title: Hiperhomocysteinemia i miażdżyca naczyń: patofizjologia, badania przesiewowe i leczenie. wyłączony.

text: Hiperhomocysteinemia została ostatnio zidentyfikowana jako ważny czynnik ryzyka miażdżycowej choroby naczyń. W artykule omówiono metabolizm homocysteiny, przyczyny hiperhomocysteinemii, wyniki patofizjologiczne tego zaburzenia oraz badania epidemiologiczne nad homocysteiną i chorobami naczyniowymi. Badania przesiewowe w kierunku hiperhomocysteinemii należy rozważyć u pacjentów z wysokim ryzykiem choroby naczyniowej lub zaburzeń metabolizmu homocysteiny. W prewencji pierwotnej chorób naczyń należy rozważyć leczenie pacjentów ze stężeniem homocysteiny 14 mikromoli/l lub wyższym. W prewencji wtórnej należy rozważyć leczenie pacjentów ze stężeniem homocysteiny 11 mikromoli/l lub wyższym. Leczenie najdogodniej jest podawać jako suplement kwasu foliowego (400-1000 mikrog) i multiwitaminę o dużej mocy, która zawiera co najmniej 400 mikrog kwasu foliowego. U niektórych pacjentów mogą być wymagane wyższe dawki suplementów kwasu foliowego i cyjanokobalaminy. Do czasu udostępnienia danych z prospektywnych badań klinicznych te konserwatywne zalecenia zapewniają bezpieczne, skuteczne i oparte na dowodach podejście do diagnozowania, oceny i leczenia pacjentów z hiperhomocysteinemią.


title: Najlepsze – najgorsze skalowanie: co może zrobić dla badań nad opieką zdrowotną i jak to zrobić.

text: Stwierdzenia typu „jakość opieki jest bardziej ceniona niż czas oczekiwania” nie mogą być wspierane ani obalane przez porównanie parametrów użyteczności z tradycyjnego eksperymentu wyboru dyskretnego (DCE). Skalowanie najlepsze-najgorsze może rozwiązać ten problem, ponieważ wymaga od respondentów wykonania innego zadania wyboru. Jednakże, chociaż natura zadania typu najlepszy – najgorszy jest ogólnie rozumiany, istnieje szereg kwestii związanych z projektowaniem i analizą eksperymentu typu najlepszy – najgorszy wybór, które wymagają dalszego wyjaśnienia. Ten artykuł ilustruje, jak agregować i analizować takie dane, a wykorzystanie pilotażowego badania jakości życia pokazuje, jak bogatsze spostrzeżenia można uzyskać, stosując najlepsze – najgorsze zadania.


title: Warianty genetyczne i czynniki niegenetyczne przewidują poziomy krążącej witaminy D u latynoskich i nielatynoskich białych kobiet: badanie rozbieżności w zakresie zdrowia raka piersi.

text: Badania asocjacyjne całego genomu (GWAS) zidentyfikowały powszechne polimorfizmy w genach GC, CYP2R1, CYP24A1 i NADSYN1/DHCR7 lub w ich pobliżu, które są powiązane z poziomami 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] w krążeniu w populacjach europejskich. Aby powtórzyć wyniki GWAS, przebadaliśmy sześć wybranych polimorfizmów z tych regionów i ich związek z poziomami 25(OH)D we krwi u 1605 Latynosek (629 Latynosek w USA i 976 Meksykan) oraz 354 nielatynoskich białych (NHW). Oceniliśmy również potencjalne interakcje między tymi wariantami a znanymi niegenetycznymi predyktorami poziomu 25(OH)D, w tym wskaźnika masy ciała (BMI), ekspozycji na światło słoneczne i spożycia witaminy D z diety i suplementów. Mniejsze allele dwóch polimorfizmów GC (rs7041 i rs2282679) były istotnie związane z niższymi poziomami 25(OH)D zarówno u kobiet pochodzenia hiszpańskiego, jak i NHW. Polimorfizm CYP2R1, rs2060793, również był istotnie związany z poziomami 25(OH)D w obu grupach. Nie znaleźliśmy żadnych istotnych powiązań dla polimorfizmów w CYP24A1. W kontroli latynoskiej poziomy 25(OH)D były istotnie związane z haplotypem rs12785878T i rs1790349G w regionie NADSYN1/DHCR7. Zaobserwowano istotne interakcje między GC rs2282679 a BMI oraz między rs12785878 a czasem spędzonym na zajęciach na świeżym powietrzu. Wyniki te dostarczają dalszego wsparcia dla wkładu wspólnych wariantów genetycznych w indywidualną zmienność krążących poziomów 25(OH)D. Obserwowane interakcje między SNP a czynnikami niegenetycznymi uzasadniają potwierdzenie.


title: Wytwarzanie i charakterystyka przeciwciał przeciw histonom metylolizyny.

text: Podsumowanie wydawcy Ten rozdział podsumowuje rozwój i charakterystykę króliczych przeciwciał poliklonalnych o nazwie histon, które są skierowane przeciwko metylowanej pozycji H3-K9. Zapewnia protokoły projektowania peptydów, immunizacji królików i kontroli jakości przeciwciał przeciwko histonom metylolizyny, a następnie ich charakteryzacji in vivo przy użyciu pośredniego IF chromatyny między- i metafazowej w komórkach myszy typu dzikiego (wt) i zmutowanych, które są pozbawione metylotransferazy histonowe Suv39h (HMTazy). Aminowe końce histonów (ogony) wystają z rdzenia nukleosomu i podlegają różnym potranslacyjnym modyfikacjom, w tym acetylacji (na resztach lizyny), fosforylacji (na resztach seryny i treoniny), metylacji (na resztach lizyny i argininy), ubikwitynacja (na resztach lizyny) i ADP-rybozylacja (na resztach kwasu glutaminowego). Poza rolą strukturalną histony odgrywają ważne funkcje w kontroli ekspresji genów poprzez regulację dostępu do podstawowej matrycy nukleosomalnej. Nie ma wątpliwości, że opracowanie wysokiej jakości, specyficznych dla pozycji przeciwciał przeciwko histonom metylolizyny może dostarczyć ważnych narzędzi do dalszego dekodowania informacji epigenetycznej, która jest częściowo indeksowana przez odrębne stany metylacji selektywnych reszt lizyny w histonie końce aminowe. Analiza porównawcza wskazuje na znaczne rozbieżności w swoistości i awidności dostępnych przeciwciał przeciwko histonowi metylolizyny i podkreśla potrzebę obszernych kontroli jakości, tak aby dane doświadczalne mogły być prawidłowo interpretowane pomimo wyjątkowej złożoności metylacji lizyny histonu.


title: Cechy starzenia się

text: Starzenie się charakteryzuje postępująca utrata integralności fizjologicznej, prowadząca do upośledzenia funkcji i zwiększonej podatności na śmierć. To pogorszenie jest głównym czynnikiem ryzyka głównych patologii u ludzi, w tym raka, cukrzycy, zaburzeń sercowo-naczyniowych i chorób neurodegeneracyjnych. Badania nad starzeniem się w ostatnich latach odnotowały bezprecedensowy postęp, zwłaszcza odkrycie, że tempo starzenia jest kontrolowane, przynajmniej w pewnym stopniu, przez szlaki genetyczne i procesy biochemiczne zachowane w ewolucji. W niniejszym przeglądzie wymieniono dziewięć wstępnych cech charakterystycznych, które reprezentują wspólne mianowniki starzenia się różnych organizmów, ze szczególnym uwzględnieniem starzenia się ssaków. Te cechy to: niestabilność genomowa, zużycie telomerów, zmiany epigenetyczne, utrata proteostazy, rozregulowane wykrywanie składników odżywczych, dysfunkcja mitochondriów, starzenie się komórek, wyczerpanie komórek macierzystych i zmieniona komunikacja międzykomórkowa. Głównym wyzwaniem jest zbadanie wzajemnych powiązań między potencjalnymi cechami rozpoznawczymi a ich względnym wkładem w starzenie się, z ostatecznym celem zidentyfikowania celów farmaceutycznych w celu poprawy zdrowia ludzkiego podczas starzenia, przy minimalnych skutkach ubocznych.


title: Czuła platforma spektrometrii mas identyfikuje zmiany metaboliczne cech historii życia u C. elegans

text: Nieprawidłowy metabolizm składników odżywczych jest cechą charakterystyczną starzenia, a podstawy genetyczne i żywieniowe są szybko odkrywane, szczególnie przy użyciu C. elegans jako modelu. Jednak bezpośrednie konsekwencje metaboliczne zaburzeń w historii życia C. elegans pozostają do wyjaśnienia. W oparciu o najnowsze postępy w dziedzinie metabolomiki zoptymalizowaliśmy i zweryfikowaliśmy platformę czułej spektrometrii mas (MS) do identyfikacji głównych klas metabolitów u robaków i zastosowaliśmy ją do badania zmian związanych z wiekiem i dietą. Korzystając z tej platformy, która umożliwiła wykrycie ponad 600 metabolitów w próbce 2500 robaków, zaobserwowaliśmy wyraźne zmiany w kwasach tłuszczowych, aminokwasach i fosfolipidach w historii życia robaków, które były niezależne od linii zarodkowej. Robaki przeszły uderzającą zmianę w metabolizmie lipidów po wczesnej dorosłości, która była przynajmniej częściowo kontrolowana przez regulator metaboliczny AAK-2/AMPK. Większość aminokwasów osiągnęła szczyt podczas rozwoju, z wyjątkiem kwasu asparaginowego i glicyny, które nagromadziły się w starych robakach. Interwencja dietetyczna wpłynęła również na profile metabolitów robaków, a regulacja była wysoce specyficzna w zależności od klasy metabolitów. Podsumowując, te oparte na MS metody są potężnymi narzędziami do wykonywania metabolomiki robaków w badaniach dotyczących starzenia się i metabolizmu.


title: Charakterystyka przepisywania antybiotyków na ostre infekcje dróg oddechowych w duńskiej praktyce ogólnej: badanie kohortowe oparte na retrospektywnym rejestrze

text: Niewłaściwe stosowanie antybiotyków przyczynia się do wzrostu wskaźników oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe. W celu promowania racjonalnego przepisywania antybiotyków opublikowano kilka duńskich wytycznych dotyczących przepisywania antybiotyków w ostrych infekcjach dróg oddechowych w praktyce ogólnej, jednak nie jest jasne, czy te zalecenia są przestrzegane. Chcieliśmy scharakteryzować schemat przepisywania antybiotyków pacjentom z rozpoznaniem ostrych infekcji dróg oddechowych za pomocą elektronicznych recept, oznaczonych wskazaniami klinicznymi, pochodzących z duńskiej praktyki ogólnej. W okresie od lipca 2012 r. do czerwca 2013 r. wydano 456 532 recept na antybiotyki na ostre infekcje dróg oddechowych. Najczęstszym wskazaniem było zapalenie płuc (178 354 recept (39%), a następnie ostre zapalenie migdałków (21%) i ostre zapalenie ucha środkowego (19%). Łącznie penicylina V stanowiła 58% wszystkich recept, a następnie makrolidy (18%) i amoksycylina (15%). Stosowanie leków drugiej linii wzrastało wraz z wiekiem we wszystkich wskazaniach i obejmowało ponad 40% recept u pacjentów w wieku >75 lat. Kobiety częściej otrzymywały antybiotyki niezależnie od wskazań klinicznych. Jest to pierwsze duńskie badanie, w którym scharakteryzowano schematy przepisywania antybiotyków w ostrych zakażeniach dróg oddechowych poprzez powiązanie danych ze wskazaniami klinicznymi. Odkrycia potwierdzają, że penicylina V jest najczęściej przepisywanym antybiotykiem w leczeniu pacjentów z ostrym zakażeniem dróg oddechowych w duńskiej praktyce ogólnej. Jednak środki drugiego rzutu, takie jak makrolidy i amoksycylina z kwasem klawulanowym lub bez, są nadużywane. Uzasadnione są strategie poprawy jakości przepisywania antybiotyków, zwłaszcza w przypadku zapalenia płuc, ostrego zapalenia ucha środkowego i ostrego zapalenia zatok przynosowych. ZAKAŻENIA DRÓG ODDECHOWYCH ŚLEDZĄCE NADMIERNE STOSOWANIE ANTYBIOTYKÓW: Lepsze przestrzeganie wytycznych dotyczących przepisywania antybiotyków w przypadku różnych infekcji dróg oddechowych jest uzasadnione w duńskiej praktyce ogólnej. Nadmierne stosowanie antybiotyków, w szczególności tak zwanych środków „drugiego rzutu”, takich jak amoksycylina, zwiększa oporność i może prowadzić do potencjalnie katastrofalnego scenariusza, w którym antybiotyki przestaną być skuteczne. Nie jest jednak jasne, jak bardzo rozpowszechnione jest nadmierne stosowanie antybiotyków w przypadku różnych infekcji. Rune Aabenhus z Uniwersytetu Kopenhaskiego i współpracownicy przeanalizowali dane dotyczące podstawowej opieki zdrowotnej dotyczące przepisywania antybiotyków na ostre infekcje dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc i infekcje ucha w Danii. Odkryli, że penicylina V – obecnie zalecany lek pierwszego rzutu w krajach skandynawskich – stanowiła 58 procent recept, co należy poprawić. Amoksycylina i makrolidy były przepisywane, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Zespół apeluje również o dalszą analizę recept wydawanych przez przychodnie poza godzinami pracy.


title: Brak mięśni szkieletowych IL-6 wpływa na aktywność dehydrogenazy pirogronianowej w spoczynku i podczas długotrwałego wysiłku

text: Dehydrogenaza pirogronianowa (PDH) odgrywa kluczową rolę w regulacji wykorzystania substratu mięśni szkieletowych. IL-6 jest wytwarzana w mięśniach szkieletowych podczas ćwiczeń w sposób zależny od czasu trwania ćwiczeń i stwierdzono, że zwiększa ona utlenianie kwasów tłuszczowych w całym organizmie, wychwyt glukozy w mięśniach i zmniejsza aktywność PDHa w mięśniach szkieletowych karmionych myszy. Celem niniejszego badania było zbadanie, czy mięśniowa IL-6 przyczynia się do indukowanej wysiłkiem regulacji PDH w mięśniach szkieletowych. Myszy z nokautem IL-6 specyficznym dla mięśni szkieletowych (IL-6 MKO) i floksowane zwierzęta kontrolne z tego samego miotu (kontrola) wykonywały pojedynczą serię ćwiczeń na bieżni przez 10, 60 lub 120 minut, przy czym wypoczęte myszy każdego genotypu służyły jako podstawowe kontrole. Współczynnik wymiany oddechowej (RER) był ogólnie wyższy (P<0,05) w IL-6 MKO niż u myszy kontrolnych podczas 120 minut ćwiczeń na bieżni, podczas gdy RER spadł podczas wysiłku niezależnie od genotypu. Fosforylacja AMPK i ACC również wzrastała wraz z wysiłkiem niezależnym od genotypu. Aktywność PDHa była wyższa u myszy kontrolnych (P<0,05) po 10 i 60 minutach wysiłku niż w spoczynku, ale pozostała niezmieniona u myszy IL-6 MKO. Ponadto aktywność PDHa była wyższa (P<0,05) w IL-6 MKO niż u myszy kontrolnych w spoczynku i 60 min wysiłku. Ani fosforylacja, ani acetylacja PDH nie mogą wyjaśnić różnic genotypowych w aktywności PDHa. Razem dostarcza to dowodów na to, że IL-6 w mięśniach szkieletowych przyczynia się do regulacji PDH w spoczynku i podczas długotrwałego wysiłku i sugeruje, że mięśniowa IL-6 normalnie tłumi wykorzystanie węglowodanów podczas długotrwałego wysiłku poprzez wpływ na PDH.


