title: Gwałtowne zmiany metylacji DNA po wystawieniu na działanie cząsteczek ruchu.

text: UZASADNIENIE Narażenie na zanieczyszczenia powietrza pyłami wiąże się ze zwiększoną liczbą hospitalizacji i zgonów, zwłaszcza z powodu chorób układu krążenia. Niższa zawartość metylacji DNA we krwi występuje w procesach związanych z chorobami sercowo-naczyniowymi, takimi jak stres oksydacyjny, starzenie się i miażdżyca. CELE Oceniliśmy, czy zanieczyszczenia pyłowe modyfikują metylację DNA w silnie zmetylowanych sekwencjach z wysoką reprezentacją w całym ludzkim genomie. METODY Zmierzyliśmy metylację DNA długiego, rozproszonego elementu nukleotydowego (LINE)-1 i powtarzalnych elementów Alu za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy - pirosekwencjonowania 1097 próbek krwi od 718 starszych uczestników badania Normative Aging Study w rejonie Bostonu. Wykorzystaliśmy modele mieszane z korektą kowariancji, aby uwzględnić korelację wewnątrzobiektową w powtarzanych pomiarach. Przed badaniem oszacowaliśmy wpływ na metylację DNA zanieczyszczeń pyłowych z otoczenia (czarny węgiel, cząstki stałe o średnicy aerodynamicznej < lub = 2,5 µm [PM2,5] lub siarczany) w wielu oknach czasowych (od 4 do 7 dni). Oszacowaliśmy standaryzowane współczynniki regresji (beta) wyrażające część zmiany odchylenia standardowego w metylacji DNA związanej ze wzrostem odchylenia standardowego w ekspozycji. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI Metylacja powtarzalnych elementów DNA zmieniała się w zależności od zmiennych czasowych, takich jak dzień tygodnia i pora roku. Metylacja LINE-1 zmniejszyła się po niedawnej ekspozycji na wyższy czarny węgiel (beta = -0,11; 95% przedział ufności [CI], -0,18 do -0,04; P = 0,002) i PM2,5 (beta = -0,13; 95% CI, -0,19 do -0,06; P < 0,001 dla 7-dniowej średniej ruchomej). W modelach z dwoma zanieczyszczeniami tylko czarny węgiel, znacznik cząstek ruchu drogowego, był istotnie związany z metylacją LINE-1 (beta = -0,09; 95% CI, -0,17 do -0,01; P = 0,03). Nie stwierdzono związku z metylacją Alu (P > 0,12). WNIOSKI Odkryliśmy zmniejszoną metylację powtarzających się elementów po ekspozycji na cząstki drogowe. To, czy zmniejszona metylacja pośredniczy w skutkach zdrowotnych związanych z narażeniem, pozostaje do ustalenia.


title: Częstość występowania działań niepożądanych leków i potencjalnych zdarzeń niepożądanych leków. Implikacje dla zapobiegania. Grupa Badawcza ds. Zapobiegania ADE.

text: CELE Ocena częstości występowania i możliwości zapobiegania niekorzystnym zdarzeniom związanym z lekami (ADE) i potencjalnym ADE. Analiza zdarzeń, którym można zapobiec, w celu opracowania strategii prewencyjnych. PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe. UCZESTNICY Wszystkie 4031 przyjęć dorosłych do losowej próby warstwowej składającej się z 11 oddziałów medycznych i chirurgicznych w dwóch szpitalach III stopnia opieki w okresie 6 miesięcy. Oddziały obejmowały dwa oddziały medyczne i trzy oddziały intensywnej terapii chirurgicznej oraz cztery oddziały medyczne i dwa oddziały chirurgicznej opieki ogólnej. GŁÓWNE MIARY REZULTATU Działania niepożądane leków i potencjalne ADE. METODY Incydenty zostały wykryte na podstawie stymulowanych samoopisów przez pielęgniarki i farmaceutów oraz przez codzienny przegląd wszystkich kart przez pielęgniarki prowadzące badania. Incydenty zostały następnie sklasyfikowane przez dwóch niezależnych recenzentów pod kątem tego, czy reprezentują one ADE lub potencjalne ADE, a także pod względem dotkliwości i możliwości zapobiegania. WYNIKI W ciągu 6 miesięcy zidentyfikowano 247 ADE i 194 potencjalne ADE. Ekstrapolowane wskaźniki zdarzeń wynosiły 6,5 ADE i 5,5 potencjalnych ADE na 100 przyjęć bez położnictwa, przy średniej liczbie przypadających na szpital na rok wynoszącej około 1900 ADE i 1600 potencjalnych ADE. Spośród wszystkich ADE, 1% było śmiertelnych (nie można było zapobiec), 12% zagrażało życiu, 30% było poważne, a 57% było istotne. Dwadzieścia osiem procent uznano za możliwe do uniknięcia. Spośród zagrażających życiu i poważnych ADE można było zapobiec 42%, w porównaniu z 18% znaczących ADE. Błędy skutkujące możliwymi do uniknięcia ADE występowały najczęściej na etapie zamawiania (56%) i administracji (34%); Rzadziej występowały błędy transkrypcji (6%) i wydawania (4%). Znacznie większe prawdopodobieństwo przechwycenia błędów miało miejsce na wcześniejszym etapie procesu: 48% na etapie zamawiania vs 0% na etapie administracyjnym. WNIOSEK Zdarzenia niepożądane leków były powszechne i często można im było zapobiec; było bardziej prawdopodobne, że poważnym ADE można zapobiec. Większość wynikała z błędów na etapie zamawiania, ale wiele pojawiło się również na etapie administracji. Strategie profilaktyczne powinny skupiać się na obu etapach procesu dostarczania leków.


title: Indukcja galaktokinazy w Saccharomyces cerevisiae: kinetyka efektów indukcji i glukozy.

text: Indukowaną syntezę galaktokinazy i hamujący wpływ glukozy na tę syntezę badano w całych komórkach drożdży, które stały się przepuszczalne przez traktowanie dimetylosulfotlenkiem. Stwierdzono, że odpowiedź indukująca nieindukowanych komórek na galaktozę jest wyraźnie zależna od natury źródła węgla, na którym hodowano hodowlę przed ekspozycją na galaktozę. Komórki wyhodowane na glukozie wykazywały długie opóźnienie przed indukcją, podczas gdy komórki wyhodowane z mleczanu wykazywały indukowaną syntezę w ciągu 8 minut. Stwierdzono, że optymalne do indukcji jest stężenie 0,5% galaktozy. Dodanie glukozy do hodowli drożdży rosnących na galaktozie skutkowało silną przejściową represją syntezy, po której nastąpiło wznowienie syntezy charakterystyczne dla słabszej trwałej represji katabolicznej. Ani 2-dezoksygalaktoza, ani fukoza nie działały jako niepotrzebne induktory szlaku, ani nie służyły jako substraty dla galaktokinazy.


title: Interakcje gen-odżywianie w chorobie wieńcowej: korelacja między polimorfizmem MTHFR C677T a statusem kwasu foliowego i homocysteiny w populacji koreańskiej.

text: WPROWADZENIE Podwyższona całkowita homocysteina w osoczu stanowi główne ryzyko choroby wieńcowej (CAD). Reduktaza metylotetrahydrofolianu (MTHFR) jest głównym enzymem regulatorowym w metabolizmie homocysteiny; powszechna mutacja C677T w genie MTHFR powoduje zmniejszoną aktywność enzymatyczną i przyczynia się do zwiększenia poziomu homocysteiny i obniżenia poziomu kwasu foliowego. Zbadaliśmy częstość alleli MTHFR C677T w populacji koreańskiej, określiliśmy specyficzne dla genotypu poziomy progowe kwasu foliowego lub witaminy B12 i zbadaliśmy związek między genotypem TT a ryzykiem CAD. MATERIAŁY I METODY Do badania włączono populację 163 pacjentów z CAD i 50 osób z grupy kontrolnej, a następnie przebadaliśmy polimorfizm MTHFR C677T za pomocą PCR w czasie rzeczywistym z analizą temperatury topnienia. Oznaczono również poziomy homocysteiny, kwasu foliowego i witaminy B12 w osoczu. Następnie zdefiniowaliśmy specyficzne dla genotypu wartości progowe kwasu foliowego i witaminy B12 wymagane do utrzymania poziomu homocysteiny w normalnym zakresie dla osób z każdym genotypem MTHFR C677T. WYNIKI Częstość występowania genotypu TT wynosiła 18% w grupie kontrolnej i 26% w grupie pacjentów (P>0,05). Osoby homozygotyczne pod względem genotypu TT miały znacząco podwyższone poziomy homocysteiny (P<0,05). Swoisty dla genotypu poziom progu folianu był znacznie wyższy u osób TT niż w genotypach CC lub CT. OR osób o niskim statusie kwasu foliowego i genotypie TT w celu oszacowania względnego ryzyka CAD wynosił 2,2, a OR osób o wysokim statusie kwasu foliowego i genotypie TT wynosił 1,5 (95% CI, odpowiednio 0,5-9,6 i 0,7-3,2) ). WNIOSEK Udało nam się zdefiniować interakcję gen-składnik odżywczy, która wykazuje wyższe ryzyko CAD na podstawie określonych progowych poziomów folianów wymaganych przez różne genotypy MTHFR C677T w populacji koreańskiej.


title: Adipocyty ludzkiego szpiku kostnego blokują granulopoezę poprzez hamowanie czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów przez neuropilinę-1.

text: Adipocyty są częścią mikrośrodowiska krwiotwórczego, chociaż do tej pory ich rola w hematopoezie jest nadal kwestionowana u ludzi. Wcześniej wykazaliśmy, że akumulacja komórek tłuszczowych w szpiku kostnym kości udowej (BM) zbiega się ze zwiększoną ekspresją neuropiliny-1 (NP-1), podczas gdy jest ona słabo eksprymowana w BM krwiotwórczego grzebienia biodrowego. Wychodząc od tej obserwacji postulowaliśmy, że adipocyty mogą wywierać negatywny wpływ na hematopoezę za pośrednictwem NP-1. Aby przetestować tę hipotezę, ustanowiliśmy model eksperymentalny adipocytów BM zróżnicowanych w komórki tłuszczowe podobne do fibroblastów (FLFC), które mają cechy wspólne z prymitywnymi jednokomorowymi komórkami tłuszczowymi. Zgodnie z oczekiwaniami, FLFC konstytutywnie wytwarzały czynnik stymulujący tworzenie kolonii makrofagów i indukowały różnicowanie CD34(+) w makrofagi niezależnie od kontaktu między komórkami. W przeciwieństwie do tego, granulopoeza była hamowana przez kontakt komórka-komórka, ale mogła zostać przywrócona w warunkach hodowli przezstudzienkowej, wraz z wytwarzaniem czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów. Obie funkcje zostały również przywrócone, gdy FLFC hodowane w kontakcie z komórkami CD34(+) potraktowano przeciwciałem neutralizującym NP-1, co dowiodło jego krytycznego wpływu na hamowanie kontaktu. Cytokina zapalna, taka jak interleukina-1 beta lub deksametazon, moduluje właściwości FLFC w celu przywrócenia granulopoezy. Nasze dane dostarczają pierwszego dowodu na to, że pierwotne adipocyty pełnią funkcje regulacyjne podczas hematopoezy, które mogą mieć związek z niektórymi procesami patologicznymi. Ujawnienie potencjalnych konfliktów interesów znajduje się na końcu tego artykułu.


title: Profil transkryptomu ludzkich embrionalnych komórek macierzystych zdefiniowany przez SAGE.

text: Ustalono ludzkie embrionalne linie komórek macierzystych (ES), które mają zdolność do samoodnawiania się i różnicowania w określone typy komórek. Mechanizmy molekularne samoodnowy i różnicowania są jednak słabo poznane. Określiliśmy profile transkryptomu dla dwóch zastrzeżonych ludzkich linii komórkowych ES (HES3 i HES4, ES Cell International) i porównaliśmy je z mysimi komórkami ES i innymi tkankami ludzkimi. Ludzkie i mysie komórki ES wydają się dzielić wiele produktów ekspresji genów, chociaż istnieje wiele znaczących różnic, w tym nieaktywny szlak czynnika hamującego białaczkę i wysoka przewaga kilku ważnych genów, takich jak POU5F1 i SOX2 w ludzkich komórkach ES. Stworzyliśmy listę genów składającą się ze znanych genów specyficznych dla ES i nowych kandydatów, które mogą służyć jako markery dla ludzkich komórek ES i mogą również przyczyniać się do fenotypu „pnia”. Szczególnie interesujące było obniżenie poziomu mRNA DNMT3B i LIN28 podczas różnicowania komórek ES. Nakładające się podobieństwa i różnice w profilach ekspresji genów ludzkich i mysich komórek ES stanowią podstawę do szczegółowego i skoordynowanego przeanalizowania mechanizmów molekularnych i komórkowych rządzących ich pluripotencją, ukierunkowanego różnicowania w określone typy komórek oraz rozszerzonej zdolności do samoodnowy.


title: Małocząsteczkowi antagoniści wiązania p53-MDM2: narzędzia badawcze i potencjalne terapeutyki.

text: p53 reguluje kluczowy szlak, który chroni prawidłowe tkanki przed rozwojem nowotworu, który może wynikać z różnych form stresu. W przypadku braku stresu aktywność hamująca wzrost i proapoptotyczna p53 jest hamowana przez MDM2, który wiąże p53 i negatywnie reguluje jego aktywność i stabilność. Antagoniści MDM2 mogą aktywować p53 i mogą oferować nowe podejście terapeutyczne do raka. Niedawno zidentyfikowaliśmy pierwsze silne i selektywne inhibitory wiązania MDM2-p53 o niskiej masie cząsteczkowej, Nutlins. Cząsteczki te aktywują szlak p53 i hamują wzrost guza in vitro i in vivo. Stanowią one cenne nowe narzędzia do badania szlaku p53 i jego wad w raku. Nutliny indukują apoptozę zależną od p53 w ludzkich komórkach nowotworowych, ale wydają się cytostatyczne dla proliferujących normalnych komórek. Ich silna aktywność przeciwko heteroprzeszczepom kostniakomięsaka sugeruje, że antagoniści MDM2 mogą mieć kliniczną użyteczność w leczeniu guzów p53 typu dzikiego.


