title: Białka podobne do angiopoetyny stymulują ekspansję hematopoetycznych komórek macierzystych ex vivo

text: Pomyślna ekspansja hematopoetycznych komórek macierzystych (HSC) ex vivo przyniosłaby znaczne korzyści w leczeniu chorób i zrozumieniu kluczowych zagadnień biologii komórek macierzystych. Tutaj pokazujemy, używając badań mikromacierzy, że wspierające HSC komórki CD3+ wątroby płodowej myszy specyficznie eksprymują białka podobne do angiopoetyny 2 (Angptl2) i podobne do angiopoetyny 3 (Angptl3). Zaobserwowaliśmy 24- lub 30-krotną ekspansję netto długoterminowych HSC poprzez analizę rekonstytucji, gdy hodowaliśmy wysoko wzbogacone HSC przez 10 dni w obecności Angptl2 lub Angptl3 wraz z wysyceniem poziomów innych czynników wzrostu. Domena typu coiled-coil Angptl2 była zdolna do stymulowania ekspansji HSC. Co więcej, angiopoetynopodobna 5, angiopoetynopodobna 7 i glikoproteina 4 związana z mikrofibrylami również wspierały ekspansję HSC w hodowli.


title: Równoważenie kostymulacji i hamowania za pomocą BTLA i HVEM

text: Interakcja między atenuatorem limfocytów B i T (BTLA), receptorem hamującym, którego domena zewnątrzkomórkowa należy do nadrodziny immunoglobulin, a mediatorem wejścia wirusa opryszczki (HVEM), receptorem kostymulującego czynnika martwicy nowotworu, jest wyjątkowa, ponieważ jest jedyną interakcją receptor-ligand, która bezpośrednio łączy te dwie rodziny receptorów. Ta interakcja wywołała wiele pytań o to, w jaki sposób receptory z dwóch różnych rodzin mogą wchodzić w interakcje i jakie zdarzenia sygnalizacyjne mogą wystąpić w wyniku ligacji receptorów. Jak omawiamy, ostatnie badania pokazują, że połączenie HVEM z jego endogennym ligandem (LIGHT) z rodziny czynników martwicy nowotworu indukuje silną odpowiedź immunologiczną, podczas gdy interakcje HVEM z BTLA negatywnie regulują odpowiedzi komórek T.


title: Lin28b wystarcza do kierowania rakiem wątroby i jest niezbędny do jego utrzymania w modelach mysich.

text: Lin28a/b to białka wiążące RNA, które wpływają na utrzymanie komórek macierzystych, metabolizm i onkogenezę. Słabo zróżnicowane, agresywne nowotwory często wykazują nadekspresję Lin28, ale jego rola w inicjacji lub utrzymaniu guza nie została ostatecznie wyjaśniona. Donosimy, że nadekspresja LIN28B jest wystarczająca do zainicjowania wątrobiaka zarodkowego i raka wątrobowokomórkowego w modelach mysich. Wykryliśmy również nadekspresję Lin28b w wątrobiakach zarodkowych kierowanych przez MYC, a specyficzna dla wątroby delecja Lin28a/b zmniejszyła obciążenie guzem, przedłużoną latencję i przedłużone przeżycie. Zarówno dożylne siRNA przeciwko Lin28b, jak i warunkowa delecja Lin28b zmniejszały obciążenie guzem i wydłużały przeżycie. Białka Igf2bp są regulowane w górę, a Igf2bp3 jest wymagane w kontekście nadekspresji LIN28B do promowania wzrostu. W związku z tym wiele modeli mysich wykazuje, że Lin28b jest zarówno wystarczający do zainicjowania raka wątroby, jak i niezbędny do jego utrzymania.


title: Nanoenzymologia proteasomu 20S: działanie proteasomów jest kontrolowane przez przejście allosteryczne.

text: Proteasom jest głównym cytozolowym zespołem proteolitycznym, niezbędnym dla fizjologii komórek eukariotycznych. Zarówno architektura, jak i właściwości enzymatyczne proteasomu 20S są stosunkowo dobrze poznane. Jednak pomimo wieloletniego zainteresowania integracja właściwości strukturalnych i funkcjonalnych proteasomu w spójny model wyjaśniający mechanizm jego działania enzymatycznego była trudna. Ostatnio zastosowaliśmy mikroskopię sił atomowych w trybie stukania (AFM) w cieczy, aby zademonstrować, że pierścienie alfa proteasomu zobrazowane w pozycji widoku z góry wielokrotnie przełączały się między konformacją otwartą i zamkniętą, najwyraźniej w celu kontrolowania dostępu do kanału centralnego. Tutaj pokazujemy za pomocą AFM, że cząsteczki w pozycji widoku bocznego uzyskały dwie stabilne konformacje. Ogólne kształty cząstek 20S zostały sklasyfikowane jako beczkowate lub cylindryczne. Względna liczebność dwóch konformerów zależała od charakteru ich oddziaływań z ligandami. Podobnie jak zamknięte molekuły w widoku z góry, beczki dominowały w molekułach kontrolnych lub hamujących. Cylindry i otwarte cząsteczki dominowały, gdy proteasom obserwowano w obecności substratów peptydowych. Na podstawie tych danych opracowaliśmy dwustanowy model przejść allosterycznych, aby wyjaśnić dynamikę struktury proteasomów. Model ten pomaga lepiej zrozumieć obserwowane właściwości cząsteczki 20S i kładzie podwaliny pod dalsze badania dynamiki strukturalnej proteasomu.


title: Zmiany w kopeptyny w osoczu, części c-końcowej wazopresyny argininowej podczas pozbawienia wody i nadmiaru u zdrowych osób.

text: KONTEKST Pomiar wazopresyny argininowej (AVP) jest często kłopotliwy, ponieważ jest niestabilny z krótkim okresem półtrwania. AVP wywodzi się z większego peptydu prekursorowego wraz z bardziej stabilnym peptydem kopeptyny. Kopeptyna jest C-końcową częścią prowazopresyny i okazała się być użytecznym narzędziem do wskazywania stężenia AVP u pacjentów w stanie krytycznym. CEL Celem pracy była ocena przydatności klinicznej kopeptyny jako nowego markera w stanach zaburzonych objętości krwi i osmolalności osocza. PROJEKT I USTAWIENIE Było to prospektywne badanie obserwacyjne w szpitalu uniwersyteckim. UCZESTNICY I GŁÓWNE OZNACZENIA WYNIKÓW Trzy techniki z odpowiednimi badaniami kontrolnymi zastosowano u 24 zdrowych dorosłych w celu wywołania zmian w osmolalności i/lub objętości osocza: 1) 28-godzinna deprywacja wody, 2) 17-godzinny wlew hipertonicznej soli fizjologicznej w połączeniu z pragnieniem, oraz 3) wlew hipotonicznej soli fizjologicznej z dożylnym podawaniem desmopresyny podczas pobierania wolnej wody. WYNIKI Pozbawienie wody spowodowało utratę masy ciała o 1,7 kg, wzrost osmolalności osocza do 294,8 +/- 4,3 mosmol/kg oraz wzrost kopeptyny z 4,6 +/- 1,7 pmol/litr do 9,2 +/- 5,2 pmol/litr ( P < 0,0001). Podczas hipertonicznego wlewu soli fizjologicznej i pragnienia ze wzrostem osmolalności osocza do 296,1 +/- 3,4 mosmol/kg, poziom kopeptyny wzrósł z 4,9 +/- 3,0 pmol/litr do 19,9 +/- 4,8 pmol/litr (p < 0,0001). Odwrotnie, podczas hipotonicznego wlewu soli fizjologicznej osmolalność osocza zmniejszyła się do 271,3 +/- 4,1 mosmol/kg, a kopeptyny z 6,2 +/- 2,4 pmol/litr do 2,4 +/- 2,1 pmol/litr (P < 0,01). WNIOSEK Kopeptyna wykazuje identyczne zmiany podczas nieuporządkowanych stanów wody, jak poprzednio wykazano dla AVP. Może być wiarygodnym markerem wydzielania AVP i substytutem pomiaru poziomu krążącego AVP w rutynie klinicznej.


title: Rozmnażanie i odzyskiwanie nienaruszonego, zakaźnego wirusa Epsteina-Barra z komórek prokariotycznych do komórek ludzkich.

text: Przy obecnych technikach zmiany genetyczne herpeswirusów są trudne do przeprowadzenia, głównie ze względu na duży rozmiar ich genomów. Aby rozwiązać ten problem, zaprojektowaliśmy system, który umożliwia klonowanie dowolnego wirusa gamma-herpes w Escherichia coli na plazmidzie pochodzącym z czynnika F. Linie unieśmiertelnionych komórek B zostały łatwo ustalone przy użyciu rekombinowanego wirusa Epsteina-Barra (EBV), wykazując, że genom EBV sklonowany z czynnikiem F ma wszystkie cechy charakterystyczne dla EBV typu dzikiego. Ponieważ każda modyfikacja genetyczna jest możliwa w E. coli, to eksperymentalne podejście otwiera drogę do analizy genetycznej wszystkich funkcji EBV. Co więcej, możliwe jest obecnie wytworzenie atenuowanych szczepów EBV in vitro, tak aby można było zaprojektować szczepy szczepionkowe. Ponieważ wprowadziliśmy geny oporności na higromycynę i zielone białko fluorescencyjne do genomu EBV sklonowanego przez E. coli, zostanie rozwiązana wciąż otwarta kwestia komórek docelowych EBV innych niż limfocyty B.


title: Badanie profilu wrażliwości na chemioterapię krążących komórek nowotworowych: wartość prognostyczna i predykcyjna w guzach nabłonkowych.

text: Wartość prognostyczna związana z wykrywaniem krążących komórek nowotworowych (CTC) w przerzutowym raku piersi za pomocą technologii CellSearch rodzi dodatkowe kwestie dotyczące wartości biologicznej tych informacji. Postulowaliśmy, że profil lekooporności CTC może przewidywać odpowiedź na chemioterapię u pacjentów onkologicznych, a zatem może być wykorzystany do selekcji pacjentów. Do prospektywnego badania włączono stu 5 pacjentów z rozpoznaniem raka. CTC wyizolowano z krwi obwodowej, a pozytywne próbki oceniono pod kątem ekspresji panelu genów zaangażowanych w oporność na leki przeciwnowotworowe. Profil lekooporności skorelowano z przeżyciem wolnym od choroby (DFS; pacjenci w leczeniu uzupełniającym) i czasem do progresji (TTP; pacjenci z przerzutami) w 24-miesięcznej obserwacji. Obiektywna korelacja odpowiedzi była drugorzędowym punktem końcowym. Pięćdziesiąt jeden procent pacjentów uzyskało wynik dodatni na CTC, podczas gdy wszystkie próbki krwi od zdrowych dawców były ujemne. Profil lekooporności koreluje z DFS i TTP (p < 0,001 w obu). Czułość testu: możliwość przewidzenia odpowiedzi na leczenie u 98% pacjentów. Specyfika testu: 100%; żadna próbka od zdrowego osobnika nie była pozytywna na obecność CTC. Stwierdzono, że dodatnie i ujemne wartości predykcyjne wynosiły odpowiednio 96,5 i 100%. Zidentyfikowaliśmy profil lekooporności CTC, który pozwala przewidzieć odpowiedź na chemioterapię, niezależnie od typu guza i stadium choroby. Takie podejście może stanowić pierwszy krok w kierunku indywidualizacji chemioterapii u pacjentów onkologicznych.


title: Trendy w częstości występowania niewydolności serca i przeżywalności w populacji społecznościowej.

text: KONTEKST Epidemia niewydolności serca nie została jeszcze w pełni zbadana, a dane dotyczące zachorowalności, przeżycia i tendencji czasowych zależnych od płci w populacjach społecznościowych są ograniczone. CEL Sprawdzenie hipotezy, że częstość występowania niewydolności serca zmniejszyła się, a przeżywalność po rozpoznaniu niewydolności serca z czasem uległa poprawie, ale trendy sekularne różnią się w zależności od płci. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Populacyjne badanie kohortowe z wykorzystaniem zasobów projektu Rochester Epidemiology przeprowadzonego w hrabstwie Olmsted w stanie Minnesota. Pacjentami było 4537 mieszkańców hrabstwa Olmsted (57% kobiet; średnia wieku [SD] 74 [14] lata) z rozpoznaniem niewydolności serca w latach 1979-2000. Kryteria Framingham i kryteria kliniczne zastosowano do potwierdzenia diagnozy. niewydolność serca i przeżycie po rozpoznaniu niewydolności serca. WYNIKI Częstość występowania niewydolności serca była wyższa wśród mężczyzn (378/100 000 osób; 95% przedział ufności [CI], 361-395 dla mężczyzn; 289/100 000 osób; 95% CI, 277-300 dla kobiet) i nie zmieniają się z biegiem czasu wśród mężczyzn lub kobiet. Po średnim okresie obserwacji 4,2 lat (zakres 0-23,8 lat) wystąpiło 3347 zgonów, w tym 1930 wśród kobiet i 1417 wśród mężczyzn. Przeżycie po rozpoznaniu niewydolności serca było gorsze wśród mężczyzn niż kobiet (ryzyko względne 1,33; 95% CI, 1,24-1,43), ale ogólnie poprawiło się z czasem (5-letnie przeżycie skorygowane względem wieku, 43% w latach 1979-1984 w porównaniu z 52% w 1996 r. -2000, P<.001). Jednak mężczyźni i osoby młodsze doświadczyły większego przyrostu przeżycia, kontrastując z mniejszą lub żadną poprawą w przypadku kobiet i osób starszych. WNIOSEK W tej środowiskowej kohorcie częstość występowania niewydolności serca nie zmniejszyła się w ciągu 2 dekad, ale przeżycie po wystąpieniu niewydolności serca ogólnie wzrosło, z mniejszą poprawą u kobiet i osób starszych.


title: Doksycyklina indukuje apoptozę w komórkach raka trzustki PANC-1.

text: TŁO Wykazano, że tetracykliny, takie jak doksycyklina, wykazują działanie cytotoksyczne wobec komórek nowotworowych ssaków, ale mechanizm ich wpływu na proliferację komórek pozostaje niejasny. MATERIAŁY I METODY Przeciwnowotworowe działanie doksycykliny badano w ludzkiej linii komórkowej raka trzustki PANC-1. Zbadaliśmy również wpływ doksycykliny na ekspresję silnego czynnika proangiogennego, interleukiny (IL)-8. WYNIKI Powyżej 20 μg/ml cytotoksycznemu działaniu doksycykliny towarzyszyło zatrzymanie cyklu komórkowego G(1)-S i fragmentacja DNA w komórkach PANC-1. Doksycyklina konsekwentnie aktywowała transkrypcję genów związanych z kaskadą p53, p21 i Fas/FasL, jednocześnie zmniejszając ekspresję Bcl-xL i Mcl-1. Doksycyklina (5 μg/ml) poniżej poziomu cytotoksycznego tłumiła endogenną i indukowaną paklitakselem ekspresję IL-8. W mysim modelu heteroprzeszczepu wykazano, że leczenie doksycykliną hamuje wzrost guza o 80%. WNIOSEK Dane te sugerują, że doksycyklina wywiera działanie przeciwnowotworowe poprzez aktywację genów proapoptotycznych, hamowanie ekspresji IL-8 i tłumienie genów antyapoptotycznych.


