title: Wpływ wiedzy na temat zdrowia na jakość życia pacjentów z chorobą niedokrwienną serca w australijskiej praktyce ogólnej

text: TŁO Odpowiednie zrozumienie informacji zdrowotnych przez pacjentów z chorobami układu krążenia (CVD) ma fundamentalne znaczenie dla lepszego zarządzania czynnikami ryzyka i poprawy zachorowalności, co może również korzystnie wpływać na jakość ich życia. CELE Ocena związku między świadomością zdrowotną a jakością życia związaną ze zdrowiem (HRQoL) u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (IHD) oraz zbadanie roli zmiennych socjodemograficznych i klinicznych jako możliwych czynników zakłócających. METODY Badanie przekrojowe pacjentów z IHD rekrutowanych ze stratyfikowanej próby lekarzy ogólnych w dwóch stanach australijskich (Queensland i Australia Południowa) w latach 2007-2009. Umiejętność korzystania ze stanu zdrowia została zmierzona za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza i sklasyfikowana jako nieodpowiednia, marginalna lub odpowiednia. Fizyczne i psychiczne komponenty HRQoL oceniano za pomocą kwestionariusza Medical Outcomes Study Short Form (SF12). Analizy skorygowano pod kątem czynników zakłócających (zmiennych socjodemograficznych, historii klinicznej IHD, liczby chorób współistniejących CVD i czynników ryzyka CVD) za pomocą wielokrotnej regresji liniowej. WYNIKI Oceniono całkowitą próbę 587 pacjentów z ChNS (średni wiek 72,0±8,4 lat): 76,8% mężczyzn, 84,2% emerytów lub rencistów, 51,4% z wykształceniem do średniego. Świadomość zdrowotna wykazała średnią 39,6±6,7 punktów, przy czym 14,3% (95% CI 11,8-17,3) sklasyfikowano jako niewystarczającą. Wyniki komponentu fizycznego HRQoL wynosiły 39,6 (95% CI 37,1-42,1), 42,1 (95% CI 40,8-43,3) i 44,8 (95% CI 43,3-46,2) odpowiednio dla niedostatecznej, marginalnej i odpowiedniej świadomości zdrowotnej (p -wartość dla trendu = 0,001). To powiązanie utrzymywało się po dostosowaniu do czynników zakłócających. Kompetencje zdrowotne nie były związane z komponentem psychicznym HRQoL (wartość p = 0,482). Podeszły wiek, niższy poziom wykształcenia, niekorzystna pozycja społeczno-ekonomiczna oraz większa liczba chorób współistniejących z CVD niekorzystnie wpływały zarówno na poziom świadomości zdrowotnej, jak i HRQoL. WNIOSEK Niewystarczająca świadomość zdrowotna jest czynnikiem przyczyniającym się do złego funkcjonowania fizycznego u pacjentów z IHD. Zwiększenie świadomości zdrowotnej może poprawić HRQoL i zmniejszyć wpływ IHD wśród pacjentów z tą przewlekłą CVD.


title: w

text: Transglutaminaza 2 (TGaza 2) jest enzymem zależnym od Ca+2, który katalizuje zarówno wewnątrzkomórkowe, jak i zewnątrzkomórkowe reakcje sieciowania poprzez transamidację określonych reszt glutaminowych. Wiadomo, że TGaza 2 bierze udział w zdarzeniach, w których pośredniczy błona, wymaganych do stymulowanego glukozą uwalniania insuliny z komórek beta trzustki. Tutaj pokazujemy, że ukierunkowane zakłócenie TGazy 2 zaburza wydzielanie insuliny stymulowane glukozą. Myszy TGase 2-/- wykazują nietolerancję glukozy po dootrzewnowym obciążeniu glukozą. Myszy TGazy 2-/- wykazują tendencję do rozwoju hipoglikemii po podaniu egzogennej insuliny w wyniku zwiększonej fosforylacji substratu receptora insuliny 2 (IRS-2). Sugerujemy, że zwiększona obwodowa wrażliwość na insulinę częściowo kompensuje wadliwe wydzielanie w tym modelu zwierzęcym. Fenotyp myszy TGazy 2-/- przypomina fenotyp u młodych pacjentów z cukrzycą o początku dojrzałości (MODY). W trakcie badań przesiewowych pod kątem ludzkiego genu TGase 2 u włoskich pacjentów z klinicznymi cechami MODY, wykryliśmy mutację zmiany sensu (N333S) w miejscu aktywnym enzymu. Łącznie wyniki te identyfikują TGazę 2 jako potencjalny gen kandydujący w cukrzycy typu 2.


title: Struktura chromatyny i programy ekspresji genów ludzkich embrionalnych i indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych.

text: Znajomość zarówno globalnej struktury chromatyny, jak i programów ekspresji genów ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (ESC) i indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) powinna zapewnić solidne środki do oceny, czy genomy tych komórek mają podobne stany pluripotencjalne. Ostatnie badania sugerują, że ESC i iPSC reprezentują różne stany pluripotencjalne o zasadniczo różnych profilach ekspresji genów. Opisujemy tutaj porównanie globalnej struktury chromatyny i danych dotyczących ekspresji genów dla panelu ludzkich ESC i iPSC. Mapy nukleosomów obejmujące cały genom z modyfikacjami histonów H3K4me3 i H3K27me3 wskazują, że istnieje niewielka różnica między ESC i iPSC w odniesieniu do tych znaczników. Profile ekspresji genów potwierdzają, że programy transkrypcyjne ESC i iPSC wykazują bardzo niewiele spójnych różnic. Chociaż w tych liniach komórkowych zaobserwowano pewne zmiany w strukturze chromatyny i ekspresji genów, zmiany te nie służyły do odróżnienia ESC od iPSC.


title: Komórki szpiku z ekspresją VEGF i arginazy-1 po wychwytywaniu uszkodzonego nabłonka barwnikowego siatkówki sugerują potencjalny mechanizm, który napędza początek angiogenezy naczyniówki u myszy

text: Chociaż dane uwzględniają zarówno akumulację komórek szpiku podczas neowaskularyzacji naczyniówki (CNV), jak i aktywację dopełniacza, żadne z danych nie przedstawiły jasnego wyjaśnienia napędu angiogenicznego, który sprzyja patologicznej angiogenezie. Jedną z możliwości, która jest dominującym napędem, jest specyficzne i wczesne kondycjonowanie i aktywacja nacieku komórek szpikowych. Korzystając z mysiego modelu indukowanej laserem CNV, zidentyfikowaliśmy, że uszkodzenie nabłonka barwnikowego siatkówki (RPE) i błony Brucha spowodowało wczesną rekrutację makrofagów pochodzących z monocytów i mikrogleju, przed angiogenezą i jednocześnie z aktywacją dopełniacza. Wczesne zrekrutowane komórki CD11b(+) wykazywały ostateczną sygnaturę genową selektywnych mediatorów zapalnych, szczególnie wyraźną ekspresję Arg-1. Akumulujące makrofagi z siatkówki i krwi obwodowej były aktywowane w miejscu uszkodzenia, wykazując zwiększoną ekspresję VEGF, a zwłaszcza przed nadmierną ekspresją VEGF z RPE lub najwcześniejszych etapów angiogenezy. Wszystkie te początkowe zdarzenia, w tym odrębne komórki szpiku VEGF (+) Arg-1(+), ustąpiły, gdy CNV został ustalony iw tym czasie ekspresja RPE-VEGF była maksymalna. Deplecja zapalnych monocytów CCR2-dodatnich potwierdziła pochodzenie naciekającej ekspresji Arg-1 w monocytach, ponieważ po deplecji sygnał Arg-1 został utracony, a CNV stłumiony. Co więcej, nasze dane in vitro potwierdziły wychwyt przez komórki szpikowe uszkodzonego RPE lub jego pochodnych jako mechanizmu generującego fenotyp VEGF (+) Arg-1 (+) in vivo. Nasze wyniki ujawniają potencjalny wczesny czynnik inicjujący angiogenezę poprzez napęd VEGF pochodzenia szpikowego po wychwytywaniu uszkodzonego RPE i dostarczają wyjaśnienia, dlaczego CNV rozwija się na dowolnym etapie zwyrodnienia plamki żółtej i można je dalej badać pod kątem korzyści terapeutycznych.


title: Monitorowanie nowotworu i starzenia się in vivo za pomocą modelu p16INK4a-Lucyferazy

text: Monitorowanie raka i starzenia się in vivo pozostaje wyzwaniem doświadczalnym. Tutaj opisujemy mysz z lucyferazą knockin (p16(LUC)), która wiernie odnotowuje ekspresję p16(INK4a), supresora guza i biomarkera starzenia. Ocena luminescencji przez całe życie u myszy p16(+/LUC) wykazała wykładniczy wzrost wraz ze starzeniem się, co było wysoce zmienne w kohorcie jednocześnie trzymanych myszy syngenicznych. Ekspresja p16(INK4a) wraz ze starzeniem się nie przewidziała rozwoju raka, co sugeruje, że akumulacja starzejących się komórek nie jest głównym wyznacznikiem śmierci związanej z rakiem. W 14 z 14 badanych modeli guza ekspresja p16(LUC) była ogniskowo aktywowana przez wczesne zdarzenia nowotworowe, umożliwiając wizualizację guzów z czułością przewyższającą inne modalności obrazowania. Aktywację p16(INK4a) odnotowano w powstającym nowotworze i otaczających komórkach zrębu. Praca ta sugeruje, że aktywacja p16(INK4a) jest charakterystyczna dla wszystkich pojawiających się nowotworów, co czyni allel p16(LUC) czułym, bezstronnym reporterem transformacji nowotworowej.


title: Bacteroides sp. z o.o. 3_1_23 Białko Pif1 to wielofunkcyjna helikaza

text: Helikaza DNA ScPif1 jest prototypowym członkiem nadrodziny helikazy od 5' do 3' od bakterii do człowieka i odgrywa różne role w utrzymaniu homeostazy genomowej. Chociaż przeprowadzono wiele badań z eukariotycznymi helikazami Pif1, w tym drożdżowymi i ludzkimi białkami Pif1, potencjalne funkcje i właściwości biochemiczne prokariotycznych helikaz Pif1 pozostają w dużej mierze nieznane. Tutaj przedstawiamy ekspresję, oczyszczanie i analizę biochemiczną helikazy Pif1 z Bacteroides sp. 3_1_23 (BsPif1). BsPif1 wiąże się z dużym panelem substratów DNA, a w szczególności skutecznie rozwija częściowy dupleks DNA z nawisem 5', substratami podobnymi do widełek, substratami typu D-loop i typu klap, co sugeruje, że BsPif1 może działać na zablokowanych widełkach replikacyjnych DNA i wzmocnić dojrzewanie fragmentów Okazaki. Podobnie jak jego eukariotyczne homologi, BsPif1 rozwiązuje struktury pętli R i rozwija hybrydy DNA-RNA. Ponadto BsPif1 skutecznie rozkłada kwadrupleksy G i rozbija kompleksy nukleoproteinowe. Podsumowując, wyniki te podkreślają, że prokariotyczne helikazy Pif1 mogą rozwiązywać typowe problemy, które pojawiają się podczas transakcji DNA. Co ciekawe, stwierdziliśmy, że BsPif1 różni się od drożdżowego Pif1, ale bardziej przypomina ludzki Pif1 pod względem specyficzności substratowej, aktywności helikazy i sposobu działania. Odkrycia te omówiono w kontekście możliwych funkcji prokariotycznych helikaz Pif1 in vivo.


title: Neutrofile siatkowe w autoimmunologicznym zapaleniu małych naczyń

text: Zapalenie małych naczyń (SVV) jest przewlekłą chorobą autozapalną związaną z autoprzeciwciałami przeciw cytoplazmie neutrofili (ANCA). Tutaj pokazujemy, że włókna chromatyny, tak zwane zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofili (NET), są uwalniane przez neutrofile stymulowane przez ANCA i zawierają ukierunkowane autoantygeny proteinazę-3 (PR3) i mieloperoksydazę (MPO). Odkładanie się NET w stanach zapalnych nerek i krążące kompleksy MPO-DNA sugerują, że tworzenie NET wyzwala zapalenie naczyń i sprzyja odpowiedzi autoimmunologicznej przeciwko składnikom neutrofili u osób z SVV.


title: Kontrola przeprogramowania metabolicznego wywołanego stresem żywieniowym przez PKCζ w nowotworach

text: Komórki nowotworowe mają wysokie zapotrzebowanie energetyczne i anaboliczne i wiadomo, że dostosowują swój metabolizm, aby były w stanie przetrwać i dalej się namnażać w warunkach stresu żywieniowego. Pokazujemy, że niedobór PKCζ promuje plastyczność niezbędną komórkom nowotworowym do przeprogramowania swojego metabolizmu w celu wykorzystania glutaminy na szlaku biosyntezy seryny przy braku glukozy. PKCζ hamuje ekspresję dwóch kluczowych enzymów szlaku, PHGDH i PSAT1, oraz fosforyluje PHGDH w kluczowych resztach, hamując jego aktywność enzymatyczną. Co ciekawe, utrata PKCζ u myszy skutkuje zwiększoną nowotworzeniem jelit i zwiększonymi poziomami tych dwóch enzymów metabolicznych, podczas gdy u pacjentów z niskimi poziomami PKCζ rokowanie jest złe. Ponadto aktywności PKCζ i kaspazy-3 są skorelowane z poziomami PHGDH w ludzkich nowotworach jelit. Podsumowując, pokazuje to, że PKCζ jest krytycznym metabolicznym supresorem nowotworów w mysim i ludzkim raku.


title: Interakcja XRCC4 z XLF jest wymagana do kodowania (ale nie sygnału) łączenia końców

text: XRCC4 i XLF są strukturalnie spokrewnionymi białkami ważnymi dla funkcji DNA Ligazy IV. XRCC4 tworzy ścisły kompleks z DNA Ligase IV, podczas gdy XLF oddziałuje bezpośrednio z XRCC4. Zarówno XRCC4, jak i XLF tworzą homodimery, które mogą polimeryzować jako włókna heterotypowe niezależnie od ligazy DNA IV. Pojawiające się dane strukturalne i biochemiczne in vitro sugerują, że XRCC4 i XLF razem tworzą nitkowatą strukturę, która promuje mostkowanie między cząsteczkami DNA. Tutaj pokazujemy, że ablacja powinowactwa XRCC4 do XLF powoduje deficyty naprawy DNA, w tym zaskakujący deficyt kodowania VDJ, ale nie łączenie końców sygnału. Dane te są zgodne z modelem, w którym kompleksy XRCC4/XLF utrzymują razem końce DNA - ściśle wymagane do łączenia końców kodujących, ale zbędne dla łączenia końców sygnałowych. Wreszcie fosforylacja DNA-PK kompleksów XRCC4/XLF zakłóca mostkowanie DNA in vitro, co sugeruje regulacyjną rolę fosforylacji DNA-PK kompleksów XRCC4/XLF.


