title: Porównanie pioglitazonu z glimepirydem w progresji miażdżycy tętnic wieńcowych u pacjentów z cukrzycą typu 2: randomizowane badanie kontrolowane PERISCOPE.

text: KONTEKST Żaden schemat leczenia przeciwcukrzycowego nie wykazał zdolności do zmniejszenia progresji miażdżycy naczyń wieńcowych. Powszechnie stosowane doustne środki obniżające poziom glukozy obejmują sulfonylomoczniki, które pobudzają wydzielanie insuliny oraz tiazolidynodiony, które są uczulającymi na insulinę. CEL Porównanie wpływu substancji uczulającej na insulinę, pioglitazonu, z lekiem pobudzającym wydzielanie insuliny, glimepirydem, na progresję miażdżycy naczyń wieńcowych u pacjentów z cukrzycą typu 2. PROJEKT, WARUNKI I UCZESTNICY Wieloośrodkowe, randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą w 97 szpitalach akademickich i środowiskowych w Ameryce Północnej i Południowej (włączenie od sierpnia 2003 do marca 2006) z udziałem 543 pacjentów z chorobą wieńcową i cukrzycą typu 2. INTERWENCJE Łącznie 543 pacjentów zostało poddanych ultrasonografii wieńcowej wewnątrznaczyniowej i zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej glimepiryd w dawce 1 do 4 mg lub pioglitazon w dawce 15 do 45 mg przez 18 miesięcy ze zwiększaniem dawki do maksymalnej dawki, jeśli była tolerowana. Progresję miażdżycy mierzono powtórnym wewnątrznaczyniowym badaniem ultrasonograficznym u 360 pacjentów po zakończeniu badania. GŁÓWNY WYNIK POMIAROWY Zmiana w procentowej objętości miażdżycy (PAV) od wartości wyjściowej do zakończenia badania. WYNIKI Średnia najmniejszych kwadratów PAV wzrosła o 0,73% (95% CI, 0,33% do 1,12%) dla glimepirydu i zmniejszyła się o 0,16% (95% CI, -0,57% do 0,25%) dla pioglitazonu (P = 0,002). Alternatywna analiza implikująca wartości dla pacjentów, którzy nie ukończyli badania na podstawie charakterystyki wyjściowej wykazała wzrost PAV o 0,64% (95% CI, 0,23% do 1,05%) dla glimepirydu i spadek o 0,06% (-0,47% do 0,35%) dla pioglitazonu (pomiędzy -grupa P = 0,02). Średnie (SD) wyjściowe poziomy HbA(1c) wynosiły 7,4% (1,0%) w obu grupach i zmniejszały się podczas leczenia średnio o 0,55% (95% CI, -0,68% do -0,42%) dla pioglitazonu i 0,36% (95% CI -0,48% do -0,24%) z glimepirydem (między grupami P = 0,03). W grupie pioglitazonu, w porównaniu z glimepirydem, stężenie lipoprotein o dużej gęstości zwiększyło się o 5,7 mg/dl (95% CI, 4,4 do 7,0 mg/dl; 16,0%) w porównaniu z 0,9 mg/dl (95% CI, -0,3 do 2,1 mg/ dl; 4,1%, a mediana stężenia triglicerydów spadła o 16,3 mg/dl (95% CI, -27,7 do -11,0 mg/dl; 15,3%) w porównaniu ze wzrostem o 3,3 mg/dl (95% CI, -10,7 do 11,7 mg /dL; 0,6%) (P < 0,001 dla obu porównań). Mediana poziomów insuliny na czczo obniżyła się po zastosowaniu pioglitazonu i wzrosła po podaniu glimepirydu (P < 0,001). Hipoglikemia występowała częściej w grupie glimepirydu, a obrzęk, złamania i obniżone poziomy hemoglobiny występowały częściej w grupie pioglitazonu. WNIOSEK U pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą wieńcową leczenie pioglitazonem skutkowało istotnie mniejszą progresją miażdżycy naczyń wieńcowych w porównaniu z glimepirydem. REJESTRACJA BADANIA Clinictrials.gov Identyfikator: NCT00225277.


title: Staphylococcus aureus RNAIII koordynuje syntezę czynników wirulencji i regulatora transkrypcji Rot poprzez mechanizm antysensowny.

text: RNAIII jest wewnątrzkomórkowym efektorem systemu quorum-sensing w Staphylococcus aureus. Jest to jeden z największych regulatorowych RNA (o długości 514 nukleotydów), o których wiadomo, że kontrolują ekspresję dużej liczby genów wirulencji. Tutaj pokazujemy, że domena 3' RNAIII koordynuje represję na poziomie potranskrypcyjnym ekspresji mRNA, które kodują klasę czynników wirulencji, które działają na wczesnym etapie procesu infekcji. Pokazujemy, że domena 3' działa głównie jako antysensowny RNA i szybko przyłącza się do tych mRNA, tworząc długie dupleksy RNA. Oddziaływanie między RNAIII i mRNA powoduje zahamowanie inicjacji translacji i wyzwala hydrolizę endorybonukleazy III. Po tych procesach następuje szybkie wyczerpanie puli mRNA. Ponadto pokazujemy, że RNAIII i jego domena 3' pośredniczą w represji translacyjnej zgnilizny mRNA przez ograniczoną liczbę par zasad obejmujących dwie interakcje pętla-pętla. Ponieważ Rot jest białkiem regulującym transkrypcję, zaproponowaliśmy, że RNAIII działa pośrednio na wiele dalszych genów, powodując aktywację syntezy kilku egzoprotein. Dane te podkreślają wielość etapów regulacyjnych, na które wpływa RNAIII i jego domena 3' w tworzeniu sieci czynników wirulencji S. aureus.


title: Ludzkie białka cytomegalii związane z latencją wywołują immunosupresyjną IL-10 wytwarzającą limfocyty T CD4+

text: Ludzki cytomegalowirus (HCMV) jest szeroko rozpowszechnionym ludzkim herpeswirusem, który po pierwotnym zakażeniu utrzymuje się w organizmie gospodarza przez całe życie. U zdrowych osób wirus jest dobrze kontrolowany przez odpowiedź komórek T specyficzną dla HCMV. Kluczową cechą tej trwałości, w obliczu normalnie silnej odpowiedzi immunologicznej gospodarza, jest ustanowienie utajenia wirusa. W przeciwieństwie do infekcji litycznej, która charakteryzuje się rozległą ekspresją genów wirusowych i produkcją wirusa, długotrwała latencja w komórkach linii mieloidalnej charakteryzuje się wysoce ograniczoną ekspresją genów wirusowych, w tym UL138 i LUNA. W tym miejscu donosimy, że zarówno komórki T specyficzne dla UL138, jak i LUNA były wykrywalne bezpośrednio ex vivo u zdrowych osobników seropozytywnych HCMV i że ta odpowiedź jest głównie za pośrednictwem limfocytów T CD4⁺. Te limfocyty T CD4⁺ specyficzne dla UL138 są zdolne do pośredniczenia w cytotoksyczności ograniczonej do MHC klasy II i, co ważne, wykazują funkcję efektorową IFNγ w kontekście zarówno infekcji litycznej, jak i latentnej. Ponadto, w przeciwieństwie do limfocytów T CDCD4⁺ swoistych wobec antygenów eksprymowanych wyłącznie podczas infekcji litycznej, odpowiedzi limfocytów T CD4⁺ swoistych dla UL138 i LUNA obejmowały limfocyty T CD4⁺, które wydzielały immunosupresyjną cytokinę cIL-10. Pokazujemy również, że komórki T CD4⁺ eksprymujące cIL-10 są skierowane przeciwko US28 i UL111A z latentną ekspresją. Podsumowując, nasze dane pokazują, że produkty genów HCMV związane z latencją generują odpowiedzi komórek T CD4⁺ in vivo, które są w stanie wywołać funkcję efektorową w odpowiedzi zarówno na komórki zakażone litycznie, jak i latentnie. Co ważne iw przeciwieństwie do populacji komórek T CD4⁺, które rozpoznają antygeny eksprymowane wyłącznie podczas infekcji litycznej, obejmują podzbiór komórek, które wydzielają immunosupresyjną cytokinę cIL-10. Sugeruje to, że HCMV wypacza odpowiedzi komórek T na antygeny związane z latencją do jednego, który jest ogólnie supresyjny w celu podtrzymania utajonego nosicielstwa in vivo.


title: Pamidronian wywoływał działanie antyproliferacyjne, apoptotyczne i antymigracyjne w raku wątrobowokomórkowym.

text: TŁO/CELE Małe GTPazy z rodzin Ras i Rho są szeroko zaangażowane w tworzenie i przerzuty nowotworów u ludzi. Ostatnio doniesiono, że pamidronian hamuje szlak mewalonianowy, który jest wymagany do prenylacji małej GTPazy. Wykazaliśmy możliwe korzystne zastosowanie pamidronianu w leczeniu raka wątrobowokomórkowego (HCC). METODY Wpływ pamidronianu na proliferację komórek analizowano na pięciu liniach komórek wątrobiaka przy użyciu testu MTT. Apoptozę oceniano przez barwienie DAPI i test histonowy ELISA. Test migracji komórek przeprowadzono przy użyciu zmodyfikowanej komory Boydena. Aby przeanalizować działanie antyproliferacyjne pamidronianu in vivo, monitorowano objętości guza przez dootrzewnowe wstrzyknięcie pamidronianu po podskórnym wstrzyknięciu komórek PLC/PRF/5 nagim myszom. WYNIKI Pamidronian hamował wzrost komórek we wszystkich liniach komórek wątrobiaka. Ilość Ras związanych z błoną i fosforylowanej kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym 2 (ERK 2) została zmniejszona po leczeniu pamidronianem. Pamidronian zwiększał apoptozę i rozszczepianie kaspazy-3 i -9. Pamidronian hamował RhoA związaną z błoną i ruchliwość komórek. In vivo, objętości guza zostały znacząco stłumione przez pamidronian po trzech tygodniach (P<0,03). WNIOSKI Wnioskujemy, że pamidronian ma potencjał terapeutyczny w wywoływaniu efektów antyproliferacyjnych, apoptotycznych i antymigracyjnych w HCC.


title: Wadliwa regulacja autofagii tkanki tłuszczowej w otyłości

text: Cele: Autofagia jest wysoce regulowanym procesem, który odgrywa ważną rolę w kontrolowaniu szerokiego zakresu funkcji komórkowych, takich jak recykling organelli, dostępność składników odżywczych i różnicowanie tkanek. Niedawne badanie wykazało zwiększoną aktywność autofagiczną w tkance tłuszczowej osób otyłych i zaproponowano rolę autofagii w insulinooporności związanej z otyłością. Redukcja masy ciała jest najskuteczniejszą metodą walki z insulinoopornością u osób z nadwagą; jednak wpływ utraty wagi na autofagię tkanki tłuszczowej jest nieznany. Badani: Autofagia tkanki tłuszczowej była oceniana u myszy i ludzi. Wyniki: Po pierwsze, utrzymywano mysi model otyłości i cukrzycy wywołanej dietą przy 15-dniowym, 40% ograniczeniu kalorii. Na początku markery autofagii były zwiększone u otyłych myszy w porównaniu z chudymi kontrolami. Po ograniczeniu kalorii, autofagia wzrosła u szczupłych myszy, podczas gdy zmniejszyła się u myszy otyłych. Ponowne wprowadzenie karmienia ad libitum było wystarczające do szybkiego zmniejszenia autofagii u chudych myszy i zwiększenia autofagii u myszy otyłych. W drugiej części badania oceniano autofagię w podskórnej tkance tłuszczowej dziewięciu otyłych osób bez cukrzycy i sześciu otyłych osób z cukrzycą poddanych operacji bariatrycznej w celu redukcji masy ciała. Próbki pobrano podczas operacji i około 1 roku później. Oceniono markery ogólnoustrojowego zapalenia, takie jak czynnik martwicy nowotworu-1α, interleukina (IL)-6 i IL-1β. Podobnie jak w modelu mysim, ludzka otyłość wiązała się ze zwiększoną autofagią, a zmniejszenie masy ciała prowadziło do osłabienia autofagii w tkance tłuszczowej. Wniosek: Otyłość i przekarmienie kaloryczne są związane z wadliwą regulacją autofagii w tkance tłuszczowej. Badania z udziałem osób z otyłością i cukrzycą, u których nastąpiła poprawa kontroli metabolicznej po ograniczeniu kalorii, sugerują, że autofagia i stan zapalny są regulowane niezależnie.


