title: Translokacja mikroRNA erytrocytów sierpowatych do Plasmodium falciparum hamuje translację pasożyta i przyczynia się do odporności na malarię.

text: Erytrocyty niosące allel wariantu hemoglobiny (HbS), który powoduje niedokrwistość sierpowatokrwinkową i jest odporny na infekcję przez pasożyta malarii Plasmodium falciparum. Molekularne podstawy tej oporności, od dawna uznawanej za wieloczynnikową, pozostają nie do końca poznane. Tutaj pokazujemy, że rozregulowany skład mikroRNA (miRNA) heterozygotycznych erytrocytów HbAS lub homozygotycznych erytrocytów HbSS przyczynia się do oporności na P. falciparum. Podczas wewnątrzerytrocytowego cyklu życiowego P. falciparum podzbiór miRNA erytrocytów ulega translokacji do pasożyta. Dwa miRNA, miR-451 i let-7i, były wysoce wzbogacone w erytrocyty HbAS i HbSS, a te miRNA, wraz z miR-223, ujemnie regulowały wzrost pasożytów. Co zaskakujące, odkryliśmy, że miR-451 i let-7i zintegrowały się z niezbędnymi matrycowymi RNA pasożytów i, poprzez upośledzone obciążenie rybosomów, spowodowały zahamowanie translacji. W związku z tym erytrocyty sierpowate wykazują wrodzoną oporność komórki na malarię, częściowo poprzez nietypową aktywność miRNA, która może stanowić unikalną strategię obrony gospodarza przed złożonymi patogenami eukariotycznymi.


title: Sygnały CD28 i ITK regulują ruch autoreaktywnych komórek T

text: Aktywacja samoreaktywnych limfocytów T i ich przemieszczanie do tkanek docelowych prowadzi do autoimmunologicznej destrukcji narządów. Myszy pozbawione koinhibitorowego receptora cytotoksycznego antygenu limfocytów T-4 (CTLA-4) rozwijają śmiertelną autoimmunizację charakteryzującą się naciekaniem limfocytów do tkanek nielimfoidalnych. Tutaj pokazujemy, że szlak kostymulacji CD28 reguluje przemieszczanie samoreaktywnych limfocytów T Ctla4(-/-) do tkanek. Jednoczesna ablacja kinazy ITK z rodziny Tec aktywowanej przez CD28 nie blokuje spontanicznej aktywacji limfocytów T, ale zamiast tego powoduje akumulację samoreaktywnych limfocytów T Ctla4(-/-) we wtórnych narządach limfatycznych. Pomimo nadmiernej spontanicznej aktywacji i proliferacji komórek T w narządach limfatycznych, Itk(-/-); Myszy Ctla4(-/-) są poza tym zdrowe, wykazują przeciwwirusową odpowiedź immunologiczną i wykazują długą żywotność. Proponujemy, aby ITK udzielało licencji autoreaktywnym limfocytom T na wnikanie do tkanek w celu wywołania destrukcyjnych odpowiedzi immunologicznych. Warto zauważyć, że inhibitory ITK naśladują fenotyp zerowego mutanta, a także zapobiegają naciekaniu wysepek trzustkowych przez diabetogenne komórki T w mysich modelach cukrzycy typu 1, podkreślając ich potencjalną użyteczność w leczeniu ludzkich zaburzeń autoimmunologicznych.


title: Opóźnione i przyspieszone starzenie się mają wspólne mechanizmy zapewniania długowieczności

text: Zmutowane myszy karłowate i myszy o ograniczonej kaloryczności czerpią korzyści ze zdrowego starzenia się i niezwykle długiego życia. W przeciwieństwie do tego, mysie modele zespołów progeroidowych z niedoborem naprawy DNA starzeją się i umierają przedwcześnie. Aby zidentyfikować mechanizmy regulujące długowieczność ssaków, określiliśmy ilościowo podobieństwa między profilami ekspresji wątroby w całym genomie myszy z tymi dwoma skrajnymi długościami życia. Wbrew oczekiwaniom, znajdujemy znaczące, ogólnogenomowe powiązania ekspresji między myszami progeroidowymi i długowiecznymi. Późniejsza analiza znacznie nadreprezentowanych procesów biologicznych ujawniła tłumienie szlaków endokrynnych i energetycznych ze zwiększoną odpowiedzią na stres, zarówno w przypadku starzenia się opóźnionego, jak i przedwczesnego. Aby zbadać znaczenie tych procesów w naturalnym starzeniu się, porównaliśmy transkryptomy wątroby, płuc, nerek i śledziony przez cały okres dorosłego życia myszy, a następnie potwierdziliśmy te odkrycia na niezależnej kohorcie starzejącej się. Większość genów wykazywała podobne zmiany ekspresji we wszystkich czterech narządach, co wskazuje na ogólnoustrojową odpowiedź transkrypcyjną wraz z wiekiem. Ta reakcja ogólnoustrojowa obejmowała te same procesy biologiczne, które są wyzwalane u myszy progeroidalnych i długowiecznych. Jednak w skali całego genomu transkryptomy naturalnie starzejących się myszy wykazywały silny związek z progeroidami, ale nie z myszami długowiecznymi. Zatem zmiany endokrynologiczne i metaboliczne wskazują na „przeżycie” odpowiedzi na stres genotoksyczny lub głód, podczas gdy związki ekspresji genów w całym genomie z naturalnym starzeniem się wskazują na wiek biologiczny, który może w ten sposób nakreślać pro- i przeciwstarzeniowe efekty leczenia ukierunkowanego na starzenie się. w przedłużeniu zdrowia.


title: Ubytek argininy jako mechanizm uprzywilejowania immunologicznego alloprzeszczepów rogówki

text: Rogówka jest tkanką o uprzywilejowanej odporności. Ponieważ odkryto, że arginaza moduluje funkcję komórek T poprzez zubożenie argininy, zbadaliśmy ekspresję arginazy w rogówce i jej możliwą rolę w przywilejach immunologicznych przy użyciu mysiego modelu przeszczepu. Odkryliśmy, że zarówno śródbłonek, jak i nabłonek mysich rogówek wyrażają funkcjonalną arginazę I, zdolną do regulacji w dół proliferacji komórek T w systemie hodowli in vitro. Podawanie specyficznego inhibitora arginazy N-hydroksy-nor-L-Arg myszom biorcom spowodowało przyspieszone odrzucenie allogenicznych przeszczepów rogówki C57BL/6 (B6). W przeciwieństwie do tego, blokada aktywności arginazy in vivo nie miała wpływu na zmianę przebiegu odrzucania pierwotnych przeszczepów skóry, które wyrażają niewielką, jeśli w ogóle, arginazę. Ponadto hamowanie arginazy nie zmieniało ogólnoustrojowej proliferacji limfocytów T. Dane te pokazują, że arginaza działa w rogówce i przyczynia się do uprzywilejowania immunologicznego oka, a modulacja arginazy przyczynia się do przeżycia przeszczepu.


title: Metylofenidat Concerta podawany raz dziennie kontra metylofenidat trzy razy dziennie w warunkach laboratoryjnych i naturalnych.

text: CEL Metylofenidat (MPH), najczęściej przepisywany lek na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), ma krótki okres półtrwania, co wymaga wielokrotnych dziennych dawek. Konieczność podawania wielokrotnych dawek powoduje problemy z podawaniem leków w czasie zajęć szkolnych i pozaszkolnych, a co za tym idzie z przestrzeganiem zaleceń. Dotychczasowe długo działające stymulanty i preparaty wykazywały efekty równoważne dawkowaniu MPH dwa razy dziennie. Badanie to sprawdza skuteczność i czas działania, w warunkach naturalnych i laboratoryjnych, preparatu MPH o przedłużonym uwalnianiu, zaprojektowanego na 12 godzin, a zatem równoważnego dawkowaniu 3 razy dziennie. METODY Sześćdziesiąt osiem dzieci z ADHD, w wieku od 6 do 12 lat, uczestniczyło w wewnątrzosobniczym, podwójnie ślepym porównaniu placebo, MPH o natychmiastowym uwalnianiu (IR) 3 razy dziennie (tid) i Concerta, raz dziennie. Preparat MPH. Zastosowano trzy poziomy dawkowania leku: 5 mg IR MPH tid/18 mg Concerta raz dziennie (qd); 10 mg IR MPH tid/36 mg Concerta raz na dobę; i 15 mg IR MPH tid/54 mg Concerta qd. Wszystkie dzieci były obecnie leczone z MPH w momencie włączenia, a poziom dawki dla każdego dziecka był oparty na dawkowaniu MPH tego dziecka przed badaniem. Dawki preparatu Concerta dobrano tak, aby były porównywalne z dobowymi dawkami MPH, które otrzymało każde dziecko. Aby osiągnąć rosnącą szybkość dostarczania MPH określoną w badaniach wstępnych w celu zapewnienia niezbędnego ciągłego pokrycia, dawki produktu Concerta były codziennie o 20% wyższe niż w porównywalnym schemacie tid z IR MPH. Dzieci otrzymywały każdy warunek lekowy przez 7 dni. Badanie zostało przeprowadzone w kontekście podstawowej interwencji klinicznej behawioralnej zarówno w środowisku naturalnym, jak iw warunkach laboratoryjnych. Rodzice przeszli szkolenie behawioralne dla rodziców, a nauczyciele uczono tworzenia szkolno-domowej dziennej karty raportu (DRC). DRC to lista indywidualnych zachowań docelowych, które reprezentują najistotniejsze obszary upośledzenia dziecka. Nauczyciele ustalają codzienne cele dla każdego dziecka, które jest upośledzone, a rodzice zapewniali nagrody w domu za osiągnięcie celu. W każdy dzień tygodnia nauczyciele wypełniali DRC i był on używany jako zależna miara zindywidualizowanej odpowiedzi na leki. Nauczyciele i rodzice wypełniali również cotygodniowe standaryzowane oceny zachowania i skuteczności leczenia. Aby ocenić przebieg czasowy działania leków, dzieci spędziły w soboty 12 godzin w laboratorium, a działanie leków mierzono za pomocą procedur i metod zaadaptowanych z naszego letniego programu leczenia. Pomiary zachowania w klasie i wydajności/dokładności akademickiej przeprowadzono w warunkach laboratoryjnych, podczas których dzieci wypełniały niezależne arkusze matematyczne i arkusze do czytania. Pomiary zachowań społecznych przeprowadzono w zorganizowanych, małych grupach gier planszowych i nieustrukturyzowanych ustawieniach przerw. Pomiary obejmowały liczbę zachowań, ukończone problemy akademickie i dokładność, niezależne obserwacje, oceny nauczycieli i doradców oraz zindywidualizowane cele behawioralne. Zebrano raporty dotyczące zdarzeń niepożądanych, jakości snu i apetytu. WYNIKI Praktycznie we wszystkich pomiarach, we wszystkich warunkach, oba leki różniły się znacząco od placebo, a oba leki nie różniły się od siebie. W zwykłych warunkach szkolnych dla dzieci oba leki poprawiały zachowanie mierzone ocenami nauczycieli i indywidualnymi zachowaniami docelowymi (DRC); efekty te były widoczne do wieczora, mierzone na podstawie ocen rodziców. W warunkach laboratoryjnych działanie preparatu Concerta było równoważne z MPH tid i utrzymywało się przez co najmniej 12 godzin po podaniu. Concerta był znacząco lepszy od tid MPH w wynikach oceny 2 rodziców, a zapytani rodzice woleli Concerta niż tid IR MPH lub placebo. Efekty uboczne na sen i apetyt dzieci były podobne dla obu preparatów. W warunkach laboratoryjnych oba leki poprawiły produktywność i dokładność w wykonywaniu zadań arytmetycznych, zachowania zakłócające i podczas wykonywania zadań oraz przestrzeganie reguł w klasie. Oba leki poprawiły przestrzeganie zasad i negatywne zachowanie dzieci w grach planszowych w małych grupach, a także w nieustrukturyzowanych przerwach. Indywidualne zachowania docelowe wykazały również znaczną poprawę w zakresie leków w różnych domenach w warunkach laboratoryjnych. Zachowanie dzieci w różnych warunkach pogorszyło się w ciągu dnia laboratoryjnego, a głównym efektem leczenia było zapobieganie temu pogorszeniu w ciągu dnia. Wyniki potwierdzają zastosowanie podstawowego leczenia behawioralnego w badaniach klinicznych leków stymulujących i ilustrują użyteczność pomiaru zindywidualizowanych celów dziennych (tj. DRC) jako obiektywnej miary odpowiedzi na leki zarówno w warunkach laboratoryjnych, jak i szkolnych. WNIOSEK To badanie wyraźnie potwierdza skuteczność długo działającego preparatu Concerta MPH dla rodziców, którzy chcą mieć korzystne dla swojego dziecka leki przez cały dzień i wczesnym wieczorem. (STREFA OBCIĄGNIĘTA)


title: Geny bez liderów u bakterii: klucz do ewolucji mechanizmów inicjacji translacji u prokariontów

text: TŁO Sygnał Shine-Dalgarno (SD) od dawna postrzegany jest jako dominujący sygnał inicjacji translacji u prokariontów. Ostatnio wykazano, że w archeonach występuje dużo genów pozbawionych lidera, w których brakuje regionów 5'-nie podlegających translacji (5'-UTR) na ich mRNA. Jednak obecne wielkoskalowe analizy in silico dotyczące mechanizmów inicjacji u bakterii opierają się głównie na sposobie inicjacji z wykorzystaniem SD, innym niż bezprzewodnikowy. Badanie genów bez liderów w bakteriach pozostaje otwarte, co powoduje niepewne zrozumienie mechanizmów inicjacji translacji u prokariotów. WYNIKI W tym miejscu badamy sygnały w regionach inicjacji translacji wszystkich genów w ponad 953 genomach bakteryjnych i 72 genomach archeonów, a następnie podejmujemy wysiłki w celu skonstruowania scenariusza ewolucyjnego z uwzględnieniem genów bez przywódców u bakterii. Za pomocą algorytmu zaprojektowanego do identyfikacji wielu sygnałów w regionach upstream genów dla genomu, klasyfikujemy wszystkie geny na geny kierowane przez SD, kierowane przez TA i atypowe, zgodnie z kategorią najbardziej prawdopodobnego sygnału w ich sekwencjach poprzedzających. W szczególności występowanie sygnałów podobnych do TA około 10 pz w górę od miejsca inicjacji translacji (TIS) w bakteriach najprawdopodobniej oznacza geny bez lidera. WNIOSKI Nasza analiza pokazuje, że geny pozbawione przywództwa są całkowicie rozpowszechnione, choć nie dominują w różnych bakteriach. Zwłaszcza w przypadku Actinobacteria i Deinococcus-Thermus ponad dwadzieścia procent genów nie ma lidera. Przeanalizowane w blisko spokrewnionych genomach bakteryjnych nasze wyniki sugerują, że zmiana mechanizmów inicjacji translacji, która zachodzi między genami pochodzącymi od wspólnego przodka, jest liniowo zależna od relacji filogenetycznej. Analiza makroewolucji genów bez lidera pokazuje dalej, że proporcja genów bez lidera w bakteriach wykazuje tendencję malejącą w ewolucji.


