title: Rozróżnienie i związek między szybkością elongacji a procesywnością polimerazy RNA II in vivo.

text: Wiele białek i leków zostało zaangażowanych w proces wydłużania transkrypcji przez polimerazę RNA (Pol) II, ale czynniki, które rządzą szybkością wydłużania (dodawanie nukleotydów na minutę) i procesywnością (dodawanie nukleotydów na zdarzenie inicjacyjne) in vivo są słabo zrozumiany. Tutaj pokazujemy, że mutacja w podjednostce Rpb2 Pol II zmniejsza zarówno szybkość elongacji, jak i procesywność in vivo. W przeciwieństwie do tego, żaden z badanych przypuszczalnych czynników wydłużenia nie wpływa na szybkość wydłużenia, chociaż mutacje w kompleksie THO i w Spt4 znacząco zmniejszają procesywność. Leki 6-azauracyl i kwas mykofenolowy zmniejszają zarówno szybkość elongacji, jak i procesywność, a ten defekt procesywności nasilają mutacje w Spt4, TFIIS i CTDK-1. Nasze wyniki sugerują, że in vivo zmniejszona szybkość elongacji Pol II prowadzi do przedwczesnej dysocjacji wzdłuż matrycy chromatyny i że procesywność Pol II może być oddzielona od szybkości elongacji.


title: Kiełkowanie neurytów i pogorszenie synaps w starzejącym się układzie nerwowym Caenorhabditis elegans.

text: Caenorhabditis elegans to potężny model do analizy zachowanych mechanizmów modulujących zdrowe starzenie się. W starzejącym się układzie nerwowym nicieni śmierć neuronów i/lub wykrywalna utrata procesów nie są łatwo widoczne, ale ponieważ przypuszcza się, że restrukturyzacja dendrytów i utrata integralności synaptycznej przyczyniają się do upośledzenia i dysfunkcji ludzkiego mózgu, połączyliśmy mikroskopię fluorescencyjną i mikroskopię elektronową (EM ) do przesiewania w wysokiej rozdzielczości zmian w układzie nerwowym. Opisujemy dwa główne składniki zmian morfologicznych w starzejącym się układzie nerwowym C. elegans: (1) nagromadzenie nowych wyrostków z określonych neuronów oraz (2) fizyczny spadek integralności synaptycznej. Nowe fenotypy odrostów, w tym rozgałęzienia z głównego dendrytu lub nowy wzrost z somaty, pojawiają się z dużą częstotliwością w niektórych starzejących się neuronach, ale nie we wszystkich. Mitochondria są często związane z rozgałęzieniami związanymi z wiekiem. Obniżona sygnalizacja insulinowa zapewnia pewne utrzymanie strukturalnej integralności neuronów ALM i PLM w starszym wieku, a zarówno DAF-16/FOXO, jak i czynnik transkrypcyjny czynnika szoku cieplnego HSF-1 pełnią funkcje neuroprotekcyjne. hsf-1 może działać autonomicznie w tym charakterze. Ocena EM w regionach bogatych w synapsy ujawnia uderzający spadek liczby pęcherzyków synaptycznych i zmniejszenie gęstości presynaptycznej. Co ciekawe, stare zwierzęta, które zachowują sprawność lokomocyjną, wykazują mniejszy spadek synaptyczny niż zwierzęta w tym samym wieku, co sugeruje, że integralność synaptyczna koreluje ze zdrowiem narządu ruchu. Nasze dane ujawniają podobieństwa między starzejącym się układem nerwowym C. elegans a mózgiem ssaków, co sugeruje konserwatywne reakcje neuronalne na wiek. Analiza mechanizmów starzenia się neuronów u C. elegans może zatem wpływać na rozwój terapii przedłużających zdrowie mózgu.


title: Determinanty aktywności i braku aktywności fizycznej młodzieży.

text: CELE Pomimo rozpoznania istotnego wpływu uwarunkowań środowiskowych na wzorce aktywności fizycznej, przeprowadzono minimalne badania empiryczne w celu oceny wpływu środowiskowych/kontekstowych uwarunkowań aktywności fizycznej. Celem artykułu jest zbadanie środowiskowych i socjodemograficznych uwarunkowań aktywności fizycznej i wzorców braku aktywności wśród subpopulacji nastolatków w USA. Determinanty środowiskowe definiujemy jako modyfikowalne czynniki w środowisku fizycznym, które bezpośrednio wpływają na możliwość uprawiania aktywności fizycznej. Niniejsze badanie analizuje środowiskowe i socjodemograficzne determinanty aktywności fizycznej i braku aktywności, sugerując, że wyniki te mogą wskazywać na strategie interwencji na poziomie społecznym na rzecz zwiększenia aktywności fizycznej i zmniejszenia braku aktywności wśród nastolatków. MATERIAŁ I METODOLOGIA BADANIA Populacja badana składa się z reprezentatywnych dla całego kraju danych pochodzących z Krajowego Badania Podłużnego Zdrowia Adolescentów z 1996 r. na 17 766 amerykańskich nastolatków zapisanych do amerykańskich szkół średnich i średnich (w tym 3933 czarnoskórych osób niebędących Latynosami, 3148 Latynosów i 1337 Azjatów). Godziny/tydzień braku aktywności (oglądanie telewizji/wideo i wideo/gry komputerowe) oraz godziny/tydzień umiarkowanej do intensywnej aktywności fizycznej zebrano za pomocą kwestionariusza. Zmiennymi wyniku były aktywność fizyczna umiarkowana do intensywnej oraz brak aktywności, które podzielono na kategorie (aktywność fizyczna: 0-2 razy/tydzień, 3-4 razy/tydzień i >/=5 razy/tydzień; brak aktywności: 0-10 godzin/ tydzień, 11-24 godziny/tydzień i >/=25 godzin/tydzień). Socjodemograficzne i środowiskowe korelaty aktywności fizycznej i braku aktywności zostały wykorzystane jako zmienne ekspozycji i kontroli i obejmowały płeć, wiek, miejsce zamieszkania w mieście, uczestnictwo w szkolnym programie wychowania fizycznego, korzystanie z świetlic środowiskowych, łączną liczbę zgłoszonych przypadków poważnych przestępstw w okolicy, status społeczno-ekonomiczny, pochodzenie etniczne, pokolenie zamieszkania w Stanach Zjednoczonych, obecność matki/ojca w gospodarstwie domowym, status ciąży, status pracy, status w szkole, region i miesiąc rozmowy. Modele regresji logistycznej wysokiej, niskiej i średniej aktywności fizycznej i braku aktywności zostały wykorzystane do zbadania interakcji płciowych i etnicznych w odniesieniu do czynników środowiskowych i socjodemograficznych w celu zbadania dowodów na potencjalny wpływ programów wychowania fizycznego i rekreacji oraz czynników socjodemograficznych na wzorce aktywności fizycznej i braku aktywności . WYNIKI Aktywność fizyczna umiarkowana do intensywnej była niższa, a brak aktywności wyższy u młodzieży rasy czarnej i latynoskiej pochodzenia nielatynoskiego. Uczestnictwo tych nastolatków w szkolnych programach wychowania fizycznego było znacznie niskie i zmniejszało się wraz z wiekiem. Udział w zajęciach programowych wychowania fizycznego w szkole dziennej (WF) (skorygowany iloraz szans [AOR]: 2,21; przedział ufności [CI]: 1,82-2,68) oraz korzystanie z świetlicy środowiskowej (AOR: 1,75; CI: 1,56-1,96) związane ze zwiększonym prawdopodobieństwem angażowania się w umiarkowaną lub intensywną aktywność fizyczną na wysokim poziomie. Edukacja matek była odwrotnie skorelowana z wysokimi wzorcami braku aktywności; na przykład, posiadanie matki z dyplomem lub dyplomem zawodowym wiązało się z AOR wynoszącym 0,61 (CI: 0,48- 0,76) dla wysokiej bierności. Wysoki dochód rodziny był związany ze zwiększoną aktywnością fizyczną umiarkowaną do intensywnej (AOR: 1,43; CI: 1,22-1,67) i zmniejszoną nieaktywnością (AOR: 0,70; CI: 0,59- 0,82). Wysoki poziom poważnej przestępczości w sąsiedztwie wiązał się ze zmniejszonym prawdopodobieństwem zakwalifikowania się do najwyższej kategorii umiarkowanej do intensywnej aktywności fizycznej (AOR: 0,77; CI: 0,66-,91). WNIOSKI Wyniki te wskazują na ważne związki między modyfikowalnymi czynnikami środowiskowymi, takimi jak uczestnictwo w szkolnych zajęciach WF i programach rekreacji w społeczności, z wzorcami aktywności młodzieży. Pomimo wyraźnego i znaczącego wpływu uczestnictwa w szkolnych programach WF na wzorce aktywności fizycznej młodzieży ze Stanów Zjednoczonych, niewielu nastolatków uczestniczyło w takich szkolnych programach WF; tylko 21,3% wszystkich nastolatków


title: Strategie zapobiegania samobójstwom: przegląd systematyczny.

text: KONTEKST Szacuje się, że w 2002 roku w wyniku samobójstwa zginęło na całym świecie 877 000 osób. Niektóre kraje rozwinięte wdrożyły krajowe plany zapobiegania samobójstwom. Chociaż plany te generalnie proponują wielokrotne interwencje, ich skuteczność jest rzadko oceniana. CELE Zbadanie dowodów skuteczności określonych interwencji zapobiegających samobójstwom oraz sformułowanie zaleceń dla przyszłych programów i badań profilaktycznych. ŹRÓDŁA DANYCH I WYBÓR BADAŃ Odpowiednie publikacje zostały zidentyfikowane poprzez elektroniczne przeszukiwanie baz danych MEDLINE, Cochrane Library i PsychINFO przy użyciu wielu terminów wyszukiwania związanych z zapobieganiem samobójstwom. Badania opublikowane między 1966 a czerwcem 2005 obejmowały te, które oceniały interwencje prewencyjne w głównych dziedzinach; edukacja i uświadamianie opinii publicznej i profesjonalistów; narzędzia przesiewowe dla osób z grup ryzyka; leczenie zaburzeń psychicznych; ograniczenie dostępu do środków śmiercionośnych; i odpowiedzialne media donoszą o samobójstwie. EKSTRAKCJA DANYCH Dane zostały wyodrębnione z głównych punktów docelowych będących przedmiotem zainteresowania: zachowania samobójcze (realizacja, próba, wyobrażenia), wyniki pośrednie lub drugorzędowe (poszukiwanie leczenia, identyfikacja osób z grup ryzyka, wskaźniki przepisywania/stosowania leków przeciwdepresyjnych, skierowania) lub oba. Eksperci z 15 krajów dokonali przeglądu wszystkich badań. Uwzględniono artykuły, które informowały o dokonanych i próbach samobójczych oraz myśli samobójczych; lub, w stosownych przypadkach, wyniki pośrednie, w tym zachowania związane z szukaniem pomocy, identyfikacja osób z grup ryzyka, rozpoczęcie leczenia i częstość przepisywania leków przeciwdepresyjnych. Włączyliśmy 3 główne typy badań, dla których pytanie badawcze było jasno określone: przeglądy systematyczne i metaanalizy (n = 10); badania ilościowe, albo randomizowane badania z grupą kontrolną (n = 18) albo badania kohortowe (n = 24); oraz badania ekologiczne lub populacyjne (n = 41). Niejednorodność badanych populacji i metodologii nie pozwalała na formalną metaanalizę; w ten sposób prezentowana jest synteza narracyjna. SYNTEZA DANYCH Wykazano, że edukacja lekarzy i ograniczanie dostępu do środków śmiercionośnych zapobiegają samobójstwom. Inne metody, w tym edukacja publiczna, programy badań przesiewowych i edukacja medialna, wymagają więcej testów. WNIOSKI Edukacja lekarzy w zakresie rozpoznawania i leczenia depresji oraz ograniczanie dostępu do metod śmiertelnych zmniejszają wskaźniki samobójstw. Inne interwencje wymagają więcej dowodów skuteczności. Ustalenie, które elementy programów zapobiegania samobójstwom skutecznie zmniejszają wskaźniki samobójstw i prób samobójczych, ma zasadnicze znaczenie dla optymalizacji wykorzystania ograniczonych zasobów.


title: Uszkodzenie oksydacyjne DNA nadaje oporność na degradację TREX1 przez nukleazę cytozolową i wzmacnia zależne od STING wykrywanie immunologiczne.

text: Wykrywanie immunologiczne DNA ma kluczowe znaczenie dla odporności przeciwwirusowej, ale może również wywołać choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty (LE). W tym miejscu przedstawiliśmy dowody na udział modyfikacji DNA związanej z uszkodzeniem w wykrywaniu cytozolowego DNA. Utleniona zasada 8-hydroksyguanozyna (8-OHG), marker uszkodzeń oksydacyjnych w DNA, wzmacnia cytozolowe rozpoznawanie immunologiczne poprzez zmniejszenie jego podatności na degradację, w której pośredniczy 3'-naprawcza egzonukleaza 1 (TREX1). Modyfikacje oksydacyjne powstały fizjologicznie w DNA patogenu podczas ekspozycji na lizosomalne reaktywne formy tlenu (ROS), a także w DNA z zewnątrzkomórkowej pułapki neutrofili (NET) podczas wybuchu oksydacyjnego. 8-OHG występował również dużo w zmianach skórnych eksponowanych na promieniowanie UV u pacjentów z LE i był kolokalizowany z interferonem typu I (IFN). Wstrzyknięcie utlenionego DNA w skórę myszy ze skłonnością do tocznia wywołało zmiany, które ściśle odpowiadały odpowiednim zmianom u pacjentów. Tak więc utlenione DNA reprezentuje prototypowy wzór molekularny związany z uszkodzeniem (DAMP) z ważnymi implikacjami dla infekcji, jałowego zapalenia i autoimmunizacji.


title: Indukcja osteopontyny przez IL-18 pośredniczy w zwłóknieniu serca i dysfunkcji rozkurczowej u myszy.

