title: Białko powierzchniowo czynne B hamuje rozwój raka płuc poprzez hamowanie aktywności wydzielniczej fosfolipazy A2 i produkcji kwasu arachidonowego

text: Wstęp/cele: Radioterapia jest stosowana u pacjentów z nieoperacyjnymi typami raka, w tym z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) i funkcjami radiooporności jako krytyczna przeszkoda w radioterapii. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie mechanizmu radiooporności regulowanej przez surfaktant białko B (SP-B). Metody: Aby zbadać rolę SP-B w radiooporności, ustalono linię komórkową ΔSFTPPB A549 i przeanalizowano ekspresję SP-B. W odpowiedzi na promieniowanie jonizujące (IR) analizowano zmianę ekspresji SP-B w liniach komórkowych A549 i NCI-H441. Kondycjonowane pożywki (CM) z komórek NSCLC wykorzystano do oceny dalszego szlaku sygnałowego. Efekty in vivo SP-B oceniano w mysim modelu heteroprzeszczepu z donowotworowym wstrzyknięciem CM. Wyniki: W odpowiedzi na IR, linie komórkowe NSCLC wykazały zmniejszoną SP-B regulowaną przez sygnalizację TGF-β i zmniejszoną przeżywalność komórek stymulowanych przez SP-B i przejście nabłonkowo-mezenchymalne. Traktowanie CM z napromieniowanych komórek aktywowało sPLA2, wzmocniło szlak sygnałowy kinazy białkowej Cδ-MAPK i zwiększyło wytwarzanie kwasu arachidonowego. Potwierdziliśmy rolę SP-B in vivo na mysim modelu heteroprzeszczepu. Wnioski: Nasze wyniki ujawniły, że regulacja w dół SP-B była zaangażowana w indukowaną promieniowaniem konwersję przerzutową NSCLC i dostarczyły dowodów na to, że SP-B działał jako supresor progresji NSCLC.


title: Liraglutyd poprawia plastyczność synaptyczną hipokampa związaną ze zwiększoną ekspresją Mash1 u myszy ob/ob

text: Cel: Spożywanie diety wysokotłuszczowej wywiera niekorzystny wpływ na uczenie się i tworzenie pamięci, co jest związane z upośledzeniem funkcji hipokampa. Aktywacja sygnalizacji glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) łagodzi szkodliwy wpływ otyłości-cukrzycy na funkcje poznawcze; jednak mechanizmy leżące u podstaw tych korzystnych działań pozostają niejasne. W badaniu tym zbadano wpływ codziennego podskórnego leczenia mimetykiem GLP-1, liraglutydem, na plastyczność synaptyczną, ekspresję genu hipokampa i kontrolę metaboliczną u dorosłych otyłych myszy z cukrzycą (ob/ob). Wyniki: Długotrwałe wzmocnienie (LTP) indukowane przez obszar CA1 zostało całkowicie zniesione u myszy ob/ob w porównaniu z chudymi kontrolami. Szkodliwy wpływ na LTP został uratowany (P<0,001) dzięki Liraglutydowi. Rzeczywiście, myszy leczone liraglutydem wykazywały lepszy profil LTP w porównaniu z chudymi kontrolami (P<0,01). Ekspresja czynnika neurotropowego pochodzenia hipokampa i neurotroficznego receptora kinazy tyrozynowej typu 2 nie różniła się znacząco, ale synaptofizyna i Mash1 były zmniejszone u myszy ob/ob. Leczenie liraglutydem przez 21 dni zwiększyło ekspresję Mash1 u myszy ob/ob (2,0-krotnie; P<0,01). Zmiany te były związane ze znacznie obniżonym poziomem glukozy w osoczu (21% redukcji; P<0,05) i znacznie poprawionymi stężeniami insuliny w osoczu (2,1- do 3,3-krotnej; P<0,05 do P<0,01). Liraglutyd również istotnie zmniejszał skok glikemiczny po śródotrzewnowym obciążeniu glukozą (wartości pola pod krzywą (AUC): 22%; P<0,05) i znacząco zwiększał odpowiedź insuliny na glukozę (wartości AUC: 1,6-krotnie; P<0,05). Zużycie O2, produkcja CO2, współczynnik wymiany oddechowej i wydatek energetyczny nie zostały zmienione przez terapię liraglutydem. W dniu 21 skumulowane spożycie pokarmu (32% redukcja; P<0,05) i liczba cykli karmienia (32% redukcja; P<0,05) uległy znacznemu zmniejszeniu, ale proste ograniczenie energii nie było odpowiedzialne za korzystne działanie Liraglutydu. Wnioski: Liraglutyd wywiera korzystny wpływ na kontrolę metaboliczną i plastyczność synaptyczną u myszy z ciężką otyłością i opornością na insulinę, częściowo za pośrednictwem zwiększonej ekspresji Mash1, uważa się, że poprawia neurogenezę hipokampa i przeżycie komórek.


title: Potranskrypcyjna regulacja IME1 warunkuje rozpoczęcie mejozy u Saccharomyces cerevisiae.

text: Do zainicjowania mejozy wymagany jest gen IME1 z Saccharomyces cerevisiae. Transkrypcję IME1 wykrywa się w warunkach, o których wiadomo, że indukują inicjację mejozy, a mianowicie głodu azotu i glukozy oraz w obecności produktów genów MATa1 i MAT alfa 2 . W tym artykule pokazujemy, że IME1 podlega również przepisom translacyjnym. Translację mRNA IME1 osiąga się albo po głodzie azotu, albo po zatrzymaniu G1. W obecności składników odżywczych konstytutywnie podwyższona transkrypcja IME1 jest również wystarczająca do translacji RNA IME1. Stwierdzono, że ekspresję białka Ime1 w hodowlach wegetatywnych wywołują cztery różne warunki: podwyższone poziomy transkrypcji spowodowane obecnością IME1 na plazmidzie wielokopiowym; podwyższona transkrypcja zapewniona przez konstrukt Gal-IME1; zatrzymanie G1 z powodu leczenia czynnikiem alfa; Zatrzymanie G1 po łagodnym szoku cieplnym diploidów cdc28. Stosując te warunki, uzyskaliśmy dowody, że głód jest wymagany nie tylko do transkrypcji i wydajnej translacji IME1, ale także do aktywacji białka Ime1 lub do indukcji/aktywacji innego czynnika, który sam lub w połączeniu z Ime1 indukuje mejoza.


title: Ukierunkowana proteomika ujawnia dynamikę składu prerybosomów 60S po eksporcie jądrowym

text: Konstruowanie i celowanie wewnątrzkomórkowe eukariotycznych cząstek pre-rybosomalnych obejmuje wiele różnych przejściowo powiązanych czynników składania działających w trans, energochłonnych enzymów i czynników transportowych. Zdolność do szybkiego i niezawodnego pomiaru współwzbogacania wielu czynników z dojrzewającymi cząstkami pre-rybosomalnymi stanowi główne biochemiczne wąskie gardło na drodze do ujawnienia ich funkcji i dokładnego udziału ponad 50 energochłonnych etapów, które napędzają tworzenie rybosomów. Tutaj opracowaliśmy przepływ pracy, który łączy pułapkowanie genetyczne, wychwytywanie powinowactwa i spektrometrię mas monitorowania wybranych reakcji (SRM-MS), aby przezwyciężyć ten niedobór. Wykorzystaliśmy to podejście do zbadania dynamicznego proteomu cząstek sprzed lat 60. XX wieku po eksporcie jądrowym. Odkryliśmy czynniki składania, które wędrują z cząsteczkami sprzed lat 60S do cytoplazmy, gdzie są uwalniane przed rozpoczęciem translacji. W szczególności zidentyfikowaliśmy nowy czynnik wahadłowy, który ułatwia eksport jądrowy cząstek sprzed lat 60. XX wieku. Wychwytywanie i oznaczanie ilościowe sieci interakcji białkowych uwięzionych związków pośrednich kompleksów makromolekularnych za pomocą naszego przepływu pracy jest niezawodnym narzędziem do odkrywania dynamicznych procesów, które przyczyniają się do ich składania i transportu in vivo.


title: Obturacyjny bezdech senny, spłycenie oddechu i udar mózgu: badanie zdrowia serca podczas snu.

text: UZASADNIENIE Chociaż obturacyjny bezdech senny jest związany z zaburzeniami fizjologicznymi, które zwiększają ryzyko nadciśnienia i mają działanie promiażdżycowe, nie jest pewne, czy bezdech senny jest związany ze zwiększonym ryzykiem udaru mózgu w populacji ogólnej. CELE Ilościowa ocena częstości występowania udaru niedokrwiennego z bezdechem sennym na próbie środowiskowej mężczyzn i kobiet w szerokim zakresie bezdechu sennego. METODY Wyjściową polisomnografię przeprowadzono w latach 1995-1998 w podłużnym badaniu kohortowym. Pierwotną ekspozycją był wskaźnik obturacyjnego bezdechu i spłycenia oddechu (OAHI), a wynikiem był incydent udaru niedokrwiennego. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI Łącznie 5422 uczestników bez udaru w wywiadzie w badaniu wyjściowym i nieleczonych z powodu bezdechu sennego było obserwowanych przez medianę 8,7 roku. Zaobserwowano sto dziewięćdziesiąt trzy udary niedokrwienne. W modelach proporcjonalnego hazardu Coxa z korektą kowariancji zaobserwowano istotny dodatni związek między udarem niedokrwiennym a OAHI u mężczyzn (wartość p dla trendu liniowego: p = 0,016). Mężczyźni z najwyższego kwartyla OAHI (>19) mieli skorygowany współczynnik ryzyka wynoszący 2,86 (95% przedział ufności, 1,1-7,4). Oszacowano, że w zakresie od łagodnego do umiarkowanego (OAHI, 5-25) każdy wzrost OAHI o jedną jednostkę u mężczyzn zwiększa ryzyko udaru mózgu o 6% (95% przedział ufności, 2-10%). U kobiet udar mózgu nie był istotnie związany z kwartylami OAHI, ale zwiększone ryzyko zaobserwowano przy OAHI powyżej 25. WNIOSKI Silny skorygowany związek między udarem niedokrwiennym a OAHI u mężczyzn mieszkających w społeczności z bezdechem sennym o nasileniu łagodnym do umiarkowanego sugeruje, że jest to odpowiedni cel dla przyszłych badań dotyczących zapobiegania udarom mózgu.


title: Odtwarzalność spektroskopii rezonansu magnetycznego serca 31P przy 3 T.

text: Celem tej pracy było wykorzystanie nowego pola klinicznego o natężeniu 3 T do wdrożenia i optymalizacji protokołu akwizycji obrazowania z przesunięciem chemicznym (CSI) w celu uzyskania wysokiej jakości widm o wysokiej swoistości względem mięśnia sercowego w klinicznie możliwym czasie skanowania. Ponadto wdrożono metodę analizy zależną wyłącznie od anatomicznej lokalizacji widm i jako taką wolną od wszelkich potencjalnych błędów użytkownika spowodowanych wnioskowaniem z informacji widmowych. Dwudziestu zdrowych osobników płci męskiej zostało przeskanowanych w dwóch oddzielnych przypadkach przy użyciu zoptymalizowanego protokołu CSI w 3 T. Dane zostały przeanalizowane pod kątem zmienności wewnątrz- i międzyosobniczej, jak również zmienności wewnątrz- i między obserwatorami. Średnia wartość fosfokreatyny (PCr)/adenozynotrójfosforanu (ATP) dla skanu 1 wynosiła 2,07 +/- 0,38, a dla skanu 2 wynosiła 2,14 +/- 0,46, nie wykazując znaczącej różnicy między skanami. Zmienność wewnątrzosobnicza wynosiła 0,43 +/- 0,35 (różnica procentowa 20%), a współczynnik zmienności międzyosobniczej 18%. Zmienność wewnątrz obserwatora, oceniana jako bezwzględna różnica między analizami danych przez jednego obserwatora, wyniosła 0,14 +/- 0,24 bez istotnej różnicy między analizami. Zmienność między obserwatorami nie wykazała istotnych różnic między wartością PCr/ATP mierzoną przez czterech różnych obserwatorów, co wykazano przez współczynnik korelacji wewnątrzklasowej 0,763. Zwiększony sygnał dostępny przy 3 T poprawił rozdzielczość przestrzenną, a tym samym zwiększył swoistość mięśnia sercowego bez znaczącego spadku odtwarzalności w porównaniu z poprzednimi badaniami przy 1,5 T. Przedstawiamy protokół akwizycji, który rutynowo zapewnia wysokiej jakości widma i solidną metodę analizy, która jest wolna od potencjalnych stronniczość użytkownika.


title: Akumulacja jądrowego HuR poprzez fosforylację przez Cdk1.

text: HuR, głównie jądrowe białko wiążące RNA, przemieszcza się do cytoplazmy w odpowiedzi na stres i sygnały proliferacyjne, gdzie stabilizuje lub moduluje translację docelowych mRNA. Tutaj przedstawiamy dowód, że fosforylacja HuR w S202 przez kinazę fazy G2 Cdk1 wpływa na jego dystrybucję subkomórkową. HuR był specyficznie fosforylowany w synchronicznych hodowlach fazy G2; jego poziomy cytoplazmatyczne wzrosły przez interwencje hamujące Cdk1 i spadły w odpowiedzi na interwencje aktywujące Cdk1. Zgodnie z wyraźnie cytoplazmatyczną lokalizacją nieufosforylowanego mutanta punktowego HuR(S202A), wykazano, że fosfo-HuR(S202) jest głównie jądrowy przy użyciu nowego przeciwciała anty-fosfo-HuR(S202). Zwiększona cytoplazmatyczna obecność niefosforylowanego HuR była powiązana z jego zmniejszoną asocjacją z 14-3-3 i zwiększonym wiązaniem z docelowymi mRNA. Nasze odkrycia sugerują, że Cdk1 fosforyluje HuR podczas G2, pomagając w ten sposób utrzymać go w jądrze w połączeniu z 14-3-3 i utrudniając jego funkcję potranskrypcyjną i działanie antyapoptotyczne.


title: Resekcja chirurgiczna u pacjentów z litymi przerzutami do mózgu: aktualny stan

text: Przerzuty do mózgu występują nawet u 40% chorych na raka. Ich postępowanie zostało zrewolucjonizowane w ciągu ostatniej dekady przez trzy osiągnięcia: ulepszone obrazowanie i wykrywanie przerzutów, lepsze leczenie chorób ogólnoustrojowych, w wyniku czego przerzuty występują częściej; oraz ulepszone techniki chirurgiczne, w tym chirurgia pod kontrolą obrazu w leczeniu zmian przerzutowych. Dane klasy 1 sugerują, że operacja jest lepszym sposobem leczenia przerzutów niż promieniowanie całego mózgu. Inne dane sugerują, że przerzuty nawet w wymownej korze można bezpiecznie usunąć. Wskaźnik powikłań jest niski, a wskaźnik nawrotów wynosi mniej niż 10%. Ogólnie wskazania do operacji obejmują guz o nieznanym ognisku pierwotnym; objawowa masa, w tym jedna w wymownych obszarach; masa ze znacznym obrzękiem wymagająca dużych dawek sterydów; masa większa niż 3 cm; lub preferencje pacjenta, kiedy radiochirurgia może być również opcją. Kwestia radiochirurgii lub napromieniania całego mózgu jako uzupełnienia chirurgicznego usunięcia wymaga dalszej oceny.


