title: Wpływ zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności na cechy histologiczne przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C: badanie kliniczno-kontrolne. Grupa MULTIVIRC.

text: Wirus zapalenia wątroby typu C (HCV) jest często spotykany u pacjentów zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) ze względu na powszechne drogi przenoszenia. Wcześniejsze badania sugerowały, że zakażenie wirusem HIV zaburza naturalny przebieg przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C, z szybszą progresją do marskości. Jednak badania te nie oceniały wpływu zakażenia HIV na przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, biorąc pod uwagę czynniki ryzyka progresji zwłóknienia wątroby: alkohol, płeć, wiek w momencie zakażenia i czas trwania zakażenia HCV. Przebadaliśmy próbki biopsji wątroby 2 grup po 58 pacjentów zakażonych zarówno wirusem HCV, jak i HIV lub samym wirusem HCV. Dwie grupy zostały dopasowane zgodnie z tymi czynnikami ryzyka, a odpowiedzi na biopsję wątroby oceniono za pomocą pozycji METAVIR. Aktywność METAVIRu była wyższa u pacjentów HIV-dodatnich niż HIV-ujemnych. Marskość wątroby była częstsza: (1) u pacjentów z HIV z CD4 < lub = 200 komórek/mikrol (45%) niż u pacjentów z HIV (10%) (p = 0,003), (2) u pacjentów z HIV pacjentów z CD4 < lub = 200 komórek/mikrol (45%) niż u pacjentów z HIV z CD4 > 200 komórek/mikrol (17%) (P = 0,04). Te różnice, które były związane ze statusem HIV, mogą być związane ze zwiększoną replikacją HCV podczas zakażenia HIV lub innymi mechanizmami odpornościowymi, które wymagają dalszych badań.


title: Zależność stężenia leptyny w osoczu od płci, tkanki tłuszczowej, spożycia w diecie i szczytowego poboru tlenu u młodych dorosłych kobiet i mężczyzn.

text: Celem tego badania było zbadanie związku leptyny z czynnikami metabolicznymi i dietetycznymi u dorosłych w wieku studenckim. Zrekrutowano młode dorosłe kobiety i mężczyzn (n = 32), którzy przeszli testy w celu pomiaru wskaźnika masy ciała, składu ciała, szczytowego zużycia tlenu (VO2peak), spożycia w diecie oraz poziomu leptyny i insuliny w osoczu. Leptyna Ln była znacznie wyższa u kobiet niż u mężczyzn (odpowiednio 2,1 w porównaniu z 1,2 ng/ml). Ta różnica pozostała znacząca nawet po dostosowaniu ln leptyny do masy tłuszczowej i masy beztłuszczowej jako współzmiennych w oddzielnych analizach. VO2peak był wyższy dla mężczyzn niż dla kobiet i pozostał istotny po uwzględnieniu różnic w masie beztłuszczowej i całkowitej masie ciała. Stwierdzono istotne korelacje między ln leptyną a wskaźnikami masy tłuszczu u kobiet i mężczyzn, przy czym wyższe korelacje dla podobnych zmiennych zaobserwowano u mężczyzn (r = 0,548, 0,674 i 0,732 dla wskaźnika masy ciała, procentowej zawartości tkanki tłuszczowej i masy tkanki tłuszczowej [kg ] dla kobiet, a r = 0,740, 0,888, 0,858 dla wskaźnika masy ciała, procentowej zawartości tkanki tłuszczowej i masy tłuszczu [kg] odpowiednio dla mężczyzn). Leptyna Ln wykazała istotną odwrotną zależność z VO2peak (r = -0,751) tylko u mężczyzn. Po dostosowaniu ln leptyny do masy tkanki tłuszczowej za pomocą korelacji cząstkowych, ln leptyna nie była istotnie związana z żadną z mierzonych zmiennych. Alternatywnie, po normalizacji ln leptyny z użyciem masy tłuszczu jako dzielnika, mniej adekwatnej metody analizy statystycznej, mężczyźni wykazywali statystycznie istotne korelacje między ln leptyną a spożyciem w diecie i VO2peak. Chociaż wartości leptyny w osoczu były wyższe u kobiet, silniejsze związki były widoczne u mężczyzn niż u kobiet między leptyną a czynnikami metabolicznymi i dietetycznymi.


title: Ekspresja homologu interleukiny-10 związanego z latencją ludzkiego cytomegalowirusa podczas produktywnej fazy infekcji.

text: Region UL111A ludzkiego cytomegalowirusa jest aktywny zarówno podczas produkcyjnej, jak i utajonej fazy infekcji. Podczas produktywnej infekcji wirus eksprymuje ORF79, białko o właściwościach onkogennych, oraz cmvIL-10, funkcjonalny homolog ludzkiej IL-10. Podczas utajonej infekcji komórek progenitorowych szpiku, wcześniej zidentyfikowano wariant cmvIL-10 o naprzemiennym splicingu, określany jako cmvIL-10 związany z latencją (LA). Aby określić, czy transkrypcja LAcmvIL-10 zachodzi podczas produktywnej infekcji, przeprowadziliśmy RACE 5' i 3', aby zmapować transkrypty regionu UL111A w produktywnie zakażonych ludzkich fibroblastach napletka (HFF). Analiza ta ujawniła obecność transkryptu regionu UL111A poddanego pojedynczemu składaniu, który, jak się przewiduje, koduje LAcmvIL-10. Ten transkrypt ulegał ekspresji w HFF z wczesną (beta) kinetyką, klasą czasową, która różni się od ORF79 (kinetyka alfa) i cmvIL-10 (kinetyka gamma). Dane te identyfikują i mapują transkrypt kodujący homolog IL-10 związany z latencją, która jest eksprymowana przez wirusa podczas produktywnej fazy infekcji.


title: Czynnik podobny do Kruppela 4 jest niezbędny do różnicowania zapalnych monocytów in vivo.

text: Kilku członków rodziny czynników transkrypcyjnych typu Kruppel-like (KLF) odgrywa ważną rolę w różnicowaniu, przeżyciu i handlu krwią i typami komórek odpornościowych. Wykazujemy w tym badaniu, że komórki hematopoetyczne z wątrób płodowych (FL) KLF4(-/-) zawierały normalną liczbę funkcjonalnych hematopoetycznych komórek progenitorowych, były radioochronne i działały tak samo jak komórki KLF4(+/+) w konkurencyjnych testach repopulacji. Jednak hematopoetyczne „chimery KLF4(-/-)” wytworzone przez przeszczepienie komórek wątroby płodowej KLF4(-/-) do śmiertelnie napromieniowanych myszy typu dzikiego całkowicie nie zawierały krążących zapalnych monocytów (CD115(+)Gr1(+)) i miały zmniejszona liczba rezydentnych monocytów (CD115(+)Gr1(-)) Chociaż liczba i funkcja makrofagów otrzewnowych były normalne w chimerach KLF4(-/-), komórki monocytarne szpiku kostnego z chimer KLF4(-/-) wyrażały niższe poziomy kluczowych cząsteczek transportujących i były bardziej apoptotyczne. Zatem nasze badania nad utratą funkcji in vivo pokazują, że KLF4, jak wcześniej wykazano, że pośredniczy w sygnalizacji prozapalnej w ludzkich makrofagach in vitro, ma zasadnicze znaczenie dla różnicowania mysich monocytów zapalnych i bierze udział w różnicowaniu monocytów rezydentnych. Ponadto, indukowana ekspresja KLF4 w linii komórkowej ludzkiej ostrej białaczki szpikowej HL60 stymulowała różnicowanie monocytów i wzmacniała różnicowanie makrofagów indukowane 13-octanem 12-O-tetradekanoiloforbolu, ale blokowała różnicowanie granulocytarne komórek HL60 indukowane wyłącznie kwasem trans-retinowym. Selektywny wpływ na stan zapalny utraty KLF4 i indukowanego przez wzmocnienie KLF4 różnicowania monocytów w komórkach HL60 identyfikuje KLF4 jako kluczowy regulator różnicowania monocytów i potencjalny cel translacyjnej modulacji immunologicznej.


title: Populacyjne badanie kliniczno-kontrolne spożycia zielonej herbaty i ryzyka białaczki w południowo-zachodnim Tajwanie

text: W badaniu tym zbadano związek między spożyciem zielonej herbaty a białaczką. Łącznie zakwalifikowano 252 przypadki (90,3% odpowiedzi) i 637 kontroli (53,4% odpowiedzi). Kontrole zostały dopasowane do przypadków pod względem wieku i płci. Zebrano informacje na temat nawyków życiowych uczestników, w tym spożycia herbaty. Jako standard do oszacowania całkowitej ilości spożycia poszczególnych katechin wykorzystano zieloną herbatę. Spożycie indywidualne katechin podzieliliśmy na cztery poziomy. Modele warunkowej regresji logistycznej były odpowiednie dla osób w wieku 0-15 i 16-29 lat, aby ocenić oddzielne związki między białaczką a spożyciem katechin. Istotny odwrotny związek między spożyciem zielonej herbaty a ryzykiem białaczki stwierdzono u osób w wieku 16-29 lat, podczas gdy nie stwierdzono istotnego związku w młodszych grupach wiekowych. Dla starszej grupy spożywającej większe ilości herbaty (>550 jednostek katechin) skorygowany iloraz szans (OR) w porównaniu z grupą bez spożycia herbaty wyniósł 0,47 [95% przedział ufności (CI) = 0,23–0,97]. Po skorygowaniu pod kątem palenia tytoniu i ekspozycji na napromienianie medyczne, ogólny OR dla wszystkich uczestników wyniósł 0,49 (95% CI = 0,27-0,91), co wskazuje na odwrotną zależność między dużymi ilościami katechin i białaczką. Picie wystarczającej ilości herbaty, zwłaszcza zielonej herbaty, która zawiera więcej katechin niż herbata oolong i czarna herbata, może zmniejszyć ryzyko białaczki.


title: Swoista transkrypcja na matrycy HDV RNA przez pol II in vitro.

text: Polimeraza RNA II bierze udział w syntezie RNA na matrycy RNA podczas replikacji wiroidów i wirusa delta zapalenia wątroby (HDV); jednak ani matryca RNA, ani wymagania dotyczące czynnika białkowego dla tego procesu nie są dobrze zdefiniowane. Opracowaliśmy system transkrypcji in vitro oparty na ekstrakcie jądrowym komórek HeLa (NE), w którym segment antygenomowego RNA odpowiadający lewemu regionowi końcówki struktury przypominającej pałeczki HDV służy jako matryca dla wydajnego i wysoce specyficznego RNA synteza. Nagromadzenie unikalnego produktu RNA jest wysoce wrażliwe na alfa-amanitynę w HeLa NE i tylko częściowo wrażliwe na ten lek w NE z komórek PMG, które zawierają allel podjednostki pol II opornej na alfa-amanitynę, co silnie sugeruje udział pol II w ta reakcja. Szczegółowa analiza produktu RNA wykazała, że reprezentuje on chimeryczną cząsteczkę złożoną z nowo zsyntetyzowanego transkryptu kowalencyjnie przyłączonego do 5' połowy matrycy RNA. Wybór miejsca startu transkrypcji jest niezwykle specyficzny i zależy raczej od drugorzędowej struktury matrycy RNA niż od jej sekwencji pierwszorzędowej. Niektóre cechy tej reakcji przypominają proces rozszczepiania-wydłużenia RNA obserwowany dla kompleksów z aresztowaniem pol II in vitro. Omówiono możliwy udział opisanej reakcji w replikacji HDV.


title: Zmiany naczyń płucnych w końcowym stadium idiopatycznego zwłóknienia płuc: badanie histopatologiczne na próbkach eksplantów płuc i korelacje z hemodynamiką płuc.

text: U pacjentów z idiopatycznym włóknieniem płuc (IPF) modyfikacje naczyń płucnych są dobrze określone w obszarach zwłóknienia, ale nie zostały dokładnie ocenione w kępkach zachowanego płuca. Co więcej, związek między uszkodzeniami naczyń płucnych a hemodynamiką płuc nie jest dobrze poznany. Dlatego zaprojektowaliśmy retrospektywne badanie na próbkach eksplantów płuc od 26 pacjentów z solidną diagnozą IPF, którzy przeszli przeszczep płuc. Naszym celem było (1) opisanie zmian naczyniowych, zwłaszcza w zachowanych obszarach płuc, oraz (2) skorelowanie ich z hemodynamiką płuc. W gęstych strefach włóknistych u każdego pacjenta występowało pogrubienie ściany tętnic i żył z silnym zwężeniem światła. W zachowanych architektonicznie strefach płuc u 65% pacjentów obserwowano niedrożność żyłek i małych żył płucnych, chociaż zmiany w mięśniowych tętnicach płucnych były jedynie łagodne. Stwierdziliśmy istotną dodatnią korelację między makroskopowym zakresem zwłóknienia płuc a średnim ciśnieniem w tętnicy płucnej, ale nie znaleźliśmy związku między średnim ciśnieniem w tętnicy płucnej a zmianami żylnymi/żylnymi w obszarach bez zwłóknienia. Nasze badanie wskazuje, że u wielu pacjentów z IPF niezwłókniejące obszary płuc wykazują zarostową żylakowatość, której znaczenie pozostaje nieokreślone.


title: Wynik u matki i w okresie okołoporodowym w ciężkiej chorobie wątroby związanej z ciążą.

text: Ostre stłuszczenie wątroby w ciąży (AFLP) i zespół hemolizy, podwyższony poziom enzymów wątrobowych i mała liczba płytek krwi (HELLP) są rzadkimi, ale głównymi zaburzeniami trzeciego trymestru ciąży. W ciągu 10 lat 46 kobiet (mediana wieku 30 lat; zakres 17-41 lat) rozwinęło dysfunkcję wątroby na tyle ciężką, że wymagała przeniesienia do naszego Oddziału Niewydolności Wątroby. Trzy czwarte kobiet było nieródkami, a 5 miało ciąże bliźniacze; mediana wieku ciążowego wynosiła 35 tygodni (zakres 24-40 tygodni). Przy przyjęciu 32 pacjentów (70%) miało stan przedrzucawkowy, a 21 (46%) miało encefalopatię i/lub wentylację. Trzydziestu dwóch pacjentów (70%) miało cechy kliniczne i wartości laboratoryjne zgodne z AFLP, a 7 (15%) miało zespół HELLP. Jeden pacjent miał przedrzucawkowe pęknięcie wątroby wymagające przeszczepu wątroby. U 6 innych pacjentek stwierdzono przyczyny ciężkiej dysfunkcji wątroby niezwiązanej z ciążą. Powikłania infekcyjne wystąpiły u 17 pacjentów z AFLP (53%) oraz u 2 z zespołem HELLP (29%). Duże krwawienie w jamie brzusznej wystąpiło u 12 kobiet (10 z AFLP), z których 9 wymagało laparotomii w celu usunięcia skrzepu. Czterech pacjentów z AFLP (12,5%) zakończyło się zgonem, z odpowiednią śmiertelnością okołoporodową 9%. Nie było zgonów matek ani okołoporodowych związanych z zespołem HELLP. W przeciwieństwie do wyników wielu wcześniejszych badań, wyniki tej dużej serii sugerują stosunkowo korzystny wynik matczyny i okołoporodowy w ciężkim zespole AFLP i HELLP. Dalszą poprawę wyników można prawdopodobnie osiągnąć poprzez zapobieganie krwawieniom i powikłaniom infekcyjnym związanym z tymi zaburzeniami.


