title: Białko przeciwdrobnoustrojowe z symbiontu jelitowego Bacteroides fragilis z domeną MACPF białek odpornościowych gospodarza.

text: Bacteroidales są najliczniejszymi bakteriami Gram-ujemnymi ludzkiej mikroflory jelitowej, stanowiącymi ponad połowę bakterii u wielu osobników. Niektóre z czynników, które te bakterie wykorzystują do osiedlania się i utrzymania w tym ekosystemie, zaczynają być identyfikowane. Jednak konkurencja ekologiczna, zwłaszcza konkurencja interferencyjna, w której jeden organizm bezpośrednio szkodzi drugiemu, jest w dużej mierze niezbadana. Aby zacząć rozumieć znaczenie tej zasady ekologicznej w odniesieniu do tych licznych bakterii jelitowych i czynników, które mogą sprzyjać takiej konkurencji, przeprowadziliśmy badania przesiewowe Bacteroides fragilis pod kątem wytwarzania cząsteczek przeciwdrobnoustrojowych. Odkryliśmy, że u tego gatunku szeroko rozpowszechniona jest produkcja pozakomórkowych cząsteczek przeciwdrobnoustrojowych. Pierwsza zidentyfikowana cząsteczka, opisana w tym rękopisie, zawiera domenę atakującą błonę kompleksu/perforyny (MACPF) obecną w cząsteczkach odpornościowych gospodarza, które zabijają bakterie i komórki zakażone wirusem poprzez tworzenie porów, a mutacje wpływające na kluczowe reszty tej domeny znosiły jej aktywność. Ta cząsteczka przeciwdrobnoustrojowa, zwana BSAP-1, jest wydzielana z komórki w pęcherzykach błony zewnętrznej i do jej wydzielania, przetwarzania lub odporności komórki produkującej nie są wymagane żadne dodatkowe białka. Badanie to dostarcza pierwszego wglądu w wydzielane cząsteczki, które promują kompetycyjną interferencję wśród szczepów Bacteroidales ludzkiego jelita.


title: Percepcja kierunkowa rozproszonych źródeł dźwięku.

text: Badano percepcję przestrzennie rozproszonych źródeł dźwięku, przeprowadzając dwa eksperymenty słuchowe w warunkach bezechowych z 13 głośnikami równomiernie rozmieszczonymi w przedniej płaszczyźnie poziomej, emitującymi niespójne sygnały dźwiękowe. W pierwszym eksperymencie szeroko rozpowszechnione źródła dźwięku z przerwami w ich dystrybucji emitowały szum różowy. Wyniki wskazywały, że dokładny rozkład głośników nie mógł być dokładnie odebrany, a szerokość rozkładu była postrzegana jako węższa niż w rzeczywistości. Można było indywidualnie odbierać do trzech przestrzennie rozmieszczonych głośników, które jednocześnie emitowały dźwięk. Ponadto liczba głośników, które zostały wskazane jako emitujące dźwięk, była mniejsza niż rzeczywista liczba. W drugim eksperymencie przedstawiono referencję z 13 głośnikami i przypadki testowe z mniejszą liczbą głośników i oceniono ich postrzeganą różnicę przestrzenną. Szczególnie interesujący był wpływ szerokości pasma szumów. Zastosowano szum o różnych szerokościach pasma, skupionych wokół 500 i 4000 Hz. Wyniki wskazywały, że gdy liczba głośników została zwiększona z czterech do siedmiu, postrzegane zdarzenie dźwiękowe było bardzo podobne do tego, które odbierano przy 13 głośnikach we wszystkich szerokościach pasma. Postrzegane różnice były większe w szumie szerokopasmowym niż w szumie wąskopasmowym.


title: Adopcyjny transfer limfocytów T do immunoterapii nowotworów w dobie biologii syntetycznej.

text: Adopcyjny transfer limfocytów T w przypadku raka i przewlekłej infekcji to nowa dziedzina, która w ostatnich badaniach jest obiecująca. Inżynieria oparta na biologii syntetycznej limfocytów T w celu ekspresji receptorów antygenowych o wysokim powinowactwie może przezwyciężyć tolerancję immunologiczną, która jest głównym ograniczeniem strategii opartych na immunoterapii. Postępy w inżynierii komórkowej i podejściach do hodowli, które umożliwiają wydajny transfer genów i ekspansję komórek ex vivo, ułatwiły szerszą ocenę tej technologii, przenosząc transfer adopcyjny z zastosowania „butikowego” na szczyt technologii głównego nurtu. Głównym wyzwaniem stojącym obecnie przed tą dziedziną jest zwiększenie swoistości modyfikowanych komórek T dla nowotworów, ponieważ celowanie w wspólne antygeny może prowadzić do działania toksycznego poza guzem, co zaobserwowano w ostatnich badaniach. W miarę dojrzewania dziedziny technologii transferu adoptywnego, głównym wyzwaniem inżynieryjnym jest opracowanie zautomatyzowanych systemów hodowli komórek, tak aby podejście to mogło wykroczyć poza wyspecjalizowane ośrodki akademickie i stać się powszechnie dostępne.


title: Test na bieżni Bruce'a u dzieci: wartości normalne w populacji klinicznej.

text: Protokół bieżni Bruce jest odpowiedni dla dzieci w wieku od 4 lat. Jako jedyne kryterium wydolności wysiłkowej można przyjąć maksymalny czas wytrzymałości, a prawidłowe wartości ustalono u 327 dzieci z niewinnym szmerem serca. Średni czas wytrzymałości u chłopców wzrósł z 10,4 minuty w wieku 4 do 5 lat, do 14,1 minuty w wieku 13 do 15 lat. Średni czas wytrzymałości u dziewcząt wzrósł z 9,5 minuty w wieku 4-5 lat do 12,3 minuty w wieku 10-12 lat. Średnia maksymalna częstość akcji serca wahała się od 193 do 206 uderzeń/min. Różnice wieku w średnich maksymalnych i submaksymalnych częstościach akcji serca były niewielkie. Istniały ujemne korelacje między czasem wytrzymałościowym a stosunkiem masy ciała do wzrostu. Istniała ujemna korelacja między częstością akcji serca na stopniach od 1 do 3 na bieżni a czasem wytrzymałości. Współczynnik korelacji czasu wytrzymałości z maksymalnym poborem tlenu wyniósł 0,88, ale dla celów klinicznych sam czas wytrzymałości jest zadowalającym wskaźnikiem wydolności wysiłkowej.


title: Polimorfizm immunoproteasomu i LMP2 w mózgach osób starszych iz chorobą Alzheimera.

text: W tym badaniu zbadaliśmy obecność i rolę immunoproteasomu i jego polimorfizmu podjednostki LMP2 w kodonie 60 w chorobie Alzheimera (AD). Immunoproteasom był obecny w obszarach mózgu, takich jak hipokamp i móżdżek i zlokalizowany w neuronach, astrocytach i komórkach śródbłonka. Wyższą ekspresję immunoproteasomu stwierdzono w mózgu pacjentów z AD niż w mózgu osób starszych bez demencji, przy czym jego ekspresja w młodym mózgu jest znikoma lub nieobecna. Ponadto regiony dotknięte AD wykazywały częściowy spadek aktywności podobnej do trypsyny proteasomu. Badanie polimorfizmu LMP2 (R/H) wykazało, że nie wpływa on na ekspresję LMP2 (ani mRNA, ani dojrzałego białka) w tkance mózgowej. Jednak kontrolne obszary mózgu pacjentów z AD niosących genotyp RR wykazywały zwiększoną aktywność proteasomu w porównaniu z nosicielami RH. Aby sprawdzić, czy ten efekt genotypu może być związany z początkiem AD, przeprowadziliśmy badanie genetyczne, które pozwoliło nam wykluczyć związek polimorfizmu kodonu 60 LMP2 z początkiem AD, pomimo jego wpływu na aktywność proteasomu w ludzkim mózgu.


title: Centrosom i sposób jego dziedziczenia: redukcja centrosomu podczas gametogenezy i jego odbudowa podczas zapłodnienia.

text: Ani przywrócenie centrosomu podczas zapłodnienia, ani jego redukcja podczas gametogenezy nie są w pełni zrozumiałe, ale oba są kluczowymi wydarzeniami w rozwoju. Podczas każdego somatycznego cyklu komórkowego chromosomy, cytoplazma i centrosomy duplikują się w interfazie, a wszystkie trzy rozdzielają się na dwie części podczas każdego podziału komórki. Chociaż od dawna wiadomo, że zarówno plemnik, jak i komórka jajowa wnoszą jednakowe genomy haploidalne podczas zapłodnienia i że znaczna większość cytoplazmy pochodzi z komórki jajowej, względny wkład centrosomu przez każdą gametę wciąż pozostaje pod znakiem zapytania. Ten artykuł bada wzorce dziedziczenia centrosomów i rozważa dziewięć integralnych i wtórnie pochodnych czynności centrosomu. Boveri postawił kiedyś hipotezę, że „dojrzałe jajo posiada wszystkie elementy niezbędne do rozwoju oprócz aktywnego centrum podziału. Z drugiej strony plemnik posiada takie centrum, ale brakuje mu protoplazmatycznego podłoża, w którym może działać. a plemniki są strukturami komplementarnymi; ich połączenie w syngamii przywraca w ten sposób każdemu brakujący element niezbędny do dalszego rozwoju.” W tym artykule dokonano przeglądu dowodów zebranych z 11 strategii eksperymentalnych użytych do przetestowania tej teorii. Podczas gdy większość tych podejść potwierdza hipotezę, że plemnik wprowadza centrosomy podczas zapłodnienia, wzór nie okazał się uniwersalny, ponieważ partenogeneza zachodzi w naturze i może być indukowana sztucznie, ponieważ centrosomy i centriole tworzą się de novo w ekstraktach z niezapłodnionych komórek jajowych. a ponieważ centrosom pochodzi ze źródeł matczynych podczas zapłodnienia w niektórych układach – zwłaszcza u myszy. Zaproponowano modele centrosomu wraz z mechanizmami spekulatywnymi, które mogą prowadzić do maskowania elementu rozrodczego centrosomu matczynego podczas oogenezy i zachowania tej struktury przez centrosom ojcowski podczas spermatogenezy. Białka niezbędne do zarodkowania mikrotubul, takie jak gamma-tubulina, są zatrzymywane w cytoplazmie podczas oogenezy, ale są w dużej mierze tracone podczas spermatogenezy. Ponadto postuluje się, że przywrócenie centrosomu zygotycznego podczas zapłodnienia wymaga przyciągania matczynych składników centrosomu (w szczególności gamma-tubuliny i cząstki „gamma-somu” 25S) do ojcowskiego elementu rozmnażającego; to, wraz z modyfikacjami potranslacyjnymi (w tym fosforylacją, redukcją disiarczków i wiązaniem jonów wapnia), tworzy funkcjonalny centrosom zygoty poprzez mieszanie składników zarówno matczynych, jak i ojcowskich. (ABSTRACT TRUNCATED AT 400 WORDS)


title: Agregacja naczyniowych czynników ryzyka i ryzyko wystąpienia choroby Alzheimera.

text: TŁO Częstość występowania choroby Alzheimera (AD) wzrasta u osób starszych, a naczyniowe czynniki ryzyka mogą zwiększać jej ryzyko. CEL Zbadanie związku agregacji naczyniowych czynników ryzyka z AD. METODY Autorzy obserwowali 1138 osób bez demencji na początku badania (średni wiek 76,2) przez średnio 5,5 roku. Obecność naczyniowych czynników ryzyka była związana z możliwym i prawdopodobnym incydentem AD. WYNIKI Cztery czynniki ryzyka (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroby serca i palenie tytoniu) wiązały się z wyższym ryzykiem AD (p < 0,10) w analizie indywidualnej. Ryzyko AD wzrastało wraz z liczbą czynników ryzyka (cukrzyca + nadciśnienie + choroba serca + obecne palenie). Skorygowany współczynnik ryzyka dla prawdopodobnej AD dla obecności trzech lub więcej czynników ryzyka wyniósł 3,4 (95% CI: 1,8, 6,3; p dla trendu < 0,0001) w porównaniu z brakiem czynników ryzyka. Cukrzyca i obecne palenie tytoniu były najsilniejszymi czynnikami ryzyka pojedynczo lub w grupach, ale nadciśnienie i choroby serca były również związane z wyższym ryzykiem AD w połączeniu z cukrzycą, paleniem lub sobą nawzajem. WNIOSKI Ryzyko choroby Alzheimera (AD) wzrastało wraz z liczbą naczyniowych czynników ryzyka. Cukrzyca i obecne palenie tytoniu były najsilniejszymi czynnikami ryzyka, ale skupiska obejmujące nadciśnienie i choroby serca również zwiększały ryzyko AD. Jest mało prawdopodobne, aby te powiązania można było wytłumaczyć błędną klasyfikacją wyniku, biorąc pod uwagę silne powiązania, gdy rozważa się tylko prawdopodobną AD.


title: Mutacje Hotspot w H3F3A i IDH1 definiują odrębne epigenetyczne i biologiczne podgrupy glejaka.

text: Glioblastoma (GBM) to nowotwór mózgu, który ma fatalne rokowanie i wykazuje znaczną niejednorodność. Niedawno zidentyfikowaliśmy nawracające mutacje H3F3A wpływające na dwa kluczowe aminokwasy (K27 i G34) histonu H3.3 w jednej trzeciej dziecięcej GBM. Tutaj pokazujemy, że każda mutacja H3F3A definiuje epigenetyczną podgrupę GBM z odrębnym globalnym wzorcem metylacji i że wykluczają się one wzajemnie z mutacjami IDH1, które charakteryzują trzecią podgrupę zdefiniowaną przez mutację. Trzy kolejne podgrupy epigenetyczne zostały wzbogacone o charakterystyczne zdarzenia genetyczne dorosłych GBM i/lub ustalone sygnatury transkryptomiczne. Wykazujemy również, że dwie mutacje H3F3A powodują powstawanie GBM w oddzielnych przedziałach anatomicznych, ze zróżnicowaną regulacją czynników transkrypcyjnych OLIG1, OLIG2 i FOXG1, prawdopodobnie odzwierciedlającą różne pochodzenie komórkowe.


title: Glukokortykoid z cyklofosfamidem na zwłóknienie płuc wywołane parakwatem.