title: Utrata odcisku w raku jelita grubego związana z hipometylacją H19 i IGF2.

text: Zmiany epigenetyczne w ludzkich nowotworach obejmują globalną hipometylację DNA, hipometylację genu i hipermetylację promotora oraz utratę imprintingu (LOI) genu insulinopodobnego czynnika wzrostu II (IGF2). Opisany wcześniej mechanizm LOI to hipermetylacja regionu o zróżnicowanej metylacji (DMR) przed genem H19, umożliwiająca aktywację normalnie niemego matczynego allelu IGF2. Tutaj pokazujemy, że ten mechanizm nie dotyczy raków jelita grubego, które wykazują hipometylację DMR H19, jak również DMR powyżej eksonu 3 IGF2. Ta hipometylacja występuje zarówno w rakach jelita grubego, jak i prawidłowej błonie śluzowej tych samych pacjentów, a także w liniach komórkowych z nokautem komórek somatycznych metylotransferaz DNA DNMT1 i DNMT3B. Dane te sugerują, że hipometylacja jest mechanizmem LOI, że popularny model współzawodnictwa wzmacniacza IGF2-H19 o imprinting IGF2 nie ma zastosowania do ludzkiej okrężnicy i że alternatywny model LOI obejmowałby represor transkrypcji działający na normalnie niemy matczyny allel IGF2.


title: Postępowanie z pacjentami z bólem gardła w odniesieniu do wytycznych: badanie wywiadu w Szwecji

text: CEL Zbadanie, w jaki sposób grupa szwedzkich lekarzy ogólnych (GP) radzi sobie z pacjentami z bólem gardła w odniesieniu do aktualnych wytycznych wyrażonych w wywiadach. PROJEKT Do analizy wywiadów częściowo ustrukturyzowanych wykorzystano analizę jakościową treści. USTAWIENIE Szwedzka podstawowa opieka zdrowotna. TEMATY Strategiczna próba 25 lekarzy rodzinnych. GŁÓWNE ŚRODKI EFEKTOWE Postrzegane leczenie pacjentów z bólem gardła. WYNIKI Stwierdzono, że dziewięciu z ankietowanych lekarzy pierwszego kontaktu stosowało się do aktualnych wytycznych dotyczących bólu gardła, a 16 nie stosowało się do nich. Obie grupy różniły się pod względem wiedzy na temat wytycznych, która była udostępniana w zespole dla stosujących się lekarzy rodzinnych, podczas gdy wiedza idiosynkratyczna dominowała w przypadku niestosujących się lekarzy rodzinnych. Zrzeszający się lekarze rodzinni nie mieli żadnych obaw lub nie mieli obaw związanych z infekcjami bakteryjnymi i diagnostyką różnicową, podczas gdy nieprzylegający lekarze rodzinni uważali, że u pacjentów z bólem gardła każda infekcja bakteryjna powinna być identyfikowana i leczona antybiotykami. Wywiad i badanie pacjenta skupiały się głównie na przestrzegających zaleceń lekarzach POZ, podczas gdy w przypadku niestosujących się lekarzy było to często zbędne. Niestosujący się do zaleceń lekarze pierwszego kontaktu zgłaszali problemy z nakłanianiem pacjentów do powstrzymywania się od antybiotyków, podczas gdy nie zgłaszali takich problemów u przestrzegających zaleceń lekarzy pierwszego kontaktu. WNIOSKI To badanie wywiadu dotyczące leczenia bólu gardła w strategicznie dobranej grupie szwedzkich lekarzy rodzinnych wykazało, że podczas gdy dwie trzecie nie przestrzegało zaleceń i miało liberalne podejście do antybiotyków, jedna trzecia przestrzegała wytycznych z ograniczonym poglądem na antybiotyki. Niestosujący się do zaleceń lekarze POZ ujawnili znaczne luki w wiedzy. Przylegający lekarze pierwszego kontaktu omówili wytyczne w ramach zespołu podstawowej opieki zdrowotnej, podczas gdy nieprzystępujący lekarze pierwszego kontaktu tego nie zrobili. Wdrażanie wytycznych wydawało się zatem promowane przez wiedzę dzieloną w dyskusjach zespołowych.


title: Złap i wypuść: jak kinetochory zaczepiają właściwe mikrotubule podczas mitozy?

text: Wędkarze sportowi utrzymują napięcie na swoich żyłkach, aby zapobiec wypuszczaniu zahaczonych ryb. Molekularna wersja tej wędkarskiej sztuczki, działająca w kinetochorach, zapewnia dokładność podczas mitozy: wrzeciono mitotyczne przyczepia się losowo do chromosomów, a następnie prawidłowo zorientowane połączenia są stabilizowane dzięki napięciu wywieranemu na nie przez przeciwstawne mikrotubule. Niewłaściwe przyczepy, którym brakuje napięcia, są niestabilne i szybko się uwalniają, dając kolejną szansę na biorientację. Stabilizacja oddziaływań molekularnych przez napięcie występuje również w innych kontekstach fizjologicznych, takich jak adhezja komórek, ruchliwość, hemostaza i morfogeneza tkanki. Tutaj dokonujemy przeglądu modeli stabilizacji przyczepów kinetochorowych z myślą o powstających modelach dla innych systemów aktywowanych siłą. Chociaż uwaga w dziedzinie mitozy skupiła się głównie na jednym mechanizmie opartym na kinazie, wiele mechanizmów może działać razem, aby stabilizować prawidłowo zorientowane dwukierunkowo kinetochory, a niektóre zasady rządzące innymi systemami wrażliwymi na napięcie mogą również mieć zastosowanie do kinetochorów.


title: Bezetykietowe obrazowanie in vivo mielinowanych aksonów w zdrowiu i chorobie za pomocą spektralnej mikroskopii konfokalnej odbicia

text: Przedstawiamy nowo opracowaną technikę wysokorozdzielczego obrazowania in vivo zmielinizowanych aksonów w mózgu, rdzeniu kręgowym i nerwach obwodowych, która nie wymaga znakowania fluorescencyjnego. Ta metoda, oparta na spektralnej konfokalnej mikroskopii odbicia (SCoRe), wykorzystuje konwencjonalny system konfokalny do skanowania laserowego do generowania obrazów poprzez łączenie jednocześnie odbitych sygnałów z wielu laserów o różnych długościach fal. Generowane są uderzające wzory kolorów unikalne dla poszczególnych mielinowanych włókien, które ułatwiają ich śledzenie w gęstych obszarach aksonalnych. Wzory te podkreślają węzły nacięć Ranviera i Schmidta-Lantermana i mogą być wykorzystane do wykrywania różnych patologii mielinowych. Za pomocą SCoRe przeprowadziliśmy przewlekłe obrazowanie mózgu do głębokości 400 μm, wychwytując mielinizację de novo mysich aksonów korowych in vivo. Ustaliliśmy również możliwość obrazowania zmielinizowanych aksonów w korze mózgowej człowieka. SCoRe dodaje potężny komponent do rozwijającego się zestawu narzędzi do obrazowania mielinizacji u żywych zwierząt i potencjalnie u ludzi.


title: Możliwość zastosowania aktualnego stopnia zaawansowania/kategoryzacji patologii α-synukleiny i ich znaczenie kliniczne

text: W chorobie Parkinsona (PD) i otępieniu z ciałami Lewy'ego (DLB) obserwuje się patologię alfa-synukleiny (alfaS), która wykazuje przewidywalny rozkład topograficzny. Obecnie do oceny patologii alfaS stosowane są dwa systemy stopniowania/kategoryzacji, tj. Braak's i McKeith's. Celem tych strategii diagnostycznych w patologii jest, oprócz oceny stopnia zaawansowania patologii, ocena prawdopodobieństwa wystąpienia powiązanej symptomatologii klinicznej, tj. otępienia i objawów pozapiramidowych (EPS). W niniejszym dokumencie oceniliśmy możliwość zastosowania tych dwóch systemów klasyfikacji/stopniowania oraz częstotliwość demencji i EPS w kohorcie 226 pacjentów z alphaS-dodatnim. Osoby te zostały wybrane z dużej próbki autopsji (n = 1720), niezależnie od obrazu klinicznego, w oparciu o wykrycie immunoreaktywności alfaS (IR) w jednym z najbardziej wrażliwych jąder; w grzbietowym jądrze ruchowym nerwu błędnego, istoty czarnej i przodomózgowia podstawnego. Częstość zmian alfaS-IR w tej dużej kohorcie wynosiła 14% (248 z 1720). W stosownych przypadkach każdemu z 226 pacjentów z całym wymaganym materiałem przypisano etap/kategorię neuropatologiczną PD/DLB, a na koniec przeanalizowano dane neuropatologiczne w odniesieniu do demencji i EPS. 83% badanych wykazało wzorzec dystrybucji alphaS-IR, który był zgodny z obecnymi systemami określania stopnia zaawansowania/kategoryzacji. Około 55% osób z rozległą patologią alfaS (stadia Braaka PD 5-6) nie miało klinicznych objawów demencji lub EPS. Podobnie w przypadku pacjentów, którzy spełniali kryteria McKeitha dla rozlanej kategorii kory nowej i wykazywali jedynie łagodną współistniejącą patologię związaną z chorobą Alzheimera, tylko 48% miało demencję, a 54% wykazywało EPS. Warto zauważyć, że niektórzy (17%) odeszli od sugerowanej propagacji ogonowo-rostralnej, sugerując alternatywne drogi progresji, być może z powodu współistniejących chorób i predyspozycji genetycznych. Podsumowując, nasze wyniki rzeczywiście potwierdzają, że obecne systemy określania stopnia zaawansowania/kategoryzacji można z łatwością zastosować u większości pacjentów z patologią alfaS. Jednak odkrycie, że około połowa pacjentów z dużą patologią alfaS pozostaje nienaruszona neurologicznie, jest intrygujące i rodzi pytanie, czy oceniamy rzeczywisty proces chorobowy.


title: Batf jest ważny dla ekspresji IL-4 w pomocniczych komórkach pęcherzykowych T

text: Oprócz limfocytów T pomocniczych (Th)-2, T pęcherzykowe limfocyty pomocnicze (Tfh) stanowią główną klasę limfocytów T wytwarzających IL-4, wymaganych do regulacji odporności humoralnej typu 2; jednakże kontrola transkrypcyjna wytwarzania IL-4 w komórkach Tfh pozostaje głównie nieznana. Tutaj pokazujemy, że podstawowy czynnik transkrypcyjny suwaka leucynowego podobny do ATF, Batf, jest ważny dla ekspresji IL-4 w komórkach Tfh, a nie w kanonicznych komórkach Th2. Funkcjonalnie, Batf we współpracy z interferonowym czynnikiem regulacyjnym (IRF) 4 wraz ze Stat3 i Stat6 wyzwala wytwarzanie IL-4 w komórkach Tfh przez bezpośrednie wiązanie i aktywację regionu CNS2 w locus IL-4. Ponadto sygnalizacja Batf-do-c-Maf jest ważnym wyznacznikiem ekspresji IL-4 w komórkach Tfh. Niedobór Batf upośledza wytwarzanie komórek Tfh wytwarzających IL-4, co skutkuje ochroną przed astmą alergiczną. Nasze wyniki wskazują zatem na pozytywną rolę Batf w promowaniu wytwarzania proalergicznych komórek Tfh wytwarzających IL-4.


title: Autokrynna sygnalizacja VEGF współdziała z EGFR w komórkach nowotworowych w celu promowania rozwoju raka nabłonka

text: Ustalono, że VEGF pochodzący z komórek nowotworowych działa na komórki śródbłonka, promując angiogenezę i wzrost nowotworu. Tutaj pokazujemy, że w guzach skóry myszy zależnych od K5-SOS, autokrynny VEGF jest wymagany do proliferacji komórek guza w sposób niezależny od komórek i niezależny od angiogenezy. VEGF ulega regulacji w górę w guzach z ekspresją SOS, a jego usunięcie w komórkach naskórka opóźnia powstawanie nowotworów poprzez hamowanie angiogenezy i proliferacji komórek nowotworowych. Specyficzna dla naskórka delecja Flt1 zaburza również nowotworzenie i proliferację. Co zaskakujące, całkowite zahamowanie nowotworu występuje przy braku VEGF u myszy z mutacją EGFR, co pokazuje, że VEGFR i EGFR współdziałają w komórkach nowotworowych, promując wzrost nowotworu. Mechanicznie, K5-SOS reguluje w górę VEGF, Flt1 i Neuropilin-1 w sposób zależny od Erk, tym samym aktywując autokrynną pętlę proliferacji, podczas gdy EGFR zapobiega apoptozie komórek nowotworowych. Ponadto Flt1 jest podwyższony w ludzkim SCC, a jego hamowanie w komórkach SCC osłabia proliferację. Tak więc, oprócz regulowania angiogenezy, VEGF należy uznać za silny czynnik wzrostu nowotworów naskórka.


title: Odkrycie i rozwój inhibitora kinazy Polo-podobnej wolasertybu w terapii onkologicznej

text: Dzięki ich integralnemu zaangażowaniu w regulację cyklu komórkowego, rodzina kinaz podobnych do Polo (Plk), zwłaszcza Plk1, stała się atrakcyjnym celem terapeutycznym w onkologii. W ostatnich latach opracowano kilka inhibitorów Plk1, przy czym niektóre środki wykazały zachęcające wyniki we wczesnej fazie badań klinicznych. Niniejsza praca przeglądowa skupia się na wolasertybie (BI 6727; środek eksperymentalny), silnym i selektywnym inhibitorze Plk. Wolasertyb wykazał obiecującą aktywność w różnych liniach komórek nowotworowych i modelach heteroprzeszczepu ludzkiego raka. Przeprowadzone do tej pory badania sugerują, że wolasertyb wykazuje skuteczność kliniczną w szeregu nowotworów złośliwych, przy czym najbardziej obiecujące wyniki zaobserwowano u pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML). Co zachęcające, ostatnie dane fazy II wykazały, że wolasertyb w połączeniu z małą dawką cytarabiny (LDAC) wiązał się z wyższym odsetkiem odpowiedzi i lepszym czasem przeżycia bez zdarzeń niż sam LDAC u pacjentów z wcześniej nieleczoną AML. W oparciu o te obserwacje i przypuszczalnie możliwy do opanowania profil bezpieczeństwa, wolasertyb znajduje się obecnie w fazie III rozwoju jako potencjalne leczenie pacjentów z AML, którzy nie kwalifikują się do intensywnej terapii indukującej remisję. Biorąc pod uwagę, że wielu pacjentów z AML jest w starszym wieku i słabowitych, stanowi to obszar poważnej niezaspokojonej potrzeby. W tym przeglądzie omawiamy biologiczne uzasadnienie dla inhibitorów Plk1 w nowotworach, dotychczasowy rozwój kliniczny wolasertybu w guzach litych i AML oraz przyszłą identyfikację biomarkerów, które mogą przewidywać odpowiedź na wolasertyb i pomóc określić rolę tego środka w klinika.