text: Osteopontyna (OPN), kluczowy składnik macierzy zewnątrzkomórkowej, jest związana z procesem włóknienia podczas przebudowy tkanek. Wykazano, że OPN i cytokina interleukina (IL)-18 ulegają nadekspresji w szeregu patologii ludzkiego serca. W niniejszym badaniu określiliśmy rolę IL-18 w regulacji ekspresji OPN w sercu i późniejszym zwłóknieniu śródmiąższowym i dysfunkcji rozkurczowej. Wykazaliśmy równoległy wzrost IL-18, ekspresji OPN i zwłóknienia śródmiąższowego w mysich modelach ciśnienia i przeciążenia objętościowego lewej komory. Egzogenna rekombinowana (r)IL-18 podawana przez 2 tygodnie zwiększała ekspresję OPN w sercu, zwłóknienie śródmiąższowe i dysfunkcję rozkurczową. Stymulacja fenotypu limfocytów T pomocniczych (Th)1 selektywnym agonistą receptora Toll-podobnego (TLR)9 indukowała ekspresję sercowej IL-18 i OPN, co wiązało się ze zwiększonymi stężeniami kolagenu włókienkowego w sercu i zwłóknieniem śródmiąższowym powodującym dysfunkcję rozkurczową. rIL-18 indukowała ekspresję OPN i poziomy białka w pierwotnych hodowlach fibroblastów sercowych. Kondycjonowane pożywki z hodowli limfocytów T stymulowanych przez TLR9 indukowały ekspresję IL-18 i OPN w fibroblastach sercowych, podczas gdy blokada receptora IL-18 przeciwciałem neutralizującym znosiła wzrost ekspresji OPN. Ponadto mutacja w czynniku transkrypcyjnym interferonu regulatorowego (IRF)1 lub małym interferującym RNA (siRNA) IRF1 spowodowała zmniejszenie ekspresji IL-18 i OPN w fibroblastach sercowych. Przy przeciążeniu ciśnieniowym myszy z mutacją IRF1 wykazywały regulację w dół ekspresji IL-18 i OPN w tkance serca, zmniejszony rozwój zwłóknienia serca i zwiększoną czynność lewej komory w porównaniu z typem dzikim. Wyniki te dostarczają bezpośredniego dowodu, że indukcja IL-18 reguluje zwłóknienie serca i dysfunkcję rozkurczową, w której pośredniczy OPN.


title: Hematopoetyczne komórki macierzyste: samoodnawianie kontra różnicowanie.

text: Układ krwionośny ssaków, zawierający ponad 10 różnych typów dojrzałych komórek, opiera się na jednym konkretnym typie komórek, hematopoetycznej komórce macierzystej (HSC). W systemie tylko HSC posiadają zdolność zarówno do multipotencji, jak i samoodnawiania. Multipotencja to zdolność do różnicowania się we wszystkie funkcjonalne komórki krwi. Samoodnawianie to zdolność do powstania samego HSC bez różnicowania. Ponieważ dojrzałe komórki krwi (MBC) są przeważnie krótkotrwałe, HSC stale dostarczają bardziej zróżnicowanych komórek progenitorowych, jednocześnie prawidłowo utrzymując wielkość puli HSC przez całe życie, precyzyjnie równoważąc samoodnowę i różnicowanie. W związku z tym zrozumienie mechanizmów samoodnowy i różnicowania HSC stało się kwestią kluczową. W niniejszym przeglądzie koncentrujemy się na hierarchicznej strukturze układu krwiotwórczego, obecnym zrozumieniu mikrośrodowiska i molekularnych wskazówkach regulujących samoodnowę i różnicowanie dorosłych HSC oraz obecnie pojawiających się podejściach systemowych do zrozumienia biologii HSC.


title: RSEM: dokładna kwantyfikacja transkrypcji na podstawie danych RNA-Seq z genomem referencyjnym lub bez

text: BACKGROUND RNA-Seq rewolucjonizuje sposób pomiaru obfitości transkryptów. Kluczowym wyzwaniem w kwantyfikacji transkryptów na podstawie danych RNA-Seq jest obsługa odczytów, które mapują wiele genów lub izoform. Zagadnienie to jest szczególnie ważne dla kwantyfikacji z wykorzystaniem zespołów transkryptomu de novo przy braku zsekwencjonowanych genomów, ponieważ trudno jest określić, które transkrypty są izoformami tego samego genu. Drugą istotną kwestią jest projektowanie eksperymentów RNA-Seq, pod względem liczby odczytów, długości odczytu i tego, czy odczyty pochodzą z jednego czy z obu końców fragmentów cDNA. WYNIKI Przedstawiamy RSEM, przyjazny dla użytkownika pakiet oprogramowania do ilościowego określania liczebności genów i izoform na podstawie danych RNA-Seq o jednym końcu lub parze. RSEM generuje oszacowania obfitości, 95% przedziały wiarygodności i pliki wizualizacji, a także może symulować dane RNA-Seq. W przeciwieństwie do innych istniejących narzędzi, oprogramowanie nie wymaga genomu referencyjnego. Tak więc, w połączeniu z asemblerem transkryptomu de novo, RSEM umożliwia dokładną ocenę ilościową transkrypcji dla gatunków bez zsekwencjonowanych genomów. Na symulowanych i rzeczywistych zestawach danych RSEM ma lepszą lub porównywalną wydajność do metod kwantyfikacji, które opierają się na genomie referencyjnym. Wykorzystując zdolność RSEM do efektywnego wykorzystywania niejednoznacznych odczytów mapowania, pokazujemy, że dokładne oszacowanie obfitości na poziomie genów najlepiej uzyskać przy dużej liczbie krótkich odczytów z jednego końca. Z drugiej strony, oszacowania względnych częstości izoform w obrębie pojedynczych genów można poprawić przez zastosowanie odczytów sparowanych końców, w zależności od liczby możliwych form składania dla każdego genu. WNIOSKI RSEM to dokładne i przyjazne dla użytkownika narzędzie programowe do ilościowego określania obfitości transkrypcji na podstawie danych RNA-Seq. Ponieważ nie opiera się na istnieniu genomu referencyjnego, jest szczególnie przydatny do oznaczania ilościowego z zespołami transkryptomu de novo. Ponadto RSEM zapewnił cenne wskazówki dotyczące opłacalnego projektowania eksperymentów kwantyfikacji z użyciem RNA-Seq, które jest obecnie stosunkowo drogie.


title: Syntetyczny ekosystem drapieżno-drapieżny Escherichia coli

text: Skonstruowaliśmy syntetyczny ekosystem składający się z dwóch populacji Escherichia coli, które komunikują się dwukierunkowo poprzez quorum sensing i regulują wzajemnie ekspresję genów i przeżycie za pomocą zaprojektowanych obwodów genów. Nasz syntetyczny ekosystem przypomina kanoniczne systemy drapieżnik-ofiara pod względem logiki i dynamiki. Komórki drapieżne zabijają ofiarę przez wywołanie ekspresji białka zabójczego u ofiary, podczas gdy ofiara ratuje drapieżniki przez wywoływanie ekspresji białka antidotum u drapieżnika. Wymieranie, współistnienie i dynamika oscylacyjna populacji drapieżników i zdobyczy są możliwe w zależności od warunków pracy, co zostało potwierdzone eksperymentalnie przez wieloletnią hodowlę systemu w mikrochemostatach. Opracowano prosty model matematyczny, aby uchwycić tę dynamikę systemu. Spójna zależność między eksperymentami a analizą matematyczną umożliwia eksplorację dynamiki oddziałujących populacji w przewidywalny sposób.


title: Pułapka lejkowata do chwytania muchówek piaskowych (Diptera: Psychodidae) z dziupli w drzewach.

text: Pułapka w kształcie lejka umieszczona nad otworami prowadzącymi do pustych drzew została wykorzystana do schwytania dorosłych muchówek piaskowych, Lutzomyia shannoni Dyar, na wyspie Ossabaw w hrabstwie Chatham w stanie Georgia. Owady te w ciągu dnia odpoczywały w dziuplach i były zbierane przez wyszedł z dziupli w nocy. Pułapka jest lekka, trwała, niedroga, wodoodporna i selektywna. Używając tej pułapki, w lipcu i sierpniu 1988 r., kiedy na wyspie było dużo dorosłych much, jeden badacz schwytał ponad 100 zdrowych L. shannoni ++ każdej nocy.


title: Wymiana cystyna/glutaminian reguluje presynaptyczne hamowanie przez metabotropowe receptory glutaminianu transmisji pobudzającej i podatność na poszukiwanie kokainy.

text: Odstawienie kokainy na stałe zmniejsza pozakomórkowe poziomy glutaminianu w jądrze półleżącym poprzez zmniejszenie wymiany cystyna/glutaminian (xc-). Aktywacja xc- za pomocą N-acetylocysteiny przywraca pozakomórkowy glutaminian i zapobiega indukowanemu kokainie poszukiwaniu narkotyków. Postawiono hipotezę, że aktywacja xc- zapobiega poszukiwaniu leku poprzez zwiększenie napięcia glutaminergicznego na presynaptycznych receptorach metabotropowych grupy II glutaminianu (mGluR2/3), a tym samym hamowanie transmisji pobudzającej. W pierwszym eksperymencie określono zdolność glutaminianu pochodzącego z xc- do regulowania transmisji pobudzającej za pośrednictwem mGluR2/3. Fizjologiczne poziomy cystyny (100-300 nm) zostały przywrócone do ostrych skrawków tkanki jądra półleżącego lub kory przedczołowej. Cystyna zwiększyła wypływ glutaminianu i zmniejszyła częstotliwość miniaturowego EPSC (mEPSC) i spontanicznego EPSC (sEPSC), a także wywołaną amplitudę EPSC. Te efekty cystyny były presynaptyczne, ponieważ nie było zmian w amplitudzie mEPSC lub sEPSC oraz wzrost wywołanego współczynnika sparowania impulsów EPSC. Indukowana cystyną redukcja EPSC została odwrócona przez zablokowanie albo xc- albo mGluR2/3. W drugim eksperymencie blokowanie mGluR2/3 zapobiegało zdolności N-acetylocystyny do hamowania ponownego poszukiwania leku u szczurów wytrenowanych do samodzielnego podawania kokainy. Dane te pokazują, że niesynaptyczny glutaminian pochodzący z xc- moduluje uwalnianie synaptycznego glutaminianu i tym samym reguluje wywołane kokainą poszukiwanie leku.


title: Analiza przeżycia: efekty zależne od czasu i zmienne w czasie czynniki ryzyka.

text: W tradycyjnej analizie regresji Kaplana-Meiera lub Coxa zwykle czynnik ryzyka mierzony na początku jest związany z późniejszą śmiertelnością. Jednak podczas obserwacji sytuacja może się zmienić: albo wpływ stałego wyjściowego czynnika ryzyka może zmieniać się w czasie, powodując osłabienie lub wzmocnienie powiązań w czasie, albo sam czynnik ryzyka może się zmieniać w czasie. W niniejszym artykule omówiono krótkoterminowe i długoterminowe skutki (tzw. efekty zależne od czasu) stałego podstawowego czynnika ryzyka. Przedstawiono przykład pokazujący, że niedowaga jest silnym czynnikiem ryzyka śmiertelności u pacjentów dializowanych, zwłaszcza w krótkim okresie. Z drugiej strony nadwaga jest czynnikiem ryzyka śmiertelności, który jest silniejszy na dłuższą metę niż na krótką metę. Ponadto analiza zależności czynników ryzyka zależnych od czasu (tzw. czynników ryzyka zależnych od czasu) ze śmiertelnością została wykazana poprzez zwrócenie uwagi na pułapkę dostosowania do następstw. Właściwa analiza efektów w czasie powinna być podyktowana jasnym pytaniem badawczym. Oba rodzaje pytań badawczych, tj. te dotyczące efektów zależnych od czasu, jak i czynników ryzyka zależnych od czasu, można analizować za pomocą analizy regresji Coxa zależnej od czasu. Zostanie wykazane, że stosowanie czynników ryzyka zależnych od czasu zwykle oznacza skupienie się tylko na efektach krótkoterminowych.


title: Kontrola wzrostu dendrytów interneuronów poprzez odhamowywanie kaliryny-7 za pośrednictwem NRG1/erbB4

text: Neuregulina 1 (NRG1) jest wydzielanym czynnikiem troficznym, który aktywuje postsynaptyczną kinazę tyrozynową receptora erbB4. Zarówno NRG1, jak i erbB4 były wielokrotnie wiązane ze schizofrenią, ale ich dalsze cele nie są dobrze scharakteryzowane. ErbB4 występuje bardzo obficie w interneuronach i wykazano, że aktywacja erbB4 za pośrednictwem NRG1 moduluje funkcję interneuronów, ale rola sygnalizacji NRG1-erbB4 w regulacji wzrostu dendrytów interneuronów nie jest dobrze poznana. Tutaj pokazujemy, że NRG1/erbB4 promują wzrost dendrytów w dojrzałych interneuronach poprzez kalirynę, główny dendrytyczny Rac1-GEF. Ostatnie badania wykazały powiązania genu KALRN ze schizofrenią. Nasze dane wskazują na zasadniczą rolę fosforylacji w C-końcu kaliryny-7 jako miejsca krytycznego dla tych efektów. Ponieważ w schizofrenii występuje skrócona długość dendrytów interneuronów, zrozumienie, w jaki sposób sygnalizacja NRG1-erbB4 moduluje morfogenezę dendrytów interneuronów, może rzucić światło na związane z chorobą zmiany w obwodach korowych.


title: Wykorzystanie profilowania ekspresji genów do identyfikacji podklas prognostycznych w ostrej białaczce szpikowej dorosłych.

text: TŁO U pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML) obecność lub brak nawracających aberracji cytogenetycznych jest wykorzystywana do identyfikacji odpowiedniej terapii. Jednak obecny system klasyfikacji nie odzwierciedla w pełni molekularnej heterogeniczności choroby, a stratyfikacja leczenia jest trudna, zwłaszcza w przypadku pacjentów z AML średniego ryzyka z prawidłowym kariotypem. METODY Wykorzystaliśmy mikromacierze komplementarnego DNA do określenia poziomu ekspresji genów w próbkach krwi obwodowej lub szpiku kostnego od 116 osób dorosłych z AML (w tym 45 z prawidłowym kariotypem). Wykorzystaliśmy nienadzorowaną hierarchiczną analizę grupowania, aby zidentyfikować podgrupy molekularne o odrębnych sygnaturach ekspresji genów. Korzystając z zestawu szkoleniowego próbek od 59 pacjentów, zastosowaliśmy nowy algorytm nadzorowanego uczenia się, aby opracować oparty na ekspresji genów predyktor wyniku klinicznego, który następnie przetestowaliśmy przy użyciu niezależnej grupy walidacyjnej obejmującej 57 pozostałych pacjentów. WYNIKI Nienadzorowana analiza pozwoliła zidentyfikować nowe podtypy molekularne AML, w tym dwie istotne prognostycznie podgrupy AML z prawidłowym kariotypem. Korzystając z algorytmu nadzorowanego uczenia się, skonstruowaliśmy optymalny 133-genowy predyktor wyniku klinicznego, który dokładnie przewidywał całkowite przeżycie wśród pacjentów w niezależnej grupie walidacyjnej (P=0,006), w tym w podgrupie pacjentów z AML z prawidłowym kariotypem (P= 0,046). W analizie wielowymiarowej predyktor ekspresji genów był silnym niezależnym czynnikiem prognostycznym (iloraz szans 8,8; 95% przedział ufności od 2,6 do 29,3; p < 0,001). WNIOSKI Zastosowanie profilowania ekspresji genów poprawia klasyfikację molekularną dorosłych osobników AML.