title: Charakterystyka kliniczna i patologiczna chorych na raka piersi BRCA-dodatniego i BRCA-ujemnego.

text: CEL Mutacje w genach BRCA1 i BRCA2 zwiększają ryzyko zachorowania na raka piersi. Ustaliliśmy, czy cechy patologiczne guza i cechy kliniczne różnią się u pacjentów z mutacjami BRCA i bez mutacji. PACJENCI I METODY Cechy patologiczne guza i charakterystykę kliniczną zbadano u 491 kobiet z rakiem piersi, które w latach 1997-2006 przeszły testy genetyczne w kierunku mutacji genu BRCA. , wiek przy porodzie, liczba ciąż donoszonych, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych i hormonalna terapia zastępcza oraz status mutacji BRCA. Dokonano przeglądu patologii guza w celu określenia typu histologicznego, stopnia zaawansowania guza oraz receptora estrogenowego, receptora progesteronowego i statusu HER-2/neu. WYNIKI Spośród 491 pacjentek z rozpoznanym rakiem piersi, 391 pacjentek było BRCA-ujemnych, a 86 pacjentek BRCA-dodatnich. Potrójnie ujemny rak piersi (tj. z ujemnym receptorem estrogenowym, receptorem progesteronowym i statusem HER-2/neu) rozpoznano u 57,1% pacjentek BRCA1-dodatnich, 23,3% pacjentek BRCA2-dodatnich i 13,8% pacjenci bez BRCA. Nosiciele mutacji BRCA1 mieli guzy o wyższym stopniu złośliwości jądrowej niż pozostałe dwie grupy (P < 0,001). Spośród potrójnie ujemnych pacjentów z rakiem, nosiciele mutacji BRCA2 byli starsi w momencie rozpoznania niż nosiciele mutacji BRCA1 i osoby niebędące nosicielami mutacji (P < 0,01). WNIOSEK Wyniki te sugerują, że guzy związane z mutacjami BRCA1 można podzielić na dwie odrębne grupy, grupy potrójnie ujemne i nie potrójnie ujemne. Przyszłe badania powinny dążyć do ustalenia, czy pacjentki z mutacjami BRCA1 i potrójnie ujemnym rakiem piersi reagują na leczenie lepiej niż pacjentki z BRCA-ujemnym z podobną patologią guza.


title: Interferony: sukces w immunoterapii przeciwwirusowej.

text: Interferony (IFN) to glikoproteiny o silnym działaniu przeciwwirusowym, które stanowią jedną z pierwszych linii obrony gospodarza przed atakującymi patogenami. Białka te są podzielone na trzy grupy, IFN typu I, II i III, na podstawie struktury ich receptorów na powierzchni komórki. Ze względu na ich zdolność do modulowania odpowiedzi immunologicznych stały się atrakcyjnymi opcjami terapeutycznymi w kontrolowaniu przewlekłych infekcji wirusowych. W połączeniu z innymi lekami, IFN typu I są uważane za „standardową opiekę” w hamowaniu zakażeń wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) i zapalenia wątroby typu B (HBV), podczas gdy IFN typu III przyniósł zachęcające wyniki w leczeniu zakażenia HCV w fazie III klinicznej próby. Jednak, chociaż skuteczne, stosowanie IFN jako leczenia nie jest pozbawione ostrożności. IFN są tak potężnymi cytokinami, które wpływają na szeroki wachlarz typów komórek; w rezultacie pacjenci zwykle doświadczają nieprzyjemnych objawów, a pewien odsetek pacjentów odczuwa skutki ogólnoustrojowe. W związku z tym wymagane jest stałe monitorowanie pacjentów leczonych IFN w celu osiągnięcia celów leczenia polegających na tłumieniu infekcji wirusowej i utrzymaniu jakości życia.


title: Analiza genetyczna otyłości człowieka w próbie włoskiej.

text: Przeprowadzono analizę czynników genetycznych w otyłości na próbie rodzin jądrowych z Aosty (północne Włochy). Rodziny składały się z rodziców i rodzeństwa wszystkich dzieci ze szkół podstawowych uznanych za otyłe podczas wstępnego badania przesiewowego oraz z podobnej próby dzieci nieotyłych i ich rodzin nuklearnych. Liczebność takich rodzin wynosiła odpowiednio 67 i 112. Przeprowadzono kilka testów w celu zbadania wkładu genetycznego w otyłość, aw szczególności w celu zbadania obecności dominującego genu głównego. Nasze wnioski są takie, że czynniki genetyczne są z pewnością obecne. Kilka analiz sugeruje obecność dominującego głównego genu o słabym działaniu.


title: Krajobraz niekodującego RNA ludzkiej hematopoezy i białaczki

text: Niekodujące RNA okazały się kluczowymi regulatorami ekspresji genów i decyzji dotyczących losu komórki. Jednak ich wzorce ekspresji i funkcje regulacyjne podczas normalnej i złośliwej hematopoezy człowieka nie są w pełni poznane. Tutaj przedstawiamy obszerne źródło definiujące krajobraz niekodującego RNA ludzkiego układu krwiotwórczego. W oparciu o wysoce specyficzne portrety ekspresji niekodującego RNA na populację komórek krwi, identyfikujemy unikalne niekodujące RNA linii papilarnych – takie jak LINC00173 w granulocytach – i przypisujemy je do krytycznych obwodów regulacyjnych zaangażowanych w homeostazę krwi. Po włączeniu próbek ostrej białaczki szpikowej do krajobrazu dalej odkrywamy istotne prognostycznie niekodujące sygnatury komórek macierzystych RNA wspólne dla komórek blastycznych ostrej białaczki szpikowej i zdrowych hematopoetycznych komórek macierzystych. Nasze odkrycia podkreślają znaczenie niekodującego transkryptomu w tworzeniu i utrzymywaniu hierarchii ludzkiej krwi. Chociaż mikroRNA są znanymi regulatorami hematopoezy i leukogenezy, rola długich niekodujących RNA jest mniej jasna. Tutaj autorzy przedstawiają krajobraz ekspresji niekodującego RNA ludzkiego układu krwiotwórczego, podkreślając ich rolę w tworzeniu i utrzymywaniu hierarchii ludzkiej krwi.


title: Częstość występowania i ryzyko przerzutów do ośrodkowego układu nerwowego jako miejsca pierwszego nawrotu u chorych na HER2-dodatniego raka piersi leczonych adiuwantowym trastuzumabem.

text: Wstęp Opisano chorobę ośrodkowego układu nerwowego (OUN) jako miejsce pierwszego nawrotu po ekspozycji na adiuwantowy trastuzumab. Przeprowadziliśmy wszechstronną metaanalizę w celu określenia ryzyka przerzutów do OUN jako pierwszego miejsca nawrotu u chorych na HER2-dodatniego raka piersi, którzy otrzymywali adiuwantowy trastuzumab. METODY Kwalifikujące się badania obejmują randomizowane badania uzupełniającego trastuzumabu podawanego przez 1 rok pacjentkom z HER2-dodatnim rakiem piersi, u których jako pierwsze miejsce nawrotu choroby zgłosiły się przerzuty do OUN. Przeprowadzono analizy statystyczne w celu obliczenia częstości występowania, względnego ryzyka (RR) i 95% przedziałów ufności (CI) przy użyciu modeli wariancji odwrotnej efektów stałych i modeli efektów losowych. WYNIKI Łącznie włączono 9020 pacjentów. Częstość występowania przerzutów do OUN jako pierwszego miejsca nawrotu choroby u pacjentów HER2-dodatnich otrzymujących adiuwantowy trastuzumab wynosiła 2,56% (95% CI 2,07% do 3,01%) w porównaniu z 1,94% (95% CI 1,54% do 2,38%) w grupie HER2-dodatniej pacjenci, którzy nie otrzymywali adiuwantowego trastuzumabu. RR ośrodkowego układu nerwowego jako pierwszego miejsca nawrotu u pacjentów leczonych trastuzumabem wynosiło 1,35 (95% CI 1,02-1,78, p = 0,038) w porównaniu z ramionami kontrolnymi bez terapii trastuzumabem. Stosunek przerzutów do OUN do całkowitej liczby nawrotów wyniósł 16,94% (95% CI 10,85% do 24,07%) i 8,33% (95% CI 6,49% do 10,86%) odpowiednio dla grupy leczonej trastuzumabem i grupy kontrolnej. Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic w oparciu o schemat trastuzumabu lub medianę czasu obserwacji. Nie zaobserwowano dowodów na stronniczość publikacji. WNIOSKI Adiuwantowy trastuzumab wiąże się z istotnie zwiększonym ryzykiem przerzutów do OUN jako miejsca pierwszego wznowy u chorych na HER2-dodatniego raka piersi.


title: Neutrofile w aktywacji i regulacji odporności wrodzonej i adaptacyjnej

text: Neutrofile od dawna są postrzegane jako końcowe komórki efektorowe ostrej odpowiedzi zapalnej, odgrywające główną rolę w usuwaniu patogenów zewnątrzkomórkowych. Jednak nowsze dowody rozszerzyły funkcje tych komórek. Nowo odkryty repertuar cząsteczek efektorowych w arsenale neutrofilów obejmuje szeroki wachlarz cytokin, pułapek zewnątrzkomórkowych i cząsteczek efektorowych ramienia humoralnego wrodzonego układu odpornościowego. Ponadto neutrofile biorą udział w aktywacji, regulacji i funkcjach efektorowych wrodzonych i adaptacyjnych komórek odpornościowych. W związku z tym neutrofile odgrywają kluczową rolę w patogenezie szerokiego zakresu chorób, w tym infekcji wywołanych przez patogeny wewnątrzkomórkowe, autoimmunizacji, przewlekłego stanu zapalnego i raka.


title: Funkcje metylacji DNA: wyspy, miejsca startu, ciała genów i nie tylko

text: Metylacja DNA jest często opisywana jako „wyciszający” znak epigenetyczny i rzeczywiście ta funkcja 5-metylocytozyny została pierwotnie zaproponowana w latach siedemdziesiątych. Teraz, dzięki ulepszonemu mapowaniu metylacji w skali genomu, możemy oceniać metylację DNA w różnych kontekstach genomowych: miejsca startu transkrypcji z wyspami CpG lub bez nich, w ciałach genów, w elementach regulatorowych i w powtarzających się sekwencjach. Pojawiający się obraz jest taki, że funkcja metylacji DNA wydaje się różnić w zależności od kontekstu, a związek między metylacją DNA a transkrypcją jest bardziej zniuansowany, niż początkowo sądziliśmy. Poprawa naszego zrozumienia funkcji metylacji DNA jest niezbędna do interpretacji zmian w tym znaku obserwowanych w chorobach takich jak rak.


title: Metaplazja i transdyferencjacja: od czystej biologii do kliniki

text: Przemiany z jednego typu tkanki w inny składają się na dobrze ugruntowany zestaw zjawisk, które można wyjaśnić zasadami biologii rozwojowej. Chociaż te zjawiska mogą mieć charakter rzadki, możemy sobie teraz wyobrazić możliwość celowego przeprogramowania komórek z jednego typu tkanki na inny poprzez manipulowanie ekspresją czynników transkrypcyjnych. Takie podejście może stworzyć nowe terapie dla wielu ludzkich chorób.


title: Stosowanie pioglitazonu i ryzyko raka pęcherza moczowego i innych powszechnych nowotworów u osób z cukrzycą.

text: ZNACZENIE Badania sugerują, że stosowanie pioglitazonu może zwiększać ryzyko zachorowania na raka. CEL Zbadanie, czy stosowanie pioglitazonu w leczeniu cukrzycy wiąże się z ryzykiem wystąpienia pęcherza moczowego i 10 dodatkowych nowotworów. BUDOWA, OTOCZENIE I UCZESTNICY Analizy kohortowe i zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne u osób z cukrzycą. Kohorta z rakiem pęcherza obejmowała 193.099 osób w wieku 40 lat lub starszych w latach 1997-2002 do grudnia 2012 roku; Przebadano 464 pacjentów i 464 dopasowane grupy kontrolne pod kątem dodatkowych czynników zakłócających. Analiza kohortowa 10 dodatkowych nowotworów obejmowała 236 507 osób w wieku 40 lat lub starszych w latach 1997-2005 i była obserwowana do czerwca 2012 r. Kohorty pochodziły z Kaiser Permanente Northern California. EKSPOZYCJE Każde zastosowanie, czas trwania, dawka skumulowana i czas od rozpoczęcia stosowania pioglitazonu w zależności od czasu. GŁÓWNE WYNIKI I MIARY Przypadek raka, w tym raka pęcherza moczowego, prostaty, kobiecej piersi, płuca/oskrzela, śluzówki macicy, okrężnicy, chłoniaka nieziarniczego, trzustki, nerki/miednicy nerkowej, odbytnicy i czerniaka. WYNIKI Spośród 193.099 osób w kohorcie raka pęcherza, 34 181 (18%) otrzymywało pioglitazon (mediana czasu trwania 2,8 roku; zakres 0,2-13,2 lat), a 1261 miało incydent z rakiem pęcherza moczowego. Przybliżona częstość występowania raka pęcherza moczowego u osób stosujących i niestosujących pioglitazon wyniosła odpowiednio 89,8 i 75,9 na 100 000 osobolat. Dotychczasowe stosowanie pioglitazonu nie wiązało się z ryzykiem raka pęcherza moczowego (skorygowany współczynnik ryzyka [HR], 1,06; 95% CI, 0,89-1,26). Wyniki były podobne w analizach przypadek-kontrola (stosowanie pioglitazonu: 19,6% wśród pacjentów i 17,5% wśród grupy kontrolnej; skorygowany iloraz szans, 1,18; 95% CI, 0,78-1,80). W skorygowanych analizach nie było związku z 8 z 10 dodatkowych nowotworów; kiedykolwiek stosowanie pioglitazonu wiązało się ze zwiększonym ryzykiem raka prostaty (HR 1,13; 95% CI 1,02-1,26) i raka trzustki (HR 1,41; 95% CI 1,16-1,71). Przybliżona częstość występowania raka prostaty i trzustki u osób stosujących pioglitazon i niestosujących wyniosła odpowiednio 453,3 vs 449,3 i 81,1 vs 48,4 na 100 000 osobolat. Nie zaobserwowano wyraźnych wzorców ryzyka dla jakiegokolwiek raka dla czasu od rozpoczęcia, czasu trwania lub dawki. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Stosowanie pioglitazonu nie wiązało się ze statystycznie istotnym wzrostem ryzyka raka pęcherza, chociaż nie można było wykluczyć zwiększonego ryzyka, jak wcześniej zaobserwowano. Zwiększone ryzyko raka prostaty i trzustki związane ze stosowaniem pioglitazonu wymaga dalszych badań w celu oceny, czy są one przyczynowe, czy też są przypadkowe, szczątkowe pomieszanie lub odwrotną przyczynowość.


