title: Kontakty ogniskowe jako mechanosensory: zewnętrznie przyłożona lokalna siła mechaniczna indukuje wzrost kontaktów ogniskowych poprzez mechanizm zależny od mDia1 i niezależny od ROCK

text: Przejście adhezji komórka-macierz z początkowych punktowych kompleksów ogniskowych do dojrzałej postaci wydłużonej, zwanej kontaktami ogniskowymi, wymaga aktywności GTPazy Rho. W szczególności wykazano, że aktywacja kurczliwości wywołanej przez miozynę II przez cel Rho znany jako kinaza związana z Rho (ROCK) jest niezbędna do tworzenia kontaktu ogniskowego. Aby zbadać mechanizm zależnej od Rho indukcji kontaktów ogniskowych i wyjaśnić rolę kurczliwości komórek, przy użyciu mikropipety przyłożyliśmy siłę mechaniczną do punktowych adhezji zawierających winkulinę na krawędzi komórki. Lokalne przyciąganie dośrodkowe doprowadziło do lokalnego złożenia i wydłużenia tych struktur oraz do ich przekształcenia się w smugopodobne kontakty ogniskowe, co ujawniła dynamika wikliny lub paksyliny znakowanej zielonym białkiem fluorescencyjnym oraz mikroskopia odbicia interferencyjnego. Hamowanie aktywności Rho przez transferazę C3 tłumiło to wywołane siłą tworzenie kontaktu ogniskowego. Jednakże konstytutywnie aktywne mutanty innego celu Rho, białka homologii forminy mDia1 (Watanabe, N., T. Kato, A. Fujita, T. Ishizaki i S. Narumiya. 1999. Nat. Cell Biol. 1:136–143 ), były wystarczające do przywrócenia wywołanego siłą tworzenia kontaktu ogniskowego w komórkach traktowanych transferazą C3. W komórkach poddanych inhibicji miozyny II i ROCK nadal występowało wywołane siłą tworzenie się kontaktów ogniskowych. Tak więc, dopóki mDia1 jest aktywne, siła napięcia zewnętrznego omija wymóg kurczliwości miozyny II za pośrednictwem ROCK w indukcji kontaktów ogniskowych. Nasze eksperymenty pokazują, że kompleksy ogniskowe zawierające integryny zachowują się jak pojedyncze mechanosensory wykazujące kierunkowy montaż w odpowiedzi na lokalną siłę.


title: Ograniczenie białka matczynego wpływa na wzrost pourodzeniowy i ekspresję kluczowych białek biorących udział w regulacji długości życia u myszy

text: Wcześniej informowaliśmy, że ograniczenie białka matczynego u gryzoni wpłynęło na tempo wzrostu we wczesnym okresie życia i ostatecznie wpłynęło na długość życia. Niska waga urodzeniowa spowodowana ograniczeniem białka matczynego, a następnie nadrabianiem wzrostu (zwierzęta odzyskane) wiązała się ze skróceniem życia, podczas gdy ograniczenie białka i powolny wzrost podczas laktacji (po urodzeniu niskobiałkowe: zwierzęta PLP) wydłużyły długość życia. Naszym celem jest zbadanie mechanistycznej podstawy, dzięki której powstają te różnice. Tutaj zbadaliśmy wpływ diety matki na wzrost narządów, parametry metaboliczne i ekspresję białek sygnałowych insulina/IGF1 i Sirt1 w mięśniach samców myszy po odsadzeniu. Myszy PLP, które doświadczyły ograniczenia białka podczas laktacji, miały niższy poziom glukozy na czczo (P = 0,038) i poziomy insuliny (P = 0,046), co sugeruje poprawę wrażliwości na insulinę. Myszy PLP miały wyższe względne masy (dostosowane do masy ciała) mózgu (P = 0,0002) i grasicy (P = 0,031) w porównaniu z kontrolami, co sugeruje, że zwiększona zdolność funkcjonalna tych dwóch tkanek jest korzystna dla długowieczności. Mieli również zwiększoną ekspresję substratu receptora insuliny 1 (P = 0,021) i kinazy białkowej C zeta (P = 0,046). Zregenerowane zwierzęta wyrażały obniżone poziomy wielu białek sygnałowych insuliny, w tym podjednostek kinazy PI3 p85alfa (P = 0,018), p110beta (P = 0,048) i kinazy białkowej C zeta (P = 0,006), które mogą predysponować te zwierzęta do oporności na insulinę. Ekspresja białka Sirt1 została zmniejszona u zregenerowanego potomstwa. Obserwacje te sugerują, że ograniczenie białka matczynego może wpływać na główne szlaki metaboliczne związane z regulacją długości życia w młodym wieku, co może wyjaśniać wpływ diety matki na długość życia.


title: „Niski wzrost u dzieci – kwestionariusz dla rodziców”: nowe narzędzie adaptacji psychospołecznej specyficznej dla zaburzeń wzrostu u dzieci

text: Ostatnie badania donoszą o porównywalnej adaptacji psychospołecznej u dzieci z zaburzeniami wzrostu lub bez zaburzeń wzrostu. Wyniki te mogą wynikać z ogólnego braku czułych i konkretnych technik analizy i porównywania ich odpowiednich cech życia. W niniejszym opracowaniu przedstawiamy nowy kwestionariusz dla rodziców dzieci niskorosłych. Proponujemy podejście zarówno jakościowe, jak i ilościowe, dostarczające konkretnych informacji o względnym zakresie poszczególnych czynników stresowych i źródłach pomocy. Ankietę wypełnili rodzice 442 dzieci z opóźnieniem wzrostu wynikającym z różnej etiologii. Analiza głównych składowych skalowanych pozycji ujawniła cztery wymiary adaptacji psychospołecznej: cierpienie, przyszłe lęki, problemy behawioralne i radzenie sobie. Wskaźnik rzetelności spójności wewnętrznej był wystarczający dla wszystkich skal. Porównanie dwóch wybranych grup zaburzeń wzrostu (achondroplazja vs niedobór hormonu wzrostu) wykazało specyficzne dla zaburzenia wzrostu, ale niezbyt różne profile adaptacji psychospołecznej. Analiza jakościowa wykazała zmianę wzorców czynników stresu (achondroplazja, więcej ograniczeń fizycznych). Odkrycia te dostarczają dowodów zarówno na specyficzność, jak i na trafność konstrukcyjną nowego narzędzia. Dlatego możemy wywnioskować, że kwestionariusz ten jest pomocną metodą w uzyskaniu informacji specyficznych dla zaburzenia wzrostu na temat poszczególnych czynników stresu, zasobów i adaptacji psychospołecznej.


title: Małe RNA pochodzące z alfawirusa modulują patogenezę komarów będących wektorami choroby.

text: Wirusy przenoszone przez komary powodują znaczny poziom zachorowalności i śmiertelności u ludzi i zwierząt domowych. Utrzymanie wirusów przenoszonych przez komary w naturze wymaga cyklu transmisji biologicznej, który obejmuje naprzemienną replikację wirusa u podatnego kręgowca i gospodarza komara. Chociaż infekcja kręgowców jest ostra i często związana z chorobą, ciągłe przenoszenie tych wirusów w naturze zależy od ustalenia trwałej, niepatogennej infekcji w wektorze komarowym. Wykazano, że przeciwwirusowa odpowiedź RNAi ogranicza replikację wirusów RNA u much. Jednak znaczenie szlaku RNAi jako obrony przeciwwirusowej u ssaków jest niejasne. Różnice w odpowiedziach immunologicznych ssaków i komarów mogą wyjaśniać, dlaczego te wirusy nie są na ogół związane z patologią u bezkręgowców. Zidentyfikowaliśmy pochodzące od wirusa małe interferujące RNA (viRNA), o długości 21 nt, w Aedes aegypti zakażonym wirusem przenoszonym przez komary, Sindbis (SINV). viRNA miały asymetryczną dystrybucję obejmującą długość genomu SINV. Aby określić rolę viRNA w kontrolowaniu potencjału patogennego, komary infekowano rekombinowanymi alfawirusami wyrażającymi supresory wyciszania RNA. Zmniejszone przeżywalność zaobserwowano u komarów, u których akumulacja viRNA była zahamowana. Wyniki te sugerują, że egzogenny szlak siRNA ma zasadnicze znaczenie dla przetrwania komarów zakażonych alfawirusami, a zatem utrzymania tych wirusów w naturze.


title: Jądrowy RNAi utrzymuje dziedziczne wyciszanie genów u Caenorhabditis elegans.

text: Interferencja RNA (RNAi) jest dziedziczna u Caenorhabditis elegans; potomstwo C. elegans wystawione na dsRNA dziedziczy zdolność wyciszania genów, które były celem RNAi w poprzednim pokoleniu. Tutaj badamy mechanizm dziedziczenia RNAi u C. elegans. Pokazujemy, że ekspozycja zwierząt na dsRNA skutkuje dziedziczną ekspresją siRNA i dziedzicznym odkładaniem się znaczników metylacji histonu 3 lizyny 9 (H3K9me) u potomstwa. siRNA są wykrywalne przed pojawieniem się znaczników H3K9me, co sugeruje, że znaczniki chromatyny nie są bezpośrednio dziedziczone, ale raczej przywracane do dziedziczenia potomstwa. Co ciekawe, znaczniki H3K9me pojawiają się bardziej wyraźnie w dziedziczeniu potomstwa niż u zwierząt bezpośrednio eksponowanych na dsRNA, co sugeruje, że przekazywanie sygnałów wyciszających przez linię zarodkową może zwiększyć wydajność H3K9me kierowanego przez siRNA. Na koniec pokazujemy, że jądrowy szlak RNAi (Nrde) utrzymuje dziedziczne wyciszanie RNAi u C. elegans. Argonauta (Ago) NRDE-3 wiąże się z dziedzicznymi siRNA i działając w połączeniu z jądrowymi czynnikami RNAi NRDE-1, NRDE-2 i NRDE-4, promuje ekspresję siRNA w dziedzicznym potomstwie. Wyniki te pokazują, że ekspresja siRNA jest dziedziczna u C. elegans i definiują szlak RNAi, który promuje utrzymanie wyciszania RNAi i ekspresji siRNA u potomstwa zwierząt eksponowanych na dsRNA.


title: Osoby, które przeżyły raka w Stanach Zjednoczonych: występowanie na całej trajektorii przeżycia i implikacje dla opieki.

text: TŁO Osoby, które przeżyły raka, stanowią rosnącą populację, niejednorodną pod względem zapotrzebowania na opiekę medyczną, wsparcie psychospołeczne i pomoc praktyczną. W celu uzyskania informacji na temat badań i praktyki w zakresie ocalałych, niniejszy rękopis opisuje przeważającą populację osób, które przeżyły raka pod względem ogólnej liczby i chorobowości według lokalizacji raka i czasu od diagnozy. METODY Dane dotyczące zachorowalności i przeżycia z lat 1975-2007 uzyskano z Programu Nadzoru, Epidemiologii i Wyników Końcowych oraz prognoz populacji z Biura Spisu Ludności Stanów Zjednoczonych. Częstość występowania raka w 2012 r. i później oszacowano za pomocą modelu częstości występowania zachorowalności, zakładając stałe przyszłe trendy zachorowalności i przeżywalności, ale dynamiczne prognozy populacji USA. WYNIKI Na dzień 1 stycznia 2012 r. w Stanach Zjednoczonych żyło około 13,7 mln osób, które przeżyły raka, a do 2022 r. zachorowalność szacuje się na 18 mln. Sześćdziesiąt cztery procent tej populacji przeżyło 5 lub więcej lat; 40% przeżyło co najmniej 10 lat; a 15% przeżyło co najmniej 20 lat po postawieniu diagnozy. Przewiduje się, że w ciągu następnej dekady liczba osób, które żyły co najmniej 5 lat po zdiagnozowaniu raka, wzrośnie o około 37% do 11,9 miliona. WNIOSKI Potrzebny jest skoordynowany program badań i praktyki, aby sprostać długoterminowym medycznym, psychospołecznym i praktycznym potrzebom osób, które przeżyły raka, na całej trajektorii przeżycia. IMPACT Szacunki rozpowszechnienia wśród osób, które przeżyły raka na całej trajektorii przeżywalności, będą stanowić podstawę krajowego programu badawczego, a także przyszłych prognoz dotyczących potrzeb zdrowotnych tej populacji.


title: Aneuploidia ludzka: mechanizmy i nowe spojrzenie na odwieczny problem

text: Zarodki trisomiczne i monosomiczne (aneuploidalne) stanowią co najmniej 10% ciąż u ludzi, au kobiet zbliżających się do końca życia reprodukcyjnego częstość występowania może przekraczać 50%. Błędy prowadzące do aneuploidii prawie zawsze występują w oocytach, ale pomimo intensywnych badań podstawa molekularna pozostaje nieuchwytna. Ostatnie badania ludzi i organizmów modelowych rzuciły nowe światło na złożoność defektów mejotycznych, dostarczając dowodów na to, że związanego z wiekiem wzrostu liczby błędów u kobiet nie można przypisać jednemu czynnikowi, ale współzależności między unikalnymi cechami oogenezy i wiele czynników endogennych i egzogenicznych.


title: W jelicie tylnym Drosophila brakuje konstytutywnie aktywnych dorosłych komórek macierzystych, ale proliferuje w odpowiedzi na uszkodzenie tkanki.

text: Niedawno doniesiono, że dorosła tylna jelito Drosophila zawiera aktywne, uzupełniające tkankę komórki macierzyste, takie jak jelito środkowe, ale zlokalizowane w obrębie przedniego pierścienia, tak że tworzą pojedynczą gigantyczną kryptę. W przeciwieństwie do tego poglądu, nie zaobserwowaliśmy żadnych aktywnych komórek macierzystych i niewielki obrót komórkowy w tkance dorosłego jelita grubego na podstawie znakowania klonów i badań włączania BrdU. Ponownie sprzeczne z poprzednią propozycją, wykazaliśmy, że dorosły tyłojelit nie jest wytwarzany przez przednie komórki macierzyste podczas rozwoju larwalnego/poczwarki. Jednak poważne uszkodzenie tkanki w jelicie tylnym wywołuje proliferację komórek w pierścieniu przypuszczalnie nieaktywnych komórek macierzystych w przedniej części odźwiernika. Zatem jelito tylne nie zapewnia modelu utrzymania tkanki przez konstytutywnie aktywne komórki macierzyste, ale ma ogromny potencjał do wyjaśnienia mechanizmów naprawy tkanek wywołanej stresem.


title: Niedobór witaminy d u kobiet po menopauzie - korelaty biologiczne.

