title: Utrata kopii rybosomalnego DNA i niestabilność powtórzeń w rakach z mutacją ATRX

text: Kompleksy ATRX (alfa talasemia/opóźnienie umysłowe sprzężone z chromosomem X) z DAXX tworzą wariant histonu H3.3 w powtarzalnej heterochromatynie. Ostatnie badania sekwencjonowania genomu w nowotworach ujawniły mutacje w ATRX i ich związek z aktywacją ALT (alternatywne wydłużanie telomerów). Tutaj donosimy, że zubożenie ATRX w mysich komórkach ES prowadzi do selektywnej utraty liczby kopii genu rybosomalnego RNA (rDNA). Na poparcie tego, ludzkie guzy ALT-dodatnie z mutacją ATRX również wykazują znacznie niższą kopię rDNA niż guzy ALT-ujemne. Dalsze badania pokazują, że utrata kopii rDNA i niestabilność powtórzeń są spowodowane przerwaniem w odkładaniu H3.3, a zatem niepowodzeniem w tworzeniu heterochromatyny w powtórzeniach rDNA przy braku ATRX. Odkryliśmy również, że komórki zubożone w ATRX mają zmniejszoną wydajność transkrypcji rybosomalnego RNA i wykazują zwiększoną wrażliwość na inhibitor transkrypcji polimerazy RNA I (Pol I) CX5461. Ponadto, ludzkie linie komórek nowotworowych ALT-dodatnich są również bardziej wrażliwe na leczenie CX5461. Nasze badanie dostarcza wglądu w udział utraty funkcji ATRX w onkogenezie poprzez utratę stabilności rDNA i sugeruje potencjał terapeutyczny celowania w transkrypcję Pol I w rakach ALT.


title: Połączenie oprysków resztkowych w pomieszczeniach i siatek nasączanych środkami owadobójczymi w celu zwalczania malarii w Afryce: przegląd możliwych wyników i zarys sugestii na przyszłość

text: Sieci nasączone środkami owadobójczymi (ITN) i opryski resztkowe w pomieszczeniach (IRS) są obecnie preferowanymi metodami kontroli wektora malarii. W wielu przypadkach metody te są używane razem w tych samych gospodarstwach domowych, zwłaszcza w celu tłumienia transmisji w scenariuszach holoendemicznych i hiperendemicznych. Chociaż rozpowszechnione, istnieją ograniczone dowody sugerujące, że takie jednoczesne stosowanie daje większe korzyści ochronne niż zarówno ITN, jak i IRS, gdy są stosowane samodzielnie. Ponieważ obie metody opierają się na insektycydach i są stosowane wewnątrz domu, w niniejszym artykule postawiono hipotezę, że wyniki ich kombinacji będą zależeć od wpływu potencjalnych składników aktywnych na komary wchodzące lub próbujące dostać się do domów. Sugeruje się tutaj, że można osiągnąć zwiększony poziom ochrony na poziomie gospodarstw domowych, jeśli ITN i IRS mają rozbieżne, ale uzupełniające się właściwości, np. silnie odstraszające związki IRS w połączeniu z wysoce toksycznymi ITN. Aby uniknąć problemu oporności na środki owadobójcze, produkty ITN i IRS powinny należeć do różnych klas środków owadobójczych, np. siatki na bazie pyretroidów połączone z IRS na bazie fosforoorganicznych lub karbaminianów. Ogólne korzyści dla społeczności zależałyby jednak również od innych czynników, takich jak odsetek osób objętych interwencjami i zachowanie gatunków-wektorów. Ten artykuł kończy się podkreśleniem potrzeby badań podstawowych i operacyjnych, w tym modelowania matematycznego w celu oceny kombinacji IRS/ITN w porównaniu z samym IRS lub samymi ITN.


title: Poziomy błonowego receptora estrogenowego-α w komórkach raka piersi MCF-7 pozwalają przewidzieć odpowiedź cAMP i proliferację

text: 17β-estradiol (E2) może szybko indukować wytwarzanie cAMP, ale warunki, w których najlepiej mierzy się te poziomy cAMP i szlaki sygnałowe odpowiedzialne za następcze efekty proliferacyjne na komórki raka piersi, nie są w pełni poznane. Aby rozwiązać te problemy, porównaliśmy mechanistyczne odpowiedzi cAMP w liniach komórkowych MCF-7 wybranych pod kątem niskiej (mERlow) i wysokiej (mERhigh) ekspresji błonowej formy receptora estrogenowego (mER)-α, a tym samym zajęliśmy się podformą receptora zaangażowaną w sygnalizacja cAMP. Komórki MCF-7 poddano immunopanacji, a następnie rozdzielono przez aktywowane fluorescencyjnie sortowanie komórek na populacje mERhigh (wzbogacone w mER-α) i mERlow (zubożone w mER-α). Stwierdzono, że unikalne (w porównaniu z wcześniej opisanymi) warunki inkubacji w temperaturze 4°C są optymalne do wykazania wytwarzania cAMP indukowanego przez E2. Dla obu subpopulacji komórek określono zależny od czasu i dawki wpływ E2 na wytwarzanie cAMP. Wpływ forskoliny, 8-CPT cAMP, inhibitora kinazy białkowej A (H-89) i inhibitora cyklazy adenylylowej (SQ 22,536) na proliferację komórek indukowaną przez E2 oceniano za pomocą testu fioletu krystalicznego. Wykazaliśmy szybki i przejściowy wzrost cAMP po stymulacji 1 pmol/l E2 w komórkach mERhigh; w 4°C odpowiedzi te były znacznie bardziej wiarygodne i solidne niż w 37°C (warunek najczęściej stosowany). Utrata cAMP w 37°C nie była spowodowana eksportem. 3-Izobutylo-1-metyloksantyna (IBMX; 1 mmol/l) tylko częściowo zachowany cAMP, co sugeruje, że wiele fosfodiesteraz moduluje jego poziom. Nagromadzony cAMP był konsekwentnie znacznie wyższy w komórkach mERhigh niż w komórkach mERlow, co implikuje poziomy mER-α w procesie. ICI172,780 zablokował odpowiedź indukowaną E2, a 17α-estradiol nie wywołał odpowiedzi, co również sugeruje aktywność poprzez receptor estrogenowy. Zależna od dawki produkcja E2 cAMP, chociaż dwufazowa w obu typach komórek, reagowała na 50-krotnie wyższe stężenia E2 w komórkach mERhigh. Proliferacja komórek mERlow była stymulowana w całym zakresie stężeń E2, podczas gdy liczba komórek mERhigh była znacznie zmniejszona przy stężeniach powyżej 1 nmol/l, co sugeruje, że nadmierna stymulacja estrogenami może prowadzić do śmierci komórek, jak to wcześniej opisano, i że uczestniczy mER-α. Wykazano, że aktywacja cyklazy adenylylowej za pośrednictwem E2 i dalszy udział kinazy białkowej A są zaangażowane w te odpowiedzi. Szybkie, niegenomowe kaskady sygnałowe, w których pośredniczy mER-α, generują cAMP i dalsze zdarzenia sygnałowe, które przyczyniają się do regulacji liczby komórek raka piersi.


title: Zarodkowa linia komórkowa nicieni Caenorhabditis elegans.

text: Zarodkowa linia komórkowa Caenorhabditis elegans została prześledzona od zygoty do nowo wyklutej larwy, w wyniku czego cała linia komórkowa tego organizmu jest obecnie znana. Podczas embriogenezy generowanych jest 671 komórek; u hermafrodyty 113 z nich (u mężczyzny 111) przechodzi zaprogramowaną śmierć, a pozostałe albo ostatecznie różnicują się, albo stają się postembrionalnymi komórkami blastyczna. Linia embrionalna jest wysoce niezmienna, podobnie jak losy komórek, z których powstaje. Pomimo stałego związku między pochodzeniem komórki a losem komórki, korelacja między nimi nie jest wyraźnie widoczna. Tak więc, chociaż większość neuronów powstaje z ektodermy embrionalnej, niektóre są wytwarzane przez mezodermę, a kilka jest siostrami mięśni; znowu granice liniowe niekoniecznie pokrywają się z granicami funkcjonalnymi. Niemniej jednak eksperymenty z ablacją komórek (jak również wcześniejsze eksperymenty z izolacją komórek) wykazują znaczną autonomię komórkową przynajmniej w niektórych odcinkach embriogenezy. Dochodzimy do wniosku, że sama linia komórkowa, jakkolwiek złożona, odgrywa ważną rolę w określaniu losu komórki. Omawiamy pochodzenie powtarzających się jednostek (częściowych segmentów) w ścianie ciała, generowanie różnych rzędów symetrii, analizę linii pod względem podlinii oraz implikacje ewolucyjne.


title: Samoreaktywne komórki B w reakcji centrum rozmnażania.

text: Utrzymanie immunologicznej samotolerancji wymaga selektywnego zapobiegania powstawaniu destrukcyjnych lub zapalnych odpowiedzi efektorowych przez limfocyty niosące autoreaktywne receptory antygenowe. Klasycznie, samotolerancja jest postrzegana w kategoriach usuwania, edytowania lub wyciszania komórek B i T, które utworzyły samoreaktywne receptory antygenowe podczas ich wczesnego rozwoju. Jednak komórki B aktywowane przez obcy antygen mogą przedostać się do centrów rozmnażania (GC), gdzie dalej modyfikują swój receptor antygenowy przez hipermutację somatyczną (SHM) swoich genów immunoglobulin. Nieuniknione pojawienie się aktywowanych, samoreaktywnych komórek GC B stanowi wyjątkowe wyzwanie dla utrzymania samotolerancji, któremu należy szybko przeciwdziałać, aby uniknąć wytwarzania autoprzeciwciał. W tym miejscu omawiamy aktualną wiedzę na temat mechanizmów wymuszających samotolerancję komórek B, ze szczególnym uwzględnieniem kontroli samoreaktywnych komórek GC B. Rozważamy również, w jaki sposób samoreaktywne komórki GC B mogą uniknąć autotolerancji, aby zainicjować produkcję autoprzeciwciał lub zamiast tego zostać odkupione przez SHM i wykorzystane w produktywnych odpowiedziach przeciwciał.


title: Przewlekły stan zapalny (stan zapalny) i jego potencjalny udział w chorobach związanych z wiekiem.

text: Starzenie się człowieka charakteryzuje się przewlekłym stanem zapalnym o niskim nasileniu, a zjawisko to określa się mianem „stanu zapalnego”. Stan zapalny jest bardzo istotnym czynnikiem ryzyka zarówno zachorowalności, jak i śmiertelności u osób starszych, jak większość, jeśli nie wszystkie choroby związane z wiekiem. dzielą patogenezę zapalną. Niemniej jednak dokładna etiologia stanu zapalnego i jego potencjalna przyczynowa rola w przyczynianiu się do niekorzystnych skutków zdrowotnych pozostają w dużej mierze nieznane. Identyfikacja szlaków kontrolujących stany zapalne związane z wiekiem w wielu układach jest zatem ważna, aby zrozumieć, czy leczenie modulujące stan zapalny może być korzystne u osób starszych. Sesja na temat stanu zapalnego na spotkaniu Advances in Gerosciences, która odbyła się w National Institutes of Health/National Institute on Aging w Bethesda w dniach 30 i 31 października 2013 r., miała na celu zdefiniowanie tych ważnych pytań bez odpowiedzi dotyczących stanów zapalnych. Ten artykuł przedstawia główne wyniki tej sesji.


title: Kryptochromy umożliwiające roślinom i zwierzętom określanie czasu dobowego

text: Kryptochromy to fotoreceptory światła niebieskiego zawierające flawinę, związane z fotoliazami – znajdują się zarówno w roślinach, jak i zwierzętach i zostały niedawno opisane dla bakterii. W roślinach kryptochromy pełnią różne funkcje, w tym pobudzają rytmy okołodobowe. Podobną rolę pełnią u Drosophila i ssaków, gdzie kryptochromy pełnią również dodatkową funkcję jako niezbędny składnik zegara dobowego.


title: Komórki macierzyste pochodzące z grzebienia nerwowego migrują i różnicują się w kardiomiocyty po zawale mięśnia sercowego.

text: CEL Niedawno wykazaliśmy, że prymitywne komórki pochodzące z grzebienia nerwowego (NC) migrują z grzebienia nerwowego serca podczas rozwoju embrionalnego i pozostają w sercu jako uśpione komórki macierzyste ze zdolnością do różnicowania się w różne typy komórek, w tym kardiomiocyty. Tutaj zbadaliśmy potencjał migracji i różnicowania tych komórek w zawale mięśnia sercowego (MI). METODY I WYNIKI Uzyskaliśmy podwójnie transgeniczne myszy poprzez skrzyżowanie myszy Cre z promotorem białka 0 z myszami z białkiem o zwiększonej zielonej fluorescencji Floxed, w których komórki NC wyrażają wzmocnioną zieloną fluorescencję białka. W sercu noworodka komórki macierzyste NC (NCSC) były zlokalizowane głównie w drodze odpływu, ale były również rozmieszczone w gradiencie od podstawy do wierzchołka w całym mięśniu sercowym. Analiza wideo poklatkowego wykazała, że NCSC były migrujące. Niektóre NCSCs utrzymywały się w sercu osoby dorosłej. W MI, NCSC akumulowały się w niedokrwiennej strefie granicznej (BZA), w której zachodzi ekspresja białka chemoatraktantu monocytów-1 (MCP-1). Testy migracji komórek ex vivo wykazały, że MCP-1 indukował migrację NCSC i że ten efekt chemotaktyczny był znacząco osłabiany przez przeciwciało anty-MCP-1. Małe kardiomiocyty NC pojawiły się po raz pierwszy w BZA 2 tygodnie po MI, a następnie stopniowo wzrastała ich liczba. WNIOSKI Wyniki te sugerują, że NCSC migrują do BZA poprzez sygnalizację MCP-1/CCR2 i przyczyniają się do zapewnienia kardiomiocytów do regeneracji serca po MI.


title: Mitochondria jako czujniki i regulatory sygnalizacji wapniowej

text: W ciągu ostatnich dwóch dekad akumulacja wapnia (Ca2+) w energetyzowanych mitochondriach stała się procesem biologicznym o największym znaczeniu fizjologicznym. Wykazano, że mitochondrialny wychwyt Ca2+ kontroluje wewnątrzkomórkową sygnalizację Ca2+, metabolizm komórkowy, przeżycie komórek i inne specyficzne dla typu komórki funkcje poprzez buforowanie cytozolowych poziomów Ca2+ i regulację efektorów mitochondrialnych. Niedawno ujawniono tożsamość mitochondrialnych transporterów Ca2+, otwierając nowe perspektywy badań i interwencji molekularnych.


title: Kaspaza-11 promuje fuzję fagosomów zawierających bakterie chorobotwórcze z lizosomami poprzez modulowanie polimeryzacji aktyny.