title: Niemowlęta napędzające roboty: samodzielna mobilność u bardzo małych niemowląt

text: Mobilność generowana samodzielnie poprzez lokomocję jest kluczem do rozwoju poznawczego, społecznego i motorycznego małych niemowląt. W przypadku niektórych dzieci o specjalnych potrzebach samodzielna mobilność jest osiągana tylko dzięki technologii wspomagającej, takiej jak elektryczny wózek inwalidzki. Do niedawna niemowlęta w wieku poniżej 24 miesięcy nie były uważane za kandydatów do treningu mobilności siłowej. Ostatnie prace w naszych laboratoriach i innych sugerują, że młodsze niemowlęta mogą wykorzystywać swoją zdolność sięgania i chwytania do uczenia się mobilności siłowej. To interdyscyplinarne badanie łączy naszą poprzednią pracę nad rozwojem motorycznym i uczeniem się niemowląt ze specjalnymi potrzebami oraz zastosowanie technologii robotów do rehabilitacji w celu ustalenia, czy małe niemowlęta bez zorganizowanego szkolenia będą jeździć robotem mobilnym, a jeśli tak, aby określić, w jaki sposób jeżdżą. zmieni się w wielu sesjach. Dwa niemowlęta, które były widziane podczas większości sesji, były przedmiotem tego pilotażowego badania. Oba niemowlęta zwiększyły swój całkowity czas sesji, procent czasu sesji spędzonego na prowadzeniu pojazdu i całkowitą długość ścieżki. Wyniki te sugerują, że bez treningu młode niemowlęta będą samodzielnie poruszać się za pomocą robota mobilnego. Wyniki te stanowią podstawę badań szkoleniowych mających na celu poprawę samoistnej mobilności u małych niemowląt o specjalnych potrzebach. Nasze przyszłe badania będą badać różnorodne kombinacje treningowe i technologiczne, aby zmniejszyć bariery w eksploracji poprzez samodzielnie generowaną mobilność i przyspieszyć ogólny rozwój niemowląt ze specjalnymi potrzebami.


title: Wpływ Abciximabu na architekturę skrzepów bogatopłytkowych u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego poddawanych pierwotnej interwencji wieńcowej.

text: TŁO Abciximab plus aspiryna poprawia szybkość przepływu TIMI 3 w tętnicy związanej z zawałem u pacjentów leczonych przezskórną interwencją wieńcową lub trombolizą. W niniejszym badaniu oceniano, czy skuteczność reperfuzji abciksymabu wiąże się z modyfikacją architektury skrzepu u pacjentów przyjętych z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego (AMI). METODY I WYNIKI W sumie 23 pacjentów z AMI w badaniu Abciximab przed Direct angioplasty and stent in Myocardial Infarction Regarding Acute and Long term follow-up (ADMIRAL) otrzymywało, metodą podwójnie ślepej próby, abciximab (n=13) lub placebo (n=10) przed pierwotnym stentowaniem. Lepkosprężyste (G' w dyna/cm(2)) i morfologiczne (średnia powierzchnia skupiska płytek krwi [SAG] w mikrometrach(2)) wskaźniki skrzepów bogatopłytkowych ex vivo (PRC) zostały ocenione metodą podwójnie ślepej próby przed i po podaniu bolusu abciximabu lub placebo. G' i SAG odzwierciedlają odpowiednio mechaniczny i morfologiczny wpływ aktywowanych płytek krwi na sieć fibryny PRC. Podawanie abciximabu zmniejszyło G' o 63% (P=0,0001) i SAG o 65% (P=0,0007), aw grupie placebo nie zaobserwowano żadnego efektu. Te zmiany związane z abciximabem zwiększyły ekspozycję na fibrynę w wyniku zmniejszenia powierzchni skupiska płytek krwi i mogły poprawić endogenną fibrynolizę. Efekty te zostały zidentyfikowane u wszystkich pacjentów, niezależnie od wcześniejszego podania heparyny. WNIOSKI Abciximab radykalnie zmniejsza wielkość agregatów płytek krwi i zwiększa dostępność fibryny w PRC ex vivo u pacjentów z AMI. Te modyfikacje mogą przyczynić się do lepszej drożności tętnic wieńcowych obserwowanej po zastosowaniu abciksimabu.


title: Naturalna mutageneza ludzkich genomów przez endogenne retrotranspozony

text: Dwie liczne klasy elementów ruchomych, a mianowicie elementy Alu i L1, nadal generują nowe insercje retrotranspozonów w ludzkich genomach. Szacunki sugerują, że te elementy wygenerowały miliony nowych insercji linii zarodkowej w poszczególnych ludzkich genomach na całym świecie. Niestety, obecne technologie nie są w stanie wykryć większości tych młodych insercji, a prawdziwy zakres mutagenezy germinalnej przez endogenne ludzkie retrotranspozony jest trudny do zbadania. W tym miejscu opisujemy technologie wykrywania tych młodych insercji retrotranspozonów i pokazujemy, że takie insercje rzeczywiście są obfite w populacjach ludzkich. Odkryliśmy również, że nowe insercje somatycznego L1 występują z dużą częstotliwością w genomach ludzkiego raka płuc. Analiza całego genomu sugeruje, że zmieniona metylacja DNA może być odpowiedzialna za wysoki poziom mobilizacji L1 obserwowany w tych guzach. Nasze dane wskazują, że mutageneza za pośrednictwem transpozonów jest rozległa w ludzkich genomach i prawdopodobnie będzie miała duży wpływ na ludzką biologię i choroby.


title: Wiedza młodych dorosłych Afroamerykanów na temat chorób serca: badanie przekrojowe

text: TŁO Afroamerykanie mają wyższy wskaźnik śmiertelności z powodu chorób układu krążenia (CVD) niż inne grupy etniczne. Młodzi dorośli są głównymi celami strategii interwencyjnych mających na celu zapobieganie i zmniejszanie ryzyka chorób. Celem badania było określenie poziomu wiedzy na temat czynników ryzyka CVD związanych ze stylem życia wśród młodych dorosłych Afroamerykanów w Phoenix. Wyniki zostaną wykorzystane do opracowania programów informacyjnych dotyczących chorób układu krążenia ukierunkowanych na tę populację. Model przekonań zdrowotnych został wykorzystany jako ramy koncepcyjne. METODY Wygodna próba 172 mężczyzn i kobiet Afroamerykanów w wieku 18-26 lat wypełniła kwestionariusz zaadaptowany z krajowych badań American Heart Association. Statystyki opisowe porównywano według wieku, płci, poziomu wykształcenia i zmiennych dotyczących stanu zdrowia, w tym BMI, palenia tytoniu i aktywności fizycznej. WYNIKI Niektóre aspekty chorób serca były dobrze znane młodym, dorosłym Afroamerykanom. Wiedza o niektórych innych ważnych czynnikach ryzyka (menopauza) i zachowaniach profilaktycznych (spożywanie mniejszej ilości produktów pochodzenia zwierzęcego) była jednak wśród badanych bardziej zmienna i niespójna. Różnice w wiedzy na temat poszczególnych zmiennych były większe według poziomu wykształcenia niż ogólnie według płci. Predyktorami sumarycznego wyniku wiedzy CVD były wyższe wykształcenie, płeć żeńska oraz wysokie poczucie własnej skuteczności (skorygowane R2 = 0,158, p < 0,001). Predyktorami poczucia własnej skuteczności w zmianie ryzyka CVD były wyższe wykształcenie i spostrzegane niskie ryzyko CVD (skorygowane R2 = 0,064, p < 0,001), ale te cechy wyjaśniały tylko 6% wariancji. WNIOSKI Ocena podstawowej wiedzy na temat CVD jest niezbędna przed zaprojektowaniem i wdrożeniem programów promocji zdrowia. Istniejące mocne i słabe strony wiedzy mogą ukierunkować dostosowywanie programów do większej skuteczności. Dalsze badania pomogłyby zidentyfikować szereg innych cech, które determinują wiedzę i postrzeganie ryzyka.


title: Ostatnie spostrzeżenia na temat roli sygnalizacji Notch w onkogenezie

text: Członkowie rodziny receptorów transbłonowych Notch odgrywają ważną rolę w określaniu losu komórki. W ciągu ostatniej dekady ujawniła się rola Notch w patogenezie nowotworów hematologicznych i litych. Liczne funkcje komórkowe i sygnały mikrośrodowiskowe związane z nowotworzeniem są modulowane przez sygnalizację Notch, w tym proliferację, apoptozę, adhezję, przejście nabłonkowo-mezenchymalne i angiogenezę. Staje się coraz bardziej oczywiste, że sygnalizacja Notch może być zarówno onkogenna, jak i hamująca nowotwór. Niniejszy przegląd podkreśla najnowsze odkrycia dotyczące molekularnych i funkcjonalnych aspektów transformacji nowotworowej za pośrednictwem Notch. Ponadto omówiono mechanizmy komórkowe, które potencjalnie wyjaśniają złożoną rolę Notch w onkogenezie.


title: ODPRAWY Z GENOMII FUNKCJONALNEJ I PROTEOMII. VOL 5. NO 3. 209^221 doi:10.1093/bfgp/ell028 Acetylacja histonów w regulacji genów

text: Informacja genetyczna jest upakowana w wysoce dynamicznej strukturze nukleoproteinowej zwanej chromatyną. Wiele procesów biologicznych jest regulowanych przez modyfikacje potranslacyjne kluczowych białek. Acetylowanie reszt lizyny na N-końcowych ogonach histonów jest jedną z najlepiej zbadanych modyfikacji kowalencyjnych wpływających na regulację genów w komórkach eukariotycznych. Niniejszy przegląd skupia się na roli enzymów biorących udział w kontrolowaniu poziomu acetylacji białek histonowych i niehistonowych w komórce, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na raka.


title: Skuteczność comiesięcznej tafenochiny w profilaktyce Plasmodium vivax i wielolekoopornej malarii P. falciparum.

text: Oceniliśmy miesięczne dawki tafenochiny w zapobieganiu malarii Plasmodium vivax i wielolekoopornej malarii P. falciparum. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 205 żołnierzy tajlandzkich otrzymywało albo dawkę nasycającą tafenochiny 400 mg (podstawa) dziennie przez 3 dni, a następnie pojedynczą comiesięczną dawkę 400 mg (n = 104) lub placebo ( n = 101), przez maksymalnie 5 kolejnych miesięcy. U ochotników kończących obserwację (96 otrzymujących tafenochinę i 91 otrzymujących placebo) było 22 P. vivax, 8 P. falciparum i 1 mieszane zakażenie. Wszystkie infekcje z wyjątkiem 1 P. vivax wystąpiły u otrzymujących placebo, co daje tafenochinę skuteczność ochronną na poziomie 97% dla całej malarii (95% przedział ufności [CI], 82%-99%), 96% dla malarii P. vivax (95% CI , 76%-99% i 100% dla malarii P. falciparum (95% CI, 60%-100%). Miesięczna tafenochina była bezpieczna, dobrze tolerowana i wysoce skuteczna w zapobieganiu malarii P. vivax i wielolekoopornej P. falciparum u żołnierzy tajlandzkich podczas 6 miesięcy profilaktyki.


title: Ból głowy, migrena oraz strukturalne uszkodzenia i czynność mózgu: populacyjne badanie Epidemiologia starzenia się naczyń – MRI

text: CEL Ocena związku ogólnych i specyficznych bólów głowy z nadmierną intensywnością istoty białej, zawałami mózgu i funkcjami poznawczymi. PROJEKT Populacyjne badanie przekrojowe. SETTING Badanie epidemiologii starzenia się naczyń, Nantes, Francja. UCZESTNICY 780 uczestników (średnia wieku 69 lat, 58,5% kobiet) ze szczegółową oceną bólu głowy. GŁÓWNE ŚRODKI WYNIKU Skany mózgu były oceniane pod kątem objętości hiperintensywności istoty białej (przez w pełni zautomatyzowane przetwarzanie obrazowania) i do klasyfikacji zawałów (przez wizualne odczytywanie ze znormalizowaną siatką oceny). Funkcję poznawczą oceniano za pomocą baterii testów, w tym mini-badanie stanu psychicznego. WYNIKI 163 (20,9%) uczestników zgłosiło historię silnego bólu głowy, a 116 miało migrenę, z których 17 (14,7%) zgłosiło objawy aury. Stwierdzono związek między jakąkolwiek historią silnego bólu głowy a zwiększoną objętością hiperintensywności istoty białej. Skorygowany iloraz szans na znalezienie się w najwyższej trzeciej części dla całkowitej objętości hiperintensywności istoty białej wyniósł 2,0 (95% przedział ufności 1,3 do 3,1, P dla trendu 0,002) dla uczestników z jakąkolwiek historią silnego bólu głowy w porównaniu z uczestnikami bez silnego bólu głowy najniższa trzecia. Schemat skojarzeń był podobny dla wszystkich rodzajów bólu głowy. Migrena z aurą była jedynym typem bólu głowy silnie związanym z objętością głębokiej hiperintensywności istoty białej (najwyższy trzeci iloraz szans 12,4, 1,6 do 99,4, P dla trendu 0,005) oraz z zawałami mózgu (3,4, 1,2 do 9,3). Lokalizacja zawałów znajdowała się głównie poza móżdżkiem i pniem mózgu. Brakowało dowodów na upośledzenie funkcji poznawczych dla jakiegokolwiek typu bólu głowy z uszkodzeniami mózgu lub bez nich. WNIOSKI W tym badaniu populacyjnym każdy przypadek silnego bólu głowy w wywiadzie był związany ze zwiększoną objętością hiperintensywności istoty białej. Migrena z aurą była jedynym rodzajem bólu głowy związanym z zawałami mózgu. Brakowało dowodów na to, że ból głowy jakiegokolwiek rodzaju sam lub w połączeniu ze zmianami w mózgu był związany z upośledzeniem funkcji poznawczych.