text: WPROWADZENIE Niski poziom witaminy D (VD) jest związany z wtórną nadczynnością przytarczyc i oba te czynniki przyczyniają się do szkodliwych konsekwencji (zmniejszona gęstość mineralna kości (BMD), ryzyko złamań i upadków). CEL Zbadanie stanu VD i biologicznych korelatów w grupie kobiet po menopauzie. MATERIAŁ I METODY Przebadaliśmy 123 kobiety po menopauzie oceniane w Narodowym Instytucie Endokrynologii C.I.Parhon na Oddziale Chorób Przysadki i Neuroendokrynologii. Wszystkie przypadki zostały skierowane do oceny BMD przez lekarza rodzinnego. Ocena obejmowała pomiary w surowicy całkowitego i zjonizowanego wapnia, fosforu, fosfatazy alkalicznej (ALP), 25 hydroksywitaminy D (25OHD), parathormonu (PTH), osteokalcyny, betacrosslaps. Wykonano centralną osteodensytometrię DXA. WYNIKI 91,9% przypadków miało poziom 25OHD w surowicy poniżej 30 ng/ml (74,8% miało niedobór VD, 17,1% niedobór VD). Tylko 8,1% miało wystarczający poziom VD. Historia złamań osteoporotycznych wystąpiła u 45,83% pacjentek z osteoporozą, 27,27% z osteopenią i 15,15% kobiet z prawidłową BMD. 32 kobiety (26%) były na suplementacji VD w momencie oceny. Wśród tych osób poziom 25OHD był znacząco wyższy u osób z wcześniejszymi złamaniami osteoporozy (p=0,018) i osteoporozą (p=0,008). Stężenie 25OHD ujemnie korelowało z PTH, fosfatazą alkaliczną (ALP) i osteokalcyną. Oceniane markery kostne wykazywały istotną odwrotną korelację z wartościami BMD, T i Z promienia (p=0,004). 27,17% przypadków z niedoborem VD miało wtórną nadczynność przytarczyc. Stężenie 25OHD było w tych przypadkach istotnie niższe (p=0,000). WNIOSKI Niewydolność VD jest szeroko rozpowszechniona, ale wciąż niedostatecznie rozpoznana i leczona, co może prowadzić do wtórnej nadczynności przytarczyc. Podatność na suplementację VD jest mniejsza u osób bez osteoporozy lub złamań kruchych. Należy aktywniej wdrażać podstawowe środki zapobiegawcze.


title: CD44v6 jest markerem konstytutywnych i przeprogramowanych komórek macierzystych raka kierujących przerzutami raka okrężnicy.

text: Nowotworowe komórki macierzyste kierują powstawaniem guza i przerzutami, ale sposób, w jaki nabywają cechy przerzutowe, nie jest dobrze poznany. Tutaj pokazujemy, że wszystkie komórki macierzyste raka jelita grubego (CR-CSC) wykazują ekspresję CD44v6, która jest wymagana do ich migracji i generowania guzów przerzutowych. Ekspresja CD44v6 jest niska w guzach pierwotnych, ale oddzielona klonogenna populacja CR-CSC. Cytokinowy czynnik wzrostu hepatocytów (HGF), osteopontyna (OPN) i czynnik pochodzenia zrębowego 1α (SDF-1), wydzielany z komórek związanych z nowotworem, zwiększają ekspresję CD44v6 w CR-CSC poprzez aktywację szlaku Wnt/β-kateniny, który promuje migracja i przerzuty. Komórki progenitorowe CD44v6(-) nie powodują zmian przerzutowych, ale gdy są leczone cytokinami, nabywają ekspresję CD44v6 i zdolność do przerzutów. Co ważne, hamowanie 3-kinazy fosfatydyloinozytolu (PI3K) selektywnie zabijało CD44v6 CR-CSC i zmniejszało wzrost przerzutów. W kohortach pacjentów niskie poziomy CD44v6 zapowiadają zwiększone prawdopodobieństwo przeżycia. Tak więc proces przerzutowy w raku jelita grubego jest inicjowany przez CSC poprzez ekspresję CD44v6, który jest zarówno funkcjonalnym biomarkerem, jak i celem terapeutycznym.


title: Starzejące się komórki, tłumienie nowotworów i starzenie się organizmów: dobrzy obywatele, źli sąsiedzi

text: Komórki organizmów z tkankami odnawialnymi mogą trwale wycofać się z cyklu komórkowego w odpowiedzi na różne stresy, w tym dysfunkcyjne telomery, uszkodzenie DNA, silne sygnały mitogenne i zakłóconą chromatynę. Ta odpowiedź, nazywana starzeniem komórkowym, jest kontrolowana przez białka supresorowe nowotworu p53 i RB i stanowi silny mechanizm przeciwnowotworowy. Niemniej jednak starzejące się komórki nabywają zmiany fenotypowe, które mogą przyczyniać się do starzenia i niektórych chorób związanych z wiekiem, w tym raka w późnym okresie życia. Zatem odpowiedź starzeniowa może być antagonistycznie plejotropowa, promując przeżycie we wczesnym okresie życia poprzez hamowanie rozwoju raka, ale ostatecznie ograniczając długowieczność w miarę gromadzenia się dysfunkcyjnych starzejących się komórek.


title: Postępy w obrazowaniu w wysokiej rozdzielczości — techniki trójwymiarowego obrazowania struktur komórkowych.

text: Podstawowym celem biologii jest ustalenie, w jaki sposób organizacja komórkowa jest powiązana z funkcją. Aby osiągnąć ten cel, potrzebne jest lepsze zrozumienie składu i struktury organelli. Chociaż wizualizacja organelli komórkowych za pomocą mikroskopii fluorescencyjnej lub elektronowej (EM) stała się powszechnym narzędziem dla biologów komórkowych, ostatnie postępy zapewniają wyraźniejszy obraz komórki niż kiedykolwiek wcześniej. W szczególności zaawansowane techniki mikroskopii świetlnej osiągają rozdzielczości poniżej granicy dyfrakcji, a tomografia EM zapewnia trójwymiarowe (3D) obrazy struktur komórkowych o wysokiej rozdzielczości. Możliwość wykonywania zarówno mikroskopii fluorescencyjnej, jak i elektronowej na tej samej próbce (skorelowana mikroskopia świetlna i elektronowa, CLEM) umożliwia identyfikację lokalizacji białka znakowanego fluorescencyjnie w odniesieniu do struktur organelli wizualizowanych przez EM. W tym miejscu dokonujemy przeglądu obecnego stanu techniki w zakresie technik obrazowania biologicznego 3D, koncentrując się na najnowszych postępach w mikroskopii elektronowej i technikach superrozdzielczości fluorescencyjnej.


title: Kwercetyna łagodzi zwapnienie naczyń poprzez hamowanie stresu oksydacyjnego i rozszczepienia mitochondriów.

text: Zwapnienie naczyń jest silnym, niezależnym predyktorem zwiększonej chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych i ma dużą częstość występowania wśród pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. W niniejszym badaniu zbadano wpływ kwercetyny na zwapnienie naczyń spowodowane stresem oksydacyjnym i nieprawidłową dynamiką mitochondriów zarówno in vitro, jak i in vivo. Zwapniające komórki mięśni gładkich naczyń (VSMCs) traktowane nieorganicznym fosforanem (Pi) wykazywały dysfunkcję mitochondrialną, na co wskazuje zmniejszony potencjał mitochondrialny i produkcja ATP. Zakłócenie integralności strukturalnej mitochondriów zaobserwowano również w szczurzym modelu zwapnienia aorty wywołanego adeniną. Zwiększoną produkcję reaktywnych form tlenu, zwiększoną ekspresję i fosforylację Drp1 oraz nadmierną fragmentację mitochondriów zaobserwowano również w VSMC traktowanych Pi. Efektom tym towarzyszyły zależne od mitochondriów zdarzenia apoptotyczne, w tym uwalnianie cytochromu c z mitochondriów do cytozolu, a następnie aktywacja kaspazy-3. Wykazano, że kwercetyna blokuje indukowaną Pi apoptozę i zwapnienie VSMC poprzez hamowanie stresu oksydacyjnego i zmniejszanie rozszczepienia mitochondriów poprzez hamowanie ekspresji i fosforylacji Drp1. Kwercetyna również znacząco złagodziła wywołane adeniną zwapnienie aorty u szczurów. Podsumowując, nasze odkrycia sugerują, że kwercetyna osłabia zwapnienie poprzez zmniejszenie apoptozy VSMC poprzez blokowanie stresu oksydacyjnego i hamowanie rozszczepienia mitochondriów.


title: Kompleks glikoprotein M/GP5 wirusa zespołu rozrodczo-oddechowego świń wiąże receptor sialoadhezyny w sposób zależny od kwasu sialowego

text: Wirus zespołu rozrodczo-oddechowego świń (PRRSV) jest głównym zagrożeniem dla zdrowia świń na całym świecie i jest obecnie uważany za najważniejszą chorobę wirusową w przemyśle trzody chlewnej. W ostatnich latach badania nad wnikaniem wirusa do komórki gospodarza doprowadziły do zidentyfikowania szeregu istotnych receptorów wirusa i mediatorów wnikania. Jednak wirusowe odpowiedniki tych cząsteczek pozostały nieuchwytne, co uniemożliwiło racjonalny rozwój szczepionek nowej generacji. Głównym celem tego badania była identyfikacja wirusowych odpowiedników sialoadhesin, kluczowego receptora PRRSV na makrofagach. W tym celu skonstruowano i zwalidowano rozpuszczalną formę sialoadhezyny. Rozpuszczalna sialoadhezyna może wiązać PRRSV w sposób zależny od kwasu sialowego i może neutralizować zakażenie makrofagami PRRSV, potwierdzając w ten sposób rolę sialoadhezyny jako niezbędnego receptora PRRSV na makrofagach. Chociaż kwasy sialowe są obecne na glikoproteinach otoczki GP(3), GP(4) i GP(5), tylko kompleks glikoproteinowy M/GP(5) PRRSV został zidentyfikowany jako ligand sialoadhezyny. Stwierdzono, że interakcja zależy od zdolności sialoadhezyny do wiązania kwasu sialowego i obecności kwasów sialowych na GP(5). Odkrycia te nie tylko przyczyniają się do lepszego zrozumienia biologii PRRSV, ale wiedza i narzędzia wygenerowane w ramach tego badania stanowią również klucz do opracowania nowej generacji szczepionek PRRSV.


title: Wszechstronny system wektora T o zerowym tle do klonowania genów i genomiki funkcjonalnej.

text: W związku z niedawną dostępnością kompletnych sekwencji genomowych wielu organizmów, istnieje duże zapotrzebowanie na wysokowydajne i opłacalne systemy klonowania genów i analizy funkcjonalnej. Chociaż systemy klonowania oparte na rekombinacji specyficznej dla miejsca, takie jak technologia klonowania Gateway, są niezwykle przydatne do wydajnego przenoszenia fragmentów DNA do wielu wektorów docelowych, dwuetapowy proces klonowania jest czasochłonny i kosztowny. W tym miejscu opisujemy system klonowania TA o zerowym tle, który zapewnia proste i wysoce wydajne bezpośrednie klonowanie fragmentów DNA amplifikowanych metodą PCR, prawie bez samoligacji. Ulepszony system wektora T wykorzystuje enzym restrykcyjny XcmI do wytworzenia nawisu T po trawieniu i genu negatywnego markera selekcyjnego ccdB w celu wyeliminowania tła samoligacji po transformacji. Wykazujemy wykonalność i elastyczność technologii, opracowując zestaw przejściowych i stabilnych wektorów transformacyjnych do konstytutywnej ekspresji genów, wyciszania genów, znakowania białek, wykrywania lokalizacji subkomórkowej białek i analizy aktywności fragmentów promotorów w roślinach. Ponieważ system można łatwo przystosować do opracowywania wyspecjalizowanych wektorów ekspresyjnych dla innych organizmów, TA o zerowym tle zapewnia ogólną, opłacalną i wysokowydajną platformę, która uzupełnia system klonowania Gateway do klonowania genów i genomiki funkcjonalnej.


title: GEP100-Arf6-AMAP1-Cortactin Pathway często stosowany w inwazji raka jest aktywowany przez VEGFR2 w celu promowania angiogenezy

text: Angiogeneza i inwazyjność raka w dużym stopniu przyczyniają się do złośliwości nowotworu. Arf6 i jego efektor, AMAP1, często ulegają nadekspresji w raku sutka i stanowią centralny szlak indukowania inwazji i przerzutów. W tym szlaku Arf6 jest aktywowany przez EGFR za pośrednictwem GEP100. Arf6 jest silnie wyrażany również w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC) i bierze udział w angiogenezie. Tutaj odkryliśmy, że HUVECs również silnie wyrażają AMAP1 i że receptor 2 czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR2) rekrutuje GEP100 do aktywacji Arf6. AMAP1 działa poprzez wiązanie się z kortaktyną w inwazji raka i przerzutach. Wykazujemy, że ten sam szlak GEP100-Arf6-AMAP1-kortaktyn jest niezbędny dla aktywności angiogenezy, w tym migracji komórek i tworzenia kanalików, jak również dla zwiększenia przepuszczalności komórek i endocytozy kadheryny VE stymulowanych przez VEGF komórek HUVEC. Składniki tego szlaku ulegają silnej ekspresji w patologicznej angiogenezie, a blokowanie tego szlaku skutecznie hamuje angiogenezę indukowaną przez VEGF lub nowotwór oraz neowaskularyzację naczyniówki. Szlak GEP100-Arf6-AMAP1-kortaktyn, aktywowany przez receptorowe kinazy tyrozynowe, wydaje się być powszechny w angiogenezie oraz inwazji i przerzutach raka i zapewnia ich nowe cele terapeutyczne.


