title: Mutacja zerowa w polifosforanie inozytolu 4-fosfatazy typu I powoduje selektywną utratę neuronów u zmutowanych myszy Weeble

text: Zmutowane myszy Weeble mają poważną niestabilność lokomotoryczną i znaczną utratę neuronów w móżdżku i polu CA1 hipokampa. Mapowanie genetyczne zastosowano do zlokalizowania mutacji genu kodującego 4-fosfatazę polifosforanu inozytolu typu I (Inpp4a), gdzie delecja pojedynczego nukleotydu skutkuje prawdopodobnie zerowym allelem. Substraty INPP4A są produktami pośrednimi w szlaku wpływającym na wewnątrzkomórkowe uwalnianie Ca(2+), ale są również zaangażowane w regulację cyklu komórkowego poprzez wiązanie protoonkogenu Akt; dysfunkcja w obu przypadkach może odpowiadać za utratę neuronów u myszy weeble. Chociaż inne mutacje w enzymach fosfoinozytydowych są związane z defektami synaptycznymi bez utraty neuronów, weeble pokazuje, że Inpp4a ma kluczowe znaczenie dla przeżycia podzbioru neuronów podczas rozwoju pourodzeniowego u myszy.


title: Mieloidalny czynnik transkrypcyjny KLF2 reguluje odpowiedź gospodarza na zakażenie wielobakteryjne i wstrząs endotoksyczny.

text: Do optymalnej obrony gospodarza wymagana jest precyzyjna kontrola aktywacji komórek szpiku. Jednak ten proces aktywacji musi być pod ścisłą kontrolą, aby zapobiec niekontrolowanemu zapaleniu. Tutaj identyfikujemy podobny do Kruppel czynnik transkrypcyjny 2 (KLF2) jako silny regulator aktywacji komórek szpiku in vivo. Ekspozycja komórek szpiku na niedotlenienie i/lub produkty bakteryjne zmniejszyła ekspresję KLF2, jednocześnie indukując czynnik indukowany niedotlenieniem-1α (HIF-1α), wyniki, które zostały podsumowane u ludzi z posocznicą. Stwierdzono, że mieloidalny KLF2 jest silnym inhibitorem transkrypcji HIF-1α zależnej od jądrowego czynnika kappaB (NF-κB), a w konsekwencji krytycznym wyznacznikiem wyniku w modelach infekcji wielodrobnoustrojowej i endotoksemii. Podsumowując, obserwacje te identyfikują KLF2 jako toniczny represor aktywacji komórek szpiku in vivo i niezbędny regulator wrodzonego układu odpornościowego.


title: PQBP1 jest proksymalnym czujnikiem zależnej od cGAS wrodzonej odpowiedzi na HIV-1

text: Komórki dendrytyczne (DC) odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej na infekcję wirusową poprzez ułatwianie wewnątrzkomórkowej aktywności przeciwwirusowej i aktywację odporności nabytej. Zakażenie DC przez HIV-1 wyzwala wrodzoną odpowiedź immunologiczną zależną od IRF3, która wymaga aktywności cyklicznej syntazy GAMP (cGAS). Przedstawiamy wyniki ukierunkowanego badania przesiewowego RNAi wykorzystującego DC pochodzące z pierwotnych ludzkich monocytów (MDDC) w celu zidentyfikowania regulatorów odpornościowych, które bezpośrednio łączą się z cechami zakodowanymi w HIV-1, aby zainicjować tę wrodzoną odpowiedź. W wyniku tej analizy białko wiążące poliglutaminę 1 (PQBP1) okazało się silnym kandydatem. Odkryliśmy, że PQBP1 wiąże się bezpośrednio z DNA HIV-1 poddanym odwrotnej transkrypcji i oddziałuje z cGAS, aby zainicjować wrodzoną odpowiedź zależną od IRF3. MDDC pochodzące od pacjentów z zespołem Renpenninga, którzy mają mutacje w locus PQBP1, mają silnie osłabioną wrodzoną odpowiedź immunologiczną na prowokację HIV-1, co podkreśla rolę PQBP1 jako proksymalnego wrodzonego czujnika zakażenia HIV-1.


title: Biologia malarii i patogeneza chorób: spostrzeżenia dotyczące nowych metod leczenia

text: Malaria wywołana przez Plasmodium falciparum, choroba zakaźna wywoływana przez pasożytniczego pierwotniaka, w samej Afryce zabija każdego roku prawie milion dzieci i stanowi główny problem zdrowia publicznego. Coraz więcej dowodów wskazuje na to, że w południowo-wschodniej Azji rozwija się odporność na pochodne artemizyniny, terapię pierwszego rzutu w przypadku bezpłciowego stadium zakażenia krwi. Odnowione inicjatywy mające na celu wyeliminowanie malarii przyniosą korzyści z rozszerzonego repertuaru leków przeciwmalarycznych, w tym nowych leków, które zabijają krążące gametocyty P. falciparum, zapobiegając w ten sposób przenoszeniu. Nasze obecne zrozumienie biologii bezpłciowych pasożytów w stadium krwi i gametocytów oraz zdolność do ich hodowli in vitro napawa optymizmem, że wysokoprzepustowe badania przesiewowe dużych bibliotek chemicznych doprowadzą do powstania nowej generacji leków przeciwmalarycznych. Istnieje również potrzeba opracowania nowych terapii w celu zmniejszenia wysokiej śmiertelności z powodu ciężkiej malarii. Zrozumienie patofizjologii ciężkiej choroby może zidentyfikować racjonalne cele dla leków poprawiających przeżycie.


title: Mutacje wśród włoskich pacjentów z mukopolisacharydozą typu I

text: Grupa 27 włoskich pacjentów została przebadana pod kątem mutacji typu I α-L-iduronidazy mukopolisacharydozy. Mutacje stwierdzono u 18 pacjentów, przy czym zidentyfikowano 28 alleli. Dwie najczęstsze mutacje u północnych Europejczyków (W402X i Q70X) stanowiły odpowiednio 11% i 13% alleli. Mutacja R89Q, rzadko spotykana u Europejczyków, została znaleziona tylko u jednego pacjenta, odpowiadając za 1 z 54 alleli (1,9%). Pozostałe mutacje, P533R, A327P i G51D, stanowiły odpowiednio 11%, 5,6% i 9,3% wszystkich alleli. Co ciekawe, wysoka częstotliwość mutacji P533R wydaje się ograniczać do Sycylii i jest wyższa niż 3% odnotowane w badaniu brytyjsko-australijskim.


Streszczenie Pierce, D.A. i Preston, D.L. Ryzyko raka związane z promieniowaniem przy niskich dawkach wśród osób, które przeżyły bombę atomową. Aby wyjaśnić informacje w danych Radiation Effects Research Foundation dotyczące ryzyka raka związanego z niskimi dawkami promieniowania, skupiamy się na osobach, które przeżyły z dawkami mniejszymi niż 0,5 Sv. Ze wskazanych powodów ograniczamy również uwagę głównie do ocalałych w promieniu 3000 m od hipocentrum bomb. Analiza dotyczy zachorowalności na raka litego w latach 1958-1994, obejmując 7000 przypadków raka wśród 50 000 osób, które przeżyły w tym zakresie dawki i odległości. Wyniki dostarczają użytecznych szacunków ryzyka dla dawek tak niskich jak 0,05–0,1 Sv, których nie można przeszacować przez liniowe szacunki ryzyka obliczone z szerszych zakresów dawek 0–2 Sv lub 0–4 Sv. Istnieje statystycznie istotne ryzyko w zakresie 0–0,1 Sv, a górna granica ufności dla dowolnego możliwego progu jest obliczana jako 0,06 Sv. Wskazuje się, że modyfikacja obecnie rozważanych szacunków dawki neutronów nie zmieniłaby znacząco wniosków.


title: Bariery i facylitatorzy we wdrażaniu wspólnego podejmowania decyzji w multidyscyplinarnej opiece nad rwą kulszową: badanie jakościowe

text: TŁO Holenderskie multidyscyplinarne wytyczne dotyczące rwy kulszowej zalecają, aby zespół profesjonalistów zaangażowanych w opiekę nad rwą kulszową i pacjent wspólnie podejmowali decyzję o leczeniu chirurgicznym lub przedłużonym leczeniu zachowawczym (wspólne podejmowanie decyzji [SDM]). Pomimo tego zalecenia, SDM nie jest jeszcze włączony do opieki nad rwą kulszową. Istniejąca literatura dotycząca barier i czynników ułatwiających wdrożenie SDM koncentruje się głównie na jednej dyscyplinie, podczas gdy opieka multidyscyplinarna może obejmować inne bariery i czynniki ułatwiające lub komplikować je zarówno dla profesjonalistów, jak i pacjentów. Dlatego niniejsze badanie jakościowe ma na celu identyfikację barier i czynników ułatwiających postrzeganych przez pacjentów i specjalistów w zakresie wdrażania SDM w multidyscyplinarnej opiece nad rwą kulszową. METODY Przeprowadziliśmy 40 częściowo ustrukturyzowanych wywiadów z profesjonalistami zajmującymi się opieką nad rwą kulszową (lekarzami ogólnymi, fizjoterapeutami, neurologami, neurochirurgami i ortopedami) oraz trzema grupami fokusowymi wśród pacjentów (od sześciu do ośmiu na grupę). Wywiady i grupy fokusowe zostały nagrane i przepisane w całości. Zgłoszone bariery i facylitatory zostały sklasyfikowane zgodnie z ramami Grol i Wensing. Do analizy wykorzystano pakiet oprogramowania Atlas.ti 7.0. WYNIKI Specjaliści zgłosili 53 bariery i 5 facylitatorów, a pacjenci 35 barier i 18 facylitatorów dla SDM w opiece nad rwą kulszową. Profesjonaliści dostrzegali najwięcej barier na poziomie kontekstu organizacyjnego, a facylitatorów na poziomie pojedynczego profesjonalisty. Pacjenci zgłaszali najwięcej barier i ułatwień na poziomie indywidualnego specjalisty. Kilka barier i facylitatorów koresponduje z barierami i facylitatorami występującymi w literaturze (np. brak czasu, motywacji), ale zidentyfikowano również nowe bariery i facylitatory. Wiele z tych nowych barier, o których wspominali zarówno specjaliści, jak i pacjenci, było związanych z otoczeniem multidyscyplinarnym, takimi jak brak widoczności, brak zaufania do wiedzy fachowej innych dyscyplin oraz brak komunikacji między dyscyplinami. WNIOSKI W badaniu tym zidentyfikowano bariery i czynniki ułatwiające SDM w multidyscyplinarnym środowisku rwy kulszowej, zarówno przez profesjonalistów, jak i pacjentów. Oczywiste jest, że we wdrażaniu SDM w opiece nad rwą kulszową dostrzega się więcej barier niż pomocników. Nowo zidentyfikowane bariery i facylitatorzy są związane z wielodyscyplinarnym środowiskiem opieki. Dlatego skuteczna strategia wdrażania SDM w środowisku multidyscyplinarnym, takim jak opieka w przypadku rwy kulszowej, powinna koncentrować się na tych barierach i czynnikach ułatwiających.


title: Charakterystyka molekularna osób, które od dawna przeżyły glejaka za pomocą profilowania całego genomu i transkryptomu.

text: Rokowanie w przypadku glejaka wielopostaciowego, najbardziej złośliwego typu glejaka, jest nadal złe, a tylko niewielka część pacjentów wykazuje długoterminowe przeżycie dłuższe niż trzy lata od rozpoznania. Aby wyjaśnić aberracje molekularne w glejakach u osób, które przeżyły długoterminowo, przeprowadziliśmy profilowanie molekularne całego genomu i/lub transkryptomu próbek glejaka od 94 pacjentów, w tym 28 osób, które przeżyły długoterminowo z całkowitym przeżyciem >36 miesięcy, 20 krótkich przeżyli o czasie z <12 miesięcy OS i 46 pacjentów z pośrednim OS. Zastosowano integracyjne analizy bioinformatyczne do scharakteryzowania aberracji molekularnych w różnych grupach przeżywalności, biorąc pod uwagę ustalone markery molekularne, takie jak mutacje dehydrogenazy izocytrynianowej 1 lub 2 (IDH1/2) oraz metylacja promotora metylotransferazy DNA O(6)-metyloguaniny (MGMT). Pacjenci z długoterminowym przeżyciem byli młodsi i częściej mieli guzy z mutacją IDH1/2 i MGMT. Profilowanie ekspresji genów ujawniło nadreprezentację odrębnej (podobnej do proneuralnej) sygnatury ekspresji u długoterminowych osobników, która przeżyła, która była powiązana z mutacją IDH1/2. Jednak glejaki typu dzikiego IDH1/2 od długoterminowych osób, które przeżyły, nie wykazywały odrębnych profili ekspresji genów i obejmowały podtypy glejaka proneuralnego, klasycznego i mezenchymalnego. Zaburzenia równowagi genomowej różniły się również pomiędzy guzami z mutacją IDH1/2 i IDH1/2 typu dzikiego, ale nie pomiędzy grupami przeżywalności pacjentów z typem dzikim IDH1/2. Zatem nasze dane potwierdzają ważną rolę metylacji promotora MGMT i mutacji IDH1/2 w długotrwałym przeżyciu glejaka i potwierdzają związek mutacji IDH1/2 z odrębnymi profilami genomowymi i transkrypcyjnymi. Co jednak ważne, glejakom IDH1/2 typu dzikiego w naszej kohorcie osób, które przeżyły od dłuższego czasu, brakowało charakterystycznych zmian liczby kopii DNA i sygnatur ekspresji genów, co wskazuje, że inne czynniki mogły być odpowiedzialne za długie przeżycie w tej konkretnej podgrupie pacjentów.


title: Wpływ sztywności aorty na przeżycie w schyłkowej niewydolności nerek.