text: Inflammasomy to wielobiałkowe kompleksy, które obejmują członków rodziny NLR (domena wiążąca nukleotydy zawierające powtórzenia bogate w leucynę) i kaspazę-1. Gdy cząsteczki bakterii zostaną wykryte w makrofagu, inflamasom zostaje złożony, pośrednicząc w aktywacji kaspazy-1. Kaspaza-11 pośredniczy w aktywacji kaspazy-1 w odpowiedzi na lipopolisacharydy i toksyny bakteryjne, a jednak jej rola podczas infekcji bakteryjnej jest nieznana. Tutaj wykazaliśmy, że kaspaza-11 była zbędna w aktywacji kaspazy-1 w odpowiedzi na Legionella, Salmonella, Francisella i Listeria. Ustaliliśmy również, że aktywna mysia kaspaza-11 była wymagana do ograniczenia infekcji L. pneumophila. Podobnie, ludzka kaspaza-4 i kaspaza-5, homologi mysiej kaspazy-11, współpracowały w celu ograniczenia infekcji L. pneumophila w ludzkich makrofagach. Kaspaza-11 promowała fuzję wakuoli L. pneumophila z lizosomami poprzez modulowanie polimeryzacji aktyny przez kofilinę. Jednak kaspaza-11 była zbędna w fuzji lizosomów z fagosomami zawierającymi niepatogenne bakterie, odkrywając fundamentalną różnicę w przemycaniu fagosomów w zależności od ich ładunku.


title: Zapalenie adipocytów jest niezbędne dla zdrowej ekspansji i przebudowy tkanki tłuszczowej.

text: Przewlekły stan zapalny stanowi ważny łącznik między otyłością a jej następstwami patofizjologicznymi. W przeciwieństwie do przekonania, że sygnały zapalne wywierają zasadniczo negatywny wpływ na metabolizm, pokazujemy, że sygnalizacja prozapalna w adipocytach jest w rzeczywistości niezbędna do prawidłowej przebudowy i ekspansji tkanki tłuszczowej. Wygenerowano trzy modele mysie ze specyficzną dla tkanki tłuszczowej redukcją potencjału prozapalnego, które wykazują zmniejszoną zdolność do adipogenezy in vivo, podczas gdy potencjał różnicowania pozostaje niezmieniony in vitro. Po ekspozycji na wysokotłuszczową dietę, ekspansja trzewnej tkanki tłuszczowej jest wyraźnie zaburzona. Jest to związane ze zmniejszoną funkcją bariery jelitowej, zwiększonym stłuszczeniem wątroby i dysfunkcją metaboliczną. Upośledzona lokalna odpowiedź prozapalna w adipocytach prowadzi do zwiększonej ektopowej akumulacji lipidów, nietolerancji glukozy i ogólnoustrojowego zapalenia. Zapalenie tkanki tłuszczowej jest zatem odpowiedzią adaptacyjną, która umożliwia bezpieczne przechowywanie nadmiaru składników odżywczych i przyczynia się do tworzenia trzewnej bariery depot, która skutecznie filtruje endotoksyny pochodzące z jelit.


title: Przewlekły stres zmienny aktywuje hematopoetyczne komórki macierzyste

text: Narażenie na stres psychospołeczny jest czynnikiem ryzyka wielu chorób, w tym miażdżycy. Chociaż nie do końca zrozumiała, interakcja między psychiką a układem odpornościowym stanowi jeden potencjalny mechanizm łączący stres i powstawanie i postęp choroby. Znane wzajemne powiązania między mózgiem a układem odpornościowym obejmują oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, która centralnie steruje produkcją glikokortykoidów w korze nadnerczy, oraz oś współczulnie-nadnercza, która kontroluje wywołane stresem uwalnianie katecholamin w celu wsparcia walki -lub odruch ucieczki. Nie wiadomo jednak, czy przewlekły stres zmienia aktywność krwiotwórczych komórek macierzystych. Tutaj pokazujemy, że stres zwiększa proliferację tych najbardziej prymitywnych komórek progenitorowych krwiotwórczych, powodując wzrost poziomu leukocytów zapalnych sprzyjających chorobie. Odkryliśmy, że przewlekły stres wywoływał u ludzi monocytozę i neutrofilię. Badając źródło leukocytozy u myszy, odkryliśmy, że stres aktywuje hematopoetyczne komórki macierzyste. W warunkach przewlekłego zmiennego stresu u myszy, współczulne włókna nerwowe uwalniały nadmiar noradrenaliny, co sygnalizowało komórkom niszowym szpiku kostnego obniżenie poziomu CXCL12 poprzez receptor β3-adrenergiczny. W konsekwencji, proliferacja hematopoetycznych komórek macierzystych była podwyższona, co prowadziło do zwiększonej produkcji neutrofili i zapalnych monocytów. Gdy myszy Apoe(-/-) ze skłonnością do miażdżycy były poddawane chronicznemu stresowi, przyspieszona hematopoeza promowała cechy płytki związane z wrażliwymi zmianami, które powodują zawał mięśnia sercowego i udar u ludzi.


title: CNTF odwraca oporność na insulinę wywołaną otyłością poprzez aktywację AMPK mięśni szkieletowych

text: Ciliary neurotrophic factor (CNTF) indukuje utratę wagi i poprawia tolerancję glukozy u ludzi i gryzoni. Uważa się, że CNTF działa centralnie poprzez indukcję neurogenezy podwzgórza w celu modulowania przyjmowania pokarmu i obwodowo poprzez zmianę ekspresji genów w wątrobie, w sposób podobny do leptyny. Tutaj pokazujemy, że CNTF przekazuje sygnał przez kompleks receptorowy CNTFRα–IL-6R–gp130β w celu zwiększenia utleniania kwasów tłuszczowych i zmniejszenia oporności na insulinę w mięśniach szkieletowych poprzez aktywację kinazy białkowej aktywowanej przez AMP (AMPK), niezależnie od przekazywania sygnałów przez mózg. Zatem nasze odkrycia pokazują dalej, że przeciwobesogenne działanie CNTF w obwodzie wynika z bezpośredniego wpływu na mięśnie szkieletowe i że te efekty obwodowe nie są tłumione przez wywołane dietą lub genetyczne modele otyłości, co jest zasadniczym wymogiem w leczeniu otyłości choroby pokrewne.


title: Globalne rozprzestrzenianie się wirusa zapalenia wątroby typu C 1a i 1b: analiza filodynamiczna i filogeograficzna

text: TŁO Szacuje się, że wirus zapalenia wątroby typu C (HCV) dotyka 130-180 milionów ludzi na całym świecie. Chociaż jego pochodzenie jest nieznane, wzorce różnorodności wirusów sugerują, że genotyp 1 HCV prawdopodobnie pochodzi z Afryki Zachodniej. Wcześniejsze próby oszacowania parametrów czasoprzestrzennych wirusa, zarówno globalnie, jak i regionalnie, sugerowały, że przenoszenie epidemii HCV rozpoczęło się w 1900 roku i stale rosło do późnych lat 80. XX wieku. Jednak dane epidemiologiczne sugerują, że ekspansja HCV mogła nastąpić po II wojnie światowej. Celem naszego badania było wyjaśnienie skali czasu i drogi globalnego rozprzestrzeniania się HCV. METODY I WYNIKI Wykazaliśmy, że rzadko sekwencjonowany region HCV (E2P7NS2) dostarcza więcej informacji do badań epidemiologii molekularnej niż częściej używany region NS5B. Zastosowaliśmy metody filodynamiczne do znacznego zestawu nowych sekwencji E2P7NS2 i NS5B, wraz ze wszystkimi dostępnymi globalnymi sekwencjami HCV z informacjami w obu tych regionach genomowych, w celu oszacowania skali czasowej i charakteru globalnej ekspansji najbardziej rozpowszechnionych podtypów HCV, 1a i 1b. Wykazaliśmy, że transmisja podtypów 1a i 1b „eksplodowała” między 1940 a 1980 rokiem, przy czym rozprzestrzenianie się 1b poprzedzało 1a o co najmniej 16 lat (95% przedział ufności 15-17). Analiza filogograficzna wszystkich dostępnych sekwencji NS5B sugeruje, że podtypy 1a i 1b HCV rozprzestrzeniły się ze świata rozwiniętego do krajów rozwijających się. WNIOSKI Tempo ewolucji HCV wydaje się szybsze niż wcześniej sugerowano. Globalne rozprzestrzenianie się HCV zbiegło się w czasie z powszechnym stosowaniem przetaczanej krwi i produktów krwiopochodnych oraz z ekspansją dożylnego zażywania narkotyków, ale spowolniło się przed wprowadzeniem na szeroką skalę badań przesiewowych przeciwko HCV. Różnice w drogach transmisji związanych z podtypami 1a i 1b wyjaśniają stosunkowo wcześniejszą ekspansję 1b. Nasze dane pokazują, że najbardziej prawdopodobna droga rozprzestrzeniania się HCV prowadziła z krajów rozwiniętych do krajów rozwijających się. Zobacz w dalszej części artykułu Podsumowanie redakcji.


title: Interwencje farmakologiczne w rzucaniu palenia: przegląd i metaanaliza sieci.

text: TŁO Palenie jest wiodącą, której można zapobiec, przyczyną chorób i przedwczesnej śmierci na całym świecie. Udowodniono, że niektóre leki pomagają ludziom rzucić palenie, z trzema licencjonowanymi w tym celu w Europie i USA: nikotynową terapią zastępczą (NRT), bupropionem i warenikliną. Cytyzyna (leczenie farmakologicznie podobne do warenikliny) jest również dopuszczona do stosowania w Rosji i niektórych krajach byłej gospodarki socjalistycznej. Inne terapie, w tym nortryptylina, również zostały przetestowane pod kątem skuteczności. CELE Jak NTZ, bupropion i wareniklina mają się w porównaniu z placebo i ze sobą w osiąganiu długotrwałej abstynencji (sześć miesięcy lub dłużej)? Jak wypada porównanie pozostałych terapii z placebo w osiąganiu długotrwałej abstynencji? W jaki sposób ryzyko wystąpienia niepożądanych i poważnych zdarzeń niepożądanych (SAE) jest porównywane między terapiami i czy istnieją przypadki, w których szkody mogą przewyższać korzyści? METODY Przegląd ogranicza się do przeglądów Cochrane, z których wszystkie obejmują badania z randomizacją. Uczestnikami są zwykle dorośli palacze, ale wykluczamy przeglądy dotyczące rzucania palenia dla kobiet w ciąży oraz w określonych grupach chorobowych lub określonych warunkach. Obejmujemy nikotynową terapię zastępczą (NRT), leki przeciwdepresyjne (bupropion i nortryptylina), częściowi agoniści receptora nikotynowego (wareniklina i cytyzyna), leki przeciwlękowe, selektywni antagoniści receptora kannabinoidowego typu 1 (rimonabant), klonidyna, lobelina, dianiklina, mekamylamina, nikobrewin, antagoniści opioidów , szczepionki nikotynowe i octan srebra. Naszym wynikiem na korzyść jest ciągła lub przedłużona abstynencja przez co najmniej sześć miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Naszym wynikiem za szkody jest występowanie poważnych zdarzeń niepożądanych związanych z każdym z zabiegów. Przeszukaliśmy bazę danych Cochrane Database of Systematic Reviews (CDSR) w Bibliotece Cochrane w poszukiwaniu przeglądów zawierających słowo „palenie” w tytule, streszczeniu lub polach słów kluczowych. Ostatnie poszukiwania przeprowadzono w listopadzie 2012 roku. Oceniliśmy jakość metodologiczną za pomocą zrewidowanej wersji skali AMSTAR. W przypadku NRT, bupropionu i warenikliny przeprowadziliśmy metaanalizy sieciowe, porównując je z innymi oraz z placebo pod kątem korzyści, a warenikliną i bupropionem pod kątem ryzyka wystąpienia poważnych działań niepożądanych. GŁÓWNE WYNIKI Zidentyfikowaliśmy 12 przeglądów dotyczących konkretnego leczenia. Analizy objęły 267 badań, w których wzięło udział 101 804 uczestników. Zarówno NRT, jak i bupropion były lepsze od placebo (iloraz szans (OR) 1,84; 95% przedział wiarygodności (CredI) 1,71 do 1,99 i 1,82; 95% CredI odpowiednio 1,60 do 2,06). Wareniklina zwiększała szanse na zaprzestanie palenia w porównaniu z placebo (OR 2,88; 95% CredI 2,40 do 3,47). Bezpośrednie porównania między bupropionem i NRT wykazały równą skuteczność (OR 0,99; 95% CredI 0,86 do 1,13). Wareniklina przewyższała pojedyncze formy NRT (OR 1,57; 95% CredI 1,29 do 1,91) i bupropion (OR 1,59; 95% CredI 1,29 do 1,96). Wareniklina była bardziej skuteczna niż plaster nikotynowy (OR 1,51; 95% CredI 1,22 do 1,87), niż guma nikotynowa (OR 1,72; 95% CredI 1,38 do 2,13) oraz „inna” NRT (inhalator, spray, tabletki, pastylki do ssania; OR 1,42; 95% CredI 1,12 do 1,79), ale nie była bardziej skuteczna niż kombinacja NRT (OR 1,06; 95% CredI 0,75 do 1,48). Kombinowana NRT również przewyższała pojedyncze preparaty. Cztery kategorie NRT działały podobnie względem siebie, z wyjątkiem „innej” NRT, która była nieznacznie bardziej skuteczna niż guma NRT (OR 1,21; 95% CredI 1,01 do 1,46). Cytyzyna (częściowy agonista receptora nikotynowego) zwróciła wyniki pozytywne (współczynnik ryzyka (RR) 3,98; 95% CI 2,01 do 7,87), bez istotnych zdarzeń niepożądanych lub SAE. W 82 włączonych i wyłączonych badaniach z bupropionem nasze szacunki dotyczące sześciu napadów padaczkowych w ramionach z bupropionem w porównaniu z żadnymi w grupie placebo były niższe niż oczekiwana częstość (1:1000), wynosząca około 1:1500. Metaanaliza SAE badań z bupropionem wykazała brak nadmiaru zdarzeń neuropsychiatrycznych (RR 0,88; 95% CI 0,31 do 2,50) lub sercowo-naczyniowych (RR 0,77; 95% CI 0,37 do 1,59). Metaanaliza SAE 14 badań warenikliny nie wykazała różnic między ramionami warenikliny i placebo (RR 1,06; 95% CI 0,72 do 1,55), a analizy podgrup nie wykazały istotnego nadmiaru zdarzeń neuropsychiatrycznych (RR 0,53; 95% CI 0,17 do 1,67) lub incydentów sercowych (RR 1,26; 95% CI 0,62 do 2,56). Nortryptylina zwiększała szanse na rzucenie palenia (RR 2,03; 95% CI 1,48 do 2,78). Wykazano, że ani nortryptylina, ani bupropion nie wzmacniają działania NRT w porównaniu z samą NRT. Klonidyna zwiększyła szanse na zaprzestanie palenia (RR 1,63; 95% CI 1,22 do 2,18), ale zostało to zrekompensowane zależnym od dawki wzrostem zdarzeń niepożądanych. Mekamylamina w połączeniu z NRT może zwiększyć szanse na rzucenie palenia, ale obecne dowody są niejednoznaczne. Inne terapie nie wykazały korzyści w porównaniu z placebo. Szczepionki nikotynowe nie są jeszcze dopuszczone do stosowania jako pomoc w rzucaniu palenia lub zapobieganiu nawrotom palenia. Licencja Nicobrevin w Wielkiej Brytanii została cofnięta, a producenci rimonabantu, taranabantu i dianikliny nie wspierają już opracowywania ani testowania tych metod leczenia. WNIOSKI AUTORÓW Wykazano, że NRT, bupropion, wareniklina i cytyzyna zwiększają szanse na rzucenie palenia. Kombinacja NRT i warenikliny są równie skuteczne jak środki wspomagające rzucenie palenia. Nortryptylina zwiększa również szanse na rzucenie palenia. Zgodnie z aktualnymi dowodami, żadna z metod leczenia nie wydaje się mieć częstości występowania zdarzeń niepożądanych, które mogłyby złagodzić ich stosowanie. Uzasadnione są dalsze badania nad bezpieczeństwem warenikliny i potencjałem cytyzyny jako skutecznego i niedrogiego leczenia, ale nie nad skutecznością i bezpieczeństwem NRT.