title: Odzyskiwanie odpowiedzi wzrokowej uszkodzonych nerwów wzrokowych dorosłego szczura traktowanych transglutaminazą.

text: Brak spontanicznej regeneracji aksonów ośrodkowego układu nerwowego u dorosłych ssaków po uszkodzeniu przypisuje się częściowo cząsteczkom hamującym związanym z oligodendrocytami. Regeneracja aksonów ośrodkowego układu nerwowego u ryb jest skorelowana z obecnością transglutaminazy. Enzym ten dimeryzuje interleukinę-2, a produkt jest cytotoksyczny dla oligodendrocytów in vitro. Zastosowanie tej transglutaminazy pochodzenia nerwowego do nerwów wzrokowych szczura, w których uszkodzenie spowodowało utratę wywołanej wzrokowo potencjalnej odpowiedzi na światło, sprzyjało odzyskaniu tej odpowiedzi w ciągu 6 tygodni po uszkodzeniu. Analiza transmisyjnej mikroskopii elektronowej wykazała współistnienie aksonów w dystalnym kikucie nerwu wzrokowego.


title: Przeżycie komórek podczas całkowitego pozbawienia składników odżywczych zależy od β-oksydacji kwasów tłuszczowych napędzanej kroplami lipidów.

text: Komórki narażone na stres różnego pochodzenia syntetyzują triacyloglicerole i wytwarzają kropelki lipidów (LD), ale fizjologiczne znaczenie tej odpowiedzi jest niepewne. Wykorzystując całkowite pozbawianie komórek składników odżywczych w hodowli jako prosty model stresu, zajęliśmy się kwestią, czy biogeneza LD odgrywa ochronną rolę w komórkach zaangażowanych w śmierć. Całkowite pozbawienie składników odżywczych indukowało biogenezę LD w ludzkich komórkach glejaka LN18 i HeLa, a także w pierwotnych astrocytach CHO i szczurach. We wszystkich typach komórek śmierć była związana z niedoborem LD i była przyspieszana przez blokowanie biogenezy LD po farmakologicznym zahamowaniu fosfolipazy A2 grupy IVA (cPLA2α) lub zmniejszeniu aktywności kinazy ceramidowej. Niedobór składników odżywczych wywoływał również β-oksydację kwasów tłuszczowych, które były wrażliwe na hamowanie cPLA2α, a przeżycie komórek w tych warunkach stało się ściśle zależne od katabolizmu kwasów tłuszczowych. Wyniki te pokazują, że podczas niedoboru składników odżywczych żywotność komórek jest podtrzymywana przez β-oksydację kwasów tłuszczowych, która wymaga biogenezy i mobilizacji LD.


title: Zmiany molekularne i cytogenetyczne związane z unieśmiertelnianiem komórek nabłonka nosogardzieli przez telomerazę.

text: Rak nosogardzieli (NPC) jest powszechną chorobą w Hongkongu i południowych prowincjach Chin. Uważa się, że infekcja EBV odgrywa kluczową rolę w rozwoju NPC. Wcześniejsze badania nad mechanizmem transformacji genów EBV przeprowadzono głównie w komórkach nabłonka nosogardzieli lub NPC, które mogą nie być reprezentatywne dla przednowotworowych komórek nabłonka nosogardzieli. Stworzenie reprezentatywnego systemu komórkowego znacznie ułatwiłoby wyjaśnienie roli infekcji EBV w rozwoju NPC. Stosując samą telomerazę, byliśmy w stanie ustalić unieśmiertelnioną linię komórek nabłonka nosogardzieli z pierwotnych niezłośliwych biopsji nosogardzieli. Unieśmiertelnione telomerazą komórki nabłonka nosogardzieli są w większości diploidalne pod względem kariotypu. Co ciekawe, ta nowo unieśmiertelniona linia komórek nabłonka nosogardzieli, określana jako NP460hTert, nosi zmiany genetyczne wcześniej zidentyfikowane w przednowotworowych i złośliwych komórkach nabłonka nosogardzieli. Obejmują one inaktywację p16 przez homozygotyczną delecję locus p16(INK4A) i regulację w dół ekspresji RASSF1A. Wydaje się, że delecja locus p16(INK4A) jest najważniejszym wydarzeniem dla unieśmiertelniania komórek nabłonka nosogardzieli przez telomerazę i poprzedza regulację w dół RASSF1A. Ponadto szczegółowa analiza zmian cytogenetycznych za pomocą cytogenetyki konwencjonalnej, kariotypowania spektralnego (SKY) i CGH opartego na macierzach wykazała wzmocnienie fragmentu 17q21-q25 na chromosomie 11p15 we wszystkich komórkach NP460hTert, które wystąpiły przed delecją locus p16(INK4A). . Zysk 17q był wcześniej zgłaszany w NPC. Dodatkowo, aktywację NF-kappaB zaobserwowano w unieśmiertelnionych komórkach NP460hTert przy późniejszym podwojeniu populacji i może ona odgrywać rolę w przeżyciu unieśmiertelnionych komórek nabłonkowych NP. Id1, który jest powszechnie eksprymowany w różnych ludzkich nowotworach, w tym NPC, był również podwyższony w unieśmiertelnionych komórkach NP460hTert. Tak więc ustanowienie unieśmiertelnionej linii komórek nabłonka nosogardzieli, niosącej wspólne zmiany genetyczne obecne w przednowotworowych i rakowych komórkach nabłonka nosogardzieli, może stanowić cenny system komórkowy do badania wczesnych zdarzeń związanych z karcynogenezą NPC, szczególnie w wyjaśnianiu roli zakażenia EBV w rozwoju NPC .


title: Komórkowe białko wiążące kwas nukleinowy hamuje przerzuty do komórek nowotworowych i indukuje śmierć komórek nowotworowych poprzez regulację w dół heterogennej rybonukleoproteiny K w komórkach włókniakomięsaka.

text: TŁO Białko komórkowe wiążące kwas nukleinowy (CNBP) odgrywa rolę w rozwoju twarzoczaszki kręgowców oraz w dystrofii miotonicznej typu 2 (DM2) i sporadycznym zapaleniu mięśni z ciałami wtrętowymi (sIBM) przez kontrolowanie proliferacji i przeżycia komórek w celu pośredniczenia w ekspansji grzebienia nerwowego. Stwierdzono, że CNBP wiąże jednoniciowy kwas nukleinowy i promuje rearanżacje drugorzędowej struktury kwasu nukleinowego w sposób niezależny od ATP, działając jako chaperon kwasu nukleinowego. METODY Zastosowano różne metody, w tym testy żywotności komórek, testy rany-scratch, testy chemotaksji, testy inwazji, spektroskopia dichroiczna kołowa (CD), spektroskopia NMR, immunoprecypitacja chromatyny, ekspresja i oczyszczanie rekombinowanego ludzkiego CNBP, test przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej ( EMSA), powierzchniowego rezonansu plazmonowego (SPR), analizy transferu energii rezonansu fluorescencji (FRET), testu reporterowego lucyferazy, Western blot i kalorymetrii izotermicznej (ITC). WYNIKI Regulacja w górę CNBP indukowała śmierć komórek ludzkiego włókniakomięsaka i hamowała ruchliwość i inwazyjność komórek włókniakomięsaka. Stwierdzono, że CNBP obniżył transkrypcję ekspresji heterogennej rybonukleoproteiny K (hnRNP K) poprzez konwersję sekwencji bogatej w G do G-kwadrupleksu w promotorze hnRNP K. G-kwadrupleks stabilizujący ligand tetra-(N-metylo) -4-pirydylo)porfiryna (TMPyP4) może oddziaływać i stabilizować G-kwadrupleks, powodując regulację w dół transkrypcji hnRNP K. WNIOSKI Nadekspresja CNBP spowodowała wzrost śmierci komórek i zahamowanie przerzutów komórkowych poprzez indukcję tworzenia G-kwadrupleksów w promotorze hnRNP K, co prowadzi do regulacji w dół hnRNP K. ZNACZENIE OGÓLNE Obecne wyniki dostarczyły nowego rozwiązania do kontrolowania ekspresji hnRNP K, które powinno rzucić światło na projektowanie i opracowywanie nowych leków przeciwnowotworowych.


title: Receptor jądrowy DHR96 reguluje odpowiedzi ksenobiotyczne u Drosophila.

text: Narażenie na ksenobiotyki, takie jak toksyny roślinne, zanieczyszczenia lub leki na receptę, wyzwala odpowiedź obronną, indukując geny, które kodują kluczowe enzymy detoksykacyjne. Chociaż reakcje ksenobiotyczne badano na kręgowcach, niewiele wysiłku włożono w wykorzystanie prostego systemu genetycznego do scharakteryzowania molekularnych podstaw tej skoordynowanej odpowiedzi transkrypcyjnej. Pokazujemy tutaj, że leczenie fenobarbitalem u Drosophila znacząco wpływa na około 1000 transkryptów. Wykazujemy również, że ortolog Drosophila ludzkich receptorów ksenobiotycznych SXR i CAR, DHR96, odgrywa rolę w tej odpowiedzi. Mutant DHR96 zerowy wykazuje zwiększoną wrażliwość na uspokajające działanie fenobarbitalu i pestycydu DDT, a także defekty w ekspresji wielu genów regulowanych przez fenobarbital. Geny metaboliczne i odpowiedzi na stres są również kontrolowane przez DHR96, co wskazuje na jego rolę w koordynowaniu ścieżek wielokrotnych odpowiedzi. Praca ta ustanawia nowy system modelowy do definiowania kontroli genetycznej ksenobiotycznych reakcji na stres.


title: Wirus naczelnych generuje transformowane komórki ludzkie przez fuzję

text: Model, który wyjaśnia zarówno pochodzenie, jak i sporadyczną naturę raka, twierdzi, że komórki rakowe są przypadkowym wynikiem zdarzeń powodujących zmienność genomową i epigenetyczną. Dominuje pogląd, że te zdarzenia są mutacjami, które wpływają na segregację lub stabilność chromosomów. Jednak zmienność genomowa i epigenetyczna jest również wywoływana przez fuzję komórek, która jest często powodowana przez wirusy. Jednak komórki połączone przez wirusy są uważane za nieszkodliwe, ponieważ umierają. Dostarczamy dowodów na to, że wirus naczelnych wykorzystuje zarówno białka wirusowe, jak i egzosomalne zaangażowane w fuzję komórkową, aby wytworzyć transformowane proliferujące ludzkie komórki. Chociaż normalne komórki rzeczywiście nie proliferują po fuzji, ekspresja onkogenu lub zmutowanego supresora nowotworu p53 tylko u jednego z partnerów fuzyjnych jest wystarczająca do wytworzenia heterogenicznego potomstwa. Pokazujemy również, że wirus ten może wytwarzać żywotne komórki transformowane onkogennie poprzez fuzję komórek, które w innym przypadku są przeznaczone do śmierci. Dlatego twierdzimy, że wirusy mogą przyczyniać się do karcynogenezy poprzez fuzję komórek.