title: Linie embrionalnych komórek macierzystych z ludzkich blastocyst: różnicowanie somatyczne in vitro

text: Opisujemy pozyskiwanie pluripotencjalnych embrionalnych komórek macierzystych (ES) z ludzkich blastocyst. Dwie diploidalne linie komórkowe ES hodowano in vitro przez dłuższy czas, utrzymując ekspresję markerów charakterystycznych dla pluripotencjalnych komórek naczelnych. Ludzkie komórki ES wyrażają czynnik transkrypcyjny Oct-4, niezbędny do rozwoju komórek pluripotencjalnych u myszy. Po wszczepieniu myszom SCID obie linie dają potworniaki zawierające pochodne wszystkich trzech listków zarodkowych embrionów. Obie linie komórkowe różnicują się in vitro w pozaembrionalne i somatyczne linie komórkowe. Nerwowe komórki progenitorowe można izolować z różnicujących się hodowli komórek ES i indukować do tworzenia dojrzałych neuronów. Embrionalne komórki macierzyste stanowią model do badania wczesnej embriologii człowieka, narzędzie badawcze do odkrywania nowych czynników wzrostu i leków oraz potencjalne źródło komórek do wykorzystania w terapii transplantacyjnej.


title: Wielopunktowe mutacje onkogenu Kras potencjalnie wskazują na raka śluzowego w całym spektrum śluzowych nowotworów jajnika

text: Mutacja Kras jest powszechnym zjawiskiem w wielu ludzkich nowotworach. Naszym celem była ocena stanu mutacji Kras wzdłuż kontinuum histologicznego od prawidłowych jajników do rozwoju łagodnych, granicznych i złośliwych nowotworów śluzowych jajnika. Przeanalizowaliśmy 41 przypadków złośliwych, 10 przypadków granicznych, 7 przypadków łagodnych śluzowych guzów jajnika i 7 przypadków prawidłowej tkanki jajnika. Częstość występowania mutacji Kras w prawidłowym jajniku wynosiła 0,00% (n=0/7), natomiast w łagodnych, granicznych i złośliwych nowotworach śluzowych wynosiła 57,14% (n=4/7), 90,00% (n=9/10). ) i 75,61% (n=31/41). Wiele mutacji Kras wykryto w 6 przypadkach raka śluzowego, w tym 5 podwójnych mutacji z G13D/V14I (n=1), G12V/G13S (n=1), G12D/G13S (n=3) i jedną potrójną mutacją z A11V/ G13N/V14I (n=1). Zidentyfikowaliśmy sześć przypadków z 3 nowymi mutacjami Kras, które nie zostały wcześniej opisane w bazie danych COSMIC, które obejmowały A11V (n=3) i V14I (n=2) w nowotworach śluzowych oraz A11T (n=1) w guzach granicznych śluzówki. Podsumowując, mutacja Kras wydaje się być jednym z imperatywnych zdarzeń w sekwencji gruczolak śluzowy jajnika – guz graniczny – rak jajnika, ponieważ wykazano, że zwiększona liczba mutacji Kras jest najsilniejszym predyktorem jednoznacznej złośliwości w nowotworach śluzówki jajnika.


title: Identyfikacja i odrębna regulacja drożdżowych genów zawierających TATA box.

text: Pomimo tego, że jest to jeden z pierwszych zidentyfikowanych eukariotycznych elementów regulatorowych transkrypcji, sekwencja natywnego bloku TATA i jej znaczenie pozostają nieuchwytne. Stosując kryteria związane z pudełkami TATA, przebadaliśmy kilka genomów Saccharomyces i doszliśmy do konsensusu TATA(A/T)A(A/T)(A/G). Około 20% genów drożdży zawiera pudełko TATA. Co uderzające, geny zawierające TATA box są związane z odpowiedziami na stres, są wysoce regulowane i preferencyjnie wykorzystują SAGA zamiast TFIID w porównaniu z promotorami bez TATA. Regulacja transkrypcyjna u drożdży wydaje się być mechanistycznie dwubiegunowa, prawdopodobnie odzwierciedlając potrzebę zrównoważenia indukowalnych odpowiedzi związanych ze stresem z konstytutywnymi funkcjami porządkowymi.


title: IL6 pochodząca z fibroblastów związanych z rakiem promuje chemooporność poprzez CXCR7 w raku płaskonabłonkowym przełyku

text: Różne czynniki i komponenty komórkowe w mikrośrodowisku guza są kluczowymi czynnikami związanymi z lekoopornością w wielu nowotworach. Tutaj przeanalizowaliśmy czynniki i mechanizmy molekularne zaangażowane w chemiooporność u pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym przełyku (ESCC). Odkryliśmy, że interleukina 6 (IL6) pochodząca głównie z fibroblastów związanych z rakiem odgrywała najważniejszą rolę w chemooporności poprzez regulację w górę ekspresji receptora chemokiny 7 z motywem C-X-C (CXCR7) poprzez przekaźnik sygnału i aktywator szlaku transkrypcji 3/czynnik jądrowy-κB. Knockdown CXCR7 spowodował zahamowanie proliferacji i chemiooporności indukowanej przez IL6. Ponadto wyciszanie CXCR7 znacząco zmniejszyło ekspresję genów związaną z łodygą, chemoopornością i przejściem nabłonkowo-mezenchymalnym oraz zahamowało zdolność proliferacji komórek ESCC w trójwymiarowych systemach hodowli i teście angiogenezy. W próbkach klinicznych pacjenci z ESCC z wysoką ekspresją CXCR7 i IL6 wykazywali istotnie gorszy czas przeżycia całkowitego i przeżycia wolny od progresji po otrzymaniu cisplatyny po operacji. Wyniki te sugerują, że oś IL6–CXCR7 może stanowić obiecujący cel leczenia ESCC.


title: Zespoły mielodysplastyczne: powrót do roli mikrośrodowiska szpiku kostnego w patogenezie choroby

text: Zespoły mielodysplastyczne to niejednorodna grupa chorób charakteryzująca się nieefektywną hematopoezą i skłonnością do transformacji białaczkowej. Ich patogeneza jest złożona i prawdopodobnie zależy od wzajemnego oddziaływania nieprawidłowych komórek krwiotwórczych i ich mikrośrodowiska. Rola komórek niszowych w ewolucji choroby jest słabo zdefiniowana, ale wyznaczenie niszy krwiotwórczych komórek macierzystych i możliwość zbadania jej roli w chorobach krwiotwórczych w modelach zwierzęcych pogłębiły nasze spostrzeżenia w ostatnich latach. Dane wspierają pogląd, zgodnie z którym mikrośrodowisko może odgrywać aktywną rolę w ewolucji mielodysplazji i zaburzeń mieloproliferacyjnych, dostarczając w ten sposób dalszych przesłanek do zbadania terapeutycznego ukierunkowania interakcji mezenchymalnych i hematopoetycznych w tych chorobach.


title: SMC kompleksuje różnie zwarte chromosomy mitotyczne w zależności od kontekstu genomowego

text: Strukturalne utrzymanie kompleksów białkowych chromosomów (SMC) jest kluczowymi wyznacznikami konformacji chromosomów. Korzystając z modelowania Hi-C i polimerów, badamy, w jaki sposób kohezyna i kondensyna, dwa głęboko konserwowane kompleksy SMC, organizują chromosomy w pączkujących drożdżach Saccharomyces cerevisiae. Kanoniczna rola kohezyny polega na ujednolicaniu siostrzanych chromatyd, podczas gdy kondensyna generalnie zagęszcza chromosomy mitotyczne. Odkryliśmy uderzająco różne role tych dwóch kompleksów w mitozie pączkujących drożdży. Po pierwsze, kohezyna jest odpowiedzialna za zagęszczanie ramion chromosomów mitotycznych, niezależnie od kohezji chromatyd siostrzanych. Symulacje polimerów pokazują, że rolę tę można w pełni wyjaśnić dzięki pętli cis chromatyny. Po drugie, kondensyna jest generalnie zbędna do zagęszczania wzdłuż ramion chromosomów. Zamiast tego odgrywa docelową rolę, zagęszczając proksymalne regiony rDNA i promując rozdzielanie regionów okołocentromerowych. Nasze wyniki dowodzą, że konserwatywnym mechanizmem kompleksów SMC jest tworzenie pętli chromatyny i że różne zależne od SMC aktywności pętli są selektywnie wdrażane do odpowiednio zwartych chromosomów.


title: Wzorce testów na chlamydię w różnych warunkach i implikacje dla szerszej diagnozy i opieki nad chorobami przenoszonymi drogą płciową: badanie prawdopodobieństwa populacji brytyjskiej

text: TŁO Po szerokim rozpowszechnieniu testów na chlamydię w placówkach niespecjalistycznych i społecznościowych w Wielkiej Brytanii, wiele osób otrzymuje test na chlamydię, nie oferując im kompleksowych testów na choroby przenoszone drogą płciową i HIV. Oceniamy zachowania seksualne wśród testerów w różnych warunkach w celu zrozumienia ich zapotrzebowania na inne usługi diagnostyczne STI. METODY Ankieta probabilistyczna populacji brytyjskiej przeprowadzona w latach 2010-2012 (trzeci National Survey of Sexual Attitudes and Lifestyles). Przeanalizowaliśmy ważone dane dotyczące testów na chlamydię (ubiegły rok), w tym lokalizację ostatniego testu i diagnozy (z ostatnich 5 lat) od osób w wieku 16-44 lat zgłaszających przynajmniej jednego partnera seksualnego w ciągu ostatniego roku (4992 kobiet, 3406 mężczyzn) . WYNIKI Spośród 26,8% (95% CI 25,4% do 28,2%) kobiet i 16,7% (15,5% do 18,1%) mężczyzn zgłaszających test na chlamydię w ciągu ostatniego roku, 28,4% kobiet i 41,2% mężczyzn wykonało test w medycyna układu moczowo-płciowego (GUM), odpowiednio 41,1% i 20,7% kobiet i mężczyzn testowała w przychodni ogólnej (GP), a pozostali badali w innych placówkach nie stosujących GUM. Kobiety badane poza GUM częściej były starsze, w związku i mieszkały na wsi. Osoby badane poza GUM zgłaszały mniej zachowań ryzykownych; niemniej jednak 11,0% (8,6% do 14,1%) kobiet i 6,8% (3,9% do 11,6%) mężczyzn badanych w GP oraz 13,2% (10,2% do 16,8%) i 9,6% (6,5% do 13,8%) kobiet a mężczyźni badani w innych placówkach nie-GUM zgłaszali „niebezpieczny seks”, definiowany jako dwóch lub więcej partnerów i nieużywanie prezerwatyw z żadnym partnerem w ciągu ostatniego roku. Osoby leczone z powodu chlamydii poza GUM w ciągu ostatnich 5 lat rzadziej zgłaszały test w kierunku HIV w tym okresie (kobiety: 54,5% (42,7% do 65,7%) vs 74,1% (65,9% do 80,9%) w GUM; mężczyźni: 23,9% (12,7% do 40,5%) vs 65,8% (56,2% do 74,3%)). WNIOSKI Większość testów na chlamydię przeprowadzono w warunkach bez GUM, wśród populacji zgłaszających mniej zachowań ryzykownych. Istnieje jednak potrzeba zapewnienia ścieżek do kompleksowej opieki STI dla znacznej mniejszości obarczonej wyższym ryzykiem.


title: Leczenie niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby: rola AMPK.

text: Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) to rosnąca ogólnoświatowa epidemia i ważny czynnik ryzyka rozwoju insulinooporności, cukrzycy typu 2, niealkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby (NASH) i raka komórek wątroby (HCC). Pomimo rozpowszechnienia NAFLD, interwencje związane ze stylem życia obejmujące ćwiczenia i utratę wagi są jedynymi akceptowanymi metodami leczenia tej choroby. W ciągu ostatniej dekady wykazano, że liczne związki eksperymentalne poprawiają NAFLD w przedklinicznych modelach zwierzęcych, a wiele z tych środków terapeutycznych wykazało zwiększenie aktywności kinazy białkowej aktywowanej przez AMP (AMPK) czujnika energii komórkowej. Ponieważ aktywność AMPK jest zmniejszona przez stan zapalny, otyłość i cukrzycę, zwiększenie aktywności AMPK jest postrzegane jako realna strategia terapeutyczna mająca na celu poprawę NAFLD. W tym przeglądzie proponujemy trzy podstawowe mechanizmy, dzięki którym aktywacja AMPK może poprawić NAFLD. Ponadto badamy mechanizmy, dzięki którym aktywowany jest AMPK. Wreszcie identyfikujemy 27 badań, w których zastosowano aktywatory AMPK w celu zmniejszenia NAFLD. Podkreślono przyszłe rozważania dotyczące badań nad związkiem między AMPK i NAFLD.


title: Zależny od mikrośrodowiska wzrost przednowotworowych i złośliwych komórek plazmatycznych u humanizowanych myszy

text: Większość ludzkich nowotworów, w tym szpiczak, jest poprzedzona stanem prekursorowym. Istnieje niezaspokojona potrzeba modeli in vivo do badania interakcji ludzkich komórek przednowotworowych w mikrośrodowisku szpiku kostnego z komórkami niezłośliwymi. Tutaj genetycznie zhumanizowaliśmy myszy, aby umożliwić wzrost pierwotnych ludzkich przednowotworowych i złośliwych komórek plazmatycznych wraz z komórkami niezłośliwymi in vivo. Wzrost był w dużej mierze ograniczony do szpiku kostnego, co odzwierciedla wzór u pacjentów ze szpiczakiem. Przeszczepy ksenogeniczne uchwyciły złożoność genomiczną guzów rodzicielskich i ujawniły dodatkowe zmiany somatyczne. Co więcej, heteroprzeszczepy od pacjentów z gammapatią przednowotworową wykazywały postępujący wzrost, co sugeruje, że stabilność kliniczna tych zmian może częściowo wynikać z kontroli wzrostu poza komórkami nowotworowymi. Dane te demonstrują nowe podejście do badania całego spektrum nowotworów ludzkich komórek plazmatycznych i ilustrują użyteczność modeli humanizowanych w zrozumieniu funkcjonalnej różnorodności ludzkich nowotworów.