title: Cechy kliniczne i leczenie okołostomijnej piodermii zgorzelinowej.

text: KONTEKST Peristomal pyoderma gangrenosum (PPG), niezwykła odmiana pioderma gangrenosum, była opisywana prawie wyłącznie u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit (IBD) i jest często błędnie diagnozowana. CEL Lepsze scharakteryzowanie objawów klinicznych, diagnozy i leczenia PPG. CHARAKTER, OTOCZENIE I PACJENCI Retrospektywna analiza 7 pacjentów z PPG obserwowanych w środowisku uniwersyteckim w okresie od 1988 do grudnia 1999. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Cechy kliniczne i histopatologiczne, zaburzenia towarzyszące i wyniki badań mikrobiologicznych. WYNIKI Dwóch pacjentów cierpiało na chorobę Leśniowskiego-Crohna, 2 na wrzodziejące zapalenie jelita grubego, a 3 na raka jamy brzusznej. Pięciu pacjentów miało co najmniej 1 nawrót PPG po wstępnym wygojeniu. Chociaż 3 z 4 pacjentów z IBD miało aktywną chorobę jelit, równoległy przebieg z PPG wystąpił tylko u 1 pacjenta. U obu pacjentów, u których przeniesiono stomię, w nowym miejscu pojawił się owrzodzenie. Skuteczne terapie obejmowały miejscowe supermocne kortykosteroidy; wstrzyknięcie do zmiany chorobowej acetonidu triamcynolonu na marginesie owrzodzenia; miejscowa sól sodowa kromolinu; doustny dapson, prednizon, cyklosporyna, mykofenolan mofetylu; i dożylnie infliksymab. WNIOSEK Nasze doświadczenia pokazują, że chociaż PPG jest najczęściej opisywany u pacjentów z IBD, może wystąpić przy braku IBD. Biopsja zmiany skórnej nie ma charakteru diagnostycznego, ale wyklucza inne przyczyny. Relokacja stomii może wiązać się z pojawieniem się nowego owrzodzenia i należy jej unikać. Uraz skóry predysponowanego pacjenta może wywołać krosty lub owrzodzenia związane z patergią. JAMA. 2000;284:1546-1548.


title: Kompleks białkowy Tof1p-Csm3p przeciwdziała helikazie Rrm3p, aby kontrolować terminację replikacji Saccharomyces cerevisiae.

text: Terminacja widełek replikacyjnych na naturalnych końcach rDNA Saccharomyces cerevisiae jest kontrolowana w sposób specyficzny dla sekwencji i polarny przez interakcję białka terminatora replikacji Fob1p z tandemowymi miejscami Ter znajdującymi się w niepodlegających transkrypcji przerywnikom. Tutaj pokazujemy, zarówno za pomocą analizy żelowej 2D, jak i immunoprecypitacji chromatyny (ChIP), że istnieje drugi poziom globalnej kontroli, w którym pośredniczy kompleks białkowy w punkcie kontrolnym fazy S Tof1p i Csm3p, który chroni zablokowane widelce w miejscach Ter przed aktywnością helikazy Rrm3p ("sweepase"). Swease ma tendencję do uwalniania zatrzymanych wideł, prawdopodobnie przez przejściowe przemieszczenie Fob1p związanego z Ter. Zgodnie z tym mechanizmem, bardzo niewiele widełek replikacyjnych zostało zatrzymanych na naturalnych końcach replikacji przy braku dwóch białek punktów kontrolnych. W przypadku braku helikazy Rrm3p nastąpiło nieznaczne wzmocnienie zatrzymania wideł w miejscach Ter. Jednoczesne delecje genów TOF1 (lub CSM3) i RRM3 przywróciły zatrzymanie widelca poprzez usunięcie zarówno aktywności uwalniania widelca, jak i jego ochrony. Inne geny, takie jak MRC1, WSS1 i PSY2, które są również zaangażowane w szlak punktów kontrolnych MRC1, nie były zaangażowane w tę globalną kontrolę. Ta obserwacja sugeruje, że Tof1p-Csm3p działają inaczej niż MRC1 i inne wyżej wymienione geny. Mechanizm ten nie ogranicza się do naturalnych miejsc Ter, ale zaobserwowano go również przy zatrzymaniu widełek spowodowanych spotkaniem widełek replikacyjnych z transkrypcją zbliżającą się z przeciwnego kierunku.


title: Związek hipometylacji elementu powtarzalnego LINE-1 w DNA leukocytów krwi ze zwiększonym ryzykiem raka wątrobowokomórkowego

text: Globalna hipometylacja DNA wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka jelita grubego, pęcherza moczowego, piersi, głowy i szyi oraz komórek rozrodczych jąder. Celem tego badania było sprawdzenie, czy globalna hipometylacja w DNA leukocytów krwi wiąże się z ryzykiem raka wątrobowokomórkowego (HCC). Łącznie uwzględniono 315 przypadków HCC i 356 grup kontrolnych dopasowanych pod względem wieku, płci i statusu HBsAg. Globalną metylację w DNA leukocytów krwi oszacowano analizując długie, rozproszone powtórzenia elementu-1 (LINE-1) przy użyciu reakcji łańcuchowej polimerazy wodorosiarczynowej (PCR) i pirosekwencjonowania. Zaobserwowaliśmy, że mediana poziomu metylacji w przypadkach HCC (odsetek 5-metylocytozyny (5mC)=77,7%) była znacząco niższa niż w grupie kontrolnej (79,5% 5mC) (P=0,004, test sumy rang Wilcoxona). Iloraz szans (OR) HCC dla osób w trzecim, drugim i pierwszym (najniższym) kwartylu metylacji LINE-1 wynosiły 1,1 (95% przedział ufności (CI) 0,7–1,8), 1,4 (95% CI 0,8–2,2 ) i 2,6 (95% CI 1,7–4,1) (P dla trendu <0,001), w porównaniu z osobami z czwartego (najwyższego) kwartyla. Zaobserwowano 1,9-krotny (95% CI 1,4–2,6) wzrost ryzyka HCC wśród osób z metylacją LINE-1 poniżej mediany w porównaniu z osobami z wyższą (>medianą) metylacją LINE-1. Nasze wyniki pokazują po raz pierwszy, że osoby z globalną hipometylacją mierzoną w powtórzeniach LINE-1 w DNA leukocytów we krwi mają zwiększone ryzyko HCC. Nasze dane dostarczają dowodów na to, że globalna hipometylacja wykryta w łatwo dostępnym źródle DNA leukocytów krwi może pomóc w identyfikacji osób zagrożonych HCC.


title: Dieta ketogeniczna w leczeniu padaczki dziecięcej: randomizowane, kontrolowane badanie.

text: TŁO Dieta ketogeniczna jest szeroko iz powodzeniem stosowana w leczeniu dzieci z padaczką lekooporną od lat dwudziestych XX wieku. Celem tego badania było sprawdzenie skuteczności diety ketogenicznej w randomizowanym, kontrolowanym badaniu. METODY 145 dzieci w wieku od 2 do 16 lat, u których występowały co najmniej codzienne napady (lub więcej niż siedem napadów tygodniowo), nie zareagowało na co najmniej dwa leki przeciwpadaczkowe i nie było wcześniej leczonych dietą ketogeniczną, uczestniczyło w randomizowanym badaniu kontrolowana próba jego skuteczności w kontrolowaniu napadów. Nabór do badania trwał od grudnia 2001 do lipca 2006. Dzieci były przyjmowane w jednym z dwóch ośrodków szpitalnych lub w ośrodku dla młodych ludzi z padaczką. Dzieci zostały losowo przydzielone do otrzymywania diety ketogenicznej, natychmiast lub z 3-miesięcznym opóźnieniem, bez innych zmian w leczeniu (grupa kontrolna). Ani rodzina, ani badacze nie byli ślepi na przydział grupowy. Rejestrowano wczesne wycofania, a częstość napadów padaczkowych w diecie oceniano po 3 miesiącach i porównywano z grupą kontrolną. Pierwszorzędowym punktem końcowym było zmniejszenie liczby napadów; analiza miała zamiar leczyć. Tolerancję diety oceniano za pomocą kwestionariusza po 3 miesiącach. Badanie jest zarejestrowane na ClinicalTrials.gov pod numerem NCT00564915. WYNIKI 73 dzieci przypisano do diety ketogenicznej, a 72 dzieci do grupy kontrolnej. Do analizy udostępniono dane od 103 dzieci: 54 na diecie ketogenicznej i 49 z grupy kontrolnej. Spośród tych, którzy nie ukończyli badania, 16 dzieci nie otrzymało interwencji, 16 nie dostarczyło odpowiednich danych, a 10 wycofało się z leczenia przed 3-miesięcznym przeglądem, 6 z powodu nietolerancji. Po 3 miesiącach średni odsetek początkowych napadów był istotnie niższy w grupie z dietą niż w grupie kontrolnej (62,0% vs 136,9%, 75% spadek, 95% CI 42,4-107,4%; p<0,0001). 28 dzieci (38%) w grupie diety miało ponad 50% redukcję napadów w porównaniu z czterema (6%) grupą kontrolną (p<0,0001), a 5 dzieci (7%) w grupie diety miało ponad 90% redukcję napadów w porównaniu bez kontroli (p=0,0582). Nie było istotnej różnicy w skuteczności leczenia między objawowymi zespołami uogólnionymi a objawowymi zespołami ogniskowymi. Najczęstszymi skutkami ubocznymi zgłaszanymi podczas 3-miesięcznej kontroli były zaparcia, wymioty, brak energii i głód. INTERPRETACJA Wyniki tego badania diety ketogenicznej przemawiają za jej zastosowaniem u dzieci z nieuleczalną padaczką. FINANSOWANIE HSA Charity Trust; Charytatywna Kowalska; Zaopatrzenie szpitali naukowych; Rada ds. Rozwoju Mleka.


title: Wbudowane bezpieczeństwo biologiczne w biologii syntetycznej.

text: W miarę rozwoju dziedziny biologii syntetycznej zastosowania w świecie rzeczywistym przechodzą ze sfery pomysłów i badań ograniczonych do laboratorium w kierunku wdrożenia. Naglącą obawą, szczególnie w przypadku systemów mikrobiologicznych, jest to, że samoreplikujące, przebudowane komórki mogą powodować niepożądane konsekwencje, jeśli uciekną lub przytłoczą zamierzone środowisko. Aby rozwiązać ten problem bezpieczeństwa biologicznego, zaproponowano wiele mechanizmów ograniczania replikacji drobnoustrojów i horyzontalnego transferu genów. Obejmują one zastosowanie zależności gospodarz-konstrukcja, takich jak pary toksyna-antytoksyna, warunkowa replikacja plazmidu lub wymóg obecności określonego metabolitu dla funkcji komórki. Podczas refaktoryzacji istniejącego kodu genetycznego lub dostosowywania układów ortogonalnych, np. Kwasy ksenonukleinowe oferują w przyszłości bardziej rygorystyczne „zapory ogniowe” między komórkami naturalnymi i syntetycznymi, tutaj skupiamy się na tym, co można osiągnąć przy użyciu istniejącej technologii. Podsumowano stan wiedzy w zakresie projektowania pod kątem bezpieczeństwa biologicznego i sformułowano ogólne zalecenia (np. krótkie czasy retencji w środowisku) dla obecnych projektów biologii syntetycznej, aby lepiej izolować się od potencjalnie negatywnych skutków.


title: Długotrwała sztywność miejsca aktywnego podczas syntezy przez ludzką polimerazę DNA μ

text: Polimeraza DNA μ (Pol μ) jest jedyną zależną od matrycy ludzką polimerazą DNA zdolną do naprawy pęknięć dwuniciowego DNA (DSB) z niesparowanymi końcami 3' w niehomologicznym łączeniu końców (NHEJ). Aby zbadać tę funkcję, scharakteryzowaliśmy strukturalnie cykl katalityczny Pol μ pod kątem inkorporacji pojedynczego nukleotydu. Struktury te wskazują, że w przeciwieństwie do innych polimeraz DNA zależnych od matrycy, Pol μ nie wykazuje zmian konformacyjnych na dużą skalę w subdomenach białka, łańcuchach bocznych aminokwasów lub DNA po wiązaniu lub katalizie dNTP. Zamiast tego, jedyna poważna zmiana konformacyjna jest obserwowana wcześniej w cyklu katalitycznym, kiedy elastyczny region pętli 1 zmienia położenie po związaniu DNA. Warianty Pol μ ze zmianami w pętli 1 mają zmienione właściwości katalityczne i są częściowo defektywne w NHEJ. Wyniki wskazują, że specyficzne reszty pętli 1 przyczyniają się do wyjątkowej zdolności Pol μ do katalizowania zależnego od matrycy NHEJ DSB z niesparowanymi końcami 3'.


title: Angiopoetyna-1 wymaga p190 RhoGAP do ochrony przed przeciekiem naczyniowym in vivo.

text: Angiopoetyna-1 (Ang-1), ligand receptora specyficznego dla śródbłonka Tie-2, hamuje przepuszczalność w dojrzałym układzie naczyniowym, ale mechanizm pozostaje nieznany. Tutaj pokazujemy, że Ang-1 sygnalizuje GTPazy rodziny Rho, aby uporządkować cytoszkielet w układ wzmacniający połączenie, który wzmacnia funkcję bariery przepuszczalności śródbłonka. Ang-1 fosforyluje Tie-2 i jego efektorową 3-kinazę fosfatydyloinozytolową. To indukuje aktywację jednej endogennej GTPazy, Rac1 i hamowanie innej, RhoA. Utrata którejkolwiek części tego podwójnego efektu znosi cytoszkieletowe i przeciwprzepuszczalne działanie Ang-1, co sugeruje, że skoordynowana regulacja GTPazy jest konieczna dla efektu Ang-1 uszczelniania naczyń. p190 RhoGAP, białko regulatorowe GTPazy, zapewnia tę funkcję koordynacyjną, ponieważ jest fosforylowane przez traktowanie Ang-1, wymaga aktywacji Rac1 i jest niezbędne do hamowania RhoA. Ang-1 zapobiega skutkom cytoszkieletu i proprzepuszczalności endotoksyny, ale do tego wymaga p190 RhoGAP. Traktowanie p190 RhoGAP małym interferującym RNA całkowicie znosi zdolność Ang-1 do ratowania indukowanego endotoksemią przecieku naczyń płucnych i zapalenia u myszy. Wnioskujemy, że Ang-1 zapobiega przepuszczalności naczyń poprzez regulację cytoszkieletu śródbłonka poprzez skoordynowane i przeciwne efekty na GTPazy Rho Rac1 i RhoA. Łącząc aktywację Rac1 i hamowanie RhoA, p190 RhoGAP ma kluczowe znaczenie dla ochronnego działania Ang-1 przeciwko endotoksynie. Wyniki te dostarczają mechanistycznych dowodów na to, że ukierunkowanie na śródbłonek za pomocą Tie-2 może oferować specyficzne strategie terapeutyczne w zagrażających życiu stanach endotoksemicznych, takich jak posocznica i zespół ostrej niewydolności oddechowej.