title: Poślizgnięte (CTG)•(CAG) powtórzenia można prawidłowo naprawić, uniknąć naprawy lub poddać się naprawie podatnej na błędy

text: Przypuszcza się, że ekspansja powtórzeń (CTG)•(CAG), będąca przyczyną 14 lub więcej chorób, powstaje w wyniku nieudanej naprawy wyślizgniętego DNA. Donosimy o wierności naprawy przesuniętego DNA przy użyciu ekstraktów ludzkich komórek i DNA z wymykami (CAG)20 lub (CTG)20. Pojawiły się trzy wyniki: naprawa prawidłowa, naprawa uniknięta i naprawa podatna na błędy. Wybór ścieżki naprawy zależał od lokalizacji nacięcia i składu wyślizgu (CAG lub CTG). Wykryto nową formę naprawy podatnej na błędy, w której nadmiar powtórzeń został niecałkowicie usunięty, co stanowiło wcześniej nieznaną ścieżkę do generowania rozszerzeń, ale nie delecji. Ekstrakty komórek podobnych do neuronów przyniosły każdy z trzech wyników naprawy, potwierdzając rolę tych procesów w niestabilności (CTG)•(CAG) w postmitotycznych komórkach mózgowych pacjenta. Białka naprawy niedopasowania (MMR) i naprawy wycinania nukleotydów (NER) hMSH2, hMSH3, hMLH1, XPF, XPG lub polimeraza β nie były wymagane, co wskazuje, że ich rola w niestabilności może poprzedzać przetwarzanie typu slip-out. Różnicowe przetwarzanie przesuniętych powtórzeń może wyjaśniać różnice we wzorcach mutacji między różnymi loci lub tkankami chorobowymi.


title: Wysoka ekspresja Dub3 w mysich ESC łączy punkt kontrolny G1/S z pluripotencją.

text: Mechanizm molekularny leżący u podstaw obejścia punktu kontrolnego G1/S w embrionalnych komórkach macierzystych myszy (ESC) pozostaje nieznany. Uszkodzenie DNA blokuje wejście do fazy S poprzez hamowanie kinazy CDK2 poprzez zniszczenie jej aktywatora, fosfatazy Cdc25A. Zaobserwowaliśmy wysokie poziomy Cdc25A w G1, które utrzymują się nawet po uszkodzeniu DNA w mysich ESC. Odkryliśmy również wyższą ekspresję Dub3, deubikwitylazy, która kontroluje obfitość białka Cdc25A. Ponadto pokazujemy, że gen Dub3 jest bezpośrednim celem Esrrb, kluczowego czynnika transkrypcyjnego maszynerii samoodnowy. Pokazujemy, że ekspresja Dub3 jest silnie obniżona podczas konwersji neuronalnej i poprzedza destabilizację Cdc25A, podczas gdy wymuszona ekspresja Dub3 w ESC staje się śmiertelna po różnicowaniu, towarzysząc przebudowie cyklu komórkowego i zaangażowaniu linii. Wreszcie, knockdown Dub3 lub Cdc25A indukował spontaniczne różnicowanie ESC. Podsumowując, odkrycia te łączą maszynerię samoodnowy z kontrolą cyklu komórkowego za pomocą deubikwitylazy w ESC.


title: Efekty parakrynne bezpośredniej implantacji do mięśnia sercowego komórek pochodzących ze szpiku kostnego w celu zwiększenia neowaskularyzacji w przewlekłym niedokrwieniu mięśnia sercowego.

text: CEL Określenie optymalnych typów komórek szpiku kostnego (BM) i ich potencjalnych mechanizmów działania w neowaskularyzacji w przewlekłym niedokrwieniu mięśnia sercowego. METODY I WYNIKI Efekty funkcjonalne, potencjał angiogenny i ekspresja cytokin bezpośredniego wszczepienia do mięśnia sercowego autologicznych komórek progenitorowych śródbłonka BM CD31-dodatnich (EPC, n=9), komórek jednojądrzastych BM (MNC, n=9) i soli fizjologicznej (n=9) ) porównano w świńskim modelu przewlekłego niedokrwienia mięśnia sercowego. Zebrano autologiczne komórki BM i przeprowadzono bezpośrednie wstrzyknięcie do mięśnia sercowego pod kontrolą elektromechanicznego mapowania za pomocą cewnika w celu ukierunkowania na niedokrwienie mięśnia sercowego. Po 12 tygodniach wstrzyknięcie BM-MNC spowodowało znaczną poprawę dP/dt lewej komory (+21+/-8%, P=0,032), ciśnienia lewej komory (+17+/-4%, P=0,048) i regionalna mikrosferowa perfuzja mięśnia sercowego nad niedokrwionym wsierdziem (+74+/-28%, p<0,05) i nasierdziem (+73+/-29%, p<0,05). Nie zaobserwowano żadnych znaczących efektów po wstrzyknięciu BM-EPC lub soli fizjologicznej. Gęstość naczyń włosowatych (1132+/-69 vs 903+/-44 na mm(2), P=0,047) i ekspresja mRNA czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF, 32,3+/-5,6 vs 13,1+/-3,7, P< 0,05,) i angiopoetynę-2 (23,9±3,6 w porównaniu z 13,7±3,1, P<0,05) w niedokrwieniu mięśnia sercowego były znacznie większe w grupie BM-MNC niż w grupie soli fizjologicznej. Gęstość naczyń włosowatych w niedokrwionym mięśniu sercowym wykazała istotną dodatnią korelację z ekspresją VEGF (r=0,61, P<0,001). WNIOSEK Bezpośrednie wstrzyknięcie BM-MNC do mięśnia sercowego oparte na cewniku wzmagało angiogenezę skuteczniej niż BM-EPC lub sól fizjologiczna, prawdopodobnie poprzez efekt parakrynny, ze zwiększoną ekspresją VEGF, co z kolei poprawiło czynność serca niedokrwionego mięśnia sercowego.


title: Endogenny miRNA gąbczasty lincRNA-RoR reguluje Oct4, Nanog i Sox2 w ludzkich embrionalnych komórkach macierzystych.

text: Sieci transkrypcyjne i epigenetyczne embrionalnych komórek macierzystych (ESC) są kontrolowane przez wielowarstwowe obwody regulacyjne, w tym rdzenne czynniki transkrypcyjne (TF), potranskrypcyjne mikroRNA modyfikujące (miRNA) i niektóre inne regulatory. Jednak rola dużych międzygenowych niekodujących RNA (lincRNA) w tym obwodzie regulacyjnym i mechanizm leżący u ich podstaw pozostaje nieokreślona. Tutaj pokazujemy, że lincRNA, linc-RoR, może funkcjonować jako kluczowy konkurujący endogenny RNA do łączenia sieci miRNA i rdzeniowych TF, np. Oct4, Sox2 i Nanog. Pokazujemy, że linc-RoR dzieli elementy odpowiedzi miRNA z tymi rdzeniowymi TF i że linc-RoR zapobiega supresji za pośrednictwem miRNA w samoodnawialnych ludzkich ESC. Sugerujemy, że linc-RoR tworzy pętlę sprzężenia zwrotnego z rdzeniowymi TF i miRNA w celu regulacji utrzymania i różnicowania ESC. Wyniki te mogą dostarczyć wglądu w funkcjonalne interakcje elementów sieci genetycznych podczas rozwoju i mogą prowadzić do nowych terapii dla wielu chorób.


title: Limfocyty T Foxp3(+) regulują selekcję immunoglobulin i ułatwiają różnicowanie gatunków bakterii odpowiedzialnych za homeostazę immunologiczną.

text: Limfocyty T Foxp3(+) odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu tolerancji immunologicznej. Tutaj pokazujemy, że u myszy limfocyty T Foxp3(+) przyczyniły się do zróżnicowania mikroflory jelitowej, szczególnie gatunków należących do Firmicutes. Kontrola rodzimych bakterii przez limfocyty T Foxp3(+) obejmowała funkcje regulacyjne zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz centrów rozmnażania (GCs), polegające odpowiednio na tłumieniu stanu zapalnego i regulacji selekcji immunoglobuliny A (IgA) w kępkach Peyera. Zróżnicowane i wyselekcjonowane IgA przyczyniły się do utrzymania zróżnicowanej i zrównoważonej mikroflory, co z kolei ułatwiło ekspansję limfocytów T Foxp3(+), indukcję GC i odpowiedzi IgA w jelitach poprzez symbiotyczną pętlę regulacyjną. Tak więc adaptacyjny układ odpornościowy, poprzez komponenty komórkowe i molekularne, które są wymagane do tolerancji immunologicznej oraz poprzez dywersyfikację, a także dobór repertuaru przeciwciał, pośredniczy w symbiozie gospodarz-mikrobiologia, kontrolując bogactwo i równowagę społeczności bakteryjnych wymaganych do homeostazy.


title: Izolacja i charakterystyka cDNA kodującego swoistą dla fosfolipidów 5-fosfatazę polifosforanu inozytolu.

text: Opisujemy klonowanie cDNA i charakterystykę nowej ludzkiej 5-fosfatazy polifosforanu inozytolu (5-fosfatazy), która ma specyficzność substratową w przeciwieństwie do wcześniej opisanych członków tej dużej rodziny genów. Wszystkie opisane wcześniej składniki hydrolizują rozpuszczalne w wodzie fosforany inozytolu. Enzym ten hydrolizuje tylko substraty lipidowe, 3,4,5-trifosforan fosfatydyloinozytolu i 4,5-bisfosforan fosfatydyloinozytolu. Wyizolowany cDNA zawiera 3110 par zasad i przewiduje produkt białkowy o 644 aminokwasach i M(r) = 70 023. Tę 5-fosfatazę określamy jako typ IV. Jest to wysoko zasadowe białko (pI = 8,8) i ma największe powinowactwo do 3,4,5-trifosforanu fosfatydyloinozytolu spośród znanych 5-fosfataz. K(m) wynosi 0,65 mikrometra, 1/10 wartości SHIP (5,95 mikrometra), innej 5-fosfatazy, która hydrolizuje 3,4,5-trifosforan fosfatydyloinozytolu. Aktywność 5-fosfatazy typu IV jest wrażliwa na obecność detergentów w teście in vitro. W ten sposób enzym hydrolizuje substraty lipidowe pod nieobecność detergentów lub w obecności n-oktylu beta-glukopiranozydu lub Tritonu X-100, ale nie w obecności bromku cetylotrietyloamoniowego, detergentu stosowanego w innych badaniach hydrolizy 4,5-bisfosforan fosfatydyloinozytolu. Co godne uwagi, SHIP, 5-fosfataza, którą wcześniej scharakteryzowano jako hydrolizującą tylko substraty d-3 fosforanami, również łatwo hydrolizuje 4,5-bisfosforan fosfatydyloinozytolu w obecności n-oktylo-beta-glukopiranozydu, ale nie bromku cetylotrietyloamoniowego. Użyliśmy przeciwciał wytworzonych przeciwko peptydowi przewidywanemu przez cDNA do identyfikacji enzymu 5-fosfatazy typu IV w tkankach ludzkich i stwierdziliśmy, że jest on silnie eksprymowany w mózgu, co określono metodą Western blotting. Przeprowadziliśmy również Western blot tkanek myszy i stwierdziliśmy wysoki poziom ekspresji w mózgu, jądrach i sercu przy niższym poziomie ekspresji w innych tkankach. mRNA wykryto w wielu tkankach i liniach komórkowych, co określono metodą Northern blotting.


title: Brak ekspresji Absent in Melanoma 2 (AIM2) w komórkach nowotworowych jest ściśle związany ze słabą przeżywalnością u pacjentów z rakiem jelita grubego.

text: Badania funkcjonalne na komórkach raka jelita grubego wykazały ochronną rolę indukowanego interferonem czujnika dsDNA nieobecnego w czerniaku 2 (AIM2) w progresji raka. Biorąc pod uwagę, że wysoki wskaźnik mutacji i brak ekspresji AIM2 został wcześniej wykryty w podgrupie raków jelita grubego, tutaj zbadaliśmy związek ekspresji AIM2 w komórkach nowotworowych i rokowanie pacjenta (5-letnia obserwacja). Analiza mikromacierzy tkankowych 476 dopasowanych par tkanek (guz jelita grubego i przylegający prawidłowy nabłonek okrężnicy) została przeprowadzona przez dwóch niezależnych obserwatorów. Próbki od 62 pacjentów zostały wykluczone z powodu braku informacji z obserwacji lub z powodu terapii neoadjuwantowej przed pobraniem próbek tkanek. Spośród pozostałych 414 par tkanek 279 (67,4%) wykazywało zmniejszoną ekspresję AIM2 w komórkach nowotworowych w porównaniu z komórkami nabłonkowymi ich normalnego odpowiednika. Trzydziestu ośmiu pacjentów (9,18%) całkowicie utraciło ekspresję AIM2 w komórkach nowotworowych. Po uwzględnieniu płci, wieku, stadium nowotworu, lokalizacji guza, stopnia zaawansowania nowotworu i chemioterapii, całkowity brak ekspresji AIM2 wiązał się z nawet 3-krotnym wzrostem śmiertelności ogólnej (HR=2,40; 95% CI=1,44-3,99) i śmiertelność specyficzna dla choroby (HR=3,14; 95% CI=1,75-5,65) w porównaniu z próbkami guzów AIM2-dodatnich. Nasze wyniki pokazują, że brak ekspresji AIM2 jest ściśle związany ze złym rokowaniem w raku jelita grubego. W ten sposób dane silnie uzasadniają ochronną rolę AIM2 przed progresją guzów jelita grubego. Konieczne są dalsze badania, aby ocenić, czy brak ekspresji AIM2 może być wykorzystany jako biomarker do identyfikacji chorych na raka jelita grubego o złym rokowaniu.


title: Probiotyk VSL#3 reguluje w górę zasadową sfingomielinazę błony śluzowej jelit i zmniejsza stan zapalny.

text: Tło wynalazku Sfingomielinaza zasadowa, enzym występujący wyłącznie w żółci i rąbku szczoteczki jelitowej, hydrolizuje sfingomielinę do ceramidu, sfingozyny i sfingozyno-1-fosforanu, indukując w ten sposób apoptozę nabłonka. Zmniejszone poziomy alkalicznej sfingomielinazy stwierdzono w przednowotworowym i złośliwym nabłonku jelitowym oraz w tkance wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Bakterie probiotyczne mogą być źródłem sfingomielinazy. CEL Określenie wpływu terapii probiotycznej VSL#3 na poziom sfingomielinazy w błonie śluzowej, zarówno w mysim modelu zapalenia okrężnicy, jak iu pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy. METODY Myszy kontrolne z niedoborem genu interleukiny-10 (IL10KO) i myszy typu dzikiego traktowano VSL#3 (10(9) jednostek tworzących kolonie na dzień) przez trzy tygodnie, po czym mierzono aktywność sfingomielinazy alkalicznej w tkance jelita krętego i okrężnicy. Ponadto 15 pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego leczono VSL#3 (900 miliardów bakterii dwa razy dziennie przez pięć tygodni). Aktywność sfingomielinazy alkalicznej mierzono poprzez biopsje i porównanie wskaźników aktywności choroby wrzodziejącego zapalenia jelita grubego uzyskanych przed i po leczeniu. WYNIKI Obniżone poziomy sfingomielinazy alkalicznej zaobserwowano w okrężnicy (P=0,02) i jelicie krętym (P=0,04) myszy IL10KO, w porównaniu z kontrolami. Traktowanie tych myszy VSL#3 skutkowało zwiększeniem aktywności sfingomielinazy alkalicznej śluzówki zarówno w okrężnicy (P=0,04) jak i jelicie krętym (P=0,01). Leczenie VSL#3 ludzkich pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego zmniejszyło średnie (+/- SEM) wyniki wskaźnika aktywności choroby wrzodziejącego zapalenia jelita grubego z 5,3 ± 1,8946 do 0,70 ± 0,34 (P=0,02) i zwiększyło aktywność alkaliczną sfingomielinazy w błonie śluzowej. WNIOSEK Aktywność sfingomielinazy alkalicznej w błonie śluzowej jest zmniejszona w jelicie myszy IL10KO z zapaleniem okrężnicy oraz u ludzi z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy. Terapia probiotyczna VSL#3 zwiększa aktywność alkalicznej sfingomielinazy w błonie śluzowej.


