title: Konsensusowe cechy strukturalne oczyszczonych bakteryjnych kompleksów TatABC.

text: Układ translokacji bliźniaczej argininy (Tat) transportuje złożone białka przez błony plazmatyczne bakterii i błonę tylakoidów chloroplastów. Tutaj badamy skład i organizację strukturalną trzech różnych oczyszczonych kompleksów Tat z Escherichia coli, Salmonella typhimurium i Agrobacterium tumefaciens. Po pierwsze, demonstrujemy aktywność funkcjonalną tych układów Tat in vivo, ponieważ ekspresja operonów tatABC z S. typhimurium lub A.tumefaciens w zmutowanym szczepie E. coli tat zerowym skutkowała wydajnym zależnym od Tat eksportem kofaktora E. coli zawierający substrat, reduktazę TMAO. Trzy izolowane, znakowane powinowactwem kompleksy Tat zawierały w każdym przypadku TatA, TatB i TatC, wykazując silną interakcję między tymi trzema podjednostkami. Badania mikroskopii elektronowej pojedynczych cząstek wszystkich trzech kompleksów ujawniły w przybliżeniu owalne, asymetryczne cząstki o maksymalnych wymiarach do 13 nm. Wspólną cechą jest pewna liczba zagęszczeń wykluczających plamy, otaczających mniej lub bardziej centralne pule plamy, co sugeruje pory lub ubytki pokryte białkiem. Charakterystyki zmienności wielkości między cząstkami sugerują modułową formę składania i/lub rekrutacji różnej liczby jednostek TatBC/TatA. Pomimo niskich poziomów homologii sekwencji, połączone dane wskazują na konserwację strukturalną i funkcjonalną w układach Tat tych trzech gatunków bakterii.


title: Postępy w biologii i terapii choroby przeszczep przeciw gospodarzowi

text: Allogeniczny przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych jest stosowany w leczeniu różnych schorzeń, ale jego skuteczność jest ograniczona przez występowanie choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD). Ostatnia dekada przyniosła imponujący postęp w zrozumieniu roli elementów stymulujących i hamujących adaptacyjnego i wrodzonego układu odpornościowego zarówno dawcy, jak i gospodarza w patogenezie GVHD. Nowe spostrzeżenia z podstawowej immunologii, modeli przedklinicznych i badań klinicznych doprowadziły do opracowania nowych podejść do profilaktyki i leczenia. Niniejszy przegląd podkreśla ostatnie postępy w zrozumieniu patofizjologii GVHD i jej leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem manipulacji układu odpornościowego, które można zastosować klinicznie.


title: Monocyty Ly6Chi kierują alternatywnie aktywowaną profibrotyczną makrofagową regulacją zwłóknienia płuc.

text: UZASADNIENIE Idiopatyczne zwłóknienie płuc (IPF) jest wyniszczającą chorobą. Terapie przeciwzapalne, w tym kortykosteroidy, nie przynoszą korzyści. Rola monocytów i makrofagów jest zatem kontrowersyjna. CELE Zdefiniowanie roli monocytów i makrofagów w procesie fibrogenezy i ustępowania płuc oraz zbadanie fenotypu zaangażowanych komórek. METODY Wykorzystaliśmy wiele strategii deplecyjnych in vivo, wspartych technikami transferu adopcyjnego. Dalsze badania przeprowadzono na próbkach od pacjentów z IPF. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI Ubytek makrofagów płucnych podczas fibrogenezy zmniejszał zwłóknienie płuc mierzone za pomocą kolagenu płucnego (P = 0,0079); wynik zwłóknienia (P = 0,0051); i ilościowa reakcja łańcuchowa polimerazy dla zastępczych markerów zwłóknienia Col1 (P = 0,0083) i aktyny mięśni gładkich (P = 0,0349). Wystąpiło powiązane zmniejszenie markerów profibrotycznego alternatywnego fenotypu aktywacji makrofagów, Ym1 (P = 0,0179) i Arginazy 1. Alternatywny marker makrofagowy CD163 był wyrażany na makrofagach płuc od pacjentów z IPF. Ubytek krążących monocytów Ly6Chi zmniejszył zwłóknienie płuc (P = 0,0052) i liczbę Ym1-dodatnich alternatywnie aktywowanych makrofagów płucnych (P = 0,0310). Ich adopcyjny transfer podczas fibrogenezy zaostrzył zwłóknienie (P = 0,0304); jednakże adopcyjnie przeniesionych komórek CD45.1 Ly6Chi nie znaleziono w płucach myszy biorców CD45.2. WNIOSKI Wykazujemy znaczenie krążących monocytów i makrofagów płucnych podczas zwłóknienia płuc oraz podkreślamy znaczenie alternatywnie aktywowanego fenotypu makrofagów. Pokazujemy, że monocyty Ly6Chi ułatwiają postęp zwłóknienia płuc, ale oczywiście nie są później wszczepiane do płuc. Na koniec dostarczamy dane empiryczne sugerujące, że makrofagi mogą odgrywać rolę sprzyjającą rozwiązaniu podczas odwracalnej fazy zwłóknienia płuc wywołanego bleomycyną.


title: Pojedyncza polimeraza RNA zależna od RNA łączy się z wzajemnie wykluczającymi się podjednostkami transferazy nukleotydylowej, aby kierować różnymi szlakami biogenezy małych RNA.

text: Członkowie konserwatywnej rodziny eukariotycznych polimeraz RNA zależnych od RNA (Rdrs) syntetyzują dwuniciowe produkty pośrednie RNA (dsRNA) w różnych szlakach biogenezy małego RNA (sRNA) i wyciszania za pośrednictwem RNA. Zależne od Rdr szlaki wytwarzania sRNA są słabo scharakteryzowane w porównaniu ze szlakami niezależnymi od Rdr, a same enzymy Rdr są słabo scharakteryzowane w porównaniu z ich wirusowymi odpowiednikami polimerazy RNA zależnej od RNA. Opisaliśmy wcześniej fizyczne i funkcjonalne sprzężenie Rdr, Rdr1 Tetrahymena thermophila i enzymu Dicer, Dcr2, w produkcji około 24-nukleotydowego (nt) sRNA in vitro. Tutaj scharakteryzujemy endogenne kompleksy, które zawierają Rdr1, zwane RDRC. Odrębne RDRC gromadzą się, aby zawierać Rdr1 i podzbiory łącznie czterech białek ściśle związanych z Rdr1. Szczególnie interesujące są dwie podjednostki RDRC, Rdn1 i Rdn2, które posiadają niekanoniczne motywy transferazy rybonukleotydylowej. Pokazujemy, że dwa białka Rdn są polimerazami specyficznymi dla urydyny oddzielnych RDRC. Dwie dodatkowe podjednostki RDRC, Rdf1 i Rdf2, występują tylko w RDRC zawierających Rdn1. Aktywność katalityczna Rdr1 jest zachowana w RDRC oczyszczonych z ekstraktów komórkowych pozbawionych jakiejkolwiek z nieistotnych podjednostek RDRC (Rdn2, Rdf1, Rdf2) lub jeśli RDRC zawiera katalitycznie nieaktywny Rdn. Jednak specyficzne zakłócenie każdego RDRC powoduje wyraźne konsekwencje utraty funkcji na poziomie komórkowym i ma zróżnicowany wpływ na akumulację specyficznych 23-24-nt sekwencji sRNA in vivo. Biochemiczne i biologiczne fenotypy rozerwania podjednostek RDRC ujawniają wcześniej nieoczekiwaną złożoność biogenezy sRNA zależnej od Rdr in vivo.


title: Identyfikacja zależnych od T6SS białek efektorowych i odpornościowych za pomocą Tn-seq u Vibrio cholerae.

text: System wydzielania białka typu VI (T6SS) jest ważny dla konkurencji bakteryjnej poprzez zależne od kontaktu zabijanie konkurentów. T6SS dostarcza efektory do sąsiednich komórek, a odpowiadające im białka antagonistyczne nadają odporność na efektory dostarczane przez komórki siostrzane. Chociaż T6SS wykryto w ponad 100 gram-ujemnych bakteriach, w tym w wielu ważnych ludzkich patogenach, eksperymentalnie określono niewiele zależnych od T6SS białek efektorowych i odpornościowych. Tutaj przedstawiamy wysokoprzepustowe podejście wykorzystujące mutagenezę transpozonową i głębokie sekwencjonowanie (Tn-seq) do identyfikacji białek odpornościowych T6SS u Vibrio cholerae. Nasycającą mutagenezę transpozonową przeprowadzono u typu dzikiego i mutantu T6SS null. Przewidywano, że geny kodujące białka odporności są niezbędne w typie dzikim, ale są zbędne w mutancie T6SS. Porównując względną obfitość każdego mutanta transpozonu w bibliotece mutantów przy użyciu głębokiego sekwencjonowania, zidentyfikowaliśmy trzy białka odporności, które zapewniają ochronę przed zabijaniem przez komórki drapieżne T6SS. Zidentyfikowaliśmy również ich trzy pokrewne efektory wydzielane przez T6SS i wykazaliśmy, że są one ważne nie tylko dla działań przeciwbakteryjnych i przeciweukariotycznych, ale także dla montażu aparatu T6SS. Zidentyfikowane w tym badaniu efektory lipazy i muramidazy T6SS podkreślają różnorodność substratów wydzielanych przez T6SS i wyraźnie różne mechanizmy ukierunkowane na ich wydzielanie przez dynamiczne organelle T6SS.


title: Immunoterapia przerzutowego raka nerki.

text: Od kwietnia 1986 r. do września 2000 r. 122 pacjentów z MRCC leczono comiesięcznymi wstrzyknięciami dolimfatycznymi (zawierającymi średnio 573 IL-2 U i 26 x 10(6) komórek LAK) i domięśniowo. administrowanie IFN i TF; 71 pacjentów otrzymało również 3-dniowy cykl comiesięcznych inhalacji IL-2 ze średnią 998 dziennych przypadków U. MRCC nieleczonych immunoterapią (n = 89) stanowią nasze historyczne kontrole. Niekorzystne kliniczne skutki uboczne związane z leczeniem były nieistotne. CR (n = 11) i PR (n = 13) stwierdzono u 24/122 pacjentów. Spośród 24 pacjentów z odpowiedzią, 17 wznowiło progresję, podczas gdy 7 pozostaje w remisji 11-69 miesięcy później. Całkowity mediana przeżycia leczonych pacjentów (28 miesięcy) była 3,5-krotnie wyższa niż mediana przeżycia w historycznych kontrolach (7,5 miesiąca), a krzywa Kaplana-Meiera wykazała 25% przeżycia 11 lat po rozpoczęciu immunoterapii. Najwyraźniej dodanie IL-2 przez inhalację poprawiło przeżywalność. Obecny protokół immunoterapii wydaje się być skuteczny, bezpieczny, pozbawiony niepożądanych skutków ubocznych, znacznie mniej kosztowny niż inne i oferujący dobrą jakość życia pacjentom z MRCC; jeśli zostanie potwierdzone w wieloośrodkowym badaniu, może stanowić podstawę do opracowania niskodawkowych terapii immunomodulujących.


title: Autoimmunologiczne odpowiedzi komórek T w ośrodkowym układzie nerwowym

text: Autoreaktywne odpowiedzi komórek T odgrywają kluczową rolę w chorobach ośrodkowego układu nerwowego (OUN), takich jak stwardnienie rozsiane. Ostatnie dane wskazują, że w autoimmunizacji OUN mogą pośredniczyć dwie odrębne linie limfocytów T CD4+, które są definiowane przez wytwarzanie interferonu-γ lub interleukiny-17. Aktywność tych podzbiorów komórek T CD4+ w obrębie OUN wpływa na patologię i kliniczny przebieg choroby. Nowe modele zwierzęce pokazują, że komórki T CD8+ specyficzne dla mieliny mogą również pośredniczyć w autoimmunizacji OUN. Niniejszy przegląd skupia się na ostatnich postępach w określaniu mechanizmów patogennych, regulacji i wzajemnych zależności między tymi różnymi podzbiorami komórek T w autoimmunizacji OUN.


title: Wpływ FXR na tworzenie komórek piankowatych i rozwój miażdżycy.

text: Receptor farnezoidowy X (FXR), aktywowany kwasem żółciowym członek nadrodziny receptorów jądrowych, jest niezbędny w regulacji homeostazy kwasów żółciowych, cholesterolu i trójglicerydów. Zakłócenie genu FXR u myszy skutkuje promiażdżycowym profilem lipidowym ze zwiększonym poziomem cholesterolu i triglicerydów w surowicy. Jednak rola FXR w tworzeniu komórek piankowatych i rozwoju miażdżycy pozostaje niejasna. Obecne badanie wykazało, że makrofagi otrzewnowe izolowane od myszy FXR-null pobierały mniej utlenionego cholesterolu LDL (oxLDL-C), czemu towarzyszyło wyraźne zmniejszenie ekspresji CD36 w tych komórkach. Wynik ten wydaje się być niezależny od FXR, ponieważ FXR nie został wykryty w makrofagach otrzewnowych. Aby ocenić, w jakim stopniu FXR moduluje rozwój miażdżycy, wytworzono myszy z podwójnym zerem FXR/ApoE. Do analizy miażdżycy wykorzystano samice myszy. W porównaniu z myszami ApoE-null, myszy FXR/ApoE z podwójnym zerem okazały się mieć mniejszy obszar zmian miażdżycowych w aorcie, pomimo dalszego wzrostu poziomu cholesterolu i triglicerydów w surowicy. Nasze wyniki wskazują, że zakłócenie genu FXR może osłabić rozwój miażdżycy, najprawdopodobniej wynikający ze zmniejszonego wychwytu oxLDL-C przez makrofagi. Nasze badanie ostrzega przed użyciem poziomów lipidów w surowicy jako markera zastępczego do określania skuteczności modulatorów FXR w leczeniu hiperlipidemii.


title: Przedziały komórek Purkinjego u myszy z mutantem reelera, jak ujawniła ekspresja Zebrin II i 90-acetylowanego glikolipidu antygenowego

text: Móżdżek jest zorganizowany w szereg parastrzałkowo ustawionych prążków, które mogą być wykryte histologicznie u dorosłej myszy przez w dużej mierze komplementarne immunobarwienie zestawów komórek Purkinjego za pomocą przeciwciał monoklonalnych Zebrin II (ZII; antygen:aldolaza C) i ścieżki P (PP; antygen) :90-glikolipidy acetylowe). Porównaliśmy normalny wzór barwienia przy użyciu tych markerów i przeciwciała przeciwko kalbindynie z tym znalezionym w mutantach reelerowych (rl/rl), w których większość migracji komórek Purkinjego jest zatrzymana pod istotą białą móżdżku. Wyniki ujawniły, że komórki Purkinjego w mutantach typu reeler, pomimo ich ektopowej lokalizacji w dużych masach podkorowych, wykazują wyraźną tendencję do rozmieszczania się w naprzemiennych strefach, które barwią się na Zebrin II lub na ścieżkę P, ze zmiennymi strefami przejściowymi o mieszanym znakowaniu. Jednak szacowana liczba stref była mniejsza niż w normalnej korze dorosłej osoby: u mutanta występuje około 7–9 stref na stronę w porównaniu z 14 głównymi podziałami u myszy typu dzikiego. Wyniki te podnoszą prawdopodobieństwo, że neurony przeznaczone do ekspresji tych markerów są segregowane podczas migracji i że końcowa faza migracji do kory może obejmować dalsze dzielenie lub przeplatanie między zestawami komórek wyrażającymi dwa antygeny.