title: Dynamika interakcji między Cryptococcus neoformans a makrofagami ujawnia, że podłoże grzybicze wpływa na wyniki kryptokokowego zapalenia opon i mózgu u ludzi

text: UNLABELLED Cryptokokoza to wieloaspektowa infekcja grzybicza o zmiennym obrazie klinicznym i wynikach. Jak w wielu chorobach zakaźnych, zmienność ta jest powszechnie przypisywana czynnikom gospodarza. Aby zbadać, czy różnorodność izolatów klinicznych Cryptococcus neoformans (ClinCn) wpływa na interakcję z komórkami gospodarza i wyniki kliniczne, opracowaliśmy i zwalidowaliśmy nowe testy ilościowe z wykorzystaniem cytometrii przepływowej i makrofagów J774. Fenotyp interakcji ClinCn-makrofagi określono dla 54 izolatów ClinCn odzyskanych z płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) od 54 niespokrewnionych pacjentów, w oparciu o indeks fagocytarny (PI) oraz 2-godzinne i 48-godzinne wskaźniki proliferacji wewnątrzkomórkowej (odpowiednio IPH2 i IPH48). . Ich fenotypy były bardzo zróżnicowane. Izolaty z niskimi wartościami PI/niskimi IPH2 i wysokimi PI/wysokimi IPH2 były związane odpowiednio z brakiem sterylizacji płynu mózgowo-rdzeniowego w 2. tygodniu i zgonem w 3. miesiącu. Podzbiór 9 izolatów ClinCn o różnych fenotypach wykazywał zmienną wirulencję u myszy i wykazywał wewnątrzmakrofagiczne poziomy ekspresji genów LAC1, APP1, VAD1, IPC1, PLB1 i COX1, które były wysoce zmienne wśród izolatów i skorelowane z IPH48. Wykazano zatem, że zmienność ekspresji czynników wirulencji zależy nie tylko od warunków doświadczalnych, ale także od tła grzybowego. Wyniki te sugerują, że oprócz czynników gospodarza, wynik pacjenta może być powiązany z wyznacznikami grzybiczymi. Rozszyfrowanie zdarzeń molekularnych związanych z losem C. neoformans w komórkach gospodarza ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia patogenezy kryptokokozy. ZNACZENIE Cryptococcus neoformans jest zagrażającym życiu ludzkim patogenem grzybiczym, który jest odpowiedzialny za około 1 milion przypadków zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych rocznie, głównie u pacjentów zakażonych wirusem HIV. Różnorodność zakażających izolatów jest dobrze znana, podobnie jak znaczenie czynników gospodarza. Interakcja z makrofagami jest głównym krokiem w patogenezie kryptokokozy. Nie wyjaśniono, w jaki sposób różnorodność izolatów klinicznych wpływa na interakcje makrofagów i wyniki kryptokokozy u ludzi. Korzystając z nowych testów, odkryliśmy, w jaki sposób interakcje drożdży z makrofagami były wysoce zmienne wśród izolatów klinicznych i znaleźliśmy związek między określonymi zachowaniami a wynikiem kryptokokozy. Ponadto skorelowano ekspresję genów niektórych czynników wirulencji i proliferację wewnątrzkomórkową. Podczas gdy wiele badań wykazało, że czynniki zjadliwości mogą być różnie wyrażane jako funkcja warunków eksperymentalnych, nasze badanie pokazuje, że w tych samych warunkach eksperymentalnych izolaty kliniczne zachowywały się inaczej, różnorodność, która może mieć udział w zmiennym wyniku infekcji u ludzi.


title: Angiopoetyna-2 w wysokim stężeniu może zwiększyć przeżycie komórek śródbłonka poprzez szlak transdukcji sygnału 3'-kinazy/Akt fosfatydyloinozytolu

text: Układ angiopoetyna-Tie2 w komórkach śródbłonka jest ważnym regulatorem waskulogenezy i integralności naczyń. Wysokie poziomy mRNA angiopoetyny-2 (Ang2) obserwuje się w aktywacji naczyń podczas nowotworzenia. Chociaż wiadomo, że Ang2 jest naturalnie występującym antagonistą angiopoetyny-1 (Ang1) in vivo, dokładna funkcja samej Ang2 nie jest znana. Tutaj stwierdziliśmy, że wysokie stężenie Ang2 (800 ng/ml) działa jako czynnik przeżycia apoptozy dla komórek śródbłonka podczas apoptozy pozbawienia surowicy. Efekt przeżycia wysokiego stężenia Ang2 został zablokowany przez wstępne traktowanie rozpuszczalnym receptorem Tie2 i inhibitorami specyficznymi dla kinazy 3' PI, wortmaniną i LY294002. Odpowiednio, 800 ng/ml Ang2 indukowało fosforylację Tie2, podjednostki p85 3'-kinazy fosfatydyloinozytolu (kinaza PI 3') i kinazy serynowo-treoninowej Akt przy Ser473 w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej; niższe stężenia Ang2 (50–400 ng/ml) nie przyniosły zauważalnych efektów. Odkrycia te wskazują, że w wysokich stężeniach Ang2, podobnie jak Ang1, może być czynnikiem przeżycia apoptozy dla komórek śródbłonka poprzez aktywację receptora Tie2, kinazy PI 3' i Akt, a zatem może być pozytywnym regulatorem angiogenezy nowotworu.


title: Analogi lipoksyny a4 osłabiają indukcję ekspresji genów prozapalnych nabłonka jelitowego i zmniejszają nasilenie zapalenia okrężnicy wywołanego siarczanem sodu dekstranu.

text: Przeciwzapalna eikozanoidowa lipoksyna A(4) (LXA(4)), wyzwalana aspiryną 15-epi-LXA(4) i ich stabilne analogi regulują w dół wydzielanie IL-8, a następnie rekrutację granulocytów obojętnochłonnych przez nabłonek jelitowy. Próbując wyjaśnić mechanizm, za pomocą którego te mediatory lipidowe modulują komórkowe programy prozapalne, zbadaliśmy globalną ekspresję genów nabłonka za pomocą mikromacierzy cDNA. Sam analog LXA(4) nie wpłynął znacząco na ekspresję żadnego z analizowanych >7000 genów. Jednak wstępne traktowanie analogiem LXA(4) osłabiło indukcję około 50% ze 125 genów podwyższonych w odpowiedzi na patogen Salmonella typhimurium wywołujący zapalenie żołądka i jelit. Główny podzbiór genów, których indukcja została zmniejszona przez wstępne traktowanie analogiem LXA(4), jest regulowany przez NF-kappaB, co sugeruje, że analog LXA(4) wpływał na aktywność tego czynnika transkrypcyjnego. Nanomolowe stężenia analogu LXA(4) zmniejszały aktywację transkrypcyjną za pośrednictwem NF-kappaB w sposób zależny od receptora LXA(4) i hamowały indukowaną degradację IkappaBalpha. Analog LXA(4) nie wpływał na wcześniejsze zdarzenia sygnalizacyjne indukowane bodźcem, które prowadzą do degradacji IkappaBalpha, takie jak indukowana przez S. typhimurium mobilizacja Ca(2+) nabłonka lub indukowana przez TNF-alfa fosforylacja IkappaBalpha. Aby ustalić znaczenie tych odkryć in vivo, zbadaliśmy, czy analogi LXA(4) mogą wpływać na zapalenie jelit in vivo, stosując mysi model zapalenia okrężnicy wywołanego DSS. Doustne podawanie analogu LXA(4) (15-epi-16-para-fluoro-fenoksy-LXA(4), 10 μg/dzień) znacząco zmniejszyło utratę masy ciała, hematochezję i śmiertelność, które charakteryzują zapalenie okrężnicy spowodowane DSS. Zatem regulacja w dół, w której pośredniczy analog LXA(4), ekspresji genów prozapalnych poprzez hamowanie szlaku NF-kappaB może być terapeutyczna w przypadku chorób charakteryzujących się zapaleniem błony śluzowej.


title: Surowica roślinna i inne sterole niecholesterolowe, metabolizm cholesterolu i 22-letnia śmiertelność wśród mężczyzn w średnim wieku.

text: CEL Ocena długoterminowego prognostycznego wpływu steroli niecholesterolowych w surowicy, w tym steroli roślinnych, u mężczyzn w średnim wieku z wysokim ryzykiem choroby sercowo-naczyniowej (CVD), bez statyn na początku badania. METODY Było to prospektywne badanie 232 mężczyzn (średnia wieku 60 lat) z wysokim ryzykiem CVD w latach 1985-1986. Większość z nich miała hipercholesterolemię, 29 (12%) miało historię CVD lub raka, 6 (3%) miało cukrzycę, a 46 (20%) miało zespół metaboliczny (MS). Zmierzone sterole niecholesterolowe (wyrażone jako bezwzględne stężenia lub stosunki do cholesterolu w surowicy w celu standaryzacji stężenia cholesterolu) obejmowały latosterol i desmosterol (odzwierciedlają syntezę cholesterolu) oraz sterole roślinne (kampesterol i sitosterol) oraz cholestanol (odzwierciedlają wchłanianie cholesterolu). Główną miarą wyniku była śmiertelność całkowita. WYNIKI Na początku markery syntezy i wchłaniania cholesterolu wykazywały oczekiwane odwrotne zależności. Podczas 22-letniej obserwacji zmarło 101 mężczyzn (43%). Na początku osoby, które nie przeżyły, paliły więcej, ćwiczyły mniej i miały więcej składowych SM (choć nie spełniały ścisłych kryteriów), podczas gdy tradycyjne czynniki ryzyka CVD nie różniły się znacząco. Spośród steroli niecholesterolowych (bezwzględnych lub proporcjonalnych) tylko sitosterol był znacząco wyższy u osób, które przeżyły niż u osób, które przeżyły (P=0,02). W analizach wieloczynnikowych najwyższy tercyl sitosterolu do cholesterolu wiązał się ze znacznie niższym ryzykiem zgonu (HR 0,51, 95% CI 0,30-0,87) w porównaniu z najniższym tercylem. Inne powiązania były nieistotne, chociaż „globalny” wskaźnik metabolizmu cholesterolu (stosunek desmosterolu do sitosterolu) sugerował wyższą syntezę cholesterolu i niższe wchłanianie związane z wyższą śmiertelnością całkowitą i CVD. WNIOSEK Wyższe poziomy steroli roślinnych w surowicy u mężczyzn w średnim wieku zapowiadały niższe długoterminowe ryzyko zgonu, prawdopodobnie odzwierciedlając związek między wyższą syntezą/niższą absorpcją cholesterolu i śmiertelnością.


title: Dowieńcowy autologiczny transfer komórek progenitorowych serca u pacjentów z zespołem niedorozwoju lewego serca: prospektywne, kontrolowane badanie fazy 1 TICAP.

text: UZASADNIENIE Zespół hipoplastycznego lewego serca (HLHS) pozostaje śmiertelną wrodzoną wadą serca. Ostatnie badania sugerują, że podanie dowieńcowe autologicznych komórek pochodzących z kardiosfery (CDC) może poprawić czynność komór. CEL Celem tego badania było sprawdzenie, czy dowieńcowe dostarczanie CDC jest możliwe i bezpieczne u pacjentów z zespołem niedorozwoju lewego serca. METODY I WYNIKI W okresie od 5 stycznia 2011 r. do 16 stycznia 2012 r. 14 pacjentów (1,8±1,5 roku) zostało prospektywnie przydzielonych do otrzymywania dowieńcowych wlewów autologicznych CDC 33,4±8,1 dni po procedurach etapowych (n=7), a następnie 7 osób z grupy kontrolnej z samym paliacją standardową. Pierwszorzędowym punktem końcowym była ocena bezpieczeństwa, a drugorzędowym punktem końcowym była wstępna skuteczność weryfikacji poprawy frakcji wyrzutowej prawej komory między punktem początkowym a 3 miesiącami. Wytwarzanie i dostarczanie dowieńcowe CDC były wykonalne i nie zgłoszono żadnych poważnych zdarzeń niepożądanych w ciągu 18-miesięcznego uzupełnienia. Pacjenci leczeni CDC wykazali poprawę frakcji wyrzutowej prawej komory od wartości wyjściowej do 3-miesięcznej obserwacji (46,9%±4,6% do 52,1%±2,4%; p=0,008). W porównaniu z grupą kontrolną po 18 miesiącach analiza rezonansu magnetycznego serca pacjentów leczonych CDC wykazała wyższą frakcję wyrzutową prawej komory (31,5%±6,8% w porównaniu z 40,4%±7,6%; p=0,049), poprawę wzrostu somatycznego (p=0,0005), zmniejszenie stan niewydolności serca (p=0,003) i mniejsza częstość niedrożności cewki obocznej (p=0,007). WNIOSKI Dowieńcowy wlew autologicznych CDC wydaje się być wykonalny i bezpieczny u dzieci z zespołem niedorozwoju lewego serca po zaaranżowanej operacji. Zasadne są duże badania fazy 2 w celu zbadania potencjalnych skutków poprawy funkcji serca i długoterminowych korzyści z wyników klinicznych. URL REJESTRACJI BADANIA KLINICZNEGO http://www.clinicaltrials.gov. Niepowtarzalny identyfikator: NCT01273857.


title: Kompleksowe barwienie, osadzanie i oczyszczanie całego mózgu u dorosłych Danio pręgowanego w celu wizualizacji proliferacji komórek i morfologii w 3 wymiarach

text: Dziedzina makroobrazowania znacznie się rozwinęła wraz z pojawieniem się innowacyjnych metod oczyszczania i mikroskopów konfokalnych z laserami zdolnymi do penetracji coraz większej głębokości tkanek. Zdolność do wizualizacji i modelowania wzrostu całych narządów w miarę ich rozwoju od urodzenia lub z manipulacją, chorobą lub urazem zapewnia nowe sposoby myślenia o rozwoju, sygnalizacji w całej tkance i interakcjach między komórkami. Danio pręgowany (Danio rerio) awansował z głównie rozwojowego modelu do wiodącego dorosłego modelu regeneracji tkanek. Szczególnie dużo uwagi poświęcono niezrównanej zdolności neurogennej i regeneracyjnej dojrzałego ośrodkowego układu nerwowego, jednak narzędzia do badania mózgu dorosłego są skąpe. Obecnie nie ma prostych metod wizualizacji zmian w całym mózgu osoby dorosłej w trójwymiarowych (3-D) do badania ogólnoustrojowych wzorców proliferacji komórek lub populacji komórek będących przedmiotem zainteresowania w warunkach fizjologicznych, urazowych lub chorobowych. Przedstawiona tutaj metoda jest pierwszą w swoim rodzaju, która oferuje skuteczny proces krok po kroku, od dootrzewnowych wstrzyknięć markera proliferacyjnego, 5-etynylo-2'-dezoksyurydyny (EdU), przez znakowanie całego mózgu, aż do końcowego osadzonego i oczyszczona próbka mózgu odpowiednia do obrazowania 3D przy użyciu optycznej tomografii projekcyjnej (OPT). Co więcej, metoda ta umożliwia obrazowanie linii reporterowych GFP i przeciwciał swoistych dla komórek w obecności lub przy braku EdU. Niewielki rozmiar mózgu dorosłego danio pręgowanego, wysoce spójny stopień znakowania EdU oraz zastosowanie podstawowych środków czyszczących, benzoesanu benzylu i alkoholu benzylowego, sprawia, że metoda ta jest bardzo przydatna dla większości laboratoriów zainteresowanych poznaniem ośrodkowego układu nerwowego kręgowców w zdrowiu. i choroby. Przetwarzanie końcowe mózgów dorosłych danio pręgowanego z obrazami OPT, którym wstrzyknięto EdU, ilustruje, że wzorce proliferacyjne w EdU można łatwo obserwować i analizować za pomocą oprogramowania IMARIS i/lub FIJI/IMAGEJ. Protokół ten będzie cennym narzędziem do odblokowania nowych sposobów zrozumienia wzorców systemowych w proliferacji komórek w zdrowym i uszkodzonym mózgu, interakcji komórkowych w całym mózgu, rozwoju niszy komórek macierzystych i zmian w morfologii mózgu.