title: Pęcherzykowy transport semaforyny 3A jest zależny od aktywności i różni się w przypadku aksonów i dendrytów.

text: Wydzielane semaforyny działają jako wskazówki w rozwijającym się układzie nerwowym i mogą pełnić dodatkowe funkcje w dojrzałych neuronach. Sposób, w jaki semaforyny są transportowane i wydzielane przez neurony, jest słabo poznany. Odkryliśmy, że endogenna semaforyna 3A (Sema3A) wykazuje punktową dystrybucję w aksonach i dendrytach hodowanych neuronów korowych. GFP-Sema3A wykazuje podobną dystrybucję i znajduje się w jednej lokalizacji z białkami transportowymi pęcherzyków wydzielniczych. Obrazowanie żywych komórek ujawnia wysoce dynamiczny ruch pęcherzyków GFP-Sema3A o odrębnych właściwościach w aksonach i dendrytach w odniesieniu do kierunkowości, prędkości, mobilności i czasu pauzy. W aksonach większość pęcherzyków GFP-Sema3A porusza się szybko bez przerw, prawie wyłącznie w kierunku wstecznym, podczas gdy w dendrytach wiele pęcherzyków GFP-Sema3A jest nieruchomych i porusza się równie często w obu kierunkach. Zakłócenie mikrotubul, ale nie filamentów aktynowych, znacząco zaburza transport GFP-Sema3A. Co ciekawe, depolaryzacja indukuje odwracalne zatrzymanie transportu aksonalnego pęcherzyków GFP-Sema3A, ale ma niewielki wpływ na transport dendrytyczny. Odwrotnie, blokada potencjału czynnościowego za pomocą tetrodotoksyny (TTX) przyspiesza transport aksonów, ale nie transport dendrytyczny. Dane te wskazują, że aksony i dendryty regulują ruch Sema3A i prawdopodobnie innych pęcherzyków wydzielniczych na różne sposoby, przy czym aksony specjalizują się w szybkim, nieprzerwanym transporcie następczym. Ponadto aktywność neuronalna reguluje handel pęcherzykami wydzielniczymi w aksonach poprzez zatrzymanie handlu wywołane depolaryzacją.


title: Częstość tętniaków wewnątrzczaszkowych określana za pomocą angiografii rezonansu magnetycznego u dzieci (średni wiek 16 lat) poddanych leczeniu operacyjnemu lub wewnątrznaczyniowemu koarktacji aorty (średni wiek 3).

text: Koarktacja aorty (CofA) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia tętniaka śródczaszkowego (IA). To badanie angiografii rezonansu magnetycznego (MRA) bada częstość występowania IA u 80 dzieci leczonych z powodu CofA we wczesnym okresie życia. MRA wykonano w średnim wieku 15,7 ± 7,1 roku, a leczenie chirurgiczne lub wewnątrznaczyniowe CofA miało miejsce w średnim wieku 2,6 ± 4,4 roku. Nie znaleziono IA. W przeciwieństwie do wcześniejszych ustaleń dotyczących pacjentów dorosłych z późnym leczeniem CofA, to pierwsze systematyczne badanie pacjentów bardzo wcześnie leczonych z powodu CofA nie potwierdziło związku między CofA i IA. Nasze wyniki poddają w wątpliwość nieprawidłową zależność rozwojową między CofA i IA i sugerują, że modyfikowalne czynniki ryzyka, takie jak nadciśnienie, mogą być odpowiedzialne za rozwój IA u pacjentów z CofA z rozpoznaniem i leczeniem w wieku dorosłym. Podsumowując, nasze dane sugerują, że wczesne leczenie CofA może zmniejszyć powstawanie IA u dzieci, co sprawia, że badania przesiewowe MRA są mniej wartościowe w tej młodej populacji.


title: Profilowanie transkrypcyjne serca ujawnia wzorce ekspresji genów specyficzne dla komory.

text: Ekspresja genów specyficzna dla komory serca ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozwoju i funkcji serca. Aby zbadać genetyczne podstawy specjalizacji anatomicznej serca, podjęliśmy prawie cały genomowy profil transkrypcyjny czterech komór serca i przegrody międzykomorowej. Rygorystyczna analiza statystyczna pozwoliła na identyfikację znanych i nowych członków rodzin genów, które są uważane za ważne dla rozwoju i funkcji serca, w tym białek LIM, białek homeobox, białek szlaku wnt i T-box, a także białek strukturalnych, takich jak aktyny i miozyny. Ponadto badania te pozwoliły na identyfikację tysięcy dodatkowych genów o zróżnicowanej ekspresji, dla których istnieje niewiele informacji strukturalnych lub funkcjonalnych. Grupowanie genów o znanych i nieznanych funkcjach zapewnia wgląd w szlaki sygnałowe, które są niezbędne do rozwoju i utrzymania cech specyficznych dla komory. Aby ułatwić przyszłe badania w tej dziedzinie, zbudowano przeszukiwalną internetową bazę danych, która umożliwia badanie specyficznej dla komory ekspresji dowolnego genu reprezentowanego na tej kompleksowej mikromacierzy. Oczekuje się, że dalsze badania genów zidentyfikowanych w ramach tych wysiłków dostarczą informacji na temat specjalizacji tkanek komory serca oraz ich specyficznej roli w rozwoju, starzeniu się i chorobach serca.


title: Ekspresja i funkcja hematopoetycznych komórek macierzystych komórek progenitorowych CD34+: schemat obwodu kontroli różnicowania.

text: MikroRNA (miRNA) to niedawno zidentyfikowana klasa elementów epigenetycznych składających się z małych niekodujących RNA, które wiążą się z nieulegającym translacji regionem 3' mRNA i regulują w dół ich translację do białka. miRNA odgrywają kluczową rolę w wielu różnych procesach komórkowych, w tym metabolizmie, apoptozie, różnicowaniu i rozwoju. Odkryliśmy 33 miRNA eksprymowane w hematopoetycznych komórkach macierzystych-progenitorowych CD34+ (HSPC) z normalnego szpiku kostnego człowieka i zmobilizowanych ludzkich komórek macierzystych krwi obwodowej. Następnie połączyliśmy te dane z danymi dotyczącymi ekspresji ludzkiego HSPC mRNA oraz przewidywaniami docelowymi miRNA-mRNA, tworząc wcześniej nieopisaną bazę danych interakcji miRNA:mRNA o nazwie Transcriptome Interaction Database. Prognozy in silico z Transcriptome Interaction Database wskazywały na kontrolę miRNA różnicowania krwiotwórczego poprzez kontrolę translacyjną mRNA o krytycznym znaczeniu dla hematopoezy. Na podstawie tych przewidywań sformułowaliśmy model kontroli miRNA etapów hematopoezy, w którym wiele genów określających różnicowanie hematopoetyczne jest wyrażanych przez HSPC, ale są utrzymywane pod kontrolą przez miRNA aż do wystąpienia różnicowania. Zwalidowaliśmy kontrolę miRNA kilku z tych docelowych mRNA, wykazując, że ich translacja jest w rzeczywistości zmniejszona przez miRNA. Ostatecznie wybraliśmy miRNA-155 do funkcjonalnej charakteryzacji w hematopoezie, ponieważ przewidywaliśmy, że będzie on kontrolować zarówno mielopoezę, jak i erytropoezę. Zgodnie z przewidywaniami, transdukcja miRNA-155 znacznie zmniejszyła tworzenie kolonii zarówno szpikowej, jak i erytroidalnej normalnych ludzkich HSPC.


title: Ostre ćwiczenia aktywują szlak sygnałowy czynnika jądrowego (NF)-kappaB w mięśniu szkieletowym szczura.

text: Przeprowadzono dwa badania w celu zbadania wpływu ostrego wysiłku fizycznego na szlak sygnałowy białka jądrowego kappaB (NF-kappaB) w mięśniach szkieletowych szczura. W badaniu 1 grupa szczurów (n=6) była biegana na bieżni z prędkością 25 m/min, stopień 5%, przez 1 godzinę lub do wyczerpania (przykład) i porównywana z drugą grupą (n=6), której wstrzyknięto z dwiema dawkami ditiokarbaminianu pirolidyny (PDTC, 100 mg/kg, i.p.) 24 i 1 h przed atakiem ostrego wysiłku fizycznego. Trzem dodatkowym grupom szczurów (n=6) wstrzyknięto albo 8 mg/kg (i.p.) lipopolisacharydu (LPS), 1 mmol/kg (i.p.) wodoronadtlenku t-butylu (tBHP) lub soli fizjologicznej (C) i uśmiercono w spoczynku stan. Szczury Ex wykazały wyższy poziom wiązania NF-kappaB i zawartość białka P50 w ekstraktach jądrowych mięśni w porównaniu ze szczurami C. Zawartości kinazy cytozolowej IkappaBalpha i IkappaB (IKK) uległy obniżeniu, podczas gdy zawartość fosfo-IkappaBalfa i fosfo-IKK wzrosła, porównując Ex z C. Aktywacja kaskady sygnalizacyjnej NF-kappaB indukowana wysiłkiem została częściowo zniesiona przez leczenie PDTC. Leczenie LPS, ale nie tBHP, naśladowało i wyolbrzymiało efekty obserwowane u szczurów Ex. W badaniu 2 zbadano przebieg czasowy aktywacji NF-kappaB indukowanej wysiłkiem fizycznym. Najwyższe poziomy wiązania NF-kappaB zaobserwowano 2 godziny po treningu. Obniżony cytozolowy IkappaBalpha i podwyższony poziom fosforu IkappaBalpha stwierdzono 0-1 h po treningu, podczas gdy P65 osiągnął szczyt w 2-4 h. Dane te sugerują, że szlak sygnalizacyjny NF-kappaB może być aktywowany w sposób wrażliwy na redoks podczas skurczu mięśni, prawdopodobnie z powodu zwiększonej produkcji utleniacza. Kaskada zdarzeń wewnątrzkomórkowych może być uwerturą do podwyższonej ekspresji genów dysmutazy ponadtlenkowej manganu opisanej wcześniej (Pfluegers Arch. 442, 426-434, 2001).


title: Staphylococcus aureus RNAIII i endorybonukleaza III koordynują ekspresję genów spa.

text: Staphylococcus aureus RNAIII jest jednym z największych regulatorowych RNA, który kontroluje kilka genów wirulencji kodujących egzoproteiny i białka związane ze ścianą komórkową. Jednym z efektów RNAIII jest hamowanie ekspresji genu spa (kodującego białko powierzchniowe A). Tutaj pokazujemy, że represja spa występuje nie tylko na poziomie transkrypcyjnym, ale także przez hamowanie translacji i degradację stabilnego mRNA spa, w którym pośredniczy RNAIII, przez specyficzną dla dwuniciowej endorybonukleazę III (RNazę III). Domena końca 3' RNAIII, częściowo komplementarna do części 5' mRNA spa, skutecznie przyłącza się do mRNA spa poprzez początkową interakcję pętla-pętla. Chociaż to przyłączanie jest wystarczające do zahamowania in vitro tworzenia kompleksu inicjującego translację, skoordynowane działanie RNazy III jest niezbędne in vivo do degradacji mRNA i nieodwracalnego zatrzymania translacji. Nasze wyniki dalej sugerują, że RNaza III jest rekrutowana do celowania w sparowane RNA. Odkrycia te dodatkowo komplikują ekspresję wirulonu S. aureus.


title: Szybkie obrazowanie barwnikami wrażliwymi na wapń i napięcie w neuronach jelitowych ujawnia piki wapnia związane z wyładowaniem pojedynczego potencjału czynnościowego.

text: Powolne zmiany w [Ca(2+)](i) odzwierciedlają zwiększoną aktywność neuronalną. Nasze badanie pokazuje, że w jednym badaniu szybkie obrazowanie [Ca(2+)](i) (częstotliwość próbkowania ≥200 Hz) ujawniło piki, z których każdy jest związany z pojedynczym wyładowaniem igłowym zarejestrowanym przez kolejne obrazowanie barwnikiem wrażliwym na napięcie (VSD) w jelicie neurony i włókna nerwowe. Szybkie obrazowanie [Ca(2+)](i) ujawniło również podprogowe szybkie pobudzające potencjały postsynaptyczne. Wywołane przez nikotynę piki [Ca(2+)](i) zostały zredukowane przez -konotoksynę i zablokowane przez czerwień rutenową lub tetrodotoksynę. Szybkie obrazowanie [Ca(2+)](i) może być stosowane do bezpośredniego rejestrowania pojedynczych potencjałów czynnościowych w neuronach jelitowych. Piki [Ca(2+)](i) wymagały otwarcia bramkowanych napięciem kanałów sodowych i wapniowych oraz uwolnienia Ca(2+) z zapasów wewnątrzkomórkowych.


title: Nowy kolorymetryczny test cytotoksyczności do badań przesiewowych leków przeciwnowotworowych.

text: Opracowaliśmy szybką, czułą i niedrogą metodę pomiaru zawartości białka komórkowego w hodowlach przylegających i zawiesinowych na 96-dołkowych płytkach do mikromiareczkowania. Metoda jest odpowiednia do zwykłych celów laboratoryjnych i do zastosowań na dużą skalę, takich jak zorientowane na chorobę badanie przesiewowe wykrywania leków in vitro przez National Cancer Institute, które wymaga użycia kilku milionów studzienek hodowlanych rocznie. Hodowle utrwalone kwasem trichlorooctowym barwiono przez 30 minut za pomocą 0,4% (wag./obj.) sulforodaminy B (SRB) rozpuszczonej w 1% kwasie octowym. Niezwiązany barwnik usunięto przez czterokrotne przemycie 1% kwasem octowym, a barwnik związany z białkiem wyekstrahowano 10 mM niebuforowaną zasadą Tris [tris (hydroksymetylo)aminometan] w celu określenia gęstości optycznej w sprzężonym z komputerem, 96-dołkowym czytniku płytek do mikromiareczkowania . Wyniki testu SRB były liniowe w zależności od liczby komórek i wartości białka komórkowego mierzonego zarówno w testach Lowry'ego, jak i Bradforda przy gęstościach w zakresie od rzadkiej subkonfluencji do wielowarstwowej suprakonfluencji. Stosunek sygnału do szumu przy 564 nm wynosił około 1,5 przy 1000 komórek na studzienkę. Czułość testu SRB w porównaniu z czułością kilku testów fluorescencyjnych była lepsza od czułości testów Lowry'ego i Bradforda oraz 20 innych widocznych barwników. Test SRB zapewnia kolorymetryczny punkt końcowy, który jest nieniszczący, nieskończenie stabilny i widoczny gołym okiem. Zapewnia czuły pomiar cytotoksyczności indukowanej lekiem, jest użyteczny w ilościowym określaniu klonogenności i dobrze nadaje się do zautomatyzowanych badań przesiewowych leków na dużą skalę. SRB silnie fluoryzuje przy wzbudzeniu laserem przy 488 nm i może być mierzony ilościowo na poziomie pojedynczej komórki za pomocą statycznej cytometrii fluorescencyjnej.


