title: Resztkowe ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego u kobiet i mężczyzn w średnim wieku: The Framingham Heart Study.

text: KONTEKST Długoterminowe ryzyko rozwoju nadciśnienia najlepiej opisuje statystyka ryzyka w ciągu całego życia. Ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego w ciągu życia i tendencje w tym ryzyku w czasie nie są znane. CELE Oszacowanie rezydualnego ryzyka wystąpienia nadciśnienia tętniczego w ciągu całego życia u starszych dorosłych w Stanach Zjednoczonych oraz ocena trendów czasowych tego ryzyka. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Prospektywne badanie kohortowe oparte na społeczności, obejmujące 1298 uczestników Framingham Heart Study, w wieku od 55 do 65 lat i bez nadciśnienia na początku badania (1976-1998). GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATOWE Ryzyko nadciśnienia tętniczego w ciągu całego życia (skumulowana zapadalność w ciągu całego życia nieskorygowana ze względu na współzawodniczące przyczyny zgonu) definiowane jako ciśnienie krwi 140/90 mm Hg lub wyższe lub stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych. WYNIKI Resztkowe ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego i nadciśnienia w pierwszym stadium lub wyższego (większe lub równe 140/90 mm Hg niezależnie od leczenia) wyniosło 90% zarówno u 55-, jak i 65-letnich uczestników. Prawdopodobieństwo otrzymania leków hipotensyjnych w ciągu życia wynosiło 60%. Ryzyko nadciśnienia tętniczego pozostało niezmienione dla kobiet, ale było o około 60% wyższe dla mężczyzn we współczesnym okresie 1976-1998 w porównaniu z wcześniejszym okresem 1952-1975. W przeciwieństwie do tego, rezydualne ryzyko wystąpienia wysokiego ciśnienia krwi w stadium 2 lub wyższego (większe niż lub równe 160/100 mm Hg niezależnie od leczenia) było znacznie niższe u obu płci w ostatnim okresie (35%-57% w 1952-1975 w porównaniu z 35%-44% w latach 1976-1998), prawdopodobnie ze względu na znaczny wzrost leczenia osób ze znacznie podwyższonym ciśnieniem krwi. WNIOSEK Resztkowe ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego u osób w średnim i starszym wieku wynosi 90%, co wskazuje na ogromne obciążenie zdrowia publicznego. Chociaż zmniejszenie w ciągu życia ryzyka wystąpienia nadciśnienia w stopniu 2 lub wyższym stanowi duże osiągnięcie, wysiłki powinny być skierowane na pierwotną prewencję nadciśnienia tętniczego.


title: Niekorzystne skutki nadmiernego spożycia aminokwasów.

text: TOKSYCZNOŚĆ FENYLALANINOWA 158 Opracowanie modelu 0.-M etylofenyloalaniny. . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 160 Zastosowanie modelu a-metylofenyloalaniny w syntezie białek mózgu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 161 TOKSYCZNOŚĆ TYROZYNY 162 Ogólne obserwacje żywieniowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 162 Czynniki wpływające na stężenie tyrozyny w tkankach . ... .. .. ....... . . . . . . ... . 163 Prawdopodobna przyczyna zatrucia tyrozyną . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 164 Nowy model zwierzęcy ludzkiej tyrozynemii II 165 TOKSYCZNOŚĆ TRYPTOFANOWA 165 Ogólne obserwacje żywieniowe . .. ....... . ....... .... . . ... . . ... ... .. ...................... 165 Czynniki wpływające na toksyczność tryptofanu . . . ... . . . . . . .... . ..166 Tryptofan i śródmiąższowa rozedma i obrzęk płuc u przeżuwaczy ..... . . . . . . . 167 TOKSYCZNOŚĆ HISTYDYNOWA 168 Ogólne obserwacje żywieniowe ...... . . . . ..... . ...... .. . 168 Aspekty metaboliczne. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 169 Łagodzenie toksyczności histydyny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 170 TOKSYCZNOŚĆ METIONINOWA 171 Ogólne obserwacje żywieniowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 171 Uszkodzenie tkanki . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . 172 Ochronne działanie glicyny, seryny lub retinolu . . . .. ....... . ......... . ......... .. . ... . 172 Charakterystyka chemiczna związana z toksycznością metioniny. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 173 Szkodliwe działanie metanetiolu. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . 173 Met�io,!ine To�i.city u kurcząt 174 TOKSYCZNOŚĆ ETHLONME . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ... . 174


title: Mechanizm i regulacja resekcji końców DNA u eukariontów.

text: Naprawa pęknięć dwuniciowych DNA (DSB) przez rekombinację homologiczną (HR) jest inicjowana przez degradację nukleolityczną 5'-zakończonych nici w procesie określanym jako resekcja końcowa. Resekcja końca generuje ogony 3'-jednoniciowego DNA, substraty dla Rad51 do katalizowania parowania homologicznego i wymiany nici DNA oraz do aktywacji punktu kontrolnego uszkodzenia DNA. Powszechnie akceptowany pogląd jest taki, że resekcja końca odbywa się w dwuetapowym mechanizmie. W pierwszym etapie Sae2/CtIP aktywuje kompleks Mre11-Rad50-Xrs2/Nbs1 (MRX/N) do endonukleolitycznego rozszczepienia 5'-zakończonych nici DNA w pobliżu złamanych końców, a w drugim etapie nukleazy Exo1 i/lub Dna2 wydłużają wycięte odcinki, aby wytworzyć produkty pośrednie o długich ogonach 3'-ssDNA. Rozpoczęcie resekcji zobowiązuje komórkę do naprawy DSB przez HR, ponieważ długie nawisy ssDNA są słabymi substratami do łączenia niehomologicznych końców (NHEJ). Tak więc, rozpoczęcie końcowej resekcji stało się krytycznym punktem kontrolnym wyboru ścieżki naprawy. Tutaj dokonuję przeglądu ostatnich badań dotyczących mechanizmu resekcji końcowej i tego, jak ten proces jest regulowany, aby zapewnić najbardziej odpowiedni wynik naprawy.


title: Wielodawkowy węgiel aktywowany w ostrym samozatruciu: randomizowane badanie kontrolowane

text: TŁO Śmiertelność przypadków celowego samozatrucia w rozwijającym się świecie wiejskim jest 10-50 razy większa niż w krajach uprzemysłowionych, głównie z powodu stosowania wysoce toksycznych pestycydów i roślin. Dlatego staraliśmy się ocenić, czy rutynowe leczenie wielodawkowym węglem aktywowanym w celu przerwania krążenia jelitowo-wątrobowego przynosi korzyści w porównaniu z brakiem węgla drzewnego w takim środowisku. METODY Przeprowadziliśmy otwarte, randomizowane, kontrolowane badanie w grupach równoległych sześciu dawek 50 g węgla aktywowanego w odstępach 4-godzinnych w porównaniu z brakiem węgla w porównaniu z jedną dawką 50 g węgla aktywowanego w trzech szpitalach na Sri Lance. 4632 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy, która nie otrzymywała węgla (n=1554), jedną dawkę węgla (n=1545) lub sześć dawek węgla (n=1533); wyniki były dostępne dla 4629 pacjentów. 2338 (51%) osobników spożyło pestycydy, podczas gdy 1647 (36%) spożyło nasiona oleandra żółtego (Thevetia peruviana). Śmiertelność była główną miarą wyniku. Analiza była z zamiarem leczenia. Badanie jest zarejestrowane w witrynie kontrolowanej-trials.com pod numerem ISRCTN02920054. USTALENIA Śmiertelność nie różniła się między grupami. Zmarło 97 (6,3%) z 1531 uczestników w grupie otrzymującej dawkę wielokrotną, w porównaniu ze 105 (6,8%) z 1554 w grupie bez węgla (skorygowany iloraz szans 0,96, 95% CI 0,70-1,33). Nie zaobserwowano różnic w przypadku pacjentów, którzy przyjmowali określone trucizny, byli poważnie chorzy przy przyjęciu lub którzy zgłaszali się wcześnie. INTERPRETACJA Nie możemy zalecić rutynowego stosowania wielodawkowego węgla aktywowanego na obszarach wiejskich regionu Azji i Pacyfiku; chociaż dalsze badania nad wczesnym podawaniem węgla drzewnego mogą być przydatne, pilnie potrzebne są skuteczne, niedrogie terapie.


title: Enzymy postprenylacji jako nowe cele w onkogenezie

text: RAS i wiele innych białek onkogennych podlega złożonej serii modyfikacji potranslacyjnych, które są inicjowane przez dodanie lipidu izoprenoidowego w procesie znanym jako prenylacja. Po prenylacji białka te zwykle przechodzą przetwarzanie endoproteolityczne przez proteazę RCE1, a następnie metylację karboksylu przez unikalną metylotransferazę znaną jako metylotransferaza izoprenylocysteiny (ICMT). Chociaż inhibitory, które zostały zaprojektowane do działania na etapie prenylacji znajdują się obecnie w zaawansowanych badaniach klinicznych, ich użyteczność i skuteczność wydają się być ograniczone. Ostatnie odkrycia wskazują jednak, że hamowanie tych etapów przetwarzania po prenylacji – zwłaszcza metylacji katalizowanej przez ICMT – może zapewnić lepsze podejście do kontroli proliferacji komórek rakowych.


title: Trendy w konsumpcji napojów słodzonych cukrem wśród młodzieży i dorosłych w Stanach Zjednoczonych: 1999-2010.

text: TŁO Ograniczenie spożycia napojów słodzonych cukrem (SSB) jest zalecaną strategią promowania optymalnego zdrowia. CEL Celem było opisanie trendów w konsumpcji SSB wśród młodzieży i dorosłych w Stanach Zjednoczonych. PROJEKT Przeanalizowaliśmy spożycie energii z SSB wśród 22 367 młodzieży w wieku 2-19 lat i 29 133 dorosłych w wieku ≥ 20 lat, którzy uczestniczyli w 24-godzinnym przypominaniu diety w ramach NHANES, reprezentatywnej w całym kraju próby populacji USA z przekrojowym projektem , w latach 1999-2010. SSB obejmowały napoje gazowane, napoje owocowe, napoje sportowe i energetyzujące, słodzoną kawę i herbatę oraz inne słodzone napoje. Zbadano również wzorce konsumpcji SSB, w tym lokalizację spożycia i okazję do posiłku związaną z konsumpcją. WYNIKI W latach 2009-2010 młodzież spożywała średnio (±SE) 155 ± 7 kcal/d z SSB, a dorośli spożywali średnią (±SE) skorygowaną względem wieku 151 ± 5 kcal/d z SSB – spadek od 1999 do 2000 odpowiednio 68 kcal/d i 45 kcal/d (trend P < 0,001 dla każdego). W latach 2009-2010 SSB odpowiadały za 8,0% ± 0,4% i 6,9% ± 0,2% dziennego spożycia energii odpowiednio przez młodzież i dorosłych, co odzwierciedlało spadek w porównaniu z latami 1999-2000 (trend P < 0,001 dla obu). Spadki spożycia SSB, zarówno w domu, jak i poza domem, a także podczas posiłków i przekąsek, wystąpiły w ciągu 12 lat trwania badania (trend P < 0,01 dla każdego). WNIOSEK Spadek konsumpcji SSB wśród młodzieży i dorosłych w Stanach Zjednoczonych zaobserwowano w latach 1999-2010.


title: Ubikwitynacja na resztach nielizynowych przez wirusową ligazę ubikwityny E3.

text: Ubikwitynacja kontroluje szeroki zakres funkcji komórkowych. Ostatni etap szlaku ubikwitynacji jest regulowany przez ligazy ubikwitynowe typu 3 (E3). Enzymy E3 są odpowiedzialne za specyficzność substratową i katalizują tworzenie wiązania izopeptydowego pomiędzy resztą lizyny substratu (lub N-końcem substratu) a ubikwityną. MIR1 i MIR2 to dwie ligazy ubikwitynowe E3 kodowane przez herpeswirusa związanego z mięsakiem Kaposiego, które pośredniczą w ubikwitynacji cząsteczek głównego układu zgodności tkankowej klasy I (MHC I) i późniejszej internalizacji. Tutaj odkryliśmy, że MIR1, ale nie MIR2, promował regulację w dół cząsteczek MHC I pozbawionych reszt lizyny w ich domenie wewnątrzcytoplazmatycznej. W obecności MIR1 te cząsteczki MHC I ulegały ubikwitynacji, a ich połączenie z ubikwityną było wrażliwe na beta2-merkaptoetanol, w przeciwieństwie do wiązań lizyna-ubikwityna. Ta forma ubikwitynacji wymagała reszty cysteiny w wewnątrzcytoplazmatycznym ogonie cząsteczek MHC I. Cząsteczka MHC I zawierająca pojedynczą resztę cysteiny w sztucznej domenie wewnątrzcytoplazmatycznej glicyny i alaniny poddano endocytozie i degradacji w obecności MIR1. Zatem ubikwitynacja może zachodzić na białkach pozbawionych dostępnych lizyn lub dostępnego końca N.


title: Cała kompensacja dawki ma charakter lokalny: regulacja gen po genach w ekspresji stronniczości płciowej na chromosomie Z kurczaka

text: Ostatnie doniesienia sugerują, że ptakom brakuje mechanizmu hurtowej kompensacji dawki dla chromosomu płci Z. To odkrycie było raczej nieoczekiwane, ponieważ wszystkie inne zwierzęta badane za pomocą chromosomowych mechanizmów determinacji płci mają jakąś metodę przeciwdziałania skutkom dawkowania genów dominującego chromosomu płci u samców i samic. Pomimo braku globalnego mechanizmu kompensacji ptasiej dawki, wzorzec różnic w ekspresji genów między samcami i samicami jest bardzo zróżnicowany dla poszczególnych genów sprzężonych z Z. Sugeruje to, że niektóre geny mogą być indywidualnie kompensowane dawkowaniem i że na ptasim chromosomie Z istnieje pewien mniej niż globalny wzorzec kompensacji dawkowania, taki jak lokalny lub czasowy. Zastosowaliśmy globalne profilowanie ekspresji genów u samców i samic zarówno dla tkanki somatycznej, jak i gonadalnej w kilku punktach czasowych w cyklu życiowym kurczaka, aby ocenić wzór ekspresji genów z odchyleniem od płci na chromosomie Z. Średnia zmiana krotności między mężczyznami i kobietami różniła się nieco między kombinacjami tkankowo-punktowymi, przy czym próbki mózgu z embrionów miały najmniejszy wpływ na dawkowanie genów, a tkanka dorosłych gonad miała największy stopień odchylenia męskiego. Ogólnie rzecz biorąc, nie było sąsiedztwa całkowitej kompensacji dawki wzdłuż Z. Podsumowując, sugeruje to, że kompensacja dawki jest regulowana na chromosomie Z całkowicie na poziomie genu po genie i może się różnić w trakcie cyklu życia i rodzaju tkanki. Regulacja ta może wskazywać, jak ważna jest funkcjonalność danego genu, ponieważ poziom ekspresji niezbędnych genów będzie ściśle regulowany, aby uniknąć zakłócania ważnych szlaków i sieci o zróżnicowanych poziomach ekspresji u mężczyzn i kobiet.