text: TŁO Uszkodzenie dużych tętnic jest głównym czynnikiem wysokiej chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). Zwiększona sztywność tętnic i grubość warstwy wewnętrznej i środkowej wraz ze zwiększonym ciśnieniem tętna to główne zmiany w tętnicach. Nigdy nie badano, czy zwiększona prędkość fali tętna w aorcie (PWV), klasyczny marker zwiększonej sztywności tętnic, może być predyktorem śmiertelności ogólnej i/lub sercowo-naczyniowej. METODY I WYNIKI W okresie od kwietnia 1987 do kwietnia 1998 badano kohortę 241 pacjentów z ESRD poddawanych hemodializie. Średni czas obserwacji wynosił 72+/-41 miesięcy (średnia +/- SD). Średni wiek w momencie wejścia wynosił 51,5 +/- 16,3 lat. Doszło do 73 zgonów, w tym 48 zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i 25 zgonów pozasercowych. Na początku, wraz ze standardowymi analizami klinicznymi i biochemicznymi, pacjenci zostali poddani echokardiografii i PWV aorty mierzonej za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej. Na podstawie analiz Coxa jako predyktory śmiertelności ogólnej i sercowo-naczyniowej wyłoniły się 2 czynniki: wiek i PWV aorty. W mniejszym stopniu interferowała hemoglobina i niskie ciśnienie rozkurczowe. Po uwzględnieniu wszystkich czynników zakłócających OR dla PWV >12. 0 w porównaniu z <9,4 m/s wynosił 5,4 (95% CI, 2,4 do 11,9) dla śmiertelności ogólnej i 5,9 (95% CI, 2,3 do 15,5) dla śmiertelności sercowo-naczyniowej. Dla każdego wzrostu PWV o 1 m/s w naszej badanej populacji, OR skorygowany ze względu na śmiertelność wynosił 1,39 (95% CI, 1,19 do 1,62). WNIOSKI Wyniki te dostarczają pierwszego bezpośredniego dowodu, że u pacjentów z ESRD zwiększona sztywność aorty określona przez pomiar PWV aorty jest silnym niezależnym predyktorem śmiertelności ogólnej, a głównie sercowo-naczyniowej.


title: Zintegrowana baza danych genów reagujących na onkogenny czynnik transkrypcyjny Myc: identyfikacja bezpośrednich celów genomicznych

text: Przedstawiamy bazę danych genów reagujących na onkogenny czynnik transkrypcyjny Myc. Baza danych Myc Target Gene ustala priorytety genów docelowych kandydujących zgodnie z dowodami doświadczalnymi i grupuje geny reagujące w grupy funkcjonalne. Połączyliśmy priorytetyzację genów docelowych z porównaniami sekwencji filogenetycznych, aby przewidzieć miejsca wiązania celu c-Myc, które z kolei są walidowane w testach immunoprecypitacji chromatyny. Ta baza danych jest niezbędna do zrozumienia genetycznych sieci regulacyjnych leżących u podstaw genezy nowotworów.


title: Wyszukiwanie swoistości siRNA z uwzględnieniem danych tolerancji niezgodności.

text: UNLABELLED Sztucznie zsyntetyzowane krótkie interferujące RNA (siRNA) są szeroko stosowane w genomice funkcjonalnej do usuwania określonych genów docelowych. Jednym z bieżących wyzwań jest zagwarantowanie, że siRNA nie wywoła efektów poza docelowymi. Wstępne doniesienia sugerowały, że siRNA były wysoce specyficzne względem sekwencji; jednak kolejne dane wskazują, że niekoniecznie tak jest. Nadal nie jest pewne, jaki poziom podobieństwa i innych zasad jest wymagany, aby zaobserwować efekt odbiegający od celu, a schematy punktacji nie zostały opracowane, aby wyjść poza proste miary, takie jak liczba niedopasowań lub liczba występujących kolejno następujących zasad. Stworzyliśmy zasady projektowe do przewidywania prawdopodobieństwa wystąpienia niespecyficznego efektu oraz przedstawiliśmy serwer WWW, który pozwala użytkownikowi w elastyczny sposób sprawdzić specyfikę danego siRNA za pomocą kombinacji metod. Serwer znajduje potencjalne dopasowania poza celami w odpowiedniej bazie danych RefSeq i klasyfikuje je zgodnie z systemem punktacji opartym na eksperymentalnych badaniach swoistości. DOSTĘPNOŚĆ Serwer jest dostępny pod adresem http://informatics-eskitis.griffith.edu.au/SpecificityServer.


title: Kompleks remodelujący chromatynę Ino80 przywraca strukturę chromatyny podczas naprawy uszkodzeń DNA UV

text: Struktura chromatyny jest modulowana podczas naprawy przez wycinanie kwasu dezoksyrybonukleinowego, ale nie jest jasne, jak to się dzieje. Utrata drożdżowego kompleksu remodelującego chromatynę Ino80 (Ino80-C) umiarkowanie uwrażliwia komórki na światło ultrafioletowe (UV). W tym artykule pokazujemy, że INO80 działa w tym samym szlaku genetycznym, co naprawa przez wycinanie nukleotydów (NER) i że Ino80-C przyczynia się do skutecznego usuwania fotoproduktów UV w regionie o wysokim zajętości nukleosomów. Co więcej, Ino80 oddziałuje z wczesnym kompleksem rozpoznawania uszkodzeń NER Rad4-Rad23 i jest rekrutowany do chromatyny przez Rad4 w sposób zależny od uszkodzeń UV. Stosując zmodyfikowany test immunoprecypitacji chromatyny stwierdzamy, że rozerwanie chromatyny podczas naprawy uszkodzeń UV jest normalne, podczas gdy odbudowa struktury nukleosomu jest uszkodzona w zmutowanych komórkach ino80. Podsumowując, nasza praca sugeruje, że Ino80 jest rekrutowany do miejsc naprawy uszkodzeń UV poprzez interakcje z aparatem NER i jest wymagany do przywrócenia struktury chromatyny po naprawie.


title: Wpływ hamowania PCSK9 za pomocą alirokumabu na metabolizm lipoprotein u zdrowych ludzi

text: TŁO Alirokumab, przeciwciało monoklonalne przeciwko konwertazie proproteinowej subtylizyna/keksyna typu 9 (PCSK9), obniża poziom cholesterolu LDL i apolipoproteiny B100 (apoB) w osoczu. Chociaż badania na myszach i komórkach zidentyfikowały zwiększone wątrobowe receptory LDL jako podstawę obniżania LDL przez inhibitory PCSK9, nie było badań na ludziach charakteryzujących wpływ inhibitorów PCSK9 na metabolizm lipoprotein. W szczególności nie wiadomo, czy hamowanie PCSK9 ma jakikolwiek wpływ na metabolizm lipoprotein o bardzo małej gęstości lub lipoprotein o średniej gęstości (IDL). Hamowanie PCSK9 powoduje również zmniejszenie poziomów lipoprotein w osoczu (a). Regulacja poziomów Lp(a) w osoczu, w tym rola receptorów LDL w usuwaniu Lp(a), jest słabo zdefiniowana i do tej pory nie opublikowano żadnych badań mechanistycznych obniżania poziomu Lp(a) przez alirokumab u ludzi. METODY Osiemnastu (10 F, 8 mol/L) uczestników ukończyło dwuokresowe badanie kontrolowane placebo. Otrzymali 2 dawki placebo w odstępie 2 tygodni, a następnie 5 dawek po 150 mg alirokumabu w odstępie 2 tygodni. Na koniec każdego okresu określono ułamkowe wskaźniki klirensu (FCR) i produkcji (PR) apoB i apo(a). U 10 uczestników zmierzono poposiłkowe poziomy triglicerydów i apoB48. WYNIKI Alirokumab zmniejszył stężenie LDL-C wyizolowanego metodą ultrawirowania o 55,1%, LDL-apoB o 56,3% i Lp(a) w osoczu o 18,7%. Spadek LDL-apoB był spowodowany 80,4% wzrostem LDL-apoB FCR i 23,9% redukcją LDL-apoB PR. Ta ostatnia była spowodowana 46,1% wzrostem IDL-apoB FCR w połączeniu z 27,2% spadkiem konwersji IDL do LDL. FCR apo(a) wykazywał tendencję do wzrostu (24,6%) bez zmiany apo(a) PR. Alirokumab nie miał wpływu na FCR ani PR dla triglicerydów lipoprotein o bardzo małej gęstości-apoB i lipoprotein o bardzo małej gęstości ani na stężenia triglicerydów w osoczu lub apoB48 po posiłku. WNIOSKI Alirokumab zmniejszał stężenie LDL-C i LDL-apoB poprzez zwiększenie FCR dla IDL- i LDL-apoB oraz zmniejszenie PR LDL-apoB. Wyniki te są zgodne ze wzrostem receptorów LDL dostępnych do usuwania IDL i LDL z krwi podczas hamowania PCSK9. Wzrost apo(a) FCR podczas leczenia alirokumabem sugeruje, że wzrost receptorów LDL może również odgrywać rolę w redukcji Lp(a) w osoczu. URL REJESTRACJI BADANIA KLINICZNEGO: http://www.clinicaltrials.gov. Niepowtarzalny identyfikator: NCT01959971.


title: Bardziej wydajna metoda generowania wolnych od integracji ludzkich komórek iPS

text: Przedstawiamy prostą metodę, wykorzystującą supresję p53 i nietransformującą L-Myc, do generowania indukowanych przez człowieka pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) za pomocą episomalnych wektorów plazmidowych. Wygenerowaliśmy ludzkie iPSC od wielu dawców, w tym dwóch domniemanych dawców homozygotycznych z ludzkim antygenem leukocytowym (HLA), którzy odpowiadają ~20% populacji japońskiej w głównych loci HLA; większość iPSC jest zintegrowanych, wolnych od transgenów. Ta metoda może dostarczyć iPSC odpowiednie do autologicznej i allologicznej terapii komórkami macierzystymi w przyszłości.


title: Stała stymulacja serca a leczenie medyczne w zapobieganiu nawrotom omdleń wazowagalnych: wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane badanie.

text: TŁO To badanie kliniczne przeprowadzono w celu porównania efektów stałej dwujamowej stymulacji serca z terapią farmakologiczną u pacjentów z nawracającymi omdleniami wazowagalnymi. METODY I WYNIKI Pacjenci z 14 ośrodków zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej stymulator DDD z funkcją odpowiedzi na spadek szybkości lub beta-bloker atenolol w dawce 100 mg raz na dobę. Kryteriami włączenia były wiek >35 lat, >/=3 napady omdleń w ciągu ostatnich 2 lat oraz pozytywna odpowiedź na test z pochyleniem stołu z omdleniami występującymi w związku ze względną bradykardią. Pierwszorzędowym wynikiem był pierwszy nawrót omdlenia po randomizacji. Rekrutację rozpoczęto w grudniu 1997 r., a pierwszą formalną analizę pośrednią przeprowadzono 30 lipca 2000 r. Do tego czasu zakwalifikowano i zrandomizowano 93 pacjentów (38 mężczyzn i 55 kobiet; średni wiek 58,1 ± 14,3 lat). chociaż dane z obserwacji były dostępne dla wszystkich pacjentów (46 pacjentów w ramieniu stymulatora, 47 pacjentów w ramieniu farmakologicznym). Analiza pośrednia wykazała istotny wpływ na korzyść stałej stymulacji serca (nawrót omdlenia u 2 pacjentów [4,3%] po medianie 390 dni) w porównaniu z leczeniem (nawrót omdlenia u 12 pacjentów [25,5%] po medianie 135 dni; OR 0,133; 95% CI, 0,028 do 0,632; p=0,004). W konsekwencji, zapisy i obserwacje zostały zakończone. WNIOSKI Stymulacja DDD z funkcją odpowiedzi na spadek częstości jest skuteczniejsza niż beta-blokada w zapobieganiu nawrotom omdleń w przypadkach omdleń wazowagalnych z silnymi objawami i względnej bradykardii podczas omdlenia wywołanego pochyleniem.


title: Centralna rola HER3 w raku piersi z amplifikacją HER2: implikacje dla terapii celowanej.

text: Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) i HER3 tworzą heterodimery z HER2 i zostały niezależnie zaangażowane jako kluczowe koreceptory, które kierują rakiem piersi z amplifikacją HER2. Niektóre badania sugerują dominującą rolę EGFR, co ponownie wzbudziło zainteresowanie ze względu na rozwój podwójnych małocząsteczkowych inhibitorów HER2/EGFR. Inne badania wskazują na HER3 jako główny koreceptor. Aby wyjaśnić względny wkład EGFR i HER3 w sygnalizację HER2, zbadaliśmy knockdown receptora za pomocą technologii małego interferującego RNA w panelu sześciu linii komórkowych z nadekspresją HER2. Co ciekawe, HER3 był tak samo krytyczny jak HER2 dla utrzymania proliferacji komórek w większości linii komórkowych, podczas gdy EGFR był zbędny. Stwierdzono, że indukcja knockdown HER3 w linii komórkowej BT474M1 z nadekspresją HER2 hamuje wzrost w hodowli trójwymiarowej i indukuje szybką regresję guza w heteroprzeszczepach in vivo. Ponadto w tkankach raka piersi z amplifikacją HER2 zaobserwowano preferencyjną fosforylację HER3, ale nie EGFR. Biorąc pod uwagę te dane sugerujące, że HER3 jest ważnym celem terapeutycznym, zbadaliśmy aktywność pertuzumabu, przeciwciała HER2, które hamuje sygnalizację HER3 poprzez blokowanie indukowanej przez ligand heterodimeryzacji HER2/HER3. Pertuzumab hamował zależną od ligandu morfogenezę w hodowli trójwymiarowej i indukował regresję guza w modelu heteroprzeszczepu MDA-MB-175 zależnego od hereguliny. Co ważne, te aktywności pertuzumabu różniły się od aktywności trastuzumabu, przeciwciała monoklonalnego stosowanego obecnie w leczeniu pacjentów z rakiem piersi z amplifikacją HER2. Nasze dane sugerują, że hamowanie HER3 może być bardziej istotne klinicznie niż hamowanie EGFR w raku piersi z amplifikacją HER2, a także sugerują, że dodanie pertuzumabu do trastuzumabu może zwiększyć korzyści terapeutyczne poprzez blokowanie sygnalizacji HER2/HER3.


title: Mechanizmy astrocytogenezy w mózgu ssaków.

text: W ośrodkowym układzie nerwowym ssaków astrocyty są najliczniejszym typem komórek i odgrywają kluczową rolę w rozwoju i funkcjonowaniu mózgu. Wiadomo, że astrocyty są wytwarzane z multipotencjalnych nerwowych komórek macierzystych (NSC) w późnym stadium ciążowym podczas rozwoju mózgu, a coraz więcej dowodów wskazuje, że to zależne od stadium generowanie astrocytów z NSC jest osiągane dzięki systematycznej współpracy między sygnałami środowiskowymi i programami wewnątrzkomórkowymi. . Przykładem tego pierwszego jest sygnalizacja cytokin przez gp130-Janus kinaza/przetwornik sygnału i aktywator szlaku transkrypcji 3, a przykładem drugiego jest modyfikacja epigenetyczna genów specyficznych dla astrocytów. W tym miejscu przedstawiamy najnowsze postępy w zrozumieniu mechanizmów koordynujących astrocytogenezę z NSC poprzez modulowanie ścieżek sygnałowych i programów epigenetycznych, ze szczególnym uwzględnieniem rozwijającego się przodomózgowia ssaków.


title: Regulacja przełącznika latentno-litycznego w wirusie Epsteina-Barra.