title: Wpływ hemoperfuzji z węglem aktywowanym na czynność nerek u pacjentów z zatruciem parakwatem.

text: W niniejszym badaniu retrospektywnie przeanalizowano 19 pacjentów, u których zdiagnozowano zatrucie parakwatem (PQ), w celu zbadania wpływu hemoperfuzji z węglem aktywowanym na czynność nerek i eliminację PQ. Wyniki wykazały, że 7 pacjentów zmarło, a 12 przeżyło. Nieoliguryczna niewydolność nerek wystąpiła u wszystkich 7 zmarłych pacjentów. Wśród 12 pacjentów, którzy przeżyli, 10 miało prawidłową czynność nerek, a 2 rozwinęła się nieoliguryczna niewydolność nerek. Istniała liniowa korelacja między stężeniem parakwatu w osoczu i moczu przed hemoperfuzją z węglem aktywowanym i podczas hemoperfuzji. Parametry równania wraz ze współczynnikiem korelacji przy przyjęciu były następujące: Y=0,5820+1,7348X (R2=0,678; F=35,768; P<0,0001). Parametry równania wraz ze współczynnikiem korelacji podczas hemoperfuzji z węglem aktywnym były następujące: Y=0,6827+1,2649X (R2=0,626; F=50,308; P<0,0001). Stwierdzono zatem, że u pacjentów z prawidłową czynnością nerek kinetyka eliminacji PQ przez nerki była związana jedynie ze stężeniem PQ w osoczu. Heperfuzja z węglem aktywowanym miała niewielki wpływ na uniknięcie ostrego uszkodzenia nerek u pacjentów z ciężkim zatruciem PQ.


title: Indukowany cukrzycą wpływ na kardiomiocyty w mikromasie zarodkowego serca kurczęcia i zróżnicowanych komórkach macierzystych zarodkowych myszy D3.

text: Cukrzyca w czasie ciąży jest poważnym wyzwaniem medycznym, ponieważ wiąże się z problemami zwiększonej zachorowalności i śmiertelności zarówno płodu, jak i kobiety w ciąży. Dane wskazują, że etiologia embriopatii cukrzycowej jest skomplikowana, ponieważ wiele czynników teratologicznych może być zaangażowanych w mechanizmy wrodzonych wad rozwojowych wywołanych cukrzycą. W tym badaniu potencjalny kardiotoksyczny wpływ hiperglikemii z hiperketonemią został zbadany przy użyciu dwóch modeli in vitro; pierwotne embrionalne kardiomiocyty kurczęcia i kardiomiocyty pochodzące z komórek macierzystych, w przypadku których w obu układach odnotowano działania niepożądane. Komórki oceniano na podstawie zmian w aktywności bijącej, aktywności komórkowej, zawartości białka, produkcji ROS, uszkodzenia DNA i różnicującej migracji komórek macierzystych. Stosowane preparaty przeciwcukrzycowe powodowały wzrost uszkodzeń DNA i spadek migracji komórek w mysich embrionalnych komórkach macierzystych. Wyniki te dostarczają dodatkowych informacji na temat działań niepożądanych podczas cukrzycy ciążowej oraz zalecenia dla przyszłych matek i personelu położniczego do monitorowania poziomu glikemii na kilka miesięcy przed poczęciem. Badanie to potwierdza również zalecenie stosowania przeciwutleniaczy podczas ciąży w celu zapobiegania uszkodzeniom DNA przez produkcję ROS, co może powodować wady serca, a także inne anomalie rozwojowe.


title: Powiększenie ruchu

text: Przedstawiamy powiększenie ruchu, technikę, która działa jak mikroskop dla wizualnego ruchu. Może wzmacniać subtelne ruchy w sekwencji wideo, umożliwiając wizualizację deformacji, które w innym przypadku byłyby niewidoczne. Aby osiągnąć powiększenie ruchu, musimy dokładnie zmierzyć ruchy wizualne i pogrupować piksele, które mają zostać zmodyfikowane. Po wstępnym etapie rejestracji obrazu mierzymy ruch za pomocą solidnej analizy trajektorii punktów charakterystycznych i pikseli segmentu w oparciu o podobieństwo pozycji, koloru i ruchu. Nowatorska miara podobieństwa ruchów grupuje nawet bardzo małe ruchy według korelacji w czasie, co często ma związek z przyczyną fizyczną. Maska wartości odstających oznacza obserwacje, których nie wyjaśnia nasz warstwowy model ruchu, a te piksele są po prostu odtwarzane na wyjściu z oryginalnych zarejestrowanych obserwacji. Ruch dowolnej wybranej warstwy może być powiększony o wartość określoną przez użytkownika; synteza tekstur wypełnia niewidoczne „dziury” ujawniane przez wzmocnione ruchy. Uzyskane obrazy z powiększeniem ruchu mogą ujawniać lub podkreślać małe ruchy w oryginalnej sekwencji, co pokazujemy z deformacjami struktur nośnych, subtelnymi ruchami lub korektami równowagi ludzi oraz „sztywnymi” strukturami uginającymi się pod naciskiem dłoni.


title: Struktury kanałów ludzkiego TRPML1 w konformacji otwartej i zamkniętej

text: Przejściowy potencjał receptorowy mukolipiny 1 (TRPML1) jest kanałem kationowym uwalniającym Ca2+, który pośredniczy w przekazywaniu sygnałów wapniowych i homeostazie lizosomów. Mutacje w TRPML1 prowadzą do mukolipidozy typu IV, ciężkiego zaburzenia spichrzania lizosomalnego. Przedstawiamy tutaj dwie struktury krio-mikroskopii elektronowej pełnej długości ludzkiego TRPML1: strukturę apo 3,72-Å przy pH 7,0 w stanie zamkniętym i strukturę 3,49-Å związaną z agonistą przy pH 6,0 w stanie otwartym. Kilka reszt aromatycznych i hydrofobowych w helisie 1 porów, helisach S5 i S6 oraz helisie S6 sąsiedniej podjednostki, tworzy hydrofobową wnękę, w której mieści się agonista, co sugeruje odrębne miejsce wiązania agonisty od tego, które znajduje się w TRPV1, kanał TRP z inna podrodzina. Otwarcie TRPML1 wiąże się z wyraźnymi dylatacjami jego dolnej bramy wraz z niewielkim ruchem strukturalnym helisy porów 1. Nasza praca ujawnia mechanizm regulacyjny kanałów TRPML, ułatwia lepsze zrozumienie aktywacji kanałów TRP i dostarcza wglądu w molekularne podstawy patogeneza mukolipidozy typu IV.


title: Integrative Genomics Viewer (IGV): wysokowydajna wizualizacja i eksploracja danych genomicznych

text: Wizualizacja danych jest niezbędnym elementem analizy danych genomowych. Jednak rozmiar i różnorodność zbiorów danych tworzonych przez dzisiejsze metody sekwencjonowania i profilowania oparte na tablicach stanowią poważne wyzwanie dla narzędzi do wizualizacji. Integrative Genomics Viewer (IGV) to przeglądarka o wysokiej wydajności, która wydajnie obsługuje duże heterogeniczne zestawy danych, zapewniając jednocześnie płynne i intuicyjne wrażenia użytkownika na wszystkich poziomach rozdzielczości genomu. Kluczową cechą IGV jest skupienie się na integracyjnym charakterze badań genomicznych, ze wsparciem zarówno dla danych sekwencjonowania macierzowego, jak i danych sekwencjonowania nowej generacji oraz integracją danych klinicznych i fenotypowych. Chociaż IGV jest często używany do przeglądania danych genomowych ze źródeł publicznych, jego głównym celem jest wspieranie naukowców, którzy chcą wizualizować i badać własne zestawy danych lub zestawy danych od kolegów. W tym celu IGV obsługuje elastyczne ładowanie lokalnych i zdalnych zestawów danych i jest zoptymalizowany pod kątem zapewnienia wysokiej wydajności wizualizacji i eksploracji danych w standardowych systemach stacjonarnych. IGV można bezpłatnie pobrać ze strony http://www.broadinstitute.org/igv, na licencji open-source GNU LGPL.


title: Czy inżynierię genomu można wykorzystać do namierzania wzmacniaczy związanych z rakiem?

text: Nieprawidłowa regulacja transkrypcji bierze udział w rozwoju wielu chorób, zwłaszcza transformacji nowotworowej. Dystalne elementy regulatorowe, takie jak wzmacniacze, odgrywają główną rolę w określaniu wzorców transkrypcji specyficznych dla komórki zarówno w tkankach zdrowych, jak i chorych, co sugeruje, że wzmacniacze mogą być głównymi celami interwencji terapeutycznej. Skupiając się na modulowaniu regulacji genów za pośrednictwem wzmacniaczy specyficznych dla typu komórki, istnieje nadzieja, że można przywrócić normalne wzorcowanie epigenetyczne w dotkniętej tkance przy mniejszej liczbie skutków ubocznych niż obserwowane w przypadku terapii wykorzystujących stosunkowo niespecyficzne inhibitory, takie jak leki epigenetyczne. Nowe metody wykorzystujące nukleazy genomowe i specyficzne dla miejsca regulatory epigenetyczne ukierunkowane na określone regiony genomu, wykorzystujące albo sztuczne białka wiążące DNA, albo interakcje RNA-DNA, mogą umożliwić precyzyjną inżynierię genomu na wzmacniaczach. Jednak dziedzina ta jest wciąż w powijakach i wyraźnie wymagane są dalsze udoskonalenia zwiększające specyficzność i wydajność.


title: Długoterminowa kontynuacja terapii CD19 CAR w ostrej białaczce limfoblastycznej

text: Informacje ogólne Limfocyty T swoistego dla CD19 receptora antygenu chimerowego (CAR) wywołują wysokie wskaźniki początkowej odpowiedzi u pacjentów z nawrotową ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL) z komórek B i długotrwałymi remisjami w podgrupie pacjentów. Metody Przeprowadziliśmy badanie fazy 1 z udziałem dorosłych z nawrotem ALL z komórek B, którzy otrzymali wlew autologicznych limfocytów T wykazujących ekspresję CAR 19-28z w Memorial Sloan Kettering Cancer Center (MSKCC). Oceniono bezpieczeństwo i długoterminowe wyniki, a także ich związek z cechami demograficznymi, klinicznymi i chorobowymi. Wyniki W sumie 53 dorosłych otrzymało 19-28z CAR T komórek, które zostały wyprodukowane w MSKCC. Po infuzji ciężki zespół uwalniania cytokin wystąpił u 14 z 53 pacjentów (26%; 95% przedział ufności [CI], 15 do 40); Zmarł 1 pacjent. Całkowitą remisję zaobserwowano u 83% pacjentów. Przy medianie czasu obserwacji 29 miesięcy (zakres od 1 do 65) mediana przeżycia wolnego od zdarzeń wyniosła 6,1 miesiąca (95% CI, 5,0 do 11,5), a mediana przeżycia całkowitego wyniosła 12,9 miesiąca (95% CI, 8,7 do 23.4). U pacjentów z niskim obciążeniem chorobą (<5% blastów szpiku kostnego) przed leczeniem znacznie wydłużył się czas trwania remisji i przeżycie, z medianą przeżycia wolnego od zdarzeń wynoszącą 10,6 miesiąca (95% CI, 5,9 do nieosiągniętego) i medianą przeżycia całkowitego wynoszącą 20,1 miesiąca (95% CI, 8,7 do nieosiągniętego). Pacjenci z większym obciążeniem chorobą (≥5% blastów szpiku kostnego lub choroba pozaszpikowa) mieli większą częstość występowania zespołu uwalniania cytokin i zdarzeń neurotoksycznych oraz krótsze przeżycie długoterminowe niż pacjenci z niskim obciążeniem chorobą. Wnioski W całej kohorcie mediana przeżycia całkowitego wyniosła 12,9 miesiąca. Wśród pacjentów z małym obciążeniem chorobą mediana przeżycia całkowitego wyniosła 20,1 miesiąca i towarzyszyło jej znacznie rzadsze występowanie zespołu uwalniania cytokin i zdarzeń neurotoksycznych po wlewie limfocytów T 19-28z CAR niż u pacjentów z większym obciążeniem chorobą . (Finansowany przez Commonwealth Foundation for Cancer Research i inne; numer ClinicalTrials.gov, NCT01044069.)


title: Periosteum zawiera komórki macierzyste szkieletu o wysokim potencjale regeneracyjnym kości kontrolowanym przez Periostin

text: Regeneracja kości opiera się na aktywacji szkieletowych komórek macierzystych (SSC), które wciąż pozostają słabo scharakteryzowane. Tutaj pokazujemy, że okostna zawiera SSC o wysokim potencjale regeneracyjnym kości w porównaniu z komórkami zrębu szpiku kostnego/komórkami macierzystymi szkieletu (BMSC) u myszy. Chociaż komórki okostnej (PC) i BMSC pochodzą ze wspólnej embrionalnej linii mezenchymalnej, PC po urodzeniu wykazują większą klonogenność, wzrost i zdolność różnicowania niż BMSC. Podczas naprawy kości komputery PC mogą wydajnie przyczyniać się do tworzenia chrząstki i kości oraz integrować długotrwale po przeszczepie. Profilowanie molekularne ujawnia geny kodujące periostynę i inne cząsteczki macierzy zewnątrzkomórkowej związane ze zwiększoną reakcją na uszkodzenie PC. Delecja genu periostyny upośledza funkcje PC i konsolidację złamań. Okostna z niedoborem okostnej nie może odtworzyć puli PC po urazie, co wskazuje na obecność SSC w okostnej i wymaganie okostny w utrzymaniu tej puli. Podsumowując, nasze wyniki podkreślają znaczenie analizy okostnej i PC w celu zrozumienia fenotypów kości.


title: Metabolizm kontratakuje: przepływ metaboliczny reguluje sygnalizację komórkową.

text: Komórki ssaków pobierają składniki odżywcze od sygnalizacji czynnika wzrostu; jednak koordynacja wychwytu glukozy i glutaminy była tajemnicą. W tym wydaniu Genes & Development Wellen i współpracownicy (str. 2784-2799) wykazali, że przepływ glukozy przez szlak biosyntezy heksozaminy reguluje glikozylację receptora czynnika wzrostu i umożliwia spożycie glutaminy. Mechanizm ten zapewnia, że komórki nie biorą udziału w metabolizmie anabolicznym, gdy składniki odżywcze są ograniczające, i podkreśla, w jaki sposób dostępność substratu do modyfikacji białek może modulować sygnalizację komórkową.


