title: Ukierunkowana na RNA nukleaza pośredniczy w posttranskrypcyjnym wyciszaniu genów w komórkach Drosophila.

text: W zróżnicowanej grupie organizmów, która obejmuje Caenorhabditis elegans, Drosophila, planaria, hydra, trypanosomy, grzyby i rośliny, wprowadzenie dwuniciowych RNA hamuje ekspresję genów w sposób specyficzny dla sekwencji. Te odpowiedzi, zwane interferencją RNA lub posttranskrypcyjnym wyciszeniem genów, mogą zapewnić obronę przeciwwirusową, modulować transpozycję lub regulować ekspresję genów. Przyjęliśmy biochemiczne podejście do wyjaśnienia mechanizmów leżących u podstaw tego zjawiska genetycznego. Tutaj pokazujemy, że fenotypy „utraty funkcji” mogą być tworzone w hodowanych komórkach Drosophila poprzez transfekcję specyficznymi dwuniciowymi RNA. Zbiega się to z wyraźnym obniżeniem poziomu pokrewnych komórkowych matrycowych RNA. Ekstrakty transfekowanych komórek zawierają aktywność nukleazy, która specyficznie degraduje egzogenne transkrypty homologiczne do transfekowanego dwuniciowego RNA. Enzym ten zawiera niezbędny składnik RNA. Po częściowym oczyszczeniu nukleaza specyficzna względem sekwencji kofrakcjonuje się z odrębnymi, około 25-nukleotydowymi cząsteczkami RNA, które mogą nadawać specyficzność enzymowi poprzez homologię do mRNA substratu.


title: Ekspresja podstawnokomórkowej keratyny 15 i keratyny 19 w nowotworach płaskonabłonkowych jamy ustnej reprezentuje różne patofizjologie.

text: Nabłonek ludzki zawiera keratynę, która ulega ekspresji podczas różnicowania. W zależności od typu komórki docelowej ulegają ekspresji różne typy keratyny, a ich zmiany wydają się odzwierciedlać zmiany we właściwościach komórek. Komórki podstawne nabłonka jamy ustnej wyrażają keratynę 5 (K5), K14, K15 i K19, ale ich zmiany w guzach są niejasne. Aby rozwiązać ten problem i poszukać możliwości zastosowania diagnostycznego, zbadaliśmy ekspresję tych keratyn w raku płaskonabłonkowym jamy ustnej (OSCC) i płaskonabłonkowym nowotworze śródnabłonkowym (SIN). Analiza mikromacierzy cDNA 43 OSCC wykazała nieznaczną regulację w górę KRT14, regulację w dół KRT15 i KRT19 oraz niezmienioną ekspresję KRT5. Wystąpiły duże różnice w ekspresji KRT15 i KRT19 w każdym nowotworze. Dobrze zróżnicowany OSCC ma tendencję do wyrażania większej ilości KRT15 i mniej KRT19 w porównaniu z umiarkowanie lub słabo zróżnicowanym OSCC. KRT15 był dodatnio skorelowany z keratyną związaną z różnicowaniem, KRT13. Obserwacje te były dalej badane przez badanie immunohistochemiczne. K5 i K14 były wszechobecnie wyrażane we wszystkich 50 badanych OSCC i 50 SIN. K15 i K19 były ogólnie obniżone, ale były znacznie utrzymywane w około połowie przypadków i wykazywały różne wzorce ekspresji. Nowotwory K15-dodatnie miały tendencję do wykazywania dobrze zróżnicowanego fenotypu, a nowotwory K19-dodatnie miały tendencję do wykazywania bardziej inwazyjnych frontów guza. Większość nowotworów K19-dodatnich rozwijała się z niewielkim skojarzeniem SIN. K19 był konsekwentnie obniżany w SIN, podczas gdy K15 był obniżany głównie w wysokim stopniu SIN. Podsumowując, K15 i K19, w przeciwieństwie do K5 lub K14, są wyrażane zmiennie zarówno w SIN, jak i OSCC, co odzwierciedla różnice w ich patogenezie i zachowaniach biologicznych, co sugeruje ich potencjalne zastosowanie jako markerów do podklasyfikacji OSCC i SIN.


title: Egzosomy w osoczu pacjentów z rakiem jajnika: potencjalne biomarkery progresji guza i odpowiedzi na terapię.

text: TŁO U pacjentek z rakiem jajnika (OvCa) egzosomy uwalniane przez komórki nowotworowe są obecne w osoczu i mogą brać udział w progresji nowotworu. Badanie to analizuje związek między obecnością egzosomów/zawartością białka w osoczu pacjentów z OvCa a wynikiem choroby, odpowiedzią na standardową terapię i/lub opornością guza na terapie u pacjentów badanych w momencie rozpoznania, a także seryjnie w trakcie i po terapii. PROJEKT I METODY Egosomy oczyszczono z osocza pacjentów OvCa (n=22), pacjentów z nowotworami łagodnymi (n=10) lub (n=10) zdrowych kontroli (NC) przy użyciu ultrawirowania. Egzosomy wizualizowano za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej. Zmierzono ich zawartość białka. Obecność MAGE 3/6 i TGF-β1 w egzosomach oceniano metodą Western blot. WYNIKI Osocze pacjentów z OvCa zawierało wyższe poziomy białek egzosomalnych (p<0,05) w porównaniu z tymi izolowanymi z osocza pacjentów z nowotworami łagodnymi lub NC. Egzosomy izolowane z osocza pacjentów OvCa zawierały TGF-β1 i MAGE3/6, co odróżniało pacjentów z OvCa od tych z łagodnymi guzami i NC. Wysokie poziomy białka w egzosomach zaobserwowano u nowo zdiagnozowanych pacjentów; jednak w zaawansowanych stadiach pacjentów z OvCa zawartość białka w izolowanych egzosomach była znacznie wyższa niż we wczesnych stadiach. Poziomy egzosomów zmieniały się zmiennie podczas/po chemioterapii, a korelacje między zmianami poziomów białek w egzosomach a danymi klinicznymi sugerowały, że zawartość białka w egzosomach może być użyteczna w przewidywaniu odpowiedzi na leczenie i rokowania u pacjentów z OvCa. WNIOSEK Analiza poziomów egzosomów osocza oferuje nowatorskie podejście do diagnozowania i monitorowania odpowiedzi na terapie u pacjentów z OvCa.


title: Zasłony impregnowane insektycydami do kontroli przenoszenia leiszmaniozy skórnej w Wenezueli: badanie grupowe z randomizacją.

text: CEL Zmierzenie wpływu na przenoszenie leiszmaniozy zasłon impregnowanych środkiem owadobójczym. DESIGN Cluster randomizowane badanie kontrolowane: wywiad z gospodarstw domowych, obserwacyjne badanie zachowań ludzi, badanie entomologiczne z pułapkami świetlnymi wyłapywanymi przez muchy piaskowe w domach. USTAWIENIE 14 sektorów miejskich w Trujillo, Wenezuela. UCZESTNICY 2913 mieszkańców z 569 domów. INTERWENCJA Sektory połączono w pary zgodnie z ich 12-miesięczną skumulowaną częstością występowania leiszmaniozy skórnej, jeden sektor w każdej parze został losowo przydzielony do otrzymywania poliestrowych zasłon impregnowanych lambdacyhalotryną (grupa interwencyjna), podczas gdy drugi sektor otrzymywał zasłony bez środków owadobójczych lub bez zasłon (grupy kontrolne). Po 12 miesiącach przeprowadzono badanie kontrolne gospodarstw domowych. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Zmniejszenie liczebności much piaskowych w pomieszczeniach oraz 12-miesięczna częstość występowania klinicznych przypadków leiszmaniozy skórnej. WYNIKI Transmisja leiszmaniozy skórnej miała miejsce głównie w warunkach domowych, z zapadalnością w ciągu 12 miesięcy u 4%. Średnia liczba much piaskowych na pułapkę na noc wynosiła 16. Po 12 miesiącach obserwacji częstość występowania leiszmaniozy skórnej wynosiła 0% w grupie interwencyjnej i 8% w sześciu parach w grupie kontrolnej, które otrzymały niezaimpregnowane zasłony (średnia różnica 8, 95 % przedział ufności 4,22 do 11,78; P=0,001). W grupie interwencyjnej było znacznie mniej motyli (2 vs 15, średnia różnica 13 much na pułapkę; 9 do 17; P<0,001). WNIOSEK Zasłony impregnowane środkiem owadobójczym zapewniają wysoki stopień ochrony przed przenoszeniem leiszmaniozy skórnej w pomieszczeniach.


title: Przewlekłe zapalenie trzustki jest niezbędne do indukcji gruczolakoraka przewodowego trzustki przez onkogeny K-Ras u dorosłych myszy.

text: Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDA), jeden z najbardziej śmiertelnych nowotworów człowieka, często wiąże się z somatyczną aktywacją onkogenów K-Ras. Donosimy, że selektywna ekspresja endogennego onkogenu K-Ras(G12V) w komórkach embrionalnych linii groniastych/środkowo-palczastych prowadzi do śródnabłonkowej neoplazji trzustki (PanIN) i inwazyjnych PDA, co sugeruje, że PDA powstaje przez różnicowanie komórek groniastych/środkowo-palczastych lub ich prekursorów w komórki przewodowe. Co zaskakujące, dorosłe myszy stają się oporne na PanIN i PDA indukowane przez K-Ras(G12V). Jeśli jednak myszy te zostaną zaatakowane łagodną postacią przewlekłego zapalenia trzustki, rozwiną pełne spektrum PanIN i inwazyjnego PDA. Obserwacje te sugerują, że w wieku dorosłym PDA wynika z kombinacji zdarzeń genetycznych (np. somatyczne mutacje K-Ras) i niegenetycznych (np. uszkodzenie tkanek).


title: Względne role bezpośredniej regeneracji w porównaniu do parakrynnych efektów ludzkich komórek pochodzących z kardiosfery przeszczepionych myszom z zawałem.

text: UZASADNIENIE Wiele mechanizmów biologicznych przyczynia się do skuteczności terapii komórkami serca. Najważniejszym z nich jest bezpośrednia regeneracja mięśnia sercowego i naczyń krwionośnych z przeszczepionych komórek, w przeciwieństwie do parakrynnego wzmocnienia zachowania tkanki i/lub rekrutacji naprawy endogennej. CEL Wykazano, że ludzkie komórki progenitorowe serca, hodowane jako kardiosfery (CSps) lub komórki pochodzące z CSp (CDC), są zdolne do bezpośredniej regeneracji serca in vivo. Tutaj scharakteryzowaliśmy efekty parakrynne w transplantacji CDC i zbadaliśmy ich względne znaczenie w porównaniu z bezpośrednim różnicowaniem przeżywających przeszczepionych komórek. METODY I WYNIKI In vitro wiele czynników wzrostu znaleziono w pożywkach kondycjonowanych przez ludzkie dorosłe CSps i CDC; Podłoża kondycjonowane przez CDC wywierały działanie antyapoptotyczne na miocyty komór noworodków szczura oraz działanie proangiogenne na ludzkie komórki śródbłonka żyły pępowinowej. In vivo ludzkie CDC wydzielały czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, czynnik wzrostu hepatocytów i insulinopodobny czynnik wzrostu 1 po przeszczepieniu do tego samego mysiego modelu ostrego zawału mięśnia sercowego SCID, w którym wcześniej wykazano, że poprawiają funkcję i powodują regenerację tkanki. Wstrzyknięcie CDC w strefę okołozawałową zwiększyło ekspresję Akt, zmniejszyło tempo apoptozy i poziom kaspazy 3 oraz zwiększył gęstość naczyń włosowatych, co wskazuje na ogólną wyższą odporność tkanki. W oparciu o liczbę komórek swoistych dla człowieka w stosunku do ogólnego wzrostu gęstości naczyń włosowatych i żywotności mięśnia sercowego, bezpośrednie różnicowanie ilościowo odpowiadało za 20% do 50% obserwowanych efektów. WNIOSKI Wraz z ich spontanicznym zaangażowaniem w różnicowanie sercowe i angiogeniczne, przeszczepione CDC służą jako „modele do naśladowania”, rekrutujące endogenną regenerację i poprawiające odporność tkanek na stres niedokrwienny. Wkład efektu wzorcowego dorównuje lub przewyższa bezpośrednią regenerację.


title: IC(50) przeciwciała anty-Pfs25 w teście karmienia przez błonę różni się w zależności od gatunku.

text: Białko powierzchniowe Plasmodium falciparum 25 (Pfs25) jest kandydatem do szczepionek blokujących transmisję (TBV). Przeciwciała anty-Pfs25 blokują rozwój oocyst w testach żywienia przez błonę i wykazaliśmy, że aktywność koreluje z mianem przeciwciał. W tym badaniu oczyściliśmy IgG specyficzne dla Pfs25 w celu przekształcenia miana przeciwciał na mikrog/ml i określiliśmy ilość przeciwciała wymaganą do zahamowania 50% rozwoju oocyst (IC(50)). IC(50) wynosiły odpowiednio 15,9, 4,2, 41,2 i 85,6 mikrogramów/ml dla myszy, królika, małpy i człowieka, a różnice między gatunkami były znaczące. Surowice anty-Pfs25 od królika, małpy i człowieka wykazywały różne wzorce współzawodnictwa wobec 6 mysich przeciwciał monoklonalnych, a awidność przeciwciał wśród czterech gatunków również była różna. Dane te sugerują, że informacje uzyskane z badań na zwierzętach oceniających skuteczność kandydatów na TBV mogą być trudne do przełożenia na immunizację ludzi.


title: Jednokomórkowy RNA-Seq ujawnia dynamiczną, losową ekspresję genów monoallelicznych w komórkach ssaków

text: Ekspresja z obu alleli jest ogólnie obserwowana w analizach populacji komórek diploidalnych, ale brakuje badań dotyczących wzorców ekspresji alleli w całym genomie w pojedynczych komórkach. Tutaj przedstawiamy globalne analizy ekspresji alleli w poszczególnych komórkach mysich zarodków preimplantacyjnych o mieszanym pochodzeniu (CAST/EiJ × C57BL/6J). Odkryliśmy obfitą (12-24%) monoalleliczną ekspresję genów autosomalnych i że ekspresja dwóch alleli zachodzi niezależnie. Ekspresja monoalleliczna wydawała się losowa i dynamiczna, ponieważ istniała znaczna zmienność wśród blisko spokrewnionych komórek embrionalnych. Podobne wzorce ekspresji monoallelicznej zaobserwowano w dojrzałych komórkach. Nasza analiza ekspresji allelicznej wykazuje również inaktywację de novo ojcowskiego chromosomu X. Wnioskujemy, że niezależna i stochastyczna transkrypcja alleli generuje obfitą losową ekspresję monoalleli w komórce ssaczej.