text: Zakażenie wirusem Epsteina-Barra (EBV) przyczynia się do rozwoju kilku różnych typów nowotworów u ludzi, w tym chłoniaka Burkitta, chłoniaka Hodgkina i raka nosogardzieli. Jako herpeswirus, EBV może wywołać utajoną lub lityczną infekcję w komórkach. Guzy EBV-dodatnie składają się prawie wyłącznie z komórek z utajoną infekcją EBV. Strategie indukowania formy litycznej infekcji EBV w komórkach nowotworowych są badane jako potencjalna terapia guzów EBV-dodatnich. W tym artykule przyjrzymy się, w jaki sposób białka komórkowe i wirusowe regulują utajoną lityczną zmianę EBV w zakażonych komórkach B i komórkach nabłonkowych oraz omówimy, w jaki sposób można wykorzystać terapeutyczną reaktywację wirusa litycznego.


title: Skuteczność testów DNA HPV z triage cytologicznym i/lub powtórzeniem testów DNA HPV w pierwotnym badaniu przesiewowym raka szyjki macicy.

text: Wstęp Pierwotne badania przesiewowe szyjki macicy za pomocą testów DNA wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) i badania cytologiczne komórek szyjki macicy za pomocą testu Pap (cytologia) zostały ocenione w randomizowanych badaniach klinicznych. Ponieważ zdecydowana większość kobiet z dodatnią cytologią ma również dodatni wynik testu na obecność DNA HPV, strategie przesiewowe wykorzystujące test DNA HPV jako podstawowy test przesiewowy mogą być bardziej skuteczne. METODY Wykorzystaliśmy bazę danych z ramienia interwencyjnego (n = 6257 kobiet) populacyjnego randomizowanego badania podwójnego badania przesiewowego z cytologią i badaniem DNA HPV w celu oceny skuteczności 11 możliwych strategii przesiewowych szyjki macicy opartych wyłącznie na badaniu DNA HPV, samą cytologię oraz badanie DNA HPV połączone z cytologią u kobiet w wieku 32-38 lat. Głównymi miarami wyników były: czułość w wykrywaniu śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy stopnia 3 lub gorszego (CIN3+) w ciągu 6 miesięcy od włączenia lub podczas kolposkopii u kobiet z przetrwałym zakażeniem HPV specyficznym dla typu oraz liczba badań przesiewowych i dodatnia wartość predykcyjna (PPV). dla każdej strategii badań przesiewowych. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne. WYNIKI W porównaniu z badaniem przesiewowym za pomocą samej cytologii, podwójne badanie z cytologią i pod kątem utrzymywania się wirusa HPV specyficznego dla typu skutkowało 35% (95% przedziałem ufności [CI] = 15% do 60%) wzrostem czułości w wykrywaniu CIN3+, bez statystycznie istotnego zmniejszenie PPV (względne PPV = 0,76, 95% CI = 0,52 do 1,10), ale przy ponad dwukrotnie większej liczbie testów przesiewowych. Zbadano kilka strategii, które obejmowały badania przesiewowe pod kątem podtypów HPV wysokiego ryzyka, ale doprowadziły one do zmniejszenia PPV w porównaniu z cytologią. W porównaniu z cytologią, pierwotne badanie przesiewowe z badaniem DNA HPV, po którym następowała segregacja cytologiczna i powtórne badanie DNA HPV u kobiet z dodatnim DNA HPV z prawidłową cytologią, zwiększyło czułość CIN3+ o 30% (95% CI = 9% do 54%), utrzymywało wysoki PPV (względny PPV = 0,87, 95% CI = 0,60 do 1,26) i spowodował zaledwie 12% wzrost liczby testów przesiewowych (z 6257 do 7019 testów). WNIOSKI Pierwotne badanie przesiewowe HPV DNA z triage cytologicznym i powtórnym badaniem DNA HPV kobiet z ujemnym wynikiem badania cytologicznego wydaje się być najbardziej wykonalną strategią badań przesiewowych szyjki macicy.


title: Pozasynaptyczny wyciek glutaminianu w hipokampie: zależność od temperatury i rola aktywnego wychwytu glutaminianu

text: W synapsach pobudzających na komórkach piramidalnych CA1 hipokampa, większa zawartość kwantowa jest wykrywana przez receptory kwasu N-metylo-D-asparaginowego (NMDAR) niż przez receptory kwasu alfa-amino-3-hydroksy-5-metylo-4-izoksazolopropionowego ( AMPARy). Nowym wyjaśnieniem tej rozbieżności jest to, że glutaminian uwalniany z końców presynaptycznych jednej komórki może dyfundować i aktywować NMDAR, ale nie AMPAR na sąsiedniej komórce. Jeśli to nastąpi w żywym mózgu, może to unieważnić pogląd, że synapsy glutaminergiczne funkcjonują jako prywatne kanały komunikacji między neuronami. Tutaj pokazujemy, że rozbieżność w zawartości kwantowej, w której pośredniczą dwa receptory, jest znacznie zmniejszona w temperaturze fizjologicznej, w porównaniu z konwencjonalnymi warunkami rejestracji. Ten wpływ temperatury nie jest spowodowany zmianami w prawdopodobieństwie uwolnienia lub odkryciem utajonych AMPAR. Jest jednak częściowo odwracany przez dihydrokainian inhibitora wychwytu glutaminianu. Wyniki sugerują, że transportery glutaminianu odgrywają kluczową rolę w ograniczaniu pozasynaptycznej dyfuzji glutaminianu, minimalizując w ten sposób przenikanie między sąsiednimi synapsami pobudzającymi.


title: Molekularne mechanizmy uszkodzenia niedokrwienno-reperfuzyjnego i prekondycjonowania wątroby.

text: Uszkodzenie niedokrwienno-reperfuzyjne jest, przynajmniej częściowo, odpowiedzialne za zachorowalność związaną z operacją wątroby przy całkowitym wykluczeniu naczyń lub po przeszczepieniu wątroby. Patofizjologia niedokrwienia-reperfuzji wątroby obejmuje szereg mechanizmów, które w różnym stopniu przyczyniają się do ogólnego uszkodzenia. Niektóre z tematów omawianych w tym przeglądzie obejmują komórkowe mechanizmy uszkodzenia, tworzenie mediatorów pro- i przeciwzapalnych, ekspresję cząsteczek adhezyjnych oraz rolę stresu oksydacyjnego w odpowiedzi zapalnej. Ponadto omówiono rolę tlenku azotu w zapobieganiu zaburzeniom mikrokrążenia oraz jako substratu do tworzenia nadtlenoazotynów. Ponadto omówiono pojawiające się mechanizmy ochrony przez niedokrwienie wstępne warunkowanie. Na podstawie aktualnej wiedzy, prekondycjonowanie lub interwencje farmakologiczne, które naśladują te efekty, mają największy potencjał poprawy wyników klinicznych w chirurgii wątroby obejmującej stres niedokrwienny i reperfuzję.


title: Charakterystyka wariantu FGF19 o zmienionej swoistości receptora ujawniła kluczową rolę FGFR1c w regulacji metabolizmu glukozy

text: Cukrzyca i związane z nią schorzenia metaboliczne osiągnęły rozmiary pandemii na całym świecie i istnieje wyraźna niezaspokojona medyczna potrzeba nowych terapii, które są zarówno skuteczne, jak i bezpieczne. FGF19 i FGF21 są charakterystycznymi członkami rodziny FGF, które działają jako hormony endokrynologiczne. Oba mają silny wpływ na normalizację homeostazy glukozy, lipidów i energii, a zatem stanowią atrakcyjne potencjalne terapie nowej generacji do zwalczania narastającej epidemii cukrzycy typu 2 i otyłości. Mechanizm odpowiedzialny za te imponujące efekty metaboliczne pozostaje nieznany. Chociaż zarówno FGF19, jak i FGF21 mogą aktywować FGFRs 1c, 2c i 3c w obecności koreceptora βKlotho in vitro, który receptor jest odpowiedzialny za aktywność metaboliczną obserwowaną in vivo, pozostaje nieznany. Tutaj wygenerowaliśmy wariant FGF19, FGF19-7, który ma zmienioną specyficzność receptora z silnym nastawieniem na FGFR1c. Pokazujemy, że FGF19-7 jest równie skuteczny jak FGF19 typu dzikiego w regulacji metabolizmu glukozy, lipidów i energii zarówno w mysich modelach otyłości wywołanej dietą, jak i z niedoborem leptyny. Wyniki te są pierwszą bezpośrednią demonstracją centralnej roli kompleksu receptorowego βKlotho/FGFR1c w regulacji glukozy i lipidów, a także silnie sugerują, że sama aktywacja tego kompleksu receptorowego może być wystarczająca do osiągnięcia wszystkich funkcji metabolicznych endokrynnych cząsteczek FGF.


title: Empiryczna weryfikacja ewolucyjnych teorii starzenia się

text: Niedawno wyselekcjonowaliśmy 3 długowieczne zmutowane szczepy Saccharomyces cerevisiae przez trwałą ekspozycję na egzogenny kwas litocholowy. Każdy zmutowany szczep może utrzymać wydłużony czas życia chronologicznego po wielu pasażach w pożywce bez kwasu litocholowego. W tym badaniu wykorzystaliśmy te długowieczne mutanty drożdży do empirycznej weryfikacji ewolucyjnych teorii starzenia. Przedstawiamy dowody, że dominująca cecha poligeniczna przedłużająca długowieczność każdego z tych mutantów 1) nie wpływa na takie kluczowe cechy sprawności we wczesnym okresie życia, jak wykładnicze tempo wzrostu, skuteczność wzrostu powykładniczego i płodność; oraz 2) wzmacnia takie cechy sprawności we wczesnym okresie życia, jak podatność na przewlekłe stresy egzogenne oraz odporność na apoptotyczne i liponekrotyczne formy zaprogramowanej śmierci komórki. Te odkrycia potwierdzają ewolucyjne teorie programowanego starzenia. Wykazujemy również, że w warunkach laboratoryjnych, które imitują proces doboru naturalnego w ekosystemie, każdy z tych długo żyjących zmutowanych szczepów jest wypychany z ekosystemu przez rodzicielski szczep typu dzikiego, wykazujący krótszą żywotność. Doszliśmy zatem do wniosku, że komórki drożdży wykształciły pewne mechanizmy ograniczania długości życia po osiągnięciu pewnego wieku chronologicznego. Mechanizmy te napędzają ewolucję długowieczności drożdży w kierunku utrzymania skończonej chronologicznej długości życia drożdży w ekosystemach.


title: Różnicowa regulacja mikrofilamentów aktynowych przez ludzkie białka MICAL.

text: Białko Drosophila melanogaster MICAL jest niezbędne dla maszynerii stożka wzrostu neuronów, które działa poprzez sygnalizację aksonów za pośrednictwem pleksyny i semaforyny. Drosophila MICAL jest również zaangażowana w regulację organizacji miofilamentów i struktur synaptycznych i służy jako czynnik rozkładania aktyny za odpychaniem aksonów za pośrednictwem pleksyny. W komórkach ssaków istnieją trzy znane izoformy, MICAL1, MICAL2 i MICAL3, a także białka podobne do MICAL-L1 i MICAL-L2, ale niewiele wiadomo na temat ich funkcji, a informacje pochodzą prawie wyłącznie z komórek nerwowych. W tym badaniu pokazujemy, że w komórkach nienerwowych ludzkie MICAL są wymagane do prawidłowej organizacji aktyny, a wszystkie trzy MICAL regulują włókna stresowe aktyn. Ponadto dostarczamy dowodów, że wytwarzanie reaktywnych form tlenu przez białka MICAL jest kluczowe dla ich funkcji regulującej aktynę. Jednakże, chociaż MICAL1 jest autohamowany przez swój region zwiniętej cewki na końcu C, MICAL2 pozostaje konstytutywnie aktywny i wpływa na włókna naprężające. Dane te sugerują zróżnicowane, ale uzupełniające się role MICAL1 i MICAL2 w regulacji mikrofilamentów aktynowych.


title: Tłumienie bólu zapalnego i neuropatycznego przez oddzielenie CRMP-2 od presynaptycznego kompleksu kanałów Ca2+

text: Stosowanie blokerów kanału wapniowego bramkowanego napięciem typu N (CaV2.2) do leczenia bólu jest ograniczone przez wiele fizjologicznych skutków ubocznych. W tym miejscu donosimy, że nadwrażliwość zapalną i neuropatyczną można stłumić przez hamowanie wiązania białka 2 mediatora odpowiedzi na kolapsynę (CRMP-2) z CaV2.2 i tym samym zmniejszenie funkcji kanału. Peptyd CRMP-2 połączony z białkiem transaktywatora transkrypcji (TAT) HIV (TAT-CBD3) zmniejszał uwalnianie neuropeptydu z neuronów czuciowych i pobudzającą transmisję synaptyczną w neuronach rogu grzbietowego, zmniejszał przepływ krwi w oponach mózgowych, zmniejszał zachowania nocyfensywne wywołane przez wstrzyknięcie formaliny lub aplikacja kapsaicyny rogówkowej i odwrócona nadwrażliwość neuropatyczna wywołana lekiem przeciwretrowirusowym. TAT-CBD3 wykazywał łagodne działanie przeciwlękowe bez wpływu na odzyskiwanie pamięci, funkcję czuciowo-ruchową lub depresję. W dawkach dziesięciokrotnie wyższych niż wymagane do zmniejszenia nadwrażliwości in vivo, TAT-CBD3 powodował przejściowy epizod zaginania ogona i skrzywienia ciała. Zapobiegając wzmocnieniu funkcji CaV2.2 za pośrednictwem CRMP-2, TAT-CBD3 łagodził nadwrażliwość zapalną i neuropatyczną, podejście, które może okazać się przydatne w leczeniu przewlekłego bólu.


title: Identyfikacja i charakterystyka wspólnego zestawu półproduktów składania kompleksu I w mitochondriach od pacjentów z niedoborem kompleksu I.

text: Niedobory aktywności kompleksu I (NADH: oksydoreduktaza ubichinonu) są ważną przyczyną chorób mitochondrialnych człowieka. Kompleks I składa się z co najmniej 46 podjednostek strukturalnych, które są zakodowane zarówno w DNA jądrowym, jak i mitochondrialnym. Niedobór enzymu może wynikać z upośledzonej wydajności katalitycznej lub niezdolności do złożenia kompleksu holoenzymatycznego; jednak proces montażu pozostaje słabo poznany. Zastosowaliśmy dwuwymiarową elektroforezę żelową Blue-Native/SDS i panel 11 przeciwciał skierowanych przeciwko podjednostkom strukturalnym enzymu do zbadania składania kompleksu I w mitochondriach mięśni od czterech pacjentów z niedoborem kompleksu I spowodowanym defektami genu mitochondrialnego lub jądrowego . Analizy immunoblottingu żeli denaturujących drugiego wymiaru zidentyfikowały siedem odrębnych podkompleksów kompleksu I u badanych pacjentów, z których pięć można było również wykryć w żelach niedenaturujących w pierwszym wymiarze. Chociaż ilość tych związków pośrednich różniła się u różnych pacjentów, we wszystkich przypadkach zaobserwowano wspólną konstelację podkompleksów. Podobny profil subkompleksów był obecny w ludzkiej/mysiej hybrydowej linii komórkowej fibroblastów z poważnym niedoborem kompleksu I z powodu prawie całkowitego braku złożenia kompleksu holoenzymatycznego. Odkrycie, że różne przyczyny niedoboru kompleksu I wytwarzają podobny wzór podkompleksów kompleksu I sugeruje, że są to związki pośrednie w składaniu kompleksu holoenzymatycznego. Proponujemy możliwą ścieżkę montażu dla kompleksu, która znacznie różni się od tej proponowanej dla Neurospory, obecnego modelu zespołu I zespołu.