title: Rytmy dobowe a regulacja funkcji metabolicznych tkanek i homeostazy energetycznej.

text: Oscylatory okołodobowe pełnią nieodzowną rolę w koordynacji procesów fizjologicznych z cyklicznymi zmianami środowiska fizycznego. Wiele ostatnich badań klinicznych i molekularnych sugeruje, że biologia okołodobowa może odgrywać ważną rolę w regulacji funkcji tkanki tłuszczowej i innych funkcji metabolicznych. W niniejszej dyskusji przedstawiamy hipotezę, że dysfunkcja okołodobowa może być zaangażowana w patogenezę otyłości, cukrzycy typu 2 i zespołu metabolicznego.


title: Analiza funkcji genów na dużą skalę z systemem klasyfikacji PANTHER

text: System klasyfikacji PANTHER (adnotacja białek poprzez związek ewolucyjny) (http://www.pantherdb.org/) to kompleksowy system, który łączy funkcję genów, ontologię, ścieżki i narzędzia analizy statystycznej, które umożliwiają biologom analizę genomu na dużą skalę. szerokie dane z eksperymentów sekwencjonowania, proteomiki lub ekspresji genów. System składa się z 82 kompletnych genomów zorganizowanych w rodziny genów i podrodziny, a ich ewolucyjne relacje są uchwycone w drzewach filogenetycznych, wielokrotnych dopasowaniach sekwencji i modelach statystycznych (ukrytych modelach Markowa lub HMM). Geny są klasyfikowane według ich funkcji na kilka różnych sposobów: rodziny i podrodziny są opisywane terminami ontologicznymi (Gene Ontology (GO) i klasa białek PANTHER), a sekwencje są przypisywane do ścieżek PANTHER. Witryna PANTHER zawiera zestaw narzędzi, które umożliwiają użytkownikom przeglądanie i wyszukiwanie funkcji genów oraz analizowanie danych eksperymentalnych na dużą skalę za pomocą szeregu testów statystycznych. Jest szeroko stosowany przez naukowców zajmujących się badaniami naukowymi, bioinformatyków, informatyków i biologów systemowych. W wydaniu PANTHER 2013 (v.8.0), oprócz aktualizacji zawartości danych, przeprojektowaliśmy interfejs witryny, aby poprawić zarówno wrażenia użytkownika, jak i możliwości analityczne systemu. Protokół ten zawiera szczegółowy opis sposobu analizowania danych eksperymentalnych całego genomu za pomocą systemu klasyfikacji PANTHER.


title: Periostyna, nowy marker kostnienia śródbłoniastego, ulega ekspresji w dysplazji włóknistej i zmianach kostnych z nadekspresją c-Fos.

text: Dysplazja włóknista jest łagodną chorobą kości spowodowaną mutacją w genie stymulującego białka Gs alfa wiążącego nukleotydy guaninowe, co prowadzi do wysokiego poziomu cyklicznego adenozynomonofosforanu. Histologicznie dysplazja włóknista charakteryzuje się wytwarzaniem tkanki włóknistej, któremu towarzyszy odkładanie ektopowego kolagenu typu I i innych związanych z kością białek macierzy zewnątrzkomórkowej, a także nieregularnie utkana kość śródbłoniasta, do której często przyczepione są włókna Sharpey'a zawierające kolagen typu I . Dysplazja włóknista charakteryzuje się również wysoką ekspresją c-Fos/c-Jun, znanych celów sygnalizacji cyklicznego monofosforanu adenozyny. W tym badaniu zbadaliśmy ekspresję związanego z kośćmi białka macierzy zewnątrzkomórkowej, periostyny, i jej znanego receptora integryny alfa v beta 3 (CD51/61) w zdrowych kościach, jak również w dysplazji włóknistej. Badania immunohistochemiczne i hybrydyzacja in situ wykazały, że periostyna ulegała ekspresji w macierzy zewnątrzkomórkowej podczas kostnienia śródbłoniastego, ale nie wewnątrzchrzęstnego, jak również we włóknistym składniku dysplazji włóknistej; a wszystkie komórki sąsiadujące z regionami perostyno-dodatnimi eksprymowały CD51/61. Co ważne, periostyna była obficie zlokalizowana we włóknach Sharpeya. Aby zbadać udział c-Fos, zbadaliśmy transgeniczne myszy z nadekspresją c-fos, u których rozwijają się zmiany sklerotyczne bardzo podobne do tych występujących w dysplazji włóknistej. We wszystkich zmianach, transformowane osteoblasty eksprymowały wysokie poziomy periostyny, podczas gdy normalne osteoblasty nie. Nasze wyniki pokazują, że periostyna jest nowym markerem kostnienia śródbłoniastego i jest dobrym kandydatem jako narzędzie diagnostyczne i/lub cel terapeutyczny w dysplazji włóknistej. Co więcej, szlak Gs alfa-cykliczny monofosforan adenozyny-c-Fos może stanowić jeden z mechanizmów regulacji w górę periostyny w dysplazji włóknistej, co skutkuje zmienioną fibrylogenezą kolagenu charakterystyczną dla tej choroby.


title: FGF-2 zwiększa przeżycie jelitowych komórek macierzystych, a jego ekspresja jest indukowana po uszkodzeniu popromiennym.

text: Czynniki wzrostu fibroblastów (FGF) mają działanie mitogenne wobec wielu różnych komórek pochodzenia mezenchymalnego, neuronalnego i nabłonkowego i regulują zdarzenia w normalnym rozwoju embrionalnym, angiogenezie, gojeniu ran i nowotworach. FGF-2 ulega ekspresji w wielu normalnych tkankach dorosłych i może regulować migrację i replikację komórek nabłonka jelitowego w hodowli. Jednak niewiele wiadomo na temat wpływu FGF-2 na komórki macierzyste nabłonka jelitowego podczas normalnej odnowy nabłonka lub regeneracji funkcjonalnego nabłonka po uszkodzeniu. W tym badaniu zbadaliśmy ekspresję FGF-2 w jelicie cienkim myszy po napromieniowaniu i określiliśmy wpływ egzogennego FGF-2 na przeżycie komórek macierzystych krypt po uszkodzeniu popromiennym. Ekspresja mRNA i białka FGF-2 zaczęła wzrastać po 12 godzinach od napromieniowania gamma, a szczytowe poziomy obserwowano od 48 do 120 godzin po napromieniowaniu. Przez cały czas po napromieniowaniu, izoforma o wyższej masie cząsteczkowej (około 24 kDa) FGF-2 była dominującą postacią wyrażaną w jelicie cienkim. Analiza immunohistochemiczna ekspresji FGF-2 po uszkodzeniu popromiennym wykazała, że FGF-2 znajdował się głównie w mezenchymie otaczającym regenerujące się krypty. Egzogenny rekombinowany ludzki FGF-2 (rhFGF-2) znacznie zwiększał przeżycie kryptowych komórek macierzystych po podaniu przed napromieniowaniem. Wnioskujemy, że ekspresja FGF-2 jest indukowana przez uszkodzenie popromienne i że rhFGF-2 może zwiększyć przeżycie komórek macierzystych krypt po późniejszym uszkodzeniu.


title: Inhibitory kaspazy promują alternatywne szlaki śmierci komórkowej.

text: Zastosowanie inhibitorów kaspazy ujawniło istnienie alternatywnych programów śmierci komórkowej w przypadku apoptozy. Inhibitor kaspaz o szerokim spektrum działania zVAD-fmk moduluje trzy główne typy śmierci komórek. Dodanie zVAD-fmk blokuje apoptotyczną śmierć komórek, uwrażliwia komórki na nekrotyczną śmierć komórek i indukuje autofagiczną śmierć komórek. Kilka badań wykazało kluczową rolę kinazy RIP1 i kompleksu translokatora nukleotydów adenozyny (ANT)-cyklofilina D (CypD) w nekrotycznej śmierci komórek. Podstawowy mechanizm mediowanej przez zVAD-fmk uczulenia na martwiczą śmierć komórek obejmuje hamowanie proteolizy RIP1 za pośrednictwem kaspazy-8 i zaburzenie interakcji ANT-CypD. RIP1 bierze również udział w autofagicznej śmierci komórek. Inhibitory kaspazy i badania knockdown ujawniły negatywną rolę katalazy i kaspazy-8 w autofagicznej śmierci komórek. Pozytywna rola RIP1 i negatywna rola kaspazy-8 zarówno w nekrotycznej, jak i autofagicznej śmierci komórek sugerują, że szlaki tych dwóch rodzajów śmierci komórkowej są ze sobą powiązane. Martwicza śmierć komórek oznacza szybką odpowiedź komórkową obejmującą produkcję mitochondrialnych reaktywnych form tlenu (ROS), zmniejszone stężenie adenozynotrójfosforanu i inne uszkodzenia komórkowe, podczas gdy autofagiczna śmierć komórek zaczyna się jako próba przeżycia poprzez oczyszczenie mitochondriów uszkodzonych przez ROS. Jednak gdy proces ten zachodzi w nadmiarze, sama autofagia staje się cytotoksyczna i ostatecznie prowadzi do autofagicznej śmierci komórki. Lepsze zrozumienie mechanizmów molekularnych tych alternatywnych szlaków śmierci komórki może dostarczyć narzędzi terapeutycznych do zwalczania śmierci komórki związanej z chorobami neurodegeneracyjnymi, patologiami niedokrwienno-reperfuzyjnymi i chorobami zakaźnymi, a także może ułatwić rozwój alternatywnych strategii cytotoksycznych w leczeniu raka.


title: Stabilność nukleosomu za pośrednictwem wariantów histonów H3.3 i H2A.Z.

text: Nukleosomy zawierające wariant histonowy H3.3 mają tendencję do skupiania się in vivo w sąsiedztwie genów aktywnych transkrypcyjnie i nad elementami regulatorowymi. Nie jest jednak jasne, czy nukleosomy zawierające H3.3 posiadają unikalne właściwości, które mogłyby wpływać na transkrypcję. Podajemy tutaj, że nukleosomy H3.3 izolowane od kręgowców, niezależnie od tego, czy są sparowane z H2A czy H2A.Z, są niezwykle wrażliwe na rozerwanie zależne od soli, tracąc dimery H2A/H2B lub H2A.Z/H2B. Badania immunoprecypitacji cząstek rdzenia nukleosomów (NCP) pokazują, że NCP zawierające zarówno H3.3, jak i H2A.Z są jeszcze mniej stabilne niż NCP zawierające H3.3 i H2A. Co ciekawe, NCP zawierające H3 i H2A.Z są co najmniej tak stabilne jak NCP H3/H2A. Wyniki te ustalają hierarchię stabilności dla natywnych nukleosomów niosących różne komplementy wariantów i sugerują, w jaki sposób H2A.Z może odgrywać różne role w zależności od swoich partnerów w NCP. Są one również zgodne z poglądem, że H3.3 odgrywa aktywną rolę w utrzymywaniu dostępnych struktur chromatyny w regionach wzmacniających i regionach transkrybowanych. Zgodnie z tą ideą, promotory i wzmacniacze w genach aktywnych transkrypcyjnie i regionach kodujących w genach o wysokiej ekspresji mają nukleosomy, które jednocześnie przenoszą zarówno H3.3, jak i H2A.Z, a zatem powinny być niezwykle wrażliwe na zakłócenia.


title: Zwiększony wzrost po długotrwałym doustnym podaniu 1alfa,25-witaminy D3 w osteodystrofii nerek u dzieci.

text: Oceniliśmy doustną dawkę 1,25-witaminy D3 przez 26 miesięcy u sześciorga dzieci w wieku przedpokwitaniowym z osteodystrofią nerek leczonych wcześniej witaminą D2. Terapię podawano w dawce od 14 do 41 ng na kilogram dziennie w celu skorygowania hipokalcemii i odwrócenia choroby kości. Poziom 1,25-witaminy D3 w surowicy początkowo obniżył się o 15 +/- 5 pg na mililitr (średnia +/- SEM), a po leczeniu wzrósł do 54 +/- 13. Wapń w surowicy wzrósł z 7,5 +/- 1,6 mg na decylitr (średnia +/- SD) do 9,8 +/- 0,6 po miesiącu (P mniej niż 0,02). Aktywność fosfatazy alkalicznej spadła z 536 +/- 298 do 208 +/- 91 IU na litr po 12 miesiącach (P poniżej 0,05). Poziom immunoreaktywnej przytarczyc w surowicy spadł z 900 +/- 562 mikrolitrów ekwiwalentu na mililitr 411 +/- 377. Stwierdzono gojenie krzywicy i nadżerek podokostnowych. Remineralizacja kości została wykazana techniką absorpcji fotonów. U czterech pacjentów szybkość wzrostu oceniana przez 12 miesięcy przed i po terapii wzrosła z 2,6 +/- 0,8 do 8,0 +/- 3,2 cm rocznie. Szybkość wzrostu na rok wzrosła z mniej niż trzeciego percentyla w każdym do 10. do 97. percentyla po terapii. Przyrost wzrostu wahał się od 27 do 113 procent oczekiwanej zmiany wieku chronologicznego i 40 do 114 procent oczekiwanej zmiany wieku kostnego po terapii. Badanie to pokazuje, że doustna 1,25-witamina D3 może odwrócić chorobę kości nerek i zwiększyć wzrost u dzieci z mocznicą.


title: Szybki postęp rodzinnej polineuropatii amyloidotycznej: wielonarodowe badanie historii naturalnej.

