny-1 (IL-1Ra), co sugeruje działanie autokrynne i parakrynne. Co ważne, ekspresja COX-2 indukowana przez makrofagi została zablokowana w komórkach HCC1954 wstępnie inkubowanych z IL-1Ra lub anty-IL-1β IgG. Razem, wyniki te wskazują, że indukcja COX-2 za pośrednictwem makrofagów w komórkach raka sutka jest konsekwencją stymulacji sygnalizacji ROS→Src→MAPK→AP-1, w której pośredniczy IL-1β. Zależna od IL-1β indukcja COX-2 w komórkach raka sutka zapewnia mechanizm, dzięki któremu makrofagi przyczyniają się do progresji nowotworu i potencjalnych celów terapeutycznych w raku sutka.


title: Platforma oparta na grafenie do hodowli i różnicowania indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych.

text: Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) są bardzo obiecujące jako źródło komórek w medycynie regeneracyjnej, jednak ich hodowla, utrzymanie pluripotencji i indukcja różnicowania pozostają wyzwaniem. I odwrotnie, grafen (G) i tlenek grafenu (GO) wzbudziły ogromne zainteresowanie w dziedzinie materiałoznawstwa, fizyki, chemii i nanotechnologii. W tym miejscu donosimy, że G i GO mogą wspierać hodowlę mysich iPSC i umożliwiać spontaniczne różnicowanie. Co ciekawe, powierzchnie G i GO prowadziły do odmiennych cech proliferacji i różnicowania komórek. W porównaniu ze szklaną powierzchnią, iPSC hodowane na powierzchni G wykazywały podobny stopień adhezji i proliferacji komórek, podczas gdy iPSC na powierzchni GO przylegały i proliferowały w szybszym tempie. Co więcej, G pozytywnie utrzymywał iPSC w stanie niezróżnicowanym, podczas gdy GO przyspieszał różnicowanie. Komórki iPSC hodowane zarówno na powierzchni G, jak i GO spontanicznie różnicowały się do linii ektodermalnych i mezodermalnych bez znaczących różnic, ale G hamował różnicowanie iPSC w kierunku linii endodermalnej, podczas gdy GO wzmacniał różnicowanie endodermalne. Dane te łącznie wykazały, że różne właściwości powierzchni G i GO rządzą zachowaniem iPSC i wskazują na potencjał materiałów na bazie grafenu jako platformy dla kultury iPSC i różnorodnych zastosowań.


title: Wydolność tlenowa u czarnych dorastających dziewcząt.

text: Naszym celem było określenie wydolności tlenowej (VO2max) grupy czarnoskórych nastolatek (wiek = 11,4-15,8 lat) losowo wybranych z jednej szkoły miejskiej. Spośród 91 wybranych dziewcząt 64 wykonało narastający test biegowy na bieżni do celowego wyczerpania i osiągnęło VO2max, jak określono na podstawie pomiarów wydychanego gazu. Inne pomiary obejmowały wzrost (m), wagę (kg) oraz fałdy skórne łydki i tricepsa (dla oszacowania % tłuszczu). Zapytano również dziewczynki, czy osiągnęły pierwszą miesiączkę. VO2max wynosiło średnio 37,3 +/- 6,2 ml.kg-1 x min-1 i było istotnie skorelowane (r[62]) ze wzrostem (-.32, p < .01), BMI (-.63, p < .1). 001) i % tłuszczu (-0,65, p < 0,001), ale nie z wiekiem (-0,16, p > 0,10). Dziewczęta w wieku przedmiesiączkowym były znacznie wyższe i starsze niż dziewczęta w okresie przedmiesiączkowym. W przeciwieństwie do poprzednich badań, wartości VO2max dziewcząt nie były związane z wiekiem biologicznym. Wartości wydolności tlenowej naszych badanych były średnio o 14% niższe niż wartości nieczarnych amerykańskich nastolatek, które wcześniej opisywano w literaturze. Ta różnica w VO2max była przede wszystkim funkcją masy ciała. Implikacje badań potwierdzają możliwość, że nadwaga u dorosłych czarnych kobiet może powstać przed lub we wczesnym okresie dojrzewania. Należy zaplanować przyszłe badania podłużne w celu zbadania wpływu wydolności tlenowej na redukcję czynników ryzyka sercowo-naczyniowego u czarnoskórych nastoletnich dziewcząt.


title: Kontroluje acetylację Stabilność i czynność Notch3 w białaczce z limfocytów T