title: Hormonalna terapia zastępcza zapobiega utracie masy kostnej u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit.

text: Pacjenci z nieswoistym zapaleniem jelit mają zwiększoną częstość występowania osteoporozy i wysokie wskaźniki utraty masy kostnej kręgosłupa. Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) jest skuteczna w leczeniu i zapobieganiu osteoporozie, ale nie była badana u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit. Dwuletnie prospektywne badanie HTZ w nieswoistym zapaleniu jelit przeprowadzono u 47 kobiet po menopauzie w wieku od 44 do 67 lat z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (25) lub chorobą Leśniowskiego-Crohna (22). U pacjentów mierzono corocznie gęstość kości promieniowej i rdzeniowej odpowiednio metodą absorpcjometrii pojedynczych fotonów i ilościowej tomografii komputerowej. Średnia (95% przedziały ufności) roczna zmiana gęstości kości promieniowej wyniosła +1,42%/rok (+0,58 do +2,26; P <0,005), a dla kości kręgosłupa +2,60%/rok (+1,06 do +4,15; p < 0,005 ). Nie było istotnej korelacji między szybkością zmiany gęstości kości w obu miejscach, ani między szybkością zmian a początkową gęstością kości w kości promieniowej lub kręgosłupie. Dwunastu pacjentom podawano prednizolon podczas badania, a ich wskaźniki zmiany gęstości kości kręgosłupa były niższe, ale wartości nie różniły się istotnie statystycznie od tych, którzy nie otrzymywali kortykosteroidów. Zmiany gęstości kości u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i chorobą Leśniowskiego-Crohna nie różniły się istotnie. Zmiana gęstości kości nie korelowała z wiekiem pacjentek ani liczbą lat po menopauzie. Stwierdzono, że HTZ jest skuteczna w zapobieganiu utracie masy kostnej u kobiet po menopauzie z nieswoistym zapaleniem jelit.


title: Zakłócenie interakcji 5S RNP-Mdm2 znacząco poprawia defekt erytroidalny w mysim modelu niedokrwistości Diamonda-Blackfana

text: Niedokrwistość Diamonda-Blackfana (DBA) jest wrodzoną hipoplazją erytroidalną spowodowaną haploniedoborem genów kodujących białka rybosomalne (RP). Wykazano, że zaburzona biogeneza rybosomów w DBA indukuje odpowiedź na stres rybosomalny za pośrednictwem p53. Jednak mechanizmy aktywacji p53 i jego znaczenie dla wady erytroidalnej pozostają nieuchwytne. Wcześniejsze badania wykazały, że aktywacja p53 jest spowodowana hamowaniem mysiej podwójnej minuty 2 (Mdm2), głównego negatywnego regulatora p53, przez cząstkę rybonukleoproteiny 5S (RNP). Tymczasem nie jest jasne, czy ten mechanizm pośredniczy wyłącznie w składniku zależnym od p53 występującym w DBA. Aby podejść do tego pytania, skrzyżowaliśmy nasz model myszy DBA z niedoborem RPS19 z myszami typu knock-in Mdm2C305F, które mają zakłóconą interakcję 5S RNP–Mdm2. Po wywołaniu niedoboru Rps19, Mdm2C305F odwrócił odpowiedź p53 i poprawił ekspansję komórek progenitorowych krwiotwórczych in vitro oraz złagodził niedokrwistość in vivo. Nieoczekiwanie zakłócenie interakcji 5S RNP–Mdm2 doprowadziło również do wybiórczego defektu w erytropoezie. Nasze odkrycia podkreślają wrażliwość erytroidalnych komórek progenitorowych na aberracje w homeostazie p53 za pośrednictwem interakcji 5S RNP-Mdm2. Na koniec dostarczamy dowody wskazujące, że fizjologiczna aktywacja szlaku 5S RNP-Mdm2-p53 może przyczyniać się do funkcjonalnego osłabienia układu krwiotwórczego w sposób autonomiczny komórkowo w czasie.


title: Udział farmaceutów w obchodach lekarskich i zdarzeniach niepożądanych leków na oddziale intensywnej terapii.

text: KONTEKST Wykazano, że przegląd zamówień leków na oddziale intensywnej terapii (OIOM) przez farmaceutę zapobiega błędom, a konsultacje z farmaceutą obniżyły koszty leków. Nie badano jednak, czy uczestnictwo farmaceutów w OIT w momencie przepisywania leków zmniejsza występowanie działań niepożądanych. CEL Zmierzenie wpływu udziału farmaceutów w obchodach medycznych na OIOM na częstość możliwych do uniknięcia niepożądanych zdarzeń związanych z lekami (ADE) spowodowanych błędami w zamawianiu. PROJEKT Porównanie przed-po między fazą 1 (punkt odniesienia) i fazą 2 (po wdrożonej interwencji) oraz porównanie fazy 2 z jednostką kontrolną, która nie otrzymała interwencji. USTAWIENIE OIOM medyczny (oddział badawczy) i oddział wieńcowy (jednostka kontrolna) w dużym miejskim szpitalu klinicznym. PACJENCI Siedemdziesięciu pięciu pacjentów losowo wybranych z każdej z 3 grup: wszystkie przyjęcia do jednostki badawczej od 1 lutego 1993 do 31 lipca 1993 (stan wyjściowy) oraz wszystkie przyjęcia do jednostki badawczej (po interwencji) i jednostki kontrolnej od 1 października, 1994, do 7 lipca 1995. Ponadto w okresie początkowym z jednostki kontrolnej wybrano losowo 50 pacjentów. INTERWENCJA Starszy farmaceuta odbył obchód z zespołem OIOM i pozostał na OIOM-ie w celu konsultacji rano i był dostępny pod telefonem przez cały dzień. GŁÓWNE ŚRODKI DOTYCZĄCE REZULTATU ADE, którym można było zapobiec, spowodowane błędami w zamawianiu (przepisywaniu) oraz liczbą, rodzajem i akceptacją interwencji wykonanych przez farmaceutę. ADE, którym można zapobiegać, zidentyfikowano na podstawie przeglądu dokumentacji medycznej losowo wybranych pacjentów zarówno w fazie przed, jak i po interwencji. Farmaceuci zapisywali wszystkie zalecenia, które następnie analizowano według rodzaju i akceptacji. WYNIKI Odsetek możliwych do uniknięcia zleceń ADE zmniejszył się o 66% z 10,4 na 1000 pacjento-dni (95% przedział ufności [CI], 7-14) przed interwencją do 3,5 (95% CI, 1-5; p<0,001) po interwencji. W jednostce kontrolnej częstość była zasadniczo niezmieniona w tych samych okresach: 10,9 (95% CI, 6-16) i 12,4 (95% CI, 8-17) na 1000 pacjento-dni. Farmaceuta wydał 366 zaleceń związanych z zamawianiem leków, z czego 362 (99%) zostało zaakceptowanych przez lekarzy. WNIOSKI Obecność farmaceuty na obchodach jako pełnoprawnego członka zespołu opieki nad pacjentem na medycznym oddziale intensywnej terapii wiązała się ze znacznie niższym wskaźnikiem ADE spowodowanym błędami w przepisywaniu leków. Prawie wszystkie zmiany były chętnie akceptowane przez lekarzy.


title: Interakcje ligand-cel: czego możemy się nauczyć z NMR?

text: Konformację liganda w kompleksie z celem makrocząsteczkowym można badać za pomocą magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) w roztworze zarówno dla mocno, jak i słabo tworzących się kompleksów. W reżimie słabego wiązania (k(off) > 10(4) Hz), struktura związanego ligandu jest dostępna również dla bardzo dużych kompleksów (>100 kDa), które nie są podatne na badania NMR w reżimie ścisłego wiązania. W tym miejscu dokonam przeglądu najnowocześniejszej metodologii NMR stosowanej do przeszukiwania ligandów oraz do badań strukturalnych konformacji związanych ligandów, zarówno w warunkach ścisłego, jak i słabego wiązania. Krytycznie opisano zalety i wady każdego podejścia. Metodologia NMR stosowana do badania przejściowo tworzących się kompleksów znacznie się rozwinęła w ciągu ostatnich kilku lat, otwierając nowe możliwości szczegółowego opisu oddziaływań ligand-cel. Nowe metody oznaczania konformacji związanego ligandu, w szczególności przeniesionej krzyżowo skorelowanej relaksacji, zostały dokładnie przeanalizowane, a ich zalety w stosunku do ustalonej metodologii, na przykładzie kompleksu epotilon-tubulina.


title: MotifMap: integracyjne mapy całego genomu miejsc motywów regulatorowych dla gatunków modelowych

text: TŁO Głównym wyzwaniem biologii jest mapowanie i zrozumienie regulacji genów w skali całego genomu. Dla dowolnego genomu scharakteryzowano tylko niewielką część elementów regulatorowych osadzonych w sekwencji DNA i istnieje duże zainteresowanie opracowaniem metod obliczeniowych do systematycznego mapowania wszystkich tych elementów i zrozumienia ich zależności. Takie wysiłki obliczeniowe są jednak znacznie utrudnione przez przytłaczający rozmiar regionów niekodujących oraz zmienność statystyczną i złożoną organizację przestrzenną elementów regulacyjnych i interakcji. Katalogi obejmujące cały genom elementów regulatorowych dla wszystkich gatunków modelowych po prostu jeszcze nie istnieją. WYNIKI System MotifMap wykorzystuje bazy danych motywów wiążących czynniki transkrypcyjne, dopracowane dopasowanie genomu i porównawcze podejście statystyczne genomiczne, aby zapewnić kompleksowe mapy potencjalnych elementów regulatorowych zakodowanych w genomach gatunków modelowych. System służy do tworzenia nowych map całego genomu drożdży, much, robaków, myszy i człowieka. Mapa człowieka zawiera 519 108 miejsc dla 570 macierzy ze współczynnikiem fałszywego odkrycia 0,1 lub mniej. Nowe mapy są oceniane na kilka sposobów, na przykład przy użyciu eksperymentalnych danych ChIP-seq o wysokiej przepustowości i statystyk AUC, dostarczając mocnych dowodów na ich dokładność i zasięg. Mapy mogą być użytecznie zintegrowane z wieloma innymi rodzajami danych omicznych i są dostępne pod adresem http://motifmap.igb.uci.edu/. WNIOSKI MotifMap i jego integracja z innymi danymi stanowią podstawę do analizy regulacji genów w skali całego genomu oraz do automatycznego generowania ścieżek regulacyjnych i hipotez. Siła tego podejścia została zademonstrowana i omówiona na przykładzie szlaku apoptozy P53 i szlaku Gli hedgehog.


title: Hamowanie apikalnego, zależnego od sodu transportera kwasów żółciowych jako nowe leczenie cukrzycy.

text: Kwasy żółciowe są uznawane za modulatory metabolizmu. Niniejsze badanie miało na celu ocenę wpływu silnego inhibitora Asbt (264W94), który blokuje jelitowe wchłanianie kwasów żółciowych, na homeostazę glukozy u szczurów Zucker Diabetic Fatty (ZDF). Doustne podawanie 264W94 przez dwa tygodnie zwiększało stężenie kwasów żółciowych w kale i podwyższało całkowity poziom Glp-1 w osoczu nie na czczo. Leczenie 264W94 znacząco zmniejszyło HbA1c i glukozę i zapobiegło spadkowi poziomu insuliny typowemu dla szczurów ZDF w sposób zależny od dawki. Doustny test tolerancji glukozy wykazał nawet dwukrotny wzrost całkowitego Glp-1 w osoczu i trzykrotny wzrost insuliny u szczurów ZDF leczonych 264W94 w dawkach wystarczających do uzyskania kontroli glikemii. Analiza tkankowego mRNA wykazała zmniejszenie aktywacji receptora farnezoidowego X (Fxr) w jelicie cienkim i wątrobie, ale jednoczesne podawanie agonisty Fxr (GW4064) nie osłabiało efektów obniżania glukozy indukowanych przez 264W94. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że hamowanie Asbt zwiększa kwasy żółciowe w dystalnym jelicie, promuje uwalnianie Glp-1 i może zaoferować nową strategię terapeutyczną dla cukrzycy typu 2.


title: Wczesne odfałdowanie chromatyny przez RUNX1: molekularne wyjaśnienie różnic w wymaganiach podczas specyfikacji w porównaniu z utrzymywaniem programu ekspresji genów krwiotwórczych.

text: Na poziomie komórkowym rozwój postępuje poprzez kolejne stany regulacyjne, z których każdy charakteryzuje się specyficznym profilem ekspresji genów. Jednak mechanizmy molekularne regulujące najpierw pobudzanie, a następnie utrzymywanie ekspresji genów w ramach jednej ścieżki rozwojowej są zasadniczo nieznane. Układ krwiotwórczy stanowi potężny model eksperymentalny, który pozwala odpowiedzieć na te pytania, a tutaj skupiliśmy się na obwodzie regulacyjnym odgrywającym kluczową rolę w mielopoezie: czynnik transkrypcyjny PU.1, jego docelowy gen receptora czynnika stymulującego kolonie 1 (Csf1r) i kluczowe regulatory upstream, takie jak RUNX1. Stwierdziliśmy, że podczas ontogenezy odfałdowanie chromatyny poprzedza ustanowienie aktywnych znaczników histonowych i tworzenie stabilnych kompleksów czynników transkrypcyjnych w locus Pu.1 i pokazujemy, że w przebudowie chromatyny pośredniczy przejściowe wiązanie elementów cis z RUNX1 do Pu.1 . W przeciwieństwie do tego, reorganizacja chromatyny Csf1r wymaga uprzedniej ekspresji PU.1 wraz z wiązaniem RUNX1. Po ustaleniu pełnego programu hematopoetycznego stabilne kompleksy czynników transkrypcyjnych i aktywna chromatyna mogą być utrzymywane bez RUNX1. Nasze eksperymenty pokazują zatem, w jaki sposób poszczególne czynniki transkrypcyjne działają w sposób specyficzny dla etapu różnicowania, aby w różny sposób wpływać na inicjację i utrzymanie programu rozwojowego.


