title: Profilaktyka pooperacyjnych wymiotów u dzieci po usunięciu migdałków: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Wymioty pooperacyjne (POV) pozostają jedną z najczęstszych przyczyn znacznej zachorowalności po usunięciu migdałków u dzieci. Doniesiono o różnych profilaktycznych interwencjach przeciwwymiotnych, ale przegląd systematyczny w tej grupie pacjentów był tylko ograniczony. Przeprowadzono systematyczne wyszukiwanie za pomocą Cochrane Controlled Trials Register, MEDLINE i EMBASE w celu zidentyfikowania podwójnie ślepych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badań dotyczących profilaktycznych interwencji przeciwwymiotnych u dzieci poddawanych wycięciu migdałków, z lub bez adenotomii. Wynikiem zainteresowania był POV w ciągu pierwszych 24 godzin. Sumaryczne oszacowania efektu każdej profilaktycznej strategii przeciwwymiotnej wyprowadzono stosując metaanalizę efektów ustalonych. Tam, gdzie było to właściwe, wpływ odpowiedzi na dawkę oszacowano za pomocą regresji logistycznej i zidentyfikowano 22 artykuły. Znaleziono dobre dowody na profilaktyczne działanie przeciwwymiotne deksametazonu [iloraz szans (OR) 0,23, 95% CI 0,16-0,33] oraz antagonistów serotoninergicznych ondansetron (OR 0,36, 95% CI 0,29-0,46), granisetron (OR 0,11 , 95% CI 0,06-0,19), tropisetron (OR 0,15, 95% CI 0,06-0,35) i dolasetron (OR 0,25, 95% CI 0,1-0,59). Stwierdzono również skuteczność metoklopramidu (OR 0,51, 95% CI 0,34-0,77). Nie ma wystarczających dowodów, aby sugerować, że dimenhydrynat, perfenazyna lub droperydol w badanych dawkach są skuteczne, podobnie jak aspiracja żołądka lub akupunktura. Podsumowując, deksametazon i środki antyserotynergiczne wydają się być najskuteczniejszymi środkami w profilaktyce POV u dzieci poddawanych wycięciu migdałków.


title: Metoda porównywania powierzchni pod krzywymi charakterystyki pracy odbiornika wyprowadzonymi z tych samych przypadków.

text: Krzywe charakterystyki operacyjnej odbiornika (ROC) są używane do opisywania i porównywania wydajności technologii diagnostycznej i algorytmów diagnostycznych. Niniejsza praca uściśla statystyczne porównanie obszarów pod dwiema krzywymi ROC otrzymanymi od tego samego zestawu pacjentów, biorąc pod uwagę korelację między obszarami, która jest indukowana przez sparowany charakter danych. Stosuje się zgodność między obszarem pod krzywą ROC a statystyką Wilcoxona i zakłada się, że leżące u podstaw rozkłady Gaussa (dwunormalne) zapewniają tabelę, która przekształca obserwowane korelacje w sparowanych ocenach obrazów na korelację między dwoma obszarami ROC. Ta korelacja międzyobszarowa może być wykorzystana do zmniejszenia błędu standardowego (niepewności) obserwowanej różnicy obszarów. Ta poprawka na parowanie, analogiczna do zastosowanej w sparowanym teście t, może spowodować znaczny wzrost czułości statystycznej (mocy) porównania. W przypadku badań z udziałem wielu czytelników metoda ta zapewnia miarę składową zmienności próbkowania, która jest trudna do uzyskania w inny sposób.


title: Przejściowa inaktywacja Rb i ARF daje komórki regeneracyjne z postmitotycznego mięśnia ssaków.

text: Nierozstrzygniętym pytaniem biologicznym jest to, dlaczego regeneracja tkanek ssaków jest ograniczona, podczas gdy płazy urodel i doskonałokostne regenerują główne struktury, głównie poprzez powrót do cyklu komórkowego. Po inaktywacji Rb indukowana jest proliferacja postmitotycznego mięśnia szkieletowego urodele, podczas gdy w mięśniach ssaków mechanizm ten nie istnieje. Postulowaliśmy, że supresor nowotworu obecny u ssaków, ale nieobecny u kręgowców regenerujących, produkt Ink4a ARF (alternatywna ramka odczytu), jest supresorem regeneracji. Jednoczesna dezaktywacja Arf i Rb doprowadziła do ponownego wejścia w cykl komórek mięśniowych ssaków, utraty właściwości różnicowania i pobudzenia maszynerii cytokiny. Pojedyncze miocyty postmitotyczne wyizolowano za pomocą katapultacji laserowej mikropreparacji, a przejściowa supresja Arf i Rb dała kolonie mioblastów, które zachowały zdolność do różnicowania się i łączenia we włókna mięśniowe po przeszczepieniu in vivo. Wyniki te pokazują, że różnicowanie komórek ssaków jest odwracane przez inaktywację Arf i Rb i potwierdzają hipotezę, że Arf ewoluował kosztem regeneracji.


title: CENP-B kontroluje tworzenie centromerów w zależności od kontekstu chromatyny

text: Centromer jest regionem chromatyny, który służy jako punkt przyłączenia wrzeciona i kieruje dokładnym dziedziczeniem chromosomów eukariotycznych podczas podziałów komórkowych. Jednak mechanizm, dzięki któremu centromer gromadzi się i stabilizuje w określonym regionie genomowym, nie jest jasny. Tworzenie de novo sztucznego chromosomu człowieka/ssaka (HAC/MAC) z funkcjonalnym zespołem centromeru wymaga obecności alfa-satelitarnego DNA zawierającego motywy wiążące dla centromerowego białka CENP-B. Pokazujemy tutaj, że montaż centromeru de novo na HAC/MAC jest zależny od CENP-B. W przeciwieństwie do tego, tworzenie centromeru jest tłumione w komórkach wyrażających CENP-B, gdy alfa-satelitarny DNA został zintegrowany z miejscem chromosomalnym. Co godne uwagi, w tych miejscach integracji CENP-B wzmaga trimetylację histonu H3-K9 i metylację DNA, stymulując w ten sposób tworzenie heterochromatyny. Dlatego proponujemy, że CENP-B odgrywa podwójną rolę w tworzeniu centromerów, zapewniając tworzenie de novo na DNA pozbawionym funkcjonalnego centromeru, ale zapobiegając tworzeniu nadmiaru centromerów na chromosomach.


title: Zmodernizowane narzędzia dla porównywania sekwencji biologicznych.

text: Opracowaliśmy trzy programy komputerowe do porównywania sekwencji białek i DNA. Mogą być używane do przeszukiwania baz danych sekwencji, oceny wyników podobieństwa i identyfikacji struktur okresowych w oparciu o lokalne podobieństwo sekwencji. Program FASTA jest bardziej czułą pochodną programu FASTP, który może być używany do przeszukiwania baz danych sekwencji białek lub DNA i może porównywać sekwencję białek z bazą danych sekwencji DNA poprzez tłumaczenie bazy danych DNA podczas jej przeszukiwania. FASTA obejmuje dodatkowy etap obliczania początkowego wyniku podobieństwa parami, który umożliwia łączenie wielu regionów podobieństwa w celu zwiększenia wyniku powiązanych sekwencji. Program RDF2 może być użyty do oceny istotności wyników podobieństwa przy użyciu metody tasowania, która zachowuje lokalną kompozycję sekwencji. Program LFASTA może wyświetlać wszystkie regiony lokalnego podobieństwa między dwiema sekwencjami z punktacją większą niż próg, przy użyciu tych samych parametrów punktacji i podobnego algorytmu dopasowania; te lokalne podobieństwa mogą być wyświetlane jako wykres „macierz graficzna” lub jako indywidualne wyrównania. Ponadto programy te zostały uogólnione, aby umożliwić porównywanie sekwencji DNA lub białek w oparciu o różne alternatywne matryce punktacji.


title: Negatywne konsekwencje niezaspokojonych potrzeb wśród osób starszych żyjących w społeczności: beneficjenci podwójnie kwalifikujący się kontra beneficjenci korzystający tylko z Medicare.

text: CEL Naszym celem jest oszacowanie i porównanie częstości występowania wybranych niekorzystnych konsekwencji związanych z niezaspokojoną potrzebą pomocy wśród podgrupy osób starszych, podatnych na zagrożenia społeczno-ekonomiczne i medyczne, osób, które są podwójnie uprawnione do Medicare i Medicaid, z osobami kwalifikującymi się wyłącznie do Medicare. METODA Korzystając z danych z National Health and Aging Trends Study (NHATS), reprezentatywnego badania starszej populacji Medicare, obliczyliśmy rozpowszechnienie związanej z niepełnosprawnością potrzeby pomocy w zakresie samoopieki, prac domowych i czynności związanych z poruszaniem się oraz rozpowszechnienie niekorzystne konsekwencje niezaspokojonej potrzeby poprzez status podwójnej kwalifikacji i status Medicare. WYNIKI Ponad 2 miliony osób starszych mieszkających w społeczności doświadczyło negatywnych konsekwencji z powodu niezaspokojonej potrzeby pomocy w opiece nad sobą (np. pobrudziły ubrania), ponad 2 miliony doświadczyło negatywnych konsekwencji z powodu niezaspokojonej potrzeby pomocy w pracach domowych (np. wyjazd bez artykułów spożywczych), a ponad 3 miliony osób doświadczyło co najmniej jednej negatywnej konsekwencji niezaspokojonej potrzeby pomocy w czynnościach związanych z mobilnością (np. konieczność pozostania w łóżku) w miesiącu poprzedzającym wywiad NHATS. Osoby podwójnie kwalifikujące się doświadczyły wyższych wskaźników 6 z 11 badanych niepożądanych następstw i były bardziej narażone na co najmniej jeden niekorzystny skutek we wszystkich 3 domenach niż inne. DYSKUSJA Pojawia się kilka modeli opieki, których celem jest zintegrowanie opieki medycznej, zdrowia behawioralnego i usług długoterminowych dla podwójnej kwalifikującej się populacji. Wskaźniki negatywnych konsekwencji niezaspokojonych potrzeb można wykorzystać do monitorowania jakości i adekwatności takich systemów opieki.


title: Informacje uzupełniające: „Podręcznik użytkownika MesoRD” i inne

text: UNLABELLED MesoRD to narzędzie do stochastycznej symulacji reakcji chemicznych i dyfuzji. W szczególności jest to implementacja kolejnej metody podobjętościowej, która jest dokładną metodą symulowania procesu Markowa odpowiadającego głównemu równaniu reakcji-dyfuzji. DOSTĘPNOŚĆ MesoRD jest wolnym oprogramowaniem, napisanym w C++ i objętym licencją GNU General Public License (GPL). MesoRD działa na systemach Linux, Mac OS X, NetBSD, Solaris i Windows XP. Można go pobrać ze strony http://mesord.sourceforge.net. KONTAKT johan.elf@icm.uu.se; johan.hattne@embl-hamburg.de INFORMACJE DODATKOWE „MesoRD User's Guide” i inne dokumenty są dostępne na stronie http://mesord.sourceforge.net.


title: Anatomia funkcjonalna aktywacji limfocytów T i tworzenia synaps.

text: Aktywacja i funkcja komórek T wymagają strukturalnego zaangażowania komórek prezentujących antygen. Te kontakty komórkowe charakteryzują się dwiema odrębnymi dynamikami in vivo: przejściowymi kontaktami wynikającymi z połączeń promigracyjnych zwanych kinapsami immunologicznymi lub przedłużonymi kontaktami ze stabilnymi połączeniami zwanymi synapsami immunologicznymi. Kinapsy działają w stanie ustalonym, aby umożliwić odwoływanie się do autopeptydu-MHC (pMHC) i poszukiwanie pMHC pochodzącego od patogenu. Synapsy są indukowane przez interakcje receptora komórek T (TCR) z agonistą pMHC w określonych warunkach i korelują z silną odpowiedzią immunologiczną, która generuje efektorowe i limfocyty T pamięci. Obrazowanie w wysokiej rozdzielczości ujawniło, że synapsa jest wysoce skoordynowana, integrując adhezję komórek, rozpoznawanie przez TCR kompleksów pMHC oraz szereg ligandów aktywujących i hamujących, aby promować lub zapobiegać sygnalizacji komórek T. W tym przeglądzie badamy komponenty molekularne, geometrię i czas leżący u podstaw kinaps i synaps. Integrujemy najnowsze dane molekularne i fizjologiczne, aby zapewnić syntezę i zaproponować dalsze rozwiązania.


title: Modulacja replikacyjnej długości życia u Cryptococcus neoformans: implikacje dla zjadliwości

text: Wykazano, że patogen grzybowy, Cryptococcus neoformans, ulega replikacyjnemu starzeniu się. Stare komórki charakteryzują się zaawansowanym wiekiem pokoleniowym i zmianami fenotypowymi, które wydają się pośredniczyć w zwiększonej odporności na zabijanie przez gospodarza i środki przeciwgrzybicze. W wyniku tej związanej z wiekiem odporności, podczas przewlekłej infekcji gromadzą się stare komórki. Na podstawie tych ustaleń postawiliśmy hipotezę, że zmiana wieku pokoleniowego patogennej populacji drożdży zmieniłaby jej podatność na gospodarza i wpłynęłaby na jego zjadliwość. SIR2 to dobrze zachowana deacetylaza histonowa i główny cel w opracowywaniu leków przeciwstarzeniowych. Zbadaliśmy jego wpływ na długość życia replikacyjnego C. neoformans (RLS). Najpierw wygenerowano zmutowany szczep C. neoformans (sir2Δ), który potwierdził przewidywany skrócony RLS w komórkach sir2Δ zgodny z jego znaną rolą w procesie starzenia. Następnie analiza RLS wykazała, że leczenie C. neoformans agonistami Sir2p spowodowało znaczne wydłużenie RLS, podczas gdy leczenie antagonistą Sir2p skróciło RLS. Efekty modulujące RLS były zależne od SIR2 i nie były obserwowane w komórkach sir2Δ. Ponieważ utrata SIR2 skutkowała nieznacznym pogorszeniem sprawności, wpływu genetycznej modulacji RLS na zjadliwość nie można było porównać z komórkami typu dzikiego. Zamiast tego zdecydowaliśmy się na chemiczną modulację RLS i zbadaliśmy wpływ leków modulujących Sir2p na komórki C. neoformans w modelu infekcji Galleria mellonella. Zgodnie z naszą hipotezą, że zmiany w pokoleniowym wieku zakażającej populacji drożdży zmieniają jej podatność na komórki gospodarza, zaobserwowaliśmy zmniejszoną zjadliwość C. neoformans u gospodarza Galleria, gdy RLS został przedłużony przez leczenie agonistami Sir2p. W przeciwieństwie do tego leczenie antagonistą Sir2p, które skraca wzmocnioną zjadliwość RLS w Galleria. Dodatkowo połączenie agonistów Sir2p z terapią przeciwgrzybiczą wzmocniło działanie przeciwgrzybicze. Co ważne, nie zaobserwowano żadnej różnicy w zjadliwości w przypadku leczenia lekami, gdy do infekcji użyto komórek sir2Δ, co potwierdziło specyficzność celu i wykluczyło nieswoiste działanie leków na gospodarza Galleria. W związku z tym badanie to sugeruje, że leki modulujące RLS, takie jak agoniści Sir2p, zmieniają długość życia i podatność populacji grzybów i powinny być dalej badane jako potencjalna klasa nowych celów leków przeciwgrzybiczych, które mogą zwiększać skuteczność przeciwgrzybiczą.