text: TŁO Parakwat jest skutecznym i szeroko stosowanym herbicydem, ale jest także śmiertelną trucizną. W wielu krajach rozwijających się parakwat jest powszechnie dostępny i niedrogi, co utrudnia zapobieganie zatruciom. Jednak większość osób zatrutych parakwatem przyjęła go jako środek samobójczy. Standardowe leczenie zatrucia parakwatem zarówno zapobiega dalszemu wchłanianiu, jak i zmniejsza obciążenie parakwatu we krwi poprzez hemoperfuzję lub hemodializę. Skuteczność standardowych zabiegów jest niezwykle ograniczona. Układ odpornościowy odgrywa ważną rolę w zaostrzaniu zwłóknienia płuc wywołanego parakwatem. Opracowywane i badane jest leczenie immunosupresyjne za pomocą kombinacji glukokortykoidów i cyklofosfamidu. CELE Ocena wpływu glikokortykosteroidu z cyklofosfamidem na śmiertelność pacjentów z włóknieniem płuc wywołanym parakwatem. METODY WYSZUKIWANIA W celu zidentyfikowania randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) na ten temat, przeszukaliśmy specjalistyczny rejestr Cochrane Injuries Group (przeszukano 1 lutego 2012 r.), Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) (The Cochrane Library 2012, Issue 1), MEDLINE (Ovid SP) (1946 Styczeń 3 tydzień 2012), EMBASE (Ovid SP) (1947 do 4 tygodnia 2012), ISI Web of Science: Science Citation Index Expanded (SCI-EXPANDED) (1970 do stycznia 2012), ISI Web of Science : Conference Proceedings Citation Index - Science (CPCI-S) (1990 do stycznia 2012), chińska literatura biomedyczna i system wyszukiwania (CBM) (1978 do kwietnia 2012), Chinese Medical Current Contents (CMCC) (1995 do kwietnia 2012) oraz Chińska Medyczna Konferencja Akademicka (CMAC) (1994 do kwietnia 2012). Wyszukiwanie w bazach danych w języku angielskim zakończono 1 lutego 2012 r. iw bazach danych w języku chińskim w dniu 12 kwietnia 2012 r. KRYTERIA WYBORU W przeglądzie uwzględniono badania RCT. Wszyscy pacjenci mieli otrzymać standardową opiekę oraz interwencję lub kontrolę. Interwencja polegała na połączeniu glikokortykoidu z cyklofosfamidem w porównaniu z kontrolą placebo, samą standardową opieką lub jakąkolwiek inną terapią oprócz standardowej opieki. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH Współczynnik ryzyka zgonu (RR) i 95% przedział ufności (CI) obliczono dla każdego badania na podstawie zamiaru leczenia. Dane dotyczące śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny w końcowej obserwacji podsumowano w metaanalizie przy użyciu modelu z ustalonymi efektami. GŁÓWNE WYNIKI Ten systematyczny przegląd obejmuje trzy próby z łączną liczbą 164 uczestników, którzy mieli umiarkowane do ciężkiego zatrucia parakwatem. Pacjenci, którzy otrzymywali glikokortykoid z cyklofosfamidem jako dodatek do standardowej opieki, mieli mniejsze ryzyko zgonu w końcowej obserwacji niż ci, którzy otrzymywali tylko standardową opiekę (RR 0,72; 95% CI 0,59 do 0,89). WNIOSKI AUTORÓW Opierając się na wynikach trzech małych badań z randomizacją obejmujących pacjentów zatrutych od umiarkowanego do ciężkiego, glikokortykoid z cyklofosfamidem oprócz standardowej opieki może być korzystnym leczeniem pacjentów z włóknieniem płuc wywołanym parakwatem. Aby umożliwić dalsze badanie wpływu glikokortykosteroidu z cyklofosfamidem u pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego zatruciem parakwatem, szpitale mogą zapewnić to leczenie w ramach RCT z ukryciem przydziału.


title: Skrobia hydroksyetylowa (HES) a inne terapie płynami: wpływ na czynność nerek.

text: TŁO [0002] Hydroksyetyloskrobie (HES) to syntetyczne koloidy powszechnie stosowane do resuscytacji płynowej, jednak istnieją kontrowersje dotyczące ich wpływu na czynność nerek. CELE Zbadanie wpływu HES na czynność nerek w porównaniu z innymi terapiami resuscytacji płynowej w różnych populacjach pacjentów. STRATEGIA WYSZUKIWANIA Przeszukaliśmy specjalistyczny rejestr Cochrane Renal Group, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL, w The Cochrane Library), MEDLINE, EMBASE, MetaRegister oraz wykazy artykułów. KRYTERIA WYBORU Randomizowane kontrolowane badania kliniczne (RCT) i quasi-RCT, w których HES porównywano z alternatywną płynoterapią w celu zapobiegania lub leczenia skutecznego zmniejszenia objętości wewnątrznaczyniowej. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były terapia nerkozastępcza (RRT), niewydolność nerek zdefiniowana przez autora i ostre uszkodzenie nerek (AKI) zgodnie z kryteriami RIFLE. Drugorzędowe wyniki obejmowały klirens kreatyniny i kreatyniny w surowicy. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH Badania przesiewowe, selekcję, ekstrakcję danych i ocenę jakości każdego wyszukanego artykułu przeprowadziło dwóch autorów przy użyciu standardowych formularzy. Skontaktowano się z autorami, gdy opublikowane dane były niekompletne. Wstępnie zaplanowane analizy wrażliwości i podgrup przeprowadzono po przeanalizowaniu danych za pomocą modelu efektów losowych. GŁÓWNE WYNIKI Przegląd obejmował 34 badania (2607 pacjentów). Ogólnie rzecz biorąc, RR zdefiniowanej przez autora niewydolności nerek wynosiło 1,50 (95% CI 1,20 do 1,87; n = 1199) i 1,38 dla wymagającej RRT (95% CI 0,89 do 2,16; n = 1236) u osób leczonych HES w porównaniu z innymi terapiami płynowymi . Analizy podgrup sugerowały zwiększone ryzyko u pacjentów z sepsą w porównaniu z pacjentami bez septyki (chirurgia/uraz). Badania pacjentów nieseptycznych były mniejsze i miały mniejszą częstość występowania zdarzeń, więc różnice w podgrupach mogły wynikać z braku mocy statystycznej w tych badaniach. Uzyskano jedynie ograniczone dane dotyczące analizy wyników leczenia nerek według kryteriów RIFLE. Ogólnie jakość metodologiczna badań była dobra, ale subiektywne wyniki były potencjalnie stronnicze, ponieważ większość badań była odślepiona. WNIOSKI AUTORÓW Podczas oceny ryzyka i korzyści związanych z HES w przypadku resuscytacji objętościowej, szczególnie u pacjentów z posocznicą, należy wziąć pod uwagę możliwość zwiększonego ryzyka wystąpienia AKI. Niezbędne są duże badania z odpowiednią obserwacją, aby ocenić bezpieczeństwo nerkowe produktów HES w populacjach pacjentów nieseptycznych. Kryteria RIFLE powinny być stosowane do oceny funkcji nerek w przyszłych badaniach HES oraz, jeśli dostępne są dane, do ponownej analizy tych już opublikowanych badań. Nie ma wystarczających danych klinicznych, aby odpowiedzieć na twierdzenie, że istnieją różnice w bezpieczeństwie między różnymi produktami HES.


title: Tłuszcz i otyłość w diecie: dowody epidemiologiczne.

text: Dowody epidemiologiczne, że dieta wysokotłuszczowa sprzyja rozwojowi otyłości, są uważane za sugestywne, ale nie ostateczne. Celem tego artykułu jest przedstawienie przeglądu różnych metod epidemiologicznych, które zostały wykorzystane do rozwiązania tego problemu, a także zaktualizowanego podsumowania istniejących dowodów. Badania ekologiczne opisujące spożycie tłuszczu w diecie i otyłość na poziomie populacji dostarczają mieszanych wyników i prawdopodobnie są obciążone zarówno mylącymi, jak i nieznanymi czynnikami jakości danych, które systematycznie różnią się w badanych populacjach. Badania przekrojowe ogólnie zgadzają się, że stężenie tłuszczu w diecie jest pozytywnie powiązane ze względną masą ciała. Prospektywne badania diety w odniesieniu do późniejszej zmiany masy ciała dają niespójne wyniki. Może to być spowodowane czynnikami behawioralnymi, takimi jak dieta w odpowiedzi na przyrost masy ciała; ponadto tego typu badania rzadko uwzględniają możliwą interakcję między predyspozycjami genetycznymi a tłuszczem w diecie w promowaniu przyrostu masy ciała. Wreszcie rozważane są badania interwencyjne u osobników żyjących na wolności, które dostarczają dowodów na stały, ale krótkotrwały okres aktywnej utraty wagi na diecie niskotłuszczowej. Dowody eksperymentalne na ten związek są bardziej rozstrzygające niż dowody epidemiologiczne, chociaż mechanizmy biologiczne pozostają kontrowersyjne. Niektóre obszary przyszłych badań epidemiologicznych obejmują: badania podłużne spożycia tłuszczu w diecie jako predyktora wzrostu u dzieci; badania obserwacyjne dotyczące całkowitej zawartości tłuszczu w diecie i poszczególnych rodzajów tłuszczu do ogólnej i regionalnej otyłości; oraz randomizowane badania interwencyjne nad wpływem diet niskotłuszczowych ze szczególnym uwzględnieniem rodzinnych predyspozycji do otyłości i innych możliwych czynników modyfikujących.


title: Rozprzęganie replikacji wiodącej i opóźnionej nici DNA podczas omijania zmian in vivo.

text: Wiele środków atakuje DNA, tworząc zmiany, które zaburzają normalną replikację. Wyspecjalizowane polimerazy DNA przejściowo zastępują polimerazę replikacyjną i kopiują wcześniejsze zmiany, generując w ten sposób mutacje, główną inicjującą przyczynę raka. W Escherichia coli monitorowaliśmy kinetykę replikacji obu nici cząsteczek DNA zawierających pojedynczy blok replikacji w nici wiodącej lub opóźnionej. Pomimo blokady w nici wiodącej, synteza nici opóźnionej postępowała dalej, implikując przejściowe rozłączenie syntezy jednoczesnych nici. Replikacja przez uszkodzenie wymaga wyspecjalizowanych polimeraz DNA i jest osiągana przy podobnej kinetyce i wydajności w obu niciach.


title: Sygnalizacja 3-kinazy fosfoinozytydu — w którą stronę celować?

text: Streszczenie 3-kinazy fosfoinozytydowe (PI3K) odgrywają kluczową rolę w kontroli wzrostu, proliferacji i przeżycia komórek oraz stymulują progresję nowotworów poprzez aktywację kinazy zależnej od fosfoinozytydów, kinazy białkowej B i celu rapamycyny. Inne efektory niższego rzędu łączą PI3K z ruchliwością komórek i kontrolą parametrów sercowo-naczyniowych. Obecna wiedza wskazuje, że PI3K mogą kwalifikować się jako cele leków w leczeniu raka, przewlekłego stanu zapalnego, alergii i niewydolności sercowo-naczyniowej. Jednak PI3K modulują również procesy życiowe, takie jak kontrola metaboliczna i pobieranie składników odżywczych. W tym miejscu podsumowano dane mechanistyczne i analizy fenotypowe myszy oraz omówiono możliwy sukces terapeutycznego hamowania różnych izoform PI3K.


title: Określenie przebiegu czasowego kapacytacji w plemnikach myszy przy użyciu testu fluorescencji chlorotetracykliny.

text: Główki plemników myszy uzyskane 5 minut po uwolnieniu z wyciętych najądrzy ogoniastych wykazywały charakterystyczny wzór fluorescencji w obecności fluoroforowej chlorotetracykliny (CTC). Na całej głowie występowała jednolita fluorescencja, a około połowa populacji plemników wykazywała jaśniejszą linię fluorescencji na odcinku równikowym; ten wzór fluorescencji oznaczono „F”. Po 90-minutowej inkubacji w pożywce hodowlanej (CM) zawierającej 2% (w/v) albuminy surowicy bydlęcej, większość główek plemników wykazywała ciemne pasy niefluorescencyjne nad segmentem równikowym i zarównikowym, podczas gdy przednia część główki była jasna fluorescencja. Ten wzór fluorescencji oznaczono jako „B”. Przebieg czasowy zaniku wzorca F odpowiadał przebiegowi czasowemu pojawienia się wzorca B, z półokresem 30 min. Transformacja została zakończona w 90 min. W dłuższych okresach inkubacji w CM odsetek plemników wykazujących wzór B spadał; utracono fluorescencję na całej głowie, co jest charakterystyczne dla wzoru dla plemników reagujących na akrosom (P.M. Saling i B.T. Storey (1979). J. Cell Biol. 83, 544-555). Plemniki myszy wykazujące wzór B były zdolne do przejścia reakcji akrosomowej, albo spontanicznie, albo przez indukcję z solubilizowanymi kwasami zonae pellucidae z mysich jajeczek (H.M. Florman i B.T. Storey (1982). Dev. Biol. 91, 121-130). Ta ostatnia reakcja została zablokowana przez jej specyficzny inhibitor, 3-chinuklidynyl benzoilan (QNB). Plemniki myszy wykazujące wzór F nie mogły zostać wywołane do reakcji akrosomowej przez ekspozycję na solubilizowane strefy. Oznacza to, że zmiana z wzorca fluorescencji F na wzorzec fluorescencji B odpowiada zmianom w nasieniu, które czynią je podatnymi na reakcję akrosomową. Ta zmiana zachodzi w przedziale czasowym wcześniej określonym jako potrzebny do kapacytacji plemników myszy in vitro w CM (M. Inoue i D.P. Wolf (1975). Biol. Reprod. 13, 340-346). Wyniki te sugerują, że plemniki wykazujące wzór B fluorescencji CTC mogą być uważane za kapacytowane i że funkcjonalną definicją kapacytacji jest nabyta zdolność do szybkiego poddawania się reakcji akrosomowej po potraktowaniu rozpuszczalnymi w kwasie zonae pellucidae. Test fluorescencji CTC po raz pierwszy dostarcza środków do monitorowania przebiegu czasowego kapacytacji plemników myszy najądrza in vitro.


title: [Wykrywanie CRISPR i jego związek z lekoopornością u Shigella].