title: Mysi model ludzkiej choroby kości szpiczaka.

text: Szpiczak powoduje niszczycielską i unikalną formę osteolitycznej choroby kości. Chociaż aktywacja osteoklastów jest odpowiedzialna za niszczenie kości, dokładne mechanizmy, dzięki którym komórki szpiczaka zwiększają aktywność osteoklastów, nie zostały określone. Model zwierzęcy ludzkiej choroby kości szpiczaka pomógłby w wyjaśnieniu tych mechanizmów. Szpiczak mnogi występuje spontanicznie u starzejących się myszy C57 BL/KaLwRij i ma wszystkie cechy choroby u ludzi, w tym charakterystyczne zmiany w kościach. Chorobę można wywołać u normalnych myszy C57 BL/KaLwRij przez zaszczepienie świeżych komórek pochodzących ze szpiku myszy ze szpiczakiem, ale ten model jest trudny do zbadania ze względu na zmienność liczby komórek szpiczaka w preparatach pochodzących ze szpiku. Aby opracować lepszy model zwierzęcy ludzkiej choroby kości szpiczaka, stworzyliśmy i zsubklonowaliśmy linię komórek z tego mysiego szpiczaka i odkryliśmy, że powoduje on osteolityczne uszkodzenia kości u myszy, charakterystyczne dla ludzkiej choroby kości szpiczaka. Linia komórkowa wytwarza interleukinę-6, ale rośnie niezależnie od egzogennej interleukiny-6. Myszy zaszczepione dożylnie hodowanymi komórkami zgodnie z przewidywaniami rozwijają identyczną chorobę jak myszy, którym wstrzyknięto dożylnie świeże komórki szpiczaka pochodzące ze szpiku kostnego, w tym gammopatię monoklonalną i radiologiczne uszkodzenia kości. Odkryliśmy, że niektóre myszy stały się hiperkalcemiczne, a zmiany kostne charakteryzują się zwiększoną aktywnością osteoklastów. Identyczne wyniki uzyskaliśmy, gdy zaszczepiliśmy myszy Nu/Bg/XID hodowanymi komórkami mysiego szpiczaka. Ponieważ możemy zaszczepić myszom dokładną liczbę komórek i dokładnie przewidzieć, kiedy u myszy rozwiną się uszkodzenia kości, staną się hiperkalcemiczne i umrą, powinien to być wygodny model do określania mechanizmów, za pomocą których komórki szpiczaka powodują aktywację osteoklastów w tym modelu człowieka. choroba kości szpiczaka.


title: Tikagrelor vs. klopidogrel u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi i cukrzycą: badanie cząstkowe z badania PLATelet inhibition and patient Outcomes (PLATO)

text: Pacjenci z AIMS z cukrzycą (DM) mają wysoką reaktywność płytek krwi i są narażeni na zwiększone ryzyko incydentów niedokrwiennych i krwawienia po ostrych zespołach wieńcowych (ACS). W badaniu PLATelet inhibition and patient Outcomes (PLATO) tikagrelor zmniejszał występowanie pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego, którym był zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu, ale z podobną częstością występowania poważnych krwawień w porównaniu z klopidogrelem. Naszym celem było zbadanie wyników leczenia tikagrelorem w porównaniu z klopidogrelem u pacjentów z cukrzycą lub słabą kontrolą glikemii. METODY I WYNIKI Przeanalizowano pacjentów z wcześniej istniejącą cukrzycą (n = 4662), w tym 1036 pacjentów leczonych insuliną, bez cukrzycy (n = 13 951) oraz podgrupy na podstawie poziomu hemoglobiny A1c przy przyjęciu (HbA1c; n = 15 150) . U pacjentów z DM zmniejszenie pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego (HR: 0,88, 95% CI: 0,76-1,03), śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR: 0,82, 95% CI: 0,66-1,01) i zakrzepicy w stencie (HR: 0,65, 95% CI: 0,36-1,17, bez zwiększenia częstości poważnych krwawień (HR: 0,95, 95% CI: 0,81-1,12) w przypadku tikagreloru było zgodne z całą kohortą i bez istotnych interakcji między cukrzycą a leczeniem. Nie było heterogeniczności pomiędzy pacjentami z trwającym leczeniem insuliną lub bez niego. tikagrelor zmniejszał pierwszorzędowy punkt końcowy, śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny i zakrzepicę w stencie u pacjentów z HbA1c powyżej mediany (HR: 0,80, 95% CI: 0,70-0,91; HR: 0,78, 95% CI: 0,65-0,93; i HR: 0,62 , 95% CI: 0,39-1,00, odpowiednio) z podobnymi odsetkami krwawień (HR: 0,98, 95% CI: 0,86-1,12). WNIOSKI Tikagrelor, w porównaniu z klopidogrelem, zmniejszał częstość występowania incydentów niedokrwiennych u pacjentów z OZW niezależnie od stanu cukrzycy i kontroli glikemii, bez zwiększenia częstości występowania poważnych krwawień.


title: Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego i migrena: badanie populacyjne GEM.

text: TŁO Migrena, szczególnie z aurą, jest czynnikiem ryzyka udaru niedokrwiennego o wczesnym początku. Mechanizmy leżące u podstaw nie są znane, ale mogą częściowo wynikać z tego, że migreny mają zwiększony profil ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. W tym badaniu autorzy porównują profil ryzyka sercowo-naczyniowego dorosłych osób z migreną i osób bez migreny. METODY Uczestnicy (n = 5755, 48% mężczyźni, wiek od 20 do 65 lat) pochodzą z badania Genetic Epidemiology of Migraine (GEM), badania populacyjnego w Holandii. W sumie zidentyfikowano 620 aktualnych migreny: 31% z aurą (MA), 64% bez aury (MO) i 5% niesklasyfikowane. Kontrole obejmowały 5135 osób bez migreny w ciągu całego życia. Mierzone czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego obejmowały ciśnienie krwi (BP), cholesterol całkowity i lipoproteinowy o wysokiej gęstości (TC, HDL) w surowicy, palenie tytoniu, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych oraz wskaźnik ryzyka Framingham dotyczący zawału mięśnia sercowego lub zgonu z powodu choroby wieńcowej (CHD). WYNIKI W porównaniu z grupą kontrolną, osoby z migreną częściej paliły (iloraz szans = 1,43 [1,1 do 1,8]), rzadziej spożywały alkohol (iloraz szans = 0,58 [0,5 do 0,7]) i częściej zgłaszały u rodziców wczesną historię zawału mięśnia sercowego . Migreny z aurą częściej miały niekorzystny profil cholesterolu (TC > lub = 240 mg/dl [OR = 1,43 (0,97 do 2,1)], stosunek TC:HDL > 5,0 [OR = 1,64 (1,1 do 2,4)]), mają podwyższone BP (ciśnienie skurczowe > 140 mm Hg lub ciśnienie rozkurczowe > 90 mm Hg [iloraz szans = 1,76 (1,04 do 3,0)]) i zgłaszają historię wczesnego wystąpienia CHD lub udaru mózgu (iloraz szans = 3,96 [1,1 do 14,3]); Kobiety z migreną z aurą częściej stosowały doustne środki antykoncepcyjne (OR = 2,06 [1,05 do 4,0]). Szanse posiadania podwyższonego wyniku Framingham ryzyka dla CHD były w przybliżeniu podwojone w przypadku migreny z aurą. WNIOSKI Migreny, szczególnie z aurą, mają wyższy profil ryzyka sercowo-naczyniowego niż osoby bez migreny.


title: Zależna od Th2 odporność ochronna gospodarza na infekcje jelitowe nicieni.

text: Pomimo wielu lat badań stosunkowo niewiele wiadomo na temat mechanizmów efektorowych, które działają na nicienie żyjące w jelitach. Większość obecnego zrozumienia pochodzi z badań laboratoryjnych systemów modelowych na gryzoniach. Oczywiste jest, że gdy dochodzi do infekcji jelitowej, układ odpornościowy generuje silną odpowiedź, w której pośredniczy Th2, która reguluje różnorodne odpowiedzi charakterystyczne dla infekcji robakami, takie jak eozynofilia, mastocytoza jelitowa i podwyższona produkcja IgE. Zdolność do modulowania odpowiedzi immunologicznej gospodarza in vivo za pomocą przeciwciał monoklonalnych specyficznych dla cytokin i rekombinowanych cytokin, wraz z wykorzystaniem zwierząt z zakłóceniem kluczowych genów zaangażowanych w odpowiedź immunologiczną, dostarczyły potężnych narzędzi do analizy potencjalnych mechanizmów efektorowych działających . W przypadku braku przedziału limfocytów T żywiciel nie jest w stanie wydalić pasożyta. Jeśli zostanie wygenerowana odpowiedź zdominowana przez Th1, odporność ochronna jest prawie powszechnie zagrożona. Zatem wydaje się, że pewien aspekt odpowiedzi, w której pośredniczy Th2 kontroluje mechanizmy efektorowe. Chociaż jasne jest, że w przypadku niektórych infekcji mastocyty wydają się być zaangażowane w ochronę, prawdopodobnie poprzez generowanie nieswoistej odpowiedzi zapalnej, sposób aktywacji tych komórek pozostaje niejasny. Dane z infekcji u zwierząt transgenicznych sugerują, że aktywacja nie następuje przez receptor o wysokim powinowactwie do IgE. Takie badania poddają również w wątpliwość znaczenie konwencjonalnych interakcji między leukocytami efektorowymi a przeciwciałem. Niewiele jest dowodów na poparcie ochronnej roli eozynofilii w jakimkolwiek systemie. Nowe dane sugerują również, że chociaż interleukina 4 (IL-4) jest ogólnie ważna (i może wywierać działanie niezależne od adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej), nie zawsze jest wystarczająca do pośredniczenia w ochronie; inne cytokiny Th2 (np. IL-13) mogą wymagać bliższego zbadania. Oczywiste jest, że wiele potencjalnych mechanizmów efektorowych kontrolowanych przez Th2 (niektóre z nich mogą być szczególnie ważne na powierzchniach śluzówki) pozostaje do zbadania. Ogólnie rzecz biorąc, jest prawdopodobne, że wydalanie robaków jest wynikiem połączenia wielu mechanizmów, z których niektóre są bardziej krytyczne dla niektórych gatunków pasożytów niż dla innych.


title: Sygnalizacja Wnt/β-katenina definiuje centra organizacyjne, które kierują wzrostem i różnicowaniem regenerującej się płetwy ogonowej danio pręgowanego.

text: Danio pręgowany regeneruje swoje płetwy poprzez tworzenie populacji komórek progenitorowych, blastemy. Sygnalizacja Wnt/β-katenina ma zasadnicze znaczenie dla proliferacji komórek blastemowych i kształtowania pokrywającego naskórka. Jednak stwierdzamy, że sygnalizacja β-kateniny nie jest aktywna w naskórku ani w większości proliferujących komórek blastemowych. Przeciwnie, interferencja szlaku swoistego dla tkanki wskazuje, że sygnalizacja Wnt w nieproliferacyjnej dystalnej blastemie jest wymagana do proliferacji komórek w proksymalnej blastemie, a sygnalizacja w komórkach wyściełających osteoblasty kieruje różnicowaniem osteoblastów. Zatem sygnalizacja Wnt reguluje modelowanie naskórka, proliferację komórek blastemowych i dojrzewanie osteoblastów pośrednio poprzez sygnały wtórne. Profilowanie ekspresji genów, immunoprecypitacja chromatyny i eksperymenty z ratowaniem funkcjonalnym sugerują, że sygnalizacja Wnt/β-katenina działa poprzez sygnalizację Fgf i Bmp w celu kontrolowania wzorcowania naskórka, podczas gdy sygnały kwasu retinowego i Hedgehog pośredniczą w jego wpływie na proliferację komórek blastemowych. Proponujemy, aby sygnalizacja Wnt koordynowała regenerację płetw poprzez określenie centrów organizujących, które instruują zachowania komórkowe sąsiednich tkanek.


title: Przydatność analizy płynu mózgowo-rdzeniowego u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym

text: Rozpoznanie stwardnienia rozsianego (MS) wymaga wykluczenia innych możliwych diagnoz. Z tego powodu płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF) powinien być rutynowo analizowany u pacjentów z pierwszym klinicznym zdarzeniem sugerującym SM. Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego nie jest już obowiązkowa dla diagnozy rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego, o ile spełnione są kryteria diagnostyczne MRI. Należy jednak zachować ostrożność w diagnozowaniu SM u pacjentów z negatywnymi wynikami MRI lub przy braku analizy płynu mózgowo-rdzeniowego, ponieważ badanie płynu mózgowo-rdzeniowego jest przydatne do wyeliminowania innych przyczyn choroby. Wykrycie prążków oligoklonalnych IgG w płynie mózgowo-rdzeniowym ma potencjalną wartość prognostyczną i jest pomocne w podejmowaniu decyzji klinicznych. Ponadto analiza płynu mózgowo-rdzeniowego jest ważna dla badań nad patogenezą stwardnienia rozsianego. Patofizjologiczne i neurodegeneracyjne ustalenia zapalenia w SM zostały wyprowadzone z badań płynu mózgowo-rdzeniowego. Nowe biomarkery płynu mózgowo-rdzeniowego, chociaż nie zostały jeszcze zweryfikowane, zostały zidentyfikowane do diagnozowania SM oraz do określania aktywności choroby, rokowania i odpowiedzi na leczenie, a ich liczba prawdopodobnie wzrośnie dzięki nowoczesnym technikom wykrywania. W tym przeglądzie podsumowujemy wyniki badań płynu mózgowo-rdzeniowego, które rzucają światło na diagnostykę różnicową SM i podkreślamy potencjał nowych biomarkerów dla tej choroby, które mogą przyczynić się do lepszego zrozumienia jej patofizjologii.


title: Ekspresja genów okołodobowych koreluje z przerzutami do wątroby i wynikami w raku jelita grubego.