title: Orientacyjnie niezmienne wskaźniki średnicy aksonów i gęstości z dyfuzyjnego MRI.

text: W pracy zaproponowano i przetestowano technikę obrazowania orientacji niezmiennych wskaźników średnicy i gęstości aksonów w istocie białej za pomocą obrazowania metodą dyfuzyjnego rezonansu magnetycznego. Takie wskaźniki potencjalnie zapewniają bardziej specyficzne markery mikrostruktury istoty białej niż standardowe wskaźniki z obrazowania tensora dyfuzji. Niezmienność orientacji pozwala na połączenie z traktografią i stwarza nowe możliwości mapowania połączeń mózgu i ilościowego określania procesów chorobowych. Technika wykorzystuje czteroprzedziałowy model tkanki w połączeniu ze zoptymalizowaną wielopłaszczyznową akwizycją echa impulsowego gradientu wirowania o wysokiej rozdzielczości kątowej. Metodę testujemy w symulacji, na utrwalonych mózgach małp za pomocą skanera przedklinicznego oraz na żywych ludzkich mózgach za pomocą klinicznego skanera 3T. Zebranie danych ludzkich zajmuje około godziny. Eksperymenty symulacyjne pokazują, że zarówno protokoły małp, jak i ludzi rozróżniają rozkłady średnic aksonów, które występują naturalnie w istocie białej. Porównujemy wskaźnik średnicy aksonów ze średnią średnicą aksonów ważoną objętością aksonów. Indeks różni się od tej średniej i jest zależny od protokołu, ale korelacja jest dobra dla protokołu małpiego i słabsza, ale dostrzegalna dla protokołu ludzkiego, gdzie większa dyfuzyjność i niższa siła gradientu ograniczają czułość tylko do największych aksonów. Mapy średnicy aksonów i indeksów gęstości z danych małp i ludzi w ciele modzelowatym i przewodzie korowo-rdzeniowym odzwierciedlają trendy znane z histologii. Wyniki pokazują po raz pierwszy orientację niezmienną wrażliwość na naturalne rozkłady średnic aksonów przy użyciu zarówno specjalistycznego, jak i klinicznego sprzętu. Ta demonstracja motywuje do dalszego udoskonalania, walidacji i oceny dokładnego charakteru wskaźników oraz wpływu potencjalnych zakłóceń.


title: IFI16 i cGAS współpracują w aktywacji STING podczas wykrywania DNA w ludzkich keratynocytach

text: Wiele ludzkich komórek może wyczuć obecność egzogennego DNA podczas infekcji poprzez cykliczną syntazę GMP-AMP (cGAS), która wytwarza drugi cykliczny przekaźnik GMP-AMP (cGAMP). Opisano inne przypuszczalne receptory DNA, ale nie jest jasne, czy ich funkcje są nadmiarowe, specyficzne tkankowo lub zintegrowane ze szlakiem cGAS-cGAMP. Tutaj pokazujemy, że białko 16 indukowane interferonem γ (IFI16) współpracuje z cGAS podczas wykrywania DNA w ludzkich keratynocytach, ponieważ zarówno cGAS, jak i IFI16 są wymagane do pełnej aktywacji wrodzonej odpowiedzi immunologicznej na egzogenne wirusy DNA i DNA. IFI16 jest również wymagany do aktywacji STING indukowanej cGAMP i oddziałuje z STING, aby promować fosforylację i translokację STING. Proponujemy, aby dwa czujniki DNA IFI16 i cGAS współpracowały ze sobą, aby zapobiec fałszywej aktywacji odpowiedzi interferonu typu I.


title: Działanie onkostatyczne indolu melatoniny i ekspresja jej receptorów cytozolowych i jądrowych w hodowlach ludzkich linii komórkowych czerniaka.

text: Wykazano, że melatonina ma działanie onkostatyczne na czerniaka złośliwego in vitro i in vivo. Zbadaliśmy hamujące wzrost działanie melatoniny w szerokim zakresie stężeń w czterech liniach komórek czerniaka (SBCE2, WM-98, WM-164 i SKMEL-188) reprezentatywnych dla różnych stadiów wzrostu i fenotypu. Komórki czerniaka inkubowano z melatoniną 10(-12)-10(-3) M, a proliferację i klonogenność oceniano odpowiednio po 12 godzinach i 14 dniach. Określiliśmy również ekspresję cytozolowych oksydoreduktaz chinonowych NQO1, NQO2 (znanych jako receptor MT3) i jądrowego receptora RORalfa metodą RT-PCR. Melatonina w stężeniach farmakologicznych (10(-3)-10(-7) M) hamowała proliferację we wszystkich liniach komórkowych czerniaka. W komórkach SKMEL-188 hodowanych w pożywce bez surowicy melatonina w niskich stężeniach (10(-12)-10(-10) M) również nieznacznie osłabiała proliferację. Efekty farmakologicznych dawek melatoniny potwierdzono w teście klonogennym. Ekspresję NQO1 wykryto we wszystkich liniach komórkowych, podczas gdy NQO2 i jądrowy receptor RORalfa, w tym jego izoforma RORalfa4, były obecne tylko w SBCE2, WM-164 i WM-98. Tak więc melatonina w różny sposób hamowała proliferację w liniach komórek czerniaka o różnym zachowaniu. Intensywność odpowiedzi onkostatycznej na melatoninę może być związana ze specyficznym dla linii komórkowej wzorem receptorów komórkowych melatoniny i ekspresją białka wiążącego cytozol.


title: Lokalizacja lizosomalna TRPML3 zależy od TRPML2 i związanego z mukolipidozą białka TRPML1.

text: Mukolipidoza typu IV jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem spichrzania lizosomalnego charakteryzującym się ciężką neurodegeneracją, achlorhydrią i zaburzeniami widzenia, takimi jak zmętnienie rogówki i zez. Choroba powstaje z powodu mutacji w kanale kationowym grupy 2 związanej z przejściowym potencjałem receptora (TRP), TRPML1. Ssaki kodują dwa dodatkowe białka TRPML o nazwach TRPML2 i TRPML3. Informacje dotyczące skłonności tych białek do multimeryzacji, ich rozmieszczenia wewnątrzkomórkowego i mechanizmów regulujących ich przemieszczanie są ograniczone. Tutaj pokazujemy, że TRPMLs oddziałują, tworząc homo- i heteromultimery. Co więcej, obecność TRPML1 lub TRPML2 specyficznie wpływa na przestrzenny rozkład TRPML3. Homomultimery TRPML1 i TRPML2 są białkami lizosomalnymi, podczas gdy homomultimery TRPML3 znajdują się w retikulum endoplazmatycznym. Jednak TRPML3 lokalizuje się w lizosomach, gdy ulega koekspresji z TRPML1 lub TRPML2 i jest porównywalnie błędnie lokalizowany, gdy zakłócone jest kierowanie lizosomów TRPML1 i TRPML2. Odwrotnie, TRPML3 nie powoduje retencji TRPML1 lub TRPML2 w retikulum endoplazmatycznym. Dane te pokazują, że istnieje hierarchia kontrolująca subkomórkowe rozkłady TRPML, tak że TRPML1 i TRPML2 dyktują lokalizację TRPML3, a nie odwrotnie.


title: Ewolucja przerzutów ujawniona przez mutacyjne krajobrazy chemicznie wywołanych nowotworów skóry

text: Guzy ludzkie wykazują wysoki poziom heterogeniczności genetycznej, ale procesy, które wpływają na czas i drogę rozprzestrzeniania się przerzutów subklonów, są nieznane. Tutaj zastosowaliśmy sekwencjonowanie całego egzomu 103 dopasowanych łagodnych, złośliwych i przerzutowych guzów skóry pochodzących od genetycznie heterogenicznych myszy, aby wykazać, że większość przerzutów rozsiewa się synchronicznie z guza pierwotnego, wspierając raczej równoległą niż liniową ewolucję jako dominujący model przerzutów. Wspólne mutacje między pierwotnymi nowotworami i ich dopasowanymi przerzutami mają wyraźną sygnaturę A-do-T inicjującego karcynogenu, dimetylobenzantracenu, ale niewspólne mutacje to głównie G-do-T, sygnatura związana ze stresem oksydacyjnym. Istnienie raków, które albo dały przerzuty, albo nie dały przerzutów u tego samego zwierzęcia żywiciela, sugeruje, że istnieją czynniki wewnętrzne guza, które wpływają na rozsiew przerzutów. Wykazujemy również znaczenie polimorfizmów germinalnych w określaniu mutacji specyficznych dla alleli i identyfikujemy somatyczne zmiany genetyczne, które są specyficznie związane z inicjacją karcynogenezy przez mutacje Hras lub Kras. Nowotwory mysie, które naśladują genetyczną heterogeniczność ludzkich nowotworów, mogą pomóc w zrozumieniu klonalnej ewolucji przerzutów i dostarczyć realistycznego modelu do testowania nowych terapii.


title: Specyficzny inhibitor 3-kinazy fosfatydyloinozytolu, 2-(4-morfolinylo)-8-fenylo-4H-1-benzopiran-4-on (LY294002).

text: Kinaza 3-fosfatydyloinozytolu (PtdIns) jest enzymem zaangażowanym w transdukcję sygnału czynnika wzrostu poprzez kojarzenie z receptorowymi i niereceptorowymi kinazami tyrozynowymi, w tym z receptorem płytkopochodnego czynnika wzrostu. Inhibitory 3-kinazy PtdIns mogą potencjalnie dać lepsze zrozumienie funkcji i mechanizmów regulacyjnych enzymu. Wykazano wcześniej, że kwercetyna, naturalnie występujący bioflawinoid, hamuje 3-kinazę PtdIns z IC50 1,3 mikrograma/ml (3,8 mikroM); hamowanie wydawało się być skierowane na miejsce wiązania ATP kinazy. Analogi kwercetyny badano jako inhibitory 3-kinazy PtdIns, przy czym najsilniejsze wykazują wartości IC50 w zakresie 1,7-8,4 mikrograma/ml. W przeciwieństwie do tego, genisteina, silny inhibitor kinazy tyrozynowej z klasy izoflawonów, nie hamowała znacząco kinazy 3-PtdIns (IC50 > 30 mikrogramów/ml). Ponieważ wykazano również, że kwercetyna hamuje inne PtdIns i kinazy białkowe, inne chromony oceniono jako inhibitory 3-kinazy PtdIns bez wpływu na 4-kinazy PtdIns lub wybrane kinazy białkowe. Jeden z takich związków, 2-(4-morfolinylo)-8-fenylo-4H-1-benzopiran-4-on (znany również jako 2-(4-morfolinylo)-8-fenylochromon, LY294002), całkowicie i konkretnie zniósł PtdIns 3 aktywność kinazy (IC50 = 0,43 mikrograma/ml; 1,40 mikroM), ale nie hamowała 4-kinazy PtdIns ani testowanych kinaz białkowych i lipidowych. Analogi LY294002 wykazywały bardzo selektywną zależność struktura-aktywność, z niewielkimi zmianami w strukturze powodującymi wyraźne spadki inhibicji. Wykazano, że LY294002 całkowicie znosi aktywność 3-kinazy PtdIns w ludzkich neutrofilach stymulowanych fMet-Leu-Phe, jak również hamuje proliferację komórek mięśni gładkich w hodowanych segmentach aorty królika. Ponieważ 3-kinaza PtdIns wydaje się być centralnie zaangażowana w transdukcję sygnału czynnika wzrostu, opracowanie swoistych inhibitorów przeciwko kinazie może być korzystne w leczeniu chorób proliferacyjnych, a także w wyjaśnieniu biologicznej roli kinazy w proliferacji komórkowej i czynnika wzrostu odpowiedź.


title: Prosty dwuetapowy protokół oczyszczania ludzkich komórek beta trzustki

text: Wyizolowane czyste ludzkie komórki beta byłyby pomocne w wielu celach badawczych. Jednak głównym problemem był brak antygenów powierzchniowych specyficznych dla komórek beta. Naszym celem było opracowanie prostej metody izolacji ludzkich komórek beta w oparciu o wstępną eliminację komórek przewodowych poprzez ich ekspresję antygenu węglowodanowego 19-9 (CA19-9), a następnie pozytywną selekcję komórek beta poprzez ich ekspresję kwasu polisialowego cząsteczka adhezji komórek (PSA-NCAM). Specyficzną względem typu komórki ekspresję CA19-9, NCAM i PSA-NCAM badano w skrawkach trzustki dorosłego człowieka oraz w hodowanych pierwotnych komórkach endokrynnych i zewnątrzwydzielniczych. Rozproszone ludzkie komórki wysepkowe oczyszczono w dwóch etapach, po 4 dniach hodowli zawiesinowej, przez wiązanie z mikrokulkami magnetycznymi sprzężonymi z przeciwciałami przeciwko CA19-9 i PSA-NCAM. Ekspresję NCAM wykryto w przewodach i wysepkach trzustki ludzkiej. W przeciwieństwie do tego immunoreaktywność PSA-NCAM wykryto tylko w wysepkach. Barwienie PSA-NCAM w rozproszonych komórkach ujawniło, że marker ulega ekspresji we wszystkich typach komórek endokrynnych, ale nie w komórkach przewodowych. Oczyszczanie rozproszonych komórek wysepek przy użyciu samych mikrokulek PSA-NCAM nie wyeliminowało całkowicie zanieczyszczających komórek przewodu. Jednak eliminacja komórek przewodu przez mikroperełki CA19-9, a następnie pozytywne sortowanie komórek PSA-NCAM-dodatnich w pięciu kolejnych preparatach wysepek dała 90 do 98% czystych komórek endokrynnych, z których 89 do 97% stanowiły komórki beta. Opisujemy prostą i powtarzalną metodę oczyszczania żywotnych ludzkich komórek beta trzustki pozbawionych zewnątrzwydzielniczych acini i przewodów.