title: Niedobór neuronalnej Sirt1 zwiększa wrażliwość na insulinę zarówno w mózgu, jak i tkankach obwodowych.

text: Sirt1 to zależna od NAD(+) deacetylaza klasy III, która działa jako czujnik energii komórkowej. Oprócz dobrze scharakteryzowanych efektów w tkankach obwodowych, pojawiające się dowody sugerują, że aktywność neuronalna Sirt1 odgrywa rolę w centralnej regulacji bilansu energetycznego i metabolizmu glukozy. Aby ocenić ten pomysł, stworzyliśmy myszy Sirt1 z nokautem swoistym dla neuronów (SINKO). Zarówno w przypadku standardowej karmy, jak i HFD, myszy SINKO były bardziej wrażliwe na insulinę niż myszy Sirt1(f/f). Tak więc myszy SINKO miały niższy poziom insuliny na czczo, lepszą tolerancję glukozy i tolerancję insuliny oraz zwiększoną ogólnoustrojową wrażliwość na insulinę podczas badań hiperinsulinemicznej klamry euglikemicznej. Wrażliwość na insulinę podwzgórza myszy SINKO była również zwiększona w porównaniu z kontrolą, co oceniono na podstawie aktywacji podwzgórza PI3K, fosforylacji Akt i FoxO1 po ogólnoustrojowym wstrzyknięciu insuliny. Wstrzyknięcie insuliny do komór mózgowych doprowadziło do silniejszego działania ogólnoustrojowego w celu poprawy tolerancji glukozy i wrażliwości na insulinę u myszy SINKO w porównaniu z grupą kontrolną. Zgodnie z wynikami in vivo, indukowana insuliną fosforylacja AKT i FoxO1 została wzmocniona przez hamowanie Sirt1 w hodowlanej linii komórek podwzgórza. Pod względem mechanicznym, efekt ten był powiązany ze zmniejszonym wpływem Sirt1 na bezpośrednią deacetylację i tłumienie funkcji IRS-1. Wzmocnionej ośrodkowej sygnalizacji insuliny u myszy SINKO towarzyszyła zwiększona transdukcja sygnału receptora insuliny w wątrobie, mięśniach i tkance tłuszczowej. Podsumowując, dochodzimy do wniosku, że neuronalny Sirt1 ujemnie reguluje sygnalizację podwzgórza insuliny, prowadząc do ogólnoustrojowej oporności na insulinę. Interwencje, które zmniejszają aktywność neuronalną Sirt1 mogą potencjalnie poprawić ogólnoustrojowe działanie insuliny i ograniczyć przyrost masy ciała na diecie otyłej.


title: Przyczynowe skutki regulacyjne kandydata przez integrację ekspresji QTL ze złożonymi cechami genetycznymi skojarzeniami

text: Po niedawnym sukcesie badań asocjacyjnych całego genomu (GWAS) pojawiło się wyzwanie ustalenia, w jaki sposób zgłoszone warianty podatności wpływają na złożone cechy i choroby. Loci cech ilościowych ekspresji (eQTL) powiązano z powiązaniami chorób poprzez nakładanie się sygnałów eQTL i GWAS. Jednak obfitość eQTL i silna struktura korelacji (LD) w genomie sprawiają, że prawdopodobne jest, że niektóre z tych nakładań są przypadkowe i nie wynikają z tych samych wariantów funkcjonalnych. W niniejszym badaniu proponujemy metodologię empiryczną, którą nazywamy zgodnością cech regulacyjnych (ang. Regulatory Trait Concordance, RTC), która uwzględnia lokalną strukturę LD i integruje wyniki eQTL i GWAS w celu ujawnienia podzbioru sygnałów asocjacyjnych wynikających z cis eQTL. Symulujemy regiony genomowe różnych wzorców LD z jednym lub dwoma wariantami przyczynowymi i pokazujemy, że nasz wynik przewyższa metryki korelacji SNP, czy to statystyczne (r(2)) czy historyczne (D'). Po zaobserwowaniu znacznej obfitości sygnałów regulacyjnych wśród aktualnie opublikowanych loci GWAS, stosujemy naszą metodę w celu ustalenia priorytetów odpowiednich genów dla każdej z odpowiednich złożonych cech. Wykrywamy kilka potencjalnych efektów regulacyjnych powodujących chorobę, z silnym wzbogaceniem dla stanów związanych z odpornością, zgodnie z naturą testowanej linii komórkowej (LCL). Ponadto przedstawiamy rozszerzenie metody in trans, gdzie badanie całego genomu pod kątem dalszych skutków wariantu choroby może dostarczyć informacji dotyczących jego nieznanego pierwotnego efektu biologicznego. Doszliśmy do wniosku, że integracja powiązań fenotypu komórkowego ze złożonymi cechami organizmu ułatwi biologiczną interpretację wpływu genetycznego na te cechy.


title: Zależne od płci różnice w rokowaniu po leczeniu infekcji u pacjentów hospitalizowanych.

text: KONTEKST Chociaż ustalono, że strategie i wyniki leczenia różnią się w zależności od płci w przypadku wielu chorób, ich wpływ na infekcje nie został odpowiednio zbadany. CEL Zbadanie roli płci wśród hospitalizowanych pacjentów leczonych z powodu infekcji. PROJEKT Obserwacyjne badanie kohortowe przeprowadzone w okresie 26 miesięcy od grudnia 1996 do stycznia 1999. USTAWIENIE Szpital uniwersytecki. UCZESTNICY Łącznie 892 pacjentów na oddziałach chirurgicznych szpitala z 1470 kolejnymi epizodami infekcji (782 u mężczyzn i 688 u kobiet). GŁÓWNE PARAMETRY WYNIKÓW Śmiertelność podczas hospitalizacji w zależności od płci w odniesieniu do wszystkich epizodów infekcji i określonych miejsc infekcji, w tym płuc, otrzewnej, krwioobiegu, cewnika, moczu, miejsca zabiegu chirurgicznego oraz skóry/tkanki miękkiej. WYNIKI Wśród wszystkich zakażeń nie stwierdzono istotnej różnicy w umieralności ze względu na płeć (mężczyźni 11,1% vs kobiety 14,2%; p = 0,07). Po analizie regresji logistycznej czynniki niezależnie związane ze śmiertelnością obejmowały wyższą punktację APACHE (Acute Physiology and Chronic Health Evaluation) II, starszy wiek, nowotwór złośliwy, transfuzję krwi i diagnozę zakażenia po ponad 7 dniach od przyjęcia, ale nie płeć (iloraz szans dla kobiet [OR] dla zgonu 1,32; 95% przedział ufności [CI] 0,90-1,94; P = 0,16). Śmiertelność była wyższa u kobiet z powodu infekcji płuc (mężczyźni 18% vs kobiety 34%; p = 0,002) i tkanek miękkich (mężczyźni 2% vs kobiety 10%; p < lub = 0,05); w przypadku innych miejsc zakaźnych śmiertelność nie różniła się w zależności od płci. Czynniki związane ze śmiertelnością z powodu zapalenia płuc w wyniku regresji logistycznej obejmowały wyższy wynik APACHE II, nowotwór złośliwy, cukrzycę, rozpoznanie zakażenia powyżej 7 dni po przyjęciu, starszy wiek, przeszczep i płeć żeńską (OR dla zgonu 2,25; 95% CI, 1,17-4,32; P = 0,02). WNIOSKI Chociaż płeć może nie być czynnikiem prognostycznym śmiertelności we wszystkich zakażeniach, kobiety wydają się być narażone na zwiększone ryzyko zgonu z powodu szpitalnego zapalenia płuc, nawet po opanowaniu innych chorób współistniejących.


title: Porównawcze bezpieczeństwo terapii celowanych w raku jelita grubego z przerzutami u pacjentów w podeszłym wieku i młodszych: badanie z wykorzystaniem międzynarodowej bazy danych dotyczących nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii

text: Przerzutowy rak jelita grubego (mCRC) jest coraz częściej leczony za pomocą terapii celowanych. Bezpieczeństwo tych środków po wprowadzeniu do obrotu nie zostało zbadane, zwłaszcza u osób starszych. Badanie to miało na celu porównanie, w zależności od wieku, działań niepożądanych leków (ADR) terapii celowanych stosowanych w przypadku mCRC w prawdziwym życiu. Przeprowadzono ekstrakcję VigiBase, która zawiera raporty bezpieczeństwa poszczególnych przypadków Światowej Organizacji Zdrowia (ICSR). Uwzględniono wszystkie doniesienia ADR z afliberceptem, bewacyzumabem, cetuksymabem, panitumumabem lub regorafenibem stosowane w CRC. W przypadku wszystkich leków zastosowano testy chi-kwadrat w celu porównania częstości występowania ciężkich działań niepożądanych między pacjentami w wieku ≥75 i <75 lat. Dla wybranych ADR i każdego leku związek lek-ADR w porównaniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi oszacowano za pomocą proporcjonalnego współczynnika raportowania (PRR) w obu grupach wiekowych. Uwzględniono 21 565 ICSR, z których 74% było poważnych, a 11% śmiertelnych. Mediana wieku wyniosła 64 lata (zakres międzykwartylowy = 56–71), a 15% pacjentów było w wieku ≥75 lat; 57% stanowili mężczyźni. Poważne ICSR stanowiły 47 292 ADR. Neutropenia nie była częściej zgłaszana u osób starszych w przypadku wszystkich leków, podczas gdy biegunkę zgłaszano częściej u osób starszych w przypadku panitumumabu. Zaburzenia serca były częściej zgłaszane u pacjentów w podeszłym wieku, w szczególności niewydolność serca, zwłaszcza w przypadku bewacyzumabu, cetuksymabu i regorafenibu, podobnie jak zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia. Większość PRR nie różniła się między obiema grupami, z wyjątkiem encefalopatii, które były istotnie związane z bewacyzumabem tylko u osób starszych. Działania niepożądane związane z terapiami celowanymi stosowanymi w leczeniu mCRC były różne w różnych grupach wiekowych; jednak nie systematycznie częściej zgłaszane lub gorzej u pacjentów w podeszłym wieku. Wybrani starsi pacjenci mogli zatem być leczeni tymi celowanymi terapiami.


title: Metylacja wyspy CpG w przednowotworowych stadiach raka żołądka.

text: Dotychczas istnieją ograniczone doniesienia na temat analizy metylacji zmian przednowotworowych raka żołądka. Dzieje się tak pomimo faktu, że rak żołądka jest jednym z nowotworów o wysokiej częstości hipermetylacji wysp CpG. Aby określić częstość i czas hipermetylacji podczas wieloetapowej karcynogenezy żołądka, przeanalizowano nienowotworową błonę śluzową żołądka (n = 118), gruczolaki (n = 61) i raki (n = 64) pod kątem ich p16, ludzkiego homologu Mut L 1 ( hMLH1), kinaza białkowa związana ze śmiercią (DAP), tromobospondyna-1 (THBS1) i tkankowy inhibitor metaloproteinazy 3 (TIMP-3) metylacji przy użyciu reakcji PCR specyficznej dla metylacji. W pięciu testowanych genach stwierdzono trzy różne klasy zachowań metylacyjnych. Kinaza DAP była metylowana z podobną częstością we wszystkich czterech stadiach, podczas gdy hMLH1 i p16 były metylowane w próbkach raka (odpowiednio 20,3% i 42,2%) częściej niż w metaplazji jelitowej (odpowiednio 6,3% i 2,1%) lub gruczolakach ( odpowiednio 9,8% i 11,5%). Jednak hMLH1 i p16 nie ulegały metylacji w przewlekłym zapaleniu żołądka. THBS-1 i TIMP-3 były metylowane na wszystkich etapach, ale wykazywały wyraźny wzrost częstości hipermetylacji od przewlekłego zapalenia żołądka (odpowiednio 10,1% i 14,5%) do metaplazji jelitowej (odpowiednio 34,7% i 36,7%; P < 0,05) i od gruczolaków (odpowiednio 28,3% i 26,7%) do raków (odpowiednio 48,4% i 57,4%: P < 0,05). Częstość hipermetylacji hMLH1, THBS1 i TIMP-3 była podobna zarówno w metaplazji jelitowej, jak i gruczolakach, ale częstość hipermetylacji p16 była zwykle wyższa w gruczolakach (11,5%) niż w metaplazji jelitowej (2,1%; P = 0,073). Średnia liczba metylowanych genów wynosiła 0,6, 1,1, 1,1 i 2,0 na pięć genów na próbkę odpowiednio w przewlekłym zapaleniu żołądka, metaplazji jelitowej, gruczolakach i rakach. Wskazuje to na wyraźny wzrost metylowanych genów z niemetaplastycznej błony śluzowej do metaplazji jelitowej (P = 0,001), a także od zmian przednowotworowych do raka (P = 0,002). Wyniki te sugerują, że hipermetylacja wysp CpG występuje wcześnie w wieloetapowej karcynogenezie żołądka i ma tendencję do akumulacji w trakcie wieloetapowej karcynogenezy.