title: Aktywność fizyczna i śmiertelność w czasie wolnym: szczegółowa zbiorcza analiza zależności dawka-odpowiedź.

text: ZNACZENIE Wytyczne dotyczące aktywności fizycznej dla Amerykanów z 2008 r. zalecały co najmniej 75 minut o intensywnym lub umiarkowanym natężeniu tygodniowo (7,5 godziny ekwiwalentu metabolicznego tygodniowo) ćwiczeń aerobowych w celu uzyskania znacznych korzyści zdrowotnych i sugerowały dodatkowe korzyści poprzez wykonanie ponad dwukrotnie tego ilość. Jednak górna granica korzyści długowieczności lub możliwych szkód przy większej aktywności fizycznej jest niejasna. CEL Ilościowe określenie zależności dawka-odpowiedź między aktywnością fizyczną w czasie wolnym a śmiertelnością oraz określenie górnej granicy korzyści lub szkód związanych ze zwiększonym poziomem aktywności fizycznej. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Połączyliśmy dane z 6 badań w konsorcjum kohortowym National Cancer Institute (stan wyjściowy 1992-2003). W 2014 r. przeanalizowano populacyjne prospektywne kohorty w Stanach Zjednoczonych i Europie, które zgłaszały aktywność fizyczną. Łącznie uwzględniono 661.137 mężczyzn i kobiet (mediana wieku 62 lata; zakres 21-98 lat) oraz 116 686 zgonów. Zastosowaliśmy regresję proporcjonalnych hazardów Coxa ze stratyfikacją kohortową, aby wygenerować współczynniki ryzyka (HR) skorygowane dla wielu zmiennych i 95% CI. Mediana czasu obserwacji wyniosła 14,2 roku. EKSPOZYCJE Czas wolny od umiarkowanej do intensywnej aktywności fizycznej. GŁÓWNE WYNIKI I DZIAŁANIA Na górną granicę umieralności wpływa wysoki poziom aktywności fizycznej w czasie wolnym. WYNIKI W porównaniu z osobami zgłaszającymi brak aktywności fizycznej w czasie wolnym, zaobserwowano o 20% niższe ryzyko zgonu wśród osób wykonujących mniej niż zalecane minimum 7,5 godziny ekwiwalentu metabolicznego tygodniowo (HR 0,80 [95% CI 0,78-0,82]), 31% niższe ryzyko przy 1-2 krotności zalecanego minimum (HR 0,69 [95% CI 0,67-0,70]) i 37% niższe ryzyko przy 2-3 krotności minimum (HR 0,63 [95% CI, 0,62-0,65]). Górny próg korzyści dla śmiertelności występował przy 3 do 5 razy większym niż zalecana aktywność fizyczna (HR 0,61 [95% CI, 0,59-0,62]); jednak w porównaniu z zalecanym minimum dodatkowa korzyść była skromna (31% vs 39%). Nie było dowodów na szkodliwość przy 10 lub więcej krotności zalecanego minimum (HR 0,69 [95% CI 0,59-0,78]). Podobną zależność dawka-odpowiedź zaobserwowano w przypadku śmiertelności z powodu chorób układu krążenia i raka. WNIOSKI I ZNACZENIE Spełnienie wytycznych dotyczących aktywności fizycznej dla Amerykanów z 2008 r. w zakresie aktywności o umiarkowanej lub intensywnej intensywności wiązało się z prawie maksymalnym wydłużeniem życia. Zaobserwowaliśmy próg korzyści wynoszący około 3 do 5 razy zalecane minimum aktywności fizycznej w czasie wolnym i brak nadmiernego ryzyka przy 10 lub więcej razy minimum. W odniesieniu do śmiertelności pracownicy służby zdrowia powinni zachęcać osoby dorosłe nieaktywne zawodowo do uprawiania aktywności fizycznej w czasie wolnym i nie muszą zniechęcać osób dorosłych, które już uczestniczą w intensywnych aktywnościach.


title: Polifenol z zielonej herbaty powoduje zróżnicowane środowiska oksydacyjne w guzie w porównaniu z normalnymi komórkami nabłonka.

text: Polifenole z zielonej herbaty (GTPP) są uważane za korzystne dla zdrowia człowieka, zwłaszcza jako środki chemoprewencyjne. Ostatnio w nowotworach i pewnych normalnych hodowlach komórkowych zidentyfikowano cytotoksyczne reaktywne formy tlenu (ROS) z wysokimi stężeniami najliczniejszego GTPP, (-)-epigallokatechiny-3-galusanu (EGCG). Jeśli EGCG prowokuje również wytwarzanie ROS w normalnych komórkach nabłonka, może to wykluczać miejscowe stosowanie EGCG w wyższych dawkach. W obecnym badaniu zbadano stan oksydacyjny prawidłowych komórek nabłonka, prawidłowego gruczołu ślinowego i raka jamy ustnej leczonych EGCG, stosując pomiary ROS oraz testy aktywności katalazy i dysmutazy ponadtlenkowej. Wyniki wykazały, że wysokie stężenia EGCG indukowały stres oksydacyjny tylko w komórkach nowotworowych. W przeciwieństwie do tego, EGCG redukował ROS w normalnych komórkach do poziomów tła. Porównano również dane dotyczące włączania bromku 3-(4,5-dimetylotiazol-2-ilo)-2,5-difenylotetrazoliowego i 5-bromodeoksyurydyny między dwiema liniami komórkowymi raka jamy ustnej poddanymi działaniu EGCG, co sugeruje, że różnica w poziomach Aktywność endogennej katalazy może odgrywać ważną rolę w zmniejszaniu stresu oksydacyjnego wywoływanego przez EGCG w komórkach nowotworowych. Wywnioskowano, że szlaki aktywowane przez GTPP lub EGCG w prawidłowych komórkach nabłonkowych w porównaniu z komórkami nowotworowymi tworzą różne środowiska oksydacyjne, sprzyjając normalnemu przeżyciu komórek lub zniszczeniu komórek nowotworowych. To odkrycie może prowadzić do zastosowań naturalnie występujących polifenoli w celu zwiększenia skuteczności chemio-/radioterapii w celu promowania śmierci komórek rakowych przy jednoczesnej ochronie normalnych komórek.


title: Acetylacja białek wpływa na metabolizm octanów, ruchliwość i reakcję na stres kwaśny u Escherichia coli

text: Chociaż powszechnie obserwuje się acetylację białek, wiąże się ją z kilkoma specyficznymi funkcjami regulacyjnymi, przez co jest słabo poznana. Aby zbadać jego funkcjonalność, przeanalizowaliśmy acetylom w mutantach nokautujących Escherichia coli cobB, jedynej znanej deacetylazy podobnej do sirtuiny, oraz patZ, najlepiej znanej acetylotransferazy białkowej. Dla czterech warunków wzrostu zidentyfikowano i oznaczono ilościowo ponad 2000 unikalnych acetylowanych peptydów, należących do 809 białek. Prawie 65% tych białek jest związanych z metabolizmem. Globalna aktywność CobB przyczynia się do deacetylacji dużej liczby substratów i ma duży wpływ na fizjologię. Oprócz regulacji syntetazy acetylo-CoA odkryliśmy, że kontrolowana przez CobB acetylacja liazy izocytrynianowej przyczynia się do precyzyjnego dostrojenia przecieku glioksylanowego. Acetylowanie czynnika transkrypcyjnego RcsB zapobiega wiązaniu DNA, aktywując biosyntezę i ruchliwość wici oraz zwiększa podatność na stres kwasowy. Co zaskakujące, usunięcie patZ zwiększyło acetylację w kulturach octanowych, co sugeruje, że reguluje on poziomy czynników acetylujących. Przedstawione wyniki dostarczają nowych informacji na temat funkcjonalnej roli acetylacji białek w sprawności metabolicznej i globalnej regulacji komórek.


title: Biogeneza rybosomów: pięta achillesowa raka?

text: Od dawna wiadomo, że komórki nowotworowe i nienowotworowe można odróżnić na podstawie ich morfologii jąderkowej. Już w XIX wieku doniesiono, że komórki rakowe mają większe i bardziej nieregularne jąderka. Od tego czasu patolodzy stosują morfologię jąder do przewidywania wyniku klinicznego [1]. Morfologia jądra jest zmieniona z powodu regulacji w górę transkrypcji genów rybosomalnych. W jąderkach geny rybosomalne (rDNA) są transkrybowane przez polimerazę I RNA (pol I). Transkrypty pre-rybosomalnego RNA (pre-rRNA) są następnie modyfikowane i przetwarzane w dojrzałe rRNA 18S, 5.8S i 28S. 5S rRNA jest transkrybowany przez polimerazę RNA III w nukleoplazmie. Wraz z białkami rybosomalnymi, rRNA 5S jest importowany do jąderka, gdzie podjednostki rybosomalne 40S i 60S są składane przed eksportem do cytoplazmy [1, 2]. Onkogeny, takie jak c-Myc, mogą zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio regulować transkrypcję rDNA, podczas gdy supresory nowotworów, takie jak p53 i Rb, hamują biogenezę rybosomów. Mutacje w tych genach powodują nie tylko deregulację kontroli cyklu komórkowego, ale także regulację w górę biogenezy rybosomów. Oprócz biogenezy rybosomów jąderko jest kluczowym czujnikiem stresu komórkowego i odgrywa kluczową rolę w aktywacji p53 [1, 2]. Zwiększona zdolność translacyjna komórek nowotworowych umożliwia im utrzymanie wyższych wskaźników proliferacji. Jak stwierdził Ruggero, „w porównaniu z komórkami normalnymi, komórki nowotworowe mogą być uzależnione od wzrostu biogenezy i liczby rybosomów” [1]. Daje to nowe możliwości terapeutyczne. Jak się okazuje, wiele chemioterapeutyków stosowanych w leczeniu raka już hamuje biogenezę rybosomów. W jednym z ostatnich badań wykazano, że 20 z 36 leków stosowanych w praktyce klinicznej hamuje biogenezę rybosomów [3]. Większość z tych leków została pierwotnie zaprojektowana tak, aby celować w wysoce proliferujące komórki poprzez uszkadzanie DNA, zakłócanie syntezy DNA lub mitozę. Te modalności celowania tych leków prowadzą również do toksyczności w normalnych tkankach o wysokiej proliferacji. Przykładem jest ActynomycynaD (AMD), interkalator DNA, który preferuje sekwencje DNA bogate w GC. Ponieważ rDNA ma ponadprzeciętne bogactwo GC i ze względu na otwartą konformację chromatyny, niskie stężenia AMD preferencyjnie hamują transkrypcję polimerazy I RNA i przy przedłużonej ekspozycji powodują uszkodzenia DNA obejmujące cały genom. Leki alkilujące, takie jak cisplatyna i oksaliplatyna, lub trucizny topoizomerazy, takie jak kamptotecyna, hamują transkrypcję pol I. Stopień, w jakim hamowanie biogenezy rybosomów przyczynia się do skuteczności tych leków, jest trudny do ustalenia [3]. Rodzi to ważne pytanie. Czy celowanie w biogenezę rybosomów bez uszkodzenia DNA może mieć jakikolwiek potencjał terapeutyczny? Dwa ostatnio opisane leki CX-5461 i BMH-21 dostarczają obecnie dowodów na to, że hamowanie biogenezy rybosomów przez celowanie w transkrypcję rDNA przez pol I ma obiecujący potencjał terapeutyczny. CX-5461 został zaprojektowany do specyficznego hamowania transkrypcji pol I przez przerwanie tworzenia kompleksu przed inicjacją na promotorze rDNA. Wykazano, że CX-5461 aktywuje p53 poprzez stres jąderkowy. Indukuje autofagię i starzenie się wielu typów komórek nowotworowych w sposób zależny od p53. Zwłaszcza w komórkach białaczki i chłoniaka leczenie CX-5461 indukuje apoptozę zależną od p53, podczas gdy normalne komórki ją tolerują [4, 5]. Nie wyjaśniono, czy lek wywołuje również uszkodzenia DNA, ale wykazano, że może on indukować śmierć komórek w komórkach pozbawionych ATM – kluczowego mediatora odpowiedzi na pękanie podwójnej nici DNA. Jednak ostatnio Laiho i współpracownicy wykazali, że w wysokich stężeniach CX-5461 indukuje odpowiedź γH2AX, budząc obawy dotyczące uszkodzenia DNA [6]. BMH-21 zidentyfikowano w badaniu przesiewowym przeprowadzonym przez Laiho i współpracowników, mającym na celu identyfikację nowych aktywatorów p53. Podobnie jak AMD, BMH-21 jest interkalatorem DNA preferującym sekwencje bogate w GC [7]. Kontynuując paralelę z AMD, BMH-21 jest silnym i specyficznym inhibitorem transkrypcji rDNA i indukuje reorganizację jąderka często określaną jako capping jąderka. Co ciekawe, po inhibicji transkrypcji nastąpiła degradacja głównej podjednostki pol I, RPA194, przez proteasom [6]. W przeciwieństwie do AMD, wstępne przesłanki wskazywały, że BMH-21 nie wydaje się indukować uszkodzeń DNA, o czym świadczy brak odpowiedzi γH2AX [7]. Hamowanie transkrypcji przez BMH-21 powoduje stres jąderkowy, co skutkuje zmniejszoną proliferacją i śmiercią komórek. P53 jest aktywowany w komórkach traktowanych BMH-21, ale nie jest wymagany do jego działania antyproliferacyjnego. Co ciekawe, wydaje się, że komórki nowotworowe o wysokim zapotrzebowaniu na biogenezę rybosomów są selektywnie ukierunkowane [6]. Obecna publikacja w Oncotarget wyklucza obecnie jakąkolwiek rolę szlaków sygnalizacji i naprawy uszkodzeń DNA w odpowiedzi BMH-21. Ponadto pochodne BMH-21, które mogą indukować uszkodzenia DNA, wykazują mniejszą skuteczność w wywoływaniu stresu jądrowego i hamowaniu proliferacji [8]. Kluczowe znaczenie tego badania polega na tym, że ostatecznie oddzieliło ono uszkodzenia DNA i stres jąderkowy oraz ujawniło piętę achillesową komórek rakowych, ich uzależnienie od biogenezy rybosomów.