title: Zależna od lipopolisacharydu produkcja prostaglandyny E(2) jest regulowana przez gen zależnej od glutationu syntazy prostaglandyny E(2) indukowany przez szlak receptora Toll-podobnego 4/MyD88/NF-IL6.

text: Makrofagi wytwarzają duże ilości PGE(2) podczas stanu zapalnego. Ten mediator lipidowy moduluje różne odpowiedzi immunologiczne. PGE(2) działa na makrofagi i hamuje produkcję cytokin, takich jak TNF-alfa i IL-12. Wykazano, że związana z błoną syntaza PGE(2) zależna od glutationu (mPGES) jest końcowym enzymem biosyntezy PGE(2), w której pośredniczy cyklooksygenaza-2. Tutaj zidentyfikowaliśmy mPGES jako cząsteczkę indukowaną przez LPS w makrofagach. Ekspresja mPGES nie była indukowana przez LPS u myszy pozbawionych receptora Toll-podobnego 4 lub MyD88. Ponadto myszy z niedoborem NF-IL6 nie wykazywały ani indukcji mPGES, ani biosyntezy PGE(2) w odpowiedzi na LPS, co wskazuje, że ekspresja mPGES w odpowiedzi na LPS jest regulowana przez receptor Toll-podobny 4/MyD88/NF-IL6-zależny szlak sygnałowy. Wygenerowaliśmy myszy z niedoborem mPGES i zbadaliśmy rolę mPGES in vivo. Myszy nie wykazywały zwiększonej produkcji PGE(2) w odpowiedzi na LPS. Jednak nie były one upośledzone w indukowanej przez LPS produkcji cytokin zapalnych i wykazywały normalną odpowiedź na wstrząs wywołany przez LPS. Tak więc mPGES jest krytycznie zaangażowany w biosyntezę PGE(2) indukowaną przez LPS, ale jest zbędny w modulacji odpowiedzi zapalnych.


title: Pętla sprzężenia zwrotnego mikroRNA reguluje globalną ilość mikroRNA podczas starzenia.

text: Poziomy ekspresji wielu mikroRNA (miRNA) zmieniają się podczas starzenia, w szczególności spadając globalnie w wielu organizmach i tkankach w różnych taksonach. Jednak niewiele wiadomo na temat mechanizmów lub biologicznego znaczenia tej zmiany. Zbadaliśmy sieć genów kontrolujących transkrypcję i przetwarzanie miRNA podczas starzenia się C. elegans. Odkryliśmy, że geny biogenezy miRNA są silnie powiązane z czynnikami transkrypcyjnymi i miRNA związanymi ze starzeniem się. W szczególności miR-71, o którym wiadomo, że wpływa na długość życia i sam ulega regulacji w górę podczas starzenia, hamuje post-transkrypcyjną ekspresję alg-1/Argonauta podczas starzenia. Zwiększona liczebność ALG-1 u mutantów mir-71 z utratą funkcji doprowadziła do globalnie zwiększonej ekspresji miRNA. Co ciekawe, mutanty te wykazywały powszechną dysregulację ekspresji mRNA i zmniejszone poziomy zmienności zarówno w ekspresji genów, jak i ogólnej długości życia. Tak więc postępujący spadek cząsteczkowy, często uważany za wynik nagromadzonych uszkodzeń w ciągu życia organizmu, można częściowo wyjaśnić mechanizmem spadku związanego z wiekiem, ukierunkowanym na miRNA.


title: Wczesna ekspansja limfocytów jest poważnie zaburzona u myszy z niedoborem receptora interleukiny 7

text: Interleukina 7 (IL-7) stymuluje proliferację prekursorów komórek B, tymocytów i dojrzałych komórek T poprzez interakcję z receptorem o wysokim powinowactwie (IL-7R) należącym do nadrodziny receptorów hematopoetynowych. Dalej zajęliśmy się rolą IL-7 i jej receptora podczas rozwoju limfocytów B i T, generując myszy z genetycznym niedoborem IL-7R. Zmutowane myszy wykazują głęboką redukcję komórek grasicy i obwodowych komórek limfoidalnych. Analizy populacji progenitorów limfoidalnych u myszy z niedoborem IL-7R precyzyjnie określają te stadia rozwojowe dotknięte mutacją i ujawniają kluczową rolę IL-7R we wczesnym rozwoju limfoidalnym. Co istotne, badania te wskazują, że faza ekspansji tymocytów zachodząca przed początkiem przegrupowania genu receptora komórek T jest krytycznie zależna i pośredniczona przez receptor o wysokim powinowactwie do IL-7.


title: Aktywacja immunologiczna za pomocą szczepionek przeciwko HIV

text: Opracowanie bezpiecznej i skutecznej szczepionki przeciwko HIV jest prawdopodobnie najważniejszym i najtrudniejszym celem pozostającym w badaniach nad HIV-AIDS. Ostatnie postępy w stosowaniu strategii doładowania wektora wirusa ospy i białka otoczki wykazały skromny, ale statystycznie istotny poziom skuteczności i ustanowiły koncepcję, że szczepionka może zapobiegać zakażeniu HIV (1), a podejścia do zwiększenia trwałości i skuteczności są obecnie na etapie planowania ( 2). Jednak wyniki dwóch koncepcji szczepionek opartych na rekombinowanym adenowirusie serotypu 5 (rAd5) (3–5) wskazały na potencjalny poważny problem – takie szczepionki mogą zwiększać podatność na zakażenie wirusem HIV. Pojawiło się również pytanie, czy problem obejmuje niektóre lub wszystkie inne rekombinowane wektory adenowirusowe, które są obecnie opracowywane, czy też inne szczepionki oparte na wektorach.


title: Dystrybucja kompleksów białkowych związanych z dystrofiną i utrofiną podczas aktywacji ludzkich granulocytów obojętnochłonnych.

text: CEL Dystrofiny, utrofiny i związane z nimi białka odgrywają rolę strukturalną i sygnalizacyjną w tkankach niemięśniowych; jednak opis tych białek w neutrofilach pozostał niezbadany. Dlatego scharakteryzujemy ekspresję wzorca i rozkład komórkowy produktów genów dystrofiny i utrofiny oraz białek związanych z dystrofiną (tj. beta-dystroglikan, alfa-syntrofina i alfa-dystrobrewiny) w stosunku do filamentów aktynowych w stanie spoczynku i aktywacji za pomocą formylo- metionylo-leucylo-fenyloalanina ludzkie neutrofile. MATERIAŁY I METODY Ludzkie neutrofile w stanie spoczynku i aktywowane fMLP analizowano metodą immunoblot i metodą mikroskopii konfokalnej. Przeprowadzono testy immunoprecypitacji w celu potwierdzenia obecności kompleksów białkowych. WYNIKI Testy immunoprecypitacji i analiza konfokalna wykazały obecność dwóch kompleksów białkowych związanych z dystrofiną w spoczynkowych i aktywowanych neutrofilach: pierwszy utworzony przez Dp71d/Dp71Delta(110)(m) i białka związane z dystrofiną (beta-dystroglikan, alfa-syntrofina, alfa -dystrobrewina-1 i -2), podczas gdy ta ostatnia zawiera Up400 zamiast Dp71d/Dp71Delta(110)(m), jako centralny składnik kompleksów białkowych związanych z dystrofiną (DAPC). Analiza konfokalna wykazała również subkomórkową redystrybucję Dp71d/Dp71Delta(110)(m) w przybliżeniu DAPC i Up400 w przybliżeniu DAPC w strukturach opartych na F-aktynie, prezentowaną podczas procesu aktywacji za pomocą fMLP. WNIOSKI Nasze badanie wykazało istnienie dwóch kompleksów białkowych utworzonych przez Dp71d/Dp71Delta(110)(m)(m) lub Up400 związanych z DAP w ludzkich polimorfonuklearnych komórkach poddanych działaniu fMLP. Oddziaływanie tych kompleksów z cytoszkieletem aktynowym wskazuje na ich dynamiczny udział w procesie chemotaksji.


title: Globalne i regionalne obciążenie hospitalizacją z powodu ciężkich ostrych infekcji dolnych dróg oddechowych u małych dzieci w 2010 r.: analiza systematyczna

text: TŁO Roczna liczba przyjęć do szpitala i zgonów wewnątrzszpitalnych z powodu ciężkich ostrych infekcji dolnych dróg oddechowych (ALRI) u małych dzieci na całym świecie jest nieznana. Naszym celem było oszacowanie częstości przyjęć i zgonów z powodu takich zakażeń u dzieci poniżej 5 roku życia w 2010 roku. METODY Oszacowano częstość przyjęć z powodu ciężkiego i bardzo ciężkiego ALRI u dzieci poniżej 5 roku życia, stratyfikowane według wieku i regionu, z danymi z systematycznego przeglądu badań opublikowanych między 1 stycznia 1990 r. a 31 marca 2012 r. oraz z 28 niepublikowanych badań populacyjnych. Zastosowaliśmy te szacunki zachorowalności do oszacowań populacji na rok 2010, aby obliczyć globalne i regionalne obciążenie dzieci przyjętych z ciężkim ALRI w tym roku. Oszacowaliśmy śmiertelność wewnątrzszpitalną z powodu ciężkiego i bardzo ciężkiego ALRI, łącząc oszacowaną częstość występowania ze współczynnikami śmiertelności przypadków z badań szpitalnych. WNIOSKI Zidentyfikowaliśmy 89 kwalifikujących się badań i oszacowaliśmy, że w 2010 r. 11,9 miliona (95% CI 10,3-13.9 miliona) epizodów ciężkich i 3,0 miliona (2,1-4,2 miliona) epizodów bardzo ciężkich ciężki ALRI spowodował hospitalizację małych dzieci na całym świecie. Częstość występowania była wyższa u chłopców niż u dziewcząt, przy czym dysproporcja płci była największa w badaniach południowoazjatyckich. Na podstawie danych z 37 badań szpitalnych, w których opisano współczynniki śmiertelności przypadków ciężkiego ALRI, oszacowaliśmy, że około 265 000 (95% CI 160 000-450 000) zgonów wewnątrzszpitalnych miało miejsce u małych dzieci, przy czym 99% tych zgonów miało miejsce w krajach rozwijających się. Dlatego dane sugerują, że chociaż 62% dzieci z ciężkim ALRI jest leczonych w szpitalach, 81% zgonów ma miejsce poza szpitalem. INTERPRETACJA Ciężkie ALRI stanowi znaczne obciążenie dla służby zdrowia na całym świecie i jest główną przyczyną skierowań do szpitala i hospitalizacji małych dzieci. Lepszy dostęp do szpitali i mniejsze nierówności, takie jak te związane z płcią i statusem wiejskim, mogą znacznie zmniejszyć śmiertelność związaną z takimi infekcjami. Lokalne zarządzanie poważnymi chorobami może być ważną strategią uzupełniającą w celu zmniejszenia śmiertelności z powodu zapalenia płuc i nierówności zdrowotnych. FINANSOWANIE KTO.


title: Identyfikacja nowej domeny funkcjonalnej p53, która jest niezbędna do pośredniczenia w apoptozie.

text: Zdolność p53 do indukowania apoptozy wymaga specyficznej dla sekwencji aktywności wiązania DNA; jednak p53 z niedoborem transaktywacji (Gln22-Ser23) może nadal indukować apoptozę. Wcześniej wykazaliśmy, że region między resztami 23 i 97 w p53 jest niezbędny do takiej aktywności. Starając się dokładniej zmapować domenę konieczną do apoptozy w obrębie N-końca, stwierdziliśmy, że delecja N-końcowych 23 aminokwasów narusza, ale nie znosi indukcji apoptozy p53. Co zaskakujące, p53(Delta1-42), który nie ma 42 aminokwasów na końcu N i wcześniej zdefiniowanej domeny aktywacji, zachowuje zdolność do indukowania apoptozy na jeszcze wyższym poziomie niż p53 typu dzikiego. Bardziej rozległa delecja, która eliminuje N-końcowe 63 aminokwasy, sprawia, że p53 jest całkowicie obojętny w pośredniczeniu w apoptozie. Ponadto odkryliśmy, że zarówno p53 (Delta1-42), jak i p53 (Gln22-Ser23) mogą aktywować podzbiór celów komórkowych p53. Ponadto wykazaliśmy, że reszty 53 i 54 są krytyczne dla aktywności apoptotycznej i transkrypcyjnej zarówno p53(Delta1-42), jak i p53(Gln22-Ser23). Podsumowując, dane te sugerują, że w obrębie reszt 43-63 znajduje się domena apoptotyczna, jak również inna domena aktywacji transkrypcji. Dlatego postulujemy, że aktywność apoptotyczna w p53(Gln22-Ser23) i p53(Delta1-42) jest nadal zależna od transkrypcji.


title: Ryzyko raka piersi w odniesieniu do lipidów krwi: prospektywne badanie 31 209 norweskich kobiet

text: W tym prospektywnym badaniu zbadano związek między stężeniem lipidów we krwi a ryzykiem raka piersi. W latach 1977-1983 31 209 Norweżek w wieku od 20 do 54 lat wzięło udział w badaniach przesiewowych przeprowadzanych przez Norweskie Krajowe Służby Badań Przesiewowych Zdrowia. Badanie przesiewowe składało się z kwestionariusza, pomiarów antropometrycznych i pobranej krwi nie na czczo do analizy całkowitego cholesterolu w surowicy (TC), triglicerydów (TG) i cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL). Cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) obliczono ze wzoru Friedewalda. W ciągu siedmiu do 13 lat obserwacji zidentyfikowano 302 przypadki raka piersi poprzez powiązanie z Norweskim Rejestrem Nowotworów. Po uwzględnieniu niektórych znanych czynników ryzyka raka piersi, względne ryzyko kobiet z najwyższego kwartyla TC w porównaniu z kobietami z najniższego kwartyla wyniosło 0,87 (95% przedział ufności [CI]=0,61–1,23). Odpowiednie ryzyko względne i CI wynosiły 0,82 (CI=0,58–1,16) dla TG, 1,02 (CI=0,73–1,42) dla HDL i 0,93 (CI=0,67–1,29) dla LDL. Nie stwierdzono związku między ryzykiem raka piersi a stężeniem lipidów we krwi w całej populacji, ani przy podziale danych na osoby zdiagnozowane przed lub po 50 roku życia jako linię podziału między diagnozą przed i po menopauzie.