title: Związek pembrolizumabu z odpowiedzią guza i przeżyciem wśród pacjentów z zaawansowanym czerniakiem.

text: ZNACZENIE Szlak zaprogramowanej śmierci 1 (PD-1) ogranicza odpowiedź immunologiczną na czerniaka i może być blokowany humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym anty-PD-1 pembrolizumabem. CEL Scharakteryzowanie związku pembrolizumabu z odpowiedzią guza i całkowitym przeżyciem u pacjentów z zaawansowanym czerniakiem. PROJEKT, WARUNKI I UCZESTNICY Otwarte, wielokohortowe badania kliniczne fazy 1b (rekrutacja, grudzień 2011 – wrzesień 2013). Mediana czasu obserwacji wyniosła 21 miesięcy. Badanie przeprowadzono w akademickich ośrodkach medycznych w Australii, Kanadzie, Francji i Stanach Zjednoczonych. Zakwalifikowani pacjenci byli w wieku 18 lat i starsi i mieli zaawansowanego lub przerzutowego czerniaka. Dane zebrano od 655 włączonych pacjentów (135 z kohorty nierandomizowanej [n = 87 nieleczonych ipilimumabem; n = 48 leczonych ipilimumabem] i 520 z kohort zrandomizowanych [n = 226 nieleczonych ipilimumabem; n = 294 leczonych ipilimumabem]). Daty graniczne to 18 kwietnia 2014 r. w przypadku analiz bezpieczeństwa i 18 października 2014 r. w przypadku analiz skuteczności. EKSPOZYCJA Pembrolizumab 10 mg/kg co 2 tygodnie, 10 mg/kg co 3 tygodnie lub 2 mg/kg co 3 tygodnie kontynuowano do progresji choroby, nietolerowanej toksyczności lub decyzji badacza. GŁÓWNE WYNIKI I MIARY Pierwszorzędowym punktem końcowym był potwierdzony odsetek obiektywnych odpowiedzi (najlepsza całkowita odpowiedź całkowitej lub częściowej odpowiedzi) u pacjentów z mierzalną chorobą na początku badania, zgodnie z niezależnym przeglądem centralnym. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały toksyczność, czas trwania odpowiedzi, przeżycie bez progresji i przeżycie całkowite. WYNIKI Wśród 655 pacjentów (mediana [zakres] wiek, 61 [18–94] lata; 405 [62%] mężczyźni) 581 miało mierzalną chorobę na początku badania. Obiektywną odpowiedź zgłoszono u 194 z 581 pacjentów (33% [95% CI, 30%-37%]) oraz u 60 ze 133 pacjentów nieleczonych wcześniej (45% [95% CI, 36% do 54%]). Ogólnie 74% (152/205) odpowiedzi utrzymywało się w momencie odcięcia danych; U 44% (90/205) pacjentów odpowiedź trwała co najmniej 1 rok, a u 79% (162/205) odpowiedź trwała co najmniej 6 miesięcy. Wskaźniki dwunastomiesięcznego przeżycia bez progresji wyniosły 35% (95% CI, 31%-39%) w całej populacji i 52% (95% CI, 43%-60%) wśród pacjentów nieleczonych. Mediana przeżycia całkowitego w całej populacji wyniosła 23 miesiące (95% CI, 20-29) z 12-miesięcznym wskaźnikiem przeżycia 66% (95% CI, 62%-69%) i 24-miesięcznym wskaźnikiem przeżycia wynoszącym 49% (95% CI, 44%-53%). U pacjentów nieleczonych wcześniej mediana przeżycia całkowitego wyniosła 31 miesięcy (95% CI, 24 do nieosiągniętych) z 12-miesięcznym wskaźnikiem przeżycia 73% (95% CI, 65%-79%) i 24-miesięcznym wskaźnikiem przeżycia 60% (95% CI, 51%-68%). U dziewięćdziesięciu dwóch z 655 pacjentów (14%) wystąpiło co najmniej 1 związane z leczeniem zdarzenie niepożądane 3. lub 4. stopnia (AE), a 27 z 655 (4%) pacjentów przerwało leczenie z powodu związanego z leczeniem AE. Ciężkie zdarzenia niepożądane związane z leczeniem zgłoszono u 59 pacjentów (9%). Nie było zgonów związanych z narkotykami. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Wśród pacjentów z zaawansowanym czerniakiem podawanie pembrolizumabu wiązało się z ogólnym odsetkiem obiektywnych odpowiedzi wynoszącym 33%, 12-miesięcznym wskaźnikiem przeżycia bez progresji choroby wynoszącym 35% i medianą całkowitego przeżycia wynoszącą 23 miesiące; AE stopnia 3 lub 4 związane z leczeniem wystąpiły u 14%. REJESTRACJA BADANIA Clinictrials.gov Identyfikator: NCT01295827.


title: Sygnalizacja zapalna w ludzkich ziarniniakach gruźlicy jest uporządkowana przestrzennie

text: Ziarniniaki są patologiczną cechą charakterystyczną gruźlicy (TB). Jednak ich funkcja i mechanizmy powstawania pozostają słabo poznane. Aby zrozumieć rolę ziarniniaków w gruźlicy, przeanalizowaliśmy proteomy ziarniniaków od osób z gruźlicą w sposób bezstronny. Wykorzystując mikrodysekcję laserową, spektrometrię mas i mikroskopię konfokalną, wygenerowaliśmy szczegółowe mapy molekularne ludzkich ziarniniaków. Odkryliśmy, że centra ziarniniaków mają środowisko prozapalne, które charakteryzuje się obecnością peptydów przeciwdrobnoustrojowych, reaktywnych form tlenu i prozapalnych eikozanoidów. Odwrotnie, tkanka otaczająca kazeum ma stosunkowo przeciwzapalną sygnaturę. Te odkrycia są zgodne w grupie sześciu ludzi i królików. Chociaż równowaga między ogólnoustrojowymi sygnałami prozapalnymi i przeciwzapalnymi ma kluczowe znaczenie dla wyniku gruźlicy, tutaj stwierdzamy, że sygnały te są fizycznie oddzielone w każdym ziarniniaku. Na podstawie analizowanych tutaj migawek białkowych i lipidowych zmian chorobowych u ludzi i królików, stawiamy hipotezę, że patologiczna odpowiedź na gruźlicę jest kształtowana przez dokładną anatomiczną lokalizację tych szlaków zapalnych podczas rozwoju ziarniniaka.


title: Tłumienie pośredniczonej interferonem odpowiedzi anty-HBV przez pojedynczą metylację CpG w 5'-UTR TRIM22

text: Obiektywne interferony (IFN) pośredniczą w bezpośredniej aktywności przeciwwirusowej. Odgrywają kluczową rolę we wczesnej odpowiedzi immunologicznej gospodarza na infekcje wirusowe. Jednak terapia IFN w przypadku zakażenia HBV jest mniej skuteczna niż w przypadku innych zakażeń wirusowych. Projekt Zbadaliśmy cele komórkowe HBV w odpowiedzi na IFN za pomocą badań przesiewowych obejmujących cały proteom. Wyniki Za pomocą LC-MS/MS zidentyfikowaliśmy białka regulowane w dół i w górę przez traktowanie IFN w komórkach HBV X (HBx) stabilnych i kontrolnych. Znaleźliśmy kilka genów stymulowanych przez IFN, które są regulowane w dół przez HBx, w tym TRIM22, który jest znany jako białko antyretrowirusowe. Wykazaliśmy, że HBx hamuje transkrypcję TRIM22 poprzez pojedynczą metylację CpG w swoim 5'-UTR, co dodatkowo zmniejsza powinowactwo wiązania czynnika regulacyjnego 1 IFN, tym samym tłumiąc stymulowaną przez IFN indukcję TRIM22. Wnioski Zweryfikowaliśmy nasze odkrycia na modelu mysim, pierwotnych ludzkich hepatocytach i ludzkich tkankach wątroby. Nasze dane wyjaśniają mechanizm, dzięki któremu HBV unika wrodzonego układu odpornościowego gospodarza.


title: Analiza rozwojowa neutrofili szpiku kostnego ujawnia populacje wyspecjalizowane w ekspansji, handlu ludźmi i funkcjach efektorowych

text: Podsumowanie Neutrofile są wyspecjalizowanymi komórkami wrodzonymi, które wymagają stałego uzupełniania z prekursorów proliferacji szpiku kostnego (BM) ze względu na ich krótki okres półtrwania. Chociaż ustalono, że neutrofile pochodzą z progenitora granulocytów-makrofagów (GMP), szlaki różnicowania z GMP do funkcjonalnych dojrzałych neutrofili są słabo zdefiniowane. Stosując cytometrię masową (CyTOF) i analizę opartą na cyklu komórkowym, zidentyfikowaliśmy trzy podzbiory neutrofili w obrębie BM: zaangażowany prekursor proliferacji neutrofili (preNeu), który różnicuje się w nieproliferujące niedojrzałe neutrofile i dojrzałe neutrofile. Profilowanie transkryptomiczne i analiza funkcjonalna wykazały, że preNeu wymaga C/EBP&egr; czynnik transkrypcyjny do ich generowania z GMP, a ich program proliferacyjny jest zastępowany przez zyskanie funkcji migracyjnej i efektorowej w miarę dojrzewania. preNeus rozwija się pod wpływem stresu mikrobiologicznego i nowotworowego, a niedojrzałe neutrofile są rekrutowane na obrzeża myszy z nowotworem. Podsumowując, nasze badanie identyfikuje wyspecjalizowane populacje granulocytów BM, które zapewniają zaopatrzenie w warunkach homeostazy i reakcji na stres. Graficzny rysunek abstrakcyjny. Brak dostępnych napisów. Najważniejsze cechy Aktywność proliferacyjna identyfikuje zaangażowane prekursory neutrofili u myszy i ludzi Podzbiory neutrofili posiadają odrębne sygnatury transkryptomiczne i funkcjonalne Defekt w rozwoju neutrofili prowadzi do upośledzenia odpowiedzi, w których pośredniczą neutrofile Zwiększona liczba niedojrzałych neutrofili w krążeniu jest związana z progresją raka Szlak różnicowania neutrofili jest słabo zdefiniowany. Evrard i in. glin. wykazać przepływ pracy polegający na charakteryzowaniu podzbiorów granulocytów obojętnochłonnych w szpiku kostnym na podstawie ich zdolności do proliferacji i sygnatur molekularnych, a tym samym zdefiniować trajektorię rozwoju i właściwości funkcjonalne granulocytów obojętnochłonnych.


title: Autofagia za pośrednictwem TAK1 i utlenianie kwasów tłuszczowych zapobiegają hepatosteatozie i onkogenezie.

text: MAP kinase kinase kinase TGFβ-activated kinase 1 (TAK1) jest aktywowana przez TLR, IL-1, TNF i TGFβ, a z kolei aktywuje IKK-NF-κB i JNK, które regulują przeżycie komórek, wzrost, nowotworzenie i metabolizm. Sygnalizacja TAK1 zwiększa również aktywność AMPK i autofagię. Tutaj zbadaliśmy zależną od TAK1 regulację autofagii, metabolizmu lipidów i onkogenezy w wątrobie. Myszy na czczo ze specyficzną dla hepatocytów delecją Tak1 wykazywały poważną hepatosteatozę ze zwiększoną aktywnością mTORC1 i tłumieniem autofagii w porównaniu z ich odpowiednikami WT. Hepatocyty z niedoborem TAK1 wykazywały stłumioną aktywność AMPK i autofagię w odpowiedzi na głód lub leczenie metforminą; jednak ektopowa aktywacja AMPK przywróciła autofagię w tych komórkach. Geny docelowe receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów α (PPARα) i β-oksydacja, które regulują degradację lipidów w wątrobie, były również tłumione w hepatocytach pozbawionych TAK1. Ze względu na tłumienie autofagii i β-oksydacji, prowokacja dietą wysokotłuszczową pogorszyła stłuszczeniowe zapalenie wątroby u myszy z delecją Tak1 specyficzną dla hepatocytów. Warto zauważyć, że hamowanie mTORC1 przywróciło ekspresję autofagii i docelowego genu PPARα w wątrobach z niedoborem TAK1, co wskazuje, że TAK1 działa przed mTORC1. Inhibicja mTORC1 hamowała również spontaniczne zwłóknienie wątroby i hepatokarcynogenezę u zwierząt ze specyficzną dla hepatocytów delecją Tak1. Dane te wskazują, że TAK1 reguluje metabolizm lipidów w wątrobie i onkogenezę poprzez oś AMPK/mTORC1, wpływając zarówno na autofagię, jak i aktywność PPARα.


title: Formins na skrzyżowaniu.

text: Cytoszkielet aktynowy i węzły adhezyjne są fizycznie i funkcjonalnie sprzężone na styku komórka-komórka między komórkami nabłonka. Kompleks regulujący aktynę Arp2/3 ma ustaloną rolę w obrocie aktyny połączeń; jednak rola formin, największej grupy regulatorów aktyny, jest mniej jasna. Forminy dynamicznie kształtują cytoszkielet aktynowy i pełnią różne funkcje w komórkach. W tym przeglądzie opisujemy ostatnie postępy w regulowaniu przez forminy dynamiki aktyny w kontaktach komórka-komórka i podkreślanie funkcji forminy podczas ruchu spolaryzowanych białek niezbędnych do nabłonka.


title: Błędy adaptacyjne CRISPR wyjaśniają preferencje dotyczące pozyskiwania obcego DNA

text: CRISPR-Cas (zbite, regularnie rozmieszczone krótkie powtórzenia palindromiczne sprzężone z białkami związanymi z CRISPR) to system odporności bakterii, który chroni przed inwazją fagów lub plazmidów. W procesie adaptacji CRISPR krótkie fragmenty DNA („przerywniki”) są pozyskiwane z obcych elementów i integrowane z macierzą CRISPR. Do tej pory tajemnicą pozostawało, w jaki sposób odstępniki są preferencyjnie pozyskiwane z obcego DNA, podczas gdy unika się chromosomu własnego. Tutaj pokazujemy, że pozyskiwanie przerywnika jest zależne od replikacji i że pęknięcia DNA utworzone na zablokowanych widełkach replikacyjnych sprzyjają pozyskiwaniu przerywnika. Chromosomalne hotspoty pozyskiwania przerywnika były ograniczone przez miejsca Chi, które są oktamerami sekwencji wysoce wzbogaconymi na chromosomie bakteryjnym, co sugeruje, że te miejsca ograniczają pozyskiwanie przerywnika z własnego DNA. Ponadto pokazujemy, że w unikaniu siebie pośredniczy kompleks naprawczy dwuniciowego pęknięcia DNA RecBCD. Nasze wyniki sugerują, że w Escherichia coli nabycie nowych przerywników w dużej mierze zależy od przetwarzania dwuniciowych pęknięć DNA za pośrednictwem RecBCD występujących głównie w widełkach replikacyjnych, oraz że preferencja dla obcego DNA jest osiągana dzięki większej gęstości miejsc Chi na własny chromosom, w połączeniu z większą liczbą widełek na obcym DNA. Model ten wyjaśnia silną preferencję do nabywania przerywników zarówno z plazmidów o dużej liczbie kopii, jak iz fagów.