title: Komórkowe i molekularne mechanizmy angiogenezy indukowanej insuliną

text: Angiogeneza, czyli rozwój nowego naczynia krwionośnego z naczyń już istniejących, jest kluczowym procesem w tworzeniu się ziarniny podczas gojenia się ran. Prawidłowy rozwój nowych naczyń krwionośnych wraz z ich późniejszym dojrzewaniem i różnicowaniem stanowi podstawę funkcjonalnej neounaczynienia rany. Przeprowadziliśmy badania in vivo i zastosowaliśmy różne podejścia komórkowe i molekularne in vitro, aby wykazać, że insulina stymuluje angiogenezę i wyjaśnić mechanizmy sygnalizacyjne, za pomocą których to białko stymuluje rozwój mikronaczyń. Skóra myszy, której wstrzyknięto insulinę, ma dłuższe naczynia z większą liczbą rozgałęzień, wraz ze zwiększoną liczbą powiązanych komórek z ekspresją aktyny mięśni gładkich, co sugeruje odpowiednie różnicowanie i dojrzewanie nowych naczyń. Odkryliśmy również, że insulina stymuluje migrację ludzkich mikronaczyniowych komórek śródbłonka i tworzenie rurek, i że te efekty występują niezależnie od sygnalizacji VEGF/VEGFR, ale są zależne od samego receptora insuliny. Ścieżki sygnałowe downstream obejmują PI3K, Akt, białko wiążące element regulatorowy sterolu 1 (SREBP-1) i Rac1; zahamowanie tych szlaków skutkuje eliminacją migracji komórek śródbłonka i tworzenia kanalików oraz znacząco ogranicza rozwój mikronaczyń. Nasze odkrycia silnie sugerują, że insulina jest dobrym kandydatem do leczenia ran niedokrwiennych i innych stanów, w których rozwój naczyń krwionośnych jest upośledzony.


title: Hamowanie ssaczego celu rapamycyny nasila indukowaną trombiną ekspresję międzykomórkowej cząsteczki adhezyjnej-1 poprzez przyspieszenie i stabilizację aktywacji NF-kappa B w komórkach śródbłonka.

text: Zajęliśmy się regulatorową funkcją ssaczego celu rapamycyny (mTOR) w mechanizmie indukowanej trombiną ekspresji genu ICAM-1 w komórkach śródbłonka. Wstępne traktowanie komórek HUVEC rapamycyną, inhibitorem mTOR, zwiększyło ekspresję ICAM-1 indukowaną trombiną. Hamowanie mTOR przez to podejście promowało, podczas gdy nadekspresja mTOR hamowała indukowaną przez trombinę aktywność transkrypcyjną NF-kappaB, istotnego regulatora transkrypcji ICAM-1. Analiza szlaku sygnałowego NF-kappaB wykazała, że hamowanie mTOR nasila aktywację kinazy IkappaB, powodując szybką i trwałą fosforylację IkappaBalpha na Ser32 i Ser36, co jest warunkiem degradacji IkappaBalpha. Zgodnie z tymi danymi, zaobserwowaliśmy bardziej wydajną i stabilną lokalizację jądrową RelA/p65, a następnie aktywność wiązania DNA NF-kappaB przez trombinę po inhibicji mTOR. Dane te definiują nową rolę mTOR w zmniejszaniu indukowanej trombiną ekspresji ICAM-1 w komórkach śródbłonka poprzez kontrolowanie opóźnionej i przemijającej aktywacji NF-kappaB.


title: Wada rozdzielczości homologicznej rekombinacji w zespole Wernera.

text: Zespół Wernera (WRN) jest rzadką chorobą autosomalną recesywną, której fenotyp obejmuje cechy przedwczesnego starzenia, niestabilność genetyczną i podwyższone ryzyko raka. Zastosowaliśmy trzy różne strategie eksperymentalne, aby pokazać, że fenotypy komórkowe WRN o ograniczonym potencjale podziału komórek, nadwrażliwości na uszkodzenia DNA i wadliwej rekombinacji homologicznej (HR) są ze sobą powiązane. Przeżycie komórek WRN i wytwarzanie żywotnego rekombinowanego potomstwa mitotycznego można uratować przez ekspresję białka WRN typu dzikiego lub ekspresję białka bakteryjnej resolwazy RusA. Zależność fenotypów komórkowych WRN od szlaków HR zależnych od RAD51 wykazano przy użyciu dominującego ujemnego białka RAD51 w celu zahamowania rekombinacji mitotycznej w komórkach WRN i kontrolnych: tłumienie rekombinacji zależnej od RAD51 doprowadziło do znacznej poprawy przeżywalności komórek WRN po uszkodzeniu DNA . Wyniki te definiują fizjologiczną rolę białka helikazy WRN RecQ w HR zależnym od RAD51 i identyfikują mechanistyczne powiązanie między wadliwą rozdzielczością rekombinacji a ograniczonym potencjałem podziału komórek, nadwrażliwością na uszkodzenia DNA i niestabilnością genetyczną w ludzkich komórkach somatycznych.


title: Czynniki ryzyka w szkole medycznej dla późniejszego niewłaściwego postępowania zawodowego: wieloośrodkowe retrospektywne badanie kliniczno-kontrolne

text: CEL Ustalenie, czy istnieją czynniki ryzyka w czasie pobytu lekarza w szkole medycznej, które wiążą się z późniejszym niewłaściwym postępowaniem zawodowym. PROJEKT Dopasowane badanie kliniczno-kontrolne. Ustanowienie rekordów ze szkół medycznych i General Medical Council (GMC). UCZESTNICY 59 lekarzy, którzy w latach 1958-97 ukończyli jedną z ośmiu szkół medycznych w Wielkiej Brytanii i w latach 1999-2004 udowodnili, że doszło do poważnego wykroczenia zawodowego w postępowaniu GMC (przypadki); 236 kontroli (po cztery dla każdego przypadku) zostało wybranych przez systematyczne pobieranie próbek z dopasowanych kohort stopniowania. Status kontroli przypadku został ujawniony przez GMC po zakończeniu wprowadzania danych. GŁÓWNY WYNIK MIAROWY Ilorazy szans na bycie „przypadkiem” z wielowymiarową warunkową regresją logistyczną potencjalnych czynników ryzyka, w tym charakterystyk przed przyjęciem i postępów w trakcie kursu. Dane te uzyskano z zanonimizowanych kopii akt postępów uczniów przechowywanych przez ich pierwotne uczelnie medyczne. WYNIKI Jednoczynnikowa analiza warunkowej regresji logistycznej wykazała, że przypadki częściej dotyczyły mężczyzn, niższej szacowanej klasy społecznej i miały trudności akademickie podczas kursu medycznego, zwłaszcza we wczesnych latach. Analiza wielu zmiennych wykazała, że płeć męska (iloraz szans 9,80, 95% przedział ufności 2,43 do 39,44, p=0,001), niższa klasa społeczna (4,28, 1,52 do 12,09, p=0,006) oraz niepowodzenie badań wczesnych lub przedklinicznych (5,47, 2,17 do 13,79, P<0,001) były niezależnie związane z byciem przypadkiem. WNIOSKI To niewielkie badanie sugeruje, że płeć męska, niższe pochodzenie społeczno-ekonomiczne i wczesne trudności w nauce w szkole medycznej mogą być czynnikami ryzyka późniejszego niewłaściwego postępowania zawodowego. Ustalenia mają charakter wstępny i należy je interpretować z ostrożnością. Większość lekarzy z czynnikami ryzyka nie stawi się przed panelami dyscyplinarnymi GMC.


title: MiD49 i MiD51, nowe elementy mitochondrialnej maszynerii rozszczepienia.

text: Mitochondria tworzą skomplikowane sieci poprzez zdarzenia rozszczepienia i fuzji. W tym miejscu identyfikujemy białka dynamiki mitochondriów o wielkości 49 i 51 kDa (odpowiednio MiD49 i MiD51) zakotwiczone w zewnętrznej błonie mitochondrialnej. MiD49/51 tworzą ogniska i pierścienie wokół mitochondriów podobne do białka 1 związanego z dynaminą mediatora rozszczepienia (Drp1). MiD49/51 bezpośrednio rekrutują Drp1 na powierzchnię mitochondrialną, podczas gdy ich knockdown zmniejsza asocjację Drp1, prowadząc do nieprzeciwstawnej fuzji. Nadekspresja MiD49/51 wydaje się blokować działanie Drp1 w mitochondriach i powoduje łączenie się połączonych kanalików z aktyną. Tym samym MiD49/51 są nowymi mediatorami podziału mitochondriów wpływającymi na działanie Drp1 w mitochondriach.


title: Maksymalna aktywacja transkrypcji przez statl i stat3 wymaga fosforylacji zarówno tyrozyny, jak i seryny

text: Stat1 i Stat3 są utajonymi czynnikami transkrypcyjnymi aktywowanymi początkowo przez fosforylację na pojedynczych resztach tyrozyny indukowaną przez zajmowanie receptorów powierzchniowych komórek przez cytokiny i czynniki wzrostu. Tutaj pokazujemy, że fosforylacja pojedynczej seryny (reszta 727) w każdym białku jest również wymagana dla maksymalnej aktywności transkrypcyjnej. Zarówno cytokiny, jak i czynniki wzrostu są zdolne do indukowania fosforylacji seryny Stat1 i Stat3. Eksperymenty te pokazują, że aktywacja genów przez Stat1 i Stat3, które obowiązkowo wymagają fosforylacji tyrozyny, aby stać się aktywna, zależy również od maksymalnej aktywacji jednej lub więcej z wielu kinaz serynowych.


title: Ograniczenie białka w czasie ciąży wpływa na metabolizm lipidów wątroby matki i skład lipidów mózgu płodu u szczurów.

text: Nieoptymalne środowiska rozwojowe programują potomstwo z problemami metabolicznymi przez całe życie. Celem pracy było określenie wpływu ograniczenia białka w ciąży na metabolizm lipidów wątroby matki w 19. dniu ciąży (dG) oraz jego wpływu na rozwój mózgu płodu. Matki kontrolne (C) i restrykcyjne (R) były karmione dietami izokalorycznymi zawierającymi 20 i 10% kazeiny. W 19 dG pobrano krew i wątroby matki oraz wątroby i mózgi płodów. Poziomy insuliny i leptyny w surowicy były determinowane u matek. Przeprowadzono ocenę ilościową lipidów wątroby matki i płodu oraz lipidów mózgu płodu. Kwasy tłuszczowe wątroby i mózgu płodu oznaczono ilościowo metodą chromatografii gazowej. U matek mRNA desaturazy wątrobowej i elongazy mierzono metodą RT-PCR. Masy ciała i wątroby matki były zbliżone w obu grupach. Jednak skład tkanki tłuszczowej, w tym lipidów wątrobowych, był niższy u matek R. Zaobserwowano wyższy poziom insuliny na czczo o 19 dG w grupie R (C = 0,2 +/- 0,04 vs R = 0,9 +/- 0,16 ng/ml, P < 0,01) i był odwrotnie skorelowany z wczesnym opóźnieniem wzrostu. Poziom leptyny w surowicy u matek R była istotnie wyższy niż obserwowany u szczurów C (C = 5 +/- 0,1 vs. R = 7 +/- 0,7 ng/ml, P < 0,05). Ponadto restrykcje białek istotnie obniżyły ekspresję genów desaturaz i elongaz w wątrobie matki oraz stężenie kwasów arachidonowego (AA) i dokozaheksanowego (DHA). U płodów matek R niska masa ciała (C = 3 +/- 0,3 vs R = 2 +/- 0,1 g, P < 0,05) oraz lipidy wątroby i mózgu, w tym zawartość DHA w mózgu , zostało zredukowane. Badanie to wykazało, że ograniczenie białka podczas ciąży może negatywnie wpływać na prawidłowy rozwój mózgu płodu poprzez zmiany w metabolizmie lipidów matki.


title: Proteoglikany siarczanu heparanu pośredniczą w internalizacji i propagacji określonych nasion proteopatycznych.

text: Ostatnie dowody eksperymentalne sugerują, że przezkomórkowa propagacja agregatów białek fibrylarnych napędza postęp chorób neurodegeneracyjnych w sposób podobny do prionów. Zjawisko to jest obecnie dobrze opisane w modelach komórkowych i zwierzęcych i obejmuje uwalnianie agregatów białkowych do przestrzeni pozakomórkowej. Wolne agregaty następnie wnikają do sąsiednich komórek, aby zaszczepić dalszą fibrylizację. Mechanizm, za pomocą którego zagregowane białka zewnątrzkomórkowe, takie jak tau i α-synukleina, wiążą się i wnikają do komórek, aby wywołać wewnątrzkomórkowe tworzenie włókienek. Wcześniejsze prace wskazują, że agregaty białek prionowych wiążą proteoglikany siarczanu heparanu (HSPG) na powierzchni komórki, przenosząc procesy patologiczne. Tutaj stwierdzamy, że wychwyt fibryli tau zachodzi również poprzez wiązanie HSPG. Jest to blokowane w hodowanych komórkach i pierwotnych neuronach przez heparynę, chloran, heparynazę i genetyczne knockdown kluczowego syntetycznego enzymu HSPG, Ext1. Zakłócenie wiązania tau z HSPG zapobiega indukowaniu agregacji wewnątrzkomórkowej rekombinowanych włókienek tau i blokuje propagację agregatów transkomórkowych. In vivo, mimetyk heparyny, F6, blokuje wychwyt neuronalny wstrzykniętych stereotaktycznie włókienek tau. Wreszcie, pobieranie i rozsiewanie przez fibryle α-synukleiny, ale nie przez fibryle huntingtyny, zachodzi według tego samego mechanizmu co tau. Praca ta sugeruje ujednolicenie mechanizmu pobierania i propagacji komórek w przypadku tauopatii i synukleinopatii.


title: Wpływ Bifidobacterium animal jest podawany w okresie laktacji na odpowiedzi alergiczne i autoimmunologiczne u gryzoni.