title: Poprzedni | Spis treści Raporty Zarodkowe linie komórek macierzystych pochodzące od człowieka

text: Opisano ludzkie pluripotencjalne linie komórkowe pochodzące z blastocysty, które mają prawidłowe kariotypy, wykazują wysoki poziom aktywności telomerazy i wykazują ekspresję markerów powierzchniowych komórek, które charakteryzują embrionalne komórki macierzyste naczelnych, ale nie charakteryzują innych wczesnych linii. Po niezróżnicowanej proliferacji in vitro przez 4 do 5 miesięcy, komórki te nadal zachowywały potencjał rozwojowy do tworzenia trofoblastu i pochodnych wszystkich trzech listków zarodkowych embrionów, w tym nabłonka jelita (endodermy); chrząstka, kość, mięsień gładki i mięsień prążkowany (mezoderma); oraz nabłonek nerwowy, zwoje embrionalne i nabłonek wielowarstwowy płaski (ektoderma). Te linie komórkowe powinny być przydatne w biologii rozwoju człowieka, odkrywaniu leków i medycynie transplantacyjnej.


title: Transporter kwasu askorbinowego Slc23a1 jest niezbędny do transportu witaminy C do mózgu i przeżycia okołoporodowego

text: Jedynym udowodnionym wymogiem dla kwasu askorbinowego (witaminy C) jest zapobieganie szkorbutowi, prawdopodobnie dlatego, że jest on kofaktorem hydroksylaz wymaganych do modyfikacji potranslacyjnych, które stabilizują kolagen. Stworzyliśmy myszy z niedoborem mysiego ortologu (członek 1 rodziny rozpuszczonych nośników 23 lub Slc23a1) szczurzego transportera kwasu askorbinowego, Svct2 (ref. 4). Hodowane embrionalne fibroblasty z homozygotycznych myszy Slc23a1-/- wykazywały mniej niż 5% normalnego wychwytu kwasu askorbinowego. Poziomy kwasu askorbinowego były niewykrywalne lub znacznie zmniejszone we krwi i tkankach myszy Slc23a1-/-. Suplementacja prenatalna ciężarnych samic nie podniosła poziomu kwasu askorbinowego we krwi u płodów Slc23a1−/−, co sugeruje, że Slc23a1 jest ważny w łożyskowym transporcie kwasu askorbinowego. Myszy Slc23a1−/− zmarły w ciągu kilku minut od urodzenia z niewydolnością oddechową i krwotokiem śródmiąższowym mózgu. Płuca nie wykazywały ekspansji pourodzeniowej, ale miały normalne poziomy białka B środka powierzchniowo czynnego. Krwotok mózgowy nie był po prostu formą szkorbutu, ponieważ myszy Slc23a1−/− nie wykazywały krwotoku w żadnych innych tkankach, a ich skóra miała normalny poziom 4-hydroksyproliny w skórze pomimo niskiej zawartości kwasu askorbinowego. Dochodzimy do wniosku, że Slc23a1 jest niezbędny do transportu kwasu askorbinowego do wielu tkanek i przez łożysko. Niedobór transportera jest śmiertelny u nowonarodzonych myszy, ujawniając tym samym nierozpoznane wcześniej zapotrzebowanie na kwas askorbinowy w okresie okołoporodowym.


title: Egosomalne sortowanie miR-193a za pośrednictwem MVP promuje progresję raka okrężnicy

text: Egzosomy są nowymi mediatorami komunikacji międzykomórkowej; czy uwalnianie egzosomów ma wpływ na komórki dawcy egzosomów oprócz komórek biorców, nie zostało zbadane w żadnym stopniu. Tutaj badamy różne profile ekspresji miRNA w egzosomach w pierwotnym guzie okrężnicy myszy, przerzutach raka okrężnicy do wątroby i naiwnych tkankach okrężnicy. W bardziej zaawansowanej chorobie wyższe poziomy miRNA supresorów guza są enkapsulowane w egzosomach. miR-193a oddziałuje z głównym białkiem krypty (MVP). Knockout MVP prowadzi do akumulacji miR-193a w egzosomalnych komórkach dawcy zamiast w egzosomach, hamując progresję nowotworu. Ponadto miR-193a powoduje zatrzymanie cyklu komórkowego G1 i represję proliferacji komórek poprzez ukierunkowanie na Caprin1, co zwiększa Ccnd2 i c-Myc. Pacjenci z rakiem okrężnicy u ludzi z bardziej zaawansowaną chorobą wykazują wyższy poziom krążącego egzosomalnego miR-193a. Podsumowując, nasze dane wykazują, że selektywne sortowanie miRNA supresorowego nowotworu do egzosomów za pośrednictwem MVP sprzyja progresji nowotworu.


title: Przypadkowe ciśnienie krwi i funkcja neurokognitywna u dzieci z przewlekłą chorobą nerek: raport z badania kohortowego dzieci z przewlekłą chorobą nerek.

text: TŁO I CELE Dzieci z przewlekłą chorobą nerek (PChN) są narażone na zaburzenia funkcji poznawczych, a ponad połowa ma nadciśnienie. Dane dotyczące potencjalnego udziału nadciśnienia tętniczego w deficytach neuropoznawczych związanych z PChN są ograniczone. Naszym celem było ustalenie, czy dzieci z PChN i podwyższonym BP (EBP) miały słabsze wyniki w testach neurokognitywnych w porównaniu z dziećmi z PChN i prawidłowym BP. PROJEKT, OTOCZENIE, UCZESTNICY I POMIARY Była to przekrojowa analiza związku między osłuchowym BP a wykonaniem testów neuropoznawczych u dzieci w wieku od 6 do 17 lat włączonych do projektu Przewlekła Choroba Nerek u Dzieci (CKiD). WYNIKI Spośród 383 pacjentów 132 (34%) miało EBP (skurczowe i/lub rozkurczowe BP ≥90(th) percentyl). Osoby z EBP miały niższe średnie (SD) wyniki w skróconej skali inteligencji Wechslera (WASI) IQ wydajności niż osoby z normalnym BP (normalne BP w porównaniu z EBP, 96,1 (16,7) w porównaniu z 92,4 (14,9), p = 0,03) i WASI w pełnej skali IQ (97,0 (16,2) vs 93,4 (16,5), P = 0,04). Wskaźnik BP (BP pacjenta/95(th) percentyl BP) korelował odwrotnie z wynikiem IQ (skurczowe, r = -0,13, p = 0,01; rozkurczowe, r = -0,19, p < 0,001). W analizie wieloczynnikowej związek między niższym wynikiem IQ i zwiększonym BP pozostał istotny po uwzględnieniu zmiennych demograficznych i związanych z chorobą (EBP, β = -3,7, 95% przedział ufności [CI]: -7,3 do -0,06; wskaźnik skurczowego BP , β = -1,16 do 95% CI: -2,1, -0,21; wskaźnik rozkurczowego BP, β = -1,17, 95% CI: -1,8 do -0,55). WNIOSKI Wyższe BP było niezależnie związane z obniżonymi wynikami IQ w skali WASI Performance u dzieci z łagodną lub umiarkowaną CKD.


title: Niewydolność szpiku kostnego i opóźnienie rozwoju spowodowane mutacjami w rybonukleazie poli(A)-specyficznej (PARN).

text: TŁO Dedenylacja reguluje funkcję i los RNA. Rybonukleaza swoista dla poli(A) (PARN) to deadenylase, która przetwarza mRNA i niekodujący RNA. Niewiele wiadomo na temat biologicznego znaczenia mutacji linii zarodkowej w PARN. METODY Zidentyfikowaliśmy mutacje w PARN u pacjentów z objawami hematologicznymi i neurologicznymi. Przeprowadzono eksperymenty genomowe, biochemiczne i knockdown na ludzkich komórkach szpiku i danio pręgowanym, aby wyjaśnić rolę PARN w chorobie człowieka. WYNIKI Zidentyfikowaliśmy duże monoalleliczne delecje w PARN u czterech pacjentów z opóźnieniem rozwoju lub chorobą psychiczną. W szczególności jeden pacjent miał ciężki fenotyp neurologiczny, centralną hipomielinizację i niewydolność szpiku kostnego. Ten pacjent miał dodatkową mutację zmiany sensu w nieusuniętym allelu i poważnie obniżoną aktywność białka PARN i deadenylację. Komórki od tego pacjenta miały upośledzoną oligoadenylację specyficznych małych jąderkowych RNA z kasety H/ACA. Co ważne, komórki pacjentów z niedoborem PARN wykazywały krótkie telomery i nieprawidłowy profil rybosomów, podobny do tych opisanych w niektórych wariantach dyskeratozy wrodzonej. Zwalczanie PARN w ludzkich komórkach szpiku i zaburzonej hematopoezie danio pręgowanego, dostarczając dalszych dowodów na związek przyczynowy z ludzką chorobą. WNIOSKI Duże monoalleliczne mutacje PARN mogą powodować choroby rozwojowe/umysłowe. Bialleiczne mutacje PARN powodują poważną niewydolność szpiku kostnego i centralną hipomielinizację.


title: Zmieniająca się epidemiologia malarii w mieście Ifakara w południowej Tanzanii.

text: W latach 1995-2000 nastąpiły wyraźne zmiany w epidemiologii malarii w Ifakara w południowej Tanzanii. Udokumentowaliśmy te zmiany za pomocą danych parazytologicznych i klinicznych z serii badań środowiskowych i szpitalnych z udziałem dzieci w wieku do 5 lat. W badaniach kohortowych opartych na społeczności wystąpiła prawidłowa zmiana i zmniejszenie występowania pasożytów w zależności od wieku. Częstość występowania klinicznej malarii u niemowląt otrzymujących placebo w dodatkowych kohortach badawczych spadła z 0,8 w 1995 r. do 0,43 epizodów na niemowlę na rok w 2000 r., przy współczynniku częstości występowania wynoszącym 0,53 (95% przedział ufności: 0,404; 0,70, p<0,0001). Jednocześnie nastąpił wzrost ogólnej liczby przyjęć z malarią i wyraźne przesunięcie w prawo w schemacie wieku tych przyjęć (mediana wieku w 1995 r. 1,55 vs 2,33 w 2000 r., P<0,0001). Jednak ciężar zgonów z powodu malarii pozostał u niemowląt. Omawiamy, w jaki sposób te dramatyczne zmiany w epidemiologii malarii mogły wynikać z zastosowania obecnie dostępnych narzędzi kontroli malarii. Interpretacja danych szpitalnych wymaga ostrożności, ponieważ może to zaniżać wpływ niedokrwistości na śmiertelność w społeczności, w której występuje większość zgonów dzieci. Nawet w warunkach niskiego lub umiarkowanego przenoszenia malarii, gdzie starsze dzieci cierpią na większość epizodów malarii, ukierunkowanie skutecznej kontroli malarii u niemowląt może spowodować istotne zmniejszenie śmiertelności niemowląt spowodowanej malarią.


title: MikroRNA-192 w kłębuszkach nerkowych cukrzyków i jego funkcja w ekspresji kolagenu indukowanej TGF-beta poprzez hamowanie represorów E-box.

text: Kluczowe cechy nefropatii cukrzycowej (DN) obejmują akumulację białek macierzy zewnątrzkomórkowej, takich jak kolagen 1-alfa 1 i -2 (Col1a1 i -2). Transformujący czynnik wzrostu beta1 (TGF-beta), kluczowy regulator tych genów macierzy zewnątrzkomórkowej, jest zwiększony w komórkach mezangialnych (MC) w DN. Poprzez profilowanie mikromacierzy zauważyliśmy, że TGF-beta zwiększył mRNA Col1a2 w mysich MC (MMC), ale także obniżył poziom mRNA represora E-box, deltaEF1. Traktowanie TGF-beta lub krótkie RNA o strukturze spinki do włosów ukierunkowane na deltaEF1 zwiększało aktywność wzmacniającą elementów upstream E-box w genie Col1a2. TGF-beta obniżył również ekspresję białka 1 oddziałującego ze Smad (SIP1), innego represora E-box podobnego do deltaEF1. Co ciekawe, zauważyliśmy, że SIP1 jest celem mikroRNA-192 (miR-192), kluczowego miR o wysokiej ekspresji w nerkach. Poziomy miR-192 były również zwiększone przez TGF-beta w MMC. Traktowanie TGF-beta lub transfekcja miR-192 zmniejszało endogenną ekspresję SIP1, jak również aktywność reporterową konstruktu lucyferazy zawierającego SIP1 3' UTR w MMC. Odwrotnie, inhibitor miR-192 wzmocnił aktywność lucyferazy, potwierdzając, że SIP1 jest celem miR-192. Ponadto miR-192 synergizował z krótkimi RNA deltaEF1 o strukturze spinki do włosów, aby zwiększyć aktywność Col1a2 E-box-luc. Co ważne, znaczenie in vivo zauważono przez obserwację, że poziomy miR-192 były znacznie zwiększone w kłębuszkach nerkowych izolowanych od myszy z cukrzycą, którym wstrzyknięto streptozotocynę, a także cukrzycowych myszy db/db w porównaniu z odpowiednimi kontrolami bez cukrzycy, równolegle ze zwiększonym TGF-beta i Poziomy Col1a2. Wyniki te ujawniają rolę miR w nerkach i DN w kontrolowaniu indukowanej TGF-beta ekspresji Col1a2 przez regulację w dół represorów E-box.


title: Aktywacja receptorów PAR(2) uwrażliwia pierwotne aferenty i powoduje rolowanie i przyleganie leukocytów w stawie kolanowym szczura.

text: TŁO I CEL Receptory PAR(2) biorą udział w przewlekłym zapaleniu stawów poprzez mechanizmy, które nie zostały jeszcze wyjaśnione. Tutaj zbadaliśmy aktywację PAR(2) w stawie kolanowym szczura. PODEJŚCIE EKSPERYMENTALNE PAR(2) w komórkach zwojów korzeni grzbietowych (DRG) stawu kolanowego szczura w L3-L5, znakowanych wstecznie fluorem-złotem (FG) wykazano immunohistochemicznie. Zapisy elektrofizjologiczne z włókien nerwowych stawu kolanowego u szczurów Wistar znieczulonych uretanem oceniały wpływ stymulacji stawu PAR(2) jego aktywującym peptydem, 2-furoyl-LIGRLO-NH(2) (1-100 nmol·100 μL(-1) , poprzez ścisłe wstrzyknięcie dotętnicze). Szybkość wypalania włókien rejestrowano podczas rotacji stawów przed i 15 minut po podaniu peptydu aktywującego PAR(2) lub peptydu kontrolnego. Kinetykę leukocytów w naczyniu maziowym po aktywacji PAR(2) śledzono za pomocą mikroskopii przyżyciowej przez 60 minut po perfuzji 2-furoilo-LIGRLO-NH(2) lub peptydu kontrolnego. Role dla przejściowego potencjału receptorów waniloidowych-1 (TRPV1) lub neurokinin-1 (NK(1)) w odpowiedziach PAR(2) oceniano przy użyciu selektywnych antagonistów, odpowiednio SB366791 i RP67580. KLUCZOWE WYNIKI PAR(2) wyrażono w 59 ± 5% FG-dodatnich komórek DRG; 100 nmol 2-furoyl-LIGRLO-NH(2) zwiększało szybkość wypalania włókien stawowych podczas normalnej i szkodliwej rotacji, maksymalnie po 3 min (normalne; 110 ± 43%, szkodliwe; 90 ± 31%). 2-Furoyl-LIGRLO-NH (2) również znacząco zwiększył rolowanie i adhezję leukocytów w ciągu 60 min. Wszystkie te efekty zostały zablokowane przez wstępne traktowanie SB366791 i RP67580 (P < 0,05 w porównaniu z samym 2-furoilo-LIGRLO-NH(2)). WNIOSKI I IMPLIKACJE Receptory PAR(2) odgrywają ostrą rolę zapalną w stawie kolanowym poprzez mechanizmy zależne od TRPV1 i NK(1), obejmujące zarówno uczulenie neuronalne za pośrednictwem PAR(2), jak i transport leukocytów.


