title: Hamowanie raka poprzez okołodobowe przeprogramowanie transkryptomu guza z czasem posiłków.

text: Zakłócenia dobowe przyspieszają progresję raka, podczas gdy wzmocnienie dobowe może je powstrzymać. Myszy z gruczolakorakiem trzustki P03 (n = 77) były zsynchronizowane i karmione ad libitum (AL) lub z porami posiłków (MT) od czasu Zeitgebera (ZT) 2 do ZT6 z dietą normalną lub tłuszczową. Profilowanie ekspresji genów guza określono za pomocą mikromacierzy DNA w endogennym czasie okołodobowym (CT) 4 i CT16. Dobowe wzorce ekspresji mRNA określono dla genów zegarowych Rev-erbalpha, Per2 i Bmal1, genów stresu komórkowego Hspa8 i Cirbp oraz genu cykliny A2 Ccna2 w wątrobie i nowotworze. Oceniono 24-godzinne wzorce telemetrycznej aktywności spoczynkowej i temperatury ciała oraz kortykosteronu w osoczu i insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I). Wykazaliśmy, że MT hamuje wzrost raka o około 40% w porównaniu z AL (P = 0,011) niezależnie od spożycia kalorii. Transkrypcja genu zegara pozostawała arytmiczna w nowotworach niezależnie od harmonogramu karmienia lub diety. Jednak MT regulowała w górę lub w dół ekspresję 423 genów nowotworowych, zgodnie z CT. Co więcej, 36 genów biorących udział w stresie komórkowym, cyklu komórkowym i metabolizmie zostało wyregulowanych w górę w jednym CT i obniżonych w 12-godzinnych odstępach. MT indukowała >10-krotną okołodobową ekspresję Hspa8, Cirbp i Ccna2 w nowotworach. Wzorce kortykosteronu lub IGF-I nie odgrywały żadnej roli w hamowaniu wzrostu guza. Natomiast MT konsekwentnie podwaja dobową amplitudę temperatury ciała. Pik i minimalna odpowiednio odpowiadały szczytowej ekspresji Hspa8 i Cirbp w nowotworach. Wzmocnienie dobowego układu czasowego gospodarza za pomocą MT indukowało 24-godzinną rytmiczną ekspresję krytycznych genów w guzach z niedoborem zegara, co przełożyło się na zahamowanie wzrostu raka. Celowanie w zegary dobowe stanowi nowe potencjalne wyzwanie dla terapii przeciwnowotworowej.


title: Rola genu 5 związanego z różnicowaniem czerniaka u kurcząt w indukcji i aktywacji wrodzonych i adaptacyjnych odpowiedzi immunologicznych na wirusa zakaźnego zapalenia torby Fabrycjusza w hodowanych makrofagach

text: Celem niniejszego badania było ustalenie, czy gen 5 związany z różnicowaniem czerniaka u kurcząt (MDA5) wyczuwa infekcję wirusem zakaźnego zapalenia torby Fabrycjusza, aby indukować odporność wrodzoną, która łączy się z odpornością nabytą. Podczas infekcji IBDV w komórkach HD11 miana IBDV i ładunki RNA wzrosły odpowiednio do 3,4 × 107 jednostek tworzących łysinki (PFU)/ml i 1114 ng/µl w 24 godziny po zakażeniu (hpi). Infekcja IBDV w komórkach HD11 indukowała znacząco podwyższony (p < 0,05) poziom ekspresji kurzego MDA5 (59-krotnie), interferonu-β (IFN-β) (693-krotnie), kinazy białkowej zależnej od dsRNA (PKR) (4-krotnie). ), 2', 5'-syntetaza oligoadenylanowa (OAS) (286-krotna), gen oporności na myksowirus (Mx) (22-krotny), interleukina-1β (IL-1β) (5-krotny), IL-6 (146) -krotnie), IL-8 (4-krotnie), IL-10 (4-krotnie), indukowalną syntazę tlenku azotu (iNOS) (15-krotnie) i główny układ zgodności tkankowej klasy I (klasa I MHC) (4-krotnie ). Produkcja tlenku azotu w supernatantach hodowli wzrosła znacząco (p < 0,05) do 6,5 μM przy 24 hpi. Wyrażone chMDA5 i dsRNA pochodzące z IBDV były zlokalizowane w cytoplazmie komórek HD11 podczas infekcji IBDV. Komórki ChMDA5-knockdown HD11 miały znacząco wyższe (p < 0,05) ładunki RNA IBDV przy 24 hpi i znacznie niższe (p < 0,05) wytwarzanie tlenku azotu i poziomy ekspresji kurcząt MDA5, IFN-β, PKR, OAS, Mx, IL-1β IL-6, IL-8, IL-12(p40), IL-18, IL-10, iNOS, MHC klasa I i CD86 przy 24 hpi. Ponadto nadekspresja chMDA5 w komórkach HD11 skutkowała znacznie zmniejszonym (p < 0,05) mianem IBDV i ładunkiem RNA oraz znacząco zwiększonym (p < 0,05) wytwarzaniem tlenku azotu przy 16 i 24 hpi. Spowodowało to również znacznie wyższe (p < 0,05) poziomy ekspresji kurcząt MDA5, IFN-β, PKR, OAS, Mx, IL-1β, IL-6, IL-8, IL-12(p40), IL-10 i iNOS przy 2 hpi. Podsumowując, wyniki wskazują, że chMDA5 wykrywa infekcję IBDV w kurzych makrofagach, co jest związane z indukowaną przez IBDV ekspresją IFN-β i inicjacją wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, która z kolei aktywuje adaptacyjną odpowiedź immunologiczną i ogranicza replikację IBDV.


title: Związane z wiekiem zmiany metylacji DNA plemników: możliwe implikacje w podatności na choroby potomstwa

text: Ostatnie dowody wskazują na rolę starzenia się ojców w podatności na choroby potomstwa. Powszechnie wiadomo, że różne zaburzenia neuropsychiatryczne (schizofrenia, autyzm itp.), choroby związane z ekspansją trinukleotydów (dystrofia miotoniczna, choroba Huntingtona itp.), a nawet niektóre formy raka, mają zwiększoną częstość występowania u potomstwa starszych ojców. Pomimo silnych dowodów epidemiologicznych, że zmiany te występują częściej u potomstwa potomków starszych ojców, w większości przypadków mechanizmy napędzające te procesy są niejasne. Jednak powszechnie uważa się, że epigenetyka, a zwłaszcza zmiany metylacji DNA, prawdopodobnie odgrywają pewną rolę. W tym badaniu zbadaliśmy wpływ starzenia na metylację DNA w dojrzałym ludzkim plemniku. Stosując metodę macierzową metylacji, oceniliśmy zmiany we wzorcach metylacji DNA nasienia u 17 płodnych dawców, porównując metylom nasienia 2 próbek pobranych od każdego osobnika w odstępie 9-19 lat. Dzięki temu projektowi zidentyfikowaliśmy 139 regionów, które są znacząco i konsekwentnie hipometylowane wraz z wiekiem oraz 8 regionów, które są znacząco hipermetylowane wraz z wiekiem. Reprezentatywny podzbiór tych zmian został potwierdzony w niezależnej kohorcie. Łącznie 117 genów jest powiązanych z tymi regionami zmian metylacyjnych (promotor lub ciało genowe). Co ciekawe, część związanych z wiekiem zmian w metylacji DNA plemników jest zlokalizowana w genach wcześniej związanych ze schizofrenią i chorobą afektywną dwubiegunową. Chociaż nasze dane nie ustalają związku przyczynowego, wskazują na możliwość, że związana z wiekiem metylacja genów-kandydatów, którą obserwujemy w nasieniu, może przyczynić się do zwiększonej częstości występowania zaburzeń neuropsychiatrycznych i innych u potomstwa starszych mężczyzn. Konieczne są jednak dalsze badania, aby ustalić, czy iw jakim stopniu istnieje związek przyczynowy.


title: Mutacje w jądrowym receptorze kwasów żółciowych FXR powodują postępującą rodzinną cholestazę wewnątrzwątrobową

text: Cholestaza noworodkowa jest stanem potencjalnie zagrażającym życiu, wymagającym szybkiej diagnozy. Mutacje w kilku różnych genach mogą powodować postępującą rodzinną cholestazę wewnątrzwątrobową, ale znane geny nie mogą wyjaśnić wszystkich przypadków rodzinnych. Tutaj opisujemy cztery osoby z dwóch niespokrewnionych rodzin z cholestazą noworodkową i mutacjami w NR1H4, który koduje receptor farnezoidów X (FXR), jądrowy receptor hormonów aktywowanych kwasami żółciowymi, który reguluje metabolizm kwasów żółciowych. Objawy kliniczne ciężkiej, uporczywej cholestazy związanej z NR1H4 obejmują początek u noworodka z szybką progresją do schyłkowej choroby wątroby, koagulopatię niezależną od witaminy K, niską lub normalną aktywność transferazy gamma-glutamylowej w surowicy, podwyższoną alfa-fetoproteinę w surowicy i niewykrywalną żółć wątrobową ekspresja pompy eksportu soli (ABCB11). Nasze odkrycia wykazują kluczową rolę FXR w homeostazie kwasów żółciowych i ochronie wątroby.


title: Badanie II fazy panobinostatu w skojarzeniu z bewacyzumabem w leczeniu glejaka nawrotowego i glejaka anaplastycznego.

text: TŁO Panobinostat jest inhibitorem deacetylazy histonowej o działaniu przeciwnowotworowym i antyangiogennym w glejaku, który może działać synergistycznie z bewacyzumabem. Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe badanie II fazy dotyczące panobinostatu w skojarzeniu z bewacyzumabem u pacjentów z nawracającym glejakiem wysokiego stopnia (HGG). METODY Pacjenci z nawrotem HGG byli leczeni doustnym panobinostatem 30 mg 3 razy w tygodniu, co drugi tydzień, w połączeniu z bewacyzumabem 10 mg/kg co drugi tydzień. Pierwszorzędowym punktem końcowym był 6-miesięczny wskaźnik przeżycia bez progresji (PFS6) dla uczestników z nawracającym glejakiem (GBM). Pacjenci z nawrotowym glejakiem anaplastycznym (AG) byli oceniani jako eksploracyjne ramię badania. WYNIKI W analizie okresowej ramię GBM nie spełniało kryteriów dalszego naliczania, a ramię GBM zostało zamknięte. W sumie 24 pacjentów z GBM zostało zgromadzonych przed zamknięciem. Wskaźnik PFS6 wyniósł 30,4% (95%, CI 12,4%-50,7%), mediana PFS wyniosła 5 miesięcy (zakres 3-9 miesięcy), a mediana przeżycia całkowitego (OS) wyniosła 9 miesięcy (zakres 6-19 miesięcy) . Akumulacja w ramieniu AG trwała do zakończenia i włączono w sumie 15 pacjentów. Wskaźnik PFS6 wyniósł 46,7% (zakres 21%-73%), mediana PFS wyniosła 7 miesięcy (zakres 2-10 miesięcy), a mediana OS 17 miesięcy (zakres 5 miesięcy-27 miesięcy). WNIOSKI To badanie II fazy dotyczące panobinostatu i bewacyzumabu u uczestników z nawrotowym GBM nie spełniało kryteriów kontynuacji narastania, a kohorta GBM badania została zamknięta. Chociaż był dość dobrze tolerowany, dodanie panobinostatu do bewacyzumabu nie poprawiło znacząco PFS6 w porównaniu z historycznymi kontrolami monoterapii bewacyzumabem w żadnej z kohort.


title: Monocyty krwi składają się z dwóch głównych podzbiorów o odmiennych właściwościach migracyjnych

text: Monocyty krwi obwodowej są niejednorodną populacją krążących leukocytów. Używając mysiego systemu adoptywnego transferu do sondowania naprowadzania monocytów i różnicowania in vivo, zidentyfikowaliśmy dwa funkcjonalne podzbiory wśród mysich monocytów krwi: krótko żyjący podzbiór CX(3)CR1(lo)CCR2(+)Gr1(+), który jest aktywnie rekrutowany do tkanek objętych stanem zapalnym oraz podzbiór CX(3)CR1(hi)CCR2(-)Gr1(-) charakteryzujący się rekrutacją zależną od CX(3)CR1 do tkanek nieobjętych stanem zapalnym. Oba podzbiory mają potencjał do różnicowania się w komórki dendrytyczne in vivo. Poziom ekspresji CX(3)CR1 definiuje również dwa główne podgrupy ludzkich monocytów, monocyty CD14(+)CD16(-) i CD14(lo)CD16(+), które mają wspólny fenotyp i potencjał zasiedlania z podgrupami myszy. Odkrycia te zwiększają potencjał nowych strategii terapeutycznych w chorobach zapalnych.


title: Noggina sygnałowa Spemann Organizer wiąże i dezaktywuje białko morfogenetyczne kości 4

text: Sygnały emitowane przez organizatora Spemanna gastruli płazów mogą bezpośrednio indukować tkankę nerwową z ektodermy i mogą powodować grzbietową mezodermę brzuszną w celu wytworzenia mięśni. Wydzielana polipeptydowa noggina naśladuje te aktywności i ulega ekspresji w odpowiednim czasie i miejscu, aby uczestniczyć w sygnale organizatora. Indukcję neuronalną i dorsalizację mezodermy antagonizują białka morfogenetyczne kości (BMP), które zamiast tego indukują naskórek i mezodermę brzuszną. W tym miejscu donosimy, że białko noggin wiąże BMP4 z wysokim powinowactwem i może znieść aktywność BMP4 poprzez blokowanie wiązania z pokrewnymi receptorami powierzchniowymi komórek. Dane te sugerują, że noggina wydzielana przez organizatora kształtuje embrion poprzez przerywanie sygnalizacji BMP.


title: Zachowana ścieżka sygnalizacyjna MST-FOXO pośredniczy w reakcjach na stres oksydacyjny i wydłuża żywotność

text: Stres oksydacyjny wpływa na przeżycie komórek i homeostazę, ale mechanizmy leżące u podstaw biologicznych skutków stresu oksydacyjnego pozostają do wyjaśnienia. Tutaj pokazujemy, że kinaza białkowa MST1 pośredniczy w wywołanej stresem oksydacyjnym śmierci komórkowej w pierwotnych neuronach ssaków poprzez bezpośrednią aktywację czynników transkrypcyjnych FOXO. MST1 fosforyluje białka FOXO w konserwatywnym miejscu w domenie widełkowej, która zakłóca ich interakcję z białkami 14-3-3, promuje translokację jądrową FOXO, a tym samym indukuje śmierć komórek w neuronach. Rozszerzamy również łącze sygnalizacyjne MST-FOXO na nicienie. Powalenie ortologa C. elegans MST1 CST-1 skraca żywotność i przyspiesza starzenie się tkanek, podczas gdy nadekspresja cst-1 sprzyja długości życia i opóźnia starzenie. Wydłużenie czasu życia wywołane przez cst-1 następuje w sposób zależny od daf-16. Identyfikacja czynników transkrypcyjnych FOXO jako głównych i ewolucyjnie konserwowanych celów MST1 sugeruje, że kinazy MST odgrywają ważną rolę w różnych procesach biologicznych, w tym w odpowiedziach komórkowych na stres oksydacyjny i długowieczność.