text: Rytmy okołodobowe to dobowe oscylacje w różnych procesach biologicznych, generowane przez sprzężenia zwrotne ośmiu podstawowych genów okołodobowych: Okres1 (Per1), Okres2 (Per2), Okres3 (Per3), Kryptochrome1 (Cry1), Cryptochrome2 (Cry2), Clock, Bmal1 i Kinaza kazeinowa I ε (CKIε). Ostatnie badania sugerują, że geny okołodobowe uczestniczą we wzroście i rozwoju różnych nowotworów. W badaniu tym zbadano związki okołodobowej ekspresji genów z czynnikami kliniczno-patologicznymi i rokowaniami u pacjentów z rakiem jelita grubego. Przebadaliśmy chirurgiczne próbki tkanki nowotworowej i przylegającej prawidłowej błony śluzowej uzyskane od 202 pacjentów z nieleczonym rakiem jelita grubego. Względne poziomy ekspresji genów okołodobowych w próbkach zmierzono za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym. Ekspresja genu Clock i genu CKIε w tkance nowotworowej była znacząco wyższa w porównaniu z przylegającą prawidłową błoną śluzową. Ekspresja genów Per1 i Per3 w tkance nowotworowej była znacznie niższa w porównaniu z przylegającą prawidłową błoną śluzową. Analiza związków między cechami kliniczno-patologicznymi a ekspresją ośmiu okołodobowych genów w tkance nowotworowej wykazała, że wysoka ekspresja genu Bmal1 i niska ekspresja genu Per1 korelowały z przerzutami do wątroby. Analizując zależności między wynikami a ekspresją genu, wysoka ekspresja genu Per2 wiązała się z istotnie lepszymi wynikami niż niska ekspresja genu Per2. Nadekspresja genu Bmal1 i obniżona ekspresja genu Per1 mogą zatem być użytecznymi predyktorami przerzutów do wątroby. Co więcej, obniżona ekspresja genu Per2 może być predyktorem wyników u pacjentów z rakiem jelita grubego.


title: Duńskie rejestry recept.

text: Rozległa komputeryzacja duńskich aptek umożliwiła utworzenie dwóch dużych rejestrów recept: Farmakoepidemiologicznej Bazy Danych Uniwersytetu Odense (OPED) oraz Farmakoepidemiologicznej Bazy Recept Jutlandii Północnej (PDNJ). W tym artykule omówiono zawartość, zakres, kompletność i jakość danych duńskich rejestrów recept. Ponadto prezentowane są warunki dostępu do danych. Dwa rejestry recept obejmują populację około miliona lub 18% ludności Danii. Populacje objęte rejestrami są stabilne i reprezentatywne dla całej populacji duńskiej. Rejestry obejmują wszystkie leki refundowane na poziomie indywidualnego użytkownika. Rejestracja unikalnego i stałego identyfikatora osobistego umożliwia kompilację podłużnych historii leków i umożliwia łączenie danych dotyczących recept z innymi duńskimi rejestrami populacyjnymi. Stopień kompletności duńskich rejestrów recept jest doskonały w przypadku leków refundowanych na receptę. Niewielka liczba badań porównawczych również wskazuje na wysoką wiarygodność informacji rejestrowych. Duńskie rejestry recept stanowią użyteczne nowe źródło danych do badań farmakoepidemiologicznych.


title: Oridonina, diterpenoid oczyszczony z Rabdosia rubescens, hamuje proliferację komórek z nowotworów limfoidalnych w połączeniu z blokadą szlaków sygnałowych NF-kappa B.

text: Badanie to wykazało, że oridonina, naturalny diterpenoid oczyszczony z Rabdosia rubescens, hamował wzrost szpiczaka mnogiego (MM; U266, RPMI8226), ostrej białaczki limfoblastycznej T-komórkowej (Jurkat) i dorosłej białaczki T-komórkowej (MT-1) z skuteczna dawka, która hamowała 50% komórek docelowych (ED50) w zakresie od 0,75 do 2,7 µg/ml. Znakowanie końca nacięcia dUTP za pośrednictwem terminalnej deoksynukleotydylotransferazy wykazało, że oridonina powodowała apoptozę komórek MT-1 w sposób zależny od czasu. Zbadaliśmy wpływ oridoniny na antyapoptotycznych członków rodziny Bcl-2 i stwierdziliśmy, że obniża ona poziomy Mcl-1 i BCL-x(L), ale nie białka Bcl-2, zarówno w komórkach MT-1, jak i RPMI8226. Dalsze badania wykazały, że oridonina hamowała aktywność wiązania DNA czynnika jądrowego kappa B (NF-kappa B) w tych komórkach, mierzoną za pomocą genu reporterowego lucyferazy, opartego na teście ELISA i testach przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej. Oridonina blokowała również stymulowaną przez czynnik martwicy nowotworu alfa- i lipopolisacharyd aktywność NF-kappa B w komórkach Jurkat, jak również w mysich makrofagach RAW264.7. Warto zauważyć, że oridonina zmniejszyła przeżywalność świeżo wyizolowanej białaczki z limfocytów T dorosłych (trzy próbki), ostrej białaczki limfoblastycznej (jedna próbka), przewlekłej białaczki limfocytowej (jedna próbka), chłoniaka nieziarniczego (trzy próbki) i MM (cztery próbki). komórki od pacjentów w związku z hamowaniem aktywności wiązania DNA NF-kappa B. Z drugiej strony oridonina nie wpływała na przeżycie normalnych komórek limfoidalnych od zdrowych ochotników. Podsumowując, oridonina może być użyteczna jako terapia wspomagająca u osób z nowotworami limfoidalnymi, w tym z białaczką T-komórkową dorosłych.


title: Niepewność w integracyjnym modelowaniu konstrukcji.

text: Integracyjne modelowanie strukturalne wykorzystuje wiele rodzajów informacji wejściowych i przebiega w czterech etapach: (i) zbieranie informacji, (ii) projektowanie reprezentacji modelu i przekształcanie informacji w funkcję scoringową, (iii) próbkowanie modeli o dobrej punktacji oraz (iv) analiza modeli i informacje. Na pierwszym etapie niepewność pochodzi z danych, które są rzadkie, zaszumione, niejednoznaczne lub pochodzą z próbek niejednorodnych. Na drugim etapie niepewność może pochodzić z reprezentacji, która jest zbyt zgrubna dla dostępnych informacji lub z funkcji punktacji, która nie oddaje dokładnie informacji. W trzecim etapie głównym źródłem niepewności jest niewystarczające pobieranie próbek. W czwartym etapie do oszacowania precyzji i dokładności modeli i informacji wykorzystywane są metody grupowania, walidacji krzyżowej i inne.


title: Wilgotny opatrunek okluzyjny (Aquacel(®) Ag) kontra wilgotny opatrunek otwarty (MEBO(®)) w leczeniu oparzeń częściowej grubości twarzy: badanie porównawcze przeprowadzone na Uniwersytecie Ain Shams.

text: WPROWADZENIE Twarz jest centralnym punktem cech fizycznych; przekazuje ekspresje i emocje, przekazuje uczucia i pozwala na indywidualną tożsamość. Oparzenia twarzy są bardzo częste i są wyniszczające dla dotkniętego nimi pacjenta i prowadzą do licznych fizycznych, emocjonalnych i psychospołecznych następstw. Oparzenia częściowej grubości twarzy są bardzo częste, zwłaszcza wśród dzieci. Niniejsze badanie porównuje wpływ standardowej techniki wilgotnej otwartej i wilgotnej zamkniętej na oparzenia częściowej grubości twarzy. PACJENCI I METODY Do badania włączono pacjentów z oparzeniami częściowej grubości twarzy, przyjętych na oddział oparzeń Ain Shams University, Kair, Egipt w okresie od kwietnia 2009 do grudnia 2009 roku. Zostały one podzielone na dwie grupy, które otrzymały albo otwarte leczenie MEBO(®) (n=20) albo pokrycie Aquacel(®) Ag (n=20). Porównano dane demograficzne (wiek, płeć, pochodzenie etniczne, TBSA, miejsca oparzeń), długość pobytu w szpitalu (LOS), częstość infekcji, czas do całkowitego wyleczenia, częstotliwość zmian opatrunków, ból, korzyści finansowe i dyskomfort pacjenta. Wynik odległy (przypadki blizn przerostowych) oceniano w okresie obserwacji do 6 miesięcy. WYNIKI Nie było istotnych różnic demograficznych między obiema grupami. W grupie leczonej Aquacel(®) Ag średni czas do reepitelializacji wyniósł 10,5 dnia, podczas gdy w grupie MEBO(®) 12,4 dnia (p<0,05). Częstotliwość zmian, ból i dyskomfort pacjenta były mniejsze w przypadku Aquacel(®) Ag. Koszt nie stanowił znaczącej różnicy między dwiema grupami. Jakość blizn poprawiła się w grupie leczonej Aquacel(®) Ag. Wykonano trzy- i sześciomiesięczną obserwację i odnotowywano wyniki odległe w obu grupach. WNIOSEK Wilgotny opatrunek okluzyjny (Aquacel(®) Ag) znacznie poprawia leczenie i tempo gojenia oparzeń częściowej grubości twarzy, zapewniając lepsze wyniki długoterminowe w porównaniu z wilgotnym opatrunkiem otwartym (MEBO(®)).


title: Sprzężenie zwrotne w górę ekspresji i aktywności HER3 (ErbB3) osłabia działanie przeciwnowotworowe inhibitorów PI3K.

text: Zbadaliśmy wpływ inhibitora PI3K, XL147, na ludzkie linie komórkowe raka piersi z konstytutywną aktywacją PI3K. Traktowanie XL147 spowodowało zależne od dawki hamowanie wzrostu komórek i poziomów pAKT i pS6, przetworników sygnału w szlaku PI3K/AKT/TOR. W komórkach z nadekspresją HER2 po hamowaniu PI3K następowała regulacja w górę ekspresji i fosforylacji wielu receptorowych kinaz tyrozynowych, w tym HER3. Knockdown czynników transkrypcyjnych FoxO1 i FoxO3a tłumił indukcję mRNA HER3, InsR, IGF1R i FGFR2 po inhibicji PI3K. W komórkach HER2(+) knockdown HER3 za pomocą siRNA lub równoczesne traktowanie inhibitorami HER2 trastuzumabem lub lapatynibem wzmagało śmierć komórek wywołaną przez XL147 i hamowanie pAKT i pS6. Trastuzumab i lapatynib działały w synergii z XL147 w celu hamowania pAKT i wzrostu ustalonych heteroprzeszczepów BT474. Dane te sugerują, że antagoniści PI3K będą hamować AKT i łagodzić tłumienie ekspresji receptorowej kinazy tyrozynowej i ich aktywności. Złagodzenie tego sprzężenia zwrotnego ogranicza trwałe hamowanie szlaku PI3K/AKT i osłabia odpowiedź na te środki. W rezultacie inhibitory szlaku PI3K mogą mieć ogólnie ograniczoną aktywność kliniczną, jeśli są stosowane jako pojedyncze środki. U chorych na raka piersi z nadekspresją HER2 inhibitory PI3K należy stosować w połączeniu z antagonistami HER2/HER3.


title: Rozwojowa sygnalizacja α2-chimerynowa RacGAP jest wyznacznikiem cech morfologicznych kolców dendrytycznych w wieku dorosłym.

text: UNLABELLED Cechy morfologiczne kolców dendrytycznych stanowią podstawę zdolności poznawczych. Jednak mechanizmy molekularne zaangażowane w dostrajanie morfologii kręgosłupa podczas rozwoju nie są w pełni poznane. Ponadto nie jest jasne, czy iw jakim stopniu te mechanizmy rozwojowe determinują prawidłowe cechy morfologiczne kręgosłupa osoby dorosłej. W tym miejscu przedstawiamy dowody na to, że izoforma α2 specyficznego dla Rac białka α-chimaeriny aktywującego GTPazę (α2-chimaerina) bierze udział w udoskonalaniu morfologii kręgosłupa w późnym okresie poporodowym, a ponadto pokazujemy, że ta rozwojowa funkcja α2-chimaeryny wpływa na morfologię kręgosłupa dorosłych . Wykorzystaliśmy serię myszy z globalnym i warunkowym knock-outem izoform α-chimaerin (α1-chimaerin i α2-chimaerin). Zakłócenie α2-chimeryny, ale nie α1-chimeryny, u myszy powoduje zwiększenie rozmiaru (i gęstości) kolców w hipokampie. W przeciwieństwie do tego, nadekspresja α2-chimaeriny w rozwijających się neuronach hipokampa indukuje zmniejszenie rozmiaru kręgosłupa. Zakłócenie α2-chimaeriny hamowało morfogenezę kręgosłupa, w której pośredniczy EphA, w hodowanych rozwijających się neuronach hipokampa. Rozerwanie α2-chimeryny, które rozpoczyna się w stadium młodzieńczym, skutkuje powiększeniem kolców w hipokampie. Tymczasem morfologia kręgosłupa pozostaje niezmieniona, gdy α2-chimaerina zostaje usunięta dopiero w wieku dorosłym. Zgodnie z tymi wynikami morfologicznymi kręgosłupa, zakłócenie α2-chimaeriny rozpoczynające się w stadium młodzieńczym doprowadziło do wzrostu kontekstowego uczenia się strachu w wieku dorosłym; podczas gdy niedawno wykazano, że uczenie kontekstowe nie miało wpływu, gdy α2-chimaerina została usunięta dopiero w wieku dorosłym. Łącznie wyniki te sugerują, że sygnalizacja α2-chimaerinowa w stadiach rozwojowych przyczynia się do określenia cech morfologicznych kręgosłupa dorosłych i ustalenia prawidłowych zdolności poznawczych. OSTRZEŻENIE ZNACZĄCE Ostatnie badania zaburzeń neurorozwojowych u ludzi i ich modeli zwierzęcych doprowadziły do powstania atrakcyjnej hipotezy, że morfogeneza kręgosłupa podczas rozwoju stanowi podstawę poznania osoby dorosłej. W szczególności rola Rac i jego regulatorów, takich jak specyficzne dla Rac białka aktywujące GTPazę (RacGAP) i czynniki wymiany nukleotydów guaninowych Rac, są przedmiotem zainteresowania w morfogenezie kręgosłupa i zdolnościach poznawczych. Wykorzystując serię myszy z globalnym i warunkowym knock-outem (KO) izoform α-chimaeriny RacGAP (chimaeryna α1 i chimerina α2), dostarczamy przekonujące dowody wykazujące, że chimeryna α2 bierze udział w udoskonalaniu morfologii kręgosłupa podczas późnego rozwoju poporodowego oraz że ta rozwojowa funkcja chimeryny α2 wpływa na morfologię kręgosłupa dorosłych. Co więcej, nasze wyniki wyraźnie pokazały, że sygnalizacja α2-chimaerinowa podczas późnego rozwoju poporodowego przyczynia się do normalnej zdolności poznawczych u dorosłych myszy.


title: Skuteczność i tolerancja amitryptylinoksydu w leczeniu przewlekłego napięciowego bólu głowy: wieloośrodkowe badanie kontrolowane.