text: CELE Ocena związku między ciężkością neuropatii a stadium choroby oraz oszacowanie tempa progresji neuropatii w retrospektywnej analizie przekrojowej wielonarodowej populacji pacjentów z rodzinną polineuropatią amyloidową (FAP). METODY Charakteryzujemy nasilenie i tempo progresji neuropatii u dostępnych pacjentów z FAP we Francji, Stanach Zjednoczonych, Portugalii i Włoszech. Zgromadzono wyniki w skali neuropatii (NIS), czas od wystąpienia objawów do pomiaru NIS, wyniki w skali niepełnosprawności polineuropatii (PND), stadium choroby FAP oraz dane dotyczące siły chwytu ręcznego. Oszacowaliśmy progresję neuropatii za pomocą modeli Loess Fit i Gompertz Fit. WYNIKI U 283 badanych pacjentów (średnia wieku 56,4 lat) zaobserwowano międzynarodową zmienność genotypową mutacji transtyretyny (TTR), przy czym większość pacjentów w Portugalii (92%) miała wczesny początek Val30Met-FAP. Wystąpiły również znaczne różnice między krajami w punktacji PND, stadium FAP i stosowaniu stabilizatora TTR. NIS był powiązany z wynikiem PND (NIS 10 i 99 odpowiednio dla stopnia I i IV; p < 0,0001) oraz stadium FAP (NIS 14 i 99 odpowiednio dla stopnia 1 i 3; p < 0,0001). Ponadto istniał związek między genotypem NIS i TTR. Szacowany współczynnik progresji NIS dla populacji z medianą NIS 32 wynosił 14,3 punktu rocznie; odpowiednia szacunkowa stawka dla zmodyfikowanego NIS+7 wynosi 17,8 punktu rocznie. WNIOSKI W wielonarodowej populacji pacjentów z FAP obserwuje się szybką progresję neuropatyczną, a nasilenie neuropatii jest związane z czynnościowymi skalami lokomocji.


title: Wczesny gen BRRF1 wirusa Epstein-Barr koduje czynnik transkrypcyjny, który wzmaga indukcję infekcji litycznej przez BRLF1.

text: W przejściu z formy utajonej do formy litycznej zakażenia wirusem Epsteina-Barra (EBV) pośredniczy ekspresja wirusowych białek natychmiastowo-wczesnych (IE), BZLF1 (Z) i BRLF1 (R). Wczesne białko EBV, BRRF1 (Na), jest kodowane przez przeciwną nić intronu BRLF1, ale funkcja tego białka jądrowego w cyklu życiowym wirusa jest nieznana. Tutaj pokazujemy, że Na wzmaga wywołaną przez R indukcję litycznego zakażenia EBV w komórkach 293 latentnie zakażonych rekombinowanym EBV (R-KO) z defektem ekspresji zarówno R, jak i Na. Na wzmaga również infekcje lityczne wywołane przez R w linii raka żołądka (AGS) niosącego wirusa R-KO, chociaż nie ma wpływu na linię chłoniaka Burkitta (BL-30) stabilnie zakażoną tym samym zmutowanym wirusem. Pokazujemy, że Na jest czynnikiem transkrypcyjnym, który zwiększa zdolność R do aktywacji ekspresji Z z genomu wirusa R-KO w komórkach 293 i że sam Na aktywuje promotor Z (Zp) w komórkach EBV-ujemnych. Aktywacja Zp Na wymaga motywu CRE (ZII), a konsensusowy motyw CRE jest wystarczający do przeniesienia odpowiedzi Na na heterologiczny promotor E1b. Ponadto pokazujemy, że Na wzmacnia funkcję transaktywatora białka fuzyjnego Gal4-c-Jun, ale nie zwiększa funkcji transaktywatora innych czynników transkrypcyjnych (w tym ATF-1, ATF-2 i CREB), o których wiadomo, że wiążą motywy CRE. Ekspresja Na w komórkach skutkuje zwiększonymi poziomami hiperfosforylowanej formy c-Jun, co sugeruje mechanizm, dzięki któremu Na aktywuje c-Jun. Nasze wyniki wskazują, że Na jest czynnikiem transkrypcyjnym, który aktywuje promotor IE EBV Zp poprzez swój wpływ na c-Jun i sugerują, że Na współpracuje z BRLF1 w celu indukowania litycznej formy infekcji EBV w niektórych typach komórek.


title: Ekspresja zrębu p16 różnicuje polip endometrium od przerostu endometrium

text: Polipy endometrium są bardzo częstymi łagodnymi zmianami endometrium, ale ich patogeneza jest słabo poznana, z wyjątkiem kilku badań wskazujących na możliwość łagodnego nowotworu podścieliska. Chociaż rozpoznanie histopatologiczne polipa endometrium w materiale chirurgicznym jest proste, często trudno jest odróżnić polipa endometrium od hiperplazji endometrium na podstawie biopsji lub wyłyżeczkowania. Obecnie brak jest markera immunohistochemicznego przydatnego w tej diagnostyce różnicowej. W tym badaniu zbadaliśmy ekspresję p16 w 35 polipach endometrium i 33 przypadkach rozrostu endometrium, które obejmowały 16 rozrostów prostych, 14 rozrostów złożonych atypowych i 3 rozrosty złożone bez atypii. Ekspresja zrębu p16 różniła się istotnie między dwiema grupami; zaobserwowano ją w 31 (89%) polipach endometrium, ale tylko w 1 (3%) przeroście endometrium. Odsetek p16-dodatnich komórek zrębu wahał się od 10 do 90% (średnia 47%), a komórki dodatnie miały tendencję do rozmieszczenia wokół gruczołów. Zbadano również sześć przypadków hiperplazji endometrium w obrębie polipa endometrium i wszystkie przypadki wykazywały ekspresję zrębu p16. Nie było różnicy w ekspresji gruczołowej p16 między polipami 33 endometrium (94%) a hiperplazją 27 (82%). Immunoreaktywność p16 ograniczała się głównie do metaplastycznych komórek nabłonka w obu grupach. Ekspresja zrębu p16 może być swoistą cechą polipa endometrium i stanowić przydatny marker diagnostyczny, zwłaszcza w fragmentowanych próbkach z biopsji lub łyżeczkowania. Ekspresja zrębu p16 może być odzwierciedleniem starzenia komórkowego indukowanego przez p16, które zostało udokumentowane w kilku łagodnych nowotworach mezenchymalnych.


title: Systematyczny przegląd śmiertelności w schizofrenii: czy zróżnicowana różnica śmiertelności pogarsza się w czasie?

text: KONTEKST Pomimo poprawy usług zdrowia psychicznego w ostatnich dziesięcioleciach nie jest jasne, czy ryzyko zgonu w schizofrenii zmieniało się w czasie. CEL Zbadanie rozkładu standaryzowanych współczynników śmiertelności (SMR) dla osób ze schizofrenią. ŹRÓDŁA DANYCH W MEDLINE, PsychINFO, Web of Science i Google Scholar użyto szeroko zakrojonych wyszukiwanych haseł w celu zidentyfikowania wszystkich badań dotyczących śmiertelności w schizofrenii, opublikowanych między 1 stycznia 1980 r. a 31 stycznia 2006 r. Odsyłano także w artykułach przeglądowych, literatura przedmiotu oraz komunikacja z autorami. WYBÓR BADANIA Badania populacyjne, w których przedstawiono pierwotne dane dotyczące zgonów osób ze schizofrenią. EKSTRAKCJA DANYCH Do wyodrębnienia kluczowych cech badania i danych dotyczących śmiertelności zastosowano kryteria operacyjne. SYNTEZA DANYCH Zbadaliśmy rozkład SMR i połączyliśmy wybrane szacunki przy użyciu metaanalizy efektów losowych. Zidentyfikowaliśmy 37 artykułów pochodzących z 25 różnych krajów. Mediana SMR dla wszystkich osób dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny wyniosła 2,58 (10%-90% kwantyl, 1,18-5,76), z odpowiadającym mu skumulowanym SMR dla efektów losowych wynoszącym 2,50 (95% przedział ufności, 2,18-2,43). Nie wykryto różnicy płci. Samobójstwo wiązało się z najwyższym SMR (12,86); jednak stwierdzono, że większość głównych kategorii przyczyn śmierci jest podwyższona u osób ze schizofrenią. SMR dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny wzrosły w ostatnich dziesięcioleciach (P = 0,03). WNIOSKI W odniesieniu do śmiertelności istnieje znaczna przepaść między stanem zdrowia osób ze schizofrenią a ogólną społecznością. Ta zróżnicowana różnica śmiertelności pogłębiła się w ostatnich dziesięcioleciach. W świetle potencjalnego dalszego niekorzystnego wpływu leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji na śmiertelność w nadchodzących dziesięcioleciach, optymalizacja ogólnego stanu zdrowia osób ze schizofrenią wymaga pilnej uwagi.


title: Obrona antyoksydacyjna w łożysku szczura w późnej ciąży: zwiększona ekspresja labiryntowa dysmutaz ponadtlenkowych, peroksydazy glutationowej 3 i białka rozprzęgającego 21

text: Łożyskowy stres oksydacyjny odgrywa kluczową rolę w patofizjologii zaburzeń związanych z łożyskiem, w szczególności stanu przedrzucawkowego (PE) i wewnątrzmacicznego zahamowania wzrostu (IUGR). Stres oksydacyjny występuje, gdy nagromadzenie reaktywnych form tlenu (ROS) uszkadza DNA, białka i lipidy, co jest ograniczone przez enzymy antyoksydacyjne; mitochondrialne białko rozprzęgające 2 (UCP2) może również ograniczać stres oksydacyjny poprzez zmniejszenie produkcji ROS. Tutaj scharakteryzowaliśmy łożyskową obronę antyoksydacyjną podczas normalnej ciąży i po IUGR wywołanym przez glikokortykoidy. Łożyska pobrano w dniu 16 i 22 normalnej ciąży szczura (termin = dzień 23) oraz w dniu 22 po leczeniu deksametazonem od dnia 13. Ekspresja kilku genów kodujących enzymy antyoksydacyjne (Sod1, Sod2, Sod3, Cat, Gpx3, Txn1, Txnrd1 , Txnrd2 i Txnrd3) oraz Ucp2 zmierzono metodą ilościowej RT-PCR w labiryncie (LZ) i strefach połączeń (JZ) łożyska. Ekspresja mRNA Sod1 i Ucp2 oraz aktywność oksydazy ksantynowej, źródła ROS, wzrosły od 16 do 22 dnia w obu strefach łożyska, podczas gdy Sod2 i Gpx3 wzrosły tylko w szybko rosnącej LZ. W przeciwieństwie do tego ekspresja Sod3 i Txnrd1 spadła w LZ w tym okresie, podczas gdy całkowita aktywność dysmutazy ponadtlenkowej pozostała stabilna. Leczenie deksametazonem zmniejszyło wzrost płodowo-łożyskowy i ekspresję LZ Ucp2, ale zwiększyło ekspresję JZ Txn1. Wskaźniki uszkodzenia oksydacyjnego łożyska (TBARS, F2-izoprostany i 8-OHdG) nie zmieniały się wraz z wiekiem ciążowym lub deksametazonem, co wskazuje na odpowiednią ochronę antyoksydacyjną. Ogólnie rzecz biorąc, nasze dane sugerują, że łożysko szczura jest chronione przed stresem oksydacyjnym przez dynamiczną ekspresję genów obrony antyoksydacyjnej zależną od strefy i stadium.


title: Rosnąca rola bisfosfonianów w klinice – działanie przeciwnowotworowe i zapobieganie przerzutom do kości.

text: Bisfosfoniany są obecnie stosowane w leczeniu przerzutów do kości, a pojawiające się dane sugerują, że mogą mieć również właściwości przeciwnowotworowe. Badania przedkliniczne wykazały, że kwas zoledronowy może hamować angiogenezę, inwazję i adhezję komórek nowotworowych oraz ogólną progresję nowotworu, a pojawiające się dowody sugerują, że stosowanie tych środków może hamować rozwój przerzutów kostnych. W niedawnym badaniu klinicznym u pacjentów z przerzutową chorobą kości, podstawowe poziomy czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, czynnika niezbędnego do angiogenezy, były znacznie zmniejszone u pacjentów otrzymujących kwas zoledronowy, co sugeruje, że kwas zoledronowy może mieć klinicznie istotne właściwości antyangiogenne. Wczesne dane kliniczne dotyczące zapobiegania przerzutom do kości przez klodronian bisfosfonianowy wczesnej generacji przyniosły obiecujące wyniki u pacjentów z rakiem piersi, a obecnie trwają badania nad oceną skuteczności klodronianu w tej sytuacji. Podobnie bisfosfonian kwasu zoledronowego nowej generacji wykazał aktywność w zapobieganiu przerzutom do kości w małych, 18-miesięcznych badaniach pilotażowych u pacjentów z guzami litymi wysokiego ryzyka (N=40; P=0,0002). Podobnie, w oddzielnym 5-letnim badaniu, całkowite przeżycie pacjentów ze szpiczakiem mnogim było większe u pacjentów, których standardowe schematy leczenia obejmowały kwas zoledronowy w porównaniu z samym standardowym leczeniem (P<0,01). Te zachęcające wczesne wyniki kliniczne poparły rozpoczęcie większych randomizowanych badań, które są obecnie w toku.


title: LIF/STAT3 kontroluje samoodnowę i pluripotencję komórek ES poprzez mechanizm zależny od Myc.

text: Mysie komórki ES mogą być utrzymywane jako populacja pluripotencjalna, samoodnawiająca się dzięki sygnalizacji zależnej od LIF/STAT3. Efektory niższego rzędu tego szlaku nie zostały wcześniej zdefiniowane. W tym raporcie identyfikujemy kluczowy cel szlaku samoodnowy LIF, pokazując, że STAT3 bezpośrednio reguluje ekspresję czynnika transkrypcyjnego Myc. Mysie komórki ES wyrażają podwyższone poziomy Myc, a po wycofaniu LIF, poziomy mRNA Myc załamują się, a białko Myc zostaje ufosforylowane na treoninie 58 (T58), wywołując jego degradację zależną od GSK3beta. Utrzymana ekspresja stabilnego Myc (T58A) sprawia, że samoodnowa i utrzymanie pluripotencji są niezależne od LIF. Natomiast ekspresja dominującej negatywnej formy Myc antagonizuje samoodnowę i sprzyja różnicowaniu. Kontrola transkrypcji przez STAT3 i tłumienie fosforylacji T58 są kluczowe dla regulacji aktywności Myc w komórkach ES, a zatem w promowaniu samoodnowy. Nasze wyniki wspólnie ustalają mechanizm regulujący samoodnowę i pluripotencję komórek ES przez LIF i STAT3.


title: Przewlekła niewydolność nerek przyspiesza miażdżycę u myszy z niedoborem apolipoproteiny E.