title: Rodzinna polineuropatia amyloidotyczna: obecne i nowe możliwości leczenia amyloidozy pośredniczonej przez transtyretynę

text: Rodzinna polineuropatia amyloidowa transtyretyny (TTR-FAP) jest śmiertelnym zaburzeniem klinicznym charakteryzującym się pozakomórkowym odkładaniem nieprawidłowych włókienek pochodzących z nieprawidłowo sfałdowanych, normalnie rozpuszczalnych cząsteczek transtyretyny (TTR). Choroba jest najczęściej spowodowana mutacją punktową w genie TTR dziedziczoną w sposób autosomalny dominujący. Zidentyfikowano ponad 100 takich mutacji, prowadzących do destabilizacji fizjologicznego tetrameru TTR. W rezultacie wiele monomerów powstaje z tendencją do spontanicznych zmian konformacyjnych i samoagregacji. Główną cechą kliniczną TTR-FAP jest postępująca neuropatia czuciowo-ruchowa i autonomiczna. Na początku ta polineuropatia obejmuje głównie małe niezmielinizowane włókna nerwowe z wynikiem dysocjacyjnej utraty czucia nieproporcjonalnie wpływającej na odczuwanie bólu i temperatury. Neuropatia autonomiczna zazwyczaj towarzyszy deficytom czuciowym na wczesnym etapie choroby. Objawy obejmują niedociśnienie ortostatyczne, zaparcia na przemian z biegunką, zaburzenia erekcji, bezwodność oraz zatrzymanie lub nietrzymanie moczu. Później zaangażowanie włókien ruchowych powoduje szybko postępujące osłabienie i zaburzenia chodu. Oprócz obwodowego układu nerwowego, często dotknięte są serce i jelita. Początek objawów jest dwumodalny, z jednym szczytem w wieku 33 lat (wczesny początek) i innym wyraźnym szczytem w szóstej dekadzie życia (późny początek). Przebieg TTR-FAP jest jednolicie postępujący i śmiertelny. Śmierć następuje średnio po 10,8 roku od wystąpienia objawów u pacjentów portugalskich i 7,3 roku u pacjentów z Japonii o późnym początku. Najczęstsze przyczyny to kacheksja, niewydolność serca, arytmia i wtórne infekcje. Przeszczep wątroby jest standardową terapią dla pacjentów, którzy są w stanie klinicznym wystarczająco dobrym, aby tolerować tę interwencję, ponieważ zatrzymuje postęp neuropatii poprzez usunięcie głównego źródła zmutowanego TTR. Ostatnio doustnie podawana meglumina tafamidisu została zatwierdzona przez władze europejskie do leczenia FAP. Wykazano, że substancja stabilizuje tetramer TTR, poprawiając w ten sposób wyniki pacjentów z TTR-FAP. Przebadano in vitro różne inne strategie zapobiegania amyloidozie TTR, w tym terapię genową, immunizację, rozpuszczanie agregatów TTR i zmiatacze wolnych rodników, ale żadna z nich nie jest jak dotąd gotowa do zastosowania klinicznego.


title: Niezmienne limfocyty T NK: łączenie odporności wrodzonej i adaptacyjnej

text: Komórki wrodzonego układu odpornościowego wchodzą w interakcję z patogenami poprzez konserwatywne receptory rozpoznające wzorce, podczas gdy komórki adaptacyjnego układu odpornościowego rozpoznają patogeny poprzez różnorodne, specyficzne dla antygenu receptory, które są generowane przez rearanżację somatycznego DNA. Niezmienne komórki T (iNKT) są podzbiorem limfocytów, które łączą wrodzony i adaptacyjny układ odpornościowy. Chociaż komórki iNKT wyrażają receptory komórek T, które są generowane przez rearanżację somatycznego DNA, receptory te są częściowo niezmienne i oddziałują z ograniczonym zestawem antygenów lipidowych i glikolipidowych, przypominając w ten sposób receptory rozpoznające wzorce wrodzonego układu odpornościowego. Funkcjonalnie komórki iNKT najbardziej przypominają komórki wrodzonego układu odpornościowego, ponieważ po aktywacji szybko wywołują funkcje efektorowe i nie rozwijają pamięci immunologicznej. Komórki iNKT mogą zostać aktywowane w odpowiedzi na różne bodźce i uczestniczyć w regulacji różnych odpowiedzi immunologicznych. Aktywowane komórki iNKT wytwarzają kilka cytokin zdolnych do szybkiego uruchomienia i modulowania adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej. Zidentyfikowano różne antygeny glikolipidowe, które mogą w różny sposób wywoływać różne funkcje efektorowe w komórkach iNKT. Odczynniki te zastosowano do przetestowania hipotezy, że komórki iNKT można wykorzystać do celów terapeutycznych w chorobach człowieka. Tutaj dokonujemy przeglądu wrodzonych właściwości i funkcji komórek iNKT i omawiamy ich interakcje z innymi typami komórek układu odpornościowego.


title: Terapie oparte na olmesartanie: skuteczny sposób na poprawę kontroli ciśnienia krwi i ochronę układu krążenia.

text: Głównym celem leczenia nadciśnienia tętniczego jest zmniejszenie obciążenia chorobami sercowo-naczyniowymi. Wśród różnych klas leków przeciwnadciśnieniowych pierwszego rzutu, blokery receptora angiotensyny charakteryzują się zarówno dobrą skutecznością, jak i tolerancją. Ponadto przerwanie kaskady renina-angiotensyna wiąże się z kilkoma korzyściami w ochronie narządów docelowych i prewencji sercowo-naczyniowej. Wśród różnych blokerów receptora angiotensyny, olmesartan był badany w kilku próbach ochrony narządów, wykazując poprawę w kilku markerach choroby, takich jak mikrozapalenie, regresja zarówno objętości blaszki miażdżycowej i przerostu naczyń, jak i zapobieganie mikroalbuminurii. Olmesartan był również szeroko badany w połączeniu z hydrochlorotiazydem lub amlodypiną, a także z obydwoma lekami w kombinacji potrójnej pojedynczej tabletki, wykazując poprawę skuteczności przeciwnadciśnieniowej bez znaczącego wpływu na tolerancję. Ta strategia leczenia oparta na leku o takiej charakterystyce i dostępności różnych rodzajów kombinacji z innymi klasami leków pierwszego rzutu może stanowić skuteczny sposób na osiągnięcie kontroli ciśnienia krwi u większości pacjentów z nadciśnieniem, co może być również związane z lepszym zapobieganie chorobom układu krążenia.


title: Zabójstwo dokonane przez fałszywy artesunat w Azji — czy następna będzie Afryka?

text: Malaria Falciparum zabija, a szczególnie biednych mieszkańców wsi. Pochodne artemizyniny, takie jak artesunat, są istotnym składnikiem leczenia i kontroli malarii Plasmodium falciparum w obliczu globalnie rosnącej oporności na leki przeciwmalaryczne. Od 1998 r. pogłębiająca się epidemia wyrafinowanych podrabianych tabletek „artesunatu” (nie zawierających artesunatu) nęka kontynentalną Azję Południowo-Wschodnią (patrz Rysunek S1). W niektórych krajach większość dostępnego artesunatu jest sztuczna [1–5]. Pochodne artemizyniny wykazują niezwykle szybkie działanie przeciwmalaryczne i są bardzo dobrze tolerowane. Więc tam, gdzie te leki są dostępne, są poszukiwane. Ale ponieważ są one stosunkowo drogie, powstaje popyt na tańsze wersje wśród najbiedniejszych i najbardziej bezbronnych ludzi, na których żerują fałszerze – z fatalnymi skutkami.


title: Warsztat: Dysfunkcja komórek śródbłonka prowadząca do nefropatii cukrzycowej: skoncentruj się na tlenku azotu.

text: Objawy kliniczne nefropatii cukrzycowej są wyrazem mikroangiopatii cukrzycowej. W niniejszym przeglądzie ponownie przyjrzano się wcześniej proponowanej hipotezie Steno i rozwinięto naszą hipotezę, że rozwój dysfunkcji komórek śródbłonka stanowi powszechną ścieżkę patofizjologiczną powikłań cukrzycowych. W szczególności proponuje się zdolność glukozy do zmiatania tlenku azotu jako początkowej fazy dysfunkcji śródbłonka. Sugeruje się, że stopniowa akumulacja zaawansowanych glikowanych produktów końcowych i indukcja inhibitora aktywatora plazminogenu-1, powodująca zmniejszoną ekspresję śródbłonkowej syntazy tlenku azotu i zmniejszone wytwarzanie tlenku azotu, ma kluczowe znaczenie patofizjologiczne dla fazy podtrzymującej dysfunkcji śródbłonka. Proponowane przesunięcie koncepcyjne w kierunku roli dysfunkcji śródbłonka w powikłaniach cukrzycowych może dostarczyć nowych strategii ich zapobiegania.


title: Argonauta jądrowy promuje wielopokoleniowe dziedziczenie epigenetyczne i nieśmiertelność linii zarodkowej

text: Informacje epigenetyczne są często wymazywane na początku każdego nowego pokolenia. Jednak w niektórych przypadkach informacja epigenetyczna może być przekazywana z rodzica na potomstwo (wielopokoleniowe dziedziczenie epigenetyczne). Szczególnie godnym uwagi przykładem tego typu dziedziczenia epigenetycznego jest wyciszanie genów za pośrednictwem dwuniciowego RNA u Caenorhabditis elegans. Ta interferencja za pośrednictwem RNA (RNAi) może być dziedziczona przez więcej niż pięć pokoleń. Aby zrozumieć ten proces, przeprowadzamy tutaj genetyczne badanie przesiewowe pod kątem nicieni, które mają wadliwe przekazywanie sygnałów wyciszających RNAi przyszłym pokoleniom. To badanie przesiewowe zidentyfikowało dziedziczny gen wadliwy 1 (hrde-1) RNAi. hrde-1 koduje białko Argonaute, które łączy się z małymi interferującymi RNA w komórkach zarodkowych potomstwa zwierząt wystawionych na działanie dwuniciowego RNA. W jądrach tych komórek zarodkowych HRDE-1 angażuje szlak wadliwego jądrowego RNAi, aby kierować trimetylacją histonu H3 w Lys 9 (H3K9me3) w genomowych loci ukierunkowanych na RNAi i promować dziedziczenie RNAi. W normalnych warunkach wzrostu HRDE-1 wiąże się z endogennie eksprymowanymi krótkimi interferującymi RNA, które kierują wyciszaniem genów jądrowych w komórkach zarodkowych. U zwierząt z niedoborem hrde-1 lub jądrowego RNAi wyciszanie linii zarodkowej jest tracone z upływem czasu. Jednocześnie zwierzęta te wykazują stale pogarszające się defekty w tworzeniu i funkcjonowaniu gamet, które ostatecznie prowadzą do bezpłodności. Wyniki te wskazują, że białko HRDE-1 Argonaute kieruje zdarzeniami wyciszania genów w jądrach komórek zarodkowych, które napędzają wielopokoleniowe dziedziczenie RNAi i promują nieśmiertelność linii komórek zarodkowych. Proponujemy, aby C. elegans wykorzystywał mechanizm dziedziczenia RNAi do przekazywania informacji epigenetycznej, zgromadzonej przez przeszłe pokolenia, przyszłym pokoleniom w celu regulowania ważnych procesów biologicznych.


title: Programowana autofagiczna śmierć komórki przez selektywną degradację katalazy.

text: Autofagia odgrywa kluczową rolę w regulowaniu ważnych funkcji komórkowych, takich jak przeżycie komórek podczas głodu i kontrola zakaźnych patogenów. Ostatnio wykazano, że autofagia może wywoływać śmierć komórek; jednak mechanizm programu autofagicznej śmierci komórki jest niejasny. Obecnie pokazujemy, że hamowanie kaspazy prowadzące do śmierci komórki za pomocą autofagii obejmuje akumulację reaktywnych form tlenu (ROS), utlenianie lipidów błony i utratę integralności błony plazmatycznej. Hamowanie autofagii przez związki chemiczne lub obniżanie ekspresji kluczowych białek autofagii, takich jak ATG7, ATG8 i białko oddziałujące z receptorem (RIP), blokuje akumulację ROS i śmierć komórki. Przyczyną nieprawidłowej akumulacji ROS jest selektywna autofagiczna degradacja głównego enzymatycznego zmiatacza ROS, katalazy. Hamowanie kaspazy bezpośrednio indukuje degradację katalazy i akumulację ROS, które mogą być blokowane przez inhibitory autofagii. Odkrycia te ujawniają molekularny mechanizm roli autofagii w śmierci komórki i zapewniają wgląd w złożony związek między ROS a zaprogramowaną śmiercią komórkową nieapoptotyczną.


title: Funkcja ludzkich komórek macierzystych naskórka jest regulowana przez oscylacje okołodobowe.

text: Skóra ludzka radzi sobie ze szkodliwymi czynnikami środowiskowymi, które mają charakter dobowy, jednak w większości nie wiadomo, w jaki sposób rytmy dobowe modulują funkcję ludzkich komórek macierzystych naskórka. Tutaj pokazujemy, że w ludzkich naskórkowych komórkach macierzystych i ich zróżnicowanych odpowiednikach geny zegara rdzeniowego osiągają szczyt w sposób sukcesywny i fazowy, ustanawiając różne przedziały czasowe w ciągu 24 godzin. Każda z tych kolejnych fal zegarowych jest związana ze szczytem ekspresji podzbiorów transkryptów, które czasowo segregują predyspozycje komórek macierzystych naskórka do reagowania na sygnały regulujące ich proliferację lub różnicowanie, takie jak TGFβ i wapń. W związku z tym arytmia okołodobowa głęboko wpływa na funkcję komórek macierzystych w hodowli i in vivo. Stawiamy hipotezę, że ten skomplikowany mechanizm zapewnia homeostazę poprzez dostarczanie komórkom macierzystym naskórka istotnych dla środowiska czasowych wskaźników funkcjonalnych w ciągu dnia i że jego zaburzenia mogą przyczyniać się do starzenia i kancerogenezy.


title: Wszczepienie zmodyfikowanych kardiomiocytów pochodzących z komórek ES, ale nie komórek BM, przywraca funkcję kurczliwości mięśnia sercowego po zawale

text: Kardiomioplastyka komórkowa jest atrakcyjną opcją leczenia ciężkiej niewydolności serca. Jednak nadal nie jest jasne i kontrowersyjne, które jest najbardziej obiecującym źródłem komórek. Dlatego zbadaliśmy i zbadaliśmy los i funkcjonalny wpływ komórek szpiku kostnego (BM) i kardiomiocytów pochodzących z embrionalnych komórek macierzystych (komórek ES) po przeszczepieniu do serca myszy po zawale. Okazało się to szczególnie trudne dla komórek ES, ponieważ ich wzbogacanie w kardiomiocyty oraz ich długoterminowe zagnieżdżenie i rakotwórczość są nadal słabo poznane. Wygenerowaliśmy transgeniczne komórki ES wyrażające oporność na puromycynę i wzmocnione kasety białek zielonej fluorescencji pod kontrolą promotora swoistego dla serca. W wyniku selekcji puromycyną uzyskano wysoce oczyszczoną (>99%) populację kardiomiocytów, a wydajność kardiomiocytów wzrosła 6–10-krotnie z powodu indukcji proliferacji podczas oczyszczania. Podczas jednoczesnego przeszczepiania wybranych kardiomiocytów i fibroblastów pochodzących z komórek ES do uszkodzonego serca syngenicznych myszy obserwowano długotrwałe wszczepienie (4–5 miesięcy) i nie stwierdzono tworzenia potworniaka (n = 60). Chociaż przeszczepianie kardiomiocytów pochodzących z komórek ES poprawiło czynność serca, komórki BM nie przyniosły żadnych pozytywnych efektów. Ponadto nie wykryto udziału komórek BM w neogenezie serca, śródbłonka lub mięśni gładkich. Dlatego nasze wyniki pokazują, że terapia komórkowa oparta na ES jest obiecującym podejściem do leczenia upośledzonej funkcji mięśnia sercowego i zapewnia lepsze wyniki niż komórki pochodzące z BM.