title: Emigracja lekarzy z Afryki Subsaharyjskiej do Stanów Zjednoczonych: Analiza dokumentacji głównej AMA Physician Masterfile z 2011 r.

text: TŁO Duża emigracja lekarzy z Afryki Subsaharyjskiej (SSA) do krajów o wysokich dochodach jest poważnym problemem rozwojowym. Naszym celem było określenie aktualnych trendów emigracyjnych lekarzy SSA w środowisku lekarzy w Stanach Zjednoczonych. METODY I WNIOSKI Przeanalizowaliśmy dane lekarzy z Global Health Workforce Statistics Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wraz z danymi dotyczącymi ukończenia studiów i pobytu z 2011 American Medical Association Physician Masterfile (AMA-PM) dotyczących lekarzy przeszkolonych lub urodzonych w krajach Afryki Subsaharyjskiej, którzy obecnie praktykują w Stany Zjednoczone. Oszacowaliśmy proporcje emigracji, rok wjazdu do USA, lata praktyki przed emigracją i długość pobytu w USA. Według AMA-PM z 2011 r. 10 819 lekarzy urodziło się lub przeszkoliło w 28 krajach Afryki Subsaharyjskiej. Sześćdziesiąt osiem procent (n = 7370) było przeszkolonych SSA, 20% (n = 2126) było przeszkolonych w USA, a 12% (n = 1323) było przeszkolonych poza SSA i USA. Oszacowaliśmy, że czynni lekarze (wiek ≤ 70 lat) stanowią 96% (n = 10 377) ogółu. Tendencje migracyjne wśród lekarzy przeszkolonych przez SSA wzrosły od 2002 do 2011 roku we wszystkich krajach poza jednym głównym źródłem; wyjątkiem była Republika Południowej Afryki, której migracja lekarzy do Stanów Zjednoczonych zmniejszyła się o 8% (-156). Wzrost migracji w ostatniej dekadzie wyniósł >50% w Nigerii (+1 113) i Ghanie (+243), >100% w Etiopii (+274) i >200% (+244) w Sudanie. Liberia była najbardziej dotknięta migracją do Stanów Zjednoczonych, z 77% (n = 175) szacowanych lekarzy w 2011 AMA-PM. Przeciętnie lekarze przeszkoleni w SSA przebywają w USA od 18 lat. Praktykowali przez 6,5 roku przed wejściem do USA i prawie połowa wyemigrowała w latach wdrażania (1984-1999) programów dostosowania strukturalnego. WNIOSEK Emigracja lekarzy z SSA do USA wzrasta w większości krajów pochodzenia SSA. O ile daleko idące polityki nie zostaną wdrożone przez USA i kraje SSA, obecne trendy emigracyjne utrzymają się, a Stany Zjednoczone pozostaną wiodącym kierunkiem dla lekarzy SSA emigrujących z kontynentu najbardziej potrzebującego. Zobacz w dalszej części artykułu Podsumowanie redakcji.


title: Kwas kynurenowy jest wskaźnikiem żywieniowym, który umożliwia plastyczność behawioralną

text: Szlak kinureninowy metabolizmu tryptofanu bierze udział w patogenezie kilku chorób mózgu, ale jego funkcje fizjologiczne pozostają niejasne. Donosimy, że kwas kinurenowy, metabolit w tym szlaku, działa jako regulator plastyczności behawioralnej zależnej od pokarmu u C. elegans. Doświadczenie postu u C. elegans zmienia różne zachowania, w tym tempo karmienia, gdy jedzenie jest spotykane po poście. Poziomy wytwarzanego przez neurony kwasu kinureninowego są zmniejszane przez post, co prowadzi do aktywacji interneuronów z ekspresją receptora NMDA i inicjacji osi sygnalizacyjnej podobnej do neuropeptydu Y, która promuje zwiększone karmienie poprzez zwiększone uwalnianie serotoniny, gdy zwierzęta ponownie spotykają się z pokarmem. Po ponownym karmieniu poziomy kwasu kinureninowego są ostatecznie uzupełniane, co kończy wydłużony okres karmienia. Ponieważ tryptofan jest niezbędnym aminokwasem, odkrycia te sugerują, że fizjologiczna rola kwasu kinureninowego polega na bezpośrednim łączeniu metabolizmu z aktywnością NMDA i obwodów serotonergicznych, które regulują szeroki zakres zachowań i fizjologii.


title: Kompleksowa identyfikacja i adnotacja specyficznych dla typu komórek i wszechobecnych miejsc wiązania CTCF w genomie ludzkim

text: Izolatory chromatyny to elementy DNA, które regulują poziom ekspresji genów poprzez zapobieganie wyciszeniu genów poprzez utrzymanie granic heterochromatyny lub poprzez zapobieganie aktywacji genów poprzez blokowanie interakcji między wzmacniaczami i promotorami. Czynnik wiążący CCCTC (CTCF), powszechnie eksprymowane białko wiążące 11-palcowy DNA z cynkiem, jest jedynym białkiem zaangażowanym w ustanawianie izolatorów u kręgowców. Chociaż CTCF powiązano z różnymi funkcjami regulatorowymi, CTCF badano tylko w ograniczonej liczbie typów komórek w ludzkim genomie. Zatem nie jest jasne, czy zidentyfikowane różnice specyficzne dla typu komórki w miejscach wiązania CTCF są funkcjonalnie znaczące. W tym miejscu identyfikujemy i charakteryzujemy specyficzne dla typu komórki i wszechobecne miejsca wiązania CTCF w ludzkim genomie w 38 typach komórek wyznaczonych przez konsorcjum Encyclopedia of DNA Elements (ENCODE). Te specyficzne dla typu komórki i wszechobecne miejsca wiązania CTCF wykazują wyjątkowo wszechstronne funkcje transkrypcyjne i charakterystyczne cechy chromatyny. Ponadto potwierdzamy funkcję bariery izolacyjnej wiązania CTCF i badamy nową funkcję CTCF w replikacji DNA. Wyniki te stanowią kluczowy krok w kierunku kompleksowego i systematycznego zrozumienia izolatorów zależnych od CTCF i ich wszechstronnej roli w ludzkim genomie.


title: Eksperymentalne i teoretyczne podejścia do świadomego przetwarzania

text: Ostatnie badania eksperymentalne i modele teoretyczne zaczęły podejmować wyzwanie ustanowienia związku przyczynowego między subiektywnym świadomym doświadczeniem a mierzalną aktywnością neuronalną. Niniejszy przegląd skupia się na dobrze odgraniczonym zagadnieniu, w jaki sposób zewnętrzna lub wewnętrzna informacja wykracza poza przetwarzanie nieświadome i uzyskuje dostęp do przetwarzania świadomego, przejścia charakteryzującego się istnieniem podlegającego zgłoszeniu subiektywnego doświadczenia. Zbieżne dane neuroobrazowe i neurofizjologiczne, uzyskane podczas minimalnych eksperymentalnych kontrastów między świadomym i nieświadomym przetwarzaniem, wskazują na obiektywne pomiary neuronalne świadomego dostępu: późne wzmocnienie odpowiedniej aktywności czuciowej, długodystansowa synchronizacja korowo-korowa przy częstotliwościach beta i gamma oraz „zapłon” wielkoskalowej sieci przedczołowo-ciemieniowej. Porównujemy te odkrycia z obecnymi teoretycznymi modelami świadomego przetwarzania, w tym modelem Global Neuronal Workspace (GNW), zgodnie z którym świadomy dostęp występuje, gdy przychodzące informacje są globalnie dostępne dla wielu systemów mózgowych za pośrednictwem sieci neuronów z gęsto rozmieszczonymi aksonami dalekiego zasięgu w korze przedczołowej, ciemieniowo-skroniowej i obręczy. Omówiono kliniczne implikacje tych wyników dla znieczulenia ogólnego, śpiączki, stanu wegetatywnego i schizofrenii.


title: Przebudowa sieci regulacyjnej drożdżowej kinazy Snf1 ujawnia jej rolę jako globalnego regulatora energii

text: Wysoce konserwowana wśród komórek eukariotycznych, kinaza aktywowana przez AMP (AMPK) jest centralnym regulatorem metabolizmu węgla. Aby zmapować pełną sieć interakcji wokół AMPK w drożdżach (Snf1) i ocenić rolę jego podjednostki regulacyjnej Snf4, zmierzyliśmy globalne poziomy mRNA, białek i metabolitów w szczepach typu dzikiego, Deltasnf1, Deltasnf4 i Deltasnf1Deltasnf4 z nokautem. Korzystając z czterech nowo opracowanych narzędzi obliczeniowych, w tym nowatorskiej analizy podsieci DOGMA, wykazaliśmy korzyści płynące z trójpoziomowej integracji danych typu ome w celu odkrycia globalnej roli kinazy Snf1 w drożdżach. Po raz pierwszy zidentyfikowaliśmy globalną regulację Snf1 na poziomie ekspresji genów i białek i wykazaliśmy, że drożdże Snf1 pełnią znacznie szerszą funkcję w kontrolowaniu metabolizmu energetycznego, niż donosiliśmy wcześniej. Dodatkowo zidentyfikowaliśmy uzupełniające się role Snf1 i Snf4. Podobnie jak w przypadku funkcji AMPK u ludzi, nasze odkrycia wykazały, że Snf1 jest niskoenergetycznym punktem kontrolnym i że drożdże mogą być szerzej wykorzystywane jako system modelowy do badania mechanizmów molekularnych leżących u podstaw globalnej regulacji AMPK u ssaków, których niepowodzenie prowadzi na choroby metaboliczne.


title: Wpływ sygnalizacji hormonów steroidowych na kontrolę długości życia przez Caenorhabditis elegans Sygnalizacja insulinopodobna

text: Receptory jądrowe wykrywające sterole i sygnalizacja insulinopodobnego czynnika wzrostu odgrywają zachowaną ewolucyjnie rolę w kontrolowaniu starzenia. U nicieni Caenorhabditis elegans hormony steroidowe podobne do kwasów żółciowych, znane jako kwasy dafachroniczne (DA), wpływają na długość życia, wiążąc się z konserwowanym receptorem jądrowym DAF-12 i regulując jego aktywność, a ortolog receptora insuliny (InsR) DAF-2 kontroluje życie rozpiętość poprzez hamowanie czynnika transkrypcyjnego FoxO DAF-16. W jaki sposób szlak DA/DAF-12 oddziałuje z sygnalizacją DAF-2/InsR w celu kontrolowania długości życia jest słabo poznany. Tutaj szczegółowo zbadaliśmy role DAF-12 z ligandem i bez liganda w kontroli długości życia w kontekście zmniejszonej sygnalizacji DAF-2/InsR. U zwierząt ze zmniejszoną aktywnością daf-2/InsR mutacje, które albo zmniejszają biosyntezę DA, albo całkowicie znoszą aktywność DAF-12, skracają długość życia, co sugeruje, że ligand DAF-12 sprzyja długowieczności. U zwierząt ze zmniejszoną aktywnością DAF-2/InsR indukowaną przez daf-2/InsR RNAi, zarówno zligandowany, jak i nieligandowany DAF-12 sprzyjają długowieczności. Jednak w mutantach daf-2/InsR, DAF-12 z ligandem i bez liganda działają w opozycji do kontrolowania długości życia. W związku z tym wiele działań DAF-12 wpływa na długość życia na różne sposoby w kontekście zmniejszonej sygnalizacji DAF-2/InsR. Nasze odkrycia ustalają nowe role konserwatywnego szlaku sygnalizacyjnego steroidów w kontroli długości życia i wyjaśniają interakcje między szlakami biosyntezy DA, sygnalizacją DAF-12 i DAF-2/InsR w starzeniu.


title: Asymetryczne podziały komórek podtrzymują długoterminową hematopoezę z pojedynczo posortowanych ludzkich komórek wątroby płodowej

text: Uważa się, że hematopoetyczne komórki macierzyste (HSC) w szpiku dorosłych pochodzą z prekursorów wątroby płodowej. Aby zbadać kinetykę komórkową zaangażowaną w długoterminową hematopoezę, zbadaliśmy pojedynczo sortowane kandydujące HSC z wątroby płodowej, które hodowano w obecności mieszaniny stymulujących cytokin. Po 8-10 dniach liczba komórek w hodowlach pierwotnych wahała się od 10 000 komórek. Pojedyncze komórki w wolno rosnących koloniach zostały ponownie sklonowane po osiągnięciu stadium 100-200 komórek. Co zaskakujące, liczba komórek w subklonach ponownie znacznie się różniła. Wyniki te wskazują na asymetryczne podziały w prymitywnych komórkach krwiotwórczych, w których potencjał proliferacyjny i właściwości cyklu komórkowego są nierównomiernie rozłożone wśród komórek potomnych. Ciągłe generowanie funkcjonalnej heterogeniczności wśród klonalnego potomstwa HSC wspiera wewnętrzną kontrolę losu komórek macierzystych i zapewnia model długoterminowego utrzymywania hematopoezy in vitro i in vivo.


title: Przeprogramowanie ekspresji czynnika inicjuje powszechną ukierunkowaną przebudowę chromatyny.

text: Pomimo szybkich postępów w charakteryzowaniu sterowanego czynnikami transkrypcyjnymi przeprogramowania komórek somatycznych do stanu indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC), wciąż pozostaje wiele pytań dotyczących mechanizmów. Aby uzyskać wgląd w najwcześniejsze zdarzenia w procesie przeprogramowania, systematycznie analizowaliśmy zmiany transkrypcyjne i epigenetyczne, które zachodzą podczas wczesnej indukcji czynnika po nieciągłej liczbie podziałów. Zaobserwowaliśmy szybkie zmiany obejmujące cały genom w euchromatycznej modyfikacji histonów, H3K4me2, w ponad tysiącu loci, w tym w dużych podzbiorach promotorów i wzmacniaczy genów związanych z pluripotencją lub regulowanych rozwojowo. W przeciwieństwie do tego, wzorce represyjnej modyfikacji H3K27me3 pozostały w dużej mierze niezmienione, z wyjątkiem skupionego zubożenia, szczególnie w pozycjach, w których uzyskuje się metylację H3K4. Te zdarzenia regulujące chromatynę poprzedzają zmiany transkrypcyjne w odpowiednich loci. Nasze dane dostarczają dowodów na wczesną, zorganizowaną i ogólnopopulacyjną odpowiedź epigenetyczną na ektopowe czynniki przeprogramowania, które wyjaśniają porządek czasowy, przez który tożsamość somatyczna jest resetowana podczas przeprogramowania.