text: Śmiertelność sercowo-naczyniowa jest 10 do 20 razy większa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRF). Czynniki ryzyka miażdżycy są liczne u pacjentów z CRF. Jednak patogeneza chorób sercowo-naczyniowych w CRF pozostaje do wyjaśnienia. Zbadano wpływ CRF na rozwój miażdżycy u samców myszy z niedoborem apolipoproteiny E. Siedmiotygodniowe myszy przeszły nefrektomię 5/6 (CRF, n = 28), jednostronną nefrektomię (UNX, n = 24) lub brak operacji (n = 23). Dwadzieścia dwa tygodnie później myszy CRF wykazały zwiększoną frakcję powierzchni płytki aorty (0,266 +/- 0,033 w porównaniu z 0,045 +/- 0,006; P < 0,001), zawartość cholesterolu w aorcie (535 +/- 62 w porównaniu do 100 +/- 9 nmol/cm (2) powierzchnia wewnętrzna; P < 0,001) i powierzchnia płytki korzeniowej aorty (205 296 +/- 22 098 w porównaniu z 143662 +/- 13 302 mikrom (2); P < 0,05) w porównaniu z myszami bez operacji; Myszy UNX wykazywały wartości pośrednie. Łysinki z myszy z mocznicą zawierały makrofagi CD11b-dodatnie i wykazywały silne zabarwienie na nitrotyrozynę. Stężenia skurczowego BP i homocysteiny w osoczu były podobne u myszy z mocznicą i bez mocznicy. Stężenia mocznika w osoczu i cholesterolu były podwyższone 2,6-krotnie (P <0,001) i 1,5-krotnie (P <0,001) w CRF w porównaniu z myszami bez operacji. Obie zmienne korelowały z frakcją powierzchni płytki aorty (odpowiednio r(2) = 0,5, p < 0,001 i r(2) = 0,3, p < 0,001) oraz ze sobą (r(2) = 0,5, p < 0,001). W analizie regresji liniowej wielokrotnej tylko mocznik w osoczu był istotnym predyktorem frakcji powierzchni płytki aorty. Podsumowując, niniejsze odkrycia sugerują, że mocznica znacznie przyspiesza miażdżycę u myszy z niedoborem apolipoproteiny E. Efektu tego nie można było w pełni wytłumaczyć zmianami w BP, poziomach homocysteiny w osoczu lub całkowitym stężeniu cholesterolu w osoczu. Zatem mysz z niedoborem apolipoproteiny E CRF jest nowym modelem do badania patogenezy przyspieszonej miażdżycy w mocznicy.


title: Czynność lewej komory i wydolność wysiłkowa.

text: KONTEKST Informacje dotyczące roli funkcji lewej komory w przewidywaniu wydolności wysiłkowej i jej wpływie na różnice związane z wiekiem i płcią są ograniczone. CELE Określenie wpływu pomiarów czynności serca ocenianych za pomocą echokardiografii na wydolność wysiłkową oraz ustalenie, czy związki te są modyfikowane przez płeć lub zaawansowany wiek. PROJEKT Przekrojowe badanie pacjentów poddawanych echokardiografii wysiłkowej z rutynowymi pomiarami funkcji skurczowej i rozkurczowej lewej komory za pomocą techniki dwuwymiarowej i dopplerowskiej. Przeprowadzono analizy w celu określenia najsilniejszych korelatów wydolności wysiłkowej oraz interakcji wieku i płci tych zmiennych z wydolnością wysiłkową. STANOWISKO Duże centrum skierowań trzeciego stopnia w Rochester, Minnesota, w 2006 r. UCZESTNICY Pacjenci poddawani echokardiografii wysiłkowej przy użyciu protokołu Bruce'a (N = 2867). Wykluczono pacjentów z echokardiograficznym dowodem niedokrwienia wywołanego wysiłkiem fizycznym, frakcją wyrzutową poniżej 50% lub istotną wadą zastawkową serca. GŁÓWNY EFEKT DZIAŁANIA Wydolność wysiłkowa w ekwiwalentach metabolicznych (MET). WYNIKI Dysfunkcja rozkurczowa była silnie i odwrotnie skorelowana ze zdolnością wysiłkową. W porównaniu z normalną funkcją, po dostosowaniu wieloczynnikowym, osoby z umiarkowaną/ciężką spoczynkową dysfunkcją rozkurczową (-1,30 MET; 95% przedział ufności [CI], -1,52 do -0,99; P < 0,001) i łagodną spoczynkową dysfunkcją rozkurczową (-0,70 MET 95% CI, -0,88 do -0,46; P < 0,001) miał znacznie niższą wydolność wysiłkową. Zmienność funkcji skurczowej lewej komory w prawidłowym zakresie nie była związana z wydolnością wysiłkową. Ciśnienia napełniania lewej komory mierzone na podstawie spoczynkowego E/e' 15 lub więcej (-0,41 MET; 95% CI, -0,70 do -0,11; P = 0,007) lub E/e' po wysiłku 15 lub więcej (-0,41 MET; 95% CI, -0,71 do -0,11; P = 0,007) były podobnie związane z redukcją wydolności wysiłkowej, każda w oddzielnych analizach wieloczynnikowych. U osób z zaburzoną relaksacją (łagodna dysfunkcja) lub spoczynkowym E/e' wynoszącym 15 lub więcej zaobserwowano postępujący wzrost stopnia zmniejszenia wydolności wysiłkowej wraz z wiekiem (odpowiednio P < 0,001 i P = 0,02). Inne niezależne korelaty wydolności to wiek (niestandaryzowany współczynnik beta, -0,85 MET; 95% CI, -0,92 do -0,77, na przyrost 10-letni; P < 0,001), płeć żeńska (-1,98 MET; 95% CI, -2,15 do -1,84; P < 0,001) i wskaźnik masy ciała większy niż 30 (-1,24 MET; 95% CI, -1,41 do -1,10; P < 0,001). WNIOSEK W tym dużym badaniu przekrojowym obejmującym pacjentów skierowanych na echokardiografię wysiłkową, nieograniczonych niedokrwieniem, nieprawidłowości funkcji rozkurczowej lewej komory były niezależnie związane z wydolnością wysiłkową.


title: Dynamiczny model populacji do badania wpływu klimatu na zasięg geograficzny i sezonowość kleszcza Ixodes scapularis.

text: Opracowano dynamiczny model populacji Ixodes scapularis, wektora wielu chorób odzwierzęcych przenoszonych przez kleszcze w Ameryce Północnej, w celu symulacji wpływu temperatury na przeżywalność i sezonowość kleszczy. Tempo rozwoju kleszczy modelowano jako zależne od temperatury opóźnienia czasowe, obliczone na podstawie średnich miesięcznych danych o normalnej temperaturze z poszczególnych stacji meteorologicznych. Temperatura również wpłynęła na sukces w znalezieniu gospodarza w modelu. Wykorzystując dane ze stacji w pobliżu endemicznych populacji I. scapularis, model osiągnął powtarzalne, stabilne, cykliczne równowagi, z sezonową aktywnością różnych stadiów rozwojowych bardzo zbliżoną do tej obserwowanej w terenie. W symulacjach przeprowadzonych przy użyciu danych ze stacji meteorologicznych w środkowej i wschodniej Kanadzie maksymalna liczba kleszczy w równowadze zmniejszała się im dalej na północ była lokalizacja stacji, a symulowane populacje wymierały na stacjach bardziej na północ. Wymieranie kleszczy na północnych szerokościach geograficznych było spowodowane raczej stałym wzrostem śmiertelności we wszystkich stadiach życia wraz ze spadkiem temperatury, a nie określonym zdarzeniem progowym w fenologii jednego etapu życia. Za pomocą regresji liniowej zbadaliśmy średnią roczną liczbę stopniodni >0°C (DD>0°C) jako łatwo odwzorowany wskaźnik warunków temperaturowych na stacjach meteorologicznych dostarczający danych temperaturowych do modelu. Maksymalna liczba kleszczy w równowadze była silnie związana ze średnią DD>0 st. C (r2>0,96, P<0,001), gdy uwzględniono prowincję pochodzenia stacji meteorologicznej (Quebec>Ontario, beta=103, P< 0,001). Punkty przecięcia modeli regresji dostarczyły teoretycznych granic dla powstania I. scapularis w Kanadzie. Mapy tych granic sugerowały, że zasięg południowo-wschodniej Kanady, gdzie warunki temperaturowe są obecnie odpowiednie dla kleszcza, jest znacznie szerszy niż obecny zasięg I. scapularis, co sugeruje, że istnieje możliwość rozprzestrzeniania się. Omówiono przyszłe zastosowania modelu w badaniu wpływu zmian klimatu na I. scapularis.


title: Cytokiny zapalne w depresji: mechanizmy neurobiologiczne i implikacje terapeutyczne.

text: Coraz więcej dowodów wskazuje, że cytokiny zapalne przyczyniają się do rozwoju depresji zarówno u osób chorych, jak i medycznie zdrowych. Cytokiny są ważne dla rozwoju i prawidłowego funkcjonowania mózgu oraz mają zdolność wpływania na układy neuroobwodowe i neuroprzekaźniki w celu wywoływania zmian behawioralnych. Ostre podawanie cytokin zapalnych lub aktywacja wrodzonego układu odpornościowego wytwarza adaptacyjne reakcje behawioralne, które promują zachowanie energii w celu zwalczania infekcji lub powrotu do zdrowia po urazie. Jednak przewlekła ekspozycja na podwyższone cytokiny zapalne i utrzymujące się zmiany w układach neuroprzekaźników mogą prowadzić do zaburzeń neuropsychiatrycznych i depresji. Mechanizmy efektów behawioralnych cytokin obejmują aktywację zapalnych szlaków sygnałowych w mózgu, co powoduje zmiany w układach monoaminowych, glutaminianu i neuropeptydów oraz zmniejszenie czynników wzrostu, takich jak czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego. Ponadto cytokiny zapalne mogą służyć jako mediatorzy zarówno czynników środowiskowych (np. uraz dziecięcy, otyłość, stres i zły sen), jak i genetycznych (funkcjonalny polimorfizm genów), które przyczyniają się do rozwoju depresji. Ten przegląd bada ideę, że określone polimorfizmy genów i układy neuroprzekaźników mogą nadawać ochronę przed lub podatność na określone wymiary objawów depresji związanej z cytokinami. Ponadto omówiono potencjalne strategie terapeutyczne ukierunkowane na sygnalizację cytokin zapalnych lub konsekwencje cytokin na układy neuroprzekaźników w mózgu w celu zapobiegania lub odwracania wpływu cytokin na zachowanie.


title: Zapalenie plwociny przewiduje zaostrzenia po zaprzestaniu wziewnych kortykosteroidów w POChP.

text: WPROWADZENIE Wytyczne GOLD zalecają, aby nie wprowadzać kortykosteroidów wziewnych (ICS) u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną POChP. Jednak wielu pacjentów stosuje ICS, au niektórych pacjentów odstawienie wiąże się z pogorszeniem czynności płuc i zwiększonym odsetkiem zaostrzeń. Niestety, lekarze nie wiedzą, u których pacjentów mogą bezpiecznie przerwać leczenie ICS. CEL Identyfikacja czynników prognostycznych zaostrzeń POChP po odstawieniu ICS. METODY W trakcie leczenia ICS wykonano spirometrię po podaniu leku rozszerzającego oskrzela, pletyzmografię ciała i ocenę stanu zdrowia u 68 chorych na POChP stosujących ICS. Dodatkowo oceniano różnice w komórkach plwociny, supernatant leukotrien B(4), eozynofilowe białko kationowe i mieloperoksydazę, białko C-reaktywne surowicy i rozpuszczalną cząsteczkę adhezji wewnątrzkomórkowej oraz desmozynę z moczu. W plwocinie analizowano również poziom mRNA hemooksygenazy-1, czynnika martwicy nowotworu-α, RANTES, interleukiny 5(IL-5), IL-10, IL-12, IL-13, transformującego czynnika wzrostu-β i interferonu-γ . STATYSTYKI Przeprowadzono analizę regresji Coxa, wykorzystując czas do zaostrzenia jako zmienną wyniku w celu zidentyfikowania istotnych zagrożeń zaostrzenia POChP po odstawieniu ICS. WYNIKI Wyższy odsetek eozynofili w plwocinie, wyższy poziom MPO/neutrofili w plwocinie, dłuższy czas trwania objawów POChP, palenie <40 paczkolat oraz odstawienie ICS w listopadzie, grudniu lub styczniu stanowiły istotne zagrożenie (wszystkie p<0,05) dla wystąpienia zaostrzenia POChP po odstawieniu ICS w modelu jednowymiarowym. W modelu wielowymiarowym wszystkie czynniki okazały się niezależnymi predyktorami, z wyjątkiem poziomu MPO/neutrofili w plwocinie. WNIOSKI Decyzję o tym, czy można bezpiecznie odstawić kortykosteroidy wziewne w łagodnej lub umiarkowanej POChP, można ułatwić, oceniając stan zapalny plwociny, zwłaszcza liczbę eozynofili, w połączeniu z paleniem tytoniu, porą roku i czasem trwania objawów POChP.


title: Aktywacja receptora alfa aktywowanego przez proliferatory peroksysomów zmniejsza potencjał przerzutowy komórek czerniaka in vitro poprzez regulację w dół Akt.

text: CEL Receptory aktywowane przez proliferatory peroksysomów (PPAR) regulują metabolizm lipidów i glukozy, ale ostatnio badano również ich właściwości przeciwnowotworowe. Wcześniej donosiliśmy o aktywności przeciwprzerzutowej liganda PPAR alfa, fenofibratu, przeciwko nowotworom czerniaka in vivo. Tutaj zbadaliśmy możliwe mechanizmy molekularne przeciwprzerzutowego działania fenofibratu. PROJEKT EKSPERYMENTALNY W badaniu zastosowano jednowarstwowe hodowle mysich (B16F10) i ludzkich (SkMell88) linii komórkowych czerniaka, test na miękkim agarze i test migracji komórek. Ponadto przeanalizowaliśmy ekspresję PPARalfa i jego aktywność transkrypcyjną w odpowiedzi na fenotibrate za pomocą Western blot i systemu reporterowego opartego na licyferazie. WYNIKI Fenofibrat hamował migrację komórek B16F10 i SkMel188 w komorach Transwell oraz tworzenie kolonii na miękkim agarze. Efekty te zostały odwrócone przez inhibitor PPAR, GW9662. Analiza Western blot wykazała zależną od czasu regulację w dół Akt i regulowaną przez sygnał zewnątrzkomórkową fosforylację kinazy 1/2 w komórkach traktowanych fenofibratem. Linia komórkowa B16F10 stabilnie eksprymująca konstytutywnie aktywny mutant Akt była oporna na fenofibrat. Natomiast wyciszanie genu Akt za pomocą siRNA naśladowało działanie fenofibratu i zmniejszało zdolność migracyjną komórek B16F1O. Ponadto, fenofibrat silnie uczulał komórki BI6FIO na proapoptotyczny lek staurosporynę, co dodatkowo potwierdza możliwość, że indukowana przez fenofibrat regulacja w dół funkcji Akt przyczynia się do hamowania potencjału przerzutowego za pośrednictwem fenofibratu w tym modelu eksperymentalnym. WNIOSKI Nasze wyniki pokazują, że zależne od PPAR działanie przeciwprzerzutowe fenofibratu wiąże się z obniżeniem fosforylacji Akt i sugerują, że suplementacja tym lekiem może poprawić skuteczność chemioterapii czerniaka.