title: Mapowanie w wysokiej rozdzielczości otwartej chromatyny w genomie ryżu.

text: Ekspresja genów jest kontrolowana przez złożoną interakcję czynników transkrypcyjnych wiążących się z promotorami i innymi regulatorowymi elementami DNA. Jedną wspólną cechą regionów genomowych związanych z białkami regulatorowymi jest wyraźna wrażliwość na trawienie DNazą I. Wygenerowaliśmy wysokiej rozdzielczości mapy całego genomu miejsc nadwrażliwych na DNazę I (DH) zarówno z sadzonek, jak i tkanki kalusa ryżu (Oryza sativa). Około 25% miejsc DH z obu tkanek znaleziono w przypuszczalnych promotorach, co wskazuje, że ogromna większość elementów regulatorowych genów ryżu nie znajduje się w regionach promotorowych. Znaleźliśmy o 58% więcej miejsc DH w kalusie niż w sadzonkach. W przypadku miejsc DH wykrytych zarówno w sadzonkach, jak i kalusie, 31% wykazywało znacząco różne poziomy wrażliwości na DNazę I w dwóch tkankach. Geny, które ulegają zróżnicowanej ekspresji w sadzonkach i kalusie, były często związane z miejscami DH w obu tkankach. Sekwencje DNA zawarte w miejscach DH były hipometylowane, zgodnie z tym, co wiadomo o aktywnych elementach regulatorowych genów. Co ciekawe, tkankowo specyficzne miejsca DH zlokalizowane w promotorach wykazywały wyższy poziom metylacji DNA niż średni poziom metylacji DNA wszystkich miejsc DH zlokalizowanych w promotorach. Wyraźny wzrost H3K27me3 był związany z międzygenowymi miejscami DH. Wyniki te sugerują, że modyfikacje epigenetyczne odgrywają rolę w dynamicznych zmianach liczby i wrażliwości miejsc DH na DNazę I podczas rozwoju.


title: Prospektywne badanie dystrybucji tkanki tłuszczowej i ryzyka raka endometrium.

text: TŁO Badania epidemiologiczne wykazały, że ogólna otyłość jest pozytywnie związana z ryzykiem raka endometrium (EC). Jednak dane oceniające związek między dystrybucją tkanki tłuszczowej a ryzykiem EC są nadal ograniczone. METODY Prześledziliśmy 51 948 kobiet, które jako pierwsze zgłosiły obwód talii (WC) i obwód bioder w 1986 roku w badaniu Nurses' Health Study. Obliczono stosunek talii do bioder (WHR). WYNIKI W ciągu 24 lat obserwacji rozpoznano 449 incydentów inwazyjnych przypadków EC. W analizie wielowymiarowej bez korekty o wskaźnik masy ciała (BMI), względne ryzyko (RR) dla EC porównujące skrajne kategorie wyniosły 2,44 (95% przedział ufności [CI] 1,72-3,45) dla WC i 1,69 (95% CI=1,20- 2.40 dla WHR. Jednak po dostosowaniu BMI te pozytywne skojarzenia były znacznie osłabione i nie były już istotne; RR=1,08 (95% CI=0,69-1,67) odpowiednio dla WC i 1,15 (95% CI=0,81-1,64) dla WHR. WNIOSEK W naszym prospektywnym badaniu kohortowym nie znaleźliśmy niezależnego związku między rozkładem tkanki tłuszczowej a ryzykiem EC po dostosowaniu do BMI.


title: Skupiska raka piersi w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych: analiza geograficzna.

text: Wysokie wskaźniki śmiertelności z powodu raka piersi odnotowano w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, a ostatnio zwrócono uwagę na Long Island w stanie Nowy Jork. W tym badaniu autorzy sprawdzają, czy wysoka śmiertelność z powodu raka piersi jest równomiernie rozłożona na północnym wschodzie, w tym sensie, że wszelkie zaobserwowane skupiska zgonów można wyjaśnić wyłącznie przypadkiem, czy też istnieją skupienia o znaczeniu statystycznym. Dane demograficzne oraz wskaźniki śmiertelności kobiet z powodu raka piersi w zależności od wieku uzyskano dla wszystkich 244 hrabstw w 11 północno-wschodnich stanach oraz dla Dystryktu Kolumbii w latach 1988-1992. Wykorzystywana jest ostatnio opracowana statystyka skanowania przestrzennego, która wyszukuje skupiska przypadków bez określania ich rozmiaru lub lokalizacji z wyprzedzeniem i która testuje ich istotność statystyczną, jednocześnie dostosowując do wielokrotnego testowania nieodłącznie związanego z taką procedurą. Podstawowa analiza jest dostosowana do wieku, a dalsze analizy sprawdzają, w jaki sposób na wyniki wpływa uwzględnienie rasy, miejskości i parytetu jako zmiennych zakłócających. Istnieje statystycznie istotna i geograficznie szeroka klaster zgonów z powodu raka piersi w obszarze metropolitalnym Nowy Jork-Filadelfia w Pensylwanii (p = 0,0001), który ma o 7,4% wyższą śmiertelność niż w pozostałej części północno-wschodniej. Klaster pozostaje istotny, gdy rasa, miejskość i/lub parytet są uwzględnione jako zmienne zakłócające. Istotne same w sobie są również cztery mniejsze podgrupy w tym obszarze: Filadelfia z przedmieściami (p = 0,0001), Long Island (p = 0,0001), centralne New Jersey (p = 0,0001) i północno-wschodnie New Jersey (p = 0,0001). Podwyższona śmiertelność z powodu raka piersi na Long Island może być postrzegana mniej jako wyjątkowe zjawisko lokalne, a bardziej jako część bardziej ogólnej sytuacji obejmującej duże części obszaru metropolitalnego Nowy Jork-Filadelfia. Kilka znanych i hipotetycznych czynników ryzyka, na które nie mogliśmy się dostosować, a które mogą wyjaśnić wykrytą klaster, to przede wszystkim wiek przy pierwszym urodzeniu, wiek pierwszej miesiączki, wiek menopauzy, karmienie piersią, mutacje genetyczne i czynniki środowiskowe.


title: CD200R/CD200 hamuje osteoklastogenezę: nowy mechanizm kontroli osteoklastów przez mezenchymalne komórki macierzyste u ludzi

text: Homeostaza kości jest utrzymywana dzięki równowadze między osteoblastami tworzącymi kości a osteoklastami degradującymi kości. Osteoblasty mają pochodzenie mezenchymalne, podczas gdy osteoklasty należą do linii szpikowej. Komunikacja osteoklastów i osteoblastów odbywa się poprzez wydzielanie rozpuszczalnych czynników, interakcję komórka-kość i kontakt komórka-komórka, które modulują ich aktywność. CD200 jest członkiem superrodziny immunoglobulin, ulegającym ekspresji na różnych typach komórek, w tym na mezenchymalnych komórkach macierzystych (MSC). Receptor CD200 (CD200R) ulega ekspresji na komórkach szpikowych, takich jak monocyty/makrofagi. Zakładamy, że CD200 może być nową cząsteczką zaangażowaną w kontrolę osteoklastogenezy i może odgrywać rolę w komunikacji MSC-osteoklasty u ludzi. W tym badaniu wykazaliśmy, że rozpuszczalny CD200 hamował różnicowanie prekursorów osteoklastów, a także ich dojrzewanie w komórkach resorbujących kości in vitro. Rozpuszczalny CD200 nie modyfikuje fenotypu monocytów, ale hamuje aktywator receptora szlaku sygnałowego ligandu jądrowego czynnika kappa-B (RANKL), a także ekspresję genów markerów osteoklastów, takich jak receptor związany z osteoklastami (OSCAR) i czynnik jądrowy aktywowanych limfocytów T cytoplazmatyczny 1 (NFATc1). Ponadto MSC hamowały tworzenie osteoklastów, które zależało od kontaktu komórka-komórka i było związane z ekspresją CD200 na powierzchni MSC. Nasze wyniki jasno pokazują, że MSC, poprzez ekspresję CD200, odgrywają główną rolę w regulacji resorpcji kości i fizjologii kości oraz że para CD200-CD200R może być nowym celem kontroli chorób kości.


title: Specyficzne dla nowotworu komórki spolaryzowane Th17 eliminują duży ustalony czerniak.

text: Limfocyty T CD4+ mogą różnicować się w wiele podzbiorów efektorowych, ale potencjalne role tych podzbiorów w odporności przeciwnowotworowej nie zostały w pełni zbadane. Chcąc zbadać wpływ polaryzacji limfocytów T CD4+ na odrzucenie nowotworu w modelu naśladującym ludzką chorobę, stworzyliśmy nowy transgeniczny mysi model receptora limfocytów T (TCR) z restrykcją MHC klasy II, w którym limfocyty T CD4+ rozpoznają nowy epitop w białko 1 związane z tyrozynazą (TRP-1), antygen eksprymowany przez normalne melanocyty i mysiego czerniaka B16. Komórki mogą być silnie spolaryzowane do podtypów Th0, Th1 i Th17 in vitro, o czym świadczą profile cytokin, chemokin i cząsteczek adhezyjnych oraz markery powierzchniowe, co sugeruje możliwość różnicowania funkcji efektorowych in vivo. W przeciwieństwie do obecnego poglądu, że komórki Th1 są najważniejsze w odrzucaniu nowotworu, odkryliśmy, że spolaryzowane komórki Th17 lepiej pośredniczą w niszczeniu zaawansowanego czerniaka B16. Ich efekt terapeutyczny był krytycznie zależny od produkcji interferonu-gamma (IFN-gamma), podczas gdy ubytek interleukiny (IL)-17A i IL-23 miał niewielki wpływ. Podsumowując, dane te wskazują, że odpowiednia polaryzacja in vitro efektorowych limfocytów T CD4+ ma decydujące znaczenie dla skutecznej eliminacji nowotworu. Tę zasadę należy wziąć pod uwagę przy projektowaniu badań klinicznych obejmujących adoptywną immunoterapię opartą na transferze nowotworów złośliwych u ludzi.


title: Zdefiniowanie ciężkości nabytego zapalenia płuc w społeczności przy zgłoszeniu do szpitala: międzynarodowe badanie wyprowadzenia i walidacji.

text: TŁO W ocenie ciężkości pozaszpitalnego zapalenia płuc (CAP) zmodyfikowana zasada Brytyjskiego Towarzystwa Klatki Piersiowej (mBTS) identyfikuje pacjentów z ciężkim zapaleniem płuc, ale nie pacjentów, którzy mogą nadawać się do leczenia domowego. Przeprowadzono wieloośrodkowe badanie w celu opracowania i walidacji praktycznego modelu oceny dotkliwości dla stratyfikowania dorosłych hospitalizowanych z powodu CAP do różnych grup terapeutycznych. METODY Połączono dane z trzech prospektywnych badań CAP przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii, Nowej Zelandii i Holandii. Do opracowania modelu wykorzystano kohortę derywacyjną obejmującą 80% danych. Zmienne prognostyczne zostały zidentyfikowane przy użyciu wielokrotnej regresji logistycznej z 30-dniową śmiertelnością jako miarą wyniku. Ostateczny model przetestowano na kohorcie walidacyjnej. WYNIKI Przebadano 1068 pacjentów (średnia wieku 64 lata, 51,5% mężczyzn, 30-dniowa śmiertelność 9%). Wiek >/=65 lat (OR 3,5, 95% CI 1,6 do 8,0) i albumina <30 g/dl (OR 4,7, 95% CI 2,5 do 8,7) były niezależnie związane ze śmiertelnością powyżej i powyżej reguły mBTS (OR 5,2, 95% CI 2,7 do 10). Sześciopunktowy wynik, po jednym punkcie za splątanie, mocznik >7 mmol/l, częstość oddechów >/=30/min, niskie ciśnienie skurczowe (<90 mm Hg) lub rozkurczowe (</=60 mm Hg) krwi), wiek >/=65 lat (punktacja CURB-65) na podstawie informacji dostępnych podczas wstępnej oceny szpitalnej, umożliwił stratyfikację pacjentów według rosnącego ryzyka zgonu: punktacja 0, 0,7%; wynik 1, 3,2%; ocena 2, 3%; ocena 3, 17%; wynik 4, 41,5% i wynik 5, 57%. Kohorta walidacyjna potwierdziła podobny wzorzec. WNIOSKI Prosty, sześciopunktowy wynik oparty na splątaniu, zawartości mocznika, częstości oddechów, ciśnienia tętniczego i wieku można wykorzystać do podziału pacjentów z CAP na różne grupy leczenia.


title: Mitochondrialna chelatacja żelaza łagodzi zapalenie oskrzeli i rozedmę płuc wywołane dymem papierosowym u myszy

text: Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest związana zarówno z paleniem papierosów, jak i uwarunkowaniami genetycznymi. Wcześniej zidentyfikowaliśmy reagujące na żelazo białko wiążące element 2 (IRP2) jako ważny gen podatności na POChP i wykazaliśmy, że białko IRP2 jest zwiększone w płucach osób z POChP. Tutaj pokazujemy, że myszy z niedoborem Irp2 były chronione przed eksperymentalną POChP wywołaną dymem papierosowym (CS). Integrując immunoprecypitację RNA, a następnie sekwencjonowanie (RIP-seq), sekwencjonowanie RNA (RNA-seq) oraz ekspresję genów i analizę grupowania funkcjonalnego wzbogacenia, zidentyfikowaliśmy Irp2 jako regulator funkcji mitochondriów w płucach myszy. Irp2 zwiększał ładunek żelaza w mitochondriach i poziom oksydazy cytochromu c (COX), co prowadziło do dysfunkcji mitochondriów, a następnie doświadczalnej POChP. Myszy z niedoborem frataksyny, które miały wyższe mitochondrialne obciążenie żelazem, wykazywały upośledzony klirens śluzowo-rzęskowy dróg oddechowych (MCC) i wyższy stan zapalny płuc na początku, podczas gdy myszy z niedoborem syntezy oksydazy cytochromu c, które miały obniżoną COX, były chronione przed wywołanym CS zapalenie i upośledzenie MCC. Myszy leczone mitochondrialnym chelatorem żelaza lub myszy karmione dietą ubogą w żelazo były chronione przed POChP wywołaną CS. Mitochondrialna chelatacja żelaza łagodziła również wywołane przez CS upośledzenie MCC, wywołane przez CS zapalenie płuc i związane z CS uszkodzenie płuc u myszy z rozpoznaną POChP, co sugeruje krytyczną rolę funkcjonalną i potencjalną interwencję terapeutyczną dla osi mitochondrialnej-żelazo w POChP.