title: Udar i migrena – spektrum przyczyn i skutków.

text: Związek migreny i udaru jest złożony. Udar może być współistniejący z migreną, ale migrena może zwiększać ryzyko udaru u kobiet poniżej 45 roku życia i prawdopodobnie u mężczyzn z migreną z aurą. Udar może naśladować migrenę, ale zespoły migrenowe mogą być objawem leżących u podstaw zaburzeń naczyniowo-mózgowych. Prawdziwy udar wywołany migreną występuje rzadko. Mechanizmy udaru wywołanego podczas napadu migreny pozostają do ustalenia, ale prawdopodobnie obejmują interakcję między dynamicznymi zmianami w mózgowym przepływie krwi a czynnikami ryzyka udaru.


title: Regulacja mikroRNA w Cbx7 pośredniczy w zmianie ortologów Polycomb podczas różnicowania ESC

text: Grupa Polycomb (PcG) modyfikatorów chromatyny reguluje pluripotencję i różnicowanie. Genomy ssaków kodują liczne homologi składników kompleksu represyjnego Polycomb 1 (PRC1), w tym pięć ortologów białka Polycomb Drosophila (Cbx2, Cbx4, Cbx6, Cbx7 i Cbx8). Zidentyfikowaliśmy Cbx7 jako główny ortolog Polycomb kompleksów PRC1 w embrionalnych komórkach macierzystych (ESC). Ekspresja Cbx7 jest obniżana podczas różnicowania ESC, poprzedzającego podwyższenie ekspresji Cbx2, Cbx4 i Cbx8, które są bezpośrednio hamowane przez Cbx7. Ektopowa ekspresja Cbx7 hamuje różnicowanie i inaktywację chromosomu X oraz wzmacnia samoodnowę ESC. Odwrotnie, knockdown Cbx7 indukuje różnicowanie i derepresję markerów specyficznych dla linii. W funkcjonalnym badaniu przesiewowym zidentyfikowaliśmy rodziny miR-125 i miR-181 jako regulatory Cbx7, które są indukowane podczas różnicowania ESC. Ektopowa ekspresja tych miRNA przyspiesza różnicowanie ESC poprzez regulację Cbx7. Obserwacje te ustalają kluczową rolę Cbx7 i jego regulatorowych miRNA w określaniu pluripotencji.


title: Różnice w efektach klinicznych inhibitorów konwertazy angiotensyny i blokerów receptora angiotensyny: krytyczny przegląd dowodów

text: Układ renina-angiotensyna-aldosteron odgrywa główną rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego i blisko związanych z nim zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. Chociaż zarówno inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), jak i antagoniści receptora angiotensyny (blokery receptora angiotensyny; ARB) są równie ważne w leczeniu nadciśnienia, zgodnie z wynikami z ostatnich lat, mogą wystąpić istotne różnice w ich działaniu ochronnym na układ sercowo-naczyniowy, a różnice te można wytłumaczyć naszą coraz większą wiedzą na temat ich nienakładających się mechanizmów działania. Liczba badań dotyczących różnic między inhibitorami ACE i ARB z pewnością będzie wzrastać w przyszłości. Inhibitory ACE są bezpieczną okazją terapeutyczną dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z grupy wysokiego ryzyka, ze współistniejącymi chorobami kardiologicznymi.


title: Strefa ogniskowa LFA-1 zależna od taliny jest tworzona przez szybko migrujące limfocyty T

text: Komórki, takie jak fibroblasty i komórki śródbłonka, migrują poprzez skoordynowane odpowiedzi adhezji ogniskowych i kompleksów zawierających dyskretne integryny. W przeciwieństwie do tego niewiele wiadomo na temat organizacji integryn na wysoce ruchliwym limfocytie T. Zbadaliśmy dystrybucję, aktywność i wiązanie cytoszkieletowe antygenu-1 związanego z funkcją limfocytów integryny (LFA-1) na ludzkich limfocytach T migrujących na komórki śródbłonka i na ligandowej cząsteczce adhezji międzykomórkowej-1 (ICAM-1). Wzorzec całkowitej LFA-1 waha się od niskiej ekspresji w lamellipodiach do wysokiej ekspresji w uropodach. Jednakże, skupiona LFA-1 o wysokim powinowactwie jest ograniczona do strefy środkowej komórki, która pozostaje stabilna w czasie i w zakresie gęstości ICAM-1. Talin jest niezbędny dla stabilności i tworzenia strefy LFA-1. Zakłócenie połączenia talina–integryna prowadzi do utraty integralności strefy i znacznego zmniejszenia szybkości migracji na ICAM-1. Tę strukturę adhezyjną, która różni się od wcześniej opisanych przyłączeń zawierających integryny wykazywanych przez wiele innych typów komórek, nazwaliśmy „strefą ogniskową”. ”


title: Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i bóle głowy: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: CEL Ocena skuteczności i względnych działań niepożądanych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych w leczeniu migreny, napięciowych i mieszanych bólów głowy. PROJEKT Metaanaliza. ŹRÓDŁA DANYCH Medline, Embase, Cochrane Trials Registry i PsycLIT. W badaniach dokonano przeglądu randomizowanych badań dorosłych otrzymujących trójpierścieniowe leki jako jedyne leczenie przez co najmniej cztery tygodnie. EKSTRAKCJA DANYCH Częstotliwość bólów głowy (liczba napadów bólu głowy w przypadku migreny i liczba dni z bólem głowy w przypadku napięciowych bólów głowy), intensywność bólu głowy i wskaźnik bólu głowy. WYNIKI 37 badań spełniło kryteria włączenia. Trójcykliczne znacznie zmniejszyły liczbę dni z napięciowym bólem głowy i liczbę napadów bólu głowy z powodu migreny niż placebo (średnia standaryzowana średnia różnica -1,29, 95% przedział ufności -2,18 do -0,39 i -0,70, -0,93 do -0,48), ale nie w porównaniu z selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (-0,80, -2,63 do 0,02 i -0,20, -0,60 do 0,19). Efekt trójpierścieniowych leków zwiększał się wraz z dłuższym czasem leczenia (β=-0,11, 95% przedział ufności -0,63 do -0,15; P<0,0005). Tricykliczne były również bardziej narażone na zmniejszenie intensywności bólów głowy o co najmniej 50% niż placebo (typ napięciowy: ryzyko względne 1,41, 95% przedział ufności 1,02 do 1,89; migrena: 1,80, 1,24 do 2,62) lub selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny ( 1,73, 1,34 do 2,22 i 1,72, 1,15 do 2,55). Trójcykliczne były bardziej narażone na działania niepożądane niż placebo (1,53, 95% przedział ufności 1,11 do 2,12) i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (2,22, 1,52 do 3,32), w tym suchość w ustach (P<0,0005 dla obu), senność (P<0,0005) dla obu) i przyrost masy ciała (P<0,001 dla obu), ale nie zwiększył odsetka rezygnacji (placebo: 1,22, 0,83 do 1,80, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny: 1,16, 0,81 do 2,97). WNIOSKI Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne są skuteczne w zapobieganiu migrenom i napięciowym bólom głowy i są bardziej skuteczne niż selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, chociaż mają większe skutki uboczne. Skuteczność tricyklicznych wydaje się wzrastać z czasem.


title: Funkcjonalne konsekwencje splicingu antysensownej transkrypcji COOLAIR na transkrypcji FLC

text: Transkrypcja antysensowna jest szeroko rozpowszechniona w wielu genomach; jednak to, ile jest funkcjonalne, jest przedmiotem gorących dyskusji. Badamy funkcjonalność zestawu długich niekodujących transkryptów antysensownych, zwanych łącznie COOLAIR, produkowanych w Arabidopsis FLOWING LOCUS C (FLC). COOLAIR inicjuje tuż za głównym miejscem sensownego transkryptu poli(A) i kończy się albo wcześniej, albo rozciąga się do regionu promotora FLC. Pokazujemy teraz, że łączenie COOLAIR jest ważne pod względem funkcjonalnym. Zostało to ujawnione poprzez analizę mutacji hipomorficznej w rdzeniowym składniku spliceosomu PRP8. Mutacja prp8 zaburza mechanizm sprzężenia zwrotnego kotranskrypcji, łączący przetwarzanie COOLAIR z demetylacją histonów ciała genu FLC i zmniejszoną transkrypcją FLC. Znaczenie splicingu COOLAIR w tym mechanizmie represji zostało potwierdzone przez zakłócenie produkcji COOLAIR i zmutowanie proksymalnego miejsca akceptora splicingu COOLAIR. Nasze odkrycia sugerują, że zmieniony splicing długiego niekodującego transkryptu może ilościowo modulować ekspresję genów poprzez mechanizmy sprzęgania kotranskrypcyjnego.


title: Czynnik jądrowy B wpływa na progresję guza w mysim modelu złośliwego wysięku opłucnowego

text: Opracowaliśmy nowy mysi model złośliwego wysięku opłucnowego (MPE) poprzez wstrzyknięcie komórek raka płuc Lewisa (LLC) bezpośrednio do przestrzeni opłucnej syngenicznych myszy C57B/6. Wysięki opłucnowe w tym modelu mają wspólne cechy komórkowe i biochemiczne z ludzkimi MPE. Implantacja i wzrost guzów opłucnej wyzwala odpowiedź zapalną gospodarza charakteryzującą się mieszanym napływem komórek zapalnych do płynu opłucnowego. Komórki LLC wykazywały wysoką aktywność podstawowego czynnika jądrowego (NF)-κB in vitro i in vivo, którą wykorzystaliśmy do kierowania ekspresją konstruktu reporterowego fuzji zielonej fluorescencji białka świetlika i lucyferazy zależnej od NF-κB. Ekspresja reportera zależna od NF-κB umożliwiła przyżyciowe śledzenie guzów opłucnej. Hamowanie NF-κB w komórkach LLC nie wpływało na żywotność komórek w hodowli; jednakże wstrzyknięcie komórek LLC wyrażających dominujący inhibitor NF-κB skutkowało zmniejszeniem masy guza, zmniejszeniem objętości wysięku opłucnowego i zmniejszeniem poziomów wysięku opłucnowego TNF-α. Badania te wskazują, że guz NF-κB a...


title: Badanie I fazy PF-04449913, doustnego inhibitora hedgehog, u pacjentów z zaawansowanymi guzami litymi.

text: CEL Oszacowanie maksymalnej tolerowanej dawki (MTD) pojedynczego środka PF-04449913 oraz ocena bezpieczeństwa, tolerancji, farmakokinetyki, farmakodynamiki i wstępnej aktywności przeciwnowotworowej u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami. PROJEKT EKSPERYMENTALNY W tym otwartym, wieloośrodkowym badaniu I fazy zastosowano schemat 3+3 i zastosowano eskalację/deeskalację dawki do czasu identyfikacji MTD. PF-04449913 podawano doustnie raz dziennie w ciągłych 28-dniowych cyklach leczenia. Dawka początkowa wynosiła 80 mg. WYNIKI Do badania włączono 23 pacjentów; 19 było ocenianych pod kątem toksyczności ograniczającej dawkę pierwszego cyklu (DLT). Wskaźnik DLT w pierwszym cyklu na poziomie dawki 640 mg wyniósł 33,3%, a MTD oszacowano na 320 mg raz na dobę. Nie określono zalecanej dawki fazy II. PF-04449913 był ogólnie dobrze tolerowany w dawkach od 80 do 320 mg raz na dobę. Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi związanymi z leczeniem (AE) były zaburzenia smaku 1-2 stopnia, zmęczenie, zmniejszony apetyt, nudności, zawroty głowy, odwodnienie i biegunka. Związane z leczeniem AE stopnia 3 wystąpiły tylko u pacjentów otrzymujących PF-04449913 w dawce 640 mg raz na dobę. Nie zgłoszono żadnych działań niepożądanych stopnia 4-5 związanych z leczeniem. Analiza farmakokinetyczna wykazała ogólnie kinetykę proporcjonalną do dawki z dwufazową eliminacją, wspierającą dawkowanie raz na dobę. PF-04449913 modulował sygnalizację hedgehog przy testowanych poziomach dawek, jak wykazano przez >80% regulację w dół ekspresji GLI1 w skórze leczonych pacjentów. Ośmiu pacjentów (34,8%) osiągnęło stabilizację choroby; żaden nie otrzymał pełnej lub częściowej odpowiedzi. Trzech pacjentów z progresją choroby w momencie włączenia miało przedłużoną stabilizację choroby (≥6 miesięcy). WNIOSKI Wyniki uzyskane w tym badaniu wspierają dalszą ocenę PF-04449913 u pacjentów z zaawansowanymi guzami litymi.


title: Poziom histonów jest regulowany przez proteolizę zależną od fosforylacji i ubikwitacji

text: Poziomy histonów są ściśle regulowane, aby zapobiec szkodliwym skutkom, takim jak niestabilność genomu i nadwrażliwość na czynniki uszkadzające DNA z powodu akumulacji tych wysoce zasadowych białek, gdy replikacja DNA spowalnia lub zatrzymuje się. Chociaż histony chromosomalne są stabilne, nadmiar (niezwiązanych z chromatyną) histonów ulega szybkiej degradacji w sposób zależny od kinazy Rad53 (wrażliwy na promieniowanie 53) w Saccharomyces cerevisiae. Tutaj pokazujemy, że nadmiar histonów wiąże się z Rad53 in vivo i wydaje się, że ulegają modyfikacjom, takim jak fosforylacja tyrozyny i poliubikwitylacja, przed ich proteolizą przez proteasom. Zidentyfikowaliśmy resztę Tyr 99 histonu H3 jako kluczową dla skutecznej ubikwitylacji i degradacji tego histonu. Zidentyfikowaliśmy również enzymy sprzęgające ubikwitynę (E2) Ubc4 i Ubc5, a także ligazę ubikwitynową (E3) Tom1 (organizacja zależna od temperatury w jądrze mitotycznym 1), jako enzymy zaangażowane w ubikwitylację nadmiaru histonów. Regulowana proteoliza histonów ma duże znaczenie dla utrzymania znaczników epigenetycznych na chromatynie, stabilności genomowej i pakowania DNA plemników.


title: Komórki B aktywowane TLR tłumią autoimmunizację zależną od limfocytów T.