title: PHC3, składnik kompleksu hPRC-H, łączy się z E2F6 podczas G0 i jest tracony w guzach kostniakomięsaka

text: Polyhomeotic-like 3 (PHC3) jest wszechobecnie eksprymowanym członkiem rodziny genów polycomb i częścią ludzkiego kompleksu polycomb hPRC-H. Odkryliśmy, że w normalnych komórkach PHC3 jest powiązany zarówno ze składnikami kompleksu hPRC-H, jak iz czynnikiem transkrypcyjnym E2F6. W komórkach różnicujących się i konfluentnych, PHC3 i E2F6 wykazywały kolokalizację jądra w postaci punktowej, która przypominała wiązanie ciałek poligrzebiowych z heterochromatyną. Ten punktowy wzór nie był widoczny w proliferujących komórkach, co sugeruje, że PHC3 może być częścią kompleksu E2F6-policomb, który, jak wykazano, zajmuje i wycisza docelowe promotory w G0. Wcześniejsze analizy utraty heterozygotyczności (LoH) wykazały, że region zawierający PHC3 często przechodził LoH w pierwotnych ludzkich guzach kostniakomięsaka. Kiedy zbadaliśmy normalne guzy kości i ludzkiego kostniakomięsaka, stwierdziliśmy utratę ekspresji PHC3 w 36 z 56 guzów kostniakomięsaka. Analiza sekwencji wykazała, że PHC3 było zmutowane w dziewięciu z 15 pierwotnych guzów kostniakomięsaka. Odkrycia te sugerują, że utrata PHC3 może sprzyjać powstawaniu nowotworów poprzez potencjalne zakłócenie zdolności komórek do pozostawania w G0.


title: Wytwarzanie IL-4 przez pęcherzykowe komórki pomocnicze T w centrum rozmnażania jest zależne od sygnalizacji receptora cząsteczki aktywacji limfocytów (CD150).

text: Pomoc limfocytów T CD4 ma kluczowe znaczenie dla tworzenia i utrzymywania centrów rozmnażania (GC), a pomocnicze komórki T (T(FH)) są podzbiorem limfocytów T CD4 wymaganym do tego procesu. Sygnalizacja ekspresji białka związanego z cząsteczką aktywacji limfocytów (SLAM) (SAP [SH2D1A]) w limfocytach T CD4 jest niezbędna do rozwoju GC. Jednak myszy z niedoborem SAP mają tylko umiarkowany defekt w różnicowaniu T(FH), co określają wspólne markery powierzchniowe T(FH). Komórki CXCR5(+) T(FH) znajdują się w GC, a także wzdłuż obszarów granicznych stref komórek T/B. W tym badaniu pokazujemy, że limfocyty T pęcherzykowe T towarzyszące GC (GC T(FH)) mogą być identyfikowane przez ich koekspresję CXCR5 i epitopu GL7, co pozwala na analizę fenotypową i funkcjonalną T(FH) i GC T(FH). ) populacje. Komórki GC T(FH) są funkcjonalnie odrębnym podzbiorem dalszych spolaryzowanych komórek T(FH) o zwiększonej zdolności pomocniczej komórek B i wyspecjalizowanej zdolności do wytwarzania IL-4 w sposób niezależny od T(H)2. Co uderzające, myszy z niedoborem SAP mają brak podzbioru komórek GC T(FH), a komórki SAP(-) T(FH) mają defekt w wytwarzaniu IL-4 i IL-21. Ponadto wykazujemy, że SLAM (Slamf1, CD150), receptor powierzchniowy, który wykorzystuje sygnalizację SAP, jest specyficznie wymagany do wytwarzania IL-4 przez komórki GC T(FH). Komórki GC T(FH) wymagają produkcji IL-4 i -21 dla optymalnej pomocy limfocytom B. Dane te ilustrują złożoność sygnalizacji zależnej od SAP rodziny receptorów SLAM, ujawniając znaczącą rolę ligacji receptora SLAM w wytwarzaniu IL-4 przez limfocyty T GC CD4, ale nie w różnicowaniu limfocytów T(FH) i GC T(FH).


title: Wysokiej śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych w Rosji nie da się wytłumaczyć klasycznymi czynnikami ryzyka. Badanie Archangielska 2000

text: Od początku lat 90. sytuacja zdrowia publicznego w Rosji charakteryzuje się niezwykle wysoką śmiertelnością i znacznym skróceniem średniej długości życia. Choroby sercowo-naczyniowe pozostały główną przyczyną zgonów. W tym okresie w Rosji przeprowadzono tylko kilka dużych badań populacyjnych. Łącznie 1968 mężczyzn i 1737 kobiet w wieku 18–75 lat wzięło udział w badaniu zdrowia w Archangielsku w Rosji w latach 1999–2000. Badanie obejmowało ocenę klasycznych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (wywiad rodzinny, palenie tytoniu, ciśnienie krwi i stężenie lipidów we krwi) wraz z ogólnymi zmiennymi zdrowotnymi. W pracy przedstawiono dane dotyczące płci, dotyczące czynników ryzyka choroby wieńcowej. Chociaż śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych w Rosji jest wysoka, wyliczone ryzyko choroby wieńcowej (skala ryzyka Framinghama i skala ryzyka w Norwegii) było niższe we wszystkich grupach wiekowych mężczyzn i kobiet w Archangielsku w porównaniu z badaniami z Europy Zachodniej i USA. Nasze dane sugerują, że wysoka śmiertelność sercowo-naczyniowa w Rosji może być spowodowana nie tylko klasycznymi czynnikami ryzyka choroby wieńcowej serca.


title: Sygnalizacja Wnt7a/Fzd7 bezpośrednio aktywuje ścieżkę wzrostu anabolicznego Akt/mTOR w mięśniach szkieletowych

text: Wnt7a sygnalizuje poprzez swój receptor Fzd7, aby aktywować szlak polaryzacji komórek planarnych i napędzać symetryczną ekspansję satelitarnych komórek macierzystych, co skutkuje zwiększoną naprawą mięśni szkieletowych. W zróżnicowanych włóknach mięśniowych zaobserwowaliśmy, że wiązanie Wnt7a z Fzd7 bezpośrednio aktywuje szlak wzrostu Akt/mTOR, indukując w ten sposób hipertrofię włókien mięśniowych. Warto zauważyć, że kompleks receptora Fzd7 był związany z Gα(s) i PI(3)K i te składniki były wymagane, aby Wnt7a aktywował szlak wzrostu Akt/mTOR w miotubulach. Aktywacja Wnt7a-Fzd7 tego szlaku była całkowicie niezależna od aktywacji receptora IGF. Razem, doświadczenia te pokazują, że Wnt7a-Fzd7 aktywuje różne szlaki na różnych etapach rozwoju podczas progresji linii miogennej i identyfikują niekanoniczny anaboliczny szlak sygnałowy dla Wnt7a i jego receptora Fzd7 w mięśniu szkieletowym.


title: Wszystkie cztery nowo zlokalizowane reszty pseudourydylanowe w rybosomalnym RNA 23S Escherichia coli znajdują się w centrum peptydylotransferazy: analiza z zastosowaniem nowej techniki sekwencjonowania.

text: Opracowano nową technikę łatwego lokalizowania reszt pseudourydylanowych (psi) w dowolnej cząsteczce RNA. Metoda wykorzystuje dwie znane procedury modyfikacji, które w połączeniu jednoznacznie identyfikują reszty U, które zostały przekształcone w psi. Pierwsza procedura obejmuje reakcję wszystkich U-podobnych i G-podobnych reszt z p-tosylanem N-cykloheksylo-N'-beta-(4-metylomorfolinio)etylokarbodiimidu (CMC), a następnie usunięcie alkaliczne wszystkich grup CMC z wyjątkiem tych związanych z N3 psi. To zatrzymuje odwrotną transkrypcję, w wyniku czego powstaje prążek żelowy, który identyfikuje resztę U. Druga procedura to hydrazynoliza specyficzna dla urydyny, która rozszczepia łańcuch RNA na wszystkich resztach U i wytwarza prążek w żelu po odwrotnej transkrypcji. reszty psi, które są odporne na hydrazynolizę, nie są rozszczepiane i nie zatrzymują odwrotnej transkrypcji. Prowadzi to do braku prążka przy resztach psi. Połączona metoda może również odróżnić psi od 5-metylourydyny, 4-tiourydyny, kwasu urydyno-5-oksyoctowego i 2-tio-5-metyloaminometylourydyny, jak pokazano przez traktowanie gatunków rRNA i tRNA, o których wiadomo, że zawierają te zmodyfikowane zasady w określonych miejscach. Dzięki tej procedurze odkryto cztery nowe miejsca występowania psi w Escherichia coli 23S RNA, a jedno zostało obalone. Cztery nowe miejsca znajdują się w pozycjach 2457, 2504, 2580 i 2605. Błędne miejsce znajduje się w pozycji 2555. Te cztery nowe reszty psi, które wszystkie znajdują się w lub w obrębie 2-3 reszt pierścienia peptydylotransferazy, znajdują się zatem w pozycji do odgrywania funkcjonalnej i/lub strukturalnej roli w centrum peptydylotransferazy. (ABSTRACT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW)


title: Charakterystyka farmakologiczna kwasu 1-(5-chloro-6-(trifluorometoksy)-1H-benzoimidazol-2-ilo)-1H-pirazolo-4-karboksylowego (JNJ-42041935), silnego i selektywnego inhibitora hydroksylazy prolilowej czynnika indukowanego hipoksją .

text: Enzymy hydroksylazy prolilowej (PHD) czynnika indukowanego niedotlenieniem (HIF) stanowią nowe cele w leczeniu między innymi anemii, wrzodziejącego zapalenia okrężnicy oraz choroby niedokrwiennej i metabolicznej. Zidentyfikowaliśmy nowy drobnocząsteczkowy inhibitor PHD, kwasu 1-(5-chloro-6-(trifluorometoksy)-1H-benzoimidazol-2-ilo)-1H-pirazolo-4-karboksylowego (JNJ-42041935), poprzez strukturę oparte na metodach projektowania leków. Farmakologię JNJ-42041935 badano w układach enzymatycznych, komórkowych i całych zwierzęcych i porównano z innymi związkami opisanymi w literaturze jako inhibitory PHD. JNJ-42041935 był silnym (pK(I) = 7,3-7,9) kompetycyjnym, odwracalnym i selektywnym inhibitorem enzymów PHD. Ponadto, JNJ-42041935 zastosowano do porównania wpływu selektywnego hamowania PHD z przerywanymi wysokimi dawkami (50 μg/kg i.p.) egzogennego agonisty receptora erytropoetyny w modelu niedokrwistości wywołanej zapaleniem u szczurów. JNJ-42041935 (100 μmol/kg, raz dziennie przez 14 dni) był skuteczny w odwracaniu anemii wywołanej stanem zapalnym, podczas gdy erytropoetyna nie wywierała żadnego wpływu. Wyniki pokazują, że JNJ-42041935 jest nowym narzędziem farmakologicznym, które można wykorzystać do badania hamowania PHD i wykazują, że inhibitory PHD są bardzo obiecujące w leczeniu anemii wywołanej stanem zapalnym.


title: Modelowanie trójwymiarowe i analiza ilościowa rozkładów połączeń szczelinowych w tkance serca

text: Połączenia szczelinowe odgrywają fundamentalną rolę w komunikacji międzykomórkowej w tkance serca. Różne rodzaje chorób serca, w tym przerost i niedokrwienie, są związane ze zmianami przestrzennego układu połączeń szczelinowych. Wcześniejsze badania wykorzystywały dwuwymiarową mikroskopię optyczną i elektronową do wizualizacji układów połączeń szczelinowych. W normalnych kardiomiocytach połączenia szczelinowe znajdowano głównie na końcach komórek, ale można je również znaleźć w bardziej centralnych regionach. W tym badaniu rozszerzyliśmy te podejścia o trójwymiarową rekonstrukcję rozkładów połączeń szczelinowych w oparciu o skaningową mikroskopię konfokalną o wysokiej rozdzielczości i przetwarzanie obrazu. Opracowaliśmy metody ilościowej charakteryzacji rozkładów połączeń szczelinowych w oparciu o analizę profili intensywności wzdłuż głównych osi miocytów. W analizach scharakteryzowano polaryzację połączeń szczelinowych na końcach komórek oraz momenty obrazu statystycznego wyższego rzędu profili intensywności. Metodologia została przetestowana w mięśniu sercowym komorowym szczura. Nasza analiza dostarczyła nowych danych ilościowych na temat rozkładu połączeń szczelinowych. W szczególności analiza wykazała, że rozkłady wykazują znaczną zmienność w zakresie polaryzacji, skośności i kurtozy. Sugerujemy, że ta metodologia stanowi ilościową alternatywę dla obecnych podejść opartych na oględzinach, z zastosowaniem w szczególności w charakterystyce zmodyfikowanego i chorego mięśnia sercowego. Ponadto proponujemy, aby te dane dostarczały lepszych danych wejściowych do obliczeniowego modelowania przewodzenia w sercu.


title: Linie ludzkich embrionalnych komórek macierzystych pochodzących z klonów zachowują pluripotencję i potencjał proliferacyjny przez dłuższe okresy hodowli.

text: Linie embrionalnych komórek macierzystych (ES) pochodzące z ludzkich blastocyst mają potencjał rozwojowy do tworzenia pochodnych wszystkich trzech listków zarodkowych embrionów nawet po długotrwałej hodowli. Tutaj opisujemy klonalne pochodzenie dwóch ludzkich linii komórkowych ES, H9.1 i H9.2. W czasie klonalnego wyprowadzenia linii komórkowych ES H9.1 i H9.2, rodzicielska linia komórkowa ES, H9, była już hodowana w sposób ciągły przez 6 miesięcy. Po dodatkowych 8 miesiącach hodowli linie komórkowe H9.1 i H9.2 ES nadal: (1) aktywnie proliferują, (2) eksprymują wysoki poziom telomerazy i (3) zachowują prawidłowe kariotypy. Długości telomerów, choć nieco zmienne, utrzymywały się między 8 a 12 kb w wysoko pasażowanych komórkach H9.1 i H9.2. Wysoko pasażowane komórki H9.1 i H9.2 utworzyły potworniaki u myszy SCID-beige, które zawierały zróżnicowane pochodne wszystkich trzech listków zarodkowych embrionów. Wyniki te pokazują pluripotencję pojedynczych ludzkich komórek ES, utrzymanie pluripotencji podczas dłuższego okresu hodowli oraz długoterminowe właściwości samoodnawiające hodowanych ludzkich komórek ES. Niezwykły potencjał rozwojowy, zdolność proliferacyjna i stabilność kariotypowa ludzkich komórek ES odróżniają je od komórek dorosłych.


title: Autosomalna dominująca padaczka skroniowa boczna: dwie rodziny z nowymi mutacjami w genie LGI1.