title: Biblioteka motywów drożdżowego czynnika transkrypcyjnego ujawnia powszechną funkcję Rsc3 w ukierunkowywaniu wykluczenia nukleosomu na promotorach.

text: Specyficzność sekwencji białek wiążących DNA jest podstawowym mechanizmem, dzięki któremu komórka rozpoznaje cechy genomowe. W tym miejscu opisujemy systematyczne określanie swoistości wiązania DNA drożdżowego czynnika transkrypcyjnego. Otrzymaliśmy specyficzność wiązania dla 112 białek wiążących DNA reprezentujących 19 różnych klas strukturalnych. Jedna trzecia swoistości wiązania nie została wcześniej opisana. Kilka sekwencji wiążących ma uderzające rozkłady genomowe w stosunku do miejsc startu transkrypcji, co potwierdza ich znaczenie biologiczne i sugeruje rolę w architekturze promotora. Wśród nich są sekwencje wiążące Rsc3, zawierające rdzeń CGCG, które preferencyjnie znajdują się około 100 bp przed miejscami startu transkrypcji. Mutacja RSC3 powoduje dramatyczny wzrost zajętości nukleosomów w setkach proksymalnych promotorów zawierających element wiążący Rsc3, ale ma niewielki wpływ na promotory pozbawione sekwencji wiążących Rsc3, co wskazuje, że Rsc3 odgrywa szeroką rolę w ukierunkowywaniu wykluczenia nukleosomów na promotorach drożdżowych.


title: EphA3 zachowuje rakotwórczość i jest celem terapeutycznym w przypadku glejaka wielopostaciowego.

text: Podjęto znaczne wysiłki w celu zidentyfikowania funkcjonalnych celów terapeutycznych w glejaku (GBM), aby powstrzymać wzrost tego agresywnego nowotworu. Pokazujemy, że receptorowa kinaza tyrozynowa EphA3 jest często nadeksprymowana w GBM, a zwłaszcza w najbardziej agresywnym podtypie mezenchymalnym. Co ważne, EphA3 ulega silnej ekspresji w populacji komórek inicjujących nowotwór w glejaku i wydaje się być krytycznie zaangażowane w utrzymywanie komórek nowotworowych w mniej zróżnicowanym stanie poprzez modulowanie sygnalizacji kinazy białkowej aktywowanej mitogenami. Knockdown EphA3 lub deplecja komórek nowotworowych EphA3-dodatnich zmniejszyła potencjał rakotwórczy w stopniu porównywalnym do leczenia terapeutycznym radioznakowanym przeciwciałem monoklonalnym specyficznym dla EphA3. Wyniki te identyfikują EphA3 jako funkcjonalny, celowany receptor w GBM.


title: Komórki T zmodyfikowane chimerycznym receptorem antygenowym dla ostrej białaczki limfatycznej.

text: Limfocyty T modyfikowane chimerycznym receptorem antygenowym o swoistości wobec CD19 okazały się obiecujące w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (CLL). Pozostaje do ustalenia, czy chimeryczne komórki T receptora antygenu wykazują aktywność kliniczną w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL). Dwoje dzieci z nawracającą i oporną na leczenie ALL z pre-komórek B otrzymało wlewy limfocytów T transdukowanych przeciwciałem anty-CD19 i cząsteczką sygnalizacyjną limfocytów T (chimeryczne limfocyty T receptora antygenu CTL019), w dawce 1,4×10(6) do 1,2×10(7) komórek CTL019 na kilogram masy ciała. U obu pacjentów limfocyty T CTL019 namnażały się do poziomu, który był ponad 1000 razy wyższy niż początkowy poziom wszczepienia i komórki te zidentyfikowano w szpiku kostnym. Ponadto w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) zaobserwowano chimeryczne komórki T receptora antygenu, gdzie utrzymywały się na wysokim poziomie przez co najmniej 6 miesięcy. Odnotowano osiem zdarzeń niepożądanych 3. lub 4. stopnia. U obu pacjentów rozwinął się zespół uwalniania cytokin i aplazja komórek B. U jednego dziecka zespół uwalniania cytokin był ciężki; blokada cytokin etanerceptem i tocilizumabem skutecznie odwracała zespół i nie zapobiegała ekspansji chimerycznych limfocytów T receptora antygenowego ani nie zmniejszała skuteczności przeciwbiałaczkowej. U obu pacjentów zaobserwowano całkowitą remisję, która utrzymuje się u jednego pacjenta po 11 miesiącach od leczenia. Drugi pacjent miał nawrót, z komórkami blastyczna, które nie wyrażały już CD19, około 2 miesiące po leczeniu. Komórki T zmodyfikowane chimerycznym receptorem antygenowym są zdolne do zabijania in vivo nawet agresywnych, opornych na leczenie komórek ostrej białaczki. Pojawienie się komórek nowotworowych, które nie wyrażają już celu, wskazuje na potrzebę celowania w inne cząsteczki oprócz CD19 u niektórych pacjentów z ALL.


title: Odciski palców o rozszerzonej łączności.

text: Odciski palców o rozszerzonej łączności (ECFP) to nowa klasa odcisków palców topologicznych do charakteryzacji molekularnej. Historycznie, topologiczne odciski palców zostały opracowane do wyszukiwania podstruktur i podobieństw. ECFP zostały opracowane specjalnie do modelowania struktura-aktywność. ECFP to okrągłe odciski palców o wielu przydatnych cechach: można je bardzo szybko obliczyć; nie są z góry określone i mogą reprezentować zasadniczo nieskończoną liczbę różnych cech molekularnych (w tym informacje stereochemiczne); ich cechy reprezentują obecność poszczególnych podstruktur, co pozwala na łatwiejszą interpretację wyników analizy; a algorytm ECFP można dostosować do generowania różnych typów odcisków kołowych, zoptymalizowanych pod kątem różnych zastosowań. Chociaż stosowanie ECFP zostało powszechnie przyjęte i zatwierdzone, opis ich wdrażania nie był wcześniej prezentowany w literaturze.


title: Supresor sygnalizacji cytokin 3 hamuje sygnalizację przeciwwirusową IFN-beta w celu zwiększenia replikacji HIV-1 w makrofagach.

text: Replikacja HIV-1 w makrofagach OUN często prowadzi do upośledzenia funkcji poznawczych i motorycznych, co jest znane jako otępienie związane z HIV (HAD) w najcięższej postaci. IFN-beta hamuje replikację wirusa w tych komórkach we wczesnej infekcji OUN, ale efekt jest przejściowy. HIV-1 ostatecznie pokonuje tę ochronną wrodzoną odpowiedź immunologiczną, aby wznowić replikację przez nieznany mechanizm, inicjując progresję w kierunku HAD. W tym artykule pokazujemy, że supresor sygnalizacji cytokinowej (SOCS)3, molekularny inhibitor sygnalizacji IFN, może umożliwić HIV-1 ominięcie wrodzonej odporności w OUN. Stwierdziliśmy, że poziom SOCS3 jest podwyższony w modelu HAD in vivo SIV/makaka i że wzór ekspresji koreluje z nawrotem replikacji wirusa i początkiem choroby OUN. In vitro transaktywator białka regulatorowego transkrypcji HIV-1 indukuje SOCS3 w makrofagach ludzkich i mysich w sposób zależny od NF-kappaB. Ekspresja SOCS3 osłabia odpowiedź makrofagów na IFN-beta na proksymalnych poziomach aktywacji szlaku i dalszej ekspresji genów przeciwwirusowych iw konsekwencji przezwycięża hamujący wpływ IFN-beta na replikację HIV-1. Badania te wskazują, że ekspresja SOCS3, indukowana przez bodźce obecne w mózgu zakażonym HIV-1, takie jak transaktywator transkrypcji, hamuje przeciwwirusową sygnalizację IFN-beta w celu zwiększenia replikacji HIV-1 w makrofagach. Ta konsekwencja ekspresji SOCS3 in vitro, poparta korelacją ze zwiększonym obciążeniem wirusem i wystąpieniem choroby OUN in vivo, sugeruje, że SOCS3 może pozwolić HIV-1 na uniknięcie ochronnej wrodzonej odpowiedzi immunologicznej w OUN, umożliwiając nawrót replikacji wirusa i , ostatecznie promując postęp w kierunku HAD.


title: Model molekularny ludzkiego proteasomu 26S.

text: Proteasom 26S odgrywa fundamentalną rolę w homeostazie eukariontów, podejmując wysoce kontrolowaną degradację szerokiej gamy białek, w tym kluczowych regulatorów komórkowych, takich jak te kontrolujące progresję cyklu komórkowego i apoptozę. Tutaj przedstawiamy strukturę ludzkiego proteasomu 26S określoną za pomocą mikroskopii krioelektronowej i analizy pojedynczych cząstek, z drugorzędowymi elementami struktury zidentyfikowanymi zarówno w proteolitycznym regionie rdzenia 20S, jak iw cząstce regulacyjnej 19S. Wykorzystaliśmy te informacje wraz ze strukturami krystalicznymi, modelami homologii i innymi informacjami biochemicznymi do skonstruowania modelu molekularnego kompletnego proteasomu 26S. Model ten pozwala na szczegółowy opis rdzenia 20S w proteasomie 26S i redefiniuje ogólne przypisanie podjednostek w cząstce regulacyjnej 19S. Przedstawione tutaj informacje dostarczają mocnych podstaw do mechanistycznego zrozumienia proteasomu 26S.


title: Stężenia bisfenolu A w moczu i wczesne wyniki w zakresie zdrowia reprodukcyjnego u kobiet poddawanych zapłodnieniu in vitro.

text: PYTANIE BADAWCZE Czy u kobiet poddawanych zapłodnieniu in vitro stężenie bisfenolu A (BPA) w moczu jest związane z odpowiedzią jajników i wczesnymi wynikami reprodukcyjnymi, w tym dojrzewaniem i zapłodnieniem oocytów, jakością zarodków w 3. dniu i tworzeniem blastocyst? PODSUMOWANIE ODPOWIEDZI Stwierdzono, że wyższe stężenia BPA w moczu są związane ze zmniejszoną odpowiedzią jajników, liczbą zapłodnionych oocytów i zmniejszoną formacją blastocyst. CO JEST JUŻ WIEDZONE Badania eksperymentalne na zwierzętach i badania in vitro wykazały związek między ekspozycją na BPA a niekorzystnymi efektami reprodukcyjnymi. Wcześniej opisywaliśmy związek między BPA w moczu a zmniejszoną odpowiedzią jajników [szczyt stężenia estradiolu w surowicy (E(2)) i liczby oocytów w momencie pobrania] u kobiet poddawanych zapłodnieniu in vitro; jednak istnieją ograniczone dane dotyczące zdrowia reprodukcyjnego u ludzi, takie jak zapłodnienie i rozwój zarodka. PROJEKT BADANIA, WIELKOŚĆ I CZAS TRWANIA Prospektywne badanie kohortowe przed poczęciem. W okresie od listopada 2004 r. do sierpnia 2010 r. w Massachusetts General Hospital Fertility Center w Bostonie, MA, USA, w okresie od listopada 2004 r. do sierpnia 2010 r. zrekrutowano sto siedemdziesiąt cztery kobiety w wieku 18-45 lat, które przeszły 237 cykli zapłodnienia in vitro. urodzenia lub przerwania leczenia. W analizie nie uwzględniono cykli krioodwilży i jaj dawczyni. UCZESTNICY/MATERIAŁY, WARUNKI I METODY Stężenia BPA w moczu mierzono metodą ekstrakcji w fazie stałej, wysokosprawnej chromatografii cieczowej, rozcieńczania izotopów i tandemowej spektrometrii masowej. Modele efektów mieszanych, modele regresji Poissona i wieloczynnikowe modele regresji logistycznej były stosowane wszędzie tam, gdzie było to właściwe, w celu oceny związku między stężeniami BPA w moczu w poszczególnych cyklach a pomiarami odpowiedzi jajników, dojrzewania oocytów (metafaza II), zapłodnienia, jakości zarodka i szybkości cięcia. Uwzględniliśmy korelację między wieloma cyklami IVF u tej samej kobiety, stosując uogólnione równania szacowania. GŁÓWNE WYNIKI I ROLA SZANSY Średnia geometryczna (SD) stężeń BPA w moczu wynosiła 1,50 (2,22) µg/l. Po dostosowaniu ze względu na wiek i inne potencjalne czynniki zakłócające (dzień 3 FSH w surowicy, palenie tytoniu, BMI) wystąpiła istotna liniowa zależność dawka-odpowiedź między zwiększonym stężeniem BPA w moczu a zmniejszoną liczbą oocytów (całkowitą i dojrzałych), zmniejszoną liczbą prawidłowo zapłodnionych oocytów oraz obniżone poziomy E(2) (średnie spadki o 40, 253 i 471 pg/ml dla kwartyli BPA w moczu 2, 3 i 4, odpowiednio w porównaniu z najniższym kwartylem; wartość p dla trendu = 0,001). Średnia liczba oocytów i prawidłowo zapłodnionych oocytów zmniejszyła się odpowiednio o 24 i 27% dla najwyższego i najniższego kwartyla BPA w moczu (test trendu odpowiednio P < 0,001 i 0,002). Kobiety z BPA w moczu powyżej najniższego kwartyla miały zmniejszone tworzenie blastocyst (wartość P w teście trendu = 0,08). OGRANICZENIA I POWODY OSTROŻNOŚCI Potencjalne ograniczenia obejmują błędną klasyfikację ekspozycji ze względu na bardzo krótki okres półtrwania BPA i jego dużą zmienność w czasie; niepewność co do uogólniania wyników na ogólną populację kobiet poczętych w sposób naturalny io ograniczonej próbie. SZERSZE IMPLIKACJE WYNIKÓW Wyniki tego rozszerzonego badania, w którym wykorzystano IVF jako model do badania wczesnych wyników w zakresie zdrowia reprodukcyjnego u ludzi, wskazują na ujemną zależność dawka-odpowiedź między stężeniem BPA w moczu a szczytowym stężeniem E(2) w surowicy i liczbą oocytów, potwierdzając wcześniejsze ustalenia. Ponadto stwierdziliśmy znacznie zmniejszoną liczbę oocytów metafazy II i liczbę normalnie zapładniających oocytów oraz sugestywny związek między stężeniem BPA w moczu a zmniejszonym tworzeniem blastocyst, co wskazuje, że BPA może zmieniać funkcje rozrodcze u podatnych kobiet poddawanych zapłodnieniu in vitro. FINANSOWANIE BADANIA / INTERES(Y) KONKURENCYJNY Ta praca była wspierana przez granty ES009718 i ES000002 z Narodowego Instytutu Nauk o Zdrowiu Środowiskowym oraz grant OH008578 z Narodowego Instytutu Bezpieczeństwa i Higieny Pracy. Żaden z autorów nie ma faktycznych ani potencjalnych sprzecznych interesów finansowych. ZASTRZEŻENIE Odkrycia i wnioski zawarte w tym raporcie są ustaleniami autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Centers for Disease Control and Prevention.