title: Zaangażowanie dysfunkcji lizosomów w akumulację autofagosomów i wczesne patologie w tkance tłuszczowej otyłych myszy

text: Nadal dyskusyjne jest to, czy otyłość przyspiesza, czy tłumi autofagię w tkance tłuszczowej. Aby wyjaśnić dysregulację autofagii i jej rolę w patologiach otyłej tkanki tłuszczowej, skupiliśmy się na funkcji lizosomów, dojrzewaniu i aktywności proteaz, zarówno in vivo, jak i in vitro. Najpierw wykazaliśmy, że tworzenie autofagosomów było przyspieszone, ale klirens autofagiczny był osłabiony w otyłej tkance tłuszczowej. Stwierdziliśmy również, że poziomy białka i aktywności CTSL (katepsyny L) były tłumione w otyłej tkance tłuszczowej, podczas gdy aktywność CTSB (katepsyna B) była znacznie zwiększona. Ponadto w otyłych tkankach tłuszczowych aktywowano starzenie komórkowe i inflammasomy. W adipocytach 3T3L1 obniżenie poziomu CTSL pogorszyło klirens autofagiczny, podwyższenie ekspresji CTSB, sprzyjało starzeniu się komórek i aktywowaniu inflamasomów. Regulacja w górę CTSB promowała dodatkową aktywację inflamasomów. Dlatego sugerujemy, że dysfunkcja lizosomów obserwowana w otyłej tkance tłuszczowej prowadzi do obniżenia klirensu autofagicznego, co skutkuje akumulacją autofagosomów. Jednocześnie nieprawidłowości lizosomalne, w tym pogorszenie funkcji CTSL i kompensacyjna aktywacja CTSB, powodowały starzenie się komórek i aktywację inflamasomu. Nasze odkrycia silnie sugerują, że dysfunkcja lizosomów jest zaangażowana we wczesne patologie otyłej tkanki tłuszczowej.


title: ARNO reguluje zależne od VEGF odpowiedzi tkankowe poprzez stabilizację śródbłonkowej ekspresji powierzchniowej VEGFR-2.

text: CELE Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) stymuluje angiogenezę poprzez indukcję przepuszczalności naczyń, proliferację i migrację komórek śródbłonka, co jest ważnym procesem w chorobach niedokrwiennych. ADP-czynnik rybozylacji (ARF) otwierający miejsce wiązania nukleotydów (ARNO) (cytohezyna-2) jest czynnikiem wymiany guaniny ważnym dla sygnalizacji komórkowej przez GTPazy ARF. Jednak rola ARNO w procesach śródbłonka zależnych od VEGF nie została dotychczas udokumentowana. Dlatego zbadaliśmy, czy ARNO odgrywa rolę w zależnej od VEGF aktywacji komórek śródbłonka, a tym samym przepuszczalności naczyń. METODY I WYNIKI Ekspresję ARNO obserwowano w komórkach śródbłonka in vitro za pomocą RT-PCR, western blotting i immunofluorescencji, a także ex vivo za pomocą barwienia immunohistochemicznego mysiej aorty. Traktowanie inhibitorem cytohezyny SecinH3 lub ARNO siRNA zapobiegało aktywacji Akt zależnej od VEGF, ocenianej przez wykrywanie ufosforylowanego Akt, i proliferacji komórek śródbłonka in vitro, mierzonej przez redukcję metylotiazolotetrazolium (MTT). Ponadto, supresja ARNO zmniejszyła indukowaną przez VEGF przepuszczalność w naczyniach mięśnia cremastera myszy (C57BL/6) in vivo, co zmierzono przez wynaczynienie izotiocyjanianu fluoresceiny (FITC)-dekstranu. Co więcej, knock-down ARNO przyspieszył indukowane przez ligand zmniejszenie ekspresji powierzchniowej, internalizacji i degradacji receptora 2 śródbłonkowego czynnika wzrostu naczyń (VEGFR-2), co oceniono odpowiednio za pomocą cytometrii przepływowej i western blotting. WNIOSKI Nasze odkrycia wskazują na ważną i nową rolę śródbłonkowego ARNO w zależnej od VEGF inicjacji angiogenezy poprzez regulację internalizacji VEGFR-2 w komórkach śródbłonka, co skutkuje aktywacją szlaku Akt, przepuszczalnością naczyń i ostatecznie proliferacją śródbłonka. W ten sposób ARNO może być nowym istotnym graczem w sygnalizacji śródbłonkowej i angiogenezie.


title: Wpływ niedotlenienia i stresu oksydacyjnego na ekspresję neprylizyny w ludzkich komórkach nerwiaka niedojrzałego oraz neuronach i astrocytach kory mózgowej szczura

text: Patogeneza choroby Alzheimera (AD), która charakteryzuje się gromadzeniem się pozakomórkowych złogów peptydu β-amyloidu (Aβ) w mózgu, została ostatnio powiązana z zaburzeniami naczyniowymi, takimi jak niedokrwienie i udar. Aβ jest stale wytwarzany w mózgu z białka prekursorowego amyloidu (APP) poprzez jego cięcie przez sekretazy β- i γ, a niektóre rodzaje Aβ są toksyczne dla neuronów. Mózg ma endogenny mechanizm usuwania Aβ poprzez degradację proteolityczną, a metaloproteinaza cynkowa neprylizyna (NEP) jest krytycznym regulatorem stężenia Aβ. Regulacja w dół NEP może predysponować do AD. Porównując wpływ niedotlenienia i stresu oksydacyjnego na ekspresję i aktywność enzymu NEP rozkładającego Aβ w ludzkich komórkach nerwiaka niedojrzałego NB7 i szczurzych pierwotnych neuronach korowych wykazaliśmy, że niedotlenienie zmniejsza ekspresję NEP na poziomie białka i mRNA, a także jego aktywność. Przeciwnie, w astrocytach niedotlenienie zwiększyło ekspresję mRNA NEP.


title: Genetyka i nie tylko – transkryptom ludzkich monocytów i podatność na choroby

text: TŁO Zmienność ekspresji genów u ludzi może łączyć zmienność sekwencji genów i fenotypy; jednak zmiany niegenetyczne, same lub w połączeniu z genetyką, mogą również wpływać na cechy ekspresji i odgrywać kluczową rolę w procesach fizjologicznych i chorobowych. METODOLOGIA/GŁÓWNE WYNIKI Aby uzyskać lepszy wgląd w ogólną zmienność ekspresji genów, oceniliśmy transkryptom krążących monocytów, kluczowej komórki zaangażowanej w choroby związane z odpornością i miażdżycę, u 1490 niespokrewnionych osób i zbadaliśmy jego związek z > 675 000 SNP i 10 wspólne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Spośród 12 808 genów wykazujących ekspresję wykryto 2745 loci cech ilościowych ekspresji (P<5,78x10(-12)), większość z nich (90%) była modulowana cis. Obszerne analizy wykazały, że powiązania zidentyfikowane przez badania asocjacyjne całego genomu dotyczące lipidów, wskaźnika masy ciała lub ciśnienia krwi rzadko były zgodne z mediacją poziomu ekspresji monocytów w locus. Na poziomie całego badania (P<3,9x10(-7)), 1662 cechy ekspresji (13,0%) były istotnie związane z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka. Analizy interakcji całego genomu sugerują, że zmienność genetyczna i czynniki ryzyka w większości oddziaływały addytywnie na ekspresję genów. Ze względu na strukturę korelacji między cechami ekspresji, zmienność czynników ryzyka może charakteryzować się ograniczonym zestawem niezależnych ekspresji genów, które mogą mieć znaczenie biologiczne i kliniczne. Na przykład cechy ekspresji związane z paleniem papierosów były silniej związane z miażdżycą tętnic szyjnych niż samo palenie. WNIOSKI/ZNACZENIE Badanie to pokazuje, że transkryptom monocytów jest silnym integratorem wpływów genetycznych i niegenetycznych mających znaczenie dla patofizjologii choroby i oceny ryzyka.


title: Molekularne mechanizmy działania (-)-epikatechiny i kwasu chlorogenowego na regulację szlaków apoptozy i przeżycia/proliferacji w linii komórek ludzkiego wątrobiaka.

text: Polifenole w diecie kojarzone są ze zmniejszonym ryzykiem chorób przewlekłych, ale dokładne molekularne mechanizmy ochrony pozostają niejasne. Praca ta miała na celu zbadanie wpływu (-)-epikatechiny (EC) i kwasu chlorogenowego (CGA) na regulację szlaków apoptozy i przeżycia/proliferacji w linii komórek ludzkiego wątrobiaka (HepG2). Traktowanie EC lub CGA przez 18 godzin miało niewielki wpływ na żywotność komórek i zmniejszało tworzenie reaktywnych form tlenu, a samo EC promowało proliferację komórek, podczas gdy CGA zwiększało poziomy glutationu. Fenole ani nie indukowały kaskady kaspaz dla apoptozy, ani nie wpływały na poziomy ekspresji Bcl-xL lub Bax. Utrzymującą się aktywację głównych sygnałów przeżycia AKT/PI-3-kinazy i ERK wykazano w komórkach traktowanych EC, a nie w komórkach eksponowanych na CGA. Dane te sugerują, że EC i CGA nie mają wpływu na apoptozę i wzmacniają wewnętrzną tolerancję komórkową na działania oksydacyjne albo poprzez aktywację szlaków przeżycia/proliferacji, albo przez zwiększenie potencjału antyoksydacyjnego w HepG2.


title: Wnt5a pośredniczy w zależnym od czynnika wzrostu nerwów rozgałęzianiu aksonów i wzroście w rozwijających się neuronach współczulnych.

text: Nerwowy czynnik wzrostu (NGF) jest silnym czynnikiem przeżycia i wzrostu aksonów dla populacji neuronów w obwodowym układzie nerwowym. Chociaż mechanizmy, za pomocą których NGF pochodzenia docelowego wpływa na przeżycie unerwiających się neuronów, zostały szeroko zbadane, jego regulacja wzrostu aksonów i unerwienia celu są dopiero wyjaśnione. Tutaj identyfikujemy Wnt5a, członka rodziny wydzielanych czynników wzrostu Wnt, jako kluczowy efektor w dół od NGF w pośredniczeniu w rozgałęzianiu aksonów i wzroście w rozwijających się neuronach współczulnych. Wnt5a ulega silnej ekspresji w neuronach współczulnych, gdy ich aksony unerwiają cele z ekspresją NGF. Sygnalizacja NGF:TrkA wzmacnia neuronalną ekspresję Wnt5a. Wnt5a szybko indukuje rozgałęzianie aksonów, podczas gdy ma długotrwały wpływ na promowanie wydłużania się aksonów. Utrata funkcji Wnt5a ujawniła, że jest ona niezbędna do zależnego od NGF rozgałęzienia i wzrostu aksonów, ale nie do przeżycia in vitro. Ponadto, myszy Wnt5a(-/-) wykazują zmniejszone unerwienie tkanek docelowych z ekspresją NGF, a następnie wzrost apoptozy neuronów in vivo. Wnt5a działa w rozwoju neuronów współczulnych poprzez lokalną aktywację kinazy białkowej C w aksonach. Razem nasze odkrycia definiują nowy szlak regulacyjny, w którym Wnt5a, wyrażany w neuronach współczulnych w odpowiedzi na NGF pochodzenia docelowego, reguluje unerwienie celów obwodowych.


title: Kinaza Snf1 kontroluje represję glukozy w drożdżach poprzez modulowanie oddziaływań między represorem Mig1 a korepresorem Cyc8-Tup1.

text: Wśród niższych eukariontów represja glukozy jest konserwatywnym, szeroko rozpowszechnionym mechanizmem regulującym katabolizm węgla. Centralnymi składnikami tego szlaku są drożdżowa kinaza Snf1, represor wiążący DNA Mig1 i kompleks korepresorowy oddziałujący z Mig1 Cyc8(Ssn6)-Tup1. Wcześniejsze eksperymenty sugerowały, że translokacja cytoplazmatyczna Mig1, po jego fosforylacji przez Snf1 w jądrze, jest kluczowym etapem regulacji uwalniania represji glukozy. W tym raporcie dokonujemy ponownej oceny tego modelu. Ustalamy skoordynowane działanie represyjne Mig1 i Cyc8-Tup1 na transkrypcję GAL1, ale stwierdzamy, że Cyc8-Tup1 nie jest przywiązana przez Mig1 do DNA promotora. Wykazujemy, że oba negatywne regulatory zajmują GAL1 w sposób ciągły w warunkach represji lub aktywacji, chociaż większość Mig1 ulega redystrybucji do cytoplazmy po aktywacji. Pokazujemy, że fosforylacja Mig1 zależna od Snf1 znosi interakcję z Cyc8-Tup1 i proponujemy, że regulacja tej interakcji, a nie lokalizacja cytoplazmatyczna Mig1, jest przełącznikiem molekularnym, który kontroluje represję/derepresję transkrypcji.


title: Mutacje ARID1A w rakach jajnika związanych z endometriozą.

text: TŁO Rak jasnokomórkowy jajnika i rak endometrioidalny mogą powstawać w wyniku endometriozy, ale nie opisano zdarzeń molekularnych związanych z tą transformacją. METODY Zsekwencjonowaliśmy całe transkryptomy 18 raków jasnokomórkowych jajnika i 1 linię komórkową raka jasnokomórkowego jajnika i znaleźliśmy mutacje somatyczne w ARID1A (gen interakcyjny 1A bogaty w AT [podobny do SWI]) w 6 próbkach. ARID1A koduje BAF250a, kluczowy składnik kompleksu przebudowy chromatyny SWI-SNF. Zsekwencjonowaliśmy ARID1A w dodatkowych 210 rakach jajnika i drugiej linii komórkowej raka jasnokomórkowego jajnika i zmierzyliśmy ekspresję BAF250a za pomocą analizy immunohistochemicznej w dodatkowych 455 rakach jajnika. WYNIKI Mutacje ARID1A obserwowano w 55 z 119 raków jasnokomórkowych jajnika (46%), 10 z 33 raków endometrioidalnych (30%) i żadnego z 76 surowiczych raków jajnika o wysokim stopniu złośliwości. Siedemnaście raków miało po dwie mutacje somatyczne. Utrata białka BAF250a silnie korelowała z podtypami raka jasnokomórkowego jajnika i raka endometrioidalnego oraz obecnością mutacji ARID1A. U dwóch pacjentek mutacje ARID1A i utrata ekspresji BAF250a były widoczne w guzie i sąsiadującej endometriozie atypowej, ale nie w odległych zmianach endometrialnych. WNIOSKI Dane te wskazują, że ARID1A jest genem supresorowym nowotworu, często zaburzanym w raku jasnokomórkowym jajnika i raku endometrioidalnym. Ponieważ w zmianach przednowotworowych można zaobserwować mutację ARID1A i utratę BAF250a, spekulujemy, że jest to wczesne zdarzenie w przekształceniu endometriozy w raka. (Finansowany przez British Columbia Cancer Foundation i Vancouver General Hospital-University of British Columbia Hospital Foundation.).


title: Białka FUS i TDP-43 związane z ALS działają razem, wpływając na poruszanie się i długość życia Drosophila.