text: CEL Wykrycie zgrupowanych, regularnie rozłożonych krótkich powtórzeń palindromicznych (CRISPR) u Shigelli i przeanalizowanie ich związku z lekoopornością. METODY Do wykrywania przekonujących struktur CRISPR CRISPR-S2 i CRISPR-S4, wątpliwych struktur CRISPR-S1 i CRISPR-S3 w 60 szczepach Shigella zastosowano cztery pary starterów. Wszystkie startery zaprojektowano przy użyciu sekwencji z bazy danych CRISPR. Do analizy CRISPR wykorzystano CRISPR Finder, a podatność szczepów Shigella zbadano metodą dyfuzji agarowej. Ponadto przeanalizowaliśmy związek między lekoopornością a CRISPR-S4. WYNIKI Dodatni odsetek przekonujących struktur CRISPR wyniósł 95%. Cztery loci CRISPR utworzyły 12 wzorów spektralnych (A-L), z których wszystkie zawierały przekonujące struktury CRISPR z wyjątkiem typu K. Znaleźliśmy jedno nowe powtórzenie i 12 nowych przerywników. Wskaźnik wielolekooporności wyniósł 53,33%. Nie znaleźliśmy istotnej różnicy między CRISPR-S4 a lekoopornością. Jednak sekwencja powtórzenia CRISPR-S4 w szczepach wieloopornych lub TE była głównie R4.1 z delecjami AC na końcu 3', a sekwencje rozdzielające CRISPR-S4 w szczepach wielolekoopornych to głównie Sp5.1 , Sp6.1 i Sp7. WNIOSEK CRISPR był powszechny u Shigelli. Odmiany sekwencji powtórzeń i zróżnicowanie sekwencji odstępnika mogą być związane z lekoopornością Shigella.


title: Helikaza DDX41 wykrywa wewnątrzkomórkowe DNA za pośrednictwem adaptera STING w komórkach dendrytycznych

text: Rozpoznanie patogennego DNA jest ważne dla zainicjowania odpowiedzi przeciwwirusowej. Tutaj przedstawiamy identyfikację DDX41, członka rodziny helikaz DEXDc, jako wewnątrzkomórkowego czujnika DNA w szpikowych komórkach dendrytycznych (mDC). Obniżenie ekspresji DDX41 przez krótkie RNA o strukturze spinki do włosów zablokowało zdolność mDC do montowania odpowiedzi interferonu i cytokin typu I na wirusy DNA i DNA. Nadekspresja zarówno DDX41, jak i związanego z błoną adaptera STING razem wywarła synergistyczny efekt w promowaniu aktywności promotora Ifnb. DDX41 wiązał zarówno DNA, jak i STING i lokalizował się razem z STING w cytozolu. Obniżenie ekspresji DDX41 zablokowało aktywację aktywowanej mitogenem kinazy białkowej TBK1 i czynników transkrypcyjnych NF-κB i IRF3 przez B-form DNA. Nasze wyniki sugerują, że DDX41 jest dodatkowym czujnikiem DNA, który polega na wykrywaniu patogennego DNA przez STING.


title: Radioterapia plus jednoczesne i adiuwantowe temozolomid w przypadku glejaka wielopostaciowego.

text: Glyoblastoma, najczęstszy pierwotny nowotwór mózgu u dorosłych, zwykle szybko kończy się śmiercią. Obecnie standardem postępowania w przypadku nowo zdiagnozowanego glejaka jest resekcja chirurgiczna w możliwym zakresie, a następnie radioterapia uzupełniająca. W tym badaniu porównaliśmy samą radioterapię z radioterapią z temozolomidem, podawaną jednocześnie z radioterapią i po radioterapii, pod względem skuteczności i bezpieczeństwa. METODY Pacjenci z nowo rozpoznanym, histologicznie potwierdzonym glejakiem byli losowo przydzielani do otrzymywania samej radioterapii (frakcjonowane ogniskowe napromienianie w dziennych frakcjach po 2 Gy podawane 5 dni w tygodniu przez 6 tygodni, łącznie 60 Gy) lub radioterapii z ciągłym codziennym temozolomidem (75 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała na dobę, 7 dni w tygodniu od pierwszego do ostatniego dnia radioterapii), a następnie sześć cykli adiuwantowego temozolomidu (150 do 200 mg na metr kwadratowy przez 5 dni w ciągu każdego 28-dniowego cykl). Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite. WYNIKI Randomizacji poddano łącznie 573 pacjentów z 85 ośrodków. Mediana wieku wynosiła 56 lat, a 84 procent pacjentów przeszło operację zmniejszenia masy ciała. Przy medianie okresu obserwacji wynoszącej 28 miesięcy mediana przeżycia wyniosła 14,6 miesiąca dla radioterapii z temozolomidem i 12,1 miesiąca dla samej radioterapii. Nieskorygowany współczynnik ryzyka zgonu w grupie radioterapii i temozolomidu wyniósł 0,63 (95% przedział ufności, 0,52 do 0,75; p<0,001 w teście log-rank). Dwuletni wskaźnik przeżycia wyniósł 26,5% po radioterapii i temozolomid i 10,4% po samej radioterapii. Jednoczesne leczenie radioterapią i temozolomidem powodowało hematologiczne skutki toksyczne stopnia 3 lub 4 u 7 procent pacjentów. WNIOSKI Dodanie temozolomidu do radioterapii nowo zdiagnozowanego glejaka spowodowało klinicznie istotną i statystycznie istotną poprawę przeżycia przy minimalnej dodatkowej toksyczności.


title: Interakcje leków między doustnymi środkami antykoncepcyjnymi a antybiotykami.

text: CEL Ocena dowodów na możliwe interakcje leków między antybiotykami i doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (OC), które mogą prowadzić do niepowodzenia OC. ŹRÓDŁA DANYCH MEDLINE and Lexis/Nexis Medical Library wyszukuje lata 1966-1999, używając słowa kluczowego „doustne środki antykoncepcyjne”, indeksowanego krzyżowo z terminami „antybiotyki”, „działania niepożądane” i „ciąża”, a wyszukiwanie w bazie MEDLINE przy użyciu dodatkowego MeSH termin „interakcje z lekami”. Nie zastosowano żadnych ograniczeń językowych. METODY WYBORU BADAŃ Do analizy pobrano łącznie 167 artykułów. Kolejne 32 artykuły zostały zidentyfikowane poprzez przegląd piśmiennictwa cytowanego w tych publikacjach. Artykuły zostały wybrane na podstawie ich zdolności do dostarczenia informacji na temat związku między antybiotykoterapią a skutecznością OC u innych stosujących OC (zdefiniowanych jako kobiety z nieplanowaną ciążą, które zgłosiły przestrzeganie swojego schematu OC). Ponadto zaakceptowano badania, w których bezpośrednio mierzono wpływ antybiotyków na farmakokinetykę składników OC lub analizowano wpływ antybiotyków na pomiary owulacji u kobiet stosujących OC. TABELA, INTEGRACJA I WYNIKI Odnotowano co najmniej 30 przypadków zajścia w ciążę u kobiet przyjmujących doustne leki antykoncepcyjne i antybiotyki, zwłaszcza ryfampicynę. Około 20% ciężarnych zgłaszających się do poradni planowania rodziny lub aborcji zgłaszało jednoczesne stosowanie OC i antybiotyków. Informacje z baz danych zgłaszających zdarzenia niepożądane zasadniczo odzwierciedlają rodzaje informacji zebranych z tych opisów przypadków i badań klinicznych i stanowią około jednej trzeciej zgłoszonych przypadków. Badania retrospektywne, głównie z praktyk dermatologicznych, również wykazały 24 ciąże u kobiet stosujących OC, które jednocześnie otrzymywały antybiotyki, najczęściej tetracykliny i penicyliny. Pozorne wskaźniki niepowodzenia OC w badaniach klinicznych mieściły się w typowym zakresie oczekiwanym dla wzorców typowego użycia. W zbiorczych wynikach uzyskanych ze stosunkowo małych populacji doustne antybiotyki, z wyjątkiem ryfampiny, nie wpływały znacząco na farmakokinetykę etynyloestradiolu, lewonorgestrelu i noretyndronu ani nie zmniejszały stężenia gonadotropin w surowicy. Zidentyfikowano jednak indywidualnych pacjentów, u których wystąpiły znaczne spadki stężenia tych składników OC w osoczu i które wydawały się mieć owulację. WNIOSEK Ryfampicyna osłabia skuteczność OC. Badania farmakokinetyczne innych antybiotyków nie wykazały żadnej systematycznej interakcji między antybiotykami a sterydami doustnymi. Jednak poszczególni pacjenci wykazują duże spadki stężenia etynyloestradiolu w osoczu, gdy przyjmują niektóre inne antybiotyki, zwłaszcza tetracyklinę i pochodne penicyliny. Ponieważ nie jest możliwe zidentyfikowanie tych kobiet z wyprzedzeniem, zaleca się ostrożne podejście.


title: Samce przepiórek japońskich z mózgami samic nie wykazują męskich zachowań seksualnych.

text: Uważa się, że podczas rozwoju embrionalnego gonadalne hormony steroidowe (androgeny i estrogeny) organizują płciowe zróżnicowanie mózgu u heterogametycznych płci wyższych kręgowców (samce u ssaków, samice u ptaków). Uważa się, że różnicowanie mózgu płci homogametycznej przebiega domyślnie, nie wymagając hormonów płciowych do organizacji specyficznej dla płci. Uważa się, że u ptaków grzebiących, takich jak przepiórka japońska, organizacja mózgu samicy rozwija się poprzez zależną od estrogenów demaskulinizację domyślnego fenotypu mózgu samca. Przeprowadziliśmy izotopowy, izochroniczny przeszczep przodomózgowia primordium przodomózgowia od mężczyzny od dawcy do samicy (MF), od kobiety do mężczyzny (FM), od mężczyzny do mężczyzny (MM) oraz od kobiety do kobiety (FF) embriony przepiórek przed różnicowaniem gonad; chimery mózgowe miały przodomózgowie (w tym podwzgórze) pochodzące wyłącznie z komórek dawcy. Wszystkie chimery MM, FF i MF wykazywały zachowania seksualne zależne od płci genetycznej żywiciela. W przeciwieństwie do tego, chimery FM (genetycznie żeńskie przodomózgowie, wszystkie inne tkanki genetycznie męskie) nie wykazywały wzrostu, a jedynie szczątkowe zachowanie piania. Chociaż wszystkie chimery MM, FF, MF i FM wykazywały typową dla gospodarza produkcję hormonów steroidowych podczas życia embrionalnego, tylko chimery FM były hipogonadalne, miały nietypowo niski poziom krążącego testosteronu w wieku dorosłym i wykazywały redukcję (pienie się) lub brak (wsiadanie). zachowań reprodukcyjnych. Cechy morfologiczne przyśrodkowego jądra przedwzrokowego (obszar mózgu z dymorfizmem płciowym) również nie były podobne do mężczyzn u mężczyzn z FM. Dane te wskazują na wewnętrzny, genetycznie zdeterminowany składnik mózgu, który organizuje typową dla płci produkcję hormonów gonadalnych w wieku dorosłym i wzywają do ponownej oceny mechanizmów leżących u podstaw różnicowania płciowego mózgu u innych gatunków z wyższymi kręgowcami.


title: Zależność łączenia DNA od działania polimerazy z rodziny pol X w niehomologicznym łączeniu końców.

text: Uszkodzenia podwójnej nici DNA (DSB) można łączyć bezpośrednio na drodze naprawy niehomologicznego łączenia końców (NHEJ). Nukleazy i polimerazy są wymagane do promowania dokładnego NHEJ, gdy terminalne zasady DSB są uszkodzone. Te same enzymy uczestniczą również w nieprecyzyjnym łączeniu i łączeniu niekompatybilnych końców, ważnych zdarzeniach mutagennych. Poprzednie prace wykazały, że polimeraza Pol4 z rodziny Pol X jest wymagana dla niektórych, ale nie wszystkich zdarzeń NHEJ, które wymagają wypełnienia luk w Saccharomyces cerevisiae. Tutaj systematycznie przeanalizowaliśmy konfiguracje końców DSB i stwierdziliśmy, że przerwy na obu splotach i biegunowość zwisu są głównymi czynnikami, które określają, czy połączenie wymaga Pol4. DSB z nawisami 3' i przerwą na każdej nici silnie zależały od Pol4 do naprawy, DSB z nawisami 5' tej samej sekwencji nie. Pol4 nie był jednak wymagany, gdy nawis 3' zawierał przerwę tylko na jednej nici. Pol4 był równie wymagany przy 3'-nawisach wszystkich długości w zakresie zależnym od NHEJ, ale był zbędny poza tym zakresem, co wskazuje, że Pol4 jest specyficzny dla NHEJ. Utrata Pol4 nie wpłynęła na ponowne łączenie DSB, które wykorzystywały wgłębioną mikrohomologię lub DSB niosące 5'-hydroksyle, ale bez przerwy. Wreszcie, ssacze polimerazy Pol X były w stanie w różny sposób uzupełniać mutację pol4 w zależności od struktury stawu, wykazując, że polimerazy te mogą uczestniczyć w drożdżowym NHEJ, ale mają odmienne właściwości.


title: ABC oparzeń. Wstęp.

text: Oparzenia są jednym z najbardziej wyniszczających schorzeń spotykanych w medycynie. Uraz stanowi atak na wszystkie aspekty pacjenta, od fizycznego po psychologiczny. Dotyczy wszystkich grup wiekowych, od niemowląt po osoby starsze, i stanowi problem zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. Każdy z nas doświadczył silnego bólu, jaki może przynieść nawet niewielkie oparzenie. Jednak ból i stres spowodowane dużym oparzeniem nie ograniczają się do bezpośredniego zdarzenia. Widoczne fizyczne i niewidoczne psychologiczne blizny są długotrwałe i często prowadzą do przewlekłej niepełnosprawności. Oparzenia stanowią zróżnicowane i zróżnicowane wyzwanie dla personelu medycznego i paramedycznego. Prawidłowe postępowanie wymaga umiejętnego, multidyscyplinarnego podejścia, które rozwiązuje wszystkie problemy, z jakimi boryka się pacjent z oparzeniami. Ta seria zawiera przegląd najważniejszych aspektów oparzeń u pracowników szpitali i pozaszpitalnych pracowników służby zdrowia. Rycina 1 U góry: Dziecko z oparzeniami pełnej grubości 70%, które wymagały resuscytacji, intensywnej opieki oraz rozległego oczyszczenia i przeszczepu skóry. Po lewej: To samo dziecko rok później na obozie dla oparzeń, po dobrym wyzdrowieniu. Rozsądny wynik jest możliwy ...


title: Metylacja DNA jest krytycznym, wewnętrznym wyznacznikiem różnicowania astrocytów w mózgu płodu.