title: Perspektywy badań pracowników zdrowia publicznego.

text: Biuro Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom ds. Rozwoju Zatrudnienia i Kariery jest zaangażowane w rozwój kompetentnych, zrównoważonych i zróżnicowanych pracowników służby zdrowia poprzez oparte na dowodach szkolenia, rozwój kariery i przywództwa oraz strategiczne planowanie siły roboczej w celu poprawy wyników zdrowotnych populacji. W tym artykule dokonano przeglądu wcześniejszych wysiłków w zakresie identyfikacji priorytetów badań pracowników służby zdrowia, które podsumowano jako osiem głównych tematów badawczych. Przedstawiamy strategiczne ramy badań nad pracownikami zdrowia publicznego, które obejmują sześć obszarów funkcjonalnych (tj. definicje i standardy, dane, metodologię, ocenę, politykę oraz rozpowszechnianie i tłumaczenie). Aby skonceptualizować i ustalić priorytety rozwoju praktycznego programu badań w zakresie zdrowia publicznego, stworzyliśmy macierz kluczowych wyzwań w analizie siły roboczej według kategorii pracowników służby zdrowia. Przeprowadzono obszerne przeglądy w celu zidentyfikowania cennych metod, modeli i podejść do badań nad pracownikami zdrowia publicznego. Badamy nowe narzędzia i podejścia do zajmowania się priorytetowymi obszarami dla badań nad pracownikami zdrowia publicznego i rozwojem kariery oraz oceniamy, w jaki sposób narzędzia z wielu dyscyplin nauk społecznych mogą kierować rozwojem ram badawczych dla postępu badań i polityki dotyczącej pracowników zdrowia publicznego.


title: Celowanie genowe za pomocą nukleaz palca cynkowego

text: Zdolność do manipulacji genomem ssaków w określonym miejscu ma szerokie implikacje dla badań podstawowych i stosowanych. Kierowanie genowe to proces, w którym cząsteczka DNA wprowadzona do komórki zastępuje odpowiedni segment chromosomalny przez rekombinację homologiczną, a tym samym przedstawia precyzyjny sposób manipulowania genomem. W przeszłości zastosowanie ukierunkowania genowego na komórki ssaków było ograniczone ze względu na jego niską skuteczność. Nukleazy palca cynkowego (ZFN) dają nadzieję na poprawę skuteczności celowania w geny poprzez wprowadzenie pęknięć dwuniciowego DNA w genach docelowych, które następnie stymulują endogenną maszynerię rekombinacji homologicznej komórki. Ostatnie wyniki wykazały, że ZFN można wykorzystać do tworzenia częstotliwości celowania do 20% w ludzkim genie wywołującym chorobę. Potrzebne będą dalsze prace, aby przełożyć te odkrycia in vitro na zastosowania in vivo i ustalić, czy nukleazy palca cynkowego powodują niepożądaną niestabilność genomową.


title: wyrażenie względne skutkuje w czasie rzeczywistym

text: Odwrotna transkrypcja w czasie rzeczywistym, po której następuje reakcja łańcuchowa polimerazy (RT-PCR) jest najbardziej odpowiednią metodą wykrywania i oznaczania ilościowego mRNA. Oferuje wysoką czułość, dobrą odtwarzalność i szeroki zakres kwantyfikacji. Obecnie coraz częściej stosuje się ekspresję względną, gdzie ekspresja genu docelowego jest standaryzowana przez nieregulowany gen odniesienia. Opracowano kilka algorytmów matematycznych do obliczania współczynnika ekspresji w oparciu o wydajność PCR w czasie rzeczywistym i odchylenie punktu przecięcia nieznanej próbki w porównaniu z kontrolą. Jednak wszystkie opublikowane równania i dostępne modele obliczania względnego stosunku ekspresji pozwalają jedynie na określenie pojedynczej różnicy transkrypcji między jedną kontrolą a jedną próbką. Dlatego powstało nowe narzędzie programowe, nazwane REST (narzędzie programowe do względnej ekspresji), które porównuje dwie grupy, z maksymalnie 16 punktami danych w próbce i 16 w grupie kontrolnej, w celach referencyjnych i do czterech genów docelowych. Zastosowany model matematyczny opiera się na wydajności PCR i średnim odchyleniu punktu przecięcia między próbką a grupą kontrolną. Następnie wyniki stosunku ekspresji czterech badanych transkryptów są testowane pod kątem istotności za pomocą testu randomizacji. W niniejszym dokumencie wyjaśniono rozwój i zastosowanie REST oraz omówiono użyteczność względnej ekspresji w real-time PCR przy użyciu REST. Najnowszą wersję oprogramowania REST i przykłady prawidłowego użytkowania można pobrać ze strony http://www.wzw.tum.de/gene-quantification/.


title: Napady bólu w niepowikłanej i powikłanej kamicy żółciowej mają charakterystyczny wzór i u większości pacjentów towarzyszy niestrawność: wyniki badania prospektywnego.

text: CEL Kardynalnym wskazaniem do chirurgicznego leczenia kamicy żółciowej są napady bólu. Jednak po cholecystektomii 20% pacjentów pozostaje objawowych. Nie jest jasne, w jakim stopniu objawy po cholecystektomii można przypisać utrzymywaniu się objawów przedoperacyjnych lub nowej patologii. Ból i wzór trawienny u pacjentów z kamicą żółciową nie zostały zdefiniowane w ostatnim czasie z ultrasonografią jako metodą diagnostyczną. Celem tego badania było scharakteryzowanie wzorca bólu, który jest typowy dla kamicy żółciowej oraz opisanie zakresu towarzyszącej niestrawności. MATERIAŁ I METODY W sumie 220 pacjentów z objawową kamicą żółciową, w tym powikłaną chorobą (ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego i kamienie przewodu żółciowego wspólnego), przeprowadzono wywiad przy użyciu szczegółowych kwestionariuszy w celu ujawnienia wzorców bólu i objawów niestrawności. WYNIKI Wszyscy pacjenci odczuwali ból w prawym górnym kwadrancie (RUQ), w tym w górnej linii środkowej nadbrzusza. Ból był zlokalizowany w prawym podżebrzu w 20% iw górnym nadbrzuszu w 14%, aw pozostałych (66%) był bardziej równomiernie rozłożony. Obszar maksymalnego bólu można określić w 90%. Ból maksymalny znajdował się pod łukiem żebrowym u 51% pacjentów iw nadbrzuszu u 41%, ale u 3% za mostkiem iw 5% z tyłu. Ból był kierowany do pleców u 63% pacjentów. Średni wynik w wizualnej skali analogowej (VAS) był bardzo wysoki: 90 mm w skali 0-100. U 90% pacjentów występował wzór rozpoczynającego się lub niskiego stopnia bólu ostrzegawczego z następującym względnie stabilnym stanem, aż do ustąpienia w ten sam sposób. Chęć spacerowania odczuwało 71%. Napady bólu zwykle występowały późnym wieczorem lub w nocy (77%), przy czym 85% napadów trwało dłużej niż godzinę i prawie nigdy nie krócej niż pół godziny. Sześćdziesiąt sześć procent pacjentów nie tolerowało co najmniej jednego rodzaju żywności, ale tylko 48% tłustych. Objawy niestrawności czynnościowej (refluks żołądkowo-przełykowy, niestrawność lub objawy jelita drażliwego) były obserwowane w zdecydowanej większości w związku z atakami. WNIOSKI Ból związany z kamieniami żółciowymi u większości pacjentów przebiega według pewnego schematu. Ból zlokalizowany jest w określonym obszarze o maksymalnym nasileniu, jest zwykle skierowany i występuje głównie w nocy i trwa dłużej niż godzinę. Większość pacjentów doświadcza niestrawności czynnościowej, głównie typu refluksowego lub niestrawności.


title: Częstość występowania i choroby sercowo-naczyniowe korelują z niską sprawnością krążeniowo-oddechową u młodzieży i dorosłych.

text: KONTEKST Badania populacyjne wskazują, że poziom aktywności fizycznej w Stanach Zjednoczonych jest niski. Jedną z konsekwencji braku aktywności, niską sprawnością krążeniowo-oddechową, jest ustalony czynnik ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych (CVD), ale częstość występowania sprawności krążeniowo-oddechowej nie została określona ilościowo w reprezentatywnych próbach populacji USA. CELE Opisanie częstości występowania niskiej sprawności w populacji Stanów Zjednoczonych w wieku od 12 do 49 lat oraz powiązanie niskiej sprawności z czynnikami ryzyka CVD w tej populacji. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Wstępne badanie kohortowe z wykorzystaniem danych z przekrojowego, ogólnokrajowego badania National Health and Nutrition Examination Survey 1999-2002. Uczestnikami byli nastolatki (w wieku 12-19 lat; n = 3110) i dorośli (w wieku 20-49 lat; n = 2205) bez wcześniej zdiagnozowanej CVD, którzy przeszli test na bieżni wysiłkowej z submaksymalnym stopniem stopniowania, aby osiągnąć co najmniej 75% do 90% ich maksymalne tętno przewidywane według wieku. Maksymalne zużycie tlenu (VO2max) oszacowano poprzez pomiar odpowiedzi tętna na poziomy odniesienia pracy submaksymalnej. GŁÓWNE MIARY REZULTATU Niska sprawność zdefiniowana za pomocą percentylowych punktów odcięcia szacowanego VO2max z istniejących zewnętrznych populacji referencyjnych; antropometryczne i inne czynniki ryzyka CVD mierzone standardowymi metodami. WYNIKI Niska sprawność fizyczna została stwierdzona u 33,6% nastolatków (około 7,5 miliona nastolatków w USA) i 13,9% dorosłych (około 8,5 miliona dorosłych w USA); częstość występowania była podobna u dorastających kobiet (34,4%) i mężczyzn (32,9%) (p = 0,40), ale wyższa u dorosłych kobiet (16,2%) niż u mężczyzn (11,8%) (p = 0,03). Czarni nie-Latynosi i Amerykanie z Meksyku byli mniej sprawni niż biali nie-Latynosi. We wszystkich grupach wiekowych i płciowych wskaźnik masy ciała i obwód talii były odwrotnie proporcjonalne do sprawności; iloraz szans nadwagi lub otyłości (wskaźnik masy ciała > lub =25) dostosowany do wieku i rasy wynosił od 2,1 do 3,7 (p<0,01 dla wszystkich), porównując osoby o niskiej sprawności fizycznej z osobami o umiarkowanej lub wysokiej sprawności. Całkowity poziom cholesterolu i skurczowe ciśnienie krwi były wyższe, a poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości był niższy wśród uczestników z niską lub wysoką sprawnością. WNIOSEK Niska sprawność u młodzieży i dorosłych jest powszechna w populacji Stanów Zjednoczonych i wiąże się ze zwiększoną częstością występowania czynników ryzyka CVD.


title: Regulacja in situ podzbiorów DC i limfocytów T pośredniczy w regresji guza u myszy.

text: Szczepionki są w dużej mierze nieskuteczne u pacjentów z rozpoznanym nowotworem, ponieważ zaawansowana choroba wymaga silnej i długotrwałej aktywacji cytotoksycznych limfocytów T CD8(+) (CTL) w celu zabicia komórek nowotworowych i usunięcia choroby. Ostatnie badania wykazały, że podzbiory komórek dendrytycznych (DC) specjalizują się w prezentacji krzyżowej antygenu i wytwarzaniu cytokin, które regulują zarówno CTL, jak i limfocyty T regulatorowe (Treg), które wyłączają odpowiedzi efektorowych komórek T. Tutaj zajęliśmy się hipotezą, że skoordynowana regulacja sieci DC, a w szczególności plazmocytoidów DC (pDC) i CD8(+) DC, może zwiększyć odporność gospodarza u myszy. Wykorzystaliśmy funkcjonalizowane biomateriały zawierające różne kombinacje zapalnej cytokiny, sygnału zagrożenia immunologicznego i lizatów guza, aby kontrolować aktywację i lokalizację populacji gospodarza DC in situ. Liczby pDC i CD8(+) DC oraz endogenne wytwarzanie interleukiny-12 silnie korelowały z wielkością ochronnej odporności przeciwnowotworowej i wytwarzaniem silnych CD8(+) CTL. Szczepienie tą metodą utrzymywało miejscowe i ogólnoustrojowe odpowiedzi CTL przez dłuższy czas, jednocześnie hamując aktywność Treg FoxP3 podczas usuwania antygenu, powodując całkowitą regresję odległych i ustalonych guzów czerniaka. Skuteczność tej szczepionki jako monoterapii przeciwko dużym nowotworom inwazyjnym może być wynikiem lokalnej aktywności pDC i CD8(+) DC indukowanej przez utrzymujące się zagrożenie i sygnalizację antygenu w miejscu szczepienia. Wyniki te wskazują, że krytyczny wzór podzbiorów DC koreluje z ewolucją terapeutycznych odpowiedzi przeciwnowotworowych i stanowią szablon dla przyszłego projektowania szczepionek.


title: VEGF hamuje inwazję komórek nowotworowych i przejście mezenchymalne przez kompleks MET/VEGFR2.

text: Hamowanie sygnalizacji VEGF prowadzi do proinwazyjnego fenotypu w mysich modelach glejaka wielopostaciowego (GBM) oraz w podgrupie pacjentów z GBM leczonych bewacyzumabem. Tutaj pokazujemy, że czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) bezpośrednio i negatywnie reguluje inwazję komórek nowotworowych poprzez zwiększoną rekrutację białkowej fosfatazy tyrozynowej 1B (PTP1B) do heterokompleksu MET/VEGFR2, tym samym hamując zależną od HGF fosforylację MET i migrację komórek nowotworowych. W konsekwencji blokada VEGF przywraca i zwiększa aktywność MET w komórkach GBM w sposób niezależny od hipoksji, jednocześnie indukując program przypominający przejście z nabłonka do mezenchymów, podkreślone przez przełączenie kadheryny T na kadherynę N i wzmocnione cechy mezenchymalne. Hamowanie MET w mysich modelach GBM blokuje przejście mezenchymalne i inwazję wywołaną ablacją VEGF, co skutkuje znaczną korzyścią w zakresie przeżywalności.