text: Śmiertelna choroba neuronów ruchowych dorosłych stwardnienie zanikowe boczne (ALS) w pewnym stopniu pokrywa się klinicznie i patologicznie z otępieniem czołowo-skroniowym (FTD), zaburzeniem neurodegeneracyjnym o wczesnym początku. Ostatnio wykazano, że białka wiążące RNA/DNA połączone w mięsaku (FUS; znany również jako TLS) i białko wiążące DNA TAR-43 (TDP-43) są genetycznie i patologicznie związane z rodzinnymi postaciami ALS i FTD. Obecnie nie wiadomo, czy zaburzenia tych białek powodują chorobę poprzez mechanizmy niezależne od normalnej funkcji białek, czy też poprzez patofizjologiczne zakłócenie procesów molekularnych, w których oba są krytyczne. W tym miejscu donosimy, że mutanty Drosophila, w których homolog FUS jest zakłócony, wykazują zmniejszoną żywotność dorosłych, zmniejszoną prędkość lokomotoryczną i skróconą długość życia w porównaniu z kontrolami. Te fenotypy zostały w pełni uratowane przez ludzkie FUS typu dzikiego, ale nie przez zmutowane białka FUS związane z ALS. Mutant homologu Drosophila TDP-43 miał podobne, ale poważniejsze deficyty. Poprzez analizę krzyżowych ratownictwa wykazaliśmy, że FUS działał razem z TDP-43 i za nim we wspólnym szlaku genetycznym w neuronach. Ponadto odkryliśmy, że białka te są ze sobą powiązane w kompleksie zależnym od RNA. Nasze wyniki ustalają, że FUS i TDP-43 działają razem in vivo i sugerują, że szlaki molekularne wymagające połączonej aktywności obu tych białek mogą zostać zakłócone w ALS i FTD.


title: Niekanoniczna sygnalizacja PI3K-Cdc42-Pak-Mek-Erk promuje apoptozę indukowaną przez kompleksy immunologiczne w ludzkich neutrofilach

text: Neutrofile to leukocyty krwi obwodowej, które stanowią pierwszą linię obrony komórek odpornościowych przed infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi, ale są również kluczowymi graczami w generowaniu odpowiedzi zapalnej. Wiele receptorów powierzchniowych komórek neutrofili reguluje ważne procesy komórkowe poprzez aktywację aktywowanych przez agonistę receptorów PI3K. Pokazujemy tutaj, że aktywacja ludzkich neutrofili nierozpuszczalnymi kompleksami immunologicznymi kieruje wcześniej niescharakteryzowanym, zależnym od PI3K, niekanonicznym, proapoptotycznym szlakiem sygnałowym, FcγR-PI3Kβ/δ-Cdc42-Pak-Mek-Erk. Jest to rzadka demonstracja niezależnej od Ras/Raf aktywacji Erk i aktywacji Cdc42 za pośrednictwem PI3K. Ponadto analiza porównawcza sygnalizacji indukowanej kompleksami immunologicznymi i fMLF ujawnia kluczowe różnice w szlakach wykorzystywanych przez ludzkie i mysie neutrofile. Niekanoniczny szlak, który zidentyfikowaliśmy w tym badaniu, może być ważny dla ustąpienia stanu zapalnego w przewlekłych chorobach zapalnych, które opierają się na aktywacji neutrofili kierowanej przez kompleks immunologiczny.


title: Nowotwór wywołany zapaleniem w okrężnicy jest regulowany przez kaspazę-1 i NLRC4.

text: Przewlekły stan zapalny jest znanym czynnikiem ryzyka onkogenezy, jednak dokładny mechanizm tego związku jest obecnie nieznany. Ostatnio wykazano, że inflammasom, wielobiałkowy kompleks tworzony przez członków rodziny receptorów NOD-podobnych (NLR), kieruje wieloma wrodzonymi i adaptacyjnymi odpowiedziami immunologicznymi, jednak jego potencjalna rola w nowotworach wywołanych stanem zapalnym została słabo zbadana. Korzystając z modelu raka jelita grubego związanego z zapaleniem jelita grubego związanego z azoksymetanem i siarczanem sodu dekstranu, pokazujemy, że myszy z niedoborem kaspazy-1 (Casp1(-/-)) mają zwiększone tworzenie się guza. Co zaskakujące, rola kaspazy-1 w onkogenezie nie polegała na regulacji zapalenia okrężnicy, ale raczej na regulacji proliferacji i apoptozy komórek nabłonka okrężnicy. W konsekwencji, myszy z niedoborem kaspazy-1 wykazują zwiększoną proliferację komórek nabłonka okrężnicy we wczesnych stadiach indukowanego urazem tworzenia się guza i zmniejszoną apoptozę w zaawansowanych guzach. Sugerujemy model, w którym inflamasom NLRC4 odgrywa kluczową rolę w powstawaniu guza wywołanego zapaleniem okrężnicy poprzez regulację odpowiedzi komórek nabłonka na uszkodzenie.


title: Receptory jądrowe SF1 i LRH1 ulegają ekspresji w komórkach raka endometrium i regulują transkrypcję steroidogennych genów poprzez współpracę z czynnikami AP-1.

text: Nadmierna ekspozycja na estradiol stanowi główny czynnik ryzyka raka endometrium. Nieprawidłowo wysoki poziom estradiolu w endometrium kobiet z rakiem endometrium jest najprawdopodobniej spowodowany nadprodukcją przez sam guz. Komórki raka endometrium wykazują ekspresję genów kodujących enzymy steroidogenne zaangażowane w syntezę estradiolu. Tutaj użyliśmy RT-PCR i Western blot, aby pokazać, że jądrowe receptory SF1 i LRH1, dwa dobrze znane regulatory ekspresji genów steroidogennych w komórkach gonad i nadnerczy, ulegają również ekspresji w liniach komórek raka endometrium. Poprzez przejściową transfekcję odkryliśmy, że SF1 i LRH1, ale nie pokrewny receptor jądrowy NUR77, mogą aktywować promotory trzech ludzkich genów steroidogennych: STAR, HSD3B2 i CYP19A1 PII. Podobnie forskolina, ale nie PMA, może aktywować wszystkie trzy promotory. Ponadto odkryliśmy, że zarówno SF1, jak i LRH1 mogą współpracować transkrypcyjnie z członkami rodziny AP-1 c-JUN i c-FOS, o których wiadomo, że są związane ze zwiększoną proliferacją komórek raka endometrium, w celu dalszego wzmocnienia aktywacji STAR, HSD3B2, i promotory PII CYP19A1. Podsumowując, nasze dane dostarczają nowych informacji na temat mechanizmów steroidogennej ekspresji genów w komórkach raka endometrium, a tym samym regulacji biosyntezy estradiolu przez komórki nowotworowe.


title: Czynniki dietetyczne w przewlekłym zapaleniu: tolerancje pokarmowe i nietolerancje nowozelandzkiej populacji z kaukaską chorobą Leśniowskiego-Crohna.

text: Wiadomo, że dieta odgrywa główną rolę w objawach nieswoistego zapalenia jelit, choroby Leśniowskiego-Crohna (CD). Chociaż żadna pojedyncza dieta nie jest odpowiednia dla wszystkich osób, większość pacjentów z CD jest świadoma pokarmów, które mają niekorzystne lub korzystne skutki. To badanie ma na celu kategoryzację pokarmów pod kątem ich wpływu na objawy CD w populacji rasy białej w Nowej Zelandii. Do badania włączono czterysta czterdzieści sześć osób z dwóch różnych ośrodków w Nowej Zelandii. Obszerny kwestionariusz dietetyczny (257 artykułów spożywczych w 15 grupach) zawierał zgłaszane przez samych pacjentów tolerancje i nietolerancje dietetyczne. W każdej z grup żywności występowały statystycznie istotne różnice między reakcjami na żywność. Dwuwymiarowe podsumowanie graficzne umożliwiło stratyfikację żywności według prawdopodobieństwa, że będzie ona korzystna lub szkodliwa. Niewielka liczba produktów spożywczych jest często uważana za korzystną, w tym białą rybę, łososia i tuńczyka, produkty bezglutenowe, płatki owsiane, banany, gotowane ziemniaki, słodkie ziemniaki (kumara), dynię, mleko sojowe, mleko kozie i jogurt. Żywność, która jest zwykle uważana za szkodliwą, obejmuje grejpfrut, sos chili lub chili, kukurydzę i produkty kukurydziane, orzeszki ziemne, śmietanę, salami, potrawy z curry, napoje typu cola, napoje wysokoenergetyczne, piwo i czerwone wino. W przypadku wielu artykułów spożywczych ten sam przedmiot, który był korzystny dla jednej grupy badanych, był szkodliwy dla innych; w szczególności mleko sojowe, mleko kozie, jogurt, płatki owsiane, kiwi, suszone śliwki, jabłka, brokuły, kalafior, siemię lniane, pestki dyni, nasiona słonecznika, produkty imbirowe i imbirowe, wołowina, jagnięcina, wątroba i tłuste ryby. Nie było możliwe zidentyfikowanie konkretnej grupy produktów spożywczych, których powinni unikać wszyscy pacjenci z CD. Szeroka gama szkodliwych pozycji sugeruje, że dietetyczne utrzymanie remisji może być trudne i wyklucza znaczną liczbę pokarmów. Spersonalizowane diety mogą być szczególnie ważne dla tych osób.


title: Wiek jako czynnik ryzyka małopłytkowości i niedokrwistości u dzieci leczonych z powodu ostrej niepowikłanej malarii falciparum.

text: TŁO I CELE Anemia jest często obserwowana u dzieci z malarią, ale doniesienia na temat nieprawidłowości w liczbie leukocytów i płytek krwi związanych z malarią są niespójne. W badaniu tym zbadano wpływ wieku, płci, gęstości pasożytów i temperatury na parametry hematologiczne u dzieci z ostrą niepowikłaną malarią. METODY U dzieci z ostrą niepowikłaną malarią oznaczono parametry hematologiczne, które skorelowano z wiekiem, płcią, temperaturą i gęstością pasożytów. Analizę statystyczną przeprowadzono przy użyciu SAS 9.1. WYNIKI W badaniu wzięło udział sześćset dziewięćdziesiąt pięć dzieci z ostrą niepowikłaną malarią. Średnia wieku wynosiła 51,7 miesiąca +/- 33,8. W chwili zgłoszenia niedokrwistość wystąpiła u 43,8% pacjentów, a dzieci <5 lat miały znacznie niższy hematokryt (28,4% +/- 4,8) niż dzieci starsze (32,8% +/- 4,8) (p <0,001), ale hematokryt nie różnił się istotnie w 14. i 28. dniu. Nie było różnicy między obiema płciami. Leukocytoza była częściej obserwowana niż leukopenia (9,5% vs 3%). Małopłytkowość stwierdzono u 59,3% włączonych pacjentów. Ponad połowa pacjentów z trombocytopenią wyzdrowiała do dnia 28. Wyjściowa liczba płytek krwi była powiązana z dniem 14 (r = 0,6, p < 0,0001) i dniem 28 (r = 0,2, p = 0,0015) oraz hematokrytem w dniu 28 ( r = 0,12, p = 0,00197). Liczba płytek krwi nie wykazała korelacji z temperaturą, gęstością pasożytów i liczbą leukocytów. Hematokryt skorelowany z wiekiem (r = 0,4, p < 0,0001); ale nie z gęstością lub temperaturą pasożyta. Liczba leukocytów nie wykazała korelacji z wiekiem lub gęstością pasożytów. WNIOSEK Chociaż małopłytkowość była najczęstszym objawem hematologicznym i może mieć znaczenie diagnostyczne, niedokrwistość i leukocytoza częściej występowały u dzieci poniżej piątego roku życia.


title: Odkrycie endogennych katecholamin w limfocytach i dowód na katecholaminową regulację funkcji limfocytów poprzez pętlę autokrynną.

text: Uzyskano dowody, że katecholaminy i ich metabolity są obecne w pojedynczych limfocytach i ekstraktach klonów komórek T i B przy użyciu elektroforezy kapilarnej z detekcją elektrochemiczną. Farmakologiczne hamowanie hydroksylazy tyrozynowej zmniejsza obserwowane poziomy katecholamin, co sugeruje syntezę katecholamin przez limfocyty. Wykazano, że wewnątrzkomórkowe poziomy dopaminy są zwiększone przez dopaminę zewnątrzkomórkową, co sugeruje mechanizm wychwytu komórkowego. Ponadto inkubacja z dopaminą lub L-dihydroksyfenyloalaniną, prekursorem dopaminy, powoduje zależne od dawki hamowanie proliferacji i różnicowania limfocytów. Łącznie wyniki te sugerują obecność pętli autokrynnej, dzięki której limfocyty obniżają swoją aktywność.


title: Projektowanie leków oparte na strukturze identyfikuje politiofeny jako związki antyprionowe

text: Priony powodują pasażowalne encefalopatie gąbczaste, na które nie ma żadnego leczenia. Priony składają się z PrPSc, nieprawidłowo sfałdowanej i zagregowanej postaci komórkowego białka prionowego (PrPC). Badamy właściwości antyprionowe luminescencyjnych sprzężonych politiofenów (LCP), które wiążą i stabilizują uporządkowane agregaty białkowe. Podając bibliotekę strukturalnie zróżnicowanych LCP do mózgów myszy zakażonych prionami za pomocą minipomp osmotycznych, odkryliśmy, że aktywność antyprionowa wymaga co najmniej pięciu pierścieni tiofenowych z regularnie rozmieszczonymi bocznymi grupami karboksylowymi. Analizy magnetycznego rezonansu jądrowego w stanie stałym i symulacje dynamiki molekularnej wykazały, że anionowe łańcuchy boczne oddziałują z komplementarnymi, regularnie rozmieszczonymi kationowymi resztami amyloidowymi prionów modelowych. Odkrycia te umożliwiły nam wyodrębnienie reguł strukturalnych rządzących interakcją między LCP a agregatami białkowymi, które następnie wykorzystaliśmy do zaprojektowania nowego zestawu LCP ze zoptymalizowanym wiązaniem. Nowy zestaw LCP wykazał silne działanie profilaktyczne i terapeutyczne u myszy zakażonych prionami, przy czym związek wiodący wydłużał przeżywalność o >80% i wykazywał aktywność przeciwko prionom zarówno mysim, jak i chomiczym, a także skuteczność po podaniu dootrzewnowym myszom. Wyniki te wskazują na wykonalność ukierunkowanego projektowania chemicznego związków, które mogą być przydatne w leczeniu chorób o nieprawidłowej agregacji białek, takich jak choroba prionowa.


title: Porównanie oczekiwań pacjentów i lekarzy w zakresie opieki po przebyciu choroby nowotworowej.