title: Kinaza polifosforanowa 1, centralny węzeł w sieci odpowiedzi na stres Mycobacterium tuberculosis, łączy układy dwuskładnikowe MprAB i SenX3-RegX3 oraz czynnik sigma o funkcji pozacytoplazmatycznej, sigma E.

text: Metabolizm polifosforanu (poliP) reguluje odpowiedź na stres u prątków. W tym miejscu opisujemy architekturę regulacyjną systemu transdukcji sygnału obejmującego układ dwuskładnikowy (TCS) SenX3-RegX3, funkcję pozacytoplazmatyczną czynnika sigma E (SigE) i enzym polifosforanowy 1 (PPK1) syntetyzujący poli-P. Promotor ppk1 Mycobacterium tuberculosis jest aktywowany w warunkach głodu fosforanowego. Jest to osłabione po usunięciu niedoskonałego palindromu, prawdopodobnie reprezentującego miejsce wiązania dla regulatora odpowiedzi RegX3, składnika dwuskładnikowego systemu SenX3-RegX3, który odpowiada na głód fosforanowy. Wiązanie ufosforylowanego RegX3 do tego miejsca potwierdzono w teście przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej. Aktywność promotora ppk1 została zniesiona po delecji przypuszczalnego miejsca wiązania SigE. Wyciąganie SigE z lizatów M. tuberculosis komórek ubogich w fosforan z biotynylowanym DNA zawierającym miejsce wiązania SigE potwierdziło prawdopodobne wiązanie SigE z promotorem ppk1. Transkrypcja in vitro potwierdziła udział SigE w transkrypcji ppk1. Wreszcie nadekspresja RseA (anty-SigE) osłabiła ekspresję ppk1 w warunkach głodu fosforanowego, potwierdzając rolę SigE w transkrypcji ppk1. Elementy regulatorowe zidentyfikowane w transkrypcji ppk1 w tym badaniu, w połączeniu z naszą wcześniejszą obserwacją, że sam PPK1 jest zdolny do regulowania ekspresji sigE poprzez MprAB TCS, sugerują obecność wielu pętli pozytywnego sprzężenia zwrotnego w tym obwodzie sygnalizacyjnym. W połączeniu z efektem sekwestracji RseA, stawiamy hipotezę, że ta architektura może być powiązana z bistabilnością w systemie, co z kolei może być kluczowym elementem trwałości w M. tuberculosis.


title: Przebieg naturalny bezobjawowych niepękniętych tętniaków mózgu oceniany w angiografii CT: wzrost i częstość pęknięć oraz korelacja z epidemiologicznymi czynnikami ryzyka.

text: CEL Scharakteryzowanie związku między rozmiarem tętniaka a epidemiologicznymi czynnikami ryzyka ze wzrostem i pęknięciem za pomocą angiografii tomografii komputerowej (CT). MATERIAŁY I METODY W tym zgodnym z HIPAA, zatwierdzonym przez instytucjonalną komisję rewizyjną badaniu, pacjenci ze znanymi bezobjawowymi, niepękniętymi tętniakami śródmózgowymi byli poddawani długotrwałej obserwacji za pomocą badań angiograficznych CT. Wzrost zdefiniowano jako wzrost jednego lub więcej wymiarów powyżej błędu pomiaru i co najmniej 5% objętości przy użyciu metody ABC/2. Związek czynników epidemiologicznych ze wzrostem i pęknięciem tętniaka analizowano za pomocą analizy regresji logistycznej. Współczynniki zgodności wewnątrz- i między obserwatorami dla wymiaru, objętości i wzrostu oszacowano przy użyciu współczynnika korelacji Pearsona i różnicy średnich z 95% przedziałami ufności, statystyki zgodności i McNemara χ(2). WYNIKI Pacjenci (n = 165) z tętniakami (n = 258) mieli średni czas obserwacji wynoszący 2,24 roku od momentu rozpoznania. Czterdzieści sześć z 258 (18%) tętniaków u 38 pacjentów zwiększyło się. Spontaniczne pęknięcie wystąpiło w czterech z 228 (1,8%) tętniaków śródtwardówkowych średniej wielkości (6,2 mm). Ryzyko pęknięcia tętniaka na pacjento-rok wyniosło 2,4% (95% CI: 0,5%, 7,12%) ze wzrostem i 0,2% (95% CI: 0,006%, 1,22%) bez wzrostu (P = 0,034). Istniało 12-krotnie wyższe ryzyko pęknięcia tętniaków rosnących (P < 0,002), z wysokimi współczynnikami korelacji wewnątrz- i między obserwatorami dla wielkości, objętości i wzrostu. Palenie tytoniu (3,806, jeden stopień swobody; P <0,015) i wielkość początkowa (5,895, dwa stopnie swobody; P <0,051) były niezależnymi współzmiennymi, przewidującymi 78,4% rosnących tętniaków. WNIOSEK Wyniki te wspierają obserwację obrazową wszystkich pacjentów z tętniakami, w tym tych, których tętniaki są mniejsze niż obecny próg leczenia wynoszący 7 mm. Wzrost, rozmiar tętniaka i palenie tytoniu wiązały się ze zwiększonym ryzykiem pęknięcia.


title: Poszukiwanie obecności enterowirusowego białka kapsydu VP1 w trzustkach pacjentów z cukrzycą typu 1 (insulinozależną) oraz trzustkach i sercach niemowląt, które zmarły z powodu Coxsackiewirusowego zapalenia mięśnia sercowego

text: Stosując surowicę odpornościową wywołaną zrekombinowanym białkiem kapsydu wirusa Coxsackie B3, VP1, opracowano technikę immunocytochemiczną, która była zdolna do wykrywania obecności wszystkich wirusów Coxsackie B w utrwalonych w formalinie zakażonych komórkach hodowli tkankowych zatopionych w parafinie. Ta technika została przetestowana na autopsji serca i trzustki od 21 pacjentów, którzy prawdopodobnie zmarli z powodu ostrego zapalenia mięśnia sercowego wywołanego przez wirus Coxsackie B. Miocyty serca były dodatnie pod względem białka VP1 w 12 z 20 przypadków, w których serce było dostępne do badań. W siedmiu z tych przypadków zapalenie wysp trzustkowych było obecne w trzustce, a we wszystkich siedmiu wykryto komórki dokrewne zawierające VP1. VP1 rzadko stwierdzano w zewnątrzwydzielniczej trzustce. W sercu i trzustce komórki zawierające VP1 zwykle wykazywały oznaki martwicy. Autopsja trzustki od 88 pacjentów, którzy zmarli w klinicznej manifestacji cukrzycy typu 1 (insulinozależnej) nie wykazała obecności VP1. Ciągłe niszczenie komórek B wydzielających insulinę, obserwowane w momencie śmierci w trzustce z cukrzycą, prawdopodobnie nie jest spowodowane bezpośrednim działaniem cytopatycznym wirusa Coxsackie B. Badanie to nie wyklucza jednak możliwości, że uporczywe zakażenie limfocytów B przez wadliwy enterowirus może spowodować ich zniszczenie w mechanizmie autoimmunologicznym.


title: Bezpośrednie przeprogramowanie mysich fibroblastów do komórek podobnych do kardiomiocytów przy użyciu czynników Yamanaka na zmodyfikowanych hydrożelach z poli(glikolu etylenowego) (PEG).

text: Strategie bezpośredniego przeprogramowania umożliwiają szybką konwersję komórek somatycznych w kardiomiocyty lub komórki kardiomiocytopodobne bez przechodzenia przez stan pluripotencjalny. Niedawno opisany protokół łączy indukcję czynnika Yamanaka z hamowaniem pluripotencji, a następnie traktowaniem BMP4, aby osiągnąć szybkie przeprogramowanie mysich fibroblastów do pokonania komórek podobnych do kardiomiocytów. Pierwotne badanie przeprowadzono przy użyciu polistyrenu do hodowli tkankowych pokrytego Matrigel (TCPS), sztywnego materiału, który również niespecyficznie adsorbuje białka surowicy. Odporne na adsorpcję białek materiały poli(glikolu etylenowego) (PEG) można kowalencyjnie modyfikować, aby prezentowały dokładne stężenia białek adhezyjnych lub peptydów bez niezamierzonych efektów niespecyficznie zaadsorbowanych białek. Tutaj opisujemy ulepszony protokół, który zawiera materiały wykonane na zamówienie. Najpierw odtworzyliśmy Efe et al. protokół dotyczący TCPS pokrytych Matrigelem (oryginalny materiał), przeprogramowanie fibroblastów myszy dorosłych myszy (TTF) i mysich embrionów embrionalnych (MEF) do komórek podobnych do kardiomiocytów, które wykazywały barwienie prążkowanej sarkomerycznej α-aktyniny, spontaniczne przejściowe zmiany wapnia i widoczne bicie. Następnie zaprojektowaliśmy podłoża hodowlane z glikolu polietylenowego, aby promować adhezję MEF poprzez lamininę i integryny wiążące RGD. Hydrożele PEG poprawiły wydajność proliferacji i przeprogramowania (o czym świadczy pobicie liczby i powierzchni plamek, ekspresji genów i cytometrii przepływowej), dając prawie dwukrotnie większą liczbę komórek kardiomiocyto-dodatnich sarkomerycznych α-aktyniny niż pierwotnie opisany substrat. Wyniki te ilustrują, że przeprogramowanie komórek można usprawnić przy użyciu materiałów opracowanych na zamówienie.


title: Wpływ leczenia rizedronianem na złamania kręgów i pozakręgów u kobiet z osteoporozą pomenopauzalną: randomizowane badanie kontrolowane. Grupa Badawcza ds. Skuteczności Kręgowej Z Terapią Rizedronianem (VERT).

text: KONTEKST Wykazano, że ryzedronian, silny bisfosfonian, jest skuteczny w leczeniu choroby Pageta kości i innych metabolicznych chorób kości, ale według naszej wiedzy nie był on oceniany w leczeniu rozpoznanej osteoporozy pomenopauzalnej. CEL Zbadanie skuteczności i bezpieczeństwa codziennego leczenia rizedronianem w celu zmniejszenia ryzyka złamań kręgów i innych złamań u kobiet po menopauzie z rozpoznaną osteoporozą. CHARAKTER, STANOWISKO I UCZESTNICY Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie z udziałem 2458 ambulatoryjnych kobiet po menopauzie w wieku poniżej 85 lat z co najmniej 1 złamaniem kręgu na początku badania, które zostały zarejestrowane w 1 ze 110 ośrodków w Ameryce Północnej, przeprowadzone między grudniem 1993 r. a styczniem 1998. INTERWENCJE Badani zostali losowo przydzieleni do otrzymywania doustnego leczenia przez 3 lata z rizedronianem (2,5 lub 5 mg/d) lub placebo. Wszyscy badani otrzymywali wapń, 1000 mg/d. Witaminę D (cholekalcyferol, do 500 IU/d) podawano, jeśli wyjściowe poziomy 25-hydroksywitaminy D były niskie. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Przypadki nowych złamań kręgów wykryte przez ilościową i półilościową ocenę radiogramów; częstość występowania potwierdzonych radiologicznie złamań pozakręgowych oraz zmiana gęstości mineralnej kości w stosunku do wartości wyjściowej, określona za pomocą podwójnej absorpcjometrii rentgenowskiej. WYNIKI Po 1 roku przerwano podawanie ryzedronianu w dawce 2,5 mg/d; w grupie placebo i 5 mg/d ryzedronianu, odpowiednio 450 i 489 osób ukończyło wszystkie 3 lata badania. Leczenie ryzedronianem w dawce 5 mg/d w porównaniu z placebo zmniejszyło łączną częstość nowych złamań kręgów o 41% (95% przedział ufności [CI], 18%-58%) w ciągu 3 lat (11,3% vs 16,3%; P = 0,003). Zmniejszenie złamania o 65% (95% CI, 38%-81%) zaobserwowano po pierwszym roku (2,4% vs 6,4%; P<.001). Skumulowana częstość złamań pozakręgowych w ciągu 3 lat zmniejszyła się o 39% (95% CI, 6%-61%) (5,2% vs 8,4%; p = 0,02). Gęstość mineralna kości wzrosła znacząco w porównaniu z placebo w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (5,4% vs 1,1%), szyjce kości udowej (1,6% vs -1,2%), krętarzu udowym (3,3% vs -0,7%) i środkowej części kości promieniowej (0,2% vs -1,4%). Kości uformowane podczas leczenia risedronianem były prawidłowe histologicznie. Ogólny profil bezpieczeństwa rizedronianu, w tym bezpieczeństwo żołądkowo-jelitowe, był podobny do placebo. WNIOSKI Dane te sugerują, że ryzedronian jest skuteczny i dobrze tolerowany w leczeniu kobiet z rozpoznaną osteoporozą pomenopauzalną.


title: Niedotlenienie — kluczowy czynnik regulujący wzrost guza

text: W warunkach niedotlenienia komórki podlegają różnym odpowiedziom biologicznym, w tym aktywacji szlaków sygnałowych, które regulują proliferację, angiogenezę i śmierć. Komórki rakowe przystosowały te szlaki, umożliwiając guzom przetrwanie, a nawet wzrost w warunkach niedotlenienia, a niedotlenienie guza wiąże się ze złymi rokowaniami i opornością na radioterapię. Wiele elementów szlaku odpowiedzi hipoksja jest zatem dobrymi kandydatami do ukierunkowania terapeutycznego.