title: Myszy transgeniczne Pf4-Cre umożliwiają generowanie nokautów genów o ograniczonej linii genetycznej do badania funkcji megakariocytów i płytek krwi in vivo.

text: Aby wygenerować myszy transgeniczne, które wyrażają rekombinazę Cre wyłącznie w linii megakariocytów, zmodyfikowaliśmy klon sztucznego chromosomu bakteryjnego myszy (BAC) przez rekombinację homologiczną i zastąpiliśmy pierwszy egzon czynnika płytkowego 4 (Pf4), również zwany CXCL4, kodonem -ulepszone cDNA Cre. Uzyskano kilka szczepów wyrażających transgen, a jeden szczep, Q3, został szczegółowo zbadany. Krzyżowanie myszy Q3 ze szczepem reporterowym ROSA26-lacZ wykazało, że aktywność rekombinazy Cre była ograniczona do megakariocytów. Wyniki te były dalej weryfikowane przez krzyżowanie myszy Q3 ze szczepem zawierającym integrynę beta1 oflankowaną loxP. Wycięcie tego warunkowego allelu w megakariocytach zostało zakończone na poziomie DNA, a płytki krwi były praktycznie pozbawione białka integryny beta1. Transgeniczny szczep Pf4-Cre będzie cennym narzędziem do badania megakariopoezy, tworzenia płytek i funkcji płytek.


title: LIN-44/Wnt kieruje wzrostem dendrytów przez LIN-17/Frizzled w neuronach C. elegans

text: Funkcjonowanie układu nerwowego wymaga prawidłowego rozwoju dwóch funkcjonalnych i morfologicznych domen neuronów, aksonów i dendrytów. Chociaż obie te domeny są równie ważne dla transmisji sygnału, nasze zrozumienie rozwoju dendrytów pozostaje stosunkowo słabe. Tutaj pokazujemy, że u C. elegans ligand Wnt, LIN-44, i jego receptor Frizzled, LIN-17, regulują rozwój dendrytów neuronu czuciowego tlenu PQR. W mutantach lin-44 i lin-17 dendryty PQR nie tworzą się, wykazują zahamowanie wzrostu lub są źle kierowane. Manipulacja czasową i przestrzenną ekspresją LIN-44 w połączeniu z eksperymentami z ablacją komórek wskazuje, że ta cząsteczka jest wzorowana podczas embriogenezy i działa jako atrakcyjna wskazówka do określenia miejsca, z którego wyłania się dendryt. Genetyczna interakcja między lin-44 i lin-17 sugeruje, że sygnał LIN-44 jest przekazywany przez receptor LIN-17, który w PQR działa autonomicznie na komórkę. Ponadto dostarczamy dowodów na to, że LIN-17 oddziałuje z inną cząsteczką Wnt, EGL-20, i działa równolegle do MIG-1/Frizzled w tym procesie. Podsumowując, nasze wyniki ujawniają kluczową rolę cząsteczek Wnt i Frizzled w regulowaniu rozwoju dendrytów in vivo.


title: Dlaczego lekarze rodzinni przepisują antybiotyki w zakażeniach górnych dróg oddechowych, aby spełnić oczekiwania pacjentów: badanie metod mieszanych

text: CELE Opisanie roli, jaką oczekiwania pacjentów odgrywają u lekarzy pierwszego kontaktu (GP) przy przepisywaniu antybiotyków w zakażeniach górnych dróg oddechowych (URTI). METODY Podejście współbieżnych wyjaśniających metod mieszanych wykorzystujące ankietę przekrojową i częściowo ustrukturyzowane wywiady. USTAWIENIA Lekarze pierwszego kontaktu w Australii. UCZESTNICY 584 lekarzy POZ (odsetek odpowiedzi 23,6%) wypełniło ankietę przekrojową. Przeprowadzono indywidualne wywiady z 32 lekarzami pierwszego kontaktu. EFEKTY DZIAŁANIA Przepisywanie antybiotyków na URTI. WYNIKI Ponad połowa ankietowanych lekarzy rodzinnych w Australii sama zgłosiła, że przepisałaby antybiotyki na URTI, aby spełnić oczekiwania pacjentów. Nasze wyniki jakościowe sugerują, że „oczekiwania pacjenta” mogą być głównym powodem niewłaściwego przepisywania leków, ale jest to wszechogarniająca fraza, która zawiera również inne powody. Obejmują one ograniczony czas, słabą komunikację lekarz-pacjent i niepewność diagnostyczną. Zidentyfikowaliśmy trzy archetypy, które wyjaśniają zachowanie lekarzy rodzinnych w odniesieniu do przepisywania antybiotyków z powodu URTI. Głównymi tematami wynikającymi z komponentu jakościowego było to, że wielu lekarzy rodzinnych nie uważało, że przepisywanie antybiotyków w podstawowej opiece zdrowotnej jest odpowiedzialne za rozwój oporności na antybiotyki, ani że ich indywidualne przepisywanie miałoby jakiekolwiek znaczenie w świetle innych większych kwestii, takich jak przepisywanie leków w szpitalu lub stosowanie weterynarii . Dla nich były znikome negatywne konsekwencje niewłaściwego przepisywania. WNIOSKI Istnieje potrzeba zwiększenia świadomości zakresu i wagi antybiotykooporności oraz roli, jaką odgrywa przepisywanie leków w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, a także wkładu indywidualnych decyzji dotyczących przepisywania leków w problem antybiotykooporności.


title: Migrena i choroba sercowo-naczyniowa: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: CEL Ocena związku między migreną a chorobami sercowo-naczyniowymi, w tym udarem, zawałem mięśnia sercowego i zgonem z powodu choroby sercowo-naczyniowej. PROJEKT Przegląd systematyczny i metaanaliza. ŹRÓDŁA DANYCH Elektroniczne bazy danych (PubMed, Embase, Cochrane Library) oraz listy referencyjne włączonych badań i przeglądów opublikowane do stycznia 2009 r. Kryteria wyboru Badania kliniczno-kontrolne i badania kohortowe badające związek między migrenami lub określonymi podtypami migreny a chorobami układu krążenia. Metody przeglądu Dwóch badaczy niezależnie oceniło kwalifikowalność zidentyfikowanych badań w podejściu dwuetapowym. Spory rozwiązywano w drodze konsensusu. Badania zostały pogrupowane według kategorii a priori dotyczących migreny i chorób układu krążenia. EKSTRAKCJA DANYCH Dwóch badaczy wyodrębniło dane. Obliczono połączone ryzyka względne i 95% przedziały ufności. WYNIKI Badania były niejednorodne pod względem charakterystyki uczestników i definicji choroby sercowo-naczyniowej. Dziewięć badań oceniało związek między jakąkolwiek migreną a udarem niedokrwiennym (zbiorcze ryzyko względne 1,73, 95% przedział ufności 1,31 do 2,29). Dodatkowe analizy wykazały istotnie wyższe ryzyko wśród osób, które miały migrenę z aurą (2,16, 1,53 do 3,03) w porównaniu z osobami, które miały migrenę bez aury (1,23, 0,90 do 1,69; meta-regresja dla stanu aury P=0,02). Ponadto wyniki sugerowały większe ryzyko wśród kobiet (2,08, 1,13 do 3,84) w porównaniu z mężczyznami (1,37, 0,89 do 2,11). Wiek poniżej 45 lat, palenie tytoniu i stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych dodatkowo zwiększały ryzyko. Osiem badań dotyczyło związku między migreną a zawałem mięśnia sercowego (1,12, 0,95 do 1,32), a pięć między migreną a zgonem z powodu choroby sercowo-naczyniowej (1,03, 0,79 do 1,34). Tylko w jednym badaniu zbadano związek między kobietami, które miały migrenę z aurą i zawałem mięśnia sercowego oraz zgonem z powodu choroby sercowo-naczyniowej, wykazując dwukrotne zwiększenie ryzyka. WNIOSEK Migrena wiąże się z dwukrotnie zwiększonym ryzykiem udaru niedokrwiennego, co jest widoczne tylko u osób z migreną z aurą. Nasze wyniki sugerują również wyższe ryzyko wśród kobiet, a ryzyko było dodatkowo zwiększone u osób z migreną w wieku poniżej 45 lat, palaczy i kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne. Nie znaleźliśmy ogólnego związku między jakąkolwiek migreną a zawałem mięśnia sercowego lub zgonem z powodu choroby sercowo-naczyniowej. Dostępnych jest zbyt mało badań, aby wiarygodnie ocenić wpływ czynników modyfikujących, takich jak aura migrenowa, na te powiązania.


title: Wpływ czasu trwania i przerywania działania ryfampiny na wyniki leczenia gruźlicy: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: TŁO Schematy leczenia aktywnej gruźlicy (TB), które są przerywane lub wykorzystują rifampinę tylko w początkowej fazie, oferują praktyczne korzyści, ale ich skuteczność została zakwestionowana. Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd schematów leczenia aktywnej gruźlicy, aby ocenić wpływ czasu trwania i przerw w stosowaniu rifampiny na wyniki leczenia gruźlicy. METODY I WYNIKI Przeszukiwano PubMed, Embase i bazę danych Cochrane CENTRAL dla badań klinicznych pod kątem randomizowanych badań kontrolowanych, opublikowanych w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim w latach 1965-czerwiec 2008. W wybranych badaniach stosowano standaryzowane leczenie schematami zawierającymi rifampinę. Badania wykazały bakteriologicznie potwierdzone niepowodzenie i (lub) nawrót u wcześniej nieleczonych pacjentów z potwierdzoną bakteriologicznie gruźlicą płuc. Zbiorcze skumulowane częstości wyników leczenia i związek z czynnikami ryzyka obliczono za pomocą metaanaliz stratyfikowanych efektów losowych. Meta-regresję przeprowadzono przy użyciu ujemnego dwumianowego modelu regresji. Do analizy włączono 57 badań z 312 ramionami i 21 472 uczestnikami. Schematy wykorzystujące rifampinę tylko przez pierwsze 1-2 miesiące charakteryzowały się znacznie wyższymi wskaźnikami niepowodzeń, nawrotów i nabytej lekooporności w porównaniu do schematów, w których stosowano rifampinę przez 6 miesięcy. Było to szczególnie widoczne, gdy istniała początkowa oporność na izoniazyd, streptomycynę lub obie. Z drugiej strony, niewiele było dowodów na różnicę w niepowodzeniu lub nawrocie przy codziennym lub przerywanym schemacie podawania leczenia, chociaż nie było wystarczających opublikowanych dowodów na skuteczność podawania rifampiny dwa razy w tygodniu w trakcie terapii. WNIOSKI Wyniki leczenia gruźlicy były znacznie gorsze przy krótszym czasie trwania ryfampicyny lub przy początkowej lekooporności na izoniazyd i/lub streptomycynę. Wyniki leczenia były podobne we wszystkich ocenianych schematach przerywanych, ale nie ma wystarczających dowodów na poparcie stosowania leczenia dwa razy w tygodniu przez całą terapię.


title: Nowy zestaw markerów metylacji DNA w osadach moczu do czułego/swoistego wykrywania raka pęcherza moczowego.

text: CEL Niniejsze badanie ma na celu dostarczenie lepszego zestawu markerów metylacji DNA w osadach moczu do czułego i specyficznego wykrywania raka pęcherza moczowego. PROJEKT EKSPERYMENTALNY Pięćdziesiąt dziewięć genów związanych z nowotworem poddano profilowaniu w trzech liniach komórkowych raka pęcherza moczowego, małej kohorcie biopsji raka i osadów moczu metodą PCR specyficzną dla metylacji. Dwadzieścia jeden kandydujących genów zostało następnie profilowanych w osadach moczu 132 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego (8 przypadków w stadium 0a; 68 przypadków w stadium I; 50 przypadków w stadium II; 4 przypadki w stadium III; i 2 przypadki w stadium IV), 23 pacjenci w tym samym wieku z nienowotworowymi zmianami w drogach moczowych, 6 chorobami neurologicznymi i 7 zdrowymi ochotnikami. WYNIKI Pomimo sześciu przypadków czterech genów zgłoszonych u 3 z 23 analizowanych pacjentów z nienowotworowymi zmianami w moczu, specyficzna dla raka hipermetylacja w osadach moczu została zgłoszona dla 15 genów (P < 0,05). Ocena metylacji 11-genowego zestawu (SALL3, CFTR, ABCC6, HPR1, RASSF1A, MT1A, RUNX3, ITGA4, BCL2, ALX4, MYOD1, DRM, CDH13, BMP3B, CCNA1, RPRM, MINT1 i BRCA1) potwierdziła istniejącą diagnozę 121 spośród 132 przypadków raka pęcherza moczowego (czułość, 91,7%) z dokładnością 87%. Co istotne, wykryto ponad 75% choroby w stadium 0a i 88% choroby w stadium I, co wskazuje na jej znaczenie we wczesnej diagnostyce raka pęcherza moczowego. Co ciekawe, klaster zgłoszonych markerów metylacji stosowanych w raku pęcherza moczowego w USA jest wyraźnie inny niż zidentyfikowany w tym badaniu, co sugeruje możliwą rozbieżność epigenetyczną między przypadkami amerykańskimi i chińskimi. WNIOSKI Profilowanie metylacji 11-genowego zestawu osadów moczu zapewnia czułe i specyficzne wykrywanie raka pęcherza moczowego.