title: Hialuronian upośledza funkcję naczyń krwionośnych i dostarczanie leków w mysim modelu raka trzustki

text: CEL Gruczolakorak przewodowy trzustki (PDA) charakteryzuje się desmoplazją podścieliska i dysfunkcją naczyniową, które krytycznie upośledzają dostarczanie leku. Badanie to analizuje rolę obfitego składnika macierzy zewnątrzkomórkowej, megadaltonowego glikozaminoglikanu hialuronianu (HA), jako nowego celu terapeutycznego w PDA. METODY Używając genetycznie zmodyfikowanego mysiego modelu PDA, autorzy enzymatycznie zubożyli HA przez klinicznie sformułowaną PEGylowaną ludzką rekombinowaną hialuronidazę PH20 (PEGPH20) i zbadali perfuzję guza, przepuszczalność naczyń i dostarczanie leku. Przedkliniczną użyteczność PEGPH20 w połączeniu z gemcytabiną oceniano w badaniach krótkoterminowych i dotyczących przeżycia. WYNIKI PEGPH20 szybko i trwale zuboża HA, indukując ponowną ekspansję naczyń krwionośnych PDA i zwiększając dostarczanie do guza dwóch chemioterapeutyków, doksorubicyny i gemcytabiny. Co więcej, PEGPH20 wyzwalał fenestracje i międzyśródbłonkowe szczeliny w śródbłonku guza PDA i promował specyficzny dla nowotworu wzrost przepuszczalności makromolekularnej. Wreszcie, terapia skojarzona PEGPH20 i gemcytabiną doprowadziła do zahamowania wzrostu guza PDA i przedłużenia przeżycia w porównaniu z monoterapią gemcytabiną, co sugeruje natychmiastową użyteczność kliniczną. WNIOSKI Autorzy wykazują, że HA hamuje wewnątrzguzowe unaczynienie w PDA i proponują zbadanie jego enzymatycznego wyczerpania jako sposobu na poprawę dostarczania leku i odpowiedzi u pacjentów z rakiem trzustki.


title: 2'-O-metylacja rybozy zapewnia sygnaturę molekularną do rozróżniania własnego i innego mRNA w zależności od czujnika RNA Mda5

text: Struktury czapeczki 5' mRNA wyższych eukariotów mają 2'-O-metylację rybozy. Podobnie wiele wirusów replikujących się w cytoplazmie eukariontów wyewoluowało 2'-O-metylotransferazy, aby autonomicznie modyfikować swoje mRNA. Jednak zdefiniowana biologiczna rola 2'-O-metylacji mRNA pozostaje nieuchwytna. Tutaj pokazujemy, że 2'-O-metylacja wirusowego mRNA była krytycznie zaangażowana w przeciwdziałanie indukcji interferonu typu I. Wykazujemy, że mutanty ludzkiego i mysiego koronawirusa pozbawione aktywności 2'-O-metylotransferazy indukowały wyższą ekspresję interferonu typu I i były bardzo wrażliwe na interferon typu I. Warto zauważyć, że indukcja interferonu typu I przez wirusy z niedoborem 2'-O-metylotransferazy była zależna od czujnika cytoplazmatycznego RNA Mda5. To powiązanie między wykrywaniem wirusowego RNA za pośrednictwem Mda5 a 2'-O-metylacją mRNA sugeruje, że modyfikacje RNA, takie jak 2'-O-metylacja, dostarczają sygnatury molekularnej do rozróżniania własnego i innego mRNA.


title: Zależność między poziomami aktywności, sprawnością aerobową i tkanką tłuszczową u dzieci w wieku od 8 do 10 lat.

text: Niejasne są związki między aktywnością dzieci, sprawnością aerobową i otłuszczeniem. Pośrednie szacunki aktywności, np. tętno (HR) i przypominanie, mogą maskować wszelkie skojarzenia. Celem tego badania była ocena tych zależności za pomocą Tritrac-R3D, krokomierza i tętna. W badaniu wzięło udział 34 dzieci w wieku 8-10 lat. Tritrac i krokomierz były noszone do 6 dni. HR mierzono przez 1 dzień. Aktywność mierzona za pomocą Tritraca lub krokomierza korelowała dodatnio ze sprawnością w całej grupie (Tritrac, r = 0,66; krokomierz, r = 0,59; p < 0,01) oraz osobno u chłopców i dziewcząt (p < 0,05) oraz ujemnie korelowała z otłuszczeniem w całej grupie grupa (r = -0,42, P < 0,05). Natomiast HR nie korelowało istotnie ze sprawnością, a HR >139 uderzeń/min korelowało dodatnio z otyłością u dziewcząt (r = 0,64, p < 0,05). Sugeruje to, że HR jest mylący jako miara aktywności. Badanie to potwierdza pozytywny związek między aktywnością a sprawnością i sugeruje negatywny związek między otłuszczeniem a aktywnością.


title: Połączenie aktyny odbywa się za pośrednictwem formin-like 2 poniżej Rac1

text: Integralność nabłonka jest niezwykle ważna, a jego deregulacja powoduje raka we wczesnym stadium. Tworzenie de novo połączenia przylegającego (AJ) pomiędzy pojedynczymi komórkami nabłonka wymaga skoordynowanej, przestrzennej dynamiki aktyny, ale mechanizmy kierujące powstającą polimeryzacją aktyny w celu zainicjowania adhezji komórka-komórka nie są dobrze poznane. Tutaj zbadaliśmy tworzenie się aktyny w czasie rzeczywistym podczas adhezji komórki potomnej do komórek nabłonkowych ludzkiej piersi w środowiskach 3D. Identyfikujemy formin-podobny 2 (FMNL2) jako specyficznie wymagany do tworzenia aktyny i obrotu w nowo utworzonych kontaktach komórka-komórka, jak również do tworzenia światła ludzkiego nabłonka. FMNL2 wiąże się ze składnikami kompleksu AJ obejmującego aktywność Rac1 i C-końca FMNL2. Kontrola optogenetyczna Rac1 w żywych komórkach szybko doprowadziła FMNL2 do stref kontaktu między komórkami nabłonka. Ponadto tworzenie aktyny indukowane przez Rac1 i późniejsze tworzenie AJ zależy w sposób krytyczny od FMNL2. Dane te ujawniają FMNL2 jako czynnik powodujący tworzenie się ludzkiego nabłonkowego AJ poniżej Rac1.


title: Hamowanie HDM2 i aktywacja p53 przez rybosomalne białko L23.

text: Od dawna dostrzega się znaczenie koordynacji wzrostu komórek z proliferacją. Jednak molekularne podstawy tego związku są słabo poznane. Tutaj pokazujemy, że rybosomalne białko L23 oddziałuje z HDM2. Oddziaływanie obejmuje centralną kwasową domenę HDM2 i N-końcową domenę L23. L23 i L11, inne białko rybosomalne oddziałujące z HDM2, mogą jednocześnie, ale wyraźnie oddziaływać razem z HDM2, tworząc trójskładnikowy kompleks. Pokazujemy, że po nadekspresji L23 hamuje indukowaną przez HDM2 poliubikwitynację i degradację p53 oraz powoduje zatrzymanie cyklu komórkowego zależnego od p53. Z drugiej strony, wybicie L23 powoduje stres jąderkowy i wyzwala translokację B23 z jąderka do nukleoplazmy, prowadząc do stabilizacji i aktywacji p53. Nasze dane sugerują, że komórki mogą utrzymywać stały poziom L23 podczas normalnego wzrostu; naprzemienne poziomy L23 w odpowiedzi na zmieniające się warunki wzrostu mogą wpływać na szlak HDM2-p53 poprzez przerwanie integralności jąderka.


title: Związek markerów monocytów krwi i płytek krwi z cechami tętnic szyjnych: badanie ryzyka miażdżycy w społecznościach szyjnych MRI

text: Wstęp: Miażdżyca charakteryzuje się naciekaniem komórek zapalnych z krwi krążącej. Aktywacja komórek krwi może odgrywać ważną rolę w tworzeniu płytki nazębnej. Metody: Przeanalizowaliśmy związek między markerami komórkowymi krwi a pomiarami ilościowymi komponentów ściany tętnicy szyjnej u 1546 uczestników badania ARIC (Atherosclerosis Risk in Communities) Carotid MRI Study. Obrazowanie tętnic szyjnych przeprowadzono za pomocą rezonansu magnetycznego z kontrastem gadolinowym i fenotypowania komórek za pomocą cytometrii przepływowej. Wyniki: Receptor Monocyte Toll-like (TLR)-2 wiąże się z większymi blaszkami, podczas gdy CD14, mieloperoksydaza i TLR-4 wiążą się z mniejszymi. Płytki krwi CD40L są związane z mniejszymi płytkami i cieńszymi czapeczkami, podczas gdy selektyna P jest związana z mniejszym rozmiarem rdzenia. Wnioski: Aktywacja komórek krwi jest istotnie związana ze zmianami miażdżycowymi ściany tętnicy szyjnej.


title: Kadheryna śródbłonka naczyniowego kontroluje internalizację VEGFR-2 i sygnalizację z przedziałów wewnątrzkomórkowych

text: Endocytoza receptora jest podstawowym krokiem w kontrolowaniu wielkości, czasu trwania i charakteru zdarzeń sygnalizacji komórkowej. Zlewne komórki śródbłonka są hamowane przez kontakt w ich rozwoju i słabo reagują na sygnały proliferacyjne czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF). W poprzednim badaniu stwierdziliśmy, że związek kadheryny śródbłonka naczyniowego (VEC) z receptorem VEGF (VEGFR) typu 2 przyczynia się do hamowania wzrostu zależnego od gęstości (Lampugnani, G.M., A. Zanetti, M. Corada, T. Takahashi, G.) Balconi, F. Breviario, F. Orsenigo, A. Cattelino, R. Kemler, TO Daniel i E. Dejana. 2003. J. Cell Biol. 161:793-804). W niniejszym badaniu opisujemy mechanizm, przez który VEC zmniejsza sygnalizację VEGFR-2. Odkryliśmy, że VEGF indukuje zależną od klatryny internalizację VEGFR-2. Gdy VEC jest nieobecny lub nie jest zaangażowany w połączeniach, VEGFR-2 jest szybciej internalizowany i pozostaje w przedziałach endosomalnych przez dłuższy czas. Internalizacja nie kończy swojej sygnalizacji; zamiast tego, internalizowany receptor jest fosforylowany, współdystrybuuje z aktywną fosfolipazą C–γ i aktywuje aktywowaną mitogenem fosforylację kinazy białkowej p44/42 i proliferację komórek. Hamowanie internalizacji VEGFR-2 przywraca kontaktowe hamowanie wzrostu komórek, podczas gdy wyciszenie fosfatazy o zwiększonej gęstości związanej z połączeniem 1/CD148 przywraca internalizację i sygnalizację VEGFR-2. Zatem VEC ogranicza proliferację komórek poprzez zatrzymywanie VEGFR-2 na błonie i zapobieganie jego internalizacji do przedziałów sygnalizacyjnych.


title: Zróżnicowanie w hiperzmiennych domenach otoczki HIV-1 V2, V4 i V5 oraz wyższe prawdopodobieństwo glikozylacji otoczki przenoszonej/założycielskiej sprzyjają rozwojowi zakresu heterologicznej neutralizacji

text: Niedawne badanie zakresu neutralizacji osocza u osób zakażonych HIV-1 w dziewięciu ośrodkach International AIDS Vaccine Initiative (IAVI) wykazało, że miano wirusa, genotyp HLA-A*03 i zakażenie podtypu C były silnie związane z rozwojem zakresu neutralizacji. Tutaj doprecyzowujemy wyniki tego badania, analizując wpływ koperty przeniesionej/założyciela (T/F) (Env), wczesnej dywersyfikacji Env i autologicznej neutralizacji na rozwój szerokości neutralizacji osocza u 21 uczestników zidentyfikowanych podczas niedawnej infekcji w dwa z tych miejsc: Kigali, Rwanda (n = 9) i Lusaka, Zambia (n = 12). Analiza pojedynczego genomu pełnej długości sekwencji T/F Env wykazała, że wszystkie 21 osób było zakażonych wysoce jednorodną populacją wariantów wirusa, które zostały sklasyfikowane jako podtyp C (n = 12), A1 (n = 7) lub rekombinowany AC (n = 2). Obszerna analiza oparta na sekwencji aminokwasowej zmiennych długości pętli i wzorów glikozylacji w Env T/F wykazała, że niższy stosunek motywów glikanów NXS do NXT korelował z szerokością neutralizacji. Dalsza analiza porównująca zmiany sekwencji aminokwasów, insercje/delecje i zmiany motywów glikanów między T/F Env a autologicznymi wariantami wczesnych Env ujawniła, że rozległa dywersyfikacja koncentrowała się w regionach V2, V4 i V5 gp120, czemu towarzyszyła równoczesna ucieczka wirusa. znacznie sprzyjał rozwojowi szerokości. Wyniki te sugerują, że bardziej wydajna glikozylacja podtypów A i CT/F Envs przez mniej miejsc glikanów kodowanych przez NXS z większym prawdopodobieństwem będzie wywoływać przeciwciała, które mogą przejść od autologicznej do heterologicznej aktywności neutralizującej po ekspozycji na dywersyfikację gp120. To inicjuje cykl koewolucji przeciwciała Env, który zwiększa szerokość neutralizacji i jest dalej wzmacniany w czasie przez dodatkowe czynniki wirusowe i gospodarza. Odkrycia te sugerują, że zrozumienie, w jaki sposób zmienność wydajności glikozylacji miejscowo-specyficznej wpływa na wywoływanie i ukierunkowanie przeciwciał neutralizujących, może przyspieszyć projektowanie immunogenów ukierunkowanych na indukcję przeciwciał, które mogą przejść od aktywności neutralizującej autologicznej do heterologicznej.