text: Probiotyki są promowane jako korzystne dla zdrowia i odnotowano pozytywny wpływ na układ odpornościowy. Korzystne działanie immunologiczne przypisuje się kilku mechanizmom, w tym stymulowaniu odporności T helper 1 (Th1). Aby zbadać wpływ probiotyku Bifidobacterium animalis na odpowiedzi odpornościowe, w których pośredniczą Th1 i Th2, wykorzystano dwa różne modele zwierzęce reprezentujące odpowiedzi odpornościowe zależne od Th1 lub Th2: szczurzy model eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia mózgu i rdzenia (EAE) (Th1) i mysi model alergii oddechowej wywołanej przez albuminę jaja kurzego (OVA) (Th2). Podawanie B. animalis rozpoczęto, gdy myszy lub szczury miały 2 tygodnie. Alergia oddechowa lub EAE indukowano, gdy zwierzęta miały 6-7 tygodni. W modelu alergii B. animalis nieznacznie zmniejszył liczbę naciekających eozynofili i limfocytów w płucach, ale nie stwierdzono wpływu na specyficzne dla alergenu poziomy immunoglobulin E w surowicy. Profile cytokin oceniane po hodowli komórek śledziony z mitogenem konkanwaliną A (ConA) wykazały, że B. animalis zniekształca równowagę Th1/Th2 w kierunku Th1 u samic. Jednak produkcja cytokin indukowana alergenem u samic nie została zmieniona przez B. animalis. U samców B. animalis znacząco obniżył poziom interleukiny 13 indukowanej ConA i tendencję do niższych poziomów cytokin Th2 indukowanych przez OVA. W modelu EAE B. animalis istotnie skrócił czas trwania objawów klinicznych o prawie 2 dni u samców i poprawił przyrost masy ciała w okresie doświadczalnym w porównaniu z grupą kontrolną. Nasze dane pokazują, że B. animalis obniżył kilka parametrów odpornościowych w alergii, a także w modelu autoimmunizacji.


title: Szlak sygnalizacyjny polaryzacji komórek planarnych we wrodzonych chorobach serca

text: Wrodzona choroba serca (CHD) jest częstą chorobą serca u ludzi. Pomimo wielu postępów w zrozumieniu CHD i identyfikacji wielu powiązanych genów, podstawowa etiologia większości przypadków pozostaje niejasna. Wykazano, że szlak sygnałowy polaryzacji komórek planarnych (PCP), odpowiedzialny za polaryzację tkanek u Drosophila i ruchy gastrulacji i kardiogenezę u kręgowców, odgrywa wiele ról podczas różnicowania i rozwoju serca. Zakłócona funkcja sygnalizacji PCP jest połączona z niektórymi urządzeniami CHD. Tutaj podsumowujemy nasze obecne zrozumienie, w jaki sposób czynniki PCP wpływają na patogenezę CHD.


title: Opłacalność szczepień i badań przesiewowych przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego w Hiszpanii.

text: TŁO W Hiszpanii szczepienia profilaktyczne przeciwko wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) typu 16 i 18 oferowane są bezpłatnie jednej kohorcie urodzeniowej dziewcząt w wieku 11-14 lat. Badania przesiewowe są oportunistyczne (coroczne/dwuletnie), przyczyniając się do nierówności społecznych i geograficznych. METODY Model mikrosymulacji wielu typów HPV skalibrowano na podstawie danych epidemiologicznych z Hiszpanii, wykorzystując metody oparte na prawdopodobieństwie, aby ocenić zdrowotny i ekonomiczny wpływ dodania szczepień przeciwko HPV do badań przesiewowych w kierunku raka szyjki macicy. Strategie obejmowały (1) samo badanie przesiewowe kobiet w wieku powyżej 25 lat, z różną częstotliwością (co 1-5 lat) i badanie (cytologia, badanie DNA HPV); (2) Szczepienie przeciw HPV dziewczynek w wieku 11 lat połączone z badaniami przesiewowymi. Wyniki obejmowały ryzyko zachorowania na raka w ciągu całego życia, przewidywaną długość życia, koszty życia, liczbę procedur klinicznych i przyrostowe wskaźniki opłacalności. WYNIKI Po wprowadzeniu szczepień przeciwko HPV badania przesiewowe będą musiały być kontynuowane, a strategie obejmujące testy HPV są bardziej skuteczne i opłacalne niż te z samą cytologią. W przypadku zaszczepionych dziewcząt 5-letnia zorganizowana cytologia z badaniem HPV jako triage w wieku od 30 do 65 lat kosztuje 24 350 EUR na rok uratowanego życia (YLS), przy założeniu, że odporność na szczepienia przeciwko HPV-16/18 przez całe życie wynosi 3 dawki z pokryciem 90% . Nieszczepione dziewczęta skorzystałyby na zorganizowanym badaniu cytologicznym z badaniem HPV jako triage; 5-letnie badanie przesiewowe w wieku od 30 do 65 lat kosztuje 16 060 €/YLS, a 4-letnie badanie przesiewowe w wieku od 30 do 85 lat kosztuje 38 250 €/YLS. Interwencje byłyby opłacalne w zależności od progu opłacalności i ceny szczepionki. WNIOSKI W Hiszpanii nierówne pokrycie i nadużywanie cytologii sprawiają, że programy badań przesiewowych są nieefektywne. Jeśli osiągnięto wysoki odsetek szczepień wśród dziewcząt w wieku przed-nastolatek, zorganizowane badanie cytologiczne z triage HPV rozpoczynające się w wieku od 30 do co najmniej 65 lat co 4-5 lat stanowi najlepszą równowagę między kosztami a korzyściami.


title: Dozymetria i ocena ryzyka leczenia radiojodem w przypadku dużego, wieloguzkowego wola.

text: NIEOZNAKOWANE U pacjentów z dużym, wieloguzkowym wolem (>100 g) oszacowano dawki promieniowania pochłonięte w tarczycy, otaczających tkankach i pozostałej części ciała po terapeutycznym podaniu 131I (3,7 MBq lub 100 mikroCi/g tkanki tarczycy zatrzymane w 24 godz.). METODY Pomiary dozymetru termoluminescencyjnego (TLD) wykonano u 23 pacjentów (12 w stanie eutyreozy i 1I nadczynności tarczycy; masa tarczycy 222 +/- 72 g; 2,1 +/- 0,9 GBq 131I) na skórze nad tarczycą, nad ślinianką podżuchwową i nad tarczycą. ślinianka przyuszna. Pomiary radioaktywności tarczycy wykonywano codziennie u 6 pacjentów w stanie eutyreozy i 6 pacjentów z nadczynnością tarczycy (masa tarczycy 204 +/- 69 g; 1,9 +/- 0,9 GBq 131I). Do oszacowania dawek pochłoniętych w narządach zastosowano model biokinetyczny jodu i metodologię MIRD. Ryzyko raka obliczono na podstawie publikacji ICRP 60. WYNIKI Skumulowane dawki pochłonięte na skórze (pomiary TLD) wyniosły 4,2 +/- 1,4 Gy (tarczyca), 1,2 +/- 0,6 Gy (podżuchwowa) i 0,4 +/- 0,2 Gy (przyusznica) . Wszystkie te wartości były istotnie skorelowane z ilością radiojodu zatrzymaną w tarczycy po 24 godzinach (eutyreoza w porównaniu z nadczynnością tarczycy nieistotna). Obliczono dawki pochłonięte w tarczycy 94 +/- 25 Gy dla pacjentów w stanie eutyreozy i 93 +/- 17 Gy dla pacjentów z nadczynnością tarczycy (pomiary radioaktywności tarczycy). Dawki pochłonięte poza tarczycą (średnio 12 pacjentów) wynosiły 0,88 Gy w pęcherzu moczowym, 0,57 Gy w jelicie cienkim, 0,38 Gy w żołądku i wahały się od 0,05 do 0,30 Gy w innych narządach (eutyreoza vs. nadczynność tarczycy nieistotna). Obliczono, że ryzyko rozwoju raka poza tarczycą w ciągu całego życia wynosi 1,6%. W przypadku stosowania u osób w wieku 65 lat i starszych szacowane ryzyko wynosi około 0,5%. WNIOSEK Dane te mogą pomóc w doborze schematu leczenia dla poszczególnych pacjentów z dużym wolem wieloguzkowym, którzy muszą być leczeni z powodu nadczynności tarczycy lub problemów uciskowych. U młodszych pacjentów preferowany może być zabieg chirurgiczny. Jednak w przypadku pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z chorobą sercowo-płucną korzyści z nieinwazyjnego leczenia jodem promieniotwórczym przeważą nad ryzykiem związanym z tym sposobem leczenia w ciągu całego życia.


title: RBM3 reguluje wrażliwe na temperaturę miR-142-5p i miR-143 (thermomiR), które celują w geny odpornościowe i kontrolują gorączkę

text: Gorączka jest powszechnie stosowana do diagnozowania choroby i konsekwentnie wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością u pacjentów w stanie krytycznym. Jednak molekularne mechanizmy kontroli podwyższonej temperatury ciała są słabo poznane. Odkryliśmy, że ekspresja białka motywu wiążącego RNA 3 (RBM3), o którym wiadomo, że reaguje na stres zimny i moduluje ekspresję mikroRNA (miRNA), została zmniejszona u 30 pacjentów z gorączką, a u makrofagów pochodzących z THP-1 utrzymywano temperatura podobna do gorączki (40 °C). Warto zauważyć, że ekspresja RBM3 jest zmniejszona podczas gorączki, niezależnie od tego, czy zakażenie jest widoczne, czy nie. Zmniejszona ekspresja RBM3 skutkowała zwiększoną ekspresją wrażliwych na temperaturę miRNA ukierunkowanych na RBM3, które nazwaliśmy thermomiR. ThermomiR, takie jak miR-142-5p i miR-143, z kolei celują w endogenne pirogeny, w tym IL-6, IL6ST, TLR2, PGE2 i TNF, aby uzupełnić mechanizm ujemnego sprzężenia zwrotnego, co może być kluczowe dla zapobiegania patologicznej hipertermii. Używając normalnych PBMC, które były egzogennie wystawione na temperaturę podobną do gorączki (40 ° C), dalej pokazujemy trend, w którym zmniejszone poziomy RBM3 były związane ze zwiększonymi poziomami miR-142-5p i miR-143 i odwrotnie w ciągu 24 godzin. h kurs czasu. Łącznie nasze wyniki wskazują na istnienie pętli ujemnego sprzężenia zwrotnego, która reguluje gorączkę poprzez obniżone poziomy RBM3 i zwiększoną ekspresję miR-142-5p i miR-143.


title: Preferencje i oczekiwania pacjenta dotyczące opieki: uwarunkowania u pacjentów z przepukliną krążka międzykręgowego odcinka lędźwiowego.

text: PROJEKT BADANIA Prospektywna kohorta obserwacyjna. CEL Opisanie wyjściowej charakterystyki pacjentów z rozpoznaniem przepukliny krążka międzykręgowego, którzy mieli różne preferencje dotyczące leczenia oraz związek określonych oczekiwań z tymi preferencjami. PODSUMOWANIE DANYCH PODSTAWOWYCH Dane zebrano z kohorty obserwacyjnej badania Spine Patient Outcomes Research Trial (SPORT). Pacjenci w kohorcie obserwacyjnej spełniali wymagania kwalifikacyjne identyczne jak w kohorcie randomizowanej, ale odmówili randomizacji, otrzymując zamiast tego wybrane przez siebie leczenie. METODY Dane wyjściowe dotyczące preferencji i oczekiwań uzyskano w momencie rejestracji pacjenta, przed wystawieniem na proces świadomej zgody. Analizy jednowymiarowe przeprowadzono za pomocą testu t dla zmiennych ciągłych oraz chi dla zmiennych kategorycznych. Przeprowadzono również analizy wielowymiarowe z ANCOVA dla zmiennych ciągłych i regresją logistyczną dla zmiennych kategorialnych. Wiele modeli regresji logistycznej zostało opracowanych w sposób stopniowy do przodu przy użyciu bloków zmiennych. WYNIKI Więcej pacjentów preferowało opiekę operacyjną: 67% preferowało operację, 28% preferowało leczenie nieoperacyjne, a 6% było niepewnych; 53% preferujących zabieg chirurgiczny wyraziło zdecydowaną preferencję, podczas gdy tylko 18% preferujących opiekę nieoperacyjną miało zdecydowaną preferencję. Pacjenci preferujący operację byli młodsi, mieli niższy poziom wykształcenia i wyższy poziom bezrobocia/niepełnosprawności. Grupa ta zgłaszała również większy ból, gorsze funkcjonowanie fizyczne i psychiczne, większą niepełnosprawność związaną z bólem pleców, dłuższy czas trwania objawów i częstsze używanie opiatów. Płeć, rasa, choroby współistniejące i stosowanie innych terapii nie różniły się istotnie między grupami preferencji. Oczekiwania pacjentów dotyczące poprawy w opiece nieoperacyjnej były najsilniejszym predyktorem preferencji. WNIOSEK Oczekiwania pacjentów, zwłaszcza w odniesieniu do korzyści z leczenia nieoperacyjnego, są głównym wyznacznikiem preferencji chirurgicznych u pacjentów z przepukliną krążka międzykręgowego odcinka lędźwiowego. Stan demograficzny, stan funkcjonalny i wcześniejsze doświadczenia w leczeniu miały istotny związek z oczekiwaniami i preferencjami pacjentów.


title: Czynnik pępowinowy i peptydoglikan podsumowują promującą Th17 aktywność adiuwantową prątków poprzez sygnalizację mincle/CARD9 i inflamasom.

text: Chociaż adiuwanty są kluczowymi składnikami szczepionki, ich sposoby działania są słabo poznane. W tym badaniu zbadaliśmy mechanizmy, dzięki którym zabite ciepłem prątki w CFA promują odpowiedzi limfocytów T Th17 CD4(+). Stwierdziliśmy, że wydzielanie IL-17 przez komórki T CD4(+) po immunizacji CFA wymaga sygnalizacji MyD88 i IL-1β/IL-1R. Poprzez pomiar odpowiedzi specyficznych wobec Ag po adoptywnym transferze komórek OTII, potwierdziliśmy, że sygnalizacja zależna od MyD88 kontroluje różnicowanie Th17, a nie po prostu wytwarzanie IL-17. Dodatkowe eksperymenty wykazały, że różnicowanie Th17 indukowane przez CFA obejmuje przetwarzanie IL-1β przez inflamasom, ponieważ myszy pozbawione kaspazy-1, ASC lub NLRP3 wykazują częściowo wadliwe odpowiedzi po immunizacji. Badania frakcjonowania biochemicznego wykazały ponadto, że peptydoglikan jest głównym składnikiem prątków zabitych termicznie odpowiedzialnym za aktywację inflamasomu. Testując transkrypty Il1b w skórze w miejscu wstrzyknięcia myszy immunizowanych CFA, stwierdziliśmy, że sygnalizacja poprzez aktywację i rekrutację domeny 9 kaspazy cząsteczki adaptorowej (CARD9) odgrywa główną rolę w wyzwalaniu ekspresji pro-IL-1β. Ponadto wykazaliśmy, że rozpoznanie mykobakteryjnego glikolipidowego dimikolanu trehalozy (czynnika sznura) przez mincle receptora lektynowego typu C częściowo wyjaśnia to wymaganie CARD9. Co ważne, oczyszczony peptydoglikan i czynnik pępowinowy podawane w oleju mineralnym działały synergistycznie, aby podsumować aktywność CFA promującą Th17 i, jak oczekiwano, ta odpowiedź była zmniejszona u myszy z niedoborem kaspazy-1 i CARD9. Podsumowując, odkrycia te sugerują ogólną strategię racjonalnego projektowania adiuwantów skośnych Th17 poprzez łączenie agonistów szlaku CARD9 z aktywatorami inflamasomu.