text: Amitryptylina jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu przewlekłego napięciowego bólu głowy. U 197 pacjentów z przewlekłym napięciowym bólem głowy (87M i 110F w średnim wieku 38 +/- 13 (18-68)) skuteczność i tolerancję 60-90 mg amitryptyliny (AO) porównano z 50-75 mg amitryptyliny ( AM) i placebo (PL) w podwójnie zaślepionym, równoległym badaniu obejmującym czterotygodniową fazę wyjściową i 12 tygodni leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania było zmniejszenie o co najmniej 50% iloczynu czasu trwania i częstotliwości bólu głowy oraz o co najmniej 50% zmniejszenie intensywności bólu głowy. Użyte statystyki były dokładnym testem Fishera i analizą wariancji. Nie stwierdzono istotnej różnicy między AO, AM i PL w odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego badania. Odpowiedź na leczenie wystąpiła u 30,3% AO, 22,4% AM i 21,9% PL. Zmniejszenie czasu trwania i częstotliwości bólu głowy o co najmniej 50% stwierdzono w 39,4% w AO, w 25,4% w AM i w 26,6% w PL (PAO-PL = 0,1384, PAM-PL = 1,000, PAO-AM = . 0973). Zmniejszenie intensywności bólu głowy o co najmniej 50% stwierdzono w 31,8% w AO, w 26,9% w AM i 26,6% w PL (PAO-PL = 0,5657, PAM-PL = 1000, PAO-AM = 0,5715) . Analiza trendów w odniesieniu do znacznego zmniejszenia intensywności bólu głowy (p < 0,05) oraz iloczynu czasu trwania i częstotliwości bólu głowy wykazała lepszy efekt AO. (ABSTRACT TRUNCATED AT 250 WORDS)


title: Obniżenie aktywności dysmutazy ponadtlenkowej i ekspresji genów w hodowanych astrocytach mózgu szczura po inkubacji z witaminą C

text: Reaktywne formy tlenu powiązano ze zmianami neuropatologicznymi w ośrodkowym układzie nerwowym. Badania epidemiologiczne potwierdziły korzystny wpływ suplementacji przeciwutleniaczy. Dysmutaza ponadtlenkowa (SOD) jest endogennym enzymem, który może wymiatać reaktywne formy tlenu. W badaniu tym zbadano wpływ suplementacji kwasem askorbinowym (witaminą C) na zmiany SOD w hodowanych komórkach neurologicznych. Astrocyty mózgu szczura (komórki RBA-1) inkubowano z witaminą C i podzielono na cztery grupy: grupę kontrolną (bez witaminy C) i trzy grupy leczone witaminą C o stężeniu 40, 80 i 160 µmol/l. Po krótkotrwałej (2 dni) i długoterminowej (7 dni) inkubacji zmierzono aktywność SOD, poziom mRNA SOD metodą Northern i ilość białka SOD metodą Western blot. Po 2 dniach inkubacji witamina C powodowała spadek aktywności SOD w sposób zależny od stężenia (Mn-SOD z 14,8 ± 1,2 do 13,2 ± 0,5 U/mg białka i Cu/Zn-SOD z 64,8 ± 1,2 do 51,7 ± 0,9 U/mg białka, p < 0,05, a witamina C również osłabiały poziom mRNA Cu/Zn-SOD ze 100 do 86,3 ± 6,7%; p < 0,01), podczas gdy ilości białka w tych dwóch SOD pozostały niezmienione. Po 7 dniach inkubacji z witaminą C aktywność SOD komórek RBA-1 znacząco spadła (Mn-SOD z 14,9 ± 0,3 do 11,8 ± 0,3 U/mg białka i Cu/Zn SOD z 61,8 ± 1,8 do 54,6 ± 0,9 U/ mg białka; p < 0,01), a także atenuowany był poziom mRNA (Mn-SOD od 100 do 86,8 ± 8,7% i Cu/Zn-SOD od 100 do 84,7 ± 4,8%; p < 0,01). Wyniki te sugerują, że 2 i 7 dni inkubacji ze stosunkowo wysokimi stężeniami witaminy C mogą zmniejszać aktywność i ekspresję genu SOD w hodowanych komórkach RBA-1.


title: Neurony glutaminianergiczne obszaru bocznego podwzgórza i ich projekcje na habenulę boczną regulują karmienie i nagradzają.

text: NIEZNAKOWANE Uważa się, że nadmierna konsumpcja kalorycznie gęstej, bardzo smacznej żywności jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do światowej epidemii otyłości; jednak precyzyjne obwody neuronalne, które bezpośrednio regulują karmienie hedoniczne, pozostają nieuchwytne. W tym miejscu pokazujemy, że neurony glutaminianergiczne bocznego obszaru podwzgórza (LHA) i ich występy do habenuli bocznej (LHb) negatywnie regulują spożycie smacznego pokarmu. Genetyczna ablacja neuronów glutaminergicznych LHA zwiększyła dzienne spożycie kalorii i spowodowała przyrost masy u myszy, które miały dostęp do diety wysokotłuszczowej, nie zmieniając ogólnej aktywności ruchowej. Przednie neurony glutaminergiczne LHA wysyłają funkcjonalną projekcję glutaminergiczną do LHb, regionu mózgu zaangażowanego w przetwarzanie bodźców awersyjnych i negatywne wyniki przewidywania nagrody. Specyficzna dla szlaku, optogenetyczna stymulacja obwodu glutaminergicznego LHA-LHb skutkowała wykrywalnymi EPSC, w których pośredniczą glutaminian, jak również IPSC, w których pośredniczą GABA, chociaż efektem netto uwalniania neuroprzekaźników było zwiększenie aktywacji większości neuronów LHb. Optogenetyczne hamowanie in vivo włókien glutaminergicznych LHA-LHb powodowało preferencję miejsca w czasie rzeczywistym, podczas gdy optogenetyczna stymulacja włókien glutaminergicznych LHA-LHb miała odwrotny skutek. Ponadto, optogenetyczne hamowanie włókien glutaminianergicznych LHA-LHb ostro zwiększyło konsumpcję smacznej nagrody kalorycznej w płynie. Podsumowując, wyniki te pokazują, że neurony glutaminergiczne LHA są dobrze usytuowane, aby dwukierunkowo regulować odżywianie i potencjalnie inne stany behawioralne poprzez ich funkcjonalne połączenia obwodów z LHb i potencjalnie innymi regionami mózgu. OŚWIADCZENIE ZNACZĄCE W tym badaniu pokazujemy, że ablacja genetyczna neuronów glutaminergicznych LHA zwiększa spożycie kalorii. Niektóre z tych neuronów glutaminergicznych LHA wychodzą na boczne habenula, obszar mózgu ważny dla generowania unikania behawioralnego. Stymulacja optogenetyczna tego obwodu ma działanie pobudzające netto na postsynaptyczne neurony LHb. Jest to pierwsze badanie, które charakteryzuje funkcjonalną łączność i behawioralne znaczenie tego obwodu w kontekście zachowania związanego z karmieniem i nagrodą.


title: Metabolizm glukozy hamuje apoptozę neuronów i komórek nowotworowych poprzez dezaktywację redoks cytochromu c

text: Neurony i komórki nowotworowe intensywnie wykorzystują glukozę, jednak dokładna zaleta tej adaptacji pozostaje niejasna. Te dwa pozornie odmienne typy komórek wykazują również zwiększoną regulację szlaku apoptotycznego, co pozwala na ich długoterminowe przeżycie. Tutaj pokazujemy, że zarówno neurony, jak i komórki rakowe ściśle hamują apoptozę za pośrednictwem cytochromu c poprzez mechanizm zależny od metabolizmu glukozy. Donosimy, że na proapoptotyczną aktywność cytochromu c wpływa jego stan redoks, a wzrost reaktywnych form tlenu (ROS) po apoptozie prowadzi do utleniania i aktywacji cytochromu c. Jednak w zdrowych neuronach i komórkach nowotworowych cytochrom c jest redukowany i utrzymywany w stanie nieaktywnym przez wewnątrzkomórkowy glutation (GSH), wytwarzany w wyniku metabolizmu glukozy na szlaku pentozofosforanowym. Wyniki te ujawniają uderzające podobieństwo w regulacji apoptozy między neuronami a komórkami rakowymi i dostarczają wglądu w adaptacyjne korzyści oferowane przez efekt Warburga w unikaniu apoptozy komórek rakowych i długoterminowej przeżywalności neuronów.


title: mTORC2 reguluje metabolizm aminokwasów w raku poprzez fosforylację antyportera cystyno-glutaminianowego xCT.

text: Mutacje w raku przeprogramowują metabolizm aminokwasów w celu napędzania wzrostu guza, ale mechanizmy molekularne nie są dobrze poznane. Używając bezstronnego badania proteomicznego, zidentyfikowaliśmy mTORC2 jako krytyczny regulator metabolizmu aminokwasów w raku poprzez fosforylację antyportera cystyno-glutaminianowego xCT. mTORC2 fosforyluje serynę 26 na cytozolowym N-końcu xCT, hamując jej aktywność. Genetyczne hamowanie mTORC2 lub farmakologiczne hamowanie ssaczego celu kinazy rapamycyny (mTOR), promuje wydzielanie glutaminianu, wychwyt cystyny i włączanie do glutationu, łącząc sygnalizację receptora czynnika wzrostu z wychwytem i wykorzystaniem aminokwasów. Wyniki te identyfikują nieoczekiwany mechanizm regulujący metabolizm aminokwasów w raku, umożliwiający komórkom nowotworowym przystosowanie się do zmieniających się warunków środowiskowych.


title: Modele bayesowskie wykorzystujące informacje o bioaktywności i cytotoksyczności do odkrywania leków.

text: Identyfikacja unikalnych tropów stanowi poważne wyzwanie w odkrywaniu leków. Ta przeszkoda jest powiększana w przypadku zaniedbanych chorób, takich jak gruźlica. Wykorzystaliśmy publiczne dane z wysokoprzepustowych badań przesiewowych (HTS), aby eksperymentalnie zweryfikować podejście do wirtualnego badania przesiewowego z wykorzystaniem modeli Bayesa zbudowanych na podstawie informacji o bioaktywności (model pojedynczego zdarzenia), a także informacji o bioaktywności i cytotoksyczności (model podwójnego zdarzenia). Przeszukaliśmy wirtualnie bibliotekę komercyjną i eksperymentalnie potwierdziliśmy substancje aktywne, których wskaźniki trafień przekraczały typowe wyniki HTS o jeden do dwóch rzędów wielkości. Ten wstępny dwuzdarzeniowy model bayesowski pozwolił zidentyfikować związki o działaniu przeciwgruźliczym na całe komórki i niskiej cytotoksyczności komórek ssaków z opublikowanego zestawu leków przeciwmalarycznych. Najsilniejsze trafienie wykazuje aktywność in vitro i profil bezpieczeństwa in vitro/in vivo wiodącego leku. Te modele bayesowskie zapewniają znaczne oszczędności czasu i kosztów odkrywania leków.


title: Rola interleukiny-1β w określaniu losu linii embrionalnych neuronalnych komórek prekursorowych hipokampa szczura.

text: Neurogeneza zachodzi w hipokampie rozwijającego się i dorosłego mózgu ze względu na obecność multipotencjalnych komórek macierzystych i ograniczonych komórek prekursorowych na różnych etapach różnicowania. Zaproponowano, że mogą one mieć potencjalną korzyść do zastosowania w podejściach do transplantacji komórek w zaburzeniach neurodegeneracyjnych i urazach. Przedłużone uwalnianie interleukiny-1β (IL-1β) z aktywowanego mikrogleju ma szkodliwy wpływ na neurony hipokampa i bierze udział w zaburzonej neurogenezie i dysfunkcji poznawczej związanej ze starzeniem się, chorobą Alzheimera i depresją. W badaniu tym oceniano wpływ IL-1β na proliferację i różnicowanie embrionalnych hipokampa NPC szczura in vitro. Pokazujemy, że IL-1R1 ulega ekspresji na proliferujących NPC i że traktowanie IL-1β zmniejsza proliferację komórek i wzrost neurosfery. Gdy NPC różnicowano w obecności IL-1β, zaobserwowano w tych hodowlach istotne zmniejszenie odsetka nowo narodzonych neuronów i neuronów postmitotycznych oraz znaczny wzrost odsetka astrocytów. Efekty te były osłabiane przez antagonistę receptora IL-1. Dane te ujawniają, że IL-1β wywiera działanie antyproliferacyjne, antyneurogenne i progliogeniczne na embrionalne NPC hipokampa, w którym pośredniczy IL-1R1. Niniejsze wyniki podkreślają konsekwencje środowiska zapalnego podczas rozwoju NPC i wskazują, że strategie hamowania sygnalizacji IL-1? mogą być konieczne dla ułatwienia skutecznych podejść do transplantacji komórek lub w stanach, w których upośledzona jest endogenna neurogeneza hipokampa.


title: Choroba kości u pacjentów pediatrycznych poddawanych dializie z CAPD lub CCPD.

text: Nie opisano histologicznych cech osteodystrofii nerkowej i częstości odkładania glinu w kościach u dzieci regularnie dializowanych. Czterdziestu czterech pacjentów pediatrycznych poddawanych ciągłej ambulatoryjnej (CAPD) lub cyklicznej (CCPD) dializie otrzewnowej miało biopsje kości i testy infuzyjne z deferoksaminą (DFO); wszyscy otrzymywali doustnie kalcytriol. Osteitis fibrosa (OF) stwierdzono u 39%, zmiany łagodne (M) u 25%, prawidłową histologię (NH) u 16%, zmiany aplastyczne (AP) u 11%, a osteomalację (OM) u 9%. Glin na powierzchni kości (SA) był obecny przez barwienie histochemiczne w 10 z 20 podanych środków wiążących fosforany zawierających glin iw 0 z 24 potraktowanych węglanem wapnia; chi 2 = 15,5, P mniejsze niż 0,0001. Biochemia surowicy i testy infuzji DFO nie pozwoliły przewidzieć histologii kości, ale poziomy glinu w osoczu były znacznie podwyższone, a zawartość glinu w kościach była najwyższa u pacjentów z OM. Szybkość tworzenia kości (BFR) skorelowana z parathormonem w surowicy (PTH), r = 0,55, P < 0,001; BFR był odwrotnie skorelowany z zawartością glinu w kości (r = -0,42, p < 0,01), nawet u pacjentów z OF (r = -0,66, p < 0,05). Wszyscy pacjenci z SA większym niż 30% mieli normalny lub obniżony BFR w porównaniu z pacjentami z SA mniejszym niż 30%; chi 2 = 12,2, P mniejsze niż 0,005. Na podstawie SA powyżej 30%, sześciu pacjentów sklasyfikowano jako chorobę kości związaną z glinem: trzy OM, jeden AP i dwóch NH. Dwie trzecie pacjentów pediatrycznych poddawanych CAPD/CCPD ma utrzymującą się nadczynność przytarczyc pomimo leczenia kalcytriolem, ale glin może niekorzystnie wpływać na BFR, gdy SA przekracza 30%, niezależnie od zmiany histologicznej lub stężenia PTH w surowicy.