title: Glikolityczne oligodendrocyty utrzymują mielinę i długotrwałą integralność aksonów

text: Oligodendrocyty, komórki glejowe tworzące mielinę ośrodkowego układu nerwowego, utrzymują długotrwałą integralność aksonów. Jednak podstawowe mechanizmy wsparcia nie są zrozumiałe. W tym miejscu identyfikujemy metaboliczny składnik interakcji akson-glej, generując warunkowe zmutowane myszy Cox10 (farnezylotransferaza protohemu IX), u których oligodendrocyty i komórki Schwanna nie gromadzą stabilnej mitochondrialnej oksydazy cytochromu c (COX, znanej również jako kompleks mitochondrialny IV). W obwodowym układzie nerwowym warunkowe mutanty Cox10 wykazują ciężką neuropatię z dysmielinizacją, nieprawidłowymi wiązkami Remak, atrofią mięśni i paraliżem. Warto zauważyć, że zaburzenia oddychania mitochondrialnego nie powodowały śmierci komórek glejowych. W ośrodkowym układzie nerwowym osoby dorosłej nie znaleźliśmy oznak demielinizacji, zwyrodnienia aksonów ani wtórnego zapalenia. W przeciwieństwie do hodowanych oligodendrocytów, które są wrażliwe na inhibitory COX, oligodendrocyty po mielinizacji dobrze przeżywają przy braku aktywności COX. Co ważniejsze, za pomocą spektroskopii rezonansu magnetycznego in vivo stężenie mleczanu w mózgu u mutantów było zwiększone w porównaniu z grupą kontrolną, ale było wykrywalne tylko u myszy wystawionych na działanie lotnych środków znieczulających. Wskazuje to, że produkty glikolizy tlenowej pochodzące z oligodendrocytów są szybko metabolizowane w traktach istoty białej. Ponieważ mielinowane aksony mogą wykorzystywać mleczan, gdy są pozbawione energii, nasze odkrycia sugerują model, w którym metaboliczne sprzężenie aksonów z glejem pełni funkcję fizjologiczną.


title: Siglec-1 jest nowym receptorem komórek dendrytycznych, który pośredniczy w infekcji trans HIV-1 poprzez rozpoznanie wirusowych gangliozydów błonowych

text: Komórki dendrytyczne (DC) są niezbędnymi komórkami prezentującymi antygen do indukcji odporności przeciwko patogenom. Jednak rozprzestrzenianie się wirusa HIV-1 jest silnie nasilone w skupiskach DC i limfocytach T CD4(+). Niezakażone DC wychwytują HIV-1 i pośredniczą w przenoszeniu wirusa do limfocytów T CD4(+) w procesie zwanym transfekcją. Wstępne badania zidentyfikowały lektynę typu C DC-SIGN jako czynnik wiążący HIV-1 na DC, który oddziałuje z glikoproteinami otoczki wirusa. Jednak po dojrzewaniu DC, DC-SIGN jest obniżony, podczas gdy wychwytywanie HIV-1 i infekcja trans jest silnie wzmacniana przez szlak wychwytywania niezależny od glikoproteiny, który rozpoznaje gangliozydy błonowe zawierające sialilolaktozę. Tutaj pokazujemy, że wiążąca kwas sialowy lektyna Ig-podobna 1 (Siglec-1, CD169), która jest silnie eksprymowana na dojrzałych DC, specyficznie wiąże HIV-1 i pęcherzyki niosące sialilolaktozę. Ponadto Siglec-1 ma zasadnicze znaczenie dla infekcji trans przez dojrzałe DC. Odkrycia te identyfikują Siglec-1 jako kluczowy czynnik rozprzestrzeniania się HIV-1 poprzez zakaźne synapsy komórek DC/T, podkreślając nowy mechanizm, który pośredniczy w rozprzestrzenianiu się HIV-1 w aktywowanych tkankach.


title: Skład mikroflory jelitowej przez całe życie, z naciskiem na wczesne życie

text: Mikrobiota jelitowa stała się istotnym aspektem zdrowia człowieka. Kolonizacja drobnoustrojów przebiega równolegle z dojrzewaniem układu odpornościowego i odgrywa rolę w fizjologii i regulacji jelit. Coraz więcej dowodów na wczesny kontakt z drobnoustrojami sugeruje, że mikrobiota jelitowa człowieka jest wysiewana przed urodzeniem. Mikrobiota matczyna tworzy pierwsze inokulum drobnoustrojowe, a od urodzenia różnorodność drobnoustrojów wzrasta i zbliża się do mikroflory dorosłej pod koniec pierwszych 3-5 lat życia. Czynniki okołoporodowe, takie jak sposób porodu, dieta, genetyka i glikozylacja mucyny jelitowej przyczyniają się do wpływania na kolonizację drobnoustrojów. Po ustaleniu skład mikroflory jelitowej jest względnie stabilny przez całe dorosłe życie, ale może ulec zmianie w wyniku infekcji bakteryjnych, leczenia antybiotykami, stylu życia, zabiegów chirurgicznych i długotrwałej zmiany diety. Zgłaszano, że zmiany w tym złożonym systemie mikrobiologicznym zwiększają ryzyko choroby. Dlatego odpowiednie założenie mikroflory i jej utrzymanie przez całe życie zmniejszy ryzyko choroby we wczesnym i późnym życiu. W niniejszym przeglądzie omówiono ostatnie badania dotyczące wczesnej kolonizacji i czynników wpływających na ten proces, które mają wpływ na zdrowie.


title: Ograniczenie białka wewnątrzmacicznego w połączeniu z przekarmianiem we wczesnym okresie poporodowym nie było związane z otyłością występującą w wieku dorosłym, ale powodowało nietolerancję glukozy w wyniku dysfunkcji trzustki

text: Zbadaliśmy, czy ograniczenie białka wewnątrzmacicznego w połączeniu z przekarmianiem w okresie laktacji spowoduje otyłość i zaburzenia metaboliczne w wieku dorosłym. Po urodzeniu mioty od matek karmionych dietą kontrolną (17% białka) i niskobiałkową (6% białka) dostosowano do wielkości czterech (odpowiednio grupy CO i LO) lub ośmiu (odpowiednio grupy CC i LC) młodych. Całe potomstwo od momentu odsadzenia do 90. roku życia otrzymywało dietę zawierającą 12% białka. W porównaniu z grupami CC i LC, grupy CO i LO miały wyższe względne i bezwzględne spożycie pokarmu, zużycie tlenu i produkcję dwutlenku węgla; niższa masa brunatnej tkanki tłuszczowej i zawartość lipidów oraz większy przyrost masy oraz bezwzględna i względna masa białej tkanki tłuszczowej i bezwzględna zawartość lipidów. W porównaniu ze szczurami CO i CC, szczury LC i LO wykazywały wyższe względne spożycie pokarmu, masę brunatnej tkanki tłuszczowej i zawartość lipidów, zmniejszone zużycie tlenu, produkcję dwutlenku węgla i spontaniczną aktywność, zwiększoną względną masę tkanki tłuszczowej zaotrzewnowej i niezmienioną absolutną białą tkankę tłuszczową waga i zawartość lipidów. Stężenie glukozy w surowicy na czczo było podobne w obu grupach. Pole pod krzywą glukozy było większe u szczurów LO i CO niż u szczurów LC i CC. Bazowa insulinemia i homeostatyczna ocena insulinooporności (HOMA-IR) były niższe w grupie LO niż w pozostałych grupach. Całkowity obszar pod krzywą insuliny dla szczurów LO był podobny do szczurów CC i oba były niższe niż szczury CO i LC. Kitt był wyższy w grupach LO, LC i CO niż w grupie CC. Zatem ograniczenie białka wewnątrzmacicznego, a następnie przekarmienie w okresie laktacji nie wywołało otyłości, ale wywołało nietolerancję glukozy poprzez upośledzenie funkcji trzustki w wieku dorosłym.


title: Somatyczne mutacje kodujące w ludzkich indukowanych pluripotencjalnych komórkach macierzystych

text: Zdefiniowane czynniki transkrypcyjne mogą indukować przeprogramowanie epigenetyczne dorosłych komórek ssaków w indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste. Chociaż czynniki DNA są integrowane podczas niektórych metod przeprogramowania, nie wiadomo, czy genom pozostaje niezmieniony na poziomie pojedynczego nukleotydu. Tutaj pokazujemy, że 22 ludzkie indukowane pluripotencjalne linie komórek macierzystych (hiPS) przeprogramowane przy użyciu pięciu różnych metod, z których każda zawierała średnio pięć mutacji punktowych kodujących białko w próbkowanych regionach (szacunkowo sześć mutacji punktowych kodujących białko na egzom). Większość z tych mutacji była wariantami niesynonimicznymi, nonsensownymi lub splicingowymi i była wzbogacona w geny zmutowane lub mające wpływ na nowotwory. Co najmniej połowa tych mutacji związanych z przeprogramowaniem występowała wcześniej u progenitorów fibroblastów przy niskich częstotliwościach, podczas gdy reszta wystąpiła podczas lub po przeprogramowaniu. W ten sposób komórki hiPS uzyskują modyfikacje genetyczne oprócz modyfikacji epigenetycznych. Rozległe badania genetyczne powinny stać się standardową procedurą, aby zapewnić bezpieczeństwo komórek hiPS przed zastosowaniem klinicznym.


title: Cykl komórkowy, CDK i rak: zmieniający się paradygmat

text: W defektach cyklu komórkowego związanego z nowotworem często pośredniczą zmiany w aktywności kinazy zależnej od cyklin (CDK). Nieprawidłowo regulowane CDK wywołują nieplanowaną proliferację, a także niestabilność genomową i chromosomową. Zgodnie z obecnymi modelami, ssacze CDK są niezbędne do kierowania każdą fazą cyklu komórkowego, więc jest mało prawdopodobne, aby strategie terapeutyczne blokujące aktywność CDK selektywnie celowały w komórki nowotworowe. Jednak ostatnie dowody genetyczne wykazały, że chociaż CDK1 jest wymagana w cyklu komórkowym, CDK międzyfazowe są niezbędne jedynie do proliferacji wyspecjalizowanych komórek. Pojawiające się dowody sugerują, że komórki nowotworowe mogą również wymagać specyficznej interfazy CDK do proliferacji. Zatem selektywne hamowanie CDK może zapewnić korzyść terapeutyczną przeciwko pewnym ludzkim nowotworom.


title: Zespół nagłej śmierci niemowląt.

text: Pomimo spadku częstości występowania w ciągu ostatnich dwóch dekad, zespół nagłej śmierci niemowląt (SIDS) nadal jest główną przyczyną śmierci niemowląt w wieku od 1 miesiąca do 1 roku w krajach rozwiniętych. Behawioralne czynniki ryzyka zidentyfikowane w badaniach epidemiologicznych obejmują pozycje na brzuchu i na boku podczas snu niemowlęcia, narażenie na dym, miękką pościel i powierzchnie do spania oraz przegrzanie. Dowody sugerują również, że używanie smoczka w porze snu i dzielenie pokoju bez dzielenia łóżka wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem SIDS. Chociaż przyczyna SIDS jest nieznana, ważnymi czynnikami są niedojrzała autonomiczna kontrola układu sercowo-oddechowego i brak reakcji na pobudzenie podczas snu. Polimorfizmy genów związane z transportem serotoniny i rozwojem autonomicznego układu nerwowego mogą sprawić, że dotknięte chorobą niemowlęta będą bardziej podatne na SIDS. Kampanie na rzecz zmniejszenia ryzyka pomogły zmniejszyć częstość występowania SIDS o 50-90%. Jednak, aby jeszcze bardziej zmniejszyć zachorowalność, należy poczynić większe kroki w zmniejszaniu prenatalnej ekspozycji na dym i wdrażaniu innych zalecanych praktyk opieki nad niemowlętami. Potrzebne są dalsze badania, aby zidentyfikować podstawy patofizjologiczne SIDS.


title: Regulacja wyciszania heterochromatycznego i metylacji histonu H3 lizyny-9 przez RNAi.

text: Eukariotyczna heterochromatyna charakteryzuje się dużą gęstością powtórzeń i transpozonów oraz zmodyfikowanymi histonami i wpływa zarówno na ekspresję genów, jak i segregację chromosomów. W drożdżach rozszczepialnych Schizosaccharomyces pombe usunęliśmy homologi genów polimerazy RNA argonaute, dicer i zależnej od RNA, które kodują część maszynerii odpowiedzialnej za interferencję RNA (RNAi). Delecja powoduje nieprawidłową akumulację komplementarnych transkryptów z centromerowych powtórzeń heterochromatycznych. Towarzyszy temu derepresja transkrypcji transgenów zintegrowanych w centromerze, utrata metylacji lizyny-9 histonu H3 i upośledzenie funkcji centromeru. Proponujemy, że dwuniciowy RNA powstający z powtórzeń centromerowych celuje w tworzenie i utrzymywanie heterochromatyny przez RNAi.


title: Zmiany konformacyjne podczas tworzenia porów przez pleurotolizynę białkową związaną z perforyną

text: Białka kompleksu atakującego błony/perforynopodobne (MACPF) stanowią największą nadrodzinę białek tworzących pory, odgrywając kluczową rolę w odporności i patogenezie. Rozpuszczalne monomery łączą się w duże pory transbłonowe poprzez przejścia konformacyjne, które pozostają do scharakteryzowania strukturalnie i mechanistycznie. Tutaj przedstawiamy strukturę dwuczęściowej toksyny grzybowej Pleurotolizyny (Ply) w mikroskopie krioelektronowym o rozdzielczości 11 Å (krio-EM) wraz ze strukturami krystalicznymi obu składników (białka PlyA wiążącego lipidy i tworzącego pory składnika MACPF warstwa B). Dane te ujawniają 13-krotność porów o średnicy 80 Å i wysokości 100 Å, z każdą podjednostką składającą się z cząsteczki PlyB na szczycie związanego z błoną dimeru PlyA. Rozdzielczość mapy EM, wraz z eksperymentami biofizycznymi i obliczeniowymi, umożliwiła pewne przypisanie subdomen w zespole porów MACPF. Główne zmiany konformacyjne w PlyB to otwarcie około 70° zgiętego i zniekształconego centralnego arkusza β domeny MACPF, któremu towarzyszy wytłaczanie i ponowne fałdowanie dwóch regionów α-helikalnych w transbłonowe spinki do włosów β (TMH1 i TMH2). Określiliśmy struktury trzech różnych półproduktów prepor z uwięzionymi wiązaniami dwusiarczkowymi. Analiza tych danych za pomocą modelowania molekularnego i elastycznego dopasowania pozwala nam wygenerować potencjalną trajektorię odgięcia arkusza β. Wyniki sugerują, że zmiana konformacyjna MACPF jest wywoływana przez przerwanie interfejsu między konserwatywnym motywem helisa-skręt-helisa a szczytem TMH2. Po ich uwolnieniu proponujemy, aby regiony transbłonowe łączyły się w spinki do włosów β poprzez odgórne zapinanie wiązań wodorowych szkieletu, tworząc wstawioną do błony β-beczkę. Pośrednie struktury domeny MACPF podczas ponownego fałdowania do poru beczki β ustanawiają strukturalny paradygmat przejścia od rozpuszczalnego monomeru do poru, który może być zachowany w całej nadrodzinie. Region TMH2 ma kluczowe znaczenie dla uwolnienia obu klastrów TMH, co sugeruje, dlaczego ten region jest celem endogennych inhibitorów funkcji MACPF.