title: Kraniotomia w stanie czuwania z mapowaniem mózgu jako rutynowe chirurgiczne podejście do leczenia pacjentów z nadnamiotowymi guzami śródosiowymi: prospektywne badanie 200 przypadków.

text: OBIEKT Kraniotomia w stanie czuwania została wykonana jako standardowe postępowanie chirurgiczne w nadnamiotowych guzach śródosiowych, niezależnie od zajęcia kory wymownej, w prospektywnym badaniu obejmującym 200 pacjentów leczonych chirurgicznie przez tego samego chirurga w jednej placówce. METODY Odnotowano prezentacje pacjentów, schorzenia współistniejące, lokalizację guza i histologiczną charakterystykę zmian. Mapowanie mózgu było możliwe u 195 (97,5%) z 200 pacjentów. Całkowita liczba pacjentów, u których wystąpiły powikłania, wynosiła 33, przy ogólnym wskaźniku powikłań 16,5%. W tej serii były dwa zgony, ze śmiertelnością 1%. Nowe pooperacyjne ubytki neurologiczne wystąpiły u 13% pacjentów, ale były trwałe tylko u 4,5% z nich. Odsetek powikłań był wyższy u pacjentów z glejakami lub przedoperacyjnymi deficytami neurologicznymi oraz u tych, którzy przeszli wcześniej radioterapię lub operację. Żaden pacjent, który wszedł na salę operacyjną w stanie nienaruszonym neurologicznie, nie doznał pooperacyjnego trwałego deficytu neurologicznego. Spośród 50 ostatnio leczonych pacjentów trzech (6%) wymagało pobytu na oddziale intensywnej terapii, a mediana całkowitego pobytu w szpitalu wynosiła 1 dzień. WNIOSKI Zastosowanie kraniotomii w stanie czuwania może skutkować znacznym zmniejszeniem wykorzystania zasobów bez uszczerbku dla opieki nad pacjentem poprzez zminimalizowanie czasu intensywnej opieki i całkowitego pobytu w szpitalu. Kraniotomia w stanie czuwania jest praktycznym i skutecznym standardowym podejściem chirurgicznym do guzów nadnamiotowych o niskim odsetku powikłań i stanowi doskonałą alternatywę dla kraniotomii wykonywanej u pacjenta w znieczuleniu ogólnym, ponieważ umożliwia mapowanie mózgu i pozwala uniknąć znieczulenia ogólnego.


title: Programy lokalizacji reaktywnych gatunków tlenu Zapalenie w celu usunięcia drobnoustrojów różnej wielkości

text: Nie wiadomo, w jaki sposób liczba komórek odpornościowych rekrutowanych do miejsc infekcji jest określana i dostosowywana do różnic w stechiometrii komórkowej między gospodarzem a patogenem. Tutaj odkryliśmy rolę reaktywnych form tlenu (ROS) jako czujników wielkości drobnoustrojów. Wyczuwając zróżnicowaną lokalizację ROS generowanych w odpowiedzi na drobnoustroje różnej wielkości, neutrofile dostroiły swoją ekspresję interleukiny (IL)-1β poprzez selektywne utlenianie NF-κB, w celu wdrożenia różnych programów zapalnych. Małe drobnoustroje wyzwalały wewnątrzkomórkowe ROS, hamując ekspresję IL-1β, aby ograniczyć rekrutację neutrofili, ponieważ każdy fagocyt eliminował liczne patogeny. W przeciwieństwie do tego, duże drobnoustroje wyzwalały zewnątrzkomórkowe ROS, wzmacniając ekspresję IL-1β, aby rekrutować liczne neutrofile tworzące klastry współpracujące. Wady wykrywania wielkości drobnoustrojów za pośrednictwem ROS spowodowały duże nacieki i skupiska neutrofili w odpowiedzi na małe drobnoustroje, które przyczyniają się do choroby zapalnej. Te odkrycia podkreślają wpływ lokalizacji ROS na transdukcję sygnału.


title: Zakażenie Helicobacter pylori wywołuje nieprawidłową ekspresję indukowanej aktywacją deaminazy cytydynowej w nabłonku żołądka

text: Zakażenie Helicobacter pylori (H. pylori) jest czynnikiem ryzyka rozwoju raka żołądka. Tutaj pokazujemy, że infekcja komórek nabłonka żołądka przez wyspę patogenności „cag” (cagPAI)-dodatni H. pylori indukowała nieprawidłową ekspresję indukowanej aktywacją deaminazy cytydynowej (AID), członka rodziny deaminaz cytydynowych, która działa jako DNA- i enzym edytujący RNA, poprzez szlak aktywacji czynnika jądrowego-κB zależnego od kinazy IκB. Regulacja w górę AID, w której pośredniczy H. pylori, spowodowała nagromadzenie zmian nukleotydowych w genie supresorowym nowotworu TP53 w komórkach żołądka in vitro. Nasze odkrycia dostarczają dowodów, że nieprawidłowa ekspresja AID spowodowana zakażeniem H. pylori może być mechanizmem akumulacji mutacji w błonie śluzowej żołądka podczas kancerogenezy związanej z H. pylori.


title: Rola odpowiedzi immunologicznej podczas infekcji SIVagm naturalnego żywiciela afrykańskiej małpy zielonej.

text: Afrykańska małpa zielona (AGM) jest jednym z wielu gatunków afrykańskich endemicznie zakażonych małpim wirusem niedoboru odporności (SIV). Podobnie jak inni naturalni żywiciele, AGM nie ulegają AIDS, a zrozumienie podstaw tej odporności na postęp choroby miałoby ogromne znaczenie teoretyczne i praktyczne. Wczesne wysiłki naszej grupy, które koncentrowały się na identyfikacji mechanizmów odpornościowych, które przypuszczalnie utrzymują wirusa pod kontrolą, nie znalazły żadnych oczywistych kandydatów. Domniemanie kontroli wirusa zostało unieważnione przez odkrycie, że SIVagm replikuje się w AGM z taką samą siłą jak HIV-1 u ludzi. W związku z tym nacisk został przesunięty na identyfikację możliwych cech immunopatologicznych obecnych u gospodarzy podatnych na chorobę, ale nieobecnych w naturalnym gospodarzu AGM. Widoczna tolerancja immunologiczna AGM na białko rdzeniowe SIVagm doprowadziła do opracowania hipotezy, w której przeciwciała anty-Gag biorą udział w tworzeniu kompleksów immunologicznych, pułapce wirusa w węzłach chłonnych i dysfunkcji układu odpornościowego. Pomysł okazał się trudny do przetestowania in vivo, a obecne prace koncentrują się na możliwości, że tolerancja Gag na poziomie limfocytów T odgrywa ważną rolę w zapobieganiu katastrofalnej śmierci układu odpornościowego charakterystycznej dla infekcji wirusem niedoboru odporności heterologicznego gospodarza naczelnego.


title: Wynik S-LANSS do identyfikacji bólu pochodzenia głównie neuropatycznego: walidacja do zastosowania w badaniach klinicznych i pocztowych.

text: W tym artykule opisano opracowywanie i walidację skali S-LANSS, samoopisowej wersji skali Leeds Assessment of Neuropathic Symptoms and Signs pain scale. S-LANSS ma na celu identyfikację bólu pochodzenia głównie neuropatycznego, w odróżnieniu od bólu nocyceptywnego, bez konieczności badania klinicznego. Dwustu pacjentów z przewlekłym bólem poproszono o samodzielne wypełnienie S-LANSS. Następnie badacz zastosował skalę S-LANSS i skalę bólu neuropatycznego (NPS) w formie wywiadu. Niezależny klinicysta określił rodzaj bólu (neuropatyczny lub nocyceptywny) i ocenił jego pewność co do diagnozy. Skala S-LANSS została również włączona do kwestionariusza bólu przewlekłego, który został wysłany do 160 pacjentów ze społeczności i 150 nowo skierowanych pacjentów oczekujących na ocenę kliniki bólu. Skala S-LANSS poprawnie zidentyfikowała 75% rodzajów bólu, gdy została wypełniona samodzielnie i 80%, gdy została użyta w formie wywiadu. Czułość dla samodzielnie uzupełnionych wyników S-LANSS wahała się od 74% do 78%, w zależności od wyniku odcięcia. Istniały istotne związki między pozycjami NPS a wynikiem całkowitym z wynikiem S-LANSS. W ankiecie pocztowej wypełnione kwestionariusze zwróciło 57% pacjentów (n = 174). Potwierdzono spójność wewnętrzną i trafność zbieżną wyników ankiety S-LANSS. Odkrycia wspierają skalę S-LANSS jako ważne i wiarygodne narzędzie samoopisowe do identyfikacji bólu neuropatycznego, a także można ją stosować w badaniach ankietowych pocztowych. Ustalenie prawidłowych miar objawów i oznak bólu neuropatycznego pozwoli na standaryzowane porównania z innymi miarami eksperymentalnymi. Może to prowadzić do nowych wglądów w związek między mechanizmami patofizjologicznymi a klinicznymi objawami bólu.


title: Błąd w metaanalizie wykryty prostym, graficznym testem.

text: CEL Wykresy lejkowe (wykresy szacunków efektów w stosunku do wielkości próby) mogą być przydatne do wykrywania błędów systematycznych w metaanalizach, którym później zaprzeczyły duże próby. Zbadaliśmy, czy prosty test asymetrii wykresów lejkowych przewiduje niezgodność wyników, gdy metaanalizy są porównywane z dużymi próbami, i oceniliśmy występowanie błędu systematycznego w opublikowanych metaanalizach. DESIGN Przeszukanie Medline w celu zidentyfikowania par składających się z metaanalizy i jednego dużego badania (założono zgodność wyników, jeśli efekty były w tym samym kierunku, a oszacowanie metaanalizy mieściło się w zakresie 30% badania); analiza wykresów lejkowych z 37 metaanaliz zidentyfikowanych na podstawie ręcznego przeszukiwania czterech wiodących czasopism medycyny ogólnej 1993-6 i 38 metaanaliz z drugiego wydania Cochrane Database of Systematic Reviews z 1996 roku. GŁÓWNY WYNIK POMIAR Stopień asymetrii wykresu lejka mierzony jako punkt przecięcia z regresji odchyleń standardowych normalnych w stosunku do precyzji. WYNIKI W ośmiu parach metaanalizy i dużego badania, które zostały zidentyfikowane (pięć z medycyny sercowo-naczyniowej, jedna z medycyny diabetologicznej, jedna z medycyny geriatrycznej, jedna z medycyny okołoporodowej) były cztery pary zgodne i cztery niezgodne. We wszystkich przypadkach niezgodność wynikała z metaanaliz wykazujących większe efekty. Asymetria wykresu lejkowego występowała w trzech z czterech niezgodnych par, ale w żadnej z par zgodnych. W 14 (38%) metaanalizach czasopism i 5 (13%) przeglądach Cochrane asymetria wykresu lejka wskazywała na błąd systematyczny. WNIOSKI Prosta analiza wykresów lejkowych stanowi użyteczny test na prawdopodobną obecność błędu systematycznego w metaanalizach, ale ponieważ zdolność do wykrywania błędu systematycznego będzie ograniczona, gdy metaanalizy opierają się na ograniczonej liczbie małych prób, wyniki takich analiz należy traktować z dużą ostrożnością.


title: Badanie konfiguracji metabolicznych pojedynczych komórek w złożonych mikrośrodowiskach tkankowych.

text: W ciągu ostatnich lat pojawiło się wiele dowodów ilustrujących, w jaki sposób metabolizm wspiera wiele aspektów funkcji komórek i jak przeprogramowanie metaboliczne może napędzać różnicowanie komórek i ich los. W tym miejscu przedstawiamy metodę oceny konfiguracji metabolicznej pojedynczych komórek w ich naturalnym mikrośrodowisku tkankowym poprzez wizualizację i kwantyfikację wielu aktywności enzymatycznych mierzonych w warunkach nasycenia substratu w połączeniu z późniejszą identyfikacją typu komórki. Po starannej walidacji podejścia i wykazaniu jego potencjału, oceniliśmy wewnątrzkomórkową konfigurację metaboliczną różnych populacji ludzkich komórek odpornościowych w zdrowej i nowotworowej tkance okrężnicy. Dodatkowo przeanalizowaliśmy międzykomórkowy związek metaboliczny między komórkami nowotworowymi a fibroblastami związanymi z rakiem w macierzy tkanki raka piersi. Badanie to pokazuje, że określenie konfiguracji metabolicznych w pojedynczych komórkach może być potężnym narzędziem uzupełniającym dla każdego badacza zainteresowanego badaniem sieci metabolicznych in situ.


title: Dwudziestoczterogodzinna i wcześnie rano kontrola ciśnienia tętniczego olmesartanem w porównaniu z ramiprylem u pacjentów w podeszłym wieku z nadciśnieniem tętniczym: zbiorcza analiza indywidualnych danych z dwóch randomizowanych, podwójnie zaślepionych badań w grupach równoległych.

text: CEL Ocena skuteczności przeciwnadciśnieniowej olmesartanu medoksomilu i ramiprylu w 24-godzinnym ambulatoryjnym ciśnieniu krwi (ABP) u starszych pacjentów z nadciśnieniem poprzez analizę zbiorczych danych z dwóch badań o identycznym projekcie (jedno włoskie, jedno europejskie). METODY Po 2-tygodniowym wypłukaniu placebo 1453 starszych pacjentów z nadciśnieniem (65-89 lat; siedzący gabinet DBP 90-109 mmHg i/lub siedzący gabinet SBP 140-179 mmHg) zostało losowo przydzielonych do 12-tygodniowego podwójnie ślepego leczenia olmesartan medoksomil 10 mg lub ramipryl 2,5 mg raz na dobę, zwiększane (20 mg i 40 mg olmesartanu medoksomilu; 5 i 10 mg ramiprylu) po 2 i 6 tygodniach u pacjentów bez znormalizowanego BP. Przy randomizacji i po 12 tygodniach rejestrowano 24-godzinne ABP. WYNIKI U 715 pacjentów z ważnymi zapisami wyjściowymi i końcowymi leczenia 24-godzinne zmniejszenie SBP i DBP po skorygowaniu do wartości początkowej było większe w przypadku olmesartanu medoksomilu (n = 356) niż w przypadku ramiprylu (n = 359) [różnice między leczeniem a 95% przedział ufności (CI), SBP: 2,2 (3,8; 0,6), p = 0,006; DBP: 1,3 (2,2, 0,3), P = 0,009]. Medoksomil olmesartanu wykazał większe obniżenie ciśnienia tętniczego w ciągu ostatnich 6 godzin od przerwy w dawkowaniu i wyższe wskaźniki gładkości niż ramipril. Medoksomil olmesartanu zmniejszał poranny wzrost SBP [-2,8 (-4,9, -0,8) mmHg], podczas gdy ramipril nie [+1,5 (-0,6, +3,6) mmHg; P = 0,004 między zabiegami]. U pięciuset osiemdziesięciu dwóch pacjentów z utrwalonym nadciśnieniem (nadciśnienie gabinetowe i całodobowe ambulatoryjne) stwierdzono największy efekt hipotensyjny, przy czym różnice między terapiami nadal na korzyść olmesartanu medoksomilu [SBP: 2,1 (3,9; 0,4), p = 0,019; DBP: 1,2 (2,3, 0,1), P = 0,032]. WNIOSKI Olmesartan medoksomil zapewnia skuteczniejszą i trwalszą kontrolę ciśnienia tętniczego w ciągu doby niż ramipril u starszych pacjentów z nadciśnieniem, zwłaszcza w godzinach najbardziej oddalonych od ostatniego spożycia.