title: Interakcja między Oct3/4 i Cdx2 determinuje różnicowanie trofektodermy

text: Trophectoderm (TE), pierwsza zróżnicowana linia komórkowa embriogenezy ssaków, tworzy łożysko, strukturę unikalną dla rozwoju ssaków. Różnicowanie TE jest charakterystycznym wydarzeniem we wczesnym rozwoju ssaków, ale mechanizmy molekularne leżące u podstaw tego pierwszego różnicowania pozostają niejasne. Embrionalne komórki macierzyste (ES) mogą być indukowane do różnicowania się do linii TE przez wymuszoną represję czynnika transkrypcyjnego z rodziny POU, październik 3/4. Pokazujemy tutaj, że to zdarzenie może być naśladowane przez nadekspresję homeoboxu 2 (Cdx2) związanego z ogonem, która jest wystarczająca do wytworzenia odpowiednich komórek macierzystych trofoblastu (TS). Cdx2 jest zbędny w różnicowaniu trofektodermy indukowanym przez represję Oct3/4, ale niezbędny dla samoodnowy komórek TS. W zarodkach przedimplantacyjnych Cdx2 jest początkowo koeksprymowany z Oct3/4 i tworzą one kompleks do wzajemnej represji ich docelowych genów w komórkach ES. Sugeruje to, że wzajemne hamowanie między czynnikami transkrypcyjnymi specyficznymi dla linii może być zaangażowane w pierwsze zdarzenie różnicowania w rozwoju ssaków.


title: SSEA-1 jest markerem wzbogacania komórek inicjujących nowotwór ludzkiego glejaka.

text: Populacje CD133+ ludzkich komórek glejaka wielopostaciowego (GBM) są według doniesień wzbogacone w komórki macierzyste nowotworu (TSC) lub komórki inicjujące nowotwór (TIC). Jednak około 40% świeżo wyizolowanych próbek GBM nie zawiera komórek nowotworowych CD133+, co podnosi prawdopodobieństwo, że CD133 może nie być uniwersalnym markerem wzbogacania TSC/TIC GBM. Tutaj pokazujemy, że komórki GBM z antygenem embrionalnym swoistego dla danego stadium 1 (SSEA-1/LeX)+ spełniają kryteria funkcjonalne dla TSC/TIC, ponieważ (1) komórki SSEA-1+ są wysoce rakotwórcze in vivo, w przeciwieństwie do komórek SSEA-1- ; (2) komórki SSEA-1+ mogą dać początek zarówno komórkom SSEA-1+, jak i SSEA-1-, ustanawiając w ten sposób hierarchię komórkową; oraz (3) komórki SSEA-1+ mają potencjał do samoodnowy i wieloliniowego różnicowania. Wyraźna subpopulacja komórek SSEA-1+ była obecna we wszystkich badanych pierwotnych GBM z wyjątkiem jednego (n = 24), a większość komórek nowotworowych CD133+ była również SSEA-1+, co sugeruje, że SSEA-1 może być ogólnym TSC/TIC marker wzbogacenia w ludzkich GBM.


title: Regulacja czasowa aktywności topoizomerazy IV w E. coli.

text: Wyizolowaliśmy zmutowany allel dnaX, kodujący podjednostki tau i gamma holoenzymu polimerazy DNA III, który powoduje ekstremalne włóknienie komórek, ale nie wpływa ani na wzrost komórki, ani na replikację DNA. Ten fenotyp wynika z defektu dekatenacji chromosomu potomnego podczas szybkiego wzrostu. W tych komórkach ParC, jedna podjednostka topoizomerazy IV, nie jest już związana z fabryką replikacji, jak to ma miejsce w komórkach typu dzikiego, a zamiast tego była równomiernie rozmieszczona na nukleoidzie; rozkład ParE, drugiej podjednostki topoizomerazy IV, nie uległ zmianie. Ponadto, większość aktywności topoizomerazy IV w zsynchronizowanych populacjach komórek była ograniczona do późnego cyklu komórkowego, kiedy replikacja była zasadniczo zakończona. Obserwacje te sugerują, że aktywność topoizomerazy IV in vivo może zależeć od uwalniania ParC z fabryki replikacji.


title: Terapia celowana molekularnie oparta na profilowaniu molekularnym guza w porównaniu z konwencjonalną terapią zaawansowanego raka (SHIVA): wieloośrodkowe, otwarte, weryfikujące koncepcję, randomizowane, kontrolowane badanie II fazy.

text: TŁO [0002] Doniesiono, że środki ukierunkowane molekularnie wykazują aktywność przeciwnowotworową u pacjentów, których guzy niosą pasującą zmianę molekularną. Wyniki te doprowadziły do zwiększonego stosowania pozarejestracyjnych środków ukierunkowanych molekularnie na podstawie zidentyfikowanych zmian molekularnych. Oceniliśmy skuteczność kilku leków ukierunkowanych molekularnie sprzedawanych we Francji, wybranych na podstawie profilowania molekularnego guza, ale stosowanych poza ich wskazaniami, u pacjentów z zaawansowanym nowotworem, u których zawiodła standardowa terapia. METODY Otwarte, randomizowane, kontrolowane badanie fazy II SHIVA przeprowadzono w ośmiu francuskich ośrodkach akademickich. Do badania włączono dorosłych pacjentów z dowolnym rodzajem przerzutowego guza litego opornego na standardowe leczenie, pod warunkiem, że stan sprawności według Eastern Cooperative Oncology Group wynosił 0 lub 1, choroba była dostępna do biopsji lub resekcji miejsca przerzutowego i co najmniej jeden mierzalna zmiana. Profil molekularny guza każdego pacjenta został ustalony za pomocą obowiązkowej biopsji guza przerzutowego i badań genomowych na dużą skalę. Uwzględniliśmy tylko pacjentów, u których zidentyfikowano zmianę molekularną w jednym z trzech szlaków molekularnych (receptor hormonalny, PI3K/AKT/mTOR, RAF/MEK), które można było dopasować do jednego z dziesięciu schematów obejmujących 11 dostępnych leków ukierunkowanych molekularnie (erlotynib, lapatynib plus trastuzumab, sorafenib, imatynib, dazatynib, wemurafenib, ewerolimus, abirateron, letrozol, tamoksyfen). Losowo przydzieliliśmy tych pacjentów (1:1) do otrzymywania dopasowanego środka ukierunkowanego molekularnie (grupa eksperymentalna) lub leczenia według wyboru lekarza (grupa kontrolna) przez randomizację bloku centralnego (bloki o rozmiarze sześć). Randomizację przeprowadzano centralnie za pomocą internetowego systemu odpowiedzi i stratyfikowano zgodnie ze skalą prognostyczną Royal Marsden Hospital (0 lub 1 vs 2 lub 3) oraz zmienionym szlakiem molekularnym. Klinicyści i pacjenci nie byli maskowani do przydziału leczenia. Leczenie w obu grupach przeprowadzono zgodnie z zatwierdzoną informacją o produkcie i standardowymi protokołami postępowania w każdej placówce i kontynuowano aż do wystąpienia progresji choroby. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie bez progresji choroby w populacji z zamiarem leczenia, którego nie oceniano w niezależnym przeglądzie centralnym. Oceniliśmy bezpieczeństwo u wszystkich pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę przypisanego im leczenia. To badanie jest zarejestrowane na ClinicalTrials.gov pod numerem NCT01771458. WNIOSKI Od 4 października 2012 r. do 11 lipca 2014 r. przebadaliśmy 741 pacjentów z dowolnym typem nowotworu. 293 (40%) pacjentów miało co najmniej jedną zmianę molekularną pasującą do jednego z 10 dostępnych schematów. W momencie odcięcia danych, 20 stycznia 2015 r., losowo przydzielono 195 (26%) pacjentów, z czego 99 w grupie eksperymentalnej i 96 w grupie kontrolnej. Wszyscy pacjenci w grupie eksperymentalnej rozpoczęli leczenie, podobnie jak 92 w grupie kontrolnej. Dwóch pacjentów z grupy kontrolnej otrzymało środek ukierunkowany molekularnie: obaj zostali włączeni do przydzielonej im grupy do analiz skuteczności, pacjent, który otrzymał środek dopuszczony do grupy eksperymentalnej, został włączony do grupy eksperymentalnej dla celów analizy bezpieczeństwa, natomiast drugi pacjent, który otrzymał środek ukierunkowany molekularnie i chemioterapię, został zatrzymany w grupie kontrolnej do analiz bezpieczeństwa. Mediana czasu obserwacji wyniosła 11,3 miesiąca (IQR 5,8-11,6) w grupie eksperymentalnej i 11,3 miesiąca (8,1-11,6) w grupie kontrolnej w momencie pierwotnej analizy progresji -darmowe przeżycie. Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wyniosła 2,3 miesiąca (95% CI 1,7-3,8) w grupie eksperymentalnej w porównaniu z 2,0 miesiąca (1,8-2,1) w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka 0,88 95% CI 0,65-1,19, p=0,41). W populacji bezpieczeństwa 43 (43%) ze 100 pacjentów leczonych lekiem ukierunkowanym molekularnie i 32 (35%) z 91 pacjentów leczonych chemioterapią cytotoksyczną miało zdarzenia niepożądane stopnia 3-4 (p=0,30). INTERPRETACJA Stosowanie leków ukierunkowanych molekularnie poza ich wskazaniami nie poprawia przeżycia wolnego od progresji choroby w porównaniu z leczeniem z wyboru lekarza u chorych na nowotwór, którzy wcześniej byli intensywnie leczeni. Należy odradzać stosowanie leków ukierunkowanych molekularnie poza wskazaniami rejestracyjnymi, ale zachęcać do udziału w badaniach klinicznych w celu oceny predykcyjnych biomarkerów skuteczności.


title: CRTC2 (TORC2) przyczynia się do odpowiedzi transkrypcyjnej na czczo w wątrobie, ale nie jest wymagane do utrzymania homeostazy glukozy.

text: Wątroba przyczynia się do homeostazy glukozy poprzez promowanie magazynowania lub produkcji glukozy, w zależności od stanu fizjologicznego. Białko wiążące element odpowiedzi cAMP (CREB) jest głównym regulatorem genów zaangażowanych w koordynację odpowiedzi wątroby na post, ale jego mechanizm aktywacji genów pozostaje kontrowersyjny. Wyprowadziliśmy myszy CRTC2 (regulowany przez CREB koaktywator transkrypcji 2, wcześniej z niedoborem TORC2), aby ocenić wkład tego kofaktora w metabolizm glukozy w wątrobie in vivo. Zmutowane hepatocyty CRTC2 wykazywały zmniejszone wytwarzanie glukozy w odpowiedzi na glukagon, co korelowało ze zmniejszonym wiązaniem CREB z kilkoma genami glukoneogennymi. Jednak pomimo osłabionej ekspresji genów docelowych CREB, w tym PEPCK, G6Pase i PGC-1alfa, nie zaobserwowano hipoglikemii u zmutowanych myszy. Podsumowując, wyniki te dostarczają dowodów genetycznych potwierdzających rolę CRTC2 w odpowiedzi transkrypcyjnej na czczo, ale wskazują jedynie na ograniczony udział tego kofaktora w utrzymaniu homeostazy glukozy.


title: Starożytna hybrydyzacja i irlandzkie pochodzenie współczesnej Matriline niedźwiedzia polarnego

text: TŁO Niedźwiedzie polarne (Ursus maritimus) należą do gatunków najbardziej podatnych na szybko zmieniający się klimat arktyczny, a ich przetrwanie ma znaczenie globalne. Mimo to niewiele wiadomo o historii gatunków niedźwiedzi polarnych. Przyszłe strategie ochrony znacznie skorzystałyby na zrozumieniu podstawowych informacji ewolucyjnych, takich jak czas i warunki ich początkowego odejścia od niedźwiedzi brunatnych (U. arctos) lub ich reakcji na poprzednie zmiany środowiskowe. WYNIKI Użyliśmy przestrzennie wyraźnego modelu filogeograficznego, aby oszacować dynamikę 242 matrylinearnych niedźwiedzi brunatnych i polarnych pobranych w ciągu ostatnich 120 000 lat oraz w ich obecnych i przeszłych zakresach geograficznych. Nasze wyniki pokazują, że obecny rozkład tych matrylin został ukształtowany przez połączenie stabilności regionalnej i szybkiego, dalekosiężnego rozproszenia z refugiów z epoki lodowcowej. Ponadto hybrydyzacja między niedźwiedziami polarnymi i brunatnymi mogła mieć miejsce wielokrotnie w późnym plejstocenie. WNIOSKI Zrekonstruowana historia matrylinearna niedźwiedzi brunatnych i polarnych ma dwie uderzające cechy. Po pierwsze, jest przerywane dramatycznymi i dyskretnymi wydarzeniami związanymi z rozproszeniem spowodowanym klimatem. Po drugie, oportunistyczne kojarzenie się tych dwóch gatunków ze względu na nakładanie się ich zasięgów pozostawiło silny ślad genetyczny. W szczególności prawdopodobna wymiana genetyczna z wymarłymi irlandzkimi niedźwiedziami brunatnymi stanowi pochodzenie współczesnej matryliny niedźwiedzi polarnych. Sugeruje to, że hybrydyzacja międzygatunkowa może być nie tylko bardziej powszechna niż wcześniej rozważano, ale może być mechanizmem, dzięki któremu gatunki radzą sobie z marginalnymi siedliskami w okresach degradacji środowiska.


title: Ligaza ubikwityny FBW7: supresor nowotworów na skrzyżowaniu podziału komórek, wzrostu i różnicowania

text: FBW7 (zawierająca domenę F-box i powtórzenie WD 7) jest składnikiem rozpoznającym substrat ewolucyjnie konserwowanej ligazy ubikwityny typu SCF (kompleks SKP1, CUL1 i F-box). SCFFBW7 degraduje kilka protoonkogenów, które działają w szlakach wzrostu i podziału komórkowego, w tym MYC, cyklina E, Notch i JUN. FBW7 jest również supresorem guza, którego sieć regulacyjna jest zaburzona w wielu ludzkich nowotworach złośliwych. Zidentyfikowano liczne mutacje związane z rakiem w FBW7 i jego substratach, a utrata funkcji FBW7 powoduje niestabilność chromosomów i nowotworzenie. Niniejszy przegląd skupia się na strukturalnych i funkcjonalnych aspektach FBW7 i jego roli w rozwoju raka.


title: Epizody hipoglikemii i ryzyko otępienia u starszych pacjentów z cukrzycą typu 2.