title: Posttranslacyjna acetylacja ograniczeń α-tubulin Liczba protofilamentów w natywnych mikrotubulach

text: TŁO Mikrotubule są zbudowane z liniowych polimerów dimerów α-β tubuliny (protofilamentów), które tworzą cylindryczną strukturę pinaparową. Mikrotubule złożone z oczyszczonej tubuliny in vitro zawierają od 10 do 16 protofilamentów; jednak takie strukturalne polimorfizmy nie występują w komórkach. Ta rozbieżność sugeruje, że czynniki inne niż tubulina ograniczają liczbę protofilamentów mikrotubul, ale natura tych ograniczeń jest nieznana. WYNIKI Tutaj pokazujemy, że acetylacja α-tubuliny MEC-12 ogranicza liczbę protofilamentów w neuronach receptora dotykowego C. elegans (TRN). Podczas gdy sensoryczny dendryt TRN typu dzikiego jest wypełniony usieciowaną wiązką długich, 15-protofilamentowych mikrotubul, mutanty mec-17;atat-2 pozbawione aktywności acetylotransferazy α-tubuliny mają krótkie mikrotubule, szerzące się defekty sieci i zmienne protofilamenty liczba zarówno pomiędzy mikrotubulami, jak i wewnątrz nich. Symulacje dynamiki molekularnej wszystkich atomów sugerują model, w którym acetylacja lizyny 40 sprzyja tworzeniu się międzyprotofilamentowych mostków solnych, stabilizując boczne interakcje między protofilamentami i ograniczając strukturę pierścieniową w celu wytworzenia stabilnych, strukturalnie jednorodnych mikrotubul in vivo. WNIOSKI Acetylowanie α-tubuliny jest istotnym ograniczeniem liczby protofilamentów in vivo. Proponujemy model strukturalny, w którym ta modyfikacja potranslacyjna promuje tworzenie bocznych mostków solnych, które dostrajają połączenie między sąsiednimi protofilamentami i umożliwiają tworzenie jednorodnych populacji mikrotubul in vivo.


title: KLUCZOWA ROLA OREXIN W LĘKU PANIKOWYM

text: Lęk napadowy to ciężkie zaburzenie lękowe z nawracającymi, wyniszczającymi atakami paniki. U osób z lękiem napadowym istnieją dowody na zmniejszoną ośrodkową aktywność kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), jak również znaczny wzrost odpowiedzi autonomicznej i oddechowej po dożylnym wlewie hipertonicznego mleczanu sodu. W szczurzym modelu lęku napadowego przewlekłe hamowanie syntezy GABA w grzbietowo-przyśrodkowej części podwzgórza wywołuje stany podobne do lęku i podobną podatność na reakcje kardiogenne wywołane mleczanem sodu. Podwzgórze grzbietowo-przyśrodkowe i okołoskrzydłowe jest wzbogacone w neurony zawierające oreksynę (ORX, znaną również jako hipokretyna), które odgrywają kluczową rolę w pobudzeniu, czujności i mobilizacji ośrodkowego układu autonomicznego, z których wszystkie są kluczowymi składnikami paniki. Tutaj pokazujemy, że aktywacja neuronów syntetyzujących ORX jest niezbędna do rozwoju stanu podatności na panikę w szczurzym modelu paniki, a wyciszenie genu podwzgórza kodującego ORX (Hcrt) za pomocą RNAi lub ogólnoustrojowych antagonistów receptora ORX-1 blokuje reakcje paniki . Co więcej, pokazujemy, że ludzie z lękiem napadowym mają podwyższony poziom ORX w płynie mózgowo-rdzeniowym w porównaniu z osobami bez lęku napadowego. Podsumowując, nasze wyniki sugerują, że system ORX może być zaangażowany w patofizjologię lęku napadowego i że antagoniści ORX stanowią potencjalną nową strategię leczenia lęku napadowego.


title: Lokalny wzrost granic przedziałów kształtu naprężenia mechanicznego poprzez polaryzację interkalacji komórek

text: Siły mechaniczne odgrywają ważną rolę podczas organizacji tkanek u rozwijających się zwierząt. Wiele tkanek jest zorganizowanych w sąsiednie, niemieszające się grupy komórek zwanych przedziałami. Granice między kompartmentami mają prostą morfologię i są związane z ośrodkami sygnalizacji, które są ważne dla wzrostu tkanki i tworzenia wzorców. Wykazano ostatnio, że lokalne wzrosty napięcia mechanicznego na połączeniach komórek wzdłuż granic przedziałów zapobiegają mieszaniu się komórek i utrzymują proste granice. Mechanizmy komórkowe, dzięki którym miejscowy wzrost napięcia mechanicznego zapobiega mieszaniu się komórek na granicach przedziałów, pozostają jednak słabo poznane. Tutaj wykorzystaliśmy obrazowanie na żywo i ilościową analizę obrazu, aby określić dynamikę komórkową na i w pobliżu granic przedziału przednio-tylnego naskórka brzusznego Drosophila poczwarki. Pokazujemy, że mieszanie komórek w przedziałach obejmuje wielokrotne interkalacje komórek. Częstotliwość i orientacja interkalacji komórek pozostają niezmienione wzdłuż granic przedziału; raczej asymetria w kurczeniu się połączeń podczas interkalacji jest obciążona, co skutkuje przegrupowaniami komórek, które hamują mieszanie komórek. Symulacje wzrostu tkanki pokazują, że miejscowy wzrost naprężenia mechanicznego może odpowiadać za to odchylenie w skurczu połączenia. Wnioskujemy, że lokalne wzrosty napięcia mechanicznego utrzymują populacje komórek w oddzieleniu, wpływając na rearanżacje połączeń podczas interkalacji komórek.


title: MDA5 i PTPN2, dwa geny kandydujące na cukrzycę typu 1, modyfikują odpowiedzi komórek β trzustki na dwuniciowe RNA wirusa jako produkt uboczny

text: Zniszczenie komórek beta w cukrzycy typu 1 (T1D) jest przynajmniej częściowo konsekwencją „dialogu” między komórkami beta a układem odpornościowym. Na to okno dialogowe może mieć wpływ pochodzenie genetyczne danej osoby. Obecnie ocenialiśmy, czy modulacja MDA5 i PTPN2, dwóch genów kandydujących do T1D, wpływa na odpowiedź komórek beta na dwuniciowy RNA (dsRNA), produkt uboczny replikacji wirusa. Geny te wybrano po porównaniu znanych genów kandydujących dla T1D i genów eksprymowanych w komórkach beta trzustki, jak zidentyfikowano w poprzedniej analizie macierzy. Komórki INS-1E i pierwotne szczurze komórki beta oczyszczone z sortowania aktywowanych fluorescencyjnie pierwotnych komórek transfekowano małymi interferującymi RNA (siRNA) ukierunkowanymi na MDA5 lub PTPN2, a następnie eksponowano na wewnątrzkomórkowy syntetyczny dsRNA (kwas poliinozynowo-policytidylowy-PIC). Przeprowadzono testy RT-PCR w czasie rzeczywistym, western blot i żywotności, aby scharakteryzować ekspresję i żywotność genu/białka. PIC zwiększył ekspresję mRNA MDA5 i PTPN2, która była hamowana przez specyficzne siRNA. PIC wywołał apoptozę w INS-1E i pierwotnych komórkach beta, co zostało wzmocnione przez knockdown PTPN2 (KD), chociaż hamowanie MDA5 nie zmodyfikowało apoptozy indukowanej przez PIC. W przeciwieństwie do tego, wyciszanie MDA5 zmniejszyło indukowaną przez PIC ekspresję cytokin i chemokin, chociaż hamowanie PTPN2 wywoływało niewielkie lub brak zmian w tych mediatorach zapalnych. Te odkrycia wskazują, że zmiany w ekspresji MDA5 i PTPN2 modyfikują odpowiedzi komórek beta na dsRNA. MDA5 reguluje sygnały zapalne, podczas gdy PTPN2 może działać jako mechanizm obronny przed sygnałami proapoptotycznymi generowanymi przez dsRNA. Te dwa geny kandydujące do T1D mogą zatem modulować apoptozę komórek beta i/lub miejscowe uwalnianie mediatorów zapalnych w przebiegu infekcji wirusowej, działając przynajmniej częściowo na poziomie komórek beta trzustki.


title: Sygnalizacja czynnika martwicy nowotworu pośredniczy w oporności na prątki poprzez hamowanie wzrostu bakterii i śmierci makrofagów.

text: Uważa się, że czynnik martwicy nowotworu (TNF), kluczowy efektor w kontrolowaniu gruźlicy, wywiera ochronę poprzez kierowanie tworzeniem ziarniniaków, zorganizowanych agregatów makrofagów i innych komórek odpornościowych. Utrata sygnalizacji TNF powoduje postęp gruźlicy u ludzi, a zwiększona śmiertelność myszy zakażonych Mycobacterium tuberculosis jest związana ze zdezorganizowanymi ziarniniakami martwiczymi, chociaż dokładna rola sygnalizacji TNF poprzedzająca ten punkt końcowy pozostaje nieokreślona. Monitorowaliśmy na żywo przezroczysty danio pręgowany zakażony Mycobacterium marinum, aby przeprowadzić stopniową analizę działania sygnalizacji TNF w patogenezie prątków. Odkryliśmy, że utrata sygnalizacji TNF powodowała zwiększoną śmiertelność, nawet gdy działała tylko odporność wrodzona. W przypadku braku TNF, wewnątrzkomórkowy wzrost bakterii i tworzenie ziarniniaków uległy przyspieszeniu, po czym następowała martwicza śmierć przeładowanych makrofagów i rozpad ziarniniaka. Tak więc TNF nie jest wymagany do tworzenia ziarniniaka gruźliczego, ale pośrednio utrzymuje integralność ziarniniaka poprzez ograniczenie wzrostu prątków w makrofagach i zapobieganie ich martwicy.


title: Utrata negatywnej regulacji przez Numb over Notch jest istotna dla kancerogenezy ludzkiej piersi

text: Biologiczny antagonizm między Notch i Numb kontroluje równowagę proliferacyjną/dyferencjacyjną w rozwoju i homeostazie. Chociaż zmieniona sygnalizacja Notch została powiązana z chorobami człowieka, w tym z rakiem, dowody na znaczny udział Notch w ludzkich nowotworach pozostają nieuchwytne. Tutaj pokazujemy, że za pośrednictwem Numb kontrola sygnalizacji Notch jest tracona w około 50% ludzkich raków sutka, z powodu specyficznej ubikwitynacji Numb i degradacji proteasomów. Mechanicznie Numb działa jako onkosupresor, ponieważ jego ektopowa ekspresja w Numb-ujemnych, ale nie Numb-dodatnich, komórkach nowotworowych hamuje proliferację. Zwiększona sygnalizacja Notch jest obserwowana w guzach Numb-ujemnych, ale powraca do poziomów podstawowych po wymuszonej ekspresji Numb. Odwrotnie, wyciszanie Numb zwiększa sygnalizację Notch w normalnych komórkach piersi i guzach piersi Numb-dodatnich. Wreszcie, zahamowanie wzrostu guzów sutka Numb-ujemnych, ale nie Numb-dodatnich, można osiągnąć przez farmakologiczne hamowanie Notch. Zatem biologiczny antagonizm Numb/Notch jest istotny dla homeostazy normalnego miąższu sutka, a jego subwersja przyczynia się do kancerogenezy ludzkiego sutka.


title: Korowa Dynein kontroluje dynamikę mikrotubul w celu wygenerowania sił ciągnących, które pozycjonują astry mikrotubul

text: Dyneina w korze mózgowej przyczynia się do procesów pozycjonowania opartych na mikrotubulach, takich jak pozycjonowanie wrzeciona podczas podziału komórek embrionalnych i pozycjonowanie centrosomów podczas migracji fibroblastów. Aby zbadać, w jaki sposób korowa dyneina oddziałuje z końcami mikrotubul w celu wygenerowania siły i jak to funkcjonalne powiązanie wpływa na pozycjonowanie, odtworzyliśmy „korową” interakcję między dyneiną a dynamicznymi końcami mikrotubul w systemie in vitro przy użyciu mikrofabrykowanych barier. Pokazujemy, że dyneina przyłączona do bariery wychwytuje końce mikrotubul, hamuje wzrost i wywołuje katastrofy mikrotubul, kontrolując w ten sposób długość mikrotubul. Późniejsze oddziaływanie z kurczącymi się końcami mikrotubul generuje siły ciągnące do kilku pN. Łącząc eksperymenty w mikrokomorach z teoretycznym opisem mechaniki astrów, pokazujemy, że siły ciągnące, w których pośredniczy dyneina, prowadzą do niezawodnego centrowania astrów mikrotubul w prostych geometriach ograniczających. Nasze wyniki wykazują wewnętrzną zdolność oddziaływań korowych mikrotubul z dyneiną do regulowania dynamiki mikrotubul i kierowania procesami pozycjonowania w żywych komórkach.


title: Czynniki ryzyka raka piersi w zależności od gęstości piersi (Stany Zjednoczone)

text: Oceń znane czynniki ryzyka raka piersi w odniesieniu do gęstości piersi. Zbadaliśmy czynniki związane z gęstością piersi u 144 018 kobiet w New Hampshire (NH) z co najmniej jedną mammografią zarejestrowaną w stanowym rejestrze mammografii. Gęstość piersi w mammografii została zmierzona przez radiologów przy użyciu klasyfikacji BI-RADS; interesujące czynniki ryzyka uzyskano z formularzy i kwestionariuszy przyjmowanych przez pacjentów. Wstępne analizy wykazały silny odwrotny wpływ wieku i wskaźnika masy ciała (BMI) na gęstość piersi. Ponadto kobiety w późnym wieku pierwszej pierwszej miesiączki, późnym wieku przy pierwszym porodzie, kobiety przed menopauzą i obecnie stosujące terapię hormonalną (HT) miały zazwyczaj większą gęstość piersi, podczas gdy te z większą liczbą porodów miały mniej gęste piersi. Analizy stratyfikowane według wieku i BMI sugerowały interakcje, które formalnie oceniono w modelu wielozmiennym. Wpływ aktualnego stosowania HT w stosunku do niestosowania różnił się w różnych grupach wiekowych, z odwrotnym skojarzeniem u młodszych kobiet i pozytywnym skojarzeniem u starszych kobiet (p < 0,0001 dla interakcji). Pozytywny wpływ wieku pierwszej miesiączki i pierwszego urodzenia oraz odwrotny wpływ liczby porodów był mniej widoczny u kobiet z niskim BMI niż u kobiet z wysokim BMI (odpowiednio p = 0,04, p < 0,0001 i p = 0,01, dla interakcje). Zaobserwowaliśmy również silniejszy pozytywny wpływ na wiek przy pierwszym porodzie u kobiet po menopauzie (p = 0,004 dla interakcji). Model wielozmienny wykazał niewielki pozytywny wpływ rodzinnego wywiadu raka piersi. Wpływ wieku pierwszej miesiączki i czynników rozrodczych na gęstość piersi jest mniej widoczny u kobiet z wysokim BMI. Gęstość zmniejsza się u młodych kobiet stosujących HT, ale wzrasta u kobiet w wieku 50 lat lub starszych.