title: Opłacalność opcji diagnozowania nadciśnienia tętniczego w podstawowej opiece zdrowotnej: badanie modelowe.

text: Wstęp Rozpoznanie nadciśnienia tradycyjnie opiera się na pomiarach ciśnienia krwi w klinice, ale pomiary domowe i ambulatoryjne lepiej korelują z wynikami sercowo-naczyniowymi, a monitorowanie ambulatoryjne jest dokładniejsze niż monitorowanie zarówno kliniczne, jak i domowe w diagnozowaniu nadciśnienia. Naszym celem było porównanie opłacalności różnych strategii diagnostycznych nadciśnienia tętniczego. METODY Przeprowadziliśmy opartą na modelu Markowa probabilistyczną analizę opłacalności. Wykorzystaliśmy hipotetyczną populację podstawowej opieki zdrowotnej w wieku 40 lat lub więcej z przesiewowym pomiarem ciśnienia krwi większym niż 140/90 mm Hg i częstością występowania czynników ryzyka równoważną populacji ogólnej. Porównaliśmy trzy strategie diagnostyczne – dalszy pomiar ciśnienia krwi w klinice, w domu i za pomocą monitora ambulatoryjnego – pod względem kosztów życia, lat życia skorygowanych o jakość i opłacalności. USTALENIA Monitorowanie ambulatoryjne było najbardziej opłacalną strategią diagnozowania nadciśnienia tętniczego u mężczyzn i kobiet w każdym wieku. Przyniosło to oszczędności we wszystkich grupach (od -56 funtów [95% CI -105 do -10] u mężczyzn w wieku 75 lat do -323 funtów [-389 do -222] u kobiet w wieku 40 lat) i skutkowało lepszą jakością -skorygowane lata życia dla mężczyzn i kobiet w wieku powyżej 50 lat (od 0,006 [0,000 do 0,015] dla kobiet w wieku 60 lat do 0,022 [0,012 do 0,035] dla mężczyzn w wieku 70 lat) . Wynik ten był solidny, gdy oceniano go za pomocą szerokiego zakresu deterministycznych analiz wrażliwości wokół przypadku podstawowego, ale był czuły, jeśli uznano, że monitorowanie w domu ma taką samą skuteczność testu jak monitorowanie ambulatoryjne, lub jeśli leczenie uznano za skuteczne niezależnie od tego, czy dana osoba ma nadciśnienie. INTERPRETACJA Monitorowanie ambulatoryjne jako strategia diagnostyczna w przypadku nadciśnienia tętniczego po początkowym podwyższonym odczycie w klinice zmniejszyłoby ryzyko błędnej diagnozy i obniżyłoby koszty. Dodatkowe koszty monitorowania ambulatoryjnego są równoważone oszczędnościami wynikającymi z lepiej ukierunkowanego leczenia. U większości pacjentów zaleca się monitorowanie ambulatoryjne przed rozpoczęciem leczenia hipotensyjnego. FINANSOWANIE Narodowy Instytut Badań nad Zdrowiem oraz Narodowy Instytut Zdrowia i Doskonałości Klinicznej.


title: Kwas foliowy poprawia funkcję śródbłonka w chorobie wieńcowej poprzez mechanizmy w dużej mierze niezależne od obniżania poziomu homocysteiny.

text: TŁO Homocysteina jest czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej (CAD), chociaż związek przyczynowy pozostaje do udowodnienia. Znaczenie określenia bezpośredniego związku przyczynowego polega na tym, że homocysteinę w osoczu można bezpiecznie i niedrogo zmniejszyć o 25% za pomocą kwasu foliowego. Zmniejszenie to osiąga się maksymalnie przy dawkach 0,4 mg/d. Kwas foliowy w dużych dawkach (5 mg/d) poprawia funkcję śródbłonka w CAD, chociaż mechanizm jest kontrowersyjny. Zaproponowano, że poprawa następuje poprzez redukcję całkowitej (tHcy) lub wolnej (niezwiązanej z białkami) homocysteiny (fHcy). Zbadaliśmy wpływ kwasu foliowego na funkcję śródbłonka przed zmianą homocysteiny u pacjentów z CAD. METODY I WYNIKI Randomizowane, kontrolowane placebo badanie kwasu foliowego (5 mg/d) przez 6 tygodni przeprowadzono u 33 pacjentów. Czynność śródbłonka, ocenianą za pomocą dylatacji zależnej od przepływu (FMD), mierzono przed, 2 i 4 godziny po podaniu pierwszej dawki kwasu foliowego oraz po 6 tygodniach leczenia. Folian w osoczu znacznie wzrósł o 1 godzinę (200 w porównaniu z 25,8 nmol/l; P<0,001). FMD poprawiło się po 2 godzinach (83 w porównaniu z 47 mikrom; P<0,001) i było w większości zakończone po 4 godzinach (101 w porównaniu z 51 mikrom; P<0,001). tHcy nie różniło się znacząco (4-godzinne tHcy, 9,56 w porównaniu z 9,79 mikromola/l; P=NS). fHcy nie różniło się po 3 godzinach, ale było nieznacznie zmniejszone po 4 godzinach (1,55 w porównaniu z 1,78 mikromola/l; P=0,02). Poprawa FMD nie korelowała z redukcją ani fHcy, ani tHcy w żadnym momencie. WNIOSKI Dane te sugerują, że kwas foliowy znacznie poprawia funkcję śródbłonka w CAD przez mechanizm w dużej mierze niezależny od homocysteiny.


title: Kinaza adhezji ogniskowej łączy siłę mechaniczną ze zwłóknieniem skóry poprzez sygnalizację stanu zapalnego

text: Nadmierna fibroproliferacja jest częstym powikłaniem po urazie z przyczyn, które nie są dobrze poznane. Jednym z kluczowych elementów gojenia ran, który często jest pomijany, jest siła mechaniczna, która reguluje interakcje komórka-macierz poprzez komponenty wewnątrzkomórkowej adhezji ogniskowej, w tym kinazę adhezji ogniskowej (FAK). W tym miejscu donosimy, że FAK jest aktywowany po urazie skóry i że proces ten jest wzmacniany przez obciążenie mechaniczne. Myszy z nokautem FAK specyficzne dla fibroblastów mają znacznie mniej zapalenia i zwłóknienia niż myszy kontrolne w modelu tworzenia blizn przerostowych. Pokazujemy, że FAK działa poprzez kinazę zewnątrzkomórkową (ERK), aby mechanicznie wywołać wydzielanie białka chemoatraktantu monocytów-1 (MCP-1, znanego również jako CCL2), silnej chemokiny, która jest powiązana z zaburzeniami zwłóknienia u ludzi. Podobnie, myszy z nokautem MCP-1 tworzą minimalne blizny, co wskazuje, że szlaki chemokin zapalnych są głównym mechanizmem, za pomocą którego mechanotransdukcja FAK indukuje zwłóknienie. Hamowanie FAK przez małe cząsteczki blokuje te efekty w komórkach ludzkich i zmniejsza tworzenie blizn in vivo poprzez osłabioną sygnalizację MCP-1 i rekrutację komórek zapalnych. Te odkrycia łącznie wskazują, że siła fizyczna reguluje zwłóknienie poprzez szlaki zapalne FAK-ERK-MCP-1 oraz że strategie molekularne ukierunkowane na FAK mogą skutecznie odłączyć siłę mechaniczną od patologicznego tworzenia blizn.


title: Dokładność prognostyczna wyniku SOFA, kryteriów SIRS i wyniku qSOFA dla śmiertelności wewnątrzszpitalnej wśród dorosłych z podejrzeniem zakażenia przyjętych na oddział intensywnej terapii

text: Znaczenie Kryteria Sepsis-3 podkreślają wartość zmiany o 2 lub więcej punktów w wyniku Sekwencyjnej oceny niewydolności narządów (SOFA) związanej z sepsą, wprowadzają szybką SOFA (qSOFA) i usuwają zespół ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej (SIRS) kryteria z definicji sepsy. Cel Zewnętrzna walidacja i ocena zdolności różnicujących wzrostu wyniku SOFA o 2 lub więcej punktów, 2 lub więcej kryteriów SIRS lub wyniku qSOFA o 2 lub więcej punktów dla wyników wśród pacjentów w stanie krytycznym z podejrzeniem infekcji. Projekt, otoczenie i uczestnicy Retrospektywna analiza kohortowa 184 875 pacjentów z rozpoznaniem pierwszego przyjęcia związanego z zakażeniem na 182 australijskich i nowozelandzkich oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM) w latach 2000-2015. Ekspozycje Kryteria SOFA, qSOFA i SIRS zastosowane do zebranych danych w ciągu 24 godzin od przyjęcia na OIT. Główne wyniki i pomiary Pierwszorzędowym wynikiem była śmiertelność wewnątrzszpitalna. Śmiertelność wewnątrzszpitalna lub długość pobytu na OIT wynosząca co najmniej 3 dni była złożonym drugorzędowym punktem końcowym. Dyskryminację oceniano za pomocą pola pod krzywą charakterystyki pracy odbiornika (AUROC). Analizy skorygowane przeprowadzono z wykorzystaniem modelu ryzyka bazowego wyznaczonego za pomocą zmiennych niezależnych od systemów scoringowych. Wyniki Spośród 184 875 pacjentów (średni wiek 62,9 lat [SD, 17,4]; kobiety 82 540 [44,6%]; najczęstsze rozpoznanie bakteryjne zapalenie płuc 32 634 [17,7%]), łącznie 34 578 pacjentów (18,7%) zmarł w szpitalu, a 102 976 pacjentów (55,7%) zmarło lub doświadczyło LOS na OIT trwającego co najmniej 3 dni. Wynik SOFA wzrósł o 2 lub więcej punktów w 90,1%; 86,7% miało 2 lub więcej kryteriów SIRS, a 54,4% miało wynik qSOFA równy 2 lub więcej punktów. SOFA wykazywała istotnie większą dyskryminację śmiertelności wewnątrzszpitalnej (surowy AUROC, 0,753 [99% CI, 0,750-0,757]) niż kryteria SIRS (surowy AUROC, 0,589 [99% CI, 0,585-0,593]) lub qSOFA (surowy AUROC, 0,607 [99% CI, 0,603-0,611]). Stopniowa poprawa wyniosła 0,164 (99% CI, 0,159-0,169) dla kryteriów SOFA vs SIRS i 0,146 (99% CI, 0,142-0,151) dla SOFA vs qSOFA (p <0,001). SOFA (AUROC, 0,736 [99% CI, 0,733-0,739]) przewyższało inne wyniki dla drugorzędowego punktu końcowego (kryteria SIRS: AUROC, 0,609 [99% CI, 0,606-0,612]; qSOFA: AUROC, 0,606 [99% CI 0,602-0,609]). Stopniowa poprawa wyniosła 0,127 (99% CI, 0,123-0,131) dla kryteriów SOFA vs SIRS i 0,131 (99% CI, 0,127-0,134) dla SOFA vs qSOFA (p <0,001). Wyniki były zgodne dla obu wyników w wielu analizach wrażliwości. Wnioski i istotność Wśród osób dorosłych z podejrzeniem zakażenia przyjętych na OIT wzrost wyniku w skali SOFA o 2 lub więcej miał większą dokładność prognostyczną dla śmiertelności wewnątrzszpitalnej niż kryteria SIRS lub wynik qSOFA. Wyniki te sugerują, że kryteria SIRS i qSOFA mogą mieć ograniczoną użyteczność w przewidywaniu śmiertelności na OIT.


title: Predyktory gęstości mammograficznej: spostrzeżenia uzyskane z nowej analizy regresji badania bliźniąt.

text: Zrozumienie, które czynniki wpływają na obszary gęste i niegęste mammograficznie, jest ważne, ponieważ procentowa gęstość mammograficzna dostosowana do wieku jest silnym, stale rozłożonym czynnikiem ryzyka raka piersi, zwłaszcza po uwzględnieniu wagi lub wskaźnika masy ciała. Korzystając z metod komputerowych, zmierzyliśmy obszary gęste mammograficznie dla 571 jednojajowych i 380 dwuzygotycznych par bliźniaków z Australii i Ameryki Północnej w wieku od 40 do 70 lat. Zastosowaliśmy nowatorskie podejście do modelowania regresji, w którym miara gęstego i niegęstego obszaru każdego bliźniaka została zregresowana względem jednej lub obu zmiennych towarzyszących bliźniaków i bliźniaków. Charakter zmian w szacunkach regresji z uwzględnieniem współzmiennych bliźniaków i/lub współbliźniaków można ocenić pod kątem zgodności z modelami przyczynowymi i/lub innymi. Przez przyczynowy rozumiemy, że gdyby możliwe było eksperymentalne zróżnicowanie współzmiennej, oczekiwana wartość miary wyniku uległaby zmianie. Po dostosowaniu do masy osobnika, związki ko-bliźniaków z masą ciała uległy osłabieniu, zgodnie z przyczynowym wpływem masy na pomiary mammograficzne, który w bezwzględnym log cm(2)/kg był trzykrotnie silniejszy w przypadku obszaru niegęstego niż gęstego. Po dostosowaniu do masy, późniejszy wiek w momencie pierwszej miesiączki i większy wzrost wiązały się z większymi gęstymi i mniej gęstymi obszarami w sposób niezgodny z przyczynowością. Powiązania obszarów gęstych i niegęstych z parzystością są zgodne z efektem przyczynowym i/lub pomieszaniem w obrębie osoby. Powiązania między pomiarami gęstości mammograficznej a wzrostem są zgodne ze wspólnymi czynnikami środowiskowymi we wczesnym okresie życia, które predysponują zarówno do wzrostu, jak i do procentowej gęstości mammograficznej, a także do ryzyka raka piersi.