title: Jednokonstrukcyjne policistronowe wektory indukowane doksycykliną usprawniają bezpośrednie przeprogramowanie serca i mogą być wykorzystywane do identyfikacji krytycznego czasu ekspresji transgenu

text: Bezpośrednie przeprogramowanie to obiecujące podejście w medycynie regeneracyjnej. Nadekspresja sercowych czynników transkrypcyjnych Gata4, Mef2c i Tbx5 (GMT) lub GMT plus Hand2 (GHMT) bezpośrednio przeprogramowuje fibroblasty do komórek podobnych do kardiomiocytów (iCM). Jednak kluczowy moment ekspresji transgenu i mechanizmy molekularne przeprogramowania serca pozostają niejasne. Konwencjonalne systemy ekspresji czasowego transgenu indukowane doksycykliną (Dox) wymagają jednoczesnej transdukcji dwóch wektorów (pLVX-rtTA/pLVX-cDNA) niosących odpowiednio transaktywator odwrotnego tetracykliny (rtTA) i element odpowiedzi na tetracyklinę (TRE), co prowadzi do nieefektywnego przeprogramowania serca. Tutaj opracowaliśmy oparty na pojedynczym konstrukcie policistronowy wektor indukowany Dox (pDox-cDNA) wyrażający zarówno transgeny kontrolowane rtTA, jak i TRE. Analizy sortowania komórek aktywowanych fluorescencją (FACS), ilościowa RT-PCR i barwienie immunologiczne wykazały, że pDox-GMT zwiększył trzykrotnie przeprogramowanie serca w porównaniu z konwencjonalnym pLVX-rtTA/pLVX-GMT. Po czterech tygodniach iCM indukowane pDox-GMT wyrażały wiele genów serca, wytwarzały struktury sarkomeryczne i uderzały spontanicznie. Kotransdukcja pDox-Hand2 z retrowirusowym pMX-GMT zwiększyła trzykrotnie przeprogramowanie serca w porównaniu z samym pMX-GMT. Czasowe podawanie Dox ujawniło, że ekspresja transgenu Hand2 ma kluczowe znaczenie podczas pierwszych dwóch tygodni przeprogramowania serca. Analizy mikromacierzy wykazały, że Hand2 hamuje geny promujące cykl komórkowy i poprawia przeprogramowanie serca. W ten sposób opracowaliśmy skuteczny system czasowej ekspresji transgenu, który może być nieoceniony w badaniach nad przeprogramowaniem serca.


title: Zwiększenie acetylacji mikrotubul ratuje transport aksonalny i deficyty lokomotoryczne spowodowane mutacjami domeny LRRK2 Roc-COR

text: Mutacje bogatej w leucynę kinazy powtórzeniowej 2 (LRRK2) są najczęstszą genetyczną przyczyną choroby Parkinsona. LRRK2 jest wielofunkcyjnym białkiem wpływającym na wiele procesów komórkowych i opisano, że wiąże mikrotubule. Przypuszcza się, że wadliwy transport aksonów oparty na mikrotubulach przyczynia się do choroby Parkinsona, ale nie wiadomo, czy mutacje LRRK2 wpływają na ten proces i pośredniczą w patogenezie. Tutaj stwierdzamy, że LRRK2 zawierające patogenne mutacje domeny Roc-COR (R1441C, Y1699C) preferencyjnie łączy się z deacetylowanymi mikrotubulami i hamuje transport aksonów w neuronach pierwotnych i Drosophila, powodując deficyty lokomotoryczne in vivo. In vitro zwiększenie acetylacji mikrotubul za pomocą inhibitorów deacetylazy lub acetylazy tubulinowej αTAT1 zapobiega skojarzeniu zmutowanego LRRK2 z mikrotubulami, a inhibitor deacetylazy trichostatyna A (TSA) przywraca transport aksonalny. Osłabienie in vivo deacetylaz HDAC6 i Sirt2 lub podanie TSA ratuje zarówno transport aksonów, jak i zachowanie lokomotoryczne. W związku z tym badanie to ujawnia mechanizm patogenny i potencjalną interwencję w chorobie Parkinsona.


title: Zatrzymanie i różnicowanie G1 może wystąpić niezależnie od funkcji rodziny Rb

text: Zdolność komórek progenitorowych do wychodzenia z cyklu komórkowego jest niezbędna dla prawidłowego rozwoju embrionalnego i homeostazy, ale mechanizmy rządzące wychodzeniem z cyklu komórkowego wciąż nie są w pełni poznane. Tutaj przetestowaliśmy zapotrzebowanie na białko siatkówczaka (Rb) i członków jego rodziny p107 i p130 w zatrzymaniu i różnicowaniu G0/G1 w komórkach ssaków. Odkryliśmy, że zarodki myszy z rodziny Rb triple knockout (TKO) przeżywają do 9-11 dni ciąży. Co uderzające, niektóre komórki TKO, w tym w liniach nabłonkowych i nerwowych, są zdolne do wyjścia z cyklu komórkowego w G0/G1 i różnicowania się w potworniakach iw hodowli. Ta zdolność komórek TKO do zatrzymania w G0/G1 jest związana z represją kluczowych genów docelowych E2F. Zatem zatrzymanie G1 nie zawsze zależy od członków rodziny Rb, co ilustruje odporność sieci regulatorowych cyklu komórkowego podczas różnicowania i pozwala na identyfikację szlaków kandydujących do hamowania ekspansji komórek nowotworowych z mutacjami w szlaku Rb.


title: Indukcja ektopowych oczu przez ukierunkowaną ekspresję genu bezoki u Drosophila.

text: Gen Drosophila eyeless (ey) koduje czynnik transkrypcyjny zarówno ze sparowaną domeną, jak i homeodomeną. Jest homologiczny z mysim genem małego oka (Pax-6) i genem Aniridia u ludzi. Geny te mają wspólną rozległą identyczność sekwencji, pozycja trzech miejsc splicingu intronu jest zachowana, a geny te ulegają podobnej ekspresji w rozwijającym się układzie nerwowym iw oku podczas morfogenezy. Wykazano, że mutacje powodujące utratę funkcji zarówno w genach owadów, jak i ssaków prowadzą do zmniejszenia lub braku struktur oka, co sugeruje, że oko działa w morfogenezie oka. Poprzez ukierunkowaną ekspresję komplementarnego DNA w różnych wyimaginowanych zawiązkach dysków Drosophila indukowano ektopowe struktury oka na skrzydłach, nogach i czułkach. Oczy ektopowe wydawały się morfologicznie prawidłowe i składały się z grup w pełni zróżnicowanych ommatidii z pełnym zestawem komórek fotoreceptorowych. Wyniki te potwierdzają tezę, że ey jest głównym genem kontrolnym dla morfogenezy oka. Ponieważ geny homologiczne są obecne u kręgowców, ascydów, owadów, głowonogów i nemertean, mogą one funkcjonować jako główny gen kontrolny w całym metazoa.


title: mediowane przez mir-1 parakrynne działanie fibroblastów związanych z rakiem na proliferację komórek raka płuc i chemooporność.

text: Rak płuc jest główną przyczyną śmiertelności związanej z nowotworami u ludzi na całym świecie. Co więcej, całkowity 5-letni wskaźnik przeżycia wynosi tylko 15%. Patologicznie prawie 80% wszystkich przypadków raka płuca to niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC). Stwierdzono, że fibroblasty związane z rakiem (CAF) występują w wielu NSCLC. Udowodniono, że CAF sprzyjają progresji guza, przerzutom i oporności na leczenie poprzez działanie parakrynne w większości guzów litych. W niniejszym badaniu najpierw wyizolowaliśmy CAF z tkanek pacjentów i wykazaliśmy, że promują one proliferację komórek i chemooporność na cisplatynę w liniach komórkowych raka płuc A549 i 95D w sposób parakrynny. Po drugie, stosując test ELISA i ilościowy PCR, stwierdziliśmy, że w CAF występuje większa ilość czynnika 1 pochodzącego z komórek zrębu (SDF-1) niż w normalnych fibroblastach (NF). Po trzecie, wykryliśmy, że SDF-1 ułatwia proliferację komórek raka płuc i lekooporność poprzez szlak sygnałowy, w którym pośredniczy CXCR4, który obejmuje NF-κB i Bcl-xL. Ponadto potwierdziliśmy również, że poziom ekspresji SDF-1 w CAF był ujemnie regulowany przez mikroRNA mir-1 poprzez nadekspresję mikroRNA i ilościowy PCR. Ogólnie rzecz biorąc, nasze dane dostarczają jednego wyjaśnienia wpływu CAF na komórki raka płuc. Tymczasem nasze wyniki sugerują również CAF jako potencjalny cel terapeutyczny w leczeniu nowotworów.


title: Analizy asocjacyjne całego genomu u mieszkańców Azji Wschodniej identyfikują nowe loci podatności na raka jelita grubego

text: Aby zidentyfikować nowe czynniki genetyczne raka jelita grubego (CRC), przeprowadziliśmy badanie asocjacyjne całego genomu u mieszkańców Azji Wschodniej. Analizując dane dotyczące całego genomu w 2098 przypadkach i 5749 kontrolach, wybraliśmy 64 obiecujące SNP do replikacji w niezależnym zestawie próbek, w tym do 5358 przypadków i 5922 kontroli. Zidentyfikowaliśmy cztery SNP z wartościami P asocjacji od 8,58 × 10 (-7) do 3,77 × 10 (-10) w połączonej analizie wszystkich próbek wschodnioazjatyckich. Trzy z czterech powtórzono w badaniu przeprowadzonym na 26 060 osobach pochodzenia europejskiego, z łącznymi wartościami P wynoszącymi 1,22 × 10(-10) dla rs647161 (5q31.1), 6,64 × 10(-9) dla rs2423279 (20p12.3 ) i 3,06 × 10(-8) dla rs10774214 (12p13.32 w pobliżu genu CCND2), pochodzące z metaanalizy danych z populacji pochodzenia wschodnioazjatyckiego i europejskiego. W badaniu tym zidentyfikowano trzy nowe loci podatności na CRC i zapewniono dodatkowy wgląd w genetykę i biologię CRC.


title: Długie niekodujące RNA jako nowi gracze w funkcjonowaniu komórek β i cukrzycy typu 1

text: TŁO Długie niekodujące RNA (lncRNA) stanowią podklasę w repertuarze niekodujących RNA, które pojawiły się jako kluczowe regulatory ekspresji genów w różnych stanach patofizjologicznych. lncRNA wykazują niezwykłą wszechstronność i pełnią swoje funkcje poprzez interakcje z RNA, DNA lub białkami. Gromadzący się materiał dowodowy oparty na wielu badaniach podkreśla rolę lncRNA w wielu chorobach autoimmunologicznych i zapalnych, w tym cukrzycy typu 1 (T1D). W niniejszym przeglądzie podkreślono pojawiające się role lncRNA w funkcjonowaniu komórek układu odpornościowego i wysepek β, a także niektóre wyzwania i możliwości w zrozumieniu patogenezy T1D i jej powikłań. WNIOSEK Podkreślamy, że lncRNA w regionach T1D-loci w połączeniu z wariantami regulatorowymi i klastrami wzmacniaczy koordynują przebudowę chromatyny w komórkach β i tym samym działają jako determinanty regulatorowe cis/trans programów transkrypcyjnych komórek wysp trzustkowych.


title: Koszty POChP. Różnice między oddziałem intensywnej terapii a pośrednim oddziałem opieki oddechowej.

text: WPROWADZENIE Ocena, czy oddziały pośredniej opieki oddechowej (RICU) są opłacalną alternatywą dla oddziałów intensywnej opieki medycznej (OIOM) dla pacjentów z zaostrzeniem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). PACJENCI I METODY Wieloośrodkowe, prospektywne, oddolne badanie kosztów przeprowadzone na 15 OIT i 6 OIT. Do badania włączono chorych na POChP przebywających dłużej niż 48 godzin; osoby pochodzące z innych OIOM-ów/OIOM-ów z niedoborem odporności lub udarem zostały wykluczone. Po standaryzacji próbki na OIOM do rozkładu na OIOM-ie powodu przyjęcia i wlewu leku wazoaktywnego przy przyjęciu, 60 pacjentów OIOM i 65 pacjentów OIOM pozostało z pierwotnych 164 zrekrutowanych. Dla każdego pacjenta, oprócz danych klinicznych dotyczących przyjęcia i wypisu, rejestrowano codzienne informacje o zużytych zasobach i analizowano je pod kątem ich kosztów. WYNIKI Koszt całkowity na pacjenta był niższy na OIOM-ach niż na OIT (754 vs. 1507 euro; p < 0,0001). We wszystkich pozycjach, z wyjątkiem leków i żywienia, stwierdziliśmy znacznie niższy koszt na OIOM-ach. Pacjenci zmarli wyraźnie różnili się pod względem nasilenia choroby pomiędzy OIT i OIT, natomiast ci, którzy przeżyli – nie. WNIOSKI Nasze badanie sugeruje, że niektórzy chorzy na POChP, mniej ciężką iz czystą niewydolnością oddechową, mogą być skutecznie i mniej kosztowni leczeni na OIOM-ach.


title: eRNA są wymagane do zależnej od p53 aktywności wzmacniającej i transkrypcji genów.

text: Wiązanie w obrębie lub w pobliżu genów docelowych zaangażowanych w proliferację i przeżycie komórek umożliwia genowi supresorowemu nowotworu p53 regulację ich transkrypcji i progresji cyklu komórkowego. Stosując profile wiązania chromatyny obejmujące cały genom, opisujemy wiązanie p53 również z regionami położonymi daleko od dowolnego znanego genu docelowego p53. Co ciekawe, wiele z tych regionów posiada konserwatywne miejsca wiązania p53 i wszystkie znane cechy charakterystyczne regionów wzmacniających. Wykazujemy, że te regiony wzmacniające związane z p53 (p53BER) rzeczywiście zawierają aktywność wzmacniającą i oddziałują wewnątrz chromosomu z wieloma sąsiednimi genami, aby przekazywać zależną od p53 regulację transkrypcji na duże odległości. Ponadto p53BER wytwarzają, w sposób zależny od p53, wzmacniacze RNA (eRNA), które są wymagane do skutecznego wzmocnienia transkrypcji oddziałujących genów docelowych i indukcji zależnego od p53 zatrzymania cyklu komórkowego. Zatem nasze wyniki przypisują p53 aktywność wzmacniania transkrypcji ze zdolnością do regulowania wielu genów z jednego genomowego miejsca wiązania. Ponadto produkcja eRNA z p53BER jest wymagana do wydajnego wzmocnienia transkrypcji p53.


title: Indukcja pluripotencjalnych komórek macierzystych z mysich embrionalnych fibroblastów przez Oct4 i Klf4 związkami drobnocząsteczkowymi.

text: Komórki somatyczne mogą być indukowane do pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) za pomocą kombinacji czterech czynników transkrypcyjnych, Oct4/Sox2/Klf4/c-Myc lub Oct4/Sox2/Nanog/LIN28. Stanowi to platformę umożliwiającą uzyskanie komórek specyficznych dla pacjenta do różnych zastosowań terapeutycznych i badawczych. Jednakże, pozostaje kilka problemów, aby to podejście było istotne terapeutycznie ze względu na wady związane z wydajnością i integracją genomu wirusa. Ostatnio wykazano, że neuronalne komórki progenitorowe (NPC) transdukowane za pomocą Oct4/Klf4 można przeprogramować w iPSC. Jednak NPC eksprymują Sox2 endogennie, prawdopodobnie ułatwiając przeprogramowanie w przypadku braku egzogennej Sox2. W tym badaniu zidentyfikowaliśmy kombinację małocząsteczkową, BIX-01294 i BayK8644, która umożliwia przeprogramowanie mysich embrionów embrionów transdukowanych Oct4/Klf4, które nie wyrażają endogennie czynników niezbędnych do przeprogramowania. Badanie to pokazuje, że małe cząsteczki zidentyfikowane za pomocą przesiewowego badania fenotypowego mogą kompensować wirusową transdukcję czynników krytycznych, takich jak Sox2, i poprawiać wydajność przeprogramowania.