title: Odcisk palca całego genomu metylomu DNA podczas różnicowania ludzkich komórek B

text: Przeanalizowaliśmy metylom DNA dziesięciu subpopulacji obejmujących cały program różnicowania komórek B za pomocą sekwencjonowania wodorosiarczynu całego genomu i mikromacierzy o wysokiej gęstości. Zaobserwowaliśmy, że metylacja nie-CpG znika po zaangażowaniu komórek B, podczas gdy metylacja CpG zmienia się znacznie podczas dojrzewania komórek B, wykazując wzór akumulacyjny i wpływając na około 30% wszystkich mierzonych miejsc CpG. Wczesne etapy różnicowania wykazywały głównie demetylację wzmacniacza, która była związana z regulacją w górę kluczowych czynników transkrypcyjnych komórek B i wpływała na wiele genów zaangażowanych w biologię komórek B. Natomiast późne stadia różnicowania wykazały rozległą demetylację heterochromatyny i przyrost metylacji w obszarach represjonowanych przez Polycomb, a geny o widocznym wpływie funkcjonalnym w limfocytach B nie zostały naruszone. Ta sygnatura, wcześniej powiązana ze starzeniem się i rakiem, była szczególnie rozpowszechniona w dojrzałych komórkach o wydłużonej długości życia. Porównując nowotwory z komórek B z ich normalnymi odpowiednikami, ustaliliśmy, że często nabywają one zmiany metylacji w regionach już przechodzących dynamiczną metylację podczas normalnego różnicowania komórek B.


title: LIN28B indukuje nerwiaka niedojrzałego i zwiększa poziomy MYCN poprzez supresję let-7

text: LIN28B reguluje procesy rozwojowe poprzez modulację mikroRNA (miRNA) z rodziny let-7. Zaproponowano rolę LIN28B w nowotworach, ale nie ustalono jej in vivo. W tym miejscu donosimy, że LIN28B wykazywał aberracje genomowe i rozległą nadekspresję w nerwiaku niedojrzałym wysokiego ryzyka w porównaniu z kilkoma innymi jednostkami nowotworowymi i normalnymi tkankami. Wysoka ekspresja LIN28B była niezależnym czynnikiem ryzyka niekorzystnego wyniku w nerwiaku niedojrzałym. LIN28B sygnalizował poprzez represję miRNA let-7 iw konsekwencji powodował podwyższoną ekspresję białka MYCN w komórkach nerwiaka niedojrzałego. Sygnalizacja LIN28B–let-7–MYCN blokowała różnicowanie prawidłowych neuroblastów i komórek nerwiaka niedojrzałego. Odkrycia te zostały w pełni podsumowane w modelu mysim, w którym ekspresja LIN28B w linii współczulnej adrenergicznej indukowała rozwój nerwiaków niedojrzałych charakteryzujących się niskim poziomem miRNA let-7 i wysoką ekspresją białka MYCN. Ingerencja w ten szlak może oferować perspektywy terapeutyczne.


title: Ekspresja czynnika wzrostu komórek śródbłonka pochodzenia płytkowego koreluje z angiogenezą guza i rokowaniem w niedrobnokomórkowym raku płuca.

text: Angiogeneza jest niedawno opisanym czynnikiem prognostycznym w niedrobnokomórkowym raku płuca. Wykazano, że czynnik wzrostu komórek śródbłonka pochodzenia płytkowego (PD-ECGF) jest enzymem fosforylazy tymidynowej (TP), indukuje angiogenezę in vitro i in vivo. Wysokie wewnątrzkomórkowe poziomy enzymu są związane ze zwiększoną wrażliwością chemiczną na antymetabolity pirymidyny. Ekspresję PD-ECGF/TP oceniano immunohistochemicznie w próbkach poddanych resekcji chirurgicznej od 107 pacjentów z operacyjnym niedrobnokomórkowym rakiem płuca przy użyciu przeciwciała monoklonalnego P-GF,44C. Wysoką ekspresję PD-ECGF/TP stwierdzono w 25% przypadków i wiązała się ona z wysokim stopniem naczyniowym (p = 0,01). Czternaście z 32 (44%) guzów o wysokim stopniu zaawansowania naczyniowego wykazało dodatnią reaktywność na PD-ECGF/TP w porównaniu z 13/75 (17%) guzów o niskim/średnim stopniu zaawansowania naczyniowego. Pozytywną ekspresję obserwowano częściej w przypadkach zaawansowania T2 niż w T1 (p = 0,04). Chociaż całkowite przeżycie nie zostało naruszone (p = 0,09), analiza podzbiorów wykazała, że pacjenci bez przerzutów do węzłów chłonnych z dodatnią ekspresją PD-ECGF/TP mieli gorsze rokowanie (p = 0,04). Wyniki sugerują, że PD-ECGF/TP może być ważną cząsteczką zaangażowaną w angiogenezę w niedrobnokomórkowym raku płuc. Regulacja w górę enzymu definiuje bardziej agresywny fenotyp guza u pacjentów z chorobą bez przerzutów do węzłów chłonnych. Ocena stopnia zaawansowania naczyniowego i ekspresji PD-ECGF/TP powinna być uwzględniona w projektowaniu badań z randomizacją oceniających rolę chemioterapii adiuwantowej w niedrobnokomórkowym raku płuca.


title: Związek między dystansem psychologicznym a poziomem konstruktu: dowody z niejawnego testu asocjacyjnego.

text: Zgodnie z teorią poziomu konstruktywnego (N. Liberman, Y. Trope i E. Stephan, w druku; Y. Trope i N. Liberman, 2003), ludzie używają bardziej abstrakcyjnego, wyższego poziomu konstruktywnego, kiedy oceniają, postrzegają i przewidują więcej psychologicznie dystalne cele, a bardziej abstrakcyjne cele oceniają jako bardziej psychologicznie dystalne. Obecne badania wykazały, że związki między większym dystansem a wyższym poziomem konstruktu istnieją również na poziomie czysto konceptualnym. W ośmiu eksperymentach wykorzystano Test Utajonych Skojarzeń (IAT; A.G. Greenwald, D.E. McGhee i J.L.K. Schwartz, 1998) w celu wykazania związku między słowami związanymi z poziomem konstruktu (niski vs. wysoki) a słowami związanymi z czterema wymiarami odległości (proksymalny vs. dystalna): odległość czasowa, przestrzenna, społeczna i hipotetyczna. Oprócz wykazania związku między poziomem konstruktywnego i psychologicznego dystansu, wyniki te potwierdzają również założenie, że wszystkie 4 wymiary dystansu psychologicznego są w podobny sposób powiązane z poziomem konstruowania i wspierają pogląd, że wszystkie one są formami dystansu psychologicznego.


title: Urządzenie sterujące obciążeniem do inżynierii modułowości w sieciach biologicznych

text: Zachowanie modułów genów w złożonych obwodach syntetycznych jest często nieprzewidywalne. Po połączeniu modułów w celu utworzenia obwodu, dalsze elementy (takie jak miejsca wiązania białka regulacyjnego) obciążają moduły poprzedzające, co może negatywnie wpływać na funkcję obwodu. Tutaj opracowaliśmy urządzenie genetyczne nazwane sterownikiem obciążenia, które łagodzi wpływ obciążenia na funkcję obwodu, i demonstrujemy jego zachowanie u Saccharomyces cerevisiae. Sterownik obciążenia realizuje zasadę projektowania separacji skali czasu: włączenie szybkich procesów fosfotransferu sterownika obciążenia przywraca zdolność wolniejszego obwodu transkrypcyjnego do reagowania na zmienne w czasie sygnały wejściowe, nawet w obecności znacznego obciążenia. Bez sterownika obciążenia zaobserwowaliśmy zachowanie obwodu, które cierpiało na 76% opóźnienie w czasie odpowiedzi i 25% spadek przepustowości systemu z powodu obciążenia. Po dodaniu sterownika obciążenia wydajność obwodu została prawie całkowicie przywrócona. Sterowniki obciążenia posłużą jako podstawowe elementy budulcowe w tworzeniu złożonych obwodów genetycznych wyższego poziomu.


title: Zapalna modulacja monocytów/makrofagów przez uwięziony w liposomach spironolakton łagodzi ostre uszkodzenie płuc u myszy.

text: CEL Zbadanie potencjału terapeutycznego/prewencyjnego spironolaktonu zamkniętego w liposomach (SP; Lipo-SP) w ostrym uszkodzeniu płuc (ALI) i zwłóknieniu. MATERIAŁY I METODY Lipo-SP przygotowano metodą błonowo-ultradźwiękową, a właściwości fizykochemiczne i farmakokinetyczne scharakteryzowano do podawania doustnego (10 i 20 mg/kg dla liposomu załadowanego SP; 20 mg/kg dla wolnego SP) w mysim modelu bleomycyny- wywołane ALI. WYNIKI Lipo-SP zwiększył biodostępność SP ze znaczną poprawą w patologii płuc. Mechanicznie, antagonizm receptora mineralokortykoidowego, w którym pośredniczy SP, przyczynia się do zapalnej modulacji monocytów/makrofagów poprzez hamujący wpływ na kierowaną przez monocytozę Ly6C(hi) polaryzację M2 makrofagów pęcherzykowych. Ponadto Lipo-SP w niższej dawce (10 mg/kg) wykazywał większą poprawę przyrostu masy ciała. WNIOSEK Nasze dane podkreślają, że Lipo-SP jest obiecującym podejściem z potencjałem terapeutycznym/prewencyjnym dla ALI i zwłóknienia.


title: Nadzór bierny nad kleszczami I. scapularis: Ulepszona analiza wczesnego wykrywania ryzyka pojawienia się choroby z Lyme

text: STRESZCZENIE Choroba z Lyme (LD) pojawia się w Kanadzie z powodu rozszerzania się na północ zasięgu geograficznego wektora kleszczy Ixodes scapularis (Say). Wczesne wykrywanie pojawiających się obszarów ryzyka rozwoju choroby ma kluczowe znaczenie dla reakcji w zakresie zdrowia publicznego, ale brakuje metod, aby to zrobić na skalę lokalną. Bierny nadzór nad kleszczami funkcjonuje w Kanadzie od 1990 r., ale metoda ta nie jest specyficzna w identyfikowaniu obszarów, w których występują populacje kleszczy, ze względu na rozproszenie kleszczy z ustalonych obszarów ryzyka wystąpienia LD przez ptaki wędrowne. Wykorzystując dane z 70 miejsc terenowych w Quebecu odwiedzonych wcześniej, opracowaliśmy model regresji logistycznej do szacowania ryzyka zadomowienia się populacji I. scapularis na podstawie liczby kleszczy zgłoszonych w ramach nadzoru biernego i uzyskanego z modelu wskaźnika przydatności środowiskowej. Wykresy czułość-swoistość zostały wykorzystane do wybrania optymalnej wartości progowej predyktora liniowego z modelu jako sygnału do ustalenia populacji kleszczy. Wartość ta została wykorzystana do stworzenia „Mapy alertów” identyfikującej obszary, w których dane z pasywnego nadzoru sugerowały, że w Quebecu pojawiły się kleszcze. Prognozy mapy alarmowej zostały potwierdzone przez nadzór terenowy w 76 miejscach: częstość występowania ustalonych populacji I. scapularis była znacznie większa na obszarach przewidzianych jako wysokiego ryzyka na mapie Alert (29 z 48) niż na obszarach przewidzianych jako umiarkowane ryzyko (4 z 30) (P < 0,001). To badanie sugeruje, że mapy alertów utworzone przy użyciu tego podejścia mogą stanowić użyteczne, szybkie i dokładne narzędzie do wczesnej identyfikacji pojawiających się obszarów ryzyka rozwoju choroby w skali geograficznej odpowiedniej do lokalnej kontroli chorób i działań zapobiegawczych.


title: Redukcja przenoszenia zakażenia u pacjentów z malarią przez terapie skojarzone z artemizyniną: zbiorcza analiza sześciu randomizowanych badań

text: TŁO Terapie skojarzone z artemizyniny (ACT), które są coraz częściej wprowadzane do leczenia malarii Plasmodium falciparum, są bardziej skuteczne przeciwko pasożytom w stadium seksualnym (gametocytom) niż poprzednie leki przeciwmalaryczne pierwszego rzutu, a zatem mogą potencjalnie zmniejszać przenoszenie pasożytów. Wielkość tego efektu ocenia się w objawowych zakażeniach P. falciparum. METODY Dane dotyczące 3174 pacjentów zebrano z sześciu badań przeciwmalarycznych przeprowadzonych w Gambii i Kenii. W celu zbadania roli ACT w porównaniu z leczeniem przeciwmalarycznym bez artemizyniny, niepowodzenia leczenia, obecności gametocytów przed leczeniem i submikroskopowej gametocytemii na przenoszenie do komarów oraz powierzchni pod krzywą (AUC) gęstości gametocytów w ciągu 28 dni zastosowano regresję wieloczynnikową. podejmować właściwe kroki. WYNIKI Leczenie ACT wiązało się z istotnym zmniejszeniem prawdopodobieństwa wystąpienia gametocytemii w dniu eksperymentu transmisji (OR 0,20 95% CI 0,16-0,26), przeniesienia na komary przez nosicieli gametocytów z dodatnim wynikiem testu (OR zakażenia komarów 0,49 95% CI 0,33 -0,73) i AUC gęstości gametocytów (stosunek średnich 0,35 95% CI 0,31-0,41). Niepowodzenie leczenia parazytologicznego nie wyjaśniało różnicy między ACT a wpływem nieartemizyniny. Obecność slajdów-dodatniej gametocytemii przed leczeniem istotnie zmniejszała wpływ ACT na gametocytemię (p < 0,001). Uwzględnienie submikroskopowej gametocytemii zmniejszyło oszacowanie wpływu ACT w warunkach silnej transmisji w Kenii, ale nie w przypadku niskiej transmisji w Gambii. WNIOSEK Leczenie ACT znacząco zmniejsza zakaźność poszczególnych pacjentów z niepowikłaną malarią falciparum w porównaniu z wcześniejszymi terapiami pierwszego rzutu. Szybkie leczenie przypadków przed rozwinięciem gametocytemii może zwiększyć wpływ ACT na przenoszenie.