text: Modyfikacje potranslacyjne Notch3 i ich funkcjonalna rola w odniesieniu do nadekspresji Notch3 w białaczce T-komórkowej są nadal słabo poznane. Identyfikujemy tutaj specyficzną nową właściwość Notch3, która jest acetylowana i deacetylowana w lizynach 1692 i 1731 odpowiednio przez p300 i HDAC1, równowaga zaburzona przez inhibitory HDAC (HDACi), które sprzyjają hiperacetylacji. Używając HDACi i nieacetylowalnego mutanta Notch3 niosącego mutacje K/R1692-1731 w domenie wewnątrzkomórkowej, pokazujemy, że acetylacja Notch3 inicjuje ubikwitynację i degradację białka za pośrednictwem proteasomów. W konsekwencji ekspresja białka Notch3 i jego aktywność transkrypcyjna są zmniejszone zarówno in vitro, jak i in vivo u transgenicznych myszy Notch3 (tg), osłabiając w ten sposób przekazywanie sygnałów w genach docelowych. Konsekwentnie, proliferacja komórek T indukowana Notch3 jest hamowana przez HDACi, podczas gdy jest wzmacniana przez nieacetylowalnego mutanta Notch3-K/R1692-1731. Wreszcie, indukowana HDACi hiperacetylacja Notch3 zapobiega wzrostowi in vivo białaczki/chłoniaka z komórek T u myszy Notch3 tg. Razem, nasze odkrycia sugerują nowy poziom kontroli sygnalizacji Notch, w którym proces acetylacji/deacetylacji Notch3 stanowi kluczowy przełącznik regulacyjny, stanowiąc w ten sposób odpowiedni cel podatny na podawanie leków w terapii ostrej białaczki limfoblastycznej z limfoblastyczną postacią Notch3.


title: Hipoglikemia: częstość występowania i kliniczne czynniki prognostyczne w dużej próbie populacyjnej dzieci i młodzieży z IDDM.

text: CEL Określenie częstości występowania umiarkowanej i ciężkiej hipoglikemii oraz identyfikacja klinicznych czynników predykcyjnych związanych z jej występowaniem w dużej próbie populacyjnej dzieci i młodzieży z IDDM. MATERIAŁ I METODY W badaniu wzięło udział 657 pacjentów (wiek: 12,1 +/- 4,4 roku, średnia +/- SD), co dało 1449 pacjentolat. Prospektywną ocenę ciężkiej hipoglikemii (zdarzenie skutkujące drgawkami lub śpiączką) i umiarkowanej hipoglikemii (zdarzenie wymagające pomocy innej osoby, z wyłączeniem ciężkich epizodów) przeprowadzono przez okres 3 lat. Pacjenci i opiekunowie wyszczególniali epizody istotnej hipoglikemii (zdarzenia umiarkowane i ciężkie), które odnotowywano podczas każdej 3-miesięcznej wizyty w klinice wraz z HbA1c. Dane analizowano za pomocą uogólnionych modeli równań estymujących, wyposażonych w strukturę korelacji wymiany. WYNIKI Ogólna częstość występowania ciężkich zdarzeń wyniosła 4,8/100 pacjentolat, a umiarkowanych 13,1/100 pacjentolat. W ciągu 3 lat ciężkie zdarzenia wystąpiły u 8,5% dzieci, a umiarkowane u 26,9%. Znacząca hipoglikemia występowała rzadko w ciągu pierwszych 12 miesięcy po postawieniu diagnozy. Wskaźniki hipoglikemii były zwiększone u dzieci w wieku < 6 lat w porównaniu z > 6 lat (40,9 vs 16,6/100 pacjentolat, wiek < lub = 6 lat vs. wiek > 6 lat, p < 0,001). Wskaźniki hipoglikemii podwoiły się, gdy HbA1c spadła poniżej 8%, a dzieci z HbA1c < 7% odnotowały trzykrotny wzrost zarówno w umiarkowanej, jak i ciężkiej hipoglikemii (np. ciężkie epizody 14,9 vs 4,1/100 pacjentolat, HbA1c < lub = 7% vs HbA1c > 7%, P < 0,001). Najcięższymi zdarzeniami były drgawki, a 75% z nich wystąpiło w nocy. Większość zdarzeń była związana z opuszczonymi posiłkami lub zwiększoną aktywnością. Jednak w 38% nie stwierdzono czynnika predysponującego. WNIOSKI Nowo zdiagnozowane dzieci wydają się być chronione przed ciężką hipoglikemią. Wskaźniki wzrastają wraz z niższym poziomem hemoglobiny glikowanej, zwłaszcza gdy średnia HbA1c wynosi <8,0%. Młodsze dzieci, które mogą być bardziej podatne na niepożądane skutki neuroglikopenii, są szczególnie narażone na znaczną hipoglikemię.


title: Skuteczność 6-miesięcznego w porównaniu do 9-miesięcznego schematu leczenia przerywanego u pacjentów z gruźlicą zakażonych wirusem HIV: randomizowane badanie kliniczne.