title: Perspektywa: tłumienie konkurencji i ewolucja współpracy.

text: Tłumienie konkurencji w grupach łączy dobór krewniaczy jako druga w historii życia siła kształtująca ewolucję współpracy. Gdy możliwości rywalizacji z sąsiadami są ograniczone w grupach, jednostki mogą zwiększyć swój sukces tylko poprzez zwiększenie wydajności i produktywności swojej grupy. W ten sposób postacie, które tłumią rywalizację w grupach, promują współpracę i zwiększają sukces grupy. Leigh po raz pierwszy wyraził tę ideę w kontekście sprawiedliwej mejozy, w której każdy chromosom ma równe szanse na transmisję za pośrednictwem gamet. Sukces randomizowany oznacza, że każda część genomu może zwiększyć swój sukces tylko poprzez zwiększenie całkowitej liczby potomstwa, a tym samym zwiększenie sukcesu grupy. Alexander wykorzystał to spostrzeżenie na temat tłumienia konkurencji w uczciwej mejozie, aby rozwinąć swoje teorie dotyczące ewolucji ludzkiej społeczności. Alexander argumentował, że ludzkie struktury społeczne rozprzestrzeniają się, gdy tłumią rywalizację w grupach i promują skuteczną rywalizację między grupami. Buss przedstawił nowy przykład, sugerując, że sukces metazoan zależał od tłumienia konkurencji między liniami komórkowymi. Maynard Smith zsyntetyzował różne linie myślenia na temat tłumienia konkurencji. W tym artykule opracowuję proste modele matematyczne, aby zilustrować główne procesy, za pomocą których rozwija się represjonowanie konkurencji. Wyjaśniając koncepcje, wyjaśniam historię pomysłu. Kończę podsumowując wiele nowych osiągnięć w tym temacie oraz najbardziej obiecujące linie do przyszłych badań.


title: Artykuł

text: IBD charakteryzuje się niekontrolowaną odpowiedzią immunologiczną w stanie zapalnym błony śluzowej, z przewagą komórek wytwarzających IL-17 i niedoborem komórek Treg. Celem tego badania było zbadanie wpływu i mechanizmów RA, ligandu RARalfa, na odpowiedzi immunologiczne w zapaleniu okrężnicy u ludzi i myszy. Biopsje okrężnicy od pacjentów z UC hodowano i leczono RA jako agonistą RARalfa lub LE135 jako antagonistą RARalfa. Ekspresja IL-17 i FOXP3 została wykryta za pomocą immunohistochemii. Zapalenie okrężnicy u myszy indukowano przez doodbytnicze podanie TNBS w dniu 1. Myszom następnie podawano dootrzewnowo RA lub LE135 codziennie przez 7 dni. Mierzono poziomy cytokin w hodowlach mysich LPMC. Ekspresje FOXP3 i IL-17 w tkankach okrężnicy lub MLN wykryto za pomocą analizy immunohistologicznej. Oceniono masę ciała i zapalenie okrężnicy. Leczenie RA podniosło ekspresję FOXP3 i obniżyło ekspresję IL-17 w biopsjach okrężnicy pacjentów oraz w tkankach okrężnicy i MLN myszy z zapaleniem okrężnicy w porównaniu z kontrolami. LPMC z myszy leczonych RA wytwarzały niższe poziomy cytokin prozapalnych (TNF-alfa, IL-1beta, IL-17), ale więcej cytokin regulatorowych (IL-10, TGF-beta) w porównaniu z myszami nieleczonymi. LE135 wykazał odwrotny efekt RA. Ponadto, RA złagodziło zapalenie okrężnicy wywołane TNBS w sposób zależny od dawki, co widać po poprawie masy ciała i zapaleniu okrężnicy. RA zmniejsza reakcje zapalne okrężnicy u pacjentów z IBD in vitro i mysim zapaleniem jelita grubego in vivo, co stanowi potencjalne podejście terapeutyczne w leczeniu IBD.


title: Liczne szlaki nadzoru RNA ograniczają nieprawidłową ekspresję mRNA wychwytujących żelazo i zapobiegają toksyczności żelaza u S. cerevisiae.

text: Ścisła regulacja ekspresji mRNA kodujących białka wychwytujące żelazo jest niezbędna do kontrolowania homeostazy żelaza i uniknięcia wewnątrzkomórkowej toksyczności żelaza. Pokazujemy, że wiele mRNA kodujących białka wychwytu żelaza lub mobilizacji żelaza ulega ekspresji w warunkach nasycenia żelaza pod nieobecność ortologu RNazy III S. cerevisiae Rnt1p lub komponentu jądrowego egzosomu Rrp6p. Rozszerzone formy tych mRNA akumulują się pod nieobecność Rnt1p lub 5'-->3' egzonukleaz Xrn1p i Rat1p, co pokazuje, że wiele szlaków degradacji przyczynia się do nadzoru nad nieprawidłowymi formami tych transkryptów. Komórki z niedoborem RNazy III są nadwrażliwe na wysokie stężenia żelaza, co sugeruje, że nadzór nad RNA za pośrednictwem Rnt1p jest konieczny, aby zapobiec toksyczności żelaza. Wyniki te pokazują, że nadzór nad RNA poprzez wiele szlaków rybonukleolitycznych odgrywa rolę w homeostazie żelaza u drożdży, aby uniknąć potencjalnie toksycznych skutków ekspresji odpowiedzi głodu żelaza w warunkach niedoboru żelaza.


title: Różnicowa regulacja dynamiki złącza przylegającego podczas polaryzacji wierzchołkowo-podstawnej.

text: Połączenia przylegające (AJ) w komórkach nabłonka nieustannie zmieniają właściwości adhezyjne w różnych kontekstach fizjologicznych i rozwojowych, ale jak taka dynamika AJ jest regulowana podczas polaryzacji wierzchołkowo-podstawnej nabłonka pierwotnego, pozostaje niejasne. W tym przypadku użyliśmy nowych i genetycznie zwalidowanych markerów GFP kadheryny E Drosophila (kadheryna DE, dalej określana jako DE-Cad) i β-kateniny (Armadillo, Arm) do ilościowego oznaczenia dynamiki obrotu biosyntetycznego i redystrybucji błony in vivo przez odzyskiwanie fluorescencji po testach fotowybielania (FRAP). Nasze dane wykazały, że błona DE-Cad i Arm w AJs polaryzujących komórek nabłonkowych miała znacznie szybszy obrót biosyntetyczny niż w komórkach spolaryzowanych. Szybki biosyntetyczny obrót błonowego DE-Cad jest niezależny od ruchu opartego na aktynie i dynaminie, ale jest zależny od mikrotubul. Co więcej, Arm w AJs komórek polaryzujących wykazał szybszą i opartą na dyfuzji redystrybucję błony, która była zarówno ilościowo, jak i jakościowo różna od wolniejszej i opartej na wymianie dystrybucji błony DE-Cad, co wskazuje, że powiązanie Arm z DE-Cad jest bardziej dynamiczne w polaryzujących komórkach i staje się stabilny tylko w spolaryzowanych komórkach nabłonka. Konsekwentnie, testy biochemiczne wykazały, że wiązanie Arm z DE-Cad jest słabsze w komórkach polaryzujących niż w komórkach spolaryzowanych. Nasze dane ujawniły, że interakcja molekularna między DE-Cad i Arm jest modulowana podczas polaryzacji wierzchołkowo-podstawnej, co sugeruje nowy mechanizm, który może mieć kluczowe znaczenie dla ustalenia polaryzacji wierzchołkowo-podstawnej poprzez regulację dynamiki AJ.


title: Analiza filogenetyczna miejsc poliadenylacji mRNA ujawnia rolę elementów transpozycyjnych w ewolucji 3'-końca genów

text: Poliadenylacja mRNA jest niezbędnym etapem dojrzewania prawie wszystkich eukariotycznych mRNA i jest ściśle powiązana z terminacją transkrypcji w definiowaniu 3'-końca genów. Duża liczba ludzkich i mysich genów zawiera alternatywne miejsca poliadenylacji [miejsca poli(A)], które prowadzą do wariantów mRNA zawierających różne regiony 3'-nieulegające translacji (UTR) i/lub kodujące różne sekwencje białkowe. Tutaj zbadaliśmy zachowanie i rozbieżność różnych typów alternatywnych miejsc poli(A) u ludzi, myszy, szczurów i kurczaków. Odkryliśmy, że miejsca najbardziej 3'-poli(A) są bardziej konserwatywne niż miejsca powyżej, podczas gdy miejsca poli(A) zlokalizowane powyżej eksonu 3'-najbardziej nazywanego również intronowymi miejscami poli(A), mają tendencję do znacznie mniej konserwowany. Geny o dłuższej historii ewolucyjnej częściej mają alternatywną poliadenylację, co sugeruje uzyskanie miejsc poli(A) w wyniku ewolucji. Odkryliśmy również, że niekonserwowane miejsca poli(A) są związane z elementami transpozycyjnymi (TE) w znacznie większym stopniu niż konserwatywne, chociaż rzadziej wykorzystywane. Różne klasy TE mają różne cechy w związku z miejscami poli(A) poprzez eksaptację sekwencji TE na elementy poliadenylacji. Nasze wyniki ustalają wzorzec zachowania alternatywnych miejsc poli(A) u kilku gatunków kręgowców i wskazują, że 3'-koniec genów może być dynamicznie modyfikowany przez TE poprzez ewolucję.


title: Różnorodność wirusowa między gospodarzami i wewnątrz gospodarzy w dużej sezonowej epidemii DENV2

text: TŁO Wysoka różnorodność genetyczna zarówno na poziomie między gospodarzami, jak i wewnątrz gospodarzy jest cechą charakterystyczną wirusów RNA ze względu na podatny na błędy charakter replikacji ich genomu. Kilka grup oceniło zakres zmienności wirusa przy użyciu różnych metod głębokiego sekwencjonowania wirusa RNA. Chociaż wiele z tych wysiłków poświęcono patogenom, które powodują przewlekłe infekcje u ludzi, niewiele badań dotyczyło ostrych infekcji wirusowych przenoszonych przez stawonogi. METODY I NAJWAŻNIEJSZE WYNIKI Zsekwencjonowaliśmy pełny genom dziesięciu izolatów DENV2 z reprezentatywnych przypadków klasycznych i ciężkich pobranych podczas dużej epidemii w Brazylii przy użyciu dwóch różnych podejść. Analiza uzgodnionych genomów potwierdziła większy zasięg epidemii z 2010 r. w porównaniu z poprzednią epidemią wywołaną przez te same wirusy w innym mieście dwa lata wcześniej (odległość genetyczna = odpowiednio 0,002 i 0,0008). Analiza populacji wirusów u gospodarza wykazała wysoki poziom ochrony. Po wykluczeniu regionów homopolimerowych sekwencji 454/Roche wytworzonych przez Roche, znaleźliśmy 10 do 44 zmiennych miejsc na populację genomu z częstotliwością >1%, co skutkuje bardzo niską różnorodnością genetyczną wewnątrz gospodarza. Podczas gdy do 60% wszystkich zmiennych miejsc na poziomie wewnątrz gospodarza było zmianami niesynonimicznymi, tylko 10% zmienności między gospodarzami wynikało z mutacji niesynonimicznych, co wskazuje na selekcję oczyszczającą na poziomie populacji. WNIOSKI I ZNACZENIE Pomimo podatnej na błędy natury polimerazy RNA zależnej od RNA, wirusy dengi utrzymują niski poziom zmienności wewnątrz gospodarza.


title: Niedobór rozpuszczalnej w surowicy Corin przewiduje poważną niepełnosprawność w ciągu 3 miesięcy po ostrym udarze

text: CEL Rozpuszczalna w surowicy Corin została powiązana z udarem. Jednak, czy jest to związane z rokowaniem udaru, nie zostało jeszcze zbadane. Dlatego postanowiliśmy zbadać związek rozpuszczalnej w surowicy corin z ryzykiem złych wyników w ciągu 3 miesięcy po udarze. METODY Obserwowaliśmy 522 pacjentów po udarze przez 3 miesiące w celu zidentyfikowania poważnej niepełnosprawności, zgonu i zdarzeń naczyniowych. Corin rozpuszczalną w surowicy mierzono na początku badania u wszystkich uczestników. Regresję logistyczną zastosowano w celu zbadania związku wyjściowego stężenia rozpuszczalnej kory w surowicy z wynikami udaru mózgu, z uwzględnieniem wieku, płci, wyjściowego wyniku NIHSS, godzin od zachorowania do hospitalizacji, palenia, picia, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, choroby wieńcowej, migotania przedsionków, rodziny historia udaru i podtyp udaru. WYNIKI Pacjenci z wysoką wartością corin mieli znacznie niższe surowe ryzyko dla złożonego wyniku poważnej niepełnosprawności lub zgonu (OR = 0,64, 95% CI: 0,43-0,96) niż pacjenci z niską wartością corin (najniższy tertyl). Po dostosowaniu do wieku i wyjściowego wyniku NIHSS, pacjenci z wysokim współczynnikiem corin nadal mieli znacznie niższe ryzyko złożonego wyniku poważnej niepełnosprawności lub zgonu (OR = 0,60, 95% CI: 0,36-0,99). Związek ten stał się istotny po dodatkowym dostosowaniu do innych konwencjonalnych czynników (OR = 0,61, P = 0,058). Nie znaleziono związku między rozpuszczalną w surowicy corin a innymi złożonymi wynikami. WNIOSEK Niedobór rozpuszczalnego białka Corin w surowicy przewidywał ryzyko poważnej niepełnosprawności w ciągu 3 miesięcy po udarze, niezależnie od wyjściowego niedoboru neurologicznego. Nasze wyniki mogą wskazywać na prawdopodobną rolę Corin w prognozowaniu udaru.