title: Powszechna regulacja biogenezy, funkcji i rozpadu mikroRNA

text: MikroRNA (miRNA) to duża rodzina potranskrypcyjnych regulatorów ekspresji genów, które mają długość ~21 nukleotydów i kontrolują wiele procesów rozwojowych i komórkowych w organizmach eukariotycznych. Badania przeprowadzone w ciągu ostatniej dekady zidentyfikowały główne czynniki uczestniczące w biogenezie miRNA i ustaliły podstawowe zasady funkcjonowania miRNA. Niedawno okazało się, że same regulatory miRNA podlegają wyrafinowanej kontroli. Wiele raportów z ostatnich kilku lat donosiło o regulacji metabolizmu i funkcji miRNA przez szereg mechanizmów obejmujących liczne interakcje białko-białko i białko-RNA. Taka regulacja odgrywa ważną rolę w specyficznych dla kontekstu funkcjach miRNA.


title: Deaminaza cytydynowa CEM15 indukuje hipermutację w nowo zsyntetyzowanym DNA HIV-1

text: Wysoka częstotliwość mutacji podczas odwrotnej transkrypcji odgrywa główną rolę w zmienności genetycznej populacji lentiwirusów naczelnych. Jest to główna siła napędowa wytwarzania lekooporności i ucieczki od nadzoru immunologicznego. Hipermutacja G do A jest jedną z cech charakterystycznych lentiwirusów naczelnych, jak również innych retrowirusów, podczas replikacji in vivo iw hodowli komórkowej. Mechanizmy molekularne tego procesu pozostają jednak do wyjaśnienia. Tutaj pokazujemy, że CEM15 (znany również jako enzym edytujący mRNA apolipoproteiny B, katalityczny polipeptyd podobny do 3G; APOBEC3G), endogenny inhibitor replikacji ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 (HIV-1), jest deaminazą cytydynową i jest zdolny do indukowania Hipermutacja G do A w nowo zsyntetyzowanym wirusowym DNA. Efektowi temu może przeciwdziałać czynnik zakaźności wirionu HIV-1 (Vif). Wydaje się, że ten wirusowy mutator DNA jest wirusowym mechanizmem obronnym w komórkach gospodarza, który może indukować albo śmiertelną hipermutację, albo niestabilność nadchodzących powstających wirusowych odwrotnych transkryptów, co może odpowiadać za fenotyp defektu Vif. Co ważne, akumulacja nieletalnej hipermutacji, w której pośredniczy CEM15, w replikującym genomie wirusa może potencjalnie przyczynić się do zmienności genetycznej populacji lentiwirusów naczelnych.


title: Warianty genu białka oddziałującego Toll są związane z podatnością na sepsę w chińskiej populacji Han

text: WPROWADZENIE Rozregulowana lub nadmierna odpowiedź immunologiczna gospodarza przyczynia się do patogenezy sepsy. Szlaki sygnałowe receptora Toll-podobnego (TLR) i ich negatywne regulatory odgrywają kluczową rolę w modulowaniu odpowiedzi immunologicznych gospodarza i rozwoju sepsy. Celem tego badania było zbadanie związku wariantów w genach szlaku sygnałowego TLR i ich negatywnych genach regulatorowych z podatnością na sepsę w chińskiej populacji Han. METODY Do badania włączono pacjentów z ciężką sepsą (n = 378) i zdrowych osób z grupy kontrolnej (n = 390). Pięć genów, a mianowicie TLR2, TLR4, TLR9, MyD88 i TOLLIP, zbadano pod kątem ich związku z podatnością na sepsę za pomocą strategii polimorfizmu pojedynczego nukleotydu (SNP). Dwanaście znaczników SNP zostało wybranych na podstawie danych chińskiego Han w Pekinie z projektu HapMap i genotypowanych przez bezpośrednie sekwencjonowanie. Poziomy ekspresji mRNA TOLLIP określono za pomocą ilościowych testów reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) w czasie rzeczywistym, a stężenia czynnika martwicy nowotworu alfa (TNF-α) i interleukiny-6 (IL-6) zmierzono za pomocą testu immunoenzymatycznego (ELISA). WYNIKI Nasze wyniki wykazały, że mniejszy allel C rs5743867 w TOLLIP był istotnie związany ze zmniejszonym ryzykiem sepsy (Padj = 0,00062, iloraz szans (OR)adj = 0,71, 95% przedział ufności (CI) 0,59 do 0,86) po dostosowaniu dla zmiennych towarzyszących w wielokrotnej analizie regresji logistycznej. Blok haplotypu 3-SNP niosący powiązany SNP rs5743867 również wykazywał silny związek z wartością P testu omnibus wynoszącą 0,00049. Haplotyp GTC wykazywał rolę ochronną przed sepsą (Padj = 0,0012), podczas gdy haplotyp GCT wykazywał zwiększone ryzyko sepsy (Padj = 0,00092). Po ekspozycji na lipopolisacharyd (LPS), poziomy ekspresji mRNA TOLLIP w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC) z homozygot dla allelu rs5743867C były znacznie wyższe niż u heterozygot i homozygot dla allelu rs5743867T (odpowiednio P = 0,013 i P = 0,01). Ponadto stężenia TNF-α i IL-6 w supernatantach hodowli były istotnie niższe u osób o genotypie rs5743867CC niż u osób o genotypie CT i TT (p = 0,016 i p = 0,003 dla TNF-α; p = 0,01 i p = 0,002 odpowiednio dla IL-6). WNIOSKI Nasze odkrycia wskazały, że warianty w TOLLIP były istotnie związane z podatnością na sepsę w chińskiej populacji Han.


title: Szacunki wielkości porcji żywności dla dzieci: opracowanie i ocena trzech narzędzi oceny wielkości porcji do użytku z dziećmi.

text: Opracowano szereg metod, aby pomóc badanym w oszacowaniu wielkości porcji, ale ich zastosowanie w poprawie szacowania wielkości porcji przez dzieci nie było systematycznie badane. Celem było opracowanie narzędzi do oceny wielkości porcji do użytku z dziećmi oraz ocena dokładności szacunków wielkości porcji dla dzieci za pomocą tych narzędzi. Narzędziami były fotografie żywności, modele żywności oraz interaktywny system oceny wielkości porcji (IPSAS). Dzieci (n 201) w wieku 4-16 lat otrzymywały w szkole znane ilości jedzenia. Zważono resztki jedzenia. Dzieci oszacowały ilość każdego pokarmu przy użyciu każdego narzędzia, 24 godziny po spożyciu pokarmu. Przedstawione wielkości porcji dostosowane do wieku oparto na wielkości porcji spożywanych przez dzieci w ogólnokrajowym badaniu. Stwierdzono istotne różnice między dokładnością oszacowań przy użyciu trzech narzędzi. Dzieci w każdym wieku dobrze spisywały się na zdjęciach IPSAS i żywności. Dokładność i precyzja szacunków dokonanych za pomocą modeli żywnościowych była słaba. W przypadku wszystkich narzędzi szacunki ilości podawanego jedzenia były dokładniejsze niż szacunki ilości spożywanej. Kwestie związane ze zgłaszaniem pozostałej żywności, która ma wpływ na szacunkowe ilości faktycznie spożywanej żywności, wymagają dalszych badań. IPSAS wykazał potencjał do oceny spożycia przez dzieci. Przed praktycznym zastosowaniem w ocenie spożycia przez dzieci, narzędzie musiałoby zostać rozszerzone, aby objąć szerszy zakres produktów spożywczych i zostać zweryfikowane w „rzeczywistych” sytuacjach.


title: Mapa 3D drożdży Kinetochore ujawnia obecność histonu specyficznego dla centromeru rdzenia i akcesoriów

text: Pączkujący kinetochor drożdży ma długość ~68 nm i średnicę nieco większą niż mikrotubula 25 nm. Kinetochory z 16 chromosomów są zorganizowane w stereotypowy klaster, otaczający centralne mikrotubule wrzeciona. Analiza ilościowa wewnętrznego skupiska kinetochorów (Cse4, COMA) ujawnia cechy strukturalne niewidoczne w pojedynczo dołączonych kinetochorach. Klaster kinetochorów zawierających Cse4 jest fizycznie większy prostopadle do osi wrzeciona w stosunku do klastra cząsteczek Ndc80. Gdyby istniał pojedynczy Cse4 (cząsteczka lub nukleosom) w kinetochorze przyłączony do każdego plus-końca mikrotubuli, klaster Cse4 wydawałby się geometrycznie identyczny z Ndc80. Tak więc struktura wewnętrznego kinetochoru na powierzchni chromosomów pozostaje nierozwiązana. Wykorzystaliśmy punktową mikroskopię fluorescencyjną i statystyczne mapy prawdopodobieństwa, aby wywnioskować dwuwymiarową średnią pozycję reprezentatywnych składników kinetochoru drożdży względem wrzeciona mitotycznego w metafazie. Porównanie obrazów eksperymentalnych z trójwymiarowymi architekturami ze splotu modeli matematycznych ujawnia pulę Cse4 promieniowo przemieszczoną z Cse4 na plusowych końcach mikrotubuli kinetochoru i kinetochoru. Pula przemieszczonych Cse4 może być doświadczalnie wyczerpana w przetwarzających mRNA mutantach pat1Δ lub xrn1Δ. Cząsteczki obwodowe Cse4 nie tworzą matrycy zewnętrznych komponentów kinetochoru. Badanie to sugeruje wewnętrzną płytkę kinetochorową na granicy centromeru-mikrotubula u pączkujących drożdży i dostarcza informacji na temat liczby cząsteczek Ndc80 w miejscu przyłączenia mikrotubuli.


title: Deklaracja polityki Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej: rola onkologa w zapobieganiu nowotworom i ocenie ryzyka.

text: Onkolodzy mają decydującą okazję do wykorzystania strategii oceny ryzyka i zapobiegania nowotworom w celu przerwania inicjacji lub progresji nowotworu u osób, które przeżyły raka i osób z wysokim ryzykiem zachorowania na nowotwór. Poszerzanie wiedzy na temat historii naturalnej i rokowania nowotworów skłania onkologów do doradzania pacjentom w zakresie ryzyka wystąpienia wtórnych nowotworów złośliwych i nowotworów związanych z leczeniem. Ponadto, jako uznani eksperci w pełnym spektrum opieki onkologicznej, onkolodzy mają możliwość zaangażowania się w środowiskowe działania profilaktyczne. Chociaż onkolodzy świadczą obecnie swoim pacjentom wiele usług w zakresie profilaktyki raka i oceny ryzyka, istnieją bariery ekonomiczne, w tym niewystarczające lub brak ubezpieczenia, które mogą utrudniać jednolity dostęp pacjentów do tych usług. Ponadto niewystarczająca refundacja za istniejące i rozwijające się interwencje może zniechęcić pacjentów do dostępu do tych usług. Amerykańskie Towarzystwo Onkologii Klinicznej (ASCO), stowarzyszenie medyczne reprezentujące specjalistów onkologicznych zajmujących się opieką nad pacjentem i badaniami klinicznymi, jest zaangażowane we wspieranie onkologów w ich szeroko zakrojonym zaangażowaniu w profilaktykę raka. Niniejsze oświadczenie na temat oceny ryzyka i doradztwa w zakresie profilaktyki, chociaż nie ma stanowić kompleksowego przeglądu profilaktyki raka, opisuje obecną rolę onkologów w ocenie ryzyka i profilaktyce; podaje przykłady oceny ryzyka i działań profilaktycznych, które powinni oferować onkolodzy; identyfikuje potencjalne możliwości koordynacji między onkologami i lekarzami POZ w edukacji profilaktycznej i koordynacji opieki nad osobami po przebytym nowotworze; opisuje zaangażowanie ASCO w edukację i szkolenie onkologów w zakresie profilaktyki; i proponuje poprawę środowiska płatności, aby zachęcić pacjentów do dostępu do tych usług.


title: Helikaza BLM przyczynia się do utrzymania telomerów poprzez przetwarzanie późno replikujących się struktur pośrednich

text: Zespół Wernera (WS) i zespół Blooma (BS) to zaburzenia predyspozycji do raka spowodowane utratą funkcji odpowiednio helikazy RecQ WRN lub BLM. BS i WS charakteryzują się defektami replikacji, zjawiskami hiperrekombinacji i aberracjami chromosomowymi, które są cechami charakterystycznymi raka. Nieefektywna replikacja bogatej w G nici telomerowej przyczynia się do aberracji chromosomowych w komórkach WS, wykazując związek między WRN, telomerami i stabilnością genomową. W niniejszym dokumencie przedstawiamy dowody na to, że BLM przyczynia się również do utrzymania końca chromosomu. Defekty telomerowe (TD) obserwuje się w komórkach z niedoborem BLM z podwyższoną częstotliwością, podobnie jak w przypadku komórek pozbawionych funkcjonalnej helikazy WRN. Utrata obu helikaz zaostrza TD i aberracje chromosomowe, co wskazuje, że BLM i WRN działają niezależnie w utrzymaniu telomerów. Lokalizacja BLM, w szczególności jego rekrutacja do telomerów, zmienia się w odpowiedzi na dysfunkcję replikacji, np. w komórkach z niedoborem WRN lub po leczeniu aphidicolinem. Ekspozycja na prowokację replikacji powoduje wzrost zdekatenowanych struktur kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA) i produktów pośrednich o późnej replikacji (LRI), które są widoczne jako ultracienkie mostki (UFB) pokryte BLM w anafazie. Podzbiór UFB pochodzi z telomerowego DNA, a ich częstotliwość koreluje z defektami replikacji telomeru. Proponujemy, aby kompleks BLM przyczyniał się do utrzymania telomerów poprzez swoją aktywność w rozwiązywaniu LRI.


title: Tworzenie grasicy z komórek ES szczura w chimerach ksenogenicznych myszy nagich i szczurzych ES.

text: Intensywnie badane są różne warunki różnicowania embrionalnych komórek macierzystych (ES) lub indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPS) w określone rodzaje linii komórkowych. Jednak wytworzenie funkcjonalnego narządu o trójwymiarowej strukturze z komórek ES lub iPS jest trudne do osiągnięcia in vitro. W niniejszej pracy opisujemy ustanowienie linii komórek ES szczura z ekspresją zielonej fluorescencji białka i wytwarzanie chimery ES mysz↔szczurzy przez wstrzyknięcie szczurzych komórek ES do mysich blastocyst. Komórki ES szczura przyczyniły się do powstania różnych organów chimery, w tym komórek zarodkowych. Kiedy wstrzyknęliśmy komórki ES do blastocyst myszy nu/nu pozbawionych grasicy, powstałe chimery wytworzyły w ich ciałach grasicę pochodzącą ze szczurzych komórek ES. Zwierzęta chimeryczne mogą zapewnić sposób pozyskiwania różnych narządów z komórek ES lub iPS.