title: Utrata fibronektyny z niszy starzejących się komórek macierzystych wpływa na zdolność regeneracyjną mięśni szkieletowych u myszy

text: Od dawna postuluje się, że związane z wiekiem zmiany w niszy upośledzają funkcję somatycznych komórek macierzystych. Tutaj pokazujemy, że nisza starzejących się komórek macierzystych w mięśniu szkieletowym zawiera znacznie obniżone poziomy fibronektyny (FN), co prowadzi do szkodliwych konsekwencji dla funkcji i utrzymania komórek macierzystych mięśni (MuSC). Delecja genu kodującego FN z młodych regenerujących się mięśni replikuje fenotyp starzenia i prowadzi do utraty liczby MuSC. Stosując badanie przesiewowe biblioteki macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM) i profilowanie szlaków, charakteryzujemy FN jako preferowany substrat adhezyjny dla MuSC i wykazujemy, że sygnalizacja za pośrednictwem integryny poprzez kinazę adhezyjną ogniskową i szlak kinazy białkowej aktywowanej mitogenem p38 jest silnie zderegulowany w MuSCs od starszych myszy z powodu niewystarczającego przywiązania do niszy. Odtworzenie poziomów FN w starzejącej się niszy remobilizuje komórki macierzyste i przywraca młodość regenerację mięśni. Podsumowując, identyfikujemy utratę adhezji komórek macierzystych do FN w niszowej macierzy zewnątrzkomórkowej jako nieznany wcześniej mechanizm starzenia.


title: Monitorowanie powstawania reaktywnych form tlenu wywołanych głodem.

text: Reaktywne formy tlenu (ROS) są potencjalnie szkodliwe dla komórek ze względu na ich zdolność do utleniania składników komórki, takich jak DNA, białka i lipidy. Jednak przy niskich poziomach i pod ścisłą kontrolą ta cecha czyni je doskonałymi modyfikatorami w różnych szlakach transdukcji sygnału, w tym autofagii. Autofagia tradycyjnie wiązana była ze stresem oksydacyjnym, działającym w degradacji utlenionych białek i organelli. Ostatnio zasugerowano rolę sygnałową ROS w regulacji autofagii, prowadzącej w różnych okolicznościach albo do przeżycia, albo do śmierci. Aby zbadać wpływ ROS na ten szlak, należy określić lokalizację, intensywność, kinetykę i istotność sygnału oksydacyjnego w autofagii. Co więcej, po scharakteryzowaniu, wykrywanie i manipulowanie tworzeniem ROS może być wykorzystywane do monitorowania i kontrolowania aktywności autofagicznej. W tym rozdziale omówimy metody badania ROS w kontekście autofagii.


title: Dlaczego pacjenci z wieloma chorobami w Anglii zgłaszają gorsze doświadczenia w podstawowej opiece zdrowotnej? Dowody z ankiety przeprowadzonej wśród pacjentów przychodni ogólnej

text: CELE Opisać i wyjaśnić doświadczenia związane z podstawową opieką zdrowotną osób z wieloma chorobami przewlekłymi w Anglii. MATERIAŁ I METODY Wykorzystując dane z kwestionariusza od 906 578 respondentów w ankiecie angielskiej 2012 General Practice Patient Survey, opisujemy doświadczenia związane z podstawową opieką zdrowotną pacjentów z przewlekłymi schorzeniami, w tym 583 143 pacjentów, którzy zgłosili jeden lub więcej długotrwałych schorzeń. Zastosowaliśmy regresje logistyczne z efektem mieszanym, aby przeanalizować dane dotyczące sześciu pozycji obejmujących trzy domeny opieki (dostęp, ciągłość i komunikacja) oraz jedną pozycję dotyczącą ogólnego doświadczenia w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej. Skontrolowaliśmy cechy socjodemograficzne i ogólną praktykę za pomocą efektu losowego, a następnie skontrolowaliśmy i zbadaliśmy znaczenie jakości życia związanej ze zdrowiem mierzonej za pomocą skali EuroQoL (EQ-5D). WYNIKI Większość pacjentów z chorobami przewlekłymi zgłasza pozytywne doświadczenia opieki w ich przychodni ogólnej (po uwzględnieniu cech socjodemograficznych i ogólnej praktyki, zakres 74,0-93,1% zgłaszających pozytywne doświadczenia opieki w siedmiu pytaniach) z niewielką różnicą w zależności od rodzaju schorzenia . We wszystkich trzech obszarach doświadczeń pacjentów rosnąca liczba schorzeń współistniejących wiąże się ze zmniejszającym się odsetkiem pacjentów zgłaszających pozytywne doświadczenia z opieki. Na przykład, w porównaniu z respondentami bez długotrwałego schorzenia, OR dla zgłoszenia pozytywnego doświadczenia wynosi 0,83 (95% CI 0,80 do 0,87) dla respondentów z czterema lub więcej długotrwałymi schorzeniami. Jednak ten związek nie jest już obserwowany po skorygowaniu o jakość życia związaną ze zdrowiem (OR (95% CI) pojedynczy stan = 1,23 (1,21 do 1,26); cztery lub więcej warunków = 1,31 (1,25 do 1,37)), z bólem wywołującym ból największa różnica wśród pięciu zmiennych jakości życia uwzględnionych w analizie. WNIOSKI Pacjenci z wieloma chorobami przewlekłymi częściej zgłaszają gorsze doświadczenia w podstawowej opiece zdrowotnej. Jednak skoncentrowane na pacjencie miary jakości życia związanej ze zdrowiem, zwłaszcza bólu, są ważniejsze niż liczba stanów w wyjaśnianiu, dlaczego pacjenci z wieloma przewlekłymi schorzeniami zgłaszają gorsze doświadczenia w opiece.


title: Gen ryżu FISH BONE koduje aminotransferazę tryptofanu, która wpływa na plejotropowe procesy związane z auksyną.

text: Auksyna jest podstawowym hormonem roślinnym, a jej lokalizacja w narządach odgrywa kluczową rolę we wzroście i rozwoju roślin. Analiza wielu mutantów Arabidopsis, które były wadliwe w biosyntezie auksyny ujawniła, że szlak kwasu indolo-3-pirogronowego (IPA), katalizowany przez rodziny TRYPTOPHAN AMINOTRANSFERASE OF ARABIDOPSIS (TAA) i YUCCA (YUC), jest głównym szlakiem biosyntezy indolu. kwas 3-octowy (IAA). W przeciwieństwie do tego, niewiele wiadomo na temat molekularnych mechanizmów biosyntezy auksyny w ryżu. W tym badaniu zidentyfikowaliśmy mutanta ryżu związanego z auksyną, rybią kość (fib). FIB koduje ortolog genów TAA, a utrata funkcji FIB skutkowała plejotropowymi nieprawidłowymi fenotypami, takimi jak małe liście z dużymi kątami stawu blaszkowego, nieprawidłowy rozwój naczyń, małe wiechy, nieprawidłowa tożsamość narządów i defekty w rozwoju korzeni, wraz ze zmniejszeniem wewnętrznego Poziomy IAA. Ponadto stwierdziliśmy, że wrażliwość na auksynę i aktywność transportu polarnego uległy zmianie w mutancie fib. Na podstawie tych wyników sugerujemy, że FIB odgrywa kluczową rolę w biosyntezie IAA w ryżu i że biosynteza, transport i wrażliwość auksyny są ze sobą ściśle powiązane.


title: Udane klonowanie mysiego szczepu niekrewniaczego przez traktowanie trichostatyną A po przeniesieniu jądra somatycznego.

text: Chociaż technika klonowania somatycznego została wykorzystana do wielu zastosowań i podstawowych badań przeprogramowania u różnych gatunków, niezwykle niski wskaźnik powodzenia nękał tę technikę przez dekadę. Ponadto u myszy szczepy „klonowalne” zostały ograniczone do głównie hybrydowych szczepów F1, takich jak B6D2F1. Niedawno opracowaliśmy nową wydajną technikę klonowania przy użyciu trichostatyny A (TSA), która prowadzi do 2-5-krotnego wzrostu wskaźników powodzenia klonowania mysich komórek wzgórka B6D2F1. Aby dalej przetestować ważność tej techniki klonowania TSA, próbowaliśmy sklonować dorosłą mysz ICR, szczep niekrewniaczy, który nigdy wcześniej nie był bezpośrednio klonowany. Dopiero gdy zastosowano TSA, uzyskaliśmy zarówno samce, jak i samice sklonowanych myszy z komórek wzgórka i fibroblastów dorosłych myszy ICR z 4-5% współczynnikiem powodzenia, co jest porównywalne z 5-7% B6D2F1. Zatem traktowanie TSA jest pierwszą techniką klonowania, która pozwala nam z powodzeniem klonować myszy niekrewniacze, wykazując, że ta technika nie tylko poprawia wskaźniki powodzenia klonowania ze szczepów hybrydowych, ale także umożliwia klonowanie myszy ze szczepów normalnie „nieklonowalnych”.


title: Ekran śmierci CRISPR obejmujący cały genom identyfikuje geny niezbędne do fosforylacji oksydacyjnej.

text: Fosforylacja oksydacyjna (OXPHOS) jest głównym szlakiem produkcji ATP u ludzi. Niedobory OXPHOS mogą wynikać z mutacji w genomach mitochondrialnych lub jądrowych i stanowią największy zbiór wrodzonych błędów metabolizmu. Obecnie brakuje nam pełnego katalogu ludzkich genów i szlaków niezbędnych dla OXPHOS. Tutaj przedstawiamy „przesiewowy ekran śmierci” CRISPR obejmujący cały genom, który aktywnie wybiera umierające komórki w celu ujawnienia ludzkich genów wymaganych do OXPHOS, zainspirowany klasyczną obserwacją, że ludzkie komórki z niedoborem OXPHOS przeżywają w glukozie, ale umierają w galaktozie. Zgłaszamy 191 trafień o wysokim stopniu pewności, istotnych dla OXPHOS, w tym 72 leżące u ich podstaw znane choroby związane z OXPHOS. Nasz ekran ujawnia funkcjonalny moduł składający się z NGRN, WBSCR16, RPUSD3, RPUSD4, TRUB2 i FASTKD2, który reguluje mitochondrialne 16S rRNA i translację wewnątrzmitochondrialną. Nasza praca dostarcza bogatego katalogu genów wymaganych dla OXPHOS i, bardziej ogólnie, demonstruje moc badań przesiewowych śmierci w funkcjonalnej analizie genomowej.


title: Helikazy RecQ: opiekunowie genomu

text: Helikazy RecQ są wysoce konserwatywne od bakterii do człowieka. Mutacje linii zarodkowej u trzech z pięciu znanych członków rodziny u ludzi prowadzą do wyniszczających zaburzeń, które charakteryzują się między innymi predyspozycją do rozwoju raka. Jedno z tych zaburzeń — zespół Blooma — jest jednoznacznie związane z predyspozycją do wszelkiego rodzaju nowotworów. Jak więc helikazy RecQ chronią przed rakiem? Wydaje się, że zachowują stabilność genomową, działając na styku replikacji i naprawy DNA.


title: Śmiertelność z przyczyn podatnych i niepodlegających opiece medycznej: doświadczenia Europy Wschodniej.

text: CEL Zbadanie porównawczych trendów krajowych w umieralności z powodu stanów, którym można zapewnić odpowiednią opiekę medyczną we właściwym czasie oraz z tych, które uznano za niepoddające się takiej opiece. PROJEKT Analiza trendów w bezpośredniej, standaryzowanej umieralności ze względu na wiek od lat 50. do 1987 r. USTAWIENIE Cztery narody wschodnioeuropejskie (Węgry, Czechosłowacja, Polska, Niemiecka Republika Demokratyczna) i dwa zachodnioeuropejskie (Republika Federalna Niemiec oraz Anglia i Walia) oraz dwa Północne Narody amerykańskie (Stany Zjednoczone i Kanada). TEMATY Całkowita liczba ludności w odpowiednich krajach w badanym okresie. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE Proporcjonalne zmiany w czasie w standaryzowanej dla wieku umieralności. Śmiertelność z przyczyn nieusuwalnych i nieusuwalnych była ograniczona do grupy wiekowej 0-64 lata. WYNIKI Rozbieżność w trendach dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny między Europą Wschodnią a narodami zachodnimi wystąpiła około 1970 roku, kiedy wskaźniki w krajach zachodnich stale spadały, ale te w Europie Wschodniej pozostały dość niezmienne. W grupie wiekowej 0-64 lata umieralność z przyczyn uznanych za podlegające opiece medycznej spadała wolniej w Europie Wschodniej niż na Zachodzie, szczególnie po 1970 roku. W tej samej grupie wiekowej umieralność z przyczyn nieusuwalnych wzrosła w krajach Europy Wschodniej 1960 w porównaniu ze znacznym spadkiem takiej śmiertelności na Zachodzie. WNIOSKI Nieusuwalne przyczyny zgonów wydają się być głównym, ale nie wyłącznym powodem braku poprawy trendów w zakresie umieralności z jakiejkolwiek przyczyny w Europie Wschodniej od 1970 r. Program działań w Europie Wschodniej powinien priorytetowo traktować zdrowszy styl życia i poprawę środowiska, nie zaniedbując jednak poprawy jakości i efektywności bezpośrednich usług zdrowotnych.


title: Dynamiczna regulacja funkcji heterochromatyny poprzez fosforylację białek z rodziny HP1.

text: Heterochromatyna charakteryzuje się metylacją histonu H3 przy lizynie 9, która jest rozpoznawana przez dobrze konserwowane białka z rodziny HP1. Heterochromatyna uczestniczy w różnych funkcjach chromosomów, które obejmują wyciszanie genów transkrypcyjnych i kohezję chromatyd siostrzanych. Te heterochromatyczne funkcje są realizowane przez różne białka efektorowe, które łączą się z białkami rodziny HP1; jednak regulacja tego związku z efektorami nie jest dobrze zrozumiana. Niedawno wykazaliśmy, że fosforylacja homologu Swi6 z drożdży rozszczepionych reguluje asocjację regulatorów transkrypcji w różny sposób i zmienia aktywność transkrypcyjną heterochromatyny, nie wpływając na kohezję chromatydy siostrzanej. To badanie, wraz z innym badaniem przeprowadzonym przy użyciu innych systemów, wskazuje, że fosforylacja HP1/Swi6 zapewnia dynamiczny szlak różnicowej regulacji heterochromatyny w odpowiedzi na sygnały między- i wewnątrzkomórkowe.


title: Modelowanie upośledzenia neurogenezy w zespole Downa za pomocą indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych z komórek płynu owodniowego Trisomii 21.