title: Zmieniona ekspresja PTEN; marker diagnostyczny do różnicowania endometrium prawidłowego, hiperplastycznego i nowotworowego

text: TŁO Różne zmiany molekularne zostały opisane w raku endometrioidalnym endometrium (EECA). Wśród nich najczęściej zmieniana jest utrata białka PTEN, genu supresorowego guza. Celem pracy była ocena wzorca ekspresji genu PTEN w endometrium prawidłowym, hiperplastycznym i nowotworowym. METODY W badaniu przeprowadzonym w referencyjnym szpitalu ginekologicznym w Teheranie w Iranie przeprowadzono ocenę immunohistochemiczną (IHC) PTEN na 87 kolejnych próbkach w następujących trzech grupach; grupa A – prawidłowa proliferacyjna endometrium (n = 29); grupa B- przerost endometrium [w tym przerost prosty bez atypii (n = 21) i złożony przerost z atypią (n = 8)] oraz grupa C- EECA (n = 29). Immunobarwienie komórek analizowano arbitralnymi metodami ilościowymi w zależności od powierzchni wybarwienia szkiełka i intensywności reakcji barwnej. WYNIKI Immunoreaktywność PTEN była obecna we wszystkich prawidłowym endometrium proliferacyjnym, we wszystkich przerostach prostych, 75% atypowych hiperplazji złożonych oraz w 48% EECA (P < 0,001). Nasilenie reakcji PTEN było istotnie wyższe w grupie z proliferacyjnym endometrium niż endometrium hiperplastyczne i EECA (p < 0,001). WNIOSEK Ekspresja PTEN była istotnie wyższa w cyklicznym endometrium niż w hiperplazji atypowej i raku endometrioidalnym.


title: Poszukiwanie opieki nad chorobą noworodków w krajach o niskich i średnich dochodach: przegląd systematyczny

text: TŁO Pomimo ostatnich osiągnięć w zakresie zmniejszenia śmiertelności dzieci, śmiertelność noworodków nadal utrzymuje się na wysokim poziomie, stanowiąc 41% wszystkich zgonów dzieci poniżej piątego roku życia na całym świecie, z czego ponad 90% występuje w krajach o niskich i średnich dochodach (LMIC). Zakażenia są główną przyczyną zgonów, a ograniczenia w staraniach o opiekę nad chorymi noworodkami przyczyniają się do wysokiej śmiertelności. Ponieważ dane szacunkowe dotyczące zachowań związanych z szukaniem opieki w LMICs nie były badane, niniejszy przegląd opisuje poszukiwanie opieki w związku z chorobami noworodków w LMICs, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju poszukiwanej opieki. METODY I WYNIKI Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd piśmiennictwa badań, w których przedstawiono odsetek opiekunów, którzy szukali opieki nad chorymi lub podejrzewanymi noworodkami w LMICs. Wstępne wyszukiwanie przyniosło 784 badania, z których 22 opisywały istotne dane z ankiet społecznościowych gospodarstw domowych, ankiet w placówkach i prób interwencyjnych. Większość badań pochodziła z Azji Południowej (n = 17/22), na terenach wiejskich (n = 17/22) i została opublikowana w ciągu ostatnich 4 lat (n = 18/22). Spośród 9098 noworodków, które były chore lub podejrzewane o chorobę, 4320 opiekunów szukało pewnego rodzaju opieki, w tym opieki w placówce zdrowia (n = 370) lub świadczeniodawcy (n = 1813). Poszukiwanie opieki wahało się od 10% do 100% wśród opiekunów, z medianą 59%. Poszukiwanie opieki u świadczeniodawcy dawało podobny zakres i medianę, podczas gdy poszukiwanie opieki w zakładzie opieki zdrowotnej wahało się od 1% do 100%, przy medianie 20%. Szacunki dotyczące poszukiwania opieki były ograniczone przez kilka badań przeprowadzonych w warunkach miejskich i regionach innych niż Azja Południowa. Zabrakło spójności w zakresie definicji choroby, poszukiwania opieki i świadczeniodawcy. WNIOSKI Istnieje niedostatek danych dotyczących zachowań związanych z szukaniem opieki u noworodków; w Azji Południowej poszukiwanie opieki jest niskie w przypadku chorób noworodków, zwłaszcza jeśli chodzi o opiekę poszukiwaną w placówkach opieki zdrowotnej i świadczeniodawcach przeszkolonych medycznie. Potrzebne są reprezentatywne dane, aby opisać wzorce poszukiwania opieki w różnych regionach geograficznych i lepiej zrozumieć mechanizmy wspierające poszukiwanie opieki w tym trudnym okresie czasu.


title: Włączenie synaptyczne receptorów AMPA podczas LTP jest kontrolowane przez miejsce fosforylacji PKC na GluR1

text: Włączenie receptorów AMPA zawierających GluR1 do synaps jest niezbędne dla kilku form plastyczności neuronalnej, w tym długotrwałego wzmocnienia (LTP). Zidentyfikowano liczne szlaki sygnałowe, które wyzwalają ten proces, ale bezpośrednie modyfikacje GluR1, które kontrolują jego włączanie do synaps, są niejasne. Tutaj pokazujemy, że fosforylacja GluR1 przez PKC w wysoce konserwatywnej reszcie seryny 818 jest zwiększona podczas LTP i jest krytyczna dla ekspresji LTP. GluR1 jest fosforylowany przez PKC w tym miejscu in vitro i in vivo. Ponadto ostra fosforylacja GluR1 S818 przez PKC, jak również mutacja fosfomimetyczna, sprzyja włączaniu synaptycznemu GluR1. Odwrotnie, zapobieganie fosforylacji GluR1 S818 zmniejsza LTP i blokuje inkorporację synaptyczną GluR1 sterowaną przez PKC. Wnioskujemy, że fosforylacja GluR1 S818 przez PKC jest krytycznym wydarzeniem w sterowanej plastycznością inkorporacji synaptycznej receptorów AMPA.


title: Helikaza zespołu Blooma promuje wygrzewanie komplementarnego jednoniciowego DNA

text: Produktem genu zmutowanego w zespole Blooma, BLM, jest helikaza DNA 3′–5′ należąca do wysoce konserwatywnej rodziny RecQ. Oprócz konwencjonalnej aktywności rozdzielania nici DNA, BLM katalizuje zarówno rozerwanie DNA w postaci innej niż B, takiego jak G-kwadrupleksy, jak i migrację rozgałęzień połączeń Holliday'a. W tym miejscu scharakteryzowaliśmy nową działalność BLM: promowanie przyłączania jednoniciowego DNA (ssDNA). Ta aktywność nie wymaga Mg2+, jest hamowana przez białka wiążące ssDNA i ATP i jest zależna od długości DNA. Poprzez analizę różnych mutantów skróconych BLM pokazujemy, że domena C-końcowa jest niezbędna do przyłączania nici i identyfikujemy 60-aminokwasowy odcinek tej domeny jako ważny zarówno dla wiązania ssDNA, jak i przyłączania nici. Przedstawiamy model, w którym aktywność annealingu ssDNA BLM ułatwia jego rolę w przetwarzaniu produktów pośrednich DNA, które powstają podczas naprawy uszkodzonych widełek replikacyjnych.


title: Bayesowski wybór modeli ewolucyjnych łańcucha Markowa w czasie ciągłym.

text: Opracowujemy odwracalne podejście metodą Monte Carlo łańcucha Markowa do szacowania tylnego rozkładu filogenezy w oparciu o wyrównane sekwencje DNA/RNA w kilku hierarchicznych modelach ewolucyjnych. Używając właściwego, ale nieskróconego i nieinformacyjnego wcześniejszego, demonstrujemy zalety podejścia bayesowskiego do testowania hipotez i estymacji w filogenetyce, porównując różne modele dla nieskończenie małych szybkości zmian między nukleotydami, dla liczby klas szybkości i dla relacji między długości gałęzi. Porównujemy względne prawdopodobieństwa tych modeli i adekwatność zegara molekularnego przy użyciu czynników Bayesa. Nasz najbardziej ogólny model, po raz pierwszy zaproponowany przez Tamurę i Nei, parametryzuje nieskończenie małe prawdopodobieństwa zmian wśród nukleotydów (A, G, C, T/U) na sześć parametrów, składających się z trzech parametrów rozkładu stacjonarnego nukleotydów, dwóch parametrów szybkości przejść nukleotydów i inny parametr transwersji nukleotydów. Modele zagnieżdżone obejmują model Hasegawy, Kishino i Yano z równymi szybkościami przejść oraz model Kimura z jednorodnym rozkładem stacjonarnym i równymi szybkościami przejść. Aby zilustrować nasze metody, przeanalizowaliśmy symulowane dane, sekwencje 16S rRNA z 15 współczesnych eubakterii, halobakterii, eocytów i eukariontów, 9 naczelnych i cały genom HIV 11 izolatów. Uważamy, że model Kimury jest zbyt restrykcyjny, że modele Hasegawy, Kishino i Yano można odrzucić dla niektórych zestawów danych, że istnieją dowody na więcej niż jedną klasę wskaźnika i zegar molekularny wśród podobnych taksonów oraz że zegar molekularny można odrzucić dla bardziej odległych taksonów.


title: Przecięcie między starzeniem się a chorobami sercowo-naczyniowymi.

text: Przeciętna długość życia ludzi wzrasta, a wraz z nią odsetek osób wchodzących w wiek 65 lat i starszych gwałtownie rośnie i będzie tak dalej w ciągu najbliższych 20 lat. W tej grupie wiekowej choroby układu krążenia pozostaną główną przyczyną zgonów, a koszty związane z leczeniem będą nadal rosły. Starzenie się jest nieuniknioną częścią życia i niestety stanowi największy czynnik ryzyka chorób układu krążenia. Chociaż liczne badania w dziedzinie układu sercowo-naczyniowego uwzględniały zarówno ludzi młodych, jak i starszych, wciąż pozostaje wiele pytań bez odpowiedzi, jak szlaki genetyczne regulujące starzenie się organizmów modelowych wpływają na starzenie się układu sercowo-naczyniowego. Podobnie w dziedzinie biologii molekularnej starzenia się niewiele badań w pełni ocenia rolę tych szlaków starzenia w zdrowiu sercowo-naczyniowym. Na szczęście ta przepaść zaczyna się zacierać, a te dwa pola łączą się ze sobą. Przedstawiamy przegląd niektórych kluczowych genów zaangażowanych w regulację długości życia i zdrowia, w tym sirtuiny, kinazę białkową aktywowaną przez AMP, ssaczy cel rapamycyny i insulinopodobny czynnik wzrostu 1 oraz ich role w regulowaniu zdrowia układu sercowo-naczyniowego. Następnie omówimy serię artykułów przeglądowych, które będą pojawiać się kolejno i dostarczają bardziej wszechstronnej analizy przeprowadzonych badań łączących geny starzenia się i zdrowia sercowo-naczyniowego oraz perspektywy przyszłych kierunków tych dwóch ściśle powiązanych ze sobą dziedzin.


title: Zliczanie pojedynczego RNA ujawnia alternatywne sposoby ekspresji genów u drożdży

text: Właściwe wykonanie programów transkrypcyjnych jest kluczowym wymogiem regulacji ekspresji genów, wymagającym dokładnej kontroli czasu i amplitudy. Nie wiadomo, jak dokładnie maszyna transkrypcyjna spełnia to zadanie. Stosując podejście hybrydyzacji in situ, które wykrywa pojedyncze cząsteczki mRNA, zmierzyliśmy ilość mRNA i aktywność transkrypcyjną w obrębie pojedynczych komórek Saccharomyces cerevisiae. Odkryliśmy, że poziomy ekspresji poszczególnych genów są wyższe niż początkowo zgłoszono i mogą się znacznie różnić w zależności od komórek. Jednak zmienność większości genów ulegających konstytutywnej ekspresji jest nieoczekiwanie mała. Połączenie pomiarów pojedynczej transkrypcji z modelowaniem obliczeniowym wskazuje, że niską zmienność ekspresji uzyskuje się poprzez transkrypcję genów przy użyciu pojedynczych zdarzeń inicjacji transkrypcji, które są wyraźnie rozdzielone w czasie, a nie przez impulsy transkrypcyjne. W przeciwieństwie do tego, PDR5, gen regulowany przez kompleks koaktywatora transkrypcji SAGA, ulega ekspresji za pomocą impulsów transkrypcyjnych, co skutkuje większą zmiennością. Dane te bezpośrednio pokazują istnienie wielu trybów ekspresji stosowanych do modulowania transkryptomu.


title: Pełny krajobraz modyfikacji potranskrypcyjnych w mitochondrialnych tRNA ssaków

text: W mitochondriach ssaków 22 gatunki tRNA kodowane w mitochondrialnym DNA odgrywają kluczową rolę w translacji 13 podstawowych podjednostek kompleksów łańcucha oddechowego zaangażowanych w fosforylację oksydacyjną. Po transkrypcji mitochondrialne tRNA są modyfikowane przez enzymy modyfikujące tRNA kodowane w jądrze. Te modyfikacje są wymagane do prawidłowego funkcjonowania mitochondrialnych tRNA (mt tRNA), a brak tych modyfikacji może powodować patologiczne konsekwencje. Do tej pory dostępne informacje o tych modyfikacjach były jednak niepełne. Aby rozwiązać ten problem, wyizolowaliśmy wszystkie 22 gatunki mt tRNA z wątroby bydlęcej i kompleksowo określiliśmy modyfikacje potranskrypcyjne w każdym tRNA za pomocą spektrometrii masowej. Tutaj opisujemy struktury pierwszorzędowe z modyfikacjami potranskrypcyjnymi siedmiu gatunków mt tRNA, które wcześniej nie były scharakteryzowane, i dostarczamy zrewidowane informacje dotyczące modyfikacji zasad w pięciu innych mt tRNA. W pełnym zestawie bydlęcych mt tRNA znaleźliśmy 15 gatunków zmodyfikowanych nukleozydów w 118 pozycjach (7,48% wszystkich zasad). Wynik ten zapewnia wgląd w mechanizmy molekularne leżące u podstaw systemu dekodowania w mitochondriach ssaków i umożliwia przewidywanie potencjalnych enzymów modyfikujących tRNA odpowiedzialnych za każdą modyfikację mt tRNA.


title: Zapobieganie chorobie wieńcowej: witaminy z grupy B i homocysteina.