title: Biosynteza auksyny za pośrednictwem TAA1 jest niezbędna dla przesłuchu hormonalnego i rozwoju roślin

text: Rośliny rozwinęły ogromną zdolność reagowania na zmiany środowiskowe, dostosowując swój wzrost i rozwój. Interakcja między sygnałami hormonalnymi i rozwojowymi jest kluczowym mechanizmem w generowaniu tej ogromnej plastyczności. Dobrym przykładem jest odpowiedź na hormon etylen, która zależy od typu tkanki, stadium rozwoju i warunków środowiskowych. Charakteryzując mutanta Arabidopsis wei8, odkryliśmy, że mała rodzina genów pośredniczy w tkankowo specyficznych odpowiedziach na etylen. Badania biochemiczne ujawniły, że WEI8 koduje długo oczekiwaną aminotransferazę tryptofanu, TAA1, w niezbędnej, ale genetycznie niescharakteryzowanej gałęzi kwasu indolo-3-pirogronowego (IPA) szlaku biosyntezy auksyny. Analiza TAA1 i jej paralogów ujawniła związek między lokalną produkcją auksyny, specyficznym dla tkanki działaniem etylenu i rozwojem narządów. Tak więc droga IPA produkcji auksyny jest kluczem do generowania silnych gradientów auksyn w odpowiedzi na sygnały środowiskowe i rozwojowe.


title: Agenda badawcza dotycząca rozwoju pracowników służby zdrowia.

text: W ostatnich dziesięcioleciach badania w zakresie zdrowia publicznego koncentrowały się na kwestiach kategorycznych, a nie przekrojowych lub systemowych. Przeprowadzono niewiele badań nad infrastrukturą wymaganą do wspierania programów zdrowia publicznego. Ten artykuł opisuje wyniki interaktywnego procesu opracowywania programu badawczego dla rozwoju pracowników służby zdrowia w celu poinformowania wszystkich osób, które mają interesy w systemie zdrowia publicznego. Badania te są definiowane jako multidyscyplinarne pole badawcze, zarówno podstawowe, jak i stosowane, które analizuje siłę roboczą pod kątem kosztów, jakości, dostępności, dostarczania, organizacji, finansowania i wyników publicznej opieki zdrowotnej w celu zwiększenia wiedzy i zrozumienia relacji między siła robocza i struktura, procesy i efekty publicznej służby zdrowia. Model logiczny i pięć priorytetowych obszarów badawczych powstały w wyniku spotkań paneli eksperckich w latach 2000-2003. Innowacyjne partnerstwa publiczno-prywatne będą potrzebne do rozwoju badań przekrojowych i systemowych.


title: Przetwarzanie równoległe w siatkówce ssaków

text: Nasze oczy wysyłają do mózgu różne „obrazy” świata zewnętrznego — obraz konturów (rysowanie linii), obraz kolorowy (malarstwo akwarelowe) lub obraz poruszających się obiektów (film). Jest to powszechnie określane jako przetwarzanie równoległe i rozpoczyna się już w pierwszej synapsie siatkówki, szypułce stożka. Tutaj skład molekularny receptorów przekaźnikowych neuronów postsynaptycznych określa, które obrazy są przenoszone do wewnętrznej siatkówki. W drugiej warstwie synaptycznej — wewnętrznej warstwie splotowatej — obwody, które obejmują złożone interakcje hamujące i pobudzające, reprezentują filtry, które wybierają „to, co oko mówi mózgowi”.


title: Terapia Oxymetholone niedokrwistości Fanconiego hamuje transkrypcję osteopontyny i indukuje cykl krwiotwórczych komórek macierzystych

text: Androgeny są szeroko stosowane w leczeniu niedokrwistości Fanconiego (FA) i innych zespołów niewydolności szpiku kostnego człowieka, ale ich sposób działania pozostaje nie do końca poznany. Do oceny skuteczności terapeutycznej oxymetholonu (OXM) i jego mechanizmu działania wykorzystano starsze myszy Fancd2(-/-). Osiemnastomiesięczne myszy Fancd2(-/-) podsumowały kluczowe ludzkie fenotypy FA, w tym zmniejszoną komórkowość szpiku kostnego, makrocytozę krwinek czerwonych i pancytopenię obwodową. Podobnie jak u ludzi, przewlekłe leczenie OXM znacząco poprawiło te parametry hematologiczne i stymulowało proliferację hematopoetycznych komórek macierzystych i progenitorowych. Analiza RNA-Seq wykazała, że regulacja w dół osteopontyny jest ważnym potencjalnym mechanizmem działania leku. Zgodnie ze zwiększoną proliferacją komórek macierzystych, konkurencyjne testy repopulacji wykazały, że przewlekła terapia OXM ostatecznie doprowadziła do wyczerpania komórek macierzystych. Wyniki te poszerzają naszą wiedzę na temat regulacji proliferacji hematopoetycznych komórek macierzystych i mają bezpośrednie implikacje kliniczne w leczeniu niewydolności szpiku kostnego.


title: Mutacja punktowa w KINDLIN3 usuwa aktywację trzech podrodzin integryn u ludzi

text: Choroby niedoboru monogenowego dają wyjątkowe możliwości zdefiniowania wkładu poszczególnych cząsteczek w fizjologię człowieka i zidentyfikowania patologii wynikających z ich dysfunkcji. Tutaj opisujemy chorobę niedoborową u dwojga ludzkiego rodzeństwa, która we wczesnym wieku objawiała się ciężkim krwawieniem, częstymi infekcjami i osteopetrozą. Objawy te są zgodne, ale bardziej nasilone niż te zgłaszane u osób z niedoborem adhezji leukocytów III (LAD-III). Pod względem mechanicznym objawy te wynikały z niezdolności do aktywacji integryn ulegających ekspresji na komórkach krwiotwórczych, w tym płytkach krwi i leukocytach. Linie komórek unieśmiertelnionych limfocytów wyizolowane od dwóch osobników wykazywały defekty aktywacji integryn. Kilka białek wcześniej zaangażowanych w aktywację integryn, w tym białko 1 związane z Ras (RAP1) oraz regulowany przez wapń i diacyloglicerol czynnik wymiany nukleotydów guaninowych-1 (CALDAG-GEF1), było obecnych i funkcjonalnych w tych liniach komórkowych. Genetyczne podłoże tej choroby wywodzi się z mutacji punktowej w regionie kodującym genu KINDLIN3 (oficjalny symbol genu FERMT3). Kiedy KINDLIN-3 typu dzikiego ulegał ekspresji w unieśmiertelnionych limfocytach, ich integryny odpowiadały na sygnały aktywacji. Wyniki te identyfikują chorobę genetyczną, która poważnie zagraża zdrowiu dotkniętych nią osób i ustalają zasadniczą rolę KINDLIN-3 w aktywacji integryn u ludzi. Ponadto wykazano, że allogeniczny przeszczep szpiku kostnego łagodzi objawy choroby.


title: Aktywacja neuronów AgRP na czczo wymaga receptorów NMDA i angażuje spinogenezę oraz zwiększone napięcie pobudzające

text: Aktywność neuronów AgRP napędza karmienie i przyrost masy ciała, podczas gdy pobliskie neurony POMC działają odwrotnie. Jednak rola pobudzającego bodźca glutaminergicznego w kontrolowaniu tych neuronów jest nieznana. Aby odpowiedzieć na to pytanie, stworzyliśmy myszy pozbawione receptorów NMDA (NMDAR) na neuronach AgRP lub POMC. Usunięcie NMDAR z neuronów AgRP znacznie zmniejszyło wagę, ilość tkanki tłuszczowej i przyjmowanie pokarmu, podczas gdy usunięcie z neuronów POMC nie miało wpływu. Aktywacja neuronów AgRP na czczo, oceniana na podstawie ekspresji mRNA c-Fos, Agrp i Npy, EPSC za pośrednictwem receptora AMPA, szybkości depolaryzacji i wyzwalania, wymagała NMDAR. Co więcej, neurony AgRP, ale nie POMC, mają kolce dendrytyczne, a zwiększony wkład glutaminergiczny do neuronów AgRP spowodowany na czczo towarzyszył wzrostowi kolców, co sugeruje, że synaptogeneza i spinogeneza indukowana jest na czczo. Zatem glutaminergiczna transmisja synaptyczna i jej modulacja przez NMDAR odgrywają kluczową rolę w kontrolowaniu neuronów AgRP i określaniu komórkowej i behawioralnej odpowiedzi na post.


title: Rozpowszechnienie i przyczyny ślepoty i słabowidzącego w Sudanie Południowym

text: Kontekst Uważa się, że ślepota i niedowidzenie są powszechne w południowym Sudanie. Jednak wielkość i rozmieszczenie geograficzne są w dużej mierze nieznane. Naszym celem było oszacowanie częstości występowania ślepoty i słabowidzącego, zidentyfikowanie głównych przyczyn ślepoty i słabowidzącego oraz oszacowanie celów programów zapobiegania ślepocie w Mankien payam (powiat), południowy Sudan.


title: Pochodzenie azotynów i azotanów w kondensacie z powietrza nosowego i wydychanego oraz związek z powstawaniem tlenku azotu.

text: TŁO Podwyższone stężenia azotanów i azotynów stwierdzono w kondensacie wydychanego powietrza (EBC) w chorobach dróg oddechowych i postulowano, że odzwierciedla to zwiększony metabolizm tlenku azotu (NO). Jednak chemiczne i anatomiczne pochodzenie azotanów i azotynów w drogach oddechowych nie zostało jeszcze wystarczająco zbadane. METODY Zmierzono frakcję wydychanego NO przy natężeniu przepływu wydechowego 50 ml/s (FE(NO)) oraz azotynów i azotanów w EBC, wydzieliny z nosa i śliny u 17 pacjentów z tracheostomią i 15 bez tracheostomii, z których wszyscy byli osoby niepalące bez chorób układu oddechowego. Od osób, u których wykonano tracheostomię, pobrano próbki z tchawicy i jamy ustnej, a od osób bez tracheostomii próbki z nosa (podczas zamykania rzepa) i jamy ustnej. Pomiary przeprowadzono przed i po spożyciu azotanu sodu (10 mg/kg) i zastosowaniu antybakteryjnego płynu do płukania jamy ustnej (chlorheksydyna 0,2%). WYNIKI U pacjentów z tracheostomią FE(NO) doustnie wzrósł o 90% (p<0,01), podczas gdy FE(NO) tchawicy nie uległo zmianie 60 minut po przyjęciu azotanu. Poziom azotynów w EBC po podaniu doustnym wzrósł 23-krotnie po 60 minutach (p<0,001), podczas gdy poziomy azotynów w tchawicy EBC wykazywały jedynie niewielki wzrost (czterokrotny, p<0,05). Azotan zwiększył się o taką samą ilość w EBC jamy ustnej i tchawicy po 60 minutach (2,5-krotnie, p<0,05). U osób bez tracheostomii FE(NO) i EBC wzrosły po spożyciu azotanów, a po płynie do płukania jamy ustnej chlorheksydyną ponownie zbliżyły się do poziomu wyjściowego (p<0,001). Nosowy NO, azotany i azotyny nie były dotknięte przyjmowaniem azotanów ani płynem do płukania jamy ustnej. Wyjściowo płyn do płukania jamy ustnej wodą dejonizowaną nie wpływał na azotyn w jamie ustnej EBC ani w ślinie, podczas gdy po płynie przeciwbakteryjnym zaobserwowano istotne zmniejszenie (odpowiednio p<0,05 i p<0,001). WNIOSKI Poza gruczołami ślinowymi azotan osocza jest wychwytywany przez dolne drogi oddechowe, ale nie przez nosowe. Na poziomy azotanów w EBC wpływa zatem spożycie w diecie. Azotan jest redukowany do azotynu w wyniku działania bakterii, które ma miejsce przede wszystkim w przewodzie ustno-gardłowym zdrowych osób. Wydaje się, że tylko azotyn ustno-gardłowy przyczynia się do wydychanego NO w drogach oddechowych nieobjętych stanem zapalnym, a podczas standardowego pobierania EBC jest również znaczny udział azotynów z przewodu ustno-gardłowego.