title: Vps22/EAP30 w ESCRT-II pośredniczy w sortowaniu endosomalnym receptorów czynnika wzrostu i chemokin przeznaczonych do degradacji lizosomalnej.

text: Białko wiążące ubikwitynę Hrs i endosomalny kompleks sortujący wymagane do transportu (ESCRT)-I i ESCRT-III biorą udział w sortowaniu endocytozowanych i ubikwitynowanych receptorów do lizosomów w celu degradacji i skutecznego zakończenia sygnalizacji. W tym badaniu zbadaliśmy rolę podjednostki ESCRT-II Vps22/EAP30 w degradacyjnym sortowaniu białek ubikwitynowanych receptorów. Vps22 przejściowo eksprymowany w komórkach HeLa wykryto w endosomach zawierających receptory endocytozowanego naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) oraz Hrs i ESCRT-I i ESCRT-III. Ubytek Vps22 przez mały interferujący RNA, któremu towarzyszyły obniżone poziomy innych podjednostek ESCRT-II, znacznie zmniejszyło degradację EGFR i jego liganda EGF, a także receptora chemokin CXCR4. EGFR akumulował się na ograniczających błonach wczesnych endosomów i nienormalnie małych wielopęcherzykowych ciałkach w komórkach zubożonych w Vps22. Fosforylacja i translokacja jądrowa regulowanej sygnałami zewnątrzkomórkowymi kinazy 1/2 poniżej receptora aktywowanego przez EGF były podtrzymywane przez wyczerpanie Hrs lub podjednostki Tsg101 ESCRT-I. W przeciwieństwie do tego, gdy Vps22 został wyczerpany, tak się nie stało. Wyniki te wskazują na ważną rolę Vps22 w indukowanym przez ligand obrocie EGFR i CXCR4 i sugerują, że zakończenie sygnalizacji EGF następuje przed związaniem się z ESCRT-II.


title: XPG stabilizuje TFIIH, umożliwiając transaktywację receptorów jądrowych: implikacje dla zespołu Cockayne'a u pacjentów z XP-G/CS.

text: Mutacje w ludzkim genie XPG powodują powstanie dziedzicznego schorzenia światłoczułego, xeroderma pigmentosum (XP) związanego z zespołem Cockayne'a (XP-G/CS). Cechy kliniczne CS u pacjentów z XP-G/CS są trudne do wyjaśnienia na podstawie defektu naprawy przez wycinanie nukleotydów (NER). Odkryliśmy, że XPG tworzy stabilny kompleks z TFIIH, który jest aktywny w transkrypcji i NER. Mutacje w XPG znalezione w komórkach pacjentów XP-G/CS, które zapobiegają asocjacji z TFIIH, również skutkowały oddzieleniem CAK i XPD od rdzenia TFIIH. W konsekwencji fosforylacja i transaktywacja receptorów jądrowych były zaburzone w komórkach XP-G/CS oraz xpg(-/-) MEF i mogły zostać przywrócone przez ekspresję XPG typu dzikiego. Wyniki te dostarczają wglądu w rolę XPG w stabilizacji TFIIH i regulacji ekspresji genów oraz dostarczają wyjaśnienia niektórych cech klinicznych XP-G/CS.


title: Cykl metaboliczny w pojedynczych komórkach drożdży z niezsynchronizowanych populacji w stanie stacjonarnym ograniczonych glukozą lub fosforanem.

text: Oscylacje we wzorcach ekspresji dużej frakcji genów drożdży są związane z „cyklem metabolicznym”, zwykle obserwowanym tylko w przedgłodzonych, ciągłych hodowlach drożdży. Użyliśmy FISH mRNA w poszczególnych komórkach, aby przetestować hipotezę, że te oscylacje zachodzą w pojedynczych komórkach pobranych z niezsynchronizowanych kultur rosnących wykładniczo w chemostatach. Dane dotyczące ekspresji genów z zsynchronizowanych kultur zostały wykorzystane do przewidzenia jednoczesnego pojawienia się mRNA z par genów w niezsynchronizowanych komórkach. Analiza ilościowa wyników FISH pokazuje, że poszczególne niezsynchronizowane komórki rosnące powoli z powodu ograniczenia stężenia glukozy lub fosforanów wykazują przewidywane oscylacje. Wnioskujemy, że cykl metaboliczny drożdży jest nieodłączną właściwością metabolizmu drożdży i nie zależy od synchronizacji ani od zewnętrznego ograniczenia wzrostu przez źródło węgla.


title: u gatunków poliploidalnych

text: Opracowaliśmy przeglądarkę kolejności genów drożdży (YGOB; http://wolfe.gen.tcd.ie/ygob), aby ułatwić wizualne porównania i analizę obliczeniową związków syntenii w drożdżach. Dane przedstawione w YGOB, obecnie obejmujące siedem gatunków, oparte są na zestawach homologicznych genów, które zostały intensywnie ręcznie wyselekcjonowane w oparciu zarówno o podobieństwo sekwencji, jak i kontekst genomowy (syntenia). Uzgodniliśmy listy różnych laboratoriów paralogicznych par genów Saccharomyces cerevisiae utworzonych przez duplikację genomu (ohnologs) i przedstawiliśmy prawie wyczerpujące listy par ohnologów zachowanych w S. cerevisiae (551, w tym 22 wcześniej niezidentyfikowanych), Saccharomyces castellii (599), i Candida glabrata (404).


title: Przekaźnik kompleksu immunologicznego przez makrofagi zatoki podtorebkowej i niepowiązane limfocyty B napędza dojrzewanie powinowactwa przeciwciał

text: Makrofagi zatoki podtorebkowej (SCS) wychwytują antygeny z limfy i prezentują je w stanie nienaruszonym w celu napotkania limfocytów B i dostarczenia pęcherzyka. Jednak właściwości makrofagów SCS są słabo zdefiniowane. Tutaj pokazujemy, że rozwój makrofagów SCS zależał od limfotoksyny-alfa1beta2, a komórki miały niską ekspresję enzymu lizosomalnego i zachowały na swojej powierzchni opsonizowane antygeny. Obrazowanie przyżyciowe ujawniło kompleksy immunologiczne przemieszczające się wzdłuż procesów makrofagowych do pęcherzyka. Co więcej, niespokrewnione komórki B przekazały antygen opsonizowany przez nowo wytworzone przeciwciała z regionu podtorebkowego do centrum rozmnażania, a dojrzewanie powinowactwa było upośledzone, gdy ten proces transportu został zakłócony. Tak więc charakteryzujemy makrofagi SCS jako wyspecjalizowane komórki prezentujące antygen, działające na szczycie łańcucha transportu antygenu, który promuje odporność humoralną.


title: Dekodowanie promotora dynamiki czynnika transkrypcyjnego obejmuje kompromis między szumem a kontrolą ekspresji genów

text: Liczne czynniki transkrypcyjne (TF) kodują informacje o sygnałach poprzedzających w dynamice ich aktywacji, ale sposób, w jaki geny niższego rzędu dekodują tę dynamikę, pozostaje słabo poznany. Wykorzystując mikrofluidykę do kontrolowania dynamiki translokacji nukleocytoplazmatycznej pączkujących drożdży TF Msn2, wyjaśniamy zasady rządzące tym, w jaki sposób różne promotory przekształcają dynamiczny wkład Msn2 w wyjście ekspresji genów w pojedynczych komórkach. Łącząc modelowanie i eksperymenty, klasyfikujemy promotory zgodnie z ich zachowaniem w przetwarzaniu sygnałów i ujawniamy, że w dynamice Msn2 można zakodować wiele różnych programów ekspresji genów. Pokazujemy, że zarówno oscylacyjna dynamika TF, jak i powolna kinetyka promotora prowadzą do wyższego szumu w ekspresji genów. Ponadto pokazujemy, że skala czasowa aktywacji promotora jest związana z przebudową nukleosomu. Nasze odkrycia sugerują fundamentalny kompromis: chociaż komórka może wykorzystywać różne klasy promotorów do zróżnicowanej kontroli ekspresji genów za pomocą dynamiki TF, szum ekspresji genów zasadniczo ogranicza ilość informacji, które można zakodować w dynamice pojedynczego TF i niezawodnie dekodować przez promotory.


title: Ogniwa słoneczne GaAs z matrycą nanofilarową wykorzystujące pasywację powierzchni in situ

text: Macierze nanofilarów półprzewodnikowych III-V z bezpośrednim pasmem wzbronionym stanowią obiecujących kandydatów w dziedzinie fotowoltaiki ze względu na ich nieodłączne wysokie współczynniki absorpcji optycznej i zminimalizowane odbicia wynikające z pułapkowania światła, wydajnego gromadzenia ładunków w kierunku promieniowym oraz możliwości ich syntezy na tanich platformach. Jednak zwiększona powierzchnia skutkuje stanami powierzchni, które obniżają sprawność konwersji energii. W tym miejscu przedstawiamy pierwszą demonstrację fotowoltaiki z nanofilarami GaAs wykorzystującej pasywację epitaksjalną z globalną wydajnością konwersji energii o masie powietrza 1,5 wynoszącą 6,63%. Powłoki epitaksjalne InGaP o wysokiej przerwie wzbronionej są hodowane in situ i zakrywają promieniste połączenia p-n, aby złagodzić efekty stanu powierzchni. W świetle urządzenia fotowoltaiczne wykazują napięcie w obwodzie otwartym 0,44 V, gęstość prądu zwarciowego 24,3 mA cm(-2) i współczynnik wypełnienia 62% z wysoką zewnętrzną wydajnością kwantową >70% w całym zakresie spektralnym będącym przedmiotem zainteresowania. Nowatorski stop tytanowo-indowo-cynowy wyżarzony jako przezroczysta anoda omowa.


title: Rola acetylacji histonów i czynnika przebudowy chromatyny w gorącym punkcie rekombinacji mejotycznej.

text: Acetylotransferazy histonowe (HAT) i zależne od ATP czynniki przebudowy chromatyny (ADCR) biorą udział w selektywnej regulacji genów poprzez modulację lokalnej konfiguracji chromatyny. Aktywacja rekombinacyjnego hotspotu ade6-M26 Schizosaccharomyces pombe odbywa się za pośrednictwem sekwencji podobnej do elementu reagującego na cAMP (CRE), M26 i heterodimerycznego czynnika transkrypcyjnego ATF/CREB, Atf1.Pcr1. Przebudowa chromatyny zachodzi mejotycznie wokół M26. Zbadaliśmy role HAT i ADCR w przebudowie chromatyny wokół M26. Histony H3 i H4 wokół M26 ulegały hiperacetylacji w sposób zależny od M26 i Atf1 we wczesnym stadium mejozy. SpGcn5, homolog Gcn5p z S. pombe, był wymagany do większości acetylacji histonów H3 wokół M26 in vivo. Delecja gcn5+ spowodowała znaczne opóźnienie w przebudowie chromatyny, ale tylko częściowe zmniejszenie częstości rekombinacji mejotycznej M26. Delecja snf22+ (homolog Swi2/Snf2-ADCR) i podwójna delecja snf22+ gcn5+ zniosły przebudowę chromatyny i znaczną redukcję rekombinacji mejotycznej wokół M26. Wyniki te sugerują, że HAT i ADCR wspólnie zmieniają lokalną strukturę chromatyny, tak jak w selektywnej aktywacji transkrypcji, aby aktywować rekombinację mejotyczną w M26 w sposób specyficzny dla miejsca.


title: Somatyczny krajobraz genomowy glejaka

text: Opisujemy krajobraz somatycznych zmian genomowych w oparciu o wielowymiarową i kompleksową charakterystykę ponad 500 guzów glejaka (GBM). Identyfikujemy kilka nowych zmutowanych genów, a także złożone rearanżacje receptorów sygnaturowych, w tym EGFR i PDGFRA. Wykazano, że mutacje promotora TERT korelują z podwyższoną ekspresją mRNA, wspierając rolę w reaktywacji telomerazy. Analizy korelacyjne potwierdzają, że przewagę przeżywalności podtypu przednerwowego zapewnia fenotyp G-CIMP, a metylacja DNA MGMT może być predykcyjnym biomarkerem odpowiedzi na leczenie tylko w klasycznym podtypie GBM. Integracyjna analiza profili genomowych i proteomicznych kwestionuje pojęcie terapeutycznego hamowania szlaku jako alternatywy dla hamowania samego celu. Dane te ułatwią odkrycie kandydatów do celów terapeutycznych i diagnostycznych, walidację badań i obserwacji klinicznych oraz generowanie nieoczekiwanych hipotez, które mogą pogłębić naszą molekularną wiedzę na temat tego śmiertelnego raka.


title: Leczenie radiojodem wola wieloguzkowego nietoksycznego.

text: CEL Zbadanie długoterminowego wpływu radioaktywnego jodu na czynność i wielkość tarczycy u pacjentów z nietoksycznym wolem wieloguzkowym. PROJEKT Kolejni pacjenci z wolem wieloguzkowym nietoksycznym wybrani do leczenia radioaktywnym jodem i obserwowani przez co najmniej 12 miesięcy (mediana 48 miesięcy) po zamierzonej dawce 3,7 MBq/g tkanki tarczycy skorygowanej do 100% wychwytu jodu-131 u 24 godziny. PACJENCI 69 pacjentów z rosnącym wieloguzkowym wolem nietoksycznym powodującym miejscowe objawy ucisku lub niedogodności kosmetyczne. Wybrano leczenie ze względu na duże ryzyko operacyjne, przebytą tyroidektomię lub odmowę poddania się operacji. GŁÓWNE POMIARY WYNIKÓW Standardowe zmienne czynności tarczycy oraz objętość tarczycy oznaczona ultradźwiękami przed leczeniem oraz 1, 2, 3, 6 i 12 miesięcy po leczeniu, a następnie raz w roku. WYNIKI 56 pacjentów leczono pojedynczą dawką 131I, 12 dwiema dawkami, a jedną czterema. U 45 pacjentów leczonych jedną dawką i pozostającą w stanie eutyreozy mediana objętości tarczycy zmniejszyła się z 73 (zakres międzykwartylowy 50-106) ml do 29 (23-48) ml po 24 miesiącach u 39 pacjentów, u których zmierzono ją podczas obserwacji. Mediana redukcji wyniosła 40 (22-48) ml (60% redukcji, p < 0,0001), z czego połowa wystąpiła w ciągu trzech miesięcy. Pacjenci leczeni dwiema dawkami oraz ci, u których rozwinęła się niedoczynność i nadczynność tarczycy, wykazali znaczne zmniejszenie objętości tarczycy. U jedenastu pacjentów rozwinęła się niedoczynność tarczycy (skumulowane pięcioletnie ryzyko 22%, 95% przedział ufności od 4,8% do 38,4%). Skutki uboczne były nieliczne: trzy przypadki nadczynności tarczycy i dwa przypadki popromiennego zapalenia tarczycy. Tylko jeden pacjent był niezadowolony z wyniku; została skierowana na operację sześć miesięcy po leczeniu. WNIOSKI Znaczne zmniejszenie objętości tarczycy przy niewielkiej częstości występowania niedoczynności tarczycy oraz nielicznych skutków ubocznych sprawia, że zastosowanie jodu promieniotwórczego stanowi atrakcyjną alternatywę dla operacji w wybranych przypadkach nietoksycznego wola wieloguzkowego.