title: Szkieletowe miogenne komórki progenitorowe pochodzące z embrionalnej aorty grzbietowej z koekspresją markerów śródbłonka i miogennych oraz przyczyniają się do wzrostu i regeneracji mięśni po urodzeniu

text: Mięśnie szkieletowe kręgowców wywodzą się z somitów, struktur nabłonkowych przyosiowej mezodermy, jednak wiele niepowiązanych doniesień opisuje sporadyczne pojawianie się komórek miogennych z tkanek niesomitów, co sugeruje albo transdyferencjację, albo przetrwanie multipotencjalnego przodka. Tutaj pokazujemy, że klonowalne komórki miogenne szkieletu są obecne w embrionalnej aorcie grzbietowej zarodków myszy. To odkrycie opiera się na szczegółowej analizie klonalnej różnych anlagenów tkankowych na różnych etapach rozwoju. In vitro te komórki miogenne wykazują taką samą morfologię jak komórki satelitarne pochodzące z dorosłego mięśnia szkieletowego i wyrażają wiele markerów miogenicznych i śródbłonkowych. Co zaskakujące, te ostatnie są również wyrażane przez dorosłe komórki satelitarne. Co więcej, możliwe jest klonowanie komórek miogennych z kończyn zmutowanych zarodków c-Met-/-, które nie mają mięśni przydatków, ale mają normalny układ naczyniowy. Po przeszczepie komórki miogenne pochodzące z aorty uczestniczą we wzroście i regeneracji mięśni po urodzeniu i łączą się z rezydującymi komórkami satelitarnymi. Potencjał układu naczyniowego do generowania komórek mięśni szkieletowych może wyjaśniać obserwacje niesomitowej miogenezy szkieletowej i zwiększa prawdopodobieństwo, że podzbiór komórek satelitarnych może pochodzić z układu naczyniowego.


title: Mapowanie genu ciężkiego refluksu żołądkowo-przełykowego u dzieci do chromosomu 13q14.

text: KONTEKST Refluks żołądkowo-przełykowy (GER) nie był wcześniej powszechnie uważany za chorobę dziedziczną. Kilka doniesień sugeruje jednak, że składnik genetyczny może przyczyniać się do występowania GER, zwłaszcza w jego ciężkich lub przewlekłych postaciach. CEL Zidentyfikowanie locus genetycznego, który kosegreguje z ciężkim fenotypem pediatrycznego GER w rodzinach z wieloma dotkniętymi członkami. PROJEKT Skanowanie całego genomu rodzin dotkniętych ciężkim pediatrycznym GER przy użyciu polimorficznych markerów mikrosatelitarnych rozmieszczonych średnio co 8 centymorganów (cM), a następnie haplotypowanie oraz analizy par i wielopunktowych sprzężeń. USTAWIENIE Ogólna społeczność amerykańska, z badaniami przeprowadzonymi w uniwersyteckim szpitalu III stopnia. TEMATY Dotknięci i zdrowi członkowie rodziny z 5 rodzin, w których wiele osób dotkniętych ciężkim pediatrycznym GER, zidentyfikowani przez grupę wsparcia pacjentów. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Określenie wzorców dziedziczenia i powiązania locus genetycznego z ciężkim fenotypem pediatrycznego GER za pomocą analizy wyniku logarytmicznego (lod), biorąc pod uwagę wynik 3 lub wyższy jako dowód powiązania. WYNIKI W tych rodzinach ciężki pediatryczny GER wykazywał autosomalny dominujący wzorzec dziedziczny z wysoką penetracją. Gen ciężkiego pediatrycznego GER zmapowano do regionu 13-cM na chromosomie 13q pomiędzy markerami mikrosatelitarnymi D13S171 i D13S263. Maksymalną wielorodzinną dwupunktową ocenę lod wynoszącą 5,58 i maksymalną wielorodzinną wielopunktową ocenę lod wynoszącą 7,15 uzyskano dla markera D13S1253 w pozycji na mapie 35 cM, gdy osoby przypuszczalnie dotknięte chorobą były modelowane jako nieznane (maksymalny wielopunktowy wynik wynoszący 4,88 uzyskano, gdy osoby przypuszczalnie dotknięte chorobą zostały zamodelowane jako nienaruszone). WNIOSEK Dane te sugerują, że gen odpowiedzialny za ciężki pediatryczny GER mapuje się na chromosomie 13q14. JAMA. 2000;284:325-334


title: Przyspieszenie decyzji politycznych o przyjęciu szczepionki przeciwko Haemophilus influenzae typu b: globalna, wielowymiarowa analiza

text: TŁO Przyjęcie nowych i niewykorzystanych szczepionek w krajowych programach szczepień jest zasadniczym krokiem w kierunku zmniejszenia śmiertelności dzieci. Decyzje polityczne o przyjęciu nowych szczepionek w krajach o wysokiej śmiertelności często pozostają w tyle za decyzjami w krajach o wysokim dochodzie. Wykorzystując przypadek szczepionki przeciwko Haemophilus influenzae typu b (Hib), w niniejszym artykule podjęto próbę wyjaśnienia tych opóźnień poprzez analizę czynników ekonomicznych, epidemiologicznych, programowych i związanych z polityką na poziomie kraju, a także roli Global Alliance for Vaccines and Szczepienia (GAVI Alliance). METODY I WYNIKI Dane dla 147 krajów w latach 1990-2007 zostały przeanalizowane w modelach przyspieszonego czasu niepowodzenia w celu zidentyfikowania czynników, które są związane z czasem podjęcia decyzji o przyjęciu szczepionki przeciw Hib. W modelach wielowymiarowych, które kontrolują dochód narodowy brutto, region i obciążenie chorobą Hib, otrzymanie wsparcia GAVI przyspieszyło czas do podjęcia decyzji o współczynnik 0,37 (95% CI 0,18-0,76) lub 63%. Obecność dwóch lub więcej krajów sąsiednich, które adoptowały, przyspieszyło podejmowanie decyzji o współczynnik 0,50 (95% CI 0,33-0,75). Na każdy 1% wzrost ceny szczepionki decyzje o przyjęciu są opóźnione o współczynnik 1,02 (95% CI 1,00-1,04). Zalecenia globalne i badania lokalne nie były związane z czasem na podjęcie decyzji. WNIOSKI To badanie potwierdza wcześniejsze ustalenia dotyczące ceny szczepionki i przedstawia nowe dowody sugerujące, że kwalifikowalność do GAVI jest związana z przyspieszonymi decyzjami o przyjęciu szczepionki Hib. Wpływ decyzji krajów sąsiednich był również bardzo istotny, co sugeruje, że podejścia wspierające przyjmowanie nowych szczepionek powinny uwzględniać czynniki podaży i popytu.


title: Białko koregulowane hemolizyną jest eksportowanym receptorem i białkami opiekuńczymi substratów sekrecyjnych typu VI.

text: Systemy sekrecyjne wymagają mechanizmów o wysokiej wierności do rozróżniania substratów wśród ogromnej cytoplazmatycznej puli białek. Nie zdefiniowano czynników pośredniczących w rozpoznawaniu substratu przez układ wydzielniczy typu VI (T6SS) bakterii Gram-ujemnych, który jest szeroko rozpowszechnioną drogą translokacji białek efektorowych do docelowych komórek bakteryjnych. Donosimy, że białko koregulowane hemolizyną (Hcp), heksamer w kształcie pierścienia wydzielany przez wszystkie scharakteryzowane T6SS, wiąże się specyficznie z pokrewnymi cząsteczkami efektorowymi. Analiza mikroskopem elektronowym kompleksu Hcp-efektor z Pseudomonas aeruginosa ujawniła efektor związany z wewnętrzną powierzchnią Hcp. Dalsze badania wykazały, że interakcja z porem Hcp jest ogólnym wymogiem wydzielania różnych efektorów obejmujących kilka klas enzymatycznych. Chociaż poprzednie modele przedstawiały Hcp jako przewód statyczny, nasze dane wskazują, że jest on opiekunem i receptorem substratów. Te unikalne funkcje wydzielanego białka podkreślają fundamentalne różnice między mechanizmem eksportu T6 a innymi scharakteryzowanymi szlakami wydzielniczymi.


title: Długoterminowe skutki kontynuowania leczenia adjuwantowego tamoksyfenem do 10 lat w porównaniu z zaprzestaniem stosowania po 5 latach od rozpoznania raka piersi z obecnością receptorów estrogenowych: randomizowane badanie ATLAS

text: TŁO U kobiet z wczesnym rakiem sutka z dodatnim receptorem estrogenowym (ER), leczenie tamoksyfenem przez 5 lat znacząco zmniejsza śmiertelność z powodu raka sutka w ciągu pierwszych 15 lat po diagnozie. Naszym celem było oszacowanie dalszych skutków kontynuowania tamoksyfenu do 10 lat zamiast zatrzymania po 5 latach. METODY W ogólnoświatowym badaniu „Adjuvant Tamoxifen: Longer Against Shorter” (ATLAS) 12 894 kobiet z wczesnym rakiem piersi, które ukończyły 5 lat leczenia tamoksyfenem, zostało losowo przydzielonych do kontynuowania tamoksyfenu przez 10 lat lub przerwania leczenia po 5 latach (kontrola otwarta). Alokacja (1:1) odbywała się przez komputer centralny z wykorzystaniem minimalizacji. Po wejściu (w latach 1996-2005), coroczne formularze kontrolne odnotowywały wszelkie nawroty, drugi nowotwór, przyjęcie do szpitala lub zgon. Opisujemy wpływ na wyniki raka piersi wśród 6846 kobiet z chorobą ER-dodatnią oraz skutki uboczne wśród wszystkich kobiet (z dodatnim, ujemnym lub nieznanym statusem ER). Nadal trwa długoterminowa obserwacja. To badanie jest zarejestrowane pod numerem ISRCTN19652633. WYNIKI Wśród kobiet z chorobą ER-dodatnią, przydział do kontynuacji tamoksyfenu zmniejszył ryzyko nawrotu raka piersi (617 nawrotów na 3428 kobiet przydzielonych do kontynuacji w porównaniu z 711 na 3418 osób z grupy kontrolnej, p=0,002), obniżył śmiertelność z powodu raka piersi (331 zgonów w porównaniu z 397 zgonów, p=0,01) i zmniejszona ogólna śmiertelność (639 zgonów w porównaniu z 722 zgonami, p=0,01). Redukcja niekorzystnych wyników leczenia raka piersi wydawała się być mniej ekstremalna przed niż po 10. roku (wskaźnik nawrotów [RR] 0,90 [95% CI 0,79–1,02] w latach 5–9 i 0,75 [0 ·62–0,90] w późniejszych latach, śmiertelność z powodu raka piersi RR 0,97 [0,79–1,18] w latach 5–9 i 0,71 [0,58–0,88] w latach późniejszych). Skumulowane ryzyko nawrotu w latach 5–14 wynosiło 21,4% dla kobiet, którym przydzielono kontynuację leczenia, w porównaniu z 25,1% dla grupy kontrolnej; Śmiertelność z powodu raka piersi w latach 5–14 wynosiła 12,2% w przypadku kobiet, którym przydzielono kontynuację leczenia, w porównaniu z 15,0% w grupie kontrolnej (bezwzględna redukcja śmiertelności o 2,8%). Wydaje się, że przydział leczenia nie ma wpływu na rokowanie w przypadku raka piersi wśród 1248 kobiet z chorobą ER-ujemną, a efekt pośredni wśród 4800 kobiet z nieznanym statusem ER. Wśród wszystkich 12 894 kobiet śmiertelność bez nawrotu z przyczyn innych niż rak piersi była w niewielkim stopniu dotknięta (691 zgonów bez nawrotu w 6454 kobietach przydzielonych do kontynuacji w porównaniu z 679 zgonami w 6440 grupie kontrolnej; RR 0,99 [0,89–1,10]; p =0,84). Dla wskaźników zachorowalności (hospitalizacji lub zgonów) na określone choroby, RR były następujące: zator płucny 1,87 (95% CI 1,13–3,07, p=0,01 [w tym 0,2% śmiertelność w obu przypadkach grupy]), udar 1,06 (0,83–1,36), choroba niedokrwienna serca 0,76 (0,60–0,95, p=0,02) i rak endometrium 1,74 (1,30 –2,34, p=0,0002). Skumulowane ryzyko raka endometrium w latach 5–14 wyniosło 3,1% (śmiertelność 0,4%) dla kobiet, którym przypisano kontynuację leczenia, w porównaniu z 1,6% (śmiertelność 0,2%) w grupie kontrolnej (bezwzględny wzrost śmiertelności o 0,2%). ). INTERPRETACJA W przypadku kobiet z chorobą ER-dodatnią kontynuowanie tamoksyfenu do 10 lat zamiast zaprzestania po 5 latach powoduje dalsze zmniejszenie nawrotów i śmiertelności, szczególnie po 10. roku. w porównaniu z żadnym, sugerują, że 10 lat leczenia tamoksyfenem może w przybliżeniu zmniejszyć o połowę śmiertelność z powodu raka piersi w ciągu drugiej dekady po postawieniu diagnozy. FINANSOWANIE Cancer Research UK, UK Medical Research Council, AstraZeneca UK, US Army, EU-Biomed.


title: Role mikroRNA w nadawaniu odporności procesom biologicznym

text: Systemy biologiczne wykorzystują różnorodne mechanizmy, aby zachować swoje funkcje w obliczu zaburzeń środowiskowych i genetycznych. Coraz więcej dowodów sugeruje, że mikroRNA (miRNA) między ich rolami jako represorów potranskrypcyjnych ekspresji genów pomagają nadać odporność procesom biologicznym poprzez wzmacnianie programów transkrypcyjnych i tłumienie nieprawidłowych transkryptów, a w niektórych kontekstach sieciowych mogą pomagać w tłumieniu losowych fluktuacji liczby kopii transkryptu . Działania te mają ważne konsekwencje dla normalnego rozwoju i fizjologii, chorób i ewolucji. Tutaj omówimy przykłady i zasady miRNA, które przyczyniają się do odporności w systemach zwierzęcych.