title: Sygnalizacja Nodal/aktywina przewiduje ludzkie pluripotencjalne linie komórek macierzystych skłonne do różnicowania się w kierunku linii krwiotwórczej.

text: Potencjał różnicowania specyficzny dla linii różni się pomiędzy różnymi ludzkimi liniami pluripotencjalnych komórek macierzystych (hPSC), dlatego wysoce pożądane staje się prospektywne poznanie, które linie hPSC wykazują najwyższy potencjał różnicowania dla pewnej linii. Porównaliśmy potencjał hematopoetyczny 14 linii ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESC)/indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC). W różnych punktach czasowych analizowano powstawanie hemogenicznych prekursorów, prymitywnych i dojrzałych krwinek oraz potencjału jednostek tworzących kolonie (CFU). Istotne różnice w skłonności do różnicowania względem krwi zaobserwowano wśród hPSC: niektóre hPSC wykazywały dobry potencjał różnicowania krwi, podczas gdy inne słabo wykazywały zdolność do różnicowania krwi. Badania korelacji wykazały, że potencjał CFU silnie koreluje z hemogenicznymi progenitorami i prymitywnymi, ale nie dojrzałymi krwinkami. Progresja rozwojowa ekspresji mezoendodermalnych i krwiotwórczych czynników transkrypcyjnych nie wykazała korelacji ani z inicjacją krwiotwórczą, ani z wydajnością dojrzewania. Badania mikromacierzy wykazały wyraźny profil ekspresji genów między hPSC o dobrym i słabym potencjale hematopoetycznym. Chociaż geny związane z neuroektodermą były regulowane w dół w hPSC podatnych na różnicowanie hematopoetyczne, wiele elementów sygnalizacji Nodal/Aktywina było regulowanych w górę, co sugeruje, że ta sygnalizacja przewiduje te linie hPSC z dobrym potencjałem różnicowania krwi. Związek między sygnalizacją Nodal/Aktywina a potencjałem różnicowania krwiotwórczego potwierdzono za pomocą testów funkcjonalnych utraty i wzmocnienia funkcji. Nasze dane wzmacniają wartość prospektywnych badań porównawczych mających na celu określenie potencjału różnicowania specyficznego dla linii między różnymi hPSC i wskazują, że sygnalizacja Nodal/Aktywina wydaje się przewidywać te linie hPSC podatne na specyfikację hematopoetyczną.


title: Dodanie modulatora mikrobiomu żołądkowo-jelitowego do metforminy poprawia tolerancję metforminy i poziom glukozy na czczo.

text: TŁO Działania niepożądane metforminy są głównie związane z nietolerancją żołądkowo-jelitową (GI), która może ograniczać zwiększanie dawki do skutecznej dawki lub powodować przerwanie leczenia. Ponieważ niektóre skutki uboczne metforminy można przypisać zmianom w mikrobiomie przewodu pokarmowego, zbadaliśmy, czy modulator mikrobiomu przewodu pokarmowego (GIMM) stosowany w połączeniu z metforminą złagodzi objawy przewodu pokarmowego. METODY Użyto 2-okresowego projektu badania krzyżowego z 2 sekwencjami leczenia, albo placebo w okresie 1, a następnie GIMM w okresie 2 lub odwrotnie. Okresy badania trwały 2 tygodnie, z 2-tygodniowym okresem wypłukiwania. W pierwszym tygodniu pacjenci z cukrzycą typu 2 (T2D), u których wystąpiła nietolerancja metforminy w przewodzie pokarmowym, przyjmowali 500 mg metforminy wraz z przypisanym im NM504 (GIMM) lub placebo ze śniadaniem i kolacją. W drugim tygodniu 10 badanych przyjęło 500 mg metforminy (trzy razy na dobę) z GIMM lub placebo w pierwszej i trzeciej dziennej dawce metforminy. Badani mogli przerwać dawkowanie metforminy, jeśli stało się to nie do zniesienia. WYNIKI Połączenie leczenia metforminą i GIMM dało znacznie lepszy wynik tolerancji na metforminę niż połączenie placebo (6,78 ± 0,65 [średnia ± SEM] w porównaniu z 4,45 ± 0,69, P = 0,0006). Średnie poziomy glukozy na czczo były istotnie (P < 0,02) niższe w przypadku kombinacji metformina-GIMM (121,3 ± 7,8 mg/dl) niż w przypadku metformina-placebo (151,9 ± 7,8 mg/dl). WNIOSEK Połączenie modulatora mikrobiomu przewodu pokarmowego z metforminą może pozwolić na większe wykorzystanie metforminy u pacjentów z T2D i poprawić leczenie choroby.


title: Różnorodne szlaki nowotworowe w surowiczym raku jajnika.

text: Niniejsze badanie podjęto w celu analizy zmian genetycznych w 108 sporadycznych surowiczych nowotworach jajnika w celu wyjaśnienia surowiczej karcynogenezy jajnika. Nasze wyniki pokazują, że mutacje K-ras występują w około 50% surowiczych guzów granicznych (SBT), nieinwazyjnych raków surowiczych mikrobrodawkowatych (MPSC) i inwazyjnych raków surowiczych mikrobrodawkowatych, które stanowią morfologiczne kontinuum progresji nowotworu. Ponadto zaobserwowano postępujący wzrost stopnia nierównowagi allelicznej chromosomów 1p, 5q, 8p, 18q, 22q i Xp, porównując surowicze guzy graniczne do nieinwazyjnych i inwazyjnych raków mikrobrodawkowatych surowiczych. W przeciwieństwie do tego, guzy o wysokim stopniu złośliwości (konwencjonalny rak surowiczy) zawierały K-ras typu dzikiego we wszystkich 23 zbadanych przypadkach i wysoką częstość nierównowagi allelicznej nawet w małych (wczesnych) guzach pierwotnych podobnych do stwierdzonych w guzach w zaawansowanym stadium. Na podstawie tych wyników proponujemy dualistyczny model surowiczej karcynogenezy jajników. Jedna ścieżka obejmuje stopniową progresję od SBT do nieinwazyjnej, a następnie inwazyjnej MPSC. Drugi szlak charakteryzuje się szybką progresją z nabłonka powierzchniowego jajnika lub torbieli wtrętowych do konwencjonalnego (o wysokim stopniu złośliwości) raka surowiczego.


title: Tkankowy wrodzony los GPI ujawniony przez transgenezę GFP zakotwiczoną w GPI.

text: Aby wyjaśnić los glikozylofosfatydyloinozytolu (GPI) u ssaków, opracowaliśmy zakotwiczone w GPI wzmocnione zielone białko fluorescencyjne (EGFP-GPI) i myszy transgeniczne niosące ten konstrukt fuzyjny. Po wprowadzeniu do hodowli komórek białko EGFP-GPI zostało prawidłowo posortowane do błon plazmatycznych i mikrosomów w zależności od biosyntezy GPI. Stwierdzono, że myszy transgeniczne niosące EGFP-GPI wykazują szeroką ekspresję transgenu. Histologicznie zaobserwowano wyraźną spolaryzowaną lokalizację białka EGFP-GPI w różnych nabłonkach, układzie nerwowym i wątrobie oraz wydzielaną z niektórych gruczołów zewnątrzwydzielniczych, a także niespolaryzowaną obecność w tkankach nienabłonkowych, co wskazuje na tkankowy sposób GPI sortowanie.


title: Zasadnicza rola domeny SANT w funkcjonowaniu wielu enzymów remodelujących chromatynę.

text: Domena SANT to nowy motyw znaleziony w wielu eukariotycznych białkach regulatorowych transkrypcji, który został zidentyfikowany na podstawie jej homologii z domeną c-myb wiążącą DNA. Tutaj pokazujemy, że domena SANT jest niezbędna dla funkcji in vivo drożdży Swi3p, Ada2p i Rsc8p, podjednostek trzech różnych kompleksów remodelujących chromatynę. Odkryliśmy również, że domena Ada2p SANT jest niezbędna dla aktywności acetylotransferazy histonowej natywnych kompleksów HAT zawierających Gcn5p. Ponadto analizy kinetyczne wskazują, że nienaruszona domena SANT jest wymagana do zależnego od Ada2p wzmocnienia wiązania ogona histonowego i katalizy enzymatycznej przez Gcn5p. Nasze wyniki są zgodne z ogólną rolą domen SANT w funkcjonalnych interakcjach z N-końcowymi ogonami histonów.


title: Mechanizmy śmierci komórek beta trzustki w cukrzycy typu 1 i typu 2: wiele różnic, niewiele podobieństw.

text: Cukrzyca typu 1 i typu 2 charakteryzuje się postępującą niewydolnością komórek beta. Apoptoza jest prawdopodobnie główną formą śmierci komórek beta w obu postaciach choroby. Sugerowano, że mechanizmy prowadzące do śmierci komórek beta wywołanej przez substancje odżywcze i cytokiny w cukrzycy typu 2 i typu 1 dzielą aktywację ostatniego wspólnego szlaku obejmującego interleukinę (IL)-1beta, czynnik jądrowy (NF) -kappaB i Fas. W niniejszym artykule omówiono podobieństwa i różnice między mechanizmami śmierci komórek beta w cukrzycy typu 1 i typu 2. W zmianach związanych z zapaleniem wysp trzustkowych w cukrzycy typu 1 inwazyjne komórki odpornościowe wytwarzają cytokiny, takie jak IL-1beta, czynnik martwicy nowotworu (TNF)-alfa i interferon (IFN)-gamma. IL-1beta i/lub TNF-alfa plus IFN-gamma indukują apoptozę komórek beta poprzez aktywację sieci genów komórek beta pod kontrolą czynników transkrypcyjnych NF-kappaB i STAT-1. Aktywacja NF-kappaB prowadzi do wytwarzania tlenku azotu (NO) i chemokin oraz zubożenia wapnia retikulum endoplazmatycznego (ER). Dokonanie śmierci komórek beta następuje poprzez aktywację kinaz białkowych aktywowanych mitogenami, poprzez wyzwolenie stresu ER i uwolnienie sygnałów śmierci mitochondriów. Przewlekła ekspozycja na podwyższone poziomy glukozy i wolnych kwasów tłuszczowych (FFA) powoduje dysfunkcję komórek beta i może indukować apoptozę komórek beta w cukrzycy typu 2. Ekspozycja na wysoki poziom glukozy ma podwójne skutki, wywołując początkowo „nadwrażliwość na glukozę”, a później apoptozę, poprzez różne mechanizmy. Jednak wysoki poziom glukozy nie indukuje ani nie aktywuje IL-1beta, NF-kappaB lub indukowalnej syntazy tlenku azotu w szczurzych lub ludzkich komórkach beta in vitro lub in vivo w Psammomys obesus. FFA mogą powodować apoptozę komórek beta poprzez stres ER, który jest niezależny od NF-kappaB i NO. Tak więc cytokiny i składniki odżywcze wywołują śmierć komórek beta przez zasadniczo różne mechanizmy, a mianowicie mechanizm zależny od NF-kappaB, którego kulminacją jest aktywacja kaspazy-3 dla cytokin oraz mechanizm niezależny od NF-kappaB dla składników odżywczych. To przemawia przeciwko jednoczącej się hipotezie dotyczącej mechanizmów śmierci komórek beta w cukrzycy typu 1 i typu 2 i sugeruje, że wymagane będą różne podejścia do zapobiegania śmierci komórek beta w cukrzycy typu 1 i 2.


title: Jakość życia zależna od stanu zdrowia dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną.

text: TŁO Celem było ilościowe określenie jakości życia związanej ze stanem zdrowia (HRQL) dzieci leczonych z powodu ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) i zidentyfikowanie określonych niepełnosprawności, które można zaradzić. PROCEDURA Uwzględniono dwa typy pacjentów: pacjentów ALL w wieku 5 lat i więcej w wieloośrodkowym badaniu klinicznym i grupy kontrolnej populacji ogólnej. Pacjenci byli oceniani we wszystkich czterech głównych fazach aktywnego leczenia i około 2 lata po leczeniu. Stan zdrowia i HRQL mierzono za pomocą HEALTH UTILITIES INDEX® (HUI®) Mark 2 (HUI2) i Mark 3 (HUI3). Do obliczenia lat życia skorygowanych o jakość (QALY) wykorzystano wyniki HRQL. Nadmierne wskaźniki niepełnosprawności zidentyfikowały atrybuty do naprawienia. WYNIKI Oceny HUI (n = 749) zostały zebrane podczas pięciu faz. Średni HRQL wzrósł od indukcji do fazy po leczeniu (P < 0,001). Nie było istotnego wpływu demograficznego ani terapeutycznego na HRQL, z wyjątkiem typu asparaginazy podczas kontynuacji terapii (p = 0,005 dla HUI2 i p = 0,007 dla HUI3). Różnice w średnich wynikach HRQL między pacjentami a grupą kontrolną były istotne (P < 0,001) podczas aktywnych faz leczenia, ale nie w fazie po leczeniu. W porównaniu z grupą kontrolną pacjenci stracili około 0,2 QALY podczas aktywnego leczenia. Niepełnosprawność była widoczna w poruszaniu się / poruszaniu się, emocjach, dbaniu o siebie i bólu, a z czasem malała. WNIOSKI Pacjenci z ALL doświadczyli ważnych, ale zmniejszających się deficytów HRQL podczas aktywnych faz leczenia: Równoważne utracie około 2 miesięcy życia w doskonałym zdrowiu. HRQL w okresie 2 lat po leczeniu był podobny do grupy kontrolnej. Wyzwanie polityczne polega na opracowaniu nowych protokołów leczenia, które powodują mniej niepełnosprawności w zakresie poruszania się / poruszania się, emocji, samoopieki i bólu bez uszczerbku dla przeżycia.