text: UZASADNIENIE Wynik całkowicie przerywanego trzytygodniowego leczenia przeciwgruźliczego o różnym czasie trwania w gruźlicy związanej z HIV jest niejasny. CELE Porównanie skuteczności 6-miesięcznego schematu przerywanego (Reg6M: 2EHRZ(3)/4HR(3) [etambutol 1200 mg; izoniazyd 600 mg; ryfampicyna 450 lub 600 mg w zależności od masy ciała <60 lub > lub =60 kg; i pirazynamid, 1500 mg przez 2 miesiące; następnie 4 miesiące izoniazydu i ryfampicyny w tych samych dawkach]) w porównaniu z 9-miesięcznym schematem (Reg9M: 2EHRZ(3)/7HR(3)) w HIV/gruźlicy (TB). METODY Pacjenci zakażeni HIV z nowo rozpoznaną gruźlicą płuc lub gruźlicy pozapłucnej zostali losowo przypisani do grupy Reg6M (n = 167) lub Reg9M (n = 160) i monitorowani poprzez określenie parametrów klinicznych, immunologicznych i bakteriologicznych przez 36 miesięcy. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były korzystne odpowiedzi pod koniec leczenia i nawroty w czasie obserwacji, natomiast drugorzędowym punktem końcowym był zgon. Przeprowadzono analizy intent-to-treat i w trakcie leczenia. Wszyscy pacjenci w trakcie leczenia nie byli wcześniej leczeni przeciwretrowirusowo. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI Spośród pacjentów 70% miało posiew-dodatnią gruźlicę płuc; mediana miana wirusa wynosiła 155 000 kopii/ml, a liczba komórek CD4(+) wynosiła 160 komórek/mm(3). Korzystna odpowiedź na leczenie przeciwgruźlicze była podobna pod względem zamiaru leczenia (Reg6M, 83% i Reg9M, 76%; P = nieistotne). Nawroty bakteriologiczne występowały istotnie częściej w Reg6M niż w Reg9M (15 vs. 7%; P < 0,05), chociaż ogólne nawroty nie różniły się istotnie (Reg6M, 19% vs. Reg9M, 13%). Do 36 miesięcy 36% pacjentów poddawanych Reg6M i 35% poddawanych Reg9M zmarło, bez znaczącej różnicy między schematami. U wszystkich 19 pacjentów, u których leczenie nie powiodło się, rozwinęła się nabyta oporność na ryfamycynę (ARR), przy czym głównym czynnikiem ryzyka jest wyjściowa oporność na izoniazyd. WNIOSKI Wśród nieleczonych przeciwretrowirusowo pacjentów z gruźlicą zakażonych wirusem HIV schemat 9-miesięczny dał podobny wynik pod koniec leczenia, ale znacząco niższy odsetek nawrotów bakteriologicznych w porównaniu ze schematem 6-miesięcznym trzytygodniowym. ARR była wysoka przy tych przerywanych schematach leczenia i ani śmiertelność, ani ARR nie uległy zmianie przez wydłużenie leczenia gruźlicy. Informacje Rejestru Badań Klinicznych: ID# NCT00376012 zarejestrowane na stronie www.clinicaltrials.gov.


title: Wysoka częstość występowania ewolucyjnie zachowanych i specyficznych gatunkowo aberracji genomowych w mysich pluripotencjalnych komórkach macierzystych.

text: Mysie pluripotencjalne komórki macierzyste (PSC) są najlepiej przebadanym układem pluripotencjalnym i są uważane za „złoty standard”, z którym porównywane są ludzkie PSC. Jednakże, podczas gdy integralność genomowa ludzkich PSC zwróciła ostatnio dużą uwagę, mysie PSC nie były systematycznie oceniane pod tym względem. Stabilność genomowa PSC ma ogromne znaczenie, ponieważ wpływa na ich pluripotencję, różnicowanie i rakotwórczość. Przeprowadziliśmy zatem dokładną analizę integralności genomowej 325 próbek mysich PSC, w tym 127 próbek indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC). Odkryliśmy, że aberracje genomowe często występują w mysich embrionalnych komórkach macierzystych różnych szczepów myszy, dodają mysie iPSC o różnym pochodzeniu komórkowym i technikach wyprowadzania. Wykryto cztery gorące punkty aberracji chromosomowych: pełną trisomię 11 (z minimalnie nawracającym wzmocnieniem w 11qE2), pełną trisomię 8 i delecje w chromosomach 10qB i 14qC-14qE. Najbardziej nawracająca aberracja w mysich PSC, zysk 11qE2, okazała się być w pełni synteniczna z powszechną aberracją 17q25 w ludzkich PSC, podczas gdy inne nawracające aberracje okazały się być specyficzne dla gatunku. Analiza aberracji chromosomowych w 74 próbkach PSC makaków rezus wykazała przyrost chromosomu 16q, synteniczny z hotspotem u człowieka 17q. Co ważne, te powszechne aberracje zagrażają interpretacji opublikowanych porównań PSC, które zostały przeprowadzone nieumyślnie między komórkami prawidłowymi i nieprawidłowymi. Dlatego w niniejszej pracy podkreślono potrzebę uważnego monitorowania integralności genomowej PSC wszystkich gatunków w celu ich właściwego wykorzystania w badaniach biomedycznych.


title: Hamowanie proliferacji komórek i indukcja apoptozy przez celowanie w gen ExFABP.

text: Ex-FABP, zewnątrzkomórkowa lipokalina wiążąca kwasy tłuszczowe, jest fizjologicznie wyrażana przez różnicowanie chondrocytów kurzych i mioblastów. Jego ekspresja jest wzmacniana po potraktowaniu komórki bodźcami zapalnymi i tłumiona przez środki przeciwzapalne, zachowując się jak białko ostrej fazy. Fragmenty wątroby drobiowej w hodowli wykazują zwiększoną ekspresję białka po leczeniu endotoksynami bakteryjnymi. Aby zbadać biologiczną rolę Ex-FABP, stabilnie transfekowaliśmy proliferujące chondrocyty wektorem ekspresyjnym niosącym zorientowany antysensownie cDNA Ex-FABP. Zaobserwowaliśmy dramatyczną utratę żywotności komórek i silne zahamowanie proliferacji i różnicowania komórek. Gdy chondrocyty transfekowano antysensownie zorientowanym cDNA Ex-FABP, zaobserwowaliśmy, że modulacja w dół Ex-FABP zwiększała liczbę komórek apoptotycznych. Mioblasty transfekowane tym samym wektorem ekspresyjnym wykazywały rozległą śmierć komórek i upośledzenie tworzenia miotubul. Sugerujemy, że Ex-FABP działa jako konstytutywne białko przetrwania i że jego ekspresja i aktywacja mają fundamentalne znaczenie dla ochrony chondrocytów przed śmiercią komórkową.