text: CEL Mutacje w bogatym w leucynę, inaktywowanym genie glejaka (LGI1) zostały ostatnio opisane w niewielkiej liczbie rodzin z autosomalną dominującą boczną padaczką skroniową (ADLTE). ADLTE charakteryzuje się napadami częściowymi z objawami sugerującymi boczny początek skroniowy, w tym częstą aurą słuchową. Tutaj przedstawiamy wyniki analiz klinicznych i genetycznych dwóch nowo zidentyfikowanych rodzin z ADTLE. METODY Zidentyfikowaliśmy dwie rodziny, których semiologia napadów sugerowała ADLTE. Ocena obejmowała szczegółowy wywiad i badanie neurologiczne oraz pobranie DNA. Sekwencja kodująca genu LGI1 od dotkniętych chorobą osobników z obu rodzin została przeanalizowana pod kątem dowodów mutacji. WYNIKI Każdy pacjent miał w wywiadzie napady częściowe, często z wtórnym uogólnieniem na wcześniejszym etapie kursu. Aura słuchowa była zgłaszana przez około dwie trzecie dotkniętych chorobą pacjentów w każdym rodowodzie. W obu rodzinach wykryto nowe mutacje w LGI1. Heterozygotyczną delecję pojedynczego nukleotydu w pozycji 329 (del 329C) wykryto u dotkniętych chorobą osobników z jednej rodziny, podczas gdy pacjenci z drugiej rodziny mieli niesynonimiczną zmienność, odpowiadającą C435G. WNIOSKI Zidentyfikowaliśmy dwie nowe mutacje w genie LGI1. Fenotyp tych dwóch rodzin był podobny do fenotypu innych rodzin z ADLTE, ponieważ aura słuchowa była nieobecna u jednej trzeciej osób dotkniętych chorobą. Nasze wyniki dodatkowo potwierdzają, że mutacje LGI1 powinny być brane pod uwagę u pacjentów z napadami częściowymi w wywiadzie, jeśli semiologia napadów jest zgodna z początkiem w bocznym płacie skroniowym.


title: Identyfikacja starzejących się komórek w mikrośrodowisku kości.

text: Starzenie się komórek jest podstawowym mechanizmem, dzięki któremu komórki pozostają metabolicznie aktywne, ale przestają się dzielić i przechodzą wyraźne zmiany fenotypowe, w tym regulację w górę p16Ink4a, głębokie zmiany sekremalne, skracanie telomerów i dekondensację pericentromerowego satelitarnego DNA. Ponieważ starzejące się komórki gromadzą się wraz ze starzeniem się w wielu tkankach, komórki te i wydzielane przez nie dysfunkcjonalne czynniki, zwane fenotypem sekrecyjnym związanym ze starzeniem (SASP), są coraz częściej uznawane za obiecujące cele terapeutyczne w zapobieganiu patologiom zwyrodnieniowym związanym z wiekiem, w tym osteoporozie. Jednak typ(-y) komórek w mikrośrodowisku kości, które starzeją się wraz ze starzeniem się in vivo, pozostają słabo poznane, głównie dlatego, że wcześniejsze badania koncentrowały się na starzeniu się w hodowanych komórkach. Tak więc u młodych (w wieku 6 miesięcy) i starych (w wieku 24 miesięcy) myszy zmierzyliśmy markery starzenia i SASP in vivo w wysoce wzbogaconych populacjach komórek, wszystkie szybko wyizolowane z kości/szpiku bez hodowli in vitro. Zarówno u kobiet, jak iu mężczyzn, ekspresja p16Ink4a poprzez ilościową reakcję łańcuchową polimerazy w czasie rzeczywistym (rt-qPCR) była znacznie wyższa wraz ze starzeniem się komórek B, komórek T, komórek szpiku, prekursorów osteoblastów, osteoblastów i osteocytów. Ponadto, kwantyfikacja in vivo związanego ze starzeniem się rozszerzenia satelitów (SADS), tj. rozwikłania na dużą skalę pericentromerowego satelitarnego DNA, ujawniła znacznie więcej starzejących się osteocytów w starych w porównaniu z młodymi korami kostnymi (11% w porównaniu z 2%, p < 0,001) . Ponadto pierwotne osteocyty starych myszy miały sześciokrotnie więcej (p < 0,001) ognisk wywołanych dysfunkcją telomerów (TIF) niż osteocyty młodych myszy. Odpowiadająca temu akumulacja starzejących się osteocytów związana z wiekiem, była znacząco wyższa ekspresja wielu markerów SASP w osteocytach myszy starszych niż młodych, z których kilka wykazywało również dramatyczną związaną z wiekiem regulację w górę w komórkach szpiku. Dane te pokazują, że wraz z wiekiem podzbiór komórek różnych linii w mikrośrodowisku kości starzeje się, chociaż starzejące się komórki szpiku i starzejące się osteocyty rozwijają głównie SASP. Biorąc pod uwagę kluczową rolę osteocytów w kierowaniu przebudową kości, nasze odkrycia sugerują, że starzejące się osteocyty i ich SASP mogą przyczyniać się do utraty masy kostnej związanej z wiekiem. © 2016 Amerykańskie Towarzystwo Badań Kości i Minerałów.


title: Zmiany w białych krwinkach i płytkach krwi u dzieci z malarią falciparum: związek ze skutkiem choroby.

text: Niewiele wiadomo na temat zmian w białych krwinkach i płytkach krwi u dzieci z malarią falciparum na obszarach endemicznych. Zmierzyliśmy liczbę białych krwinek (WCC) i płytek krwi 230 zdrowych dzieci ze społeczności, 1369 dzieci przyjętych do szpitala z objawową malarią i 1461 dzieci z innymi schorzeniami. Dzieci z malarią miały wyższy WCC w porównaniu z grupą kontrolną, a leukocytoza była silnie związana z młodszym wiekiem, głębokim oddychaniem, ciężką anemią, małopłytkowością i śmiercią. WCC nie było związane z dodatnim posiewem krwi. U dzieci z malarią wysoka liczba limfocytów i niska liczba monocytów była niezależnie związana ze śmiertelnością. Liczba płytek krwi poniżej 150 x 109/l została stwierdzona u 56,7% dzieci z malarią i była związana z wiekiem, osłabieniem i gęstością pasożytów, ale nie z problemami z krwawieniem lub śmiertelnością. Średnia objętość płytek krwi była również wyższa u dzieci z malarią w porównaniu z innymi schorzeniami. Może to odzwierciedlać wczesne uwalnianie ze szpiku kostnego w odpowiedzi na zniszczenie płytek obwodowych. Zatem leukocytoza była związana zarówno z nasileniem, jak i śmiertelnością u dzieci z malarią falciparum, niezależnie od bakteriemii, podczas gdy małopłytkowość, chociaż bardzo powszechna, nie wiązała się z niepożądanym wynikiem.


title: Regulacja mikrośrodowiskowa terapii biomakromolekularnych

text: Obecnie istnieje duże zainteresowanie terapiami molekularnymi w leczeniu różnych chorób, co skłoniło do podjęcia szeroko zakrojonych wysiłków na rzecz osiągnięcia specyficznego dla celu i kontrolowanego dostarczania bioaktywnych makrocząsteczek (na przykład białek, przeciwciał, DNA i małego interferującego RNA) poprzez zaprojektowanie inteligentnego leku przewoźników. W przeciwieństwie do tego, wpływ mikrośrodowiska, w którym znajduje się komórka docelowa, i wpływ, jaki może to mieć na powodzenie terapii biomakromolekularnych, nie został doceniony. Składnik macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM) niszy komórkowej może być szczególnie ważny, ponieważ wiele chorób i urazów zakłóca normalną architekturę ECM, adhezję komórek do ECM i dalszą aktywność komórkową. W niniejszym przeglądzie omówimy znaczenie ECM i interakcji ECM-komórka w odpowiedzi komórki na bioaktywne makrocząsteczki i zasugerujemy, w jaki sposób te informacje mogą prowadzić do nowych kryteriów projektowania nowych systemów dostarczania leków.


title: Homocysteina indukuje śmierć komórek trofoblastów z cechami apoptozy1

text: Streszczenie Sugerowano, że hiperhomocysteinemia może być czynnikiem ryzyka u kobiet cierpiących na poronienia nawykowe, odklejenie łożyska lub zawały, stan przedrzucawkowy i/lub wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu. Niewiele jednak wiadomo o mechanizmach patogennych leżących u podstaw działania homocysteiny. Niniejsze badanie badało zdolność homocysteiny in vitro do wpływania na wydzielanie gonadotropin trofoblastu i do indukowania śmierci komórek. W pierwotnych ludzkich trofoblastach traktowanie homocysteiną (20 μmol/L) spowodowało spłaszczenie i powiększenie komórek, rozszerzenie pseudopodia i wakuolizację komórek. Preferowano oderwanie komórek, apoptozę i martwicę. Dzięki znakowaniu końców nacięć in situ zbadaliśmy degradację DNA i użyliśmy M30 CytoDEATH do selektywnego barwienia cytoplazmy komórek apoptotycznych. Zbadano uwalnianie cytochromu c z mitochondriów do cytozolu oraz cięcie DNA w żelu agarozowym. Homocysteina, ale nie cysteina, indukowała apoptozę trofoblastów i znacząco zmniejszała wydzielanie ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej. Odkrycia te sugerują, że śmierć komórek trofoblastu może stanowić patogenny mechanizm, dzięki któremu homocysteina może powodować powikłania ciąży związane z chorobami łożyska.


title: Podanie do hipokampu antagonisty receptora androgenowego, flutamidu, może nasilać zachowania podobne do lęku u nienaruszonych samców szczurów i samców szczurów z zastąpionym DHT.

text: Testosteron (T) i jego zredukowany do 5alfa metabolit, dihydrotestosteron (DHT), mogą zmniejszać zachowania podobne do lęku; jednak mechanizmy leżące u podstaw tych efektów nie zostały ustalone. Po pierwsze, postawiliśmy hipotezę, że jeśli T zmniejszy zachowania podobne do lęku poprzez działanie jego 5alfa-zredukowanego metabolitu, DHT, to gonadektomia (GDX) zwiększy zachowania podobne do lęku, efekt, który zostanie odwrócony przez ogólnoustrojowe podawanie DHT. Po drugie, postawiliśmy hipotezę, że jeśli T i DHT zmniejszają zachowania podobne do lęku częściowo poprzez działania na wewnątrzkomórkowe receptory androgenowe w hipokampie, to podanie antagonisty receptora androgenowego, flutamidu, bezpośrednio do hipokampa powinno zwiększyć zachowanie lękowe nienaruszonych i DHT -zastąpione, ale nie GDX, samce szczurów. Wkładki, które były puste lub zawierały flutamid, nakładano bezpośrednio na grzbietowy hipokamp nienaruszonych, GDX lub GDX i zastąpionych DHT szczurów na 2 godziny przed badaniem w otwartym polu, uniesionym labiryncie plus lub zadaniach zamrażania obronnego. Szczury GDX wykazywały znacznie więcej zachowań podobnych do lęku niż nienaruszone lub zastąpione DHT. Nienaruszone i zastąpione DHT szczury, którym podawano flutamid do hipokampu, wykazywały znacznie więcej zachowań lękowych niż nienaruszone i zastąpione DHT zwierzętami kontrolnymi. Jednak sam flutamid nie zwiększał zachowania podobnego do lęku u szczurów GDX. Razem odkrycia te sugerują, że androgeny mogą zmniejszać zachowania podobne do lęku u samców szczurów, częściowo poprzez działanie DHT na receptory androgenowe w hipokampie.


title: Ryzyko i zdarzenia sercowo-naczyniowe w 17 krajach o niskim, średnim i wysokim dochodzie.

text: TŁO Szacuje się, że ponad 80% zgonów z powodu chorób układu krążenia występuje w krajach o niskich i średnich dochodach, ale przyczyny nie są znane. METODY Do badania włączono 156 424 osoby z 628 społeczności miejskich i wiejskich w 17 krajach (3 kraje o wysokim dochodzie, 10 krajów o średnich dochodach i 4 kraje o niskim dochodzie) i oceniliśmy ich ryzyko sercowo-naczyniowe za pomocą INTERHEART Risk Score, walidowanej skali do ilościowej oceny ryzyka. obciążenie czynnikami bez użycia badań laboratoryjnych (z wyższymi wynikami wskazującymi na większe obciążenie czynnikami ryzyka). Uczestnicy byli obserwowani pod kątem incydentalnej choroby sercowo-naczyniowej i zgonu przez średnio 4,1 roku. WYNIKI Średnia INTERHEART Risk Score była najwyższa w krajach o wysokim dochodzie, średnia w krajach o średnich dochodach, a najniższa w krajach o niskim dochodzie (P<0,001). Jednak częstość poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu lub niewydolność serca) była niższa w krajach o wysokim dochodzie niż w krajach o średnich i niskich dochodach (3,99 zdarzeń na 1000 osobolat w porównaniu z 5,38). oraz odpowiednio 6,43 zdarzeń na 1000 osobolat; P<0,001). Wskaźniki śmiertelności przypadków były również najniższe w krajach o wysokim dochodzie (6,5%, 15,9% i 17,3% odpowiednio w krajach o wysokim, średnim i niskim dochodzie; P=0,01). Społeczności miejskie miały większe obciążenie czynnikami ryzyka niż społeczności wiejskie, ale niższy odsetek zdarzeń sercowo-naczyniowych (4,83 w porównaniu z 6,25 zdarzeń na 1000 osobolat, p<0,001) i śmiertelności przypadków (13,52% w porównaniu z 17,25%, p<0,001) . Stosowanie leków profilaktycznych i zabiegów rewaskularyzacyjnych było znacznie częstsze w krajach o wysokim dochodzie niż w krajach o średnich lub niskich dochodach (P<0,001). WNIOSKI Chociaż obciążenie czynnikami ryzyka było najniższe w krajach o niskich dochodach, wskaźniki poważnych chorób sercowo-naczyniowych i zgonów były znacznie wyższe w krajach o niskich dochodach niż w krajach o wysokich dochodach. Wysokie obciążenie czynnikami ryzyka w krajach o wysokim dochodzie mogło zostać złagodzone przez lepszą kontrolę czynników ryzyka i częstsze stosowanie sprawdzonych terapii farmakologicznych i rewaskularyzacji. (Finansowany przez Instytut Badań Zdrowia Ludności i inne.).


title: Zwiększona gęstość makrofagów związanych z nowotworem wiąże się ze zmniejszoną przeżywalnością w zaawansowanym raku tarczycy.