title: Charakterystyka adipocytów pochodzących z fibro/adipogennych prekursorów rezydujących w ludzkim mięśniu szkieletowym

text: Niedawno odkryto populację fibro/adipogenicznych, ale nie miogenicznych komórek progenitorowych zlokalizowanych pomiędzy włóknami mięśni szkieletowych. Celem tego badania było określenie stopnia, w jakim te komórki progenitorowe różnicują się do w pełni funkcjonalnych adipocytów. Charakterystyka adipocytów pochodzących z komórek progenitorowych mięśni jest kluczowym zagadnieniem w zrozumieniu homeostazy mięśni. Uważa się, że stanowią one źródło komórkowe międzymięśniowej tkanki tłuszczowej, która rozwija się w kilku sytuacjach patofizjologicznych. Tutaj fibro/adipogeniczne komórki progenitorowe zostały wyizolowane z panelu 15 biopsji ludzkich mięśni na podstawie specyficznego immunofenotypu powierzchni komórki CD15+/PDGFRα+CD56-. Umożliwiło to zbadanie ich różnicowania do adipocytów i funkcji komórkowych ostatecznie zróżnicowanych adipocytów. Stwierdzono, że różnicowanie adipogeniczne jest regulowane przez te same efektory, które regulują różnicowanie progenitorów pochodzących z białej podskórnej tkanki tłuszczowej. Podobnie podstawowe funkcje adipocytów, takie jak synteza triglicerydów i lipoliza, występowały na poziomach zbliżonych do obserwowanych w przypadku adipocytów pochodzących z komórek progenitorowych podskórnej tkanki tłuszczowej. Stwierdzono jednak, że adipocyty pochodzące z komórek progenitorowych mięśni są niewrażliwe na indukowany insuliną wychwyt glukozy, w związku z upośledzeniem fosforylacji kluczowych efektorów sygnalizujących insulinę. Nasze odkrycia wskazują, że adipogenne komórki progenitorowe mięśni powodują powstawanie białych adipocytów w dobrej wierze, które mają nieoczekiwaną cechę oporności na insulinę.


title: Lipidy błonowe w invadopodia i podosomach: kluczowe struktury dla inwazji raka i przerzutów

text: Invadopodia to wypustki degradujące macierz zewnątrzkomórkową (ECM) utworzone przez inwazyjne komórki rakowe. Podosomy są strukturami funkcjonalnie podobnymi do invadopodia, które znajdują się w transformowanych onkogenach fibroblastach i komórkach pochodzących z monocytów, w tym makrofagach i osteoklastach. Uważa się, że struktury te odgrywają ważną rolę w okołokomórkowej przebudowie macierzy zewnątrzkomórkowej podczas inwazji raka i przerzutów. Wiele wysiłku włożono w identyfikację składników molekularnych i regulatorów invadopodia/podosomów, które mogłyby być celami terapeutycznymi w leczeniu nowotworów złośliwych. Jednak pozostaje w dużej mierze nieznane, w jaki sposób te komponenty są składane w invadopodia/podosomy i jak proces składania jest regulowany przestrzennie i czasowo. Ten przegląd podsumuje ostatnie postępy w molekularnych mechanizmach tworzenia invadopodia/podosomów, z silnym naciskiem na rolę raftów lipidowych i fosfoinozytydów.


title: CCR2 i CXCR4 regulują farmakodynamikę monocytów krwi obwodowej i wiążą się ze skutecznością w eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia

text: TŁO CCR2 odgrywa kluczową rolę w regulowaniu przemieszczania się monocytów do miejsc zapalenia i dlatego jest przedmiotem dużego zainteresowania jako cel choroby zapalnej. METODY Tutaj zbadaliśmy wpływ blokady CCR2 z silnym antagonistą drobnocząsteczkowym w celu określenia farmakodynamicznych konsekwencji na kompartment monocytów krwi obwodowej w kontekście ostrych i przewlekłych procesów zapalnych. WYNIKI Wykazujemy, że antagonizm CCR2 in vivo doprowadził do szybkiego spadku liczby krążących monocytów Ly6Chi i że spadek ten był w dużej mierze spowodowany sekwestracją tych komórek w szpiku kostnym zależną od CXCR4, dostarczając dowodów farmakologicznych na mechanizm, dzięki któremu monocyty dynamika jest regulowana in vivo. Antagonizm CCR2 doprowadził do akumulacji poziomów krążących CCL2 i CCL7 we krwi, co wskazuje na rolę CCR2 w regulacji poziomów jej ligandów w warunkach homeostatycznych. Na koniec pokazujemy, że zmiany farmakodynamiczne spowodowane antagonizmem CCR2 były widoczne po przewlekłym dawkowaniu w mysim eksperymentalnym autoimmunologicznym zapaleniu mózgu i rdzenia, modelu, w którym blokada CCR2 wykazała dramatyczne zmniejszenie ciężkości choroby, objawiające się zmniejszoną akumulacją monocytów i innych komórek w OUN . WNIOSEK Antagonizm CCR2 in vivo ma wykonalne działanie farmakodynamiczne, które można wykorzystać do dostosowania zaangażowania celu z biologicznym wpływem na aktywność choroby.


title: Zastąpienie białka wiążącego DNA przez helikazę Dda

text: Ostatnio wykazano, że helikaza bakteriofaga T4 Dda jest aktywna jako monomer do rozwijania krótkich dupleksowych oligonukleotydów i do zastępowania streptawidyny z 3'-biotynylowanych oligonukleotydów. Wykazano jednak, że jego aktywność w zakresie wypierania streptawidyny i rozwijania DNA wzrasta wraz ze wzrostem liczby cząsteczek Dda związanych z cząsteczką substratu. Zaprojektowano substrat, aby uwzględnić zdolność Dda do wypierania białek wiążących DNA. Miejsce wiązania DNA dla represora trp Escherichia coli wprowadzono do substratu oligonukleotydowego dla helikazy Dda zawierającej jednoniciowy nawis. Tutaj pokazujemy, że monomer Dda jest niewystarczający, aby wyprzeć represor trp E. coli z dsDNA w warunkach pojedynczego obrotu, chociaż substrat jest odwijany, a represor jest przemieszczony, gdy jednoniciowy nawis jest wystarczająco długi, aby pomieścić dwie cząsteczki Dda. Ilość powstającego produktu wzrasta, gdy podłoże jest w stanie pomieścić więcej niż dwie cząsteczki Dda. Wyniki te wskazują, że wiele cząsteczek Dda działa w celu wypierania białek wiążących DNA w sposób, który koreluje z aktywnością odwijania DNA i aktywnością wypierania streptawidyny. Do opisania działań helikazy Dda proponujemy model kooperatywnej gąsienicy.


title: Kontrola rozwojowych regulatorów przez Polycomb w ludzkich embrionalnych komórkach macierzystych

text: Białka z grupy Polycomb mają zasadnicze znaczenie dla wczesnego rozwoju u metabolitów metazoan, ale ich wkład w rozwój człowieka nie jest dobrze poznany. Zmapowaliśmy podjednostkę SUZ12 Polycomb Repressive Complex 2 (PRC2) w całej nie powtarzającej się części genomu w ludzkich embrionalnych komórkach macierzystych (ES). Odkryliśmy, że SUZ12 jest rozmieszczony w dużych częściach ponad dwustu genów kodujących kluczowe regulatory rozwoju. Geny te są zajęte przez nukleosomy trimetylowane w histonie H3K27, podlegają represji transkrypcyjnej i zawierają niektóre z najbardziej konserwatywnych elementów niekodujących w genomie. Odkryliśmy, że geny docelowe PRC2 są preferencyjnie aktywowane podczas różnicowania komórek ES i że regulatory komórek ES OCT4, SOX2 i NANOG zajmują znaczną część tych genów. Wyniki te wskazują, że PRC2 zajmuje specjalny zestaw genów rozwojowych w komórkach ES, które muszą być tłumione, aby utrzymać pluripotencję i które są gotowe do aktywacji podczas różnicowania komórek ES.


title: PAD4 jest niezbędny dla przeciwbakteryjnej odporności wrodzonej za pośrednictwem zewnątrzkomórkowych pułapek neutrofili

text: Neutrofile wychwytują i zabijają bakterie, tworząc wysoce zdekondensowane struktury chromatyny, zwane zewnątrzkomórkowymi pułapkami neutrofili (NET). Wcześniej donosiliśmy, że hipercytrulinacja histonów katalizowana przez deiminazę 4 peptydyloargininową (PAD4) koreluje z dekondensacją chromatyny podczas tworzenia NET. Jednak rola PAD4 w wychwytywaniu i zabijaniu bakterii za pośrednictwem NET nie została zbadana. Tutaj używamy myszy z nokautem PAD4, aby pokazać, że PAD4 jest niezbędny dla funkcji przeciwbakteryjnej, w której pośredniczy NET. W przeciwieństwie do neutrofili PAD4(+/+) neutrofile PAD4(-/-) nie mogą tworzyć NET po stymulacji chemokinami lub inkubacji z bakteriami i nie zabijają bakterii przez NET. W mysim modelu choroby zakaźnej martwiczego zapalenia powięzi, myszy PAD4(-/-) są bardziej podatne na infekcje bakteryjne niż myszy PAD4(+/+) z powodu braku tworzenia NET. Co więcej, stwierdziliśmy, że cytrulinacja zmniejsza aktywność histonów i nukleosomów w zabijaniu bakterii, co sugeruje, że PAD4 odgrywa głównie rolę w dekondensacji chromatyny w celu wytworzenia NET, zamiast zwiększania zabijania bakterii za pośrednictwem histonów. Nasze wyniki określają rolę hipercytrulinacji histonów we wrodzonej odporności podczas infekcji bakteryjnej.


title: Ludzkie adipocyty „brązowo-beżowe” rozwijają się z sieci naczyń włosowatych, a ich implantacja poprawia homeostazę metaboliczną u myszy

text: Białko rozprzęgające 1 (UCP1) jest silnie wyrażane w brunatnej tkance tłuszczowej, gdzie wytwarza ciepło poprzez rozprzęganie transportu elektronów od produkcji ATP. UCP1 znajduje się również poza klasycznymi, brązowymi magazynami tkanki tłuszczowej, w adipocytach określanych jako „brite” (brązowo-biały) lub „beżowy”. U ludzi obecność jasnych lub beżowych (brite/beige) adipocytów jest skorelowana z chudym, metabolicznie zdrowym fenotypem, ale nie jest jasne, czy istnieje związek przyczynowy. W tym miejscu donosimy, że ludzkie prekursory adipocytów o barwie białej/beżowej proliferują w odpowiedzi na czynniki proangiogenne, w połączeniu z rozszerzającymi się sieciami naczyń włosowatych. Adipocyty utworzone z tych komórek progenitorowych przekształcają się w odpowiedzi na aktywację cyklazy adenylanowej z UCP1 ujemnego do UCP1 dodatniego, co jest cechą definiującą fenotyp beżowo-brite, jednocześnie wykazując oddychanie niezwiązane. Po wszczepieniu myszom NOD-scid IL2rg(null) (NSG) z nietolerancją glukozy, nietolerującym glukozy, karmionym normalną karmą lub karmioną dietą wysokotłuszczową (HFD), jasnobrązowe/beżowe adipocyty aktywowane in vitro zwiększają ogólnoustrojową tolerancję glukozy. Te adipocyty wyrażają czynniki neuroendokrynne i sekrecyjne, w tym konwertazę probiałkową PCSK1, która jest silnie związana z otyłością człowieka. Warunki proangiogenne powodują zatem proliferację ludzkich progenitorów adipocytów beżowych/brite, a aktywowane adipocyty beżowe/brite mogą wpływać na ogólnoustrojową homeostazę glukozy, potencjalnie poprzez mechanizm neuroendokrynny.


title: Medytacja uważności i poprawa jakości snu i zaburzenia w ciągu dnia u starszych osób z zaburzeniami snu: randomizowane badanie kliniczne.

text: ZNACZENIE Zaburzenia snu są najbardziej rozpowszechnione wśród osób starszych i często nie są leczone. Możliwości leczenia zaburzeń snu pozostają ograniczone i istnieje zapotrzebowanie na programy dostępne dla społeczności, które mogą poprawić sen. CEL Określenie skuteczności interwencji medycznej opartej na relacji ciało-umysł, zwanej medytacją uważności, mającej na celu poprawę jakości snu u osób starszych z umiarkowanymi zaburzeniami snu. PROJEKT, WARUNKI I UCZESTNICY Randomizowane badanie kliniczne z 2 równoległymi grupami przeprowadzone od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r. w ośrodku badań medycznych na grupie osób starszych (średni wiek [SD] 66,3 [7,4] lat) z umiarkowanymi zaburzeniami snu (Wskaźnik Jakości Snu Pittsburgha [PSQI] >5). INTERWENCJE Interwencja standaryzowanych praktyk świadomej świadomości (MAP) (n = 24) lub interwencja edukacji higieny snu (SHE) (n = 25) została przydzielona losowo do uczestników, którzy otrzymali 6-tygodniową interwencję (2 godziny tygodniowo) z przypisaną pracą domową . GŁÓWNE WYNIKI I ŚRODKI Badanie miało na celu wykrycie różnic pomiędzy grupami w zakresie umiarkowanych zaburzeń snu mierzonych za pomocą PSQI po interwencji. Drugorzędowe wyniki dotyczyły zaburzeń snu w ciągu dnia i obejmowały potwierdzone pomiary objawów bezsenności, depresji, lęku, stresu i zmęczenia, a także sygnalizację stanu zapalnego za pośrednictwem czynnika jądrowego (NF)-κB. WYNIKI Stosując analizę intent-to-treat, uczestnicy z grupy MAP wykazali znaczącą poprawę w stosunku do tych z grupy SHE pod względem PSQI. W przypadku interwencji MAP średnia (SD) PSQI wynosiła 10,2 (1,7) na początku i 7,4 (1,9) po interwencji. W przypadku interwencji SHE średnie (SD) PSQI wynosiły 10,2 (1,8) na początku i 9,1 (2,0) w okresie po interwencji. Średnia różnica między grupami wynosiła 1,8 (95% CI, 0,6-2,9), przy wielkości efektu 0,89. Grupa MAP wykazała znaczną poprawę w porównaniu z grupą SHE w zakresie drugorzędowych wyników zdrowotnych w zakresie objawów bezsenności, objawów depresji, zakłóceń zmęczenia i nasilenia zmęczenia (p < 0,05 dla wszystkich). Nie zaobserwowano różnic między grupami w zakresie lęku, stresu ani NF-κB, chociaż stężenia NF-κB istotnie malały w czasie w obu grupach (P < 0,05). WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Zastosowanie interwencji MAP dostępnych dla społeczności spowodowało poprawę jakości snu bezpośrednio po interwencji, co było lepsze niż wysoce ustrukturyzowana interwencja SHE. Sformalizowane interwencje oparte na uważności mają znaczenie kliniczne, ponieważ prawdopodobnie służą do krótkoterminowego leczenia problemów ze snem wśród osób starszych, a efekt ten wydaje się przekładać na zmniejszenie zaburzeń w ciągu dnia związanych ze snem, co ma wpływ na jakość życia. REJESTRACJA BADANIA Clinictrials.gov Identyfikator: NCT01534338.