title: Sygnalizacja Wnt/beta-katenina jest wymagana dla angiogenezy OUN, ale nie poza OUN.

text: Pomimo znaczenia naczyń krwionośnych OUN, mechanizmy molekularne regulujące angiogenezę OUN i tworzenie bariery krew-mózg (BBB) są w dużej mierze nieznane. Tutaj analizujemy rolę sygnalizacji Wnt/beta-katenina w regulacji tworzenia naczyń krwionośnych OUN. Po pierwsze, poprzez analizę myszy reporterowych TOP-Gal Wnt, identyfikujemy, że kanoniczna sygnalizacja Wnt/beta-katenina jest specyficznie aktywowana w OUN, ale nie w naczyniach krwionośnych OUN podczas rozwoju. Ta aktywacja jest skorelowana z ekspresją różnych ligandów Wnt przez neuronalne komórki progenitorowe w różnych miejscach w OUN, w tym Wnt7a i Wnt7b w regionach brzusznych oraz Wnt1, Wnt3, Wnt3a i Wnt4 w regionach grzbietowych. Blokada sygnalizacji Wnt/beta-katenina in vivo specyficznie zakłóca angiogenezę OUN, ale nie poza OUN. Wady te obejmują zmniejszenie liczby naczyń, utratę łożysk naczyń włosowatych i powstawanie krwotocznych malformacji naczyniowych, które przylegają do opon mózgowo-rdzeniowych. Ponadto wykazujemy, że sygnalizacja Wnt/beta-katenina reguluje ekspresję transportera glukozy glut-1 specyficznego dla BBB. Podsumowując, doświadczenia te ujawniają istotną rolę sygnalizacji Wnt/beta-kateniny w kierowaniu angiogenezą swoistą dla OUN i dostarczają dowodów molekularnych, że angiogeneza i tworzenie BBB są częściowo powiązane.


title: Cyjanidyno-3-rutynozyd, naturalny przeciwutleniacz polifenolowy, selektywnie zabija komórki białaczkowe poprzez indukcję stresu oksydacyjnego.

text: Antocyjany to grupa naturalnie występujących związków fenolowych szeroko dostępnych w owocach i warzywach w diecie człowieka. Mają szerokie działania biologiczne, w tym antymutagenezę i antykarcynogenezę, które na ogół przypisuje się ich działaniu przeciwutleniającym. Zbadaliśmy działanie i mechanizmy najczęstszego typu antocyjanów, cyjanidyno-3-rutynozydu, w kilku liniach komórek białaczki i chłoniaka. Odkryliśmy, że cyjanidyno-3-rutynozyd wyekstrahowany i oczyszczony z odmiany Jewel czarnej maliny indukował apoptozę w komórkach HL-60 w sposób zależny od dawki i czasu. Paradoksalnie związek ten indukował akumulację nadtlenków, które biorą udział w indukcji apoptozy w komórkach HL-60. Ponadto leczenie cyjanidyno-3-rutynozydem spowodowało zależną od reaktywnych form tlenu (ROS) aktywację p38 MAPK i JNK, co przyczyniło się do śmierci komórki poprzez aktywację szlaku mitochondrialnego, w którym pośredniczy Bim. Regulacja w dół Bim lub nadekspresja Bcl-2 lub Bcl-x(L) znacząco blokowała apoptozę. Warto zauważyć, że leczenie cyjanidyno-3-rutynozydem nie prowadziło do zwiększonej akumulacji ROS w normalnych ludzkich jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej i nie miało wpływu cytotoksycznego na te komórki. Wyniki te wskazują, że cyjanidyno-3-rutynozyd może być stosowany w terapii białaczki z korzyściami wynikającymi z bycia powszechnie dostępnym i selektywnym wobec nowotworów.


title: Kryształy kwasu moczowego związane z dną aktywują inflammasom NALP3

text: Rozwój ostrych i przewlekłych reakcji zapalnych, znanych jako dna moczanowa i rzekoma dna moczanowa, jest związany z odkładaniem się kryształów moczanu sodu (MSU) lub dwuwodnego pirofosforanu wapnia (CPPD) w stawach i tkankach okołostawowych. Chociaż kryształy MSU zostały po raz pierwszy zidentyfikowane jako czynnik etiologiczny dny moczanowej w XVIII wieku, a ostatnio jako „sygnał zagrożenia” uwalniany z umierających komórek, niewiele wiadomo na temat mechanizmów molekularnych leżących u podstaw zapalenia wywołanego przez MSU lub CPPD. Tutaj pokazujemy, że MSU i CPPD angażują inflammasom aktywujący kaspazę-1 NALP3 (zwany także kriopiryną), powodując wytwarzanie aktywnej interleukiny (IL)-1β i IL-18. Makrofagi od myszy z niedoborem różnych składników inflamasomu, takich jak kaspaza-1, ASC i NALP3, mają defekt w aktywacji IL-1β indukowanej przez kryształy. Ponadto, w modelu in vivo zapalenia otrzewnej indukowanego kryształami u myszy z niedoborem inflamasomu lub myszy z niedoborem receptora IL-1β (IL-1R) stwierdza się upośledzony napływ neutrofili. Odkrycia te zapewniają wgląd w procesy molekularne leżące u podstaw stanów zapalnych dny moczanowej i rzekomej, a także potwierdzają kluczową rolę inflamasomu w kilku chorobach autozapalnych.


title: Uśpienie hematopoetycznych komórek macierzystych sprzyja podatnej na błędy naprawie DNA i mutagenezie.

text: Większość dorosłych komórek macierzystych, w tym hematopoetyczne komórki macierzyste (HSC), utrzymuje się in vivo w stanie spoczynku lub spoczynku. Uśpienie jest powszechnie uważane za niezbędny mechanizm ochronny dla komórek macierzystych, który minimalizuje stres endogenny spowodowany oddychaniem komórkowym i replikacją DNA. Wykazujemy, że stan spoczynku HSC może mieć również szkodliwe skutki. Odkryliśmy, że HSC mają unikalne mechanizmy wewnątrzkomórkowe zapewniające ich przeżycie w odpowiedzi na promieniowanie jonizujące (IR), które obejmują zwiększoną ekspresję genów proprzeżycia i silną aktywację odpowiedzi na uszkodzenie DNA, w której pośredniczy p53. Pokazujemy, że HSC w stanie spoczynku i proliferacji są jednakowo chronione przed promieniowaniem, ale wykorzystują różne rodzaje mechanizmów naprawy DNA. Opisujemy, w jaki sposób naprawa DNA za pośrednictwem niehomologicznego łączenia końców (NHEJ) w nieaktywnych HSC jest związana z nabywaniem rearanżacji genomowych, które mogą utrzymywać się in vivo i przyczyniać się do nieprawidłowości hematopoetycznych. Nasze wyniki pokazują, że spokój jest mieczem obosiecznym, który sprawia, że HSC są z natury podatne na mutagenezę po uszkodzeniu DNA.


title: Rekrutacja Nck przez CD3ϵ ujawnia indukowaną przez ligand zmianę konformacyjną niezbędną do sygnalizacji receptorów komórek T i tworzenia synaps

text: To, w jaki sposób receptory błonowe inicjują transdukcję sygnału po związaniu liganda, jest przedmiotem intensywnych badań. Kompleks receptora komórek T (TCR-CD3) składa się z podjednostek wiążących ligand TCR alfa/beta związanych z podjednostkami CD3 odpowiedzialnymi za przekazywanie sygnału. Chociaż od dawna spekulowano, że TCR-CD3 może ulec zmianie konformacyjnej, wciąż brakuje potwierdzenia. Przedstawiamy mocne dowody, że zaangażowanie ligandu TCR-CD3 indukuje zmianę konformacyjną, która odsłania bogatą w prolinę sekwencję w CD3 epsilon i skutkuje rekrutacją białka adaptorowego Nck. Dzieje się to wcześniej i niezależnie od aktywacji kinazy tyrozynowej. Na koniec, zakłócając asocjację Nck-CD3 epsilon in vivo, pokazujemy, że rekrutacja Nck TCR-CD3 ma kluczowe znaczenie dla dojrzewania synapsy immunologicznej i aktywacji komórek T.


title: Pseudo-Seq: Wykrywanie w całym genomie modyfikacji pseudourydyny w RNA.

text: Cząsteczki RNA zawierają różnorodne chemicznie zróżnicowane, zmodyfikowane posttranskrypcyjnie zasady. Najliczniejsza zmodyfikowana zasada występująca w komórkowych RNA, pseudourydyna (Ψ), została ostatnio zmapowana w setkach miejsc w mRNA, z których wiele jest regulowanych dynamicznie. Chociaż krajobraz pseudourydyny został określony tylko w kilku typach komórek i warunkach wzrostu, enzymy odpowiedzialne za pseudourydylację mRNA są powszechnie konserwatywne, co sugeruje, że wiele nowych miejsc pseudourydylacji pozostaje do odkrycia. Tutaj przedstawiamy Pseudo-seq, technikę, która umożliwia identyfikację miejsc pseudourydylacji w całym genomie z rozdzielczością pojedynczego nukleotydu. W tym rozdziale przedstawiamy szczegółowy opis Pseudo-sek. Obejmujemy protokoły izolacji RNA z Saccharomyces cerevisiae, przygotowanie biblioteki Pseudo-seq i analizę danych, w tym opis przetwarzania i mapowania odczytów sekwencjonowania, identyfikację obliczeniową miejsc pseudourydylacji i przypisanie miejsc do określonych syntaz pseudourydyny. Przedstawione tutaj podejście można łatwo dostosować do dowolnego typu komórki lub tkanki, z którego można wyizolować wysokiej jakości mRNA. Identyfikacja nowych miejsc pseudourydylacji jest ważnym pierwszym krokiem w wyjaśnianiu regulacji i funkcji tych modyfikacji.


title: Epigenom ssaków

text: Modyfikacje chemiczne DNA i białek histonowych tworzą złożoną sieć regulacyjną, która moduluje strukturę chromatyny i funkcję genomu. Epigenom odnosi się do pełnego opisu tych potencjalnie dziedzicznych zmian w całym genomie. Skład epigenomu w danej komórce jest funkcją uwarunkowań genetycznych, rodowodu i środowiska. Po zakończeniu sekwencjonowania ludzkiego genomu badacze poszukują teraz kompleksowego obrazu zmian epigenetycznych, które określają sposób manifestowania informacji genetycznej na niezwykle zróżnicowanym tle etapów rozwojowych, typów tkanek i stanów chorobowych. W tym miejscu dokonujemy przeglądu bieżących wysiłków badawczych, kładąc nacisk na badania na dużą skalę, pojawiające się technologie i stojące przed nami wyzwania.


title: Deacetylaza histonowa 6 związana z mikrotubulami wspiera czujnik magazynowania wapnia STIM1 w pośredniczeniu w zachowaniach komórek nowotworowych.

text: Cząsteczka interakcji stromalnej 1 (STIM1) to czujnik magazynowania Ca(2+) w siateczce endoplazmatycznej, który promuje wzrost komórek, migrację i angiogenezę w przypadku raka piersi i szyjki macicy. W tym miejscu donosimy, że związana z mikrotubulami deacetylaza histonowa 6 (HDAC6) w różny sposób reguluje aktywację mediowanego przez STIM1 wejścia Ca(2+) w magazynie (SOCE) między komórkami raka szyjki macicy a normalnymi komórkami nabłonka szyjki macicy. Mikroskopia konfokalna żywych komórek wykazała, że integralność mikrotubul była niezbędna do przemieszczenia STIM1 do błony plazmatycznej i interakcji z Orai1, podstawową podjednostką porów SOCE. Komórki rakowe wykazują nadekspresję zarówno STIM1, jak i Orai1 w porównaniu z prawidłowymi komórkami nabłonka szyjki macicy. Regulacji w górę HDAC6 w komórkach nowotworowych towarzyszyła hipoacetylowana α-tubulina. Tubastatyna-A, specyficzny inhibitor HDAC6, hamowała translokację STIM1 do błony komórkowej i blokowała aktywację SOCE w komórkach nowotworowych, ale nie w normalnych komórkach nabłonka. Genetyczne lub farmakologiczne hamowanie HDAC6 blokowało przemieszczanie się przez błonę STIM1 i dopływ Ca(2+) w dół, o czym świadczą obrazy fluorescencyjne z całkowitym wewnętrznym odbiciem i wewnątrzkomórkowe oznaczenie Ca(2+). W przeciwieństwie do tego, hamowanie HDAC6 nie wpływało na interakcje między STIM1 a mikrotubulą oraz białkiem wiążącym końce EB1. Analiza wycinków chirurgicznych potwierdziła, że większość tkanek raka szyjki macicy wykazuje nadekspresję STIM1 i Orai1, której towarzyszy hipoacetylowana α-tubulina. Razem nasze wyniki identyfikują HDAC6 jako kandydujący cel do zakłócenia SOCE za pośrednictwem STIM1 jako ogólnej strategii blokowania złośliwego zachowania komórek.


title: Receptory rodziny czynnika martwicy nowotworu RANK i CD40 wspólnie ustalają mikrośrodowisko rdzenia grasicy i samotolerancję.

text: Rdzenne komórki nabłonka grasicy (mTEC) ustalają samotolerancję limfocytów T poprzez ekspresję regulatora autoimmunologicznego (Aire) i antygenów własnych tkanek obwodowych. Jednak sygnały leżące u podstaw rozwoju mTEC pozostają w dużej mierze niejasne. Tutaj przedstawiamy kluczową regulację rozwoju mTEC przez aktywator receptorów sygnałów NF-kappaB (RANK) i CD40. Podczas gdy tylko sygnalizacja RANK była kluczowa dla rozwoju mTEC podczas embriogenezy, u myszy pourodzeniowych współpraca między sygnałami CD40 i RANK była niezbędna do rozwoju mTEC w celu pomyślnego ustanowienia mikrośrodowiska rdzeniowego. Ligacja RANK lub CD40 na płodowym zrębie grasicy indukowała rozwój mTEC in vitro w sposób zależny od czynnika 6 związanego z czynnikiem martwicy nowotworu (TRAF6), kinazy indukującej NF-kappaB (NIK) i kinazy IkappaB beta (IKKbeta). Wyniki te pokazują, że zależna od etapu rozwoju współpraca między RANK i CD40 promuje rozwój mTEC, tworząc w ten sposób samotolerancję.


title: Rzadkie i powszechne warianty: dwadzieścia argumentów

text: Badania asocjacyjne całego genomu znacznie poprawiły nasze zrozumienie genetycznych podstaw ryzyka choroby. Fakt, że zwykle nie identyfikują więcej niż ułamka konkretnych loci przyczynowych, doprowadził do rozbieżności opinii co do tego, czy większość wariancji jest ukryta jako liczne rzadkie warianty o dużym wpływie, czy jako wspólne warianty o bardzo małym wpływie. Tutaj przeglądam 20 argumentów za i przeciw każdemu z tych modeli genetycznej podstawy złożonych cech i stwierdzam, że obie klasy efektów można łatwo pogodzić.