title: Kształtowanie krajobrazu chromosomu Escherichia coli: spotkania replikacja-transkrypcja w komórkach o ektopowym pochodzeniu replikacji

text: Każdy podział komórki wymaga rozwinięcia milionów par zasad DNA, aby umożliwić duplikację chromosomów i transkrypcję genów. Ponieważ replikacja i transkrypcja DNA mają ten sam szablon, konflikty między obydwoma procesami są nieuniknione, a zderzenia czołowe uważa się za szczególnie problematyczne. Co zaskakujące, niedawne badania wykazały niezaburzoną progresję cyklu komórkowego w komórkach Escherichia coli z ektopowym początkiem replikacji, w których wysoce transkrybowane operony rrn były zmuszane do replikacji w przeciwieństwie do normalnych. W tym badaniu zregenerowaliśmy podobny szczep i stwierdziliśmy, że czas podwojenia jest dwukrotnie dłuższy niż w przypadku normalnych komórek. Profile replikacji tego tła ujawniły znaczne odchylenia w porównaniu z profilami typu dzikiego, szczególnie w regionach o wysokiej transkrypcji i obszarze terminacji. Odchylenia te zostały złagodzone przez mutacje, które albo dezaktywują obszar terminacji, albo destabilizują kompleksy polimerazy RNA i umożliwiają ich łatwiejsze przemieszczenie przez widełki replikacyjne. Nasze dane pokazują, że bezpośrednie konflikty replikacji i transkrypcji są wysoce problematyczne. Rzeczywiście, analiza profilu replikacji wcześniej opublikowanego konstruktu E. coli ujawniła rearanżację chromosomów, która łagodzi konflikty replikacja-transkrypcja w intrygująco prosty sposób. Nasze dane potwierdzają pogląd, że unikanie zderzeń czołowych znacząco przyczyniło się do ukształtowania odrębnej architektury chromosomów bakteryjnych.


title: Przejścia nabłonkowo-mezenchymalne w progresji nowotworu

text: Bez przejść nabłonkowo-mezenchymalnych, w których spolaryzowane komórki nabłonkowe są przekształcane w komórki ruchliwe, organizmy wielokomórkowe nie byłyby w stanie przejść poza etap rozwoju embrionalnego blastuli. Jednak ten ważny program rozwojowy ma bardziej złowrogą rolę w progresji guza. Przejście nabłonkowo-mezenchymalne dostarcza nowych podstaw do zrozumienia progresji raka w kierunku stanów odróżnicowanych i bardziej złośliwych.


title: Płytki krwi na styku zakrzepicy, zapalenia i raka.

text: Chociaż niegdyś znana głównie ze względu na swoją rolę w hemostazie i zakrzepicy, płytka krwi była coraz częściej uznawana za komórkę wielozadaniową. Rzeczywiście, krążące płytki krwi mają zdolność wpływania na szeroki zakres pozornie niepowiązanych zdarzeń patofizjologicznych. W tym miejscu podkreślamy niektóre z godnych uwagi obserwacji, które łączą płytki krwi ze stanem zapalnym, wzmacniając pochodzenie płytek z niższego typu komórek kręgowców o roli zarówno hemostatycznej, jak i immunologicznej. Ponadto rozważamy znaczenie płytek krwi w biologii nowotworów, koncentrując się na cechach charakterystycznych raka i sposobach, w jakie płytki krwi mogą wpływać na wieloetapowy rozwój nowotworów. Poza ich tradycyjną rolą w hemostazie i zakrzepicy, udział płytek we współzależności między hemostazą, zakrzepicą, stanem zapalnym i rakiem jest prawdopodobnie złożony, ale niezwykle ważny w każdym procesie chorobowym. Istnienie zwierzęcych modeli dysfunkcji płytek krwi i obecnie stosowane terapie przeciwpłytkowe dostarczają podstaw do zrozumienia mechanistycznego wglądu w szeroki zakres zdarzeń patofizjologicznych. Tak więc podstawowy naukowiec badający funkcję płytek krwi może wyjść poza tradycyjne paradygmaty hemostazy i zakrzepicy, podczas gdy praktykujący hematolog musi docenić znaczenie płytek w szerokim zakresie procesów chorobowych.


title: Komórkowe role topoizomeraz DNA: perspektywa molekularna

text: Topoizomerazy DNA to magicy świata DNA — pozwalając nićm DNA lub podwójnym helisom na wzajemne przenikanie się, mogą rozwiązać wszystkie topologiczne problemy DNA w replikacji, transkrypcji i innych transakcjach komórkowych. Szeroko zakrojone badania biochemiczne i strukturalne w ciągu ostatnich trzech dekad dostarczyły modeli molekularnych pokazujących, w jaki sposób różne podrodziny topoizomerazy DNA manipulują DNA. W tym przeglądzie, komórkowe role tych enzymów są badane z molekularnego punktu widzenia.


title: Gąbki MicroRNA: postęp i możliwości.

text: Metoda „gąbki” mikroRNA (miRNA) została wprowadzona trzy lata temu jako środek do ciągłego zanikania funkcji miRNA w liniach komórkowych i organizmach transgenicznych. Gąbki RNA zawierają komplementarne miejsca wiązania do interesującego miRNA i są wytwarzane z transgenów w komórkach. Podobnie jak w przypadku większości genów docelowych miRNA, miejsca wiązania gąbki są specyficzne dla regionu nasion miRNA, co pozwala im blokować całą rodzinę pokrewnych miRNA. To transgeniczne podejście okazało się użytecznym narzędziem do sondowania funkcji miRNA w różnych systemach doświadczalnych. Tutaj omówimy sposoby optymalizacji gąbki i pokrewnych konstruktów oraz dokonamy przeglądu ostatnich zastosowań tej metody ze szczególnym naciskiem na stabilną ekspresję w badaniach nad rakiem i na zwierzętach transgenicznych.


title: Fosfataza Wip1 reguluje zależną od p53 apoptozę komórek macierzystych i nowotworzenie w jelicie myszy.

text: Rak jelita grubego jest jedną z głównych przyczyn zgonów związanych z nowotworami. Aby uzyskać dalszy wgląd w mechanizmy leżące u podstaw jej rozwoju, zbadaliśmy rolę fosfatazy Wip1, która jest silnie eksprymowana w komórkach macierzystych jelit, w mysim modelu polipowatości wywołanej przez APC(Min). Odkryliśmy, że usunięcie Wip1 zwiększyło długość życia myszy APC(Min) poprzez znaczące zahamowanie tworzenia się polipów. Ta ochrona była zależna od supresora nowotworu p53, który odgrywa domniemaną rolę w regulacji apoptozy jelitowych komórek macierzystych. Aktywacja apoptozy w komórkach macierzystych myszy z niedoborem Wip1, ale nie myszy APC(Min) typu dzikiego, wzrosła, gdy aktywowano konstytutywnie szlak Wnt. Proponujemy zatem, aby fosfataza Wip1 regulowała homeostazę jelitowych komórek macierzystych. Z kolei utrata Wip1 hamuje polipowatość wywołaną przez APC(Min) poprzez obniżenie progu apoptozy komórek macierzystych zależnej od p53, zapobiegając w ten sposób ich konwersji w komórki macierzyste inicjujące nowotwór.


title: Problem przecieku: kontrola przecieku czynnościowego w naczyniach prawidłowych i nowotworowych

text: Sieci naczyń krwionośnych w tkankach zdrowych i nowotworowych mają niejednorodną strukturę, o bardzo zróżnicowanych długościach dróg przepływu krwi. Aby osiągnąć wydajną dystrybucję przepływu krwi, mechanizmy strukturalnej adaptacji średnic naczyń muszą być w stanie zahamować tworzenie się funkcjonalnych przetok (w wyniku czego krótkie drogi ulegają poszerzeniu, a przepływ omija długie drogi). Taka adaptacja wymaga przekazywania informacji o stanie metabolicznym tkanek przed naczyniami żywieniowymi za pośrednictwem przeprowadzonych odpowiedzi. Proponujemy, że zaburzenia komunikacji naczyniowej w sieciach mikronaczyniowych guza, prowadzące do przecieku czynnościowego, są główną przyczyną dysfunkcji mikrokrążenia i miejscowego niedotlenienia w nowotworach. Sugerujemy, że antyangiogenne leczenie guzów może przywrócić komunikację naczyniową, a tym samym poprawić lub znormalizować dystrybucję przepływu w unaczynieniu guza.


title: Farmakologiczna blokada transportu glutaminy zależnego od ASCT2 prowadzi do skuteczności przeciwnowotworowej w modelach przedklinicznych

text: Wyjątkowe wymagania metaboliczne komórek nowotworowych podkreślają potencjalnie owocne możliwości odkrywania leków w erze medycyny precyzyjnej. Jednak terapeutyczne ukierunkowanie metabolizmu raka doprowadziło do powstania zaskakująco niewielu nowych leków do tej pory. Neutralny aminokwas glutamina służy jako kluczowy produkt pośredni w wielu procesach metabolicznych, w których działają komórki rakowe, w tym biosyntezie, sygnalizacji komórkowej i ochronie oksydacyjnej. W niniejszym dokumencie opisujemy przedkliniczny rozwój V-9302, konkurencyjnego drobnocząsteczkowego antagonisty transbłonowego napływu glutaminy, który selektywnie i silnie celuje w transporter aminokwasów ASCT2. Farmakologiczna blokada ASCT2 za pomocą V-9302 spowodowała osłabiony wzrost i proliferację komórek rakowych, zwiększoną śmierć komórek i zwiększony stres oksydacyjny, które łącznie przyczyniły się do odpowiedzi przeciwnowotworowych in vitro i in vivo. Według naszej wiedzy jest to pierwsze badanie, które demonstruje użyteczność farmakologicznego inhibitora transportu glutaminy w onkologii, reprezentującego nową klasę terapii celowanej i tworzącej ramy dla terapii zmieniających paradygmat ukierunkowanych na metabolizm komórek rakowych.


title: Lek przeciwdepresyjny zmniejsza produkcję Aβ w płynie mózgowo-rdzeniowym u osób zdrowych i transgenicznych myszy z AD

text: Sygnalizacja serotoninowa hamuje wytwarzanie amyloidu-β (Aβ) in vitro oraz w zwierzęcych modelach choroby Alzheimera (AD). Pokazujemy, że w starszym modelu myszy transgenicznej AD (myszy z blaszką APP/PS1), przeciwdepresyjny citalopram, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zmniejszał Aβ w płynie śródmiąższowym mózgu w sposób zależny od dawki. Wzrost poszczególnych płytek amyloidowych oceniano u myszy z płytkami, którym przewlekle podawano citalopram. Citalopram zahamował wzrost istniejących blaszek miażdżycowych i zmniejszył pojawianie się nowych blaszek o 78%. U zdrowych ochotników wpływ cytalopramu na wytwarzanie Aβ i stężenie Aβ w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) mierzono prospektywnie przy użyciu kinetyki znakowania stabilnych izotopów, z pobieraniem próbek płynu mózgowo-rdzeniowego podczas ostrego dawkowania citalopramu. Wytwarzanie Aβ w płynie mózgowo-rdzeniowym było spowolnione o 37% w grupie citalopramu w porównaniu z placebo. Ta zmiana była związana z 38% spadkiem całkowitego stężenia Aβ w płynie mózgowo-rdzeniowym w grupie leczonej lekiem. Zdolność do bezpiecznego zmniejszania stężeń Aβ jest potencjalnie ważna jako strategia zapobiegania AD. Badanie to pokazuje kluczowe zaangażowanie w przyszłe badania profilaktyki AD.


title: Różnice w jakości i trwałości długoterminowej kontroli glikemii przy ciągłym podskórnym wlewie insuliny.

text: CELE Zbadanie wzorca zmian HbA1c u osób z cukrzycą typu 1 leczonych za pomocą długoterminowego ciągłego podskórnego wlewu insuliny. METODY Zbadaliśmy zmiany HbA1c za pomocą komputerowych danych klinicznych u 35 dorosłych osób z cukrzycą typu 1 i podwyższonym HbA1c (≥ 64 mmol/mol, 8,0%) po wielokrotnych wstrzyknięciach insuliny dziennie, które następnie przestawiono na ciągły podskórny wlew insuliny przez co najmniej 5 lat. WYNIKI Zidentyfikowaliśmy trzy podgrupy z podobną wyjściową wartością HbA1c, ale różnymi długoterminowymi odpowiedziami na terapię pompą: grupa A – osoby z poprawą, po której nastąpiło pogorszenie (57%); grupa B – osoby z poprawą utrzymującą się przez 5 lat (31%); oraz grupa C – te, w których HbA1c nie zmieniła się znacząco w stosunku do wartości wyjściowej (12%). Pacjenci z grupy C mieli wyższe BMI: 31,0 ± 5,2 vs 25,9 ± 3,3 vs 25,2 ± 3,1 kg/m² (grupa C vs grupa A i grupa B; P = 0,02). WNIOSKI Poprawę kontroli glikemii dzięki ciągłemu podskórnemu wlewowi insuliny utrzymywało w ciągu 5 lat 88% osób z cukrzycą typu 1 w tym badaniu, ale występowały różnice w długoterminowej skuteczności, przy czym u niektórych osób poprawiało się i pogarszało, inne utrzymywały ścisłą kontrolę i kilku „niereagujących” na podskórny wlew insuliny.


title: Rys historyczny: megakariopoeza i trombopoeza.

text: Badania nad trombopoezą znacznie się rozwinęły od czasów, gdy płytki krwi były nazywane „kurzem krwi”, zaledwie około 100 lat temu. W tym czasie megakariocyty zostały zidentyfikowane jako źródło płytek krwi; pochodzące ze szpiku megakariocytowe komórki progenitorowe zdefiniowano funkcjonalnie, a następnie oczyszczono; a główny regulator procesu, trombopoetynę, sklonowano i scharakteryzowano oraz opracowano terapeutyczne środki trombopoetyczne. Podczas tej podróży nadal dowiadujemy się, że mechanizmy fizjologiczne, które kierują tworzeniem się płytek krwi, można podsumować w systemach bezkomórkowych i ocenić ich biochemię; molekularne podstawy endomitozy są coraz bardziej rozumiane; zdefiniowano sygnały wewnątrzkomórkowe wysyłane przez zaangażowanie dużej liczby receptorów powierzchniowych megakariocytów; a wiele czynników transkrypcyjnych, które decydują o losie megakariocytów, zostało zidentyfikowanych i zmanipulowanych eksperymentalnie. Podczas gdy niektóre z tych procesów biologicznych naśladują te obserwowane w innych typach komórek, megakariocyty i płytki krwi posiadają wystarczająco unikalne cechy rozwojowe, że jesteśmy praktycznie pewni, że dalsze badania nad trombopoezą przyniosą niezliczone kliniczne i naukowe spostrzeżenia przez wiele nadchodzących dziesięcioleci.