title: POCHODZENIE I RÓŻNICOWANIE KOMÓREK MIKROGLELOWYCH PODCZAS ROZWOJU

text: Niektórzy autorzy twierdzą, że mikroglej wywodzi się z neuronabłonka, chociaż większość obecnie uważa, że komórki mikrogleju są pochodzenia mezodermalnego i prawdopodobnie należą do linii komórkowej monocytów/makrofagów. Komórki te muszą przedostać się do rozwijającego się ośrodkowego układu nerwowego (OUN) z krwiobiegu, przestrzeni komorowej lub opon mózgowych. Następnie komórki mikrogleju są rozmieszczone mniej więcej jednorodnie w całym miąższu nerwowym. Podczas rozwoju rozpoznano stereotypowe wzorce migracji, w których długodystansowa migracja styczna poprzedza migrację promieniową poszczególnych komórek. Komórki mikrogleju poruszające się przez miąższ nerwowy to mikroglej ameboidalny, który najwyraźniej różnicuje się w rozgałęziony mikroglej po osiągnięciu ostatecznej lokalizacji. Potwierdza to obecność komórek wykazujących cechy pośrednie między komórkami pełzakowatego i rozgałęzionego mikrogleju. Czynniki kontrolujące inwazję miąższu nerwowego, migrację w obrębie rozwijającego się OUN i różnicowanie komórek mikrogleju nie są dobrze poznane. Zjawiska te najwyraźniej zależą od czynników środowiskowych, takich jak rozpuszczalne lub związane z powierzchnią komórki cząsteczki i składniki macierzy zewnątrzkomórkowej. Komórki mikrogleju w rozwijającym się OUN biorą udział w usuwaniu szczątków komórkowych i usuwaniu błędnie skierowanych lub przejściowych aksonów i przypuszczalnie wspierają przeżycie komórek i wzrost neurytów.


title: Aktywacja TGF-β za pośrednictwem integryny αvβ8 przez komórki T regulatorowe efektorowe jest niezbędna do tłumienia zapalenia za pośrednictwem komórek T

text: Regulatorowe limfocyty T (Treg) odgrywają kluczową rolę w tłumieniu samoszkodliwych odpowiedzi limfocytów T, ale nie jest jasne, w jaki sposób limfocyty Treg pośredniczą w supresji w celu utrzymania homeostazy immunologicznej i ograniczenia odpowiedzi podczas zapalenia. Tutaj pokazujemy, że efektorowe komórki Treg wyrażają duże ilości integryny αvβ8, co umożliwia im aktywację utajonego transformującego czynnika wzrostu-β (TGF-β). Swoista dla komórek Treg delecja integryny αvβ8 nie skutkowała spontanicznym fenotypem zapalnym, co sugeruje, że ten szlak nie jest ważny w utrzymaniu homeostazy immunologicznej za pośrednictwem komórek Treg. Jednakże komórki Treg pozbawione ekspresji integryny αvβ8 nie były w stanie tłumić patogennych odpowiedzi komórek T podczas aktywnego zapalenia. W ten sposób nasze wyniki identyfikują mechanizm, za pomocą którego komórki Treg tłumią wybujałą odpowiedź immunologiczną, podkreślając kluczową rolę aktywacji utajonego TGF-β za pośrednictwem efektorowych komórek Treg w tłumieniu samoszkodliwych odpowiedzi komórek T podczas aktywnego zapalenia.


title: Wpływ leczenia infekcji jelitowej na wzrost i wydajność poznawczą u dzieci: przegląd systematyczny randomizowanych badań.

text: CEL Podsumowanie wpływu leczenia lekami przeciwrobaczymi na wzrost i sprawność poznawczą dzieci. ŹRÓDŁA DANYCH Elektroniczne bazy danych: rejestr kontrolowanych badań Cochrane Infectious Diseases Group, rejestr kontrolowanych badań Cochrane, Embase i Medline. Cytaty wszystkich zidentyfikowanych badań. Kontakt ze Światową Organizacją Zdrowia i badaczami terenowymi. METODY PRZEGLĄDU Przegląd systematyczny randomizowanych badań kontrolowanych u dzieci w wieku 1-16 lat, w których porównywano leczenie przeciwrobacze z placebo lub brakiem leczenia. Ocena ważności i abstrakcji danych przeprowadzona niezależnie przez dwóch recenzentów. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Wzrost i wydajność poznawcza. WYNIKI Zidentyfikowano trzydzieści randomizowanych, kontrolowanych badań z udziałem ponad 15 000 dzieci. Wpływ na średnią masę ciała był niezauważalny, aw wynikach widoczna była niejednorodność. W badaniach zgłaszających ten wynik zaobserwowano pewien pozytywny wpływ na średnią zmianę masy ciała: po podaniu pojedynczej dawki (dowolnego środka przeciwrobaczego) łączne dane szacunkowe wyniosły 0,24 kg (95% przedział ufności od 0,15 kg do 0,32 kg; przyjęto model efektów stałych) i 0,38. kg (0,01 kg do 0,77 kg; założono model efektów losowych). Wyniki badań z wielokrotnymi dawkami wykazały średnią zmianę masy ciała w okresie do jednego roku obserwacji o 0,10 kg (0,04 kg do 0,17 kg; efekty stałe) lub 0,15 kg (0,00 do 0,30; efekty losowe). Po ponad roku obserwacji średnia zmiana masy ciała wyniosła 0,12 kg (-0,02 kg do 0,26 kg; efekty stałe) i 0,43 (-0,61 do 1,47; efekty losowe). Wyniki badań sprawności poznawczej były niejednoznaczne. WNIOSKI Istnieją pewne ograniczone dowody na to, że rutynowe leczenie dzieci na obszarach, na których często występują robaki pasożytnicze, ma wpływ na przyrost masy ciała, ale nie jest to spójne między badaniami. Nie ma wystarczających dowodów na to, czy ta interwencja poprawia wydajność poznawczą.


title: Wybór odpowiednich modeli substytucji do analizy filogenetycznej sekwencji kodujących białka.

text: Chociaż w literaturze nadal dominuje wnioskowanie filogenetyczne sekwencji kodujących białka, niewiele analiz uwzględnia modele ewolucyjne, które uwzględniają kod genetyczny. Problem ten pogłębia wykluczenie modeli opartych na kodonach z powszechnie stosowanych technik selekcji modeli, prawdopodobnie ze względu na koszt obliczeniowy związany z modelami kodonowymi. Zbadaliśmy wydajną alternatywę dla standardowych modeli substytucji nukleotydów, w których pozycja kodonu (CP) jest włączona do modelu. Określiliśmy najbardziej odpowiedni model dopasowania 177 genów wirusa RNA i 106 genów drożdży, stosując 11 modeli substytucji, w tym jeden model kodonów i cztery modele CP. Większość analizowanych dopasowań genów najlepiej opisują modele substytucji CP, a nie standardowe modele nukleotydów, bez kosztów obliczeniowych modeli pełnych kodonów. Wyniki te mają znaczące implikacje dla wnioskowania filogenetycznego sekwencji kodujących, ponieważ wyjaśniają, że modele substytucji zawierające CP nie tylko są realistyczną obliczeniowo alternatywą dla modeli standardowych, ale często mogą być również statystycznie lepsze.


title: Białka Polycomb pozostają związane z chromatyną i DNA podczas replikacji DNA in vitro

text: Status transkrypcyjny genu można utrzymać podczas wielu rund podziału komórki podczas rozwoju. Uważa się, że ten efekt epigenetyczny odzwierciedla dziedziczne zmiany w fałdowaniu chromatyny oraz modyfikacje lub warianty histonów w genach docelowych, ale niewiele wiadomo na temat tego, w jaki sposób te cechy chromatyny są dziedziczone przez podział komórki. Szczególnym wyzwaniem dla utrzymania stanów transkrypcji jest replikacja DNA, która niszczy lub osłabia białka związane z chromatyną i modyfikacje histonów. Kompleksy białek z grupy Polycomb klasy PRC1 są niezbędne do rozwoju i uważa się, że dziedzicznie wyciszają transkrypcję poprzez zmianę fałdowania chromatyny i modyfikacji histonów. Nie wiadomo, czy te kompleksy i ich działanie są utrzymywane podczas replikacji DNA, czy później przywracane. Odkryliśmy, że gdy chromatyna lub DNA Polycomb klasy PRC1 są replikowane in vitro, kompleksy Polycomb pozostają związane z replikowanymi matrycami. Retencja białek Polycomb poprzez replikację DNA może przyczynić się do utrzymania wyciszania transkrypcji poprzez podział komórki.


title: Kontrola decyzji o losie komórek w OUN przez SHP-2 i jego rozregulowanie w zespole Noonana

text: W rozwijającym się OUN ssaków czynniki wzrostu kierują multipotencjalnymi prekursorami do generowania neuronów w przeciwieństwie do gleju, który to proces może prowadzić do dysfunkcji neuronów. W związku z tym mutacje genetyczne powodujące konstytutywną aktywację białka fosfatazy tyrozynowej SHP-2 powodują zespół Noonana (NS), który jest związany z trudnościami w uczeniu się i upośledzeniem umysłowym. Tutaj pokazujemy, że genetyczne knockdown SHP-2 w hodowanych prekursorach korowych lub w korze embrionalnej hamuje podstawową neurogenezę i powoduje zwiększone i przedwczesne tworzenie astrocytów. Odwrotnie, ekspresja mutanta NS SHP-2 promowała neurogenezę i hamowała astrogenezę. Decyzje dotyczące losu komórek nerwowych były podobnie zaburzone w mysim modelu knockin, który fenokopuje ludzki NS. Zatem SHP-2 instruuje prekursory, aby wytwarzały neurony, a nie astrocyty podczas okresu neurogennego, a zaburzenia we względnych stosunkach tych dwóch typów komórek po konstytutywnej aktywacji SHP-2 mogą przyczyniać się do upośledzenia funkcji poznawczych u pacjentów z NS.


title: Globalna regulacja lokalizacji H2A.Z przez enzym remodelujący chromatynę INO80 jest niezbędna dla integralności genomu

text: INO80 to konserwowany ewolucyjnie, zależny od ATP enzym remodelujący chromatynę, który odgrywa rolę w transkrypcji, naprawie DNA i replikacji. Tutaj pokazujemy, że drożdżowe INO80 ułatwia te różnorodne procesy przynajmniej częściowo poprzez kontrolowanie dystrybucji wariantu histonowego H2A.Z w całym genomie. W przypadku braku INO80 nukleosomy H2A.Z są nieprawidłowo zlokalizowane, a poziomy H2A.Z na promotorach wykazują zmniejszoną odpowiedź na zmiany transkrypcyjne, co sugeruje, że INO80 kontroluje dynamikę H2A.Z. Dodatkowo pokazujemy, że INO80 ma aktywność wymiany histonów, w której enzym może zastąpić nukleosomalne H2A.Z/H2B wolnymi dimerami H2A/H2B. Interakcje genetyczne między ino80 i htz1 wspierają model, w którym INO80 katalizuje usuwanie nieacetylowanego H2A.Z z chromatyny jako mechanizm promujący stabilność genomu.


title: Sygnalizacja GTPazy Rho w migracji komórek

text: Komórki migrują na wiele różnych sposobów, w zależności od środowiska, w tym składu macierzy zewnątrzkomórkowej, interakcji z innymi komórkami i bodźców chemicznych. Dla wszystkich typów migracji komórek, GTPazy Rho odgrywają kluczową rolę, chociaż względny udział każdej GTPazy Rho zależy od środowiska i typu komórki. W tym miejscu dokonuję przeglądu ostatnich postępów w zrozumieniu, w jaki sposób GTPazy Rho przyczyniają się do różnych typów migracji, porównując tryby migracji opartej na lamellipodium i opartej na pęcherzykach. Opisuję również, jak komórki migrują przez śródbłonek. Oprócz Rho, Rac i Cdc42, które są dobrze znane z regulowania migracji, omawiam role innych gorzej scharakteryzowanych członków rodziny Rho.


title: Nowatorskie białko adapterowe orkiestruje wzorcowanie receptorów i polaryzację cytoszkieletu w kontaktach z komórek T

text: Rozpoznawanie antygenu przez komórki T wymaga utworzenia wyspecjalizowanego połączenia między komórką T a komórką prezentującą antygen. To połączenie jest generowane przez rekrutację i wykluczenie określonych białek z obszaru kontaktu. Mechanizmy regulujące te zdarzenia nie są znane. Tutaj pokazujemy, że zaangażowanie ligandu cząsteczki adhezyjnej, CD2, inicjuje proces segregacji białek, grupowania CD2 i polaryzacji cytoszkieletu. Chociaż segregacja białek nie była zależna od domeny cytoplazmatycznej CD2, klastrowanie CD2 i polaryzacja cytoszkieletu wymagały interakcji domeny cytoplazmatycznej CD2 z nowym białkiem zawierającym SH3. To nowe białko, nazwane CD2AP, prawdopodobnie ułatwia tworzenie wzorców receptorów w obszarze kontaktu poprzez łączenie swoistych receptorów adhezyjnych z cytoszkieletem.


title: Operacyjny niedrobnokomórkowy rak płuca diagnozowany technikami przezopłucnowymi: czy wpływa na nawrót i rokowanie?