title: Sześcioletnia obserwacja wpływu odstawienia ko-proksamolu w Anglii i Walii na przepisywanie i zgony: badanie szeregów czasowych

text: Tło wynalazku Przeciwbólowy ko-proksamol (połączenie paracetamol/dekstropropoksyfen) jest szeroko zaangażowany w śmiertelne zatrucie. Obawy dotyczące jego profilu bezpieczeństwa/skuteczności i powszechnego stosowania w przypadku zatruć samobójczych spowodowały wycofanie go w Wielkiej Brytanii w 2005 r., z częściowym wycofaniem w latach 2005-2007, a całkowitym wycofaniem w 2008 r. Naszym celem w tym badaniu była ocena związku między ko-proksamolem wycofanie i przepisywanie leków oraz zgony w Anglii i Walii w latach 2005-2010 w porównaniu z 1998-2004, w tym oszacowanie możliwych efektów substytucji innymi lekami przeciwbólowymi. METODY I WNIOSKI Uzyskaliśmy dane dotyczące przepisywania leków z Centrum Informacji Zdrowia i Opieki Społecznej NHS (Anglia) i usług przepisywania leków Partneriaeth Cydwasanaethau GIG Cymru (Walia) oraz dane dotyczące śmiertelności z Urzędu Statystyk Krajowych. Przeprowadziliśmy przerywaną analizę szeregów czasowych przepisywania i zgonów (samobójstwa, otwarte wyroki, przypadkowe zatrucia) z użyciem pojedynczych leków przeciwbólowych. Zmniejszeniu przepisywania ko-proksamolu po jego wycofaniu w 2005 r. towarzyszyło zwiększenie przepisywania kilku innych leków przeciwbólowych (kokodamol, paracetamol, kodeina, kodydramol, tramadol, oksykodon i morfina) w latach 2005-2010 w porównaniu z 1998 r. -2004. Zmiany te były związane ze znacznym zmniejszeniem liczby zgonów z powodu zatrucia ko-proksamolem otrzymującym werdykt samobójczy i nieokreśloną przyczyną -21 zgonów (95% CI -34 do -8) na kwartał, co odpowiada około 500 mniej zgonów samobójczych (-61 %) w ciągu 6 lat 2005-2010 oraz -25 zgonów (95% CI -38 do -12) na kwartał, co odpowiada o 600 mniej zgonów (-62%), gdy uwzględniono przypadkowe zatrucia. Zaobserwowano niewiele zmian w zgonach z udziałem innych leków przeciwbólowych, z wyjątkiem wzrostu zatruć oksykodonem, ale liczby były niewielkie. Ograniczenia polegały na tym, że badanie opierało się na zgonach związanych wyłącznie z pojedynczymi lekami i nie można było ocenić zmian w zgonach związanych z przepisaną morfiną. WNIOSKI W ciągu 6 lat po wycofaniu ko-proksamolu w Wielkiej Brytanii nastąpił znaczny spadek zgonów z powodu zatrucia tym lekiem, bez widocznego znaczącego wzrostu zgonów z powodu innych leków przeciwbólowych.


title: Genotyp apolipoproteiny E i wstrząśnienie mózgu u sportowców z college'u.

text: CEL Ocena związku między polimorfizmami apolipoproteiny E (APOE) (E2, C/T Arg158Cys; E4, T/C Cys112Arg; i promotorem, g-219t) a historią wstrząśnienia mózgu u sportowców w college'u. Postawiliśmy hipotezę, że noszenie 1 lub więcej rzadkiego (lub mniejszego) allelu APOE ocenianego w tym badaniu wiązałoby się z posiadaniem w wywiadzie 1 lub więcej wstrząsów mózgu. PROJEKT Wieloośrodkowe badanie przekrojowe. USTAWIENIE Uczelniane zaplecze lekkoatletyczne. UCZESTNICY Sto dziewięćdziesięciu sześciu mężczyzn (n = 163) i kobiet (n = 33) zgłosiło się na ochotnika. INTERWENCJE Pisemny kwestionariusz historii wstrząśnienia i próbki śliny do genotypowania. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE Samoocena historii udokumentowanego wstrząśnienia mózgu i rzadkiego genotypu APOE (E2, E4, promotor). WYNIKI Istniał istotny związek (Wald χ² = 3,82; P = 0,05; iloraz szans = 9,8) między nosicielstwem wszystkich rzadkich alleli APOE a historią wcześniejszego wstrząśnienia mózgu. Istniał również istotny związek (Wald χ² = 3,96, P = 0,04, iloraz szans = 8,4) pomiędzy nosicielem mniejszego allelu promotora APOE a wystąpieniem 2 lub więcej wstrząsów. WNIOSKI Nosiciele wszystkich 3 rzadkich (lub drugorzędnych) alleli APOE ocenianych w tym badaniu prawie 10 razy częściej zgłaszali poprzedni wstrząśnienie mózgu i mogą być bardziej narażeni na ryzyko wstrząśnienia w porównaniu z osobami niebędącymi nosicielami. Nosiciele mniejszych alleli promotora byli 8,4 razy bardziej narażeni na zgłaszanie wielokrotnych wstrząśnień i mogą być bardziej narażeni na wielokrotne wstrząśnienie w porównaniu z osobami niebędącymi nosicielami. Uzasadnione są badania obejmujące większe próbki osób z licznymi wstrząsami mózgu i nosicieli wielu rzadkich alleli APOE.


title: Poziomy rozpuszczalnego w osoczu koryny i N-końcowego proprzedsionkowego peptydu natriuretycznego w nadciśnieniu indukowanym ciążą.

text: CEL Jedna z teorii biorących udział w patogenezie nadciśnienia indukowanego ciążą dotyczy retencji soli i wody. Naszym celem było zmierzenie proenzymu konwertazy corin, odpowiedzialnej za pro-przedsionkowe rozszczepienie peptydu natriuretycznego (ANP) do aktywnego ANP, w osoczu ciężarnych kobiet z nadciśnieniem. PROJEKT BADANIA Sześćdziesiąt ciężarnych kobiet cierpiących na nadciśnienie indukowane ciążą w drugim i trzecim trymestrze ciąży porównano z dwudziestoma ośmioma zdrowymi ciężarnymi kobietami w tym samym okresie ciąży. W celu oznaczenia niektórych parametrów biochemicznych pobrano jednocześnie próbki moczu i osocza. W obu grupach oznaczono wartości rozpuszczalnej w osoczu corin i N-końcowej (NT) pro-ANP (1-98) za pomocą enzymatycznych testów immunologicznych. WYNIKI Średnia wartość rozpuszczalnej w osoczu Corin była istotnie wyższa w grupie pacjentów w porównaniu z grupą kontrolną. Po podzieleniu grupy pacjentów według ciśnienia tętniczego, osocze NT pro-ANP wykazywało istotnie wyższą średnią wartość w grupie z ciśnieniem krwi ⩾140/90mmHg w porównaniu z grupą z ciśnieniem <140/90mmHg i grupą kontrolną. WNIOSKI Wysokie wartości rozpuszczalnej w osoczu corin i NT pro-ANP u ciężarnych kobiet z nadciśnieniem, zwłaszcza z ciśnieniem krwi ⩾140/90 mmHg, spekulują, że defekt sygnalizacji receptora ANP/postreceptor może pogorszyć stan nadciśnienia wywołany ciążą.


title: GATA-4 i GATA-6 modulują tkankowo-specyficzną transkrypcję ludzkiego genu P450c17 poprzez bezpośrednią interakcję z Sp1.

text: Cytochrom P450c17 katalizuje steroidogenną aktywność 17alfa-hydroksylazy i 17,20 liazy. Ekspresja genu P450c17 jest zależna od cAMP, specyficzna tkankowo, zaprogramowana rozwojowo i różni się w zależności od gatunku. Wiązanie Sp1, Sp3 i NF1-C (czynnik jądrowy 1-C) z pierwszymi 227 pz 5' flankującego DNA (-227/LUC) jest kluczowe dla podstawowej transkrypcji w ludzkich komórkach nadnerczy NCI-H295A. Ludzkie łożyskowe komórki JEG-3 zawierają Sp1, Sp3 i NF1, ale nie wyrażają -227/LUC, nawet po transfekcji wektorem wyrażającym czynnik steroidogenny 1 (SF-1). Dlatego też inne czynniki są niezbędne do podstawowej ekspresji P450c17. Odcisk stopy dezoksyrybonukleazy I i EMSA zidentyfikowały miejsce konsensusu GATA przy -64/-58 i miejsce SF-1 przy -58/-50. RT-PCR zidentyfikował GATA-4, GATA-6 i SF-1 w komórkach NCI-H295A oraz GATA-2 i GATA-3, ale nie GATA-4, GATA-6 lub SF-1 w komórkach JEG-3. Kotransfekcja GATA-4 lub GATA-6 bez SF-1 aktywowała -227/LUC w komórkach JEG-3, ale kotransfekcja GATA-2 lub GATA-3 z lub bez SF-1 nie. Co zaskakujące, mutacja miejsca wiązania GATA w -227/LUC zwiększyła aktywność indukowaną przez GATA-4 lub GATA-6, podczas gdy mutacja miejsca Sp1/Sp3 ją zmniejszyła. Co więcej, konstrukty promotorowe zawierające miejsce GATA, ale z wyłączeniem miejsca Sp1/Sp3 przy -196/-188, nie były aktywowane przez GATA-4 lub GATA-6, co sugeruje interakcję między Sp1/Sp3 i GATA-4 lub GATA-6 . Eksperymenty z wyciąganiem S-transferazy glutationowej i koimmunoprecypitacją wykazały interakcję między GATA-4 lub GATA-6 i Sp1, ale nie Sp3. Testy immunoprecypitacji chromatyny potwierdziły, że to oddziaływanie GATA-4/6 z Sp1 wystąpiło w miejscu Sp w promotorze P450c17 w komórkach NCI-H295A. Demetylacja 5-aza-2-deoksycytydyną pozwoliła komórkom JEG-3 na ekspresję endogennego P450c17, SF-1, GATA-4, GATA-6 i transfekowano -227/LUC. Zatem GATA-4 lub GATA-6 i Sp1 razem regulują ekspresję P450c17 w komórkach NCI-H295A nadnerczy, a metylacja P450c17, GATA-4 i GATA-6 wycisza ekspresję P450c17 w łożyskowych komórkach JEG-3.


title: Wykonanie skróconej wersji Skali Sieci Społecznej Lubben wśród trzech populacji osób starszych mieszkających w społeczności europejskiej.

text: CEL Istnieje zapotrzebowanie na ważne i wiarygodne krótkie skale, które można wykorzystać do oceny sieci społecznych i wsparcia społecznego oraz do badania izolacji społecznej u osób starszych. KONSTRUKCJA I METODY Niniejsze badanie jest międzynarodową i międzykulturową oceną działania skróconej wersji Skali Sieci Społecznej Lubben (LSNS-6), która została użyta do przesiewu pod kątem izolacji społecznej wśród populacji osób starszych mieszkających w społeczności w trzech krajach europejskich. W oparciu o koncepcję braku redundancji więzi społecznych zdefiniowaliśmy kliniczne punkty odcięcia LSNS-6 do identyfikacji osób zagrożonych izolacją społeczną. WYNIKI Spośród wszystkich trzech próbek skala LSNS-6 oraz dwie podskale (Rodzina i Przyjaciele) wykazały wysoki poziom spójności wewnętrznej, stabilne struktury czynnikowe oraz wysokie korelacje ze zmiennymi kryterialnymi. Zaproponowane kliniczne punkty odcięcia wykazały dobrą trafność zbieżną i sklasyfikowały 20% respondentów w Hamburgu, 11% w Solothurn (Szwajcaria) i 15% w Londynie jako zagrożonych izolacją społeczną. IMPLIKACJE Doszliśmy do wniosku, że skrócone skale, takie jak LSNS-6, powinny być uwzględniane w protokołach praktycznych praktyków gerontologicznych. Badanie przesiewowe osób starszych na podstawie LSNS-6 dostarcza ilościowych informacji na temat ich więzi rodzinnych i przyjaźni oraz identyfikuje osoby o zwiększonym ryzyku izolacji społecznej, które mogą skorzystać z dogłębnej oceny i ukierunkowanych interwencji.


title: Projekt PneuCarriage: wieloośrodkowe badanie porównawcze mające na celu określenie najlepszych metod serotypowania do badania nosicielstwa pneumokoków w badaniach oceny szczepionek

text: TŁO Pneumokoki to różnorodny patogen, którego podstawową niszą jest nosogardło. Istnieje ponad 90 różnych serotypów, a nosicielstwo wielu serotypów w nosogardzieli jest powszechne. Zrozumienie nosicielstwa pneumokoków jest niezbędne do oceny wpływu szczepionek przeciwko pneumokokom. Tradycyjne metody serotypowania są kłopotliwe i niewystarczające do wykrywania nosicielstwa wielu serotypów, a niewiele jest danych porównujących nowe metody opracowane w ciągu ostatniej dekady. Powołaliśmy projekt PneuCarriage, duże, międzynarodowe, wieloośrodkowe badanie poświęcone identyfikacji najlepszych metod serotypowania pneumokoków do badań nosicielstwa. METODY I USTALENIA Zestawy próbek referencyjnych rozdzielono do 15 grup badawczych w celu przeprowadzenia testów zaślepionych. Do zbadania 81 przygotowanych laboratoryjnie (wzbogaconych) próbek zastosowano 20 metod serotypowania pneumokoków. Pięć najskuteczniejszych metod zostało wykorzystanych do przetestowania 260 próbek z nosogardzieli (w terenie) pobranych od dzieci w sześciu krajach o dużym obciążeniu. Czułość i dodatnią wartość predykcyjną (PPV) określono dla metod badawczych i metody referencyjnej (tradycyjne serotypowanie >100 kolonii z każdej próbki). W przypadku alternatywnych metod serotypowania ogólna czułość wahała się od 1% do 99% (metoda referencyjna 98%), a PPV od 8% do 100% (metoda referencyjna 100%) podczas badania próbek wzbogaconych. Piętnaście metod miało ≥70% czułość w wykrywaniu dominującego (głównego) serotypu, podczas gdy tylko osiem metod miało ≥70% czułość w wykrywaniu podrzędnych serotypów. Dla próbek terenowych ogólna czułość wahała się od 74,2% do 95,8% (metoda referencyjna 93,8%), a PPV od 82,2% do 96,4% (metoda referencyjna 99,6%). Mikromacierz charakteryzowała się najwyższą czułością (95,8%) i wysokim PPV (93,7%). Głównym ograniczeniem tego badania jest to, że nie uwzględniono wszystkich dostępnych alternatywnych metod serotypowania. WNIOSKI Większość metod była w stanie wykryć dominujący serotyp w próbce, ale wiele z nich miało słabe wyniki w wykrywaniu populacji serotypów drugorzędnych. Najskuteczniejszą metodą była mikromacierz z etapem amplifikacji hodowli. Wyniki tej kompleksowej oceny wpłyną na przyszłe oceny szczepionek i badania wpływu, zwłaszcza w placówkach o niskich dochodach, gdzie obciążenie chorobami pneumokokowymi pozostaje wysokie.


title: Swoistość za pośrednictwem rybosomów w translacji mRNA Hox i wzorcowaniu tkanek kręgowców

text: Historycznie, rybosom był postrzegany jako złożony rybozym o właściwościach konstytutywnych, a nie regulacyjnych w translacji mRNA. W tym miejscu identyfikujemy mutacje genu białka rybosomalnego L38 (Rpl38) u myszy wykazujących zaskakujące defekty wzorcowania specyficzne dla tkanki, w tym wyraźne transformacje homeotyczne szkieletu osiowego. W zarodkach zmutowanych Rpl38 globalna synteza białek pozostaje niezmieniona; jednak translacja wybranego podzbioru mRNA Homeobox jest zaburzona. Nasze dane ujawniają, że RPL38 ułatwia tworzenie kompleksów 80S na tych mRNA jako regulatorowy składnik rybosomu, który zapewnia kontrolę translacji specyficzną dla transkrypcji. Ponadto pokazujemy, że ekspresja Rpl38 jest znacznie wzbogacona w regionach zarodka, w których występują fenotypy utraty funkcji. Nieoczekiwanie badanie przesiewowe ekspresji białka rybosomalnego (RP) ujawnia dynamiczną regulację poszczególnych RP w zarodku kręgowca. Podsumowując, odkrycia te sugerują, że aktywność RP może być silnie regulowana, aby nadać nową warstwę specyficzności w kontroli ekspresji genów i rozwoju ssaków.