title: WZRASTA ŚMIERTELNOŚĆ MŁODZIEŻ Z WIELKOŚCIĄ SPRZĘGŁA U PTAKÓW NEOTROPOWYCH

text: Zmiana wielkości ptasiego lęgu wraz z szerokością geograficzną jest słynnym przykładem zmienności geograficznej w cesze historii życia kręgowców. Alternatywne hipotezy dla tego wzorca wskazują na drapieżnictwo w gnieździe, ograniczoną ilość pożywienia dla piskląt lub śmiertelność młodych osobników po opierzeniu się jako presję selekcyjną prowadzącą do małych rozmiarów lęgów ptaków tropikalnych. Dokonaliśmy manipulacji wielkością lęgów mrówek cętkowanych (Hylophylax naevioides) w środkowej Panamie, aby przetestować te hipotezy. Zaobserwowaliśmy, że aktywność rodziców w gniazdach nie miała wpływu na tempo drapieżnictwa w gniazdach, a rodzice mogli z powodzeniem karmić pisklęta w powiększonych lęgach. Chociaż większe lęgi dawały najwięcej opierzonych osobników młodocianych, osobniki te miały mniejsze szanse na przeżycie do rozproszenia niż osobniki młodociane, które okrzesały się z mniejszych lęgów. W konsekwencji wydajność gniazda nie zmieniała się w zależności od wielkości sprzęgła. Śmiertelność po wypierzeniu nie była związana z masą piskląt na dwa do trzech dni przed opierzeniem. Wydaje się raczej, że różnice w alokacji inwestycji rodzicielskiej na osobnika młodocianego między lęgami różnej wielkości wpływają na prawdopodobieństwo przeżycia osobników młodocianych. Wyniki te wskazują, że opieka rodzicielska w okresie po opierzeniu się jest potencjalnym kluczowym czynnikiem wpływającym na ewolucję małych rozmiarów lęgów u ptaków tropikalnych.


title: Diagnoza pęknięć stożka rotatorów.

text: Rozerwania stożka rotatorów stanowią prawie 50% poważnych urazów barku, ale czasami są trudne do zdiagnozowania. Aby wspomóc diagnozę, przeprowadziliśmy prospektywne badanie, porównując wyniki 23 testów klinicznych na 400 pacjentach z rozdarciem rotatorów i bez nich. Trzy proste testy przewidywały rozerwanie stożka rotatorów: osłabienie mięśnia nadgrzebieniowego, osłabienie rotacji zewnętrznej i konflikt. Kiedy wszystkie trzy były pozytywne lub jeśli dwa testy były pozytywne, a pacjent był w wieku 60 lat lub starszy, pacjent miał 98% szans na rozerwanie rotatorów; łączny brak tych cech wykluczył tę diagnozę.


title: Zwiększona podatność na karcynogenezę indukowaną promieniowaniem UV u myszy z niedoborem polimerazy eta.

text: Pacjenci z wariantem Xeroderma pigmentosum (XPV) z mutacjami w genie polimerazy DNA eta (pol eta) są nadwrażliwi na światło słoneczne i mają znacznie zwiększoną podatność na raka skóry wywołanego przez światło słoneczne. Zgodnie ze zdolnością Pol eta do skutecznego omijania dimerów cyklobutanu pirymidyny indukowanych światłem UV, komórki XPV pozbawione Poleta mają zmniejszoną zdolność do replikacji DNA uszkodzonego przez promieniowanie UV i są wrażliwe na zabijanie i mutagenezę indukowane światłem UV. Aby lepiej zrozumieć te i inne funkcje Pol eta, stworzyliśmy myszy z niedoborem Pol eta. Myszy homozygotyczne pod względem mutacji zerowej w poleta są żywotne, płodne i nie wykazują żadnych widocznych defektów samoistnych w pierwszym roku życia. Jednakże, fibroblasty pochodzące od tych zmutowanych myszy są wrażliwe na zabijanie przez ekspozycję na światło UV, a wszystkie myszy z niedoborem Poleta rozwijają guzy skóry po napromieniowaniu UV, w przeciwieństwie do dzikich zwierząt kontrolnych z tego samego miotu, które nie rozwinęły takich guzów. Te wyniki i badania biochemiczne syntezy translekcji u myszy Poleta wskazują, że zależny od Poleta ominięcie dimerów cyklobutanopirymidyny hamuje raka skóry wywołanego przez światło UV u myszy. Co więcej, 37,5% heterozygotycznych myszy poleta również zachorowało na raka skóry w ciągu 5 miesięcy po 5-miesięcznej ekspozycji na światło UV, co sugeruje, że ludzie, którzy są heterozygotyczni pod względem mutacji w poleta, mogą również mieć zwiększone ryzyko raka skóry.


title: Siarkowodór oddziałuje z tlenkiem azotu w sercu: możliwy udział nitroksylu.

text: CELE Niniejsze badanie ma na celu zbadanie interakcji między tlenkiem azotu (NO) i siarkowodorem (H(2)S), dwoma ważnymi mediatorami gazowymi w sercach szczurów. METODY I WYNIKI Wapń wewnątrzkomórkowy w izolowanych kardiomiocytach oznaczano metodą spektrofluorometryczną z użyciem Fura-2. Kurczliwość miocytów mierzono za pomocą systemu krawędzi wideo. NaHS (50 µM, dawca H(2)S) nie miał znaczącego wpływu na spoczynkowy poziom wapnia, indukowane elektrycznie (EI) stany przejściowe wapnia i kurczliwość komórek w miocytach komorowych. Stymulacja endogennego wytwarzania NO za pomocą l-argininy lub egzogenne zastosowanie donorów NO [nitroprusydek sodu (SNP) i 2-(N,N-dietyloamino)-tlenek diazenolanu] zmniejsza amplitudę drgawek miocytów, czemu towarzyszy wolniejsze tempo skurczu komórek i relaks. Co zaskakujące, NaHS odwrócił negatywne działanie inotropowe i luzytropowe powyższych trzech środków zwiększających NO. Ponadto wzrosła mieszanina SNP + NaHS, podczas gdy sam SNP obniżył się, spoczynkowy poziom wapnia i amplitudy przejściowych zmian wapnia EI. Sól Angeliego, donor anionu nitroksylowego (HNO), naśladowała wpływ SNP + NaHS na obsługę wapnia i kurczliwość miocytów. Trzy tiole, N-acetylocysteina, l-cysteina i glutation, zniosły wpływ HNO i SNP + NaHS na skurcz miocytów. Ani Rp-cAMP [inhibitor kinazy białkowej A (PKA)] ani Rp-cGMP [inhibitor kinazy białkowej G (PKG)] nie wpływały na efekty SNP + NaHS, co sugeruje mechanizm niezależny od cAMP/PKA lub cGMP/PKG. WNIOSEK H(2)S może oddziaływać z NO, tworząc cząsteczkę wrażliwą na tiol (prawdopodobnie HNO), która wywołuje pozytywne efekty inotropowe i luzytropowe. Nasze odkrycia mogą rzucić światło na interakcję NO i H(2)S i dostarczyć nowych wskazówek dotyczących leczenia chorób sercowo-naczyniowych.


title: Nowy mechanizm szybkiego tworzenia zewnątrzkomórkowej pułapki neutrofili jądrowych w odpowiedzi na Staphylococcus aureus.

text: Zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili (NET) to sieci DNA pokryte cząsteczkami przeciwdrobnoustrojowymi, które stanowią nowo opisany mechanizm zabijania we wrodzonej obronie immunologicznej. Wcześniejsze publikacje donosiły, że formowanie się NET w wyniku zdarzenia zależnego od utleniaczy, które wymaga śmierci litycznej neutrofili, zajmuje 3-4 godziny. W tym badaniu opisujemy neutrofile reagujące jednoznacznie na Staphylococcus aureus poprzez nowy proces tworzenia NET, który nie wymagał neutrofilizy ani nawet naruszenia błony komórkowej. Wielopłatkowe jądro szybko stało się zaokrąglone i skondensowane. Podczas tego procesu zaobserwowaliśmy oddzielenie wewnętrznej i zewnętrznej błony jądrowej i pączkowanie pęcherzyków, a oddzielone błony i pęcherzyki zostały wypełnione jądrowym DNA. Pęcherzyki zostały wyciśnięte w stanie nienaruszonym do przestrzeni zewnątrzkomórkowej, gdzie pękły, a chromatyna została uwolniona. Cały ten proces przebiegał w unikalnym, bardzo szybkim (5-60 min), mechanizmie niezależnym od utleniaczy. DNA mitochondrialne stanowiło bardzo niewiele, jeśli w ogóle, z tych sieci NET. Mieli ograniczoną aktywność proteolityczną i byli w stanie zabić S. aureus. Z czasem otoczka jądrowa pękła, a DNA wypełniło cytoplazmę, prawdopodobnie w celu późniejszej litycznej produkcji NET, ale różniło się to od mechanizmu uwalniania pęcherzyków. Leukcydyna Panton-Valentine, autolizyna i lipaza zostały zidentyfikowane w supernatantach o aktywności indukującej NET, ale leukocydyna Panton-Valentine była dominującym induktorem NET. Opisujemy nowy mechanizm uwalniania NET, który jest bardzo szybki i przyczynia się do łapania i zabijania S. aureus.


title: Terapia radiojodem 131-I nadczynności tarczycy u pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa, wolem jednoguzkowym i wieloguzkowym.

text: Przebadaliśmy 201 kolejnych pacjentów, którzy otrzymali stosunkowo stałą dawkę jodu promieniotwórczego w leczeniu nadczynności tarczycy w latach 1981-6. Pacjenci z chorobą Gravesa-Basedowa (170) byli początkowo leczeni średnią (SE) dawką 369 (10) MBq 131-1 ze wskaźnikiem remisji 94% po 6 miesiącach i skumulowanym odsetkiem nawrotów 12% po roku i 21 % po 5 latach. Skumulowana częstość występowania niedoczynności tarczycy wyniosła 26% po 3 miesiącach, 55% po 6 miesiącach, 61% po 1 roku i 66% po 5 latach. Pacjenci z wolem jednowęzłowym (10) byli początkowo leczeni średnią (SE) dawką 438 (85) MBq 131-1 ze wskaźnikiem remisji 100% po 6 miesiącach, bez nawrotu po 1 roku, ale nawrót u 17% po 5 miesiącach. lat. Skumulowana częstość występowania niedoczynności tarczycy wyniosła 26% po 3 miesiącach, 30% po 6 miesiącach, 40% po 1 roku i 40% po 5 latach. Pacjenci z wolem wieloguzkowym (21) byli początkowo leczeni średnią (SE) dawką 613 (77) MBq 131-1 ze wskaźnikiem remisji 79% po 6 miesiącach i skumulowanym odsetkiem nawrotów 26% po 1 roku i 39 % po 5 latach. Skumulowana częstość występowania niedoczynności tarczycy wynosiła 5% po 3 miesiącach, 14% po 6 miesiącach, 24% po 1 roku i 24% po 5 latach.


title: Żywienie dojelitowe u pacjentów w stanie krytycznym.

text: Czas i droga żywienia pacjentów w stanie krytycznym mogą mieć wpływ na ich wyniki. Wykazano, że wczesne żywienie dojelitowe zmniejsza swoistą zachorowalność na zakażenia u pacjentów w stanie krytycznym. Istnieje niewielka grupa pacjentów niedożywionych w momencie przybycia na oddział intensywnej terapii i u tych pacjentów żywienie pozajelitowe jest korzystne.


title: Ogólnogenomowa analiza acetylacji histonów gęstości nukleosomów i funkcji HDAC w drożdżach rozszczepionych.

text: Przeprowadziliśmy badanie w całym genomie dotyczące swoistości enzymatycznej, profili ekspresji i lokalizacji wiązania czterech deacetylaz histonowych (HDAC), reprezentujących trzy różne klasy filogenetyczne u drożdży rozszczepionych (Schizosaccharomyces pombe). Poprzez bezpośrednie porównanie gęstości nukleosomów, wzorców acetylacji histonów i wiązania HDAC w regionach międzygenowych i kodujących z profilami ekspresji genów, odkryliśmy, że Sir2 (klasa III) i Hos2 (klasa I) odgrywają rolę w zapobieganiu utracie histonów; Clr6 (klasa I) jest głównym enzymem w represji zlokalizowanej w promotorze. Hos2 odgrywa nieoczekiwaną rolę w promowaniu wysokiej ekspresji genów związanych ze wzrostem poprzez deacetylację H4K16Ac w ich otwartych ramkach odczytu. Clr3 (klasa II) współdziała z Sir2 w całym genomie, w tym w cichych regionach: rDNA, centromerach, mat2/3 i telomerach. Najważniejszymi miejscami acetylacji są H3K14Ac dla Clr3 i H3K9Ac dla Sir2 w ich genomowych celach. Clr3 wpływa również na regiony subtelomerowe, które zawierają zgrupowane geny wywołane stresem i mejozą. Tak więc to połączone podejście genomiczne odkryło różne role rozszczepionych drożdżowych HDAC w cichych regionach w represji i aktywacji ekspresji genów.


title: Aktywność przeciwdrobnoustrojowa in vitro rośliny mangrowej Sonneratia alba.

text: CEL Zbadanie właściwości przeciwdrobnoustrojowych rośliny mangrowej Sonneratia alba (S. alba). METODY Aktywność przeciwdrobnoustrojową oceniano metodą dyfuzyjno-krążkową i mikrorozcieńczania wobec sześciu mikroorganizmów. Aparat Soxhleta wykorzystano do ekstrakcji szeregiem rozpuszczalników, n-heksanem, octanem etylu i metanolem w kolejności rosnącej polarności. WYNIKI Ekstrakt metanolowy okazał się najbardziej skutecznym ekstraktem, natomiast ekstrakt n-heksanowy nie wykazywał aktywności. Aktywność przeciwdrobnoustrojową zaobserwowano wobec Gram-dodatnich bakterii Staphylococcus aureus (S. aureus) i Bacillus cereus (B. cereus), Gram-ujemnych Escherichia coli (E. coli) i drożdży Cryptococcus neoformans. Wydaje się, że Pseudomonas aeruginosa i Candida albicans nie są wrażliwe na badane stężenia, ponieważ nie zaobserwowano strefy zahamowania. E. coli (17,5 mm) okazała się być najbardziej wrażliwym szczepem, a następnie S. aureus (12,5 mm) i B. cereus (12,5 mm). WNIOSKI Z tego badania można wywnioskować, że S. alba wykazuje działanie przeciwdrobnoustrojowe przeciwko niektórym mikroorganizmom.


title: Otyłość wywołuje zmianę fenotypową w polaryzacji makrofagów tkanki tłuszczowej.