text: CEL BADANIA Oceniliśmy, czy przezopłucnowe metody diagnozowania obwodowego raka płuca, takie jak aspiracja igłowa lub wycięcie guza, wpływają na nawrót i rokowanie, ponieważ techniki te mogą potencjalnie rozprzestrzeniać złośliwe komórki z guza. PROJEKT Badanie retrospektywne. USTAWIENIE Krajowy szpital kierujący. PACJENCI Dokonaliśmy przeglądu 239 pacjentów, którzy przeszli operację w latach 1990-1998 iu których niedrobnokomórkowy rak płuca (NDRP) o maksymalnej średnicy < 3 cm został całkowicie wycięty. Okres obserwacji pooperacyjnej wynosił od 12 do 105 miesięcy, przy medianie 45 miesięcy. INTERWENCJE Metodę przezoskrzelową zdefiniowaliśmy jako zastosowanie bronchoskopu, a metodę przezopłucnową jako przy użyciu igłowej cytologii aspiracyjnej lub wycięcia guza. Zmienne dychotomiczne obejmowały płeć, typ histologiczny raka płaskonabłonkowego lub innego typu raka, stopień zaawansowania patologicznego oraz czy metodą diagnostyczną był tylko typ przezoskrzelowy (metoda pierwszego rzutu) czy typ przezopłucnowy (metoda drugiego rzutu). WYNIKI NSCLC rozpoznano u 45 chorych techniką przezopłucnową iu 194 chorych techniką przezoskrzelową. Nie było istotnych statystycznie różnic w wieku pacjentów, płci, typie histologicznym, stadium patologicznym i wielkości guza. Odnotowano 42 nawroty, 7 w grupie techniki przezopłucnowej i 35 w grupie techniki przezoskrzelowej (p = 0,90). Spośród 7 pacjentów w grupie przezopłucnowej wystąpiły 4 przerzuty odległe i 3 nawroty miejscowe; Spośród 35 pacjentów w grupie przezoskrzelowej było 20 przerzutów odległych i 15 nawrotów miejscowych (p = 0,99). Raka opłucnej nie wystąpiły u żadnego z 45 pacjentów w grupie przezopłucnowej iw 1 przypadku (0,5%) u 194 pacjentów w grupie przezoskrzelowej (p = 0,99). Pacjenci w grupie przezopłucnowej mieli statystycznie lepsze 5-letnie przeżycie niż pacjenci w grupie przezoskrzelowej (79,4% vs 60,3%, p = 0,04). Jest to również potwierdzone jako niezależny czynnik prognostyczny w analizie wielowymiarowej. WNIOSKI Metody przezopłucnowe wydają się być wskazaną metodą diagnozowania operacyjnego raka płuca, trudnego do zdiagnozowania za pomocą bronchoskopii, ponieważ metody te nie wpływają na nawrót i rokowanie u chorych w naszym badaniu.


title: Charakterystyka linii komórkowej adipocytów in vivo

text: Dojrzałe adipocyty są generowane przez proliferację i różnicowanie komórek prekursorowych. Nasze poprzednie badania zidentyfikowały prekursory adipocytów w białej tkance tłuszczowej (WAT) jako komórki Lin(-):CD29(+):CD34(+):Sca-1(+):CD24(+)(CD24(+)), które są zdolne generowania funkcjonalnego WAT (ref. ). Tutaj stosujemy kilka mysich modeli rekombinazy Cre do identyfikacji linii komórkowej adipocytów in vivo. Chociaż zaproponowano, że białe adipocyty pochodzą z linii śródbłonka i krwiotwórczych, stwierdziliśmy, że żadna z tych linii nie oznacza białych adipocytów. Jednak ślad receptora płytkopochodnego czynnika wzrostu α (PdgfRα)-Cre znakuje wszystkie białe adipocyty. Analiza WAT z myszy reporterowych PdgfRα-Cre identyfikuje komórki CD24(+) i Lin(-):CD29(+):CD34(+):Sca-1(+):CD24(-)(CD24(-)) jako adipocyty prekursory. Pokazujemy, że komórki CD24(+) generują populację CD24(-) in vivo, a komórki CD24(-) wyrażają późne markery adipogenezy. Na podstawie tych danych proponujemy model, w którym prekursory adipocytów CD24(+) stają się dalej zaangażowane w linię adipocytów w miarę utraty ekspresji CD24, generując preadipocyty CD24(-). Ta charakterystyka linii komórkowej adipocytów ułatwi badanie mechanizmów regulujących tworzenie WAT in vivo i ekspansję masy WAT w otyłości.


title: Ograniczanie przenoszenia malarii przez Plasmodium falciparum w Afryce: ocena strategii interwencyjnych oparta na modelach

text: TŁO W ciągu ostatniej dekady zasięg interwencji przeciwko malarii został rozszerzony w całej Afryce. Nie jest jednak jasne, jakie ogólne ograniczenie transmisji można osiągnąć przy użyciu obecnie dostępnych narzędzi. METODY I WNIOSKI Opracowaliśmy indywidualny model symulacyjny transmisji Plasmodium falciparum w kontekście afrykańskim, obejmujący trzy główne gatunki wektorów (Anopheles gambiae s.s., An. arabiensis i An. funestus) z parametrami uzyskanymi przez dopasowanie do danych dotyczących częstości występowania pasożytów z 34 ustawienia transmisji w całej Afryce. Uwzględniliśmy efekt przejścia na terapię skojarzoną z artemizyniną (ACT) i zwiększenie zasięgu długotrwałych siatek nasączonych środkiem owadobójczym (LLIN) od 2000 roku. Następnie zbadaliśmy wpływ na przenoszenie ciągłego wprowadzania LLIN, dodatkowe rundy opryskiwania pozostałości w pomieszczeniach (IRS), masowe badania przesiewowe i leczenie (MSAT) oraz przyszłą szczepionkę RTS,S/AS01 w sześciu reprezentatywnych ustawieniach o różnej intensywności przenoszenia (podsumowane przez roczny wskaźnik zaszczepienia entomologicznego, EIR: 1 ustawienie z niskim, 3 z umiarkowaną i 2 z wysokim EIR), kombinacje wektor-gatunek i wzorce sezonowości. We wszystkich warunkach uznaliśmy za realistyczny cel 80% zasięgu interwencji. W warunkach niskiej transmisji (EIR około 3 ibppy [infekcyjne ukąszenia na osobę na rok]), LLIN mogą potencjalnie zmniejszyć przenoszenie malarii do niskich poziomów (<1% częstość występowania pasożytów we wszystkich grupach wiekowych), pod warunkiem, że poziomy stosowania są wysokie i trwały. W dwóch ustawieniach umiarkowanej transmisji (EIR około 43 i 81 ibppy), dodatkowe rundy IRS z DDT sprzężonym z MSAT mogą prowadzić do rozpowszechnienia pasożytów poniżej progu 1%. Natomiast w trzecim (EIR = 46) z An. arabiensis, interwencje te są niewystarczające, aby osiągnąć ten próg. W obu warunkach wysokiej transmisji (EIR około 586 i 675 ibppy) wymagane będą albo nierealistycznie wysokie poziomy pokrycia (> 90%), albo nowe narzędzia i/lub znaczne ulepszenia społeczne, chociaż znaczne zmniejszenie rozpowszechnienia można osiągnąć za pomocą istniejących narzędzi i realistyczne poziomy pokrycia. WNIOSKI Interwencje z wykorzystaniem obecnych narzędzi mogą doprowadzić do znacznego ograniczenia przenoszenia malarii P. falciparum i związanego z tym obciążenia chorobami w Afryce. Zmniejszenie do 1% progu częstości występowania pasożytów jest możliwe w warunkach niskiej lub umiarkowanej transmisji, gdy wektory są głównie endofilne (przetrwanie w pomieszczeniu), pod warunkiem, że poprzez wdrożenie interwencji uzyskano kompleksowy i długotrwały program interwencji. W warunkach wysokiej transmisji i tych, w których wektory są głównie egzofilne (odpoczywające na zewnątrz), wymagane będą dodatkowe nowe narzędzia skierowane na komary egzofilne (gryzące na zewnątrz), egzofilne i częściowo zoofagiczne.


title: Eksport Golgiego kanału Kir2.1 jest napędzany przez sygnał handlu znajdujący się w jego trzeciorzędowej strukturze

text: Mechanizmy odpowiedzialne za sortowanie nowo zsyntetyzowanych białek pod kątem przemieszczania się z aparatu Golgiego na powierzchnię komórki są słabo poznane. Tutaj pokazujemy, że kanał potasowy Kir2.1, w którym mutacje są związane z zespołem Andersena-Tawila, jest wybierany jako ładunek do nosicieli Golgiego w niezwykły, zależny od sygnału sposób. W przeciwieństwie do konwencjonalnych sygnałów przemycających, które zazwyczaj składają się z krótkich liniowych sekwencji peptydowych, wyjście aparatu Golgiego z Kir2.1 jest podyktowane resztami osadzonymi w zbiegu dwóch oddzielnych domen. Ta łata sygnałowa tworzy miejsce rozpoznawane do interakcji z kompleksem adaptera AP1, tym samym oznaczając Kir2.1 do włączenia do pęcherzyków pokrytych klatryną na trans-Golgi. Identyfikacja sygnału handlującego w trzeciorzędowej strukturze Kir2.1 ujawnia etap kontroli jakości, który łączy konformację białka z eksportem Golgiego i zapewnia molekularny wgląd w to, jak mutacje w Kir2.1 zatrzymują kanały w Golgim.


title: Charakterystyka tkanki tłuszczowej, procentowej zawartości tkanki tłuszczowej i innego składu ciała dla Koreańczyków z KNHANES IV

text: Dokładny pomiar masy tłuszczu staje się coraz ważniejszy wraz z rosnącą częstością występowania otyłości. Oceniliśmy tłuszcz i masę mięśniową Koreańczyków za pomocą Korea National Health and Nutrition Examination Survey IV (KNHANES IV). Przebadaliśmy 10456 osób (w wieku od 20 do 85 lat; 4476 mężczyzn, 5980 kobiet). Tłuszcz i masę mięśniową mierzono za pomocą dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej. Referencyjne wartości składu ciała uzyskano metodą LMS. Wskaźnik masy tkanki tłuszczowej (FMI, masa tkanki tłuszczowej/wzrost(2); kg/m(2)) koreańskich mężczyzn nie korelował z wiekiem (p = 0,452), ale korelował w przypadku koreańskich kobiet (p < 0,001). Proporcja procentowej zawartości tłuszczu w tułowiu i nogach była dodatnio skorelowana z wiekiem u obu płci. Beztłuszczowa masa przydatkowa/wzrost(2) (kg/m(2)) koreańskich mężczyzn była ujemnie związana z wiekiem (P < 0,001). U kobiet wskaźnik ten wzrastał wraz z wiekiem (p < 0,001). Kiedy definiowaliśmy otyłość według klasyfikacji FMI, wskaźniki otyłości wynosiły 6,1% (FMI > 9 kg/m(2)) u mężczyzn i 2,7% (FMI > 13 kg/m(2)) u kobiet. Stwierdzono, że masa mięśniowa maleje, a otyłość wzrasta wraz z wiekiem u koreańskich mężczyzn, podczas gdy zarówno masa tłuszczowa, jak i otyłość zwiększają się wraz z wiekiem u koreańskich kobiet.


title: Ewolucja dominacji w sporofitowych systemach samoniezgodności. II. Dostępność i rekombinacja partnera

text: Samoniezgodność sporofitowa (SSI) to system rozpoznawania samopyłków, który wymusza krzyżowanie w roślinach. Rozpoznawanie w systemach SSI jest zazwyczaj kontrolowane przez złożony locus (5-locus) z oddzielnymi genami, które determinują specyficzność pyłku i piętna. Badania eksperymentalne pokazują, że allele S mogą być dominujące, recesywne lub kodominujące, a poziom dominacji danego allelu S może zależeć od tego, czy badana jest swoistość pyłkowa lub znamionowa. Tutaj oraz w artykule towarzyszącym autorstwa Llaurensa i współpracowników, ewolucja dominacji w SSI w jednym miejscu jest badana za pomocą modeli numerycznych i symulacji. Szczególną uwagę zwrócono na czynniki, które mogą powodować, że dominacja allelu S różni się pod względem pyłku i piętna. Badany jest również efekt rekombinacji między locus S i locus modyfikatora. Modele przewidują, że ograniczenie liczby zgodnych partnerów jest wymagane do ewolucji dominacji allelu S w piętnie, ale nie w pyłku. Ścisłe powiązanie między S-locus i modyfikatorem sprzyja ewolucji hierarchii dominacji S-alleli. Wyniki modelowe są interpretowane w odniesieniu do opublikowanych informacji na temat molekularnych podstaw dominacji w układach SSI i zgłoszonych relacji dominacji alleli S u różnych gatunków. Badania te pokazują, że dominujące allele S są częstsze w pyłku niż w piętnie, co w przypadku interpretacji w świetle przewidywań modelu sugeruje, że ograniczenie kojarzenia partnerów może być stosunkowo rzadkie w naturalnych populacjach z ZMO.


title: Wyniki neurologiczne modeli zwierzęcych podwiązania tętnic macicznych i ich znaczenie dla ograniczenia wzrostu wewnątrzmacicznego człowieka: przegląd systematyczny

text: CEL Niniejsza praca przeglądowa bada molekularne, neurologiczne i behawioralne wyniki w zwierzęcych modelach podwiązania tętnicy macicznej. Analizujemy związek tego typu modelu z patologicznymi i funkcjonalnymi fenotypami, które są zgodne z porażeniem mózgowym i jego współistniejącymi chorobami rozwojowymi u ludzi. METODA Przeszukano literaturę w bazie danych PubMed pod kątem badań z wykorzystaniem modelu podwiązania tętnicy macicznej opublikowanego w latach 1990–2013. Na podstawie uwzględnionych badań wszystkie istotne deficyty neuroanatomiczne i behawioralne zostały następnie podsumowane z każdego dokumentu i wykorzystane do dalszej analizy. WYNIKI Było 25 prac, które spełniały kryteria włączone do przeglądu, a kilka wyników zostało podsumowanych na podstawie wyników tych prac. Płody z ograniczeniem wzrostu wykazywały gradient zmniejszonej masy ciała ze względnym oszczędzeniem masy mózgu. Nastąpiło znaczne zmniejszenie wielkości kory somatosensorycznej, hipokampa i ciała modzelowatego. Wydawało się, że kora ruchowa została oszczędzona przed możliwymi do zidentyfikowania deficytami. Białka apoptotyczne były regulowane w górę, podczas gdy te ważne dla przeżycia neuronów, wzrostu i różnicowania były regulowane w dół. Apoptoza neuronów i astroglioza występowały w różnych obszarach mózgu. Uszkodzenie istoty białej obejmowało zatrzymanie dojrzewania prekursorów oligodendrocytów, hipomielinizację i nieprawidłową organizację istniejącej mieliny. Zwierzęta z ograniczeniem wzrostu wykazywały deficyty chodu, pamięci, rozpoznawania obiektów i przetwarzania przestrzennego. INTERPRETACJA W niniejszym przeglądzie stwierdzono, że śmierć neuronów, uszkodzenie istoty białej, zaburzenia motoryczne i deficyty poznawcze są ważnymi wynikami podwiązania tętnic macicznych w modelach zwierzęcych. Dlatego jest to klinicznie istotny typ modelu, ponieważ wyniki te przypominają deficyty w ludzkim porażeniu mózgowym.