title: AZD9150, antysensowny oligonukleotydowy inhibitor STAT3 nowej generacji z wczesnymi dowodami aktywności klinicznej w chłoniaku i raku płuc

text: Technologie sekwencjonowania nowej generacji znacznie poszerzyły naszą wiedzę na temat genetyki raka. Technologia antysensowna to atrakcyjna platforma, która może przełożyć te postępy na ulepszone terapie przeciwnowotworowe, ponieważ inhibitory antysensownych oligonukleotydów (ASO) można zaprojektować wyłącznie na podstawie informacji o sekwencji genów. Ostatnie dane kliniczne u ludzi wykazały silną aktywność ogólnoustrojowo podawanych ASOs skierowanych na geny wyrażane w wątrobie. Opisujemy aktywność przedkliniczną i wstępną ocenę kliniczną klasy ASO zawierających ograniczone modyfikacje etylowe, które są ukierunkowane na gen kodujący czynnik transkrypcyjny STAT3, białko, które jest niezwykle trudne do zahamowania terapeutycznie. Systemowe dostarczanie nieskomponowanego ASO, AZD9150, zmniejszyło ekspresję STAT3 w szerokim zakresie przedklinicznych modeli raka i wykazało działanie przeciwnowotworowe w modelach chłoniaka i raka płuc. Aktywność przedkliniczna AZD9150 przełożyła się na działanie przeciwnowotworowe pojedynczego środka u pacjentów z chłoniakiem wysoce opornym na leczenie i niedrobnokomórkowym rakiem płuca w badaniu fazy 1 z eskalacją dawki.


title: Dowody na istnienie pluripotencjalnych ludzkich embrionalnych komórek macierzystych pochodzących ze sklonowanej blastocysty.

text: Technologia transferu jądra komórki somatycznej (SCNT) została ostatnio wykorzystana do wygenerowania zwierząt o wspólnym składzie genetycznym. W tym badaniu opisujemy pozyskiwanie pluripotencjalnych embrionalnych komórek macierzystych (ES) (SCNT-hES-1) ze sklonowanej ludzkiej blastocysty. Komórki SCNT-hES-1 wykazywały typową morfologię komórek ES i markery powierzchniowe komórek i były zdolne do różnicowania się w ciała zarodkowe in vitro oraz do tworzenia potworniaków in vivo zawierających pochodne komórek ze wszystkich trzech listków zarodkowych zarodków u myszy z ciężkim złożonym niedoborem odporności. Po ciągłej proliferacji przez ponad 70 pasaży, komórki SCNT-hES-1 utrzymywały prawidłowe kariotypy i były genetycznie identyczne z komórkami somatycznego dawcy jądrowego. Chociaż nie możemy całkowicie wykluczyć możliwości, że komórki miały partenogenetyczne pochodzenie, analizy imprintingu potwierdzają pochodzenie SCNT wyprowadzonych ludzkich komórek ES.


title: Ultraszybki metabolizm leków: wykrywanie duplikacji genu CYP2D6 oparte na PCR.

text: Enzym 4-hydroksylaza grubochinowa (CYP2D6), który metabolizuje wiele powszechnie stosowanych leków, jest wysoce polimorficzny. Aktywność enzymu waha się między osobnikami od ultraszybkiego do całkowitego braku. W związku z tym zdolność metaboliczna jest różna, powodując różnice międzyosobnicze w skuteczności terapeutycznej i działania niepożądane przy standardowych zalecanych dawkach. Do 7% osób rasy kaukaskiej może wykazywać ultraszybki metabolizm leków (UM) z powodu odziedziczonych alleli ze zwielokrotnionymi funkcjonalnymi genami CYP2D6, powodującymi ekspresję zwiększonej ilości enzymu. Identyfikacja pacjentów z UM ma potencjalne znaczenie kliniczne dla dostosowania dawek w terapii lekowej, a także dla uniknięcia błędnej identyfikacji niezgodności. W naszym badaniu przetestowaliśmy niedawno zaprojektowane testy PCR do wykrywania genotypu UM. Stwierdziliśmy 3,5% częstość występowania UM niosących zduplikowane aktywne geny CYP2D6 w populacji składającej się z 202 pacjentów psychiatrycznych.


title: Działania synaptycznie uwalnianego cynku w synapsach z omszałych włókien hipokampa

text: Zn2+ jest obecny w wysokich stężeniach w pęcherzykach synaptycznych włókien kiciastych hipokampa. Zastosowaliśmy chelatory Zn2+ i zmutowaną mysz mokka, aby zająć się fizjologiczną rolą Zn2+ w tym szlaku. Zn2+ nie bierze udziału w unikalnej plastyczności presynaptycznej obserwowanej w synapsach włókien kiciastych, ale jest współuwalniany z glutaminianem z tych synaps, zarówno spontanicznie, jak i przy stymulacji elektrycznej, gdzie wywiera silny wpływ modulujący na receptory NMDA. Zn2+ tonicznie zajmuje miejsce wiązania receptorów NMDA o wysokim powinowactwie w synapsach włókien kiciastych, podczas gdy miejsce wiązania Zn2+ zależne od napięcia o niższym powinowactwie jest zajęte podczas uwalniania wymuszonego potencjału czynnościowego. Wnioskujemy, że Zn2+ jest neuroprzekaźnikiem modulującym uwalnianym z synaps włókien kiciastych i odgrywa ważną rolę w kształtowaniu odpowiedzi receptora NMDA w tych synapsach.


title: Związek między spożyciem kwasu foliowego z różnych źródeł żywności w Norwegii a statusem homocysteiny w interwencji żywieniowej wśród młodych dorosłych mężczyzn.

text: Celem niniejszego badania było zbadanie wpływu interwencji dietetycznej, która łączyła informacje żywieniowe ze zwiększoną dostępnością warzyw, owoców i pieczywa pełnoziarnistego. O efekcie interwencji decydowały zmiany w spożyciu warzyw, owoców, pieczywa pełnoziarnistego oraz oszacowanych składników odżywczych. Ponadto w badaniu sprawdzano, czy zmiany względnego udziału folanu z różnych źródeł pokarmowych były związane ze zmianami stężenia całkowitej homocysteiny w osoczu (p-tHcy). 5-miesięczne badanie interwencyjne objęło 376 poborowych mężczyzn z Norweskiej Gwardii Narodowej, Vaernes (grupa interwencyjna) i 105 poborowych mężczyzn z Norweskiej Gwardii Narodowej, Heggelia (grupa kontrolna). Przeprowadzone badania spowodowały wzrost spożycia warzyw, owoców, jagód i soków ogółem (P < 0,001) oraz pieczywa pełnoziarnistego (P < 0,001). Uczestnicy grupy interwencyjnej wykazali wyższy wzrost spożycia błonnika pokarmowego (P < 0,001) i kwasu foliowego (P < 0,001) w porównaniu z grupą kontrolną. Względny udział spożycia kwasu foliowego z owoców, warzyw i pieczywa pełnoziarnistego był wyższy w grupie interwencyjnej w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,001 dla wszystkich). Zwiększone spożycie kwasu foliowego z pieczywa pełnoziarnistego było odwrotnie skorelowane ze zmniejszonym stężeniem p-tHcy (p = 0,017). Podsumowując, interwencja dietetyczna spowodowała zwiększenie spożycia warzyw, owoców i pieczywa pełnoziarnistego, a następnie zwiększenie spożycia kwasu foliowego z tych składników żywności. Zmniejszenie stężenia p-tHcy było istotnie związane ze zwiększonym spożyciem kwasu foliowego na skutek zwiększonego spożycia pieczywa pełnoziarnistego.


title: Interferon beta kontroluje infekcję wirusem Zachodniego Nilu i patogenezę u myszy.

text: Badania na myszach pozbawionych wspólnego receptora błon plazmatycznych dla interferonu typu I (IFN-αβR(-)(/)(-)) wykazały, że sygnalizacja IFN ogranicza tropizm, rozpowszechnianie i śmiertelność po zakażeniu wirusem Zachodniego Nilu (WNV) lub kilkoma inne wirusy chorobotwórcze. Jednak specyficzne funkcje poszczególnych podtypów IFN pozostają niepewne. Tutaj, używając myszy IFN-β(-)(/)(-), zdefiniowaliśmy przeciwwirusową i immunomodulacyjną funkcję tego podtypu IFN w ograniczaniu infekcji wirusowej. Myszy IFN-β(-)(/)(-) były bardziej podatne na zakażenie WNV niż myszy typu dzikiego, ulegając szybciej i z większą ogólną śmiertelnością, chociaż fenotyp był mniej dotkliwy niż w przypadku IFN-αβR(-)( /)(-) myszy. Zwiększonej podatności myszy IFN-β(-)(/)(-) towarzyszyła zwiększona replikacja wirusa w różnych tkankach. Zgodnie z bezpośrednią rolą IFN-β w kontroli replikacji WNV, miana wirusa w hodowlach ex vivo makrofagów, komórek dendrytycznych, fibroblastów i neuronów ziarnistych móżdżku, ale nie neuronów korowych, z IFN-β(-)(/) (-) myszy były większe niż w komórkach typu dzikiego. Chociaż szczegółowa analiza immunologiczna nie wykazała większych niedoborów jakości lub ilości przeciwciał swoistych dla WNV lub limfocytów T CD8(+), zaobserwowaliśmy zmienioną odpowiedź regulatorowych limfocytów T CD4(+) CD25(+) FoxP3(+), z większą liczbą po infekcji. Podsumowując, wyniki te sugerują, że IFN-β kontroluje patogenezę WNV poprzez ograniczanie infekcji w kluczowych typach komórek i modulowanie sieci regulatorowych komórek T.


title: Przodownicy aktywacji komórek T: początkowe, zlokalizowane sygnały Ca2+ za pośrednictwem NAADP i receptora rianodyny typu 1

text: Aktywacja limfocytów T jest podstawą włączenia adaptacyjnego układu odpornościowego. Sygnalizacja Ca2+ jest niezbędna do aktywacji komórek T i zaczyna się jako początkowe, krótkotrwałe, zlokalizowane sygnały Ca2+. Drugi przekaźnik, fosforan dinukleotydu adeninowego kwasu nikotynowego (NAADP) tworzy się szybko po aktywacji komórek T i stymuluje wczesną sygnalizację Ca2+. Opracowaliśmy technikę obrazowania o wysokiej rozdzielczości przy użyciu wielu fluorescencyjnych barwników wskaźnikowych Ca2+, aby scharakteryzować te wczesne zdarzenia sygnalizacyjne i zbadać kanały zaangażowane w sygnały Ca2+ zależne od NAADP. W pierwszych sekundach aktywacji albo pierwotnych mysich limfocytów T, albo ludzkich komórek Jurkat z kulkami pokrytymi przeciwciałem przeciwko CD3, wykryliśmy sygnały Ca2+ o średnicach bliskich granicy wykrywalności i które były blisko miejsca aktywacji na błonie plazmatycznej. W komórkach Jurkat, w których receptor rianodynowy (RyR) został osłabiony lub w pierwotnych limfocytach T myszy RyR1-/-, albo te wczesne sygnały Ca2+ nie były wykrywane, albo liczba sygnałów była znacznie zmniejszona. Lokalne sygnały Ca2+ obserwowane w ciągu 20 ms po mikroiniekcji komórek Jurkat z NAADP były również wrażliwe na knockdown RyR. W przeciwieństwie do tego, TRPM2 (kanał potencjalnego receptora przejściowego, podtyp melastatyna 2), potencjalny kanał docelowy NAADP, nie był wymagany do tworzenia początkowych sygnałów Ca2+ w pierwotnych limfocytach T. Tak więc, za pomocą naszej metody obrazowania o wysokiej rozdzielczości, scharakteryzowaliśmy wczesne zdarzenia uwalniania Ca2+ w komórkach T i uzyskaliśmy dowody na udział RyR i NAADP w takich sygnałach.