text: TLR wykrywa infekcje drobnoustrojowe i kontroluje aktywację odpowiedzi immunologicznych. Komórki dendrytyczne, makrofagi i limfocyty B wyrażają TLR i białko adaptacyjne sygnalizacji TLR MyD88. Wpływ limfocytów B aktywowanych TLR na zapalenie wywołane przez limfocyty T jest nieznany. W tym badaniu wykorzystaliśmy myszy z niedoborami MyD88 ograniczonymi komórkami B lub w odrębnym TLR, aby zbadać wpływ komórek B aktywowanych przez TLR na chorobę autoimmunologiczną, w której pośredniczą komórki T, eksperymentalne autoimmunologiczne zapalenie mózgu i rdzenia (EAE). Wykazujemy, że sygnalizacja TLR w komórkach B hamuje zapalne odpowiedzi komórek T (zarówno Th1 jak i Th17) i stymuluje regenerację z EAE. Tylko niektóre TLR są wymagane na komórkach B do ustąpienia EAE i są one zbędne do inicjacji choroby, co wskazuje, że kategoria agonistów TLR preferencyjnie wyzwala funkcję supresyjną w komórkach B, a tym samym ogranicza chorobę autoimmunologiczną. Agonistów TLR kontrolujących funkcję regulatorową komórek B dostarczają składniki Mycobacterium tuberculosis obecne w adiuwancie. Tak więc sygnalizacja MyD88 w komórkach B antagonizuje sygnalizację MyD88 w innych komórkach, co napędza różnicowanie komórek Th17 i jest wymagane do indukcji EAE. W sumie nasze dane wskazują, że komórki B łączą rozpoznawanie produktów drobnoustrojów przez TLR z tłumieniem choroby autoimmunologicznej, w której pośredniczą limfocyty T.


title: Pomyślna ekspansja funkcjonalnych i stabilnych regulatorowych limfocytów T do immunoterapii w transplantacji wątroby

text: Strategie zapobiegania odrzuceniu przeszczepionego narządu przy jednoczesnym minimalizowaniu długotrwałej immunosupresji są obecnie intensywnie badane, a regulatorowe limfocyty T (Treg) zbliżają się do zastosowania klinicznego. Badanie kliniczne ThRIL, rozpoczęte niedawno w King's College London, proponuje zastosowanie terapii komórkami Treg do wywołania tolerancji u biorców przeszczepu wątroby, której sukces może zrewolucjonizować leczenie tych pacjentów i umożliwić przyszłość przeszczepów bez leków. . Jest to pierwsze doniesienie o wytwarzaniu Treg o stopniu klinicznym od potencjalnych biorców przeszczepu wątroby za pomocą techniki izolacji GMP opartej na CliniMACS i ekspandowanych przy użyciu kulek anty-CD3/CD28, IL-2 i rapamycyny. Opisujemy wzbogacenie czystej, stabilnej populacji Treg (>95% CD4(+)CD25(+)FOXP3(+)), osiągając liczbę odpowiednią do ich klinicznego zastosowania. Nasz protokół okazał się skuteczny, wpływając na ekspansję doskonałych funkcjonalnych Treg w porównaniu ze świeżo izolowanymi komórkami, jednocześnie zapobiegając ich konwersji do komórek Th17 w warunkach prozapalnych. Kończymy wytworzeniem końcowego produktu Treg w ośrodku badań klinicznych (CRF), co jest warunkiem wstępnym klinicznego zastosowania tych komórek. Dane przedstawione w tym manuskrypcie wraz z długo oczekiwanymi wynikami klinicznymi ThRIL niewątpliwie dostarczą informacji o lepszym postępowaniu z biorcami przeszczepu wątroby.


title: Ramy poprawy przewidywania mikroRNA w genomach innych niż ludzkie

text: Przewidywanie nowego pre-mikroRNA (miRNA) z sekwencji genomowej zyskało ostatnio znaczną uwagę. Jednak większość badań koncentruje się na ludzkim genomie. Wcześniejsze badania wykazały, że czułość (prawidłowe wykrywanie prawdziwego miRNA) jest utrzymana, gdy metody wytrenowane przez człowieka są stosowane do innych gatunków, jednak nie wykazały dramatycznego spadku swoistości (zdolność do prawidłowego odrzucenia sekwencji innych niż miRNA) w przypadku innych gatunków. ludzkie genomy. Biorąc pod uwagę, że stosunek prawdziwych sekwencji miRNA do sekwencji pseudo-miRNA jest rzędu 1:1000, tak niska specyficzność uniemożliwia zastosowanie większości istniejących narzędzi do genomów innych niż ludzkie, ponieważ liczba fałszywie dodatnich wyników przewyższa prawdziwe przewidywania. Przedstawiamy tutaj strukturę (SMIRP) do tworzenia specyficznych dla gatunku systemów przewidywania miRNA, wykorzystujących konserwację sekwencji i informacje o odległości filogenetycznej. Znaczną poprawę specyficzności i precyzji uzyskuje się dla czterech gatunków testowych innych niż człowiek, gdy nasze ramy są stosowane do trzech różnych systemów predykcji reprezentujących dwa typy klasyfikatorów (maszyna wektorów nośnych i losowy las), w oparciu o trzy różne zestawy cech, z specyficzne i obejmujące cały takson dane szkoleniowe. Ramy SMIRP mają potencjalnie zastosowanie do wszystkich systemów predykcji miRNA i oczekujemy znacznej poprawy precyzji i specyficzności, przy jednoczesnym zachowaniu czułości, niezależnie od wybranej techniki uczenia maszynowego.


title: Komórki CD8 u pacjentów z rozlaną leiszmaniozą skórną wykazują wyczerpanie funkcjonalne: to ostatnie jest odwrócone in vitro przez agonistów TLR2

text: Leishmania mexicana (Lm) powoduje miejscową (LCL) i rozlaną (DCL) leiszmaniozę skórną. Pacjenci z DCL mają słabą komórkową odpowiedź immunologiczną prowadzącą do przewlekłości. Zasugerowano, że limfocyty T CD8 (CD8) odgrywają kluczową rolę w usuwaniu infekcji, chociaż rola cytotoksyczności CD8 w kontroli choroby nie została wyjaśniona. Wykazano, że zmiany chorobowe u pacjentów z DCL zawierają małą liczbę CD8 w porównaniu z pacjentami z LCL, a leczenie leiszmanobójcze przywraca liczbę CD8. Wyraźna odpowiedź CD8 na pasożyty Leishmania doprowadziła nas do analizy możliwych różnic funkcjonalnych między CD8 od pacjentów z LCL i DCL. Porównaliśmy wytwarzanie IFNγ, proliferację swoistą dla antygenu i cytotoksyczność CD8 oczyszczonego z PBMC z autologicznymi makrofagami (MO) zakażonymi Leishmania mexicana (MOi). Dodatkowo przeanalizowaliśmy biopsje tkanek z obu grup pacjentów pod kątem cytotoksyczności związanej z komórkami apoptotycznymi w zmianach. Stwierdziliśmy, że komórki CD8 pacjentów z DCL wykazywały niską cytotoksyczność, niską proliferację swoistą dla antygenu i niskie wytwarzanie IFNγ po stymulacji MOi w porównaniu z pacjentami z LCL. Dodatkowo pacjenci z DCL mieli znacznie mniej komórek TUNEL+ w zmianach. Te cechy są podobne do „wyczerpania” komórkowego opisanego w przewlekłych infekcjach. Zamierzaliśmy przywrócić zdolność funkcjonalną komórek CD8 pacjentów z DCL poprzez ich wstępną inkubację z agonistami TLR2: Lm lipofosfoglikanem (LPG) lub Pam3Cys. Cytotoksyczność wobec MOi, proliferacja swoista dla antygenu i wytwarzanie IFNγ zostały przywrócone przez oba bodźce, podczas gdy ekspresja PD-1 (cząsteczki związanej z wyczerpaniem komórkowym) została zmniejszona. Nasza praca sugeruje, że odpowiedź CD8 jest związana z kontrolą infekcji Lm u pacjentów z LCL i że przewlekłe zakażenie u pacjentów z DCL prowadzi do stanu wyczerpania funkcjonalnego CD8, co może ułatwić rozprzestrzenianie się choroby. Jest to pierwsze doniesienie, które pokazuje obecność funkcjonalnie wyczerpanych limfocytów T CD8 u pacjentów z DCL oraz dodatkowo, że prestymulacja ligandami TLR2 może przywrócić mechanizmy efektorowe limfocytów T CD8 od pacjentów z DCL przeciwko makrofagom zakażonym Leishmania mexicana.


title: Wzmacniacz ewolucji w 20 gatunkach ssaków

text: Promieniowanie ssaków korespondowało z szybkimi zmianami w niekodujących regionach genomu, ale brakuje nam wszechstronnej wiedzy na temat ewolucji regulacyjnej ssaków. Tutaj śledzimy ewolucję promotorów i wzmacniaczy aktywnych w wątrobie u 20 gatunków ssaków z sześciu różnych rzędów poprzez profilowanie genomowego wzbogacenia w acetylację H3K27 i trimetylację H3K4. Donosimy, że szybka ewolucja wzmacniaczy jest uniwersalną cechą genomów ssaków. Większość niedawno wyewoluowanych wzmacniaczy powstaje raczej z eksapsji przodków DNA niż z ekspansji powtarzających się elementów charakterystycznych dla linii. W przeciwieństwie do tego, prawie wszystkie promotory wątroby są częściowo lub całkowicie zakonserwowane u tych gatunków. Nasze dane ujawniają ponadto, że niedawno wyewoluowane wzmacniacze mogą być powiązane z genami poddanymi selekcji pozytywnej, co pokazuje moc tego podejścia do adnotacji adaptacji regulacyjnych w sekwencjach genomowych. Wyniki te dostarczają ważnych informacji na temat funkcjonalnej genetyki leżącej u podstaw ewolucji regulacyjnej ssaków.


title: Mutacje IDH1 zmieniają metabolizm cyklu kwasu cytrynowego i zwiększają zależność od oksydacyjnego metabolizmu mitochondrialnego.

text: Mutacje onkogenne w dehydrogenazie izocytrynianowej 1 i 2 (IDH1/2) występują w kilku typach nowotworów, ale metaboliczne konsekwencje tych zmian genetycznych nie są w pełni poznane. W tym badaniu przeprowadziliśmy analizę przepływu metabolicznego (13)C na panelu izogenicznych linii komórkowych zawierających heterozygotyczne mutacje IDH1/2. Zaobserwowaliśmy, że w warunkach hipoksji komórki zmutowane IDH1 wykazywały zwiększony metabolizm oksydacyjny kwasów trikarboksylowych wraz ze zmniejszonym metabolizmem redukcyjnym glutaminy, ale nie komórki zmutowane IDH2. Jednak selektywne hamowanie funkcji zmutowanego enzymu IDH1 nie mogło odwrócić defektu aktywności redukcyjnej karboksylacji. Co więcej, to przeprogramowanie metaboliczne zwiększyło wrażliwość komórek zmutowanych IDH1 na niedotlenienie lub hamowanie łańcucha transportu elektronów in vitro. Wreszcie, zmutowane komórki IDH1 również słabo rosły jako podskórne heteroprzeszczepy w niedotlenionym mikrośrodowisku in vivo. Łącznie nasze wyniki sugerują możliwości terapeutyczne w wykorzystaniu słabości metabolicznych specyficznych dla mutacji IDH1.


title: Ocena wartości prognostycznej markerów nowotworowych i cytokin, takich jak receptory SCCAg, CYFRA 21.1, IL-6, VEGF i sTNF u chorych na płaskonabłonkowego raka szyjki macicy, szczególnie we wczesnym stadium choroby

text: Celem pracy jest określenie wartości prognostycznej markerów nowotworowych, takich jak antygen raka płaskonabłonkowego (SCCAg) i fragment cytokeratyny-19 (CYFRA 21.1) oraz interleukina 6 (IL-6), czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), rozpuszczalny receptor czynnika martwicy nowotworu I (sTNF RI) i sTNF RII u pacjentek z rakiem płaskonabłonkowym szyjki macicy. Przedmiotem analizy było 138 pacjentek w stopniu I-IVA według klasyfikacji Międzynarodowej Federacji Ginekologii i Położnictwa (FIGO). Zebrany materiał badawczy pochodzi z jednego ośrodka onkologicznego. W ciągu 10 lat obserwacji zaobserwowano 56 nawrotów i 53 zgony, a nawrót choroby we wczesnym stadium potwierdzono u 45% pacjentów. U wszystkich pacjentów oznaczono przed leczeniem stężenie SCCAg i CYFRA 21.1 oraz cytokin IL-6, VEGF, sTNF RI i sTNF RII. Prawdopodobieństwo przeżycia wolnego od choroby (DFS) i przeżycia całkowitego (OS) oceniano za pomocą testu log-rank i modelu regresji Coxa. Na podstawie analizy krzywych ROC dla pacjentów z nawrotem największy obszar pod krzywą wykazano dla SCCAg i IL-6 oraz dla pacjentów, którzy zmarli, dla SCCAg i VEGF. Analiza Coxa wykazała, że niezależnym czynnikiem prognostycznym dla DFS był tylko SCCAg, a dla OS cytokiny IL-6 i SCCAg, ale u pacjentów we wczesnym stadium wartością prognostyczną dla DFS był VEGF, natomiast IL-6 i CYFRA 21,1 dla OS. Stężenie VEGF, CYFRA 21.1 i IL-6 w surowicy przed leczeniem u chorych na raka szyjki macicy we wczesnym stadium wydaje się być ważnym czynnikiem prognostycznym.


title: Połączenie liczby płytek krwi i średniej objętości płytek krwi (COP-MPV) prognozuje rokowanie pooperacyjne zarówno u pacjentów z resekcyjnym wczesnym, jak i zaawansowanym stadium raka płaskonabłonkowego przełyku

text: Celem tego badania jest poszukiwanie najsilniejszego czynnika prognostycznego na podstawie rutynowych badań krwi u pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym przełyku (ESCC). Oceniono liczne testy laboratoryjne, w tym te odzwierciedlające parametry krwinek czerwonych (hemoglobina (Hb), średnia objętość krwinki czerwonej (MCV), średnie stężenie hemoglobiny krwinki czerwonej (MCHC) i szerokość dystrybucji krwinek czerwonych (RDW)), parametry morfologiczne płytek krwi (średnia liczba płytek krwi). objętość (MPV) i liczbę płytek krwi (PLT)), stan krzepnięcia krwi (D-dimer) i biomarker guza (CA19-9). Obliczono również znane wskaźniki stanu zapalnego (NLR i PLR). W tym badaniu retrospektywnie przeanalizowano łącznie 468 pacjentów, u których zdiagnozowano ESCC między grudniem 2005 a grudniem 2008 roku. Wykorzystując jednoczynnikową i wieloczynnikową analizę proporcjonalnego ryzyka Coxa, odkryliśmy, że PLT i MPV były istotnie związane z całkowitym przeżyciem (OS) i przeżyciem wolnym od choroby (DFS) pacjentów z ESCC, przy optymalnych wartościach odcięcia odpowiednio 212 i 10,6. Ponadto połączenie przedoperacyjnego PLT i MPV (COP-MPV) obliczono w następujący sposób: pacjentom z podwyższeniem zarówno PLT (≥212 × 10(9) L(-1)), jak i MPV (≥10,6 fL) przypisano punktację COP-MPV był niezależnym czynnikiem prognostycznym dla OS (współczynnik ryzyka (HR) 0,378, 95% przedział ufności (CI) 0,241 do 0,593, p < 0,001, 0/2) i DFS (HR 0,341, 95% CI 0,218 do 0,534, p < 0,001, 0/2) w analizach wielowymiarowych. W analizach podgrup dla pacjentów we wczesnym (stadium I i II) i miejscowo (stadium III) zaawansowanego stadium, COP-MPV okazała się istotnie związana z OS i DFS w każdej grupie (p = 0,025 i p = 0,018 dla OS i p = 0,029 i P = 0,002 dla DFS). Podsumowując, uznaliśmy, że COP-MPV jest obiecującym predyktorem przeżycia pooperacyjnego u pacjentów z ESCC.