title: Zmiany w receptorach mikroRNA-124 i AMPA przyczyniają się do społecznych deficytów behawioralnych w otępieniu czołowo-skroniowym

text: Choroby neurodegeneracyjne, takie jak otępienie czołowo-skroniowe (FTD), są często związane z deficytami behawioralnymi, ale podstawowe przyczyny anatomiczne i molekularne pozostają słabo poznane. Tutaj pokazujemy, że specyficzna dla przodomózgowia ekspresja mutanta CHMP2B związanego z FTD u myszy powoduje kilka zależnych od wieku fenotypów neurodegeneracyjnych, w tym zaburzenia zachowania społecznego. Deficytom społecznym towarzyszyła zmiana w składzie receptorów AMPA (AMPAR), prowadząca do braku równowagi między receptorami AMPAR przepuszczalnymi dla Ca(2+) i nieprzepuszczalnymi dla Ca(2+). Ekspresja większości podjednostek AMPAR była regulowana przez wzbogacony w mózg mikroRNA miR-124, którego liczebność była znacznie zmniejszona w powierzchownych warstwach kory mózgowej myszy eksprymujących zmutowany CHMP2B. Znaleźliśmy podobne zmiany w poziomach miR-124 i AMPAR w korze czołowej i indukowaliśmy neurony pochodzące z pluripotencjalnych komórek macierzystych od osób z wariantem behawioralnym FTD. Ponadto ektopowa ekspresja miR-124 w przyśrodkowej korze przedczołowej zmutowanych myszy obniżyła poziomy AMPAR i częściowo uratowała deficyty behawioralne. Znokautowanie podjednostki AMPAR Gria2 również złagodziło upośledzenia społeczne. Nasze wyniki identyfikują wcześniej nieopisany mechanizm obejmujący miR-124 i AMPAR w regulowaniu zachowań społecznych w FTD i sugerują potencjalną ścieżkę terapeutyczną.


title: Aktywowany AMPK wzmacnia oś sygnalizacyjną Nrf2/HO-1 — rola w odpowiedzi na rozwinięte białko

text: W świetle pojawiających się wzajemnych zależności między szlakami sygnalizacji redoks i metabolicznymi zbadaliśmy potencjalną reakcję krzyżową między czynnikiem 2 związanym z jądrowym czynnikiem E2 (Nrf2) i kinazą aktywowaną przez AMP (AMPK), odpowiednio centralnymi regulatorami komórkowego redoks i bilansu energetycznego. Wykorzystując ksantohumol (XN) jako aktywator szlaku sygnałowego AMPK i Nrf2 pokazujemy, że AMPK wywiera pozytywny wpływ na sygnalizację Nrf2/oksygenaza hemowa (HO)-1 w mysich embrionalnych fibroblastach. Genetyczna ablacja i farmakologiczne hamowanie ekspresji HO-1 zależnej od Nrf2 AMPK już na poziomie mRNA. XN prowadzi do aktywacji AMPK poprzez interferencję z funkcją mitochondriów i aktywację kinazy wątrobowej B1 jako poprzedzającej kinazy AMPK. Późniejsze wzmocnienie odpowiedzi Nrf2/HO-1, w której pośredniczy AMPK, nie zależy od hamowania ssaczego celu rapamycyny, hamowania kinazy syntazy glikogenu 3β lub zmienionej liczebności Nrf2 (całkowitej i jądrowej). Jednak zredukowany stres retikulum endoplazmatycznego został zidentyfikowany i opracowany jako etap odpowiedzi Nrf2/HO-1 wzmocnionej AMPK. Ogólnie rzecz biorąc, rzuciliśmy więcej światła na dotychczas nie do końca rozumianą rozmowę krzyżową między osiami LKB1/AMPK i Nrf2/HO-1, ujawniając po raz pierwszy udział odpowiedzi rozłożonego białka jako dodatkowego gracza i sugerując ścisłą współpracę między ścieżkami sygnalizacyjnymi kontrolującymi komórki homeostaza redoks, energii lub białka.


title: Rekomendacje IDEAL i innowacja urologiczna

text: Podobnie jak inne gałęzie chirurgii, urologia napotkała poważne wyzwania w dostosowaniu procesów badawczych, za pomocą których oceniane są nowe interwencje, z zasadami medycyny opartej na dowodach. Ten artykuł wyjaśnia ramy i zalecenia IDEAL oraz ilustruje, w jaki sposób mogą one wpłynąć na ocenę aktualnych kontrowersyjnych procedur urologicznych. Z perspektywy wewnętrznej przedstawiamy przegląd dotychczasowych wysiłków Grupy Roboczej IDEAL ze szczególnym uwzględnieniem dziedziny urologii. W naturalnej historii innowacji istnieją wyraźne różnice między lekami a interwencjami. Ponieważ konwencjonalne ramy prowadzenia prób nowych terapii opierają się w dużej mierze na tych pierwszych, ocena innowacji chirurgicznych przy użyciu tego samego szablonu może napotkać poważne problemy. Trudności w przeprowadzaniu randomizowanych kontrolowanych badań technik chirurgicznych oraz trwałość serii przypadków jako istotna cecha literatury naukowej to dwa najbardziej kontrowersyjne aspekty tego rozbieżności między przedmiotem badań a stosowaną metodologią. Ramy IDEAL zawierają opis procesu innowacji i rozwoju badań chirurgicznych, a związane z nimi zalecenia przedstawiają sugerowane alternatywne podejście do opracowywania projektów badań, które są odpowiednie dla konkretnych problemów nowych technik. IDEAL zapewnia nowe ramy dla innowacji chirurgicznych, które zostały opracowane przy szerokim udziale zainteresowanych stron ze społeczności chirurgicznej i mają mieć przełomowy wpływ na sposób, w jaki urolodzy prowadzą badania kliniczne.


title: Przedłużona opieka zachowawcza a wczesna operacja u pacjentów z rwą kulszową spowodowaną przepukliną dysku lędźwiowego: dwuletnie wyniki randomizowanego badania z grupą kontrolną.

text: CELE Ocena skutków wczesnej operacji krążka lędźwiowego w porównaniu z przedłużoną opieką zachowawczą u pacjentów z rwą kulszową w ciągu dwóch lat obserwacji. PROJEKT Kontrolowane badanie z randomizacją. USTAWIENIE Dziewięć holenderskich szpitali. UCZESTNICY 283 pacjentów z 6-12 tygodniową rwą kulszową. INTERWENCJE Wczesny zabieg chirurgiczny lub zamierzone sześć miesięcy kontynuacji leczenia zachowawczego, w razie potrzeby z opóźnieniem. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Wyniki z kwestionariusza niepełnosprawności Rolanda dla rwy kulszowej, wizualnej skali analogowej dla bólu nóg oraz skali samooceny Likerta dla globalnego postrzeganego powrotu do zdrowia. WYNIKI Spośród 141 pacjentów zakwalifikowanych do wczesnego zabiegu chirurgicznego 125 (89%) poddano mikrodiscektomii. Spośród 142 pacjentów przydzielonych do leczenia zachowawczego 62 (44%) ostatecznie wymagało operacji, a siedmiu w drugim roku obserwacji. Nie było znaczącej ogólnej różnicy między grupami leczenia pod względem oceny niepełnosprawności w ciągu pierwszych dwóch lat (p=0,25). Poprawa bólu nóg była szybsza u pacjentów przydzielonych losowo do wczesnej operacji, z istotną różnicą między „obszarów pod krzywymi” w ciągu dwóch lat (P=0,05). Ta krótkoterminowa korzyść z wczesnej operacji nie była już znacząca po sześciu miesiącach i nadal zmniejszała się od sześciu do 24 miesięcy. Satysfakcja pacjentów nieznacznie spadła między rokiem a dwoma w obu grupach. Po dwóch latach 20% wszystkich pacjentów zgłosiło niezadowalający wynik. WNIOSKI Wczesny zabieg chirurgiczny przyniósł szybsze złagodzenie rwy kulszowej niż leczenie zachowawcze, ale wyniki były podobne w ciągu jednego roku i nie zmieniły się w ciągu drugiego roku. REJESTR PRÓB ISRCT nr 26872154.


title: Testy na obecność wirusa brodawczaka ludzkiego w celu wykrycia wysokiej złośliwości śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy i raka: końcowe wyniki randomizowanego, kontrolowanego badania POBASCAM.

text: TŁO Badanie wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) jest bardziej czułe w wykrywaniu zmian szyjki macicy wysokiego stopnia niż cytologia, ale nie oceniano wykrywania HPV przez badanie przesiewowe DNA w dwóch rundach badań przesiewowych w odstępie 5 lat. Celem tego badania była ocena, czy badanie DNA HPV w pierwszym badaniu przesiewowym zmniejsza wykrywalność śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy (CIN) stopnia 3 lub gorszego, CIN stopnia 2 lub gorszego oraz raka szyjki macicy w drugim badaniu przesiewowym. METODY W tym randomizowanym badaniu od stycznia kobiety w wieku 29-56 lat uczestniczące w programie badań przesiewowych szyjki macicy w Holandii zostały losowo przydzielone do otrzymywania DNA HPV (metoda GP5+/6+-PCR) oraz wspólnego badania cytologicznego lub samego badania cytologicznego. 1999 do września 2002. Randomizację (w stosunku 1:1) przeprowadzono za pomocą liczb losowych generowanych komputerowo po pobraniu próbki z szyjki macicy. Podczas drugiego badania przesiewowego 5 lat później, w obu grupach przeprowadzono wspólne badanie DNA HPV i cytologii; badacze zostali zamaskowani do zadania pacjenta. Pierwszorzędowym punktem końcowym była liczba wykrytych CIN stopnia 3 lub gorszego. Analiza została wykonana z zamiarem przesiewu. Proces został zakończony i zarejestrowany pod numerem ISRCTN20781131. WYNIKI 22 420 kobiet zostało losowo przydzielonych do grupy interwencyjnej, a 22 518 do grupy kontrolnej; 19 999 w grupie interwencyjnej i 20 106 w grupie kontrolnej kwalifikowało się do analizy na pierwszym ekranie. Do drugiego badania przesiewowego zakwalifikowało się 19 579 kobiet z grupy interwencyjnej i 19 731 kobiet z grupy kontrolnej, z których odpowiednio 16 750 i 16 743 wzięło udział w drugim badaniu przesiewowym. W drugiej rundzie stopień CIN 3 lub gorszy występował rzadziej w grupie interwencyjnej niż w grupie kontrolnej (88 z 19 579 w grupie interwencyjnej vs 122 z 19 731 w grupie kontrolnej; ryzyko względne 0,73, 95% CI 0 ·55-0,96; p=0,023). Rak szyjki macicy był również rzadszy w grupie interwencyjnej niż w grupie kontrolnej (cztery z 19 579 w grupie interwencyjnej vs 14 z 19 731; 0,29, 0,10-0,87; p=0,031). W rundzie początkowej wykrycie stopnia 3 lub gorszego CIN nie różniło się istotnie między grupami (171 z 19 999 vs 150 z 20 106; 1,15, 0,92-1,43; p=0,239), ale było znacznie większe często u kobiet z prawidłową cytologią (34 z 19 286 vs 12 z 19 373; 2,85, 1,47-5,49; p=0,001). Ponadto w grupie interwencyjnej wykryto znacznie więcej przypadków CIN stopnia 2 lub gorszego niż w grupie kontrolnej (267 z 19 999 vs 215 z 20 106; 1,25, 1,05-1,50; p=0,015) . W drugim badaniu przesiewowym wykryto mniej HPV16-dodatnich CIN stopnia 3 lub gorszego w grupie interwencyjnej niż w grupie kontrolnej (17 z 9481 vs 35 z 9354; 0,48, 0,27-0,85; p=0 012); wykrywanie nie-HPV16-dodatnich CIN stopnia 3 lub gorszego nie różniło się między grupami (25 z 9481 vs 25 z 9354; 0,99, 0,57-1,72; p=1,00). Skumulowane wykrywanie stopnia 3 lub gorszego CIN oraz stopnia 2 lub gorszego CIN nie różniło się istotnie między ramionami badania, ani w całej badanej grupie (stopień 3 lub gorszy CIN: 259 z 19 999 vs 272 z 20 106; 0,96, 0 ·81-1,14, p=0,631; stopień 2 CIN lub gorszy: 427 z 19 999 vs 399 z 20 106; 1,08, 0,94-1,24; p=0,292), ani dla podgrup kobiet zaproszonych po raz pierwszy (stopień 3 CIN lub gorszy u kobiet w wieku 29-33 lat: 102 z 3139 vs 105 z 3128; 0,97, 0,74-1,27; stopień CIN 2 lub gorszy u kobiet w wieku 29 lat -33 lata: 153 z 3139 vs 151 z 3128; 1,01, 0,81-1,26; stopień 3 lub niższy CIN u kobiet w wieku 34-56 lat: 157 z 16 860 vs 167 z 16 978; 0,95, 0,76-1,18; stopień 2 lub gorszy CIN u kobiet w wieku 34-56 lat: 274 z 16 860 vs 248 z 16 978; 1,11, 0,94-1,32). INTERPRETACJA Wdrożenie testów DNA HPV w badaniach przesiewowych szyjki macicy prowadzi do wcześniejszego wykrycia klinicznie istotnego CIN stopnia 2 lub gorszego, co przy odpowiednim leczeniu zwiększa ochronę przed CIN stopnia 3 lub gorszego oraz rakiem szyjki macicy. Wczesne wykrycie wysokiej klasy legionów szyjnych wywołanych przez HPV16 było głównym składnikiem tej korzyści. Nasze wyniki wspierają stosowanie testów DNA HPV dla wszystkich kobiet w wieku 29 lat i starszych. FINANSOWANIE Zorg Onderzoek Nederland (Holenderska Organizacja Badań i Rozwoju Zdrowia).


title: Terapia epigenetyczna aktywuje sygnalizację interferonową typu I w mysim raku jajnika w celu zmniejszenia immunosupresji i obciążenia guzem.