text: Różnicowanie astrocytów, które pojawia się późno w rozwoju mózgu, jest w dużej mierze zależne od aktywacji czynnika transkrypcyjnego STAT3. Pokazujemy, że astrocyty, jak oceniano na podstawie ekspresji glejowego fibrylarnego kwaśnego białka (GFAP), nigdy nie wychodzą z komórek neuronabłonkowych w dniu embrionalnym (E) 11.5, nawet gdy aktywowany jest STAT3, w przeciwieństwie do komórek neuroepitelialnych E14.5. Dinukleotyd CpG w elemencie wiążącym STAT3 w promotorze GFAP jest wysoce zmetylowany w komórkach neuronabłonkowych E11.5, ale jest demetylowany w komórkach reagujących na sygnał aktywacji STAT3 w celu ekspresji GFAP. Ta metylacja CpG prowadzi do niedostępności STAT3 do elementu wiążącego. Sugerujemy, że metylacja promotora genu specyficznego dla typu komórki jest kluczowym wydarzeniem w regulacji specyfikacji linii w rozwijającym się mózgu.


title: Hamowanie DNMT1 przeprogramowuje komórki macierzyste raka trzustki poprzez regulację w górę klastra miR-17-92.

text: Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDAC) i inne raki są zorganizowane hierarchicznie, przy czym rakowe komórki macierzyste (CSC) znajdują się na szczycie hierarchii, gdzie kierują progresją nowotworu, przerzutami i chemoopornością. Ponieważ CSC i inne niż CSC mają identyczne tło genetyczne, stawiamy hipotezę, że różnice w epigenetyce wyjaśniają uderzające różnice funkcjonalne między tymi dwiema populacjami komórek. Mechanizmy epigenetyczne, takie jak metylacja DNA, odgrywają ważną rolę w utrzymaniu pluripotencji i regulacji różnicowania komórek macierzystych, ale rola metylacji DNA w CSC trzustki jest niejasna. W tym badaniu zbadaliśmy profil metylacji DNA całego genomu PDAC CSC i określiliśmy znaczenie metylotransferaz DNA dla utrzymania CSC i rakotwórczości. Korzystając z wysokoprzepustowej analizy metylacji, odkryliśmy, że sortowane CSC mają wyższy poziom metylacji DNA, niezależnie od heterogeniczności lub poliklonalności populacji CSC obecnych w analizowanych guzach. Mechanicznie CSC wyrażał wyższe poziomy DNMT1 niż inne niż CSC. Farmakologiczne lub genetyczne celowanie DNMT1 w CSC zmniejszyło ich potencjał samoodnowy i rakotwórczości in vivo, definiując DNMT1 jako kandydujący cel terapeutyczny CSC. Zaobserwowany przez nas efekt hamujący był częściowo pośredniczony przez epigenetyczną reaktywację wcześniej wyciszonych miRNA, w szczególności klastra miR-17-92. Razem nasze odkrycia wskazują, że metylacja DNA odgrywa ważną rolę w biologii CSC, a także dostarczają uzasadnienia do opracowania modulatorów epigenetycznych, które ukierunkowane są na plastyczność CSC i poprawiają złe wyniki leczenia pacjentów z PDAC. Cancer Res; 76(15); 4546-58. © 2016 AACR.


title: Spektrum mutacji w genie nefryny (NPHS1) w wrodzonym zespole nerczycowym.

text: Wrodzony zespół nerczycowy typu fińskiego (CNF lub NPHS1) jest chorobą autosomalną recesywną charakteryzującą się masywnym białkomoczem i rozwojem zespołu nerczycowego wkrótce po urodzeniu. Choroba występuje najczęściej w Finlandii, ale wielu pacjentów zidentyfikowano w innych populacjach. Choroba jest spowodowana mutacjami w genie nefryny, który jest kluczowym składnikiem ultrafiltru kłębuszkowego, przepony szczelinowej podocytów. Na całym świecie zgłoszono łącznie 30 mutacji w genie nefryny u pacjentów z wrodzonym zespołem nerczycowym. W populacji fińskiej znaleziono dwie główne mutacje. Te dwie nonsensowne mutacje stanowią ponad 94% wszystkich mutacji w Finlandii. Większość mutacji wykrytych u pacjentów spoza Finlandii to mutacje zmiany sensu, ale obejmują one również mutacje nonsensowne i miejsca splicingu, a także delecje i insercje. Ta aktualizacja mutacji podsumowuje naturę wszystkich wcześniej zgłoszonych mutacji nefryny i dodatkowo opisuje 20 nowych mutacji ostatnio zidentyfikowanych w naszym laboratorium.


title: Domena HSA wiąże białka związane z aktyną jądrową, aby regulować ATPazy remodelujące chromatynę

text: Identyfikujemy domenę helikazy-SANT (HSA) jako główną platformę wiążącą dla białek związanych z aktynami jądrowymi (ARP) i aktyny. Poszczególne domeny HSA z remodelerów chromatyny (RSC, drożdżowy SWI-SNF, ludzki SWI-SNF, SWR1 i INO80) lub modyfikatorów (NuA4) odtwarzają swoje odpowiednie moduły ARP-ARP lub ARP-aktyny. W RSC domena HSA znajduje się w katalitycznej podjednostce ATPazy Sth1. HSA Sth1 jest niezbędna in vivo, a jej pominięcie powoduje specyficzną utratę ARP i umiarkowane zmniejszenie aktywności ATPazy. Selekcja genetyczna dla supresorów arp dała specyficzne mutacje wzmacniające funkcję w dwóch nowych domenach w Sth1, domenie post-HSA i występie 1, które są niezbędne do funkcjonowania RSC in vivo, ale nie do asocjacji ARP. Podsumowując, definiujemy rolę domeny HSA i dostarczamy dowodów na związek regulacyjny obejmujący moduł ARP–HSA i dwie nowe domeny funkcjonalne zachowane w ATPazach remodelujących, które zawierają ARP.


title: Zwiększona złożoność dendrytyczna i długość aksonów w hodowanych mysich neuronach korowych z nadekspresją białka wiążącego metylo-CpG MeCP2

text: Zespół Retta jest spowodowany mutacjami utraty funkcji w genie kodującym czynnik wiążący metyl DNA MeCP2. Ponieważ masa mózgu i złożoność neuronalna mają tendencję do zmniejszania się u pacjentów z Rett, przetestowaliśmy, czy MeCP2 bezpośrednio wpływa na złożoność morfologiczną rozwijających się neuronów. Nasze wyniki pokazują, że hodowane mysie neurony z nadekspresją MeCP2beta (MECP2A) rozwijają bardziej złożone morfologie, mające dłuższe procesy aksonalne i dendrytyczne oraz zwiększoną liczbę końcowych zakończeń aksonów i dendrytów. Następnie zbadaliśmy, czy nadekspresja zmutowanej formy MeCP2beta pozbawionej końca karboksylowego wywoła te same efekty. Co ciekawe, chociaż neurony z nadekspresją tego mutanta nie zdołały zwiększyć wydłużenia procesów aksonalnych i dendrytycznych, złożoność ich procesów aksonalnych i dendrytycznych pozostała znacznie podwyższona. Podsumowując, dane te potwierdzają hipotezę, że MeCP2 bezpośrednio reguluje dojrzewanie neuronów i/lub synaptogenezę i dostarczają dowodów na to, że MeCP2 może wpływać na wydłużanie neurytów i rozgałęzianie procesów za pośrednictwem różnych mechanizmów.


title: Folian wpływa na apoptozę w ludzkich komórkach trofoblastycznych.

text: Zbadano wpływ niedoboru kwasu foliowego na tempo apoptozy w ludzkich komórkach cytotrofoblastycznych. Apoptozę określono w komórkach cytotrofoblastycznych po hodowli w 1. pożywce kontrolnej, 2. pożywce bez kwasu foliowego i 3. pożywce bez kwasu foliowego z 10% płodową surowicą cielęcą. Wskaźniki apoptozy w komórkach hodowanych w pożywce 2 i 3 były znacznie wyższe niż w tych hodowanych w pożywce kontrolnej (odpowiednio P<0,02 i P<0,03). Podsumowując, ludzkie komórki cytotrofoblastyczne wykazują znacznie zwiększony stopień apoptozy in vitro po hodowli w pożywce bez kwasu foliowego. Sugeruje się możliwe wyjaśnienia związku między niedoborem kwasu foliowego a powikłaniami ciąży.


title: Rola KRAS i EGFR jako biomarkerów odpowiedzi na erlotynib w badaniu grupowym National Cancer Institute of Canada Clinical Trials Group BR.21.

text: CEL: Ocena wpływu genotypu KRAS i receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) na odpowiedź na leczenie erlotynibem w kontrolowanym placebo badaniu BR.21. PACJENCI I METODY Przeanalizowaliśmy 206 guzów pod kątem mutacji KRAS, 204 guzów pod kątem mutacji EGFR i 159 guzów pod kątem kopii genu EGFR metodą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Ponownie przeanalizowaliśmy delecję/mutację EGFR przy użyciu dwóch bardzo czułych technik, które wykrywają nieprawidłowości w próbkach z 5% do 10% komórkowością guza. Mutację KRAS analizowano przez bezpośrednie sekwencjonowanie. WYNIKI Trzydziestu pacjentów (15%) miało mutacje KRAS, 34 (17%) miało delecję EGFR na eksonie 19 lub mutacje L858R na eksonie 21, a 61 (38%) miało wysoką liczbę kopii genu EGFR (FISH dodatni). Wskaźniki odpowiedzi wynosiły 10% dla typu dzikiego i 5% dla zmutowanego KRAS (P = 0,69), 7% dla typu dzikiego i 27% dla zmutowanego EGFR (P = 0,03) oraz 5% dla EGFR FISH-ujemnych i 21% dla pacjentów FISH-dodatnich (P = 0,02). Istotną poprawę przeżycia po leczeniu erlotynibem zaobserwowano u pacjentów z KRAS typu dzikiego (współczynnik ryzyka [HR] = 0,69, P = 0,03) i dodatnim wynikiem testu EGFR FISH (HR = 0,43, P = 0,004), ale nie u pacjentów z mutantem KRAS (HR = 1,67, P = 0,31), EGFR typu dzikiego (HR = 0,74, P = 0,09), zmutowany EGFR (HR = 0,55, P = 0,12) i EGFR FISH ujemny (HR = 0,80, P = .35). W analizie wieloczynnikowej tylko status EGFR FISH-dodatni był czynnikiem prognostycznym gorszego przeżycia (P = 0,025) i predyktorem różnic w przeżyciu po zastosowaniu erlotynibu (P = 0,005). WNIOSEK Mutacje EGFR i duża liczba kopii są predyktorem odpowiedzi na erlotynib. EGFR FISH jest najsilniejszym markerem prognostycznym i istotnym markerem predykcyjnym korzyści różnicowego przeżycia po zastosowaniu erlotynibu.


title: Rozregulowanie immunologiczne w ciężkiej depresji: krytyczny przegląd istniejących dowodów.

text: Obecnie dobrze wiadomo, że depresja jest związana z dysregulacją immunologiczną. Nie wiadomo jednak, czy ta dysregulacja immunologiczna odgrywa rolę w patofizjologii dużej depresji, czy też zwiększa podatność pacjenta z depresją na zaburzenia o podłożu immunologicznym. Ten artykuł przedstawia krytyczny przegląd istniejących dowodów na dysregulację immunologiczną w ciężkiej depresji, w tym zmiany w transporcie leukocytów, funkcji limfocytów i markerów aktywacji immunologicznej. Pokrótce omówiono możliwe mediatory zaburzeń immunologicznych w ciężkiej depresji. Na koniec dokonano krytycznego przeglądu związku między poważną depresją a kilkoma schorzeniami, takimi jak infekcje, alergie i zaburzenia autoimmunologiczne, choroby sercowo-naczyniowe, nowotwory i AIDS.


title: Regulacja E2F i starzenia przez ciała jądrowe PML.

text: Supresor nowotworu PML (białko białaczki promielocytowej) reguluje starzenie się komórek i końcowe różnicowanie, dwa procesy, które wiążą się z trwałym wyjściem z cyklu komórkowego. Tutaj pokazujemy, że mechanizm, za pomocą którego PML indukuje trwałe wyjście z cyklu komórkowego i aktywuje p53 i starzenie, obejmuje rekrutację czynników transkrypcyjnych E2F związanych z ich promotorami i białkami siatkówczaka (Rb) do ciał jądrowych PML wzbogaconych w białka heterochromatyny i fosfatazę białkową 1α. Zablokowanie funkcji rodziny białek Rb lub dodanie z powrotem E2F do komórek z ekspresją PML może uratować ich defekty w zależnej od E2F ekspresji genów i proliferacji komórek, hamując fenotyp starzenia. Stwierdzono, że w łagodnym przeroście gruczołu krokowego, chorobie nowotworowej wykazującej cechy starzenia, PWL ulega regulacji w górę i tworzy ciała jądrowe. W przeciwieństwie do tego, ciała PML były rzadko uwidaczniane w rakach prostaty. Nowo zdefiniowany szlak PML/Rb/E2F może pomóc odróżnić łagodne nowotwory od nowotworów i sugerować geny docelowe E2F jako potencjalne cele do indukowania starzenia w ludzkich nowotworach.


title: Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Bólu Głowy.

text: Zestaw powiązanych zaburzeń medycznych, którym brakuje odpowiedniego systemu klasyfikacji i kryteriów diagnostycznych, jest jak społeczeństwo bez praw. Rezultatem jest w najlepszym wypadku niespójność, w najgorszym chaos. Z tego powodu Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Bólu Głowy (ICHD) jest prawdopodobnie najważniejszym przełomem w medycynie bólu głowy w ciągu ostatnich 50 lat. ICHD identyfikuje i kategoryzuje ponad sto różnych rodzajów bólu głowy w logicznym, hierarchicznym systemie. Co ważniejsze, dostarczył wyraźnych kryteriów diagnostycznych dla wszystkich wymienionych zaburzeń bólowych głowy. ICHD szybko zyskała powszechną akceptację, a krytyka klasyfikacji była niewielka w porównaniu z innymi systemami klasyfikacji chorób. W ciągu 20 lat po opublikowaniu pierwszego wydania ICHD, badania nad bólami głowy gwałtownie przyspieszyły pomimo niewielkiej alokacji środków na ten wysiłek. Podsumowując, ICHD zyskała powszechną akceptację na poziomie międzynarodowym i znacznie ułatwiła zarówno badania kliniczne, jak i opiekę kliniczną w dziedzinie leczenia bólu głowy.