title: Otyłość i jej powikłania metaboliczne: rola adipokin i związek między otyłością, stanem zapalnym, insulinoopornością, dyslipidemią i niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby

text: Coraz więcej danych wskazuje, że otyłość jest ściśle związana ze zwiększonym ryzykiem chorób metabolicznych, takich jak insulinooporność, cukrzyca typu 2, dyslipidemia i niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby. Otyłość wynika z braku równowagi pomiędzy przyjmowaniem pokarmów a wydatkowaniem energii, co prowadzi do nadmiernego gromadzenia tkanki tłuszczowej. Tkanka tłuszczowa jest obecnie uznawana nie tylko za główne miejsce magazynowania nadmiaru energii pochodzącej z pożywienia, ale także za narząd hormonalny. Ekspansja tkanki tłuszczowej wytwarza szereg substancji bioaktywnych, znanych jako adipocytokiny lub adipokiny, które wywołują przewlekłe stany zapalne o niskim nasileniu i oddziałują na szereg procesów w wielu różnych narządach. Chociaż dokładne mechanizmy są nadal niejasne, rozregulowane wytwarzanie lub wydzielanie tych adipokin spowodowane nadmiarem tkanki tłuszczowej i dysfunkcją tkanki tłuszczowej może przyczyniać się do rozwoju chorób metabolicznych związanych z otyłością. W tym przeglądzie skupiamy się na roli kilku adipokin związanych z otyłością i potencjalnym wpływie na związane z otyłością choroby metaboliczne. Wieloliniowe dowody dostarczają cennych informacji na temat roli adipokin w rozwoju otyłości i jej powikłań metabolicznych. Nadal potrzebne są dalsze badania, aby w pełni zrozumieć mechanizmy leżące u podstaw działań metabolicznych kilku nowo zidentyfikowanych adipokin.


title: Zwalczanie oporności na trastuzumab poprzez celowanie w SRC, wspólny węzeł poniżej wielu szlaków oporności

text: Trastuzumab jest skuteczną, racjonalnie zaprojektowaną terapią ukierunkowaną na ERBB2. Jednak około połowa osób z rakiem piersi z nadekspresją ERBB2 nie reaguje na terapie oparte na trastuzumabie z powodu różnych mechanizmów oporności. Klinicznie możliwe do zastosowania schematy przezwyciężania oporności na trastuzumab o różnych mechanizmach nie są jeszcze dostępne. Pokazujemy, że niereceptorowa kinaza tyrozynowa c-SRC (SRC) jest kluczowym modulatorem odpowiedzi na trastuzumab i wspólnym węzłem za wieloma szlakami oporności na trastuzumab. Odkryliśmy, że SRC jest aktywowany zarówno w komórkach nabytych, jak i komórkach opornych na trastuzumab de novo i odkrywamy nowy mechanizm regulacji SRC obejmujący defosforylację przez PTEN. Zwiększona aktywacja SRC nadawała znaczną oporność na trastuzumab w komórkach raka piersi i korelowała z opornością na trastuzumab u pacjentów. Celowanie w SRC w połączeniu z trastuzumabem uwrażliwiło wiele linii komórek opornych na trastuzumab na trastuzumab i wyeliminowało guzy oporne na trastuzumab in vivo, co sugeruje potencjalne zastosowanie kliniczne tej strategii w przezwyciężaniu oporności na trastuzumab.


title: MikroRNA: nowe narzędzia do diagnozowania, prognozowania i leczenia raka wątrobowokomórkowego?

text: MikroRNA (miRNA) to konserwowane ewolucyjnie małe niekodujące RNA zaangażowane w regulację ekspresji genów i translacji białek. Wiele badań wykazało, że odgrywają kluczową rolę w kierowaniu różnicowaniem narządów i tkanek podczas embriogenezy oraz w dostrajaniu podstawowych procesów biologicznych, takich jak proliferacja i apoptoza. Coraz więcej dowodów wskazuje, że ich deregulacja odgrywa również ważną rolę w powstawaniu i progresji raka, gdzie działają one jako onkogeny lub onkosupresory. W tym przeglądzie podkreślamy najnowsze odkrycia dotyczące roli miRNA w raku wątrobowokomórkowym (HCC), analizując możliwe mechanizmy, dzięki którym przyczyniają się one do rozwoju tego nowotworu. Ponadto omawiamy możliwą rolę krążących miRNA jako biomarkerów, dziedzinę, która wymaga pilnej poprawy w nadzorze klinicznym HCC, oraz fascynującą możliwość wykorzystania ich jako celów terapeutycznych lub samych leków.


title: Gen kręgowców, ticrr, jest niezbędnym punktem kontrolnym i regulatorem replikacji.

text: Eukarionty mają liczne szlaki punktów kontrolnych, które chronią wierność genomu podczas normalnego podziału komórki oraz w odpowiedzi na uszkodzenie DNA. Poprzez badanie przesiewowe pod kątem regulatorów punktów kontrolnych G2/M u danio pręgowanego zidentyfikowaliśmy ticrr (dla interakcji z TopBP1, punktu kontrolnego i regulatora replikacji), wcześniej niescharakteryzowany gen, który jest wymagany do zapobiegania wejściu mitotycznemu po leczeniu promieniowaniem jonizującym. Niedobór Ticrr jest śmiertelny dla embrionu w przypadku braku uszkodzeń egzogennego DNA, ponieważ jest niezbędny do normalnego progresji cyklu komórkowego. W szczególności utrata ticrr upośledza replikację DNA i zakłóca punkt kontrolny S/M, prowadząc do przedwczesnego wejścia mitotycznego i katastrofy mitotycznej. Pokazujemy, że ludzki ortolog TICRR wiąże się z TopBP1, znanym białkiem punktu kontrolnego i podstawowym składnikiem kompleksu preinicjacyjnego replikacji DNA (pre-IC), oraz że interakcja TICRR-TopBP1 jest stabilna bez chromatyny i wymaga motywów BRCT niezbędnych do replikacji TopBP1 i funkcje punktów kontrolnych. Co najważniejsze, stwierdzamy, że niedobór ticrr zaburza wiązanie chromatyny składników pre-IC, ale nie kompleksu prereplikacyjnego. Podsumowując, nasze dane pokazują, że TICRR działa w połączeniu z TopBP1 i odgrywa zasadniczą rolę w tworzeniu przed IC. Pozostaje do ustalenia, czy Ticrr reprezentuje ortolog kręgowców drożdżowego składnika pre-IC Sld3, czy też nieznaną dotąd replikację metazoan i regulator punktu kontrolnego.


title: Matczyna metylowana wyspa CpG w KvLQT1 jest powiązana z antysensownym transkryptem ojcowskim i utratą imprintingu w zespole Beckwitha-Wiedemanna.

text: Utrata odcisku w IGF2, ogólnie poprzez mechanizm niezależny od H19, jest związana z dużym odsetkiem pacjentów z zespołem Beckwitha-Wiedemanna (BWS) z przerostem i predyspozycją do raka. Proponuje się istnienie elementów kontrolnych imprintingu w locus KvLQT1, ponieważ liczne rearanżacje chromosomów związane z BWS zakłócają ten gen. Zidentyfikowaliśmy ewolucyjnie zachowaną, matczyną metylowaną wyspę CpG (KvDMR1) w intronie genu KvLQT1. Spośród 12 przypadków BWS z prawidłową metylacją H19, 5 wykazało demetylację KvDMR1 w DNA fibroblastów lub limfocytów; podczas gdy w 4 przypadkach BWS z hipermetylacją H19 metylacja przy KvDMR1 była prawidłowa. Zatem inaktywacja H19 i hipometylacja przy KvDMR1 (lub powiązane zjawisko) stanowią odrębne anomalie epigenetyczne związane z bialleliczną ekspresją IGF2. Analiza PCR z odwrotną transkrypcją ludzkich i syntenicznych mysich loci zidentyfikowała obecność związanego z KvDMR1 RNA transkrybowanego wyłącznie z ojcowskiego allelu iw przeciwnej orientacji w stosunku do genu KvLQT1 ulegającego ekspresji u matki. Proponujemy, że KvDMR1 i/lub związany z nim antysensowny RNA (KvLQT1-AS) stanowi dodatkowy element lub centrum kontroli imprintingu w ludzkich 11p15.5 i mysich dystalnych 7 domenach z nadrukiem.


title: Alarmujący poziom gruźlicy lekoopornej na Białorusi: wyniki sondażu w Mińsku

text: Oporność na leki przeciwgruźlicze (TB) jest głównym zagrożeniem zdrowia publicznego w większości krajów byłego Związku Radzieckiego. Ponieważ na Białorusi nie było reprezentatywnych i potwierdzonych jakościowo informacji o skali tego problemu, w stolicy Mińsku przeprowadzono ankietę. W okresie od listopada 2009 r. do grudnia 2010 r. do ankiety włączono 156 kolejno zdiagnozowanych nowych i 68 wcześniej leczonych pacjentów z dodatnim posiewem na gruźlicę mieszkających w Mińsku. Od każdego pacjenta pobrano izolaty Mycobacterium tuberculosis i zbadano ich wrażliwość na leki przeciwgruźlicze pierwszego i drugiego rzutu. Wielolekooporna (MDR)-TB wykryto u 35,3% (95% CI 27,7-42,8) nowych pacjentów i 76,5% (95% CI 66,1-86,8) wcześniej leczonych. Ogólnie prawie jeden na dwóch włączonych pacjentów miał MDR-TB. Silnie lekooporną gruźlicę zgłoszono u 15 ze 107 pacjentów z MDR-TB (14,0%, 95% CI 7,3-20,7). U pacjentów w wieku poniżej 35 lat iloraz szans na wielolekooporną gruźlicę był dwukrotnie wyższy niż u pacjentów w wieku > 35 lat. Wyniki tego badania w Mińsku są alarmujące i reprezentują najwyższy odsetek MDR-TB, jaki kiedykolwiek zarejestrowano na świecie. Badanie to w znacznym stopniu przyczynia się do zrozumienia ciężaru gruźlicy lekoopornej na obszarach miejskich Białorusi.


title: Podział mechanizmów regulacyjnych dynamiki malarii wewnątrz gospodarza przy użyciu efektywnej liczby propagacji.

text: Oczyszczanie immunologiczne i ograniczenie zasobów (poprzez zmniejszenie liczby czerwonych krwinek) kształtują szczyty i doliny parazytemii malarii, co z kolei wpływa na nasilenie i przenoszenie choroby. Ilościowe rozdzielenie względnych ról tych efektów w czasie jest wyzwaniem. Korzystając z danych dotyczących malarii gryzoni, oszacowaliśmy efektywną liczbę namnażania, która odzwierciedla względne znaczenie kontrastowania mechanizmów kontroli wewnątrz gospodarza w czasie i jest wrażliwa na dawkę inokulowanego pasożyta. Nasza analiza wykazała, że zdolność wrodzonych odpowiedzi do ograniczania początkowego wzrostu pasożyta jest nasycona dawką pasożyta i że eksperymentalnie zwiększona odporność wrodzona może pośrednio wpływać na gęstość pasożyta poprzez wyczerpywanie zasobów. Takie statystyczne podejście oferuje narzędzie do poprawy celowania leków lub szczepionek w leczeniu ludzi poprzez ujawnienie dynamiki i interakcji mechanizmów regulacyjnych wewnątrz gospodarza.


title: Życie jest słodkie: konsumpcja słodyczy i długowieczność.

text: Nasz stosunek do słodyczy – „jeśli tak dobrze smakuje, nie może być zdrowy” – zdradza purytańską postawę społeczeństwa wobec przyjemności. Candy jest obwiniany za różne dolegliwości, w tym nadpobudliwość u dzieci; jednak badania kliniczne nie potwierdziły tego.1 Cukierki – cukiernicze wyroby cukiernicze i czekolada – nie są nowym wynalazkiem: starożytni Arabowie, Chińczycy i Egipcjanie kandyzowali owoce i orzechy w miodzie, a Aztekowie przyrządzali napój czekoladowy z ziaren drzewo kakaowe. Dziś Amerykanie zadowalają się średnio 5,4 kg cukru cukrowego i 6,5 kg czekolady na osobę rocznie.2 Ponieważ cukierki istnieją od wieków, przypuszczaliśmy, że nie mogą być całkowicie niezdrowe. Postanowiliśmy zbadać, czy konsumpcja cukierków ma związek z długowiecznością. Badani pochodzili z badania zdrowia absolwentów Harvardu, trwającego badania mężczyzn rozpoczynających studia na Uniwersytecie Harvarda w latach 1916-1950. Uwzględniliśmy 7841 mężczyzn, wolnych od chorób sercowo-naczyniowych i raka, którzy odpowiedzieli na ankietę dotyczącą zdrowia…


title: Zmienność międzyosobnicza i wpływy genetyczne na odpowiedzi cytokin na bakterie i grzyby

text: Niewiele wiadomo na temat międzyosobniczej zmienności odpowiedzi cytokin na różne patogeny u zdrowych osób. Aby systematycznie opisywać odpowiedzi cytokin wywoływane przez różne patogeny i określić wpływ zmienności genetycznej na produkcję cytokin, sprofilowaliśmy cytokiny wytwarzane przez komórki jednojądrzaste krwi obwodowej od 197 osób pochodzenia europejskiego z kohorty 200 genomów funkcjonalnych (200FG) w ramach Human Functional Genomics Projekt (http://www.humanfunctionalgenomics.org), uzyskany w ciągu trzech lat. Porównaliśmy profile cytokin indukowane przez bakterie i grzyby i odkryliśmy, że większość odpowiedzi cytokinowych była zorganizowana wokół fizjologicznej odpowiedzi na określone patogeny, a nie wokół określonego szlaku immunologicznego lub cytokiny. Następnie skorelowaliśmy genotypy polimorfizmu pojedynczego nukleotydu (SNP) całego genomu z obfitością cytokin i zidentyfikowaliśmy sześć loci cech ilościowych cytokin (QTL). Wśród nich cytokina QTL w locus NAA35-GOLM1 wyraźnie modulowała wytwarzanie interleukiny (IL)-6 w odpowiedzi na wiele patogenów i była związana z podatnością na kandydemię. Ponadto zidentyfikowane przez nas cytokiny QTL zostały wzbogacone wśród SNP wcześniej związanych z chorobami zakaźnymi i chorobami serca. Dane te ujawniają i zaczynają wyjaśniać zmienność produkcji cytokin przez ludzkie komórki odpornościowe w odpowiedzi na patogeny.


title: Integryny promują cytokinezę poprzez oś sygnalizacji RSK.