title: Terapia genowa OPA1 zapobiega utracie komórek zwojowych siatkówki w mysim modelu dominującej atrofii wzrokowej

text: Dominujący zanik nerwu wzrokowego (DOA) to rzadka postępująca i nieodwracalna choroba powodująca ślepotę, która jest jedną z najczęstszych postaci dziedzicznej neuropatii nerwu wzrokowego. DOA jest spowodowana głównie dominującą mutacją w genie OPA1 kodującym dużą mitochondrialną GTPazę, która odgrywa kluczową rolę w dynamice błony komórkowej i przeżyciu komórek. Dziedziczne neuropatie nerwu wzrokowego często charakteryzują się degeneracją komórek zwojowych siatkówki, prowadzącą do zaniku nerwu wzrokowego i postępującej utraty ostrości wzroku. Do tej pory, pomimo postępów w zrozumieniu mechanizmów patologicznych, DOA pozostaje nie do pokonania. Tutaj przetestowaliśmy skuteczność terapii genowej na genetycznie zmodyfikowanym modelu myszy odtwarzającym utratę wzroku DOA. Przeprowadziliśmy iniekcje do ciała szklistego wirusa związanego z adenowirusem niosącego cDNA ludzkiego OPA1 pod kontrolą promotora wirusa cytomegalii. Nasze wyniki dostarczają pierwszego dowodu, że terapia genowa jest skuteczna na mysim modelu DOA, ponieważ ekspresja OPA1 typu dzikiego jest w stanie złagodzić degenerację komórek zwojowych siatkówki wywołaną przez OPA1, cechę charakterystyczną choroby. Wyniki te wykazały zachęcające efekty terapii genowej w przypadku dominującej atrofii nerwu wzrokowego, wspierając przyszłe badania mające na celu próby kliniczne na pacjentach.


title: Wiele szlaków degradacji reguluje wszechstronne inhibitory CIP/KIP CDK.

text: Rodzina inhibitorów kinaz zależnych od cyklin (CDK) (CKI) ssaków CIP/KIP obejmuje trzy białka - p21 (Cip1/WAF1), p27 (Kip1) i p57 (Kip2) - które wiążą i hamują kompleksy cyklina-CDK , które są kluczowymi regulatorami cyklu komórkowego. CIP/KIP CKI pełnią dodatkowe niezależne funkcje w regulacji transkrypcji, apoptozy i dynamiki cytoszkieletu aktynowego. Te rozbieżne funkcje są wykonywane w odrębnych przedziałach komórkowych i przyczyniają się do pozornie sprzecznych obserwacji, że CKI mogą zarówno hamować, jak i promować nowotwór. Liczne ligazy ubikwityny (E3s) kierują degradacją p21, p27 i p57 za pośrednictwem proteasomów. Niniejszy przegląd analizuje ostatnie dane, podkreślając nasze obecne zrozumienie, w jaki sposób różne szlaki E3 regulują subpopulacje CKI, aby kontrolować ich różnorodne funkcje.


title: Przemieszczenie białka błonowego typu I wymaga interakcji między segmentami obejmującymi błonę w dwuwarstwie lipidowej.

text: Produkt genu ludzkiego cytomegalowirusa US11 powoduje szybką degradację ciężkich łańcuchów głównego układu zgodności tkankowej (MHCI) klasy I przez indukowanie ich dyslokacji z retikulum endoplazmatycznego (ER) i późniejszą degradację przez proteasom. Ten zestaw reakcji przypomina endogenną komórkową ścieżkę kontroli jakości, która usuwa nieprawidłowo sfałdowane lub niezmontowane białka z ER. Pokazujemy, że domena transbłonowa (TMD) US11 jest niezbędna do dyslokacji łańcucha ciężkiego MHCI, ale jest zbędna dla wiązania MHCI. Reszta Gln w pozycji 192 w TMD US11 jest kluczowa dla ubikwitynacji i degradacji ciężkich łańcuchów MHCI. Komórki, które wyrażają mutanty US11 TMD umożliwiają tworzenie kompleksów MHCI-beta2m, ale ich szybkość wychodzenia z ER jest znacznie osłabiona. Dalsze dane dotyczące mutagenezy są zgodne z obecnością struktury alfa-helikalnej w TMD US11 niezbędnej dla dyslokacji łańcucha ciężkiego MHCI. Niezdolność mutantów US11 TMD do katalizowania dyslokacji jest wyjątkowym przypadkiem, w którym do funkcjonowania tego białka wymagana jest polarna reszta w TMD białka błonowego typu I. Kierowanie łańcuchów ciężkich MHCI do dyslokacji przez US11 wymaga zatem tworzenia międzyhelikalnych wiązań wodorowych w błonie ER.


title: Zmiany ekspresji genów związane z rakiem prostaty określone na podstawie biopsji igłowych.

text: CEL Dokładna identyfikacja zmian w ekspresji genów, które odróżniają nabłonek nowotworowy od prawidłowego nabłonka prostaty, przy użyciu podejścia, które pozwala uniknąć zanieczyszczenia przez niepożądane składniki komórkowe i nie jest zagrożone ostrymi zmianami ekspresji genów związanymi z dewaskularyzacją guza i wynikającym z tego niedokrwieniem. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Około 3000 nowotworowych i łagodnych komórek nabłonka gruczołu krokowego wyizolowano za pomocą mikrodysekcji wychwytywanej laserowo z próbek biopsji gruczołu krokowego zamrożonych od 31 pacjentów, którzy następnie wzięli udział w badaniu klinicznym chemioterapii przedoperacyjnej. cDNA zsyntetyzowane z amplifikowanego całkowitego RNA poddano hybrydyzacji z wykonanymi na zamówienie mikromacierzami złożonymi z 6200 klonów pochodzących z bazy danych ekspresji prostaty. Różnice w ekspresji dla wybranych genów zweryfikowano za pomocą ilościowej reakcji PCR z odwrotną transkrypcją. WYNIKI Analizy porównawcze zidentyfikowały 954 zmiany transkrypcji związane z rakiem (q < 0,01%), w tym 149 genów o zróżnicowanej ekspresji bez znanych ról funkcjonalnych. Nie stwierdzono zmian ekspresji genów związanych z niedokrwieniem i chirurgicznym usunięciem gruczołu krokowego. Geny o podwyższonej ekspresji w raku prostaty zostały statystycznie wzbogacone w kategorie związane z metabolizmem komórkowym, zużyciem energii, transdukcją sygnału i transportem molekularnym. Geny o obniżonej regulacji w raku prostaty zostały wzbogacone w kategorie związane z odpowiedzią immunologiczną, odpowiedzią komórkową na patogeny i apoptozą. Zaobserwowano niejednorodny wzór zmian ekspresji receptora androgenowego. W analizach eksploracyjnych obniżenie poziomu receptora androgenowego wiązało się z mniejszym prawdopodobieństwem nawrotu nowotworu po chemioterapii neoadiuwantowej, a następnie radykalnej prostatektomii. WNIOSKI Ocenę fenotypów guza w oparciu o ekspresję genów w celu stratyfikacji leczenia i ukierunkowania leków na zmiany onkogenne można najlepiej ustalić za pomocą analiz opartych na biopsji, gdzie skutki niedokrwienia nie komplikują interpretacji.


title: Krążący N-tlenek trimetyloaminy a ryzyko chorób sercowo-naczyniowych: przegląd systematyczny i metaanaliza 11 prospektywnych badań kohortowych

text: Krążący N-tlenek trimetyloaminy (TMAO), kanoniczny metabolit flory jelitowej, jest powiązany z ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych. Jednak związek między krążącym TMAO a ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych nie został ilościowo oceniony. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę wszystkich dostępnych badań kohortowych dotyczących związku między wyjściowym TMAO w krążeniu a późniejszymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi. Przeszukano bazy danych Embase i PubMed pod kątem odpowiednich badań kohortowych. Wyodrębniono ogólne współczynniki ryzyka wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych (CVE) i śmiertelności. Niejednorodność pośród włączonych badań oceniano za pomocą testu Q Cochrana i statystyki I2. W zależności od heterogeniczności zastosowano model z efektami losowymi lub model z efektami stałymi. Do oceny źródła niejednorodności wykorzystano analizę podgrup i metaregresję. Spośród 11 kwalifikujących się badań, w trzech raportowano zarówno CVE, jak i śmiertelność, w jednym tylko CVE, a w pozostałych siedmiu tylko dane dotyczące śmiertelności. Wyższe TMAO w krążeniu wiązało się z 23% wyższym ryzykiem CVE (HR = 1,23, 95% CI: 1,07-1,42, I2 = 31,4%) i 55% wyższym ryzykiem zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (HR = 1,55, 95% CI: : 1,19-2,02, I2 = 80,8%). Warto zauważyć, że ten ostatni związek może być osłabiony przez potencjalną stronniczość publikacji, chociaż analiza wrażliwości polegająca na pominięciu jednego badania na raz nie zmieniła znacząco wyników. Dalsza analiza podgrup i metaregresja nie potwierdziły, aby lokalizacja badania, czas trwania obserwacji, rok publikacji, charakterystyka populacji lub próbki TMAO miały istotny wpływ na wyniki. Wyższy poziom TMAO w krążeniu może niezależnie przewidzieć ryzyko kolejnych incydentów sercowo-naczyniowych i śmiertelności.


title: PDGF-BB wydzielany przez preosteoklasty indukuje angiogenezę podczas sprzęgania z osteogenezą

text: Osteogeneza podczas modelowania i przebudowy kości jest sprzężona z angiogenezą. Niedawne badanie wykazało, że określony podtyp naczyń, silnie dodatni pod względem CD31 i endomucyny (CD31hiEmcnhi), łączy angiogenezę i osteogenezę. Tutaj odkryliśmy, że płytkopochodny czynnik wzrostu BB (PDGF-BB) wydzielany przez preosteoklasty indukuje tworzenie naczyń CD31hiEmcnhi podczas modelowania i przebudowy kości. Myszy ze zubożeniem PDGF-BB w linii komórkowej opornej na winian kwaśnej fosfatazy wykazują znacznie niższą masę kości beleczkowej i korowej, stężenia PDGF-BB w surowicy i szpiku kostnym oraz mniej naczyń CD31hiEmcnhi w porównaniu z myszami typu dzikiego. W mysim modelu osteoporozy indukowanej jajnikami (OVX), poziomy PDGF-BB w surowicy i szpiku kostnym oraz liczba naczyń CD31hiEmcnhi są znacznie niższe w porównaniu z kontrolami operowanymi pozornie. Traktowanie egzogennym PDGF-BB lub hamowanie katepsyny K w celu zwiększenia liczby preosteoklastów, a tym samym endogennych poziomów PDGF-BB, zwiększa liczbę naczyń CD31hiEmcnhi i stymuluje tworzenie kości u myszy OVX. Zatem farmakoterapie, które zwiększają wydzielanie PDGF-BB z preosteoklastów, oferują nowy cel terapeutyczny w leczeniu osteoporozy poprzez promowanie angiogenezy, a tym samym tworzenia kości.


title: Odkrycie przejścia śródbłonkowego do mezenchymalnego jako źródła fibroblastów związanych z rakiem.

text: Aktywowane fibroblasty są powiązane z wieloma różnymi nowotworami. Miofibroblasty, aktywowane fibroblasty i okołonaczyniowe komórki mezenchymalne, takie jak pericyty, odgrywają rolę w progresji raka. Wiele badań sugeruje, że miofibroblasty ułatwiają wzrost guza i progresję raka. Źródło miofibroblastów i innych aktywowanych fibroblastów w guzach jest nadal przedmiotem dyskusji. Chociaż aktywacja de novo nieaktywnych fibroblastów do alfa-aktyny mięśni gładkich (alfa SMA) jest jednym z prawdopodobnych źródeł, przejście nabłonka do mezenchymów i rekrutacja szpiku kostnego również ewoluują jako możliwe mechanizmy powstawania heterogennej populacji nowotworów związanych z rakiem. fibroblasty. Tutaj pokazujemy, że transformacja czynnika wzrostu beta1 może indukować proliferację komórek śródbłonka do przekształcenia fenotypowego w komórki podobne do fibroblastów. Takie przejście ze śródbłonka do mezenchymalnego (EndMT) jest związane z pojawieniem się mezenchymalnego markera białka specyficznego dla fibroblastów-1 (FSP1) i obniżeniem poziomu CD31/PECAM. Dodatkowo pokazujemy EndMT w guzach przy użyciu modelu czerniaka B16F10 i modelu spontanicznego raka trzustki Rip-Tag2. Krzyżowanie myszy Tie2-Cre z myszami R26Rosa-lox-Stop-lox-LacZ umożliwia nieodwracalne znakowanie komórek śródbłonka. Dostarczamy jednoznacznych dowodów na EndMT na inwazyjnym froncie guzów u tych transgenicznych myszy. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że EndMT jest unikalnym mechanizmem akumulacji fibroblastów związanych z rakiem i sugerują, że antyangiogenne leczenie nowotworów może mieć bezpośredni wpływ na zmniejszenie aktywowanych fibroblastów, które prawdopodobnie ułatwiają progresję raka.


title: ERCC1 i MUS81–EME1 promują rozdział chromatyd siostrzanych poprzez przetwarzanie pośrednich późnych replikacji we wspólnych delikatnych miejscach podczas mitozy

text: Niestabilność chromosomowa (CIN) jest cechą charakterystyczną inicjacji i progresji nowotworu. Niektóre regiony genomu są szczególnie niestabilne pod wpływem stresu replikacyjnego, w szczególności wspólne kruche miejsca (CFS), których rearanżacje w komórkach nowotworowych przyczyniają się do rozwoju raka. Ostatnie prace wykazały, że szlak anemii Fanconiego (FANC) odgrywa rolę w zapobieganiu wadliwej segregacji chromosomów i CIN w warunkach stresu replikacyjnego. Co zaskakujące, FANCD2 jest rekrutowany do regionów, w których znajdują się CFS na chromosomach metafazowych. Aby rozszyfrować mechanizmy chroniące CFS w G2/M, szukaliśmy białek, które są zlokalizowane razem z FANCD2 na mitotycznych chromosomach i zidentyfikowaliśmy XPF–ERCC1 i MUS81–EME1, dwie specyficzne dla struktury endonukleazy. Pokazujemy, że zubożenie ERCC1 lub MUS81–EME1 wpływa na dokładną obróbkę pośrednich replikacji lub niedostatecznie replikowanego DNA, które utrzymuje się w CFS aż do mitozy. Ubytek tych endonukleaz prowadzi również do wzrostu częstości mostków chromosomowych podczas anafazy, co z kolei sprzyja akumulacji uszkodzeń DNA w kolejnej fazie G1.