text: Zespół Downa (DS) lub zespół trisomii 21 (T21), jedna z najczęstszych nieprawidłowości chromosomalnych, jest spowodowana dodatkowym duplikacją chromosomu 21. W badaniach rozwoju neuronów za najbardziej pożądane i dokładne dla badań podstawowych. Wytwarzanie chorej indukowanej pluripotetnowej komórki macierzystej (iPS) jest kluczowym krokiem w zrozumieniu etapów rozwoju złożonych chorób neuronalnych. Tutaj wygenerowaliśmy ludzkie linie komórkowe DS iPS z komórek płynu owodniowego (AF) drugiego trymestru z T21 poprzez koekspresję czynników Yamanaka poprzez dostarczanie lentiwirusowe, a następnie różnicowaliśmy je do neuronalnych komórek progenitorowych (NPC) do dalszych analiz. Komórki T21 AF-iPS scharakteryzowano pod kątem ekspresji pluripotencjalnych markerów i ich zdolności do różnicowania we wszystkie trzy listki zarodkowe poprzez tworzenie ciał embrionalnych in vitro i potworniaków in vivo. Komórki AF-iPS T21 zachowały swój unikalny wzór kariotypów chromosomalnych: trzy pary chromosomów 21. Poziom białka prekursorowego amyloidu był znacząco podwyższony w NPC pochodzących z komórek T21 AF-iPS w porównaniu z NPC z normalnych komórek AF-iPS. Poziomy ekspresji miR-155 i miR-802 w T21 AF-iPS-NPC były bardzo podwyższone w obecności niskiej ekspresji MeCP2. Zaobserwowaliśmy, że T21 iPS-NPC generowały mniej neuronów w porównaniu z kontrolami. T21 iPS-NPC wykazują wady rozwojowe podczas neurogenezy. Nasze odkrycia sugerują, że komórki T21 AF-iPS służą jako dobre źródło do dalszego wyjaśnienia upośledzenia neurogenezy DS i początku choroby Alzheimera.


title: Kontrola replikacji DNA w czasie i przestrzeni.

text: Replikacja DNA jest precyzyjnie regulowana w czasie i przestrzeni, chroniąc w ten sposób integralność genomu. U eukariontów replikacja inicjuje się z wielu miejsc w genomie, określanych mianem źródeł replikacji, i rozprzestrzenia się dwukierunkowo. Dynamiczne kompleksy związane z początkiem dyktują, gdzie i kiedy powinna rozpocząć się replikacja. Podczas późnej mitozy i fazy G1, przypuszczalne źródła są rozpoznawane i stają się „licencjonowane” poprzez składanie kompleksów przedreplikacyjnych (pre-RC), które obejmują helikazy MCM2-7. Następnie, w przejściu fazowym G1/S, część pre-RC jest aktywowana, co powoduje powstanie widełek replikacyjnych. Na lokalizację pochodzenia wpływa organizacja chromatyny i jądra, a wybór pochodzenia wykazuje cechy stochastyczne. Mechanizmy regulacyjne, które rządzą tymi zdarzeniami cyklu komórkowego, opierają się na okresowych fluktuacjach aktywności kinazy zależnej od cykliny (CDK) w cyklu komórkowym.


title: Represja genów zależna od MYC/MIZ1 odwrotnie koordynuje zegar dobowy z cyklem komórkowym i proliferacją

text: Zegar dobowy i cykl komórkowy to główne systemy komórkowe, które organizują globalną fizjologię w sposób czasowy. Wydaje się możliwe, że potencjalnie sprzeczne programy są skoordynowane. Pokazujemy tutaj, że nadekspresja MYC w komórkach U2OS osłabia zegar i odwrotnie promuje proliferację komórek, podczas gdy regulacja w dół MYC wzmacnia zegar i zmniejsza proliferację. Zahamowanie zegara dobowego jest w dużej mierze zależne od tworzenia represyjnych kompleksów MYC z MIZ1 i późniejszej regulacji w dół genów zegara rdzeniowego BMAL1 (ARNTL), CLOCK i NPAS2. Pokazujemy ponadto, że poziomy ekspresji BMAL1 korelują odwrotnie z poziomami MYC w 102 ludzkich chłoniakach. Nasze dane sugerują, że MYC działa jako główny koordynator, który odwrotnie moduluje wpływ cyklu komórkowego i zegara dobowego na ekspresję genów.


title: Znaczenie asystolii podczas testów pochylenia głowy.

text: Rokowanie pacjentów wykazujących przedłużoną asystolię podczas badania z pochyleniem głowy jest niejasne. U 209 kolejnych pacjentów z wywiadem omdlenia i dodatnim wynikiem testów pochylenia głowy u 19 wystąpiła asystolia trwająca > 5 sekund (średni czas trwania 15 +/- 10) (grupa 1a). W porównaniu z pacjentami bez asystolii (grupa 1b), pacjenci z grupy 1a byli młodsi (32 +/- 12 vs 47 +/- 21 lat, p < 0,005), ale objawy kliniczne nie były bardziej dramatyczne (liczba epizodów omdlenia [7 +/- 5 vs 8 +/- 6 epizodów, p = NS] i uraz podczas omdlenia [2 vs 13 pacjentów, p = NS] były podobne). Podczas obserwacji (średnio 2 +/- 1 rok) u pacjenta przyjmującego terapię farmakologiczną, taką jak beta-adrenolityki, efedryna, teofilina lub dyzopiramid, odsetek nawrotów wynosił 11% i 8% w grupach 1a i 1b (p = NS ). Żaden pacjent z grupy asystolii nie przeszedł wszczepienia stymulatora. Dodatkowo, z 75 zdrowych ochotników (grupa 2) bez historii omdleń, poddanych testom pochylenia w celu określenia jego swoistości, 3 miało asystolię (średni czas trwania 10 sekund). W ciągu > 1 roku obserwacji, pomimo braku leczenia, wszystkie 3 są bezobjawowe. W związku z tym asystolia podczas testów pochylenia głowy nie przewiduje ani bardziej złośliwego wyniku, ani słabej odpowiedzi na leczenie farmakologiczne. Co więcej, asystoliczna odpowiedź nie zwiększa swoistości testu pochylenia głowy, ponieważ może być obecna u bezobjawowych „normalnych” ochotników.


title: Zwiększenie świadomego przyjmowania i niestosowania badań przesiewowych: dowody z przeglądu systematycznego.

text: CEL Zgłoszenie danych dotyczących świadomego wykorzystania badań przesiewowych. STRATEGIA WYSZUKIWANIA Elektroniczne bazy danych, bibliografie i ekspertów były wykorzystywane do identyfikacji odpowiednich opublikowanych i nieopublikowanych badań do sierpnia 2000 r. KRYTERIA WŁĄCZENIA RCT, quasi-RCT i kontrolowane próby interwencji mających na celu zwiększenie świadomego przyjmowania badań przesiewowych. Wszyscy uczestnicy kwalifikowali się zgodnie z kryteriami wejścia do poszczególnych programów. Badania musiały odnosić się do faktycznego wchłaniania i spełniać trzy z czterech kryteriów stosowanych do zdefiniowania świadomego wchłaniania. EKSTRAKCJA I SYNTEZA DANYCH Zidentyfikowano odpowiednie badania, pobrano dane i ich ważność oceniło niezależnie dwóch recenzentów. Dane dotyczące wyników obejmowały absorpcję badań przesiewowych, wiedzę, świadome podejmowanie decyzji i nastawienie do badań przesiewowych. Do obliczenia indywidualnego ryzyka względnego i 95% przedziałów ufności zastosowano model efektów losowych. GŁÓWNE WYNIKI Uwzględniono sześć kontrolowanych badań (pięć RCT i jedno quasi-RCT), koncentrujących się na prenatalnych i swoistych badaniach przesiewowych pod kątem antygenów prostaty. Wszystkie zgłoszone zagrożenia/korzyści badań przesiewowych i oceniana wiedza. Dwie oceniały również podejmowanie decyzji. Dwa zgłoszone ryzyko/korzyści dla wszystkich randomizowanych grup i ocenione różne sposoby przedstawiania informacji. Żaden z nich nie stwierdził, że interwencje, takie jak filmy, ulotki informacyjne z drzewami decyzyjnymi lub komputery z ekranem dotykowym, przynoszą dodatkowe korzyści w porównaniu z dobrze przygotowanymi ulotkami. WNIOSKI Istnieją dowody sugerujące, że zmiana formy interwencji opartych na świadomym wyborze w badaniach przesiewowych nie zmienia wiedzy, satysfakcji ani decyzji dotyczących badań przesiewowych. Nie jest jasne, czy świadomy wybór w badaniach przesiewowych wpływa na absorpcję. Potrzebne są bardziej dobrze zaprojektowane RCT, a dalsze badania powinny być również ukierunkowane na opracowanie odpowiedniego instrumentu do pomiaru wszystkich elementów świadomego wyboru w badaniach przesiewowych.


title: Granulki mitochondrialnego RNA są ośrodkami posttranskrypcyjnego przetwarzania RNA i biogenezy rybosomów.

text: Ziarna cytoplazmatycznego RNA odgrywają kluczową rolę w metabolizmie mRNA, ale znaczenie granulek mitochondrialnego RNA pozostaje stosunkowo niezbadane. Scharakteryzowaliśmy ich proteom i odkryliśmy, że zawierają one duży zestaw białek dedykowanych do metabolizmu RNA. Badanie czterech niescharakteryzowanych przypuszczalnych białek wiążących RNA – dwóch helikaz RNA, DHX30 i DDX28 oraz dwóch białek z rodziny kinaz serynowo-treoninowych aktywowanych przez Fas (FASTKD), FASTKD2 i FASTKD5 – wykazało, że zarówno helikazy, jak i FASTKD2 są wymagane dla rybosomów mitochondrialnych biogeneza. Analiza sekwencjonowania RNA (sekwencja RNA) wykazała, że DDX28 i FASTKD2 wiążą 16S rRNA. FASTKD5 jest wymagany do dojrzewania prekursorowych mRNA, które nie są oflankowane przez tRNA, a zatem nie mogą być przetwarzane przez kanoniczny szlak dojrzewania mRNA. Wyciszanie FASTKD5 sprawiło, że dojrzały mRNA COX I był prawie niewykrywalny, co poważnie zmniejszyło syntezę COX I, powodując złożony defekt składania IV. Dane te pokazują, że granulki mitochondrialnego RNA są ośrodkami posttranskrypcyjnej obróbki RNA i biogenezy rybosomów mitochondrialnych.


title: Kontrolowanie receptorów jądrowych: kołowa logika cykli kofaktorów

text: Receptory jądrowe regulują wiele ważnych biologicznie procesów rozwoju i homeostazy poprzez swoją bimodalną funkcję jako represory i aktywatory transkrypcji genów. Precyzyjnie dostrojona modulacja aktywności transkrypcyjnych receptorów jądrowych ma kluczowe znaczenie dla określenia wysoce specyficznych i zróżnicowanych programów ekspresji genów. Ostatnie badania dostarczyły wglądu w mechanizmy molekularne wymagane do przełączania między funkcjami represji i aktywacji, kombinatoryczne role kompleksów wielu kofaktorów, które są wymagane do pośredniczenia w regulacji transkrypcji, oraz główne pytanie, w jaki sposób można zintegrować kilka różnych ścieżek sygnałowych w poziom jądrowy, aby osiągnąć określone profile ekspresji genów.


title: Przeprogramowanie fibroblastów na dwupotencjalne komórki macierzyste wątroby przez określone czynniki.

text: Ostatnie badania wykazały bezpośrednie przeprogramowanie fibroblastów w szereg typów komórek somatycznych, ale do tej pory komórki macierzyste lub progenitorowe zostały przeprogramowane tylko dla linii krwi i neuronów. Wcześniej opisywaliśmy wytwarzanie indukowanych komórek hepatocytopodobnych (iHep) przez transdukcję Gata4, Hnf1α i Foxa3 w fibroblastach embrionalnych myszy (MEF) p19 Arf null. Tutaj pokazujemy, że Hnf1β i Foxa3, czynniki transkrypcyjne organogenezy wątroby, są wystarczające do przeprogramowania MEF w indukowane komórki macierzyste wątroby (iHepSC). iHepSCs mogą być stabilnie namnażane in vitro i mają potencjał do dwukierunkowego różnicowania zarówno w linie hepatocytów, jak i cholangiocytów. W uszkodzonej wątrobie myszy z niedoborem hydrolazy fumaryloacetooctanowej (Fah), ponowne zasiedlanie komórek iHepSC staje się komórkami podobnymi do hepatocytów. Wszczepiają się również jako cholangiocyty do przewodów żółciowych myszy z uszkodzeniem przewodu żółciowego wywołanym przez DDC. Konwersja linii w dwupotencjalne rozszerzalne iHepSCs zapewnia strategię umożliwiającą wydajne pozyskiwanie zarówno hepatocytów, jak i cholangiocytów do wykorzystania w modelowaniu chorób i inżynierii tkankowej.


title: Przestrzenna organizacja genomu: kontrastujące poglądy z wychwytywania konformacji chromosomów i hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ.

text: Chociaż jest to ważne dla regulacji genów, większość badań organizacji genomu wykorzystuje metody hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH) lub wychwytywania konformacji chromosomu (3C). FISH bezpośrednio wizualizuje przestrzenny związek sekwencji, ale zwykle jest stosowany do kilku loci jednocześnie. Częstotliwość, z jaką sekwencje są ligowane razem przez sieciowanie formaldehydem, można zmierzyć w całym genomie metodami 3C, przy czym uważa się, że wyższe częstotliwości odzwierciedlają krótsze odległości. FISH i 3C powinny zatem przedstawiać te same poglądy na organizację genomu, ale nie zostało to gruntownie przetestowane. Zbadaliśmy mysie locus HoxD z kopią węglową 3C (5C) i FISH w różnych stanach rozwoju i aktywności oraz w obecności lub braku regulatorów epigenetycznych. Zidentyfikowaliśmy sytuacje, w których oba zestawy danych są zgodne, ale znaleźliśmy inne warunki, w których topografie chromatyny ekstrapolowane z danych 5C lub FISH nie są kompatybilne. Sugerujemy, że produkty przechwycone przez 3C nie zawsze odzwierciedlają bliskość przestrzenną, przy czym ligacja zachodzi między sekwencjami oddalonymi o setki nanometrów, pod wpływem środowiska jądrowego i składu chromatyny. Dochodzimy do wniosku, że wyniki uzyskane w wysokiej rozdzielczości metodami 3C lub samym FISH muszą być interpretowane z ostrożnością, a poglądy na temat organizacji genomu powinny być potwierdzone niezależnymi metodami.