title: Wierność etapu ligacji określa sposób rozwiązywania końców podczas łączenia końców niehomologicznych

text: Łączenie niehomologicznych końców (NHEJ) może skutecznie rozwiązać pęknięcia chromosomów pomimo różnych struktur końców; jednak nie jest jasne, w jaki sposób określane są kroki stosowane do rozwiązania. Staraliśmy się odpowiedzieć na to pytanie, analizując komórkowe NHEJ końców z systematycznie błędnie sparowanymi i uszkodzonymi końcówkami. Pokazujemy, że NHEJ jest wyjątkowo sprawny w omijaniu subtelnych końcowych błędnych par i uszkodzeń radiomimetycznych przez bezpośrednie podwiązanie. Niemniej jednak, zdolność omijania jest bardzo zróżnicowana, a wzrost nasilenia błędów powoduje stopniowe zmniejszanie produktów omijających z 85 do 6%. Przetwarzanie końcowe przez nukleazy i polimerazy jest zwiększone w celu kompensacji, chociaż preferowane są ścieżki z najmniejszą liczbą etapów do wytworzenia substratu odpowiedniego do ligacji. Tak więc zarówno częstotliwość, jak i charakter przetwarzania końcowego są dostosowane do potrzeb etapu ligacji. Proponujemy model, w którym ligaza organizuje wszystkie etapy podczas NHEJ w ramach stabilnego kompleksu sparowanych końców, aby ograniczyć przetwarzanie końców i związane z nimi błędy.


title: Adhezja komórek na bazie lamininy zakotwicza mikrotubule plus końce w korze podstawnej komórek nabłonka poprzez LL5α/β

text: LL5beta został zidentyfikowany jako czynnik zakotwiczający mikrotubule, który przyłącza mikrotubule związane z białkiem towarzyszącym EB1/CLIP (CLASP) oraz końce plus do kory komórki. W tym badaniu pokazujemy, że LL5beta i jego homolog LL5alfa (LL5s) kolokalizują z autokrynną lamininą-5 i jej receptorami, integrynami alfa3beta1 i alfa6beta4, po stronie podstawowej w pełni spolaryzowanych arkuszy nabłonka. Ubytek obu integryn receptora lamininy znosi korową lokalizację LL5, podczas gdy ubytek LL5 zmniejsza ilość integryny alfa3 w korze podstawnokomórkowej. Aktywacja integryny alfa3 jest wystarczająca do zainicjowania akumulacji LL5 w korze komórki. LL5 tworzą kompleks z ogonami cytoplazmatycznymi tych integryn, ale ich oddziaływanie może być pośrednie. Analiza trójwymiarowego rozkładu wzrostu mikrotubul poprzez wizualizację EB1-GFP w arkuszach nabłonka w połączeniu z interferencją RNA ujawnia, że LL5 są wymagane do utrzymania gęstości rosnących mikrotubul selektywnie w korze podstawnej. Odkrycia te pokazują, że sygnalizacja ze związków laminina-integryna przyłącza mikrotubule plus końce do nabłonkowej kory komórek podstawnych.


title: Topoizomerazy DNA: budowa, funkcja i mechanizm.

text: Topoizomerazy DNA rozwiązują problemy topologiczne związane z replikacją DNA, transkrypcją, rekombinacją i przebudową chromatyny poprzez wprowadzenie tymczasowych jedno- lub dwuniciowych pęknięć w DNA. Ponadto enzymy te dostrajają poziom superzwijania DNA w stanie stacjonarnym, zarówno w celu ułatwienia interakcji białek z DNA, jak i zapobiegania nadmiernemu superzwijaniu, które jest szkodliwe. W ostatnich latach rozwiązano struktury krystaliczne wielu fragmentów topoizomerazy, reprezentujących prawie wszystkie znane klasy enzymów. Struktury te zapewniają niezwykły wgląd w mechanizmy tych enzymów i uzupełniają wcześniejsze wnioski oparte na analizach biochemicznych. Co zaskakujące, pomimo niewielkiej lub żadnej homologii sekwencji, zarówno topoizomerazy typu IA, jak i typu IIA z prokariontów i enzymy typu IIA z eukariontów mają wspólne fałdy strukturalne, które wydają się odzwierciedlać motywy funkcjonalne w krytycznych regionach enzymów. Enzymy typu IB są strukturalnie różne od wszystkich innych znanych topoizomeraz, ale są podobne do klasy enzymów określanych jako rekombinazy tyrozynowe. Motywy strukturalne wspólne dla wszystkich topoizomeraz obejmują zawiasowe klamry, które otwierają się i zamykają, aby związać DNA, obecność wnęk wiążących DNA do tymczasowego przechowywania segmentów DNA oraz sprzężenie zmian konformacyjnych białek z rotacją DNA lub ruchem DNA. W przypadku topoizomeraz typu II wiązanie i hydroliza ATP dodatkowo modulują zmiany konformacyjne enzymów, aby wywołać zmiany w topologii DNA.


title: Pilotażowe testy paskowe jako testy przyłóżkowe do szybkiej diagnozy słabej jakości leków z artemizyniny w warunkach endemicznych

text: TŁO Dobrej jakości leki z artemizyniny są niezbędne w leczeniu malarii, ale rosnąca częstość występowania niskiej jakości leków z artemizyniny w wielu krajach endemicznych utrudnia skuteczne leczenie przypadków malarii. METODY Aby opracować test point-of-care do szybkiej identyfikacji podrabianych i niespełniających standardów leków na artemizyninę na obszarach o ograniczonych zasobach, zastosowaliśmy specyficzne przeciwciała monoklonalne przeciwko artesunatowi i artemeterowi oraz opracowaliśmy prototypy testów paskowych z przepływem bocznym. W tym teście pilotażowym oceniliśmy wykonalność tych prętowych wskaźników poziomu w różnych endemicznych warunkach i ich działanie w rękach nieprzeszkolonego personelu. WYNIKI Wyniki pokazały, że testy paskowe mogą być z powodzeniem wykonywane przez różnych badaczy dzięki dołączonej instrukcji. Żaden z leków na artemeter i artesunat zebranych w aptekach publicznych w różnych krajach endemicznych nie przeszedł testu. WNIOSEK Możliwe, że proste testy paskowe, z przyszłą optymalizacją warunków testu i czułości, mogą być stosowane jako test jakościowy i półilościowy do szybkiego badania przesiewowego sfałszowanych leków z artemizyniny w warunkach endemicznych.


title: Zwiększona liczba mikroerytrocytów w homozygotycznej talasemii α+ przyczynia się do ochrony przed ciężką anemią malaryjną

text: TŁO Dziedziczna hemoglobinopatia alfa(+)-talasemia jest spowodowana zmniejszoną syntezą łańcuchów alfa-globiny, które stanowią część normalnej hemoglobiny (Hb) dorosłych. Osoby homozygotyczne dla talasemii alfa(+) mają mikrocytozę i zwiększoną liczbę erytrocytów. Homozygotyczność alfa(+)-talasemii zapewnia znaczną ochronę przed ciężką malarią, w tym ciężką anemią malaryjną (SMA) (stężenie Hb < 50 g/l), ale nie wpływa na liczbę pasożytów. Przetestowaliśmy hipotezę, że wskaźniki erytrocytów związane z homozygotycznością alfa(+)-talasemii zapewniają korzyści hematologiczne podczas ostrej malarii. METODY I USTALENIA Dane od dzieci mieszkających na północnym wybrzeżu Papui Nowej Gwinei, które uczestniczyły w badaniu kliniczno-kontrolnym dotyczącym ochrony zapewnianej przez alfa(+)-talasemię przed ciężką malarią, zostały ponownie przeanalizowane w celu oceny specyficznego dla genotypu zmniejszenia liczby erytrocytów i poziomy Hb związane z ostrą chorobą malarii. Zaobserwowaliśmy zmniejszenie mediany liczby erytrocytów o około 1,5 x 10(12)/l u wszystkich dzieci z ostrą malarią falciparum w stosunku do wartości u dzieci ze społeczności (p < 0,001). Opracowaliśmy prosty model matematyczny zależności liniowej między stężeniem Hb a liczbą erytrocytów. Model ten przewidywał, że dzieci homozygotyczne pod kątem alfa(+)-talasemii tracą mniej Hb niż dzieci o prawidłowym genotypie ze względu na zmniejszenie liczby erytrocytów o >1,1 x 10(12)/l w wyniku zmniejszonej średniej Hb w komórkach homozygotycznych alfa( +)-talasemia. Ponadto, dzieci homozygotyczne pod kątem alfa(+)-talasemii wymagają o 10% większego zmniejszenia liczby erytrocytów niż dzieci o prawidłowym genotypie (p = 0,02), aby stężenie Hb spadło do 50 g/l, czyli wartości granicznej dla SMA. Oceniliśmy, że profil hematologiczny u dzieci homozygotycznych pod względem alfa(+)-talasemii zmniejsza ryzyko SMA podczas ostrej malarii w porównaniu z dziećmi o prawidłowym genotypie (ryzyko względne 0,52; 95% przedział ufności [CI] 0,24-1,12, p = 0,09) . WNIOSKI Zwiększona liczba erytrocytów i mikrocytoza u dzieci homozygotycznych z alfa(+)-talasemią może znacząco przyczynić się do ich ochrony przed SMA. Niższe stężenie Hb na erytrocyt i większa populacja erytrocytów może być biologicznie korzystną strategią przeciwko znaczącemu zmniejszeniu liczby erytrocytów, które występuje podczas ostrego zakażenia pasożytem malarii Plasmodium falciparum. Taki profil hematologiczny może zmniejszyć ryzyko anemii u innych gatunków Plasmodium, jak również innych przyczyn anemii. Podobną przewagę mogą mieć inne polimorfizmy gospodarza, które indukują zwiększoną liczbę erytrocytów i mikrocytozę.


title: Budowa Escherichia coli K-12 w ramce, jednogenowych mutantów z nokautem: kolekcja Keio

text: Systematycznie wykonaliśmy zestaw precyzyjnie określonych, jednogenowych delecji wszystkich nieistotnych genów w Escherichia coli K-12. Regiony kodujące z otwartą ramką odczytu zastąpiono kasetą kanamycyny oflankowaną przez miejsca docelowe rozpoznawania FLP przy użyciu jednoetapowej metody inaktywacji genów chromosomalnych i starterów zaprojektowanych do tworzenia delecji w ramce po wycięciu kasety oporności. Spośród 4288 docelowych genów uzyskano mutanty dla 3985. Aby złagodzić problemy napotkane w badaniach wysokoprzepustowych, dla każdego usuniętego genu zachowano dwa niezależne mutanty. Mutanty te – „kolekcja Keio” – zapewniają nowe źródło nie tylko do systematycznych analiz nieznanych funkcji genów i sieci regulacyjnych genów, ale także do testowania efektów mutacyjnych w całym genomie na wspólnym tle szczepu, E . coli K-12 BW25113. Nie byliśmy w stanie zniszczyć 303 genów, w tym 37 o nieznanej funkcji, które są kandydatami na geny niezbędne. Dystrybucja jest obsługiwana przez GenoBase (http://ecoli.aist‐nara.ac.jp/).


title: Zwalidowane metody PCR z odwrotną transkryptazą w czasie rzeczywistym do diagnozowania i patotypowania wirusów ptasiej grypy Eurazji H7

text: TŁO Ptasia grypa (AI) wywoływana przez wirusy AI H7 (AIV) zarówno o niskiej zjadliwości (LP), jak i wysokiej zjadliwości (HP) są chorobami drobiu podlegającymi zgłoszeniu. CELE Zaprojektowanie i zwalidowanie dwóch łańcuchowych reakcji polimerazy z odwrotną transkryptazą w czasie rzeczywistym (RRT PCR) do wykrywania i patotypowania Eurazji H7 AIV. METODY H7 RRT PCR amplifikowane w obrębie (i) HA2 i (ii) regionów CS miejsca cięcia genu hemaglutyniny. Oba zostały zwalidowane wobec 65 AIV H7, 57 AIV innych niż H7 i 259 wymazów drobiowych w porównaniu z genem M (generyczny AI) RRT PCR i izolacją wirusa (VI). Dodatkowe 38 wymazów i 20 próbek tkanek rozszerzyło walidację przeciwko PCR RRT genu M. WYNIKI Oba H7 RRT PCR zamplifikowały wszystkie 61 AIV linii Eurazji H7 i żadnego z 57 AIV innych niż H7. W sumie 297 wymazów drobiowych zostało użytych do określenia czułości diagnostycznej i swoistości w stosunku do RRT PCR genu M, czułość wyniosła odpowiednio 95,4% i 64,6% dla reakcji HA2 i CS RRT PCR, a swoistość 97,9% i 99,6%. PCR H7 HA2 RRT był bardziej czuły niż VI. Zostało to podkreślone przez analizę 37 wymazów z indyków zakażonych eksperymentalnie wirusem HPAI H7N1 pobranych w 24 godziny po inokulacji i infekcji LPAI H7N1 z kurczaków pobranych w 40-64 godziny. Chociaż mniej czuły, przydatność H7 CS RRT PCR została potwierdzona przez prawidłowe molekularne patotypowanie dla wszystkich 61 testowanych AIV linii euroazjatyckich H7. WNIOSKI Wysoka czułość H7 HA2 RRT PCR potwierdza jego przydatność do stosowania w nadzorze drobiu i diagnostyce chorób. H7 CS RRT PCR daje możliwość szybkiego patotypowania AIV H7.


title: Szlaki receptora interleukiny-6 w chorobie wieńcowej serca: wspólna metaanaliza 82 badań

text: TŁO [0002] Zasugerowano, że uporczywe zapalenie przyczynia się do różnych etapów patogenezy choroby sercowo-naczyniowej. Sygnalizacja receptora interleukiny-6 (IL6R) rozprzestrzenia się w dół kaskad zapalenia. Aby ocenić, czy ten szlak ma związek przyczynowy z chorobą wieńcową, zbadaliśmy funkcjonalny wariant genetyczny, o którym wiadomo, że wpływa na sygnalizację IL6R. METODY We wspólnej metaanalizie badaliśmy Asp358Ala (rs2228145) w IL6R w odniesieniu do panelu konwencjonalnych czynników ryzyka i biomarkerów zapalenia u 125 222 uczestników. Porównaliśmy również częstość występowania Asp358Ala u 51 441 pacjentów z chorobą niedokrwienną serca oraz u 136 226 osób z grupy kontrolnej. Aby uzyskać wgląd w możliwe mechanizmy, oceniliśmy Asp358Ala w odniesieniu do zlokalizowanej ekspresji genów i postlipopolisacharydowej stymulacji interleukiny 6. WYNIKI Częstość mniejszych alleli Asp358Ala wynosiła 39%. Asp358Ala nie było związane ze stężeniem lipidów, ciśnieniem krwi, otyłością, dysglikemią lub paleniem (wartość p dla związku na mniejszy allel ≥0,04 dla każdego). Natomiast dla każdej odziedziczonej kopii 358Ala średnie stężenie IL6R wzrosło o 34,3% (95% CI 30,4-38,2), a interleukiny 6 o 14,6% (10,7-18,4) , a średnie stężenie białka C-reaktywnego zmniejszyło się o 7,5% (5,9-9,1), a fibrynogenu o 1,0% (0,7-1,3). Na każdą odziedziczoną kopię 358Ala ryzyko choroby niedokrwiennej serca zostało zmniejszone o 3,4% (1,8-5,0). Asp358Ala nie było związane z poziomami mRNA IL6R lub produkcją interleukiny-6 w monocytach. INTERPRETACJA Dane genetyczne i biomarkery ludzi na dużą skalę są zgodne z przyczynowym związkiem między szlakami związanymi z IL6R a chorobą wieńcową serca. FINANSOWANIE British Heart Foundation; brytyjska Rada Badań Medycznych; UK National Institute of Health Research, Cambridge Biomedical Research Centre; Fundacja BUPA.