text: Makrofagi tkanki tłuszczowej (ATM) infiltrują tkankę tłuszczową podczas otyłości i przyczyniają się do insulinooporności. Postawiliśmy hipotezę, że makrofagi migrujące do tkanki tłuszczowej po karmieniu wysokotłuszczowym mogą różnić się od tych, które tam przebywają w normalnych warunkach diety. W tym celu znaleźliśmy nową populację ATM F4/80(+)CD11c(+) w tkance tłuszczowej otyłych myszy, której nie obserwowano u szczupłych myszy. ATM z szczupłych myszy eksprymowały wiele genów charakterystycznych dla M2 lub makrofagów „alternatywnie aktywowanych”, w tym Ym1, arginazę 1 i Il10. Otyłość wywołana dietą zmniejszyła ekspresję tych genów w ATM, jednocześnie zwiększając ekspresję genów kodujących TNF-alfa i iNOS, które są charakterystyczne dla M1 lub „klasycznie aktywowanych” makrofagów. Co ciekawe, ATM z otyłych myszy z receptorem chemokiny 2-KO (Ccr2-KO) z motywem C-C (Ccr2-KO) wyrażają markery M2 na poziomie podobnym do tych z myszy chudych. Przeciwzapalna cytokina IL-10, która była nadeksprymowana w ATM z chudych myszy, chroniła adipocyty przed indukowaną TNF-alfa insulinoopornością. Tak więc otyłość wywołana dietą prowadzi do zmiany stanu aktywacji ATM ze stanu spolaryzowanego M2 u szczupłych zwierząt, który może chronić adipocyty przed zapaleniem, do stanu prozapalnego M1, który przyczynia się do oporności na insulinę.


title: Wynik psychologiczny 4 lata po restrykcyjnej chirurgii bariatrycznej

text: Skrajna otyłość wiąże się z ciężką współistniejącą chorobą psychiczną i somatyczną oraz upośledzeniem funkcjonowania psychospołecznego. Chirurgia bariatryczna jest najskuteczniejszą metodą leczenia nie tylko w przypadku utraty wagi, ale także chorób związanych z otyłością. Zmienne psychologiczne i psychospołeczne związane ze zdrowiem są coraz częściej uważane za ważne zmienne wynikowe chirurgii bariatrycznej. Jednak długoterminowy wpływ chirurgii bariatrycznej na funkcjonowanie psychologiczne i psychospołeczne jest w dużej mierze niejasny. Celem pracy była ocena związku między przebiegiem masy ciała a zmiennymi psychologicznymi, takimi jak depresja, lęk, jakość życia związana ze zdrowiem (HRQOL) oraz samoocena do 4 lat po operacji otyłości. Według standaryzowanych kwestionariuszy przed (T1) i 1 rok (T2), 2 lata (T3) i 4 lata (T4) po operacji, 148 pacjentów (47 mężczyzn (31,8%), 101 kobiet (68,2%), średni wiek 38,8 ± 10,2 lat). Średnio uczestnicy tracili 24,6% swojej początkowej wagi 1 rok po operacji, 25,1% po 2 latach i 22,3% po 4 latach. Analiza statystyczna wykazała znaczną poprawę objawów depresji, fizycznego wymiaru jakości życia i samooceny, ze szczytową poprawą 1 rok po zabiegu. Te ulepszenia zostały w dużej mierze utrzymane. Zaobserwowano istotne korelacje między utratą masy ciała a poprawą w depresji, fizycznymi aspektami HRQOL (T2, T3 i T4) oraz samooceną (T3). Odpowiednio do znacznej utraty masy ciała po operacji bariatrycznej, istotne aspekty zdrowia psychicznego uległy znacznej poprawie podczas 4-letniego okresu obserwacji. Jednak równolegle z przybieraniem na wadze, poprawa psychologiczna wykazała powolny, ale nie znaczący spadek w czasie.


title: Dynamika rozszerzania mikrokosmków i tworzenia uwięzi w toczących się leukocytach.

text: Wiązanie ligandu glikoproteiny P-selektyny-1 (PSGL-1) z selektyną P pośredniczy w rolowaniu leukocytów w warunkach przepływu. W ludzkich neutrofilach, rodzaju leukocytów należących do wrodzonego układu odpornościowego, cząsteczki PSGL-1 znajdują się na powierzchni neutrofili, zwanych mikrokosmkami. Każde nowo utworzone wiązanie P-selektyna-PSGL-1 może stać się nośne, nakładając na jego mikrokosmki siłę ciągnącą, która deformuje mikrokosmki. W zależności od wielkości siły wiązania, mikrokosmek może zostać wydłużony lub na końcu mikrokosmka można utworzyć cienki cylinder membranowy (uwięź). Tutaj proponujemy materiał lepkosprężysty Kelvina-Voigta jako ulepszony model rozszerzenia mikrokosmków. Korzystając ze zmodyfikowanej wersji naszego modelu przyczepności do śledzenia zdarzeń (ETMA), pokazujemy, w jaki sposób wiązania nośne P-selektyna-PSGL-1 kształtują deformację mikrokosmków podczas walcowania neutrofili przy niskim ścinaniu (szybkość ścinania ścian wynosząca 50 s(-1) , gęstość miejsca P-selektyny 150 molekuł μm(-2)). Omawiamy również wpływ odkształcalności mikrokosmków na rolowanie neutrofili. Stwierdzamy, że przeciętne rozszerzenie mikrokosmków stanowi 65% całkowitego wydłużenia kompleksu mikrokosmków-uwięzi, a toczący się neutrofil może nigdy w pełni nie spocząć. Porównanie ilościowe z odpowiednim przypadkiem nieodkształcalnych mikrokosmków potwierdza koncepcję, że zdolność mikrokosmków do deformacji stabilizuje rolowanie komórek.


title: Płeć żeńska i czynniki reprodukcyjne wpływające na ryzyko, nawroty i progresję w stwardnieniu rozsianym

text: Stwardnienie rozsiane (MS), przewlekła zapalna choroba demielinizacyjna i zwyrodnieniowa ośrodkowego układu nerwowego, jest częstą przyczyną niepełnosprawności neurologicznej u młodych dorosłych. Przewaga kobiet wzrosła w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Chociaż płeć żeńska niesie ze sobą większe ryzyko rozwoju nawracająco-remisyjnej postaci SM, wydaje się, że bycie kobietą i w wieku rozrodczym również zapewnia pewną ochronę przed pogorszeniem funkcji poznawczych i przed postępującym SM, niekorzystnym czynnikiem predykcyjnym przy rozważaniu długotrwałej niepełnosprawności w SM. Ryzyko wystąpienia SM u kobiet jest związane z wcześniejszym wiekiem pierwszej pierwszej miesiączki. W większości badań parytet nie miał wpływu na ryzyko SM. Jednak ostatnio opublikowany związek wyższej liczby porodów i liczby potomstwa ze zmniejszonym ryzykiem pierwszego zdarzenia demielinizacyjnego sugeruje potencjalny efekt supresyjny. Ciąża u pacjentek ze stwardnieniem rozsianym wiąże się ze zmniejszoną częstością nawrotów i zmniejszeniem objawów neurologicznych, zwłaszcza w trzecim trymestrze ciąży. Pomimo zwiększonego ryzyka nawrotu choroby w okresie poporodowym, nie ma dowodów na niekorzystny wpływ porodu na odległy przebieg SM. Leczenie niepłodności w stwardnieniu rozsianym wiązało się ze zwiększonym ryzykiem nawrotu choroby w kolejnych 3 miesiącach, zwłaszcza gdy zabieg nie skutkował ciążą i stosowano agonistów hormonu uwalniającego gonadotropiny. W sumie istnieją istotne dowody na poparcie regulacyjnej roli steroidowych hormonów płciowych w SM. Wobec braku korelacji z poziomem pojedynczego hormonu we krwi, możemy jedynie spekulować na temat mechanizmów leżących u ich podstaw. Podsumowując, zwiększone ryzyko stwardnienia rozsianego u kobiet oraz zmiany w ryzyku nawrotu i progresji w związku ze zdarzeniami rozrodczymi sugerują istotne i złożone interakcje między układem odpornościowym, neuroendokrynnym i rozrodczym w stwardnieniu rozrodczym.


title: Przestrzenne uwalnianie z maskowania w oparciu o przetwarzanie binauralne dla maksymalnie sześciu masek.

text: Przestrzenne uwalnianie z maskowania (SRM) mierzono w celu identyfikacji kobiecego słowa docelowego wypowiadanego w obecności męskich słów maskujących. Słowa docelowe z jednego głośnika znajdującego się w linii środkowej były prezentowane, gdy dwa, cztery lub sześć słów maskujących było prezentowanych albo z tego samego źródła co cel, albo z przestrzennie oddzielonych źródeł maskujących. Wszystkie słowa maskujące były odtwarzane z głośników umieszczonych symetrycznie wokół wyśrodkowanego źródła celu w przedniej półpolu azymutu. Zastosowano trzy warunki maskowania: maskowanie mowy w mowie (obejmujące zarówno maskowanie informacyjne, jak i energetyczne), maskowanie mowy w hałasie (obejmujące maskowanie energetyczne) oraz filtrowane maskowanie mowy w filtrowanej mowie (obejmujące maskowanie informacyjne). Wyniki psychofizyczne podsumowano jako trzypunktowe funkcje psychometryczne odnoszące się do proporcji prawidłowej identyfikacji słowa do stosunku celu do maskera (w decybelach) zarówno dla przypadków źródeł docelowych, jak i maskujących, znajdujących się w tym samym miejscu, jak i oddzielonych przestrzennie. SRM został następnie obliczony przez porównanie nachyleń i punktów przecięcia tych funkcji. SRM zmniejszył się, gdy liczba symetrycznie rozmieszczonych źródeł maskujących wzrosła z dwóch do sześciu. Spadek ten był niezależny od rodzaju maskowania, prawie bez pomiaru SRM dla sześciu źródeł maskujących. Wyniki te sugerują, że gdy SRM zależy głównie od przetwarzania binauralnego, SRM jest skutecznie ograniczony do mniej niż sześciu źródeł dźwięku.


title: Mutacje nefryny powodują ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych o początku w wieku dziecięcym i dorosłym.

text: Mutacje w genie NPHS1 powodują wrodzony zespół nerczycowy typu fińskiego ujawniający się przed pierwszymi 3 miesiącami życia. Ostatnio mutacje NPHS1 zidentyfikowano również w opornym na steroidy zespole nerczycowym o początku w dzieciństwie i łagodniejszych przebiegu choroby, ale ich rola u dorosłych z ogniskowym segmentowym stwardnieniem kłębuszków nerkowych pozostaje nieznana. Tutaj opracowaliśmy macierz punktacji in silico, aby ocenić patogenność podstawień aminokwasowych przy użyciu biofizycznej i biochemicznej różnicy między aminokwasem typu dzikiego i zmutowanego, ewolucyjnej konserwacji reszty aminokwasowej w ortologach i zdefiniowanych domenach, z dodanie informacji kontekstowych. Analizę mutacji przeprowadzono u 97 pacjentów z 89 niespokrewnionych rodzin, z których 52 miało steroidooporny zespół nerczycowy po 18 roku życia. Złożone heterozygotyczne lub homozygotyczne mutacje NPHS1 zidentyfikowano w pięciu rodzinnych i siedmiu sporadycznych przypadkach, w tym u jednego pacjenta w wieku 27 lat w momencie wystąpienia choroby. Podstawienia zostały sklasyfikowane jako „poważne” lub „łagodne”, stosując podejście in silico. Nasze wyniki sugerują wcześniejszy początek choroby u pacjentów z dwiema „ciężkimi” mutacjami w porównaniu z pacjentami z co najmniej jedną „łagodną” mutacją. Stwierdzenie mutacji u pacjenta z ogniskowym segmentalnym stwardnieniem kłębuszków nerkowych w wieku dorosłym wskazuje, że można rozważyć analizę NPHS1 u pacjentów z późniejszym początkiem choroby.


title: Stosowanie klomifenu we wczesnej ciąży i ryzyko spodziectwa: populacyjne badanie kliniczno-kontrolne.

text: Clomifen jest szeroko stosowany do wywoływania owulacji.1 Jest strukturalnie spokrewniony z dietylostilbestrolem, który został powiązany z gruczolakorakiem jasnokomórkowym pochwy i szyjki macicy u kobiet narażonych w okresie płodowym. Niepożądane skutki są mniej nasilone u synów, chociaż donoszono o powiązaniach z rakiem jąder i anomaliami układu moczowo-płciowego, takimi jak torbiele najądrza.2 3 Niedawne badania wykazały również zwiększone ryzyko spodziectwa u synów kobiet narażonych na dietylostilbestrol w macicy. 4 Okres półtrwania klomifenu wynosi około pięciu dni, ale jego metabolity wykryto w próbkach krwi w 22. dniu cyklu miesiączkowego oraz w kale do sześciu tygodni po podaniu.5 Częstość występowania spodziectwa może narastać. Niewiele wiadomo na temat ryzyka spodziectwa u chłopców urodzonych przez kobiety, które stosowały klomifen w celu wywołania owulacji. ### Metody i wyniki Nasze badanie kliniczno-kontrolne zostało przeprowadzone w duńskich hrabstwach Północnej Jutlandii, Aarhus, Viborg i …


title: Związek stosowania aspiryny i NLPZ z ryzykiem raka jelita grubego w zależności od wariantów genetycznych.

text: WAŻNE Stosowanie aspiryny i innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) wiąże się z niższym ryzykiem raka jelita grubego. CEL Aby zidentyfikować wspólne markery genetyczne, które mogą przynosić zróżnicowane korzyści z chemoprewencji aspiryną lub NLPZ, zbadaliśmy interakcje gen x środowisko między regularnym stosowaniem aspiryny i/lub NLPZ a polimorfizmami pojedynczego nukleotydu (SNP) w odniesieniu do ryzyka raka jelita grubego. PROJEKT, WARUNKI I UCZESTNICY Badanie kliniczno-kontrolne wykorzystujące dane z 5 badań kliniczno-kontrolnych i 5 badań kohortowych rozpoczętych w latach 1976-2003 w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i Niemczech i obejmujące przypadki raka jelita grubego (n=8634) i dopasowane grupy kontrolne (n=8553) stwierdzonych w latach 1976-2011. Wszyscy uczestnicy byli pochodzenia europejskiego. EKSPOZYCJE Dane dotyczące SNP obejmujące cały genom i informacje na temat regularnego stosowania aspiryny i/lub NLPZ oraz innych czynników ryzyka. GŁÓWNE WYNIKI I MIARY Rak jelita grubego. WYNIKI Regularne stosowanie aspiryny i/lub NLPZ wiązało się z niższym ryzykiem raka jelita grubego (występowanie 28% vs 38%; iloraz szans [OR] 0,69 [95% CI 0,64-0,74]; p = 6,2 × 10 (- 28)) w porównaniu z nieregularnym użyciem. W konwencjonalnej analizie regresji logistycznej SNP rs2965667 na chromosomie 12p12.3 w pobliżu genu MGST1 wykazał znaczącą interakcję w całym genomie ze stosowaniem aspiryny i/lub NLPZ (P = 4,6 × 10 (-9) dla interakcji). Stosowanie aspiryny i/lub NLPZ było związane z niższym ryzykiem raka jelita grubego u osób z genotypem rs2965667-TT (częstość występowania 28% vs 38%; OR 0,66 [95% CI 0,61-0,70]; P = 7,7 × 10 ( -33)) ale z wyższym ryzykiem wśród osób z rzadkimi (4%) genotypami TA lub AA (występowanie 35% vs 29%; OR 1,89 [95% CI 1,27-2,81]; P = 0,002). W analizie interakcji tylko dla przypadków, SNP rs16973225 na chromosomie 15q25.2 w pobliżu genu IL16 wykazał znaczącą interakcję w całym genomie z użyciem aspiryny i/lub NLPZ (P = 8,2 × 10 (-9) dla interakcji). Regularne stosowanie wiązało się z niższym ryzykiem raka jelita grubego u osób z genotypem rs16973225-AA (częstość występowania 28% vs 38%; OR 0,66 [95% CI 0,62-0,71]; P = 1,9 × 10(-30)) ale nie był związany z ryzykiem raka jelita grubego wśród osób z mniej powszechnymi (9%) genotypami AC lub CC (częstość występowania 36% vs 39%; OR 0,97 [95% CI 0,78-1,20]; P = 0,76). WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ W badaniu interakcji gen × środowisko, obejmującym cały genom, stosowanie aspiryny i/lub NLPZ było związane z niższym ryzykiem raka jelita grubego, a związek ten różnił się w zależności od zmienności genetycznej 2 SNP na chromosomach 12 i 15. te odkrycia w dodatkowych populacjach mogą ułatwić ukierunkowane strategie zapobiegania rakowi jelita grubego.