title: Abi1 jest niezbędny do tworzenia i aktywacji kompleksu sygnalizacyjnego WAVE2

text: WAVE2 należy do rodziny białek, które pośredniczą w reorganizacji aktyny poprzez przekazywanie sygnałów z Rac do kompleksu Arp2/3, co skutkuje występem lamellipodia. WAVE2 wykazuje aktywność nukleacji aktyny zależną od Arp2/3 in vitro i nie wiąże się bezpośrednio z Rac. Zamiast tego tworzy wielkocząsteczkowe kompleksy, o których doniesiono, że wywierają zarówno pozytywne, jak i negatywne tryby regulacji. Jak te kompleksy są składane, lokalizowane i aktywowane in vivo, pozostaje do ustalenia. Tutaj używamy tandemowej spektrometrii masowej do identyfikacji kompleksu opartego na Abi1, zawierającego WAVE2, Nap1 (białko związane z Nck) i PIR121. Abi1 oddziałuje bezpośrednio z domeną WHD WAVE2, zwiększa aktywność polimeryzacji aktyny WAVE2 i pośredniczy w tworzeniu kompleksu WAVE2–Abi1–Nap1–PIR121. Kompleks WAVE2–Abi1–Nap1–PIR121 jest tak samo aktywny jak podkompleks WAVE2–Abi1 w stymulacji Arp2/3, a po aktywacji Rac jest ponownie lokalizowany do wiodącej krawędzi falban in vivo. Konsekwentnie, hamowanie Abi1 przez interferencję RNA (RNAi) znosi zależne od Rac wysunięcie lamellipodia. W ten sposób Abi1 koordynuje prawidłowe składanie kompleksu WAVE2 i pośredniczy w jego aktywacji na krawędzi natarcia in vivo.


title: Linia komórek dendrytycznych: ontogeneza i funkcja komórek dendrytycznych i ich podzbiorów w stanie stacjonarnym i stanie zapalnym.

text: Komórki dendrytyczne (DC) tworzą niezwykłą sieć komórkową, która kształtuje adaptacyjne odpowiedzi immunologiczne zgodnie z sygnałami obwodowymi. Po czterech dekadach badań wiemy teraz, że DC wywodzą się z linii krwiotwórczej różniącej się od innych leukocytów, ustanawiając system DC jako unikalną gałąź hematopoetyczną. Ostatnie prace wykazały również, że tkankowe DC składają się z odrębnych rozwojowo i funkcjonalnie podzbiorów, które w różny sposób regulują funkcję limfocytów T. Niniejszy przegląd omawia główne postępy w naszym rozumieniu regulacji zaangażowania, różnicowania, dywersyfikacji i funkcjonowania in situ linii DC.


title: Wyniki delecji receptora IL-15 w okołodobowych zmianach aktywności ruchowej i metabolicznej

text: Interleukina-15 (IL-15) jest cytokiną wytwarzaną w normalnym mózgu, która działa na swój specyficzny receptor IL-15Rα oraz koreceptory IL-2Rβ i IL-2Rγ w komórkach neuronalnych. Funkcje mózgowego systemu IL-15 nie są jednak jeszcze jasne. Aby przetestować hipotezę, że IL-15Rα reguluje aktywność metaboliczną i temperaturę ciała, określiliśmy ilościowo specyficzny fenotyp metaboliczny myszy pozbawionych IL-15Rα. Te normalnie wyglądające myszy były szczuplejsze i miały niższy skład tłuszczu. Podczas całego cyklu dobowego myszy z nokautem miały znacznie wyższą akrofazę w aktywności lokomotorycznej i rozpraszaniu ciepła. W fazie lekkiej nastąpiło znacznie większe spożycie pokarmu, zużycie tlenu i produkcja dwutlenku węgla. Różnica w fazie ciemnej i jasnej sugeruje, że IL-15Rα uczestniczy w regulacji rytmu okołodobowego. Wyższe zużycie tlenu w fazie lekkiej wskazuje na adaptacyjną termogenezę u myszy z nokautem. Temperatura ciała myszy pozbawionych receptora była znacznie wyższa niż w grupie kontrolnej w fazie lekkiej, co było spowodowane głównie dużą różnicą występującą między godziną 06:00 a 09:00. Oprócz badań w komorze metabolicznej i analiz rytmu okołodobowego, qPCR homogenatów podwzgórza wykazała wyższą ekspresję mRNA oreksyny i kanałów kationowych waniloidowych 4 potencjału receptorów przejściowych. Zgodnie z bezpośrednią rolą IL-15Rα w podwzgórzu, leczenie IL-15 myszy typu dzikiego indukowało ekspresję c-Fos w obszarze przedwzrokowym. Wnioskujemy, że aktywacja neuronów podwzgórza przez IL-15 u myszy przyczynia się do termoregulacji i modyfikuje fenotyp metaboliczny.


title: Dopochwowy progesteron, szew lub pessar szyjny do zapobiegania przedwczesnym porodom u bezobjawowych ciężarnych pojedynczych kobiet z wywiadem przedwczesnego porodu i ultrasonograficzną krótką szyjką macicy.

text: CEL: Porównanie wyników ciąży w kohortach kobiet z ciążą pojedynczą i historią porodu przedwczesnego oraz ultrasonograficznej krótkiej szyjki macicy, leczonej różnymi protokołami leczenia, tj. założeniem szyjki macicy, progesteronem dopochwowym lub pessarem szyjnym. METODY Było to porównanie trzech protokołów postępowania u kobiet z ciążą pojedynczą i wysokim ryzykiem porodu przedwczesnego z powodu wcześniejszego spontanicznego porodu przedwczesnego przed 34. tygodniem oraz skróconej długości szyjki macicy wykrytej przez ultrasonografię przezpochwową. W badaniu wzięło udział 142 kobiet, które początkowo leczono za pomocą cerclage (USA), 59 z progesteronem dopochwowym (Wielka Brytania) i 42 z pessarem szyjnym (Hiszpania). Wyniki okołoporodowe porównano między trzema kohortami. WYNIKI Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic w zakresie strat okołoporodowych, zachorowalności noworodków i porodów przedwczesnych między trzema grupami, z wyjątkiem wyższego odsetka porodów przedwczesnych przed 34. tygodniem ciąży po leczeniu progesteronem dopochwowym w porównaniu z leczeniem pessarem szyjnym (32% vs. 12%; ryzyko względne (RR) = 2,70; 95% CI, 1,10-6,67). Gdy porównywano tylko podgrupy kobiet o długości szyjki macicy < 25 mm, niezależnie od wieku ciążowego, różnica między tymi dwiema kohortami nie była istotna statystycznie (RR = 2,21; 95% CI, 0,83-5,89). WNIOSEK Okrężnica, pochwowy progesteron i pessar wydają się mieć podobną skuteczność jak strategie postępowania u kobiet z ciążą pojedynczą, przebytym samoistnym porodem przedwczesnym i krótką szyjką macicy. Potrzebne są bezpośrednie randomizowane porównania tych strategii lub ich kombinacji, aby określić optymalne postępowanie.


title: Podrodzina oksytocynaz aminopeptydaz M1.

text: Łożyskowa aminopeptydaza leucynowa (P-LAP), aminopeptydaza leucynowa pochodząca z adipocytów (A-LAP) i aminopeptydaza pochodząca z leukocytów (L-RAP) należą do jednej odrębnej grupy z rodziny amimopeptydaz M1, którą nazywamy „podrodziną oksytocynaz”. . Mają wspólne motywy wiązania Zn HEXXH(X)18E i GAMEN niezbędne dla aktywności enzymatycznej. Charakterystyczną cechą członków podrodziny jest lokalizacja wewnątrzkomórkowa. Podczas gdy P-LAP przemieszcza się z pęcherzyków wewnątrzkomórkowych do błony komórkowej w sposób zależny od bodźca, zarówno A-LAP, jak i L-RAP są zatrzymywane w retikulum endoplazmatycznym. Zawierają sekwencje niezbędne do specyficznej lokalizacji w komórce. Staje się oczywiste, że członkowie podrodziny odgrywają ważną rolę w utrzymaniu homeostazy, w tym w utrzymaniu prawidłowej ciąży, zachowaniu pamięci, regulacji ciśnienia krwi i prezentacji antygenu. W niniejszym przeglądzie podsumowano obecną sytuację tej nowo zidentyfikowanej podrodziny.


title: Myc hamuje prymitywne różnicowanie endodermy w pluripotencjalnych komórkach macierzystych.

text: Wytwarzanie indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) zapewnia nową metodę ułatwiającą badania mechanizmów kontrolujących pluripotencję i samoodnowę komórek macierzystych. Wcześniej wykazano, że Myc ma kluczowe znaczenie dla utrzymania mysich embrionalnych komórek macierzystych (mESC), jednocześnie wzmacniając ukierunkowane przeprogramowanie fibroblastów poprzez powodowanie rozległych zmian w ekspresji genów. Pomimo kilku badań identyfikujących geny docelowe in vivo, dokładny mechanizm, za pomocą którego Myc reguluje pluripotencję, pozostaje nieznany. W tym miejscu donosimy, że współdelecja c- i N-MYC w iPSC i ESC powoduje ich spontaniczne różnicowanie do pierwotnej endodermy. Pokazujemy, że Myc utrzymuje pluripotencję poprzez represję pierwotnego regulatora głównego endodermy GATA6, jednocześnie przyczyniając się do kontroli cyklu komórkowego poprzez regulację klastra miRNA mir-17-92. Nasze odkrycia wskazują na niezbędne zapotrzebowanie na c- lub N-myc w pluripotencji poza kontrolą proliferacyjną i metaboliczną.


title: [Witamina D i szerokość geograficzna jako czynniki środowiskowe w stwardnieniu rozsianym].

text: Stwardnienie rozsiane (MS) pokazuje wielokrotny wzrost częstości występowania wraz ze wzrostem szerokości geograficznej, zarówno na północ, jak i południe od równika. Jednym z potencjalnych czynników związanych z różnicą częstości występowania jest witamina D, ponieważ siła otaczającego światła ultrafioletowego, niezbędnego do produkcji witaminy D, zmniejsza się wraz ze wzrostem szerokości geograficznej. Wiadomo, że witamina D ma funkcje immunomodulujące i hamuje model zwierzęcy SM. Uważa się również, że geny związane z witaminą D są krytycznymi genami podatnymi na SM. Potrzebne jest podejście uwzględniające aspekty środowiskowe i genetyczne, aby zbadać związek między witaminą D a SM.


title: Cytokiny typu 2: mechanizmy i strategie terapeutyczne

text: Odpowiedzi immunologiczne typu 2 są definiowane przez cytokiny interleukinę-4 (IL-4), IL-5, IL-9 i IL-13, które mogą albo chronić gospodarza, albo wykazywać aktywność patogenną. Odporność typu 2 promuje odporność przeciw robakom, hamuje chorobę autoimmunologiczną typu 1, neutralizuje toksyny, utrzymuje homeostazę metaboliczną i reguluje ścieżki naprawy ran i regeneracji tkanek po infekcji lub urazie. Niemniej jednak, gdy odpowiedzi typu 2 są rozregulowane, mogą stać się ważnymi czynnikami napędzającymi chorobę. Odporność typu 2 indukuje złożoną odpowiedź zapalną charakteryzującą się eozynofilami, komórkami tucznymi, bazofilami, wrodzonymi komórkami limfoidalnymi typu 2, makrofagami uwarunkowanymi IL-4 i/lub IL-13 oraz komórkami pomocniczymi T 2 (TH2), które są kluczowe dla patogeneza wielu zaburzeń alergicznych i zwłóknieniowych. Ponieważ przewlekłe odpowiedzi immunologiczne typu 2 promują chorobę, uważa się, że mechanizmy regulujące ich utrzymanie działają jako kluczowe modyfikatory choroby. W tym przeglądzie omówiono wiele endogennych negatywnych mechanizmów regulacyjnych, które antagonizują odporność typu 2, i podkreślono, w jaki sposób opracowywane są terapie ukierunkowane na niektóre z tych szlaków w celu leczenia chorób, w których pośredniczy typ 2.


title: Wszczepione mikronaczynia przechodzą przez odrębne fenotypy neowaskularyzacji.

text: Wcześniej wykazaliśmy, że wszczepione mikronaczynia tworzą nowy mikrokrążenie przy minimalnej inwestycji w naczynia pochodzące od gospodarza. Naszym celem było zdefiniowanie fenotypów naczyniowych występujących podczas neowaskularyzacji w tych implantach oraz identyfikacja zdarzeń po angiogenezie. Ocena morfologiczna, funkcjonalna i transkrypcyjna zidentyfikowała trzy różne fenotypy naczyniowe w implantach: angiogeneza kiełkowania, przebudowa neowaskularna i dojrzewanie sieci. Najpierw pojawił się kiełkujący fenotyp angiogenny, charakteryzujący się wysoką proliferacją i niskim pokryciem komórek ściennych. Następnie nastąpił fenotyp przebudowy neowaskularnej charakteryzujący się perfundowaną, słabo zorganizowaną siecią neowaskularną, zmniejszoną proliferacją i ponownie powiązanymi komórkami ściennymi. Ostatni fenotyp obejmował sieć naczyniową zorganizowaną w stereotypową strukturę drzewa zawierającą naczynia z prawidłowymi asocjacjami komórek okołonaczyniowych. Ponadto proliferacja była niska i ograniczała się do ścian większych mikronaczyń. Przejście od angiogenezy do przebudowy neowaskularnej zbiegło się z pojawieniem się przepływu krwi w neounaczynieniu implantu. Analiza specyficznej dla naczyń i globalnej ekspresji genów wskazuje, że pośredni fenotyp przebudowy neowaskularnej jest transkrypcyjnie odmienny od dwóch pozostałych fenotypów. Dlatego ten fenotyp naczyniowy prawdopodobnie nie jest po prostu fenotypem przejściowym, ale odrębnym fenotypem naczyniowym obejmującym unikalne procesy komórkowe i naczyniowe. Co więcej, ta faza przebudowy neowaskularyzacji może być normalnym aspektem ogólnego procesu neowaskularyzacji. Biorąc pod uwagę, że ten fenotyp jest prawdopodobnie dysfunkcyjny, wiele mikronaczyń obecnych w uszkodzonych lub chorych tkankach może nie oznaczać braku odpowiedniego progresji przez normalnie występujący fenotyp neowaskularyzacji.