text: Lista możliwych do uniknięcia i odwracalnych czynników ryzyka miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej stale rośnie. Palenie papierosów, wysokie ciśnienie krwi, brak aktywności fizycznej, podwyższony poziom cholesterolu, leżące u podstaw zaburzenia lipoproteinowe, lipoproteina(a), cukrzyca, nadwaga, płeć męska i wiek to dobrze znane czynniki ryzyka. W latach 90. pojawiło się wiele doniesień łączących podwyższony poziom homocysteiny w osoczu z miażdżycową chorobą sercowo-naczyniową oraz spójne dowody na to, że dieta i suplementacja kwasem foliowym mogą obniżać poziom homocysteiny. znaczenie homocysteiny i sugestywne dowody na to, że folian w osoczu i 1-fosforan piryksodalu (witamina B6) są czynnikami ochronnymi. Ich badanie jest częścią Europejskiego Projektu Działań Uzgodnionych4, w ramach którego przebadano 750 pacjentów w wieku poniżej 60 lat z rozpoznaniem choroby wieńcowej, naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych w ciągu ostatnich 12 miesięcy oraz 800 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Grupy pacjentów były młode (47 lat w przypadku przypadków i 44 lata w grupie kontrolnej) i heterogeniczne, z niezakończonymi zgonem zdarzeniami klinicznymi lub objawami miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej popartymi dowodami EKG, angiograficznymi lub dopplerowskimi; w badaniu wzięło udział 19 ośrodków w dziewięciu krajach europejskich. Mężczyźni z najwyższego kwintyla dla całkowitej homocysteiny na czczo (tHcy), w porównaniu z pozostałą częścią populacji, mieli szacunkowe względne ryzyko 2,2 (95% przedział ufności [CI], 1,6 do 2,9), z uderzającą zależnością dawka-odpowiedź i ponad multiplikatywna interakcja z paleniem papierosów i wysokim ciśnieniem krwi na ryzyko chorób naczyń4; odpowiednie szacowane względne ryzyko choroby wieńcowej było podobne (2,0; 95% CI 1,6 do 2,8). (tHcy jest sumą ugrupowań homocysteinowych i homocysteinylowych utlenionych disiarczków, homocystyny i cysteiny-homcysteiny.) Robinson i współpracownicy3 szczegółowo zbadali trzy witaminy z grupy B, aby określić ich wpływ na poziomy tHcy na czczo i po obciążeniu metioniną oraz na wszelkie niezależne wpływy na choroba układu krążenia…


title: Związek między poziomami parathormonu w surowicy, niedoborem witaminy D i spożyciem wapnia.

text: KONTEKST Odpowiedni poziom witaminy D dla optymalnego zdrowia kości zyskał coraz większe uznanie w ostatnich latach; jednak idealne spożycie nie jest znane. 25-hydroksywitamina D w surowicy jest ogólnie akceptowanym wskaźnikiem statusu witaminy D, ale nie osiągnięto uniwersalnego poziomu referencyjnego. CEL Zbadanie względnego znaczenia wysokiego spożycia wapnia i 25-hydroksywitaminy D w surowicy dla homeostazy wapniowej, określanej przez nienaruszony hormon przytarczyc w surowicy (PTH). PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Badanie przekrojowe 2310 zdrowych dorosłych Islandczyków podzielonych równo na 3 grupy wiekowe (30-45 lat, 50-65 lat lub 70-85 lat) i rekrutowanych od lutego 2001 do stycznia 2003 roku. podawano półilościowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków, który oceniał spożycie witaminy D i wapnia. Uczestnicy zostali następnie podzieleni na grupy według spożycia wapnia (<800 mg/d, 800-1200 mg/d i >1200 mg/d) oraz poziomu 25-hydroksywitaminy D w surowicy (<10 ng/ml, 10-18 ng/ ml i >18 ng/ml). GŁÓWNY WYNIK WYNIKÓW Nienaruszone PTH w surowicy określone na podstawie spożycia wapnia i witaminy D. WYNIKI Łącznie 944 zdrowych uczestników ukończyło wszystkie części badania. Po dostosowaniu do odpowiednich czynników, PTH w surowicy było najniższe w grupie z poziomem 25-hydroksywitaminy D w surowicy powyżej 18 ng/ml, ale najwyższe w grupie z poziomem 25-hydroksywitaminy D w surowicy poniżej 10 ng/ml. Przy niskim poziomie 25-hydroksywitaminy D w surowicy (<10 ng/ml), spożycie wapnia mniejsze niż 800 mg/d w porównaniu z ponad 1200 mg/d było istotnie związane z wyższym PTH w surowicy (P = .04); a przy spożyciu wapnia powyżej 1200 mg/d wystąpiła znacząca różnica między grupami o najniższej i najwyższej zawartości witaminy D (P = .04). WNIOSKI Dopóki zapewniony jest status witaminy D, spożycie wapnia powyżej 800 mg/d może być niepotrzebne dla utrzymania metabolizmu wapnia. Suplementy witaminy D są niezbędne dla odpowiedniego stanu witaminy D w klimacie północnym.


title: Specyficzny dla płci wpływ receptora steroidowego DAF-12 na starzenie się u Caenorhabditis elegans.

text: Różnice między płciami w długowieczności i starzeniu się są widoczne w całym królestwie zwierząt. Prawdopodobnie wynikają one częściowo z różnic płci w endokrynologii. U nicieni Caenorhabditis elegans osobniki płci męskiej są dłużej żyjącą płcią. Tutaj badamy możliwość, że różnice między płciami w insulino/insulinopodobnym czynniku wzrostu 1 (IGF-1) i endokrynologii steroidowej przyczyniają się do tej różnicy płci w starzeniu się, badając populacje C. elegans w kulturach płynnych. Donosimy, że w populacjach hermafrodytów utrata mutacji receptora steroidowego DAF-12 wpłynęła na długość życia, podobnie jak w poprzednich badaniach hodowli płytek: długowieczność mutanta jest zmniejszona w słabym mutacie insuliny daf-2/receptor IGF-1, ale zwiększona w przypadku silniejszego daf -2 mutant. Jednak u mężczyzn mutacja daf-12 miała niewielki wpływ na starzenie się słabych lub silnych mutantów daf-2. Co więcej, podczas gdy mutacja daf-12 nieznacznie skróciła długość życia u hermafrodytów daf-2(+), tak jak w populacjach hodowanych na płytkach, nie wystąpiła u samców daf-2(+). Wyniki te mogą sugerować, że u C. elegans, podobnie jak u ssaków, różnice płci w endokrynologii steroidowej przyczyniają się do różnic płci w procesie starzenia.


title: Nieklasyczne wiązanie formylowanego peptydu w strukturze krystalicznej cząsteczki MHC klasy lb H2-M3

text: H2-M3 jest mysią cząsteczką MHC klasy Ib z 10(4)-krotną preferencją wiązania N-formylowanych peptydów. Aby wyjaśnić podstawy tej niezwykłej specyficzności, dokonaliśmy ekspresji i krystalizacji rozpuszczalnej formy M3 z formylowanym peptydem nonamerowym fMYFINILTL i określiliśmy strukturę metodą krystalografii rentgenowskiej. M3, udoskonalony przy rozdzielczości 2,1 A, przypomina w swojej ogólnej strukturze cząsteczki MHC klasy la, ale różni się rowkiem wiążącym peptyd. Kieszeń A, która zwykle mieści wolny N-koniec związanego peptydu, zostaje zamknięta, a peptyd jest przesunięty o jedną resztę tak, że łańcuch boczny P1 jest osadzony w kieszeni B. Grupa formylowa jest koordynowana przez His-9 i związaną wodę na dnie rowka.


title: Sekwencyjne sygnały w kierunku tworzenia podosomów w komórkach NIH-src

text: Podosomy (określane również jako invadopodia w komórkach rakowych) to bogate w aktynę struktury adhezyjne o aktywności degradacji macierzy, które rozwijają się w różnych typach komórek. Pomimo ich znaczącego znaczenia fizjologicznego, molekularny mechanizm powstawania podosomów jest w dużej mierze nieznany. W tym badaniu zbadaliśmy molekularne mechanizmy powstawania podosomów. Ekspresja różnych domen wiążących fosfoinozytyd ujawniła, że podosomy w transformowanych Src komórkach NIH3T3 (NIH-src) są wzbogacone w PtdIns(3,4)P2, co sugeruje ważną rolę tego fosfoinozytydu w tworzeniu podosomów. Analiza obrazowania żywych komórek wykazała, że ekspresja Src stymuluje tworzenie podosomów w ogniskowej adhezji komórek NIH3T3 po akumulacji PtdIns(3,4)P2. Stwierdzono, że białko adaptacyjne Tks5/FISH, które jest niezbędne do tworzenia podosomów, tworzy kompleks z Grb2 w miejscach adhezji w sposób zależny od Src. Ponadto odkryto, że N-WASP wiązał wszystkie domeny SH3 Tks5/FISH, co ułatwiało tworzenie kolistych podosomów. Wyniki te wskazują, że wzmocnienie sygnału N-WASP-Arp2/3 osiągnięto na platformie kompleksu Tks5/FISH-Grb2 przy adhezji ogniskowej, która jest stabilizowana przez PtdIns(3,4)P2.


title: Wszczepienie przodomózgowia przez ludzkie komórki progenitorowe gleju zwiększa plastyczność synaptyczną i zdolność uczenia się u dorosłych myszy.

text: Ludzkie astrocyty są większe i bardziej złożone niż astrocyty ssaków infraprimate, co sugeruje, że ich rola w przetwarzaniu neuronalnym rozszerzyła się wraz z ewolucją. Aby ocenić autonomiczne i gatunkowe właściwości ludzkiego gleju, wszczepiliśmy ludzkie komórki progenitorowe (GPC) noworodkom z niedoborem odporności. Po dojrzewaniu mózgi biorców wykazywały dużą liczbę i wysoki udział zarówno ludzkich progenitorów glejowych, jak i astrocytów. Wszczepiony ludzki glej był sprzężony przez szczelinę z astroglejem gospodarza, ale zachowywał rozmiar i pleomorfizm astrogleju hominidów i propagował sygnały Ca2+ 3-krotnie szybciej niż ich gospodarze. Długoterminowe wzmocnienie (LTP) zostało znacznie wzmocnione u ludzkich chimerycznych myszy glejowych, podobnie jak ich uczenie się, co oceniono za pomocą nawigacji w labiryncie Barnesa, pamięci lokalizacji obiektu oraz kontekstowego i tonowego warunkowania strachu. Myszy z alloprzeszczepem mysich GPC nie wykazywały wzmocnienia ani LTP, ani uczenia się. Odkrycia te wskazują, że ludzki glej w różny sposób zwiększa zarówno plastyczność zależną od aktywności, jak i uczenie się u myszy.


title: Przeprogramowanie ludzkich fibroblastów do pluripotencji za pomocą specyfikatorów linii.

text: Od czasu pierwszego odkrycia, że nadekspresja OCT4, SOX2, KLF4 i c-MYC wystarcza do indukcji pluripotencji w komórkach somatycznych, metodologie zastępujące pierwotne czynniki pogłębiły naszą wiedzę na temat procesu przeprogramowania. Jednak w przeciwieństwie do myszy, OCT4 nie został pomyślnie zastąpiony podczas przeprogramowania ludzkich komórek. Tutaj przedstawiamy strategię realizacji tej wymiany. Dzięki połączeniu transkryptomu i analizy bioinformatycznej zidentyfikowaliśmy czynniki wcześniej scharakteryzowane jako specyfikatory linii, które są w stanie zastąpić OCT4 i SOX2 w przeprogramowaniu ludzkich fibroblastów. Nasze wyniki pokazują, że możliwe jest jednoczesne zastąpienie OCT4 i SOX2 alternatywnymi specyfikatorami linii w przeprogramowaniu komórek ludzkich. Na szerszym poziomie wspierają również model, w którym przeciwdziałanie sieciom ze specyfikacją rodowodową leży u podstaw indukcji pluripotencji.


title: Mechanizmy endocytozy.

text: Mechanizmy endocytarne kontrolują skład lipidowy i białkowy błony komórkowej, regulując w ten sposób interakcję komórek ze środowiskiem. Tutaj dokonujemy przeglądu wiedzy na temat mechanizmów endocytarnych ssaków, skupiając się na białkach komórkowych, które kontrolują te zdarzenia. Omawiamy dobrze zbadane mechanizmy endocytarne, w których pośredniczy klatryna i analizujemy szlaki endocytarne, które przebiegają niezależnie od klatryny. Te niezależne od klatryny szlaki obejmują szlak endocytarny CLIC/GEEC, endocytozę zależną od arf6, endocytozę zależną od flotyliny, makropinocytozę, okrężne marszczenia grzbietowe, fagocytozę i transendocytozę. Dokonujemy również krytycznego przeglądu roli kaweoli i kaweoliny1 w endocytozie. Podkreślamy rolę lipidów, białek modulujących krzywiznę błony, małych białek G, aktyny i dynaminy w szlakach endocytarnych. Omawiamy znaczenie funkcjonalne różnych szlaków endocytarnych i podkreślamy znaczenie badania tych szlaków w celu zrozumienia procesów chorobowych u ludzi.


title: Wielkość urodzenia i ryzyko raka piersi: ponowna analiza danych poszczególnych uczestniczek z 32 badań

text: TŁO Rozmiar urodzenia, być może wskaźnik dla środowiska prenatalnego, może być korelatem późniejszego ryzyka raka piersi, ale wyniki badań epidemiologicznych są niespójne. Ponownie przeanalizowaliśmy dane poszczególnych uczestników z opublikowanych i niepublikowanych badań, aby uzyskać dokładniejsze szacunki wielkości i kształtu związku między rozmiarem urodzeniowym a rakiem piersi. METODY I USTALENIA Badania zostały zidentyfikowane za pomocą wyszukiwania wspomaganego komputerowo i ręcznego oraz osobistej komunikacji z badaczami. Uzyskano dane indywidualnej uczestniczki z 32 badań obejmujących 22 058 przypadków raka piersi. W razie potrzeby zastosowano modele efektów losowych, aby połączyć specyficzne dla badania szacunki efektu. Masa urodzeniowa była dodatnio związana z ryzykiem raka piersi w badaniach opartych na dokumentacji urodzeń (łączne ryzyko względne [RR] na jedno odchylenie standardowe [SD] [= 0,5 kg] przyrost masy urodzeniowej: 1,06; 95% przedział ufności [CI] 1,02- 1,09) oraz pamięć rodziców, gdy uczestnikami były dzieci (1,02; 95% CI 0,99-1,05), ale nie w przypadku tych opartych na samoopisach dorosłych lub pamięci matki w okresie dorosłości kobiety (0,98; 95% CI 0,95-1,01) ( p dla niejednorodności między źródłami danych = 0,003). W odniesieniu do kobiet ważących 3000-3,499 kg ryzyko wynosiło 0,96 (CI 0,80-1,16) u kobiet ważących < 2500 kg i 1,12 (95% CI 1,00-1,25) u osób ważących > lub = 4000 kg (p dla trend liniowy = 0,001) w danych metrykalnych. Długość urodzenia i obwód głowy z akt urodzeń były również dodatnio związane z ryzykiem raka piersi (zbiorcze RR na jeden przyrost SD: odpowiednio 1,06 [95% CI 1,03-1,10] i 1,09 [95% CI 1,03-1,15]). Jednoczesne dostosowanie dla tych trzech zmiennych wielkości urodzenia wykazało, że długość była najsilniejszym niezależnym predyktorem ryzyka. Nie wydaje się, aby wpływ wielkości urodzeniowej był zakłócany lub pośredniczony przez ustalone czynniki ryzyka raka piersi i nie był modyfikowany przez wiek lub stan menopauzy. Skumulowaną częstość występowania raka piersi na 100 kobiet w wieku 80 lat w badanych populacjach oszacowano na 10,0, 10,0, 10,4 i 11,5 u tych, które były odpowiednio w dolnej, drugiej, trzeciej i górnej czwartej części urodzenia. rozkład długości. WNIOSKI Ta zbiorcza analiza danych indywidualnych uczestniczek jest zgodna z wielkością urodzenia, aw szczególności długością urodzenia, będąc niezależnym korelatem ryzyka raka piersi w wieku dorosłym.