title: Mutacja missense LAMB2 powoduje wrodzony zespół nerczycowy poprzez upośledzenie wydzielania lamininy.

text: Laminina β2 jest składnikiem lamininy-521, która jest ważnym składnikiem błony podstawnej kłębuszków (GBM). Mutacje zerowe w lamininie β2 (LAMB2) powodują zespół Piersona, ciężki wrodzony zespół nerczycowy z wadami oczu i neurologicznymi. W przeciwieństwie do tego, pacjenci z mutacjami zmiany sensu LAMB2, takimi jak R246Q, mogą mieć mniej poważne wady pozanerkowe, ale nadal wykazują wrodzony zespół nerczycowy. Aby zbadać, w jaki sposób takie mutacje zmiany sensu w LAMB2 powodują białkomocz, wytworzyliśmy trzy transgeniczne linie myszy, w których zmutowana R246Q szczurza laminina β2 zastąpiła mysią lamininę β2 typu dzikiego w GBM. Te transgeniczne myszy rozwinęły znacznie mniej ciężką białkomocz niż ich nietransgeniczne rodzeństwo z niedoborem Lamb2; poziom białkomoczu korelował odwrotnie z ekspresją R246Q-LAMB2. Na początku białkomoczu ekspresja i lokalizacja białek związanych z wyrostkami przepony szczelinowej i stopy były prawidłowe i nie stwierdzono wyraźnych nieprawidłowości ultrastrukturalnych. Ekspresory o niskim poziomie transgenu rozwinęły ciężką proteinurię, zatarcie wyrostka łapy, pogrubienie GBM i niewydolność nerek po 3 miesiącach, ale ekspresjonerzy o wysokim poziomie ekspresji rozwinęli jedynie łagodną proteinurię po 9 miesiącach. Badania in vitro wykazały, że mutacja R246Q powoduje upośledzenie wydzielania lamininy. Podsumowując, wyniki te sugerują, że mutacja R246Q powoduje zespół nerczycowy poprzez upośledzenie wydzielania lamininy-521 z podocytów do GBM; jednak zwiększona ekspresja zmutowanego białka jest w stanie przezwyciężyć ten defekt wydzielania i poprawić permselektywność kłębuszków nerkowych.


title: Interleukina-33 zapobiega apoptozie i poprawia przeżycie po doświadczalnym zawale mięśnia sercowego dzięki sygnalizacji ST2.

text: TŁO ST2 jest członkiem rodziny receptorów interleukiny (IL)-1 z izoformami związanymi z błoną (ST2L) i rozpuszczalną (sST2), a sST2 jest biomarkerem złego wyniku leczenia u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego (MI). IL-33, niedawno odkryty ligand ST2, aktywuje jądrowy czynnik kappaB, a zatem może regulować apoptotyczną śmierć komórek. Przetestowaliśmy hipotezę, że IL-33 działa kardioprotekcyjnie po MI poprzez sygnalizację ST2. METODY I WYNIKI IL-33 chroniła hodowane kardiomiocyty przed apoptozą indukowaną hipoksją, a ta kardioprotekcja była częściowo hamowana przez sST2. IL-33 indukowała ekspresję czynników antyapoptotycznych XIAP, cIAP1 i surwiwiny. Aby zdefiniować kardioprotekcyjną rolę IL-33 in vivo, przeprowadziliśmy zaślepione i randomizowane badanie niedokrwienia/reperfuzji u szczurów. IL-33 zmniejszyła apoptozę kardiomiocytów, zahamowała aktywność kaspazy-3 i zwiększyła ekspresję białek należących do rodziny IAP. IL-33 zmniejszyła zarówno objętość zawału, jak i zwłóknienia po 15 dniach; co więcej, zarówno badania echokardiograficzne, jak i hemodynamiczne wykazały, że IL-33 poprawia funkcję komór. W celu określenia, czy w ochronie serca przez IL-33 pośredniczy sygnalizacja ST2, przeprowadzono randomizowane i zaślepione badanie myszy ST2(-/-) w porównaniu z myszami z tego samego miotu typu dzikiego u 98 myszy poddanych MI. W 4 tygodnie po MI, IL-33 zmniejszyła rozszerzenie komór i poprawiła funkcję skurczową u myszy typu dzikiego, ale nie u myszy ST2(-/-). Wreszcie, IL-33 poprawiła przeżywalność po MI u myszy typu dzikiego, ale nie u myszy ST2(-/-). WNIOSKI IL-33 zapobiega apoptozie kardiomiocytów oraz poprawia czynność serca i przeżycie po MI poprzez sygnalizację ST2.


title: Wpływ praktyk przyjęć na OIT w formacie otwartym i zamkniętym na wyniki pacjentów chirurgicznych wysokiego ryzyka: analiza kohortowa

text: TŁO W roku 2000 zmieniła się struktura organizacyjna OIOM w Centrum Medycznym Zaandam (ZMC) z formatu otwartego na OIOM zamknięty. Celem tego badania była ocena wpływu tej zmiany organizacyjnej na wyniki u pacjentów chirurgicznych wysokiego ryzyka. METODY Dokonano przeglądu dokumentacji medycznej wszystkich kolejnych pacjentów chirurgicznych wysokiego ryzyka przyjmowanych na OIT w latach 1996-1998 (format otwarty) oraz od 2003 do 2005 roku (format zamknięty). Pacjenci wysokiego ryzyka zostali zdefiniowani zgodnie z wynikiem IRIS (Identyfikacja ryzyka u pacjentów chirurgicznych). Badanymi parametrami były: śmiertelność, zachorowalność, długość pobytu na OIT (LOS) i szpitalny LOS. WYNIKI Śmiertelność pacjentów OIT wyniosła 25,7% w grupie otwartej i 15,8% w grupie zamkniętej (p = 0,01). Zachorowalność zmniejszyła się z 48,6% do 46,1% (p = 0,6). Średnia długość pobytu w szpitalu wyniosła 17 dni w grupie otwartej i 21 dni w grupie zamkniętej (p = 0,03). WNIOSKI Pacjenci chirurgii wysokiego ryzyka przebywający na OIT to pacjenci, którzy przeszli złożony i często rozległy zabieg chirurgiczny. Pacjenci ci wymagają specjalistycznego leczenia i dokładnego monitorowania w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa i optymalnej opieki. Nasze wyniki sugerują, że format zamknięty jest bardziej korzystny niż format otwarty, aby zminimalizować skutki operacji wysokiego ryzyka i zagwarantować bezpieczny wynik w tej grupie pacjentów.


title: Terapia indukcyjna z autologicznymi mezenchymalnymi komórkami macierzystymi w przeszczepach nerek związanych z żywym organizmem: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST Terapia indukcyjna oparta na przeciwciałach oraz inhibitory kalcyneuryny (CNI) zmniejszają odsetek ostrego odrzucenia u biorców nerek; jednak oportunistyczne infekcje i toksyczne skutki CNI pozostają wyzwaniem. Podobno mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) skutecznie leczyły chorobę przeszczep przeciwko gospodarzowi. CEL Ocena autologicznych MSC jako substytutu indukcji przeciwciał u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, którzy przeszli zgodny z ABO, ujemny przeszczep nerki od żywego spokrewnionego dawcy. PROJEKT, STANOWISKO I PACJENCI Do tego jednoośrodkowego, prospektywnego, otwartego, randomizowanego badania w jednym ośrodku, które trwało od lutego 2008 r. do maja 2009 r., kiedy zakończono rekrutację, włączono stu pięćdziesięciu dziewięciu pacjentów. INTERWENCJA Pacjentów zaszczepiono autologicznym MSC pochodzącym ze szpiku (1-2 x 10(6)/kg) podczas reperfuzji nerek i dwa tygodnie później. Pięćdziesięciu trzech pacjentów otrzymało standardową dawkę, a 52 pacjentów otrzymało CNI z niską dawką (80% standardowej); 51 pacjentów w grupie kontrolnej otrzymało przeciwciało przeciwko receptorowi IL-2 oraz CNI w standardowej dawce. GŁÓWNE WSKAŹNIKI WYNIKÓW Podstawowym miernikiem była roczna częstość występowania ostrego odrzucenia i czynności nerek (szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej [eGFR]); miarą drugorzędową było przeżycie pacjenta i przeszczepu oraz częstość występowania zdarzeń niepożądanych. WYNIKI Przeżycie chorego i przeszczepu po 13-30 miesiącach było podobne we wszystkich grupach. Po 6 miesiącach 4 z 53 pacjentów (7,5%) w grupie autologicznego MSC plus standardowa dawka CNI (95% CI, 0,4%-14,7%; P = 0,04) i 4 z 52 pacjentów (7,7%) w grupie -grupa dawki (95% CI, 0,5%-14,9%; P = 0,046) w porównaniu z 11 z 51 kontroli (21,6%; 95% CI, 10,5%-32,6%) miała ostre odrzucenie potwierdzone biopsją. Żaden z pacjentów w żadnej z grup autologicznych MSC nie miał odrzucenia opornego na glikokortykoidy, podczas gdy 4 pacjentów (7,8%) w grupie kontrolnej miało (95% CI, 0,6%-15,1%; ogólnie p = 0,02). Czynność nerek powracała szybciej w obu grupach MSC wykazujących zwiększone poziomy eGFR w pierwszym miesiącu po operacji niż w grupie kontrolnej. U pacjentów otrzymujących CNI w dawce standardowej średnia różnica wynosiła 6,2 ml/min na 1,73 m(2) (95% CI, 0,4-11,9; p=0,04), a u pacjentów z CNI z niską dawką wynoszącą 10,0 ml/min na 1,73 m(2) (95% CI, 3,8-16,2; p=0,002). Również podczas rocznej obserwacji połączona analiza grup leczonych MSC wykazała istotnie zmniejszone ryzyko zakażeń oportunistycznych w porównaniu z grupą kontrolną (współczynnik ryzyka, 0,42; 95% CI, 0,20-0,85, p=0,02) WNIOSEK Wśród u pacjentów poddawanych przeszczepieniu nerki zastosowanie autologicznych komórek MSC w porównaniu z terapią indukującą przeciwciałem przeciwko receptorowi IL-2 skutkowało mniejszą częstością występowania ostrego odrzucenia, zmniejszeniem ryzyka zakażenia oportunistycznego i lepszą oceną czynności nerek po 1 roku. REJESTRACJA BADANIA Clinictrials.gov Identyfikator: NCT00658073.


title: Montaż kory mózgowej: generowanie i przeprogramowywanie różnorodności neuronów projekcyjnych

text: Kora mózgowa ssaków odpowiada za najwyższy poziom funkcji asocjacyjnych, poznawczych i motorycznych. W ośrodkowym układzie nerwowym (OUN) kora stanowi doskonały przykład skrajnego zróżnicowania neuronalnego, szeroko klasyfikowanego jako neurony projekcyjne pobudzające (PN) i interneurony hamujące (IN). Dokonujemy tutaj przeglądu ostatnich postępów poczynionych w zrozumieniu strategii i mechanizmów kształtujących różnorodność PN podczas embriogenezy i omawiamy, w jaki sposób klasy PN mogą być utrzymywane po urodzeniu przez całe życie organizmu. Ponadto rozważamy intrygującą możliwość, że PN mogą być podatne na ukierunkowane przeprogramowanie ich cech specyficznych dla ich klasy, aby umożliwić zwiększoną plastyczność korową u osoby dorosłej.


title: Mechaniczna modulacja oddziaływań receptor-ligand na styku komórka-komórka.