title: Częstość występowania i umieralność na demencję w krajach o średnim dochodzie oraz związki ze wskaźnikami rezerwy poznawczej: populacyjne badanie kohortowe 10/66 Dementia Research Group

text: TŁO Wyniki kilku badań kohortowych z krajów o niskich lub średnich dochodach sugerują mniejszą częstość występowania demencji niż w krajach o wysokich dochodach. Oceniliśmy częstość występowania otępienia zgodnie z kryteriami z 10/66 Dementia Research Group and Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) IV, wpływ demencji w punkcie początkowym na śmiertelność oraz niezależny wpływ wieku, płci, pozycji społeczno-ekonomicznej, oraz wskaźniki rezerwy poznawczej. METODY Przeprowadziliśmy populacyjne badanie kohortowe wszystkich osób w wieku 65 lat i starszych mieszkających na terenach miejskich na Kubie, w Republice Dominikańskiej i Wenezueli oraz na terenach wiejskich i miejskich w Peru, Meksyku i Chinach, stwierdzając incydent 10/ 66 i otępienie DSM-IV 3-5 lat po powstaniu kohorty. Wykorzystaliśmy kwestionariusze, aby uzyskać informacje na temat wieku w latach, płci, poziomu wykształcenia, umiejętności czytania i pisania, osiągnięć zawodowych i liczby aktywów gospodarstwa domowego. Informacje o śmiertelności uzyskaliśmy ze wszystkich stron. W przypadku uczestników, którzy zmarli, przeprowadziliśmy wywiad z przyjacielem lub krewnym, aby ustalić prawdopodobieństwo, że mieli demencję przed śmiercią. WYNIKI 12 887 uczestników zostało przepytanych na początku badania. 11 718 było wolnych od demencji, z czego 8137 (69%) było ponownie przesłuchiwanych, co przyczyniło się do 34 718 osobolat obserwacji. Częstość występowania demencji 10/66 wahała się od 18,2 do 30,4 na 1000 osobolat i była 1,4-2,7 razy wyższa niż w przypadku demencji DSM-IV (9,9-15,7 na 1000 osobolat). Zagrożenie śmiertelnością było 1,56-5,69 razy wyższe u osób z demencją na początku badania niż u osób, które były wolne od demencji. Raporty informatorów sugerowały wysoką częstość występowania demencji przed śmiercią; ogólna częstość występowania może być o 4-19% wyższa, gdyby te dane zostały uwzględnione. Częstość występowania otępienia 10/66 była niezależnie związana z wiekiem (HR 1,67; 95% CI 1,56-1,79), płcią żeńską (0,72; 0,61-0,84) i niskim wykształceniem (0 ·89; 0,81-0,97), ale nie z osiągnięciami zawodowymi (1,04; 0,95-1,13). INTERPRETACJA Nasze wyniki dostarczają dowodów wspierających hipotezę rezerwy poznawczej, pokazując, że w krajach o średnich i wysokich dochodach edukacja, umiejętność czytania i pisania, płynność słowna i sekwencjonowanie ruchowe zapewniają znaczną ochronę przed wystąpieniem demencji. FINANSOWANIE Program Wellcome Trust Konsekwencje Zdrowotne Zmian Populacji, WHO, Amerykańskie Stowarzyszenie Alzheimera, FONACIT/ CDCH/ UCV.


title: Regulacja odpowiedzi immunologicznych przez pęcherzyki zewnątrzkomórkowe

text: Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe, w tym egzosomy, to małe pęcherzyki błonowe pochodzące z ciał wielopęcherzykowych lub z błony plazmatycznej. Większość, jeśli nie wszystkie typy komórek, uwalnia pęcherzyki pozakomórkowe, które następnie przedostają się do płynów ustrojowych. Pęcherzyki te zawierają podzbiór białek, lipidów i kwasów nukleinowych pochodzących z komórki macierzystej. Uważa się, że pęcherzyki zewnątrzkomórkowe odgrywają ważną rolę w komunikacji międzykomórkowej, zarówno lokalnie, jak i systemowo, ponieważ przenoszą swoją zawartość, w tym białka, lipidy i RNA, między komórkami. Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe biorą udział w wielu procesach fizjologicznych, a pęcherzyki z komórek nieimmunologicznych i odpornościowych odgrywają ważną rolę w regulacji immunologicznej. Ponadto opracowywane są i testowane klinicznie terapie oparte na pęcherzykach zewnątrzkomórkowych do leczenia chorób zapalnych, zaburzeń autoimmunologicznych i raka. Biorąc pod uwagę ogromny potencjał terapeutyczny pęcherzyków zewnątrzkomórkowych, niniejszy przegląd koncentruje się na ich roli w modulowaniu odpowiedzi immunologicznych, a także na ich potencjalnych zastosowaniach terapeutycznych.


title: Ryzyko zachorowania na raka po niskich dawkach promieniowania jonizującego: retrospektywne badanie kohortowe w 15 krajach.

text: CELE Bezpośrednie oszacowanie ryzyka zachorowania na nowotwory po długotrwałych niskich dawkach promieniowania jonizującego oraz wzmocnienie podstaw naukowych standardów ochrony radiologicznej dla środowiskowych, zawodowych i medycznych narażeń diagnostycznych. PROJEKT Wielonarodowe retrospektywne badanie kohortowe śmiertelności z powodu raka. USTAWIENIE Kohorty pracowników przemysłu jądrowego w 15 krajach. UCZESTNICY 407 391 pracowników indywidualnie monitorowanych pod kątem zewnętrznego promieniowania z całkowitym obserwacją 5,2 miliona osobolat. GŁÓWNE POMIARY WYNIKÓW Szacunki nadmiernego względnego ryzyka na siwert (Sv) dawki promieniowania dla śmiertelności z powodu nowotworów innych niż białaczka i białaczki z wyłączeniem przewlekłej białaczki limfocytowej, głównych przyczyn zgonów rozważanych przez organy ochrony przed promieniowaniem. WYNIKI Nadmiar względnego ryzyka nowotworów innych niż białaczka wynosiło 0,97 na Sv, 95% przedział ufności 0,14 do 1,97. Analizy przyczyn zgonów związanych lub niezwiązanych z paleniem wskazują, że chociaż palenie może być mylące, jest mało prawdopodobne, aby wyjaśnić to zwiększone ryzyko. Nadmiar względnego ryzyka białaczki z wyłączeniem przewlekłej białaczki limfocytowej wynosiło 1,93 na Sv (< 0 do 8,47). Na podstawie tych szacunków 1-2% zgonów z powodu raka wśród pracowników w tej kohorcie można przypisać napromieniowaniu. WNIOSKI Szacunki te, pochodzące z największego badania pracowników jądrowych, jakie kiedykolwiek przeprowadzono, są wyższe niż, ale statystycznie zgodne z szacunkami ryzyka stosowanymi w obecnych standardach ochrony przed promieniowaniem. Wyniki sugerują, że istnieje niewielkie nadmierne ryzyko zachorowania na raka, nawet przy niskich dawkach i dawkach typowo otrzymywanych przez pracowników jądrowych w tym badaniu.


title: Sekretaza gamma stanowi cel terapeutyczny w leczeniu inwazyjnego glejaka, w którym pośredniczy receptor neurotrofinowy p75

text: Wielofunkcyjny receptor neurotrofinowy białka sygnalizacyjnego p75 (p75(NTR)) jest centralnym regulatorem i głównym czynnikiem przyczyniającym się do wysoce inwazyjnego charakteru glejaków złośliwych. Tutaj pokazujemy, że zależna od neurotrofin regulowana proteoliza śródbłonowa (RIP) p75 (NTR) jest wymagana do inwazji glejaka za pośrednictwem p75 (NTR) i identyfikujemy wcześniej nienazwany proces ukierunkowanej terapii glejaka. Ekspresja odpornych na rozszczepienie chimer p75(NTR) lub leczenie zwierząt z p75(NTR)-dodatnimi guzami wewnątrzczaszkowymi klinicznie odpowiednimi inhibitorami gamma-sekretazy skutkowało dramatycznym zmniejszeniem inwazji glejaka i wydłużeniem przeżycia. Co ważne, obróbkę proteolityczną p75(NTR) obserwowano w próbkach guza od pacjentów p75(NTR)-dodatnich i komórkach inicjujących nowotwór mózgu. Praca ta podkreśla znaczenie p75(NTR) jako celu terapeutycznego, sugerując, że inhibitory gamma-sekretazy mogą mieć bezpośrednie zastosowanie kliniczne w leczeniu złośliwego glejaka.


title: Wstępna ocena wdychanego tlenku azotu w ostrym przełomie naczyniowo-okluzyjnym u dzieci z niedokrwistością sierpowatokrwinkową.

text: KONTEKST Okluzja naczyń krwionośnych ma kluczowe znaczenie dla bolesnych kryzysów oraz ostrych i przewlekłych uszkodzeń narządów w niedokrwistości sierpowatokrwinkowej. Nieprawidłowa, zależna od tlenku azotu regulacja napięcia naczyń, adhezja, aktywacja płytek i stan zapalny przyczyniają się do patofizjologii zamknięcia naczyń. Tlenek azotu może być obiecującą terapią opartą na mechanizmie choroby w leczeniu niedrożności naczyń. CEL Zbadanie skuteczności i bezpieczeństwa wziewnego tlenku azotu (INO) w leczeniu przełomu zarostowego naczyń u dzieci. PROJEKT Prospektywne, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo, randomizowane badanie kliniczne z rekrutacją między wrześniem 1999 a październikiem 2001. ZAŁOŻENIE Miejski szpital dziecięcy trzeciego stopnia opieki w Stanach Zjednoczonych. UCZESTNICY Dwudziestu pacjentów w wieku od 10 do 21 lat z niedokrwistością sierpowatokrwinkową i ciężkim ostrym przełomem zarostowym naczyń. INTERWENCJA Pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania INO (80 ppm z końcowym stężeniem wdechowego tlenu 21%; n = 10) lub placebo (21% wdechowego tlenu; n = 10) przez 4 godziny. GŁÓWNE MIARY REZULTATU Zmiana bólu po 4 godzinach inhalacji w porównaniu z bólem przed inhalacją, mierzona na 10-cm wizualnej skali analogowej (VAS); drugorzędowymi punktami końcowymi były ból w ciągu 6 godzin, pozajelitowe stosowanie narkotyków w ciągu 24 godzin, czas hospitalizacji, ciśnienie krwi, saturacja tlenem i stężenie methemoglobiny. WYNIKI Wyniki oceny bólu przed inhalacją w skali VAS były podobne w grupach INO i placebo (p = 0,80). Spadek punktacji bólu VAS po 4 godzinach wyniósł 2,0 cm w grupie INO i 1,2 cm w grupie placebo (P = 0,37). Analiza wariancji z powtarzanymi pomiarami dla godzinowych wyników bólu wykazała o 1 cm/h większą redukcję w grupie INO niż w grupie placebo (P = 0,02). Stosowanie morfiny w ciągu 6 godzin było znacząco mniejsze w grupie INO (średnie skumulowane zużycie, 0,29 vs 0,44 mg/kg; P = 0,03), ale nie różniło się w ciągu 4 godzin (0,26 vs 0,32 mg/kg; P = 0,21) lub 24 godziny (0,63 vs 0,91 mg/kg; P = 0,15). Czas hospitalizacji wyniósł 78 i 100 godzin odpowiednio w grupach INO i placebo (p = 0,19). Nie zaobserwowano toksyczności INO. WNIOSKI Wyniki tego badania eksploracyjnego sugerują, że INO może być korzystne w ostrym przełomie zarostowym naczyń. Te wstępne wyniki wymagają dalszych badań.


title: Autor do korespondencji:

text: Z biegiem lat metody analizy cytogenetycznej ewoluowały i stały się częścią rutynowych badań laboratoryjnych, dostarczając cennych informacji diagnostycznych i prognostycznych w zaburzeniach hematologicznych. Aberracje kariotypowe przyczyniają się do zrozumienia molekularnej patogenezy choroby, a tym samym do racjonalnego stosowania metod terapeutycznych. Większość postępów w tej dziedzinie wynika z zastosowania cytogenetyki metafazowej (MC), ale ostatnio wprowadzono nowe technologie molekularne, które uzupełniają MC i przezwyciężają wiele ograniczeń tradycyjnej cytogenetyki, w tym potrzebę hodowli komórek. Skanowanie całego genomu przy użyciu porównawczej hybrydyzacji genomowej i macierzy polimorfizmu pojedynczego nukleotydu (CGH-A; SNP-A) można wykorzystać do analizy niezrównoważonych defektów chromosomalnych somatycznych lub klonalnych. W przypadku SNP-A połączenie wykrywania liczby kopii i genotypowania umożliwia diagnozę utraty heterozygotyczności neutralnej wobec kopii, zmiany, której nie można wykryć za pomocą MC, ale która może mieć ważne implikacje patogenetyczne. Ogólnie rzecz biorąc, macierze do skanowania całego genomu, pomimo niedogodności polegającej na niemożności wykrycia translokacji zrównoważonych, pozwalają na wykrycie defektów chromosomalnych u większego odsetka pacjentów z nowotworami hematologicznymi. Nowo wykryte aberracje chromosomalne, w tym somatyczna jednorodzicielska disomia, mogą prowadzić do bardziej precyzyjnych schematów prognostycznych w wielu chorobach.