title: Opracowanie i ocena samodzielnej, skomputeryzowanej, całodobowej metody przypominania sobie diety dla nastolatków w Europie

text: Cel:Opisanie rozwoju europejskiej skomputeryzowanej 24-godzinnej metody przypominania sobie diety dla nastolatków oraz zbadanie wykonalności samodzielnego podawania (samoopis) w porównaniu z podawaniem przez dietetyka (wywiad). Metody: Dwieście trzydzieści Sześciu nastolatków (średnia wieku 14,6 lat (s.d.=1,7)) z ośmiu europejskich miast ukończyło 24-godzinną ocenę żywienia (Young Adolescents Nutrition Assessment on Computer (YANA-C)) dwukrotnie (raz na podstawie samoopisu, a raz na podstawie wywiadu).Wyniki :Niewielkie, ale znaczące niedoszacowanie spożycia energii (61 (s.e.=31) kcal) i tłuszczu (4,2 (s.e.=1,7) g) stwierdzono w raportach własnych w porównaniu z wywiadami; nie stwierdzono istotnych różnic w spożyciu węglowodanów, białek, błonnika, wapnia, żelaza i kwasu askorbinowego. Korelacje Spearmana były bardzo istotne dla wszystkich składników odżywczych i energii w zakresie od 0,86 do 0,91. Zgoda co do kategoryzacji respondentów jako konsumentów i niekonsumentów dla 29 grup żywności była wysoka (statystyki kappa ⩾ 0,73). Procent pominięć wynosił średnio 3,7%; procent włamań: 2,0%. Korelacje Spearmana między obydwoma trybami były wysokie dla wszystkich grup żywności, zarówno dla całej próby (⩾ 0,76), jak i tylko dla konsumentów (⩾ 0,72). Analizując tylko konsumenta, średnio 54% spożytych ilości było dokładnie takie same; niemniej jednak tylko w przypadku jednej grupy „ryż i makaron” stwierdzono znaczną różnicę w spożyciu. Wnioski: Adaptacja, tłumaczenie i standaryzacja YANA-C umożliwiają ocenę spożycia przez młodzież w szerokim kontekście międzynarodowym. Ogólnie stwierdzono dobrą zgodność między trybami administrowania, przy czym te ostatnie oferują znaczny potencjał dla badań na dużą skalę, gdzie ilość zasobów do gromadzenia danych jest ograniczona.


title: JTK_CYCLE: wydajny nieparametryczny algorytm wykrywania składowych rytmicznych w zestawach danych w skali genomu.

text: Rytmy okołodobowe to oscylacje fizjologii, zachowania i metabolizmu, które trwają około 24 godzin. W kilku organizmach modelowych iu ludzi scharakteryzowano geny zegara okołodobowego i stwierdzono, że są one czynnikami transkrypcyjnymi. Z tego powodu naukowcy wykorzystali mikromacierze do scharakteryzowania globalnej regulacji ekspresji genów i algorytmicznych podejść do wykrywania cykli. W artykule przedstawiono nowy algorytm, JTK_CYCLE, zaprojektowany do wydajnej identyfikacji i charakteryzowania zmiennych cyklicznych w dużych zbiorach danych. W porównaniu z COSOPT i testem Fishera G, dwiema powszechnie stosowanymi metodami wykrywania transkryptów cyklicznych, JTK_CYCLE bardziej niezawodnie i wydajnie rozróżnia transkrypty rytmiczne i nierytmiczne. Zwiększona odporność JTK_CYCLE na wartości odstające skutkuje znacznie większą czułością i specyficznością. Co więcej, JTK_CYCLE dokładnie mierzy okres, fazę i amplitudę transkryptów cyklicznych, ułatwiając dalsze analizy. Wreszcie, JTK_CYCLE jest o kilka rzędów wielkości szybszy niż COSOPT, dzięki czemu idealnie nadaje się do zestawów danych o dużej skali. JTK_CYCLE został wykorzystany do analizy starszych zestawów danych, w tym komórek NIH3T3, które mają stosunkowo niskie oscylacje amplitudy. Ulepszona moc projektu JTK_CYCLE doprowadziła do zidentyfikowania nowego skupiska genów oddziałujących z RNA, których liczebność podlega wyraźnej regulacji dobowej. Dane te sugerują, że JTK_CYCLE jest idealnym narzędziem do identyfikacji i charakteryzowania oscylacji w zestawach danych w skali genomu.


title: Kinaza typu Polo 1 reguluje Nlp, białko centrosomu zaangażowane w zarodkowanie mikrotubul.

text: W komórkach zwierzęcych większość mikrotubul ma jądra w centrosomach. Na początku mitozy centrosomy przechodzą reorganizację strukturalną, zwaną dojrzewaniem, która prowadzi do zwiększonej aktywności zarodkowania mikrotubul. Dojrzewanie centrosomów jest regulowane przez kilka kinaz, w tym kinazę Polo-podobną 1 (Plk1). W tym miejscu identyfikujemy centrosomalny substrat Plk1, zwany Nlp (białko podobne do dziewięciu), którego właściwości sugerują ważną rolę w organizacji mikrotubul. Nlp oddziałuje z dwoma składnikami kompleksu pierścieniowego gamma-tubuliny i stymuluje zarodkowanie mikrotubul. Plk1 fosforyluje Nlp i zaburza zarówno asocjację centrosomów, jak i interakcję gamma-tubulina. Nadekspresja mutanta Nlp pozbawionego miejsc fosforylacji Plk1 poważnie zaburza tworzenie wrzeciona mitotycznego. Proponujemy, że Nlp odgrywa ważną rolę w organizacji mikrotubul podczas interfazy i że aktywacja Plk1 na początku mitozy wyzwala wypieranie Nlp z centrosomu, umożliwiając utworzenie rusztowania mitotycznego o zwiększonej aktywności zarodkowania mikrotubul.


title: Spożycie białka sojowego bogatego w izoflawony nie zmienia homocysteiny ani markerów stanu zapalnego u kobiet po menopauzie

text: Wstęp/Cel: Zbadanie wpływu białka sojowego zawierającego izoflawony na homocysteinę (Hcy), białko C-reaktywne (CRP), rozpuszczalną selektynę E (sE-selektynę), rozpuszczalną cząsteczkę adhezyjną naczyń 1 (sVCAM-1) i rozpuszczalną cząsteczka adhezji międzykomórkowej-1 (sICAM-1).Temat/Metody: W randomizowanym układzie krzyżowym 34 kobiety po menopauzie spożywały izolat białka sojowego (26±5 g białka zawierającego 44±8 mg izoflawonów dziennie) lub izolat białka mleka (26± 5 g białka dziennie) przez 6 tygodni. Próbki krwi na czczo pobierano na koniec każdego okresu diety, a punkty końcowe analizowano za pomocą testu immunoenzymatycznego. Wyniki: Stężenia Hcy, CRP, sE-selektyny, sVCAM-1 i sICAM-1 nie różniły się w leczeniu dietą sojową i mleczną. Wyniki nie różniły się pod względem stanu produkcji ekwolu ani wyjściowego stężenia lipidów. Dostosowanie do przyjmowania kwasu foliowego i metioniny nie zmieniło wyników Hcy. Wnioski: Dane te sugerują, że zmniejszenie stanu zapalnego naczyń i stężenia Hcy nie są prawdopodobnymi mechanizmami, dzięki którym spożywanie soi zmniejsza ryzyko choroby wieńcowej serca.


title: Homogenicznie zdyspergowane multimetalowe katalizatory wydzielające tlen

text: Katalizatory pierwszego rzędu (3d) oparte na metalach przejściowych zostały opracowane z dużą ilością ziemi do reakcji ewolucji tlenu (OER); jednak działają przy nadpotencjałach znacznie przekraczających wymagania termodynamiczne. Teoria funkcjonału gęstości sugerowała, że metale o wysokiej wartościowości nie-3D, takie jak wolfram, mogą modulować tlenki metali 3D, zapewniając niemal optymalne energie adsorpcji dla półproduktów OER. Opracowaliśmy syntezę w temperaturze pokojowej, aby wytworzyć zżelowane materiały oksywodorotlenkowe o atomowo jednorodnym rozkładzie metali. Te zżelowane tlenowodorotlenki FeCoW wykazują najniższy nadpotencjał (191 miliwoltów) odnotowany przy 10 miliamperach na centymetr kwadratowy w elektrolicie alkalicznym. Katalizator nie wykazuje oznak degradacji po ponad 500 godzinach pracy. Absorpcja promieniowania rentgenowskiego i badania obliczeniowe ujawniają synergistyczne oddziaływanie między wolframem, żelazem i kobaltem w tworzeniu korzystnego środowiska lokalnej koordynacji i struktury elektronowej, która poprawia energetykę dla OER.


title: Globalna strategia diagnozowania, leczenia i zapobiegania przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc: podsumowanie GOLD.

text: Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest globalnym problemem zdrowotnym, a od 2001 roku Globalna Inicjatywa na rzecz Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc (GOLD) opublikowała swój dokument strategiczny dotyczący diagnozowania i leczenia POChP. Niniejsze streszczenie przedstawia główne treści drugiej pięcioletniej rewizji dokumentu GOLD, która wdrożyła część ogromnej wiedzy na temat POChP zgromadzonej w ciągu ostatnich lat. Obecnie GOLD zaleca, aby spirometria była wymagana do klinicznego rozpoznania POChP, aby uniknąć błędnej diagnozy i zapewnić właściwą ocenę stopnia ograniczenia przepływu powietrza. W dokumencie podkreślono, że ocena pacjenta z POChP powinna zawsze obejmować ocenę (1) objawów, (2) nasilenia obturacji dróg oddechowych, (3) historii zaostrzeń i (4) chorób współistniejących. Pierwsze trzy punkty można wykorzystać do oceny nasilenia objawów i ryzyka przyszłych zaostrzeń, w sposób dzielący pacjentów z POChP na cztery kategorie A, B, C i D. Niefarmakologiczne i farmakologiczne postępowanie w przypadku POChP ta ocena jest próbą popartą dowodami złagodzenia objawów i zmniejszenia ryzyka zaostrzeń. Identyfikacja i leczenie chorób współistniejących musi mieć wysoki priorytet, a osobna sekcja w dokumencie dotyczy postępowania z chorobami współistniejącymi oraz POChP w obecności chorób współistniejących. Zmieniony dokument zawiera również nowy rozdział dotyczący zaostrzeń POChP. Inicjatywa GOLD będzie nadal zwracać uwagę wszystkich udziałowców na POChP i, miejmy nadzieję, zainspiruje przyszłe krajowe i lokalne wytyczne dotyczące zarządzania POChP.


title: Krążące komórki nowotworowe: użyteczny predyktor skuteczności leczenia w przerzutowym raku piersi.

text: CEL Pięć lub więcej krążących komórek nowotworowych (CTC) na 7,5 ml krwi przewiduje gorszy czas przeżycia wolny od progresji (PFS) u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi (MBC). Przeprowadziliśmy badanie prospektywne, aby wykazać, że wyniki CTC silnie korelują z progresją radiograficzną choroby w czasie i przed obrazowaniem. PACJENCI I METODY U pacjentów rozpoczynających nowy schemat leczenia progresywnego, radiologicznie mierzalnego MBC uzyskano seryjne poziomy CTC. Krew obwodową pobrano do oznaczenia CTC na początku iw odstępach 3 do 4 tygodni. Wyniki kliniczne oparto na badaniach radiologicznych przeprowadzonych w odstępach 9–12 tygodni. WYNIKI Sześćdziesięciu ośmiu pacjentów podlegało ocenie pod kątem korelacji obrazowania CTC, a 74 pacjentów podlegało ocenie pod kątem analizy PFS. Mediana czasu obserwacji wyniosła 13,3 miesiąca. Wykazano statystycznie istotną korelację między stężeniem CTC a progresją radiograficzną choroby u pacjentów otrzymujących chemioterapię lub terapię hormonalną. Ta korelacja dotyczyła wyników CTC uzyskanych w czasie obrazowania (iloraz szans [OR] 6,3), 3 do 5 tygodni przed obrazowaniem (OR 3,1) i 7 do 9 tygodni przed obrazowaniem (OR 4,9). Wyniki analiz stratyfikowanych według rodzaju terapii pozostały istotne statystycznie. Krótszy PFS zaobserwowano u pacjentów z pięcioma lub więcej CTC w 3 do 5 tygodniu i 7 do 9 tygodni po rozpoczęciu leczenia. WNIOSEK Przedstawiamy, według naszej wiedzy, pierwszy dowód silnej korelacji między wynikami CTC a radiograficznym progresją choroby u pacjentów otrzymujących chemioterapię lub terapię hormonalną z powodu MBC. Odkrycia te potwierdzają rolę zliczania CTC jako uzupełnienia standardowych metod monitorowania stanu choroby w MBC.


title: Odzyskiwanie nadrdzeniowej kontroli kroczenia poprzez pośrednie połączenia propriordzeniowe po urazie rdzenia kręgowego

text: Urazy rdzenia kręgowego (SCI) u ludzi i zwierząt doświadczalnych są często związane z różnym stopniem spontanicznej regeneracji funkcjonalnej w ciągu pierwszych miesięcy po urazie. Taki powrót do zdrowia jest powszechnie przypisywany aksonom oszczędzonym przed uszkodzeniem, które schodzą z mózgu i omijają niecałkowite uszkodzenia, ale jego mechanizmy są niepewne. Aby zbadać neuronalne podstawy spontanicznej regeneracji, wykorzystaliśmy analizy kinematyczne, fizjologiczne i anatomiczne do oceny myszy z różnymi kombinacjami przestrzennie i czasowo oddzielonych hemisekcji bocznych z lub bez ekscytotoksycznej ablacji wewnętrznych neuronów rdzenia kręgowego. Pokazujemy, że połączenia przekaźnika propriordzeniowego, które omijają jedno lub więcej miejsc urazu, są w stanie pośredniczyć w spontanicznej regeneracji funkcjonalnej i kontroli nadrdzeniowej nadkręgosłupowej, nawet jeśli nastąpiło zasadniczo całkowite i nieodwracalne przerwanie długich schodzących szlaków nadrdzeniowych u myszy. Nasze odkrycia pokazują, że wyraźna regeneracja czynnościowa może nastąpić po ciężkim SCI bez utrzymywania lub regeneracji bezpośrednich wypustek z mózgu za uszkodzeniem i może być mediowana przez reorganizację połączeń zstępujących i propriordzeniowych. Interwencje ukierunkowane na zwiększenie przebudowy połączeń przekaźnikowych mogą dostarczyć nowych strategii terapeutycznych w celu ominięcia zmian i przywrócenia funkcji po SCI oraz w innych stanach, takich jak udar i stwardnienie rozsiane.


title: „Wypas”: zachowanie wysokiego ryzyka.