text: Rak jajnika jest najbardziej śmiertelnym ze wszystkich nowotworów ginekologicznych i istnieje pilna, niezaspokojona potrzeba opracowania nowych terapii. Nabłonkowy rak jajnika (EOC) charakteryzuje się immunosupresyjnym mikrośrodowiskiem, a odpowiedź raka jajnika na terapie immunologiczne jest jak dotąd rozczarowująca. Obecnie stwierdzamy, w mysim modelu EOC, że klinicznie istotne dawki inhibitorów metylotransferazy DNA i deacetylazy histonowej (odpowiednio DNMTi i HDACi) zmniejszają immunosupresyjne mikrośrodowisko poprzez sygnalizację IFN typu I i poprawiają odpowiedź na terapię punktów kontrolnych układu odpornościowego. Dane te wskazują, że odpowiedź IFN typu I jest wymagana do skutecznego działania przeciwnowotworowego in vivo 5-azacytydyny DNMTi (AZA). Poprzez sygnalizację IFN typu I, AZA zwiększa liczbę komórek odpornościowych CD45+ oraz odsetek aktywnych komórek T CD8+ i komórek NK (natural killer) w mikrośrodowisku guza, jednocześnie zmniejszając obciążenie guzem i wydłużając przeżycie. AZA zwiększa również ekspresję wirusowych genów obrony zarówno w komórkach nowotworowych, jak i odpornościowych oraz zmniejsza odsetek makrofagów i komórek supresorowych pochodzenia szpikowego w mikrośrodowisku guza. Dodanie HDACi do AZA wzmaga modulację mikrośrodowiska immunologicznego, w szczególności zwiększając aktywację komórek T i NK oraz redukując makrofagi w porównaniu z leczeniem samym AZA, jednocześnie zwiększając przeżywalność myszy. Wreszcie, potrójna kombinacja DNMTi/HDACi plus inhibitor immunologicznego punktu kontrolnego α-PD-1 zapewnia najlepszy efekt przeciwnowotworowy i najdłuższy całkowity czas przeżycia i może być atrakcyjnym kandydatem do przyszłych badań klinicznych w raku jajnika.


title: IGF2 jest wdrukowywane rodzicielsko podczas ludzkiej embriogenezy oraz w zespole Beckwitha-Wiedemanna

text: Zjawisko imprintingu rodzicielskiego obejmuje preferencyjną ekspresję jednego allelu rodzicielskiego z podzbioru genów chromosomalnych i jak dotąd zostało udokumentowane tylko u myszy. Pokazujemy tutaj, wykorzystując polimorfizmy sekwencji w eksonie dziewiątym genu ludzkiego insulinopodobnego czynnika wzrostu 2 (IGF2), że tylko allel dziedziczony po ojcu jest aktywny w komórkach embrionalnych i pozaembrionalnych z ciąż w pierwszym trymestrze. Ponadto tylko allel ojcowski ulega ekspresji w tkankach pacjenta cierpiącego na zespół Beckwitha-Wiedemanna. Tak więc rodzicielskie piętno IGF2 wydaje się być zachowane ewolucyjnie od myszy do człowieka i ma wpływ na generowanie zespołu Beckwitha-Wiedemanna.


title: Bezpieczeństwo i niezawodność urządzeń do identyfikacji radiowej w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej

text: TŁO Urządzenia do identyfikacji radiowej (RFID) stają się coraz bardziej istotne dla bezpieczeństwa pacjentów w szpitalach. Celem tego badania było określenie bezpieczeństwa pacjenta, wiarygodności danych i utraty sygnału na urządzeniach RFID skóry podczas obrazowania metodą rezonansu magnetycznego (MRI) i tomografii komputerowej (CT). METODY Przebadano 60 tagów RFID typu I-Code SLI, 13,56 MHz, ISO 18000-3.1: Trzydzieści typu 1, tag RFID z anteną z aluminium o wymiarach 76 x 45 mm oraz 30 typu 2, tag z 31 x Antena trawiona miedzią 14 mm. Testy utraty sygnału, ruchu materiału i ciepła przeprowadzono w systemie MR 1,5 T i 3 T. Pod kątem integralności danych znaczniki zostały dodatkowo przetestowane podczas skanowania CT. Znormalizowane testy funkcjonalne przeprowadzono dla wszystkich transponderów przed i po wszystkich badaniach obrazowych. WYNIKI Nie stwierdzono utraty pamięci ani zmiany danych w znacznikach RFID po skanowaniu MRI i CT. W odniesieniu do nagrzewania (maksymalnie 3,6 stopnia C) i ruchu urządzenia (poniżej 1 N/kg) nie stwierdzono istotnego wpływu. W przypadku utraty sygnału (artefakty 2–4 mm) interpretacja obrazów MR była zaburzona w przypadku oceny struktur powierzchniowych, takich jak skóra, tkanki podskórne lub ścięgna. WNIOSKI Pacjenci noszący opaski RFID są bezpieczne w skanerach MR 1,5 T i 3 T w normalnym trybie pracy dla pola RF. Wyniki są specyficzne dla tagów RFID, które poddano testom.


title: Ekspresja genów zależna od LXR jest ważna dla przeżycia makrofagów i wrodzonej odpowiedzi immunologicznej

text: Receptory wątroby X (LXR) to receptory jądrowe o ustalonej roli w regulacji metabolizmu lipidów. Teraz pokazujemy, że sygnalizacja LXR nie tylko reguluje metabolizm cholesterolu makrofagów, ale także wpływa na odpowiedzi przeciwdrobnoustrojowe. Myszy pozbawione LXR są bardzo podatne na zakażenie bakteriami wewnątrzkomórkowymi Listeria monocytogenes (LM). Badania przeszczepu szpiku kostnego wskazują na zmienioną funkcję makrofagów jako główny wyznacznik podatności. Makrofagi LXR-null ulegają przyspieszonej apoptozie po prowokacji LM i wykazują wadliwy klirens bakteryjny in vivo. Te defekty wynikają, przynajmniej częściowo, z utraty regulacji czynnika antyapoptotycznego SPalpha, bezpośredniego celu regulacji przez LXRalpha. Ekspresja LXRalpha lub SPalpha w makrofagach hamuje apoptozę w przypadku infekcji LM. Nasze wyniki pokazują, że ekspresja genów zależna od LXR odgrywa nieoczekiwaną rolę we wrodzonej odporności i sugerują, że wspólne szlaki receptorów jądrowych pośredniczą w odpowiedzi makrofagów na zmodyfikowane lipoproteiny i wewnątrzkomórkowe patogeny.


title: Zmiany w obwodowych podgrupach limfocytów B po ostrym niepowikłanym klinicznym zakażeniu malarią u dzieci

text: TŁO Wpływ Plasmodium falciparum na homeostazę limfocytów B nie został dobrze scharakteryzowany. W badaniu tym sprawdzano, czy epizod ostrej malarii u małych dzieci powoduje zmiany w fenotypie obwodowych komórek B. METODY Za pomocą analizy cytofluorymetrycznej przepływowej scharakteryzowano fenotypy limfocytów B we krwi obwodowej dzieci w wieku 2-5 lat podczas epizodu ostrej, niepowikłanej malarii klinicznej i cztery tygodnie po wyzdrowieniu oraz w zdrowych, dobranych wiekowo grupach kontrolnych. WYNIKI Podczas ostrej malarii nastąpił znaczny spadek liczby limfocytów B CD19+. Charakterystyka podzbiorów limfocytów B CD19+ we krwi obwodowej na podstawie ekspresji IgD i CD38 wykazała znaczny spadek liczby naiwnych limfocytów B 1 CD38-IgD+ przy jednoczesnym wzroście limfocytów B pamięci 3 CD38+IgD- podczas ostrej malarii . Dalsza analiza fenotypu obwodowych limfocytów B wykazała również ekspansję przejściowych limfocytów B CD10+CD19+ u dzieci po epizodzie ostrej malarii, do 25% całkowitej puli limfocytów B CD19+ rezydujących w tej podgrupie. WNIOSEK Dzieci doświadczające epizodu ostrej, niepowikłanej malarii klinicznej doświadczyły głębokich zaburzeń homeostazy komórek B.


title: SETD2: modyfikator epigenetyczny z funkcją supresora guza

text: W ciągu ostatniej dekady poczyniono istotne postępy w naszym zrozumieniu epigenetycznej maszynerii regulacyjnej. Stało się jasne, że aberracje genetyczne w wielu epigenetycznych białkach modyfikujących są związane z różnymi typami raka. Co więcej, celowanie w epigenom okazało się nowatorskim narzędziem do leczenia pacjentów z rakiem. Ostatnio pojawiły się doniesienia o pierwszych lekach skierowanych konkretnie na nowotwory z ujemnym wynikiem SETD2. W tym przeglądzie omawiamy badania nad powiązanym białkiem, domeną Set zawierającą 2 (SETD2), modyfikatorem histonów, którego mutacje dopiero niedawno powiązano z rozwojem raka. Nasz przegląd rozpoczyna się od cech strukturalnych SETD2 i rozciąga się na jego odpowiednią funkcję, łącząc badania nad funkcją SETD2 u drożdży, Drosophila, Caenorhabditis elegans, myszy i ludzi. SETD2 jest obecnie powszechnie znany jako pojedynczy ludzki gen odpowiedzialny za trimetylację lizyny 36 histonu H3 (H3K36). Czytelnicy H3K36me3, którzy rekrutują kompleksy białkowe do przeprowadzania określonych procesów, w tym wydłużania transkrypcji, przetwarzania RNA i naprawy DNA, określają wpływ tej modyfikacji histonów. Na koniec opisujemy częstość występowania mutacji inaktywujących SETD2 w raku, z najwyższą częstością w przypadku jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego i badamy, jak inaktywacja SETD2 może przyczynić się do rozwoju nowotworu.


title: Zaktualizowano budżety energetyczne do obliczeń neuronowych w korze nowej i móżdżku.

text: Zaopatrzenie mózgu w energię determinuje jego moc przetwarzania informacji i generuje funkcjonalne sygnały obrazowania. Zużycie energii na różne procesy subkomórkowe leżące u podstaw przetwarzania informacji neuronowej oszacowano wcześniej dla istoty szarej kory mózgowej i móżdżku. Jednak szacunki te wymagają ponownej oceny po ostatnich pracach wykazujących, że potencjały czynnościowe w neuronach ssaków są znacznie bardziej wydajne energetycznie, niż wcześniej sądzono. Korzystając z tej nowej wiedzy, niniejszy artykuł przedstawia zrewidowane szacunki wydatku energetycznego na obliczenia neuronalne w prostym modelu kory mózgowej i szczegółowym modelu kory móżdżku. W korze mózgowej większość energii sygnalizacyjnej (50%) jest wykorzystywana na postsynaptycznych receptorach glutaminianu, 21% na potencjały czynnościowe, 20% na potencjały spoczynkowe, 5% na uwalnianie nadajnika presynaptycznego i 4% na recykling nadajnika. W korze móżdżku neurony pobudzające zużywają 75%, a hamujące 25% energii sygnalizacyjnej, a większość energii jest wykorzystywana do przetwarzania informacji przez neurony niegłówne: komórki Purkinjego zużywają tylko 15% energii sygnalizacyjnej. Większość energii sygnalizacyjnej móżdżku jest wykorzystywana do utrzymania potencjałów spoczynkowych (54%) i receptorów postsynaptycznych (22%), podczas gdy potencjały czynnościowe stanowią tylko 17% zużycia energii sygnalizacyjnej.


title: Homcysteina w osoczu jest czynnikiem ryzyka nawrotów zdarzeń naczyniowych u młodych pacjentów z udarem niedokrwiennym lub TIA

text: Młodzi pacjenci z udarem niedokrwiennym lub przemijającym atakiem niedokrwiennym (TIA) często nie mają naczyniowych czynników ryzyka. Hiperhomocysteinemia jest uznanym czynnikiem ryzyka udaru mózgu u pacjentów w podeszłym wieku, ale nie ma pewności, czy ma ona również znaczenie dla rokowania u młodych pacjentów z udarem niedokrwiennym i TIA. Zbadaliśmy możliwy wpływ stężenia homocysteiny w osoczu na ryzyko nawrotów zdarzeń naczyniowych u pacjentów między 18 a 45 rokiem życia. Badana populacja składała się z 161 kolejnych pacjentów z niedawno przebytym zawałem mózgu lub TIA. Dane dotyczące zdarzenia pierwotnego i poziomu homocysteiny zebrano retrospektywnie z dokumentacji szpitalnej. Lekarze rodzinni i pacjenci kontaktowali się telefonicznie w celu zarejestrowania zdarzeń naczyniowych i rodzaju leków stosowanych w okresie obserwacji. Zdarzenia naczyniowe obejmowały zawał mózgu, TIA, zator płucny, zakrzepicę żylną, zawał mięśnia sercowego i chorobę tętnic obwodowych. Krzywa Kaplana-Meiera wykazała zależność efekt dawki między czasem przeżycia bez zdarzeń a tercylami poziomu homocysteiny (statystyka log-rank 5,91; p = 0,05). Współczynnik ryzyka Coxa, po skorygowaniu o leczenie obniżające poziom homocysteiny, wynosił 1,7 (95% CI, 1,1 do 2,8) dla dowolnego zdarzenia naczyniowego, 1,9 (95% CI, 1,1 do 3,0) dla zdarzeń tętniczych i 1,8 (95% CI, 1.1 do 2.9) dla zdarzeń mózgowych. Pomimo naszej małej liczby zdarzeń wynikowych stwierdziliśmy istotny związek na poziomie ufności 95% między poziomem homocysteiny a ryzykiem nawrotu zdarzeń naczyniowych u młodych pacjentów z udarem niedokrwiennym lub TIA. Związek ma taką samą rangę jak u osób starszych.


title: LDL hamuje pośrednictwo wypływu cholesterolu z komórek piankowatych makrofagów przez lipoproteiny zawierające apoA-I. Przypuszczalny mechanizm tworzenia komórek piankowatych.

text: Chociaż akumulacja cholesterolu w makrofagach wydaje się być początkowym etapem miażdżycy, lipoproteina o małej gęstości (LDL), główny czynnik ryzyka miażdżycy, nie sprzyja akumulacji cholesterolu w makrofagach w jego natywnej postaci. Z drugiej strony lipoproteina zawierająca apolipoproteinę (apo) A-I usuwa cholesterol z makrofagów obciążonych cholesterolem (komórki piankowe) i zapobiega gromadzeniu się cholesterolu w komórkach. Zbadaliśmy wpływ LDL na usuwanie cholesterolu przez dwa rodzaje lipoprotein zawierających apoA-I, jeden zawierający tylko apoA-I (LpA-I) i drugi zawierający apoA-I i apoA-II (LpA-I/A-II ). Gdy komórki piankowate inkubowano z LpA-I lub LpA-I/A-II, masa cholesterolu komórkowego była zmniejszona. W przeciwieństwie do tego, gdy dodano LDL, zdolność tych lipoprotein do zmniejszania cholesterolu była zależnie od dawki hamowana przez LDL. W obecności LDL, LpA-I i LpA-I/A-II usuwały preferencyjnie wolny cholesterol z LDL, a nie z błony komórkowej komórek piankowatych. Ponadto spora ilość cholesterolu komórkowego została bezpośrednio przeniesiona do LDL, a nie do LpA-I lub LpA-I/A-II. Cholesterol komórkowy, który przeniósł się do LDL, został całkowicie skompensowany przez napływ cholesterolu z LDL do komórek piankowatych. Zatem wypływ cholesterolu netto (połączenie napływu i wypływu) z komórek piankowatych był hamowany przez LDL. Wyniki te, wzięte razem, wskazują, że LDL może przyspieszać tworzenie komórek piankowatych poprzez hamowanie usuwania cholesterolu z komórek oraz że podwyższony poziom LDL w osoczu może stać się czynnikiem ryzyka miażdżycy poprzez hamowanie funkcji LpA-I i LpA-I/A- II na poziomie komórkowym.