title: Charakterystyka wysoce zmiennego euteryńskiego genu mikroRNA.

text: Mysie mikroRNA (miRNA) miR-290-miR295 są kodowane przez klaster częściowo homologicznych spinek do włosów pre-miRNA i prawdopodobnie będą funkcjonalnie ważne w embrionalnych komórkach macierzystych (ES) i zarodkach przedimplantacyjnych. Przedstawiamy dowody na to, że splicing, capped i poliadenylowany pierwotny transkrypt obejmuje cały ten wczesny embrionalny klaster mikroRNA (EEmiRC). Częściowe przetwarzanie Drosha daje dodatkowe duże pośrednie jądrowe RNA. Konserwowany element promotora zawierający blok TATA kieruje transkrypcją EEmiRC. Analiza sekwencji pokazuje, że jednostka transkrypcyjna EEmiRC jest niezwykle zmienna i może być zidentyfikowana bioinformatycznie tylko u ssaków łożyskowych (eutherian). Zgodnie z funkcją specyficzną dla eutherian, EEmiRC ulega ekspresji w trofoblastycznych komórkach macierzystych (TS). Analizując zależności ewolucyjne i funkcjonalne, oprócz dojrzałych sekwencji miRNA należy wziąć pod uwagę organizację całych loci miRNA. Zastosowanie tej koncepcji sugeruje, że EEmiRC jest niedawno nabytym, szybko ewoluującym genem ważnym dla rozwoju eutherian.


title: Funkcja pęcherzykowych komórek pomocniczych T jest regulowana siłą wiązania receptora antygenu komórek T

text: Sposób, w jaki pęcherzykowe komórki pomocnicze T (komórki TFH) różnicują się w celu regulacji odporności komórek B, ma kluczowe znaczenie dla skutecznego szczepienia białkowego. W tym miejscu definiujemy trzy podzbiory limfocytów T pomocniczych efektorowych, z ekspresją czynnika transkrypcyjnego T-bet, charakteryzujące się rozróżnialną funkcją, właściwościami migracyjnymi i programowaniem rozwojowym in vivo. Ekspresja represora transkrypcji Blimp-1 odróżniła 'limfoidalne' pomocnicze komórki T strefy T (CD62LhiCCR7hi) od 'emigrujących' pomocniczych limfocytów T CXCR5lo i 'rezydentnych' komórek TFH CXCR5hi eksprymujących represor transkrypcji Bcl-6 (CD62LloCCR71o). Następnie wykazujemy poprzez adoptywny transfer i nienaruszone odpowiedzi poliklonalne, które pomagają limfocytom T z najwyższym swoistym wiązaniem kompleksu peptyd-główny układ zgodności tkankowej klasy II i najbardziej ograniczoną różnorodnością połączeń receptora antygenu komórek T "preferencyjnie" rozwiniętą do przedziału efektorowego TFH swoistego dla antygenu. Nasze badania wykazują centralną funkcję różnic w sile wiązania receptora antygenowego komórek T w mechanizmach specyficznych dla antygenu, które "programują" wyspecjalizowaną funkcję efektorową TFH in vivo.


title: Zakłócenie genu czynnika martwicy nowotworu alfa zmniejsza rozwój miażdżycy u myszy z niedoborem ApoE.

text: Cytokiny zapalne, w tym czynnik martwicy nowotworu alfa (TNF-alfa), są związane z miażdżycą. Jednak dokładna rola TNF-alfa w miażdżycy jest wciąż niejasna. Aby zbadać wpływ TNF-alfa na miażdżycę, wyhodowaliśmy myszy z niedoborem związku w apolipoproteinie E (apoE) i TNF-alfa (apoE-/-/TNF-alfa-/-) i porównaliśmy je z myszami apoE-/-. Chociaż poziomy całkowitego cholesterolu w surowicy były znacznie podwyższone zarówno u myszy apoE-/-/TNF-alfa-/-, jak i apoE-/- w porównaniu z myszami typu dzikiego, nie zaobserwowano różnic między apoE-/-/TNF-alfa-/- i myszy apoE-/-. Obszar blaszki miażdżycowej w powierzchni światła aorty myszy apoE-/-/TNF-alfa-/- (n=8, 3,1+/-0,4%) był znacznie mniejszy niż u myszy apoE-/- (n=7, 4,7 +/- 0,4%, p<0,001, pomimo braku różnicy w poziomach cholesterolu w surowicy. Rozmiar zmian miażdżycowych w zatoce aorty myszy apoE-/-/TNF-alfa-/- (n=10, 5,1 +/- 0,3 x 10 (5) mikrom(2)) był również znacznie mniejszy niż u myszy apoE- /- myszy (n=11, 7,0+/-0,3 x 10(5)mikrom(2), p<0,0001). Analiza RT-PCR wykazała, że poziomy ekspresji cząsteczki adhezji międzykomórkowej-1 (ICAM-1), cząsteczki adhezji komórek naczyniowych-1 (VCAM-1) i białka chemoatraktantu monocytów-1 (MCP-1) były znacząco wyższe w apoE-/ - niż myszy apoE-/-/TNF-alfa-/-. Makrofagi z myszy apoE(-/-) wykazywały wyższy poziom wychwytu utlenionego LDL i zwiększony poziom ekspresji receptora zmiatającego klasy A (SRA) w porównaniu z tymi z myszy apoE-/-/TNF-alfa-/-. Wyniki te wskazują, że TNF-alfa odgrywa rolę miażdżycogenną poprzez regulację w górę ekspresji ICAM-1, VCAM-1 i MCP-1 w ścianie naczyniowej oraz indukcję ekspresji SRA i wychwytu utlenionego LDL w makrofagach.


title: Zróżnicowana ekspresja bcl-2 i podatność na śmierć komórek za pośrednictwem anty-Fas w limfocytach, monocytach i neutrofilach krwi obwodowej.

text: Niedawno zidentyfikowany antygen Fas (Ag) jest cząsteczką na powierzchni komórki, która może pośredniczyć w apoptozie. Wykazano, że cytoplazmatyczny produkt protoonkogenu bcl-2 przedłuża przeżycie komórki poprzez hamowanie apoptozy. Aby wyjaśnić fizjologiczne znaczenie ekspresji obu cząsteczek, zbadaliśmy ekspresję Fas Ag i bcl-2 na populacjach leukocytów krwi i oceniliśmy ich wrażliwość na działanie cytolityczne przeciwciała anty-Fas. Chociaż Fas Ag był wyrażany na frakcji limfocytów, zarówno neutrofile jak i monocyty wyrażały Fas Ag konstytutywnie. W przeciwieństwie do tego, pomiędzy tymi leukocytami była wyraźna różnica pod względem ekspresji bcl-2. Limfocyty intensywnie eksprymowały bcl-2, ale monocyty wykazywały słabszą ekspresję bcl-2, a neutrofile były zasadniczo nieobecne w ekspresji bcl-2. Pozornie odzwierciedlając ten brak ekspresji bcl-2, neutrofile łatwiej ulegały apoptotycznej śmierci komórek in vitro w porównaniu z monocytami i limfocytami. Wykazaliśmy, że przeciwciało anty-Fas afektywnie przyspieszyło apoptotyczną śmierć komórek w neutrofilach. Jednak efekt indukujący apoptozę przeciwciała anty-Fas był minimalny na monocytach, a limfocyty były oporne na to przeciwciało. Wyniki te sugerują, że śmierć komórek, w której pośredniczy anty-Fas, można częściowo określić na podstawie stanu ekspresji bcl-2 w komórkach limfoidalnych i krwiotwórczych Fas+.


title: Foxp2 i Foxp1 wspólnie regulują rozwój płuc i przełyku.

text: Drogi oddechowe płuc rozwijają się poprzez powtarzający się proces morfogenezy rozgałęzień, który prowadzi do skomplikowanej i rozległej powierzchni wymaganej do oddychania poporodowego. Czynniki transkrypcyjne widełek Foxp2 i Foxp1 ulegają ekspresji w wielu tkankach pochodzących z przedniego odcinka jelita, w tym w płucach i jelicie. W tym raporcie pokazujemy, że utrata Foxp2 u myszy prowadzi do wadliwej pourodzeniowej pęcherzyków płucnych, przyczyniając się do poporodowej śmiertelności. Stosując testy in vitro i in vivo, pokazujemy, że T1alfa, ograniczony do komórek gen nabłonka pęcherzyków płucnych typu 1, kluczowy dla rozwoju i funkcji płuc, jest bezpośrednim celem Foxp2 i Foxp1. Co godne uwagi, utrata pojedynczego allelu Foxp1 w połączeniu z całkowitą utratą Foxp2 powoduje zwiększenie nasilenia defektów morfologicznych w zmutowanych płucach i prowadzi do okołoporodowej utraty wszystkich myszy Foxp2(-/-);Foxp1(+/-). Ekspresja N-myc i Hop, kluczowych regulatorów rozwoju płuc, jest zagrożona w mutantach Foxp2(-/-);Foxp1(+/-). Oprócz defektów w rozwoju płuc, rozwój mięśni przełyku jest zakłócony w zarodkach Foxp2(-/-);Foxp1(+/-), tkance, w której Foxp2 i Foxp1 ulegają koekspresji. Dane te identyfikują Foxp2 i Foxp1 jako kluczowe regulatory rozwoju płuc i przełyku, podkreślając konieczność tych czynników transkrypcyjnych w rozwoju tkanek pochodzących z przedniego odcinka przedniego jelita i wykazując funkcjonalną współpracę między członkami rodziny Foxp1/2/4 w tkankach, w których są one obecne. współwyrażone.


title: Struktura krystaliczna eukariotycznej podjednostki rybosomalnej 60S w kompleksie z czynnikiem inicjacji 6.

text: Synteza białek we wszystkich organizmach jest katalizowana przez rybosomy. W porównaniu do swoich prokariotycznych odpowiedników, rybosomy eukariotyczne są znacznie większe i podlegają bardziej złożonej regulacji. Duża podjednostka rybosomalna (60S) katalizuje tworzenie wiązania peptydowego i zawiera powstający tunel wyjściowy polipeptydu. Przedstawiamy strukturę podjednostki rybosomalnej 60S z Tetrahymena thermophila w kompleksie z eukariotycznym czynnikiem inicjacji 6 (eIF6), kokrystalizowanej z antybiotykiem cykloheksymidem (eukariotycznym specyficznym inhibitorem syntezy białek), w rozdzielczości 3,5 angstremów. Struktura ilustruje złożoną architekturę funkcjonalną eukariotycznej podjednostki 60S, która obejmuje skomplikowaną sieć interakcji między specyficznymi dla eukariotów cechami białka rybosomalnego a segmentami ekspansji RNA. Ujawnia rolę eukariotycznych rybosomalnych elementów białkowych w stabilizacji miejsca aktywnego oraz zakres eukariotycznych specyficznych różnic w innych funkcjonalnych regionach podjednostki. Ponadto wyjaśnia molekularne podstawy interakcji z eIF6 i zapewnia ramy strukturalne dla dalszych badań chorób związanych z rybosomami oraz roli podjednostki 60S w inicjacji syntezy białek.


title: Sygnalizacja Hedgehog reguluje proliferację komórek inicjujących nowotwór mózgu i zapowiada krótsze przeżycie pacjentów z glejakami zarodkowymi z ekspresją PTEN.

text: Identyfikacja komórek podobnych do guza mózgu (BTSC) implikowała rolę biologicznych mechanizmów samoodnowy w inicjacji i propagacji klinicznego guza mózgu. Mechanizmy molekularne leżące u podstaw zdolności BTSC do tworzenia guzów pozostają jednak nieznane. Tutaj wygenerowaliśmy sygnatury molekularne glejaka wielopostaciowego (GBM) przy użyciu profili ekspresji genów BTSC i zidentyfikowaliśmy zarówno BTSC zależne od sygnalizacji Sonic Hedgehog (SHH), jak i odpowiadające im próbki chirurgiczne glejaka. Proliferacja BTSC może zostać zniesiona w sposób zależny od szlaku in vitro oraz w modelu guza wewnątrzczaszkowego u myszy bez grasicy. Wzrost guza mózgu zarówno zależny jak i niezależny od SHH wymagał 3-kinazy fosfoinozytydowej, będącej ssaczym celem sygnalizacji rapamycyny. W ludzkich GBM poziomy ekspresji SHH i PTCH1 były znacząco wyższe w guzach z ekspresją PTEN niż w guzach z niedoborem PTEN. Ponadto pokazujemy, że nadaktywna sygnalizacja SHH-GLI w ludzkim GBM z koekspresją PTEN jest związana ze skróconym czasem przeżycia. Zatem wyraźna zależność sygnalizacji proliferacji może stanowić podstawę propagacji glejaka przez BTSC. Modelowanie tych mechanizmów proliferacji BTSC może dostarczyć uzasadnienia dla zindywidualizowanego leczenia glejaka.


title: Stres i odporność gospodarza wzmacniają niejednorodność fenotypową Mycobacterium tuberculosis i indukują nierosnące formy metabolicznie aktywne.

text: Bakterie niereplikujące i nieaktywne metabolicznie są zaangażowane w utajone zakażenia gruźlicą i nawroty po „sterylizującej” chemioterapii. Jednak dowody łączące uśpienie i utrzymywanie się bakterii in vivo są w dużej mierze niejednoznaczne. Tutaj mierzymy dynamikę pojedynczej komórki replikacji Mycobacterium tuberculosis i aktywność rybosomów za pomocą ilościowej mikroskopii poklatkowej i reportera ekspresji genu rybosomalnego RNA. Dynamika pojedynczych komórek wykazuje niejednorodność w standardowych warunkach wzrostu, która jest wzmacniana przez warunki stresowe, takie jak ograniczenie składników odżywczych, faza stacjonarna, replikacja wewnątrzkomórkowa i wzrost w płucach myszy. Dodatkowo, płuca przewlekle zakażonych myszy zawierają subpopulację nie rosnących, ale metabolicznie aktywnych bakterii, których nie ma u myszy pozbawionych interferonu-γ, cytokiny niezbędnej dla odporności na gruźlicę. Te ukryte formy bakterii są widoczne u myszy leczonych izoniazydem przeciwgruźliczym, co sugeruje ich rolę w nawrotach po chemioterapii. W związku z tym wzmocnienie heterogeniczności fenotypu bakterii w odpowiedzi na odporność gospodarza i presję lekową może przyczyniać się do utrzymywania się gruźlicy.


title: Analiza proteomiczna ujawnia efekt Warburga i anomalny metabolizm glutaminy w komórkach raka trzustki.