title: Wezwanie do opracowania standardowego modelu opłaty za akwizycję w przypadku dawstwa par nerki

text: Proponujemy projekt demonstracyjny Medicare, aby opracować standardową opłatę za akwizycję dawstwa par nerkowych. Potrzebna jest nowa strategia płatności, ponieważ Medicare i komercyjne firmy ubezpieczeniowe nie mogą bezpośrednio pokrywać kosztów żywego dawcy, które mają doprowadzić do przeszczepu beneficjenta innego ubezpieczyciela. Do lat 70. XX wieku, kiedy organizacje pobierające narządy zostały upoważnione do pełnienia funkcji pośredników finansowych, aby pokryć z góry koszty odzyskania nerek od zmarłego dawcy przed poznaniem tożsamości biorcy, istniały podobne ograniczenia w pobieraniu i umieszczaniu narządów od zmarłego dawcy. Analogicznie do odzyskania nerek od zmarłego dawcy, dawstwo parzyste wymaga oceny żywych dawców przed zidentyfikowaniem ich biorcy. Typowanie tkanek, krzyżowanie i transport żywych dawców lub ich nerek stanowią dodatkowe bariery finansowe. Wreszcie, wydatki administracyjne organizacji, które identyfikują i koordynują przeszczepianie parzydeł nerkowych, wymagają zwrotu kosztów, podobnie jak w przypadku organizacji pobierających narządy. Aby rozszerzyć dostęp do dawstwa sparowanego nerek dla większej liczby pacjentów, proponujemy model zwrotu kosztów dawstwa sparowanego, analogiczny do sprawdzonej strategii stosowanej od ponad 30 lat, aby zapłacić za przeszczep litego narządu zmarłego dawcy w Ameryce.


title: Stres oksydacyjny sprzyja chorobie poprzez aktywację CaMKII.

text: CaMKII jest aktywowany przez utlenianie reszt metioniny znajdujących się w domenie regulatorowej. Obecnie uważa się, że utleniony CaMKII (ox-CaMKII) uczestniczy w chorobach sercowo-naczyniowych i płucnych oraz raku. Ten zaproszony przegląd podsumowuje obecne dowody na rolę wół-CaMKII w chorobie, rozważa krytyczne luki w wiedzy i sugeruje nowe obszary do badań.


title: Diagnostyka genetyczna i prognoza choroby Alzheimera: wyzwania i możliwości.

text: Choroba Alzheimera (AD), najczęstsza forma demencji w społeczeństwach zachodnich, jest patologicznie i klinicznie niejednorodną chorobą z silnym komponentem genetycznym. Ostatnie postępy w wysokoprzepustowych technologiach genomowych, które umożliwiają szybką analizę milionów polimorfizmów u tysięcy badanych, znacznie pogłębiły naszą wiedzę na temat genomicznych podstaw podatności na AD. W ciągu ostatnich 5 lat badania asocjacyjne całego genomu oraz sekwencjonowanie całego egzomu i całego genomu zmapowały ponad 20 loci związanych z chorobą, dostarczając wglądu w szlaki molekularne zaangażowane w patogenezę AD i wskazując na potencjalne nowe cele terapeutyczne. Ten artykuł przeglądowy podsumowuje wyzwania i możliwości wykorzystania informacji genomowych do diagnozowania i prognozowania AD.


title: WNT5A reguluje angiogenezę tkanki tłuszczowej poprzez antyangiogenny VEGF-A165b u otyłych ludzi.

text: Badania eksperymentalne sugerują, że miejsce integracji 5A związane z Wingless (WNT5A) jest prozapalnym białkiem wydzielanym, które jest związane z dysfunkcją metaboliczną w otyłości. Upośledzona angiogeneza w złogach tłuszczu została powiązana z rozwojem rozrzedzenia naczyń włosowatych tkanki tłuszczowej, niedotlenienia, stanu zapalnego i dysfunkcji metabolicznej. Ostatnio wykazaliśmy, że upośledzona angiogeneza tkanki tłuszczowej jest związana z nadekspresją czynnika antyangiogennego VEGF-A165b w ludzkim tłuszczu i krążeniu ogólnoustrojowym. W niniejszym badaniu postulowaliśmy, że regulacja w górę WNT5A jest związana z dysfunkcją angiogeniczną i zbadaliśmy jego rolę w regulacji ekspresji VEGF-A165b w otyłości u ludzi. Pobraliśmy podskórną i trzewną tkankę tłuszczową od 38 osób otyłych (wskaźnik masy ciała: 44 ± 7 kg/m2, wiek: 37 ± 11 lat) podczas planowanej operacji bariatrycznej i scharakteryzowaliśmy ekspresję białka specyficznego dla depot VEGF-A165b i WNT5A metodą Western blot analiza. Zarówno w tłuszczu podskórnym, jak i trzewnym ekspresja VEGF-A165b silnie korelowała z białkiem WNT5A (r = 0,9, p < 0,001). W podskórnej tkance tłuszczowej, gdzie zdolność angiogenna jest większa niż w depot trzewnym, egzogenny ludzki rekombinowany WNT5A zwiększał ekspresję VEGF-A165b zarówno w całej tkance tłuszczowej, jak i izolowanych frakcjach komórek śródbłonka naczyniowego (odpowiednio P < 0,01 i P < 0,05). Wiązało się to z wyraźnie stępionym tworzeniem kiełków naczyń włosowatych angiogenicznych w eksplantach ludzkiej poduszki tłuszczowej. Ponadto rekombinowany WNT5A zwiększył wydzielanie rozpuszczalnej fms-podobnej kinazy tyrozynowej-1, negatywnego regulatora angiogenezy, w pożywce do kiełkowania (P < 0,01). Zarówno przeciwciało neutralizujące VEGF-A165b, jak i wydzielane białko 5 związane z frizzled, które działa jako receptor wabikowy dla WNT5A, znacznie poprawiło tworzenie kiełków kapilarnych i zmniejszyło wytwarzanie rozpuszczalnej kinazy tyrozynowej-1 podobnej do fms (P < 0,05). Zademonstrowaliśmy istotny związek regulacyjny między WNT5A i antyangiogennym VEGF-A165b w tkance tłuszczowej osób otyłych, który był powiązany z dysfunkcją angiogenną. Podwyższona ekspresja WNT5A w otyłości może działać jako negatywny regulator angiogenezy. NOWOŚĆ I WAŻNE WARTO WIEDZIEĆ, związane z bezskrzydłym miejscem integracji 5a (WNT5A) ujemnie reguluje angiogenezę tkanki tłuszczowej poprzez VEGF-A165b w ludzkiej otyłości.


title: Do prawidłowej ekspresji genu HO w drożdżach wymagane jest co najmniej 1400 par zasad 5'-flankującego DNA.

text: Homotaliczne komórki drożdży przechodzą specyficzny wzorzec przełączania typu kojarzenia inicjowanego przez endonukleazę kodowaną przez gen HO. Na transkrypcję HO wpływa typ komórki (a, alfa i a/alfa), wiek komórki (matka lub córka) oraz cykl komórkowy. Ten artykuł bada sekwencje zaangażowane w transkrypcję HO poprzez zastąpienie genomowego DNA kopiami zmutowanymi in vitro. Region między -1000 a 1400 (nazywany URS1) jest niezbędny do transkrypcji oprócz regionu podobnego do "TATA" na -90. 900 pz DNA oddzielające URS1 od kasety „TATA” nie jest konieczne do transkrypcji ani do represji a/alfa i pewnej miary kontroli matki/córki, ale jest niezbędne do prawidłowej kontroli cyklu komórkowego.


title: Stan zapalny i jego rola w neuroprotekcji, regeneracji aksonów i regeneracji czynnościowej po urazie rdzenia kręgowego.

text: Uraz ośrodkowego układu nerwowego (OUN) powoduje zapalenie wewnątrzmiąższowe i aktywację odporności ogólnoustrojowej, która może zaostrzać neuropatologię i stymulować mechanizmy naprawy tkanek. Pomimo niepełnego zrozumienia mechanizmów, które kontrolują te rozbieżne funkcje, terapie oparte na odporności stają się przedmiotem zainteresowania terapeutycznego. Niniejszy przegląd będzie dotyczył złożoności i kontrowersji pourazowego zapalenia nerwów, szczególnie w rdzeniu kręgowym. Ponadto omówione zostaną aktualne terapie ukierunkowane na kaskady neurozapalne.


title: Kolejność usuwania intronów wpływa na wiele wyników splicingu, w tym pominięcie dwóch eksonów, w mutacji miejsca akceptora COL5A1, która skutkuje nieprawidłowymi propeptydami pro-alfa1(V) N i zespołem Ehlersa-Danlosa typu I.

text: Zespół Ehlersa-Danlosa (EDS) typu I (odmiana klasyczna) jest dziedziczonym dominująco, genetycznie heterogenicznym zaburzeniem tkanki łącznej. U kilku osób zidentyfikowano mutacje w genach COL5A1 i COL5A2, które kodują kolagen typu V. Większość mutacji wpływa albo na domenę potrójnej helisy białka, albo na ekspresję jednego allelu COL5A1. Zidentyfikowaliśmy nową mutację splice-akceptor (IVS4-2A-->G) w regionie kodującym N-propeptyd COL5A1 u jednego pacjenta z EDS typu I. Wynik tej mutacji był złożony: W głównym produkcie oba egzony 5 i 6 zostały pominięte; inne produkty zawierały niewielką ilość, w której pominięto tylko ekson 5 i jeszcze mniejszą ilość, w której używano zaszyfrowanych stron akceptorowych w eksonie 5. Wszystkie produkty były w ramce. Łańcuchy pro-alfa1(V) z nieprawidłowymi N-propeptydami zostały wydzielone i włączone do macierzy zewnątrzkomórkowej, a mutacja spowodowała dramatyczne zmiany w strukturze włókienek kolagenowych. Pominięcie dwóch egzonów wystąpiło w transkryptach, w których intron 5 został szybko usunięty w stosunku do intronów 4 i 6, pozostawiając duży (270 nt) złożony ekson, który można pominąć w całości. Transkrypty, w których pominięto tylko ekson 5, pochodziły od tych, w których intron 6 został usunięty przed intronem 5. Użycie ukrytych miejsc akceptorowych w eksonie 5 wystąpiło w transkryptach, w których intron 4 został usunięty po intronach 5 i 6. Odkrycia sugerują, że kolejność usuwania intronów odgrywa ważną rolę w wyniku mutacji w miejscu splicingu i dostarczają modelu wyjaśniającego, dlaczego wiele produktów pochodzi z mutacji w jednym miejscu splicingu.


title: Czynnik Kruppel-podobny KLF10 celuje w transformujący czynnik wzrostu beta1 w celu regulacji limfocytów T CD4(+)CD25(-) i limfocytów T regulatorowych.

text: CD4(+)CD25(+) limfocyty T regulatorowe (T reg) odgrywają główną rolę w utrzymywaniu samotolerancji i immunosupresji, chociaż mechanizmy kontrolujące rozwój T reg i funkcję supresorową pozostają nie do końca poznane. W niniejszym dokumencie przedstawiamy dowody, że czynnik podobny do Kruppela 10 (KLF10/TIEG1) stanowi ważny regulator funkcji supresora komórek T regulatorowych i aktywacji komórek T CD4(+)CD25(-) poprzez różne mechanizmy obejmujące transformujący czynnik wzrostu (TGF)-beta1 i Foxp3. Komórki T CD4(+)CD25(-) z nadekspresją KLF10 indukowały ekspresję zarówno TGF-beta1 jak i Foxp3, efekt związany ze zmniejszoną ekspresją mRNA T-Bet (marker Th1) i Gata3 (marker Th2). Konsekwentnie, limfocyty T KLF10(-/-)CD4(+)CD25(-) zwiększyły różnicowanie wzdłuż szlaków Th1 i Th2 i opracowały wyższe poziomy cytokin Th1 i Th2. Ponadto, efektory komórek T KLF10(-/-)CD4(+)CD25(-) nie mogą być odpowiednio tłumione przez reg T typu dzikiego. Nieoczekiwanie, komórki T reg KLF10(-/-) mają zmniejszoną funkcję supresorową, niezależnie od ekspresji Foxp3, ze zmniejszoną ekspresją i opracowaniem TGF-beta1, efekt całkowicie uratowany przez egzogenne traktowanie TGF-beta1. Badania mechanistyczne wykazują, że w odpowiedzi na TGF-beta1 KLF10 może transaktywować zarówno promotory TGF-beta1 jak i Foxp3, implikując KLF10 w pętli dodatniego sprzężenia zwrotnego, która może promować wewnętrzną kontrolę aktywacji komórek T. Wreszcie, limfocyty T KLF10(-/-) CD4(+)CD25(-) promowały miażdżycę tętnic około 2-krotnie u myszy ApoE(-/-)/scid/scid ze zwiększoną akumulacją leukocytów i obwodowymi cytokinami prozapalnymi. Zatem KLF10 jest krytycznym regulatorem w sieci transkrypcyjnej kontrolującej TGF-beta1 zarówno w limfocytach T CD4(+)CD25(-) jak i regu T i odgrywa ważną rolę w regulacji powstawania zmian miażdżycowych u myszy.


title: Badanie rozproszenia promieniowania rentgenowskiego w roztworze promieniowania synchrotronowego zależności pH struktury czwartorzędowej drożdżowej dekarboksylazy pirogronianowej.

text: Zależność od pH struktury czwartorzędowej dekarboksylazy pirogronianowej z drożdży badano w zakresie 6,2 poniżej pH poniżej 8,4. Pomiędzy tetramerami i dimerami istnieje równowaga z punktem środkowym około pH 7,5, a aktywność katalityczna enzymu zależy od ułamka objętościowego tetrameru. Ta równowaga może zapewnić dodatkowy mechanizm regulacji poza aktywacją substratu, ponieważ akumulacja pirogronianu prowadziłaby do obniżenia pH, a tym samym do wzrostu stężenia katalitycznie aktywnego tetrameru. Uszkodzenie radiacyjne podczas eksperymentów z rozpraszaniem promieni rentgenowskich powoduje przesunięcie tej równowagi i powstawanie oktamerów. Efekty te można obejść i przeanalizować za pomocą metod doświadczalnych i metod przetwarzania danych, które można łatwo zastosować w innych systemach wrażliwych na promieniowanie. Kształty dimerów i tetramerów o niskiej rozdzielczości określono na podstawie krzywych rozpraszania przy użyciu sferycznych harmonicznych. Wyniki wskazują, że zmiana konformacyjna musi wystąpić w dimerach po utworzeniu tetramerów, zgodnie z wcześniejszymi pomiarami dichroizmu kołowego.


title: Zwiększenie reakcji lękowej na agonistę receptora kannabinoidowego CB(1) HU-210 po przewlekłym stresie.