text: Cytokineza to ostatni etap podziału komórek. Chociaż integryny mogą regulować cytokinezę, związane z tym mechanizmy nie są w pełni poznane. W tym badaniu pokazujemy, że regulowana przez integrynę sygnalizacja ERK (kinaza związana z sygnałami pozakomórkowymi) i RSK (kinaza rybosomalna S6) p90 sprzyja skutecznej cytokinezie. Hamowanie aktywacji ERK i RSK w komórkach CHO przez mutację w ogonie cytoplazmatycznym integryny β1 lub przez inhibitory farmakologiczne powoduje akumulację komórek z ciałkami środkowymi i tworzenie komórek dwujądrowych. Aktywacja sygnalizacji ERK i RSK przez ekspresję konstytutywnie aktywnego RAF1 hamuje zmutowany fenotyp w sposób zależny od RSK. Konstytutywnie aktywny RSK2 również przywraca cytokinezę hamowaną przez zmutowaną integrynę. Co ważne, regulacyjna rola szlaku RSK nie jest specyficzna dla komórek CHO. Ludzkie komórki nabłonka sutka MCF-10A i ludzkie komórki nabłonka przewodów trzustkowych HPNE wykazują podobną zależność od RSK dla skutecznej cytokinezy. Ponadto pozbawienie mitotycznych komórek MCF10A adhezji za pośrednictwem integryny przez inkubację ich w zawiesinie hamowało aktywację ERK i RSK i powodowało niepowodzenie cytokinezy. Co więcej, hamowanie RSK lub integryn w kontekście 3D rozwijającego się eksplantu narządu gruczołu ślinowego prowadzi również do akumulacji komórek nabłonkowych z ciałami środkowymi, co sugeruje podobny defekt w cytokinezie. Co ciekawe, ani ERK, ani RSK nie regulują cytokinezy w ludzkich fibroblastach, co sugeruje specyficzność typu komórkowego. Podsumowując, nasze wyniki identyfikują oś sygnalizacyjną integryna-RSK jako ważny regulator cytokinezy w komórkach nabłonka. Proponujemy, że właściwa interakcja komórek z ich mikrośrodowiskiem poprzez integryny przyczynia się do utrzymania stabilności genomowej poprzez promowanie pomyślnego zakończenia cytokinezy.


title: Współczulne mechanizmy nerwowe w ciąży prawidłowej i nadciśnieniowej u ludzi.

text: TŁO Bezpośrednie zapisy z obwodowych nerwów współczulnych wykazały zwiększony popęd współczulny w nadciśnieniu indukowanym ciążą (PIH) i stanie przedrzucawkowym (PE). Nie wiadomo, czy popęd współczulny jest zmieniony w normalnej ciąży, kiedy ciśnienie tętnicze może być normalne lub stosunkowo niskie. Celem tego badania było zmierzenie i porównanie obwodowej wydzieliny współczulnej, jej działania zwężającego naczynia krwionośne i kontroli baroreceptorów w czasie ciąży i połogu u kobiet z prawidłową ciążą (NP) i PIH oraz u kobiet niebędących w ciąży (NN) z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. METODY I WYNIKI U 21 kobiet z NP, 18 kobiet z PIH i 21 kobiet NN oceniano aktywność nerwów współczulnych mięśni na podstawie wyładowań wielojednostkowych (MSNA) i pojedynczych jednostek o zdefiniowanych właściwościach zwężających naczynia (s-MSNA). s-MSNA u NP (38±6,6 impulsów/100 uderzeń) była wyższa (P<0,05) niż u kobiet NN (19±1,8 impulsów/100 uderzeń) pomimo podobnego wieku i masy ciała, ale mniej niż w PIH kobiety (P<0,001) (146 +/- 23,5 impulsów/100 uderzeń). MSNA podążał podobnym trendem. Wrażliwość na odruch baroreceptorów serca (BRS) była upośledzona u kobiet z NP i PIH w porównaniu z NN. Po porodzie aktywność współczulna zmniejszyła się do wartości zbliżonych do uzyskanych w NN i nastąpił wzrost BRS. U kobiet z NP spadek wyrzutu współczulnego wystąpił pomimo nieznacznej zmiany ciśnienia krwi. WNIOSKI Ośrodkowy rzut współczulny był zwiększony u kobiet z prawidłową ciążą i był jeszcze większy w grupie ciężarnej z nadciśnieniem. Wyniki sugerują, że umiarkowana nadpobudliwość współczulna w ostatnich miesiącach prawidłowej ciąży może pomóc w przywróceniu ciśnienia tętniczego do poziomu niebędącego w ciąży, chociaż gdy wzrost aktywności jest nadmierny, może dojść do nadciśnienia.


title: Bariery w rekrutacji miejskich Afroamerykanek do badań naukowych w środowisku społeczności.

text: To badanie jakościowe zidentyfikowało bariery w udziale Afroamerykanek w próbie interwencji behawioralnej opartej na społeczności w celu zwiększenia ilości badań przesiewowych w mammografii. Z dyskusji w grupach fokusowych z przedstawicielami agencji społecznościowych i członkami zespołu badawczego wyłoniły się cztery tematy. Tematy te były (1) kierowane do odźwiernych; (2) znajomość kultury; (3) lokalizacja jest wszystkim; oraz (4) protokoły, zasady i możliwości. Przedstawiono listę kontrolną działań, które badacze zajmujący się pielęgniarkami mogą rozważyć, aby zwiększyć udział Afroamerykanek w badaniach środowiskowych.


title: Dostęp geograficzny do opieki zdrowotnej w północnej Anglii i diagnostyka pośmiertna raka.

text: TŁO Istnieją pewne wcześniejsze dowody na to, że rozpoznanie raka w momencie zgonu, rejestrowane tylko w rejestrze aktów zgonu, wiąże się z problemami w dostępie do opieki. METODY Zapisy z Rejestru Raka Północnego i Yorkshire dla pacjentów zarejestrowanych z rakiem piersi, jelita grubego, płuca, jajnika lub prostaty w latach 1994-2002 uzupełniono o pomiary czasu dojazdu do lekarza rodzinnego i usług szpitalnych oraz o deprywację społeczną. Regresja logistyczna została wykorzystana do zidentyfikowania predyktorów zapisów, w przypadku których diagnoza była w momencie zgonu. WYNIKI Nie było związku między prawdopodobieństwem diagnozy w momencie zgonu a dostępem do podstawowej opieki zdrowotnej. We wszystkich lokalizacjach z wyjątkiem piersi najwyższe prawdopodobieństwo zdiagnozowania raka w momencie zgonu spadło wśród osób żyjących w najwyższym kwartylu czasu podróży do szpitala, chociaż było ono statystycznie istotne tylko w przypadku guzów jelita grubego i jajnika. Osoby znajdujące się w najuboższej sytuacji i o najdłuższym czasie podróży do kwartyla szpitalnego były 2,6 razy bardziej narażone na diagnozę w momencie zgonu w porównaniu z osobami z najbardziej zamożnych i bliższych obszarów. WNIOSKI Istnieją dowody na to, że gorszy geograficzny dostęp do opieki trzeciego stopnia, w szczególności w połączeniu z niedogodnościami społecznymi, może być związany ze zwiększonym prawdopodobieństwem diagnozy w momencie zgonu.


title: Wzmocniona fagocytoza Fc monocytów przez homolog interleukiny-10 kodowany przez ludzkiego cytomegalowirusa.

text: Ludzki cytomegalowirus (HCMV) wyraża kilka homologów ludzkiej interleukiny 10 (hIL-10) o właściwościach immunomodulujących, które mogą sprzyjać infekcji wirusowej poprzez modulowanie funkcji komórek szpiku. Zbadaliśmy fenotyp i zdolność fagocytarną ludzkich monocytów wystawionych na działanie hIL-10, homologu hIL-10 kodowanego przez HCMV ulegającego ekspresji podczas produkcyjnej fazy infekcji (cmvIL-10) oraz formy cmvIL-10 poddanej zróżnicowanemu splicingowi ulegającej ekspresji podczas latentnej i produkcyjne fazy infekcji (LAcmvIL-10). hIL-10 i cmvIL-10 podniosły ekspresję receptorów Fcgamma, stymulowały fagocytozę opsonizowanych IgG erytrocytów i zmniejszyły ekspresję MHC klasy II (HLA-DR) na oczyszczonych monocytach w ciągu 24 godzin. W przeciwieństwie do tego, LAcmvIL-10 zmniejszał ekspresję HLA-DR w późniejszym czasie (48 godz. i 72 godz.), ale nie zwiększał ekspresji receptora Fcgamma. Wnioskujemy, że cmvIL-10 promuje różnicowanie monocytów w kierunku fenotypu profagocytarnego i że LAcmvIL-10 nie wpływa na monocyty w tym samym mechanizmie, co cmvIL-10. Omówiono znaczenie tych właściwości dla patogenezy cytomegalowirusa.


title: Krajobraz regulacyjny chromosomów 3D ludzkich komórek pluripotencjalnych.

text: W tym badaniu opisujemy krajobraz regulacyjny chromosomów 3D ludzkich naiwnych i uzbrojonych embrionalnych komórek macierzystych. Aby opracować tę mapę, zidentyfikowaliśmy wzmacniacze transkrypcji i izolatory w tych komórkach i umieściliśmy je w kontekście pętli CTCF-CTCF związanych z kohezyną przy użyciu danych ChIA-PET dla kohezyny. Zidentyfikowane przez nas pętle CTCF-CTCF tworzą chromosomalny szkielet izolowanych sąsiedztw, które z kolei tworzą domeny asocjacyjne topologicznie (TAD), które są w dużej mierze zachowane podczas przejścia między stanami naiwnymi i pierwotnymi. Zmiany regulacyjne w interakcjach wzmacniacz-promotor zachodzą w izolowanych sąsiedztwach podczas zmiany stanu komórki. Zidentyfikowane przez nas regiony zakotwiczenia CTCF są konserwowane u różnych gatunków, wpływają na ekspresję genów i są częstym miejscem mutacji w komórkach rakowych, co podkreśla ich znaczenie funkcjonalne w regulacji komórkowej. Te trójwymiarowe mapy regulacyjne ludzkich komórek pluripotencjalnych stanowią zatem podstawę do przyszłego badania związków między strukturą chromosomów a kontrolą genów w rozwoju i chorobie.


title: Analiza funkcjonalna za pomocą znormalizowanych systemów stymulacji pełnej krwi określa granice zdrowej odpowiedzi immunologicznej na złożone bodźce.

text: Wysokim priorytetem stała się standaryzacja procedur immunofenotypowania. Opracowaliśmy zestaw systemów testowych opartych na pełnej krwi, opartych na strzykawkach, które można wykorzystać do powtarzalnej oceny wywołanych wrodzonych lub adaptacyjnych odpowiedzi immunologicznych. Eliminując błędy przedanalityczne związane z monitorowaniem odporności, zdefiniowaliśmy sygnatury białek indukowane przez (1) istotne medycznie bakterie, grzyby i wirusy; (2) agoniści specyficzni dla określonych czujników gospodarza; (3) cytokiny stosowane klinicznie; oraz (4) aktywatory odporności komórek T. Nasze wyniki dostarczają wstępnej oceny wartości referencyjnych zdrowych dawców dla indukowanych cytokin i chemokin oraz zgłaszamy brak uwalniania interleukiny-1α jako powszechnego fenotypu immunologicznego. Obserwowana naturalnie występująca zmienność odpowiedzi immunologicznej może pomóc w wyjaśnieniu zróżnicowanej podatności na chorobę lub odpowiedzi na interwencję terapeutyczną. Wdrożenie ogólnego rozwiązania do oceny czynnościowych odpowiedzi immunologicznych pomoże wesprzeć harmonizację badań klinicznych i udostępnianie danych.


title: Ekspresja SATB1 reguluje represję epigenetyczną PD-1 w limfocytach T reagujących na nowotwór

text: &NA; Pomimo znaczenia programowanej śmierci komórki-1 (PD-1) w hamowaniu aktywności efektorowej komórek T, mechanizmy regulujące jej ekspresję pozostają słabo zdefiniowane. Odkryliśmy, że specjalne bogate w AT białko wiążące sekwencję 1 (Satb1) organizatora chromatyny hamuje ekspresję PD-1 indukowaną po aktywacji komórek T poprzez rekrutację kompleksu deacetylazy przebudowującej nukleosom (NuRD) do regionów regulatorowych Pdcd1. Limfocyty T z niedoborem Satb1 wykazywały 40-krotny wzrost ekspresji PD-1. Transformujący czynnik wzrostu pochodzenia nowotworowego &bgr; (Tgf-&bgr;) zmniejszyła ekspresję Satb1 poprzez wiązanie białek Smad z promotorem Satb1. Białka Smad współzawodniczyły również z kompleksem Satb1-NuRD o wiązanie ze wzmacniaczami Pdcd1, uwalniając ekspresję Pdcd1 z represji za pośrednictwem Satb1, reagujące na nowotwór limfocyty T z niedoborem Satb1 traciły aktywność efektorową szybciej niż limfocyty typu dzikiego w lożach nowotworowych z ekspresją PD-1 ligand (CD274), a różnice te zostały zniesione przez trwałą blokadę CD274. Nasze odkrycia sugerują, że Satb1 działa zapobiegając przedwczesnemu wyczerpaniu komórek T poprzez regulację ekspresji Pdcd1 po aktywacji komórek T. Rozregulowanie tego szlaku w limfocytach T naciekających nowotwór skutkuje zmniejszoną odpornością przeciwnowotworową. Graficzny rysunek abstrakcyjny. Brak dostępnych podpisów. Highlights Aktywacja komórek T zwiększyła ekspresję Satb1 w dojrzałych limfocytach T CD8+ i CD4+ Rekrutacja kompleksu represyjnego NuRD przez Satb1 hamuje ekspresję nowotworów Pdcd1In, TGF-&bgr; hamuje ekspresję Satb1 w komórkach T, zwiększając ekspresję Pdcd1 Komórki T Satb1-/- wyrażają duże ilości PD-1 i mają zmniejszoną aktywność przeciwnowotworową &NA; Stephen i in. pokazują, że organizator chromatyny Satb1 kontroluje poziomy ekspresji PD-1 po aktywacji komórek T poprzez rekrutację kompleksu deacetylazy do regionów regulatorowych genu Pdcd1. TGF-&bgr; rozregulowuje ten szlak, uwalniając ekspresję PD-1 w limfocytach T naciekających nowotwór i zmniejszając odporność przeciwnowotworową.