title: Dopochwowy pierścień uwalniający fumaran dizoproksylu tenofowiru całkowicie chroni makaki przed licznymi zakażeniami pochwy małpią HIV.

text: Miejscowa profilaktyka przedekspozycyjna przerywa transmisję HIV w miejscu ekspozycji błony śluzowej. Żele dopochwowe zawierające inhibitor odwrotnej transkryptazy HIV-1 chronione tenofowirem u makaków typu pigtaile podawane z przerwami w zależności od czasu prowokacji wirusem w stosunku do aplikacji żelu. Jednak w badaniach klinicznych zaobserwowano niewielką ochronę lub brak ochrony. Pierścienie dopochwowe (IVR) mogą poprawić skuteczność, zapewniając długotrwałe, przedłużone dostarczanie leku, prowadzące do stałych stężeń środków przeciwretrowirusowych w błonie śluzowej i poprawiające przyleganie. Chociaż kilka IVR weszło do badań klinicznych, nie osiągnięto 100% skuteczności w modelu powtarzanej prowokacji pochwy makaka. W tym miejscu opisujemy technologię IVR zbiornika, która dostarcza prolek tenofowiru fumaran dizoproksylu (TDF) w sposób ciągły przez 28 dni. Przy czterech miesięcznych zmianach pierścienia w tym modelu z wielokrotną prowokacją, IVR TDF generowały powtarzalne i ochronne poziomy leku. Wszystkie makaki traktowane TDF IVR (n = 6) pozostały seronegatywne i ujemne pod względem RNA małpiego wirusa HIV po 16 cotygodniowych ekspozycjach pochwowych na 50 dawek SHIV162p3 zakaźnych dla hodowli tkankowej. W przeciwieństwie do tego, 11/12 makaków kontrolnych zostało zainfekowanych, przy medianie czterech ekspozycji, przy założeniu zaćmienia 7 dni od infekcji do wykrycia RNA wirusa. Ochrona była związana ze stężeniem tenofowiru w wydzielinie pochwowej [średnio 1,8 × 10(5) ng/ml (zakres od 1,1 × 10(4) do 6,6 × 10(5) ng/ml)] i działaniem przeciwwirusowym ex vivo próbek z popłuczyn szyjkowo-pochwowych. Obserwacje te potwierdzają dalszy rozwój IVR TDF, a także koncepcję, zgodnie z którą urządzenia do dostarczania leków o przedłużonym czasie działania dostarczające miejscowe środki przeciwretrowirusowe mogą być skutecznymi narzędziami w zapobieganiu przenoszeniu HIV drogą płciową u ludzi.


title: Subpopulacje nabłonkowe i mezenchymalne w obrębie normalnych linii podstawowych komórek piersi wykazują odmienne właściwości komórek macierzystych/progenitorowych.

text: Zaproponowano, że przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) w komórkach nabłonka sutka i komórkach raka piersi generuje cechy komórek macierzystych, a obecność cech EMT w nowotworach piersi z niską klaudyną ujawnia ich pochodzenie w podstawowych komórkach macierzystych. Pozostaje jednak do ustalenia, czy EMT jest wrodzoną właściwością normalnych podstawowych komórek macierzystych i czy obecność fenotypu przypominającego mezenchymę jest wymagana do utrzymania wszystkich właściwości ich komórek macierzystych. Zastosowaliśmy nienowotworowe linie komórek podstawowych jako modele normalnych komórek macierzystych/progenitorów i wykazaliśmy, że te linie komórkowe zawierają subpopulację nabłonka („EpCAM+”, cząsteczkę adhezyjną komórek nabłonkowych dodatnią [EpCAM(pos)]/CD49f(high)), która spontanicznie wytwarza mezenchymalne podobne do komórek („Fibros”, EpCAM(neg)/CD49f(med/low)) przez EMT. Co ważne, właściwości komórek macierzystych/progenitorowych, takie jak potencjał regeneracyjny, wysoka aktywność dehydrogenazy aldehydowej 1 i tworzenie trójwymiarowych struktur podobnych do acini, znajdują się głównie w komórkach EpCAM+, podczas gdy Fibros wykazują zachowanie inwazyjne i zdolność do tworzenia mammosfery. Metaanaliza profilowania ekspresji genów wykazała, że komórki EpCAM+ wykazują wzór ekspresji podobny do luminalnego prekursora, podczas gdy Fibros najbardziej przypominają fibroblasty zrębowe, ale nie komórki macierzyste. Ponadto Fibros wykazują częściowe cechy mioepitelialne i silne podobieństwa do komórek raka piersi o niskiej zawartości claudin. Na koniec wykazaliśmy, że induktory EMT Slug i Zeb1 kontrolują fenotyp progenitorowy i mezenchymalny odpowiednio w komórkach EpCAM+ i Fibros, poprzez hamowanie różnicowania światła. Podsumowując, nienowotworowe linie komórek podstawowych mają wewnętrzną zdolność do EMT, ale fenotyp podobny do mezenchymalnego nie koreluje z nabywaniem globalnych cech komórek macierzystych/progenitorowych. Opierając się na naszych odkryciach, proponujemy, że EMT w normalnych komórkach podstawnych i raku piersi z niską zawartością claudin odzwierciedla nieprawidłowe/niepełne różnicowanie mioepitelialne.


title: Zaangażowanie członków rodziny Rab i pokrewnych małych GTPaz w tworzeniu i dojrzewaniu autofagosomów

text: Makroautofagia, proces, w którym składniki cytozolowe i organelle są pochłaniane i degradowane przez strukturę podwójnej błony, może być postrzegana jako wyspecjalizowany, wieloetapowy proces transportu przez błonę. Jako taki przecina się ze szlakami transportu przez błonę egzocytarną i endocytarną. Wykazano, że szereg GTPaz Rab, które regulują ruch przez błonę wydzielniczą i endocytarną, odgrywa kluczową lub pomocniczą rolę w autofagii. Biogeneza pre-autofagosomalnej błony izolacyjnej (lub fagoforu) zależy od funkcjonalności Rab1. Niekanoniczny, niezależny od Atg5/Atg7 sposób generowania autofagosomów z trans aparatu Golgiego lub endosomu wymaga Rab9. Wykazano, że wszystkie inne Raby, takie jak Rab5, Rab24, Rab33 i Rab7, są wymagane lub zaangażowane na różnych etapach autofagosomalnej genezy i dojrzewania. Niedawno wykazano, że inna mała GTPaza, RalB, indukuje tworzenie i dojrzewanie błony izolacyjnej poprzez jej zaangażowanie w kompleks egzocyst, znany efektor Rab. Podsumowujemy tutaj to, co obecnie wiadomo o zaangażowaniu Rabsów w autofagię i omawiamy prawdopodobne mechanizmy z perspektywami na przyszłość.


title: Porównawcze ryzyko wystąpienia nowej cukrzycy w przypadku leków przeciwnadciśnieniowych: metaanaliza sieciowa.

text: Cukrzyca o nowym początku (NOD) odnosi się do postaci cukrzycy, które rozwijają się podczas procesów terapeutycznych innych chorób, takich jak nadciśnienie. Badanie to zostało przeprowadzone w ramach metaanalizy sieciowej w celu porównania leków przeciwnadciśnieniowych poprzez identyfikację zarówno zalet, jak i wad NOD poprzez skupienie się na ich odpowiednich wskaźnikach działania. Iloraz szans i odpowiadające 95% przedziały ufności lub przedziały wiarygodności obliczono w ramach metaanalizy parami i sieci. Łącznie 38 artykułów z 224 140 pacjentami zostało włączonych do oceny prewencyjnego wpływu leków na nadciśnienie na NOD. Z metaanalizy sieciowej wynikało, że zarówno leczenie inhibitorem konwertazy angiotensyny, jak i leczeniem blokerem receptora angiotensyny wiąże się z niższym ryzykiem rozwoju NOD w porównaniu z placebo, z prawdopodobieństwem rankingu wynoszącym odpowiednio 79,81% i 72,77%, podczas gdy β -blokery i blokery kanału wapniowego mogą znacząco zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia NOD (β-blokery: iloraz szans, 2,18 [95% wiarygodne przedziały: 1,36-3,50]; blokery kanału wapniowego: iloraz szans, 1,16 [95% wiarygodne przedziały, 1,05- 1,29]). Podsumowując, blokery receptora angiotensyny mają przewagę nad innymi metodami leczenia NOD.


title: Transformacja komórek ssaków przez konstytutywnie aktywną kinazę kinazy MAP.

text: Kinaza kinazy białkowej aktywowanej mitogenem (MAP) (MAPKK) aktywuje kinazę MAP w szlaku transdukcji sygnału, który pośredniczy w odpowiedzi komórkowej na czynniki wzrostu i różnicowania. Zaproponowano, że onkogeny, takie jak ras, src, raf i mos, transformują komórki przez przedłużanie stanu aktywacji MAPKK i składników w dół szlaku sygnałowego. Aby przetestować tę hipotezę, zaprojektowano konstytutywnie aktywne mutanty MAPKK, które miały podstawową aktywność do 400 razy większą niż niefosforylowana kinaza typu dzikiego. Ekspresja tych mutantów w komórkach ssaków aktywowała transkrypcję regulowaną przez AP-1. Komórki tworzyły transformowane ogniska, rosły wydajnie w miękkim agarze i były wysoce rakotwórcze u nagich myszy. Te odkrycia wskazują, że konstytutywna aktywacja MAPKK jest wystarczająca do promowania transformacji komórek.


title: Psychologiczne leczenie złośliwego omdlenia wazowagalnego spowodowanego krwiofobią.

text: Badano 17-letniego chłopca z częstymi omdleniami z powodu fobii przed urazami krwi. Podczas badania odruchów sercowo-naczyniowych w naszym oddziale omdleń zarejestrowano 50 sekund asystolii. Był leczony za pomocą systematycznego odczulania napięciem mięśniowym i technikami poznawczymi na Oddziale Psychospołecznym Pediatrycznym i nie doświadczył ponownie omdleń.


title: Dyspersja odstępu QT i odstępu QTc jest dokładnym predyktorem zgonu sercowego w nowo zdiagnozowanej cukrzycy insulinoniezależnej: badanie kohortowe.

text: Pacjenci z cukrzycą insulinoniezależną mają zwiększone ryzyko zgonu z powodu chorób układu krążenia. Jedno małe badanie sugerowało, że wydłużenie odstępu QT może przewidzieć zgon sercowy u pacjentów z nefropatią cukrzycową, którzy otrzymali leczenie insuliną. Pytanie brzmi, czy to samo dotyczy nowo zdiagnozowanej cukrzycy u pacjentów, u których nie występują widoczne powikłania. Ponadto dyspersja odstępu QT, nowa, ale powiązana zmienna elektrokardiograficzna, pozwala przewidzieć zgon sercowy u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, chorobą naczyń obwodowych lub samoistnym nadciśnieniem. 1–3 Zbadaliśmy, czy może ona również przewidzieć zgon sercowy u pacjentów z cukrzycą. Grupa badana składająca się z 182 pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną (103 mężczyzn; średnia wieku 52,8 (SD 8,5) lat) reprezentowała kohortę Dundee z prospektywnego badania cukrzycy w Wielkiej Brytanii, do którego zrekrutowano w latach 1982-1988. średnio 10,3 (1,7) lat. …


title: Rekombinowana ludzka IL-10 zapobiega wystąpieniu cukrzycy u nieotyłych myszy z cukrzycą.

text: Oceniono rolę IL-10 w patogenezie cukrzycy autoimmunologicznej u myszy z cukrzycą bez otyłości (NOD). W badaniach tych określono wpływ IL-10 na trzy parametry cukrzycy: rozwój hiperglikemii, rozwój zapalenia wysp trzustkowych oraz produkcję insuliny przez komórki beta. Wstępne eksperymenty badały wpływ przeciwciał antycytokinowych na rozwój choroby. Wyniki te wskazują, że monoklonalne przeciwciało anty-IFN-gamma znacznie zmniejszało częstość występowania hiperglikemii u samic myszy NOD, podczas gdy anty-IL-4, IL-5 i IL-10 były nieskuteczne. W kolejnych badaniach wykazano, że codzienne podskórne podawanie IL-10, znanego silnego inhibitora wytwarzania IFN-gamma przez limfocyty T TH1 do 9- i 10-tygodniowych NOD, opóźnia początek choroby i znacznie zmniejsza częstość występowania cukrzycy . Histopatologia przeprowadzona na tkance trzustki wykazała, że leczenie IL-10 zmniejszało nasilenie zapalenia wysp trzustkowych, zapobiegało naciekaniu komórek wysp trzustkowych i promowało normalne wytwarzanie insuliny przez komórki beta. Podsumowując, wyniki te wskazują, że IL-10 hamuje indukcję i progresję patogenezy autoimmunologicznej związanej z cukrzycą i sugerują potencjalną rolę terapeutyczną tej cytokiny w tej chorobie autoimmunologicznej.


title: Nadciśnienie tętnicze i progresja przewlekłej choroby nerek u dzieci podczas 10-letniej obserwacji ambulatoryjnej.

text: Celem pracy była długoterminowa retrospektywna analiza progresji przewlekłej choroby nerek (PChN) u dzieci, zwłaszcza pod kątem obecności nadciśnienia tętniczego (HTN). Średnie tempo progresji PChN było wyższe u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym niż bez nadciśnienia tętniczego. Leczenie nadciśnienia tętniczego wymaga schematów wielolekowych, które należy wzmacniać wraz z wydłużeniem czasu trwania PChN.


title: Po treningu ćwicz wzorce przepływu krwi w mięśniach szczura i między nimi.