text: TŁO Pacjenci z pomostami żołądkowymi z szeregiem zaburzonych wzorców żywieniowych przed operacją mogą być narażeni na ryzyko powrotu do starych wzorców pooperacyjnych. Ostatnie badania wykazały, że napadowe objadanie się jest powszechne wśród otyłych przed operacją, a także w pooperacyjnej fazie podtrzymującej i wydaje się, że ma to związek z gorszymi wynikami. Chociaż zachowanie „wypasania” nie zostało szczegółowo zbadane, jest to również wzorzec wysokiego ryzyka. Niniejsza praca jest opisowym badaniem podsumowującym pooperacyjne wzorce żywieniowe w grupie pacjentów. METODY Pacjenci wypełniali kwestionariusze samoopisowe przed operacją i byli przyjmowani do przedoperacyjnej oceny zdrowia psychicznego, ze szczególnym uwzględnieniem oceny wzorców żywieniowych. Zidentyfikowano pacjentów z ryzykownymi wzorcami jedzenia, zarówno napadowego objadania się, jak i „wypasu”, zaproszono ich do udziału w grupie terapii pooperacyjnej i otrzymali dodatkowe kwestionariusze kontrolne dotyczące pooperacyjnych wzorców jedzenia. WYNIKI Zgodnie z najnowszymi badaniami, wielu pacjentów wysokiego ryzyka zgłaszało nawracającą utratę kontroli nad jedzeniem i, w niektórych przypadkach, późniejszy przyrost masy ciała. Chociaż nie są już w stanie jeść dużych ilości, "wypasanie" stało się bardziej powszechnym wzorcem, pojawiającym się > lub = 6 miesięcy po operacji. WNIOSEK W tej populacji należy ocenić różne formy przejadania się, skupiając się raczej na subiektywnej utracie kontroli niż na spożywanej ilości. Chociaż wielu pacjentów nie spełnia ścisłych kryteriów zaburzeń objadania się przed operacją, ci „pasażerowie” są również obarczeni wysokim ryzykiem. Dawni objadacze się często po operacji zamieniają się w „pasażerów”. Potrzebne są interwencje u pacjentów z grup ryzyka.


title: Strategie molekularne w biologicznej ewolucji peptydów przeciwdrobnoustrojowych.

text: Zakodowane genowo peptydy przeciwdrobnoustrojowe, które chronią skórę żab hylidowych i raninowych przed szkodliwymi mikroorganizmami, są przetwarzane z unikalnej rodziny polipeptydów prekursorowych o unikalnym wzorze konserwatywnych i zmiennych regionów, przeciwnych do konwencjonalnych wydzielanych peptydów. Prekursory należące do tej rodziny, określane jako preprodermaseptyna, mają wspólny preproregion N-końcowy, który jest niezwykle dobrze zachowany zarówno w obrębie gatunków, jak i między gatunkami, ale hiperzmienną domenę C-końcową odpowiada peptydom przeciwdrobnoustrojowym o bardzo różnych długościach, sekwencjach, ładunkach i widmach przeciwdrobnoustrojowych . Każdy gatunek żaby ma swój własny, odrębny zestaw 10-20 peptydów przeciwdrobnoustrojowych, tak że 5000 gatunków ranidów i hylid może wytwarzać około 100 000 różnych antybiotyków peptydowych. Strategia, którą te żaby wyewoluowały w celu wygenerowania tego ogromnego zestawu peptydów, obejmuje powtarzające się duplikacje genu przodków sprzed 150 milionów lat, ogniskową hipermutację domeny peptydu przeciwdrobnoustrojowego może obejmować mutagenną polimerazę DNA podobną do Escherichia coli Pol V oraz późniejsze działania pozytywny (dywersyfikujący) wybór. Hiperdywergencję peptydów przeciwdrobnoustrojowych skóry można postrzegać jako pomyślną ewolucję wielolekowego systemu obronnego, który zapewnia żabom maksymalną ochronę przed szybko zmieniającą się biotą drobnoustrojów i minimalizuje ryzyko rozwoju oporności mikroorganizmów na poszczególne peptydy. Imponujące różnice w ekspresji peptydów przeciwdrobnoustrojowych ze skóry żaby można wykorzystać do odkrywania nowych cząsteczek i motywów strukturalnych ukierunkowanych na określone mikroorganizmy, dla których arsenał terapeutyczny jest ograniczony.


title: Alergiczne zapalenie płuc wywołane przez mikrobiomy jest łagodzone przez krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe

text: W przewodzie pokarmowym ssaków znajduje się społeczność drobnoustrojów o aktywności metabolicznej kluczowej dla zdrowia gospodarza, w tym metabolity, które mogą modulować funkcje efektorowe komórek odpornościowych. Myszy leczone wankomycyną mają zmieniony profil mikrobiomu i metabolitów, wykazują nasilone odpowiedzi komórek pomocniczych T typu 2 (Th2) i są bardziej podatne na alergiczne zapalenie płuc. Tutaj pokazujemy, że suplementacja diety krótkołańcuchowymi kwasami tłuszczowymi (SCFA) łagodzi tę zwiększoną podatność na astmę poprzez modulowanie aktywności komórek T i komórek dendrytycznych (DC). Myszy dysbiotyczne leczone SCFA mają mniej limfocytów T CD4+ wytwarzających interleukinę-4 (IL4) i obniżone poziomy krążącej immunoglobuliny E (IgE). Ponadto DC wystawione na SCFA aktywują limfocyty T mniej silnie, są mniej ruchliwe w odpowiedzi na CCL19 in vitro i wykazują osłabioną zdolność do transportu wziewnych alergenów do węzłów drenujących płuca. Nasze dane pokazują zatem, że dysbioza jelit może nasilać alergiczne zapalenie płuc poprzez mechanizmy zależne zarówno od limfocytów T, jak i DC, które są hamowane przez SCFA.


title: Rozwiązła ekspresja genów w rdzeniowych komórkach nabłonka grasicy odzwierciedla peryferyjne Ja

text: Ekspresja antygenów obwodowych w grasicy powiązana jest z tolerancją i autoimmunizacją komórek T. Tutaj zidentyfikowaliśmy rdzenne komórki nabłonka grasicy jako unikalny typ komórek, które wyrażają różnorodny zakres antygenów specyficznych tkankowo. Odkryliśmy, że ta swobodna ekspresja genów była autonomiczną komórkową właściwością komórek nabłonka rdzenia kręgowego i utrzymywała się przez cały okres produkcji komórek T grasicy. Może ułatwiać indukcję tolerancji na własne antygeny, które w przeciwnym razie byłyby czasowo lub przestrzennie odseparowane od układu odpornościowego. Jednak zestaw promiskutycznie wyrażonych autoantygenów wydawał się raczej przypadkowy niż wybrany i nie ograniczał się do odosobnionych auto-antygenów.


title: Przetwornik sygnału i aktywator transkrypcji 3 jest czynnikiem transkrypcyjnym regulującym ekspresję genu SALL4.

text: Zarówno przetwornik sygnału, jak i aktywator transkrypcji 3 (STAT3) i SALL4 są ważne w utrzymaniu pluripotencjalnego i samoodnawialnego stanu embrionalnych komórek macierzystych. Postawiliśmy hipotezę, że STAT3, utajony czynnik transkrypcyjny, może regulować ekspresję genu SALL4. Na poparcie tej hipotezy analiza sekwencji DNA promotora genu SALL4 ujawniła cztery przypuszczalne miejsca wiązania STAT3. Stosując test genu reporterowego lucyferazy SALL4 stwierdziliśmy, że modulacja aktywności STAT3 znacząco podwyższyła aktywność lucyferazy. Przez immunoprecypitację chromatyny segment promotora SALL4 wykazujący najwyższe powinowactwo do STAT3 był zlokalizowany w zakresie od -366 do -163, w którym było tylko jedno przypuszczalne miejsce wiązania STAT3, począwszy od -199. Ukierunkowana mutageneza wszystkich czterech przypuszczalnych miejsc wiązania STAT3 w promotorze SALL4 znacząco zmniejszyła jego odpowiedź na STAT3, chociaż najbardziej dramatyczny efekt zaobserwowano w miejscu wiązania, począwszy od -199. Następnie przetestowaliśmy funkcjonalną zależność między STAT3 i SALL4 przy użyciu MDA-MB-231, linii komórek piersi niosącej konstytutywną ekspresję SALL4 i aktywność STAT3. Regulacja w dół aktywności STAT3 przy użyciu konstruktu dominującego negatywnego skutkowała znacznym spadkiem ekspresji SALL4. Podsumowując, nasze dane sugerują, że STAT3 i SALL4 prawdopodobnie współpracują zarówno w stanach fizjologicznych, jak i patologicznych.


title: Czynnik transkrypcyjny GATA3 znosi nadekspresję fascyny, w której pośredniczy czynnik transkrypcyjny Smad4, tworzenie się inwazji i inwazję komórek raka piersi.

text: Transformujący czynnik wzrostu β (TGFβ) jest silnym i zależnym od kontekstu regulatorem progresji nowotworu. TGFβ promuje przerzuty do płuc podstawno-podobnego (ale nie luminalnego) raka piersi. Tutaj wykazaliśmy, że fascyna, białko wiążące aktynę sprzyjającą przerzutom, było bezpośrednim celem kanonicznego szlaku sygnałowego TGFβ-Smad4 w podstawowych komórkach raka piersi. TGFβ i Smad4 indukowały nadekspresję fascyny przez bezpośrednie wiązanie z elementem wiążącym Smad na promotorze fascyny. Zidentyfikowaliśmy GATA3, czynnik transkrypcyjny kluczowy dla morfogenezy gruczołu sutkowego i różnicowania światła, jako negatywny regulator nadekspresji fascyny indukowanej przez TGFβ i Smad4. W przypadku ekspresji ektopowej w komórkach raka sutka typu basal-like, GATA-3 znosił nadekspresję fascyny i innych genów odpowiedzi na TGFβ, w której pośredniczy TGFβ- i Smad4, tworzenie się inwazji, migrację komórek i inwazję, co sugeruje tłumienie kanonicznej osi sygnalizacyjnej TGFβ-Smad. Mechanicznie GATA3 zniósł kanoniczną sygnalizację TGFβ-Smad poprzez zniesienie interakcji między Smad4 a jego elementami wiążącymi DNA, potencjalnie poprzez fizyczne interakcje między N-końcami białek GATA3 i Smad3/4. Nasze odkrycia dostarczają mechanistycznego wglądu w to, jak ruchliwość i inwazyjność komórek za pośrednictwem TGFβ są różnie regulowane w raku piersi.


title: American Rheumatism Association 1987 zrewidowało kryteria klasyfikacji reumatoidalnego zapalenia stawów.

text: Zmienione kryteria klasyfikacji reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) zostały sformułowane na podstawie komputerowej analizy 262 współcześnie przebadanych pacjentów z RZS i 262 osób z grupy kontrolnej z chorobami reumatoidalnymi innymi niż RZS (bez RZS). Nowe kryteria są następujące: 1) poranna sztywność w stawach i wokół nich trwająca co najmniej 1 godzinę przed maksymalną poprawą; 2) obrzęk tkanek miękkich (artretyzm) 3 lub więcej obszarów stawów obserwowany przez lekarza; 3) obrzęk (zapalenie stawów) bliższego stawu międzypaliczkowego, śródręczno-paliczkowego lub nadgarstka; 4) symetryczny obrzęk (zapalenie stawów); 5) guzki reumatoidalne; 6) obecność czynnika reumatoidalnego; oraz 7) nadżerki radiograficzne i/lub osteopenia okołostawowa w stawach ręki i/lub nadgarstka. Kryteria od 1 do 4 muszą być obecne przez co najmniej 6 tygodni. Reumatoidalne zapalenie stawów jest definiowane przez obecność 4 lub więcej kryteriów i nie są wymagane żadne dalsze kwalifikacje (klasyczne, ostateczne lub prawdopodobne) ani lista wykluczeń. Ponadto prezentowany jest schemat „drzewa klasyfikacji”, który działa równie dobrze jak tradycyjny (4 z 7). Nowe kryteria wykazały 91-94% czułości i 89% swoistości dla RZS w porównaniu z pacjentami z grupy kontrolnej bez RZS.


title: Nowe spojrzenie na pochodzenie, funkcję i status „komórek macierzystych” mięśniowych komórek satelitarnych.

text: Komórki satelitarne mięśni od dawna uważane są za odrębną linię miogenną odpowiedzialną za poporodowy wzrost, naprawę i utrzymanie mięśni szkieletowych. Jednak ostatnie badania na myszach ujawniły potencjał wysoce oczyszczonych hematopoetycznych komórek macierzystych ze szpiku kostnego do udziału w regeneracji mięśni. Być może istotniejsze jest to, że populacja domniemanych komórek macierzystych wyizolowanych bezpośrednio z mięśnia szkieletowego skutecznie odtwarza przedział krwiotwórczy i uczestniczy w regeneracji mięśni po wstrzyknięciu dożylnym u myszy. Plastyczność komórek macierzystych mięśni wywołała ważne pytania dotyczące związku między komórkami macierzystymi pochodzącymi z mięśni a komórkami satelitarnymi mięśni szkieletowych. Co więcej, zdolność komórek krwiotwórczych do miogenezy skłoniła do podjęcia nowych badań nad embrionalnym pochodzeniem komórek satelitarnych. Ostatnie badania rozwojowe sugerują, że populacja komórek satelitarnych pochodzi od prekursorów w embrionalnym układzie naczyniowym. Podsumowując, badania te dostarczają pierwszych dowodów na to, że pluripotencjalne komórki macierzyste są obecne w mięśniach szkieletowych dorosłego człowieka. Swoiste tkankowo komórki macierzyste, w tym komórki satelitarne, mogą mieć wspólne pochodzenie embrionalne i mieć zdolność do aktywowania różnych programów genetycznych w odpowiedzi na bodźce środowiskowe. Manipulacja takimi specyficznymi tkankowo komórkami macierzystymi może ostatecznie zrewolucjonizować terapie chorób zwyrodnieniowych, w tym dystrofii mięśniowej.


title: Zaangażowanie członków rodziny w opiekę onkologiczną: rozważania grup fokusowych pacjentów i świadczeniodawców onkologicznych.

text: Członkowie rodziny są integralną częścią opieki onkologicznej nad pacjentem od momentu postawienia diagnozy do zakończenia leczenia. Członkowie rodziny przynoszą ze sobą szereg reakcji emocjonalnych, dynamikę interpersonalną i oczekiwania dotyczące opieki, jaką otrzymuje pacjent. Niniejsze badanie jest częścią wieloinstytucjonalnego projektu mającego na celu dalsze doskonalenie procesu opieki onkologicznej. W badaniu tym przeprowadzono 19 grup fokusowych (11 pacjentów i 8 świadczeniodawców) dotyczących zagadnień związanych z komunikacją lekarz-pacjent w ośmiu ośrodkach onkologicznych w Stanach Zjednoczonych. Przeanalizowano treść rozmów i wyłoniono kategorie tematyczne, które podkreślają różne mocne strony i trudności związane z zaangażowaniem rodziny. Komentarze grup fokusowych wspierają potrzebę jednoznacznych rozmów między profesjonalnymi opiekunami, pacjentami i ich bliskimi, w celu negocjowania oczekiwań i potrzeb każdego członka zespołu. Przedstawiono implikacje dla praktyki klinicznej i strategie pracy z członkami rodziny.