text: CEL Porównanie oczekiwań w zakresie opieki w zakresie przebytych chorób nowotworowych między pacjentami i ich lekarzami oraz między świadczeniodawcami podstawowej opieki zdrowotnej (PCP) a onkologami. METODY Przeprowadzono ankietę wśród osób, które przeżyły i ich lekarzy, aby ocenić oczekiwania dotyczące udziału lekarza w pierwotnej obserwacji raka, badaniach przesiewowych w kierunku innych nowotworów, ogólnej profilaktyce i leczeniu chorób współistniejących. WYNIKI Spośród 992 kwalifikujących się ocalałych i 607 ankietowanych lekarzy, odpowiednio 535 (54%) i 378 (62%) można było ocenić. Wśród respondentów lekarzy 255 (67%) było lekarzami PCP, a 123 (33%) onkologami. Porównując pacjentów z ich onkologami, oczekiwania dotyczące badań przesiewowych w kierunku nowotworów innych niż indeksowe były bardzo różne (wskaźnik zgodności 29%), przy czym pacjenci spodziewali się znacznie większego zaangażowania onkologa. Pomiędzy pacjentami a ich lekarzami PCP oczekiwania były najbardziej niespójne w odniesieniu do pierwotnej obserwacji raka (wskaźnik zgodności, 35%), przy czym lekarze PCP wskazywali, że powinni mieć znacznie większy udział w tym aspekcie opieki. Oczekiwania między pacjentami a ich lekarzami PCP były ogólnie bardziej zgodne niż między pacjentami a ich onkologami. PCP i onkolodzy wykazali duże rozbieżności w postrzeganiu własnej roli w obserwacji raka pierwotnego, badaniach przesiewowych w kierunku raka i ogólnej profilaktyce zdrowotnej (wskaźniki zgodności wynoszą odpowiednio 3%, 44% i 51%). W przypadku obserwacji raka pierwotnego zarówno PCP, jak i onkolodzy wskazali, że powinni ponosić znaczną odpowiedzialność za to zadanie. WNIOSEK Pacjenci i lekarze mają rozbieżne oczekiwania co do roli PCP i onkologów w opiece po przebytym nowotworze. Niepewność co do ról i obowiązków lekarza może prowadzić do niedociągnięć w opiece, wspierając potrzebę uczynienia planowania opieki nad osobami przeżyjącymi standardowym elementem leczenia raka.


title: Prezentacja antygenu MHC klasy I: uczenie się na podstawie strategii unikania wirusa

text: Prezentacja peptydów na powierzchni komórki przez cząsteczki MHC klasy I limfocytom zapewnia gospodarzowi ważny mechanizm nadzoru w celu ochrony przed atakującymi patogenami. Jednak z kolei wirusy wykształciły eleganckie strategie hamowania różnych etapów szlaku prezentacji antygenu MHC klasy I i zapobiegania prezentacji peptydów wirusowych. Niniejszy przegląd podkreśla, jak ważne jest wyjaśnienie mechanizmów unikania wirusów immunologicznych dla pogłębienia wiedzy na temat interakcji wirus-gospodarz i może poszerzyć naszą wiedzę na temat szlaku prezentacji MHC klasy I, a także innych szlaków komórkowych.


title: Sygnały proksymalne receptora limfocytów T są podtrzymywane w obwodowych mikroklastrach i kończone w centralnym supramolekularnym klastrze aktywacji.

text: Sygnalizacja receptora komórek T (TCR) jest inicjowana i utrzymywana w mikroklastrach; jednak nie wiadomo, czy sygnalizacja występuje również w bogatym w TCR centralnym supramolekularnym skupisku aktywacji (cSMAC). Wykazaliśmy, że cSMAC utworzony przez fuzję mikroklastrów zawierał więcej CD45 niż mikroklastrów i jest miejscem wzbogaconym w kwas lizobisfosfatydowy, lipid biorący udział w sortowaniu ubikwitynowanych białek błonowych pod kątem degradacji. Sygnalizacja wapniowa przez TCR została zablokowana w ciągu 2 minut przez traktowanie anty-MHCp i 1 minutę przez traktowanie latrunkuliną-A. Oddziaływania TCR-MHCp w cSMAC przetrwały te zaburzenia przez 10 minut, a zatem nie były wystarczające do podtrzymania sygnalizacji. Mikroklastry TCR były również odporne na rozerwanie przez traktowanie anty-MHCp i latrunkuliną-A. Proponujemy, że sygnalizacja TCR jest podtrzymywana przez stabilizowane mikroklastry i kończy się w cSMAC, strukturze, z której sortuje się TCR pod kątem degradacji. Nasze badania ujawniają rolę F-aktyny w sygnalizacji TCR poza tworzeniem mikroklastrów.


title: Rola szerokości dystrybucji krwinek czerwonych w rokowaniu chorych na raka żołądka.

text: TŁO Chociaż szerokość dystrybucji krwinek czerwonych (RDW) została opisana jako wiarygodny predyktor rokowania w kilku typach raka, według naszej wiedzy wartość prognostyczna RDW w raku żołądka nie była jak dotąd badana. CEL Naszym celem było zbadanie roli szerokości dystrybucji krwinek czerwonych (RDW) w przewidywaniu rokowania u chorych na raka żołądka. METODY Ocenie poddano wszystkich pacjentów z rakiem żołądka, którzy przeszli operację uzdrawiającą (n=172, 110M/62F) w ciągu pięcioletniego okresu badania. Retrospektywnie przeanalizowano dane demograficzne, przedoperacyjne poziomy RDW, charakterystykę guza (wczesne stadium: I i II, zaawansowane stadium: IIIA-B-C), wolne od choroby (DFS) i całkowite przeżycie (OS). Pacjentów zakwalifikowano do grupy z wysokim RDW (RDW ≥ 16, n= 62) lub grupą z niskim RDW (RDW < 16, n= 110). WYNIKI Śmiertelność całkowita i 60-dniowa pooperacyjna śmiertelność w obu grupach wyniosła odpowiednio 55% i 14%. Zaobserwowano graniczny istotny związek między RDW (0,063) a śmiertelnością. Przedoperacyjne poziomy RDW były istotnie wyższe u pacjentów z krótkotrwałą śmiertelnością (17,9 ± 4,3 vs. 16 ± 3,2, p= 0,015). W grupie z wysokim RDW częstość występowania zaawansowanego raka żołądka była istotnie wyższa (75 vs. 51%, p=0,002), podczas gdy DFS (0,035) i OS (p=0,04) były niższe. WNIOSEK Częstość występowania zaawansowanego raka była wysoka u pacjentów z wysokimi wartościami RDW. Wysokie wartości RDW były silnie związane z krótkoterminową śmiertelnością, chociaż zaobserwowano jedynie graniczny związek z całkowitym przeżyciem.


title: Reakcja naczyniowa w izolowanych perfundowanych nerkach szczurów z nadciśnieniem cukrzycowym.

text: CEL Celem tego badania było zbadanie, czy cukrzyca i nadciśnienie powodują addytywne efekty w odpowiedzi na różne środki zwężające i rozszerzające naczynia w izolowanych perfundowanych nerkach uzyskanych ze streptozotocyny (STZ) szczurów Wistar-Kyoto (WKY) z cukrzycą i z samoistnym nadciśnieniem tętniczym. szczury (SHR). METODY Szczurom SHR i WKY podawano STZ 55 mg/kg przez wstrzyknięcie dożylne do bocznej żyły ogonowej w wieku 12 tygodni. Osiem tygodni później nerki izolowano i perfundowano przez lewą tętnicę nerkową fizjologicznym roztworem soli. Ciśnienie perfuzji nerek mierzono w sposób ciągły. Wykreślono krzywe odpowiedzi na stężenie dla różnych środków zwężających i rozszerzających naczynia. WYNIKI Zarówno stan cukrzycowy, jak i nadciśnieniowy wiązały się ze zwiększoną mokrą masą nerek. Odpowiedzi skurczowe układu tętnic nerkowych na fenylefrynę (PhE), serotoninę (5-HT) i angiotensynę II (Ang II) zarówno pod względem maksymalnego wzrostu ciśnienia perfuzji (mmHg), jak i wrażliwości (log EC50) były następujące: to samo w preparatach szczurów WKY z cukrzycą i szczurów WKY z normoglikemią. Maksymalne odpowiedzi skurczowe zarówno na PhE, jak i na Ang II były nasilone w nerkach z SHR w porównaniu z nerkami z ich kontroli z prawidłowym ciśnieniem, podczas gdy jednocześnie występująca cukrzyca osłabiała to uczulenie. Po wstępnym skurczu 3 x 10(-6) mol/l PhE zarówno leki rozszerzające naczynia zależne od śródbłonka (metacholina), jak i niezależne od śródbłonka (nitroprusydek sodu) powodowały taką samą odpowiedź rozszerzającą naczynia w preparatach pobranych z czterech grup zwierząt. WNIOSEK W izolowanych perfundowanych nerkach uzyskanych od szczurów WKY i SHR z cukrzycą STZ i SHR, wyizolowany stan cukrzycowy nie wpływał na skurcz naczyń powodowany przez różnych agonistów. Jednak zwiększona reaktywność naczyń w stanie nadciśnienia została osłabiona przez jednocześnie występującą cukrzycę. Na zależne od śródbłonka i niezależne od śródbłonka wazorelaksację w tym modelu nie miało wpływu ani nadciśnienie, ani stan cukrzycowy.


title: Replikacja DNA jest wymagana do wywołania odpowiedzi komórkowych na indukowane psoralenem wiązania krzyżowe między nićmi DNA.

text: Po wprowadzeniu wiązań krzyżowych między nićmi DNA (ICL) komórki ssaków wykazują pęknięcie chromosomu lub opóźnienie cyklu komórkowego z zawartością 4N DNA. Aby lepiej zrozumieć naturę opóźnienia, wcześniej opisanego jako zatrzymanie G(2)/M, opracowaliśmy protokół do generowania ICL w określonych odstępach cyklu komórkowego. Synchroniczne populacje komórek G(1), S i G(2) potraktowano fotoaktywowanym 4'-hydroksymetylo-4,5',8-trimetylopsoralenem (HMT) i oceniono pod kątem prawidłowego przejścia do mitozy. W przeciwieństwie do tego, co stwierdzono w przypadku promieniowania jonizującego, ICL wprowadzone podczas G(2) nie skutkowały zatrzymaniem G(2)/M, zatrzymaniem mitotycznym ani pęknięciem chromosomu. Wymagane było raczej późniejsze przejście przez fazę S, aby wywołać zarówno pęknięcie chromosomu, jak i zatrzymanie w następnym cyklu komórkowym. Podobnie, ICL wprowadzone podczas G(1) nie spowodowały zatrzymania G(1)/S. Dochodzimy do wniosku, że replikacja DNA jest wymagana do wywołania odpowiedzi komórkowych w postaci zatrzymania cyklu komórkowego i niestabilności genomowej po ICL indukowanych psoralenem. W pierwotnych ludzkich fibroblastach zatrzymanie cyklu komórkowego zawartości 4N DNA wywołane przez ICL było długotrwałe, ale odwracalne. Analiza kinetyczna wykazała, że komórki te mogą usunąć do około 2500 ICL/genom ze średnią szybkością 11 ICL/genom/h.


title: Metylacja DNA a zdrowe starzenie się człowieka

text: Proces starzenia powoduje szereg zmian na poziomie komórkowym i molekularnym, w tym starzenie się, skracanie telomerów i zmiany w ekspresji genów. Wzorce epigenetyczne zmieniają się również w ciągu życia, co sugeruje, że zmiany epigenetyczne mogą stanowić ważny składnik procesu starzenia. Znakiem epigenetycznym, który został najlepiej zbadany, jest metylacja DNA, obecność grup metylowych w dinukleotydach CpG. Te dinukleotydy są często zlokalizowane w pobliżu promotorów genów i wiążą się z poziomami ekspresji genów. Wczesne badania wykazały, że globalny poziom metylacji DNA wzrasta w ciągu pierwszych kilku lat życia, a następnie spada w późnej dorosłości. Ostatnio, wraz z pojawieniem się technologii mikromacierzy i sekwencjonowania nowej generacji, zaobserwowano wzrost zmienności metylacji DNA wraz z wiekiem i zidentyfikowano szereg wzorców specyficznych dla miejsca. Wykazano również, że niektóre miejsca CpG są silnie związane z wiekiem, do tego stopnia, że modele predykcyjne wykorzystujące niewielką liczbę tych miejsc mogą dokładnie przewidzieć chronologiczny wiek dawcy. Łącznie obserwacje te wskazują na istnienie dwóch zjawisk, które przyczyniają się do zmian metylacji DNA związanych z wiekiem: dryfu epigenetycznego i zegara epigenetycznego. W tym przeglądzie koncentrujemy się na zdrowym starzeniu się człowieka przez całe życie i omawiamy dynamikę metylacji DNA, a także wpływ interakcji między genomem, środowiskiem i epigenomem na tempo starzenia. Omawiamy również wpływ określenia „wieku epigenetycznego” na zdrowie człowieka i przedstawiamy kilka ważnych zastrzeżeń do istniejących i przyszłych badań.


title: Indukowane parathormonem E4BP4/NFIL3 zmniejsza transkrypcję w osteoblastach.

text: Parathormon (PTH), główny regulator metabolizmu kości, aktywuje receptor PTHR1 na błonie komórkowej osteoblastów, aby zainicjować sygnalizację i indukować transkrypcję genów pierwotnej odpowiedzi. Następnie pierwotne geny o aktywności transkrypcyjnej regulują ekspresję dalszych celów PTH. Zidentyfikowaliśmy białko wiążące promotor E4 / czynnik jądrowy regulowany przez IL-3 (E4bp4) jako pierwotny gen indukowany przez PTH w osteoblastach. E4BP4 jest podstawowym czynnikiem transkrypcyjnym suwaka leucynowego (bZIP), który hamuje lub aktywuje transkrypcję w komórkach nieosteoblastycznych. Podajemy tutaj, że PTH szybko i przejściowo indukował mRNA E4bp4 w komórkach osteoblastycznych i że indukcja ta nie wymagała syntezy białek. PTH indukował również syntezę białka E4BP4 i wiązanie E4BP4 do konsensusu, ale nie do zmutowanego elementu odpowiedzi E4BP4 (EBPRE). Nadekspresja E4BP4 hamowała konstrukt promotor-reporter zawierający EBPRE, podczas gdy traktowanie PTH osłabiało aktywność tego samego konstruktu w pierwotnych mysich osteoblastach. Wreszcie nadekspresja E4BP4 hamowała indukowaną przez PTH aktywność konstruktu promotor-reporter cyklooksygenazy-2. Nasze dane sugerują rolę E4BP4 w tłumieniu transkrypcji docelowego genu PTH w osteoblastach.