text: Receptory powierzchniowe komórek zostały szeroko zbadane, ponieważ inicjują i regulują kaskady przekazywania sygnałów, co prowadzi do różnych funkcjonalnych wyników komórkowych. Ważna klasa receptorów odpornościowych (np. receptorów antygenowych komórek T), których ligandy są zakotwiczone na powierzchni innych komórek, pozostaje słabo poznana. Mechanizm, za pomocą którego wiązanie ligandu inicjuje fosforylację receptora, proces określany jako „wyzwalanie receptora”, pozostaje kontrowersyjny. Ostatnio stwierdzono, że bezpośrednie pomiary (dwuwymiarowego) czasu życia kompleksu receptor-ligand na styku komórka-komórka są mniejsze niż (trójwymiarowe) czasy życia w roztworze, ale mechanizm leżący u ich podstaw nie jest znany. Na styku komórka-komórka kompleks receptor-ligand obejmuje krótką odległość międzybłonową (15 nm) w porównaniu z długimi cząsteczkami powierzchniowymi (LSM), których ektodomeny mają zasięg > 40 nm, a te LSM obejmują fosfatazy (np. CD45), które defosforylują receptor. Zasugerowano, że oparta na wielkości segregacja LSM z kompleksu receptor-ligand jest mechanizmem wyzwalania receptora, ale nie jest jasne, czy mechanochemia wspiera taką segregację na małą skalę. Przedstawiamy model matematyczny w skali nanometrycznej, który łączy elastyczność membrany ze sztywnością na ściskanie i ruchomością boczną LSM. Odkryliśmy solidną supradyfuzyjną segregację LSM z pojedynczego kompleksu receptor-ligand. Model przewiduje, że redystrybucja LSM spowoduje zależne od czasu napięcie w kompleksie, prowadzące do skrócenia dwuwymiarowego czasu życia. Co ciekawe, model przewiduje nieliniową zależność między trójwymiarowym i dwuwymiarowym czasem życia, co może zwiększyć zdolność receptorów do rozróżniania podobnych ligandów.


title: Wysokowydajna kontrola neuroprotetyczna przez osobę z tetraplegią.

text: TŁO Paraliż lub amputacja ręki powoduje utratę zdolności orientacji ręki oraz chwytania, manipulowania i przenoszenia przedmiotów, które to funkcje są niezbędne w codziennych czynnościach. Interfejsy mózg-maszyna mogą stanowić rozwiązanie umożliwiające przywrócenie wielu z tych utraconych funkcji. Dlatego zbadaliśmy, czy osoba z tetraplegią może szybko osiągnąć kontrolę neurologiczną wysokosprawnej protezy kończyny przy użyciu tego typu interfejsu. METODY Wszczepiliśmy dwie 96-kanałowe mikroelektrody dokorowe w korze ruchowej 52-letniego pacjenta z tetraplegią. Trening interfejsu mózg-maszyna prowadzono przez 13 tygodni w celu kontrolowania antropomorficznej protezy kończyny z siedmioma stopniami swobody (translacja trójwymiarowa, orientacja trójwymiarowa, chwytanie jednowymiarowe). Zdolność uczestnika do kontrolowania protezy kończyny została oceniona za pomocą klinicznych pomiarów funkcji kończyny górnej. To badanie jest zarejestrowane na ClinicalTrials.gov, NCT01364480. WNIOSKI Drugiego dnia szkolenia uczestnik mógł swobodnie poruszać protezą kończyny w trójwymiarowej przestrzeni roboczej. Po 13 tygodniach rutynowo wykonywano solidne, siedmiowymiarowe ruchy. Średni wskaźnik sukcesu w zadaniach z osiągnięciem celu wyniósł 91,6% (SD 4,4) w porównaniu z medianą poziomu szansy 6,2% (95% CI 2,0-15,3). Poprawę zaobserwowano w czasie ukończenia (spadek ze średnio 148 s [SD 60] do 112 s [6]) i wydajności ścieżki (wzrost z 0,30 [0,04] do 0,38 [0,02]). Uczestniczka była również w stanie używać protezy kończyny do wykonywania umiejętnych i skoordynowanych ruchów sięgania i chwytania, co skutkowało klinicznie istotnymi korzyściami w testach funkcji kończyny górnej. Nie zgłoszono żadnych zdarzeń niepożądanych. INTERPRETACJA Wraz z ciągłym rozwojem neuroprotez kończyn, osoby z długotrwałym paraliżem mogły odzyskać naturalne i intuicyjne sygnały poleceń dotyczące umieszczania, orientacji i sięgania dłoni, umożliwiając im wykonywanie codziennych czynności. FINANSOWANIE Agencja Zaawansowanych Projektów Badawczych Obrony, Narodowe Instytuty Zdrowia, Departament Spraw Weteranów oraz Instytut Rehabilitacji UPMC.


title: Blokowanie fazy i wielokrotne oscylujące atraktory dla sprzężonego zegara i cyklu komórkowego ssaków.

text: U wielu gatunków obserwuje się codzienne synchroniczne rytmy podziału komórek na poziomie tkanek lub organizmu, co sugeruje, że zegar dobowy i oscylatory cyklu komórkowego są sprzężone. W przypadku ssaków, pomimo znanych interakcji mechanistycznych, wpływ takiego sprzężenia na progresję zegara i cyklu komórkowego, a tym samym jego znaczenie biologiczne, nie jest zrozumiały. W szczególności nie wiemy, w jaki sposób czasowa organizacja podziału komórek na poziomie pojedynczej komórki wytwarza ten dobowy rytm na poziomie tkanek. Tutaj używamy obrazowania wielospektralnego pojedynczych żywych komórek, metod obliczeniowych i modelowania matematycznego, aby odpowiedzieć na to pytanie w proliferacji mysich fibroblastów. Pokazujemy, że w niezsynchronizowanych komórkach cykl komórkowy i zegar dobowy silnie blokują się fazowo w sposób 1:1, tak że w rosnącej populacji komórek dwa oscylatory oscylują w sposób zsynchronizowany ze wspólną częstotliwością. Synchronizacja indukowana deksametazonem ujawnia dodatkowe stany zegara. Oprócz niskookresowego stanu synchronizacji fazowej istnieją wyraźne współistniejące stany ze znacznie wyższym zegarem okresowym. Komórki przechodzą do tych stanów po synchronizacji deksametazonem. Czasowa koordynacja podziału komórek poprzez blokowanie fazy z zegarem na poziomie pojedynczej komórki ma istotne implikacje, ponieważ zaburzenia funkcji okołodobowej są coraz częściej powiązane z patogenezą wielu chorób, w tym raka.


title: Umiarkowany wpływ terapii skojarzonej opartej na artemizynie na przenoszenie Plasmodium falciparum.

text: Tło. Terapia skojarzona oparta na artemizynie (ACT) zmniejsza potwierdzoną mikroskopowo gametocytemię i infekcję komarów. Jednak techniki molekularne wykazały w ostatnim czasie wysoką częstość występowania submikroskopowej gametocytemii. Naszym celem było określenie wpływu monoterapii sulfadoksyno-pirymetaminą (SP) i leczenia SP plus amodiachina (AQ), SP plus artesunat (AS) i artemeter-lumefantryna (AL; Coartem) na submikroskopową gametocytemię i zakaźność. Metody. Dzieci kenijskie (n=528) w wieku od 6 miesięcy do 10 lat zostały losowo przydzielone do 4 ramion leczenia. Gametocytemię określano zarówno za pomocą mikroskopii, jak i opartej na ilościowej amplifikacji sekwencji kwasu nukleinowego Pfs25 RNA (Pfs25 QT-NASBA). Transmisję określono za pomocą testów żywieniowych przez błonę. Wyniki. Częstość występowania gametocytów, określona za pomocą Pfs25 QT-NASBA, wynosiła 89,4% (219/245) w momencie włączenia i zmniejszyła się po leczeniu SP plus AS, SP plus AQ i AL. Testy karmienia przez błonę w grupie losowo wybranych dzieci wykazały, że odsetek dzieci zakaźnych był nawet 4-krotnie wyższy niż oczekiwano na podstawie mikroskopii. ACT nie zmniejszył znacząco odsetka zarażonych dzieci, ale zmniejszył odsetek zarażonych komarów. Wnioski. Submikroskopowa gametocytemia jest powszechna po leczeniu i znacząco przyczynia się do zakażenia komarami. Nasze wyniki należy interpretować w kontekście intensywności transmisji, ale wpływ ACT na transmisję malarii wydaje się być umiarkowany i ograniczony do czasu trwania nosicielstwa gametocytów oraz odsetka komarów zakażonych przez nosicieli.


title: Ruchy ust pobudzają drgania mózgu obserwatorów o niskiej częstotliwości, aby ułatwić rozumienie mowy

text: Podczas mowy ciągłej ruchy warg dostarczają czasowych sygnałów wizualnych, które ułatwiają przetwarzanie mowy. Tutaj, za pomocą MEG, bezpośrednio zbadaliśmy, w jaki sposób te sygnały wizualne oddziałują z rytmiczną aktywnością mózgu u uczestników słuchających i widzących mówcę. Najpierw zbadaliśmy spójność między oscylacyjną aktywnością mózgu a ruchami ust mówiącego i wykazaliśmy znaczące obciążenie w korze wzrokowej. Następnie użyliśmy częściowej koherencji, aby usunąć udział spójnego słuchowego sygnału mowy z koherencji warga-mózg. Porównanie tej synchronizacji między różnymi warunkami uwagi wykazało, że uczestnictwo w mowie wzrokowej zwiększa spójność między aktywnością w korze wzrokowej i ustach mówiącego. Ponadto zidentyfikowaliśmy znaczącą częściową spójność między ruchami lewej kory ruchowej a ruchami warg i ta częściowa spójność bezpośrednio przewidywała dokładność rozumienia. Nasze wyniki podkreślają znaczenie wizualnie pobudzanej i modulowanej uwagi rytmicznej aktywności mózgu dla poprawy audiowizualnego przetwarzania mowy.


title: Utrata helikazy DexD/H box RNA LGP2 objawia się odmiennymi odpowiedziami przeciwwirusowymi.

text: Gen I indukowany kwasem retinowym helikazy DExD/H box RNA (RIG-I) i gen 5 związany z różnicowaniem czerniaka (MDA5) są kluczowymi receptorami wewnątrzkomórkowymi, które rozpoznają infekcję wirusową w celu wytworzenia IFN typu I. Trzeci gen helikazy, Lgp2, jest homologiczny do Rig-I i Mda5, ale nie ma domeny aktywacji i rekrutacji kaspazy. Wygenerowaliśmy myszy z niedoborem Lgp2 i donosimy, że utrata tego genu znacznie uwrażliwia komórki na indukcję IFN typu I za pośrednictwem cytozolowego kwasu poliinozynowego/policytydylowego. Stwierdzono jednak, że hamowanie przez ujemne sprzężenie zwrotne transkrypcji IFN-beta jest prawidłowe przy braku LGP2, co wskazuje, że LGP2 nie jest głównym negatywnym regulatorem wytwarzania IFN typu I. Nasze dane ponadto wskazują, że myszy Lgp2-/- wykazywały oporność na śmiertelne zakażenie wirusem pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, wirusem, którego pośrednie replikacje RNA są rozpoznawane specyficznie przez RIG-I, a nie przez MDA5, w celu wywołania wytwarzania IFN typu I. Jednakże zaobserwowano, że myszy pozbawione LGP2 wykazują defekt w wytwarzaniu IFN typu I w odpowiedzi na zakażenie wirusem zapalenia mózgu i mięśnia sercowego, którego replikacja aktywuje wrodzone odpowiedzi immunologiczne zależne od MDA5. Łącznie nasze dane wskazują na odmienną rolę regulacyjną LGP2 w wyzwalaniu wrodzonych szlaków sygnałowych immunologicznych po zakażeniu wirusem RNA.