text: KONTEKST Chociaż ostra hipoglikemia może być związana z zaburzeniami funkcji poznawczych u dzieci z cukrzycą typu 1, żadne dotychczasowe badania nie oceniały, czy hipoglikemia jest czynnikiem ryzyka otępienia u starszych pacjentów z cukrzycą typu 2. CEL Ustalenie, czy epizody hipoglikemii na tyle ciężkie, że wymagają hospitalizacji są związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia otępienia w populacji starszych pacjentów z cukrzycą typu 2 obserwowanych przez 27 lat. BUDOWA, WARUNKI I PACJENCI Podłużne badanie kohortowe z lat 1980-2007 z udziałem 16 667 pacjentów w średnim wieku 65 lat z cukrzycą typu 2, należących do zintegrowanego systemu opieki zdrowotnej w północnej Kalifornii. GŁÓWNY WYNIK WYNIKÓW Zdarzenia hipoglikemii z lat 1980-2002 zostały zebrane i przeanalizowane za pomocą diagnozy wypisu ze szpitala i oddziału ratunkowego. Członkowie kohorty bez wcześniejszej diagnozy demencji, łagodnych zaburzeń poznawczych lub ogólnych dolegliwości pamięciowych od 1 stycznia 2003 r. byli obserwowani w celu rozpoznania demencji do 15 stycznia 2007 r. Ryzyko demencji badano za pomocą modeli regresji proporcjonalnego hazardu Coxa, skorygowanych o wiek, płeć, rasa/pochodzenie etniczne, wykształcenie, wskaźnik masy ciała, czas trwania cukrzycy, 7-letnia średnia hemoglobina glikowana, leczenie cukrzycy, czas stosowania insuliny, hiperlipidemia, nadciśnienie, choroby układu krążenia, udar, przemijające niedokrwienie mózgu i schyłkowa faza choroba nerek. WYNIKI Co najmniej 1 epizod hipoglikemii rozpoznano u 1465 pacjentów (8,8%), a otępienie rozpoznano u 1822 pacjentów (11%) podczas obserwacji; 250 pacjentów miało zarówno otępienie, jak i co najmniej 1 epizod hipoglikemii (16,95%). W porównaniu z pacjentami bez hipoglikemii, u pacjentów z pojedynczym lub wielokrotnym epizodem ryzyka występował stopniowy wzrost ryzyka z w pełni skorygowanymi współczynnikami ryzyka (HR): dla 1 epizodu (HR 1,26; 95% przedział ufności [CI] 1,10-1,49); 2 epizody (HR 1,80; 95% CI 1,37-2,36); oraz 3 lub więcej epizodów (HR 1,94; 95% CI 1,42-2,64). Przypisywane ryzyko otępienia między osobami z hipoglikemią w wywiadzie i bez hipoglikemii wynosiło 2,39% rocznie (95% CI, 1,72%-3,01%). Wyniki nie uległy osłabieniu, gdy do modelu dodano wskaźniki wykorzystania medycznego, długość członkostwa w planie opieki zdrowotnej lub czas od początkowej diagnozy cukrzycy. Podczas badania przyjęć na oddział ratunkowy z powodu hipoglikemii pod kątem związku z ryzykiem otępienia (535 epizodów) wyniki były podobne (w porównaniu z pacjentami z 0 epizodami) przy w pełni skorygowanych HR: dla 1 epizodu (HR 1,42; 95% CI 1,12-1,78) oraz dla 2 lub więcej epizodów (HR 2,36; 95% CI 1,57-3,55). WNIOSKI U starszych pacjentów z cukrzycą typu 2 występowanie ciężkich epizodów hipoglikemii w wywiadzie wiązało się z większym ryzykiem wystąpienia otępienia. Nie wiadomo, czy drobne epizody hipoglikemii zwiększają ryzyko otępienia.


title: Wadliwe funkcje efektorowe komórek tucznych u myszy pozbawionych podjednostki porów CRACM1 kanałów wapniowych aktywowanych przez magazynowanie uwalniania wapnia

text: CRACM1 (zwany również Orai1) stanowi podjednostkę porów kanałów wapniowych aktywowanych przez magazynowanie uwalniania wapnia. Mutacja punktowa w genie kodującym CRCM1 jest związana z ciężkim złożonym niedoborem odporności u ludzi. Tutaj wygenerowaliśmy myszy z niedoborem CRACM1, u których aktywność β-galaktozydazy „zgłaszała” ekspresję CRACM1. Myszy z niedoborem CRCM1 były mniejsze. Komórki tuczne pochodzące od myszy z niedoborem CRACM1 wykazywały rażąco wadliwą degranulację i wydzielanie cytokin, a reakcje alergiczne wywołane in vivo były hamowane u myszy z niedoborem CRACM1. Wykryliśmy silną ekspresję CRACM1 w mięśniach szkieletowych i niektórych obszarach mózgu, serca i nerek, ale nie w obszarach limfoidalnych grasicy i śledziony. W przeciwieństwie do tego stwierdziliśmy, że ekspresja CRACM2 jest znacznie wyższa w mysich limfocytach T. Zgodnie z tymi odkryciami, napływ wapnia wywołany przez magazynowanie oraz rozwój i proliferacja limfocytów T z niedoborem CRCM1 pozostawały niezmienione. Zatem CRCM1 ma kluczowe znaczenie dla funkcji efektorowych komórek tucznych myszy, ale kanały wapniowe aktywowane przez uwalnianie wapnia przez mysie komórki T działają w nieobecności CRACM1.


title: MicroRNA-7: miRNA o rosnącej roli w rozwoju i chorobie.

text: MikroRNA (miRNA) to rodzina krótkich, niekodujących cząsteczek RNA (∼22nt) zaangażowanych w posttranskrypcyjną kontrolę ekspresji genów. Działają poprzez parowanie zasad z transkryptami mRNA zawierającymi sekwencje docelowe, co skutkuje przyspieszonym rozpadem mRNA i/lub atenuacją translacji. Biorąc pod uwagę, że miRNA pośredniczą w ekspresji cząsteczek zaangażowanych w wiele aspektów normalnego rozwoju i funkcjonowania komórki, nie jest zaskakujące, że nieprawidłowa ekspresja miRNA jest ściśle związana z wieloma chorobami człowieka. Ich kluczowa rola w kierowaniu szeregiem normalnej fizjologii komórkowej, a także procesów patologicznych, uczyniła miRNA potencjalnymi środkami terapeutycznymi, a także potencjalnymi narzędziami diagnostycznymi i prognostycznymi w zakresie zdrowia ludzkiego. MicroRNA-7 (miR-7) jest wysoce konserwatywnym miRNA, które wykazuje ograniczoną ekspresję czasoprzestrzenną podczas rozwoju i dojrzałości. U ludzi i myszy dojrzały miR-7 jest generowany z trzech różnych genów, co ilustruje nieoczekiwaną redundancję, a także znaczenie tego miRNA w regulacji kluczowych procesów komórkowych. W niniejszym przeglądzie analizujemy rosnącą rolę miR-7 w kontekście zdrowia, z naciskiem na różnicowanie i rozwój narządów, a także w różnych chorobach ssaków, szczególnie mózgu, serca, trzustki i skóry, a także w nowotwór. Im więcej dowiadujemy się o miR-7, tym bardziej zdajemy sobie sprawę ze złożoności jego regulacji i potencjalnego zastosowania funkcjonalnego zarówno z perspektywy biomarkerowej, jak i terapeutycznej.


title: Indukowane bez integracji pluripotencjalne komórki macierzyste modelują genetyczne i nerwowe cechy rozwojowe etiologii zespołu Downa.

text: Zespół Downa (DS) jest najczęstszą przyczyną wrodzonego upośledzenia umysłowego człowieka. Deficyty poznawcze w ZD wynikają z zaburzeń prawidłowych procesów komórkowych zarówno podczas rozwoju, jak iw tkankach dorosłych, ale mechanizmy leżące u podstaw etiologii ZD pozostają słabo poznane. Aby ocenić zdolność indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) do modelowania fenotypów DS, jako prototypowej złożonej choroby ludzkiej, wygenerowaliśmy w dobrej wierze DS i niewirusowe iPSC typu dzikiego (WT) przez przeprogramowanie episomalne. DS iPSCs selektywnie nadekspresjonowały geny chromosomu 21, zgodnie z dawką genów, co było związane z deregulacją tysięcy genów w całym genomie. DS i WT iPSC uległy konwersji neuronalnej z wydajnością >95% i miały niezwykle podobną siłę linii, kinetykę różnicowania, proliferację i rozszerzenie aksonów we wczesnych punktach czasowych. Jednak w późniejszych punktach czasowych hodowle DS wykazywały podwójną skłonność do linii glejowych. Co więcej, kultury nerwowe DS były do dwóch razy bardziej wrażliwe na apoptozę wywołaną stresem oksydacyjnym, a temu można było zapobiegać dzięki przeciwutleniaczowi N-acetylocysteinie. Nasze wyniki ujawniają uderzającą złożoność zmian genetycznych spowodowanych trisomią 21, które prawdopodobnie leżą u podstaw fenotypów rozwojowych ZD i wskazują na kluczową rolę wadliwego wczesnego rozwoju gleju w ustalaniu wad rozwojowych w mózgach ZD. Co więcej, wrażliwość na stres oksydacyjny prawdopodobnie przyczynia się do przyspieszonej neurodegeneracji obserwowanej w ZD, a my dostarczamy dowód słuszności koncepcji badań przesiewowych leków korygujących z użyciem DS iPSC i ich pochodnych. Niewirusowe DS iPSC mogą zatem modelować cechy złożonej choroby ludzkiej in vitro i stanowić odnawialną i nieobciążoną etycznie platformę odkrywania.


title: Edycja genów in vivo CRISPR/Cas9 koryguje dystrofię siatkówki w szczurzym modelu S334ter-3 autosomalnego dominującego barwnikowego zapalenia siatkówki

text: Niezawodna edycja genomu za pomocą Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeat (CRISPR)/Cas9 może zapewnić środki do korygowania chorób dziedzicznych u pacjentów. Jako dowód zasady pokazujemy, że CRISPR/Cas9 można stosować in vivo do selektywnej ablacji genu rodopsyny niosącego dominującą mutację S334ter (Rho (S334)) u szczurów, które modelują ciężkie autosomalne dominujące barwnikowe zapalenie siatkówki. Pojedyncze wstrzyknięcie podsiatkówkowego plazmidu kierującego RNA/Cas9 w połączeniu z elektroporacją generowało specyficzne dla allelu rozerwanie Rho(S334), co zapobiegało zwyrodnieniu siatkówki i poprawiło funkcję widzenia.


title: Niedobór witaminy D i stępiona odpowiedź PTH w ustalonej osteoporozie: rola niedoboru magnezu

text: Niedobór witaminy D jest powszechny, jednak u poszczególnych osób nie wszystkie wykazują biochemiczne skutki nadmiaru PTH. To dalej rozciąga się na pacjentów z ustaloną osteoporozą. Mechanizm leżący u podstaw stępionej odpowiedzi PTH jest niejasny, ale może być związany z niedoborem magnezu (Mg). Celem tego badania było porównanie u pacjentów z rozpoznaną osteoporozą i różnym stopniem statusu witaminy D i PTH: (1) obecności niedoboru Mg za pomocą standardowego testu obciążenia Mg (2) ocena wpływu obciążenia Mg na poziom wapnia- Oś endokrynna PTH (3) określa wpływ doustnej, krótkotrwałej suplementacji Mg na oś endokrynną wapń-PTH i obrót kostny. 30 pacjentów (10 kobiet w 3 grupach) oceniano prospektywnie, mierząc wapń, PTH, retencję Mg (test obciążenia Mg), spożycie składników odżywczych (wapń, witamina D, Mg) oraz markery obrotu kostnego (CTX i P1CP w surowicy). Dla zmierzonych wyników przeprowadzono analizę wielowymiarową kontrolującą potencjalną zakłócającą zmienną podstawową. Wszyscy badani w grupie z niską zawartością witaminy D i niskim PTH po teście obciążenia magnezem mieli dowody na ubytek Mg [średnia (SD) retencja 70,3%(12,5)] i wykazali wzrost wapnia 0,06(0,01) mmol/l [95% CI 0,03, 0,09, p=0,007], wraz ze wzrostem PTH 13,3 ng/l (4,5) [95% CI 3,2, 23,4, p=0,016] w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Po doustnej suplementacji nastąpił wzrost obrotu kostnego: CTX 0,16 (0,06) mcg/l [95%CI 0,01; 0,32 p=0,047]; P1CP 13,1 (5,7) mcg/l [95% CI 0,29; 26,6 p=0,049]. U osób z niską zawartością witaminy D i podwyższonym PTH średnia retencja wyniosła 55,9% (14,8), a w grupie witamin 36,1% (14,4), z niewielką zmianą zarówno ostrych markerów homeostazy wapnia, jak i markerów obrotu kostnego zarówno po teście obciążeniowym, jak i suplementacja doustna. Badanie to potwierdza, że u pacjentów z rozpoznaną osteoporozą istnieje również odrębna grupa z niskim poziomem witaminy D i stępionym poziomem PTH oraz że niedobór Mg (mierzony testem obciążenia Mg) jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do tego.


title: Nowe zespoły związane z infekcją neuronów i komórek opon mózgowych wirusem JC: nie ma już szarej strefy.

text: CEL PRZEGLĄDU Dostępność coraz większej liczby leków immunomodulujących w ciągu ostatnich kilku lat była związana z różnymi zespołami mózgu związanymi z wirusem JC (JCV) u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, w tym ze stwardnieniem rozsianym, chorobą Leśniowskiego-Crohna i łuszczycą, które nie zostały wcześniej uznane za czynniki predysponujące do postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. Niniejszy przegląd obejmuje trzy nowe zespoły odkryte w ciągu ostatniej dekady, które są spowodowane przez zakażenie JCV neuronów i komórek opon mózgowych. OSTATNIE ODKRYCIA Przez ponad 30 lat uważano, że JCV zakaża wyłącznie oligodendrocyty i astrocyty istoty białej mózgu osób z obniżoną odpornością. Obecnie wiemy, że komórki glejowe zakażone JCV są często zlokalizowane na połączeniu istoty szarej z białą lub wyłącznie w istocie szarej, powodując demielinizację w korze. Mutacje w JCV mogą wywołać zmianę tropizmu prowadzącą do zaangażowania innych typów komórek, takich jak neurony i komórki opon mózgowo-rdzeniowych, powodując klinicznie odrębne jednostki. Te nowe cechy infekcji JCV stanowią wyzwanie dla klinicystów opiekujących się chorymi pacjentami i badaczy badających biologię tego poliomawirusa, jego patogenezę i tropizm. PODSUMOWANIE Mamy nadzieję, że rosnąca świadomość tych zespołów doprowadzi do wczesnej diagnozy i utoruje drogę nowym kierunkom badań w celu lepszego zrozumienia wszystkich aspektów patogenezy JCV i opracowania skutecznych terapii dla naszych pacjentów. Musimy jednak zachować czujność i być otwarci na możliwość, że dodatkowe warianty JC lub jeszcze nieznane poliomawirusy mogą być również związane z chorobami neurologicznymi.