title: Profil systemu nadzoru zdrowotnego i demograficznego Navrongo.

text: Zlokalizowany w dystryktach Kassena-Nankana w północnej Ghanie system nadzoru zdrowotnego i demograficznego Navrongo (NHDSS) został ustanowiony w 1992 r. przez ośrodek badań nad zdrowiem Navrongo (NHRC). NHRC jest jednym z trzech ośrodków badawczych służby zdrowia Ghany. Opisano działalność i potencjał NHDSS w zakresie wspólnych badań. NHDSS monitoruje dynamikę zdrowotną i demograficzną dwóch okręgów Kassena-Nankana w północnej Ghanie i ułatwia ocenę wpływu interwencji zdrowotnych i społecznych na zachorowalność i śmiertelność. Całkowita populacja podlegająca obecnie nadzorowi wynosi 152 000 osób mieszkających w 32 000 gospodarstw domowych. Zdarzenia monitorowane rutynowo obejmują ciąże, urodzenia, zachorowalność, zgony, migracje, małżeństwa i szczepienia. Aktualizacje danych są wykonywane co 4 miesiące przez przeszkolonych pracowników terenowych. NHRC prowadzi również badania biomedyczne i społeczno-ekonomiczne. Dodatkowe funkcje NHDSS obejmują system informatorów kluczowych społeczności, w którym przeszkoleni wolontariusze rutynowo zgłaszają kluczowe zdarzenia, takie jak urodzenia i zgony, które występują w ich miejscowości oraz system autopsji werbalnej (VA) w celu określenia prawdopodobnych przyczyn zgonów, które występują w społeczności poziom. Dane z NHDSS są udostępniane sponsorom, współpracownikom i partnerom w sieci INDEPTH. Dyrektor NHDSS jest osobą kontaktową w sprawie potencjalnej współpracy z NHDSS i wykorzystania jej danych.


title: Wpływ POChP na zdrowie płuc na całym świecie: epidemiologia i zachorowalność.

text: Informacje na temat częstości występowania POChP uzyskano na podstawie statystyk życiowych, wywiadów zdrowotnych, rejestrów opłat szpitalnych, publikacji krajowych oraz Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Dane te wskazują, że POChP jest powszechną chorobą, która ma wpływ na zdrowie na całym świecie. W Stanach Zjednoczonych zachorowalność na POChP wynosi 4%, co czyni POChP czwartą wiodącą przyczyną zgonów, po której ustępują tylko zawały serca, nowotwory i udary mózgu. Na arenie międzynarodowej istnieją znaczne różnice w śmiertelności, prawdopodobnie odzwierciedlające zachowania związane z paleniem, rodzaj i przetwarzanie tytoniu, zanieczyszczenie, klimat, układ oddechowy i czynniki genetyczne. Globalna Inicjatywa Obturacyjnej Chorób Płuc, zainicjowana przez Narodowy Instytut Serca, Płuc i Krwi oraz WHO, ma na celu podniesienie świadomości na temat rosnącego obciążenia POChP, zmniejszenie zachorowalności i śmiertelności, promowanie dalszych badań nad tą chorobą i wdrażanie programów zapobiegających POChP.


title: Aktywacja TLR powoduje szybkie różnicowanie monocytów w makrofagi i komórki dendrytyczne

text: Trąd umożliwia zbadanie mechanizmów, dzięki którym wrodzony układ odpornościowy przyczynia się do obrony gospodarza przed infekcją, ponieważ w jednej postaci choroba postępuje, a w drugiej infekcja jest ograniczona. Donosimy, że aktywacja receptora Toll-podobnego (TLR) ludzkich monocytów indukuje szybkie różnicowanie na dwa odrębne podzbiory: makrofagi DC-SIGN+ CD16+ i komórki dendrytyczne CD1b+ DC-SIGN-. Fagocytarne makrofagi DC-SIGN+ były namnażane przez pośredniczoną przez TLR regulację w górę receptora interleukiny (IL)-15 i IL-15. Komórki dendrytyczne CD1b+ były namnażane przez pośredniczoną przez TLR regulację w górę czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów i makrofagów (GM-CSF) i jego receptora, promując aktywację komórek T i wydzielając cytokiny prozapalne. Podczas gdy makrofagi DC-SIGN+ były wykrywane w zmianach i po aktywacji TLR u wszystkich pacjentów z trądem, komórki dendrytyczne CD1b+ nie były wykrywane w zmianach lub po aktywacji TLR monocytów obwodowych u osób z postępującą postacią lepromatyczną, z wyjątkiem reakcji odwrócenia, w których prątki zostały usunięte przez T pomocnika typu 1 (TH1) odpowiedzi. W gruźliczych zmianach lepromatycznych komórki DC-SIGN+ były pozytywne dla markerów makrofagowych, ale negatywne dla markerów komórek dendrytycznych. Tak więc, indukowane TLR różnicowanie monocytów w makrofagi lub komórki dendrytyczne wydaje się mieć decydujący wpływ na skuteczną obronę gospodarza w chorobie zakaźnej człowieka.