title: Trójwymiarowe obrazowanie fluorescencyjne pojedynczych cząsteczek poza granicą dyfrakcji przy użyciu funkcji rozproszenia punktu podwójnej helisy.

text: Pokazujemy obrazowanie fluorescencyjne pojedynczych cząsteczek poza granicami dyfrakcji optycznej w 3 wymiarach za pomocą mikroskopu szerokokątnego, który wykazuje funkcję rozproszenia punktu podwójnej helisy (DH-PSF). Konstrukcja DH-PSF charakteryzuje się wysoką i jednolitą informacją Fishera i ma 2 dominujące płaty w płaszczyźnie obrazu, których orientacja kątowa obraca się wraz z pozycją osiową (z) emitera. Pojedyncze cząsteczki fluorescencyjne w grubej próbce polimeru są lokalizowane w pojedynczych 500-ms akwizycji z dokładnością od 10 do 20 nm na dużej głębi ostrości (2 mikrom) poprzez znalezienie środka dwóch płatów DH-PSF. Dzięki zastosowaniu fotoaktywowalnego fluoroforu, wielokrotne obrazowanie rzadkich podzbiorów za pomocą mikroskopu DH-PSF zapewnia obrazowanie w superrozdzielczości wysokich stężeń cząsteczek we wszystkich 3 wymiarach. Połączenie optycznego projektu PSF i cyfrowego przetwarzania końcowego z fotoaktywowanymi fluoroforami otwiera możliwości poprawy rozdzielczości obrazowania 3D poza granicę dyfrakcji Rayleigha.


title: Unikalna maszyneria podziału komórek w Archaea.

text: W przeciwieństwie do mechanizmów podziału komórek bakterii, euryarchaei i eukariontów, nie zidentyfikowano żadnych składników podziału w drugiej głównej gromady archeonów, Crenarchaeota. Tutaj pokazujemy, że trzygenowy operon cdv w crenarchaeonie Sulfolobus acidocaldarius stanowi część unikalnej maszynerii podziału komórek. Operon jest indukowany na początku segregacji i podziału genomu, a białka Cdv następnie polimeryzują między segregującymi nukleoidami i utrzymują się przez cały podział komórki, tworząc kolejno mniejszą strukturę podczas zwężania. Operon cdv jest dramatycznie osłabiony po napromieniowaniu UV, co wskazuje na hamowanie podziałów w odpowiedzi na uszkodzenie DNA, przypominające eukariotyczne systemy punktów kontrolnych. Geny cdv wykazują komplementarny zakres filogenetyczny w stosunku do systemów podziału archeonów opartych na FtsZ, tak że w większości linii archeonów obecny jest jeden lub drugi system. Dwa białka Cdv, CdvB i CdvC, wykazują homologię do składników eukariotycznego kompleksu sortującego ESCRT-III zaangażowanego w pączkowanie pęcherzyków świetlnych i uwalnianie wirionów HIV-1, co sugeruje podobieństwa mechanistyczne i wspólne pochodzenie ewolucyjne.


title: Modelowanie i ratowanie neurorozwojowego defektu zespołu Downa za pomocą indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych z bliźniąt jednojajowych niezgodnych z trisomią 21

text: Zespół Downa (trisomia 21) jest najczęstszym możliwym zaburzeniem chromosomalnym z upośledzeniem umysłowym i kilkoma innymi nieprawidłowościami rozwojowymi. W tym miejscu opisujemy wytwarzanie i charakterystykę indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) pochodzących od bliźniąt jednojajowych niezgodnych z trisomią 21 w celu wyeliminowania skutków zmienności tła genomowego. Zmiany obserwowane w analizie genetycznej na poziomie iPSC oraz w pierwszym przybliżeniu we wczesnym rozwoju ilustrują sygnaturę transkrypcyjną choroby rozwojowej zespołu Downa. Ponadto zaobserwowaliśmy nieprawidłowe różnicowanie neuronalne iPSC z zespołem Downa in vivo, gdy utworzono potworniaka u myszy NOD-SCID, oraz in vitro, gdy różnicowały się w neuroprogenitory i neurony. Defekty te wiązały się ze zmianami w architekturze i gęstości neuronów, komórek astrogleju i oligodendrogleju wraz z nieprawidłową ekspresją genów zaangażowanych w neurogenezę, specyfikację linii i różnicowanie. Ponadto dostarczamy nowe dowody na to, że kinaza 1A regulowana przez fosforylację tyrozyny (Y) o podwójnej swoistości (DYRK1A) na chromosomie 21 prawdopodobnie przyczynia się do tych defektów. Co ważne, odkryliśmy, że celowanie w DYRK1A farmakologicznie lub przez shRNA powoduje znaczną korektę tych defektów.


title: Produkcja interleukiny-10 indukowana przez zaprogramowaną śmierć-1 przez monocyty upośledza aktywację limfocytów T CD4+ podczas zakażenia HIV

text: Replikacja wirusa i translokacja drobnoustrojów z jelita do krwi podczas zakażenia HIV prowadzą do aktywacji hiperimmunizacyjnej, co przyczynia się do spadku liczby limfocytów T CD4+ podczas zakażenia HIV. Zaprogramowana śmierć-1 (PD-1) i interleukina-10 (IL-10) ulegają podwyższeniu podczas zakażenia HIV. Blokujące oddziaływania między PD-1 a ligandem 1 zaprogramowanej śmierci (PD-L1) oraz między IL-10 a receptorem IL-10 (IL-10R) powodują usuwanie wirusa i poprawiają funkcję komórek T w zwierzęcych modelach przewlekłych infekcji wirusowych. Tutaj pokazujemy, że duże ilości produktów drobnoustrojowych i zapalnych cytokin w osoczu osobników zakażonych HIV prowadzą do regulacji w górę ekspresji PD-1 na monocytach, co koreluje z wysokimi stężeniami IL-10 w osoczu. Wyzwalanie PD-1 eksprymowanego na monocytach przez PD-L1 eksprymowanego na różnych typach komórek indukowało wytwarzanie IL-10 i prowadziło do odwracalnej dysfunkcji komórek T CD4+. Opisujemy nową funkcję PD-1, dzięki której produkty drobnoustrojów hamują ekspansję i funkcję komórek T poprzez zwiększenie poziomu PD-1 i produkcję IL-10 przez monocyty po związaniu PD-1 przez PD-L1.


title: Ogólna rola wzmacniaczy splicingowych w definicji egzonu.

text: Egzonowe wzmacniacze splicingu (ESE) ułatwiają definiowanie egzonów, pomagając w rekrutacji czynników splicingowych do sąsiedniego intronu. Tutaj pokazujemy, że suboptymalne miejsca splicingowe 5' i 3' są aktywowane niezależnie przez ESE, gdy są zlokalizowane na różnych egzonach. Jednakże, gdy znajdują się w obrębie jednego egzonu, te same słabe miejsca splicingowe 5' i 3' są aktywowane jednocześnie przez pojedynczy ESE. Odkrycia te pokazują, że pojedynczy ESE promuje rozpoznawanie obu połączeń egzon/intron w ramach tego samego etapu podczas definiowania egzonu. Nasze wyniki sugerują, że ESE rekrutują wieloskładnikowy kompleks, który w minimalnym stopniu zawiera elementy maszyny do splicingu wymaganej do wyboru miejsca splicingu 5' i 3'.


title: SecDFyajC nie jest wymagany do utrzymania siły napędowej protonów.

text: SecDFyajC z Escherichia coli jest wymagany do wydajnego eksportu białek in vivo. Jednak funkcjonalna rola SecDFyajC w translokacji białek jest niejasna. Oceniliśmy postulowaną funkcję SecDFyajC w utrzymaniu siły napędowej protonów. Jak wcześniej donoszono, pęcherzyki błony wewnętrznej (IMV) pozbawione SecDFyajC są wadliwe w wytwarzaniu stabilnej siły napędowej protonów, gdy są zasilane bursztynianem. Zjawiska tego nie obserwuje się jednak, gdy NADH jest używany jako donor elektronów. Co więcej, siła napędowa protonów generowana w pęcherzykach zubożonych w SecDFyajC stymulowała translokację w takim samym stopniu, jak w przypadku IMV zawierających SecDFyajC. Dalsza analiza wykazuje, że zmniejszona siła napędowa protonów w przypadku bursztynianu w IMV pozbawionych SecDFyajC jest spowodowana mniejszą ilością enzymu dehydrogenazy bursztynianowej. Ekspresja tego kompleksu enzymatycznego jest hamowana przez wzrost na pożywce glukozowej, warunek stosowany do zubożenia SecDFyajC. Wyniki te pokazują, że SecDFyajC nie jest wymagany do translokacji białek napędzanej siłą napędową protonów.


title: Inhibitor proteazy serynowej SerpinA3N łagodzi ból neuropatyczny poprzez hamowanie elastazy leukocytów pochodzących z limfocytów T

text: Ból neuropatyczny jest poważnym, nierozwiązywalnym problemem klinicznym, a jego patofizjologia nie jest dobrze poznana. Chociaż ostatnie badania profilowania ekspresji genów umożliwiły identyfikację nowych celów terapii bólu, klasyczne projekty badań dostarczają niejasnych wyników ze względu na zróżnicowaną ekspresję setek genów w grupach pozorowanych i z uszkodzeniem nerwów, co może być trudne do zweryfikowania, szczególnie w odniesieniu do do specyfiki modulacji bólu. Aby to obejść, wykorzystaliśmy dwie niekrewniacze linie szczurów, które są genetycznie podobne, z wyjątkiem tego, że są oddzielone genetycznie w wyniku selektywnej hodowli pod kątem różnic w nadwrażliwości na ból neuropatyczny. SerpinA3N, inhibitor proteazy serynowej, ulegał regulacji w górę w zwojach korzeni grzbietowych (DRG) po uszkodzeniu nerwu, co zostało dodatkowo zweryfikowane pod kątem jego mysiego homologu. Myszy pozbawione SerpinA3N rozwinęły bardziej neuropatyczną mechaniczną allodynię niż myszy typu dzikiego (WT), a egzogenne dostarczanie SerpinA3N osłabiło mechaniczną allodynię u myszy WT. Limfocyty T infiltrują DRG po uszkodzeniu nerwu i uwalniają elastazę leukocytów (LE), która była hamowana przez SerpinA3N pochodzący z neuronów DRG. Genetyczna utrata LE lub egzogenne zastosowanie inhibitora LE (Sivelastat) u myszy WT osłabiło neuropatyczną mechaniczną allodynię. Ogólnie rzecz biorąc, ujawniamy nową i klinicznie istotną rolę członka nadrodziny serpin oraz elastazy leukocytów i przesłuchu między neuronami i limfocytami T w modulowaniu bólu neuropatycznego.


title: Transglutaminaza tkankowa jest koreceptorem adhezji wiążącym integryny dla fibronektyny

text: Transglutaminaza tkankowa, enzym sieciujący białko, wiąże się in vitro z wysokim powinowactwem z fibronektyną poprzez domenę wiążącą żelatynę o masie 42 kD. Tutaj donosimy, że transglutaminaza powierzchni komórki pośredniczy w adhezji i rozprzestrzenianiu się komórek na fragmencie fibronektyny 42 kD, który nie ma motywów wiążących integryny. Nadekspresja transglutaminazy tkankowej zwiększa jej ilość na powierzchni komórki, wzmaga adhezję i rozprzestrzenianie się na fibronektynie i jej fragmencie 42 kD, zwiększa ogniskową adhezję i wzmacnia zależną od adhezji fosforylację kinazy ogniskowo-adhezyjnej. Efekty te są specyficzne dla transglutaminazy tkankowej i nie są wspólne dla jej funkcjonalnego homologu, katalitycznej podjednostki czynnika XIII. Adhezyjne działanie transglutaminazy tkankowej nie wymaga jej aktywności sieciującej, ale zależy od jej stabilnego niekowalencyjnego połączenia z integrynami. Transglutaminaza oddziałuje bezpośrednio z wieloma integrynami podrodzin β1 i β3, ale nie z integrynami β2. Kompleksy transglutaminazy z integrynami tworzą się wewnątrz komórki podczas biosyntezy i gromadzą się na powierzchni oraz w ogniskowych zrostach. Razem nasze wyniki pokazują, że transglutaminaza tkankowa pośredniczy w interakcji integryn z fibronektyną, działając w ten sposób jako koreceptor związany z integryną w celu promowania adhezji i rozprzestrzeniania się komórek.