text: Nowotwory tarczycy są naciekane makrofagami związanymi z guzem (TAM), jednak ich rola w progresji nowotworu nie jest znana. Celem tego badania było scharakteryzowanie gęstości TAM w dobrze zróżnicowanych (WDTC), słabo zróżnicowanych (PDTC) i anaplastycznych rakach tarczycy (ATC) oraz skorelowanie gęstości TAM z parametrami kliniczno-patologicznymi. Immunohistochemię przeprowadzono na skrawkach mikromacierzy tkankowych z WDTC (n=33), PDTC (n=37) i ATC (n=20) przy użyciu markerów specyficznych dla makrofagów. Do gromadzenia danych klinicznych i patologicznych wykorzystano elektroniczną dokumentację medyczną. Informacje z obserwacji pacjentów z PDTC były dostępne przez 0-12 lat. W sumie 9 z 33 WDTC (27%), 20 z 37 PDTC (54%) i 19 z 20 ATC (95%) miało zwiększoną gęstość TAM CD68(+) (> lub = 10 na 0,28 mm(2); WDTC w porównaniu z PDTC, p=0,03; WDTC w porównaniu z ATC, p<0,0001; PDTC w porównaniu z ATC, p<0,002). Zwiększona liczba TAM w PDTC była związana z inwazją torebki (p=0,034), rozszerzeniem pozatarczycowym (p=0,009) i zmniejszoną przeżywalnością związaną z nowotworem (p=0,009) w porównaniu z PDTC z niską gęstością TAM. Podsumowując, gęstość TAM wzrasta w zaawansowanym raku tarczycy. Obecność dużej gęstości TAM w PDTC koreluje z inwazją i zmniejszeniem przeżycia związanego z nowotworem. Wyniki te sugerują, że TAM mogą ułatwiać progresję guza. Ponieważ testowane są nowe terapie skierowane przeciwko celom swoistym dla komórek guza tarczycy, należy rozważyć potencjalną rolę TAM jako potencjalnych modulatorów zachowania raka tarczycy.


title: Blokada Tim-1 i Tim-4 zwiększa miażdżycę u myszy z niedoborem receptorów lipoprotein o niskiej gęstości.

text: CEL Białka immunoglobuliny komórek T i domeny mucyny (Tim) są wyrażane przez liczne komórki odpornościowe, rozpoznają fosfatydyloserynę na komórkach apoptotycznych i działają jako kostymulatory lub koinhibitory. Tim-1 jest wyrażany przez aktywowane komórki T, ale znajduje się również na komórkach dendrytycznych i komórkach B. Tim-4, obecny na makrofagach i komórkach dendrytycznych, odgrywa kluczową rolę w usuwaniu komórek apoptotycznych, reguluje liczbę aktywowanych limfocytów T z ekspresją fosfatydyloseryny i jest genetycznie powiązany z niskimi poziomami lipoprotein i triglicerydów o niskiej gęstości. Ponieważ te funkcje Tim-1 i Tim-4 mogą wpływać na miażdżycę, ich modulacja ma potencjalną wartość terapeutyczną w chorobach sercowo-naczyniowych. PODEJŚCIE I WYNIKI Myszy ldlr(-/-) otrzymywały dietę wysokotłuszczową przez 4 tygodnie podczas leczenia przeciwciałami monoklonalnymi kontrolnymi (szczurze immunoglobuliny G1) lub anty-Tim-1 (3D10) lub -Tim-4 (21H12), które blokują rozpoznawanie i fagocytozę fosfatydyloseryny. Zarówno leczenie anty-Tim-1, jak i anty-Tim-4 zwiększyło miażdżycę o 45% w porównaniu z kontrolą poprzez upośledzenie eferocytozy i zwiększenie liczby limfocytów T CD4(+) aorty. Konsekwentnie, myszy traktowane anty-Tim-4 wykazywały zwiększony procent aktywowanych komórek T i komórek o późnej apoptozie w krążeniu. Co więcej, blokada Tim-4 in vitro hamowała eferocytozę makrofagów apoptotycznych indukowanych przez utlenione lipoproteiny o małej gęstości. Chociaż traktowanie anty-Tim-4 zwiększało odpowiedzi limfocytów T pomocniczych (Th)1 i Th2, anty-Tim-1 indukowało odpowiedzi Th2, ale dramatycznie zmniejszało odsetek regulatorowych limfocytów T. Wreszcie, połączona blokada Tim-1 i Tim-4 zwiększyła wielkość zmian miażdżycowych o 59%. WNIOSKI Blokada Tim-4 nasila miażdżycę prawdopodobnie przez zapobieganie fagocytozy apoptotycznych komórek z ekspresją fosfatydyloseryny i aktywowanych komórek T przez komórki z ekspresją Tim-4, podczas gdy wpływ na miażdżycę związany z Tim-1 jest związany ze zmianami w równowadze Th1/Th2 i zredukowane krążące limfocyty T regulatorowe.


title: Genetyczna i fizyczna analiza naprawy i rekombinacji pęknięć dwuniciowych u Saccharomyces cerevisiae.

text: Zbadaliśmy indukowaną endonukleazą HO rekombinację i naprawę pęknięć dwuniciowych (DSB) w plazmidzie do duplikacji LACZ w drożdżach. Fragment MATa o wielkości 117 pz, osadzony w jednej kopii LACZ, służył jako miejsce inicjacji DSB podczas ekspresji endonukleazy HO. DSB można było naprawić stosując sekwencje typu dzikiego zlokalizowane na drugiej, pozbawionej promotora kopii LACZ na tym samym plazmidzie. W przeciwieństwie do normalnego przełączania typu kojarzenia, krzyżowanie związane z konwersją genów występowało w co najmniej 50% przypadków. Odsetek zdarzeń konwersji, którym towarzyszyła wymiana, był większy, gdy dwie kopie LACZ były w orientacji bezpośredniej (80%), niż gdy były odwrócone (50%). Ponadto frakcja utraconych plazmidów była znacznie większa w odwróconej orientacji. Monitorowano również kinetykę pojawiania się półproduktów i produktów końcowych. Naprawa DSB jest powolna, wymagająca co najmniej godziny od wykrycia fragmentów HO do zakończenia naprawy. Co zaskakujące, pojawienie się dwóch wzajemnych produktów krzyżowania nie wystąpiło z tą samą kinetyką. Na przykład, gdy dwie sekwencje LACZ były w orientacji bezpośredniej, indukowanemu przez HO tworzeniu dużego produktu kolistej delecji nie towarzyszyło pojawienie się małego kolistego produktu odwrotności. Sugerujemy, że różnice te mogą odzwierciedlać dwa kinetycznie rozłączne procesy, jeden obejmujący tylko jeden odcięty koniec, a drugi wynikający ze skoordynowanego udziału obu końców DSB.


title: Nerwy nitroksergiczne pośredniczą w relaksacji wywołanej przez nerw błędny w izolowanym żołądku świnki morskiej.

text: Tutaj pokazujemy, że w relaksacji wywołanej stymulacją nerwu błędnego w obecności blokady cholinergicznej (muskarynowej) i adrenergicznej w izolowanym żołądku świnki morskiej pośredniczy tlenek azotu (NO). Potwierdza to hamowanie rozluźnienia nerwu błędnego przez NG-monometylo-L-argininę, inhibitor syntezy NO. Efekt NG-monometylo-L-argininy został częściowo odwrócony przez koinkubację z L-argininą, ale nie z D-argininą. NO aktywuje rozpuszczalną cyklazę guanylanową, a relaksacji żołądka wywołanej stymulacją nerwu błędnego zapobiegał inhibitor rozpuszczalnej cyklazy guanylanowej, błękit metylenowy, co dodatkowo potwierdza nasze wnioski. Rozluźniający efekt stymulacji nerwu błędnego został również zniesiony przez heksametonium, inhibitor receptorów nikotynowych zwojów, pokazując w ten sposób, że przekazywanie zwojowe nie zależy od NO, poprzez jego uwalnianie z neuronów przedzwojowych. Jednak heksametonium nie hamowało zwiotczenia żołądka spowodowanego wzrostem ciśnienia wewnątrzżołądkowego, w którym pośredniczy również NO, jak to wcześniej opisaliśmy. Selektywne hamowanie przez heksametonium tylko relaksacji, w której pośredniczy nerw błędny, ale nie relaksacji żołądka wywołanej ciśnieniem, wskazuje na istnienie co najmniej dwóch oddzielnych ścieżek neuronalnych zdolnych do wytwarzania NO i powodowania przyjmowania pokarmu lub płynu w żołądku.


title: Skuteczna aktywacja komórek T wymaga optymalnego czasu przebywania interakcji między TCR a kompleksem pMHC

text: Aktywacja cytotoksycznych komórek T (CTL) przez antygen wymaga specyficznego wykrywania cząsteczek peptydu i głównej klasy zgodności tkankowej (pMHC) na powierzchni komórki docelowej przez receptor komórek T (TCR). Zbadaliśmy wpływ mutacji w miejscu wiązania antygenu TCR z restrykcją Kb na aktywację komórek T, wiązanie antygenu i dysocjację od antygenu. Parametry te zbadano również pod kątem wariantów pochodzących z peptydu z restrykcją Kd, który był rozpoznawany przez klon CTL. Stosując te dwa niezależne systemy, pokazujemy, że aktywacja komórek T może być osłabiona przez mutacje, które albo zmniejszają, albo wydłużają okres półtrwania wiązania interakcji TCR-pMHC. Nasze dane wskazują, że wydajna aktywacja komórek T występuje w optymalnym zakresie czasu przebywania interakcji TCR-pMHC. Ten ograniczony zakres czasu przebywania jest zgodny z wykluczeniem limfocytów T o skrajnie niskim lub wysokim powinowactwie z namnożonej populacji podczas odpowiedzi immunologicznych.


title: Struktura krystaliczna regulowanej przez ludzką insulinę aminopeptydazy o swoistości wobec cyklicznych peptydów.

text: Aminopeptydaza regulowana przez insulinę (IRAP lub oksytocynaza) to związana z błoną metalopeptydaza cynkowa, która rozszczepia neuroaktywne peptydy w mózgu i po zahamowaniu wywołuje efekty wzmacniające pamięć. Określiliśmy strukturę krystaliczną ludzkiego IRAP, ujawniając zamknięty, czterodomenowy układ z dużą, w większości zakopaną wnęką, przylegającą do centrum aktywnego. Struktura ujawnia, że pętla egzopeptydazy GAMEN przyjmuje konformację bardzo odmienną od innych aminopeptydaz, wyjaśniając w ten sposób unikalną specyficzność IRAP wobec cyklicznych peptydów, takich jak oksytocyna i wazopresyna. Dokowanie obliczeniowe serii wzmacniaczy poznawczych specyficznych dla IRAP w strukturze krystalicznej zapewnia molekularną podstawę dla ich relacji struktura-aktywność i pokazuje, że struktura będzie potężnym narzędziem w rozwoju nowych klas wzmacniaczy poznawczych do leczenia różnych rodzajów pamięci zaburzenia, takie jak choroba Alzheimera.


title: Enzymy zależne od glutationu i glutationu stanowią skoordynowaną obronę przed stresem oksydacyjnym.

text: Wzrost wewnątrzkomórkowych poziomów reaktywnych form tlenu (ROS), często określanych jako stres oksydacyjny, stanowi potencjalnie toksyczny obraz, który, jeśli nie zostanie przeciwdziałany, doprowadzi do dysfunkcji błony, uszkodzenia DNA i inaktywacji białek. Przewlekły stres oksydacyjny ma wiele patologicznych konsekwencji, w tym raka, zapalenie stawów i chorobę neurodegeneracyjną. Metabolizm związany z glutationem jest głównym mechanizmem ochrony komórek przed czynnikami generującymi stres oksydacyjny. Coraz wyraźniej widać, że tripeptyd glutationu ma kluczowe znaczenie dla złożonego, wieloaspektowego systemu detoksykacji, w którym istnieje znaczna współzależność między poszczególnymi składnikami. Glutation uczestniczy w detoksykacji na kilku różnych poziomach i może wymiatać wolne rodniki, redukować nadtlenki lub być sprzężony ze związkami elektrofilowymi. W ten sposób glutation zapewnia komórce wiele mechanizmów obronnych nie tylko przed ROS, ale także przed ich toksycznymi produktami. W tym artykule omówiono, w jaki sposób biosynteza glutationu, peroksydazy glutationu, transferazy S-glutationu i pompy wypływowe S-glutationu działają w sposób zintegrowany, aby umożliwić adaptację komórek do stresu oksydacyjnego. Koordynację tej odpowiedzi osiąga się, przynajmniej częściowo, dzięki elementowi reagującemu na przeciwutleniacze (ARE), który znajduje się w promotorach wielu genów indukowanych przez stres oksydacyjny i chemiczny. Wydaje się, że aktywacja transkrypcyjna przez ten wzmacniacz odbywa się za pośrednictwem podstawowych czynników transkrypcyjnych zamka leucynowego, takich jak Nrf i małe białka Maf. Opisano naturę wewnątrzkomórkowego czujnika (czujników) dla ROS i substancji aktywnych tiolowo, które indukują geny poprzez ARE. Aktywacja genów poprzez ARE wydaje się odpowiadać za zwiększoną zdolność antyoksydacyjną i detoksykacyjną normalnych komórek, na którą wpływa wiele środków chemoprewencji raka. W niektórych przypadkach może również odpowiadać za nabytą oporność guzów na chemioterapeutyki raka. Jest zatem jasne, że określenie mechanizmów zaangażowanych w regulację ekspresji genów sterowanej przez ARE ma ogromne implikacje medyczne.


title: Czy status społeczno-ekonomiczny ma znaczenie? Metaanaliza skuteczności szkolenia rodziców pod kątem destrukcyjnego zachowania dziecka.

text: Często zakłada się, że status społeczno-ekonomiczny rodziny w niekorzystnej sytuacji (SES) zmniejsza skuteczność programu szkoleniowego dla rodziców. Badając skutki SES, wpływ początkowej dotkliwości problemu został w dużej mierze zignorowany. W niniejszej metaanalizie zbadaliśmy (a) czy istnieje zróżnicowany wpływ SES na skuteczność szkolenia rodziców bezpośrednio po leczeniu i po rocznej obserwacji, kontrolując poziomy początkowego nasilenia problemu oraz (b) czy SES oddziałuje z początkową powagą problemu pod względem wpływu na skuteczność programu. Uwzględniono siedemdziesiąt pięć badań dotyczących skuteczności programu szkoleniowego dla rodziców w celu zmniejszenia destrukcyjnych zachowań dziecka. Oddzielne analizy przeprowadzono dla ocen bezpośrednio po leczeniu i około rocznej obserwacji kontrolnej. Bezpośrednio po leczeniu próbki w niekorzystnej sytuacji skorzystały w mniejszym stopniu ze szkolenia rodziców, ale tylko wtedy, gdy miały niski poziom początkowego nasilenia problemu. W czasie obserwacji próbki w niekorzystnej sytuacji w mniejszym stopniu skorzystały ze szkolenia rodziców, niezależnie od początkowego nasilenia problemu. Początkowe nasilenie problemu było silnym predyktorem wielkości efektu, zarówno bezpośrednio po leczeniu, jak i podczas obserwacji. Programy szkoleniowe dla rodziców są równie skuteczne w przypadku rodzin znajdujących się w niekorzystnej i nieuprzywilejowanej sytuacji bezpośrednio po leczeniu, przynajmniej wtedy, gdy początkowe problemy są poważne. Utrzymanie korzyści z leczenia wydaje się jednak trudniejsze dla rodzin znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, co sugeruje, że może być potrzebne bardziej trwałe wsparcie rodziny.