title: Szlaki sygnałowe 3-kinazy fosfoinozytydu w progresji nowotworu, inwazji i angiogenezie.

text: CELE I TŁO Ścieżka sygnalizacyjna kinazy PI3 jest obecnie uznawana za co najmniej tak samo ważną dla przeżycia i proliferacji komórek jak szlak kinazy ras-MAP, a zatem jego potencjalna rola w raku jest bardzo interesująca. Celem tego przeglądu jest pokrótce zbadanie dowodów na udział PI3K w ludzkich nowotworach, omówienie mechanizmów, dzięki którym jego aktywacja sprzyja progresji guza, oraz rozważenie jego użyteczności jako nowego celu terapii przeciwnowotworowej. METODY I PROJEKT BADANIA Przegląd najnowszego piśmiennictwa Medline dotyczący roli kinazy PI3 w progresji nowotworu – mechanizmy działania i implikacje kliniczne. WYNIKI Przedstawiono dowody, że nieprawidłowa regulacja szlaku kinazy PI3 jest cechą wielu powszechnych nowotworów, albo poprzez utratę białka supresorowego PTEN, albo przez konstytutywną aktywację izoform kinazy PI3 lub dalszych elementów, takich jak AKT i mTOR. Ta aktywacja wzmacnia nie tylko przeżycie i proliferację komórek, ale także odkształcalność i ruchliwość cytoszkieletu; kluczowe elementy w inwazji nowotworu. Ponadto szlak PI3K bierze udział w wielu aspektach angiogenezy, w tym w regulacji w górę cytokin angiogennych z powodu niedotlenienia guza lub aktywacji onkogenów i odpowiedzi komórek śródbłonka na nie. Cytokiny te sygnalizują poprzez receptory takie jak VEGF-R, FGF-R i Tie-2 i nasilają procesy istotne dla neoangiogenezy, w tym proliferację komórek, migrację, różnicowanie do kanalików i „inwazję” tych kapilarnych kiełków do macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM). WNIOSKI Pełniejsze zrozumienie roli szlaku kinazy PI3 w raku doprowadzi do opracowania silniejszych i selektywnych inhibitorów, które powinny być użytecznym dodatkiem do konwencjonalnych terapii, potencjalnie zakłócając progresję nowotworu w kilku kluczowych punktach; w szczególności przeżycie komórek, inwazja i angiogeneza.


title: Żywność uzupełniająca do żywienia niemowląt w krajach rozwijających się: ich odpowiednia zawartość składników odżywczych i poprawa

text: Cel: Ocena adekwatności energetycznej i odżywczej różnych uzupełniających pokarmów stosowanych w niektórych częściach Afryki, Indii, Papui Nowej Gwinei, Filipin i Tajlandii. Metoda: Zawartość energii, składników odżywczych i przeciwodżywczych (błonnik pokarmowy i kwas fitynowy) (na 100 g zjedzonych, na 100 kcal i na dzień) w dwudziestu trzech uzupełniających pokarmach roślinnych spożywanych w krajach rozwijających się obliczono na podstawie pożywienia wartości składu na podstawie analizy chemicznej minerałów śladowych, polisacharydu nieskrobiowego i kwasu fitowego oraz literatury. Wyniki porównano z szacowanym zapotrzebowaniem na składniki odżywcze (dziennie; na 100 kcal) z pokarmów uzupełniających dla niemowląt w wieku 9–11 miesięcy, przy założeniu spożycia mleka matki o średniej objętości i składzie oraz trzech karmieniach uzupełniających dziennie, każde po 250 g. Wyniki: Pokarmy uzupełniające powinny zapewnić około 25–50% całkowitego dziennego zapotrzebowania na białko, ryboflawinę i miedź; 50-75% dla tiaminy, wapnia i manganu; i 75-100% dla fosforu, cynku i żelaza. Większość lub wszystkie wydają się pokrywać szacowane dzienne zapotrzebowanie na składniki odżywcze (dziennie; na 100 kcal) z pokarmów uzupełniających dla białka, tiaminy i miedzi (dziennie), ale nie dla wapnia, żelaza i w niektórych przypadkach cynku, nawet przy umiarkowanej biodostępności dla żelaza i cynku zakłada się. Niektóre z tych opartych na ryżu również nie zawierają ryboflawiny (dziennie; na 100 kcal). Wnioski: Nawet jeśli stosuje się strategie poprawy biodostępności żelaza i cynku, prawdopodobnie są one niewystarczające do przezwyciężenia niedoborów wapnia, żelaza i cynku . Dlatego pilnie potrzebne są badania nad wykonalnością wzbogacania roślinnej żywności uzupełniającej w krajach rozwijających się w wapń, żelazo i cynk. Sponsoring: To badanie było wspierane przez Inicjatywę Mikroelementów za pośrednictwem Kanadyjskiej Międzynarodowej Agencji Rozwoju.


title: Wczesne starzenie się i związane z wiekiem patologie u myszy z niedoborem BMAL1, głównego składnika zegara dobowego.

text: Myszy z niedoborem okołodobowego czynnika transkrypcyjnego BMAL1 (mózgowe i mięśniowe białko podobne do ARNT) mają zaburzone dobowe zachowanie i wykazują utratę rytmiki w ekspresji genów docelowych. W tym miejscu donosimy, że myszy Bmal1 (-/-) mają skróconą długość życia i wykazują różne objawy przedwczesnego starzenia, w tym sarkopenię, zaćmę, mniej tłuszczu podskórnego, kurczenie się narządów i inne. Fenotyp wczesnego starzenia się koreluje ze zwiększonymi poziomami reaktywnych form tlenu w niektórych tkankach zwierząt Bmal1(-/-). Odkrycia te, wraz z danymi dotyczącymi kontroli reakcji na stres zależnej od CLOCK/BMAL1, mogą dostarczyć mechanistycznego wyjaśnienia wczesnego wystąpienia patologii związanych z wiekiem przy braku BMAL1.


title: Samoinaktywujący wektor lentiwirusowy do terapii genowej SCID-X1, który nie aktywuje ekspresji LMO2 w ludzkich limfocytach T.

text: Aby opracować bezpieczniejsze i skuteczniejsze wektory do terapii genowej ciężkiego złożonego niedoboru odporności sprzężonego z chromosomem X (SCID-X1), oceniliśmy nowe samoinaktywujące wektory lentiwirusowe oparte na wirusie HIV. Wektor CL20i4-hgamma(c)-Revgen zawiera całą sekwencję genomową ludzkiego wspólnego łańcucha gamma (gamma(c)) kierowaną przez promotor gamma(c). Wektor CL20i4-EF1alfa-hgamma(c)OPT wykorzystuje fragment promotora z genu eukariotycznego czynnika wydłużania alfa (EF1alfa) do ekspresji ludzkiego cDNA gamma(c) zoptymalizowanego pod względem kodonów. Oba wektory zawierają fragment izolatora o wielkości 400 pz z locus beta-globiny kury w obrębie samoinaktywującego się długiego powtórzenia końcowego. Transdukcja komórek szpiku kostnego przy użyciu jednego z tych wektorów przywróciła rozwój i funkcjonowanie limfocytów T, B i naturalnych zabójców w mysim modelu przeszczepu SCID-X1. Transdukcja ludzkich komórek szpiku kostnego CD34(+) od pacjentów ze SCID-X1 z dowolnym wektorem przywróciła rozwój komórek T w teście in vitro. W badaniach bezpieczeństwa z użyciem testu aktywacji Jurkat LMO2 tylko wektor CL20i4-EF1alpha-hgamma(c)OPT nie miał zdolności do transaktywacji ekspresji białka LMO2, podczas gdy wektor CL20i4-hgamma(c)-Revgen znacząco aktywował ekspresję białka LMO2. Ponadto wektor CL20i4-EF1alpha-hgamma(c)OPT nie powodował żadnych nowotworów u myszy z przeszczepem. Wnioskujemy, że wektor CL20i4-EF1alpha-hgamma(c)OPT może być odpowiedni do testowania w badaniu klinicznym opartym na tych przedklinicznych demonstracjach skuteczności i bezpieczeństwa.


title: Warianty genetyczne w nowo zidentyfikowanych loci lipidowych są związane z chorobą wieńcową serca w chińskiej populacji Han

text: TŁO Ostatnie badania asocjacyjne całego genomu (GWAS) zmapowały kilka nowych loci wpływających na poziom lipidów we krwi u rasy białej. Staraliśmy się zbadać, czy warianty genetyczne w nowo zidentyfikowanych loci związanych z lipidami są związane z podatnością na CHD w chińskiej populacji Han. METODOLOGIA/GŁÓWNE WYNIKI Przeprowadziliśmy dwuetapowe badanie kliniczno-kontrolne na chińskiej populacji Han. W pierwszym etapie, obejmującym 1376 przypadków CHD i 1376 grup kontrolnych dopasowanych pod względem płci i wieku, zbadano 5 nowych polimorfizmów pojedynczego nukleotydu związanych z lipidami (SNP) zidentyfikowanych w GWAS wśród rasy kaukaskiej w odniesieniu do ryzyka CHD u Chińczyków. Następnie dokonaliśmy walidacji istotnych SNP w drugim etapie, składającym się z 1269 przypadków i 2745 kontroli. Przetestowaliśmy również powiązania między SNP w pięciu nowych loci a poziomami lipidów we krwi u 4121 osób z grupy kontrolnej. Zidentyfikowaliśmy dwa nowe SNP (rs599839 w CELSR2-PSRC1-SORT1 i rs16996148 w NCAN-CILP2), które były istotnie związane ze zmniejszonym ryzykiem CHD w języku chińskim (iloraz szans (95% przedział ufności) w dominującym modelu 0,76 (0,61-0,90; P = 0,001), 0,67 (0,57-0,77; P = 3,4×10(-8)), odpowiednio). Analizy wielokrotnej regresji liniowej przy użyciu modelu dominującego wykazały, że rs599839 był istotnie związany z obniżonymi poziomami LDL (P = 0,022), a rs16996148 był istotnie związany z podwyższonymi poziomami LDL i HDL (odpowiednio P = 2,9 x 10 (-4) i 0,001). WNIOSKI/ZNACZENIE Zidentyfikowaliśmy dwa nowe SNP (rs599839 i rs16996148) w nowo zidentyfikowanych loci związanych z lipidami, które były istotnie związane z podatnością na CHD w chińskiej populacji Han.


title: Oszczędna wydolność oddechowa, a nie stres oksydacyjny, reguluje ekscytotoksyczność glutaminianu po częściowym zahamowaniu oddychania kompleksu mitochondrialnego I rotenonem.

text: Częściowe zahamowanie mitochondrialnego kompleksu oddechowego I przez rotenon odtwarza aspekty choroby Parkinsona u gryzoni. Hipotezę, że nasilenie rotenonu śmierci komórek neuronalnych można przypisać stresowi oksydacyjnemu, przetestowano w modelu ostrej ekscytotoksyczności glutaminianu przy użyciu pierwotnych hodowli neuronów ziarnistych móżdżku szczura. Już 5 nM rotenonu zwiększało poziom mitochondrialnego nadtlenku (O2*-) i wzmacniało deregulację cytoplazmatycznego Ca2+ indukowaną glutaminianem, pierwszy nieodwracalny etap nekrotycznej śmierci komórek. Jednak silna, przenikająca przez komórki O2*-tetrakis (N-etylopirydynium-2ylo)porfiryna manganu nie zdołała zapobiec skutkom inhibitora. Konsekwencje bioenergetyczne dodania rotenonu określono ilościowo przez monitorowanie oddychania komórkowego. Aktywacja glutaminianu receptorów NMDA wykorzystywała pełną pojemność oddechową mitochondriów in situ, a >80% oddychania stymulowanego glutaminianem można było przypisać zwiększonemu komórkowemu zapotrzebowaniu na ATP. Rotenon w stężeniu 20 nM hamował podstawowe oddychanie komórkowe stymulowane p-trifluorometoksyfenylohydrazonem i powodował niewydolność oddechową w obecności glutaminianu. Hamowanie syntazy ATP przez oligomycynę było również toksyczne w obecności glutaminianu. Dochodzimy do wniosku, że podatność komórek w modelu rotenonowym częściowego niedoboru kompleksu I w tych specyficznych warunkach jest głównie determinowana przez wolną zdolność oddechową, a nie stres oksydacyjny.


title: Izolowana perfuzja wątroby w nieresekcyjnych guzach wątroby: przegląd.

text: Zaproponowano wiele metod leczenia nieresekcyjnego pierwotnego lub wtórnego raka wątroby, ale wyniki były generalnie rozczarowujące. Wyizolowaną perfuzję wątroby (IHP) podjęto po raz pierwszy cztery dekady temu, ale zyskała akceptację dopiero niedawno, po uzyskaniu spektakularnych odpowiedzi guza na izolowaną perfuzję kończyn z melfalanem i czynnikiem martwicy nowotworu (TNF) w przypadku czerniaków i mięsaków. Chirurgiczna izolacja wątroby jest operacją wymagającą technicznie, pozwalającą na bezpieczne podawanie wysokich dawek chemioterapeutyków i TNF. Techniki przezskórne z użyciem cewników balonikowych do okluzji są prostsze, ale powodują większe przecieki z obwodu perfuzyjnego do krążenia ogólnoustrojowego. Kilka badań I-II fazy wskazuje, że IHP może dawać wysokie wskaźniki odpowiedzi guza, nawet w przypadku oporności na chemioterapię ogólnoustrojową. Jak dotąd nie wykazano jednak znaczącej korzyści w zakresie przeżycia całkowitego. IHP oferuje wyjątkowe korzyści farmakokinetyczne w chemioterapii i bioterapii lokoregionalnej. Może również pozwolić na terapię genową przy ograniczonej ekspozycji ogólnoustrojowej i toksyczności. Obecnie IHP pozostaje jednak eksperymentalną metodą leczenia, która powinna być zatem stosowana wyłącznie w badaniach kontrolowanych.


title: Kombinatoryczna kontrola rozpoznawania egzonów.