text: Wpływ, jaki przewlekły, nieprzewidywalny stres miał na reakcję podobną do lęku wywoływaną przez agonistę receptora kannabinoidowego HU-210 [3-(1,1-dimetyloheptylo)-(-)-11-hydroksy-delta 8-tetrahydrokannabinol] w podwyższonej labirynt był badany tutaj. Samce szczurów Long-Evans były albo niestresowane, albo poddane 21-dniowemu reżimowi przewlekłego nieprzewidywalnego stresu, a następnie podzielono je na trzy grupy testowe (nośnik, 10 i 50 mikrog/kg HU-210) i przetestowano na Labirynt. Wyniki wykazały, że u niestresowanych zwierząt niska dawka HU-210 indukowała odpowiedź lękową, podczas gdy wysoka dawka indukowała odpowiedź lękową. Ponadto u zwierząt zestresowanych zarówno niskie, jak i wysokie dawki HU-210 wywoływały reakcje lękowe. Odkrycia te sugerują, że przewlekły stres zwiększa albo reakcję receptora kannabinoidowego, albo jeden z systemów interakcji zaangażowanych w stany emocjonalne.


title: Glikozydy nasercowe hamują sygnalizację TNF-α/NF-κB poprzez blokowanie rekrutacji domeny śmierci związanej z receptorem TNF do receptora TNF

text: Digitoksyna i podobne strukturalnie glikozydy nasercowe silnie blokują aktywację szlaku sygnałowego TNF-α/NF-κB. Postawiliśmy hipotezę, że mechanizm można odkryć, systematycznie poszukując selektywnego działania hamującego na całej ścieżce. Donosimy, że wspólne działanie tych leków polega na blokowaniu zależnego od TNF-α wiązania receptora 1 TNF z domeną śmierci związaną z receptorem TNF. To działanie leku można zaobserwować w przypadku komórek natywnych, takich jak HeLa, oraz odtworzonych układów przygotowanych w komórkach HEK293. Wszystkie inne działania przeciwzapalne digitoksyny na szlaki kinazy N-końcowej NF-κB i c-Jun wydają się wynikać z blokady tego początkowego zdarzenia sygnalizacyjnego w górę.


title: Suplementacja cynkiem w okresie laktacji: wpływ na stan matki i stężenie cynku w mleku.

text: Zbadano wpływ suplementacji cynkiem na stan cynku matki i stężenie cynku w mleku przez > lub = 7 miesięcy laktacji. Siedemdziesiąt jeden kobiet w okresie laktacji otrzymywało codziennie 15 mg cynku (ZS, n = 40) lub placebo (NZS, n = 31) począwszy od 2 tygodnia po porodzie w podwójnie ślepej, randomizowanej metodzie. Ogólne średnie spożycie cynku wynosiło 13,0 +/- 3,4 mg/d dla grupy NZS i 25,7 +/- 3,9 mg/d (w tym suplement) dla grupy ZS. Stężenia cynku w osoczu w grupie ZS były znacznie wyższe niż w grupie NZS (P = 0,05). Stężenia cynku w mleku znacznie spadły w trakcie badania u wszystkich badanych, ale suplementacja cynkiem nie miała na nie wpływu. Średnie spożycie cynku w diecie obserwowane w grupie niesuplementowanej było wystarczające do utrzymania prawidłowego stanu cynku matki i stężenia cynku w mleku przez > lub = 7 miesięcy. Konieczne będą podobne kontrolowane badania interwencyjne w mniej odżywionych populacjach, aby ocenić wpływ niższego spożycia cynku na stężenie cynku w mleku.


title: DMSO jako nośnik do wstrzyknięć centralnych: testy z żywieniem wywołanym przez norepinefrynę wstrzykniętą do jądra przykomorowego.

text: Dimetylosulfotlenek (DMSO) staje się coraz bardziej popularny jako nośnik w badaniach wykorzystujących wstrzyknięcia do ośrodkowego układu nerwowego. Celem niniejszego badania było określenie, czy nośnik wymagany do rozpuszczenia substancji do centralnego wstrzyknięcia [75% DMSO i 25% sztucznego płynu mózgowo-rdzeniowego (aCSF)] zmieni dobrze scharakteryzowaną odpowiedź stymulującą na norepinefrynę (NE) wstrzykniętą do komory przykomorowej. jądro (PVN) na krótkoterminowe przyjmowanie pokarmu. Aby ocenić jego przydatność, porównaliśmy efekty powtarzanych jednostronnych wstrzyknięć NE rozpuszczonego w dwóch różnych nośnikach (100% aCSF lub 75% DMSO, 25% aCSF), w oddzielnych grupach zwierząt co 48 godzin przez okres 30 dni. NE (40 nmol) stymulował przyjmowanie pokarmu w przybliżeniu siedmiokrotnie w porównaniu z każdym z samych nośników, a efekt stymulujący był podobny niezależnie od tego, czy jako nośnik zastosowano aCSF czy 75% DMSO. Co więcej, karmienie indukowane NE nie różniło się pod względem wielkości w serii 13 testów. Wyniki te sugerują, że 75% DMSO jest odpowiednim nośnikiem do podawania NE (i prawdopodobnie innych substancji nierozpuszczalnych w wodzie) w małych objętościach 0,3 mikrol do określonych obszarów mózgu.


title: Struktura dodekameryczna i aktywność ATPazy ludzkiego kompleksu TIP48/TIP49.

text: TIP48 i TIP49 to dwa spokrewnione i wysoce konserwatywne eukariotyczne białka AAA(+) o zasadniczej funkcji biologicznej i kluczowej roli w głównych szlakach ściśle powiązanych z rakiem. Znajdują się one razem jako składniki kilku wysoce konserwatywnych kompleksów modyfikujących chromatynę. Oba białka wykazują homologię sekwencji z bakteryjnym RuvB, ale natura i mechanizm ich roli biochemicznej pozostają nieznane. Rekombinowane ludzkie TIP48 i TIP49 złożono w stabilny, równomolowy kompleks o wysokiej masie cząsteczkowej i przetestowano pod kątem aktywności in vitro. Tworzenie kompleksu TIP48/TIP49 skutkowało synergistycznym wzrostem aktywności ATPazy, ale hydroliza ATP nie była stymulowana w obecności jednoniciowego, dwuniciowego lub czterokierunkowego połączenia DNA i nie można było wykryć helikazy DNA ani aktywności migracji rozgałęzień. Kompleksy z defektami katalitycznymi w TIP48 lub TIP49 nie wykazywały aktywności ATPazy, co wskazuje, że oba białka w obrębie kompleksu TIP48/TIP49 są wymagane do hydrolizy ATP. Strukturę kompleksu TIP48/TIP49 zbadano za pomocą mikroskopii elektronowej z barwieniem ujemnym. Trójwymiarowa rekonstrukcja przy rozdzielczości 20 A ujawniła, że kompleks TIP48/TIP49 składał się z dwóch ułożonych na sobie pierścieni heksamerycznych o symetrii C6. Pierścienie górny i dolny wykazywały znaczne różnice strukturalne. Co ciekawe, TIP48 tworzył oligomery w obecności nukleotydów adeninowych, podczas gdy TIP49 nie. Wyniki wskazują na różnice biochemiczne między TIP48 i TIP49, co może wyjaśniać różnice strukturalne między dwoma pierścieniami heksamerycznymi i może mieć znaczenie dla wyspecjalizowanych funkcji, które białka pełnią indywidualnie.


title: Związki między czynnikami związanymi z pracą a określonymi zaburzeniami barku – systematyczny przegląd literatury.

text: CEL Naszym celem było dokonanie ilościowej oceny zależności narażenie-odpowiedź między czynnikami fizycznymi i psychospołecznymi związanymi z pracą oraz występowaniem określonych zaburzeń barku w populacjach zawodowych. METODY Przeprowadzono systematyczny przegląd piśmiennictwa dotyczący związku między rodzajem pracy, czynnikami obciążenia fizycznego i psychospołecznymi aspektami pracy a występowaniem zapalenia ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia, zerwania stożka rotatorów, zespołu cieśni podbarkowej ( SIS) oraz ucisk nerwu nadłopatkowego. Związki między czynnikami pracy a zaburzeniami barku wyrażono w miarach ilościowych jako iloraz szans (OR) lub ryzyko względne (RR). WYNIKI Występowanie SIS było związane z wymaganiami siły >10% maksymalnego dobrowolnego skurczu (MVC), podnoszeniem >20 kg >10 razy/dzień oraz wysokim poziomem siły ręki >1 godzina/dzień (OR 2,8-4,2). Powtarzające się ruchy barku, powtarzalne ruchy ręki/nadgarstka >2 godziny dziennie, wibracje ręka-ramię i praca z ręką powyżej poziomu barku wykazały związek z SIS (OR 1,04-4.7), podobnie jak zgięcie ramienia > lub =45 stopni > lub =15% czasu (LUB 2,43) i cykl pracy siłowych wysiłków > lub =9% czasu lub cykl pracy mocnego szczypania >0% czasu (LUB 2,66). Wysokie psychospołeczne zapotrzebowanie na pracę było również związane z SIS (OR 1,5-3,19). Praca w przetwórstwie rybnym wiązała się z największym ryzykiem zarówno zapalenia ścięgna bicepsa, jak i SIS (odpowiednio OR 2,28 i 3,38). Praca w rzeźni i przy ubijaniu liści papryki betelowej wiązała się tylko z występowaniem SIS (odpowiednio OR 5,27 i 4,68). Żaden z zamieszczonych artykułów nie opisywał związku między stanowiskiem pracy/czynnikami ryzyka a występowaniem rozerwania stożka rotatorów lub ucisku nerwu nadłopatkowego. WNIOSKI Z występowaniem SIS wiąże się duża powtarzalność pracy, duży wysiłek w pracy, niewygodne postawy i wysokie psychospołeczne zapotrzebowanie na pracę.


title: Zmieniona sygnalizacja TCR z geometrycznie odtworzonych synaps immunologicznych.

text: Synapsa immunologiczna jest wyspecjalizowanym połączeniem komórka-komórka, które jest definiowane przez wielkoskalowe wzorce przestrzenne receptorów i cząsteczek sygnałowych, ale pozostaje w dużej mierze zagadkowe pod względem tworzenia i funkcji. Wykorzystaliśmy obsługiwane membrany dwuwarstwowe i struktury w skali nanometrycznej wytworzone na leżącym poniżej podłożu, aby nałożyć ograniczenia geometryczne na tworzenie immunologicznych synaps. Analiza powstałych alternatywnie ukształtowanych synaps ujawniła związek przyczynowy między promieniową pozycją receptorów komórek T (TCR) a aktywnością sygnalizacyjną, z przedłużoną sygnalizacją z mikroklastrów TCR, które zostały mechanicznie uwięzione w obwodowych obszarach synapsy. Wyniki te są zgodne z modelem synapsy, w którym przestrzenna translokacja TCR reprezentuje bezpośredni mechanizm regulacji sygnału.


title: Molekularna regulacja trimetylacji histonu H3 metodą COMPASS i regulacja ekspresji genów.

text: Kompleks zawierający Set1 COMPASS, który jest homologiem drożdży ludzkiego kompleksu MLL, jest wymagany do mono-, di- i trimetylowania lizyny 4 histonu H3. Przeprowadziliśmy porównawcze globalne badanie proteomiczne, aby lepiej określić rolę COMPASS w trimetylacji histonów. Donosimy, że zarówno składniki Cps60, jak i Cps40 COMPASS są wymagane do prawidłowej trimetylacji histonu H3, ale nie do prawidłowej regulacji wyciszania genów związanych z telomerami. Oczyszczony KOMPAS pozbawiony Cps60 może mono- i dimetylować, ale nie jest zdolny do trimetylowania H3(K4). Badania immunoprecypitacji chromatyny (ChIP) wskazują, że podjednostki utraty COMPASS wymagane do trimetylowania histonów nie wpływają na lokalizację Set1 w chromatynie dla badanych genów. Podsumowując, nasze wyniki sugerują molekularne zapotrzebowanie na kilka składników COMPASS dla prawidłowej trimetylacji histonów H3 i regulacji ekspresji genów związanych z telomerami, wskazując na wiele ról różnych form metylacji histonów przez COMPASS.


title: Swoiste dla mitozy kotwiczenie kompleksów gamma tubuliny przez perycentrynę kontroluje organizację wrzeciona i wejście mitotyczne.

text: Zarodkowanie mikrotubul jest najlepiej poznaną funkcją centrosomów. W nukleacji mikrotubul centrosomalnych pośredniczą głównie kompleksy pierścieniowe gamma tubuliny (gamma TuRC). Jednak niewiele wiadomo na temat cząsteczek, które zakotwiczają te kompleksy w centrosomach. W tym badaniu pokazujemy, że centrosomalne białko typu coiled-coil pericentrin zakotwicza gamma TuRC na biegunach wrzeciona poprzez interakcję z białkami kompleksu gamma tubuliny 2 i 3 (GCP2/3). Wyciszanie perycentryny przez małe interferujące RNA w komórkach somatycznych zaburzało lokalizację gamma tubuliny i organizację wrzeciona w mitozie, ale nie miało wpływu na lokalizację gamma tubuliny ani organizację mikrotubul w interfazie. Podobnie, nadekspresja domeny wiążącej GCP2/3 pericentryny zakłóciła endogenną interakcję pericentryna-gamma TuRC i zaburzyła mikrotubule astralne i dwubiegunowość wrzeciona. Po dodaniu do ekstraktów mitotycznych Xenopus, domena ta odłączała gamma TuRC z centrosomów, hamowała składanie się mikrotubul astrowych i indukowała szybki rozpad wstępnie zmontowanych astrów. Wszystkie fenotypy były znacznie zmniejszone w mutancie pericentryny ze zmniejszonym wiązaniem GCP2/3 i były specyficzne dla mitotycznych astrów centrosomalnych, ponieważ obserwowaliśmy niewielki wpływ na astry międzyfazowe lub na astry zebrane przez szlak niezależny od centrosomów za pośrednictwem Ran. Dodatkowo wyciszenie lub nadekspresja perycentryny wywołało zatrzymanie G2/antefazy, po którym nastąpiła apoptoza w wielu, ale nie we wszystkich typach komórek. Doszliśmy do wniosku, że zakotwiczenie pericentryny kompleksów gamma tubuliny w centrosomach w komórkach mitotycznych jest wymagane do prawidłowej organizacji wrzeciona i że utrata tego mechanizmu kotwiczenia wywołuje odpowiedź w punkcie kontrolnym, która zapobiega wejściu mitotycznym i powoduje apoptotyczną śmierć komórki.


title: Wysoki poziom replikacji wirusa kontrastuje tylko z przejściowymi zmianami liczby komórek CD4(+) i CD8(+) we wczesnej fazie eksperymentalnego zakażenia małpim wirusem niedoboru odporności SIVmnd-1 w Mandrillus sphinx.