title: Aktywacja inflamasomu NLRP3 w komórkach dendrytycznych indukuje zależną od IL-1β odporność adaptacyjną przeciwko nowotworom

text: Skuteczność terapeutyczna chemioterapii przeciwnowotworowej może zależeć od komórek dendrytycznych (DC), które prezentują antygeny z umierających komórek nowotworowych w celu pobudzenia swoistych dla nowotworu limfocytów T wytwarzających interferon-γ (IFN-γ). Tutaj pokazujemy, że umierające komórki nowotworowe uwalniają ATP, który następnie działa na receptory purynergiczne P2X7 z DC i wyzwala rodzinę receptorów podobnych do NOD, domenę pirynową zawierającą kompleks aktywacyjny kaspazy-1 zależny od białka 3 (NLRP3) („inflammasom”), pozwalając na sekrecję interleukiny-1β (IL-1β). Pobudzanie limfocytów T CD8+ wytwarzających IFN-γ przez umierające komórki nowotworowe nie udaje się przy braku funkcjonalnego receptora IL-1 1 oraz w przypadku niedoboru Nlpr3 (Nlrp3-/-) lub kaspazy-1 (Casp-1-/ -) myszy, chyba że dostarczono egzogenną IL-1β. W związku z tym chemioterapia przeciwnowotworowa okazała się nieskuteczna wobec guzów powstałych u gospodarzy z receptorem purynergicznym P2rx7-/- lub Nlrp3-/- lub Casp1-/-. U leczonych antracykliną osobników z rakiem piersi niosących allel utraty funkcji P2RX7 choroba przerzutowa rozwijała się szybciej niż u osobników z normalnym allelem. Wyniki te wskazują, że inflammasom NLRP3 łączy wrodzoną i adaptacyjną odpowiedź immunologiczną przeciwko umierającym komórkom nowotworowym.


title: Mfge8 promuje otyłość poprzez pośredniczenie w przyswajaniu tłuszczów w diecie i kwasów tłuszczowych w surowicy

text: Kwasy tłuszczowe są integralnymi mediatorami magazynowania energii, tworzenia błon i sygnalizacji komórkowej. Szlaki, które organizują wchłanianie kwasów tłuszczowych, pozostają nie do końca poznane. Ekspresja ligandu integryn Mfge8 jest zwiększona w otyłości u ludzi iu myszy na diecie wysokotłuszczowej, ale jego rola w otyłości jest nieznana. Pokazujemy tutaj, że Mfge8 promuje wchłanianie triglicerydów z diety i komórkowe wychwytywanie kwasów tłuszczowych oraz że myszy z niedoborem Mfge8 (Mfge8-/-) są chronione przed otyłością wywołaną dietą, stłuszczeniowym zapaleniem wątroby i opornością na insulinę. Mechanicznie stwierdziliśmy, że Mfge8 koordynuje wychwyt kwasów tłuszczowych poprzez zależną od integryny αvβ3 i zależną od integryny fosforylację Akt przez kinazę 3 fosfatydyloinozytydu i kompleks 2 mTOR, prowadząc do translokacji Cd36 i Fatp1 z pęcherzyków cytoplazmatycznych na powierzchnię komórki. Podsumowując, nasze wyniki wskazują na rolę Mfge8 w regulowaniu wchłaniania i przechowywania tłuszczów w diecie, a także w rozwoju otyłości i jej powikłań.


title: RAD52 ułatwia syntezę mitotycznego DNA po stresie replikacyjnym.

text: Rekombinacja homologiczna (HR) jest niezbędna do przeciwdziałania stresowi replikacyjnemu DNA. Loci wspólnego łamliwego miejsca (CFS) są szczególnie wrażliwe na stres replikacyjny i ulegają patologicznym zmianom w nowotworach. W tych loci stres replikacyjny często aktywuje syntezę naprawy DNA w mitozie. Ta mitotyczna synteza DNA, zwana MiDAS, wymaga endonukleazy MUS81-EME1 i niekatalitycznej podjednostki kompleksu Pol-delta, POLD3. Tutaj badamy udział czynników HR w promowaniu MiDAS w ludzkich komórkach. Donosimy, że RAD51 i BRCA2 są zbędne dla MiDAS, ale są wymagane do przeciwdziałania stresowi replikacyjnemu w loci CFS podczas fazy S. W przeciwieństwie do tego, MiDAS jest zależny od RAD52, a RAD52 jest wymagany do szybkiej rekrutacji MUS81 i POLD3 do CFS we wczesnej mitozie. Nasze wyniki zapewniają dalszy mechanistyczny wgląd w MiDAS i definiują konkretną funkcję ludzkiego RAD52. Ponadto selektywne hamowanie MiDAS może stanowić potencjalną strategię terapeutyczną uwrażliwiania komórek rakowych poddawanych stresowi replikacyjnemu.


title: Ekscytotoksyczne uszkodzenie mózgu u dorosłego danio pręgowanego stymuluje neurogenezę i integrację neuronalną na duże odległości.

text: Danio pręgowany zachowuje większą niż ssaki zdolność naprawy ośrodkowego układu nerwowego po urazie. Zrozumienie różnic w odpowiedziach regeneracyjnych między różnymi gatunkami kręgowców może rzucić światło na mechanizmy poprawy naprawy u ludzi. Kwas chinolinowy jest ekscytotoksyną, która jest stosowana do wywoływania uszkodzeń mózgu u gryzoni w celu modelowania choroby Huntingtona i udaru mózgu. Po wstrzyknięciu do prążkowia dorosłego gryzoni, toksyna ta stymuluje neurogenezę strefy podkomorowej i migrację neuroblastów do uszkodzenia. Jednak większość nowych neuronów nie przeżywa, a naprawa uszkodzeń jest minimalna. Użyliśmy kwasu chinolinowego do uszkodzenia kresomózgowia dorosłego danio pręgowanego, aby zbadać procesy naprawcze. Wykorzystaliśmy również warunkowe mapowanie linii transgenicznych dorosłych komórek macierzystych gleju promieniowego, aby zbadać przeżycie i integrację neuronów powstałych po uszkodzeniu. Uszkodzenie kresomózgowia kwasem chinolinowym i, w mniejszym stopniu, wstrzyknięciem nośnika, spowodowało śmierć komórek, naciek mikrogleju, zwiększoną proliferację komórek i zwiększoną neurogenezę w uszkodzonej półkuli. Naprawa zmian była pełniejsza po wstrzyknięciu kwasu chinolinowego niż po wstrzyknięciu pojazdu. Mapowanie losu gleju promieniowego z ekspresją her4 wykazało indukowaną urazem ekspansję komórek macierzystych gleju promieniowego, które dały początek neuronom, które migrowały do uszkodzenia, przeżyły co najmniej 8 tygodni i utworzyły dalekosiężne projekcje, które przecinały przednią spoidło i tworzyły synapsy w przeciwległej półkuli . Odkrycia te sugerują, że uszkodzenie mózgu danio pręgowanego przez kwas chinolinowy stymuluje dorosłe nerwowe komórki macierzyste do silnej regeneracji z integracją nowych neuronów na duże odległości. Model ten powinien okazać się przydatny w wyjaśnianiu mechanizmów naprawczych, które można zastosować w terapii naprawczej urazów mózgu ssaków.


title: Komórki pomocnicze pęcherzykowego centrum T są wysoce podatne na HIV-1 i zmieniają swój fenotyp podczas replikacji wirusa.

text: Replikacja HIV-1 jest skoncentrowana w obrębie limfocytów T CD4(+) w pęcherzykach limfocytów B wtórnych tkanek limfoidalnych podczas choroby bezobjawowej. Ograniczone dane sugerują, że podzbiór T pęcherzykowych komórek pomocniczych (TFH) w centrach rozmnażania (GC) jest wysoce podatny na HIV-1. Nie ustalono, czy GC TFH są głównymi komórkami wytwarzającymi wirusa HIV-1 in vivo. W tym badaniu zbadaliśmy permisywność TFH na HIV-1 ex vivo przez spinokulację i hodowlę komórek migdałków z wirusami reporterowymi HIV-1 GFP. Stosując cytometrię przepływową, wyższy odsetek komórek GC TFH (CXCR5(wysoki)PD-1(wysoki)) i CXCR5(+)programowanej śmierci komórkowej-1 (PD-1)(niski) był GFP(+) niż nie-GC TFH (CXCR5(+)PD-1(pośrednie)) lub pozapęcherzykowe (EF) (CXCR5(-))). Jednak po posortowaniu przed spinokulacją GC TFH były znacznie bardziej permisywne niż komórki CXCR5(+)PD-1(niskie) lub EF, co sugeruje, że wiele GC TFH przechodzi w fenotyp CXCR5(+)PD-1(niski) podczas produktywnej infekcja. Hybrydyzacja in situ na skrawkach węzłów chłonnych pachwinowych od nieleczonych osób zakażonych HIV-1 bez AIDS ujawniła wyższą częstość występowania komórek RNA(+) HIV-1 w GC niż w regionach pęcherzyka lub EF bez GC. Nadkażenie komórek węzłów chłonnych osobników zakażonych HIV-1 wirusem reporterowym GFP potwierdziło dopuszczalność komórek pęcherzykowych ex vivo. Immunobarwienie węzłów chłonnych wykazało, że 96% komórek CXCR5(+)CD4(+) znajdowało się w pęcherzykach. W posortowanych komórkach węzłów chłonnych od czterech osób zakażonych HIV, podzbiory CXCR5(+) zawierały 11-66-krotnie więcej RNA HIV-1 niż podzbiory CXCR5(-), co określono metodą RT PCR. Tak więc GC TFH są wysoce podatne na HIV-1, ale regulują w dół PD-1 i, w mniejszym stopniu, CXCR5 podczas replikacji HIV-1. Dane te dalej implikują GC TFH jako główne komórki wytwarzające HIV-1 w przewlekłej bezobjawowej infekcji HIV-1.


title: Ryzyko zgonu podczas leczenia atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi w leczeniu otępienia: metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych placebo.

text: KONTEKST Nietypowe leki przeciwpsychotyczne są szeroko stosowane w leczeniu urojeń, agresji i pobudzenia u osób z chorobą Alzheimera i innymi rodzajami demencji; pojawiły się jednak obawy dotyczące zwiększonego ryzyka wystąpienia niepożądanych zdarzeń mózgowo-naczyniowych, szybkiego pogorszenia funkcji poznawczych i śmiertelności w związku z ich stosowaniem. CEL Ocena dowodów na zwiększoną śmiertelność w wyniku leczenia atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi osób z demencją. ŹRÓDŁA DANYCH MEDLINE (1966 do kwietnia 2005), Cochrane Controlled Trials Register (2005, wydanie 1), prezentacje na spotkaniach (1997-2004) oraz informacje od sponsorów przeszukiwano używając terminów atypowych leków przeciwpsychotycznych (arypiprazol, klozapina, olanzapina , kwetiapina, risperidon i zyprazydon), otępienie, choroba Alzheimera i badania kliniczne. WYBÓR BADAŃ Opublikowane i niepublikowane randomizowane, kontrolowane placebo, prowadzone w grupach równoległych badania kliniczne atypowych leków przeciwpsychotycznych sprzedawanych w Stanach Zjednoczonych do leczenia pacjentów z chorobą Alzheimera lub otępieniem zostały wybrane w drodze konsensusu autorów. EKSTRAKCJA DANYCH Badania, charakterystyka wyjściowa, wyniki, wypadki ze wszystkich przyczyn i zgony zostały wyodrębnione przez jednego recenzenta; uzyskano lub oszacowano ekspozycję na leczenie. Dane zostały sprawdzone przez drugiego recenzenta. SYNTEZA DANYCH Piętnaście badań (9 niepublikowanych), trwających zazwyczaj od 10 do 12 tygodni, w tym 16 kontrastów atypowych leków przeciwpsychotycznych z placebo spełniało kryteria (arypiprazol [n = 3], olanzapina [n = 5], kwetiapina [n = 3], rysperydon [n = 5]). Łącznie 3353 pacjentów przydzielono losowo do badanego leku, a 1757 przydzielono losowo do placebo. Wyniki zostały ocenione przy użyciu standardowych metod (z modelami efektów losowych lub z efektami stałymi) w celu obliczenia ilorazów szans (OR) i różnic ryzyka na podstawie randomizowanych pacjentów i względnego ryzyka w oparciu o całkowitą ekspozycję na leczenie. Nie było różnic w wypadkach. Zgon występował częściej wśród pacjentów przydzielonych losowo do leków (118 [3,5%] vs 40 [2,3%]. OR w metaanalizie wyniósł 1,54; 95% przedział ufności [CI], 1,06-2,23; p = 0,02; ryzyko różnica wyniosła 0,01; 95% CI, 0,004-0,02; p = 0,01). Analizy wrażliwości nie wykazały dowodów na zróżnicowane ryzyko dla poszczególnych leków, ciężkości, doboru próby lub diagnozy. WNIOSKI Atypowe leki przeciwpsychotyczne mogą wiązać się z niewielkim wzrostem ryzyka zgonu w porównaniu z placebo. Ryzyko to należy rozpatrywać w kontekście medycznego zapotrzebowania na leki, dowodów skuteczności, chorób współistniejących oraz skuteczności i bezpieczeństwa alternatyw. Potrzebne są indywidualne analizy pacjentów modelujące przeżycie i przyczyny zgonu.


title: PI3K w raku: rozbieżne role izoform, sposoby aktywacji i celowanie terapeutyczne

text: Kinazy 3-fosfatydyloinozytolu (PI3K) są kluczowymi koordynatorami sygnalizacji wewnątrzkomórkowej w odpowiedzi na bodźce zewnątrzkomórkowe. Hiperaktywacja kaskad sygnalizacyjnych PI3K jest jednym z najczęstszych zdarzeń w ludzkich nowotworach. W tym przeglądzie omawiamy ostatnie postępy w naszej wiedzy na temat ról określonych izoform PI3K w sygnalizacji normalnej i onkogennej, różne sposoby, w jakie PI3K może być podwyższona, oraz obecny stan i przyszły potencjał celowania w tę ścieżkę w klinice.


title: Amfiregulina wzmacnia regulatorową funkcję hamującą limfocyty T poprzez receptor naskórkowego czynnika wzrostu.

text: Wiadomo, że receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) odgrywa kluczową rolę w rozwoju tkanek i homeostazie, a także w patogenezie raka. Tutaj wykazaliśmy, że limfocyty regulatorowe T (Treg) Foxp3(+) wyrażają EGFR w warunkach zapalnych. Stymulacja czynnikiem wzrostu podobnym do EGF, amfireguliną (AREG) znacznie wzmocniła funkcję komórek Treg in vitro, aw modelu szczepienia okrężnicy i nowotworu wykazaliśmy, że AREG był krytyczny dla efektywnego funkcjonowania komórek Treg in vivo. Ponadto AREG pochodzący z komórek tucznych w pełni przywrócił optymalną funkcję komórek Treg. Odkrycia te ujawniają, że EGFR jest składnikiem regulacji lokalnych odpowiedzi immunologicznych i ustanawiają powiązanie między komórkami tucznymi a komórkami Treg. Ukierunkowanie na ten immunologiczny mechanizm regulacyjny może przyczynić się do sukcesu terapeutycznego leczenia ukierunkowanego na EGFR u pacjentów z nowotworami.