title: Zakłócenie genu VISTA punktu kontrolnego odporności nadaje fenotyp prozapalny z predyspozycją do rozwoju autoimmunizacji.

text: Supresor Ig zawierający domenę V aktywacji komórek T (VISTA) jest negatywnym regulatorem punktu kontrolnego, który hamuje odpowiedzi immunologiczne zależne od komórek T. Wcześniejsze badania z użyciem przeciwciała monoklonalnego neutralizującego VISTA pokazują, że blokada VISTA wzmaga aktywację komórek T. Obecne badanie opisuje kompleksową charakterystykę myszy, u których gen VISTA został usunięty. Pomimo pozornego normalnego rozwoju krwiotwórczego u młodych myszy, niedobór genetyczny VISTA prowadzi do stopniowej akumulacji spontanicznie aktywowanych limfocytów T, której towarzyszy produkcja szeregu zapalnych cytokin i chemokin. Zwiększoną reaktywność komórek T zaobserwowano również po immunizacji neoantygenem. Pomimo obecności wielonarządowego przewlekłego zapalenia, u starszych myszy z niedoborem VISTA nie rozwinęła się ogólnoustrojowa lub narządowo specyficzna choroba autoimmunologiczna. Krzyżowanie myszy z niedoborem VISTA z transgenicznymi myszami z receptorem komórek T 2D2, które są predysponowane do rozwoju eksperymentalnego autoimmunologicznego zapalenia mózgu i rdzenia, drastycznie zwiększa częstość i intensywność choroby. Rozwój choroby jest skorelowany ze wzrostem aktywacji encefalitogennych komórek T na obwodzie i zwiększoną infiltracją do OUN. Podsumowując, nasze dane sugerują, że VISTA jest negatywnym regulatorem punktów kontrolnych, którego utrata funkcji obniża próg aktywacji limfocytów T, umożliwiając wzmocnienie fenotypu prozapalnego oraz wzrost częstości i intensywności autoimmunizacji w podatnych warunkach.


title: Mechanizmy molekularne kierujące prekursory RNA na endogenne szlaki biogenezy małych, zakłócających RNA i mikroRNA u Drosophila.

text: U Drosophila trzy rodzaje endogennych małych RNA - mikroRNA (miRNA), RNA oddziałujące z PIWI (piRNA) i endogenne małe zakłócające RNA (endo-siRNA lub esiRNA) - działają jako wyzwalacze wyciszania RNA. Chociaż piRNA są wytwarzane niezależnie od Dicer, szlaki biogenezy miRNA i esiRNA wymagają odpowiednio Dicer1 i Dicer2. Ostatnie badania wykazały, że spośród czterech izoform Loquacious (Loqs), Loqs-PB i Loqs-PD biorą udział odpowiednio w szlakach przetwarzania miRNA i esiRNA. Jednak sposób, w jaki te izoformy Loqs funkcjonują w ich odpowiednich szlakach biogenezy małego RNA, pozostaje niejasny. Tutaj pokazujemy, że Loqs-PD wiąże się konkretnie z Dicer2 poprzez swoją domenę C-końcową. Kompleks Dicer2-Loqs-PD zawiera R2D2, innego znanego partnera Dicer2 i wycina zarówno egzogenne siRNA, jak i esiRNA z ich odpowiednich prekursorów in vitro. Jednak Loqs-PD, ale nie R2D2, wzmocnił aktywność Dicer2. Kompleks Dicer2-Loqs-PD przetwarza spinki do włosów prekursorów esiRNA z długimi łodygami, co powoduje wytwarzanie małych RNA związanych z AGO2. Co ciekawe jednak, małe RNA pochodzące z końcowych spinek do włosów prekursorów esiRNA są ładowane na AGO1; w związku z tym są klasyfikowane jako nowy podzbiór miRNA. Wyniki te sugerują, że struktura prekursorowego RNA determinuje mechanizm biogenezy esiRNA i miRNA, tym samym implikując struktury spinki do włosów z długimi łodygami jako produkty pośrednie w ewolucji miRNA Drosophila.


title: Neutralizujące odpowiedzi przeciwciał w zakażeniu ostrym ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 podtypu C.

text: Badanie ewolucji i swoistości przeciwciał neutralizujących w przebiegu zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 (HIV-1) może być istotne w odkryciu możliwych celów do projektowania szczepionek. W tym badaniu oceniliśmy autologiczne i heterologiczne odpowiedzi neutralizacji u 14 osób zakażonych HIV-1 podtypu C, stosując klony otoczki uzyskane w ciągu pierwszych 2 miesięcy po zakażeniu. Nasze dane pokazują, że silne, ale stosunkowo specyficzne dla szczepu przeciwciała neutralizujące rozwijają się w ciągu 3 do 12 miesięcy od zakażenia HIV-1. Wielkość tej odpowiedzi była związana z krótszymi długościami otoczek V1 do V5 i mniejszą liczbą miejsc glikozylacji, szczególnie w regionie V1-V2. Przeciwciała anty-MPER wykryto u 4 z 14 osób w ciągu roku od zakażenia, podczas gdy przeciwciała przeciwko epitopom indukowanym przez CD4 (CD4i) rozwinęły się do wysokich mian u 12 uczestników, w większości przypadków przed powstaniem autologicznych przeciwciał neutralizujących. Jednak ani swoistość przeciwciał anty-MPER, ani anty-CD4i nie zapewniała szerokiego zakresu neutralizacji. Dane te dostarczają wglądu w kinetykę, siłę, szerokość i specyficzność epitopową odpowiedzi neutralizujących przeciwciał w ostrej infekcji HIV-1 podtypu C.


title: Cykl komórkowy w poliploidalnych megakariocytach jest związany ze zmniejszoną aktywnością kinazy cdc2 zależnej od cykliny B1.

text: Prekursor płytek krwi, megakariocyt, dojrzewa do komórki poliploidalnej w wyniku replikacji DNA przy braku mitozy (endomitozy). Czynniki kontrolujące endomitozę są dostępne do analizy w naszej megakariocytowej linii komórkowej MegT, wytworzonej przez ukierunkowaną ekspresję antygenu T wrażliwego na temperaturę małpiego wirusa 40 do megakariocytów myszy transgenicznych. Naszym celem było określenie, czy endomitoza składa się z ciągłej fazy syntezy DNA (S) czy z faz S przerwanych przerwami. Analiza cyklu komórkowego w komórkach MegT wykazała, że po inaktywacji dużego antygenu T komórki przeszły z mitotycznego cyklu komórkowego do endomitotycznego cyklu komórkowego składającego się z faz S/Gap. Poziom cykliny G1/S, cykliny A, jak również cykliny fazy G1, cykliny D3, był podwyższony na początku syntezy DNA, zarówno w komórkach MegT przechodzących mitotyczny cykl komórkowy, jak i podczas endomitozy. W przeciwieństwie do tego, poziom cykliny mitotycznej, cykliny B1 w komórkach wykazujących mitotyczny cykl komórkowy, niewykrywalny podczas endomitozy. Porównywalne poziomy białka kinazy mitotycznej, Cdc2, wykryto podczas mitotycznego cyklu komórkowego lub podczas endomitozy; jednakże aktywność kinazy Cdc2 zależna od cykliny B1 została w dużej mierze zniesiona w komórkach poliploidalnych. Fibroblasty unieśmiertelnione tym samym termolabilnym onkogenem nie wykazują obniżonych poziomów cykliny B1 po przejściu do wysokiej temperatury ani nie stają się poliploidalne, co wskazuje, że obniżony poziom cykliny B1 jest właściwością megakariocytów, a nie mutanta antygenu T. Wnioskujemy, że programowanie komórkowe podczas endoreduplikacji w megakariocytach wiąże się ze zmniejszonymi poziomami cykliny B1.


title: Wydzielanie greliny stymulowane przez receptory {beta}1-adrenergiczne w hodowanych komórkach grelinoma i u myszy na czczo.

text: Ghrelina, oktanoilowany hormon peptydowy wytwarzany w żołądku, gwałtownie wzrasta w osoczu myszy podczas przewlekłego, ciężkiego niedoboru kalorii, zdarzenia, które jest niezbędne do utrzymania życia. Mechanizm tego wzrostu nie jest zrozumiały. Tutaj badamy kontrolę wydzielania greliny w komórkach hodowli tkankowej pochodzących od myszy z grelinoma indukowanymi przez tkankowo-specyficzny transgen antygenu T SV40. Odkryliśmy, że komórki wydzielające grelinę wyrażają wysoki poziom mRNA kodującego receptory beta(1)-adrenergiczne. Dodanie norepinefryny lub epinefryny do podłoża hodowlanego stymulowało wydzielanie greliny, a efekt ten był blokowany przez atenolol, selektywnego antagonistę beta(1)-adrenergicznego. Gdy myszy WT leczono rezerpiną w celu wyczerpania neuroprzekaźników adrenergicznych z neuronów współczulnych, wywołany głodzeniem wzrost greliny w osoczu został zablokowany. Hamowanie obserwowano również po podaniu atenololu. Wnioskujemy, że wydzielanie greliny podczas postu jest indukowane przez środki adrenergiczne uwalniane przez neurony współczulne i działające bezpośrednio na receptory beta(1) w komórkach żołądka wydzielających grelinę.


title: Relacje dominacji między allelami S w samoniezgodnych Brassica campestris L.

text: Relacje dominacji badano dla 249 z 276 możliwych kombinacji parami między 24 allelami S Brassica campestris, które zostały wyizolowane z dwóch naturalnych populacji z Turcji i Japonii. Każdą hybrydę F1 krzyżowano testowo z jej odpowiednimi macierzystymi S-homozygotami w celu określenia relacji dominacji między parą zawartych w niej alleli S. 24 allele S podzielono na dwie grupy po stronie znamienia i trzy grupy po stronie pyłku. W stygmacie kodominacja występowała często, a dominacja lub recesywność wydawała się pojawiać zgodnie z kombinacją alleli S. W pyłku kodominacja była rzadsza i wydawało się, że istnieje pewna hierarchia relacji dominacji jako całości, chociaż dominacja pojawiła się z pewnymi specyficznymi kombinacjami alleli S. Interakcje między 24 allelami S różniły się w znamieniu iw pyłku. Niezależne osłabienie alleli S stwierdzono między 20 parami w pyłku, ale tylko dwiema w znamieniu. Ta interakcja wydaje się być skorelowana z recesywnością alleli S.


title: MicroRNA-203 hamuje proliferację i inwazję komórek poprzez celowanie w Bmi1 w niedrobnokomórkowym raku płuc.

text: Proponuje się, aby mikroRNA pełniły funkcje życiowe w regulacji progresji i inwazji nowotworu. Jednak poziomy ekspresji miR-203 w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC) i jego znaczenie kliniczne pozostają nieznane. W niniejszym badaniu zbadano związek między miejscem insercji 1 wirusa mysiej białaczki Moloneya specyficznego dla komórek B (Bmi1) i miR-203. Wykazano, że miR-203 działa jako supresor nowotworu poprzez regulację ekspresji Bmi1. Poziomy ekspresji miR-203 były regulowane w dół w tkankach NSCLC, podczas gdy ekspresja Bmi1 była regulowana w górę w tkankach i liniach komórkowych NSCLC. Ponadto, obniżona ekspresja Bmi1 lub zwiększona ekspresja miR-203 hamowała proliferację i inwazję komórek NSCLC in vitro. Ponadto przeprowadzono test reporterowy z podwójną lucyferazą, który zidentyfikował Bmi1 jako nowy cel miR-203. Podsumowując, niniejsze badanie wykazało, że miR-203 działa jako supresor nowotworu i jest ważny w hamowaniu proliferacji komórek NSCLC poprzez celowanie w Bmi1. Odkrycia te wskazują, że miR-203 może być użyteczny jako nowy potencjalny cel terapeutyczny dla NSCLC.


title: Charakterystyka interakcji pomiędzy heterodimerami receptora kwasu retinowego/retinoidu X (RAR/RXR) a koaktywatorami transkrypcji poprzez badania anizotropii strukturalnej i fluorescencyjnej.

text: Receptory retinoidowe (RAR i RXR) są aktywowanymi przez ligand czynnikami transkrypcyjnymi, które regulują transkrypcję docelowych genów poprzez rekrutację kompleksów koregulatorowych w pokrewnych promotorach. Aby zrozumieć wpływ heterodimeryzacji i wiązania liganda na rekrutację koaktywatora, rozwiązaliśmy strukturę krystaliczną kompleksu między heterodimerem domeny wiążącej ligand RARbeta/RXRalfa, jego ligandem kwasu 9-cis retinowego i peptydem zawierającym LXXLL (określanym jako NR box). 2) pochodzi z domeny oddziaływania receptora jądrowego (NID) koaktywatora TRAP220. Równolegle mierzyliśmy powinowactwa wiązania wyizolowanego peptydu NR box 2 lub pełnej długości NID koaktywatora SRC-1 dla receptorów retinoidowych w obecności różnych typów ligandów. Nasza analiza korelacyjna struktur trójwymiarowych i danych fluorescencyjnych pokazuje, że heterodimeryzacja nie zmienia znacząco struktury poszczególnych podjednostek ani ich wewnętrznej zdolności do interakcji z NR 2. Podobnie pokazujemy, że zdolność protomera do rekrutacji NR 2. nie zmienia się w zależności od stanu wiązania liganda receptora partnera. W przeciwieństwie do tego, siła całkowitego powiązania między heterodimerem a SRC-1 NID o pełnej długości jest podyktowana kombinatorycznym działaniem ligandów RAR i RXR, przy czym dla najwyższego powinowactwa wiązania wymagana jest jednoczesna obecność dwóch agonistów receptora. Zidentyfikowaliśmy mechanizm oparty na peptydach LXXLL, dzięki któremu skoordynowana reorientacja trzech łańcuchów bocznych fenyloalaniny generuje „aromatyczny zacisk”, który blokuje aktywacyjną helisę RXR H12 w konformacji transkrypcyjnie aktywnej. Na koniec pokazujemy, jak wariacje interakcji helisa H11-ligand mogą zmienić ścieżkę komunikacji łączącą helisy H11, H12 i pętlę łączącą L11-12 z miejscem wiązania koaktywatora. Łącznie nasze wyniki ujawniają cechy molekularne i strukturalne, które wpływają na zależne od ligandu oddziaływanie heterodimeru RAR/RXR z koaktywatorami receptorów jądrowych.


title: PRC2 kompleksuje się z JARID2, MTF2 i esPRC2p48 w komórkach ES w celu modulowania pluripotencji komórek ES i przeprogramowania komórek somatycznych.