title: Molekularne podstawy rozpoznawania ładunku pęcherzyków synaptycznych przez endocytowy adapter sortujący stonina 2

text: Transmisja synaptyczna zależy od recyklingu pęcherzyków synaptycznych (SV) za pośrednictwem klatryny. Sposób, w jaki wybrane białka SV są kierowane do internalizacji, pozostaje niejasny. Stoniny są ewolucyjnie konserwatywnymi adaptorami przeznaczonymi do endocytowego sortowania synaptotagminy białka SV. Nasze dane identyfikują molekularne determinanty rozpoznawania synaptotagminy przez stoninę 2 lub jej ortolog Caenorhabditis elegans UNC-41B. Interakcja obejmuje bezpośrednie połączenie klastrów reszt zasadowych na powierzchni domeny cytoplazmatycznej synaptotagminy 1 i nici beta w domenie homologicznej mu stoniny 2. Mutacja K783, Y784 i E785 do alaniny w obrębie tej stoniny 2 beta nić skutkuje niezdolnością zmutowanego białka stoniny do łączenia się z synaptotagminą, gromadzenia się w synapsach i ułatwiania internalizacji synaptotagminy. UNC-41B z defektem wiązania synaptotagminy nie jest w stanie uratować paraliżu u zwierząt z mutacją stoniny C. elegans, co sugeruje, że mechanizm rozpoznawania ładunku SV za pośrednictwem stoniny jest zachowany od robaków do ssaków.


title: Rozdzielenie wielkości krążącego DNA w osoczu matki umożliwia łatwe wykrycie polimorfizmów DNA płodu.

text: TŁO Analiza DNA płodowego w osoczu matki została niedawno wprowadzona jako nowa metoda nieinwazyjnej diagnostyki prenatalnej, szczególnie do analizy cech genetycznych płodu, których nie ma w genomie matki, np. sekwencji RHD lub chromosomu Y. Do tej pory analiza innych cech genetycznych płodu była bardziej problematyczna ze względu na przytłaczającą obecność sekwencji matczynego DNA w krążeniu. Zbadaliśmy, czy można odróżnić biochemiczne właściwości DNA płodu i krwi matki. METODY Plazmowy DNA badano metodą elektroforezy w żelu agarozowym. Frakcje DNA płodowego i matczynego we fragmentach frakcjonowanych pod względem wielkości oznaczono metodą PCR w czasie rzeczywistym. Określanie cech genetycznych płodu odziedziczonych po ojcowsku i matce zbadano przy użyciu wysoce polimorficznych markerów mikrosatelitarnych specyficznych dla chromosomu 21. WYNIKI Frakcjonowanie pod względem wielkości krążącego DNA wykazało, że większa część bezkomórkowego DNA płodowego miała przybliżoną wielkość cząsteczkową <0,3 kb, podczas gdy sekwencje pochodzące od matki były średnio znacznie większe niż 1 kb. Analiza DNA frakcjonowanego pod względem wielkości (</=0,3 kb) z próbek osocza matki ułatwiła łatwe wykrycie markerów mikrosatelitarnych dziedziczonych po ojcu i matce. WNIOSKI Krążące DNA płodu można wzbogacić przez dobór wielkości fragmentów o wielkości mniejszej niż około 0,3 kb. Taka selekcja pozwala na łatwiejszą analizę polimorfizmów DNA dziedziczonych zarówno po ojcu, jak i po matce.


title: Wpływ mleczanu Ringera na objętość wewnątrznaczyniową wynosi poniżej 20%: badanie prospektywne u ludzi

text: WSTĘP Krystaloidy izotoniczne odgrywają kluczową rolę w okołooperacyjnej gospodarce płynowej. Izoonkotyczne preparaty koloidowe (na przykład albumina ludzka lub skrobia hydroksyetylowa) pozostają prawie całkowicie wewnątrznaczyniowe po podaniu w celu zrekompensowania ostrej utraty krwi. Ostatnie dane zostały zinterpretowane jako wskazujące na porównywalny wpływ na objętość wewnątrznaczyniową dla krystaloidów, kwestionując czasami sugerowaną przewagę stosowania koloidów w leczeniu hipowolemii. Ogólna wiedza fizjologiczna i doświadczenie kliniczne sugerują jednak coś innego. METODY W badaniu prospektywnym u dziesięciu dorosłych kobiet wykonano dwuznacznikowe pomiary objętości krwi przed i po zamierzonej hemodylucji normowolemicznej, zastępując jednocześnie trzykrotną ilość pobranej krwi mleczanem Ringera. Wszelkie powstałe niedobory zastąpiono połową objętości 20% albuminy ludzkiej, po czym przeprowadzono dalszą ocenę objętości krwi. W celu oceny istotności między pomiarami przeprowadzono analizę wariancji z powtarzanymi pomiarami (ANOVA) według Fishera. Jeśli uzyskano znaczące wyniki, wykonywano sparowane testy t (według Studenta) dla pojedynczych pomiarów. Za istotne uznano p < 0,05. WYNIKI W sumie pobrano 1097 ± 285 ml krwi pełnej (641 ± 155 ml/m2 powierzchni ciała) i jednocześnie zastąpiono 3 430 ± 806 ml mleczanu Ringera. Wszyscy pacjenci wykazywali istotne zmniejszenie objętości krwi po hemodylucji (-459 ± 185 ml; p < 0,05), bez istotnych zmian hemodynamicznych, oraz istotny wzrost zawartości wody śródmiąższowej (+2157 ± 606 ml; p < 0,05). Efekt objętościowy mleczanu Ringera wynosił 17 ± 10%. Infuzja 245 ± 64 ml 20% albuminy ludzkiej w tej sytuacji przywróciła objętość krwi z powrotem do wartości wyjściowych, przy czym efekt objętości wyniósł 184 ± 63%. WNIOSKI Zastąpienie izolowanych ubytków wewnątrznaczyniowych u zdrowych osób dorosłych z układem sercowo-płucnym trzykrotną ilością mleczanu Ringera utrudnia utrzymanie wewnątrznaczyniowej normowolemii. Głównym efektem ubocznym była imponująca akumulacja płynu śródmiąższowego, częściowo przywrócona przez dożylny wlew 20% albuminy ludzkiej. Zalecamy zastąpienie pięciokrotnej ilości krystaloidów lub stosowanie preparatu izoonkotycznego w przypadku ostrego krwawienia u pacjentów, u których korzystne może być zapobieganie obrzękom.


title: Czynnik wzrostu fibroblastów 21 zapobiega miażdżycy poprzez supresję białka wiążącego sterole wątrobowe-2 i indukcję adiponektyny u myszy

text: TŁO Czynnik wzrostu fibroblastów 21 (FGF21) jest hormonem metabolicznym o plejotropowym wpływie na metabolizm glukozy i lipidów oraz wrażliwość na insulinę. Działa jako kluczowy cel zarówno dla receptorów aktywowanych proliferatorami peroksysomów α, jak i γ, których agoniści byli wykorzystywani odpowiednio do obniżania poziomu lipidów i uwrażliwiania na insulinę. Jednak rola FGF21 w układzie sercowo-naczyniowym pozostaje nieuchwytna. METODY I WYNIKI Rolę FGF21 w miażdżycy zbadano, oceniając wpływ niedoboru FGF21 i uzupełniania rekombinowanym FGF21 u myszy z apolipoproteiną E(-/-). Niedobór FGF21 powoduje znaczne nasilenie tworzenia się blaszek miażdżycowych i przedwczesną śmierć u myszy z apolipoproteiną E(-/-), czemu towarzyszy hipoadiponektynemia i ciężka hipercholesterolemia. Uzupełnienie FGF21 chroni przed miażdżycą u myszy z apolipoproteiną E(-/-) poprzez 2 niezależne mechanizmy, indukując produkcję adipocytów adiponektyny, która z kolei działa na naczynia krwionośne, hamując tworzenie nowej błony wewnętrznej i zapalenie makrofagów oraz hamując ekspresję wątrobową białko wiążące sterol czynnika transkrypcyjnego 2, co prowadzi do zmniejszenia syntezy cholesterolu i osłabienia hipercholesterolemii. Przewlekłe leczenie adiponektyną częściowo odwraca miażdżycę tętnic bez oczywistego wpływu na hipercholesterolemię u myszy z apolipoproteiną E(-/-) z niedoborem FGF21. W przeciwieństwie do tego, działanie FGF21 na obniżenie poziomu cholesterolu jest niwelowane przez ekspresję w wątrobie białka 2 wiążącego element regulatorowy sterolu. WNIOSKI FGF21 chroni przed miażdżycą poprzez dostrajanie wielonarządowego przesłuchu między wątrobą, tkanką tłuszczową i naczyniami krwionośnymi.


title: VARNA: Interaktywne rysowanie i edycja struktury drugorzędowej RNA

text: OPIS VARNA to narzędzie do automatycznego rysowania, wizualizacji i opisywania drugorzędowej struktury RNA, zaprojektowane jako oprogramowanie towarzyszące dla serwerów internetowych i baz danych. WŁAŚCIWOŚCI VARNA implementuje cztery algorytmy rysowania, obsługuje wejście/wyjście przy użyciu klasycznych formatów dbn, ct, bpseq i RNAML oraz eksportuje rysunek w pięciu formatach obrazu, opartych na pikselach (JPEG, PNG) lub wektorowych (SVG, EPS i XFIG ). Umożliwia także ręczną modyfikację i opisywanie strukturalne powstałego rysunku za pomocą interaktywnego podejścia wskaż i kliknij, na serwerze WWW lub za pomocą argumentów wiersza poleceń. DOSTĘPNOŚĆ VARNA to darmowe oprogramowanie, wydane na warunkach licencji GPLv3.0 i dostępne pod adresem http://varna.lri.fr. INFORMACJE UZUPEŁNIAJĄCE Dane uzupełniające są dostępne na stronie Bioinformatics on-line.


title: Białko C-reaktywne zmniejsza wydzielanie interleukiny-10 w aktywowanych ludzkich makrofagach pochodzących z monocytów poprzez hamowanie wytwarzania cyklicznego AMP.

text: CEL Białko C-reaktywne (CRP), marker ryzyka sercowo-naczyniowego, może również uczestniczyć w miażdżycy. Blaszki miażdżycowe wyrażają CRP i interleukinę (IL)-10, główną cytokinę przeciwzapalną. Niedobór IL-10 powoduje zwiększone tworzenie zmian, podczas gdy dostarczanie IL-10 osłabia zmiany. Zbadaliśmy wpływ CRP na indukowane lipopolisacharydem (LPS) wydzielanie IL-10 w ludzkich makrofagach pochodzących z monocytów (HMDM). METODY I WYNIKI Inkubacja HMDM z CRP znacząco zmniejszyła indukowany przez LPS mRNA IL-10 oraz wewnątrzkomórkowe i wydzielane białko IL-10 oraz destabilizował mRNA IL-10. Ponadto sam CRP zwiększał wydzielanie IL-8, IL-6 i czynnika martwicy nowotworu z HMDM i nie hamował wydzielania tych cytokin indukowanego przez LPS. Przeciwciała przeciwko receptorowi I Fc gamma znacząco odwracały hamowanie IL-10, w którym pośredniczy CRP. CRP znacząco obniżył aktywność wewnątrzkomórkowego cAMP, białka wiążącego element odpowiedzi fosfo-cAMP (pCREB) i aktywności cyklazy adenylowej. Agoniści cAMP odwrócili hamowanie IL-10 za pośrednictwem CRP. Nadekspresja typu dzikiego i konstytutywnie aktywnego CREB w komórkach THP-1 wykazała osłabienie hamującego działania CRP na indukowane przez LPS poziomy IL-10. CRP hamował także IL-10 indukowaną przez hemoglobinę:haptoglobinę i oksygenazę hemową-1. Ponadto podawanie szczurom ludzkiego CRP znacząco obniżyło poziomy IL-10. WNIOSKI To badanie dostarcza nowych dowodów na to, że CRP, zmniejszając poziom IL-10, zmienia równowagę przeciwzapalną/prozapalną, uwydatniając stan zapalny, który jest kluczowy w zakrzepicy miażdżycowej.


title: Aktywność polimerazy DNA holoenzymu Pol ε jest wymagana do szybkiej i wydajnej replikacji chromosomalnego DNA w ekstraktach jaj Xenopus

text: Polimeraza DNA ε (Pol ε) bierze udział w replikacji DNA, naprawie i kontroli punktu kontrolnego cyklu komórkowego w komórkach eukariotycznych. Chociaż role replikacyjnych Pol α i Pol δ w replikacji chromosomalnego DNA są stosunkowo dobrze poznane i dobrze udokumentowane, dokładna rola Pol ε w replikacji chromosomalnego DNA nie jest dobrze poznana. W tym badaniu wykorzystano system replikacji DNA ekstraktu jaja Xenopus w celu dalszego wyjaśnienia roli replikacyjnej odgrywanej przez Pol ε. Wcześniejsze badania wykazały, że czas inicjacji i wydłużenie replikacji chromosomalnego DNA są znacznie zaburzone w ekstraktach z jaj Xenopus zubożonych w Pol ε, ze zmniejszoną akumulacją replikacyjnych produktów pośrednich i produktów. Badanie to pokazuje, że normalna replikacja jest przywracana przez dodanie holoenzymu Pol ε do ekstraktów zubożonych w Pol ε, ale nie przez dodanie pozbawionych polimerazy form Pol ε, w tym mutantów punktowych lub delecyjnych polimerazy lub niekompletnych kompleksów enzymatycznych. Dostarczono również dowodów, że holoenzym Pol ε oddziałuje bezpośrednio z GINS, Cdc45p i Cut5p, z których każdy odgrywa ważną rolę w inicjacji replikacji chromosomalnego DNA w komórkach eukariotycznych. Wyniki te wskazują, że aktywność polimerazy DNA holoenzymu Pol ε odgrywa zasadniczą rolę w prawidłowej replikacji chromosomalnego DNA w ekstraktach jaj Xenopus. Są to pierwsze dane biochemiczne, które pokazują, że aktywność polimerazy DNA Pol ε holoenzymu jest niezbędna do replikacji chromosomalnego DNA u wyższych eukariontów, w przeciwieństwie do drożdży.


title: DAF-16/FOXO wykorzystuje remodeler chromatyny SWI/SNF do promowania odporności na stres i długowieczności

text: Organizmy są nieustannie zagrożone stresem i niedostatkami i wymagają reakcji adaptacyjnych, aby mogły przetrwać. Czynnik transkrypcyjny DAF-16 (dalej zwany DAF-16/FOXO) jest centralnym ogniwem tych odpowiedzi, ale pomimo jego znaczenia niewiele wiadomo na temat tego, w jaki sposób reguluje on swoje geny docelowe. Identyfikacja proteomiczna partnerów wiążących DAF-16/FOXO u Caenorhabditis elegans i ich późniejsza ocena funkcjonalna za pomocą interferencji RNA ujawniła kilka potencjalnych kofaktorów DAF-16/FOXO, w szczególności remodeler chromatyny SWI/SNF. DAF-16/FOXO i SWI/SNF tworzą złożone i globalnie współlokalizują się w docelowych promotorach DAF-16/FOXO. Pokazujemy, że specyficznie dla aktywacji genów, DAF-16/FOXO zależy od SWI/SNF, ułatwiając rekrutację SWI/SNF do docelowych promotorów, aby aktywować transkrypcję przez przypuszczalną przebudowę lokalnej chromatyny. Dla zwierzęcia przekłada się to na istotną rolę SWI/SNF w procesach, w których pośredniczy DAF-16/FOXO, w szczególności w tworzeniu dauerów, odporności na stres i promowaniu długowieczności. W ten sposób przedstawiamy wgląd w mechanizmy regulacji transkrypcji za pośrednictwem DAF-16/FOXO i ustalamy krytyczne powiązanie między zależną od ATP przebudową chromatyny a regulacją długości życia.