title: Stan naprawy niedopasowania i wyniki kliniczne w raku endometrium: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: TŁO Związek między niedoborem genów naprawy niedopasowania (MMR) a rokowaniem u kobiet z rakiem endometrium jest niejasny. Tutaj przedstawiamy przegląd systematyczny i metaanalizę badającą to powiązanie. METODY Przeszukaliśmy bazy danych z piśmiennictwa (MEDLINE, EMBASE i Cochrane) od 1980 do grudnia 2011 roku, aby zidentyfikować badania oceniające związek między stanem MMR a wynikami klinicznymi w raku endometrium. Głównymi miarami wyników były przeżycie całkowite (OS) i przeżycie wolne od choroby (DFS). WYNIKI Dwadzieścia trzy badania spełniły kryteria włączenia. Mediana wielkości próby w badaniach wyniosła 112, 74% stanowiły retrospektywne serie przypadków, a 70% wykonało analizę niestabilności mikrosatelitarnej (MSI) w celu oceny statusu MMR. Tylko 22% badań wykorzystywało panel pięciu markerów mikrosatelitarnych rekomendowanych przez National Cancer Institute. W siedmiu badaniach wykorzystano immunohistochemię do zdefiniowania niedoboru MMR, ale tylko dwa z nich określiły ekspresję wszystkich czterech białek MMR. Ogólnie rzecz biorąc, istotne związki między MMR a wynikiem zaobserwowano w 32% badań. Wystąpiła znaczna niejednorodność między badaniami w odniesieniu do oszacowań OS i DFS. Analiza zbiorcza nie wykazała żadnego istotnego związku między niedoborem MMR a gorszym OS (6 badań, współczynnik ryzyka [HR] 2,0, p=0,11) lub DFS (4 badania, współczynnik HR 1,31, p=0,66). WNIOSEK Nie ma ostatecznych dowodów na istnienie istotnego związku między stanem MMR a niekorzystnym przeżyciem w raku endometrium.


title: p53 indukuje tworzenie paraspeckalnych NEAT1 lncRNA, które modulują odpowiedź na stres replikacyjny i chemiowrażliwość

text: W poszukiwaniu mediatorów szlaku supresorowego nowotworu p53, który indukuje plejotropowe i często antagonistyczne odpowiedzi komórkowe, zidentyfikowaliśmy długi niekodujący RNA (lncRNA) NEAT1. NEAT1 jest zasadniczym elementem architektonicznym paraspektkowych ciał jądrowych, których znaczenie patofizjologiczne pozostaje niejasne. Aktywacja p53, farmakologicznie lub przez stres replikacyjny indukowany przez onkogen, stymulowała tworzenie się paraplamek w komórkach mysich i ludzkich. Wyciszanie ekspresji Neat1 u myszy, co zapobiega tworzeniu się paraspeckle, uwrażliwia komórki przednowotworowe na śmierć komórek wywołaną uszkodzeniem DNA i upośledzenie powstawania nowotworów skóry. Dostarczamy mechanistyczne dowody, że NEAT1 promuje sygnalizację ATR w odpowiedzi na stres replikacyjny i tym samym jest zaangażowana w pętlę ujemnego sprzężenia zwrotnego, która osłabia aktywację p53 zależną od onkogenu. Celowanie w NEAT1 w ustalonych ludzkich liniach komórek nowotworowych indukowało syntetyczną śmiertelność za pomocą genotoksycznych chemioterapeutyków, w tym inhibitorów PARP, i niegenotoksycznej aktywacji p53. Badanie to ustala kluczowe powiązanie genetyczne między paraspekkami NEAT1, biologią p53 i onkogenezą i identyfikuje NEAT1 jako obiecujący cel zwiększający wrażliwość komórek rakowych zarówno na chemioterapię, jak i terapię reaktywacyjną p53.


title: Regulacja odporności wrodzonej przez oksydazę NADPH.

text: Oksydaza NADPH jest krytycznym regulatorem zarówno obrony przeciwdrobnoustrojowej gospodarza, jak i stanu zapalnego. Aktywowana w naturze przez drobnoustroje i produkty pochodzące z drobnoustrojów, fagocytowa oksydaza NADPH jest szybko gromadzona i generuje reaktywne pośrednie utleniacze (ROI) w odpowiedzi na zagrożenie zakaźne. Przewlekła choroba ziarniniakowa (CGD) jest dziedzicznym zaburzeniem oksydazy NADPH charakteryzującym się nawracającymi i ciężkimi zakażeniami bakteryjnymi i grzybiczymi oraz patologią związaną z nadmiernym stanem zapalnym. Badania na pacjentach z CGD i mysich modelach CGD wskazują, że oksydaza NADPH odgrywa kluczową rolę w modulowaniu stanu zapalnego i urazu, co różni się od jej funkcji przeciwdrobnoustrojowej. Mechanizmy, za pomocą których oksydaza NADPH pośredniczy w zabijaniu patogenów i regulacji stanu zapalnego, mają szerokie znaczenie dla naszego zrozumienia prawidłowych fizjologicznych odpowiedzi immunologicznych i stanów patologicznych, takich jak ostre uszkodzenie płuc oraz infekcje bakteryjne lub grzybicze.