text: Represyjny kompleks Polycomb 2 (PRC2) jest powiązany z pluripotencją embrionalnych komórek macierzystych (ES); jednak mechanistyczne role tego kompleksu są niejasne. Założono, że komórki ES zawierają PRC2 o takim samym składzie podjednostek, jak zidentyfikowany w komórkach HeLa i zarodkach Drosophila. W tym miejscu donosimy, że PRC2 w mysich komórkach ES zawiera co najmniej trzy dodatkowe podjednostki: JARID2, MTF2 i nowe białko oznaczone esPRC2p48. JARID2, MTF2 i esPRC2p48 ulegają silnej ekspresji w mysich komórkach ES w porównaniu z komórkami zróżnicowanymi. Co ważne, knockdown JARID2, MTF2 lub esPRC2p48 zmienia poziom metylacji H3K27 za pośrednictwem PRC2 i powoduje ekspresję genów związanych z różnicowaniem w komórkach ES. Co ciekawe, ekspresja JARID2, MTF2 i esPRC2p48 razem, ale nie indywidualnie, wzmaga przeprogramowanie embrionalnych fibroblastów myszy (MEF) za pośrednictwem Oct4/Sox2/Klf4 do indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych, podczas gdy knockdown lub nokaut JARID2, MTF2 lub esPRC2p48 znacząco hamuje przeprogramowanie. JARID2, MTF2 i esPRC2p48 modulują metylację H3K27 i ułatwiają represję ekspresji genów związanych z rodowodem po transdukcji do MEF i synergistycznie stymulują aktywność metylotransferazy histonowej PRC2 in vitro. W związku z tym badania te identyfikują JARID2, MTF2 i esPRC2p48 jako ważne podjednostki regulacyjne PRC2 w komórkach ES i ujawniają krytyczne funkcje tych podjednostek w modulowaniu aktywności PRC2 i ekspresji genów zarówno w komórkach ES, jak i podczas przeprogramowania komórek somatycznych.


title: Otłuszczenie ogólne i brzuszne a ryzyko zgonu w Europie.

text: TŁO Poprzednie badania opierały się głównie na wskaźniku masy ciała (BMI, waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach) w celu oceny związku otyłości z ryzykiem zgonu, ale niewiele osób badało, czy rozkład ciała tłuszcz przyczynia się do przewidywania śmierci. METODY Zbadaliśmy związek BMI, obwodu talii i stosunku talii do bioder z ryzykiem zgonu wśród 359 387 uczestników z dziewięciu krajów w ramach European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC). Zastosowaliśmy analizę regresji Coxa, z wiekiem jako zmienną czasową, i stratyfikowaliśmy modele według ośrodka badawczego i wieku w momencie rekrutacji, z dalszym dostosowaniem do poziomu wykształcenia, palenia tytoniu, spożycia alkoholu, aktywności fizycznej i wzrostu. WYNIKI W średnim okresie obserwacji wynoszącym 9,7 lat zmarło 14 723 uczestników. Najniższe ryzyko zgonu związane z BMI zaobserwowano przy BMI 25,3 dla mężczyzn i 24,3 dla kobiet. Po uwzględnieniu BMI, obwód talii i stosunek talii do bioder były silnie związane z ryzykiem zgonu. Względne ryzyko wśród mężczyzn i kobiet w najwyższym kwintylu obwodu talii wyniosło odpowiednio 2,05 (95% przedział ufności [CI], 1,80 do 2,33) i 1,78 (95% CI, 1,56 do 2,04), a w najwyższym kwintylu obwodu talii- do biodra, względne ryzyko wyniosło odpowiednio 1,68 (95% CI, 1,53 do 1,84) i 1,51 (95% CI, 1,37 do 1,66). BMI pozostawał istotnie związany z ryzykiem zgonu w modelach, które obejmowały obwód talii lub stosunek talii do bioder (P<0,001). WNIOSKI Dane te sugerują, że zarówno otyłość ogólna, jak i brzuszna są związane z ryzykiem zgonu i wspierają stosowanie w ocenie ryzyka zgonu, oprócz BMI, obwodu talii lub wskaźnika talia-biodra.


title: Fosforylacja receptora autofagii optineuryny ogranicza wzrost Salmonelli.

text: Selektywna autofagia może odbywać się za pośrednictwem cząsteczek receptorowych, które łączą specyficzne ładunki z błonami autofagosomalnymi ozdobionymi modyfikatorami łańcucha lekkiego 3 białka związanego z mikrotubulami podobnymi do ubikwityny (LC3). Chociaż zidentyfikowano kilka receptorów autofagii, niewiele wiadomo na temat mechanizmów kontrolujących ich funkcje in vivo. W tej pracy odkryliśmy, że fosforylacja receptora autofagii, optineuryny, sprzyja selektywnej autofagii cytozolowej Salmonella enterica pokrytej ubikwityną. Kinaza białkowa TANK wiążąca kinazę 1 (TBK1) fosforylowała optineurynę na serynie-177, zwiększając powinowactwo wiązania LC3 i autofagiczny klirens cytozolowej Salmonelli. Odwrotnie, mutanty optineuryny wiążące ubikwitynę lub LC3 i wyciszanie zaburzonej autofagii Salmonelli przez optineurynę lub TBK1, powodując zwiększoną wewnątrzkomórkową proliferację bakterii. Proponujemy, że fosforylacja receptorów autofagii może być ogólnym mechanizmem regulacji autofagii selektywnej względem ładunku.


title: PKD1 hamuje AMPKα2 poprzez fosforylację seryny 491 i upośledza sygnalizację insulinową w komórkach mięśni szkieletowych.

text: Kinaza białkowa aktywowana przez AMP (AMPK) to enzym wykrywający energię, którego aktywność jest hamowana w warunkach insulinooporności. Ostatnio wykazano, że ekspozycja na wysokie stężenie glukozy zwiększa fosforylację AMPK w Ser(485/491) jej podjednostki α1/α2; jednak mechanizm, za pomocą którego to robi, nie jest znany. Diacyloglicerol (DAG), który jest również podwyższony w mięśniach narażonych na wysoki poziom glukozy, aktywuje szereg cząsteczek sygnałowych, w tym kinazę białkową (PK)C i PKD1. Staraliśmy się ustalić, czy PKC lub PKD1 są zaangażowane w hamowanie AMPK przez powodowanie fosforylacji Ser(485/491) w komórkach mięśni szkieletowych. Miotubki C2C12 potraktowano aktywatorem 12-mirystynianu 13-octanu forbolu PKC/D1 (PMA), który działa jako mimetyk DAG. To spowodowało zależne od dawki i czasu wzrosty fosforylacji AMPK Ser(485/491), co było związane z ~60% spadkiem aktywności AMPKα2. Ekspresja fosfodefektywnego mutanta AMPKα2 (S491A) zapobiegała indukowanemu przez PMA zmniejszeniu aktywności AMPK. Fosforylację seryny i hamowanie aktywności AMPK częściowo zapobiegał szeroki inhibitor PKC Gö6983, a całkowicie zapobiegał specyficzny inhibitor PKD1 CRT0066101. Genetyczne knockdown PKD1 zapobiegało również fosforylacji AMPK przez Ser(485/491). Hamowanie wcześniej zidentyfikowanych kinaz fosforylujących AMPK w tym miejscu (Akt, S6K i ERK) nie zapobiegło tym zdarzeniom. Leczenie PMA powodowało również upośledzenie sygnalizacji insuliny poprzez Akt, któremu zapobiegało hamowanie PKD1. Wreszcie, zrekombinowany PKD1 ufosforylował AMPKα2 w Ser(491) w warunkach bezkomórkowych. Wyniki te identyfikują PKD1 jako nową kinazę poprzedzającą AMPKα2 Ser(491), która odgrywa negatywną rolę w sygnalizacji insuliny w komórkach mięśniowych.


title: Dokładność kodów ICD-9-CM do identyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i udaru mózgu.

text: CELE Podjęliśmy próbę ustalenia, które kody ICD-9-CM w danych Medicare Część A identyfikują czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego i udaru mózgu. PROJEKT I UCZESTNICY Było to badanie przekrojowe porównujące dane ICD-9-CM z ustrukturyzowanym przeglądem dokumentacji medycznej od 23 657 beneficjentów Medicare w wieku od 20 do 105 lat z migotaniem przedsionków. POMIARY Organizacje poprawy jakości stosowały wystandaryzowane narzędzia do analizy abstrakcji, aby określić obecność 9 czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i udaru. Używając abstrakcji wykresów jako złotego standardu, oceniliśmy dokładność kodów ICD-9-CM w celu zidentyfikowania tych czynników ryzyka. GŁÓWNE WYNIKI Kody ICD-9-CM dla wszystkich czynników ryzyka charakteryzowały się wysoką swoistością (>0,95) i niską czułością (<0,76). Pozytywne wartości predykcyjne były większe niż 0,95 dla 5 powszechnych, przewlekłych czynników ryzyka – choroby wieńcowej, udaru/przemijającego ataku niedokrwiennego, niewydolności serca, cukrzycy i nadciśnienia. Szósty powszechny czynnik ryzyka, wada zastawkowa serca, miał pozytywną wartość predykcyjną 0,93. Dla wszystkich 6 powszechnych czynników ryzyka ujemne wartości predykcyjne wahały się od 0,52 do 0,91. Rzadkie czynniki ryzyka – obwodowy zator tętniczy, krwotok śródczaszkowy i zakrzepica żył głębokich – miały wysoką ujemną wartość predykcyjną (>0,98), ale umiarkowaną dodatnią wartość predykcyjną (zakres 0,54-0,77) w tej populacji. WNIOSKI Stosując same kody ICD-9-CM można wykluczyć niewydolność serca, chorobę wieńcową, cukrzycę, nadciśnienie i udar mózgu, ale niekoniecznie je wykluczyć. Tam, gdzie to możliwe, należy skorzystać z przeglądu dodatkowych danych (np. notatek lekarskich lub badań obrazowych) w celu potwierdzenia rozpoznania wady zastawek, zatoru obwodowego tętnic, krwotoku śródczaszkowego i zakrzepicy żył głębokich.


title: Modulacja promotorów komórkowych i wirusowych przez zmutowane ludzkie białka p53 występujące w komórkach nowotworowych.

text: Ostatnio wykazano, że p53 typu dzikiego hamuje transkrypcję z kilku promotorów komórkowych i wirusowych. Ponieważ mutacje p53 są najczęściej zgłaszanymi defektami genetycznymi w ludzkich nowotworach, ważne staje się badanie wpływu mutacji p53 na funkcje promotora. Z tego względu zbadaliśmy wpływ typu dzikiego i zmutowanego ludzkiego p53 na promotor jądrowego antygenu ludzkiego komórek proliferujących (PCNA) i na kilka promotorów wirusowych, w tym promotor UL9 wirusa opryszczki pospolitej typu 1, główny natychmiastowo ludzki cytomegalowirus. wczesny promotor-wzmacniacz i promotory z długimi końcowymi powtórzeniami wirusa mięsaka Rousa i ludzkiego wirusa limfotropowego komórek T typu I. Komórki HeLa kotransfekowano wektorem ekspresyjnym p53 typu dzikiego lub zmutowanym i plazmidem zawierającym gen reporterowy acetylotransferazy chloramfenikolu pod wpływem wirusa (lub komórkowa) kontrola promotora. Jak oczekiwano, ekspresja p53 typu dzikiego hamowała funkcję promotora. Ekspresja p53 z mutacją w dowolnej z czterech pozycji aminokwasowych 175, 248, 273 lub 281 korelowała jednak ze znacznym wzrostem aktywności promotora PCNA (2 do 11 razy). Aktywowano również promotory wirusowe, choć w nieco mniejszym stopniu. Wykazaliśmy również, że aktywacja przez zmutowane p53 wymaga minimalnego promotora zawierającego samotną kasetę TATA. Bardziej znaczący wzrost (25-krotny) aktywacji występuje, gdy promotor zawiera miejsce wiązania aktywującego czynnika transkrypcyjnego lub białka wiążącego cykliczny element odpowiedzi AMP. Używając komórek Saos-2, które nie wyrażają p53, wykazaliśmy, że aktywacja przez zmutowane p53 była bezpośrednim wzmocnieniem. Zmutowane formy p53 użyte w tym badaniu znajdują się w różnych komórkach nowotworowych. Aktywacja PCNA przez zmutowane p53s może wskazywać na sposób na zwiększenie proliferacji komórek przez zmutowane p53s. Zatem nasze dane wskazują na możliwą rolę funkcjonalną mutantów p53 znajdujących się w komórkach rakowych w aktywacji kilku ważnych loci, w tym PCNA.


title: Komórki śródmiąższowe zastawek hamują zwapnienie komórek śródbłonka zastawkowego.

text: TŁO Zwapnienie zastawki aortalnej (CAVD) jest najczęstszą chorobą zastawkową serca w świecie zachodnim. Wcześniej proponowaliśmy, aby komórki śródbłonka zastawek (VEC) uzupełniały uszkodzone płatki zastawek dorosłych poprzez transformację śródbłonka do mezenchymów (EndMT); jednak nie wiadomo, czy EndMT przyczynia się do zwapnienia zastawek. Postawiliśmy hipotezę, że aortalne VEC ulegają różnicowaniu osteogennemu w procesie EndMT, który może być hamowany przez komórki śródmiąższowe zastawek (VIC). PODEJŚCIE I WYNIKI Klony VEC przeszły za pośrednictwem TGF-β1 EndMT, co wykazywało istotnie zwiększoną ekspresję mRNA markerów EndMT α-SMA (5,3 ± 1,2), MMP-2 (13,5 ± 0,6) i Slug (12 ± 2,1) (p < 0,05), (w porównaniu z niestymulowanymi kontrolami). Aby zbadać wpływ VIC na VEC EndMT, klonalne populacje VIC wyprowadzono z tych samych płatków zastawki, umieszczono we wspólnej hodowli z VEC i hodowano w pożywce kontrolnej/uzupełnianej TGF-β1. W obecności VIC, EndMT był hamowany, co objawia się zmniejszoną ekspresją mRNA α-SMA (0,1 ± 0,5), MMP-2 (0,1 ± 0,1) i Slug (0,2 ± 0,2) (p < 0,05). W hodowli w pożywkach osteogennych VEC wykazywały zmiany osteogenne potwierdzone wzrostem ekspresji mRNA osteokalcyny (8,6 ± 1,3), osteopontyny (3,7 ± 0,3) i Runx2 (5,5 ± 1,5). Obecność VIC hamowała osteogenezę VEC, przejawiającą się obniżoną ekspresją osteokalcyny (0,4 ± 0,1) i osteopontyny (0,2 ± 0,1) (p < 0,05). Analiza przebiegu czasowego sugerowała, że EndMT poprzedza osteogenezę, na co wskazuje początkowy wzrost α-SMA i MMP-2 (dzień 7), a następnie wzrost osteopontyny i osteokalcyny (dzień 14). WNIOSKI Dane wskazują, że EndMT może poprzedzać osteogenezę VEC. Badanie to pokazuje, że VIC hamują VEC EndMT i osteogenezę, co wskazuje na znaczenie interakcji VEC-VIC w homeostazie zastawek.