text: Splicing pre-mRNA jest podstawowym procesem wymaganym do ekspresji większości genów metazoan. Jest on realizowany przez spliceosom, który katalizuje usuwanie niekodujących sekwencji intronowych w celu złożenia eksonów w dojrzałe mRNA przed eksportem i translacją. Biorąc pod uwagę złożoność genów wyższych eukariotów i stosunkowo niski poziom zachowania miejsca splicingu, precyzja maszynerii splicingowej w rozpoznawaniu i parowaniu miejsc splicingowych jest imponująca. Introny o wielkości od <100 do 100 000 zasad są skutecznie usuwane. Jednocześnie obserwuje się dużą liczbę zdarzeń alternatywnego splicingu między różnymi typami komórek, podczas rozwoju lub podczas innych procesów biologicznych. Ten rozległy alternatywny splicing implikuje znaczną elastyczność spliceosomu w identyfikowaniu i przetwarzaniu eksonów w obrębie danego pre-mRNA. Aby osiągnąć tę elastyczność, wybór miejsca splicingu u wyższych eukariontów ewoluował tak, aby zależeć od wielu parametrów, takich jak siła miejsca splicingu, obecność lub brak regulatorów splicingu, struktury drugorzędowe RNA, architektura egzon/intron i proces syntezy pre-mRNA samo. Względny udział każdego z tych parametrów kontroluje, jak skutecznie miejsca splicingu są rozpoznawane, a flankujące introny są usuwane.


title: Wysoka ekspresja CTLA-4 na komórkach Th17 powoduje zwiększoną wrażliwość na koinhibicję CTLA-4 i oporność na belatacept.

text: Bloker CD28/antygenu limfocytów T cytotoksycznych 4 (CTLA-4), belatacept, selektywnie hamuje alloreaktywną odpowiedź limfocytów T, ale wiąże się z wysoką częstością występowania ostrego odrzucenia po przeszczepie nerki, co skłoniło nas do zbadania etiologii odrzucania przeszczepu opornego na belatacept. Limfocyty T mogą różnicować się w funkcjonalnie odrębne podzbiory limfocytów T pamięci, które wspólnie umożliwiają ochronę przed różnymi klasami patogenów i mogą reagować krzyżowo z allogenicznym antygenem i pośredniczyć w odrzucaniu przeszczepu. Komórki pomocnicze T 17(Th17) są prozapalną linią CD4+, która zapewnia odporność na patogeny i jest patogenna w chorobach autoimmunologicznych. Odkryliśmy, że przedziały pamięci T helper 1 (Th1) i Th17 zawierały podobną częstotliwość podzielonych komórek po stymulacji allogenicznej. W porównaniu z komórkami Th1, komórki pamięci Th17 wyrażały znacznie wyższe poziomy cząsteczki koinhibicyjnej CTLA-4. Stymulacja w obecności belataceptu hamowała odpowiedzi Th1, ale wzmacniała komórki Th17 ze względu na większą wrażliwość na koinhibicję przez CTLA-4. Komórki Th17 od biorców przeszczepu nerki były oporne na blokadę ex vivo CD28/CTLA-4 za pomocą belataceptu, a podwyższona częstotliwość komórek pamięci Th17 była związana z ostrym odrzuceniem podczas terapii belataceptem. Dane te podkreślają istotne różnice w wymaganiach kostymulacyjnych i koinhibicyjnych podzbiorów pamięci CD4+ i pokazują, że heterogeniczność pamięci pochodzącej od patogenów ma wpływ na strategie immunomodulacyjne.


title: Mała cząsteczka moduluje aktywność demetylazy histonowej Jumonji i selektywnie hamuje wzrost raka

text: Farmakologiczne hamowanie ogólnych regulatorów transkrypcji może potencjalnie blokować wzrost poprzez jednoczesne ukierunkowanie na wiele onkogennych szlaków sygnałowych. Tutaj, przy użyciu innowacyjnego badania przesiewowego opartego na komórkach, identyfikujemy strukturalnie unikalną małą cząsteczkę (o nazwie JIB-04), która specyficznie hamuje aktywność demetylaz histonowych z rodziny Jumonji in vitro, w komórkach nowotworowych i guzach in vivo. W przeciwieństwie do znanych inhibitorów, JIB-04 nie jest konkurencyjnym inhibitorem α-ketoglutaranu. W raku, ale nie w prawidłowych komórkach dopasowanych do pacjenta, JIB-04 zmienia podzbiór szlaków transkrypcyjnych i blokuje żywotność. U myszy JIB-04 zmniejsza obciążenie guza i przedłuża przeżycie. Co ważne, stwierdzamy, że pacjenci z guzami piersi, które wykazują nadekspresję demetylaz Jumonji, mają znacznie krótsze przeżycie. Tak więc JIB-04, nowy inhibitor demetylaz Jumonji in vitro i in vivo, stanowi unikalne potencjalne narzędzie terapeutyczne i badawcze w walce z rakiem i potwierdza zastosowanie bezstronnych badań przesiewowych komórek do odkrywania modulatorów chemicznych mających znaczenie dla choroby.


title: Podjednostki alfa białka Gq, Galphaq i Galpha11, są zlokalizowane w postsynaptycznej błonie pozazłączowej móżdżkowych komórek Purkinjego i komórek piramidalnych hipokampa.

text: Po aktywacji receptora powierzchniowego komórki podjednostka alfa podklasy Gq białek wiążących GTP aktywuje szlak sygnalizacyjny fosfoinozytydu. Tutaj zbadaliśmy ekspresję i lokalizację podjednostek alfa białka Gq w mózgu dorosłej myszy za pomocą hybrydyzacji in situ i immunohistochemii. Spośród czterech członków podjednostek alfa białka Gq, Galphaq i Galpha11 ulegały transkrypcji głównie w mózgu. Najwyższy poziom transkrypcji Galphaq zaobserwowano w móżdżkowych komórkach Purkinjego (PC) i komórkach piramidalnych hipokampa, podczas gdy Galpha11 zaobserwowano w komórkach piramidalnych hipokampa. Przeciwciało przeciwko C-końcowemu peptydowi wspólnemu dla Galphaq i Galpha11 silnie wyznakowało warstwę molekularną móżdżku i warstwy neuropil hipokampu. W tych regionach immunozłoto preferencyjnie znakowało cytoplazmatyczną powierzchnię postsynaptycznej błony komórkowej PC i komórek piramidalnych. Immunocząsteczki były rozmieszczone wzdłuż zewnętrznej błony komórkowej kolców, dendrytów i somaty, ale były prawie wykluczone z błony łączącej. W wyniku podwójnej immunofluorescencji Galphaq/Galpha11 był w dużym stopniu kolokalizowany z metabotropowym receptorem glutaminianu mGluR1alfa w kolcach dendrytycznych PC oraz z mGluR5 w komórkach piramidalnych hipokampa. Wraz ze skoncentrowaną lokalizacją mGluR1alfa i mGluR5 w pierścieniu okołozłączowym na synapsach PC i komórek piramidalnych (Baude i wsp. 1993, Neuron, 11, 771-787; Luján i wsp. 1996, Eur. J. Neurosci., 8, 1488-1500), obecne odkrycia molekularno-anatomiczne sugerują, że okołozłączowa stymulacja metabotropowych receptorów glutaminianu grupy I jest pośredniczona przez Galphaq i/lub Galpha11, prowadząc do aktywacji efektora wewnątrzkomórkowego, fosfolipazy Cbeta.


title: Produkt genu zespołu Blooma jest homologiczny do helikaz RecQ

text: Gen zespołu Blooma (BS), BLM, odgrywa ważną rolę w utrzymaniu stabilności genomowej w komórkach somatycznych. Kandydat na BLM został zidentyfikowany przez bezpośrednią selekcję cDNA pochodzącego z 250 kb segmentu genomu, do którego BLM przypisano przez somatyczne mapowanie punktów krzyżowych. W tej nowatorskiej metodzie mapowania wykorzystano komórki od osób z BS, które przeszły rekombinację wewnątrzgenową w BLM. Analiza cDNA genu kandydującego zidentyfikowała cDNA o wielkości 4437 bp, który koduje 1417-aminokwasowy peptyd z homologią do helikaz RecQ, podrodziny helikaz DNA i RNA zawierających DExH box. Obecność mutacji kończących łańcuch w genie kandydującym u osób z BS dowiodła, że był to BLM.


title: Zapobieganie otyłości u dzieci i młodzieży.

text: W tym przeglądzie zajmujemy się historią naturalną otyłości u dzieci, najbardziej obiecującymi rodzinnymi i szkolnymi podejściami do zapobiegania otyłości oraz barierami i możliwościami związanymi z prewencją wtórną. W dzieciństwie najważniejszymi okresami ryzyka wydają się być okresy odbicia otłuszczenia i dojrzewania. Ostrożność dotycząca okresu nawrotu otyłości jest nadal uzasadniona, ponieważ nie jest jeszcze jasne, czy wczesne odbicia można przypisać zmianom tkanki tłuszczowej. Rodziny i szkoły stanowią najważniejsze ogniska działań profilaktycznych u dzieci i młodzieży. Jednym z produktywnych podejść jest przejście od badania czynników wpływających na bilans energetyczny do identyfikacji bardziej bliższych wpływów na te czynniki. Takie podejście może pomóc zawęzić strategie niezbędne do zapobiegania lub leczenia otyłości u dzieci. Na przykład oglądanie telewizji wpływa zarówno na spożycie, jak i wydatek energii, a zatem stanowi logiczny cel interwencji. Poradnictwo wyprzedzające prowadzone przez pediatrów może stanowić skuteczny mechanizm zmiany postaw i praktyk rodziców dotyczących oglądania telewizji. Podobny proces służy do podkreślenia potencjalnego wpływu interwencji szkolnych ukierunkowanych na zmiany w wyborach żywieniowych i siedzących zachowaniach.


title: Kultura preimplantacyjnych zarodków myszy wpływa na rozwój płodu i ekspresję imprintowanych genów1

text: Streszczenie Hodowla zarodków i komórek ssaków przedimplantacyjnych może wpływać na ich dalszy wzrost i różnicowanie. Wcześniej informowaliśmy, że hodowla mysich embrionalnych komórek macierzystych wiąże się z deregulacją imprintingu genomowego i wpływa na potencjał rozwoju tych komórek w normalne płody. Celem naszego obecnego badania było ustalenie, czy hodowla przedimplantacyjnych zarodków myszy w chemicznie zdefiniowanej pożywce (M16) z płodową surowicą cielęcą (FCS) lub bez niej może wpływać na ich dalszy rozwój i imprintowaną ekspresję genów. Tylko jedna trzecia blastocyst, które hodowano z zarodków dwukomórkowych w pożywce M16 uzupełnionej FCS, rozwinęła się w żywotne płody w dniu 14 po przeniesieniu do biorców. Te płody M16 + FCS miały zmniejszoną wagę w porównaniu z kontrolami i płodami M16 i miały zmniejszoną ekspresję genów wdrukowanego H19 i insulinopodobnego czynnika wzrostu 2 związanego z przyrostem metylacji DNA w regionie kontrolnym wdrukowania powyżej H19. Wykazali również zwiększoną ekspresję wdrukowanego genu Grb10. W przeciwieństwie do tego, gen Grb7 wiążący receptor czynnika wzrostu był silnie obniżony w swojej ekspresji u większości płodów M16 + FCS. Nie wykryto żadnych zmian w imprintowanym genie Mest. Hodowla przedimplantacyjna w obecności surowicy może wpływać na regulację wielu wdrukowanych genów związanych ze wzrostem, prowadząc w ten sposób do nieprawidłowego wzrostu i rozwoju płodu.


title: Wyniki badań przesiewowych w kierunku tętniaków śródczaszkowych u pacjentów z koarktacją aorty.

text: INFORMACJE OGÓLNE I CEL OW występują u 2,3% dorosłych; średni wiek w momencie wykrycia wynosi 52 lata. Częstość występowania wynosi <0,5% u młodych dorosłych. Wczesne badania sugerują, że 10%-50% pacjentów z koarktacją aorty ma IA. Zalecenia dotyczące badań przesiewowych są zmienne. Staraliśmy się zbadać częstość występowania IA poprzez badanie przesiewowe za pomocą MRA. MATERIAŁ I METODY Do badania włączono kolejnych pacjentów w wieku powyżej 16 lat z koarktacją poddawanych rezonansowi magnetycznemu mózgu w okresie od maja 1999 do października 2007 roku. MRA wykonano przy użyciu skanera 1,5T z protokołem 3D time-of-flight; wykonano jednoczasowe obrazowanie MR serca i aorty. Neuroradiolog dwukrotnie zgłosił mózgowe MRA. Statystyki są opisane jako średnia ± SD i mediana ± zakres. Zmienne ciągłe porównano za pomocą testów t-Studenta i testów U Manna-Whitneya (zmienne kategorialne, za pomocą dokładnego testu Fishera). WYNIKI Sto siedemnaście MRA zostało zgłoszonych podwójnie. Mediana wieku wynosiła 29 ± 11 lat (zakres 16-59 lat). IA stwierdzono u 12 pacjentów (10,3%). Średnia średnica IA wynosiła 3,9 mm (zakres 2,0-8,0 mm). Pacjenci z tętniakami byli starsi (mediana 37 lat; zakres 16-50 lat) niż osoby bez tętniaków (mediana 23 lata; zakres 16-59 lat; Z = -2,01, P = 0,04). Nadciśnienie występowało częściej u osób z IA (IA 83% w porównaniu z brakiem IA 43%, p = 0,01). Nie stwierdzono związku między aortopatią wstępującą, dwupłatkową zastawką aortalną i IA. WNIOSKI Pacjenci z koarktacją mają większą częstość występowania IA w młodszym wieku niż w badaniach populacyjnych. Nie jest jasne, czy rutynowe badania przesiewowe są odpowiednie dla tej grupy pacjentów. Nadciśnienie jest prawdopodobnie ważnym czynnikiem patofizjologicznym.