title: Rzadkie warianty tworzą powiązania obejmujące cały genom syntetyczny

text: Badania asocjacyjne całego genomu (GWAS) zidentyfikowały obecnie co najmniej 2000 typowych wariantów, które wydają się być powiązane z powszechnymi chorobami lub pokrewnymi cechami (http://www.genome.gov/gwastudies), z których setki zostały przekonująco zreplikowane. Ogólnie uważa się, że powiązane markery odzwierciedlają efekt pobliskiego wspólnego (mniejsza częstość alleli > 0,05) miejsca przyczynowego, które jest związane z markerem, co prowadzi do szeroko zakrojonych prób resekwencjonowania w celu znalezienia miejsc przyczynowych. Proponujemy jako alternatywne wyjaśnienie, że warianty znacznie mniej powszechne niż powiązane mogą tworzyć „syntetyczne powiązania” poprzez występowanie stochastycznie częściej w połączeniu z jednym z alleli we wspólnym miejscu w porównaniu z drugim allelem. Chociaż syntetyczne powiązania są oczywistą teoretyczną możliwością, nigdy nie były systematycznie badane jako możliwe wyjaśnienie wyników GWAS. Posługujemy się tutaj prostymi symulacjami komputerowymi, aby pokazać warunki, w jakich takie syntetyczne asocjacje powstaną i jak można je rozpoznać. Pokazujemy, że są one nie tylko możliwe, ale nieuniknione, i że w prostych, ale rozsądnych modelach genetycznych, prawdopodobnie odpowiadają lub przyczyniają się do wielu niedawno zidentyfikowanych sygnałów zgłaszanych w badaniach asocjacyjnych całego genomu. Ilustrujemy również zachowanie syntetycznych powiązań w rzeczywistych zbiorach danych, pokazując, że rzadkie mutacje przyczynowe odpowiedzialne zarówno za utratę słuchu, jak i anemię sierpowatą tworzą istotne powiązania syntetyczne w całym genomie, w tym drugim przypadku rozciągające się na 2,5-Mb interwał obejmujący dziesiątki „bloków”. ” powiązanych wariantów. Podsumowując, rzadkie lub rzadkie warianty genetyczne mogą z łatwością tworzyć syntetyczne powiązania, które przypisuje się powszechnym wariantom, a ta możliwość wymaga starannego rozważenia w interpretacji i monitorowaniu sygnałów GWAS.


title: Dekodowanie oscylacji cytoplazmatycznych Ca2+ poprzez sygnaturę przestrzenną napędza ekspresję genów

text: Oscylacje cytoplazmatyczne Ca(2+) są uniwersalnym trybem sygnalizacji, który aktywuje liczne odpowiedzi komórkowe [1, 2]. Oscylacje są uważane za fizjologiczny mechanizm sygnalizacji Ca(2+), ponieważ występują przy niskim natężeniu bodźca [3]. Proponuje się, aby oscylacje Ca(2+) przekazywały informacje w swojej amplitudzie i częstotliwości, prowadząc do aktywacji określonych celów w dół strumienia [4-6]. Tutaj informujemy, że kluczowy jest przestrzenny gradient Ca(2+) w obrębie oscylacji. Oscylacje Ca(2+) w komórkach tucznych wywołane w zakresie stężeń agonisty w obecności zewnętrznego Ca(2+) były nie do odróżnienia od tych w nieobecności Ca(2+), gdy zahamowano ekstruzję osoczowego Ca(2+). Niemniej jednak, tylko oscylacje z towarzyszącym wejściem Ca(2+) przez kanały CRAC obsługiwane w magazynie wyzwalały ekspresję genów. Zwiększone buforowanie cytoplazmatycznego Ca(2+) zapobiegało oscylacjom, ale nie aktywacji genów. Lokalny dopływ Ca(2+), a nie globalne oscylacje Ca(2+) napędzają ekspresję genów na fizjologicznych poziomach stymulacji. Zamiast służyć utrzymaniu oscylacji Ca(2+) poprzez uzupełnianie zapasów, sugerujemy, że rolą oscylacji może być aktywacja kanałów CRAC, zapewniając w ten sposób generowanie przestrzennie ograniczonych fizjologicznych sygnałów Ca(2+) napędzających aktywację genów. Ponadto pokazujemy, że przestrzenny profil oscylacji Ca(2+) zapewnia nowy mechanizm, dzięki któremu przekaźnik plejotropowy specyficznie aktywuje ekspresję genów.


title: Wpływ glukozaminy na niepełnosprawność związaną z bólem u pacjentów z przewlekłym bólem krzyża i zwyrodnieniową chorobą zwyrodnieniową stawów lędźwiowych: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST Przewlekły ból krzyża (LBP) z zwyrodnieniową chorobą zwyrodnieniową stawów lędźwiowych (OA) jest powszechny w populacji dorosłych. Chociaż glukozamina jest coraz częściej stosowana przez pacjentów z przewlekłym LBP, niewiele wiadomo na temat jej działania w tej sytuacji. CEL Zbadanie wpływu glukozaminy u pacjentów z przewlekłym LBP i zwyrodnieniową chorobą zwyrodnieniową odcinka lędźwiowego. PROJEKT, WARUNKI I UCZESTNICY Randomizowane, kontrolowane placebo badanie z podwójnie ślepą próbą, przeprowadzone w Poradni Szpitala Uniwersyteckiego w Oslo, Oslo, Norwegia, z udziałem 250 pacjentów w wieku powyżej 25 lat z przewlekłym LBP (>6 miesięcy) i zwyrodnieniową chorobą zwyrodnieniową odcinka lędźwiowego . INTERWENCJE Dzienne przyjmowanie 1500 mg doustnej glukozaminy (n = 125) lub placebo (n = 125) przez 6 miesięcy, z oceną efektu po 6 miesiącach interwencji i po 1 roku (6 miesięcy po interwencji). GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Pierwszorzędowym wynikiem była niepełnosprawność związana z bólem mierzona za pomocą Kwestionariusza Roland Morris Disability Questionnaire (RMDQ). Drugorzędowymi wynikami były wyniki liczbowe ze skal oceny bólu pacjentów w spoczynku i podczas aktywności oraz narzędzia jakości życia EuroQol-5 Dimensions (EQ-5D). Zbieranie danych miało miejsce podczas okresu interwencji w punkcie wyjściowym, 6 tygodni, 3 i 6 miesięcy oraz ponownie 6 miesięcy po interwencji po 1 roku. Różnice grupowe analizowano za pomocą analizy liniowych modeli mieszanych. WYNIKI Na początku średnie wyniki RMDQ wynosiły 9,2 (95% przedział ufności [CI], 8,4-10,0) dla glukozaminy i 9,7 (95% CI, 8,9-10,5) dla grupy placebo (P = 0,37). Po 6 miesiącach średni wynik RMDQ był taki sam dla grup glukozaminy i placebo (5,0; 95% CI, 4,2-5,8). Po 1 roku średnie wyniki RMDQ wynosiły 4,8 (95% CI, 3,9-5,6) dla glukozaminy i 5,5 (95% CI, 4,7-6,4) dla grupy placebo. Nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w zmianie między grupami oceniane po 6-miesięcznym okresie interwencji i po 1 roku: RMDQ (P = 0,72), LBP w spoczynku (P = 0,91), LBP podczas aktywności (P = 0,97 ) oraz jakości życia EQ-5D (P = 0,20). Łagodne zdarzenia niepożądane zgłoszono u 40 pacjentów w grupie glukozaminy i 46 w grupie placebo (P = 0,48). WNIOSKI Wśród pacjentów z przewlekłym LBP i zwyrodnieniową chorobą zwyrodnieniową odcinka lędźwiowego, 6-miesięczne leczenie doustną glukozaminą w porównaniu z placebo nie skutkowało zmniejszeniem niepełnosprawności związanej z bólem po 6-miesięcznej interwencji i po rocznej obserwacji. REJESTRACJA BADANIA Clinictrials.gov Identyfikator: NCT00404079.


title: Rozwarstwienie tętnicy szyjno-mózgowej u dorosłych: jednoośrodkowe badanie 301 fińskich pacjentów.

text: TŁO I CEL Istnieje tylko kilka niewielkich badań oceniających potencjalne czynniki ryzyka, choroby współistniejące i czynniki prognostyczne w spontanicznym rozwarstwieniu tętnicy szyjno-mózgowej u dorosłych (CAD). METODY Przeprowadziliśmy retrospektywną, szpitalną analizę czynników prognostycznych i związku CAD z czynnikami ryzyka naczyń u 301 kolejnych fińskich pacjentów, zdiagnozowanych w latach 1994-2007. WYNIKI Dwie trzecie pacjentów (68%) stanowili mężczyźni. Kobiety były młodsze od mężczyzn. Migrena (36% wszystkich pacjentów), zwłaszcza z aurą wzrokową (63% wszystkich pacjentów z migreną) oraz palenie tytoniu były częstsze u pacjentów z CAD w porównaniu z ogólną populacją fińską. Po 3 miesiącach 247 (83%) pacjentów osiągnęło korzystny wynik. Niedrożność odciętej tętnicy, rozwarstwienie tętnicy szyjnej wewnętrznej (ICAD) oraz niedawna infekcja u pacjentów z zawałem wiązały się z gorszym rokowaniem. Pacjenci z ICAD rzadziej mieli zawał mózgu, ale udary, których mieli, były cięższe. Siedmiu (2,3%) pacjentów zmarło podczas obserwacji (średnio 4,0 lata, 1186 pacjentolat). Sześciu (2%) pacjentów miało zweryfikowaną nawrót CAD. WNIOSKI Niniejsze badanie dostarcza dowodów na związek CAD z płcią męską oraz możliwy związek z paleniem i migreną. Wydaje się, że niedrożność odciętej tętnicy, ICAD i infekcja wiąże się z gorszym rokowaniem.


title: Zmienność genetyczna i ryzyko raka żołądka: streszczenie i metaanaliza terenowa.

text: TŁO Dane dotyczące genetycznej podatności na sporadyczne występowanie raka żołądka publikowane są w coraz szybszym tempie, ale jak dotąd nie jest dostępny wyczerpujący przegląd i podsumowanie ilościowe. METODY Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę dowodów na związek między zmiennością DNA a ryzykiem zachorowania na raka żołądka. Aby ocenić wiarygodność wyników, dowody podsumowujące zostały ocenione zgodnie z kryteriami weneckimi i obliczono prawdopodobieństwo fałszywie pozytywnego raportu (FPRP) w celu dalszej walidacji wartości wyników. Metaanalizę przeprowadzono również dla podgrup, które zdefiniowano według pochodzenia etnicznego (azjatyckie vs. kaukaskie), histologii nowotworu (jelitowa vs rozlana), umiejscowienia nowotworu (w sercu vs. niewsierdzia) oraz statusu zakażenia Helicobacter pylori (dodatni vs ujemny). WYNIKI Przeszukiwanie literatury pozwoliło zidentyfikować 824 kwalifikujących się badań obejmujących 2 530 706 osób (przypadki: 261 386 (10,3%)) i zbadać 2841 polimorfizmów obejmujących 952 różne geny. Ogółem wykonaliśmy 456 metaanaliz podstawowych i podgrup na 156 wariantach obejmujących 101 genów. Zidentyfikowaliśmy 11 wariantów istotnie związanych z ryzykiem choroby i oceniono, że mają wysoki poziom podsumowujących dowodów: MUC1 rs2070803 w 1q22 (podgrupa raka rozlanego), MTX1 rs2075570 w 1q22 (rozproszony), PSCA rs2294008 w 8q24.2 (bez serca), PRKAA1 rs13361707 5p13 (non-cardia), PLCE1 rs2274223 10q23 (cardia), TGFBR2 rs3087465 3p22 (azjatycki), PKLR rs3762272 1q22 (rozproszony), PSCA rs2976392 (jelitowy), GSTP1 rs1695 (CAS34P1298 2 qrs33), TNF rs1799724 6p21.3 (mieszany), z pierwszymi dziewięcioma wariantami charakteryzującymi się niskim FPRP. Zidentyfikowaliśmy również polimorfizmy o niższych istotnych powiązaniach jakościowych (n=110). WNIOSKI Zidentyfikowaliśmy kilka wysokiej jakości biomarkerów podatności na raka żołądka. Dane te będą stanowić podstawę corocznie aktualizowanych zasobów internetowych, które będą integralną częścią badań genetycznych raka żołądka i mogą stanowić podstawę przyszłych programów badań przesiewowych.


title: Struktura i funkcja bariery krew-mózg

text: Sygnalizacja neuronowa w obrębie ośrodkowego układu nerwowego (OUN) wymaga wysoce kontrolowanego mikrośrodowiska. Komórki w trzech kluczowych interfejsach tworzą bariery między krwią a OUN: barierę krew-mózg (BBB), barierę krew-CSF i barierę pajęczynówki. BBB na poziomie śródbłonka naczyń mózgowych jest głównym miejscem wymiany krew-OUN. Podsumowano strukturę i funkcję BBB, fizyczną barierę utworzoną przez ścisłe połączenia śródbłonka oraz barierę transportową wynikającą z transporterów błonowych i mechanizmów pęcherzykowych. Przedstawiono role powiązanych komórek, w szczególności końcówki astrocytowych komórek glejowych oraz perycytów i mikrogleju. Opisano rozwój embrionalny BBB i zmiany w patologii. BBB podlega regulacji krótko- i długoterminowej, co może być zaburzone w patologii. Każdy program odkrywania lub dostarczania leków, mający na celu ukierunkowanie lub uniknięcie OUN, musi uwzględniać szczególne cechy BBB.


title: Białko Golli ujemnie reguluje napływ wapnia wywołany niedoborem zapasów w limfocytach T.

text: Napływ wapnia ma kluczowe znaczenie dla aktywacji i różnicowania komórek T. Szczegółowa regulacja tego procesu pozostaje niejasna. Podajemy tutaj, że białko Golli, alternatywnie złożony produkt genu podstawowego białka mieliny, odgrywa kluczową rolę w regulacji napływu wapnia do komórek T. Limfocyty T z niedoborem Golliego były hiperproliferacyjne i wykazywały zwiększone wnikanie wapnia po stymulacji receptora limfocytów T. Odkryliśmy ponadto, że Golli reguluje napływ wapnia do limfocytów T poprzez hamowanie napływu wapnia wywołanego wyczerpaniem zapasów. Mutacja miejsca mirystoilacji na Golli zakłóciła jego połączenie z błoną plazmatyczną i odwróciła jego działanie hamujące na dopływ Ca2+, co wskazuje, że połączenie z błoną Golli było istotne dla jego działania hamującego. Wyniki te wskazują, że Golli działa w unikalny sposób regulując aktywację komórek T poprzez mechanizm obejmujący modulację homeostazy wapnia.