title: LncRNA-GAS5 indukuje ekspresję PTEN poprzez hamowanie miR-103 w komórkach raka endometrium

text: TŁO Stwierdzono, że 5 swoisty dla zahamowania wzrostu (GAS5) ma związek z wieloma nowotworami i ma nieprawidłową ekspresję. Jednak ekspresja i mechanizm działania GAS5 były w dużej mierze słabo poznane w raku endometrium. WYNIKI Zgodnie z wynikami reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą w czasie rzeczywistym (RT-PCR) i analizy cytometrii przepływowej, zidentyfikowaliśmy, że GAS5 był obniżony w komórkach raka endometrium i stymulował apoptozę komórek raka endometrium. W celu zbadania ekspresji GAS5, PTEN i miR-103 przeprowadzono RT-PCR. Odkryliśmy, że ekspresja PTEN była podwyższona, gdy komórki raka endometrium wykazywały nadekspresję GAS5. Prognozy bioinformatyki online ujawniły, że GAS5 może wiązać się z miR-103, który, jak stwierdzono, jest regulowany przez GAS5. Wreszcie odkryliśmy, że naśladownictwo miR-103 może zmniejszać poziomy mRNA i białka PTEN poprzez test reporterowy lucyferazy i western blotting, a plazmid GAS5 może odwracać ten efekt regulacji w komórkach raka endometrium. WNIOSEK Podsumowując, pokazujemy, że GAS5 działa jako lncRNA supresorowy guza w raku endometrium. Poprzez hamowanie ekspresji miR-103, GAS5 znacząco zwiększa ekspresję PTEN w celu promowania apoptozy komórek rakowych, a zatem może być ważnym mediatorem w patogenezie raka endometrium.


title: Modyfikacja funkcji bariery nerkowej przez receptor urokinazy

text: Dysfunkcja podocytów, reprezentowana przez zatarcie wyrostka robaczkowego i białkomocz, jest często początkiem postępującej choroby nerek. Terapie ukierunkowane na poziom komórkowy choroby nie są obecnie dostępne. Tutaj pokazujemy, że indukcja sygnalizacji receptora urokinazy (uPAR) w podocytach prowadzi do wymazywania wyrostka stopy i utraty białka w moczu poprzez mechanizm, który obejmuje zależną od lipidów aktywację integryny αvβ3. Myszy pozbawione uPAR (Plaur-/-) są chronione przed białkomoczem, w którym pośredniczy lipopolisacharyd (LPS), ale rozwijają się choroby po ekspresji konstytutywnie aktywnej integryny β3. Badania transferu genów ujawniają warunek wstępny ekspresji uPAR w podocytach, ale nie w komórkach śródbłonka, dla rozwoju białkomoczu, w którym pośredniczy LPS. Mechanicznie uPAR jest wymagany do aktywacji integryny αvβ3 w podocytach, promując ruchliwość komórek i aktywację małych GTPaz Cdc42 i Rac1. Blokada integryny αvβ3 zmniejsza ruchliwość podocytów in vitro i obniża białkomocz u myszy. Nasze odkrycia wskazują na fizjologiczną rolę sygnalizacji uPAR w regulacji przepuszczalności nerek.


title: Sygnalizacja Notch indukowana przez Jagged1 napędza proliferację komórek szpiczaka mnogiego.

text: Receptory Notch wyrażane na hematopoetycznych komórkach macierzystych oddziałują z ich ligandami na komórkach zrębu szpiku kostnego, a tym samym kontrolują decyzje dotyczące losu i przeżycia komórek. Niedawno wykazaliśmy, że sygnalizacja Notch jest zaangażowana w proliferację i przeżycie komórek nowotworowych pochodzących z komórek B klasycznej choroby Hodgkina i opisaliśmy nowy mechanizm zdolności onkogennej Notch. W tym badaniu zbadaliśmy, czy sygnalizacja Notch jest zaangażowana w ścisłe interakcje między nowotworowymi komórkami plazmatycznymi a ich mikrośrodowiskiem szpiku kostnego, które są niezbędne dla wzrostu komórek nowotworowych w szpiczaku mnogim (MM). Tutaj pokazujemy, że receptory Notch i ich ligand Jagged1 są silnie wyrażane w hodowanych i pierwotnych komórkach MM, podczas gdy nienowotworowe odpowiedniki wykazują niski lub niewykrywalny poziom Notch. Dane funkcjonalne wskazują, że sygnalizacja Notch indukowana przez ligand jest czynnikiem wzrostu dla komórek MM i sugerują, że te interakcje przyczyniają się do mielogenezy in vivo.


title: Rozległa sieć interakcji RNA-RNA za pośrednictwem mikroRNA reguluje ustalone szlaki onkogenne w glejaku wielopostaciowym

text: Analizując dane dotyczące ekspresji genów w glejaku w połączeniu z dopasowanymi profilami mikroRNA, odkryliśmy potranskrypcyjną warstwę regulacji o zaskakującej wielkości, obejmującą ponad 248 000 interakcji, w których pośredniczy mikroRNA (miR). Obejmują one około 7000 genów, których transkrypty działają jak „gąbki” miR oraz 148 genów, które działają poprzez alternatywne, niegąbkowe interakcje. Analizy biochemiczne linii komórkowych potwierdziły, że sieć ta reguluje ustalone czynniki inicjacji nowotworu i wdrażania podtypów, w tym PTEN, PDGFRA, RB1, VEGFA, STAT3 i RUNX1, sugerując, że te interakcje pośredniczą w przenikaniu między kanonicznymi szlakami onkogennymi. Wyciszanie siRNA regulatorów PTEN, w których pośredniczy 13 miR, których delecje locus są predyktorem zmienności ekspresji PTEN, było wystarczające do obniżenia poziomu PTEN w sposób zależny od 3'UTR i zwiększenia tempa wzrostu komórek nowotworowych. Zatem interakcje, w których pośredniczy miR, dostarczają mechanistycznego, eksperymentalnie potwierdzonego uzasadnienia utraty ekspresji PTEN w dużej liczbie próbek glejaka z nienaruszonym locus PTEN.


title: Bezpośrednie przeprogramowanie mysich fibroblastów na prekursory neuronalne.

text: Prosta, ale skuteczna technika indukowanej pluripotencji może ostatecznie dostarczyć szeroką gamę zróżnicowanych komórek do terapii komórkowej i opracowywania leków. Jednak wytworzenie odpowiednich komórek za pomocą indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) wymaga przeprogramowania komórek somatycznych i późniejszego ponownego różnicowania. Biorąc pod uwagę, jak żmudny i długotrwały może być ten proces, staraliśmy się ustalić, czy możliwe jest przekształcenie komórek somatycznych w specyficzne dla linii komórki macierzyste/progenitorowe innego listka zarodkowego w jednym kroku, z pominięciem pośredniego etapu pluripotencjalnego. Tutaj pokazujemy, że przejściowa indukcja czterech czynników przeprogramowania (Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc) może skutecznie transróżnicować fibroblasty do funkcjonalnych nerwowych komórek macierzystych/progenitorowych (NPC) z odpowiednimi sygnałami wejściowymi. W porównaniu z indukowanymi neuronami (lub komórkami iN, które są bezpośrednio przekształcane z fibroblastów), transdyferencjalne NPC mają wyraźną zaletę możliwości ekspansji in vitro i zachowania zdolności do wywoływania wielu podtypów neuronalnych i komórek glejowych. Nasze wyniki zapewniają unikalny paradygmat przeprogramowania opartego na czynnikach iPSC, wykazując, że można go łatwo zmodyfikować, aby służył jako ogólna platforma do transdyferencjacji.


title: Swoiste tkankowo wycięcie receptora insuliny w komórkach β trzustki powoduje defekt wydzielania insuliny podobny do tego w cukrzycy typu 2

text: Dysfunkcja komórek beta trzustki jest ważnym defektem w patogenezie cukrzycy typu 2, chociaż jej dokładny związek z insulinoopornością jest niejasny. Aby określić, czy sygnalizacja insulinowa odgrywa funkcjonalną rolę w komórce beta, zastosowaliśmy system Cre-loxP do specyficznej inaktywacji genu receptora insuliny w komórkach beta. Powstałe myszy wykazują selektywną utratę wydzielania insuliny w odpowiedzi na glukozę i postępujące upośledzenie tolerancji glukozy. Dane te wskazują na ważną funkcjonalną rolę receptora insuliny w wykrywaniu glukozy przez komórkę beta trzustki i sugerują, że zaburzenia sygnalizacji insuliny na poziomie komórki beta mogą przyczyniać się do obserwowanych zmian w wydzielaniu insuliny w cukrzycy typu 2.


title: Różnice społeczne w dostępie do opieki szpitalnej dla chorych na raka jelita grubego, piersi i płuca w latach 1999-2006: retrospektywna analiza statystyk epizodów szpitalnych

text: CELE Ustalenie, w jakim stopniu rodzaj przyjęcia do szpitala (stan nagły w porównaniu z planowym) i zabieg chirurgiczny różnił się w zależności od okoliczności społeczno-ekonomicznych, wieku, płci i roku przyjęcia z powodu raka jelita grubego, piersi i płuca. PROJEKT Powtórne badanie przekrojowe z danymi od poszczególnych pacjentów, od 1 kwietnia 1999 do 31 marca 2006. USTAWIENIE Zbiór danych statystyk epizodów szpitalnych (HES). UCZESTNICY 564 821 pacjentów powyżej 50 roku życia przyjętych z rozpoznaniem raka jelita grubego, piersi lub płuc. GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATOWE Odsetek pacjentów przyjętych w nagłych wypadkach oraz odsetek otrzymujących zalecane leczenie chirurgiczne. WYNIKI Pacjenci z ubogich obszarów, osoby starsze i kobiety częściej byli przyjmowani w nagłych wypadkach. Na przykład skorygowany iloraz szans dla pacjentów z rakiem piersi w najmniejszym stopniu w porównaniu z najbardziej potrzebującą piątą deprywacją wyniósł 0,63 (95% przedział ufności 0,60 do 0,66), a skorygowany iloraz szans dla pacjentów z rakiem płuca w wieku 80-89 lat w porównaniu z w wieku 50-59 lat wynosiła 3,13 (2,93 do 3,34). Odnotowano pewną poprawę w dysproporcjach między grupami wiekowymi, ale nie w przypadku pacjentów mieszkających na obszarach ubogich z biegiem czasu. Pacjenci z obszarów upośledzonych rzadziej otrzymywali preferowane zabiegi z powodu raka odbytnicy, piersi i płuc. Wyniki te nie uległy poprawie z czasem. Na przykład, 67,4% (3529/5237) pacjentów z najbardziej poszkodowanej piątej części deprywacji miało przednią resekcję z powodu raka odbytnicy w porównaniu z 75,5% (4497/5959) pacjentów w najmniej poszkodowanej piątej (1,34, 1,22 do 1,47). Ponad połowa (54,0%, 11 256/20 849) pacjentek z najbardziej poszkodowanej piątej części deprywacji przeszła operację oszczędzającą w porównaniu z 63,7% (18 445/28 960) pacjentek z najmniej poszkodowanej piątej (1,21, 1,16 do 1,26) . Mężczyźni rzadziej niż kobiety poddawali się resekcji przedniej i raka płuca, a osoby starsze rzadziej przechodziły operację oszczędzającą piersi i resekcję raka płuca. Na przykład skorygowany iloraz szans dla pacjentów z rakiem płuc w wieku 80-89 lat w porównaniu z osobami w wieku 50-59 lat wyniósł 0,52 (0,46 do 0,59). Wnioski Pomimo wdrożenia planu NHS Cancer Plan, czynniki społeczne nadal silnie wpływają na dostęp do opieki i jej świadczenie.


title: Identyfikacja czynników pozycjonowania genów za pomocą mapowania obrazowania wysokoprzepustowego

text: Genomy są rozmieszczone nielosowo w przestrzeni 3D jądra komórkowego. Tutaj opracowaliśmy HIPMap, wysoce precyzyjny, wysokowydajny, zautomatyzowany potok do obrazowania hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ, do mapowania przestrzennej lokalizacji regionów genomu na dużą skalę. Wysokoprzepustowe mapowanie pozycji obrazowania (HIPMap) umożliwiło bezstronne badanie przesiewowe siRNA pod kątem czynników zaangażowanych w organizację genomu w komórkach ludzkich. Identyfikujemy 50 czynników komórkowych wymaganych do prawidłowego pozycjonowania zestawu funkcjonalnie zróżnicowanych loci genomowych. Czynniki pozycjonujące obejmują remodelery chromatyny, modyfikatory histonów oraz białka otoczki jądrowej i porów. Składniki replikacji i poreplikacyjnej maszynerii ponownego składania chromatyny są wyraźnie reprezentowane wśród czynników pozycjonujących, a do prawidłowego pozycjonowania genów wymagana jest szybka progresja komórek przez replikację, ale nie mitozę. Nasze wyniki ustanowiły metodę wielkoskalowego mapowania lokalizacji genomu i doprowadziły do identyfikacji kompendium czynników komórkowych zaangażowanych w przestrzenną organizację genomu.