text: Uważa się, że wczesne zdarzenia podczas infekcji ludzkim wirusem niedoboru odporności odzwierciedlają zdolność gospodarza do kontrolowania infekcji. Zbadaliśmy wczesne parametry wirusa i gospodarza we wczesnej fazie niepatogennego zakażenia małpim wirusem niedoboru odporności SIVmnd-1 u jego naturalnego gospodarza, Mandrillus sphinx. Cztery mandryle zostały eksperymentalnie zakażone pierwotnym szczepem SIVmnd-1 pochodzącym z naturalnie zakażonego mandryla. Równolegle monitorowano dwa niezakażone zwierzęta kontrolne. Krew i węzły chłonne pobierano w trzech punktach czasowych przed infekcją, dwa razy w tygodniu w ciągu pierwszego miesiąca oraz w 60, 180 i 360 dniu po infekcji (p.i.). Przeciwciała anty-SIVmnd-1 wykrywano począwszy od dnia 28 do 32 p.i. Nie zaobserwowano podwyższonej temperatury ani zwiększonej wielkości węzłów chłonnych. Miano wirusa w osoczu osiągnęło szczyt między 7 a 10 dniem p.i. (2 x 10(6) do 2 x 10(8) równoważników RNA/ml). Następnie wiremia zmniejszyła się 10- do 1000-krotnie, osiągając poziom wirusa między 30 a 60 dniem p.i. Poziomy podczas przewlekłej fazy infekcji były podobne do tych w naturalnie zakażonym mandrylu dawcy (2 x 10(5) równoważników RNA/ml). Liczba i odsetek komórek CD4(+) we krwi i węzłach chłonnych nieznacznie spadła (<10%) podczas pierwotnego zakażenia, a liczba komórek CD8(+) wzrosła przejściowo. Wszystkie wartości powróciły do poziomów infekcji sprzed infekcji do 30 dnia p.i. Liczba lub odsetek komórek CD8(+) we krwi obwodowej i węzłach chłonnych nie wzrosła w ciągu 1 roku obserwacji. Podsumowując, SIVmnd-1 ma zdolność do szybkiej i rozległej replikacji w mandrylach. Pomimo wysokiego poziomu wiremii, liczba komórek CD4(+) i CD8(+) pozostawała stabilna w fazie po ostrej infekcji, co rodzi pytania dotyczące podatności limfocytów T mandryla na aktywację i/lub śmierć komórki w odpowiedzi na SIVmnd-1 infekcja in vivo.


title: Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego stymuluje naprawę kości poprzez promowanie angiogenezy i obrotu kostnego.

text: Kilka czynników wzrostu jest wyrażanych w odrębnych wzorcach czasowych i przestrzennych podczas naprawy złamań. Spośród nich czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, VEGF, jest szczególnie interesujący ze względu na jego zdolność do wywoływania neowaskularyzacji (angiogenezy). Aby określić, czy VEGF jest wymagany do naprawy kości, zahamowaliśmy aktywność VEGF podczas wtórnego gojenia kości za pośrednictwem chrząstki pośredniej (kostnienie śródchrzęstne) i podczas bezpośredniej naprawy kości (kostnienie śródbłoniaste) w nowym modelu mysim. Leczenie myszy rozpuszczalnym, neutralizującym receptorem VEGF zmniejszyło angiogenezę, tworzenie kości i mineralizację kalusa w złamaniach kości udowej. Hamowanie VEGF również dramatycznie hamowało gojenie ubytku kości piszczelowej w korze kości, zgodnie z naszym odkryciem bezpośredniej autokrynnej roli VEGF w różnicowaniu osteoblastów. W oddzielnych eksperymentach, egzogenny VEGF wzmagał tworzenie naczyń krwionośnych, kostnienie i dojrzewanie nowej kości (kallusa) w złamaniach kości udowej myszy i promował mostkowanie kości w ubytku segmentowej szczeliny promieniowej królika. Nasze wyniki w określonych punktach czasowych w trakcie gojenia podkreślają rolę VEGF w kostnieniu śródchrzęstnym i śródbłoniastym, a także w rozwoju szkieletu i naprawie kości. Odpowiedzi na egzogenny VEGF obserwowane w dwóch różnych układach modelowych i gatunkach wskazują, że preparat VEGF o powolnym uwalnianiu, stosowany miejscowo w miejscu uszkodzenia kości, może okazać się skuteczną terapią promującą naprawę kości u ludzi.


title: Psychiatryczna choroba współistniejąca w przewlekłym codziennym bólu głowy.

text: Dowody kliniczne sugerują, że przewlekły codzienny ból głowy (CDH) występuje w połączeniu z psychopatologiami: poprzednie badania koncentrowały się szczególnie na migrenie. Aby ocenić to powiązanie, zbadaliśmy, stosując kryteria DSM-IIIR, populację 88 pacjentów (18M, 70F) dotkniętych CDH (średni czas trwania 7,4 +/- 8,7 lat). Udokumentowaliśmy obecność zaburzeń psychicznych u 90% tej populacji. Najczęstszą diagnozą było współwystępowanie zaburzeń lękowych i nastroju. Współwystępowanie zaburzeń psychicznych i bólu głowy ma ważne implikacje w zakresie leczenia.


title: Rozszerzona sieć interakcji Oct4: Implikacje dla biologii, rozwoju i chorób komórek macierzystych

text: Czynnik transkrypcyjny Oct4 ma kluczowe znaczenie dla tożsamości i przeprogramowania embrionalnych komórek macierzystych. Wgląd w jego partnerów powinien wyjaśnić, w jaki sposób ustanawia się i reguluje państwo pluripotencjalne. Tutaj identyfikujemy znacznie rozbudowany zestaw białek wiążących Oct4 w mysich embrionalnych komórkach macierzystych. Odkryliśmy, że Oct4 łączy się z różnorodnym zestawem białek, w tym regulatorami ekspresji genów i modulatorami funkcji Oct4. Połowa partnerów jest regulowana transkrypcyjnie przez sam Oct4 lub inne czynniki transkrypcyjne komórek macierzystych, podczas gdy jedna trzecia wykazuje znaczącą zmianę ekspresji po różnicowaniu komórek. Większość zbadanych do tej pory białek związanych z Oct4 wykazuje po zmutowaniu wczesny fenotyp śmiercionośny. Część ortologów ludzkich jest związana z dziedzicznymi zaburzeniami rozwojowymi lub przyczyną raka. Interaktom Oct4 stanowi źródło do analizy mechanizmów funkcji Oct4, wyjaśniające podstawy pluripotencji i rozwoju oraz identyfikujące potencjalne dodatkowe czynniki przeprogramowania.


title: Determinanty reprodukcyjne i styl życia hormonu anty-Müllerowskiego w dużym badaniu populacyjnym.

text: KONTEKST Hormon antymüllerowski (AMH) jest rezerwowym markerem jajnikowym, który jest coraz częściej stosowany w praktyce klinicznej jako narzędzie prognostyczne i diagnostyczne. Pomimo zwiększonego wykorzystania AMH w praktyce klinicznej, badania na dużą skalę dotyczące wpływu możliwych czynników warunkujących na poziomy AMH są nieliczne. CEL Naszym celem było zbadanie roli determinant AMH związanych z rozrodem i stylem życia w dużej populacji kobiet. PROJEKT W tym badaniu przekrojowym obliczono percentyle AMH specyficzne dla wieku przy użyciu ogólnego modelowania liniowego za pomocą CG-LMS (model Cole'a i Greena, Lambda, Mu i Sigma, uznana metoda obliczania krzywych wzrostu dla dzieci). USTAWIENIE Ocenie poddano kobiety ze społeczności ogólnej biorące udział w badaniu Doetinchem Cohort. UCZESTNICY Włączono dwa tysiące trzysta dwadzieścia kobiet przed menopauzą. GŁÓWNY WYNIK WYNIKOWY Badano wpływ czynników reprodukcyjnych i związanych ze stylem życia kobiet na zmiany w percentylach AMH specyficznych dla wieku. WYNIKI W porównaniu do kobiet z regularnym cyklem miesiączkowym, obecnie stosujące doustne środki antykoncepcyjne (OC), kobiety z nieregularnymi cyklami oraz kobiety w ciąży miały istotnie niższe specyficzne dla wieku percentyle AMH (w przypadku stosowania OC o 11 centyli; dla nieregularności cykli o 11 percentyla niższe, a dla ciąży o 17 percentyli niższe [wartość p dla wszystkich <.0001]). Wiek pierwszej miesiączki i pierwszy poród nie były związane z percentylem AMH specyficznym dla wieku. Wyższy parzystość wiązała się z 2 percentylami wyższymi AMH specyficznymi dla wieku (P = 0,02). Spośród badanych czynników stylu życia obecne palenie było związane z 4 percentylami niższymi centylami AMH specyficznymi dla wieku (p = 0,02), niezależnie od dawki palenia. Wskaźnik masy ciała, obwód talii, spożycie alkoholu, ćwiczenia fizyczne i status społeczno-ekonomiczny nie były istotnie związane z percentylami AMH specyficznymi dla wieku. WNIOSKI Badanie to pokazuje, że kilka czynników związanych z rozrodem i stylem życia jest powiązanych ze specyficznymi dla wieku poziomami AMH. Niższe poziomy AMH związane z używaniem OC i paleniem wydają się odwracalne, ponieważ efekty ograniczały się do bieżącego używania OC lub papierosów. Podczas interpretacji AMH w warunkach klinicznych i oparcia postępowania z pacjentem na AMH ważne jest, aby dokładnie rozważyć wpływ takich wyznaczników.


title: Podstawowa opieka zdrowotna i ubezpieczenie zdrowotne wśród kobiet zwolnionych z więzień w Nowym Jorku.

text: Czynniki związane z korzystaniem z podstawowej opieki zdrowotnej i ubezpieczeniem zdrowotnym zostały przebadane wśród 511 kobiet opuszczających więzienie w Nowym Jorku w latach 1997-2001. Rok po zwolnieniu, mniej więcej połowa próby zgłosiła wykorzystanie podstawowej opieki zdrowotnej (47%) i objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym (56%). Żaden z wyników nie był bardziej prawdopodobny wśród osób zgłaszających cukrzycę, astmę lub depresję. Korzystanie z podstawowej opieki zdrowotnej było bardziej prawdopodobne wśród osób zgłaszających otrzymywanie świadczeń publicznych, ubezpieczenie zdrowotne, umiarkowane wsparcie społeczne, unikanie nielegalnej działalności i seropozytywność HIV. Ubezpieczenie zdrowotne wiązało się z otrzymywaniem świadczeń publicznych, hospitalizacją, podstawową opieką zdrowotną oraz unikaniem ponownego aresztowania. Badanie to wykazało, że większość kobiet opuszczających więzienie, w tym te z chorobami przewlekłymi, nie ma podstawowej opieki zdrowotnej. Dane te podkreślają potrzebę zaplanowania ciągłości opieki od korekt do społeczności i sugerują, że można to ułatwić dzięki zapewnieniu świadczeń zdrowotnych i wsparcia społecznego.


title: Wpływ proteolizy i dezagregacji białek prionowych na właściwości szczepu trzęsawki chomika.

text: Natywne priony ssaków występują w szczepach samonamnażających się, które wykazują charakterystyczne cechy kliniczne, patologiczne i biochemiczne. Różnorodność szczepów prionów jest związana ze zmianami konformacji PrP(Sc), ale nie wiadomo dokładnie, jakie właściwości fizyczne cząsteczek PrP(Sc) są wymagane do zaszyfrowania fenotypów szczepów prionów ssaków. W tym badaniu poddaliśmy zakażone prionami homogenaty mózgu pochodzące z trzech różnych szczepów chomików scrapie (i) trawieniu proteinazą K lub (ii) sonikacji i zaszczepiliśmy zmodyfikowane próbki normalnym chomikom. Wyniki pokazują, że żadne leczenie nie miało wpływu na specyficzne dla szczepu cechy kliniczne i profile neuropatologiczne zaszczepionych zwierząt. Podobnie, właściwości biochemiczne cząsteczek PrP(Sc) zależne od szczepu (w tym ruchliwość elektroforetyczna, skład glikoform, stabilność konformacyjna i podatność na trawienie proteazą) u zakażonych zwierząt nie miały wpływu ani proteoliza, ani sonikacja oryginalnego inokulum. Wyniki te wskazują, że właściwości szczepów zakaźnych natywnych prionów nie wydają się być zmienione przez dezagregację PrP(Sc) i że utrzymanie takich właściwości nie wymaga domeny N (w przybliżeniu reszty 23-90) opornego na proteazy PrP (Sc) lub wrażliwe na proteazy cząsteczki PrP(Sc).


title: Metylacja histonu H3 lizyny-79 przez Dot1p odgrywa wiele ról w odpowiedzi na uszkodzenia UV u Saccharomyces cerevisiae.

text: Stwierdzono, że różne białka odgrywają rolę zarówno w naprawie DNA uszkodzonego przez promieniowanie UV, jak i w wyciszaniu za pośrednictwem heterochromatyny w drożdżach Saccharomyces cerevisiae. W szczególności w obu procesach zaangażowane są czynniki zaangażowane w metylację lizyny-79 histonu H3 przez Dot1p, co sugeruje dwudzielną funkcję tej modyfikacji. Odkryliśmy, że mutacja null dot1 i mutacja punktowa histonu H3 w lizynie-79 powodują zwiększoną wrażliwość na promieniowanie UV, co sugeruje, że metylacja lizyny-79 jest ważna dla skutecznej naprawy uszkodzeń UV. Analiza epistazy między dot1 a różnymi genami naprawy UV wskazuje, że metylacja lizyny-79 odgrywa nakładające się role w wycinaniu nukleotydów, szlakach naprawy po replikacji i rekombinacji, jak również w funkcji punktów kontrolnych za pośrednictwem RAD9. W przeciwieństwie do tego, analiza epistazy z mutacją punktową H3 lizyna-79 wskazuje, że podstawienie lizyny na kwas glutaminowy wywiera specyficzne skutki w obrębie szlaków naprawy przez wycinanie nukleotydów i naprawy poreplikacyjnej, co sugeruje, że ten allel zaburza tylko podzbiór funkcji metylacja lizyny-79. Ogólne wyniki wskazują na istnienie odrębnych i możliwych do oddzielenia ról metylacji lizyny-79 histonu H3 w odpowiedzi na uszkodzenia UV, potencjalnie służącej do koordynacji różnych procesów naprawczych.


title: Niezaspokojona potrzeba osobistej pomocy w czynnościach życia codziennego wśród osób starszych.