title: Fibroblasty związane z rakiem neutralizują przeciwnowotworowe działanie blokady receptora CSF1 poprzez indukcję naciekania guzów PMN-MDSC.

text: Makrofagi związane z nowotworem (TAM) przyczyniają się do wszystkich aspektów progresji nowotworu. Zastosowanie inhibitorów CSF1R do celowania w TAM jest atrakcyjne terapeutycznie, ale ma bardzo ograniczone działanie przeciwnowotworowe. Tutaj zidentyfikowaliśmy mechanizm, który ograniczał efekt terapii celowanej CSF1R. Wykazaliśmy, że fibroblasty związane z rakiem (CAF) są głównym źródłem chemokin, które rekrutują granulocyty do guzów. CSF1 wytwarzany przez komórki nowotworowe powodował za pośrednictwem HDAC2 regulację w dół ekspresji chemokiny swoistej dla granulocytów w CAF, co ograniczało migrację tych komórek do nowotworów. Leczenie inhibitorami CSF1R zakłóciło ten przesłuch i wywołało głęboki wzrost rekrutacji granulocytów do guzów. Połączenie inhibitora CSF1R z antagonistą CXCR2 zablokowało naciek granulocytów guzów i wykazało silne działanie przeciwnowotworowe.


title: Deficyty fenotypowe w otoczce HIV-1 są związane z dojrzewaniem linii przeciwciał neutralizujących o szerokim ukierunkowaniu V2

text: Przeciwciała szeroko neutralizujące (bnAbs) przeciwko HIV-1 mogą ewoluować po latach powtarzającego się procesu ucieczki wirusa i adaptacji przeciwciał, które projekt szczepionki przeciwko HIV-1 stara się naśladować. Aby to umożliwić, należy zdefiniować właściwości, które sprawiają, że otoczki HIV-1 (Env) są zdolne do wywoływania odpowiedzi bnAb. Tutaj prześledziliśmy ewolucję VRC26 linii bnAb skierowanej na wierzchołek V2 w CAP256 nadkażonego dawcy HIV-1 podtypu C, aby zbadać zmiany fenotypowe populacji wirusów krążących przed i podczas wczesnych faz indukcji bnAb. Wirusy podłużne, które wyewoluowały z wirusa pierwotnego infekującego opornego na VRC26 (PI), wirusa nadkażającego wrażliwego na VRC26 (SU) i wynikających z niego rekombinantów PI-SU, ujawniły istotne zmiany fenotypowe w Env, ze zmianą właściwości Env zbiegającą się z wczesną opornością na VRC26 . Zmniejszona wrażliwość wirusów SU-podobnych na VRC26 była powiązana ze zmniejszoną zakaźnością, zmienioną kinetyką wejścia i niższą wrażliwością na neutralizację po przyłączeniu CD4. VRC26 utrzymywał aktywność neutralizującą wobec związanego z komórką wirusa CAP256, co wskazuje, że ucieczka drogą transmisji komórka-komórka nie jest dominującym szlakiem ucieczki. Obniżona sprawność wczesnych wariantów ucieczki i utrzymująca się wrażliwość na transmisję komórka-komórka to cechy, które ograniczają replikację wirusa, utrudniając w ten sposób szybką ucieczkę. Potwierdza to scenariusz, w którym VRC26 umożliwił jedynie częściową ucieczkę wirusa przez dłuższy czas, prawdopodobnie wydłużając okno czasowe dojrzewania bnAb. Łącznie nasze dane podkreślają plastyczność fenotypową wirusa HIV-1 Env w unikaniu presji bnAb oraz potrzebę uwzględnienia cech fenotypowych podczas wyboru i projektowania immunogenów Env. Kombinacje wariantów Env ze zróżnicowanymi wzorami fenotypowymi i wrażliwością na bnAb, jak opisujemy tutaj dla CAP256, mogą maksymalizować potencjał indukowania odpowiedzi bnAb przez szczepienie.


title: Wysokie mutacje somatyczne i obciążenie neoantygenami są skorelowane ze zmniejszonym czasem przeżycia bez progresji choroby w szpiczaku mnogim

text: Mutacje swoiste dla nowotworu mogą skutkować powstaniem immunogennych neoantygenów, z których oba zostały skorelowane z odpowiedzią na inhibitory immunologicznego punktu kontrolnego w wysoce mutagennych nowotworach. Jednak wczesne wyniki stosowania jednoskładnikowych inhibitorów punktów kontrolnych w szpiczaku mnogim (MM) były rozczarowujące. Dlatego staraliśmy się zrozumieć związek między mutacją a krajobrazem neoantygenowym pacjentów z MM a odpowiedzią na terapie. Obciążenie mutacją somatyczną, obciążenie neoantygenem i odpowiedź na terapię określono na podstawie danych przejściowych z badania MMRF CoMMpass (NCT01454297) na 664 pacjentach z MM. W tej populacji średnie ładunki mutacji somatycznych i zmiany sensu wyniosły odpowiednio 405,84 (s=608,55) i 63,90 (s=95,88) mutacji na pacjenta. Stwierdzono dodatnią zależność liniową między mutacją a obciążeniem neoantygenem (R2=0,862). Średnie przewidywane obciążenie neoantygenami wynosiło 23,52 (s=52,14) neoantygenów ze średnią 9,40 (s=26,97) ekspresjonowanych neoantygenów. Analiza przeżycia wykazała istotnie krótsze przeżycie wolne od progresji (PFS) u pacjentów z większym niż przeciętne obciążeniem mutacją somatyczną zmiany sensu (N=163, 0,493 vs 0,726 2-letni PFS, P=0,0023) i przewidywanym ładunkiem ekspresjonowanego neoantygenu (N=214, 0,555 vs 0,729 2-letni PFS, p=0,0028). Ten wzór jest utrzymywany w przypadku stratyfikowania według stadium choroby i nieprawidłowości cytogenetycznych. Dlatego wysokie obciążenie mutacją i neoantygenem są klinicznie istotnymi czynnikami ryzyka, które mają negatywny wpływ na przeżycie pacjentów z MM przy obecnych standardach opieki.


title: Zdarzenia dotyczące bezpieczeństwa po wprowadzeniu na rynek wśród nowatorskich środków terapeutycznych zatwierdzonych przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków w latach 2001-2010

text: Znaczenie Zdarzenia dotyczące bezpieczeństwa nowych leków i leków biologicznych po wprowadzeniu do obrotu mają miejsce, gdy po wstępnym zatwierdzeniu tych leków przez organy regulacyjne zostaną zidentyfikowane nowe zagrożenia bezpieczeństwa. Te zdarzenia związane z bezpieczeństwem mogą zmienić sposób, w jaki nowe terapie są wykorzystywane w praktyce klinicznej oraz informować pacjentów i klinicystów w procesie podejmowania decyzji. Cele Scharakteryzowanie częstości zdarzeń dotyczących bezpieczeństwa po wprowadzeniu do obrotu wśród nowych leków zatwierdzonych przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) oraz zbadanie, czy jakiekolwiek nowe właściwości terapeutyczne znane w momencie zatwierdzenia przez FDA były związane ze zwiększonym ryzykiem. Projekt i ustawienie Badanie kohortowe wszystkich nowych środków terapeutycznych zatwierdzonych przez FDA między 1 stycznia 2001 r. a 31 grudnia 2010 r., kontynuowane do 28 lutego 2017 r. Ekspozycje Nowe właściwości terapeutyczne znane w momencie zatwierdzenia przez FDA, w tym klasa leków, obszar, przegląd priorytetowy, przyspieszone zatwierdzenie, status osierocony, zatwierdzenie w terminie zbliżonym do przepisowego i czas przeglądu regulacyjnego. Główne wyniki i środki Zestawienie (1) wycofań ze względów bezpieczeństwa, (2) wydawania przez FDA kolejnych ostrzeżeń w ramkach dodanych w okresie po wprowadzeniu do obrotu oraz (3) wydawania przez FDA komunikatów dotyczących bezpieczeństwa. Wyniki Od 2001 do 2010 roku FDA zatwierdziła 222 nowe leki (183 farmaceutyki i 39 biologicznych). W okresie obserwacji o medianie 11,7 roku (zakres międzykwartylowy [IQR], 8,7-13,8 lat) wystąpiły 123 nowe zdarzenia dotyczące bezpieczeństwa (3 wycofania, 61 ostrzeżeń w ramkach i 59 komunikatów dotyczących bezpieczeństwa) dotyczące 71 (32,0%) nowe terapeutyki. Mediana czasu od zatwierdzenia do pierwszego zdarzenia dotyczącego bezpieczeństwa po wprowadzeniu do obrotu wyniosła 4,2 roku (IQR, 2,5-6,0 lat), a odsetek nowych leków, na które miało wpływ zdarzenie związane z bezpieczeństwem po wprowadzeniu do obrotu po 10 latach, wyniósł 30,8% (95% CI, 25,1%-37,5%). ). W analizie wielu zmiennych zdarzenia dotyczące bezpieczeństwa po wprowadzeniu do obrotu były statystycznie istotnie częstsze wśród leków biologicznych (współczynnik zachorowalności [IRR] = 1,93; 95% CI, 1,06-3,52; P = 0,03), leków wskazanych do leczenia chorób psychicznych (IRR = 3,78). ; 95% CI, 1,77-8,06; P < 0,001, osoby, które uzyskały przyspieszoną zgodę (IRR = 2,20; 95% CI, 1,15-4,21; P = 0,02) oraz osoby, które uzyskały zgodę w zbliżonym terminie (IRR = 1,90). ; 95% CI, 1,19-3,05; P = 0,008); zdarzenia były statystycznie istotnie rzadsze wśród osób, których czas przeglądu regulacyjnego był krótszy niż 200 dni (IRR = 0,46; 95% CI, 0,24-0,87; P = 0,02). Wnioski i znaczenie Spośród 222 nowych leków zatwierdzonych przez FDA w latach 2001-2010, 32% dotyczyło zdarzenia dotyczącego bezpieczeństwa po wprowadzeniu do obrotu. Leki biologiczne, leki psychiatryczne oraz przyspieszone i bliskie przepisom terminy zatwierdzania były statystycznie istotnie związane z wyższymi wskaźnikami zdarzeń, co podkreśla potrzebę ciągłego monitorowania bezpieczeństwa nowych leków przez cały cykl ich życia.


title: Kto jest zagrożony przewlekłą obturacyjną chorobą płuc? Przestrzenna analiza epidemiologiczna roszczeń z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego POChP w północno-wschodnich Niemczech

text: TŁO Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) ma wysoki wskaźnik chorobowości w Niemczech i oczekuje się dalszego wzrostu w ciągu najbliższych lat. Chociaż czynniki ryzyka na poziomie indywidualnym są szeroko rozumiane, niewiele wiadomo na temat przestrzennej heterogeniczności i populacyjnych czynników ryzyka POChP. Podstawowa wiedza na temat szerszych procesów populacyjnych może pomóc w planowaniu przyszłego świadczenia opieki zdrowotnej i strategii profilaktycznych bardziej dostosowanych do oczekiwanego zapotrzebowania. Celem tego badania jest przeanalizowanie, jak częstość występowania POChP zmienia się w północno-wschodnich Niemczech w najmniejszej możliwej skali przestrzennej oraz identyfikacja specyficznych dla lokalizacji czynników ryzyka populacji na podstawie roszczeń z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego AOK Nordost. METODY Aby zobrazować przestrzenny rozkład chorobowości POChP na poziomie gmin i dzielnic miejskich, wykorzystano model warunkowej autoregresji Besag-York-Mollié (BYM). Zastosowano modelowanie regresji ważonej geograficznie (GWR), aby przeanalizować specyficzne dla lokalizacji ekologiczne czynniki ryzyka POChP. WYNIKI Częstość występowania POChP skorygowana o płeć i wiek wynosiła 6,5% w 2012 roku i była bardzo zróżnicowana w północno-wschodnich Niemczech. Populacyjne czynniki ryzyka obejmują odsetek ubezpieczycieli w wieku 65 lat i starszych, ubezpieczycieli o pochodzeniu migracyjnym, wielkości gospodarstwa domowego i deprywacji obszarowej. Wyniki modelu GWR ujawniły, że populacja zagrożona POChP różni się znacznie w północno-wschodnich Niemczech. WNIOSEK Deprywacja terytorialna ma bezpośredni i pośredni wpływ na występowanie POChP. Osoby starzejące się na obszarach defaworyzowanych społecznie mają większą szansę zachorowania na POChP, nawet jeśli niekoniecznie są bezpośrednio dotknięte deprywacją na poziomie indywidualnym. Podkreśla to znaczenie rozważenia wpływu deprywacji obszarowej na zdrowie w planowaniu opieki zdrowotnej. Ponadto nasze wyniki pokazują, że w niektórych częściach badanego obszaru ubezpieczyciele z pochodzeniem migracyjnym oraz osoby mieszkające w wieloosobowych gospodarstwach domowych są narażeni na podwyższone ryzyko POChP.


title: Duży międzygenowy niekodujący RNA-RoR moduluje przeprogramowanie indukowanych przez człowieka pluripotencjalnych komórek macierzystych

text: Przekształceniu komórek o zaangażowaniu rodowym w indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) poprzez przeprogramowanie towarzyszy globalna przebudowa epigenomu, skutkująca zmienionymi wzorcami ekspresji genów. Tutaj scharakteryzujemy reorganizację transkrypcji dużych międzygenowych niekodujących RNA (lincRNA), która zachodzi po wyprowadzeniu ludzkich iPSC i identyfikujemy liczne lincRNA, których ekspresja jest powiązana z pluripotencją. Wśród nich zdefiniowaliśmy dziesięć lincRNA, których ekspresja była podwyższona w iPSC w porównaniu z embrionalnymi komórkami macierzystymi, co sugeruje, że ich aktywacja może sprzyjać powstawaniu iPSC. Potwierdzając to, nasze wyniki wskazują, że te lincRNA są bezpośrednimi celami kluczowych czynników transkrypcyjnych pluripotencji. Stosując podejścia polegające na utracie funkcji i zyskaniu funkcji, odkryliśmy, że jeden z takich lincRNA (lincRNA-RoR) moduluje przeprogramowanie, zapewniając w ten sposób pierwszą demonstrację krytycznych funkcji lincRNA w pozyskiwaniu pluripotencjalnych komórek macierzystych.


title: Izolacja i charakterystyka pęcherzyków zewnątrzkomórkowych: w kierunku zastosowania klinicznego.