text: W niniejszej pracy scharakteryzowaliśmy proteomy linii komórkowej gruczolakoraka przewodowego trzustki (PDAC) PANC-1 i prawidłowych komórek przewodu trzustkowego metodą spektrometrii mas przy użyciu LTQ-Orbitrap i zidentyfikowaliśmy ponad 1700 białek z każdej próbki. W oparciu o podejście do oznaczania ilościowego bez znaczników widm, zidentyfikowaliśmy dużą liczbę enzymów metabolicznych i białek o zróżnicowanej ekspresji zaangażowanych w cytoszkielet, adhezję komórek, transport, transkrypcję, translację i proliferację komórek. Dane wykazały, że szlaki metaboliczne uległy zmianie w PANC-1, zgodnie z efektem Warburga. Ponadto analiza porównawcza MS ujawniła anomalny metabolizm glutaminy, co sugeruje, że glutamina była w dużej mierze zużywana jako donor azotu w biosyntezie nukleotydów i aminokwasów w PANC-1. Nasza analiza dostarcza potencjalnie kompleksowego obrazu metabolizmu w PANC-1, który może stanowić podstawę nowej diagnostyki i leczenia PDAC.


title: Częstość prób odchudzania i strategie kontrolowania wagi.

text: KONTEKST Nadwaga i otyłość rosną w Stanach Zjednoczonych. Zmiany w diecie i aktywności fizycznej są ważne dla kontroli wagi. CELE Zbadanie rozpowszechnienia prób utraty lub utrzymania wagi oraz opisanie strategii kontroli wagi wśród dorosłych w USA. PROJEKT Behavioral Risk Factor Surveillance System, losowo cyfrowa ankieta telefoniczna przeprowadzona w 1996 roku przez stanowe departamenty zdrowia. Ustawienie 49 stanów (i Dystryktu Kolumbii), które wzięły udział w ankiecie. UCZESTNICY Dorośli w wieku 18 lat i więcej (N = 107 804). GŁÓWNE MIARY REZULTATU Podane aktualne wagi i wagi docelowe, częstość prób utraty wagi lub utrzymania wagi oraz strategie stosowane do kontrolowania wagi (spożywanie mniejszej ilości kalorii, spożywanie mniejszej ilości tłuszczu lub aktywność fizyczna) według podgrup populacji. WYNIKI Częstość prób utraty i utrzymania wagi wyniosła odpowiednio 28,8% i 35,1% wśród mężczyzn oraz 43,6% i 34,4% wśród kobiet. Wśród osób próbujących schudnąć, powszechną strategią było spożywanie mniejszej ilości tłuszczu, ale nie mniej kalorii (34,9% mężczyzn i 40,0% kobiet); tylko 21,5% mężczyzn i 19,4% kobiet przyznało, że stosowało zalecaną kombinację spożywania mniejszej ilości kalorii i angażowania się w co najmniej 150 minut aktywności fizycznej w czasie wolnym tygodniowo. Wśród mężczyzn próbujących schudnąć mediana wagi wyniosła 90,4 kg, a docelowa waga 81,4 kg. Wśród kobiet mediana masy ciała wyniosła 70,3 kg, a docelowa 59,0 kg. WNIOSKI Utrata masy ciała i utrzymanie masy ciała są powszechnymi problemami mężczyzn i kobiet w USA. Większość osób próbujących schudnąć nie stosuje zalecanej kombinacji zmniejszenia spożycia kalorii i aktywności fizycznej w czasie wolnym co najmniej 150 minut tygodniowo.


title: Przeciwciała swoiste dla jądrowego antygenu wirusa Epsteina-Barra-1 reagują krzyżowo z ludzką heterogenną jądrową rybonukleoproteiną L.

text: Wirus Epsteina-Barra (EBV) jest związany ze stwardnieniem rozsianym (MS), a przeciwciała przeciwko jądrowemu antygenowi EBV-1 (EBNA-1) są stale zwiększane u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Hipoteza tego badania jest taka, że przeciwciała anty-EBNA-1 reagują krzyżowo z własnym antygenem u pacjentów z SM. Powinowaliśmy oczyszczone przeciwciała anty-EBNA-1 z ludzkiego osocza, użyliśmy anty-EBNA-1 do immunoprecypitacji antygenów z ludzkiego mózgu i zidentyfikowaliśmy związane antygeny za pomocą spektrometrii mas. Anty-EBNA-1 konsekwentnie wiąże heterogenną jądrową rybonukleoproteinę L (HNRNPL). Ekspresowaliśmy zarówno długą, jak i krótką izoformę tego białka i zweryfikowaliśmy za pomocą Western blot i ELISA, że długa izoforma reaguje krzyżowo z EBNA-1. Immunohistochemia wykazała, że anty-EBNA-1 wiąże się z antygenem w jądrze hodowanych komórek ośrodkowego układu nerwowego szczura. Test ELISA wykazał obecność przeciwciał przeciwko HNRNPL w osoczu zarówno zdrowych osób kontrolnych, jak i pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, ale u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym poziom anty-HNRNPL nie był podwyższony. Wnioskujemy, że HNRNPL jest autoantygenem, który reaguje krzyżowo z EBNA-1. Znaczenie tego autoantygenu dla SM i innych chorób autoimmunologicznych pozostaje do zbadania.


title: Rola remodelerów chromatyny w naprawie pęknięć dwuniciowych DNA.

text: Teraz, gdy dobrze rozumiemy mechanizmy naprawy pęknięć podwójnej nici DNA (DSB) i sygnalizacji uszkodzeń wywołanych przez DSB, uwaga skupia się na zmianach w środowisku chromatyny potrzebnych do skutecznej naprawy DSB. Mutacje w kompleksach remodelujących chromatynę zostały zidentyfikowane w nowotworach, co sprawia, że ważna jest ocena ich wpływu na stabilność genomu. Nasze obecne zrozumienie ścieżek naprawy DSB sugeruje, że każdy z nich ma inne wymagania dotyczące przebudowy chromatyny. Ponadto ograniczenie zakresu modyfikacji chromatyny może być istotnym czynnikiem regulującym decyzję o wykorzystaniu szlaku. W tym przeglądzie oceniamy różne szlaki naprawy DSB pod kątem ich potencjalnej potrzeby przebudowy chromatyny i dokonujemy przeglądu roli remodelerów chromatyny napędzanych przez ATP w tych szlakach.


title: Wirus Epsteina-Barra i mapy interakcji wirusa z ludzkimi białkami.

text: Kompleksowe mapowanie interakcji między białkami wirusa Epsteina-Barra (EBV) oraz interakcji białek EBV z białkami ludzkimi powinno dostarczyć konkretnych hipotez i szerokiego spojrzenia na strategie replikacji i trwałości wirusa EBV. Interakcje białek EBV ze sobą iz białkami ludzkimi oceniano przy użyciu rygorystycznego, wysokowydajnego drożdżowego systemu dwuhybrydowego. Ogólnie zidentyfikowano 43 interakcje między białkami EBV i 173 interakcje między EBV a białkami ludzkimi. Interakcja EBV-EBV i EBV-białko ludzkie lub mapy „interaktomowe” dostarczyły ram dla hipotez dotyczących funkcji białek. Na przykład, LF2, białko EBV o nieznanej funkcji oddziaływało z bezpośrednim wczesnym transaktywatorem R EBV (Rta) i okazało się, że hamuje transaktywację Rta. Patrząc z szerszej perspektywy, geny EBV można podzielić na dwie klasy ewolucyjne, geny „podstawowe”, które są zachowane we wszystkich wirusach opryszczki i geny specyficzne dla podrodziny lub „niepodstawowe”. Nasza mapa interaktomów EBV-EBV jest wzbogacona o interakcje między białkami z tej samej klasy ewolucyjnej. Co więcej, ludzkie białka kierowane przez białka EBV zostały wzbogacone o wysoce połączone lub „hub” białka oraz białka o stosunkowo krótkich ścieżkach do wszystkich innych białek w ludzkiej sieci interakcji. Celowanie w koncentratory może być skutecznym mechanizmem reorganizacji procesów komórkowych przez EBV.


title: Związek między refundacją badań przesiewowych Medicare a etapem diagnozy u starszych pacjentów z rakiem okrężnicy.

text: KONTEKST Polityka refundacji Medicare została zmieniona w 1998 r., aby zapewnić pokrycie kolonoskopii przesiewowych dla pacjentów ze zwiększonym ryzykiem raka okrężnicy, a następnie rozszerzona w 2001 r., obejmująca przesiewowe kolonoskopie dla wszystkich osób. CEL Ustalenie, czy zmiany polityki refundacyjnej Medicare były związane ze wzrostem liczby przypadków stosowania kolonoskopii lub wczesnego diagnozowania raka okrężnicy. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Pacjenci w połączonej bazie danych dotyczącej nadzoru, epidemiologii i wyników końcowych Medicare, którzy mieli co najmniej 67 lat i mieli pierwotną diagnozę raka okrężnicy w latach 1992-2002, a także grupa beneficjentów Medicare, którzy mieszkali w obszarach nadzoru, epidemiologii i wyników końcowych, ale u których nie zdiagnozowano raka. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Trendy w stosowaniu kolonoskopii i sigmoidoskopii wśród beneficjentów Medicare bez raka oceniono za pomocą wieloczynnikowej regresji Poissona. Wśród chorych na nowotwór zaawansowanie zostało sklasyfikowane jako wczesne (stadium I) w porównaniu do wszystkich pozostałych (stadium II-IV). Czas został sklasyfikowany jako okres 1 (bez badań przesiewowych, 1992-1997), okres 2 (zasięg ograniczony, styczeń 1998-czerwiec 2001) i okres 3 (zasięg powszechny, lipiec 2001-grudzień 2002). Do oceny trendów czasowych na etapie diagnozy zastosowano wielowymiarową regresję logistyczną (wynik = wczesny etap); uwzględniono termin interakcji między miejscem guza a czasem. WYNIKI Stosowanie kolonoskopii wzrosło ze średniego wskaźnika 285/100 000 na kwartał w okresie 1 do 889 i 1919/100 000 na kwartał odpowiednio w okresach 2 (P<0,001) i 3 (P vs 2<0,001). W okresie badania u 44 924 kwalifikujących się pacjentów zdiagnozowano raka jelita grubego. Odsetek pacjentów zdiagnozowanych na wczesnym etapie wzrósł z 22,5% w okresie 1 do 25,5% w okresie 2 i 26,3% w okresie 3 (P<0,001 dla każdego porównania parami). Zmiany w zakresie ubezpieczenia Medicare były silnie związane z wczesnym stadium w momencie rozpoznania u pacjentów ze zmianami w proksymalnej części okrężnicy (skorygowany okres ryzyka względnego 2 vs 1, 1,19; 95% przedział ufności, 1,13-1,26; skorygowany okres ryzyka względnego 3 vs 2, 1,10; 95 % przedział ufności, 1,02-1,17, ale słabo powiązany, jeśli w ogóle, dla pacjentów z dystalnymi zmianami w okrężnicy (skorygowany okres ryzyka względnego 2 vs 1, 1,07; 95% przedział ufności, 1,01-1,13; skorygowany okres ryzyka względnego 3 vs 2, 0,97; 95% przedział ufności, 0,90-1,05). WNIOSKI Rozszerzenie refundacji Medicare na badania przesiewowe w kierunku raka okrężnicy wiązało się z częstszym stosowaniem kolonoskopii przez beneficjentów Medicare, a dla tych, u których zdiagnozowano raka okrężnicy, zwiększonym prawdopodobieństwem zdiagnozowania we wczesnym stadium. Selektywny wpływ zmiany pokrycia na zmiany w proksymalnej części okrężnicy sugeruje, że kluczową rolę mogło odgrywać zwiększone stosowanie badań przesiewowych całej okrężnicy, takich jak kolonoskopia.


title: Bezpośrednia wizualizacja cyklu komórek endomitotycznych w żywych megakariocytach: wzory różnicowe w komórkach o niskiej i wysokiej ploidalności.

text: Endomitoza w megakariocytach (MK) obejmuje wielokrotną replikację DNA przy braku cytokinezy i jest kluczową częścią rozwoju MK. Jednak dynamika chromosomów nigdy nie została zaobserwowana u żywych MK. Opracowaliśmy nowy model myszy transgenicznej, w którym ekspresja ludzkiego histonu H2B połączonego w ramce z zielonym białkiem fluorescencyjnym jest skierowana na MK. Analiza mikroskopii poklatkowej ex vivo wykazała, że kondensacja chromosomów występuje we wczesnej mitozie we wszystkich MK. W MK o wysokiej ploidalności (> lub=8N), późna anafaza była zaznaczona przez wyrównanie pierścieniowe chromosomów z wieloma terytoriami utworzonymi między nimi. W przeciwieństwie do tego, w przypadku MKs o niskiej ploidalności mitotyczne chromosomy segregowały, tworząc dwie grupy oddzielone pustą przestrzenią przed ponownym połączeniem w jeden klaster. Jest to pierwsze badanie, w którym udokumentowano wzorce segregacji chromosomów podczas endomitozy ex vivo i wskazano ich potencjalną regulację różnicową w komórkach o niskiej i wysokiej ploidalności.


title: Nieprawidłowa ekspresja i zmieniona lokalizacja komórkowa białek desmosomalnych i hemidesmosomalnych są związane z agresywnymi kliniczno-patologicznymi cechami raka płaskonabłonkowego jamy ustnej

text: Zakłócenie adhezji komórek odgrywa kluczową rolę w odróżnicowaniu, inwazji i przerzutach różnych nowotworów. Desmosom i hemidesmosom są węzłami kotwiczącymi, które kontrolują odpowiednio adhezję komórka-komórka i komórka-macierz. Aby wyjaśnić ich wkład w pośredniczenie w biologicznych właściwościach raka jamy ustnej, zbadaliśmy immunohistochemicznie ekspresję desmogleiny 1 (DSG1), DSG2, DSG3, desmokoliny 2 (DSC2), integryny beta 4 (ITGB4), łańcucha gamma lamininy 2 (LAMC2), i kolagen typu 17 alfa 1 (COL17A1) w 51 przypadkach raka płaskonabłonkowego jamy ustnej. Na prawidłowych komórkach nabłonka jamy ustnej DSG1, DSG3, DSC2 i COL17A1 ulegały ekspresji na błonie komórkowej, podczas gdy ITGB4 i dojrzałe LAMC2 były obecne na błonie podstawnej. W raku ekspresja DSG1, DSG3, DSC2 i COL17A1 zmniejszyła się i uległa internalizacji do cytoplazmy. Cytoplazmatyczna ekspresja DSG2, ITGB4 i LAMC2 była indukowana w komórkach nowotworowych skierowanych do zrębu. Oceniliśmy ekspresję immunohistochemiczną i skorelowaliśmy ją z parametrami kliniczno-patologicznymi, w tym zróżnicowaniem histologicznym, wzorcem inwazji i obecnością przerzutów do węzłów chłonnych. Zmniejszenie ekspresji DSG3 i DSC2 korelowało z bardziej agresywnym fenotypem nowotworu: mniej zróżnicowanymi i bardziej inwazyjnymi cechami histologicznymi oraz częstszym występowaniem przerzutów do węzłów chłonnych. Niższa ekspresja COL17A1 i wyższa LAMC2 były również związane z bardziej agresywnym fenotypem. Niniejsze badanie wykazuje, że nieprawidłowa ekspresja i zmieniona lokalizacja komórkowa białek desmosomalnych i hemidesmosomalnych są związane z agresywnymi kliniczno-patologicznymi cechami raka jamy ustnej. Wzmacnia to pogląd, że zaburzenie połączeń kotwiczących związanych z keratyną nadaje komórkom rakowym agresywne cechy.