text: CEL W badaniu tym zbadano występowanie, korelacje i negatywne konsekwencje niezaspokojonej potrzeby osobistej pomocy w czynnościach życia codziennego (ADL) wśród osób starszych. KONSTRUKCJA I METODY Autorzy przeanalizowali dane przekrojowe z dodatku National Health Interview Survey z 1994 roku dotyczącego starzenia się. Dane zostały zważone, aby były reprezentatywne dla niezinstytucjonalizowanej populacji w wieku 70 lat i starszych. WYNIKI Ogólnie, 20,7% osób potrzebujących pomocy w wykonaniu 1 lub więcej ADL (szacunkowo 629 000 osób) zgłosiło, że otrzymało nieodpowiednią pomoc; w przypadku indywidualnych ADL częstość niezaspokojonych potrzeb wahała się od 10,2% (jedzenie) do 20,1% (przenoszenie). Prawdopodobieństwo posiadania jednej lub więcej niezaspokojonych potrzeb wiązało się z niższym dochodem gospodarstwa domowego, licznymi trudnościami ADL i samotnym życiem. Prawie połowa osób z niezaspokojonymi potrzebami zgłosiła, że doświadczyła negatywnych konsekwencji (np. niemożność jedzenia, gdy były głodne) w wyniku niezaspokojonej potrzeby. IMPLIKACJE Potrzebne są większe, ukierunkowane wysiłki, aby zmniejszyć częstość występowania i konsekwencje niezaspokojonej potrzeby pomocy ADL u osób starszych.


title: Wieloetapowa chemiczna karcynogeneza w skórze myszy: podstawy i zastosowania

text: Od ponad 60 lat chemiczna indukcja guzów w skórze myszy jest wykorzystywana do badania mechanizmów kancerogenezy nabłonka i oceny czynników modyfikujących. W tradycyjnym dwuetapowym modelu kancerogenezy skóry faza inicjacji jest realizowana przez zastosowanie subkarcynogennej dawki czynnika rakotwórczego. Następnie rozwój nowotworu jest wywoływany przez powtarzane leczenie środkiem promującym nowotwór. Protokół inicjacji można zakończyć w ciągu 1–3 godzin w zależności od liczby użytych myszy; natomiast faza promocji wymaga leczenia dwa razy w tygodniu (1–2 godz.) i raz w tygodniu palpacji guza (1–2 godz.) przez cały czas trwania badania. Stosując opisany tutaj protokół, można spodziewać się wysoce powtarzalnego obciążenia brodawczakiem w ciągu 10–20 tygodni z progresją części guzów do raka płaskonabłonkowego w ciągu 20–50 tygodni. W przeciwieństwie do całkowitej kancerogenezy skóry, model dwuetapowy pozwala na większą ilość zmian przednowotworowych oraz oddzielenie fazy inicjacji i promocji.


title: Zapobieganie zgonom przez utonięcie dzieci w Wielkiej Brytanii: czy poczyniliśmy postępy w ciągu 10 lat? Badanie zachorowalności oparte na populacji.

text: Szczegółowe informacje na temat utonięć u dzieci nie są rutynowo gromadzone przez urzędy statystyk krajowych. Niewiele badań zostało przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii i żadne nie zostały przeprowadzone na brytyjskich dzieciach za granicą. W latach 1988-9 dwoje autorów (AMK i JRS) połączyło informacje z krajowych urzędów statystycznych, policji (Królewskie Towarzystwo Ratowania Życia) i agencji prasowej (Królewskie Towarzystwo Zapobiegania Wypadkom) w celu szczegółowej analizy zgonów przez utonięcia dzieci.1, 2, 3 Analiza ta wykazała, że w Wielkiej Brytanii w latach 1998-9 utonęło 149 dzieci. Określono również program bezpieczeństwa, który skupiał się na małych dzieciach w stawach i basenach ogrodowych oraz na starszych dzieciach pływających bez nadzoru. W ciągu ostatnich 10 lat podejmowano inicjatywy dotyczące bezpieczeństwa dzieci w wodzie, zwłaszcza pływania. Podobne informacje uzyskaliśmy za lata 1998-9, aby zidentyfikować zmiany, które…


title: Niedotlenienie heterogeniczności w ludzkich nowotworach: wiązanie EF5, unaczynienie, martwica i proliferacja.

text: Oceniliśmy poziomy i rozmieszczenie hipoksji w 31 ludzkich guzach za pomocą fluorescencyjnej immunohistochemicznej detekcji wiązania przez 2-nitroimidazol, EF5. Stwierdzono, że niedotlenienie jest niejednorodną właściwością ludzkich guzów. Martwicę zwykle stwierdzano w sąsiedztwie najwyższego poziomu wiązania w guzie pojedynczego pacjenta. Często jednak niedotlenienie przebiegało bez martwicy. W badanej grupie guzów najczęstszy związek między naczyniami krwionośnymi (PECAM/CD31) a barwieniem EF5 był zgodny z niedotlenieniem ograniczonym dyfuzją; ostre niedotlenienie występowało rzadko. W obrębie guza danego pacjenta stwierdzono odwrotną korelację między obszarami proliferacji (Ki-67) a obszarami hipoksji. Ponownie jednak, gdy te parametry były badane w grupie pacjentów, brak proliferacji nie przewidywał obecności hipoksji. Relacje między hipoksją a innymi biologicznymi punktami końcowymi są złożone, ale w ramach relacji przestrzennych danego guza są one zgodne ze znanymi zasadami fizjologicznymi. W związku z tym nasze dane podkreślają, że związki między hipoksją a innymi parametrami biologicznymi różnią się między pacjentami. Martwica, proliferacja i dystrybucja naczyń krwionośnych nie mogą przewidzieć poziomu lub obecności niedotlenienia w guzie pojedynczego pacjenta.


title: Białko BTEB3 podobne do Sp1 hamuje transkrypcję poprzez podstawowy element transkrypcyjny, oddziałując z korepresorami mSin3A i HDAC-1 i konkurując z Sp1.

text: Białka typu Sp1 charakteryzują się trzema konserwatywnymi C-końcowymi motywami palca cynkowego, które wiążą sekwencje bogate w GC znajdujące się w promotorach licznych genów niezbędnych dla homeostazy komórek ssaków. Białka te zachowują się jak aktywatory lub represory transkrypcji. Chociaż doniesiono o istotnych informacjach na temat mechanizmów molekularnych, za pomocą których działają aktywatory podobne do Sp1, stosunkowo niewiele wiadomo o mechanizmach białek represorowych. Tutaj opisujemy funkcjonalną charakterystykę BTEB3, wszechobecnie eksprymowanego represora transkrypcyjnego podobnego do Sp1. Testy GAL4 pokazują, że N-koniec BTEB3 zawiera regiony, które mogą działać jako bezpośrednie domeny represorowe. Testy immunoprecypitacji wykazują, że BTEB3 oddziałuje z korepresorem mSin3A i białkiem deacetylazy histonowej HDAC-1. Testy z przesunięciem w żelu wykazują, że BTEB3 specyficznie wiąże miejsce BTE, dobrze scharakteryzowany element DNA bogaty w GC, z powinowactwem podobnym do Sp1. Testy reporterowe i żelowe w komórkach jajnika chomika chińskiego pokazują, że BTEB3 może również pośredniczyć w represji poprzez konkurowanie z Sp1 o wiązanie BTE. Zatem charakterystyka tego białka rozszerza repertuar członków rodziny Sp1 podobnych do BTEB zaangażowanych w represję transkrypcyjną. Ponadto nasze wyniki sugerują mechanizm represji dla BTEB3 obejmujący bezpośrednią represję przez N-koniec poprzez interakcję z mSin3A i HDAC-1 oraz współzawodnictwo z Sp1 poprzez domenę wiążącą DNA.


title: Ograniczenia percepcyjne podczas symulowanego „Cocktail party”.

text: Zbadano liczebność ocen rozmówców symultanicznych. Słuchacze musieli zgłaszać liczbę usłyszanych mówców, gdy ta liczba się zmieniała (od 1 do 13). W czterech eksperymentach manipulowano także przestrzenną lokalizacją mówców (1 lub 6 lokalizacji), czasem trwania głosów mówców (0,8 s, 5,0 s i 15,0 s) oraz rozmieszczeniem płci mówców. We wszystkich eksperymentach proporcja prawidłowych ocen liczbowych monotonicznie malała wraz ze wzrostem liczby mówiących. Granice percepcji, definiowane jako liczba mówców z proporcjonalnie prawidłowymi wynikami 0,5, wahały się średnio od 3 do 5 mówców w zależności od warunków odsłuchowych i były znacznie wyższe dla mówców oddalonych przestrzennie, dla dłuższych głosów oraz dla głosów mieszanych płci ( Eksperymenty 1, 2 i 3). Ponadto Eksperyment 4 wykazał, że średnie czasy odpowiedzi na liczebność wzrastały monotonicznie w zakresie od jednego do czterech mówców. Wyniki te wspierają ideę, że przed policzeniem mówców, słuchacze percepcyjnie segregują mówców, aby wydać osądy liczebności. Sugerują również, że nasz funkcjonalny świat słuchowy dla głosów symultanicznych może składać się z najwyżej trzech do pięciu mówców, w zależności od sytuacji słyszenia. W świetle tych wyników omówiono możliwe przyczyny takich granic percepcyjnych.


title: Badanie wsparcia społecznego MOS.

text: Niniejszy artykuł opisuje opracowanie i ocenę krótkiego, wielowymiarowego, samodzielnego badania wsparcia społecznego, które zostało opracowane dla pacjentów w ramach Medical Outcomes Study (MOS), dwuletniego badania pacjentów z chorobami przewlekłymi. Ankieta ta została zaprojektowana tak, aby była wyczerpująca pod względem niedawnego myślenia o różnych wymiarach wsparcia społecznego. Ponadto został zaprojektowany tak, aby odróżniał się od innych powiązanych środków. Przedstawiamy podsumowanie głównych problemów koncepcyjnych branych pod uwagę przy wyborze pozycji do baterii wsparcia społecznego, opisujemy pozycje i przedstawiamy wyniki oparte na danych od 2987 pacjentów (w wieku 18 lat i starszych). Analizy skalowania wielu cech potwierdziły wymiarowość czterech skal wsparcia funkcjonalnego (emocjonalne/informacyjne, namacalne, czułe i pozytywne interakcje społeczne) oraz konstrukcję ogólnego wskaźnika funkcjonalnego wsparcia społecznego. Te środki wsparcia różnią się od strukturalnych środków wsparcia społecznego i powiązanych środków ochrony zdrowia. Są niezawodne (wszystkie alfa większe niż 0,91) i są dość stabilne w czasie. Poparto wybrane hipotezy trafności konstruktu.


title: Czy parametry hematologiczne mogą odróżnić malarię od niemalarycznej ostrej choroby przebiegającej z gorączką w tropikach?

text: TŁO Malaria jest uważana za główną diagnostykę różnicową ostrej choroby przebiegającej z gorączką w tropikach, a zmiany różnych parametrów hematologicznych zaobserwowano u pacjentów z malarią. CEL Ustalenie, czy pewne parametry hematologiczne zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia malarii u pacjentów z ostrymi chorobami przebiegającymi z gorączką. USTAWIENIA I PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe oparte na szpitalu. METODY I MATERIAŁ Do badania włączono wszystkich kolejnych pacjentów z gorączką trwającą krócej niż siedem dni. Wykluczono pacjentów, u których można było ustalić lokalizację przyczyny gorączki. Parametry hematologiczne (hemoglobina, szerokość dystrybucji krwinek czerwonych (RDW), liczba leukocytów i liczba płytek krwi) określano za pomocą automatycznego licznika, a jako złoty standard w diagnostyce malarii przyjęto badanie rozmazu obwodowego w kierunku pasożyta malarii. WYKORZYSTYWANA ANALIZA STATYSTYCZNA Dokładność diagnostyczną mierzono obliczając czułość, swoistość, wartości prognostyczne i ilorazy wiarygodności. Dokładność tych oszacowań została oceniona przy użyciu 95% przedziałów ufności. WYNIKI I WNIOSKI Łącznie do badania włączono 184 pacjentów, a 70 (38%) miało dodatni rozmaz obwodowy na obecność pasożyta malarii. Sama trombocytopenia (liczba płytek krwi powyżej 150 000/mm3) była predyktorem malarii (Sn 60%, Sp 88%, LR+ 5,04), a w połączeniu z anemią (Hb < 10 g/dl) kolejnym najlepszym parametrem (Sn 69%, Sp 74%, LR+ 2,77). Liczba RDW i leukocytów nie była predykcyjna. Wniosek z tego badania jest taki, że obecność małopłytkowości u pacjenta z ostrą chorobą przebiegającą z gorączką zwiększa prawdopodobieństwo zakażenia malarią.


title: Delecje 14q są związane z trisomią 12, mutacjami NOTCH1 i niezmutowanymi genami IGHV w przewlekłej białaczce limfocytowej i chłoniaku z małych limfocytów.

text: Delecje długiego ramienia chromosomu 14 [del(14q)] są rzadkie, ale nawracające obserwowane w dojrzałych nowotworach z komórek B, szczególnie w przewlekłej białaczce limfocytowej (PBL). Aby dalej scharakteryzować tę aberrację, przebadaliśmy 81 przypadków z del(14q): 54 z CLL i 27 z małych chłoniaków limfocytowych (SLL), największa zgłoszona seria do tej pory. Przy użyciu kariotypu i hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH) najczęstszą dodatkową nieprawidłowością była trisomia 12 (tri12), obserwowana w 28/79 (35%) przypadkach, a następnie del13q14 (12/79, 15%), delTP53 (11/ 80, 14%) delATM (5/79, 6%) oraz del6q21 (3/76, 4%). Geny IGHV były niezmutowane u 41/53 (77%) pacjentów, z wysoką częstością IGHV1-69 (21/52, 40%). Gen NOTCH1 został zmutowany u 14/45 (31%) pacjentów. Nie było znaczącej różnicy w anomaliach cytogenetycznych i molekularnych między CLL i SLL. Badania z użyciem FISH i SNP-array wykazały niejednorodną wielkość delecji 14q. Jednak grupę z tym samym del(14)(q24.1q32.33) zidentyfikowano w 48% przypadków. W tej grupie mutacje tri12 (p = 0,004) i NOTCH1 (p = 0,02) były istotnie częstsze niż u pozostałych pacjentów. U pacjentów z PBL z del(14q) mediana przeżycia bez leczenia (TFS) wyniosła 27 miesięcy. Podsumowując, del(14q) jest związany z tri12 oraz z pejoratywnymi czynnikami prognostycznymi: niezmutowanymi genami IGHV (z nadreprezentacją repertuaru IGHV1-69), mutacjami NOTCH1 i krótkim TFS.