title: Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe pochodzące z komórek macierzystych raka nerki indukują pro-guzogenny fenotyp w mezenchymalnych komórkach zrębu

text: Wykazano, że raki nerki zawierają populację nowotworowych komórek macierzystych (CSC), które wykazują zdolność do samoodnawiania i wspierają wzrost guza i przerzuty. Wykazano, że CSC wydzielają dużą ilość pęcherzyków zewnątrzkomórkowych (EV), które mogą przenosić kilka cząsteczek (białka, lipidy i kwasy nukleinowe) i indukować zmiany epigenetyczne w komórkach docelowych. Mezenchymalne komórki zrębowe (MSC) są podatne na sygnalizację guza i mogą być rekrutowane do regionów guza. Dokładna rola MSCs w rozwoju nowotworu jest wciąż przedmiotem dyskusji, ponieważ donoszono o działaniu zarówno pro-, jak i przeciwnowotworowym. W tym badaniu przeanalizowaliśmy udział EV pochodzących z CSC nerek w interakcji między guzem a MSC. Odkryliśmy, że EV pochodzące z CSC promowały trwałe zmiany fenotypowe w MSC charakteryzujące się zwiększoną ekspresją genów związanych z migracją komórek (CXCR4, CXCR7), przebudową macierzy (COL4A3), angiogenezą i wzrostem guza (IL-8, osteopontyna i mieloperoksydaza). Stymulowane EV MSC wykazywały in vitro wzmocnienie migracji w kierunku podłoża kondycjonowanego guza. Co więcej, stymulowane EV MSC zwiększyły migrację komórek guza nerki i indukowały tworzenie się naczyń krwionośnych. In vivo MSC stymulowane EV wspomagały rozwój nowotworu i unaczynienie, gdy były jednocześnie wstrzykiwane z komórkami nowotworu nerki. Podsumowując, EV pochodzące z CSC indukowały zmiany fenotypowe w MSC, które są związane ze wzrostem guza.


title: Wpływ przewlekłego niedotlenienia in vivo na profil neurochemiczny rozwijającego się hipokampa szczura.

text: Deficyty poznawcze obserwowane u dzieci z siniczą wrodzoną wadą serca sugerują zajęcie rozwijającego się hipokampa. Przewlekła hipoksja poporodowa występująca w okresie niemowlęcym u tych dzieci może odgrywać rolę w tych zaburzeniach. Aby zrozumieć mechanizmy biochemiczne uszkodzenia hipokampa w przewlekłym niedotlenieniu, oceniono profil neurochemiczny składający się z 15 stężeń metabolitów i 2 stosunków metabolitów w hipokampie na szczurzym modelu przewlekłego niedotlenienia poporodowego przy użyciu spektroskopii 1H NMR in vivo przy 9,4 T. wywołane przez ciągłą ekspozycję szczurów (n = 23) na 10% O2 od dnia pourodzeniowego (P) 3 do P28. Piętnaście metabolitów oznaczono ilościowo z objętości 9-11 mikroli wyśrodkowanych na lewym hipokampie w P14, P21 i P28 i porównano z kontrolami normoksycznymi (n = 14). Trajektoria rozwojowa substancji neurochemicznych w przewlekłej hipoksji była podobna do obserwowanej w normoksji. Jednak przewlekła hipoksja miała wpływ na stężenia następujących neurochemikaliów: asparaginian, kreatyna, fosfokreatyna, GABA, glutaminian, glutamina, glutation, mioinozytol, N-acetyloasparaginian (NAA), fosforyloetanoloamina i fosfokreatyna/kreatyna (PCr/Cr) oraz stosunki glutaminian/glutamina (Glu/Gln) (każdy P < 0,001, z wyjątkiem glutaminianu, P = 0,04). Zwiększony stosunek PCr/Cr jest zgodny ze zmniejszonym zużyciem energii przez mózg. Biorąc pod uwagę dobrze ustalone powiązanie między neurotransmisją pobudzającą a metabolizmem energii mózgu, postulujemy, że podwyższony glutaminian, stosunek Glu/Gln i GABA wskazują na stłumioną neurotransmisję pobudzającą w środowisku o ograniczonej energii. Obniżone NAA i fosforyloetanoloamina sugerują zmniejszoną integralność neuronalną i metabolizm fosfolipidów. Zmieniona neurochemia hipokampa podczas jej rozwoju może leżeć u podstaw niektórych deficytów poznawczych występujących u ludzkich niemowląt zagrożonych przewlekłą hipoksją.


title: Niekodująca transkrypcja przez polimerazę RNA Pol IVb/Pol V pośredniczy w transkrypcyjnym wyciszaniu nakładających się i sąsiadujących genów

text: Transkrypcja jądrowa nie ogranicza się do genów, ale zachodzi w przestrzeni międzygenowej i niekodującej genomów eukariotycznych. Funkcjonalne znaczenie tej szeroko rozpowszechnionej niekodującej transkrypcji jest w większości nieznane. Pokazujemy, że polimeraza RNA Arabidopsis IVb/Pol V, wielopodjednostkowy enzym jądrowy wymagany do wyciszania transpozonów i innych powtórzeń za pośrednictwem siRNA, dokonuje transkrypcji sekwencji międzygenowych i niekodujących, ułatwiając w ten sposób tworzenie heterochromatyny i wyciszanie genów nakładających się i sąsiadujących. Transkrypcja Pol IVb/Pol V wymaga białka remodelującego chromatynę DRD1, ale jest niezależna od biogenezy siRNA. Jednak transkrypcja Pol IVb/Pol V i produkcja siRNA są wymagane do wyciszenia transpozonów, co sugeruje, że Pol IVb/Pol V generuje RNA lub struktury chromatyny, które służą jako rusztowania dla kompleksów tworzących heterochromatynę za pośrednictwem siRNA. Funkcja Pol IVb/Pol V dostarcza rozwiązania paradoksu kontroli epigenetycznej: potrzeby transkrypcji w celu transkrypcyjnego wyciszenia tego samego regionu.


title: Metabolizm mikrobioty jelitowej L-karnityny, składnika odżywczego czerwonego mięsa, sprzyja miażdżycy

text: Metabolizm choliny i fosfatydylocholiny w mikrobiocie jelitowej wytwarza trimetyloaminę (TMA), która jest dalej metabolizowana do postaci sprzyjającej miażdżycy, N-tlenku trimetyloaminy (TMAO). Pokazujemy tutaj, że metabolizm przez mikrobiotę jelitową L-karnityny w diecie, trimetyloaminy bogatej w czerwone mięso, również wytwarza TMAO i przyspiesza miażdżycę u myszy. Wszystkożerni ludzie wytwarzali więcej TMAO niż weganie lub wegetarianie po spożyciu L-karnityny w mechanizmie zależnym od mikrobioty. Obecność określonych taksonów bakteryjnych w ludzkim kale była związana zarówno ze stężeniem TMAO w osoczu, jak i stanem diety. Poziomy L-karnityny w osoczu u osób poddawanych ocenie kardiologicznej (n = 2595) przewidywały zwiększone ryzyko zarówno rozpowszechnionej choroby sercowo-naczyniowej (CVD), jak i incydentów poważnych niepożądanych zdarzeń sercowych (zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu lub zgonu), ale tylko wśród osób z jednocześnie wysokimi poziomami TMAO . Przewlekła suplementacja L-karnityną w diecie u myszy zmieniła skład drobnoustrojów jelita ślepego, znacznie zwiększyła syntezę TMA i TMAO oraz zwiększyła miażdżycę, ale nie wystąpiła, jeśli jednocześnie zahamowano mikroflorę jelitową. U myszy z nienaruszoną mikroflorą jelitową suplementacja diety TMAO lub karnityną lub choliną zmniejszała odwrócony transport cholesterolu in vivo. Mikrobiota jelitowa może zatem przyczynić się do dobrze ugruntowanego związku między wysokim poziomem spożycia czerwonego mięsa a ryzykiem CVD.


title: Hepatotoksyczność związana z terapią przeciwretrowirusową u dorosłych zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności oraz rola zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C lub B.

text: KONTEKST Stosowanie leków przeciwretrowirusowych, w tym inhibitorów proteazy, do leczenia zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) było anegdotycznie związane z hepatotoksycznością, szczególnie u osób jednocześnie zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C lub B. CELE Ustalenie, czy częstość występowania ciężkiej hepatotoksyczności podczas terapii przeciwretrowirusowej jest podobna dla wszystkich kombinacji leków przeciwretrowirusowych oraz określenie roli przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby w jego rozwoju. PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe. SETTING Uniwersytecka klinika HIV. PACJENCI Łącznie 298 pacjentów, którym przepisano nowe terapie antyretrowirusowe między styczniem 1996 r. a styczniem 1998 r., 211 (71%) otrzymywało inhibitory proteazy w ramach terapii skojarzonej (mediana okresu obserwacji: 182 dni) i 87 (29%) którzy otrzymywali schematy z dwoma analogami nukleozydów (mediana okresu obserwacji, 167 dni). Przewlekłe zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C i B występowało odpowiednio u 154 (52%) i 8 (2,7%) pacjentów. GŁÓWNY WYNIK WYNIKOWY Ciężka hepatotoksyczność, definiowana jako zmiana poziomu 3 lub 4 aminotransferazy alaninowej i aminotransferazy asparaginianowej w surowicy, oceniana przed leczeniem i podczas leczenia. WYNIKI Ciężką hepatotoksyczność zaobserwowano u 31 (10,4%) z 298 pacjentów (95% przedział ufności [CI], 7,2%-14,4%). Stosowanie rytonawiru wiązało się z większą częstością występowania toksyczności (30%; 95% CI, 17,9% -44,6%). Nie wykryto jednak istotnej różnicy w częstości występowania hepatotoksyczności w innych leczonych grupach, tj. analogi nukleozydów (5,7%; 95% CI, 1,2%-12,9%), nelfinawir (5,9%; 95% CI, 1,2%-16,2%), sakwinawir (5,9%; 95% CI, 0,15%-28,7%) i indynawir (6,8%; 95% CI, 3,0%-13,1%). Chociaż przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby wiązało się ze zwiększonym ryzykiem ciężkiej hepatotoksyczności wśród pacjentów, którym przepisano schematy nierytonawiru (ryzyko względne, 3,7; 95% CI, 1,0-11,8), u większości pacjentów z przewlekłym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C lub B (88%) nie wystąpiła istotna efekty toksyczne. Wskaźnik ciężkiej toksyczności po zastosowaniu dowolnego inhibitora proteazy u pacjentów z zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C wyniósł 12,2% (13/107; 95% CI, 6,6%-19,9%). W wieloczynnikowej regresji logistycznej tylko rytonawir (skorygowany iloraz szans [AOR], 8,6; 95% CI, 3,0-24,6) i wzrost liczby komórek CD4 o ponad 0,05 x 10(9)/l (AOR, 3,6; 95% CI, , 1,0-12,9) były związane z ciężką hepatotoksycznością. Nie zaobserwowano nieodwracalnych skutków u pacjentów z ciężką hepatotoksycznością. WNIOSKI Nasze dane wskazują, że stosowanie rytonawiru może zwiększać ryzyko ciężkiej hepatotoksyczności. Chociaż hepatotoksyczność może występować częściej u osób z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby, dane te nie potwierdzają wstrzymania terapii inhibitorami proteazy u osób z koinfekcją wirusem zapalenia wątroby typu B lub C.


title: Mutacje w szlaku 3-kinazy fosfatydyloinozytolu przewidują aktywność przeciwnowotworową inhibitora PX-866, podczas gdy onkogenny Ras jest dominującym predyktorem oporności.

text: Nowy inhibitor kinazy 3-fosfatydyloinozytolu (PI3K) PX-866 został przetestowany na 13 eksperymentalnych heteroprzeszczepach ludzkich nowotworów pochodzących z linii komórkowych o różnym pochodzeniu tkankowym. Mutant PI3K (PIK3CA) i utrata aktywności PTEN były wystarczające, ale nie konieczne, jako predyktory wrażliwości na aktywność przeciwnowotworową inhibitora PI3K PX-866 w obecności Ras typu dzikiego, podczas gdy zmutowany onkogenny Ras był dominującym wyznacznikiem oporność, nawet w guzach ze współistniejącymi mutacjami w PIK3CA. Poziom aktywacji sygnalizacji PI3K mierzony przez ufosforylowaną przez nowotwór Ser(473)-Akt był niewystarczający do przewidzenia odpowiedzi przeciwnowotworowej in vivo na PX-866. Macierz białek w odwróconej fazie ujawniła, że zależne od Ras cele niższego rzędu c-Myc i cyklina B były podwyższone w liniach komórkowych opornych na PX-866 in vivo. Badania z użyciem konstruktu H-Ras do konstytutywnej i preferencyjnej aktywacji trzech najlepiej zdefiniowanych dalszych celów Ras, tj. Raf, RalGDS i PI3K, wykazały, że zmutowany Ras pośredniczy w oporności poprzez swoją zdolność do wykorzystywania wielu szlaków nowotworzenia. Identyfikacja Ras i dalszych ścieżek sygnałowych prowadzących do oporności na hamowanie PI3K może służyć jako ważny przewodnik przy wyborze pacjentów, ponieważ inhibitory wchodzą do badań klinicznych i do opracowania racjonalnych kombinacji z innymi środkami ukierunkowanymi molekularnie.


title: Zmieniające się wzorce umieralności w Niemczech Wschodnich i Zachodnich oraz w Polsce. II: trendy krótkookresowe w okresie przejściowym iw latach 90. XX wieku.

text: CELE Zbadanie trendów w średniej długości życia w chwili urodzenia i wieku oraz przyczynienie się do określonych wzorców umieralności w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej (NRD) iw Polsce w okresie przemian politycznych oraz w latach 90. w obu częściach Niemiec iw Polsce. METODY Rozkład długości życia według wieku i przyczyny zgonu. Zmiany średniej długości życia w okresie przejściowym ze względu na przyczynę zgonu zbadano na podstawie danych z lat 1988/89 i 1990/91 dla byłej NRD i Polski; Badanie zmian średniej długości życia po transformacji oparto na danych z lat 1992-97 dla Niemiec i 1991-96 dla Polski. WYNIKI Zarówno w byłej NRD, jak iw Polsce średnia długość życia mężczyzn w chwili urodzenia spadła o prawie rok w okresie przejściowym, głównie z powodu rosnącej śmiertelności z przyczyn zewnętrznych i chorób układu krążenia. Przeciętna długość życia kobiet w Polsce pogorszyła się o 0,3 roku, co w dużej mierze można przypisać rosnącej śmiertelności krążeniowej wśród osób starszych, podczas gdy w NRD rosnąca śmiertelność wśród dzieci i młodych dorosłych była prawie zrównoważona spadkiem śmiertelności krążeniowej wśród osób powyżej 70. roku życia. 1996/97 średnia długość życia mężczyzn w chwili urodzenia wzrosła o 2,4 roku w byłej NRD, 1,2 roku w dawnej Republice Federalnej i 2,0 lata w Polsce (kobiety: 2,3, 0,9 i 1,2 roku). W Niemczech Wschodnich i Polsce ogólna poprawa była w dużej mierze spowodowana spadkiem śmiertelności wśród mężczyzn w wieku 40-64 lata, podczas gdy osoby powyżej 65 roku życia miały największy udział w wydłużeniu średniego trwania życia wśród kobiet. Zmiana liczby zgonów wśród mężczyzn w wieku 15-39 lat odpowiadała 0,4 roku średniej długości życia w chwili urodzenia w Niemczech Wschodnich i Polsce, co można przypisać w dużej mierze większym spadkom z przyczyn zewnętrznych. Wśród osób powyżej 40 roku życia bezwzględny wkład w zmianę średniej długości życia był większy w byłej NRD niż w pozostałych dwóch jednostkach u obu płci, co w dużej mierze można przypisać chorobom układu krążenia. Utrzymująca się w Niemczech w 1997 r. różnica w średniej długości życia między Wschodem a Zachodem wynosząca 2,1 roku wśród mężczyzn była w dużej mierze spowodowana przyczynami zewnętrznymi, chorobami układu pokarmowego i chorobami układu krążenia. Wyższe wskaźniki zgonów z powodu chorób układu krążenia wśród osób starszych w dużej mierze wyjaśniają różnicę w średniej długości życia kobiet wynoszącą około jednego roku. WNIOSKI Niniejsze badanie dostarcza dalszych informacji na temat zdrowotnych skutków przemian politycznych. Poprawa średniej długości życia i umieralności po transformacji była znacznie większa w Niemczech Wschodnich niż w Polsce. Zmiany w sposobie żywienia, a w Niemczech opieka medyczna mogły być ważnymi czynnikami w kształtowaniu trendów umieralności po okresie przejściowym.