title: Inhibitory deacetylazy histonowej/białkowej zwiększają funkcje supresyjne ludzkich Treg FOXP3+.

text: Deacetylazy histonów/białek (HDAC) zmniejszają acetylację histonów i białek, zazwyczaj prowadząc do tłumienia transkrypcji genów i modulacji różnych funkcji białek. Znaleźliśmy znaczące różnice w ekspresji HDAC przed i po stymulacji ludzkich komórek T regulatorowych (Treg) i efektorowych T, co sugeruje potencjał przyszłego selektywnego ukierunkowania Treg za pomocą inhibitorów HDAC (HDACi). Zastosowanie różnych małych cząsteczek HDACi wzmocniło nawet 4,5-krotnie (średnio 2-krotnie) funkcje supresyjne zarówno świeżo wyizolowanych, jak i namnożonych ludzkich Treg, zgodnie z naszymi poprzednimi danymi dotyczącymi myszy. HDACi wykorzystują zwiększoną ekspresję Treg CTLA-4, kluczowego negatywnego regulatora odpowiedzi immunologicznej, i znaleźliśmy bezpośrednią i istotną korelację między ekspresją CTLA-4 a supresją Treg. Zatem związki HDACi są obiecującymi narzędziami farmakologicznymi do zwiększania funkcji supresji Treg, a to działanie może potencjalnie być przydatne u pacjentów z autoimmunizacją lub po transplantacji.


title: Zwiększona patologiczna angiogeneza u myszy bez integryny β3 lub integryn β3 i β5

text: Doniesiono, że hamowanie funkcji integryny αvβ3 lub αvβ5 hamuje neowaskularyzację i wzrost guza, co sugeruje, że te integryny są krytycznymi modulatorami angiogenezy. Tutaj donosimy, że myszy pozbawione integryn β3 lub zarówno integryn β3, jak i β5 nie tylko wspierają onkogenezę, ale również mają zwiększony wzrost guza. Ponadto guzy u tych myszy z niedoborem integryny wykazują zwiększoną angiogenezę, co silnie sugeruje, że ani integryny β3 ani β5 nie są niezbędne do neowaskularyzacji. Zaobserwowaliśmy również, że odpowiedzi angiogeniczne na hipoksję i czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) są znacznie zwiększone przy braku integryn β3. Nie znaleźliśmy dowodów na to, że ekspresja lub funkcje innych integryn były zmienione w wyniku niedoboru β3, ale zaobserwowaliśmy podwyższone poziomy receptora VEGF-2 (nazywanego również Flk-1) w komórkach śródbłonka zerowego β3. Dane te wskazują, że integryny αvβ3 i αvβ5 nie są niezbędne dla rozwoju naczyń lub patologicznej angiogenezy i podkreślają potrzebę dalszej oceny mechanizmów działania antagonistów αv-integryny w lekach przeciwangiogennych.


title: Linia komórek szpikowych niezależna od Myb i hematopoetycznych komórek macierzystych.

text: Makrofagi i komórki dendrytyczne (DC) są kluczowymi składnikami odporności komórkowej i uważa się, że powstają i odnawiają się z hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC). Jednak niektóre makrofagi rozwijają się w zarodku przed pojawieniem się ostatecznych HSC. W ten sposób ponownie zbadaliśmy rozwój makrofagów. Odkryliśmy, że czynnik transkrypcyjny Myb był wymagany do rozwoju HSC i wszystkich monocytów i makrofagów CD11b(high), ale był zbędny dla makrofagów woreczka żółtkowego (YS) i do rozwoju makrofagów F4/80(jasnych) pochodzących z YS w kilku tkanki, takie jak komórki Kupffera wątroby, naskórkowe komórki Langerhansa i populacje komórek mikrogleju, które mogą przetrwać u dorosłych myszy niezależnie od HSC. Wyniki te określają linię makrofagów tkankowych, które wywodzą się z YS i są genetycznie różne od potomstwa HSC.


title: Heterogeniczna utrata allelu BRCA typu dzikiego w guzie piersi u człowieka

text: W przypadku osób genetycznie predysponowanych do raka piersi i jajnika poprzez dziedziczenie zmutowanego allelu BRCA, somatyczna utrata heterozygotyczności wpływająca na allel typu dzikiego jest uważana za obowiązkową dla zapoczątkowania i/lub progresji nowotworu. Jednak kilka linii dowodów sugeruje, że efekty fenotypowe mogą wynikać z haploinsufficiency BRCA. Zidentyfikowano archiwalne utrwalone i zatopione próbki tkanek od kobiet z mutacjami szkodliwymi dla linii zarodkowej w BRCA1 lub BRCA2. Po przeglądzie patologicznym zidentyfikowano ogniska prawidłowego nabłonka piersi, atypowego przerostu przewodowego, raka przewodowego in situ i inwazyjnego raka przewodowego w 14 przypadkach raków piersi związanych z BRCA1 i 9 raków BRCA2. Zbadano również dziesięć próbek po mastektomii profilaktycznej sprzężonej z BRCA i 12 inwazyjnych nowotworów jajnika sprzężonych z BRCA. Do wyizolowania komórek z różnych zmian patologicznych i odpowiadających im normalnych tkanek użyto laserowej mikrodysekcji katapultowej. Po izolacji DNA zastosowano testy reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym w celu określenia proporcji alleli typu dzikiego do zmutowanych alleli BRCA w każdej próbce tkanki. Ilościowe allelotypowanie mikrowyciętych komórek wykazało wysoki poziom heterogeniczności utraty heterozygotyczności w obrębie zmian przedinwazyjnych i między nimi a rakiem inwazyjnym z heterozygot BRCA1 i BRCA2 z rakiem piersi. W przeciwieństwie do tego, wszystkie raki jajnika związane z BRCA wykazywały całkowitą utratę allelu BRCA typu dzikiego. Dane te sugerują, że utrata allelu BRCA typu dzikiego nie jest konieczna do powstania guza piersi związanego z BRCA, co miałoby istotne implikacje dla genetycznego mechanizmu supresji guza BRCA i klinicznego postępowania w tej populacji pacjentów.


title: Terapie celowane w raku urotelialnym.

text: CEL PRZEGLĄDU Lepsze zrozumienie biologii i genetyki raka urotelialnego pomaga zidentyfikować i zdefiniować rolę cząsteczek i ścieżek odpowiednich dla nowatorskich terapii celowanych. W tym miejscu dokonujemy przeglądu terapii celowanych, które zostały zgłoszone lub są w toku w badaniach klinicznych nad rakiem urotelialnym, i podkreślamy cele molekularne scharakteryzowane w badaniach przedklinicznych i klinicznych. OSTATNIE WYNIKI Badania w nieinwazyjnym raku pęcherza moczowego oceniają rolę immunoterapii i środków ukierunkowanych na czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) lub receptor czynnika wzrostu fibroblastów-3. W przypadku raka pęcherza moczowego naciekającego mięśnie, badania neoadjuwantowe koncentrowały się na połączeniu środków VEGF z chemioterapią; Badania z adiuwantami polegają na testowaniu szczepionek i środków ukierunkowanych na receptor 2, p53 i Hsp27 ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu. W leczeniu pierwszego rzutu przerzutowego raka urotelialnego tubulina, antygen 4 cytotoksycznych limfocytów T, Hsp27 i p53 są nowymi celami w badaniach klinicznych. Większość leków celowanych badanych w raku urotelialnym znajduje się w leczeniu drugiego rzutu; nowe cele obejmują CD105, kinazę polo-podobną-1, kinazy 3-fosfatydyloinozytydowe (PI3K), receptor transformującego czynnika wzrostu β/kinazę podobną do receptora aktywiny β, receptor estrogenowy oraz receptor czynnika wzrostu hepatocytów (HGFR lub MET). STRESZCZENIE Rozwój terapii celowanych w przypadku raka urotelialnego jest wciąż we wczesnym stadium, w związku z czym do tej pory nie poczyniono większych postępów terapeutycznych. Jednak lepsze zrozumienie biologii raka urotelialnego i guza litego zaowocowało proliferacją badań klinicznych, które mogą prowadzić do znaczących postępów w strategiach leczenia.


title: Dawca H2S i HS NaHS uwalnia tlenek azotu z nitrozotioli, kompleksu nitrozylu metali, homogenatu mózgu i mysich komórek białaczki L1210

text: Nitrosoglutation [(GSNO), 500 nmol/l] rozluźniał pierścienie aorty szczura wstępnie skurczone przez norepinefrynę. Efekt relaksacji został wyraźnie wzmocniony przez H2S- i HS--donor NaHS (30 μmol/l) przy pH 7,5, ale nie przy pH 6,3. Aby zbadać mechanizm molekularny tego efektu, zbadaliśmy, czy NaHS może uwalniać NO z dawców NO. Stosując metodę spektroskopii elektronowego rezonansu paramagnetycznego pułapki spinowej i mierząc za pomocą reakcji Griessa produkt utleniania NO, jakim jest azotyn, donosimy, że NaHS uwolnił NO z nitrozotioli, czyli z GSNO, S-nitrozo-N-acetylo-dl- penicylamina (SNAP), z nitroprusydku kompleksu nitrozylu metali (SNP) oraz z homogenatu mózgu szczura i mysich komórek białaczki L1210. Z obserwacji, że efekt uwalniania był bardziej wyraźny przy pH 8,0 niż 6,0, przypuszczamy, że HS-, a nie H2S, jest odpowiedzialny za efekt uwalniania NO. Ponieważ u ssaków H2S i HS− są wytwarzane endogennie, zakładamy, że ich działanie polegające na uwalnianiu NO z nitrozotioli i kompleksów nitrozylowych metali jest odpowiedzialne za niektóre z ich aktywności biologicznej i że mechanizm ten może być zaangażowany w reakcje sygnalizacyjne S-nitrozotioli.


title: Amitryptylina jest skuteczna w przewlekłych, ale nie epizodycznych napięciowych bólach głowy: implikacje patogenetyczne.

text: Trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, amitryptylina, jest skutecznym lekiem w leczeniu przewlekłego napięciowego bólu głowy i innych przewlekłych zespołów bólowych, ale jest również skuteczny w profilaktyce epizodycznych bólów głowy, takich jak migrena. Jednak jego skuteczność w epizodycznych napięciowych bólach głowy nie została jeszcze wyjaśniona. W otwartym badaniu porównaliśmy skuteczność amitryptyliny (25 mg/dobę) u 82 pacjentów bez depresji z przewlekłym lub epizodycznym napięciowym bólem głowy. Amitryptylina istotnie zmniejszyła (p < 0,05) częstość i czas trwania bólów głowy oraz przyjmowanie leków przeciwbólowych w przewlekłych, ale nie epizodycznych, napięciowych bólach głowy. Dalsze badania kontrolowane placebo, prawdopodobnie z zastosowaniem wyższych dawek amitryptyliny, mogą potwierdzić, czy odmienny wzorzec odpowiedzi na amitryptylinę można wytłumaczyć różnym zaangażowaniem ośrodkowej nocycepcji i obwodowych czynników mięśniowo-powięziowych w przewlekłych i epizodycznych postaciach napięcia. typ bólu głowy.


title: Kruppel-podobny czynnik 2 jest wymagany do handlu, ale nie do spoczynku w postaktywowanych limfocytach T.

text: Zaproponowano, że czynnik transkrypcyjny Kruppel-podobny 2 (KLF2) reguluje geny zaangażowane w wejście do cyklu komórkowego i transport komórek T; jednakże fizjologiczna rola jego ekspresji w postaktywowanych komórkach T nie jest dobrze zdefiniowana. Wcześniejsze badania sugerowały, że cytokiny IL-2 i IL-15 w różny sposób regulują ponowną ekspresję KLF2 w poaktywacyjnych komórkach T i że te cytokiny również wpływają na różnicowanie komórek T efektorowych w porównaniu z pamięcią. Używając warunkowych i indukowalnych systemów modelowych z nokautem KLF2 przetestowaliśmy specyficzną rolę ekspresji KLF2 w aktywowanych limfocytach T CD8(+) hodowanych z tymi cytokinami. KLF2 był wymagany do skutecznej transkrypcji receptora sfingozyno-1-fosforanowego-1 (S1P(1)) i CD62L w postaktywacyjnych limfocytach T. Jednak chociaż różne cytokiny radykalnie zmieniły ekspresję genów związanych z cyklem komórkowym, endogenny KLF2 miał minimalny wpływ. Odpowiednio, limfocyty T z niedoborem KLF2 wykazywały rozregulowany ruch, ale nie zmieniły właściwości proliferacyjnych po odpowiedziach in vivo na Ag. Zatem nasze dane pomagają określić zależne i niezależne od KLF2 aspekty różnicowania aktywowanych limfocytów T CD8(+) i argumentują przeciwko fizjologicznej roli w regulacji cyklu komórkowego.


title: Hipoalbuminemia w ostrej chorobie: czy istnieje uzasadnienie interwencji? Metaanaliza badań kohortowych i badań kontrolowanych.

text: CEL Ustalenie, czy hipoalbuminemia jest niezależnym czynnikiem ryzyka złego rokowania u pacjentów z ostrym stanem chorobowym oraz ocena możliwości poprawy wyników leczenia u pacjentów z hipoalbuminemią przez podawanie egzogennej albuminy. PODSUMOWANIE DANE PODSTAWOWE Hipoalbuminemia wiąże się ze złymi rokowaniami u ciężko chorych pacjentów, ale nie jest jasne, czy związek ten jest przyczynowy. Badania nad leczeniem albuminami w celu skorygowania hipoalbuminemii okazały się niejednoznaczne. METODY Przeprowadzono metaanalizę 90 badań kohortowych obejmujących łącznie 291433 pacjentów oceniających hipoalbuminemię jako predyktor wyniku za pomocą analizy wieloczynnikowej oraz, oddzielnie, dziewięciu prospektywnych badań kontrolowanych obejmujących łącznie 535 pacjentów dotyczących korygowania hipoalbuminemii. WYNIKI Hipoalbuminemia była silnym, zależnym od dawki, niezależnym predyktorem złego wyniku. Każdy 10-g/l spadek stężenia albuminy w surowicy znacząco zwiększał prawdopodobieństwo zgonu o 137%, zachorowalności o 89%, przedłużonego pobytu na oddziale intensywnej terapii i pobytu w szpitalu odpowiednio o 28% i 71% oraz zwiększyło wykorzystanie zasobów o 66%. Związek między hipoalbuminemią a złym rokowaniem wydawał się być niezależny zarówno od stanu odżywienia, jak i stanu zapalnego. Analiza zależności od dawki w kontrolowanych badaniach leczenia albuminami sugerowała, że częstość powikłań może być zmniejszona, gdy stężenie albumin w surowicy osiągnięte podczas podawania albumin przekracza 30 g/l. WNIOSKI Hipoalbuminemia jest silnie związana ze złymi wynikami klinicznymi. Potrzebne są dalsze dobrze zaprojektowane badania, aby scharakteryzować efekty leczenia albuminami u pacjentów z hipoalbuminemią. W międzyczasie nie ma przekonujących podstaw do wstrzymania leczenia albuminami, jeśli zostanie to uznane za klinicznie odpowiednie.