title: Związek typu i lokalizacji mutacji BRCA1 i BRCA2 z ryzykiem raka piersi i jajnika.

text: WAŻNE Istnieją ograniczone informacje na temat związku między określonymi mutacjami w BRCA1 lub BRCA2 (BRCA1/2) a ryzykiem raka. CEL Identyfikacja ryzyka raka związanego z mutacją u nosicieli BRCA1/2. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Badanie obserwacyjne kobiet, u których stwierdzono w latach 1937-2011 (mediana 1999) i stwierdzono u nich mutacje BRCA1 lub BRCA2 związane z chorobą. Próba międzynarodowa obejmowała 19 581 nosicieli mutacji BRCA1 i 11 900 nosicieli mutacji BRCA2 z 55 ośrodków w 33 krajach na 6 kontynentach. Oszacowaliśmy współczynniki ryzyka raka piersi i jajnika na podstawie typu mutacji, funkcji i pozycji nukleotydów. Oszacowaliśmy również RHR, stosunek ryzyka raka piersi do raka jajnika. Wartość RHR większa niż 1 wskazywała na podwyższone ryzyko raka piersi; wartość RHR mniejsza niż 1 wskazywała na podwyższone ryzyko raka jajnika. EKSPOZYCJE Mutacje BRCA1 lub BRCA2. GŁÓWNE WYNIKI I DZIAŁANIA Ryzyko raka piersi i jajnika. WYNIKI Wśród nosicielek mutacji BRCA1 u 9052 kobiet (46%) rozpoznano raka piersi, 2317 (12%) raka jajnika, 1041 (5%) raka piersi i jajnika oraz 7171 (37%) bez raka. Wśród nosicielek mutacji BRCA2 u 6180 kobiet (52%) rozpoznano raka piersi, u 682 (6%) raka jajnika, 272 (2%) raka piersi i jajnika, a 4766 (40%) bez raka. W BRCA1 zidentyfikowaliśmy 3 regiony skupień raka piersi (BCCRs) zlokalizowane od ok. 179 do ok. 505 (BCCR1; RHR = 1,46; 95% CI, 1,22-1,74; P = 2 × 10(-6)), 4328 do ok. 4945 (BCCR2; RHR = 1,34; 95% CI, 1,01-1,78; P = 0,04) i c. 5261 do ok.5563 (BCCR2', RHR = 1,38; 95% CI, 1,22-1,55; P = 6 × 10(-9)). Zidentyfikowaliśmy również region skupienia raka jajnika (OCCR) od ok. 1380 do ok. 4062 (w przybliżeniu ekson 11) z RHR = 0,62 (95% CI, 0,56-0,70; P = 9 × 10 (-17)). W BRCA2 zaobserwowano wiele BCCR obejmujących od ok. 1 do ok. 596 (BCCR1; RHR = 1,71; 95% CI, 1,06–2,78; P = 0,03), od ok. 772 do ok. 1806 (BCCR1'; RHR = 1,63 ; 95% CI, 1,10-2,40; P = 0,01) i od ok. 7394 do ok. 8904 (BCCR2; RHR = 2,31; 95% CI, 1,69-3,16; P = 0,0002). Zidentyfikowaliśmy również 3 OCCR: pierwszy (OCCR1) obejmował od ok. 3249 do ok. 5681, który sąsiadował z ok. 5946delT (6174delT; RHR = 0,51; 95% CI, 0,44-0,60; P = 6 × 10(-17) ). Drugi OCCR obejmował ok. 6645 do ok. 7471 (OCCR2; RHR = 0,57; 95% CI, 0,41-0,80; P = 0,001). Mutacje powodujące rozkład bezsensowny wiązały się ze zróżnicowanym ryzykiem raka piersi lub jajnika oraz wcześniejszym wiekiem rozpoznania raka piersi u nosicielek mutacji BRCA1 i BRCA2. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Ryzyko raka piersi i jajnika różniło się w zależności od typu i lokalizacji mutacji BRCA1/2. Przy odpowiedniej walidacji dane te mogą mieć wpływ na ocenę ryzyka i podejmowanie decyzji w zakresie profilaktyki raka u nosicieli mutacji BRCA1 i BRCA2.


title: Endogenne MSC szpiku kostnego są dynamicznymi, ograniczonymi losami uczestnikami utrzymania i regeneracji kości.

text: Mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) powszechnie definiowane przez funkcje in vitro weszły do zastosowania klinicznego pomimo niewielkiej definicji ich funkcji w miejscu zamieszkania. W tym miejscu opisujemy eksperymenty genetycznego pościgu impulsów, które definiują komórki osteoblastyczne jako krótkożyjące i niereplikujące, wymagające uzupełnienia przez pochodzące ze szpiku kostnego komórki zrębowe Mx1(+) z cechami „MSC”. Komórki te reagują na stres tkankowy i migrują do miejsc urazu, dostarczając nowe osteoblasty podczas gojenia się złamań. Przeszczep pojedynczej komórki dał potomstwo, które zarówno zachowuje funkcję progenitorową, jak i różnicuje się w osteoblasty, tworząc nową kość. Są zdolne do translokacji miejscowej i ogólnoustrojowej oraz przeszczepów seryjnych. Chociaż komórki te spełniają aktualne definicje MSCs in vitro, są one ograniczone do osteolinii in vivo u zwierząt rosnących i dorosłych. W związku z tym MSC pochodzące ze szpiku kostnego mogą stanowić niejednorodną populację z populacją Mx1(+), reprezentującą wysoce dynamiczną i reagującą na stres populację komórek macierzystych/progenitorowych o potencjale ograniczonym przez los, która zaspokaja wysokie wymagania szkieletu dorosłego w zakresie zastępowania komórek.


title: Dscam i DSCAM: złożone geny u prostych zwierząt, złożone zwierzęta, ale proste geny.

text: Kadheryny i białka immunoglobuliny (Ig) dają początek wielu receptorom powierzchniowym, które działają jako różne cząsteczki adhezyjne komórek (CAM) lub receptory przekazujące sygnał. Funkcje te są często współzależne i opierają się na wysokim stopniu specyficzności w wiązaniach homofilnych, jak również w interakcjach heterofilnych. Receptor Drosophila Dscam jest wyjątkowym przykładem homofilnej specyficzności wiązania zaangażowanej w szereg ważnych procesów biologicznych, takich jak połączenia neuronowe i odporność wrodzona. Kombinatoryczne zastosowanie domen Ig o alternatywnym splicingu umożliwia wytworzenie około 18 000 par homofilowych receptorów swoistych dla izoformy. Chociaż różnorodność izoform Dscam jest unikalna dla stawonogów, niedawna analiza genetyczna genów DSCAM kręgowców (Down Syndrome Cell Adhesion Molecule) ujawniła intrygującą konserwację funkcji molekularnych leżących u podstaw połączeń nerwowych. Ten przegląd obejmuje wiele funkcji Dscam u różnych gatunków, podkreślając jego niezwykłą wszechstronność, a także zachowane podstawowe funkcje w rozwoju neuronów. Omawiamy, jak bezprecedensowa ekspansja złożonego alternatywnego splicingu została w unikalny sposób wykorzystana przez stawonogi do generowania różnorodnych receptorów powierzchniowych, ważnych dla komunikacji międzykomórkowej, molekularnego samorozpoznawania w neuronach i wrodzonej obrony immunologicznej. Kończymy spekulatywną hipotezą godzącą uderzające różnice w strukturach genów Dscam i DSCAM z ich konserwatywnymi funkcjami w rozpoznawaniu molekularnym leżącym u podstaw tworzenia obwodów nerwowych.


title: Programy różnicowej wrodzonej odpowiedzi immunologicznej w podtypach neuronalnych określają podatność na infekcje mózgu przez wirusy o dodatniej nici RNA

text: Chociaż podatność neuronów w mózgu na infekcje bakteryjne jest głównym wyznacznikiem wyniku klinicznego, niewiele wiadomo na temat czynników molekularnych rządzących tą podatnością. Tutaj pokazujemy, że dwa typy neuronów z różnych regionów mózgu wykazywały zróżnicowaną podatność na replikację kilku wirusów RNA o dodatniej nici. Neurony komórek ziarnistych móżdżku i neurony korowe kory mózgowej mają unikalne wrodzone programy odpornościowe, które nadają zróżnicowaną podatność na infekcje wirusowe ex vivo i in vivo. Transdukując neurony korowe genami, które były bardziej eksprymowane w neuronach komórek ziarnistych, zidentyfikowaliśmy trzy geny stymulowane interferonem (ISG; Ifi27, Irg1 i Rsad2 (znane również jako Viperin)), które pośredniczą w działaniu przeciwwirusowym przeciwko różnym wirusom neurotropowym. Ponadto odkryliśmy, że stan epigenetyczny i regulacja ISG za pośrednictwem mikroRNA (miRNA) korelują ze zwiększoną odpowiedzią przeciwwirusową w neuronach komórek ziarnistych. Zatem neurony z ewolucyjnie odrębnych regionów mózgu mają unikalne wrodzone sygnatury odpornościowe, które prawdopodobnie przyczyniają się do ich względnej podatności na infekcje.


title: Niedrożność małych dróg oddechowych i rozedma płuc w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc.

text: TŁO Głównymi miejscami niedrożności w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP) są małe drogi oddechowe (<2 mm średnicy). Chcieliśmy ustalić, czy istnieje związek między niedrożnością małych dróg oddechowych a zniszczeniem rozedmy płuc w POChP. METODY Zastosowaliśmy wielorzędową tomografię komputerową (CT) do porównania liczby dróg oddechowych mierzących od 2,0 do 2,5 mm u 78 pacjentów z różnymi stadiami POChP, co oceniono na podstawie punktacji w skali Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease (GOLD) w izolowanych płuca usunięte od pacjentów z POChP, którzy przeszli przeszczep płuca oraz w płucach dawcy (kontrolnych). MicroCT wykorzystano do pomiaru rozległości rozedmy (średni liniowy punkt przecięcia), liczby końcowych oskrzelików na mililitr objętości płuc oraz minimalnych średnic i powierzchni przekroju końcowego oskrzelików. WYNIKI Na wielorzędowej CT, w próbkach od pacjentów z POChP, w porównaniu z próbkami kontrolnymi, liczba dróg oddechowych o średnicy 2,0 do 2,5 mm była zmniejszona u pacjentów z chorobą w stadium 1 GOLD (P=0,001), chorobą w stadium 2 GOLD (P =0,02) i choroba GOLD w stadium 3 lub 4 (P<0,001). Badanie mikroTK wyizolowanych próbek płuc pobranych od pacjentów z chorobą GOLD w stopniu 4 wykazało zmniejszenie całkowitej powierzchni przekroju końcowego oskrzelików o 81 do 99,7% oraz zmniejszenie liczby końcowych oskrzelików o 72 do 89% (P<0,001 ). Porównanie liczby końcowych oskrzelików i wymiarów na różnych poziomach destrukcji rozedmowej (tj. zwiększającej się wartości średniego liniowego punktu przecięcia) wykazało, że zwężenie i utrata końcowych oskrzelików poprzedzały destrukcję rozedmową w POChP (P<0,001). WNIOSKI Wyniki te pokazują, że zwężenie i zniknięcie małych przewodzących dróg oddechowych przed wystąpieniem rozedmy może wyjaśniać zwiększony opór obwodowych dróg oddechowych zgłaszany w POChP. (Finansowany przez National Heart, Lung and Blood Institute i inne).


title: Stopniowa wymiana histonów przez SWR1 wymaga podwójnej aktywacji za pomocą histonów H2A.Z i kanonicznego nukleosomu

text: Nukleosomy zawierające wariant histonów H2A.Z są włączone do większości promotorów eukariotycznych. Włączenie to odbywa się za pośrednictwem konserwatywnego kompleksu SWR1, który zastępuje histon H2A w kanonicznych nukleosomach przez H2A.Z w sposób zależny od ATP. Tutaj pokazujemy, że promotor-proksymalne nukleosomy są wysoce heterogeniczne dla H2A.Z w Saccharomyces cerevisiae, ze znaczną reprezentacją nukleosomów zawierających jedną, dwie lub zero cząsteczek H2A.Z. Zastąpienie H2A.Z katalizowane przez SWR1 in vitro zachodzi w sposób stopniowy i jednokierunkowy, po jednym dimerze H2A.Z-H2B na raz, wytwarzając heterotypowe nukleosomy jako produkty pośrednie i homotypowe nukleosomy H2A.Z jako produkty końcowe. Aktywność ATPazy SWR1 jest specyficznie stymulowana przez nukleosomy zawierające H2A bez eksmisji histonu H2A. Co ciekawe, dalsze dodawanie wolnego dimeru H2A.Z-H2B prowadzi do hiperstymulacji aktywności ATPazy, eksmisji nukleosomalnego H2A-H2B i odkładania się H2A.Z-H2B. Wyniki te sugerują, że połączenie nukleosomu zawierającego H2A i wolnego dimeru H2A.Z-H2B działającego zarówno jako efektor, jak i substrat dla SWR1 reguluje specyficzność i wynik reakcji zastępowania.


title: Logika cyklu metabolicznego drożdży: czasowa kompartmentalizacja procesów komórkowych.

text: Pączkujące drożdże hodowane w ciągłych warunkach o ograniczonej zawartości składników odżywczych wykazują silne, wysoce okresowe cykle w postaci wybuchów oddechowych. Badania mikromacierzy pokazują, że ponad połowa genomu drożdży ulega okresowej ekspresji podczas tych cykli metabolicznych. Geny kodujące białka o wspólnej funkcji wykazują podobne wzorce ekspresji czasowej, a geny określające funkcje związane z energią i metabolizmem mają tendencję do ekspresji z wyjątkowo silną okresowością. Istotne zdarzenia komórkowe i metaboliczne zachodzą synchronicznie z cyklem metabolicznym, co pokazuje, że kluczowe procesy w prostej komórce eukariotycznej są podzielone w czasie.


title: Szlaki molekularne: indukcja poliploidii jako nowa terapia różnicowania białaczki.