title: Napoje słodzone cukrem, przyrost masy ciała i zachorowalność na cukrzycę typu 2 u kobiet w młodym i średnim wieku.

text: KONTEKST Napoje słodzone cukrem, takie jak napoje bezalkoholowe i poncze owocowe, zawierają duże ilości łatwo przyswajalnych cukrów i mogą przyczyniać się do przyrostu masy ciała i zwiększonego ryzyka cukrzycy typu 2, ale te zależności zostały w minimalnym stopniu uwzględnione u dorosłych. CEL Zbadanie związku między spożywaniem napojów słodzonych cukrem a zmianą masy ciała i ryzykiem cukrzycy typu 2 u kobiet. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Prospektywne analizy kohortowe przeprowadzone w latach 1991-1999 wśród kobiet w Studium Zdrowia Pielęgniarek II. Analiza cukrzycy obejmowała 91 249 kobiet bez cukrzycy i innych poważnych chorób przewlekłych na początku badania w 1991 roku. Analiza zmiany masy ciała objęła 51 603 kobiety, u których w latach 1991, 1995 i 1999 uzyskano pełne informacje na temat diety i masy ciała. Zidentyfikowaliśmy 741 przypadków potwierdzona cukrzyca typu 2 podczas 716 300 osobolat obserwacji. GŁÓWNE PARAMETRY WYNIKÓW Przyrost masy ciała i zapadalność na cukrzycę typu 2. WYNIKI Osoby o stabilnych wzorcach spożycia nie miały różnicy w przybieraniu na wadze, ale przyrost masy ciała w okresie 4 lat był najwyższy wśród kobiet, które zwiększyły spożycie słodzonych cukrem napojów bezalkoholowych z 1 lub mniej drinków tygodniowo do 1 lub więcej drinków dziennie ( skorygowana dla wielu zmiennych, 4,69 kg w latach 1991-1995 i 4,20 kg w latach 1995-1999) i była najmniejsza wśród kobiet, które zmniejszyły spożycie (odpowiednio 1,34 i 0,15 kg dla dwóch okresów) po uwzględnieniu czynników zakłócających styl życia i dietę. Zwiększone spożycie ponczu owocowego wiązało się również z większym przyrostem masy ciała w porównaniu ze zmniejszonym spożyciem. Po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających, kobiety spożywające 1 lub więcej napojów słodzonych cukrem dziennie miały względne ryzyko [RR] cukrzycy typu 2 wynoszące 1,83 (95% przedział ufności [CI], 1,42-2,36; P<0,001 dla trendu ) w porównaniu z osobami, które spożywały mniej niż 1 z tych napojów miesięcznie. Podobnie, spożycie ponczu owocowego wiązało się ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy (RR dla > lub =1 drinka dziennie w porównaniu z <1 drinkiem na miesiąc, 2,00; 95% CI, 1,33-3,03; P = 0,001). WNIOSEK Większe spożycie napojów słodzonych cukrem wiąże się z większym przyrostem masy ciała i zwiększonym ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2 u kobiet, prawdopodobnie przez dostarczanie nadmiernych kalorii i dużych ilości szybko wchłanialnych cukrów.


title: Komórki gwiaździste trzustki: partnerzy w przestępstwie z komórkami raka trzustki.

text: Komórki gwiaździste trzustki (PSC) wywołują reakcję podścieliska w raku trzustki, ale ich rola w progresji nowotworu nie jest w pełni wyjaśniona. Zbadaliśmy wpływ PSCs na wzrost raka trzustki przy użyciu (a) ortotopowego modelu raka trzustki i (b) hodowanych ludzkich PSC (hPSC) i ludzkich linii komórkowych raka trzustki MiaPaCa-2 i Panc-1. Myszy pozbawione grasicy otrzymały dotrzustkowe wstrzyknięcie soli fizjologicznej, hPSC, komórek MiaPaCa-2 lub hPSC + MiaPaCa-2. Po 7 tygodniach oceniono wielkość guza, przerzuty i histologię guza. W badaniach in vitro oceniano wpływ wydzielin komórek rakowych na migrację PSC oraz wpływ wydzielin hPSC na proliferację, apoptozę i migrację komórek rakowych. Możliwe mediatory wpływu wydzielin hPSC na proliferację komórek nowotworowych zbadano przy użyciu przeciwciał neutralizujących. W porównaniu z myszami otrzymującymi same komórki MiaPaCa-2, myszy, którym wstrzyknięto hPSC + MiaPaCa-2 wykazywały (a) zwiększony rozmiar guza i przerzuty regionalne i odległe, (b) prążki zwłóknieniowe (desmoplazja) zawierające aktywowane PSC w guzach i (c) zwiększone liczba komórek nowotworowych. Badania in vitro wykazały, że w obecności komórek raka trzustki migracja PSC była znacząco zwiększona. Ponadto wydzieliny hPSC indukowały proliferację i migrację, ale hamowały apoptozę komórek MiaPaCa-2 i Panc-1. Efekt proliferacyjny wydzielin hPSC na komórki raka trzustki był hamowany w obecności przeciwciała neutralizującego czynnik wzrostu pochodzenia płytkowego. Nasze badania wskazują na istotną interakcję między komórkami raka trzustki a komórkami zrębu (PSC) i sugerują, że komórki raka trzustki rekrutują komórki zrębu do stworzenia środowiska, które promuje progresję raka.


title: Przedoperacyjne leczenie statynami zmniejsza ogólnoustrojową odpowiedź zapalną i uszkodzenie mięśnia sercowego w kardiochirurgii.

text: CEL Ustalenie, czy przedoperacyjne leczenie statynami wiąże się ze zmniejszeniem ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej (SIR) i markerów uszkodzenia mięśnia sercowego po operacji kardiochirurgicznej z pomostowaniem krążeniowo-oddechowym (CPB). METODY Badamy prospektywną kohortę 138 pacjentów, którzy przeszli operację wieńcową i zastawkową z CPB. Wyróżniamy dwie grupy badawcze: pacjentów z (grupa A, n=72) lub bez (grupa B, n=66) statyn. Stężenia interleukin prozapalnych w osoczu (czynnik martwicy nowotworu alfa (TNF-alfa), interleukiny (IL)-6, IL-8 i IL-2R), fosfokinazy kreatynowej (CPK), CPK-MB i troponiny I zmierzono wcześniej oraz 1, 6, 24 i >72 godz. po zabiegu. WYNIKI Wyjściowa, operacyjna i pooperacyjna charakterystyka zachorowalności i śmiertelności była podobna w obu grupach. Grupa A miała istotnie niższy pooperacyjny poziom IL-6 niż grupa B w 6h (68,8+/-5 pg ml(-1) vs 108,9+/-108 pg ml(-1), p=0,01), 24h (71,7+ /-7 pg ml(-1) vs 110,4+/-106 pg ml(-1), p=0,01) i przed wypisem ze szpitala (21,6+/-12 pg ml(-1) vs 32,8+/-27 pg ml (-1), p=0,005, a także istotnie niższe średnie poziomy IL-6 w pierwszej dobie po zabiegu (71,8+/-5 pgml(-1) vs 112,8+/-82 pg ml(-1), p=0,002). Pooperacyjne CPK-MB w 24h (19,7±23 ng ml(-1) vs 33,1±32 ng ml(-1), p=0,02) oraz stężenie troponiny I pod koniec zabiegu (2,2+/ -2,2 ng ml (-1) vs 3,3 +/- 3,1 ng ml (-1), p=0,03) i po 24 godzinach (4,1 +/- 3,5 ng ml (-1) vs 6,6 +/- 8 ng ml (- 1), p=0,04) były również istotnie niższe w grupie leczonej statynami przed operacją. WNIOSKI Przedoperacyjne leczenie statynami wiąże się z niższymi parametrami biochemicznymi SIR i uszkodzeniem mięśnia sercowego po operacji kardiochirurgicznej z użyciem CPB, niezależnie od tego, czy jest to pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG) czy operacja zastawkowa.


title: MEGA7: Molecular Evolutionary Genetics Analysis Version 7.0 dla większych zbiorów danych.

text: Przedstawiamy najnowszą wersję oprogramowania Molecular Evolutionary Genetics Analysis (Mega), które zawiera wiele wyrafinowanych metod i narzędzi do filogenomiki i filomedycyny. W tej ważnej aktualizacji Mega został zoptymalizowany do użycia w 64-bitowych systemach obliczeniowych do analizy większych zestawów danych. Naukowcy mogą teraz badać i analizować dziesiątki tysięcy sekwencji w Mega. Nowa wersja zapewnia również zaawansowany kreator do budowania drzew czasowych i zawiera nową funkcję do automatycznego przewidywania zdarzeń duplikacji genów w drzewach genealogicznych genów. 64-bitowy Mega jest dostępny w dwóch interfejsach: graficznym i wiersza poleceń. Graficzny interfejs użytkownika (GUI) to natywna aplikacja Microsoft Windows, która może być również używana w systemie Mac OS X. Wiersz poleceń Mega jest dostępny jako natywne aplikacje dla systemów Windows, Linux i Mac OS X. Są one przeznaczone do użytku w przepustowość i analiza skryptowa. Obie wersje są dostępne bezpłatnie na www.megasoftware.net.


title: Wierność replikacji DNA

text: Wierność replikacji DNA jest kluczowym wyznacznikiem stabilności genomu i ma kluczowe znaczenie dla ewolucji gatunków i pochodzenia chorób człowieka. Tutaj dokonujemy przeglądu naszego obecnego zrozumienia wierności replikacji, z naciskiem na strukturalne i biochemiczne badania polimeraz DNA, które dostarczają nowych informacji na temat znaczenia wiązań wodorowych, geometrii par zasad i zmian konformacyjnych indukowanych przez substrat dla wierności. Badania te ujawniają również interakcje polimerazy z mniejszym rowkiem DNA w miejscu aktywnym i przed nim, które wpływają na selektywność nukleotydów, wydajność korekty egzonukleolitycznej i szybkość tworzenia błędów poprzez niewspółosiowość nici. Podkreślamy wspólne cechy, które są istotne dla wierności każdej reakcji syntezy DNA i zastanawiamy się, dlaczego wierność różni się w zależności od enzymów, błędu i lokalnego środowiska sekwencji.


title: Żywe neutrofile uwalniają mitochondrialne DNA, tworząc pozakomórkowe pułapki neutrofili

text: Zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili (NET) reprezentują struktury pozakomórkowe zdolne do wiązania i zabijania mikroorganizmów. Uważa się, że są one generowane przez neutrofile podlegające śmierci komórkowej, co pozwala tym umierającym lub martwym komórkom zabijać drobnoustroje. Pokazujemy, że po primingu czynnikiem stymulującym tworzenie kolonii granulocytów/makrofagów (GM-CSF), a następnie krótkotrwałej stymulacji receptora Toll-podobnego 4 (TLR4) lub czynnika dopełniacza 5a (C5a), zdolne do wytwarzania NET są zdolne do życia neutrofile. Co ciekawe, NET utworzone przez żywe komórki zawierają mitochondrialne, ale nie jądrowe DNA. Podejścia farmakologiczne lub genetyczne do blokowania wytwarzania reaktywnych form tlenu (ROS) sugerują, że tworzenie NET jest zależne od ROS. Ponadto populacje neutrofili stymulowane GM-CSF i C5a wykazywały zwiększoną przeżywalność w porównaniu z neutrofilami w stanie spoczynku, które nie generowały NET. Podsumowując, uwalnianie mitochondrialnego DNA przez neutrofile i tworzenie NET nie wymaga śmierci neutrofili, a także nie ogranicza życia tych komórek.


title: Sterowana ATP wymiana wariantu histonu H2AZ katalizowana przez kompleks remodelujący chromatynę SWR1.

text: Konserwatywny wariant histonowy H2AZ odgrywa ważną rolę w regulacji ekspresji genów i tworzeniu buforu do rozprzestrzeniania się cichej heterochromatyny. Nie wiadomo, w jaki sposób warianty histonów, takie jak H2AZ, są włączane do nukleosomów. Odkryliśmy, że Swr1, trifosfataza adenozynowa powiązana z Swi2/Snf2, jest rdzeniem katalitycznym wielopodjednostkowego, wariantu histonowego wymiennika, który skutecznie zastępuje konwencjonalny histon H2A histonem H2AZ w macierzy nukleosomów. Swr1 jest wymagany do odkładania histonu H2AZ w określonych miejscach chromosomu in vivo, a Swr1 i H2AZ zwykle regulują podzbiór genów drożdży. Te odkrycia definiują wcześniej nieznaną rolę mechanizmu przebudowy chromatyny zależnego od adenozynotrifosforanu.


title: FAKT zaburza strukturę nukleosomu poprzez wiązanie H2A-H2B z konserwatywnymi motywami peptydowymi.

text: FACT, heterodimer Spt16 i Pob3, jest niezbędnym chaperonem histonowym. Pokazujemy, że aktywność wiązania H2A-H2B, która jest kluczowa dla funkcji FACT, znajduje się w krótkich regionach kwasowych w pobliżu końców C każdej podjednostki. Mutacje w tych regionach wpływają na wiązanie i powodują skorelowane fenotypy, które wahają się od łagodnych do śmiertelnych, przy czym największy indywidualny wkład nieoczekiwanie pochodzi z reszty aromatycznej i pobliskiej reszty karboksylanowej w każdej domenie. Spt16 i Pob3 wiążą nakładające się miejsca na H2A-H2B, a heterodimery Spt16-Pob3 jednocześnie wiążą dwa dimery H2A-H2B, w tej samej stechiometrii, co składniki nukleosomu. Struktura krystaliczna Spt16:H2A-H2B wyjaśnia dane biochemiczne i genetyczne, dostarcza modelu wiązania Pob3 i sugeruje mechanizm reorganizacji FACT, który potwierdzamy biochemicznie. Co więcej, nieoczekiwane podobieństwo do wiązania ANP32E i Swr1 z H2A.Z-H2B pokazuje, że różne chaperony H2A-H2B wykorzystują wspólne mechanizmy wiązania histonów i regulacji funkcji nukleosomów.