title: Ograniczenie metioniny zmniejsza masę trzewnej tkanki tłuszczowej i zachowuje działanie insuliny u starzejących się samców szczurów Fischer 344 niezależnie od ograniczenia energii.

text: Zmniejszone spożycie metioniny w diecie (0,17% metioniny, MR) i ograniczenie kalorii (CR) wydłużają żywotność samców szczurów Fischer 344. Chociaż mechanizmy są niejasne, oba schematy charakteryzują się niższą masą ciała i redukcją otłuszczenia. Zmniejszone odkładanie tłuszczu w CR wiąże się z zachowaniem reaktywności na insulinę u starszych zwierząt. Badania te badają związek między reaktywnością na insulinę a tłuszczem trzewnym w MR i sprawdzają, czy pomimo mniejszego spożycia pokarmu obserwowanego u zwierząt MR, zmniejszenie nagromadzenia trzewnej tkanki tłuszczowej i zachowanie wrażliwości na insulinę nie jest wtórne do CR. Odpowiednio, szczury z dietą kontrolną karmioną parami (pf) (0,86% metinon, CF) w celu dopasowania do spożycia pokarmu przez MR przez 80 tygodni wykazują poziomy insuliny, glukozy i leptyny podobne do zwierząt karmionych grupą kontrolną i porównywalne ilości tłuszczu trzewnego. Odwrotnie, szczury MR wykazują znacznie zmniejszoną trzewną tkankę tłuszczową w porównaniu z CF i PF z równoczesnym spadkiem podstawowej insuliny, glukozy i leptyny oraz wzrostem adiponektyny i trijodotyroniny. Dzienny wydatek energetyczny u zwierząt MR znacznie przewyższa zarówno PF, jak i CF. W oddzielnej kohorcie odpowiedzi insulinowe starszych zwierząt MR mierzone przez doustną prowokację glukozą są podobne do odpowiedzi młodych zwierząt. Ocena podłużna MR i mukowiscydozy do 112 tygodnia życia ujawnia, że MR zapobiega związanemu z wiekiem wzrostowi stężenia lipidów w surowicy. Do 16 tygodnia zwierzęta MR wykazują 40% redukcję insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1), która utrzymuje się przez całe życie; Poziomy CF IGF-1 spadają znacznie później, zaczynając od 112 tygodnia. Łącznie wyniki wskazują, że MR zmniejsza trzewny tłuszcz i zachowuje aktywność insuliny u starzejących się szczurów niezależnie od ograniczenia energii.


title: Generowanie myszy retrogenicznych z receptorem komórek T: ulepszony transfer genów komórek macierzystych za pośrednictwem retrowirusów

text: Zastosowanie myszy retrogenicznych zapewnia szybkie i elastyczne podejście do myszy transgenicznych z receptorem komórek T (TCR). Poprzez transdukcję komórek progenitorowych szpiku kostnego retrowirusem, który koduje daną podjednostkę TCR-α/β, myszy retrogeniczne TCR mogą zostać wygenerowane w ciągu zaledwie 4-6 tygodni, podczas gdy konwencjonalne transgeniczne TCR mogą zająć 6 miesięcy lub dłużej. W tym zaktualizowanym protokole zwiększyliśmy wydajność transdukcji szpiku kostnego i rekonstrukcji szpiku kostnego w porównaniu z naszym wcześniej opublikowanym protokołem. Głównym odejściem od poprzedniego protokołu jest zastosowanie transdukcji spinu z wirusowym supernatantem zamiast współhodowli z wirusową linią komórkową producenta. Zmiany w tym protokole poprawiają żywotność szpiku kostnego, zwiększają spójność transdukcji szpiku kostnego i przeszczepu szpiku kostnego oraz zmniejszają stosunek myszy dawców szpiku kostnego do biorców szpiku kostnego.


title: Przejściowe dostarczanie zmodyfikowanego mRNA kodującego TERT szybko wydłuża telomery w komórkach ludzkich.

text: Wydłużenie telomerów zostało zaproponowane jako środek do poprawy hodowli komórek i inżynierii tkankowej oraz do leczenia chorób. Jednak wydłużanie telomerów metodami niewirusowymi, nieintegrującymi pozostaje nieefektywne. W tym miejscu donosimy, że dostarczenie zmodyfikowanego mRNA kodującego TERT do ludzkich fibroblastów i mioblastów przejściowo zwiększa aktywność telomerazy (24-48 h) i gwałtownie wydłuża telomery, po czym telomery ponownie ulegają skróceniu. Trzy kolejne transfekcje w okresie 4 dni wydłużyły telomery do 0,9 kb w sposób specyficzny dla typu komórki w fibroblastach i mioblastach i dały odpowiednio dodatkowe 28 ± 1,5 i 3,4 ± 0,4 podwojenia populacji (PD). Zdolność proliferacyjna wzrosła w sposób zależny od dawki. Druga i trzecia transfekcja miały mniejszy wpływ na zdolność proliferacyjną niż pierwsza, ujawniając okres refrakcji. Jednak okres refrakcji był przejściowy, ponieważ późniejsza czwarta transfekcja zwiększyła zdolność proliferacyjną fibroblastów o dodatkowe 15,2 ± 1,1 PD, podobnie jak w pierwszej transfekcji. Ogólnie rzecz biorąc, te terapie doprowadziły do ponad 10-(12)-krotnego wzrostu bezwzględnej liczby komórek. Warto zauważyć, że w przeciwieństwie do komórek unieśmiertelnionych, wszystkie traktowane populacje komórek ostatecznie przestały zwiększać liczbę i wyrażały markery starzenia w takim samym stopniu jak komórki nietraktowane. Ta szybka metoda wydłużania telomerów i zwiększania zdolności proliferacyjnej komórek bez ryzyka mutagenezy insercyjnej powinna mieć szerokie zastosowanie w modelowaniu chorób, badaniach przesiewowych leków i medycynie regeneracyjnej.


title: Receptor śmierci CD95 aktywuje dorosłe nerwowe komórki macierzyste do tworzenia pamięci roboczej i naprawy mózgu.

text: Neurogeneza dorosłych utrzymuje się w strefie podkomorowej i zakręcie zębatym i może być indukowana po uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego. Jednak ostateczny wkład noworodków neuronów w sieci neuronowe jest ograniczony. Tutaj pokazujemy, że w nerwowych komórkach macierzystych stymulacja „receptora śmierci” CD95 nie wyzwala apoptozy, ale nieoczekiwanie prowadzi do zwiększonego przeżycia komórek macierzystych i specyfikacji neuronalnej. W efektach tych pośredniczy aktywacja szlaku sygnałowego Src/PI3K/AKT/mTOR, prowadząc ostatecznie do globalnego wzrostu translacji białek. Indukcję neurogenezy przez CD95 potwierdzono dalej w niedokrwionym regionie CA1, w naiwnym zakręcie zębatym i po wymuszonej ekspresji CD95L w strefie podkomorowej dorosłych. Brak hipokampa CD95 spowodował zmniejszenie neurogenezy i deficytów pamięci roboczej. Po globalnym niedokrwieniu naprawa mózgu za pośrednictwem CD95 uratowała zaburzenia behawioralne. W ten sposób identyfikujemy system CD95/CD95L jako instruktażowy sygnał dla trwającej i wywołanej urazem neurogenezy.


title: Terapia krwi pępowinowej wzmocniona erytropoetyną u dzieci z porażeniem mózgowym: podwójnie ślepa, randomizowana, kontrolowana placebo próba

text: Allogeniczna krew pępowinowa (UCB) ma potencjał terapeutyczny dla porażenia mózgowego (CP). Jednoczesne podawanie rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny (rhEPO) może zwiększyć skuteczność UCB, ponieważ ma ona działanie neurotroficzne. Celem tego badania była ocena bezpieczeństwa i skuteczności allogenicznego UCB wzmocnionego rhEPO u dzieci z CP. Dzieci z MPD zostały losowo przydzielone do jednej z trzech równoległych grup: grupy pUCB, która otrzymała allogeniczny UCB wzmocniony rhEPO; grupa EPO, która otrzymała rhEPO i placebo UCB; oraz grupa kontrolna, która otrzymała placebo UCB i placebo rhEPO. Wszyscy uczestnicy otrzymali terapię rehabilitacyjną. Głównymi wynikami były zmiany w wynikach następujących miar w ciągu 6 miesięcy leczenia: miara ogólnej sprawności motorycznej (GMPM), miara funkcji motoryki dużej oraz skale Bayleya rozwoju niemowląt-II (BSID-II) Skale psychiczne i motoryczne ( 18). Pozytonowa tomografia emisyjna F-fluorodeoksyglukozy (18F-FDG-PET/CT) i obrazy tensora dyfuzji (DTI) uzyskano na początku badania i monitorowano w celu wykrycia zmian w mózgu. W sumie badanie ukończyło 96 osób. W porównaniu z grupami EPO (n = 33) i Kontrolą (n = 32) grupa pUCB (n = 31) uzyskała istotnie wyższe wyniki w skalach psychicznych i motorycznych GMPM i BSID-II po 6 miesiącach. DTI ujawniło istotne korelacje między przyrostem GMPM a zmianami anizotropii frakcyjnej w grupie pUCB. 18F-FDG-PET/CT wykazał zróżnicowane wzorce aktywacji i dezaktywacji między trzema grupami. Częstość występowania poważnych zdarzeń niepożądanych nie różniła się między grupami. Podsumowując, leczenie UCB złagodziło zaburzenia motoryczne i poznawcze u dzieci z MPD poddanych aktywnej rehabilitacji, której towarzyszyły strukturalne i metaboliczne zmiany w mózgu.


title: Polipeptyd aktywujący cyklazę adenylanową przysadki (PACAP(1-38)) wzmacnia funkcję receptora N-metylo-D-asparaginianu i ekspresję mózgowego czynnika neurotroficznego poprzez RACK1.

text: Niedawno zidentyfikowaliśmy nowy mechanizm modulacji stanu fosforylacji i funkcji receptora N-metylo-d-asparaginianu (NMDA) za pośrednictwem białka rusztowania RACK1. Odkryliśmy, że RACK1 wiąże zarówno podjednostkę NR2B receptora NMDA, jak i niereceptorową kinazę białkowo-tyrozynową Fyn. RACK1 hamuje fosforylację Fyn NR2B i zmniejsza prądy, w których pośredniczy receptor NMDA w skrawkach hipokampa CA1 (Yaka, R., Thornton, C., Vagts, A.J., Phamluong, K., Bonci, A. i Ron, D. (2002) Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 99, 5710-5715). Tutaj zidentyfikowaliśmy kaskadę sygnalizacyjną, dzięki której RACK1 jest uwalniany z kompleksu receptora NMDA i zidentyfikowaliśmy konsekwencje dysocjacji. Odkryliśmy, że aktywacja szlaku cAMP/kinazy białkowej A w skrawkach hipokampa indukowała uwalnianie RACK1 z NR2B i Fyn. Doprowadziło to do indukcji fosforylacji NR2B i wzmocnienia aktywności, w której pośredniczy receptor NMDA poprzez Fyn. Zidentyfikowaliśmy neuropeptyd, polipeptyd aktywujący cyklazę adenylanową przysadki (PACAP(1-38)), jako ligand, który indukował fosforylację NR2B i wzmacniał potencjał receptora NMDA. Wreszcie odkryliśmy, że aktywacja szlaku cAMP/kinazy białkowej A indukowała ruch RACK1 do przedziału jądrowego w zdysocjowanych neuronach hipokampa. Stwierdzono z kolei, że jądrowy RACK1 reguluje ekspresję neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego indukowanego przez PACAP(1-38). Zebrane razem nasze wyniki sugerują, że aktywacja cyklazy adenylanowej przez PACAP(1-38) powoduje uwolnienie RACK1 z receptora NMDA i Fyn. To z kolei prowadzi do fosforylacji receptora NMDA, zwiększonej aktywności, w której pośredniczy Fyn, oraz do indukcji ekspresji neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego przez RACK1.


title: Onkoproteina MUC1 aktywuje kompleks kinazy IκB β i konstytutywną sygnalizację NF-κB

text: Czynnik jądrowy-κB (NF-κB) jest konstytutywnie aktywowany w różnych ludzkich nowotworach złośliwych przez niezrozumiałe mechanizmy. Onkoproteina MUC1 ulega nieprawidłowej ekspresji w większości ludzkich nowotworów i podobnie jak NF-κB blokuje apoptozę i indukuje transformację. Badanie to pokazuje, że nadekspresja MUC1 w ludzkich komórkach raka jest związana z konstytutywną aktywacją NF-κB p65. Pokazujemy, że MUC1 oddziałuje z kompleksem kinazy IκB o dużej masie cząsteczkowej (IKK) in vivo i że domena cytoplazmatyczna MUC1 wiąże się bezpośrednio z IKKβ i IKKγ. Interakcja MUC1 z IKKβ i IKKγ jest niezbędna do aktywacji IKKβ, co prowadzi do fosforylacji i degradacji IκBα. Badania na niezłośliwych komórkach nabłonkowych pokazują, że MUC1 jest rekrutowany do kompleksu TNF-R1 i oddziałuje z IKKβ–IKKγ w odpowiedzi na stymulację TNFα. Rekrutacja MUC1 indukowana przez TNFα jest zależna od TRADD i TRAF2, ale nie od kinazy RIP1 w domenie śmierci. Ponadto aktywacja IKKβ, w której pośredniczy MUC1 jest zależna od TAK1 i TAB2. Odkrycia te wskazują, że MUC1 jest ważny dla fizjologicznej aktywacji IKKβ i że nadekspresja MUC1, jaka występuje w ludzkich nowotworach, nadaje trwałą indukcję szlaku IKKβ-NF-κB p65.


title: Lipoksyny: nowa seria związków biologicznie czynnych utworzonych z kwasu arachidonowego w ludzkich leukocytach.