text: Terapia różnicowa okazała się potężnym sposobem na celowanie w określone nowotwory hematologiczne. Jednym z najlepszych przykładów jest zastosowanie kwasu all-trans retinowego (ATRA) w ostrej białaczce promielocytowej (APL), co znacznie poprawiło wyniki leczenia pacjentów z tą specyficzną postacią ostrej białaczki szpikowej (AML). Rozważając, jak terapię różnicową można zastosować w innych postaciach AML, przewidzieliśmy, że związki, które indukują końcowe różnicowanie megakariocytów, będą skutecznymi terapiami dla megakariocytowej postaci AML, zwanej ostrą białaczką megakariocytową (AMKL). Spekulowaliśmy również, że takie środki zmniejszą obciążenie nieprawidłowymi komórkami krwiotwórczymi w pierwotnej mielofibrozie i zmienią różnicowanie megakariocytów w zespołach mielodysplastycznych. Stosując wysokowydajne chemiczne podejście przesiewowe, zidentyfikowaliśmy małe cząsteczki, które promują wiele cech końcowego różnicowania megakariocytów, w tym indukcję poliploidyzacji, procesu, w którym komórki gromadzą DNA do 32N lub więcej. Ponieważ indukcja poliploidyzacji jest procesem nieodwracalnym, komórki wchodzące w tę formę cyklu komórkowego nie dzielą się ponownie. Byłby to zatem skuteczny sposób na zmniejszenie obciążenia guzem. Badania kliniczne z induktorami poliploidii, takimi jak inhibitory kinazy Aurora A, są w toku dla wielu różnych nowotworów złośliwych, podczas gdy badania dotyczące AMKL i PMF są w trakcie opracowywania. Ta nowa forma terapii różnicowej może być klinicznie dostępna w niedalekiej przyszłości. Clin Cancer Res; 19(22); 6084-8. © 2013 AACR.


title: Podwójne mutacje w genach AML1 i FLT3 są związane z białaczką w ostrej białaczce mieloblastycznej podtypu M0

text: Mutacje punktowe czynnika transkrypcyjnego AML1 są związane z białaczką w ostrej białaczce mieloblastycznej (AML). Wewnętrzne duplikacje tandemowe (ITD) w domenie przybłonowej i mutacje w drugiej domenie kinazy tyrozynowej genu kinazy tyrozynowej typu Fms 3 (FLT3) stanowią najczęstsze zmiany genetyczne w AML. Jednak takie mutacje per se wydają się niewystarczające do transformacji białaczkowej. Aby ocenić, czy zarówno mutacje AML1, jak i FLT3 przyczyniają się do białaczki, przeanalizowaliśmy mutacje tych genów w podtypie AML M0, u których głównie obserwowano mutacje AML1. Spośród 51 pacjentów ośmiu wykazało mutację w domenie Runt genu AML1: jedna heterozygotyczna mutacja zmiany sensu z normalną funkcją, pięć heterozygotycznych mutacji przesunięcia ramki odczytu i dwie bialleliczne mutacje nonsensu lub przesunięcia ramki odczytu, powodujące haploinsufficiency lub całkowitą utratę aktywności AML1. Z drugiej strony łącznie 10 z 49 przebadanych pacjentów miało mutację FLT3. Wykryliśmy mutację FLT3 u pięciu z ośmiu (63%) pacjentów z mutacją AML1, podczas gdy pięciu z 41 (12%) bez mutacji AML1 wykazało mutację FLT3 (P=0,0055). Obserwacje te sugerują, że zmniejszone aktywności AML1 predysponują komórki do nabycia aktywującej mutacji FLT3 jako zdarzenia wtórnego prowadzącego do pełnej transformacji w AML M0.


title: Odkrywanie mechanizmów supresji guza za pośrednictwem p53

text: p53 jest kluczowym supresorem guza, który odpowiada na różne sygnały stresowe poprzez organizowanie specyficznych odpowiedzi komórkowych, w tym przejściowe zatrzymanie cyklu komórkowego, starzenie się i apoptozę komórek, które są procesami związanymi z supresją guza. Jednak ostatnie badania zakwestionowały względne znaczenie tych kanonicznych odpowiedzi komórkowych dla supresji guza za pośrednictwem p53 i podkreśliły rolę p53 w modulowaniu innych procesów komórkowych, w tym metabolizmu, utrzymywania komórek macierzystych, inwazji i przerzutów, a także komunikacji w obrębie guza mikrośrodowisko. W tym artykule w Opinii omawiamy rolę klasycznych funkcji p53, a także pojawiających się procesów regulowanych przez p53 w supresji nowotworu.


title: Sygnatura „samoodnowy” związana z komórkami macierzystymi i wysoka ekspresja receptora naskórkowego czynnika wzrostu związana z opornością na jednoczesną chemioradioterapię w przypadku glejaka wielopostaciowego.

text: CEL Glejaki wielopostaciowe są znane z oporności na terapię, którą przypisuje się sprawności naprawy DNA, mnogości rozregulowanych szlaków molekularnych, a ostatnio także szczególnemu biologicznemu zachowaniu nowotworowych komórek macierzystych. W tym miejscu naszym celem było zidentyfikowanie profili molekularnych specyficznych dla oporności na leczenie na obecny standard leczenia skojarzonej chemioradioterapii z czynnikiem alkilującym temozolomid. PACJENCI I METODY Przebadano profile ekspresji genów 80 glejaków pod kątem związku z opornością na terapię. Pacjenci byli leczeni w ramach badań klinicznych, w których badano dodanie do radioterapii skojarzonego i adiuwantowego temozolomidu. WYNIKI Sygnatura ekspresji zdominowana przez geny HOX, w skład której wchodzi Prominin-1 (CD133), okazała się predyktorem złego przeżycia u pacjentów leczonych jednocześnie chemioradioterapią (n = 42; współczynnik ryzyka = 2,69; 95% CI, 1,38 do 5,26; P = 0,004). To powiązanie można by zweryfikować w niezależnym zestawie danych. Prowokacyjnie, klaster HOX przypominał sygnaturę „samoodnawiania” (P = 0,008; Analiza Wzbogacania Zestawu Genów) niedawno scharakteryzowaną w mysim modelu białaczki. Sygnatura HOX i ekspresja EGFR były niezależnymi czynnikami prognostycznymi w analizie wielowymiarowej, skorygowanymi o status metylacji metylotransferazy O-6-metyloguaniny-DNA (MGMT), znany czynnik predykcyjny dla korzyści ze stosowania temozolomidu, oraz wiek. Lepszy wynik był związany z klastrami genów charakteryzującymi cechy interakcji nowotwór-żywiciel, w tym unaczynienie nowotworu i adhezję komórek oraz wrodzoną odpowiedź immunologiczną. WNIOSEK Badanie to dostarcza pierwszych dowodów klinicznych na znaczenie fenotypu „komórki macierzystej glejaka” lub „samoodnawiania” w oporności na leczenie glejaka. Zidentyfikowane tutaj mechanizmy biologiczne, które mają znaczenie dla oporności, będą kierować przyszłymi terapiami celowanymi i opracowywaniem odpowiednich markerów do zindywidualizowanego leczenia i selekcji pacjentów.


title: Heterogeniczność leży u podstaw pojawienia się klonów typu dzikiego EGFRT790 po leczeniu nowotworów T790M-dodatnich inhibitorem EGFR trzeciej generacji.

text: UNLABELLED Rociletinib jest inhibitorem EGFR trzeciej generacji, aktywnym w nowotworach płuc z T790M, mutacją strażnika, leżącą u podstaw większości lekooporności EGFR pierwszej generacji. Przeprowadziliśmy biopsję pacjentów w progresji rociletinibu, aby zbadać mechanizmy oporności. Spośród 12 pacjentów z nowotworami T790M-dodatnimi na początku leczenia rociletynibem, sześciu miało biopsje T790 typu dzikiego oporne na rociletynib. Dwa raki typu dzikiego T790 przeszły transformację drobnokomórkowego raka płuc; trzy raki T790M-dodatnie nabyły amplifikację EGFR. Udokumentowaliśmy współistnienie klonów T790-typu dzikiego i T790M-dodatnich w ramach pojedynczej biopsji pre-rociletinibu. Frakcja komórek T790M-dodatnich poddanych obróbce wstępnej wpłynęła na odpowiedź na rociletynib. Analiza podłużnego krążącego DNA guza (ctDNA) wykazała wzrost mutacji aktywującej EGFR w osoczu, a T790M zapowiadał oporność na rociletynib u niektórych pacjentów, podczas gdy u innych mutacja aktywująca wzrosła, ale T790M pozostał stłumiony. Łącznie odkrycia te pokazują rolę heterogeniczności guza, gdy stosowane są terapie ukierunkowane na pojedynczy mechanizm oporności. Aby jeszcze bardziej poprawić wyniki, wymagane są schematy skojarzone, które są również ukierunkowane na klony T790 typu dzikiego. ZNACZENIE Ten raport dokumentuje, że połowa T790-dodatnich raków płuca z mutacją EGFR leczonych rociletinibem jest typu dzikiego T790 po progresji, co sugeruje, że klony typu dzikiego T790 mogą pojawić się jako dominujące źródło oporności. Pokazujemy, że heterogeniczność guza ma ważne implikacje kliniczne i że analizy ctDNA w osoczu mogą czasami przewidywać pojawiające się mechanizmy oporności.


title: Wytwarzanie pozagrasicznych limfocytów T regulatorowych u ssaków łożyska łagodzi konflikt matczyno-płodowy

text: Regulatorowe komórki T (Treg), których różnicowanie i funkcjonowanie jest kontrolowane przez czynnik transkrypcyjny Foxp3 kodowany w chromosomie X, są generowane w grasicy (tTreg) i pozagrasicznie (obwodowe, pTreg), a ich niedobór powoduje śmiertelną autoimmunizację. Tutaj pokazujemy, że wzmacniacz Foxp3, konserwatywna niekodująca sekwencja 1 (CNS1), niezbędna dla pTreg, ale zbędna w wytwarzaniu komórek tTreg, jest obecna tylko u ssaków łożyskowych. CNS1 składa się w dużej mierze z przeplatanych powtórzeń obejmujących całe ssaki (MIR), które przeszły retrotranspozycję podczas wczesnego napromieniania ssaków. W czasie ciąży komórki pTreg specyficzne dla modelowego alloantygenu ojcowskiego były generowane w sposób zależny od OUN1 i akumulowane w łożysku. Co więcej, po skojarzeniu z allogenicznymi, ale nie syngenicznymi samcami, samice z niedoborem CNS1 wykazywały zwiększoną resorpcję płodu, której towarzyszyła zwiększona infiltracja komórek odpornościowych i nieprawidłowa przebudowa tętnic spiralnych. Nasze wyniki sugerują, że podczas ewolucji u zwierząt łożyskowych pojawił się zależny od OUN1 mechanizm różnicowania komórek Treg pozagrasicowych, aby wymusić tolerancję matczyno-płodową.


title: Nabyta mutacja EGFR C797S pośredniczy w oporności na AZD9291 w niedrobnokomórkowym raku płuca niosącym EGFR T790M

text: Tutaj badaliśmy bezkomórkowe DNA osocza (cfDNA) pobrane od pacjentów z zaawansowanym rakiem płuc, których guzy rozwinęły oporność na inhibitor kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) (TKI) AZD9291. Najpierw wykonaliśmy sekwencjonowanie nowej generacji cfDNA od siedmiu pacjentów i wykryliśmy nabytą mutację EGFR C797S u jednego; ekspresja tego zmutowanego konstruktu EGFR w linii komórkowej nadawała mu oporność na AZD9291. Następnie przeprowadziliśmy cyfrową reakcję PCR metodą kropelkową na seryjnych próbkach cfDNA pobranych od 15 osób leczonych AZD9291. Wszystkie były pozytywne dla mutacji T790M przed leczeniem, ale po rozwinięciu oporności na AZD9291 pojawiły się trzy podtypy molekularne: sześć przypadków nabyło mutację C797S, pięć przypadków utrzymało mutację T790M, ale nie nabyło mutacji C797S, a cztery przypadki utraciły mutację T790M pomimo obecności podstawowej mutacji aktywującej EGFR. Nasze odkrycia dostarczają wglądu w różnorodność mechanizmów, dzięki którym nowotwory nabywają oporność na AZD9291 i podkreślają potrzebę terapii, które są w stanie przezwyciężyć oporność za pośrednictwem mutacji EGFR C797S.


title: Czynnik inicjacji translacji 3f (eIF3f) wykazuje aktywność deubikwitynazy regulującą aktywację wycięcia

text: Aktywacja ssaczego receptora Notch po związaniu liganda zależy od szeregu zdarzeń obejmujących rozszczepienie metaloproteazy, endocytozę, monoubikwitynację i ostatecznie przetwarzanie przez gamma-sekretazę, dając początek rozpuszczalnej, aktywnej transkrypcyjnie cząsteczce. Zaproponowano, aby receptor Notch1 był monoubikwitynowany przed jego rozszczepieniem przez gamma-sekretazę; docelowa lizyna została zlokalizowana w jej domenie subbłonowej. Zbadanie, w jaki sposób ten etap może być regulowany przez aktywność deubikwitynazy (DUB), zapewni nowy wgląd w zrozumienie aktywacji receptora Notch i sygnalizacji w dół. Badanie przesiewowe biblioteki shRNA oparte na immunofluorescencji pozwoliło nam zidentyfikować eIF3f, wcześniej znany jako jedna z podjednostek czynnika inicjacji translacji eIF3, jako DUB celujący w aktywowany receptor Notch. Pokazujemy, że eIF3f ma wewnętrzną aktywność DUB. Znokautowanie eIF3f prowadzi do akumulacji monoubikwitynowanych form aktywowanego Notch, efektowi przeciwdziałanemu przez mysiego WT eIF3f, ale nie przez katalitycznie nieaktywnego mutanta. Pokazujemy również, że eIF3f jest rekrutowany do aktywowanego Notch w pęcherzykach endocytowych przez domniemaną ligazę ubikwityny E3 Deltex1, która służy jako czynnik pomostowy. Wreszcie, katalitycznie nieaktywne formy eIF3f, jak również shRNA celujące w eIF3f hamują aktywację Notch w teście wspólnej hodowli, pokazując, że eIF3f jest nowym pozytywnym regulatorem szlaku Notch. Nasze wyniki potwierdzają dwa nowe i prowokacyjne wnioski: (1) Aktywowana forma Notch musi zostać deubikwitynowana przed przetworzeniem przez aktywność gamma-sekretazy i wejściem do jądra, gdzie spełnia swoją funkcję transkrypcyjną. (2) Enzymem odpowiedzialnym za tę aktywność deubikwitynazy jest eIF3f, znany dotychczas jako czynnik inicjacji translacji. Dane te poprawiają naszą wiedzę na temat sygnalizacji Notch, ale także otwierają nowe możliwości badań nad rodziną Zomes i czynnikami inicjacji translacji.