title: Ochrona przed toksycznością metaboliczną wywołaną przez olanzapinę u myszy przez paracetamol i tetrahydroindenoindol

text: Cel: U myszy i ludzi leczenie lekiem przeciwpsychotycznym drugiej generacji olanzapiną (OLZ) powoduje nadmierny przyrost masy ciała, otyłość i wtórne powikłania metaboliczne, w tym utratę homeostazy glukozy i insuliny. U myszy spożywających dietę wysokotłuszczową (HF) rozwija się podobny fenotyp, który jest hamowany przez przeciwbólowy acetaminofen (APAP) i przeciwutleniacz tetrahydroindenoindol (THII). Dlatego zbadaliśmy zdolność APAP i THII do zapobiegania zmianom metabolicznym u myszy otrzymujących OLZ. Projekt i pomiar: myszy C57BL/6J otrzymywały albo normalną dietę, albo dietę HF i podawano im dzienne dawki OLZ (3 mg kg-1 masy ciała), samodzielnie lub z APAP (30 mg kg-1 masy ciała) lub THII (4,5 mg kg-1 masy ciała) przez 10 tygodni. Badano parametry składu i metabolizmu ciała, w tym homeostazę glukozy i insuliny oraz stres oksydacyjny. Wyniki: Leczenie OLZ podwoiło wywołany dietą HF wzrost masy ciała i procentowej zawartości tkanki tłuszczowej. Wzrostom tym częściowo zapobiegały zarówno APAP, jak i THII, chociaż spożycie pokarmu było stałe we wszystkich grupach. Ochrona THII była związana ze wzrostem oddychania całego ciała i mitochondriów. OLZ również nasilała i zarówno APAP, jak i THII zapobiegały, wywołanej dietą HF utracie tolerancji glukozy i insulinooporności. Ponieważ zwiększona ilość tkanki tłuszczowej sprzyja insulinooporności poprzez szlak obejmujący stres oksydacyjny, oceniliśmy wytwarzanie reaktywnego tlenu i peroksydację lipidów w białej tkance tłuszczowej (WAT). Dieta HF spowodowała wzrost peroksydacji lipidów, zależnego od NADPH wychwytu O2 i produkcji H2O2, które zostały dodatkowo zaostrzone przez OLZ. APAP, THII i inhibitor oksydazy NADPH, chlorek difenylenojodoniowy, znosiły stres oksydacyjny w WAT. Wnioski: Wnioskujemy, że zarówno APAP, jak i THII wpływają na rozwój otyłości i powikłań metabolicznych związanych z leczeniem OLZ.


title: Wykrywanie prionów we krwi

text: Choroby prionowe wywoływane są przez niekonwencjonalny czynnik zakaźny zwany prionem, składający się głównie z nieprawidłowo sfałdowanego białka prionowego (PrPSc). Opracowanie wysoce czułych testów do biochemicznego wykrywania PrPSc we krwi jest głównym priorytetem minimalizacji rozprzestrzeniania się choroby. W tym miejscu pokazujemy, że technologię cyklicznej amplifikacji nieprawidłowego fałdowania białek (PMCA) można zautomatyzować i zoptymalizować pod kątem wysokowydajnej amplifikacji PrPSc. Pokazujemy, że 140 cykli PMCA prowadzi do 6600-krotnego wzrostu czułości w porównaniu ze standardowymi metodami wykrywania. Dwie kolejne rundy cykli PMCA spowodowały 10-milionowy wzrost czułości i zdolności do wykrywania zaledwie 8000 równoważnych cząsteczek PrPSc. Warto zauważyć, że seryjne PMCA umożliwiają wykrywanie PrPSc w próbkach krwi chomików dotkniętych trzęsawką z 89% czułością i 100% swoistością. Odkrycia te stanowią pierwszy przypadek wykrycia PrPSc biochemicznie we krwi, co daje nadzieję na opracowanie nieinwazyjnej metody wczesnego diagnozowania chorób prionowych.


title: Zmiany genetyczne i ich związek w szlaku 3-kinazy/Akt fosfatydyloinozytolu w raku tarczycy.