title: Nowe spojrzenie na serce w cukrzycy: od schorzenia do niewydolności

text: W niniejszym przeglądzie omówiono niektóre mechanizmy nieodłącznie związane z cukrzycą, które predysponują pacjentów do zwiększonej chorobowości i śmiertelności sercowej. Skomputeryzowana tomografia emisyjna pojedynczych fotonów lub tomografia emisyjna fotonów z radioaktywnie znakowanymi analogami norepinefryny wykazały, że dysfunkcja współczulna serca i niekompetencja są wczesnymi, a także późnymi nieprawidłowościami u pacjentów z cukrzycą typu I (insulinozależną) i typu II (insulinoniezależną) mellitus. Ponadto ocena przepływu krwi w mięśniu sercowym za pomocą tomografii emisyjnej fotonów wykazała, że u pacjentów bez zaburzeń perfuzji mięśnia sercowego, zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń jest znacznie zmniejszone w związku z dysfunkcją współczulną serca. Ponadto, objawy aktywacji śródbłonka stwierdzono również wcześnie u pacjentów z cukrzycą typu I i typu II, u których nie wykryto klinicznie choroby naczyniowej. Ta aktywacja w połączeniu z kontrolą glikemii jest ważna w określaniu śmiertelności makronaczyniowej. Dysfunkcja układu współczulnego serca zostaje częściowo przywrócona do normy z prawie normalizacją glikemii. Interpretacje. Ostatnio nierozpoznane „subtelne” zmiany predysponują serce do niewydolności, po przebudowie wywołanej niedokrwieniem, a blaszki miażdżycowe do niestabilności i pęknięcia. Zmiany te działają w połączeniu z wpływem wywołanym hiperglikemią i cukrzycą na śródbłonek dużych naczyń krwionośnych, m.in. g. na uwalnianie tlenku azotu lub na aktywację kinazy białkowej C β. Skrupulatna kontrola glikemii na wczesnym etapie i szybka kompensacja hiperglikemii u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym są częścią skutecznego, wieloczynnikowego podejścia do zapobiegania przejściu choroby serca w cukrzycę z choroby do niewydolności. [Diabetologia (2000) 43: 1455–1469]


title: Mutacje genetyczne i epigenetyczne wpływają na zdolność wiązania DNA ludzkiego ZFP57 w przemijającej cukrzycy typu 1

text: U myszy ZFP57 zawiera trzy klasyczne domeny palca cynkowego Cys2His2 (ZF) i rozpoznaje metylowaną sekwencję docelową TGC(met)CGC przy użyciu pierwszego i drugiego ZF. W tym badaniu wykazujemy, że ludzki ZFP57 (hZFP57) zawierający sześć Cys2His2 ZF wiąże tę samą metylowaną sekwencję przez trzeci i czwarty ZF i identyfikuje aminokwasy krytyczne dla interakcji DNA. Ponadto przedstawiamy dowody wskazujące, że mutacje hZFP57 i hipometylacja ICR TNDM1 związane z przejściową cukrzycą noworodków typu 1 powodują utratę wiązania hZFP57 z locus TNDM1, prawdopodobnie powodując aktywację PLAGL1.


title: Fizjologiczne poziomy wapnia w astrocytach stymulują uwalnianie glutaminianu w celu modulowania sąsiednich neuronów.

text: Astrocyty mogą uwalniać glutaminian w sposób zależny od wapnia i w konsekwencji przesyłać sygnał do sąsiednich neuronów. Nie jest dobrze określone, czy ta ścieżka uwalniania glutaminianu jest wykorzystywana podczas sygnalizacji fizjologicznej, czy jest rekrutowana tylko w warunkach patofizjologicznych. Jednym z powodów tego braku zrozumienia jest ograniczona wiedza na temat poziomów wapnia niezbędnych do stymulowania uwalniania glutaminianu z astrocytów oraz ich porównania z zakresem fizjologicznych poziomów wapnia w tych komórkach. Wykorzystaliśmy fotolizę błyskową do podniesienia poziomu wewnętrznego wapnia w astrocytach, jednocześnie monitorując poziom wapnia i glutaminianu w astrocytach, które wywoływały powolne prądy do wewnątrz, które rejestrowano elektrofizjologicznie z pojedynczych neuronów wyhodowanych na mikrowyspach astrocytów. Dzięki takiemu podejściu pokazujemy, że niewielkie zmiany wapnia w astrocytach, od 84 do 140 nM, wywołują znaczne prądy glutaminergiczne w sąsiednich neuronach (-391 pA), ze współczynnikiem Hilla od 2,1 do 2,7. Ponieważ agoniści glutaminian, noradrenalina i dopamina podnoszą poziom wapnia w astrocytach do poziomu przekraczającego 1,8 mikroM, te badania ilościowe wykazują, że astrocytowy szlak uwalniania glutaminianu jest zaangażowany przy fizjologicznych poziomach wewnętrznego wapnia. W konsekwencji, zależne od wapnia uwalnianie glutaminianu z astrocytów działa w odpowiednim zakresie astrocytowych poziomów wapnia do wykorzystania jako ścieżka sygnalizacyjna w funkcjonalnym układzie nerwowym.


title: Leczenie albuminami i furosemidem u pacjentów z hipoproteinemią z ostrym uszkodzeniem płuc.

text: CEL Hipoproteinemia, zatrzymanie płynów i przyrost masy ciała są związane z rozwojem ostrego uszkodzenia płuc i śmiertelnością u pacjentów w stanie krytycznym, bez udowodnienia przyczyny i skutku. Zaprojektowaliśmy badanie kliniczne, aby ustalić, czy diureza i zastępowanie koloidów u pacjentów z hipoproteinemią z ostrym uszkodzeniem płuc poprawiłyby fizjologię płuc. PROJEKT Prospektywne, randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kontrolowane placebo. USTAWIENIE Wszystkie oddziały intensywnej terapii dla dorosłych z dwóch szpitali uniwersyteckich. PACJENCI 37 pacjentów wentylowanych mechanicznie z ostrym uszkodzeniem płuc i całkowitym białkiem surowicy </=5,0 g/dl. INTERWENCJE Pięciodniowy, protokolarny schemat podawania 25 g albuminy surowicy ludzkiej co 8 godzin z ciągłym wlewem furosemidu lub podwójnego placebo, ukierunkowany na diurezę, utratę masy ciała i całkowite białko w surowicy. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI Zmierzone wyniki obejmowały zmianę masy ciała, całkowite białko w surowicy, równowagę płynów, hemodynamikę, podatność układu oddechowego i natlenienie. Charakterystyki wyjściowe były podobne między grupami (leczenie, n = 19; kontrola, n = 18), przy czym uraz był główną przyczyną ostrego uszkodzenia płuc. Diurezie i utracie masy ciała w ciągu 5 dni (o 5,3 kg więcej w grupie leczonej, p = 0,04) towarzyszyła poprawa stosunku Pao2/Fio2 w grupie leczonej w ciągu 24 godzin (od 171 do 236, p = 0,02). Mechanika oddechowa pozostała niezmieniona. Średnie ciśnienie tętnicze wzrosło z 80 do 88 mm Hg (p = 0,10), a częstość akcji serca spadła z 110 do 95 uderzeń/min (p = 0,008) w czasie w grupie leczonej. Nie zaobserwowano różnicy w śmiertelności, przy korzystnych trendach w zakresie środków intensywnej opieki. WNIOSKI Leczenie albuminami i furosemidem poprawia równowagę płynów, utlenowanie i hemodynamikę u pacjentów z hipoproteinemią i ostrym uszkodzeniem płuc. Określenie wpływu tej prostej terapii na koszty, wyniki i inne populacje pacjentów wymaga dalszych badań.


title: Postępy w funkcjonalnej i strukturalnej analizie i implementacji obrazów mr jako fsl

text: Techniki dostępne do przesłuchania i analizy danych neuroobrazowych mają duży wpływ na określenie elastyczności, czułości i zakresu eksperymentów neuroobrazowych. Opracowanie takich metodologii umożliwiło badaczom zajęcie się pytaniami naukowymi, na które wcześniej nie można było znaleźć odpowiedzi, i jako takie stało się samodzielnym ważnym obszarem badawczym. W niniejszym artykule przedstawiamy przegląd badań przeprowadzonych przez Analysis Group w Oxford Center for Functional MRI of the Brain (FMRIB). Badania te koncentrowały się na opracowaniu nowych metodologii analizy zarówno strukturalnych, jak i funkcjonalnych danych obrazowania rezonansu magnetycznego. Większość badań przedstawionych w tym artykule została zaimplementowana jako bezpłatne narzędzia programowe w ramach Biblioteki Oprogramowania FMRIB (FSL).


title: Metformina — sposób działania i implikacje kliniczne dla cukrzycy i raka

text: Metformina jest od wielu lat podstawą terapii cukrzycy; jednak mechanistyczne aspekty działania metforminy pozostały niejasne. Ostatnie postępy ujawniły, że lek ten, oprócz działania obniżającego poziom glukozy, może być obiecujący, jeśli chodzi o specyficzne ukierunkowanie na różnice metaboliczne między prawidłową i nieprawidłową sygnalizacją metaboliczną. Wiedza zdobyta podczas analizowania głównych mechanizmów działania metforminy może pomóc nam w opracowaniu nowatorskich metod leczenia. Ośrodkiem mechanizmu działania metforminy jest zmiana metabolizmu energetycznego komórki. Metformina wywiera dominujące działanie obniżające poziom glukozy poprzez hamowanie glukoneogenezy w wątrobie i przeciwdziałanie działaniu glukagonu. Hamowanie kompleksu mitochondrialnego I powoduje wadliwą sygnalizację cAMP i kinazy białkowej A w odpowiedzi na glukagon. Stymulacja kinazy białkowej aktywowanej 5'-AMP, chociaż niepotrzebna w obniżającym glikemię działaniu metforminy, nadaje wrażliwość na insulinę, głównie poprzez modulację metabolizmu lipidów. Metformina może wpływać na powstawanie nowotworów, zarówno pośrednio, poprzez ogólnoustrojową redukcję poziomu insuliny, jak i bezpośrednio, poprzez wywoływanie stresu energetycznego; jednak efekty te wymagają dalszych badań. W tym miejscu omawiamy uaktualnione rozumienie antyglukoneogennego działania metforminy w wątrobie oraz implikacje odkrycia celów metforminy w leczeniu cukrzycy i raka.


title: Charakterystyka najwcześniejszej krzyżowo neutralizującej odpowiedzi przeciwciał na HIV-1

text: Niedawne analizy przekrojowe osocza HIV-1+ wykazały, że u 10%-30% osób z HIV-1+ rozwinęły się szeroko reaktywne krzyżowo odpowiedzi przeciwciał neutralizujących. Moment początkowego rozwoju takich odpowiedzi przeciwwirusowych jest nieznany. Nie wiadomo również, czy pojawienie się tych odpowiedzi zbiega się z pojawieniem się swoistości przeciwciał wobec jednego lub wielu regionów glikoproteiny otoczki wirusa (Env). Tutaj przeanalizowaliśmy krzyżowo neutralizujące odpowiedzi przeciwciał w podłużnych osoczach pobranych wkrótce po i do siedmiu lat po zakażeniu HIV-1. Stwierdzamy, że krzyżowo neutralizujące odpowiedzi przeciwciał anty-HIV-1 stają się widoczne po raz pierwszy średnio po 2,5 roku, a w rzadkich przypadkach już 1 rok po zakażeniu. Jeśli krzyżowo neutralizujące odpowiedzi przeciwciał nie rozwiną się w ciągu pierwszych 2-3 lat zakażenia, najprawdopodobniej nie wystąpią one później. Nasze wyniki wskazują na potencjalny związek między rozwojem krzyżowo neutralizujących odpowiedzi przeciwciał i swoistych markerów aktywacji na limfocytach T oraz z poziomami wiremii osocza. Najwcześniejsza odpowiedź krzyżowego neutralizacji przeciwciał jest ukierunkowana na ograniczoną liczbę regionów Env, głównie na miejsce wiązania CD4 i epitopy, które nie są obecne na monomerycznym Env, ale na trimerycznej postaci Env związanej z wirionem. W przeciwieństwie do tego, neutralizujące aktywności osocza od osobników, u których nie wykształciły się krzyżowo neutralizujące odpowiedzi przeciwciał, są ukierunkowane na epitopy na monomerycznym gp120 inne niż CD4-BS. Nasze badanie dostarcza informacji, które są istotne nie tylko dla lepszego zrozumienia interakcji ludzkiego układu odpornościowego z wirusem HIV, ale mogą również pomóc w opracowaniu skutecznych protokołów szczepień. Ponieważ przeciwciała przeciwko złożonym epitopom, które są obecne na iglicy otoczki związanej z wirionem, wydają się być kluczowymi składnikami najwcześniejszej aktywności krzyżowej neutralizacji osocza HIV-1+, należy położyć nacisk na wywoływanie podobnych przeciwciał przez szczepienie.


title: Płeć, wiek i niewydolność serca z zachowaną funkcją skurczową lewej komory.

text: CELE Niniejsze badanie miało na celu ustalenie, czy kobiety częściej niż mężczyźni mają niewydolność serca (HF) z zachowaną funkcją skurczową po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających, w tym wieku. TŁO Chociaż wcześniejsze dowody sugerują niezależny związek między płcią żeńską a zachowaną funkcją skurczową lewej komory (LVSF) u pacjentów z HF, istniejące badania są ograniczone przez błędy w skierowaniu, małe liczebności próby lub niemożność dostosowania do szerokiego zakresu potencjalnych zmiennych zakłócających . METODY Jest to badanie przekrojowe, w którym wykorzystano dane z retrospektywnej abstrakcji karty medycznej z ogólnokrajowej próby beneficjentów Medicare hospitalizowanych z główną diagnozą HF w szpitalach pozarządowych zajmujących się doraźną opieką zdrowotną w Stanach Zjednoczonych w okresie od kwietnia 1998 do marca 1999. Pacjenci kwalifikowali się do tej analizy, jeśli byli w wieku 65 lat lub więcej, mieli dokumentację LVSF i potwierdzenie rozpoznania HF. Zastosowaliśmy wielozmienną regresję logistyczną, aby zidentyfikować korelaty zachowanego LVSF, który został zdefiniowany jako jakościowo normalna funkcja lub ilościowo raportowana frakcja wyrzutowa > lub = 0,50. W celu zidentyfikowania istotnych interakcji przeprowadzono regresje warstwowe według płci. WYNIKI Spośród 19 710 pacjentów w analizie zachowany LVSF był obecny u 6700 (35%), z czego 79% stanowiły kobiety. Natomiast wśród 12 956 pacjentów z upośledzoną funkcją LVSF tylko 49% stanowiły kobiety. Pacjenci z zachowanym LVSF byli o 1,5 roku starsi niż pacjenci z upośledzoną LVSF. Po dostosowaniu do wieku i innych czynników pacjenta, płeć żeńska pozostawała silnie związana z zachowaną LVSF (obliczony współczynnik ryzyka = 1,71; 95% przedział ufności 1,63 do 1,78). Związek był spójny we wszystkich grupach wiekowych i podobny u pacjentów z chorobą wieńcową, nadciśnieniem, chorobą płuc, niewydolnością nerek lub migotaniem przedsionków lub bez. WNIOSKI U starszych pacjentów hospitalizowanych z powodu HF zachowana funkcja skurczowa jest przede wszystkim stanem kobiet, niezależnie od istotnych cech demograficznych i klinicznych.