text: Badanie to miało na celu określenie wpływu długoterminowego programu treningowego o umiarkowanej intensywności na bieżni ruchomej na rozkład przepływu krwi w mięśniach szczurów i między nimi podczas ćwiczeń. Jedna grupa (T) samców szczurów Sprague-Dawley trenowała przez 1 godzinę dziennie przez 13-17 tygodni z prędkością 30 m/min na bieżni z napędem silnikowym. Drugą grupę (UT) szczurów kondycjonowano przez 10 min/dzień przez 4 tygodnie z tą samą szybkością. Aktywność dehydrogenazy bursztynianowej mięśni była wyższa u szczurów T niż UT, co wskazuje na istotny efekt treningowy. Przepływy krwi (BFs) w 32 mięśniach kończyn tylnych lub częściach mięśni i innych wybranych narządach mierzono w dwóch grupach za pomocą znakowanych radioaktywnie mikrosfer podczas przedtreningowego i podczas gdy szczury biegały przez 30 s, 5 min lub 15 min z prędkością 30 m/min na bieżni . Dane wskazują 1) nie było żadnych różnic w całkowitym BF mięśni kończyn tylnych między szczurami UT i T w żadnym momencie; jednak 2) szczury T miały wyższe tętno przed ćwiczeniami i wyższe BF mięśni w głęboko czerwonych mięśniach prostowników, co sugeruje większą reakcję przewidywania na zbliżający się wysiłek; 3) Szczury T wykazywały szybsze podnoszenie BF w czerwonych prostownikach na początku ćwiczeń; 4) Szczury T miały wyższe BFs w czerwonych mięśniach prostowników podczas wysiłku, podczas gdy szczury UT miały wyższe BFs w białych mięśniach; i 5) Szczury T utrzymywały wyższe wartości BF w narządach trzewnych podczas ćwiczeń. Wyniki te pokazują, że trening wysiłkowy powoduje zmiany w dystrybucji BF w obrębie mięśni i między nimi oraz między organami podczas wysiłku. W szczególności dane wskazują, że jednostki motoryczne o wysokim poziomie utleniania, które są głównie rekrutowane w mięśniach podczas początkowych etapów umiarkowanych ćwiczeń na bieżni, otrzymują większe przepływy krwi u wytrenowanych szczurów; przypuszczalnie przyczynia się to do zwiększenia odporności na zmęczenie.


title: Poważne infekcje po przeszczepie od niespokrewnionego dawcy u 136 dzieci: wpływ źródła komórek macierzystych.

text: Porównanie ryzyka zakażenia po przeszczepie krwi pępowinowej (UCB) i szpiku kostnego (BM) nie jest znane. W związku z tym porównaliśmy ciężkie zakażenia w ciągu 2 lat po przeszczepieniu mieloablacyjnym niespokrewnionego dawcy pediatrycznego z niemanipulowaną BM (n = 52), BM zubożoną w limfocyty T (TCD) (n = 24) lub UCB (n = 60) w leczeniu nowotwór hematologiczny. Ogólnie, skumulowana częstość występowania 1 lub więcej poważnych infekcji była porównywalna między grupami (BM 81%; TCD 83%; UCB 90%; P = 0,12). Ponadto, biorąc pod uwagę wszystkie poważne infekcje i stosując techniki wielowymiarowe z niezmanipulowanym BM jako odniesieniem, nie było również istotnych różnic między grupami (ryzyko względne TCD [RR] 1,6; P = 0,10; UCB RR 1,0; P = .84). W okresach od 0 do 42 dni, od 43 do 100 i od 101 do 180 jedyną różnicą było większe ryzyko infekcji wirusowych od 0 do 42 u biorców TCD (RR 3,5; P = 0,02). Warto zauważyć, że po 180 dniu biorcy TCD mieli znacznie zwiększone ryzyko infekcji (RR 3,1; P = 0,03), podczas gdy ryzyko u biorców UCB (RR 0,5; P = 0,23) było porównywalne z ryzykiem u biorców BM. Inne czynniki związane ze zwiększonym ryzykiem zakażenia w ciągu 2 lat po przeszczepie to wiek > lub = 8 lat, niepowodzenie przeszczepu i ciężka ostra choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi. Dane te sugerują, że ryzyko poważnej infekcji po przeszczepieniu UCB u dzieci jest porównywalne z ryzykiem niemanipulowanego BM.


title: Kompleks NBS1–Treacle kontroluje transkrypcję rybosomalnego RNA w odpowiedzi na uszkodzenie DNA

text: Uszkodzenie chromosomu wywołuje przejściowe wyciszenie syntezy rybosomalnego RNA, ale związane z tym mechanizmy pozostały nieuchwytne. Tutaj odkrywamy mechanizm sygnalizacji in trans, który wyzwala ogólnojądrowe wyciszanie transkrypcji rRNA w odpowiedzi na uszkodzenie DNA. Jest to związane z przejściową rekrutacją białka 1 zespołu pękania Nijmegena (NBS1), centralnego regulatora odpowiedzi na uszkodzenia DNA, do jąder. Dalej identyfikujemy TCOF1 (znany również jako melasa), czynnik jąderkowy zaangażowany w biogenezę rybosomów i zmutowany w zespole Treachera Collinsa, jako partnera interakcji NBS1 i wykazujemy, że translokacja i akumulacja NBS1 w jąderkach jest zależna od melasy. Na koniec dostarczamy dowodów, że rekrutacja NBS1 za pośrednictwem Treacle do jąder reguluje wyciszanie rRNA w trans w obecności odległych pęknięć chromosomów.


title: Komórki T zapalne szybko indukują różnicowanie ludzkich komórek zrębu szpiku kostnego w dojrzałe osteoblasty.

text: Aktywowane limfocyty T wydzielają liczne osteoklastogenne cytokiny, które odgrywają główną rolę w niszczeniu kości związanym z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Podczas gdy rola limfocytów T w osteoklastogenezie zyskała ostatnio wiele uwagi, wpływ limfocytów T na tworzenie i aktywność osteoblastów jest słabo zdefiniowany. W tym badaniu zbadaliśmy hipotezę, że w przewlekłym zapaleniu aktywowane limfocyty T przyczyniają się do zwiększonego obrotu kostnego poprzez promowanie różnicowania osteoblastów. Pokazujemy, że komórki T wytwarzają rozpuszczalne czynniki, które indukują aktywność fosfatazy alkalicznej w komórkach zrębu szpiku kostnego i podwyższają ekspresję mRNA dla Runx2 i osteokalcyny. Dane te wskazują, że czynniki pochodzące z limfocytów T mają zdolność do stymulowania różnicowania komórek zrębu szpiku kostnego do fenotypu osteoblastów. mRNA RANKL był niewykrywalny w żadnych warunkach w wysoce oczyszczonych komórkach zrębu szpiku kostnego. W przeciwieństwie do tego, RANKL był konstytutywnie wyrażany w pierwotnych osteoblastach i tylko umiarkowanie podwyższony przez aktywowaną pożywkę kondycjonowaną z limfocytów T. Co ciekawe, zarówno komórki zrębowe szpiku kostnego, jak i osteoblasty eksprymowały mRNA dla RANK, który był silnie podwyższony w obu typach komórek przez aktywowaną pożywkę kondycjonowaną z limfocytami T. Chociaż mRNA dla receptora-wabika RANKL, osteoprotegeryny, był również regulowany w górę przez aktywowaną pożywkę kondycjonowaną z limfocytami T, jego działanie hamujące może być złagodzone przez równoczesny wzrost liganda indukującego apoptozę, związanego z TNF, konkurencyjnego osteoprotegeryny. Na podstawie naszych danych sugerujemy, że podczas przewlekłego zapalenia komórki T regulują utratę masy kostnej poprzez podwójny mechanizm obejmujący zarówno bezpośrednią stymulację osteoklastogenezy, poprzez wytwarzanie osteoklastogennych cytokin, jak i pośrednio poprzez indukcję różnicowania osteoblastów i zwiększenie obrotu kostnego poprzez sprzężenie.


title: Zapobieganie chorobie wieńcowej za pomocą prawastatyny u mężczyzn z hipercholesterolemią. Grupa badawcza ds. zapobiegania chorobom wieńcowym w zachodniej Szkocji.

text: TŁO Obniżenie poziomu cholesterolu we krwi może zmniejszyć ryzyko choroby wieńcowej serca. To badanie z podwójnie ślepą próbą miało na celu ustalenie, czy podawanie prawastatyny mężczyznom z hipercholesterolemią i bez zawału mięśnia sercowego w wywiadzie zmniejszyło łączną częstość występowania niezakończonego zgonem zawału mięśnia sercowego i zgonów z powodu choroby wieńcowej. METODY Losowo przydzieliliśmy 6595 mężczyzn w wieku od 45 do 64 lat ze średnim (+/- SD) poziomem cholesterolu w osoczu wynoszącym 272 +/- 23 mg na decylitr (7,0 +/- 0,6 mmol na litr) do grupy otrzymującej prawastatynę (40 mg każdego wieczoru) lub placebo. Średni okres obserwacji wyniósł 4,9 roku. Do określenia klinicznych punktów końcowych wykorzystano dokumentację medyczną, zapisy elektrokardiograficzne oraz krajowy rejestr zgonów. WYNIKI Prawastatyna obniżyła poziom cholesterolu w osoczu o 20%, a poziom cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości o 26%, podczas gdy w przypadku placebo nie było zmian. W grupie placebo wystąpiło 248 wyraźnych zdarzeń wieńcowych (określonych jako zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem lub zgon z powodu choroby wieńcowej), a 174 w grupie prawastatyny (względne zmniejszenie ryzyka w przypadku prawastatyny o 31%; przedział ufności o 95%, od 17 do 43%). ; P < 0,001). Wystąpiło podobne zmniejszenie ryzyka zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem (redukcja o 31 procent, P < 0,001), zgonu z powodu choroby niedokrwiennej serca (sam zdecydowane przypadki: redukcja o 28 procent, P = 0,13; przypadki zdecydowane plus podejrzane: zmniejszenie o 33 procent, P = 0,042) oraz zgonów ze wszystkich przyczyn sercowo-naczyniowych (redukcja o 32%, p = 0,033). W grupie prawastatyny nie było nadmiaru zgonów z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe. Zaobserwowaliśmy 22-procentowe zmniejszenie ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny w grupie prawastatyny (95% przedział ufności, 0 do 40%; p = 0,051). WNIOSKI Leczenie prawastatyną znacząco zmniejszyło częstość występowania zawału mięśnia sercowego i zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych bez negatywnego wpływu na ryzyko zgonu z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe u mężczyzn z umiarkowaną hipercholesterolemią i bez przebytego zawału mięśnia sercowego.


title: Walidacja kwestionariusza specyficznego dla migreny do wykorzystania w badaniach rodzinnych.

text: Dostępność ważnych kwestionariuszy dotyczących migreny jest ważna, gdy należy przeanalizować dużą liczbę pacjentów z migreną. Fiński kwestionariusz dotyczący migreny został zatwierdzony w dwóch etapach. W pierwszym postawiono kliniczną diagnozę migreny, stosując kryteria Międzynarodowego Towarzystwa Bólu Głowy, u 100 kolejnych pacjentów. Migrena została następnie zdiagnozowana niezależnie na podstawie odpowiedzi udzielonych w fińskim kwestionariuszu dotyczącym migreny. W drugim etapie przeanalizowano odpowiedzi na 100 kolejnych kwestionariuszy zwracanych w ramach trwającego badania rodzinnego, a z respondentami skontaktowano się telefonicznie w celu przeprowadzenia wywiadu i zdiagnozowania migreny. Kontakt okazał się niemożliwy w sześciu przypadkach. Czułość kwestionariusza dla migreny wyniosła 0,99 (167 ze 168; etap walidacji 1 i 2 łącznie), a swoistość 0,96 (25 z 26 przypadków; etap walidacji 2). Okazało się również, że możliwe jest rozróżnienie migreny z aurą i bez aury na podstawie odpowiedzi na fiński kwestionariusz dotyczący migreny: zgodność skorygowana o przypadek (kappa Cohena) wyniosła 0,804 w stosunku do diagnoz postawionych na podstawie odpowiedzi na fiński kwestionariusz migrenowy. Kwestionariusz Swoisty i klinicznie wyniósł 0,858 w stosunku do rozpoznań postawionych na podstawie odpowiedzi na Kwestionariusz Specyficzny dla Migreny w połączeniu z wynikami wywiadów telefonicznych. Wartość kappa Cohena > 0,75 wskazuje na dobrą zgodność. Dlatego uzasadnione jest stosowanie fińskiego kwestionariusza dotyczącego migreny w badaniach genetyki migreny.


title: Definiowanie wczesnej specyfikacji rodowodowej ludzkich embrionalnych komórek macierzystych przez zaaranżowaną równowagę kanonicznej sygnalizacji Wnt/beta-katenina, Aktywina/Nodal i BMP.

text: Kanoniczna sygnalizacja Wnt/beta-katenina odgrywa niezwykle zróżnicowane role w rozwoju embrionalnym, samoodnowie komórek macierzystych i progresji raka. Tutaj pokazujemy, że ustabilizowana ekspresja beta-kateniny zaburzała samoodnowę ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hES), tak że do 80% komórek hES rozwinęło się w prymitywne prekursory (PS)/mezodermy, przypominające wczesne ssaki. embriogeneza. Tworzenie progenitorów PS/mezodermy zasadniczo zależało od wspólnego działania beta-kateniny wraz ze szlakami sygnałowymi Aktywina/Nodal i BMP. Co ciekawe, blokada sygnalizacji BMP całkowicie zniosła generację mezodermy i wywołała zmianę losu komórek w kierunku przednich progenitorów PS. Szlak sygnałowy kinazy PI3-Akt, ale nie MAPK, odegrał kluczową rolę w specyfikacji przedniej PS, przynajmniej częściowo, poprzez zwiększenie stabilności beta-kateniny. Ponadto sygnalizacja Aktywina/Nodal i Wnt/beta-katenina synergistycznie indukowała wytwarzanie i specyfikację przedniego PS/endodermy. Podsumowując, nasze odkrycia wyraźnie pokazują, że zaaranżowana równowaga sygnalizacji Aktywina/Nodal i BMP określa los komórkowy powstającego PS indukowanego przez kanoniczną sygnalizację Wnt/beta-katenina w komórkach hES.


title: Sfingozyna może przed i po kondycjonowaniu serca i wykorzystuje inny mechanizm niż fosforan sfingozyny.