text: Opisano dwie szerokie kategorie pęcherzyków zewnątrzkomórkowych (EV), egzosomów i zrzucanych mikropęcherzyków (sMV), które różnią się rozkładem wielkości oraz profilem białka i RNA. Wiadomo, że pojazdy elektryczne odgrywają kluczową rolę w komunikacji międzykomórkowej, działając proksymalnie i systemowo. W niniejszym przeglądzie omówiono naturę podtypów EV, strategie izolowania EV zarówno z podłoża do hodowli komórkowych, jak i płynów ustrojowych oraz procedury ilościowego określania EV. Omawiamy również białka selektywnie wzbogacone w egzosomy i sMV, które mają potencjał do wykorzystania jako markery do rozróżniania podtypów EV, a także różne zastosowania EV w diagnostyce klinicznej.


title: Regulowany w górę NRIP2 w komórkach inicjujących raka jelita grubego moduluje szlak Wnt poprzez celowanie w RORβ

text: TŁO Rak jelita grubego pozostaje jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych na świecie. Komórki inicjujące raka jelita grubego (CCIC) są niewielką subpopulacją odpowiedzialną za złośliwe zachowania raka jelita grubego. Nieprawidłowa aktywacja szlaków Wnt reguluje samoodnowę CCIC. Jednak podstawowe mechanizmy pozostają słabo poznane. METODY Poprzez przeszukiwanie biblioteki retrowirusowej zidentyfikowaliśmy białko oddziałujące z receptorem jądrowym 2 (NRIP2) jako nowy interaktor szlaku Wnt ze wzbogaconych komórek kolosfery raka jelita grubego. Poziomy ekspresji NRIP2 i sierocego receptora β związanego z kwasem retinowym (RORβ) zbadano dalej za pomocą FISH, qRT-PCR, IHC i Western blot. Wyprodukowano nadekspresję NRIP2 i komórki raka jelita grubego z knockdown, aby zbadać rolę NRIP2 w szlaku Wnt. Zweryfikowaliśmy również wiązanie między NRIP2 i RORβ i zbadaliśmy wpływ RORβ na CCIC zarówno in vitro, jak i in vivo. Skanowanie Genechip spekulowało na docelowym HBP1. Przeprowadzono Western blot, ChIP i reporter lucyferazy w celu zbadania interakcji między NRIP2, RORβ i HBP1. RESULTS NRIP2 był znacząco podwyższony w CCIC zarówno z linii komórkowych, jak i tkanek pierwotnego raka jelita grubego. Wzmocniona ekspresja NRIP2 zwiększyła aktywność Wnt, podczas gdy wyciszenie NRIP2 osłabiło aktywność Wnt. Czynnik transkrypcyjny RORβ był kluczowym celem, przez który NRIP2 regulował aktywność szlaku Wnt. RORβ był wzmacniaczem transkrypcji inhibitora HBP1 szlaku Wnt. NRIP2 zapobiegał wiązaniu się RORβ z niższymi regionami promotora HBP1 i zmniejszał transkrypcję HBP1. To z kolei osłabiło zależne od HBP1 hamowanie transkrypcji, w której pośredniczy TCF4. WNIOSKI NRIP2 jest nowym interaktorem szlaku Wnt w komórkach inicjujących raka jelita grubego. interakcje między NRIP2, RORβ i HBP1 pośredniczą w nowym mechanizmie samoodnowy CCIC poprzez aktywność Wnt.


title: Ograniczenia prędkości dla niepęcherzykowego wewnątrzkomórkowego transportu steroli.

text: Transport steroli między retikulum endoplazmatycznym (ER) a błoną plazmatyczną (PM) odbywa się w mechanizmach niepęcherzykowych wymagających białek transportujących sterole (STP). Tutaj badamy ideę, że transport jest wzmocniony w miejscach kontaktu z błoną, gdzie ER jest blisko związany z PM. Wnioskujemy, że desorpcja steroli z błony, a nie dyfuzja za pośrednictwem STP, ogranicza szybkość w kontekście komórkowym, tak więc nie ma widocznej korzyści kinetycznej z występowania transferu sterolu za pośrednictwem STP w miejscach kontaktu. Miejsca kontaktu mogą zamiast tego kompartmentalizować syntezę lipidów lub maszynerię transportową, zapewniając możliwości regulacji.


title: Nieporozumienia w przepisaniu decyzji w praktyce ogólnej: badanie jakościowe.

text: CELE Zidentyfikować i opisać nieporozumienia pomiędzy pacjentami a lekarzami związane z decyzjami dotyczącymi przepisywania leków w praktyce ogólnej. PROJEKT Badanie jakościowe. USTAWIENIE 20 ogólnych praktyk w West Midlands i południowo-wschodniej Anglii. UCZESTNICY 20 lekarzy rodzinnych i 35 pacjentów konsultujących. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE Nieporozumienia pomiędzy pacjentami a lekarzami, które mogą mieć potencjalne lub rzeczywiste negatywne konsekwencje dla przyjmowania leków. WYNIKI Zidentyfikowano 14 kategorii nieporozumień odnoszących się do informacji o pacjencie nieznanych lekarzowi, informacji od lekarza nieznanych pacjentowi, informacji sprzecznych, niezgodności co do przypisania skutków ubocznych, nieporozumienia w przekazaniu decyzji lekarza oraz czynników relacji. Wszystkie nieporozumienia wiązały się z brakiem udziału pacjentów w konsultacjach w zakresie wyrażania oczekiwań i preferencji czy też wyrażania odpowiedzi na decyzje i działania lekarzy. Wszystkie były związane z potencjalnymi lub rzeczywistymi niekorzystnymi wynikami, takimi jak nieprzestrzeganie leczenia. Wiele z nich opierało się na niedokładnych domysłach i założeniach. W szczególności lekarze wydawali się nieświadomi znaczenia pomysłów pacjentów na leki dla skutecznego przepisywania leków. WNIOSKI Udział pacjentów w konsultacjach i negatywne konsekwencje braku uczestnictwa są ważne. Autorzy opracowują interwencję edukacyjną, która opiera się na tych odkryciach.


title: Faza-płytka krio-EM struktura obciążonego, związanego z agonistą ludzkiego kompleksu receptor GLP-1-Gs

text: Receptor klasy B glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1) sprzężony z białkiem G jest głównym celem leczenia cukrzycy typu 2 i otyłości. Endogenne i mimetyczne peptydy GLP-1 wykazują stronniczy agonizm – różnicę w funkcjonalnej selektywności – co może zapewnić lepsze wyniki terapeutyczne. W tym miejscu opisujemy strukturę ludzkiego receptora GLP-1 w kompleksie z eksendyną-P5 peptydem o obciążeniu białkiem G i heterotrimerem Gαs, określoną w globalnej rozdzielczości 3,3 ?. Na powierzchni zewnątrzkomórkowej organizacja pętli zewnątrzkomórkowej 3 i proksymalnych segmentów transbłonowych różni się między naszą strukturą związaną z eksendyną-P5 a wcześniejszą strukturą receptora GLP-1 związanego z GLP-1. Na powierzchni wewnątrzkomórkowej stwierdzono sześciostopniową różnicę w kącie sprzężenia helisy Gαs–α5 między strukturami, która była propagowana przez heterotrimer białka G. Ponadto struktury różniły się szybkością i zakresem reorganizacji konformacyjnej białka Gαs. Nasza struktura zapewnia wgląd w molekularne podstawy tendencyjnego agonizmu.


title: Równoważność terapeutyczna alendronianu 70 mg raz w tygodniu i alendronianu 10 mg dziennie w leczeniu osteoporozy. Alendronian raz w tygodniu grupa badawcza.

text: Wygoda dawkowania jest kluczowym elementem skutecznego leczenia każdej choroby przewlekłej i jest szczególnie ważna w długotrwałym leczeniu osteoporozy. Rzadsze dawkowanie jakiegokolwiek leku może zwiększyć podatność na leczenie, maksymalizując w ten sposób skuteczność terapii. Dane na zwierzętach potwierdzają uzasadnienie, że podawanie raz w tygodniu alendronianu w dawce 70 mg (7-krotność dziennej dawki leczniczej) może zapewnić podobną skuteczność do codziennego podawania alendronianu w dawce 10 mg ze względu na jego długi czas działania w kościach. Ponadto badania na psach sugerują, że możliwość podrażnienia przełyku, obserwowanego przy codziennym doustnym przyjmowaniu bisfosfonianów, może być znacznie zmniejszona przy podawaniu raz w tygodniu. Taki schemat dawkowania zapewniłby pacjentom większą wygodę i prawdopodobnie poprawiłby zdyscyplinowanie pacjenta. Porównaliśmy skuteczność i bezpieczeństwo leczenia alendronianem podawanym doustnie raz w tygodniu 70 mg (N=519), alendronianem dwa razy w tygodniu 35 mg (N=369) i alendronianem 10 mg dziennie (N=370) w ciągu jednego roku. podwójnie ślepe, wieloośrodkowe badanie kobiet po menopauzie (w wieku od 42 do 95 lat) z osteoporozą (gęstość mineralna kości [BMD] kręgosłupa lędźwiowego lub szyjki kości udowej co najmniej 2,5 SD poniżej szczytowej średniej przedmenopauzalnej lub wcześniejszego złamania kręgów lub szyjki kości udowej). Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była porównywalność wzrostu BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa przy zastosowaniu ścisłych, wstępnie zdefiniowanych kryteriów równoważności. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmiany BMD w stawie biodrowym i całym ciele oraz tempo obrotu kostnego, oceniane za pomocą markerów biochemicznych. Oba nowe schematy w pełni spełniały kryteria równoważności w odniesieniu do codziennej terapii. Średnie wzrosty BMD kręgosłupa lędźwiowego po 12 miesiącach wynosiły: 5,1% (95% CI 4,8, 5,4) w grupie 70 mg raz w tygodniu, 5,2% (4,9, 5,6) w grupie 35 mg dwa razy w tygodniu i 5,4% ( 5,0, 5,8) w grupie leczonej 10 mg dziennie. Wzrost BMD całego biodra, szyjki kości udowej, krętarza i całego ciała był podobny dla trzech schematów dawkowania. Wszystkie trzy grupy leczenia podobnie redukowały biochemiczne markery resorpcji kości (N-telopeptydy kolagenu typu I w moczu) i tworzenia kości (swoista fosfataza alkaliczna w surowicy) do środka zakresu referencyjnego przed menopauzą. Wszystkie schematy leczenia były dobrze tolerowane z podobną częstością występowania działań niepożądanych dotyczących górnego odcinka przewodu pokarmowego. Wystąpiło mniej poważnych zdarzeń niepożądanych dotyczących górnego odcinka przewodu pokarmowego oraz tendencja do mniejszej częstości występowania zdarzeń przełykowych w grupie otrzymującej raz w tygodniu w porównaniu z grupą otrzymującą codziennie. Dane te są zgodne z przedklinicznymi modelami zwierzęcymi i sugerują, że dawkowanie raz w tygodniu może poprawić tolerancję w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Złamania kliniczne, uchwycone jako zdarzenia niepożądane, były podobne w obu grupach. Doszliśmy do wniosku, że schemat dawkowania alendronianu 70 mg raz w tygodniu zapewni pacjentom wygodniejszą, terapeutycznie równoważną alternatywę dla codziennego dawkowania i może zwiększyć podatność na leczenie i długoterminową trwałość terapii.


title: Asocjacja receptora Toll-podobnego 4 w podzbiorach ludzkich monocytów i charakterystyka podatności płytki wieńcowej w ocenie za pomocą 64-warstwowej wielodetektorowej tomografii komputerowej.

text: TŁO Chociaż receptor Toll-podobny 4 (TLR-4) jest zaangażowany w aktywację monocytów u pacjentów z przyspieszonymi postaciami miażdżycy, związek między ekspresją TLR-4 na krążących monocytach a podatnością na płytki wieńcowe nie był wcześniej oceniany. Zbadaliśmy tę zależność za pomocą 64-warstwowej wielorzędowej tomografii komputerowej (MDCT) u pacjentów ze stabilną dusznicą bolesną (SAP). Metody i wyniki: Do badania włączono 65 pacjentów z SAP, którzy przeszli MDCT. Za pomocą cytometrii przepływowej zmierzono trzy podzbiory monocytów (CD14++CD16-, CD14++CD16+ i CD14+CD16+) oraz ekspresję TLR-4. Blaszki wewnątrzwieńcowe oceniano za pomocą 64-warstwowej MDCT. Zdefiniowaliśmy podatność płytek wewnątrzwieńcowych na podstawie obecności pozytywnej przebudowy (wskaźnik przebudowy >1,05) i/lub niskiej atenuacji CT (<35 HU). Krążące monocyty CD14++CD16+ częściej wyrażały TLR-4 niż monocyty CD14++CD16- i CD14+CD16+ (P<0,001). Względny odsetek ekspresji TLR-4 na monocytach CD14++CD16+ był znacznie większy u pacjentów z blaszką wrażliwą w porównaniu z pacjentami bez (10,4 [4,1-14,5] % vs. 4,5 [2,8-7,8] %, P=0,012 ). Ponadto względna proporcja ekspresji TLR-4 na monocytach CD14++CD16+ korelowała dodatnio ze wskaźnikiem przebudowy (r=0,28, p=0,025) i ujemnie z wartością atenuacji CT (r=-0,31, p=0,013) . WNIOSKI Wzrost poziomu TLR-4 na monocytach CD14++CD16+ może być związany z podatnością na blaszki wieńcowe u pacjentów z SAP.


title: Rozszerzalne komórki progenitorowe układu sercowo-naczyniowego przeprogramowane z fibroblastów.

text: Podejścia do regeneracji serca oparte na komórkach macierzystych są coraz bardziej opłacalnymi strategiami leczenia niewydolności serca. Wygenerowanie obfitych i funkcjonalnych komórek autologicznych do przeszczepu w takim środowisku pozostaje jednak poważnym wyzwaniem. Tutaj wyizolowaliśmy populację komórek o dużej zdolności do proliferacji i ograniczonym potencjale różnicowania układu sercowo-naczyniowego podczas transdyferencjacji sercowych fibroblastów myszy. Te indukowane rozszerzalne sercowo-naczyniowe komórki progenitorowe (ieCPC) proliferowały intensywnie przez ponad 18 pasaży w chemicznie zdefiniowanych warunkach, przy czym 10(5) początkowych fibroblastów silnie wytwarzało 10(16) ieCPC. ieCPC wyrażały geny sygnatury serca i łatwo różnicowały się w funkcjonalne kardiomiocyty (CM), komórki śródbłonka (EC) i komórki mięśni gładkich (SMC) in vitro, nawet po długotrwałej ekspansji. Po przeszczepieniu do serc myszy po zawale mięśnia sercowego, tj. CPC spontanicznie różnicowały się w CM, EC i SMC i poprawiały czynność serca do 12 tygodni po przeszczepie. Tak więc ieCPC są potężnym systemem do badania specyfikacji sercowo-naczyniowej i dostarczania strategii dla medycyny regeneracyjnej w sercu.