title: Egzosomy osocza mogą dostarczać egzogenny krótki interferujący RNA do monocytów i limfocytów

text: Pomimo obietnicy interferencji RNA (RNAi) i jej potencjału, m.in. do stosowania w terapii raka, trzeba najpierw pokonać kilka przeszkód technicznych. Główną przeszkodą w terapii opartej na RNAi jest dostarczanie kwasów nukleinowych przez błonę komórkową. Badanie to pokazuje, że pęcherzyki egzosomów pochodzące od ludzi mogą dostarczać krótki interferujący RNA (siRNA) do ludzkich jednojądrzastych komórek krwi. Egzosomy to nanorozmiarowe pęcherzyki pochodzenia endocytowego, które biorą udział w komunikacji między komórkami, tj. prezentacji antygenu, rozwoju tolerancji i wahadłowego RNA (głównie mRNA i mikroRNA). Po przetestowaniu różnych strategii zastosowano zoptymalizowaną metodę (elektroporację) do wprowadzenia siRNA do ludzkich egzosomów różnego pochodzenia. Egzosomy osocza (egzosomy z krwi obwodowej) zastosowano jako wektor dostarczania genów (GDV) do transportu egzogennego siRNA do ludzkich komórek krwi. Pęcherzyki skutecznie dostarczały podawane siRNA do monocytów i limfocytów, powodując selektywne wyciszanie genów kinazy białkowej aktywowanej mitogenami 1. Dane te sugerują, że ludzkie egzosomy mogą być stosowane jako GDV do dostarczania komórkom heterologicznych kwasów nukleinowych, takich jak terapeutyczne siRNA.


title: Analiza ilościowa metylowanych sekwencji p16INK4a pochodzących z guza w osoczu, surowicy i komórkach krwi pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym.

text: CEL I PROJEKT EKSPERYMENTU Stosując ilościowy PCR specyficzny dla metylacji w czasie rzeczywistym (RTQ-MSP), oznaczyliśmy ilościowo zmetylowane sekwencje p16INK4a i określiliśmy frakcyjne stężenia krążącego DNA guza w osoczu, surowicy i komórkach krwi obwodowej pobranych przed, śródoperacyjnie i pooperacyjnie z 49 pacjentów z rakiem wątrobowokomórkowym (HCC). WYNIKI RTQ-MSP był wystarczająco czuły, aby wykryć do 10 ekwiwalentów genomu metylowanych sekwencji p16INK4a. Ilościowe dane MSP wyrażono w postaci wskaźnika metylacji, który był procentem przekształconych wodorosiarczynem niemetylowanych i zmetylowanych sekwencji p16INK4a, które składały się z metylowanych sekwencji p16INK4a. Ilości zmetylowanych sekwencji p16INK4a wykryto w krążeniu obwodowym 80% (23 z 29) pacjentów z HCC. Nie zaobserwowano istotnej różnicy w wykrywalności i stężeniach metylowanych sekwencji p16INK4a (zakres: 10-4046 ekwiwalentów genomu/ml) między próbkami osocza przedoperacyjnego i surowicy od pacjentów z HCC. Przed operacją wskaźniki metylacji p16INK4a wahały się od 0,2 do 100% i od 0,012 do 0,075% odpowiednio w próbkach osocza i kożuszka leukocytarnego pacjentów. Po resekcji chirurgicznej mediana wskaźników metylacji p16 INK4a w osoczu i kożuszce leukocytarnej odpowiednio zmniejszyła się odpowiednio 12- i 15-krotnie. Wyniki te wykazały kliniczną przydatność i skuteczność RTQ-MSP krwi obwodowej w wykrywaniu i monitorowaniu HCC po leczeniu. Ponadto żadna ze śródoperacyjnych próbek osocza i tylko dwie śródoperacyjne próbki kożuszka leukocytarnego nie dały pozytywnego wyniku pod względem metylacji p16INK4a. WNIOSKI Ilościowa ocena zmian epigenetycznych we krwi obwodowej za pomocą RTQ-MSP jest przydatna do wykrywania i monitorowania HCC.


title: Dynamiczna kontrola rozwoju synaps pobudzających przez kompleks regulacyjny Rac1 GEF/GAP.

text: Mała GTPaza Rac1 koordynuje przebudowę zależną od aktyny, niezbędną dla wielu procesów komórkowych, w tym rozwoju synaps. Podczas gdy precyzyjna regulacja czasoprzestrzenna Rac1 jest niezbędna do jego funkcjonowania, niewiele wiadomo na temat mechanizmów, które umożliwiają aktywatorom (GEF) i inhibitorom (GAP) Rac1 wspólne działanie w celu regulacji sygnalizacji Rac1. W tym miejscu identyfikujemy kompleks regulacyjny złożony z Rac-GEF (Tiam1) i Rac-GAP (Bcr), które współpracują w celu kontrolowania rozwoju synaps pobudzających. Zakłócenie funkcji Bcr w tym kompleksie zwiększa aktywność Rac1 i przebudowę kręgosłupa dendrytycznego, powodując nadmierny wzrost synaptyczny, który jest ratowany przez hamowanie Tiam1. Warto zauważyć, że receptory EphB wykorzystują kompleks Tiam1-Bcr do kontrolowania synaptogenezy. Po aktywacji EphB, Tiam1 indukuje tworzenie kręgosłupa zależne od Rac1, podczas gdy Bcr zapobiega internalizacji receptora za pośrednictwem Rac1, promując wzrost kręgosłupa zamiast cofania. Odkrycie, że do utrzymania optymalnych poziomów sygnalizacji Rac1 wymagany jest kompleks GEF/GAP specyficzny dla Rac, dostarcza ważnego wglądu w regulację małych GTPaz.


title: Kostymulacja 4-1BB łagodzi wyczerpanie komórek T indukowane przez toniczną sygnalizację chimerycznych receptorów antygenowych

text: Chimeryczne receptory antygenowe (CAR) celujące w CD19 pośredniczyły w dramatycznych odpowiedziach przeciwnowotworowych w hematologicznych nowotworach złośliwych, ale regresja nowotworu rzadko występowała przy użyciu CAR skierowanych na inne antygeny. Nie wiadomo, czy imponujące działanie CD19 CAR wiąże się z większą podatnością nowotworów hematologicznych na terapie CAR, czy też lepszą funkcjonalnością samego CD19 CAR. Pokazujemy, że toniczna fosforylacja CAR CD3-ζ, wywołana przez niezależne od antygenu grupowanie jednołańcuchowych fragmentów zmiennych CAR, może indukować wczesne wyczerpanie komórek CAR T, co ogranicza skuteczność przeciwnowotworową. Taka aktywacja występuje w różnym stopniu we wszystkich badanych CAR, z wyjątkiem wysoce skutecznego CD19 CAR. Ponadto stwierdzamy, że kostymulacja CD28 zwiększa się, podczas gdy kostymulacja 4-1BB zmniejsza wyczerpanie wywołane uporczywą sygnalizacją CAR. Nasze wyniki dostarczają wyjaśnień biologicznych dla efektów przeciwnowotworowych CAR CD19 i obserwacji, że komórki T CD19 CAR zawierające domenę kostymulującą 4-1BB są bardziej trwałe niż te zawierające CD28 w badaniach klinicznych.


title: Ultraszybka ewolucja i utrata CRISPR po zmianie gospodarza w nowym patogenie dzikiej przyrody, Mycoplasma gallisepticum

text: Mierzalne tempo ewolucji genomu jest dobrze udokumentowane w przypadku patogenów ludzkich, ale jest mniej dobrze poznane w przypadku patogenów bakteryjnych na wolności, zwłaszcza podczas i po zmianie gospodarza. Mycoplasma gallisepticum (MG) jest patogenną bakterią, która wyewoluowała głównie u drobiu, a ostatnio przeskoczyła na dzikie zięby (Carpodacus mexicanus), pospolity północnoamerykański ptak śpiewający. Po raz pierwszy charakteryzujemy genom i mierzymy tempo ewolucji genomu w izolatach MG Dziwonia zwyczajna, a także w grupach zewnętrznych drobiu. Stosując sekwencje całego genomu 12 izolatów dziwoń zwyczajnych z 13-letniej próbki seryjnej i dodatkowych czterech nowo zsekwencjonowanych szczepów drobiu, oszacowaliśmy różnorodność nukleotydów w izolatach dziwoń zwyczajnych wynoszącą tylko około 2% szczepów przodków drobiu, a wskaźnik podstawienia nukleotydów wynosi 0,8-1,2×10(-5) na stanowisko rocznie zarówno u drobiu, jak i zięby domowej, wyjątkowo szybkie tempo rywalizujące z niektórymi z najwyższych dotychczasowych szacunków dla bakterii. Stwierdziliśmy również wysoką różnorodność i całkowitą rotację macierzy CRISPR w szczepach MG drobiu przed przejściem na żywiciela Dziwonia domowa, ale po inwazji Dziwonia domowa następuje postępująca utrata różnorodności powtórzeń CRISPR, a rekrutacja nowych powtórzeń CRISPR ustaje. Ostatnie (2007) szczepy House Finch MG zachowują tylko około 50% szczepów założycielskich repertuaru CRISPR (1994-95) i utraciły geny związane z CRISPR wymagane do funkcjonowania CRISPR. Nasze wyniki sugerują, że ewolucja genomu w patogenach bakteryjnych dzikich ptaków może być niezwykle szybka i w tym przypadku towarzyszy jej wyraźna utrata funkcji CRISPR.


title: Indukowanie odporności nowotworu poprzez selektywne zaangażowanie receptorów aktywujących Fcγ na komórkach dendrytycznych

text: Indukcja odporności specyficznej dla nowotworu wymaga, aby komórki dendrytyczne (DC) skutecznie wychwytywały i prezentowały antygeny nowotworowe, aby spowodować ekspansję i aktywację cytotoksycznych komórek T specyficznych dla nowotworu. Przejście od wychwytywania antygenu do stymulacji komórek T wymaga sygnału dojrzewania; przy jej braku może rozwinąć się tolerancja, a nie odporność. Chociaż kompleksy immunologiczne (IC) są w stanie zwiększyć wychwytywanie antygenu, mogą być słabe w indukowaniu dojrzewania DC, aktywacji naiwnych komórek T i odporności ochronnej. Teraz pokazujemy, że zakłócanie sygnału hamującego dostarczanego przez FcγRIIB na DC przekształca IC w silne czynniki dojrzewania i skutkuje aktywacją komórek T. Stosując to podejście do immunizacji DC, którym podano ex-vivo impulsy IC, wytworzyliśmy komórki T CD8+ specyficzne względem antygenu in vivo i osiągnęliśmy skuteczną odporność ochronną w mysim modelu czerniaka. Dane te sugerują, że IC mogą normalnie funkcjonować, utrzymując tolerancję poprzez wiązanie hamujących FcγR na DC, ale mogą być przekształcane w silne bodźce immunogenne przez selektywne włączanie aktywujących FcγR. Mechanizm ten sugeruje nowe podejście do opracowywania szczepionek przeciwnowotworowych.


title: Homocysteina i ryzyko udaru niedokrwiennego w kohorcie trietnicznej: badanie Północnego Manhattanu.

text: TŁO I CEL Poziom całkowitej homocysteiny (tHcy), który wiąże się z ryzykiem udaru niedokrwiennego mózgu, jest niepewny i żadne prospektywne badania kohortowe nie obejmowały wystarczającej liczby osób z mniejszości w podeszłym wieku. W wieloetnicznym prospektywnym badaniu zbadaliśmy związek między łagodnym i umiarkowanym poziomem tHcy na czczo a częstością udaru niedokrwiennego, zawału mięśnia sercowego i zgonu naczyniowego. METODY Prześledzono populacyjną kohortę pod kątem zdarzeń naczyniowych (udar, zawał mięśnia sercowego i zgon naczyniowy). Wyjściowe wartości tHcy i kwasu metylomalonowego zmierzono u 2939 osób (średni wiek 69+/-10; 61% kobiet, 53% Latynosów, 24% czarnoskórych i 20% białych). Modele proporcjonalne Coxa zastosowano do obliczenia współczynników ryzyka (HR) i 95% CI w kategoriach tHcy po dostosowaniu do wieku, rasy, wykształcenia, niewydolności nerek, niedoboru witaminy B12 i innych czynników ryzyka. WYNIKI Skorygowany HR dla poziomu tHcy > lub =15 mikromol/l w porównaniu z <10 mikromol/l był największy dla zgonu naczyniowego (HR=6,04; 95% CI, 3,44 do 10,60), a następnie połączonych zdarzeń naczyniowych (HR=2,27 95% CI, 1,51 do 3,43), udar niedokrwienny (HR=2,01; 95% CI, 1,00 do 4,05) i zgon z przyczyn nienaczyniowych (HR=2,02; 95% CI, 1,31 do 3,14). Łagodne do umiarkowanego podwyższenie tHcy o 10 do 15 mikromoli/l nie było istotnym czynnikiem prognostycznym udaru niedokrwiennego, ale zwiększało ryzyko zgonu naczyniowego (2,27; 95% CI, 1,44 do 3,60) i połączonych zdarzeń naczyniowych (1,42; 95% CI, 1,06 do 1,88)). Efekt tHcy był silniejszy wśród białych i Latynosów, ale nie stanowił znaczącego czynnika ryzyka dla czarnych. WNIOSKI Wzrost całkowitego Hcy powyżej 15 mikromoli/l jest niezależnym czynnikiem ryzyka udaru niedokrwiennego, podczas gdy łagodne podwyższenie tHcy od 10 do 15 mikromoli/l jest mniej prognostyczne. Efekty naczyniowe tHcy są największe wśród białych i Latynosów, a mniejsze wśród czarnych.