title: Wzrost i inwazja ludzkich czerniaków w ludzkiej skórze przeszczepionej myszom z niedoborem odporności.

text: Opracowano ortotopowy model ludzkiego czerniaka, w którym złośliwe komórki wstrzykiwano do ludzkiej skóry przeszczepionej myszom nagim i myszom SCID. Komórki czerniaka rozmnożyły się i zaatakowały przeszczepy ludzkiej skóry z charakterystycznymi wzorami. Trzy z sześciu czerniaków rozwinęły się jako liczne guzki i naciekały przeszczepy bez większych zmian architektonicznych w skórze właściwej, podczas gdy inne zajęły skórę właściwą wzdłuż włókien kolagenowych z widocznymi naczyniami śródbłonka. W przeciwieństwie do tego, komórki czerniaka zaszczepione w mysiej skórze rosły jako dyfuzyjnie rozszerzające się guzki, które nie naciekały mysiej skóry właściwej. W przeszczepach ludzkiej skóry komórki czerniaka ludzkiego wykazywały działanie angiogeniczne dla ludzkich naczyń krwionośnych, a mysie naczynia krwionośne znaleziono tylko na obrzeżach przeszczepów. Komórki nowotworowe zaatakowały naczynia ludzkie i cztery z siedmiu linii komórkowych dały przerzuty do płuc, co sugeruje, że ten model jest przydatny do określania interakcji in vivo między normalnymi i złośliwymi komórkami ludzkimi.


title: Mieloperoksydaza: przyjaciel i wróg.

text: Neutrofilne leukocyty wielojądrzaste (neutrofile) są wysoce wyspecjalizowane w ich podstawowej funkcji, fagocytozy i niszczeniu mikroorganizmów. Po opłaszczeniu opsoninami (zazwyczaj dopełniaczem i/lub przeciwciałem) mikroorganizmy wiążą się ze specyficznymi receptorami na powierzchni fagocytu i wniknięcie błony komórkowej następuje wraz z włączeniem mikroorganizmu do wewnątrzkomórkowego fagosomu. Następuje gwałtowne zużycie tlenu i większość, jeśli nie cały, dodatkowy zużyty tlen jest przekształcany w wysoce reaktywne formy tlenu. Ponadto ziarnistości cytoplazmatyczne uwalniają swoją zawartość do fagosomu i wkrótce następuje śmierć połkniętego mikroorganizmu. Wśród systemów przeciwdrobnoustrojowych utworzonych w fagosomie znajduje się układ składający się z mieloperoksydazy (MPO), uwalnianej do fagosomu podczas procesu degranulacji, nadtlenku wodoru (H2O2), powstającego w wyniku wybuchu oddechowego oraz halogenku, zwłaszcza chlorku. Początkowym produktem układu chlorek MPO-H2O2 jest kwas podchlorawy, a następnie zaproponowano tworzenie chloru, chloramin, rodników hydroksylowych, tlenu singletowego i ozonu. Te same środki toksyczne mogą być uwalniane na zewnątrz komórki, gdzie mogą atakować prawidłową tkankę, a tym samym przyczyniać się do patogenezy choroby. Niniejszy przegląd rozważy potencjalne źródła H2O2 dla systemu halogenków MPO-H2O2; toksyczne produkty systemu MPO; dowody na udział MPO w bakteriobójczej aktywności neutrofili; zaangażowanie systemów przeciwdrobnoustrojowych niezależnych od MPO; oraz rola systemu MPO w uszkodzeniu tkanek. Stwierdzono, że układ MPO odgrywa ważną rolę w bakteriobójczej aktywności fagocytów.


title: Rola mikrosomalnej syntazy prostaglandyny E-1 w ułatwianiu angiogenezy i gojeniu wrzodów żołądka.

text: Znaczenie prostaglandyny E(2) w różnych zdarzeniach patofizjologicznych podkreśla konieczność zrozumienia roli syntaz PGE (PGES) in vivo. Nie ma jednak doniesień na temat funkcjonalnego znaczenia mikrosomalnego PGES-1 (mPGES-1) w fizjologicznym procesie gojenia wrzodów żołądka ani w angiogenezie, która jest niezbędna w procesach gojenia. W tym raporcie testowaliśmy, czy mPGES-1 odgrywa rolę w gojeniu wrzodów żołądka i we wzmacnianiu angiogenezy przy użyciu myszy z nokautem mPGES-1 (myszy mPGES-1 KO) i ich odpowiedników typu dzikiego (WT). Wrzody żołądka wywołano przez surowicze podanie 100% kwasu octowego, a następnie zmierzono powierzchnię wrzodów. mPGES-1 razem z cyklooksygenazą-2 indukowano w tkankach ziarninowych w porównaniu z normalnymi tkankami żołądka. Gojenie wrzodów wywołanych kwasem octowym było znacznie opóźnione u myszy mPGES-1 KO w porównaniu z WT. Towarzyszyło temu zmniejszenie angiogenezy w tkance ziarninowej wrzodów, co oszacowano na podstawie poziomów mRNA CD31 określonych metodą PCR w czasie rzeczywistym oraz gęstości mikronaczyń w tkankach ziarninowych. Określone poziomy mRNA proangiogennych czynników wzrostu, takich jak transformujący czynnik wzrostu-β, podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów i czynnik wzrostu tkanki łącznej w tkankach ziarninowych wrzodów były zmniejszone u myszy mPGES-1 KO w porównaniu z WT. Obecne wyniki sugerują, że mPGES-1 wzmaga procesy gojenia się wrzodów i angiogenezę niezbędną do gojenia się wrzodów i że selektywny inhibitor mPGES-1 powinien być stosowany ostrożnie u pacjentów z wrzodami żołądka.


title: Echokardiograficzne dowody wrodzonej aortopatii w ludzkim tętniaku śródczaszkowym

text: Tętniak śródczaszkowy (IA) występuje znacznie częściej u pacjentów z koarktacją aorty lub dwupłatkową zastawką aortalną niż w populacji ogólnej, co sugeruje wspólną patofizjologię łączącą IA i aortopatię. Tutaj przeanalizowaliśmy echokardiograficzne wymiary korzenia aorty (ARD) u pacjentów z IA, aby potwierdzić tę możliwość. METODY Od stycznia 2008 r. do grudnia 2010 r. do badania włączono 260 kolejnych pacjentów z IA, którzy zostali przyjęci do naszej placówki w celu embolizacji cewki lub leczenia ostrego udaru mózgu, u których również wykonano echokardiografię. Postawiliśmy hipotezę, że pacjenci z dużymi, pękniętymi lub licznymi IA są bardziej narażeni na współwystępowanie aortopatii mierzonej za pomocą ARD w porównaniu z pacjentami z małymi, izolowanymi, niepękniętymi IA. Grupę ekscentryczną zdefiniowano jako pacjentów w wieku <55 lat z co najmniej jednym pękniętym tętniakiem, tętniakiem o wielkości ≥7 mm lub wieloma tętniakami; pozostała część została zaklasyfikowana do grupy nieekscentrycznej. Porównano wyniki kliniczne, angiograficzne i echokardiograficzne obu grup. WYNIKI ARD była istotnie większa w grupie ekscentrycznej niż w grupie nieekscentrycznej (p = 0,049), a różnicę potwierdzono analizą wieloczynnikową (p = 0,02). Analiza podgrup pacjentów w wieku <55 lat wykazała podobny wynik dla ARD (p = 0,03), podczas gdy nadciśnienie było bardziej związane z grupą nieekscentryczną (p = 0,01). Ponadto wzrost był odwrotnie proporcjonalny do wielkości tętniaka po dostosowaniu do wieku, płci, masy ciała, ARD, palenia tytoniu i liczby tętniaków (p = 0,004). WNIOSKI Pewna grupa pacjentów z IA ma wspólną wewnętrzną wadę ściany z aortpatią. Zjawisko to może być przyczyną wspólnego pochodzenia komórek grzebienia nerwowego.


title: Podatność aorty i dużych tętnic w schyłkowej niewydolności nerek.

text: Prędkość fali tętna (PWV) mierzono w aorcie, prawej nodze i ramieniu 90 osób kontrolnych (CS) i 92 pacjentów hemodializowanych (HD) w tym samym wieku i średnim ciśnieniu tętniczym (MAP). U wszystkich badanych mierzono chemię krwi, w tym stężenie lipidów we krwi i wymiary echograficzne aorty. Obecność zwapnień aorty oceniano za pomocą RTG jamy brzusznej i echografii. Podczas gdy udowa i ramienna PWV były tylko nieznacznie podwyższone w HD (P < 0,05), aorty PWV były istotnie podwyższone (1113 +/- 319 cm/s) w porównaniu z CS (965 +/- 216 cm/s; P = 0,0016). Średnice aorty były większe w HD, zarówno u podstawy aorty (32,7 +/- 4 vs 28,2 +/- 2,8 mm; P poniżej 0,0001), jak i rozwidlenia aorty (16,9 +/- 3,1 vs 14,6 +/- 2,2 mm ; P mniejsze niż 0,0001). Chociaż MAP było podobne w HD (109,9 +/- 19,3 mm Hg) i CS (110,2 +/- 17,2 mm Hg), ciśnienie tętna było istotnie podwyższone u pacjentów z HD (76,6 +/- 23,7 vs 63,9 +/- 22). mm Hg; P = 0,007). W dwóch populacjach stwierdzono wzrost PWV aorty wraz z wiekiem (P < 0,0001) i MAP (P < 0,0001). Obecność zwapnienia aorty wykazała jedynie graniczny związek ze wzrostem PWV aorty (p = 0,050 w CS i p = 0,069 w HD). Ponieważ zmiana PWV jest bezpośrednio związana ze zmianą rozciągliwości, a średnice aorty wzrosły w HD, wyniki te wskazują, że podatność ściany aorty jest zmniejszona w HD, co skutkuje wzrostem pulsacyjnej składowej ciśnienia tętniczego. SŁOWA)


title: Polimeraza DNA λ jest wymagana do naprawy niezgodnych dwuniciowych pęknięć DNA przez NHEJ w komórkach ssaków

text: Polimeraza DNA lambda (polλ) to niedawno zidentyfikowana polimeraza DNA, której funkcja komórkowa pozostaje nieuchwytna. Tutaj pokazujemy, że polλ uczestniczy na poziomie molekularnym w kontekście chromosomowym, w naprawie pęknięć podwójnej nici DNA (DSB) poprzez niehomologiczne łączenie końców (NHEJ) w komórkach ssaków. Ekspresja katalitycznie nieaktywnej formy polλ (polλDN) zmniejsza częstość zdarzeń NHEJ w odpowiedzi na DSB indukowane I-Sce-I, podczas gdy inaktywowane formy jego homologów polβ i polμ nie. Wpływa to tylko na zdarzenia wymagające przetwarzania końca DNA przed ligacją; ta wada jest związana z dużymi delecjami powstającymi w pobliżu indukowanego DSB. Ponadto komórki eksprymujące polλDN wykazują zwiększoną sensytyzację i niestabilność genomową w odpowiedzi na promieniowanie jonizujące, podobnie jak komórki z defektem NHEJ. Nasze dane potwierdzają wymóg polλ w naprawie podzbioru DSB w genomowym DNA, przyczyniając się w ten sposób do utrzymania stabilności genetycznej za pośrednictwem szlaku NHEJ.


title: Angina z „normalnymi” tętnicami wieńcowymi: różnice między płciami w wynikach.

text: TŁO Kilka badań wykazało, że kobiety z nieobturacyjną chorobą wieńcową mają wysoki odsetek późniejszych badań, rehospitalizacji z powodu nawracającego bólu w klatce piersiowej i powtórnej koronarografii. Specyfika płci tego odkrycia jest niejasna. W związku z tym podjęliśmy się oceny różnic płciowych podczas ponownej hospitalizacji z powodu ostrego zespołu wieńcowego (ACS) lub bólu w klatce piersiowej u pacjentów z naczyniami wieńcowymi „prawidłowymi angiograficznymi”. METODY Retrospektywne badanie kohortowe wykorzystujące prospektywnie zebrane dane angiograficzne i kliniczne dotyczące wszystkich pacjentów w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, zgłaszających się do pierwszego cewnikowania serca z podejrzeniem choroby niedokrwiennej serca, ale angiograficznie prawidłowymi naczyniami wieńcowymi. WYNIKI Wśród 32 856 pacjentów 7,1% mężczyzn w porównaniu do 23,3% kobiet było w normie angiograficznej (p < 0,001). Wśród pacjentów prawidłowych pod względem angiograficznym kobiety były starsze i częściej niż mężczyźni wykazywały nadciśnienie, przebyty udar mózgu, przewlekłą obturacyjną chorobę płuc i chorobę naczyń obwodowych, ale klasa dławicy Canadian Cardiovascular Society nie różniła się w zależności od płci. W ciągu 1 roku zmarło 1,0% (19 kobiet, 18 mężczyzn, p = 0,27), a 0,6% doznało udaru mózgu (13 kobiet, 9 mężczyzn, p = 0,91). Ponowna hospitalizacja z powodu OZW lub bólu w klatce piersiowej wymagającego cewnikowania była istotnie wyższa u kobiet w porównaniu z mężczyznami (skorygowany OR 4,06; 95% CI 1,15-14,31). WNIOSKI We współczesnej, populacyjnej kohorcie zgłaszającej się do cewnikowania serca z powodu podejrzenia niedokrwienia, kobiety z angiograficznie prawidłowymi naczyniami wieńcowymi były ponad 4-krotnie bardziej narażone na ponowne przyjęcie do szpitala z powodu OZW/bólu w klatce piersiowej w ciągu 180 dni w porównaniu z mężczyznami. Obserwowana różnica płci ma istotne implikacje społeczne i ekonomiczne i sugeruje, że tradycyjne metody diagnostyczne mogą nie być optymalne dla kobiet.