text: Zgodnie z wcześniejszymi doniesieniami, sfingozyna w wysokim stężeniu (5 mikroM) była kardiotoksyczna, o czym świadczy zwiększony rozmiar zawału w odpowiedzi na niedokrwienie/reperfuzję w sercu szczura ex vivo. 1-fosforan sfingozyny (S1P) w stężeniu 5 mikroM miał działanie kardioprotekcyjne. Jednak w stężeniu fizjologicznym (0,4 mikroM) sfingozyna, jak również S1P, były skuteczne w ochronie serca przed uszkodzeniem niedokrwiennym/reperfuzyjnym, zarówno przy perfuzji przed 40 minutami niedokrwienia (kondycjonowanie wstępne), jak i po dodaniu do podłoża reperfuzyjnego po niedokrwieniu (kondycjonowanie końcowe). Ochrona przez sfingozynę i S1P została potwierdzona zarówno przed kondycjonowaniem, jak i po kondycjonowaniu przez >75% powrót ciśnienia rozwiniętego w lewej komorze podczas reperfuzji i zmniejszenie rozmiaru zawału z 45% obszaru ryzyka do mniej niż 8%. Kiedy VPC23019, antagonista receptora sprzężonego z białkiem S1P(1 i 3)G, został dodany do podłoża do kondycjonowania wstępnego lub kondycjonowania końcowego wraz z S1P, całkowicie zablokował ochronę indukowaną przez S1P. Jednak VPC 23019 nie wpływa na zdolność 0,4 mikroM sfingozyny do kondycjonowania wstępnego lub końcowego stanu serca. Badania kondycjonowania wstępnego wykazały, że hamowanie kinazy białkowej C przez GF109203X blokowało kondycjonowanie wstępne przez S1P. Jednak GF109203X nie wpływał na wstępne kondycjonowanie 0,4 mikroM sfingozyną. Podobnie, jednoczesne traktowanie inhibitorem kinazy PI3, wortmaniną, blokowało wstępne kondycjonowanie przez S1P, ale nie przez sfingozynę. W przeciwieństwie do tego, hamowanie kinazy białkowej G za pomocą KT5823 nie miało wpływu na wstępne kondycjonowanie S1P, ale całkowicie wyeliminowało wstępne kondycjonowanie przez sfingozynę. Ponadto peptyd 14-22 hamujący kinazę białkową A blokował wstępne kondycjonowanie przez sfingozynę, ale nie S1P. Dane te ujawniają po raz pierwszy, że sfingozyna nie jest toksyczna w stężeniach fizjologicznych, ale jest raczej silnym środkiem kardioprotekcyjnym, który wykorzystuje zupełnie inny mechanizm niż S1P; taki, który jest niezależny od receptorów sprzężonych z białkiem G i wykorzystuje cykliczne szlaki zależne od nukleotydów.


title: Koordynacja przebudowy chromatyny za pośrednictwem p300 i funkcji TRAP/mediatora poprzez koaktywator PGC-1alfa.

text: Koaktywatory transkrypcyjne wykazujące fizyczne i funkcjonalne interakcje z PPARgamma obejmują białkową transferazę acetylową p300, kompleks TRAP/Mediator, który oddziałuje z ogólną maszynerią transkrypcyjną oraz wysoce regulowany PGC-1alfa. Pokazujemy, że PGC-1alfa bezpośrednio oddziałuje z TRAP/Mediatorem poprzez podjednostkę oddziałującą z PPARgamma TRAP220 i stymuluje zależną od TRAP/Mediatora funkcję na matrycach DNA. Ponadto, chociaż sam w sobie nieskuteczny, PGC-1alfa stymuluje zależną od p300 acetylację i transkrypcję histonów na matrycach chromatyny w odpowiedzi na PPARgamma. W tych funkcjach pośredniczą w dużej mierze niezależne domeny interakcji PPARgamma, p300 i TRAP220 w PGC-1alfa, podczas gdy p300 i TRAP220 wykazują interakcje zależne od liganda ze wspólnym regionem PPARgamma. Oprócz wykazania funkcji PGC-1alfa zarówno w przebudowie chromatyny, jak i w tworzeniu lub funkcji kompleksu preinicjacyjnego (transkrypcji), wyniki te sugerują kluczową rolę PGC-1alfa, poprzez skoordynowane, ale dynamiczne interakcje, w koordynacji tych etapów.


title: Synteza fosfolipidów i skład lipidowy błon subkomórkowych u jednokomórkowego eukariota Saccharomyces cerevisiae.

text: Błony subkomórkowe Saccharomyces cerevisiae, w tym mitochondria, mikrosomy, błony plazmatyczne, pęcherzyki wydzielnicze, wakuole, błony jądrowe, peroksysomy i cząstki lipidowe, wyizolowano za pomocą ulepszonych procedur i przeanalizowano ich skład lipidowy oraz ich zdolność do syntezy fosfolipidów i katalizowania sterolu delta 24-metylacja. Frakcja mikrosomalna jest niejednorodna pod względem gęstości i klasycznych białek markerowych mikrosomów, a także pod względem rozmieszczenia enzymów syntetyzujących fosfolipidy. Aktywność właściwa syntazy fosfatydyloseryny była najwyższa w podfrakcji mikrosomalnej, która różniła się od cięższych mikrosomów zawierających syntazę fosfatydyloinozytolu i N-metylotransferazy fosfolipidowe. Potwierdzono wyłączną lokalizację dekarboksylazy fosfatydyloseryny w mitochondriach. Aktywność syntazy CDO-diacyloglicerolu stwierdzono zarówno w mitochondriach, jak iw błonach mikrosomalnych. Najwyższe aktywności specyficzne acylotransferazy gliceryno-3-fosforanowej i sterolowej delta 24-metylotransferazy zaobserwowano we frakcji cząstek lipidowych. Błony jądrowe i plazmatyczne, wakuole i peroksysomy zawierają jedynie marginalną aktywność analizowanych enzymów syntetyzujących lipidy. Błona plazmatyczna i pęcherzyki wydzielnicze są wzbogacone w ergosterol i fosfatydyloserynę. Cząsteczki lipidowe charakteryzują się wysoką zawartością estrów ergosterylowych. Sztywność błony plazmatycznej i pęcherzyków wydzielniczych, określona przez pomiar anizotropii fluorescencji z użyciem trimetyloamonodifenyloheksatrienu jako sondy, można przypisać wysokiej zawartości ergosterolu.


title: Korzystanie z usług zdrowotnych przez osadzonych: porównania ze społecznością.

text: Przyszła organizacja więziennej opieki zdrowotnej 1 zaleca, aby NHS i Służba Więzienna współpracowały przy planowaniu i świadczeniu usług opieki zdrowotnej dla osadzonych. Podczas gdy wcześniej Służba Więzienna miała tylko tę odpowiedzialność. NHS będzie zatem musiała dokonać bilansu aktualnego poziomu, na jakim wymagana i świadczona jest więzienna opieka zdrowotna. Kluczową częścią bazy informacyjnej dla wspólnego planowania są zatem dane dotyczące bieżącego wykorzystania usług. Niniejszy artykuł porównuje dane dotyczące korzystania z podstawowej opieki zdrowotnej i szpitalnej opieki zdrowotnej dla osadzonych w Wielkiej Brytanii z danymi o wykorzystaniu usług zdrowotnych dla równoważnych populacji społeczności. W społeczności podstawowa opieka jest świadczona głównie przez lekarzy ogólnych i zawody pokrewne medycynie (głównie pielęgniarki). Mieszkańcy społeczności mają dostęp do pełnego zakresu placówek ambulatoryjnych i szpitalnych NHS. W więzieniach podstawową opiekę medyczną zapewniają lekarze (niektórzy są lekarzami ogólnymi), stopnie pielęgniarskie i pracownicy służby zdrowia (którzy przeszli pewne szkolenie w zakresie opieki zdrowotnej). Niektóre zakłady karne posiadają własne obiekty szpitalne (łóżka w ośrodkach opieki zdrowotnej). Zapewniają one niski poziom opieki szpitalnej i nie mają bezpośredniego odpowiednika w społeczności. Więźniowie mają również dostęp do placówek ambulatoryjnych i szpitalnych NHS oraz wizytujących specjalistów. Populacja więzienna charakteryzuje się dużą rotacją i zmienia się z dnia na dzień. Z tego powodu populacja więzienna jest wyrażona jako średnia dzienna populacja w okresie jednego roku. …


title: Regulacja p53 w odpowiedzi na uszkodzenie DNA

text: Aktywacja p53 może nastąpić w odpowiedzi na szereg stresów komórkowych, w tym uszkodzenie DNA, niedotlenienie i pozbawienie nukleotydów. Wykazano, że kilka form uszkodzeń DNA aktywuje p53, w tym te generowane przez promieniowanie jonizujące (IR), leki radiomimetyczne, światło ultrafioletowe (UV) i chemikalia, takie jak metanosulfonian metylu (MMS). W normalnych warunkach poziomy p53 są utrzymywane na niskim poziomie dzięki wyjątkowo krótkiemu okresowi półtrwania polipeptydu. Oprócz tego p53 normalnie występuje w stanie w dużej mierze nieaktywnym, który jest stosunkowo niewydajny w wiązaniu z DNA i aktywacji transkrypcji. Aktywacja p53 w odpowiedzi na uszkodzenie DNA wiąże się z szybkim wzrostem jego poziomów i zwiększoną zdolnością p53 do wiązania DNA i pośredniczenia w aktywacji transkrypcji. To z kolei prowadzi do aktywacji szeregu genów, których produkty wywołują zatrzymanie cyklu komórkowego, apoptozę lub naprawę DNA. Ostatnie prace sugerują, że ta regulacja jest spowodowana w dużej mierze uszkodzeniem DNA, wyzwalającym serię zdarzeń fosforylacji, defosforylacji i acetylacji na polipeptydzie p53. Tutaj omawiamy naturę tych modyfikacji, enzymy, które je wywołują, oraz sposób, w jaki zmiany w modyfikacji p53 prowadzą do aktywacji p53.


title: Siarkowodór reguluje pH wewnątrzkomórkowe w komórkach mięśni gładkich naczyń.

text: Zbadaliśmy rolę siarkowodoru (H(2)S) w regulacji wewnątrzkomórkowego pH (pH(i)) w komórkach mięśni gładkich naczyń i jego udział w rozszerzaniu naczyń. NaHS, dawca H(2)S, obniżył pH(i) w sposób zależny od stężenia w zakresie od 10 mikroM do 1 mM. Ani inhibicja wymiennika Na(+)/H(+) za pomocą 5-(N-etylo-N-izopropylo)amilorydu, (EIPA, 10 mikroM), ani plazmalemalnej Ca(2+)-ATPazy za pomocą CdCl(2) ( 20nM) zmienia wpływ NaHS na pH(i). Blokada wymiennika Cl(-)/HCO3- kwasem 4,4'-diizotiocyjanatostilbeno-2,2'-disulfonowym (DIDS) znacząco osłabiła efekt obniżania pH(i) NaHS. Ponadto NaHS znacząco zwiększył aktywność wymiennika Cl(-)/HCO3- mierzoną metodą prepulsu NH(4)Cl. DIDS osłabił wazorelaksację wywołaną przez NaHS, podczas gdy EIPA i CdCl(2) nie spowodowały żadnej zmiany. Podsumowując, H(2)S indukował zakwaszenie wewnątrzkomórkowe poprzez aktywację wymiennika Cl(-)/HCO3, który jest przynajmniej częściowo odpowiedzialny za wazorelaksację za pośrednictwem H(2)S.


title: Dostarczanie komórek i biocząsteczek do naprawy i regeneracji tkanek w ośrodkowym układzie nerwowym.

text: Inżynieria tkankowa często obejmuje komórki i rusztowania w celu zastąpienia uszkodzonej lub chorej tkanki. Częściowo powstało jako sposób wpływania na dostarczanie biocząsteczek, takich jak insulina lub czynniki neurotroficzne, biorąc pod uwagę, że komórki są konstytutywnymi producentami takich środków terapeutycznych. Zatem dostarczanie komórek jest nieodłączną częścią inżynierii tkankowej. Kontrolowane uwalnianie biocząsteczek jest również ważnym narzędziem umożliwiającym dostarczanie komórek, ponieważ biocząsteczki mogą umożliwić wszczepienie komórek, modulować odpowiedź zapalną lub w inny sposób korzystnie wpływać na zachowanie dostarczanych komórek. Opisujemy postępy w dostarczaniu komórek i biomolekuł do regeneracji tkanek, ze szczególnym uwzględnieniem ośrodkowego układu nerwowego (OUN). W pierwszej części nacisk kładzie się na terapię komórkową kapsułkowaną. W drugiej części skupiono się na dostarczaniu biocząsteczek w polimerowych nano/mikrosferach i hydrożelach w celu regeneracji nerwów i stymulacji komórek endogennych. W trzeciej części skupiono się na strategiach łączenia neuronalnych komórek macierzystych/progenitorowych lub mezenchymalnych komórek macierzystych i dostarczania biomolekuł w celu regeneracji i naprawy tkanek. W każdej sekcji wyróżniono wyzwania i potencjalne rozwiązania związane z dostarczaniem do OUN.


title: Olmesartan, bloker receptora angiotensyny II typu 1, korzystnie łagodzi nocne nadciśnienie i białkomocz w przewlekłej chorobie nerek

text: Zgromadzone dowody sugerują, że zmieniony profil ambulatoryjnego ciśnienia krwi (BP), szczególnie podwyższone ciśnienie tętnicze w nocy, odzwierciedla uszkodzenie narządu docelowego i jest lepszym predyktorem dalszego ryzyka sercowo-nerkowego niż BP lub BP w ciągu dnia u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym powikłanym przewlekłą chorobą nerek (PChN). . W tym badaniu zbadaliśmy korzystny wpływ olmesartanu, blokera receptora angiotensyny II typu 1 (ARB), na profil ambulatoryjnego BP i czynność nerek u pacjentów z nadciśnieniową CKD. Czterdziestu sześciu pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy z olmesartanem (n=23) lub grupy bez ARB (n=23). Na początku i po 16-tygodniowym okresie leczenia przeprowadzono ambulatoryjne monitorowanie ciśnienia tętniczego i zebrano pomiary parametrów czynności nerek. Chociaż wyjściowe wartości klinicznego ciśnienia tętniczego oraz stosunek wartości klinicznego ciśnienia tętniczego po leczeniu do stanu wyjściowego (A/B) były podobne w grupach z olmesartanem i bez ARB, to wskaźniki A/B ambulatoryjnego dobowego i nocnego BP były podobne. poziomy w grupie z olmesartanem były znacznie niższe. Ponadto stosunek A/B białka z moczem, albuminy i kolagenu typu IV w grupie z olmesartanem był znacząco niższy niż w grupie bez ARB (wydalanie białka z moczem 0,72±0,41 vs. 1,45±1,48, P =0,030; wydalanie albuminy z moczem 0,73±0,37 vs. 1,50±1,37, p=0,005; wydalanie kolagenu typu IV z moczem, 0,87±0,42 vs. 1,48±0,87, p=0,014) pomimo porównywalnych wskaźników A/B dla szacowanej filtracji kłębuszkowej stawka w dwóch grupach. Wyniki te wskazują, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i PChN terapia skojarzona z olmesartanem poprawia profil ambulatoryjnego BP poprzez preferencyjne obniżenie BP w nocy przy jednoczesnym zahamowaniu uszkodzenia nerek.