title: 0021-972X/06/$15.00/0 The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism 91(3):760-771 Wydrukowano w USA Copyright © 2006 by The Endocrine Society doi: 10.1210/jc.2005-1923 PRZEGLĄD: Inhibitory aromatazy do indukcji owulacji

text: KONTEKST Przez ostatnie 40 lat pierwszą linią leczenia braku jajeczkowania u niepłodnych kobiet był cytrynian klomifenu (CC). CC jest bezpiecznym, skutecznym środkiem doustnym, ale wiadomo, że stosunkowo często wywołuje antyestrogenowe skutki uboczne w obrębie śluzówki macicy i szyjki macicy, które mogą zapobiec ciąży w obliczu udanej owulacji. Ponadto istnieje znaczne ryzyko ciąży mnogiej z CC w porównaniu z cyklami naturalnymi. Z powodu tych problemów zaproponowaliśmy koncepcję hamowania aromatazy jako nową metodę indukcji owulacji, która mogłaby uniknąć wielu niepożądanych skutków CC. Celem tego przeglądu było opisanie różnych fizjologicznych mechanizmów działania CC i inhibitorów aromatazy (AI) oraz porównanie badań skuteczności obu środków w indukcji owulacji. ZBIERANIE DOWODÓW Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd wszystkich opublikowanych badań, zarówno kontrolowanych, jak i niekontrolowanych, porównując leczenie CC i AI, samodzielnie lub w połączeniu z gonadotropinami, w celu wywołania lub wzmocnienia owulacji, zidentyfikowanych za pomocą wyszukiwarki Entrez-PubMed. SYNTEZA DOWODÓW Ze względu na niedawną akceptację koncepcji stosowania AI do wywoływania owulacji, zidentyfikowano niewiele badań kontrolowanych, a pozostałe badania miały charakter porównań pilotażowych lub wstępnych. Na podstawie tych badań wydaje się, że AI są tak samo skuteczne w wywoływaniu owulacji jak CC, są pozbawione jakichkolwiek antyestrogennych skutków ubocznych, powodują niższe stężenie estrogenów w surowicy i są związane z dobrym wskaźnikiem ciąż z mniejszą częstością występowania ciąży mnogiej niż CC. W połączeniu z gonadotropinami w technologiach wspomaganego rozrodu, AI zmniejszają dawkę FSH wymaganą do optymalnej rekrutacji pęcherzyków i poprawiają odpowiedź na FSH u słabo reagujących. WNIOSKI Wstępne dowody sugerują, że AI mogą w przyszłości zastąpić CC ze względu na podobną skuteczność i zmniejszony profil działań niepożądanych. Chociaż światowe doświadczenie z AI w celu wywoływania owulacji rośnie, obecnie brakuje definitywnych badań w postaci randomizowanych kontrolowanych badań porównujących CC z AI.


title: Przetrwały przewód tętniczy: brak dowodów na powszechne leczenie.

text: Przetrwały przewód tętniczy (PDA) jest powszechną diagnozą wśród skrajnie wcześniaków, zwłaszcza u tych z chorobą płuc. Zabiegi są często stosowane w celu zamknięcia PDA. Pomimo prawie trzech dekad badań, pytanie, czy korzyści z leczenia zapobiegającego drożności przewodów lub promującej zamykanie przewyższają ryzyko związane z tymi metodami, pozostaje bez odpowiedzi. Autorzy rzadko stosują zabiegi mające na celu zamknięcie PDA. W tym artykule dokonano przeglądu trzech rozważań na poparcie tego powściągliwego podejścia: częstości samoistnego zamykania się przewodu tętniczego; niekorzystny wpływ utrzymującej się drożności przewodów; oraz korzyści i ryzyka leczenia zamknięcia.


title: Terapia genowa zapalenia stawów z TCR wyizolowanym z łapy w stanie zapalnym.

text: W ostatnich latach leczenie chorób autoimmunologicznych zostało znacznie zaawansowane dzięki zastosowaniu środków biologicznych. Jednak niektórym lekom biologicznym towarzyszą poważne skutki uboczne, w tym gruźlica i inne rodzaje infekcji. Istnieje zatem krytyczne zapotrzebowanie na nieukładowe i specyficzne dla zmian sposoby dostarczania tych środków terapeutycznych. Próbowaliśmy wyleczyć mysi model zapalenia stawów przy użyciu limfocytów T, które wyrażały cząsteczkę regulatorową i były specyficznie skierowane do łapy w stanie zapalnym. W tym celu najpierw zidentyfikowaliśmy geny TCR alfabeta gromadzące się w zapalnej łapie myszy z zapaleniem stawów wywołanym kolagenem (CIA) przez połączenie analizy polimorfizmu jednoniciowego łańcucha TCR i sortowania pojedynczych komórek. Zidentyfikowaliśmy namnożony klon B47, który jest autoreaktywny, ale nie jest specyficzny dla kolagenu typu II. In vivo geny TCR z limfocytów T transdukowanych B47 gromadziły się w zapalonej łapie. Wstrzyknięcie komórek kotransdukowanych genami B47 i rozpuszczalnego TNFRIg spowodowało znaczną supresję CIA. Supresja była skorelowana z ilością transkryptów TNFRIg w tylnej łapie, a nie ze stężeniami TNFRIg w surowicy. Co więcej, komórki T kotransdukowane z B47 i wewnątrzkomórkowymi genami Foxp3 znacząco tłumiły CIA ze zmniejszeniem ekspresji TNF-alfa, IL-17A i IL-1beta oraz niszczeniem kości. Limfocyty T kotransdukowane z genami B47 i Foxp3 również hamowały progresję ustalonego CIA. Dlatego terapia immunosupresyjna z autoreaktywnym TCR jest obiecującą strategią terapeutyczną dla zapalenia stawów, niezależnie od tego, czy TCR są stosowane do dostarczania rozpuszczalnych lub wewnątrzkomórkowych cząsteczek supresyjnych.


title: Melatonina: cząsteczka ukierunkowana na mitochondria, obejmująca ochronę i dynamikę mitochondriów

text: Spekuluje się, że melatonina jest syntetyzowana głównie przez mitochondria. Ta spekulacja jest poparta niedawnym odkryciem, że N-acetylotransferaza aralkiloaminowa/serotonina N-acetylotransferaza (AANAT/SNAT) jest zlokalizowana w mitochondriach oocytów, a wyizolowane mitochondria wytwarzają melatoninę. Spekulowaliśmy również, że melatonina jest przeciwutleniaczem ukierunkowanym na mitochondria. Gromadzi się w mitochondriach w wysokim stężeniu wbrew gradientowi stężeń. Osiąga się to prawdopodobnie poprzez aktywny transport za pośrednictwem mitochondrialnego transportera(ów) melatoniny. Melatonina chroni mitochondria poprzez wychwytywanie reaktywnych form tlenu (ROS), hamowanie porów przejściowych przepuszczalności mitochondrialnej (MPTP) i aktywację białek rozprzęgających (UCP). W ten sposób melatonina utrzymuje optymalny potencjał błony mitochondrialnej i zachowuje funkcje mitochondrialne. Ponadto melatonina reguluje również biogenezę i dynamikę mitochondriów. W większości przypadków melatonina zmniejsza rozszczepienie mitochondriów i zwiększa ich fuzję. Dynamika mitochondrialna wykazuje oscylacyjny wzorzec, który odpowiada dobowemu rytmowi wydzielania melatoniny w pinealeocytach i prawdopodobnie w innych komórkach. Ostatnio stwierdzono, że melatonina promuje mitofagię i poprawia homeostazę mitochondriów.


title: Samookreślony stan zdrowia i dostęp do usług zdrowotnych na próbie więźniów we Włoszech

text: TŁO Podawany przez samych pacjentów stan zdrowia niedostatecznie obsłużonej populacji więźniów nie był szeroko badany. Celem tego badania przekrojowego była ocena stanu zdrowia, jakości życia i dostępu do usług zdrowotnych na próbie więźniów płci męskiej we Włoszech. METODY Łącznie 908 osadzonych otrzymało samodzielnie wypełniany anonimowy kwestionariusz dotyczący cech demograficznych i osadzenia, zgłaszanego przez nich stanu zdrowia i jakości życia, dostępu do usług zdrowotnych, stylu życia oraz uczestnictwa w programach profilaktycznych, społecznych i rehabilitacyjnych. Łącznie 650 osadzonych zgodziło się na udział w badaniu i odesłało kwestionariusz. WYNIKI Odpowiednio 31,6% i 43,5% osadzonych zgłosiło zły postrzegany stan zdrowia i niską jakość życia, a 60% przyznało, że ich stan zdrowia uległ pogorszeniu lub znacznemu pogorszeniu podczas pobytu w więzieniu. Starszy wiek, niższe wykształcenie, zaburzenia psychiczne, problemy zdrowotne zgłaszane przez osoby zgłaszające się do więzienia oraz próby samobójcze w więzieniu były istotnie związane z postrzeganym gorszym stanem zdrowia. W momencie dostarczania ankiety 30% osadzonych samodzielnie zgłosiło problem zdrowotny obecny przy wejściu do więzienia, a 82% obecnych w momencie przeprowadzania badania. Najczęściej zgłaszane problemy zdrowotne obejmowały problemy ze zdrowiem zębów, zapalenie stawów lub bóle stawów, problemy z oczami, choroby przewodu pokarmowego, problemy emocjonalne i wysokie ciśnienie krwi. Średnio więźniowie spotykali się z lekarzami pierwszego kontaktu sześć razy w ciągu ostatniego roku, a częstotliwość spotkań medycznych była istotnie związana ze starszym wiekiem, skazanymi więźniami, zaburzeniami psychiatrycznymi i zgłaszanymi przez siebie problemami zdrowotnymi przy wejściu do więzienia. WNIOSKI Wyniki sugerują, że więźniowie mają postrzegany zły stan zdrowia, szczególne potrzeby w zakresie opieki i programy promocji zdrowia są rzadko oferowane. Programy korekcji zachowań ryzykownych i zapobiegania długotrwałym skutkom uwięzienia dla zdrowia więźniów są bardzo potrzebne.


title: Noxa białkowa zawierająca tylko BH3 jest mediatorem śmierci komórek wywołanej niedotlenieniem wywołanym przez czynnik 1α indukowany hipoksją

text: Niedotlenienie jest częstą przyczyną śmierci komórek i ma związek z wieloma procesami chorobowymi, w tym udarem i przewlekłymi chorobami zwyrodnieniowymi. W odpowiedzi na niedotlenienie komórki ekspresjonują różne geny, które umożliwiają adaptację do zmienionych wymagań metabolicznych, zmniejszone zapotrzebowanie na tlen i usunięcie nieodwracalnie uszkodzonych komórek. Stosując hybrydyzację subtraktywną opartą na reakcji łańcuchowej polimerazy, aby znaleźć geny, które ulegają zróżnicowanej ekspresji w hipoksji, zidentyfikowaliśmy białko Noxa z rodziny Bcl-2 wyłącznie BH3. Noxa jest kandydującą cząsteczką pośredniczącą w apoptozie indukowanej przez p53. Pokazujemy, że promotor Noxa odpowiada bezpośrednio na hipoksję poprzez czynnik indukowany hipoksją (HIF)-1α. Tłumienie ekspresji Noxa przez antysensowne oligonukleotydy uratowało komórki przed śmiercią komórkową indukowaną niedotlenieniem i zmniejszyło objętość zawału w zwierzęcym modelu niedokrwienia. Ponadto pokazujemy, że reaktywne formy tlenu i wynikające z nich uwalnianie cytochromu c uczestniczą w hipoksji śmierci komórkowej, w której pośredniczy Noxa. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że Noxa jest indukowana przez HIF-1α i pośredniczy w hipoksji śmierci komórek.


title: Zewnątrzkomórkowe pułapki chromatyny neutrofili łączą wrodzoną odpowiedź immunologiczną z autoimmunizacją

text: Autoprzeciwciała przeciwko DNA i histonom (chromatyna) są definicją swoistości antygenowej w toczniu rumieniowatym układowym (SLE) i pokrewnych chorobach układu mięśniowo-szkieletowego, ale mechanizmy odpowiedzialne za ich indukcję pozostają tajemnicze. Ta sytuacja szybko się zmieniła, gdy odkryto i zaobserwowano, że neutrofilowe pułapki chromatyny pozakomórkowej (NET) odgrywają zachowaną rolę we wrodzonych odpowiedziach immunologicznych na wiele różnych patogenów drobnoustrojowych. W centrum procesu zakaźnego neutrofile wywierają różne mechanizmy obronne, w tym uwalnianie chromatyny jądrowej do przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Zewnętrzne NET, złożona siatka chromatyny jądrowej i białek przeciwdrobnoustrojowych, służą do immobilizacji i degradacji patogenów drobnoustrojowych. Tutaj krytycznie oceniamy dowody wspierające NET w porównaniu z ciałami apoptotycznymi jako źródło antygenów jądrowych w autoimmunizacji. Omawiamy również możliwość, że chromatyna NET stanowi istotny składnik złogów immunologicznych w patogenezie kłębuszkowego zapalenia nerek w SLE i innych autoimmunologicznych chorobach kompleksów immunologicznych.