title: Zależna od keratyny regulacja ekspresji Aire i genów w keratynocytach guza skóry

text: Ekspresja pośredniego białka filamentowego keratyny 17 (K17) jest silnie podwyższona w zapalnych chorobach skóry oraz w wielu nowotworach wywodzących się z nabłonka warstwowego i pseudouwarstwionego. Donosimy, że autoimmunologiczny regulator (Aire), regulator transkrypcji, ulega indukcji ekspresji w ludzkich i mysich keratynocytach nowotworowych w sposób zależny od K17 i jest wymagany do szybkiego wystąpienia nowotworu skóry indukowanego przez Gli2 u myszy. Indukcja mRNA Aire w keratynocytach zależy od funkcjonalnej interakcji między K17 a heterogenną jądrową rybonukleoproteiną hnRNP K. Ponadto K17 znajduje się w jednym miejscu z białkiem Aire w jądrze keratynocytów podatnych na nowotwory, a każdy czynnik jest związany ze specyficznym regionem promotora o Sekwencja konsensusowa NF-κB w odpowiednim podzbiorze genów prozapalnych zależnych od K17 i Aire. Odkrycia te dostarczają radykalnie nowego wglądu w pośrednie włókna keratyny i funkcję Aire, wraz z molekularnymi podstawami zależnej od K17 amplifikacji odpowiedzi zapalnych i immunologicznych w chorym nabłonku.


title: Zależna od przepływu regulacja czynnika kruppelopodobnego 2 jest pośredniczona przez MicroRNA-92a.

text: TŁO Regulowany w górę przez przepływ chroniący przed miażdżycą, czynnik transkrypcyjny podobny do czynnika Krüppel 2 (KLF2) ma kluczowe znaczenie dla utrzymania funkcji śródbłonka. MikroRNA (miRNA) to niekodujące małe RNA, które regulują ekspresję genów na poziomie potranskrypcyjnym. Zbadaliśmy rolę miRNA, w szczególności miR-92a, w miażdżycoprotekcyjnym regulowanym przepływie KLF2. METODY I WYNIKI Knockdown Dicer zwiększył poziom mRNA KLF2 w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej, co sugeruje, że KLF2 jest regulowany przez miRNA. Analiza in silico przewidziała, że miR-92a może wiązać się z nieulegającym translacji regionem 3' mRNA KLF2. Nadekspresja miR-92a zmniejszyła ekspresję KLF2 i regulowanej przez KLF2 śródbłonkowej syntazy tlenku azotu i trombomoduliny na poziomach mRNA i białka. Uzupełniającym odkryciem jest to, że inhibitor miR-92a zwiększył ekspresję mRNA i białka KLF2, śródbłonkowej syntazy tlenku azotu i trombomoduliny. Kolejne badania ujawniły, że chroniący przed miażdżycą przepływ laminarny obniżył poziom prekursora miR-92a w celu indukcji KLF2, a poziom tego indukowanego przepływem KLF2 został obniżony przez prekursor miR-92a. Ponadto poziom miR-92a był niższy w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej wystawionych na działanie miażdżycoochronnego pulsacyjnego przepływu ścinającego niż w przypadku miażdżycowego oscylacyjnego przepływu ścinającego. Immunoprecypitacja anty-Ago1/2 w połączeniu z reakcją łańcuchową polimerazy w czasie rzeczywistym ujawniła, że pulsacyjny przepływ ścinający zmniejszył funkcjonalne ukierunkowanie mRNA prekursora miR-92a/KLF2 w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej. Zgodnie z tymi odkryciami, mysie tętnice szyjne otrzymujące prekursor miR-92a wykazywały upośledzoną odpowiedź rozszerzającą naczynia na przepływ. WNIOSKI Miażdżycoprotekcyjne wzorce przepływu zmniejszają poziom miR-92a, co z kolei zwiększa ekspresję KLF2 w celu utrzymania homeostazy śródbłonka.


title: Skuteczność programu edukacji diabetologicznej i samoleczenia (DESMOND) dla osób z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 2: trzyletnia obserwacja klasterowego randomizowanego, kontrolowanego badania w podstawowej opiece zdrowotnej

text: CEL Zmierzenie, czy korzyści płynące z jednego zorganizowanego programu edukacji i samoleczenia dla osób z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 2 utrzymują się przez trzy lata. PROJEKT Trzyletnia obserwacja wieloośrodkowego, grupowego, randomizowanego, kontrolowanego badania w podstawowej opiece zdrowotnej, z randomizacją na poziomie praktyki. USTAWIENIE 207 ogólnych praktyk w 13 placówkach podstawowej opieki zdrowotnej w Wielkiej Brytanii. UCZESTNICY 731 z 824 uczestników włączonych do pierwotnego badania kwalifikowało się do obserwacji. Dane biomedyczne zebrano od 604 (82,6%), a dane ankietowe od 513 (70,1%) uczestników. INTERWENCJA Zorganizowany program edukacji grupowej trwający sześć godzin, realizowany w społeczności przez dwóch przeszkolonych edukatorów służby zdrowia, w porównaniu ze zwykłą opieką. GŁÓWNE WYNIKI METODOWE Pierwszorzędowym punktem końcowym był poziom hemoglobiny glikowanej (HbA(1c)). Drugorzędowymi punktami końcowymi były ciśnienie krwi, waga, poziom lipidów we krwi, palenie tytoniu, aktywność fizyczna, jakość życia, przekonania o chorobie, depresja, emocjonalny wpływ cukrzycy i zażywanie narkotyków po trzech latach. WYNIKI Poziom HbA(1c) po trzech latach zmniejszył się w obu grupach. Po dostosowaniu do wartości początkowej i klastra różnica nie była istotna (różnica -0,02, 95% przedział ufności -0,22 do 0,17). Grupy nie różniły się pod względem innych wyników biomedycznych i stylu życia oraz używania narkotyków. Znaczące korzyści w grupie interwencyjnej w czterech z pięciu przekonań zdrowotnych zaobserwowanych po 12 miesiącach utrzymywały się po trzech latach (P<0,01). Wyniki depresji i jakość życia nie różniły się po trzech latach. WNIOSKI Pojedynczy program dla osób z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 2 nie wykazał różnic w wynikach biomedycznych lub związanych ze stylem życia po trzech latach, chociaż nastąpiła trwała poprawa w niektórych przekonaniach dotyczących choroby. REJESTRACJA PRÓB Bieżące kontrolowane próby ISRCTN17844016.


title: Acetylowanie lizyny 56 histonu H3 reguluje zespół nukleosomów sprzężonych z replikacją

text: Czynnik składania chromatyny 1 (CAF-1) i Rtt106 uczestniczą w odkładaniu nowo zsyntetyzowanych histonów na replikujący się DNA, tworząc nukleosomy. Proces ten ma kluczowe znaczenie dla utrzymania stabilności genomu i dziedziczenia wyspecjalizowanych funkcjonalnie struktur chromatyny w proliferujących komórkach. Jednak funkcje molekularne acetylacji nowo zsyntetyzowanych histonów w tym szlaku składania nukleosomów sprzężonym z replikacją DNA pozostają enigmatyczne. Tutaj pokazujemy, że histon H3 acetylowany przy lizynie 56 (H3K56Ac) jest włączany do replikującego się DNA i poprzez zwiększenie powinowactwa wiązania CAF-1 i Rtt106 do histonu H3, H3K56Ac zwiększa zdolność tych białek opiekuńczych histonów do składania DNA w nukleosomy. Analiza genetyczna wskazuje, że H3K56Ac działa w sposób nienadmiarowy z acetylacją N-końcowych reszt H3 i H4 w składaniu nukleosomów. Wyniki te ujawniają mechanizm, za pomocą którego H3K56Ac reguluje sprzężone z replikacją składanie nukleosomów, w którym pośredniczą CAF-1 i Rtt106.


title: Selektywne hamowanie wzrostu komórek zależnego od Ras przez kwas farnezylotiosalizylowy.

text: Kwas S-trans,trans-farnezylotiosalicylowy (FTS) jest nową, farnezylowaną sztywną pochodną kwasu karboksylowego. W systemach bezkomórkowych działa jako silny kompetycyjny inhibitor (Ki = 2,6 mikroM) enzymu metylotransferazy prenylowanej białka (PPMTazy), który metyluje S-prenylcysteinę na końcu karboksylowym w wielu prenylowanych białkach, w tym Ras. W takich systemach FTS hamuje metylację Ras, ale nie hamuje farnezylacji Ras. Hamowanie PPMTazy przez FTS w homogenatach lub błonach różnych tkanek i linii komórkowych jest wywnioskowane z blokady metylacji egzogennie dodanych substratów, takich jak N-acetylo-S-trans,trans-farnezylo-L-cysteina i endogennych substraty, w tym małe białka wiążące GTP. FTS może również hamować metylację tych białek w nienaruszonych komórkach (np. w fibroblastach Rat-1, komórkach Rat-1 transformowanych Ras i komórkach czerniaka B16). Jednak w przeciwieństwie do systemów bezkomórkowych, stosunkowo wysokie stężenia FTS (50-100 mikroM) są wymagane do częściowego zablokowania (10-40%) metylacji białka w nienaruszonych komórkach. Tak więc FTS jest słabym inhibitorem metylacji w nienaruszonych komórkach. Ponieważ metylacja jest ostatnim etapem przetwarzania Ras i powiązanych białek, FTS prawdopodobnie nie wpłynie na poprzedzające go etapy, np. prenylacja białek. To może wyjaśniać, dlaczego wzrost i ogólna morfologia różnych hodowanych typów komórek (w tym jajnika chomika chińskiego, NIH3T3, Rat1, czerniaka B16 i PC12) nie są dotknięte nawet 25 mikroM FTS i są zgodne z obserwowanym brakiem FTS cytotoksyczność indukowana. Niemniej jednak FTS obniża poziom Ras w błonach komórkowych i może hamować zależny od Ras wzrost komórek in vitro, niezależnie od metylacji. Hamuje wzrost ludzkich komórek transformowanych Ha-ras (komórki EJ) i odwraca ich transformowaną morfologię w sposób zależny od dawki (0,1-10 mikroM). Lek nie zaburza wzrostu komórek transformowanych przez v-Raf lub antygen T, ale hamuje wzrost komórek transformowanych ErbB2 i blokuje mitogenne działanie naskórkowych i podstawowych czynników wzrostu fibroblastów, co sugeruje jego selektywność względem sygnalizacji wzrostu Ras, ewentualnie poprzez modulację komunikacji Ras-Raf. Podsumowując, wyniki wskazują na możliwość, że FTS może specyficznie zakłócać interakcję Ras z domeną rozpoznającą farnezylocysteinę w błonie komórkowej.(ABSTRACT TRUNCATED AT 400 WORDS)


title: Oksydaza NADPH kontroluje fagosomalne pH i prezentację krzyżową antygenu w ludzkich komórkach dendrytycznych.

text: Fagocytowa oksydaza NADPH (NOX2) ma kluczowe znaczenie dla aktywności bakteriobójczej komórek fagocytarnych i odgrywa główną rolę w odporności wrodzonej. Niedawno wykazaliśmy, że aktywność NOX2 w mysich komórkach dendrytycznych (DC) zapobiega zakwaszaniu fagosomów, promując krzyżową prezentację antygenów. W celu zbadania roli NOX2 w regulacji fagosomalnego pH w ludzkich DC, przeanalizowaliśmy wytwarzanie reaktywnych form tlenu (ROS) i fagosomalne/endosomalne pH w DC i makrofagach pochodzących z monocytów (M (średnica)). od zdrowych dawców lub pacjentów z przewlekłą chorobą ziarniniakową (CGD). Zgodnie z oczekiwaniami odkryliśmy, że ludzkie M(średnica) zakwaszają swoje fagosomy wydajniej niż ludzkie DC. W związku z tym ekspresja wakuolarnej ATPazy protonowej (V-H(+)-ATPaza) była wyższa w M(średnica) niż w DC. Jednakże fagosomalna produkcja ROS była również wyższa w M(średnica) niż w DC, ze względu na wyższy poziom ekspresji gp91phox i rekrutacji do fagosomów. W przeciwieństwie do tego, przy braku aktywnego NOX2, pH fagosomalne i endosomalne spadło. Zarówno w obecności inhibitora NOX2, jak iw DC pochodzących od pacjentów z CGD, prezentacja krzyżowa 2 modelowych antygenów nowotworowych była osłabiona. Wnioskujemy, że aktywność NOX2 uczestniczy w regulacji fagosomalnego i endosomalnego pH w ludzkich DC i jest wymagana do skutecznej prezentacji krzyżowej antygenu.


title: Aktywacja szybkiej troponiny mięśni szkieletowych jako potencjalne podejście terapeutyczne w leczeniu chorób nerwowo-mięśniowych

text: Ograniczone wejście nerwowe powoduje osłabienie mięśni w chorobie nerwowo-mięśniowej z powodu zmniejszenia gęstości unerwienia mięśni, szybkości aktywacji połączeń nerwowo-mięśniowych lub wydajności transmisji synaptycznej. Opracowaliśmy drobnocząsteczkowy aktywator szybkoszkieletowej troponiny, CK-2017357, jako sposób na zwiększenie siły mięśni poprzez wzmocnienie odpowiedzi mięśni, gdy sygnał neuronowy jest w przeciwnym razie zmniejszony w wyniku choroby nerwowo-mięśniowej. Wiążąc się selektywnie z kompleksem szybko-szkieletowo-troponina, CK-2017357 spowalnia tempo uwalniania wapnia z troponiny C i uwrażliwia mięśnie na wapń. W konsekwencji zależność siła-wapń włókien mięśniowych przesuwa się w lewo, podobnie jak zależność siła-częstotliwość pary nerw-mięśnie, tak że CK-2017357 zwiększa wytwarzanie siły mięśniowej in situ przy submaksymalnych szybkościach stymulacji nerwów. W szczególności pokazujemy, że uwrażliwienie kompleksu szybkoszkieletowo-troponina na wapń poprawia siłę mięśni i siłę chwytu natychmiast po podaniu pojedynczych dawek CK-2017357 w modelu choroby nerwowo-mięśniowej miastenia gravis. Aktywacja troponiny może zapewnić nowe podejście terapeutyczne do poprawy aktywności fizycznej w chorobach, w których upośledzona jest funkcja nerwowo-mięśniowa.


title: Cortactin reguluje aktywność kofiliny i N-WASp, aby kontrolować etapy składania i dojrzewania invadopodium

text: Invadopodia to degradujące macierz wypustki błony w inwazyjnych komórkach raka. Mechanizmy regulujące składanie i dojrzewanie invadopodium nie są poznane. Przeanalizowaliśmy etapy składania i dojrzewania invadopodium i wykazaliśmy, że invadopodia wykorzystują fosforylację kortaktyny jako główny przełącznik podczas tych procesów. W szczególności stwierdzono, że fosforylacja kortaktyny reguluje polimeryzację aktyny zależną od kompleksu kofiliny i Arp2/3. Kortaktyna bezpośrednio wiąże kofilinę i hamuje jej działanie tnące. Fosforylacja kortaktyny jest wymagana do uwolnienia tego zahamowania, więc kofilina może odcinać filamenty aktynowe, tworząc zadziorowe końce przy inwazji, aby wspierać polimeryzację aktyny zależną od Arp2/3. Po utworzeniu kolczastych końców, kortaktyna ulega defosforylacji, co blokuje aktywność odcinającą kofilinę, stabilizując w ten sposób invadopodia. Odkrycia te identyfikują nowe mechanizmy polimeryzacji aktyny w owadpodiach komórek raka przerzutowego i definiują cztery odrębne etapy składania i dojrzewania owadpodium, składające się z tworzenia prekursora owadpodium, polimeryzacji aktyny, stabilizacji i degradacji macierzy.