title: Stan metylacji DNA przewiduje aktywność wzmacniacza specyficzną dla typu komórki.

text: Wiązanie selektywnego dla komórek receptora glukokortykoidowego (GR) z dystalnymi elementami regulatorowymi jest związane z obszarami specyficznymi dla typu komórki lokalnie dostępnej chromatyny. Regiony te mogą istnieć wcześniej w chromatynie (wstępnie zaprogramowane) lub być indukowane przez receptor (de novo). Mechanizmy tworzenia i utrzymania tych witryn nie są dobrze poznane. Obserwujemy globalne wzbogacenie gęstości CpG dla wstępnie zaprogramowanych pierwiastków i implikujemy ich stan demetylowania w utrzymywaniu otwartej chromatyny w sposób specyficzny dla tkanki. W przeciwieństwie do tego, miejsca aktywnie otwierane przez GR (de novo) charakteryzują się niską gęstością CpG i tworzą unikalną klasę wzmacniaczy pozbawionych działania hamującego aglomerowanych metylocytozyn. Co więcej, leczenie glukokortykoidami indukuje szybkie zmiany poziomów metylacji w wybranych CpG w miejscach de novo. Wreszcie identyfikujemy elementy wiążące GR z CpG w krytycznych pozycjach i pokazujemy, że metylacja może wpływać na interakcje GR-DNA in vitro. Odkrycia przedstawiają unikalny związek między dostępnością chromatyny specyficzną dla tkanki, metylacją DNA i wiązaniem czynników transkrypcyjnych i pokazują, że metylacja DNA może być integralnym elementem regulacji genów przez receptory jądrowe.


title: Helikaza BLM ułatwia replikację telomerów podczas syntezy wiodącej nici telomerów

text: W oparciu o jego aktywność odwijania in vitro na DNA G-kwadrupleksu (G4) sugeruje się, że związana z zespołem Blooma helikazy BLM uczestniczy w replikacji telomeru poprzez wspomaganie progresji widełek przez telomerowy DNA bogaty w G. Do określenia udziału helikazy BLM w replikacji telomerów zastosowano analizę pojedynczej cząsteczki zreplikowanego DNA (SMARD). W komórkach z niedoborem BLM widełki replikacyjne inicjujące ze źródeł w telomerze, które kopiują nić bogatą w G poprzez syntezę wiodącej nici, poruszały się wolniej przez telomer w porównaniu z sąsiednim subtelomerem. Progresja wideł przez telomer została dodatkowo spowolniona w obecności stabilizatora G4. Stosując przeciwciało swoiste dla G4 stwierdziliśmy, że niedobór BLM lub innej helikazy rozwijającej G4, helikazy WRN związanej z zespołem Wernera, skutkował zwiększeniem struktur G4 w komórkach. Co ważne, niedobór każdej helikazy doprowadził do większego wzrostu DNA G4 wykrytego w telomerze w porównaniu z G4 obserwowanym w całym genomie. Łącznie, nasze odkrycia są zgodne z helikazą BLM ułatwiającą replikację telomerów poprzez rozdzielanie struktur G4 utworzonych podczas kopiowania nici bogatej w G przez prowadzącą syntezę nici.


title: Refleksja na temat 25 lat z MYC

text: Nieco ponad 25 lat temu zidentyfikowano MYC, ludzki homolog retrowirusowego onkogenu. Od tego czasu badania MYC są intensywne, a postępy imponujące. Po zastanowieniu, zdumiewające jest, jak każdy przyrostowy wgląd w regulację i funkcję MYC wywarł również wpływ na wiele dyscyplin biologicznych, w tym ogólnie na naszą wiedzę na temat onkogenezy molekularnej. Tutaj opisujemy główne postępy w naszym zrozumieniu biologii MYC i zaglądamy w przyszłość badań MYC.


title: Ochronny wpływ wysiłku i sygnalizacji 3-kinazy fosfoinozytydowej (p110alfa) w kardiomiopatii rozstrzeniowej i przerostowej.

text: Aktywność fizyczna chroni przed chorobami sercowo-naczyniowymi, a fizjologiczny przerost serca związany z regularnymi ćwiczeniami jest zwykle korzystny, w przeciwieństwie do przerostu patologicznego związanego z chorobą. Izoforma p110alfa 3-kinazy fosfoinozytydowej (PI3K) odgrywa kluczową rolę w wywoływaniu hipertrofii wywołanej wysiłkiem fizycznym. Nie wiadomo, czy on lub inne geny aktywowane w sercu sportowca mogą mieć wpływ na czynność serca i przeżycie w przypadku niewydolności serca. Aby zbadać, czy progresywny trening wysiłkowy i aktywność PI3K(p110alfa) wpływają na przeżycie i/lub czynność serca w dwóch modelach chorób serca, poddaliśmy transgeniczny mysi model kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM) treningowi pływania, genetycznie skrzyżowane myszy transgeniczne specyficzne dla serca z zwiększona lub zmniejszona aktywność PI3K(p110alfa) w modelu DCM i poddanie transgenicznych osobników PI3K(p110alfa) ostremu przeciążeniu ciśnieniowemu (zwężenie aorty wstępującej). Zbadano długość życia, czynność serca oraz molekularne markery patologicznego przerostu. Trening wysiłkowy i zwiększona aktywność serca PI3K(p110alfa) wydłużyły przeżycie w modelu DCM o 15-20%. W przeciwieństwie do tego, zmniejszona aktywność PI3K(p110alfa) drastycznie skróciła żywotność o około 50%. Zwiększona aktywność PI3K(p110alfa) miała korzystny wpływ na czynność serca i zwłóknienie w modelu przeciążenia ciśnieniowego i osłabiony wzrost patologiczny. Sygnalizacja PI3K(p110alfa) ujemnie regulowany receptor sprzężony z białkiem G stymuluje zewnątrzkomórkową reaktywną kinazę i aktywację Akt (poprzez PI3K, p110gamma) w izolowanych kardiomiocytach. Odkrycia te sugerują, że ćwiczenia i zwiększona aktywność PI3K(p110alfa) opóźniają lub zapobiegają postępowi choroby serca, a aktywność ponadfizjologiczna może być korzystna. Identyfikacja genów ważnych dla hipertrofii w sercu sportowca może zaoferować nowe strategie leczenia niewydolności serca.


title: Wpływ palenia papierosów, spożywania alkoholu oraz spożywania owoców i warzyw na wyniki zapłodnienia in vitro: przegląd i prezentacja oryginalnych danych

text: TŁO Czynniki związane ze stylem życia, w tym palenie papierosów, spożywanie alkoholu i nawyki żywieniowe, wpływają na zdrowie, dobre samopoczucie i ryzyko chorób przewlekłych. W obszarze zapłodnienia in vitro (IVF) i ciąży czynniki związane ze stylem życia wpływają na produkcję oocytów, wskaźniki zapłodnienia, ciążę i utratę ciąży, podczas gdy przewlekły stres oksydacyjny niskiego stopnia może leżeć u podstaw słabych wyników w niektórych przypadkach IVF. METODY W tym miejscu dokonujemy przeglądu aktualnego piśmiennictwa i przedstawiamy oryginalne, wcześniej niepublikowane dane, uzyskane od par uczęszczających do Centrum Medycznego PIVET w Australii Zachodniej. WYNIKI Podczas badania 80% kobiet i 70% partnerów płci męskiej wypełniło tygodniowy dziennik dokumentujący palenie, alkohol oraz spożycie owoców i warzyw. Kolejne wyniki kliniczne leczenia IVF, takie jak ilość pobranych oocytów, wskaźniki zapłodnienia, ciąża i utrata ciąży, zostały poddane analizie regresji wielokrotnej w celu zbadania związku między pacjentami, leczeniem i zarejestrowanymi czynnikami stylu życia. Co istotne, stwierdzono, że palenie przez mężczyzn zwiększało ryzyko utraty ciąży (p = 0,029), podczas gdy palenie kobiet miało niekorzystny wpływ na rezerwę jajnikową. Zarówno spożycie alkoholu (β = 0,074, p < 0,001), jak i owoców i warzyw (β = 0,034, p < 0,001) miało pozytywny wpływ na zapłodnienie. WNIOSEK Na podstawie naszych wyników i aktualnej literatury istnieje istotny wpływ czynników związanych ze stylem życia na wyniki kliniczne zapłodnienia in vitro. Obecnie istnieją sprzeczne wyniki dotyczące innych czynników stylu życia, takich jak nawyki żywieniowe i spożywanie alkoholu, ale oczywiste jest, że przewlekły stres oksydacyjny wywołany czynnikami stylu życia i złymi nawykami żywieniowymi wiąże się z niższym wskaźnikiem powodzenia in vitro.


title: Wydajna edycja genomu mitochondrialnego przez CRISPR/Cas9

text: System Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeats (CRISPR)/Cas9 jest szeroko stosowany do edycji jądrowego DNA w celu generowania mutacji lub korygowania określonych alleli chorobowych. Pomimo elastycznego zastosowania nie ustalono, czy CRISPR/Cas9, pierwotnie zidentyfikowany jako bakteryjny system obrony przed wirusami, może być skierowany do mitochondriów w celu edycji mtDNA. Tutaj pokazujemy, że zwykły FLAG-Cas9 może lokalizować się w mitochondriach, aby edytować mitochondrialny DNA za pomocą sgRNA celujących w określone loci genomu mitochondrialnego. Ekspresja FLAG-Cas9 wraz z gRNA celującym w Cox1 i Cox3 prowadzi do rozszczepienia specyficznych loci mtDNA. Ponadto zaobserwowaliśmy zaburzenie homeostazy białek mitochondrialnych po obcięciu lub rozszczepieniu mtDNA przez CRISPR/Cas9. Aby przezwyciężyć niespecyficzną dystrybucję FLAG-Cas9, stworzyliśmy również Cas9 ukierunkowany na mitochondria (mitoCas9). Ta nowa wersja Cas9 lokalizuje się tylko w mitochondriach; wraz z ekspresją gRNA nakierowanego na mtDNA następuje specyficzne cięcie mtDNA. Indukowana przez MitoCas9 redukcja mtDNA i jego transkrypcji prowadzi do rozerwania potencjału błony mitochondrialnej i zahamowania wzrostu komórek. Ten mitoCas9 można zastosować do edycji mtDNA wraz z wektorami ekspresyjnymi gRNA bez wpływu na genomowy DNA. W tym krótkim badaniu pokazujemy, że edycja mtDNA jest możliwa przy użyciu CRISPR/Cas9. Co więcej, nasz rozwój mitoCas9 ze specyficzną lokalizacją w mitochondriach powinien ułatwić jego zastosowanie do edycji genomu mitochondrialnego.


title: Wariant histonowy H2A.Z wyznacza końce 5' zarówno aktywnych, jak i nieaktywnych genów w Euchromatynie

text: U S. cerevisiae wariant histonowy H2A.Z jest osadzany w euchromatynie na bokach cichej heterochromatyny, aby zapobiec jej ektopowemu rozprzestrzenianiu się. Pokazujemy, że nukleosomy H2A.Z znajdują się w regionach promotorowych prawie wszystkich genów w euchromatynie. Na ogół występują one jako dwa umiejscowione nukleosomy, które flankują region wolny od nukleosomów (NFR), który zawiera miejsce startu transkrypcji. Co zaskakujące, wzbogacenie na końcach 5' obserwuje się nie tylko w genach aktywnie transkrybowanych, ale także w nieaktywnych loci. Mutageneza typowego promotora ujawniła segment DNA o wielkości 22 bp wystarczający do zaprogramowania tworzenia NFR oflankowanego przez dwa nukleosomy H2A.Z. Ten segment zawiera miejsce wiązania białka Reb1 związanego z Myb i przyległy ciąg dT:dA. Wydajne odkładanie H2A.Z jest dodatkowo promowane przez specyficzny wzór acetylacji ogona histonów H3 i H4 oraz białko Bdf1, bromodomeny, składnik kompleksu remodelującego Swr1, który odkłada H2A.Z.


title: Ćwiczenia fizyczne i trening oddechowy poprawiają wydolność wysiłkową i jakość życia pacjentów z ciężkim przewlekłym nadciśnieniem płucnym.

text: TŁO Nadciśnienie płucne (PH) jest związane z ograniczoną wydolnością fizyczną, ograniczoną jakością życia i złym rokowaniem z powodu prawokomorowej niewydolności serca. Niniejsze badanie jest pierwszym prospektywnym randomizowanym badaniem oceniającym efekty ćwiczeń fizycznych i treningu oddechowego u pacjentów z ciężkim objawowym PH. METODY I WYNIKI Trzydziestu pacjentów z PH (21 kobiet; średnia wieku 50+/-13 lat; średnie ciśnienie w tętnicy płucnej 50+/-15 mm Hg; średnia klasa Światowej Organizacji Zdrowia [WHO] 2,9+/-0,5; płucne nadciśnienie tętnicze, n=23; przewlekłe zakrzepowo-zatorowe PH, n=7) otrzymujące leki ukierunkowane na stabilną chorobę, zostały losowo przydzielone do grupy kontrolnej (n=15) i grupy treningowej (n=15). Leki pozostawały niezmienione w okresie badania. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były zmiany dystansu przebytego w ciągu 6 minut od wartości wyjściowej do 15 tygodnia oraz w wynikach kwestionariusza jakości życia Short Form Health Survey. Oceniono również zmiany klasy czynnościowej WHO, skali Borga oraz parametrów echokardiografii i wymiany gazowej. W 15. tygodniu pacjenci w grupach treningu podstawowego i drugiego mieli lepszy 6-minutowy dystans marszu; średnia różnica między grupą kontrolną a podstawową treningową wyniosła 111 m (95% przedział ufności, 65 do 139 m; P<0,001). Trening wysiłkowy był dobrze tolerowany i poprawiał wyniki jakości życia, klasy funkcjonalnej WHO, szczytowego zużycia tlenu, zużycia tlenu na progu beztlenowym i osiągniętego obciążenia pracą. Wartości skurczowego ciśnienia w tętnicy płucnej w spoczynku nie zmieniły się istotnie po 15 tygodniach ćwiczeń i treningu oddechowego (od 61 +/- 18 do 54 +/- 18 mm Hg) w grupie trenującej. WNIOSKI Badanie to wskazuje, że trening oddechowy i fizyczny może być obiecującym uzupełnieniem leczenia w ciężkim PH. Efekty przyczyniają się do korzystnych wyników nowoczesnego leczenia.