text: CEL Zbadanie ogólnego występowania i związku zmian genetycznych w szlaku 3-kinazy fosfatydyloinozytolu (PI3K)/Akt w guzach tarczycy oraz zbadanie zakresu tego szlaku jako celu terapeutycznego w przypadku raka tarczycy. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Zbadaliśmy wspólnie główne zmiany genetyczne i ich związek w tym szlaku, w tym przyrost liczby kopii i mutację PIK3CA, mutację Ras i mutację PTEN, w dużej serii pierwotnych guzów tarczycy. WYNIKI Wystąpienie którejkolwiek z tych zmian genetycznych stwierdzono u 25 z 81 (31%) łagodnego gruczolaka tarczycy (BTA), 47 z 86 (55%) raka pęcherzykowego tarczycy (FTC), 21 z 86 (24%) brodawkowatego raka tarczycy ( PTC) i 29 z 50 (58%) anaplastycznego raka tarczycy (ATC), przy czym FTC i ATC najczęściej niosą te zmiany genetyczne. Przyrost kopii PIK3CA był związany ze zwiększoną ekspresją białka PIK3CA. Wzajemną wyłączność tych zmian genetycznych zaobserwowano w BTA, FTC i PTC, co sugeruje niezależną rolę każdego z nich poprzez szlak PI3K/Akt w onkogenezie zróżnicowanych guzów tarczycy. Jednak współistnienie tych zmian genetycznych było coraz częściej obserwowane wraz z progresją od zróżnicowanego guza do niezróżnicowanego ATC. Ich współistnienie z mutacją BRAF było również częste w PTC i ATC. WNIOSKI Dane dostarczają silnych implikacji genetycznych, że nieprawidłowa aktywacja szlaku PI3K/Akt odgrywa dużą rolę w powstawaniu nowotworów tarczycy, szczególnie w FTC i ATC, i sprzyja progresji BTA do FTC i ATC w miarę kumulacji zmian genetycznych tego szlaku. Progresję PTC do ATC może ułatwić współistnienie zmian genetycznych związanych ze szlakiem PI3K/Akt i mutacji BRAF. Szlak PI3K/Akt może zatem być głównym celem terapeutycznym w nowotworach tarczycy.


title: Witamina D a otyłość: obecne perspektywy i przyszłe kierunki.

text: W ostatnich latach pojawiły się nowe funkcjonalne role witaminy D, wykraczające poza jej tradycyjną rolę w homeostazie wapnia i metabolizmie kości, łącząc witaminę rozpuszczalną w tłuszczach z różnymi chorobami niezakaźnymi. Niedobór witaminy D (25-hydroksywitamina D (25(OH)D) < 25-30 nmol/l) i stan suboptymalny (25(OH)D < 50-100 nmol/l) są coraz częściej związane z niekorzystnymi fenotypami metabolicznymi, w tym insulinooporność, cukrzycę typu 2 i CVD; stany często związane z nadwagą i otyłością. Wczesne badania wykazały zły stan witaminy D u chorych z otyłością. Niedawno zaobserwowano, że w populacji ogólnej istnieje stopniowany związek między poziomem witaminy D a BMI, a konkretnie otyłością. Zaproponowano szereg hipotez wyjaśniających potencjalne mechanizmy, dzięki którym zmiany w układzie hormonalnym witaminy D zachodzą w stanie otyłości. Prawdopodobne wyjaśnienia obejmują sekwestrację w tkance tłuszczowej, rozcieńczenie wolumetryczne lub mechanizmy ujemnego sprzężenia zwrotnego ze zwiększonej krążącej 1,25-dihydroksywitaminy D3. Inni wysuwają hipotezę, że cięższe osoby mogą brać udział w mniejszej aktywności na świeżym powietrzu, mogą również zakrywać się i nosić więcej ubrań niż osoby szczuplejsze, zmniejszając w ten sposób ekspozycję na słońce i ograniczając endogenną produkcję cholekalcyferolu w skórze. Co więcej, w niektórych, ale nie we wszystkich badaniach, BMI i otyłość były negatywnie powiązane ze zmianą statusu witaminy D po suplementacji witaminą D. W związku z tym pozostaje niejasne, czy przy określaniu zapotrzebowania na witaminę D należy brać pod uwagę wielkość ciała i/lub otyłość. Niniejszy przegląd oceni aktualne dowody łączące status witaminy D i suplementację z nadwagą i otyłością oraz omówi implikacje dla ustalenia diety. wymagania.


title: Regulacja transkrypcji przez p53 poprzez wewnętrzne wiązanie DNA/chromatyna i ukierunkowaną rekrutację kofaktorów.

text: Białko supresorowe nowotworu, p53, odgrywa kluczową rolę w pośredniczeniu w odpowiedzi komórkowej na sygnały stresowe poprzez regulację genów zaangażowanych w zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę. Uważa się, że p53 jest nieaktywny w wiązaniu DNA, chyba że jego koniec C zostanie zmodyfikowany lub zmieniony strukturalnie. Pokazujemy, że niezmodyfikowane p53 aktywnie wiąże się z dwoma miejscami przy -1,4 i -2,3 kb w obrębie promotora p21 złożonego z chromatyny i do transkrypcji wymaga końca C i acetylotransferazy histonowej, p300. Acetylowanie C-końca przez p300 nie jest konieczne do wiązania lub aktywacji promotora. Zamiast tego p300 acetyluje nukleosomy związane z p53 w promotorze p21 z rozprzestrzenianiem się do kasety TATA. Zatem p53 jest aktywnym białkiem wiążącym DNA i chromatynę, które może selektywnie regulować swoje geny docelowe poprzez rekrutację specyficznych kofaktorów do strukturalnie odrębnych miejsc wiązania.


title: Plejotropowe działanie statyn.