title: Ekspozycja na kalretykulinę dyktuje immunogenność śmierci komórek rakowych

text: Komórki nowotworowe traktowane antracykliną są szczególnie skuteczne w wywoływaniu przeciwnowotworowej odpowiedzi immunologicznej, podczas gdy inne środki uszkadzające DNA, takie jak etopozyd i mitomycyna C, nie wywołują immunogennej śmierci komórek. Tutaj pokazujemy, że antracykliny indukują szybką, przedapoptotyczną translokację kalretykuliny (CRT) na powierzchnię komórki. Blokada lub knockdown CRT hamowała fagocytozę komórek nowotworowych traktowanych antracykliną przez komórki dendrytyczne i znosiła ich immunogenność u myszy. Indukowana antracykliną translokacja CRT była naśladowana przez hamowanie kompleksu białkowej fosfatazy 1/GADD34. Podawanie rekombinowanej CRT lub inhibitorów fosfatazy białkowej 1/GADD34 przywróciło immunogenność śmierci komórkowej wywołanej przez etopozyd i mitomycynę C oraz wzmocniło ich działanie przeciwnowotworowe in vivo. Dane te identyfikują CRT jako kluczową cechę determinującą przeciwnowotworową odpowiedź immunologiczną i wyznaczają możliwą strategię chemioterapii immunogennej.


title: Zakłócenie in vivo snRNA Xenopus U3 wpływa na przetwarzanie rybosomalnego RNA.

text: Oligonukleotyd DNA komplementarny do sekwencji w 5' trzeciej części snRNA U3 wstrzyknięto do jąder oocytów Xenopus w celu zniszczenia endogennego snRNA U3. Zbadano wpływ tego traktowania na obróbkę rRNA. Odkryliśmy, że niektóre ropuchy mają pojedynczy szlak przetwarzania rRNA, podczas gdy u innych w jednym oocytu mogą współistnieć dwa szlaki przetwarzania rRNA. Zakłócenie U3 snRNA u ropuch z pojedynczym szlakiem przetwarzania rRNA spowodowało redukcję pre-rRNA 20S i '32S'. Ponadto u ropuch z dwoma szlakami przetwarzania rRNA obserwuje się wzrost pre-rRNA „36S” w drugim szlaku. Jest to pierwsza demonstracja in vivo, że snRNA U3 odgrywa rolę w obróbce rRNA. Miejsce cięcia #3 znajduje się na granicy ITS 1 i 5.8S i łączy wszystkie zaatakowane produkty pośrednie rRNA: 20S i '32S' są produktami cięcia w miejscu #3 w pierwszej ścieżce, a '36S' jest substratem do cięcia w miejsce nr 3 w drugiej ścieżce. Postulujemy, że snRNP U3 zwija pre-rRNA w konformację dyktującą prawidłowe cięcie w miejscu obróbki #3.


title: Badanie siRNA obejmujące cały genom ujawnia różnorodne procesy i szlaki komórkowe, które pośredniczą w stabilności genomu.

text: Ścieżki sygnałowe, które odpowiadają na uszkodzenia DNA, mają zasadnicze znaczenie dla utrzymania stabilności genomu i są powiązane z wieloma chorobami, w tym rakiem. W tym przypadku zastosowano przesiewowe siRNA całego genomu w celu zidentyfikowania dodatkowych genów zaangażowanych w stabilizację genomu poprzez monitorowanie fosforylacji wariantu histonów H2AX, wczesnej oznaki uszkodzenia DNA. Zidentyfikowaliśmy setki genów, których regulacja w dół doprowadziła do podwyższenia poziomu fosforylacji H2AX (gammaH2AX) i ujawniliśmy powiązania z kompleksami komórkowymi i genami o niesklasyfikowanych funkcjach. Wykazujemy powszechną rolę czynników przetwarzania mRNA w zapobieganiu uszkodzeniom DNA, które w niektórych przypadkach są spowodowane nieprawidłowymi strukturami RNA-DNA. Ponadto łączymy podwyższone poziomy gammaH2AX z zespołem zaburzeń neurologicznych Charcot-Marie-Tooth (CMT) i znajdujemy rolę kilku białek CMT w odpowiedzi na uszkodzenie DNA. Dane te wskazują, że w zachowaniu stabilności genomu pośredniczy większa sieć procesów biologicznych niż wcześniej sądzono.


title: Sygnalizacja Alphavbeta6-Fyn sprzyja progresji raka jamy ustnej.

text: Wcześniej wykazaliśmy, że integryna beta6 ulega neoekspresji w inwazyjnym raku płaskonabłonkowym jamy ustnej (SCC) i jest skorelowana z progresją guza jamy ustnej. Jednak mechanizm, za pomocą którego integryna beta6 sprzyja progresji nowotworu jamy ustnej, nie jest dobrze poznany. Celem niniejszego badania było ustalenie, czy sygnalizacja integryny beta6 aktywuje Fyn, a tym samym sprzyja progresji raka płaskonabłonkowego jamy ustnej. Przeanalizowaliśmy kompleks sygnalizacyjny integryny beta6 i zbadaliśmy funkcję tych cząsteczek sygnalizacyjnych w komórkach SCC jamy ustnej. Odkryliśmy, że po ligacji integryny beta6 z fibronektyną, beta6 skompleksowała się z Fyn i aktywowała ją. Aktywacja Fyn rekrutowała i aktywowała kinazę ogniskowej adhezji do tego kompleksu. Kompleks ten był niezbędny do aktywacji Shc i sprzężenia sygnalizacji beta6 ze szlakiem Raf-ERK/MAPK. Ten szlak aktywował transkrypcyjnie gen metaloproteinazy macierzy-3 i promował proliferację komórek SCC w jamie ustnej i doświadczalne przerzuty in vivo. Odkrycia te wskazują, że sygnalizacja integryny beta6 aktywuje Fyn, a tym samym sprzyja progresji raka jamy ustnej.


title: Wyciszanie genów zależne od miRNA obejmujące cięcie za pośrednictwem Ago2 kolistego antysensownego RNA.

text: MikroRNA (miRNA) to ~22-nt niekodujące RNA, które zazwyczaj wiążą się z 3' UTR docelowych mRNA w cytoplazmie, powodując destabilizację mRNA i represję translacji. W tym miejscu donosimy, że miRNA mogą również regulować ekspresję genów poprzez celowanie w niekodujące antysensowne transkrypty w ludzkich komórkach. W szczególności pokazujemy, że miR-671 kieruje cięciem kolistego antysensownego transkryptu locus białka 1 związanego z degeneracją móżdżku (CDR1) w sposób zależny od fragmentu Ago2. Wynikająca z tego regulacja w dół kolistego antysensu powoduje równoczesny spadek poziomów mRNA CDR1, niezależnie od tworzenia heterochromatyny. Badanie to dostarcza pierwszych dowodów na to, że niekodujące antysensowne transkrypty są funkcjonalnymi celami miRNA oraz nowy mechanizm regulacyjny obejmujący pozytywną korelację między poziomami mRNA i antysensownego kolistego RNA.


title: Regulacja surowiczego amyloidu A3 (SAA3) w nabłonku okrężnicy myszy i tkance tłuszczowej przez mikrobiotę jelitową

text: Zaproponowano mikrobiotę jelitową jako czynnik środowiskowy, który wpływa na rozwój chorób metabolicznych i zapalnych u ssaków. Ostatnie doniesienia wskazują, że lipopolisacharyd pochodzący z bakterii jelitowych (LPS) może inicjować otyłość i insulinooporność u myszy; jednak interakcje molekularne odpowiedzialne za mikrobiologiczną regulację metabolizmu gospodarza i mediatorów zapalenia nie zostały szczegółowo zbadane. Białka amyloidu A z surowicy wątroby (SAA) są markerami i proponowanymi mediatorami zapalenia, które wykazują zwiększone poziomy w surowicy myszy opornych na insulinę. SAA3 pochodzące z tkanki tłuszczowej wykazuje aktywność chemotaktyczną monocytów i może odgrywać rolę w zapaleniu metabolicznym związanym z otyłością i insulinoopornością. Aby zbadać potencjalny mechanistyczny związek między mikrobiotą jelitową a indukcją prozapalnych czynników gospodarza, przeprowadziliśmy analizy molekularne wolnych od zarazków, konwencjonalnie hodowanych i genetycznie zmodyfikowanych mysich modeli Myd88-/-. Stwierdzono, że ekspresja SAA3 była istotnie zwiększona w tkance tłuszczowej (9,9 ± 1,9 raza; P < 0,001) i okrężnicy (7,0 ± 2,3 raza; P < 0,05) przez obecność drobnoustrojów jelitowych. W okrężnicy dostarczyliśmy dowodów, że SAA3 jest częściowo regulowany przez oś sygnalizacyjną receptora Toll-podobnego (TLR)/MyD88/NF-kappaB. Zidentyfikowaliśmy komórki nabłonkowe i makrofagi jako komórkowe źródła SAA3 w okrężnicy i odkryliśmy, że nabłonkowa ekspresja SAA3 w okrężnicy może być częścią zależnej od NF-kappaB odpowiedzi na LPS z bakterii jelitowych. Eksperymenty in vitro wykazały, że traktowanie LPS zarówno komórek nabłonkowych, jak i makrofagów indukowało ekspresję SAA3 (odpowiednio 27,1 +/- 2,5-krotnie w porównaniu z 1,6 +/- 0,1-krotnie). Nasze dane sugerują, że LPS i potencjalnie inne produkty rodzimej mikroflory jelitowej mogą zwiększać ekspresję cytokin w tkankach, a tym samym zaostrzać przewlekłe stany zapalne niskiego stopnia obserwowane w otyłości.


title: Odwrócenie fali — diagnostyka i profilaktyka T2DM w populacjach pochodzenia afrykańskiego

text: Streszczenie | Populacje pochodzenia afrykańskiego stoją na czele światowej epidemii cukrzycy typu 2 (T2DM). Obciążenie T2DM wzmacnia diagnoza po wystąpieniu możliwych do uniknięcia powikłań choroby. Wcześniejsze wykrycie skutkowałoby zmniejszeniem niezdiagnozowanej T2DM, dokładniejszymi statystykami, bardziej świadomą alokacją zasobów i lepszym stanem zdrowia. Niedocenianym czynnikiem przyczyniającym się do nierozpoznanej T2DM w populacjach pochodzenia afrykańskiego jest to, że badania przesiewowe w kierunku hiperglikemii, w szczególności glikemii na czczo i HbA1c, nie są optymalne w tych populacjach. Aby zniwelować ten problem, najlepszym rozwiązaniem może być łączenie testów lub dodanie albuminy glikowanej (marker glikemii nie na czczo). Jednak różnice w diecie, ćwiczeniach, BMI, środowisku, interakcjach gen-środowisko i częstości występowania anemii sierpowatej oznaczają, że ani testy diagnostyczne, ani interwencje nie będą jednakowo skuteczne u osób pochodzenia afrykańskiego, karaibskiego lub afroamerykańskiego. Wśród tych trzech populacji pochodzenia afrykańskiego intensywne interwencje dotyczące stylu życia odnotowano jedynie w populacji afroamerykańskiej, w której stwierdzono, że zapewniają one skuteczną prewencję pierwotną T2DM, ale nie prewencję wtórną. Ze względu na brak wiedzy na temat zdrowia i słabą kontrolę glikemii w Afryce i na Karaibach, dostosowane interwencje dotyczące stylu życia mogą zapewnić zarówno prewencję wtórną, jak i pierwotną. Ogólnie rzecz biorąc, diagnozowanie i zapobieganie T2DM wymaga innowacyjnych strategii, które są wrażliwe na różnorodność istniejącą w populacjach pochodzenia afrykańskiego.


title: Biofeedback i relaksacja w leczeniu migrenowych bólów głowy: skuteczność porównawcza i korelaty fizjologiczne.

text: Dwudziestu siedmiu pacjentów z migrenowym bólem głowy podzielono na trzy równe grupy, które otrzymały biofeedback termiczny, biofeedback czołowy EMG lub trening relaksacyjny. Szkolenie odbywało się w „zmasowanych” warunkach treningowych (dziewięć sesji tygodniowo) i składało się z 18 sesji treningowych i sześciu sesji uogólniających test. Chociaż we wszystkich grupach zaobserwowano poprawę w bólach głowy, największa poprawa nastąpiła w grupie termicznego biofeedbacku, która prawie całkowicie wyeliminowała ataki migreny pod koniec treningu i utrzymała tę wydajność nawet sześć miesięcy po treningu. Badanie wzorców temperatury skóry i zmian EMG w trzech grupach w trakcie treningu wskazuje również na związek między kontrolą temperatury skóry a zmniejszeniem symptomatologii migrenowych bólów głowy i sugeruje, że związek ten zasługuje na dalsze badania.


title: Mapy interakcji chromatyny o małej skali ujawniają krajobraz cis-regulacyjny ludzkich genów lincRNA

text: Wysokowydajne metody oparte na wychwytywaniu konformacji chromosomów znacznie pogłębiły naszą wiedzę na temat trójwymiarowej (3D) organizacji genomów, ale ich rozdzielczość jest ograniczona ze względu na ich zależność od enzymów restrykcyjnych. Tutaj opisujemy metodę zwaną DNase Hi-C do kompleksowego mapowania globalnych kontaktów chromatyny. DNaza Hi-C wykorzystuje DNazę I do fragmentacji chromatyny, co prowadzi do znacznie lepszej wydajności i rozdzielczości w porównaniu z Hi-C. Połączenie tej metody z technologią przechwytywania DNA zapewnia wysokowydajne podejście do ukierunkowanego mapowania architektury chromatyny w drobnej skali. Zastosowaliśmy ukierunkowaną DNazę Hi-C, aby scharakteryzować organizację 3D 998 dużych międzygenowych promotorów niekodującego RNA (lincRNA) w dwóch ludzkich liniach komórkowych. Nasze wyniki wykazały, że ekspresja lincRNA jest ściśle kontrolowana przez złożone mechanizmy obejmujące zarówno superwzmacniacze, jak i kompleks represyjny Polycomb. Nasze wyniki dają pierwszy wgląd w organizację 3D genów lincRNA specyficzną dla typu komórki.