text: Ostatnio wyizolowano trihydroksytetraeny, nową serię utlenionych pochodnych utworzonych z kwasu arachidonowego w ludzkich leukocytach [Serhan, C.N., Hamberg, M. i Samuelsson, B. (1984) Biochem. Biofizyka. Res. Komunia. 118, 943-949]. Ustalono strukturę głównego związku, tj. kwasu 5,6,15L-trihydroksy-7,9,11,13-ikozatetraenowego. Niniejsze badanie opisuje strukturę drugiego członka serii związków trihydroksytetraenowych, tj. kwasu 5D,14,15L-trihydroksy-6,8,10,12-ikozatetraenowego. Po dodaniu do ludzkich granulocytów obojętnochłonnych kwas 5,6,15L-trihydroksy-7,9,11,13-ikozatetraenowy stymulował wytwarzanie i degranulację anionów ponadtlenkowych w stężeniach submikromolarnych bez wywoływania istotnej odpowiedzi agregacyjnej. Jeśli chodzi o wytwarzanie anionu ponadtlenkowego, kwas 5,6,15L-trihydroksy-7,9,11,13-ikozatetraenowy okazał się równie silny jak leukotrien B4. Przeciwnie, związek był w przybliżeniu 2 rzędy wielkości słabszy niż leukotrien B4 lub fMet-Leu-Phe przy prowokowaniu degranulacji. Wyniki wskazują, że interakcja(a) między szlakami 5- i 15-lipoksygenazy ludzkich leukocytów prowadzi do powstania nowej serii utlenionych pochodnych kwasu arachidonowego, które mogą być zaangażowane w regulację specyficznych odpowiedzi komórkowych. Proponuje się nazwy zwyczajowe lipoksyna A (kwas 5,6,15L-trihydroksy-7,9,11,13-ikozatetraenowy) i lipoksyna B (kwas 5D,14,15L-trihydroksy-6,8,10,12-ikozatetraenowy) dla nowych związków.


title: Syntaza tlenku azotu generuje nadtlenek i tlenek azotu w komórkach zubożonych w argininę, co prowadzi do uszkodzenia komórek, w którym pośredniczy peroksyazotyn.

text: Oprócz syntezy tlenku azotu (NO), oczyszczona neuronalna syntaza NO (nNOS) może wytwarzać ponadtlenek (.O2-) przy niższych stężeniach L-Arg. Wykorzystując techniki pułapkowania spinowego rezonansu paramagnetycznego elektronów, monitorowaliśmy tworzenie NO i .O2 w komórkach 293 ludzkiej nerki transfekowanych nNOS. W kontrolnych transfekowanych komórkach jonofor Ca2+ A23187 wywołał wytwarzanie NO, ale nie zaobserwowano .O2-. W przypadku komórek w pożywce wolnej od L-Arg zaobserwowaliśmy tworzenie .O2, które wzrastało wraz ze spadkiem poziomu cytozolowego L-Arg, podczas gdy wytwarzanie NO spadało. Tworzenie .02 zostało praktycznie zniesione przez specyficzny bloker NOS, ester metylowy N-nitro-L-argininy (L-NAME). Nitrotyrozyna, specyficzny produkt nitrowania peroksyazotyny, akumulowany w komórkach zubożonych w L-Arg, ale nie w komórkach kontrolnych. Aktywacja przez A23187 była cytotoksyczna dla komórek zubożonych w L-Arg, ale nie dla komórek kontrolnych, z wyraźnym uwalnianiem dehydrogenazy mleczanowej. Cytotoksyczności w dużej mierze zapobiegała dysmutaza ponadtlenkowa lub L-NAME. Tak więc, przy zmniejszonej dostępności L-Arg, NOS wywołuje cytotoksyczność poprzez generowanie .O2- i NO, które oddziałują tworząc silny utleniacz peroksyazotyn. Regulacja poziomów argininy może zapewnić podejście terapeutyczne do zaburzeń związanych z uszkodzeniem komórek, w którym pośredniczy .02/NO.


title: Zespół nagłej śmierci niemowląt i niesklasyfikowane nagłe zgony niemowląt: podejście definicyjne i diagnostyczne.

text: Definicja zespołu nagłej śmierci niemowląt (SIDS) pojawiła się pierwotnie w 1969 roku i została zmodyfikowana 2 dekady później. W ciągu następnych 15 lat pojawiła się ogromna ilość dodatkowych informacji, uzasadniających dodatkowe doprecyzowanie definicji SIDS w celu uwzględnienia cech epidemiologicznych, czynników ryzyka, cech patologicznych i dodatkowych wyników badań. Zespół ekspertów składający się z patologów pediatrycznych i sądowych oraz pediatrów rozważył te kwestie i opracował nową ogólną definicję SIDS do celów administracyjnych i statystyk życiowych. Nową definicję poddano następnie stratyfikacji, aby ułatwić badania nad nagłą śmiercią niemowląt. Kolejną kategorię, zdefiniowaną jako niesklasyfikowane nagłe zgony niemowląt, wprowadzono dla przypadków niespełniających kryteriów rozpoznania SIDS i dla których alternatywne rozpoznania stanu naturalnego lub nienaturalnego były niejednoznaczne. Przewiduje się, że te nowe definicje zostaną w przyszłości zmodyfikowane, aby uwzględnić nowe rozumienie SIDS i nagłej śmierci niemowląt.


title: Konflikty międzywirusowe wykorzystujące układ odpornościowy gospodarza CRISPR Sulfolobusa.

text: Zakażenie Sulfolobus islandicus REY15A mieszaninami różnych wirusów Sulfolobus, w tym STSV2, nie indukowało nabywania przerywnika przez układ odpornościowy gospodarza CRISPR. Jednak koinfekcja ogoniastymi wirusami wrzecionowatymi SMV1 i STSV2 generowała nadaktywną akwizycję przerywnika w obu loci CRISPR, wyłącznie z STSV2, z wynikającą z tego utratą STSV2, ale nie SMV1. Wykazano, że SMV1 aktywuje adaptację, będąc jednocześnie odpornym na adaptację za pośrednictwem CRISPR i interferencję DNA. Wyjątkowo pojedynczy klon S-1 wyizolowany z hodowli zakażonej SMV1 + STSV2, który niósł przerywniki specyficzne wobec STSV2 i utracił STSV2, ale nie SMV1, nabył przerywniki od SMV1. Efekt ten był również powtarzalny przy reinfekcji komórek gospodarza typu dzikiego wariantem SMV1 wyizolowanym z hodowli S-1. Wariant SMV1 nie zawierał ORF114 białka wirionu, które, jak wykazano, wiąże DNA. Badanie to dostarczyło również dowodów na: (i) ograniczenia dotyczące maksymalnych rozmiarów loci CRISPR; (ii) wychwyt przerywnika silnie opóźniający wzrost zakażonych kultur; (iii) wybór protoprzerywników jest zasadniczo losowy i bezkierunkowy oraz (iv) odwracalny wychwyt przerywników z STSV2 i SMV1. Przedstawiono hipotezę wyjaśniającą interaktywne konflikty między SMV1 a układem odpornościowym CRISPR gospodarza.


title: Karcynogeneza płuc za pomocą cząstek spalin z silników Diesla i mechanizm rakotwórczy za pośrednictwem aktywnych tlenu.

text: W eksperymencie mającym na celu wyjaśnienie udziału rodników tlenowych w karcynogenezie płuc indukowanej przez cząstki spalin z silników Diesla (DEP), odkryliśmy, że istnieje silny związek między odpowiedzią guza płuca a tworzeniem się 8-hydroksydeoksyguanozyny (8-OHdG) w DNA płuc myszy podawany DEP przez wielokrotne wkraplanie dotchawicze. Wielokrotne wkraplanie DEP do tchawicy indukowało również aktywność reduktazy cytochromu P-450 w płucach jako reprezentatywnego enzymu wytwarzania ponadtlenków oraz dwóch typów syntazy tlenku azotu (NO), cNOS i iNOS, w płucach. Z drugiej strony aktywność enzymów antyoksydacyjnych CuZn-dysmutazy ponadtlenkowej (SOD) i Mn-SOD została obniżona przez wkroplenie DEP. Wyniki te sugerują, że wytwarzanie ponadtlenku, rodnika hydroksylowego i tlenku azotu jest zwiększone w komórkach nabłonka dróg oddechowych i że zwiększony poziom ponadtlenku i tlenku azotu bardzo łatwo reaguje z wytworzeniem nadtlenoazotynu (ONOO(-)). Peroksyazotyny wytwarzają również rodnik hydroksylowy. Rodnik hydroksylowy może odgrywać ważną rolę w karcynogenezie przez DEP.


title: Amyloidowa choroba serca wywołana przez priony z wysoką zakaźnością krwi u myszy transgenicznych.

text: Zbadaliśmy objawy pozanerwowe u myszy transgenicznych zakażonych scrapie, w których zachodzi ekspresja białka prionowego pozbawionego kotwicy błonowej glikofosfatydyloinozytolu. W mózgu, krwi i sercu zarówno nieprawidłowe białko prionowe oporne na proteazy (PrPres), jak i zakaźność prionów były łatwo wykrywane przez immunoblot i przez inokulację nietransgenicznych biorców. Miano trzęsawki zakaźnej w osoczu krwi przekraczało 10(7) 50% dawek zakaźnych na mililitr. Serca tych transgenicznych myszy zawierały złogi amyloidowe PrPres-dodatnie, które prowadziły do sztywności mięśnia sercowego i choroby serca.


title: Krążące mikroRNA osocza jako metoda przesiewowa do wykrywania gruczolaków jelita grubego.

text: TŁO MikroRNA (miRNA) to małe niekodujące cząsteczki RNA. W nowotworach okrężnicy i innych nowotworach obserwuje się obniżone lub podwyższone poziomy specyficznych miRNA, co potwierdza ich rolę w karcynogenezie. Wykrywanie polipów jelita grubego jest podstawą programu badań przesiewowych na raka jelita grubego w Wielkiej Brytanii. Jednak wykorzystanie badań przesiewowych w całym kraju utrzymuje się na poziomie poniżej 60%. Naszym celem było sprawdzenie, czy krążące miRNA w osoczu można wykorzystać do badań przesiewowych pacjentów z polipami jelita grubego, gruczolakami lub obydwoma. METODY Próbki krwi pobrano od pacjentów biorących udział w programie badań przesiewowych w kierunku raka jelita (bezobjawowe, ale dodatnie badanie na krew utajoną w kale [FOBt]). Wyekstrahowano RNA z osocza, docelowe miRNA (19a, 98, 146b, 186, 191, 222*, 331-5p, 452, 625, 664, 1247) zidentyfikowano na połączonych kartach testowych miRNA przypadków, a frakcję miRNA oznaczono ilościowo za pomocą ilościowej RT -Test PCR. Wyniki porównano z raportami endoskopowymi oraz histologią wykrytych i usuniętych polipów. Analizę przeprowadzono za pomocą oprogramowania Excel (2011) i SPSS (wersja 20). WYNIKI Włączono 210 pacjentów (117 z polipami, 12 z rakiem, 81 zdrowych osób z grupy kontrolnej [FOBt-dodatnie]). Panel miRNA wykazał istotne różnice w ekspresji (w teście t) dla pacjentów w porównaniu z kontrolami dla tych z polipami, rakiem lub obydwoma tymi chorobami (miR-19a, p=0,0184; miR-98, p=0,0206; miR- 146b, p=0,00029; miR-186, p=0,0006; miR-62,5 p=0,0008), polipy (miR-19a, p=0,0233; miR-98, p=0· 0224; miR-146b, p=0,003; miR-186, p=0,0004; miR-625, p=0,001), gruczolaki (miR-19a, p=0,0339; miR-98, p =0,0266; miR-146b, p=0,00045; miR-186, p=0,0008; miR-625, p=0,0049), liczne gruczolaki (obie strony okrężnicy; miR-146b, p= 0,0194; miR-186, p=0,0226; miR-625, p=0,013) oraz gruczolaki prawostronne (miR-98, p=0,031; miR-146b, p=0,076) miR-186, p=0,041; miR-331-5p, p=0,0142; miR-625, p=0,00049). Analiza charakterystyki operacyjnej odbiornika wykazała 60% lub więcej czułości, a swoistość 86% lub więcej dla mężczyzn z polipami, mężczyzn z gruczolakami, wszystkich pacjentów z hemoroidami lub uchyłkowatością i polipami oraz wszystkich pacjentów z hemoroidami lub uchyłkowatością i gruczolakami. INTERPRETACJA Zidentyfikowane docelowe miRNA wykazały znaczące różnice w poziomach ekspresji dla pacjentów z polipami i pacjentów z gruczolakami z kontroli. Użycie tego panelu może służyć jako test przesiewowy. FINANSOWANIE Fundacji Badań nad Chorobami Jelit.


title: Krótkoterminowe utrzymywanie się wirusa brodawczaka ludzkiego i ryzyko przedraku szyjki macicy i raka: badanie kohortowe oparte na populacji

text: CEL Ocena skumulowanej częstości występowania śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy II lub gorszej (stopień II+) lub śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia III+ po krótkotrwałym utrzymywaniu się powszechnie wykrywanego rakotwórczego wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV). PROJEKT Badanie kohortowe oparte na populacji. USTAWIENIE Guanacaste, Kostaryka. UCZESTNICY 2282 aktywne seksualnie kobiety aktywnie obserwowały po rejestracji. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Pierwszorzędowe punkty końcowe: skumulowana częstość występowania potwierdzonej histologicznie śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia II+ w ciągu trzech i pięciu lat (n=70). Próbki z szyjki macicy pobierane podczas każdej wizyty badano pod kątem ponad 40 genotypów HPV. HPV 16, 18, 26, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58, 59, 66, 68, 73 i 82 uznano za pierwotne genotypy rakotwórcze. WYNIKI U kobiet z dodatnim wynikiem testu na obecność rakotwórczego wirusa HPV w momencie włączenia i po około roku (9-21 miesięcy) (dodatni/dodatni) skumulowana częstość występowania śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia II+ przez trzy lata wynosiła 17,0% (95% przedział ufności od 12,1% do 22,0%). Osoby, które uzyskały wynik negatywny/pozytywny (3,4%, 0,1% do 6,8%), pozytywny/negatywny (1,2%, -0,2% do 2,5%), oraz negatywny/negatywny (0,5%, 0,1% do 0,9%) mniejsze ryzyko. Istniała niewielka różnica w łącznej częstości występowania śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia II+ między dwukrotnym dodatnim wynikiem na dowolny rakotwórczy genotyp HPV (ten sam genotyp lub różne genotypy) a dwukrotnym dodatnim wynikiem na ten sam rakotwórczy genotyp (odpowiednio 17,0% wobec 21,3%). Krótkoterminowe utrzymywanie się HPV 16 silnie przewidywało śródnabłonkową neoplazję szyjki macicy stopnia II+, ze skumulowaną trzyletnią częstością występowania 40,8% (26,4% do 55,1%). Podobne wzorce zaobserwowano dla pięcioletniej skumulowanej częstości występowania stopnia II+ oraz trzyletniej i pięcioletniej skumulowanej częstości występowania stopnia III+. WNIOSKI Krótkoterminowe utrzymywanie się powszechnie wykrywanego rakotwórczego zakażenia HPV, zwłaszcza HPV 16, silnie zapowiada późniejsze rozpoznanie śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy II+ w ciągu najbliższych kilku lat.