title: Zaprojektowana synteza wirusów RNA mikroRNA.

text: MikroRNA (miRNA) to krótkie niekodujące RNA, które powodują posttranskrypcyjne wyciszanie genów i regulują ekspresję genów. Oprócz setek konserwatywnych komórkowych miRNA, które zostały zidentyfikowane, wyizolowano miRNA pochodzenia wirusowego i stwierdzono, że modulują zarówno cykl życiowy wirusa, jak i transkryptom komórkowy. Jak dotąd wykrywanie miRNA pochodzących z wirusa ograniczało się w dużej mierze do wirusów DNA, co sugeruje, że wirusy RNA mogą nie być w stanie wykorzystać tego aspektu regulacji transkrypcji. Brak miRNA wytwarzanych przez wirusy RNA przypisywano ograniczeniom replikacyjnym, które powstałyby po przetworzeniu przez RNazę III genomowej szpilki do włosów. Aby ustalić, czy generowanie wirusowych miRNA jest ograniczone do wirusów DNA, zbadaliśmy, czy wirus grypy można zaprojektować tak, aby dostarczał funkcjonalne miRNA bez wpływu na replikację. Tutaj opisujemy zmodyfikowanego wirusa grypy A, który wyraża komórkowe mikroRNA-124 (miR-124). Wstawienie szpilki miR-124 do intronu transkryptu jądrowego białka eksportowego spowodowało endogenną obróbkę i funkcjonalne miR-124. Wykazujemy, że wirusowy genom RNA zawierający szpilkę do włosów nie powoduje niestabilności segmentów ani celowania genomowego za pośrednictwem miRNA, tym samym umożliwiając wirusowi wytwarzanie miRNA bez negatywnego wpływu na replikację wirusa. Ta praca pokazuje, że wirusy RNA mogą wytwarzać funkcjonalne miRNA i sugeruje, że ten poziom regulacji transkrypcji może wykraczać poza wirusy DNA.


title: Na potencjał rozwojowy iPSC duży wpływ ma przeprogramowanie doboru czynników.

text: Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) są powszechnie wytwarzane przez transdukcję Oct4, Sox2, Klf4 i Myc (OSKM) do komórek. Chociaż iPSC są pluripotencjalne, często wykazują duże zróżnicowanie pod względem jakości, mierzonej u myszy na podstawie udziału chimery i komplementacji tetraploidalnej. Niezawodnie wysokiej jakości iPSC będą potrzebne do przyszłych zastosowań terapeutycznych. Tutaj pokazujemy, że jednym z głównych wyznaczników jakości iPSC jest kombinacja zastosowanych czynników przeprogramowania. W oparciu o komplementację tetraploidalną odkryliśmy, że ektopowa ekspresja Sall4, Nanog, Esrrb i Lin28 (SNEL) w mysich embrionalnych fibroblastach (MEF) generowała wysokiej jakości iPSC wydajniej niż inne kombinacje czynników, w tym OSKM. Chociaż regiony o zróżnicowanej metylacji, liczba transkrypcji głównych regulatorów, ustalenie specyficznych superwzmacniaczy i globalna aneuploidia były porównywalne między liniami wysokiej i niskiej jakości, nieprawidłowa ekspresja genów, trisomia chromosomu 8 i nieprawidłowe odkładanie H2A.X były cechami, które mogły potencjalnie mieć również zastosowanie do człowieka.


title: GiardiaDB i TrichDB: zintegrowane zasoby genomiczne dla eukariotycznych patogenów protista Giardia lamblia i Trichomonas vaginalis

text: GiardiaDB (http://GiardiaDB.org) i TrichDB (http://TrichDB.org) zawierają bazy danych genomów odpowiednio Giardia lamblia i Trichomonas vaginalis i reprezentują najnowsze dodatki do EuPathDB (http://EuPathDB.org ) rodzina funkcjonalnych genomowych baz danych. GiardiaDB i TrichDB wykorzystują tę samą strukturę, co inne witryny EuPathDB (CryptoDB, PlasmoDB i ToxoDB), obsługując w pełni zintegrowane i przeszukiwalne bazy danych. Dane w skali genomowej dostępne za pośrednictwem tych zasobów można przeszukiwać na podstawie przeszukiwań BLAST, adnotacji słów kluczowych i przeszukiwań identyfikatorów genów, terminów GO, motywów sekwencji i innych cech charakterystycznych białek. Można również formułować zapytania funkcjonalne w oparciu o dane dotyczące ekspresji transkryptów i białek z różnych platform. Można również badać związki filogenetyczne. Możliwość łączenia wyników z niezależnych zapytań oraz przechowywania zapytań i wyników zapytań do wykorzystania w przyszłości ułatwia złożone, obejmujące cały genom eksplorację funkcjonalnych danych genomicznych.


title: Niezależna od kodowania funkcja mRNA genu i pseudogenu reguluje biologię guza

text: Kanoniczna rola informacyjnego RNA (mRNA) polega na dostarczaniu informacji kodujących białka do miejsc syntezy białek. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że mikroRNA wiążą się z RNA, postawiliśmy hipotezę, że RNA mogą odgrywać rolę regulacyjną, która opiera się na ich zdolności do konkurowania o wiązanie mikroRNA, niezależnie od ich funkcji kodowania białek. Jako model roli RNA niezależnej od kodowania białek opisujemy związek funkcjonalny między mRNA wytwarzanymi przez gen supresorowy guza PTEN i jego pseudogen PTENP1 oraz krytyczne konsekwencje tej interakcji. Odkryliśmy, że PTENP1 jest biologicznie aktywny, ponieważ może regulować komórkowe poziomy PTEN i wywierać działanie hamujące wzrost. Pokazujemy również, że locus PTENP1 jest selektywnie tracony w ludzkim raku. Rozszerzyliśmy naszą analizę na inne geny związane z rakiem, które posiadają pseudogeny, takie jak onkogenny KRAS. Wykazujemy również, że transkrypty genów kodujących białka, takich jak PTEN, są biologicznie aktywne. Odkrycia te przypisują nową biologiczną rolę eksprymowanym pseudogenom, ponieważ mogą one regulować ekspresję kodujących genów i ujawniają niekodującą funkcję mRNA.


title: Identyfikacja wieloskładnikowego kompleksu wymaganego do biogenezy błony zewnętrznej u Escherichia coli

text: Bakterie Gram-ujemne mają błonę zewnętrzną (OM), która działa jak bariera chroniąca komórkę przed toksycznymi związkami, takimi jak antybiotyki i detergenty. OM to wysoce asymetryczna dwuwarstwa złożona z fosfolipidów, glikolipidów i białek. Składanie się tych niezbędnych organelli odbywa się poza cytoplazmą w środowisku pozbawionym oczywistych źródeł energii, takich jak ATP, a związane z tym mechanizmy są słabo poznane. Opisujemy identyfikację kompleksu wielobiałkowego wymaganego do składania białek w OM Escherichia coli. Przedstawiamy również interakcje genetyczne między genami kodującymi składniki tego kompleksu składania białek a imp, który koduje białko zaangażowane w składanie lipopolisacharydów (LPS) w OM. Te interakcje genetyczne sugerują rolę YfgL, jednego z lipoproteinowych składników kompleksu składania białek, w homeostatycznym mechanizmie kontroli, który koordynuje cały proces składania OM.


title: Interwencja wielozachowawcza oparta na modelu transteoretycznym w celu kontrolowania masy ciała: skuteczność na podstawie populacji.

text: TŁO Rosnąca częstość występowania nadwagi i otyłości podkreśla potrzebę opartych na dowodach, łatwych do rozpowszechnienia interwencji w zakresie kontroli masy ciała, które mogą być realizowane na podstawie populacji. Model transteoretyczny (TTM) oferuje obiecujące ramy teoretyczne dla wielu interwencji w zakresie kontroli wagi zachowań. METODY Dorośli z nadwagą lub otyłością (BMI 25-39,9; n=1277) zostali losowo przydzieleni do grupy kontrolnej bez leczenia lub do prowadzonych w domu, dopasowanych etapowo, wielokrotnych interwencji behawioralnych dla maksymalnie trzech zachowań związanych z kontrolą masy ciała w okresie 0, 3, 6 i 9 miesięcy. Wszyscy uczestnicy byli ponownie oceniani po 6, 12 i 24 miesiącach. WYNIKI Znaczące efekty leczenia stwierdzono w przypadku zdrowego odżywiania (47,5% w porównaniu z 34,3%), ćwiczeń (44,90% w porównaniu z 38,10%), radzenia sobie z dystresem emocjonalnym (49,7% w porównaniu z 30,30%) oraz nieleczonego spożycia owoców i warzyw (48,5% w porównaniu z 39,0%) przejście do działania/konserwacji po 24 miesiącach. Grupy różniły się pod względem utraty wagi po 24 miesiącach. Wystąpiła współzmienność zmiany zachowania i była znacznie bardziej wyraźna w grupie leczonej, gdzie osoby przechodzące do działania/utrzymania dla pojedynczego zachowania były 2,5-5 razy bardziej narażone na postęp w przypadku innego zachowania. Wpływ wielorakich interwencji behawioralnych był ponad trzykrotnie większy niż pojedynczych interwencji behawioralnych. WNIOSKI Badanie to pokazuje zdolność dostosowanej informacji zwrotnej opartej na TTM do poprawy zdrowego odżywiania, ćwiczeń, radzenia sobie z emocjonalnym niepokojem i wagi w populacji. Terapia wytworzyła wysoki poziom wpływu na populację, który w przyszłości będzie można przewyższyć dzięki wielorakim interwencjom behawioralnym.


title: Autoindukcja i transdukcja sygnału w regulacji zjadliwości gronkowców.

text: Dodatkowe geny Staphylococcus aureus, w tym te zaangażowane w patogenezę, są kontrolowane przez złożoną sieć regulacyjną, która obejmuje co najmniej cztery systemy dwuskładnikowe, z których jeden, agr, jest czujnikiem kworum, alternatywnym czynnikiem sigma i dużym zestawem czynniki transkrypcyjne, w tym co najmniej dwa geny superantygenu, tst i seb. Przypuszcza się, że te geny regulatorowe działają w sposób zależny od czasu i gęstości populacji, integrując sygnały otrzymywane ze środowiska zewnętrznego z wewnętrzną maszynerią metaboliczną komórki, aby osiągnąć wytwarzanie określonych podzbiorów czynników pomocniczych/wirulencji w w czasie iw ilościach odpowiednich do potrzeb organizmu w danym miejscu. Z punktu widzenia patogenezy program regulacji jest przypuszczalnie dostosowany do konkretnych miejsc w organizmie gospodarza. Aby odpowiedzieć na tę hipotezę, konieczne będzie bardzo szczegółowe zrozumienie interakcji regulacyjnych między licznymi systemami kontroli organizmu. Przegląd ten jest próbą zintegrowania dużej ilości danych z początkami modelu, który, miejmy nadzieję, pomoże w ukierunkowaniu badań na test na pełną skalę.


title: Makrofagi w patogenezie miażdżycy

text: W miażdżycy, akumulacja apolipoproteiny B-lipoprotein w macierzy pod warstwą komórek śródbłonka naczyń krwionośnych prowadzi do rekrutacji monocytów, komórek układu odpornościowego, które dają początek makrofagom i komórkom dendrytycznym. Makrofagi pochodzące z tych zrekrutowanych monocytów uczestniczą w nieprzystosowanej, nierozwiązywalnej odpowiedzi zapalnej, która rozszerza warstwę podśródbłonkową z powodu akumulacji komórek, lipidów i macierzy. Niektóre zmiany tworzą następnie rdzeń martwiczy, wywołując ostrą zakrzepową chorobę naczyń, w tym zawał mięśnia sercowego, udar mózgu i nagłą śmierć sercową. W niniejszym przeglądzie omówiono centralną rolę makrofagów na każdym z tych etapów patogenezy choroby.


title: Trójwymiarowa superrozdzielcza kolokalizacja wewnątrzkomórkowych superstruktur białkowych i powierzchni komórki w żywym Caulobacter crescentus.

text: Ostatnio obrazowanie pojedynczych cząsteczek i fotokontrola umożliwiły superrozdzielczą mikroskopię optyczną struktur komórkowych poza granicę dyfrakcji Abbego, poszerzając granice nieinwazyjnego obrazowania struktur w żywych komórkach. Jednak obrazowanie żywych komórek w superrozdzielczości zostało zakwestionowane przez potrzebę obrazowania struktur trójwymiarowych (3D) w odniesieniu do ich kontekstu biologicznego, takiego jak błona komórkowa. Opracowaliśmy technikę zwaną superrozdzielczością przez zależną od mocy aktywną przerwę i akumulację punktów do obrazowania w topografii nanoskalowej (SPRAIPAINT), która łączy obrazowanie wewnątrzkomórkowych wzmocnionych fuzji YFP (eYFP) (SPRAI) ze stochastyczną lokalizacją powierzchni komórki (PAINT) do obrazować kolejno dwa różne fluorofory za pomocą tylko jednego lasera. Proste indukowane światłem mruganie eYFP i przepływ kolizyjny na powierzchnię komórki przez czerwień Nilu są wykorzystywane do uzyskania lokalizacji pojedynczych cząsteczek, bez konieczności jakiegokolwiek znakowania przeciwciał, permeabilizacji błony komórkowej lub systemów zmiatania tiolowo-tlenowego. Tutaj demonstrujemy obrazowanie żywych komórek 3D w superrozdzielczości Crescentin-eYFP, cytoszkieletowej fuzji białek fluorescencyjnych, kolokalizowanej z powierzchnią bakterii Caulobacter crescentus przy użyciu mikroskopu z funkcją podwójnej helisy. Trójwymiarowa kolokalizacja wewnątrzkomórkowych struktur białkowych i powierzchni komórki za pomocą superrozdzielczej mikroskopii optycznej otwiera drzwi do analizy oddziaływań białkowych w żywych komórkach z doskonałą precyzją (20-40 nm w 3D) na dużym polu widzenia (12 12 μm) .


title: Częstość występowania nadwagi wśród młodzieży w Stanach Zjednoczonych: Dlaczego tak wiele różnych liczb?

text: W kilku ostatnich publikacjach przedstawiono różne szacunki dotyczące częstości występowania nadwagi wśród młodzieży w Stanach Zjednoczonych. Szacunkowa częstość występowania waha się od 11 do 24%, pomimo opisania tych samych wyników z trzeciego badania National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES III). W artykule omówiono różnorodność i ewolucję różnych szacunków występowania nadwagi. Rozważane są kwestie definicji, pomiarów, wyboru kryteriów i grup porównawczych oraz badane są implikacje dla szacunków występowania nadwagi wśród młodzieży. Porównano percentyle referencyjne wskaźnika masy ciała (BMI) z kilku publikacji. Odnotowano i wyjaśniono różnice w opublikowanych szacunkach z NHANES III.