title: Zakaźność endemicznych populacji ludzkich malarii na wektory.

text: Pomimo kluczowej roli w określaniu stabilności i intensywności przenoszenia malarii rzadko oceniano zakaźność populacji ludzkich na komary. Analizy terenowe przenoszenia malarii często opierały się na występowaniu bezpłciowych pasożytów lub gametocytów jako czynników pośredniczących w zakaźności. Podsumowujemy teraz dane empiryczne dotyczące zakaźności ludzi z Afryki i Papui Nowej Gwinei. W szerokim zakresie intensywności przenoszenia istnieje niewielki związek między zakaźnością populacji ludzkich na komary-wektory a intensywnością przenoszenia z komara na człowieka. Porównujemy te dane z przewidywaniami stochastycznego modelu symulacyjnego epidemiologii Plasmodium falciparum. Model ten przewidywał niewielką zmienność zakaźności populacji ludzkiej dla wskaźników zaszczepienia entomologicznego (EIR) większych niż około 10 zakaźnych ukąszeń rocznie, wykazując, że brak związku między EIR a rezerwuarem zakaźnym można wyjaśnić bez wywoływania jakichkolwiek skutków nabytego odporność na blokowanie transmisji. Niemal brak danych terenowych z obszarów o EIR < 10 rocznie wykluczył walidację prognoz modelu dla niskich wartości EIR. Wyniki te sugerują, że interwencje ograniczające przenoszenie się komarów na ludzi będą miały niewielki lub żaden wpływ na zakaźność ludzi na poziomach przenoszenia występujących na większości obszarów wiejskich Afryki Subsaharyjskiej. O ile nie można osiągnąć bardzo dużego ograniczenia przenoszenia, środki zapobiegające przenoszeniu z komara na człowieka należy uzupełnić interwencjami, które zmniejszają gęstość lub zakaźność pasożytów w stadium krwi.


title: Analiza molekularna krążących komórek nowotworowych — biologia i biomarkery

text: Coraz więcej dowodów na heterogeniczność wewnątrzguzową informuje nas, że biopsje jednomiejscowe nie pozwalają na odkrycie pełnego krajobrazu genomowego guza. Wraz z rozszerzającym się repertuarem środków celowanych wchodzących do kliniki, badania przesiewowe guzów pod kątem aberracji genomowych są coraz ważniejsze, podobnie jak badanie guzów pod kątem mechanizmów oporności po progresji choroby. Biopsje wielokrotne rozdzielone przestrzennie i czasowo są niepraktyczne, niewygodne dla pacjenta i niosą ze sobą ryzyko. W tym miejscu opisujemy, w jaki sposób krążące komórki nowotworowe (CTC), wychwytywane z minimalnie inwazyjnego badania krwi – i łatwo poddające się seryjnemu pobieraniu próbek – mogą potencjalnie informować o heterogeniczności wewnątrzguzowej i ewolucji guza, chociaż pozostaje do ustalenia, na ile będzie to przydatne w Klinika. Technologie wykrywania i izolowania CTC obejmują sprawdzony system CellSearch®, ale inne technologie zyskują na znaczeniu. Omawiamy również, w jaki sposób niedawne odkrycia CTC przekładają się na mechanizmy rozprzestrzeniania się hematologicznego, opisane wcześniej w modelach przedklinicznych, w tym dowody na przejście nabłonkowo-mezenchymalne, zbiorową migrację komórek i komórki ze zdolnością do inicjowania nowotworu w krążeniu. Postępy w analizie molekularnej pojedynczych komórek zwiększają naszą zdolność do badania mechanizmów przerzutów, a połączenie testów CTC i bezkomórkowego DNA ma dostarczyć nieocenionych biomarkerów krwiopochodnych do monitorowania pacjentów w czasie rzeczywistym i stratyfikacji leczenia.


title: Stres retikulum endoplazmatycznego przyczynia się do apoptozy komórek beta w cukrzycy typu 2

text: Zwiększona podaż lipidów powoduje śmierć komórek beta, co może przyczynić się do zmniejszenia masy komórek beta w cukrzycy typu 2. Zbadaliśmy, czy stres retikulum endoplazmatycznego (ER) jest niezbędny do indukowanej lipidami apoptozy w komórkach beta, a także czy stres ER jest obecny w wysepkach zwierzęcego modelu cukrzycy i ludzi z cukrzycą typu 2. Ekspresję genów zaangażowanych w stres ER oceniano w komórkach MIN6 wydzielających insulinę wystawionych na działanie podwyższonego poziomu lipidów, w wysepkach izolowanych od myszy db/db oraz w skrawkach trzustki ludzi z cukrzycą typu 2. Przeprowadzono nadprodukcję białka 5 opiekuńczego ER opiekuńczego 70 kDa (HSPA5, wcześniej znanego jako białko wiążące ciężki łańcuch immunoglobuliny [BIP]) w celu oceny, czy osłabienie stresu ER wpływa na apoptozę indukowaną przez lipidy. Wykazaliśmy, że proapoptotyczny palmitynian kwasu tłuszczowego wyzwala kompleksową odpowiedź na stres ER w komórkach MIN6, która była praktycznie nieobecna w przypadku nieapoptotycznego oleinianu kwasu tłuszczowego. Zależne od czasu wzrosty poziomów mRNA dla aktywacji czynnika transkrypcyjnego 4 (Atf4), indukowanego uszkodzenia DNA transkryptu 3 (Ddit3, wcześniej znanego jako białko homologiczne C/EBP [Chop]) i homologu DnaJ (HSP40) C3 (Dnajc3, wcześniej znanego jako p58) korelowało ze zwiększoną apoptozą w komórkach MIN6 traktowanych palmitynianem, ale nie w traktowanych oleinianem. Tłumienie stresu ER przez nadprodukcję HSPA5 w komórkach MIN6 znacząco chroniło przed apoptozą indukowaną przez lipidy. W wysepkach myszy db/db, różne geny markerowe stresu ER również były regulowane w górę. Zaobserwowano również zwiększoną obróbkę (aktywację) mRNA białka 1 wiążącego X-box (Xbp1), co potwierdza istnienie stresu ER. Wreszcie, zaobserwowaliśmy zwiększoną produkcję białek wysepek HSPA5, DDIT3, DNAJC3 i BCL2 związanego z białkiem X w skrawkach ludzkiej trzustki pacjentów z cukrzycą typu 2. Nasze wyniki dostarczają dowodów na to, że stres ER występuje w cukrzycy typu 2 i jest wymagany dla aspektów leżącej u podstaw niewydolności komórek beta.


title: Przeprogramowanie metaboliczne zależne od koaktywatora SRC-2 pośredniczy w przeżyciu i przerzutowaniu raka prostaty.

text: Przeprogramowanie szlaku metabolicznego jest cechą charakterystyczną wzrostu i przeżycia komórek rakowych oraz wspiera zapotrzebowanie anaboliczne i energetyczne tych szybko dzielących się komórek. Podstawowe regulatory programu metabolicznego guza nie są w pełni zrozumiałe; jednak czynniki te mają potencjał jako cele terapii przeciwnowotworowej. Tutaj ustaliliśmy, że regulacja w górę onkogennego koregulatora transkrypcyjnego koregulatora receptora steroidowego 2 (SRC-2), znanego również jako NCOA2, napędza zależną od glutaminy lipogenezę de novo, która wspiera przeżycie komórek nowotworowych i ewentualne przerzuty. SRC-2 był bardzo podwyższony w różnych nowotworach, zwłaszcza w raku prostaty, w którym SRC-2 ulegał amplifikacji i nadekspresji w 37% ocenianych nowotworów przerzutowych. W komórkach raka prostaty SRC-2 stymuluje redukcyjną karboksylację α-ketoglutaranu w celu wytworzenia cytrynianu poprzez wsteczny cykl TCA, promując lipogenezę i przeprogramowanie metabolizmu glutaminy. Sygnalizacja składników odżywczych za pośrednictwem glutaminy aktywowała SRC-2 poprzez fosforylację zależną od mTORC1, która następnie wyzwalała dalsze odpowiedzi transkrypcyjne poprzez koaktywację SREBP-1, co z kolei wzmacniało ekspresję enzymu lipogenicznego. Profilowanie metaboliczne ludzkich guzów prostaty wykazało ogromny wzrost sygnatury metabolicznej kierowanej przez SRC-2 w guzach przerzutowych w porównaniu z obserwowanym w guzach zlokalizowanych, co dodatkowo sugeruje, że SRC-2 jest wybitnym metabolicznym koordynatorem przerzutów nowotworowych. Co więcej, hamowanie SRC-2 w modelach mysich poważnie osłabiało przeżycie, wzrost i przerzuty raka prostaty. Łącznie wyniki te sugerują, że szlak SRC-2 ma potencjał jako cel terapeutyczny w przypadku raka prostaty.


title: Specyficzność substratowa białkowych kinaz tyrozynowych in vitro

text: Peptydy syntetyczne, takie jak peptydy miejsca autofosforylacji P60stc i angiotensyna są bezkrytycznie fosforylowane przez białkowe kinazy tyrozynowe. Obserwacja doprowadziła do ogólnego przekonania, że białkowe kinazy tyrozynowe są bardzo rozwiązłe, wykazując małą swoistość miejsca in vitro. W ostatnich latach gromadzą się dowody wskazujące, że takie przekonanie wymaga dokładnego zbadania. Otrzymano syntetyczne peptydy wykazujące wysoką aktywność substratową dla określonych grup białkowych kinaz tyrozynowych. Systematyczna modyfikacja pewnych peptydów substratowych sugeruje, że determinanty substratowe kinazy znajdują się ze specyficznymi resztami aminokwasowymi w pobliżu docelowej tyrozyny. Wykazano, że wiele kinaz białkowych jest regulowanych przez fosforylację tyrozyn w określonych miejscach przez wysoce specyficzne białkowe kinazy tyrozynowe. Omówiono te i inne wybrane badania biochemiczne, które przyczyniają się do ewoluującego spojrzenia na specyficzność substratową białkowych kinaz tyrozynowych in vitro.


title: Względna skuteczność klinicznego i domowego monitorowania ciśnienia krwi w porównaniu z ambulatoryjnym monitorowaniem ciśnienia krwi w diagnostyce nadciśnienia tętniczego: przegląd systematyczny

text: CEL Określenie względnej dokładności pomiarów klinicznych i domowego monitorowania ciśnienia krwi w porównaniu z ambulatoryjnym monitorowaniem ciśnienia krwi jako standardem odniesienia w diagnostyce nadciśnienia tętniczego. PROJEKT Systematyczny przegląd z metaanalizą z hierarchicznymi modelami charakterystyki pracy odbiornika sumarycznego. Oceniono jakość metodologiczną, w tym dowody walidacji sprzętu do pomiaru ciśnienia krwi. ŹRÓDŁA DANYCH Medline (od 1966), Embase (od 1980), Cochrane Database of Systematic Reviews, DARE, Medion, ARIF i TRIP do maja 2010 roku. pomiar ciśnienia krwi w domu i/lub klinice w porównaniu z pomiarami wykonywanymi przy użyciu monitorowania ambulatoryjnego, które jasno określają progi diagnozowania nadciśnienia. WYNIKI W 20 kwalifikujących się badaniach zastosowano różne progi do rozpoznania nadciśnienia, a tylko siedem badań (klinika) i trzy badania (dom) można było bezpośrednio porównać z monitorowaniem ambulatoryjnym. W porównaniu z progami monitorowania ambulatoryjnego 135/85 mm Hg, pomiary kliniczne powyżej 140/90 mm Hg miały średnią czułość i swoistość 74,6% (95% przedział ufności 60,7% do 84,8%) i 74,6% (47,9% do 90,4%). odpowiednio, podczas gdy pomiary domowe powyżej 135/85 mm Hg miały średnią czułość i swoistość 85,7% (78,0% do 91,0%) i 62,4% (48,0% do 75,0%). WNIOSKI Ani pomiar kliniczny, ani domowy nie miały wystarczającej czułości ani swoistości, aby były zalecane jako pojedynczy test diagnostyczny. Jeśli jako standard odniesienia przyjmuje się monitorowanie ambulatoryjne, wówczas decyzje dotyczące leczenia oparte wyłącznie na ciśnieniu klinicznym lub domowym mogą skutkować znaczną naddiagnozą. Monitorowanie ambulatoryjne przed rozpoczęciem leczenia przez całe życie może prowadzić do bardziej odpowiedniego ukierunkowania leczenia, szczególnie w okolicach progu diagnostycznego.


title: Oczyszczanie i charakterystyka mysich hematopoetycznych komórek macierzystych.

text: Komórki krwiotwórcze szpiku kostnego myszy izolowano przy użyciu różnych markerów fenotypowych. Komórki te mogą proliferować i różnicować się z około jednostkową wydajnością w komórki mielomonocytowe, komórki B lub komórki T. Trzydzieści z tych komórek wystarcza, aby uratować 50 procent śmiertelnie napromieniowanych myszy i odtworzyć wszystkie typy komórek krwi u ocalałych.


title: Regulacja metabolizmu arabinozy i ksylozy u Escherichia coli.

text: Bakterie, takie jak Escherichia coli, często spożywają jeden cukier na raz, gdy są karmione wieloma cukrami, w procesie znanym jako represja katabolitów węgla. Klasyczny przykład dotyczy glukozy i laktozy, gdzie E. coli najpierw spożyje glukozę, a dopiero po spożyciu całej glukozy zacznie spożywać laktozę. Oprócz laktozy glukoza hamuje również spożycie wielu innych cukrów, w tym arabinozy i ksylozy. W tej pracy scharakteryzowaliśmy drugą hierarchię w E. coli, pomiędzy arabinozą i ksylozą. Pokazujemy, że hodowane w mieszaninie dwóch pentoz E. coli zużyje arabinozę, zanim zużyje ksylozę. Zgodnie z mechanizmem obejmującym represję kataboliczną, ekspresja genów metabolicznych ksylozy jest hamowana w obecności arabinozy. Odkryliśmy, że ta represja jest zależna od AraC i obejmuje mechanizm, w którym AraC związana z arabinozą wiąże się z promotorami ksylozy i hamuje ekspresję genów. Podsumowując, wyniki te pokazują, że wykorzystanie cukru w E. coli obejmuje wiele warstw regulacji, w których komórki zużywają najpierw glukozę, następnie arabinozę, a na końcu ksylozę. Wyniki te mogą mieć znaczenie w inżynierii metabolicznej szczepów E. coli zdolnych do wytwarzania substancji chemicznych i biopaliw z mieszanin cukrów heksozowych i pentozowych pochodzących z biomasy roślinnej.