text: Statyny są silnymi inhibitorami biosyntezy cholesterolu. W badaniach klinicznych statyny są korzystne w prewencji pierwotnej i wtórnej choroby wieńcowej serca. Jednak ogólne korzyści obserwowane w przypadku statyn wydają się być większe niż to, czego można by oczekiwać po samych zmianach poziomu lipidów, co sugeruje efekty wykraczające poza obniżenie poziomu cholesterolu. Rzeczywiście, ostatnie badania wskazują, że niektóre z niezależnych od cholesterolu lub „plejotropowych” efektów statyn obejmują poprawę funkcji śródbłonka, zwiększenie stabilności blaszek miażdżycowych, zmniejszenie stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego oraz hamowanie odpowiedzi trombogennej. Ponadto statyny mają korzystny wpływ pozawątrobowy na układ odpornościowy, ośrodkowy układ nerwowy i kości. W wielu z tych plejotropowych efektów pośredniczy hamowanie izoprenoidów, które służą jako przyłącza lipidowe dla wewnątrzkomórkowych cząsteczek sygnałowych. W szczególności, hamowanie małych białek wiążących GTP, Rho, Ras i Rac, których właściwa lokalizacja i funkcja błony zależy od izoprenylacji, może odgrywać ważną rolę w pośredniczeniu plejotropowego działania statyn.


title: Zwiększenie wydajności precyzyjnej edycji genomu za pomocą CRISPR-Cas9 poprzez hamowanie łączenia niehomologicznych końców

text: Metody wprowadzania celowanych pęknięć dwuniciowych (DSB) do DNA umożliwiają precyzyjną edycję genomu poprzez zwiększenie szybkości, z jaką dostarczane z zewnątrz fragmenty DNA są włączane do genomu poprzez rekombinację homologiczną. Skuteczność tych metod jest ograniczona przez niehomologiczne łączenie końców (NHEJ), alternatywny szlak naprawy DNA, który konkuruje z naprawą ukierunkowaną na homologię (HDR). Aby promować HDR kosztem NHEJ, celowaliśmy w ligazę DNA IV, kluczowy enzym w szlaku NHEJ, używając inhibitora Scr7. Leczenie Scr7 zwiększyło wydajność edycji genomu za pośrednictwem HDR, przy użyciu Cas9 w liniach komórkowych ssaków i myszy dla wszystkich czterech badanych genów, nawet 19-krotnie. Podejście to powinno mieć zastosowanie do innych konfigurowalnych endonukleaz, takich jak nukleazy palca cynkowego i nukleazy efektorowe podobne do aktywatora transkrypcji, a także do komórek innych niż ssaki z wystarczająco konserwatywnymi mechanizmami NHEJ i HDR.


title: Molekularny mechanizm regulacji w dół BST2/tetherin przez K5/MIR2 herpeswirusa związanego z mięsakiem Kaposiego.

text: K3/MIR1 i K5/MIR2 herpeswirusa związanego z mięsakiem Kaposiego (KSHV) są wirusowymi członkami rodziny ligaz ubikwityny związanych z błoną RING-CH (MARCH) i przyczyniają się do wirusowego unikania immunologicznego poprzez kierowanie sprzęgania ubikwityny z immunostymulującymi białkami transbłonowymi. W ilościowym badaniu proteomicznym pod kątem nowych białek komórek gospodarza regulowanych w dół przez immunomodulatory wirusowe, zaobserwowaliśmy wcześniej, że K5, jak również VPU immunomodulator ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 (HIV-1), zmniejszały poziomy antygenu komórek zrębu szpiku 2 w stanie stacjonarnym. (BST2; zwany także CD317 lub tetherin), co sugeruje, że BST2 może być nowym substratem K5 i VPU. Ostatnie prace ujawniły, że pod nieobecność VPU wiriony HIV-1 są przyczepione do błony komórkowej komórek HeLa z ekspresją BST2. Celując w BST2, K5 może zatem podobnie przezwyciężyć wrodzony przeciwwirusowy mechanizm obronny gospodarza. Tutaj ustalamy, że pomimo swojej topologii transbłonowej typu II i karboksy-końcowej kotwicy glikozylofosfatydyloinozytolu (GPI), BST2 reprezentuje prawdziwy cel K5, który jest regulowany w dół podczas pierwotnej infekcji i reaktywacji KSHV. Po wyjściu białka z retikulum endoplazmatycznego lizyny w krótkiej domenie N-końcowej BST2 są ubikwitynowane przez K5, co powoduje szybką degradację BST2. Ubikwitynacja BST2 jest wymagana do degradacji, ponieważ BST2 pozbawione cytozolowych lizyn było oporne na K5, a zubożenie ubikwityny przez inhibitory proteasomów przywróciło ekspresję BST2 na powierzchni. Zatem BST2 reprezentuje pierwsze białko transbłonowe typu II, na które kieruje K5 i pierwszy przykład białka, które jest zarówno ubikwitynowane, jak i połączone z GPI. Ponadto wykazujemy, że uwalnianie KSHV jest zmniejszone przy braku K5 w sposób zależny od BST2, co sugeruje, że K5 przyczynia się do unikania wewnątrzkomórkowych programów obrony przeciwwirusowej.