title: Zależna od astrocytów plastyczność rozproszona w synapsach podwzgórza glutaminianowego

text: Aktywność aferentna może wywoływać szybkie, sprzężone do przodu zmiany w skuteczności synaps, które są specyficzne dla synaps. Wykorzystując kombinowaną elektrofizjologię, fotolizę cząsteczek w klatkach i obrazowanie Ca(2+), opisujemy plastyczność, w której rekrutacja astrocytów w odpowiedzi na aktywność aferentną powoduje szybki i wyprzedzający, ale rozproszony wzrost amplitudy kwantowych prądów synaptycznych przy liczne synapsy glutaminianu na wielkokomórkowych komórkach neurosekrecyjnych w jądrze przykomorowym podwzgórza. Plastyczność jest w dużej mierze multiplikatywna, zgodna z proporcjonalnym wzrostem lub „skalowaniem” siły wszystkich synaps w neuronie. Efekt ten wymaga metabotropowego wzrostu Ca(2+) za pośrednictwem receptora glutaminianu w procesach astrocytowych otaczających neuron i uwolnienia glioprzekaźnika ATP, który działa na postsynaptyczne receptory purynergiczne. Dane te dostarczają dowodów na formę rozproszonej plastyczności synaptycznej, która jest przekazywana do przodu, szybko wyrażana i pośredniczona przez aktywację synaptyczną sąsiednich astrocytów.


title: Wpływ ograniczenia palenia na ryzyko raka płuc.

text: KONTEKST Wielu palaczy nie jest w stanie lub nie chce całkowicie rzucić palenia. Proponowanym sposobem redukcji szkód jest zmniejszenie liczby wypalanych dziennie papierosów. Nie jest jednak jasne, czy ta strategia zmniejsza ryzyko chorób odtytoniowych. CEL Ocena wpływu ograniczenia palenia na zachorowalność na raka płuc. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Obserwacyjne populacyjne badanie kohortowe z maksymalnie 31-letnim okresem obserwacji z Copenhagen Centre for Prospective Population Studies, które zarządza danymi z 3 badań podłużnych przeprowadzonych w Kopenhadze i na przedmieściach, Copenhagen City Heart Study, Studium w Kopenhadze Męskie i Studium Populacyjne Glostrup, Dania. Uczestnikami było 11 151 mężczyzn i 8563 kobiet (N = 19 714) w wieku od 20 do 93 lat, którzy uczestniczyli w 2 kolejnych badaniach w odstępie od 5 do 10 lat w latach 1964-1988. Uczestnicy przeszli badanie fizykalne i wypełnili kwestionariusze dotyczące stylu życia zwyczaje. Badaną populację podzielono na 6 grup według nawyków palenia: kontynuujący nałogowy palacz (> lub =15 papierosów/d), osoby redukujące (zredukowane z > lub =15 papierosów/d o minimum 50% bez rzucenia palenia), kontynuujący lekki palacz ( 1-14 papierosów/d), osoby rzucające palenie (przerwane między pierwszym a drugim badaniem), byli palacze stabilni i nigdy nie palą. GŁÓWNY REZULTAT Przypadki zachorowań na pierwotnego raka płuca oceniane przez powiązanie danych z Krajowym Rejestrem Nowotworów do 31 grudnia 2003 r. WYNIKI Podczas obserwacji stwierdzono 864 zachorowania na raka płuca. Stosując regresję Coxa, skorygowany współczynnik ryzyka (HR) dla raka płuca u osób redukujących wynosił 0,73 (95% przedział ufności [CI], 0,54-0,98) w porównaniu z nałogowymi palaczami. HR dla lekkich palaczy wyniósł 0,44 (95% CI, 0,35-0,56); dla osób, które rzuciły palenie, HR 0,50 (95% CI, 0,36-0,69), dla stabilnych byłych palaczy, HR 0,17 (95% CI, 0,13-0,23), a dla osób nigdy nie palących, HR 0,09 (95% CI, 0,06-0,13). WNIOSEK Wśród osób, które palą 15 lub więcej papierosów dziennie, redukcja palenia o 50% znacząco zmniejsza ryzyko raka płuc.


title: Obiekty do krystalografii makromolekularnej w Helmholtz-Zentrum Berlin

text: Trzy linie badawcze makromolekularnej krystalografii (MX) w Helmholtz-Zentrum Berlin (HZB) są dostępne dla regionalnej, krajowej i międzynarodowej społeczności użytkowników biologii strukturalnej. Najnowocześniejsze linie wiązki synchrotronowej dla MX BL14.1, BL14.2 i BL14.3 znajdują się w sekcji niskiej β pierścienia magazynującego elektrony BESSY II. Wszystkie linie badawcze są zasilane z nadprzewodzącego urządzenia do wprowadzania długości fali 7T. BL14.1 i BL14.2 są dostrajane pod względem energii w zakresie 5-16 keV, podczas gdy BL14.3 to stacja boczna o stałej energii działająca przy 13,8 keV. Wszystkie trzy linie badawcze wyposażone są w detektory CCD. BL14.1 i BL14.2 są regularnie używane przez użytkowników, zapewniając około 200 dni pracy z wiązką w roku i około 600 zmian użytkowników do około 50 grup badawczych w całej Europie. BL14.3 był początkowo używany jako urządzenie testowe, a w 2010 r. został wprowadzony do normalnej pracy w trybie użytkownika. BL14.1 został niedawno zaktualizowany o mikrodyfraktometr, w tym goniometr mini-κ i automatyczny podajnik próbek. Dodatkowe udogodnienia dla użytkowników obejmują przestrzeń biurową przylegającą do linii badawczych, laboratorium przygotowania próbek, laboratorium biologiczne (poziom bezpieczeństwa 1) oraz wysokiej klasy zasoby komputerowe. W tym artykule opisane jest oprzyrządowanie linii badawczych oraz podsumowanie możliwości eksperymentalnych linii badawczych i dostarczonego wyposażenia pomocniczego dla społeczności użytkowników.


title: PHENIX: kompleksowy system oparty na Pythonie do rozwiązywania struktur makromolekularnych

text: Makromolekularna krystalografia rentgenowska jest rutynowo stosowana do zrozumienia procesów biologicznych na poziomie molekularnym. Jednak rozwiązanie i ukończenie wielu z tych struktur nadal wymaga znacznego czasu i wysiłku ze względu na potrzebę ręcznej interpretacji złożonych danych numerycznych przy użyciu wielu pakietów oprogramowania i wielokrotnego używania interaktywnej grafiki trójwymiarowej. PHENIX został opracowany w celu zapewnienia kompleksowego systemu do rozwiązywania makromolekularnych struktur krystalograficznych z naciskiem na automatyzację wszystkich procedur. Polegało to na opracowaniu algorytmów, które minimalizują lub eliminują subiektywne dane wejściowe, opracowaniu algorytmów automatyzujących procedury tradycyjnie wykonywane ręcznie i wreszcie opracowaniu struktury umożliwiającej ścisłą integrację między algorytmami.


title: Telomerowe nawisy 3′ pochodzą z resekcji przez Exo1 i Apollo oraz wypełnienie przez CST powiązanego z POT1b

text: Nawis 3' ma kluczowe znaczenie dla ochrony i utrzymania telomerów ssaków, ale jego synteza musi być regulowana, aby uniknąć nadmiernej resekcji końca 5', co mogłoby spowodować skrócenie telomerów. Nie wyjaśniono, jak tę równowagę osiąga się u ssaków. Tutaj określamy mechanizm syntezy nawisów 3' w komórkach mysich, oceniając zmiany w nawisach telomerycznych w trakcie cyklu komórkowego oraz na telomerach końca i opóźnionego końca. Apollo, nukleaza związana z podjednostką schronyny TRF2, inicjuje tworzenie nawisu 3' w telomerach na końcu, ale nie na końcu. Hiperresekcja przez Apollo jest blokowana na obu końcach przez białko schronyny POT1b. Exo1 intensywnie wycina oba końce telomerów, generując przejściowe długie nawisy 3' w S/G2. CST/AAF, czynnik pomocniczy polα.primase DNA, wiąże POT1b i skraca wydłużone nawisy wytwarzane przez Exo1, prawdopodobnie poprzez syntezę wypełnienia. Tworzenie nawisów 3' jest zatem procesem wieloetapowym, kontrolowanym przez schroninę, zapewniającym funkcjonalne nawisy telomerowe na końcach chromosomów.


title: Celowanie w niedobory BRCA1 i BRCA2 za pomocą związków wchodzących w interakcje z G-kwadrupleksem

text: Sekwencje genomowe tworzące G-kwadrupleks (G4), w tym telomery, reprezentują naturalne bariery widełek replikacyjnych. Utknięte widełki replikacyjne można ustabilizować i ponownie uruchomić przez rekombinację homologiczną (HR), która naprawia również pęknięcia dwuniciowego DNA (DSB) powstające w zwiniętych widełkach. Wcześniej wykazaliśmy, że HR ułatwia replikację telomerów. Tutaj pokazujemy, że wydajność replikacji bogatych w guaninę (bogate w G) powtórzeń telomerycznych jest znacznie zmniejszona w komórkach pozbawionych HR. Traktowanie pirydostatyną (PDS) związkiem stabilizującym G4 zwiększa kruchość telomerów w komórkach z niedoborem BRCA2, co sugeruje, że tworzenie G4 napędza niestabilność telomerów. Co godne uwagi, PDS zmniejsza proliferację komórek z niedoborem HR przez indukowanie akumulacji DSB, aktywacji punktu kontrolnego i deregulacji progresji G2/M oraz przez wzmacnianie defektu replikacji nieodłącznie związanego z niedoborem HR. Toksyczność PDS rozciąga się na komórki z defektem HR, które nabyły oporność na olaparyb poprzez utratę 53BP1 lub REV7. Podsumowując, wyniki te podkreślają potencjał terapeutyczny leków stabilizujących G4 w selektywnej eliminacji komórek i guzów z upośledzoną funkcją HR, w tym opornych na hamowanie PARP.


title: Pobrano z

text: Aktywność fizyczna wywołuje subkliniczną odpowiedź zapalną, w której pośredniczą częściowo leukocyty i objawia się podwyższonym stężeniem krążących cytokin prozapalnych, w tym interleukiny (IL)-1β, IL-6 i czynnika martwicy nowotworu-α (TNF-α). Jednak źródło cytokin pojawiających się podczas wysiłku pozostaje nieznane. W tym badaniu zbadaliśmy wywołane wysiłkiem zmiany stężenia cytokin w osoczu i odpowiadającą im ekspresję mRNA w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej. Dziesięciu zdrowych [szczytowy pobór tlenu = 48,8 ± 6,5 (SD) ml · kg−1 · min−1], ale nietrenowanych mężczyzn [wiek = 25 ± 5 (SD) rok] podjęło 3 godziny ćwiczeń (jazda na rowerze i pochylony spacer) w wieku 60 lat –65% szczytowy pobór tlenu. Liczby krążących podzbiorów leukocytów były podwyższone podczas i 2 godziny po wysiłku, ale powróciły do normy w ciągu 24 godzin. Stężenia IL-1β, IL-6 i TNF-α w osoczu osiągnęły szczyt pod koniec wysiłku i pozostawały podwyższone w 2 h (IL-6) i do 24 h (IL-1β i TNF-α) po treningu. Ekspresja genów cytokin w krążących mononukle...


title: Receptorowe kinazy tyrozynowe Endocytoza w śródbłonku: biologia i sygnalizacja.

text: Receptorowe kinazy tyrozynowe biorą udział w regulacji kluczowych procesów w biologii śródbłonka, w tym proliferacji, migracji i angiogenezy. Obecnie ogólnie przyjmuje się, że sygnalizacja receptora kinazy tyrozynowej zachodzi wewnątrzkomórkowo i na błonie komórkowej, chociaż wiele ważnych szczegółów pozostaje do opracowania. Endocytoza i późniejszy ruch wewnątrzkomórkowy czasowo-przestrzennie regulują sygnalizację receptora kinazy tyrozynowej, podczas gdy endosomy sygnalizacyjne zapewniają platformę do kompartmentalizacji zdarzeń sygnalizacyjnych. Niniejszy przegląd podsumowuje ostatnie postępy w naszym zrozumieniu endocytozy receptora śródbłonkowego kinazy tyrozynowej i sygnalizacji przy użyciu receptora 2 czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego jako paradygmatu.


title: Badanie etnograficzne częstości występowania i nasilenia błędów leków dożylnych.

text: CELE Określenie częstości występowania i znaczenia klinicznego błędów w przygotowaniu i podawaniu leków dożylnych oraz etapów procesu, w których występują błędy. PROJEKT Prospektywne badanie etnograficzne z wykorzystaniem zamaskowanej obserwacji. UCZESTNICY Pielęgniarki, które przygotowywały i podawały leki dożylne. USTAWIENIE 10 oddziałów w szpitalu dydaktycznym i niepedagogicznym w Wielkiej Brytanii. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE Liczba, rodzaj i znaczenie kliniczne błędów. WYNIKI Zidentyfikowano 249 błędów. Przynajmniej jeden błąd wystąpił w 212 z 430 dożylnych dawek leku (49%, 95% przedział ufności 45% do 54%). Trzy dawki (1%) zawierały błędy potencjalnie poważne, 126 (29%) błędy potencjalnie umiarkowane, a 83 (19%) błędy potencjalnie niewielkie. Większość błędów wystąpiła podczas podawania dawek bolusa lub przygotowywania leków wymagających wieloetapowego przygotowania. WNIOSKI Odsetek popełnionych dożylnie błędów związanych z lekami był wysoki. Chociaż większość błędów powodowałaby jedynie krótkotrwałe negatywne skutki, kilka mogło być poważnych. Połączenie zmniejszenia ilości przygotowań na oddziale, szkolenia i technologii podawania małych dawek bolusa prawdopodobnie miałoby największy wpływ na odsetek błędów.


title: Wybór funkcji z pakietem Boruta

text: W tym artykule opisano pakiet R Boruta, implementujący nowatorski algorytm wyboru funkcji do znajdowania emph {wszystkie istotne zmienne}. Algorytm został zaprojektowany jako opakowanie wokół algorytmu klasyfikacji Random Forest. Iteracyjnie usuwa cechy, co do których test statystyczny udowodnił, że są mniej istotne niż sondy losowe. Pakiet Boruta zapewnia wygodny interfejs do algorytmu. Przedstawiono krótki opis algorytmu i przykłady jego zastosowania.