title: Obrazowanie ekspresji transfekowanych genów in vivo.

text: Obrazowanie ekspresji udanej transdukcji genów zostało po raz pierwszy zademonstrowane in vivo przez zastosowanie odpowiedniej kombinacji „genu markerowego” i „substratu markerowego” w doświadczalnym modelu zwierzęcym. Jako przykład genu markerowego wybrano gen kinazy tymidynowej wirusa opryszczki pospolitej 1 (HSV1-tk), a do transdukcji komórek glejaka RG2 in vitro i in vivo zastosowano rekombinowany retrowirus STK zawierający HSV1-tk. Oceniono linie komórkowe RG2TK+ wyrażające gen HSV1-tk i trzy potencjalne substraty markerowe dla enzymu HSV1-TK. Wykazano, że znakowany radioaktywnie 5-jodo-2'-fluoro-2'deoksy-1-beta-D-arabinofuranozylouracyl (FIAU) jest znacznie lepszym substratem markerowym dla enzymu HSV1-TK niż 5-jodo-2'-dezoksyurydyna lub gancyklowir . Wielkość akumulacji FIAU w różnych klonach RG2TK+ odpowiadała ich wrażliwości na gancyklowir i poziomowi ekspresji mRNA HSV1-tk. Obrazowanie ekspresji HSV1-tk w stransdukowanych komórkach nowotworowych RG2 wykazano na zwierzętach przy użyciu autoradiografii ilościowej; Wykazano, że akumulacja 2-[14C]FIAU była wysoka w guzach mózgu RG2TK+ rosnących na jednej półkuli i bardzo niska w nietransdukowanych guzach RG2 na drugiej półkuli. Transdukcja komórek nowotworowych RG2 genem HSV-tk in vivo skutkowała nowotworami, które akumulowały FIAU do wysokich poziomów i dawały wyraźnie określone obrazy. Biorąc pod uwagę poziom akumulacji FIAU w stransdukowanych guzach, prawdopodobne jest, że klinicznie stosowną metodę obrazowania ekspresji genu HSV1-tk można wdrożyć przy użyciu istniejących technik obrazowania klinicznego.


title: Pochłanianie komórek apoptotycznych: sygnały do dobrego posiłku

text: Usuwanie komórek apoptotycznych przez fagocyty jest integralną częścią normalnego życia, a defekty tego procesu mogą mieć istotne implikacje dla samotolerancji i autoimmunizacji. Ostatnie badania dostarczyły nowych informacji na temat procesu pochłaniania, w tym sposobu, w jaki fagocyty wyszukują komórki apoptotyczne, jak rozpoznają i wchłaniają te cele oraz jak utrzymują homeostazę komórkową po "posiłku". Zidentyfikowano kilka nowych czynników regulujących pochłanianie, podczas gdy role niektórych starszych graczy wymagają rewizji. Niniejszy przegląd skupia się na tych ostatnich wydarzeniach i próbuje zwrócić uwagę na niektóre ważne pytania w tej dziedzinie.


title: Pokrewne komórki produkujące IgA1 i IgG we krwi i chorej błonie śluzowej we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

text: TŁO Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC) jest przewlekłą chorobą zapalną jelit, w której błonę śluzową okrężnicy naciekają komórki plazmatyczne wytwarzające autoprzeciwciała IgG. Nie wiadomo, czy stanowi to lokalną odpowiedź śluzówkową, która przeszła na IgG, czy odpowiedź obwodową, która mogła być zainicjowana przez antygen obwodowy, który zagnieździł się w błonie śluzowej okrężnicy. Rozkład klonalny komórek wydzielających IgG i wariantów z przełączanymi izotypami w UC nie jest znany. CELE Zbadanie dystrybucji klonalnej śluzówki IgG w UC oraz poszukiwanie pokrewnych komórek wydzielających IgG i IgA w prawidłowej i chorej błonie śluzowej oraz krwi w UC. Zbadanie cech, które mogą rozróżniać repertuar błony śluzowej i obwodowej w prawidłowej błonie śluzowej i w UC. PACJENCI Badano krew oraz prawidłową i chorą błonę śluzową od dwóch pacjentów z WZJG. METODY Do zbadania dystrybucji i charakterystyki klonalnej IgG i pokrewnych IgA w błonie śluzowej i krwi pacjentów z WZJG wykorzystano analizę genu immunoglobuliny i reakcję łańcuchową polimerazy swoistą dla klonu. WYNIKI Odpowiedź IgG w błonie śluzowej pacjentów z WZJG obejmowała rozległe klony komórek, które były obecne zarówno w zmienionej chorobowo błonie śluzowej, jak i we krwi, ale były nieliczne w prawidłowej błonie śluzowej. Wykryto klonalnie spokrewnione warianty klasy IgA, wszystkie IgA1, ale także tylko w chorej błonie śluzowej i krwi. Sugeruje to, że te klony preferencyjnie zasiedlają chorą błonę śluzową. Wykazaliśmy, że użycie J(H)1 było charakterystyczne dla repertuaru obwodowego, a przykłady użycia J(H)1 zaobserwowano w śluzówkowej IgG w UC. WNIOSKI Ogólnie, dane te są zgodne z modelem UC, w którym odpowiedź obwodowa jest wyrażana i rozszerzana w błonie śluzowej okrężnicy.


title: Analityka geowizualna w celu poprawy interpretacji statystyk skanowania przestrzennego: analiza śmiertelności z powodu raka szyjki macicy w USA

text: TŁO Statystyka skanowania przestrzennego Kulldorffa i jej implementacja oprogramowania - SaTScan - są szeroko stosowane do wykrywania i oceny klastrów geograficznych. Jednak dwie kwestie sprawiają, że zastosowanie metody i interpretacja jej wyników nie są trywialne: (1) w metodzie brakuje wsparcia kartograficznego dla zrozumienia skupień w kontekście geograficznym oraz (2) wyniki metody są wrażliwe na dobór parametrów związanych ze skalowaniem skupień (w skrócie jako parametry skalowania), ale system nie zapewnia bezpośredniego wsparcia przy dokonywaniu tych wyborów. Stosujemy zarówno znane, jak i nowatorskie metody analizy geowizualnej, aby rozwiązać te problemy i poprawić interpretację wyników SaTScan. Demonstrujemy nasze podejście do analizy geowizualnej w analizie studium przypadku śmiertelności z powodu raka szyjki macicy w USA. WYNIKI Rozwiązujemy pierwszy problem, udostępniając interaktywny interfejs wizualny wspierający interpretację wyników SaTScan. Nasze badania dotyczące drugiego problemu wywołały szerszą dyskusję na temat wrażliwości wyników SaTScan na dobór parametrów. Czułość składa się z dwóch elementów: (1) metoda może identyfikować skupienia, które są statystycznie istotne, ale mają niejednorodną zawartość składającą się zarówno z lokalizacji wysokiego, jak i niskiego ryzyka oraz (2) metoda może identyfikować skupienia, które są niestabilne pod względem lokalizacji i wielkości gdy zmienia się parametr skalowania przestrzennego skanowania. Aby zbadać stabilność wyników klastra, przeprowadziliśmy wiele przebiegów SaTScan z systematycznie dobranymi parametrami. Wyniki podczas skanowania dużego zestawu danych przestrzennych (np. danych z USA zagregowanych według hrabstwa) pokazują, że żadna pojedyncza wartość skalowania skanowania przestrzennego nie jest znana jako optymalna do identyfikacji klastrów, które istnieją w różnych skalach; zamiast tego konieczne są liczne skany, które różnią się parametrami. Wprowadzamy nowatorską metodę pomiaru i wizualizacji rzetelności, która ułatwia identyfikację jednorodnych klastrów, które są stabilne we wszystkich skalach analizy. Na koniec proponujemy logiczne podejście do analizy wyników SaTScan. WNIOSEK Podejście do analizy geowizualnej opisane w tym rękopisie ułatwia interpretację metod przestrzennego wykrywania skupisk, dostarczając kartograficzną reprezentację wyników SaTScan oraz dostarczając metody i narzędzia wizualizacji, które wspierają wybór parametrów SaTScan. Nasze metody rozróżniają klastry heterogeniczne i jednorodne oraz oceniają stabilność klastrów w skalach analitycznych. METODA Przeanalizowaliśmy dane dotyczące śmiertelności z powodu raka szyjki macicy dla Stanów Zjednoczonych zagregowane według hrabstw w latach 2000-2004. Przeprowadziliśmy SaTScan na zbiorze danych pięćdziesiąt razy z różnymi doborami parametrów. Nasze podejście do analizy geowizualnej łączy SaTScan z naszą wizualną platformą analityczną, umożliwiając użytkownikom interaktywne badanie i porównywanie wyników SaTScan uzyskanych przy różnych wyborach parametrów. Standaryzowany współczynnik śmiertelności i wyniki wiarygodności są wizualizowane dla wszystkich hrabstw w celu zidentyfikowania stabilnych, jednorodnych skupisk. Oceniliśmy wynik naszej analizy, porównując go z wynikami uzyskanymi za pomocą innych niezależnych technik, w tym metod empirycznych wygładzania Bayesa i wygładzania przestrzennego Kafadara. Przedstawione tutaj podejście do analizy geowizualnej zostało opracowane i zaimplementowane w naszym pakiecie Visual Inquiry Toolkit opartym na języku Java.


title: Rozwój neurologiczny 5-letnich dzieci otrzymujących od niemowlęctwa dietę o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych i niskiej zawartości cholesterolu: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST Wprowadzenie we wczesnym dzieciństwie nawyków żywieniowych mających na celu zapobieganie miażdżycy jest zgodne z prawidłowym wzrostem, ale jego wpływ na rozwój neurologiczny jest nieznany. CEL Przeanalizowanie, w jaki sposób poradnictwo dla rodziców mające na celu utrzymanie diety dzieci o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych i cholesterolu wpływa na rozwój układu nerwowego w ciągu pierwszych 5 lat życia. PROJEKT Randomizowane, kontrolowane badanie przeprowadzone od lutego 1990 do listopada 1996. USTAWIENIE Przychodnia na wydziale uniwersyteckim w Turku, Finlandia. UCZESTNICY Łącznie 1062 siedmiomiesięczne niemowlęta i ich rodzice, zrekrutowani w klinikach zdrowia dziecka w latach 1990-1992. W wieku 5 lat 496 dzieci nadal mieszkających w mieście Turku mogło uczestniczyć w testach neurorozwojowych. INTERWENCJA Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do otrzymywania zindywidualizowanych porad mających na celu ograniczenie spożycia tłuszczu przez dziecko do 30% do 35% dziennej energii, przy stosunku kwasów tłuszczowych nasyconych:jednonienasyconych:wielonienasyconych wynoszącym 1:1:1 i spożyciu cholesterolu poniżej 200 mg/d (n = 540) lub zwykła edukacja zdrowotna (grupa kontrolna, n = 522). GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATU Spożycie składników odżywczych, stężenie lipidów w surowicy i rozwój neurologiczny w wieku 5 lat u dzieci w grupach interwencyjnych w porównaniu z grupą kontrolną. WYNIKI Bezwzględne i względne spożycie tłuszczów, nasyconych kwasów tłuszczowych i cholesterolu wśród dzieci w grupie interwencyjnej było znacznie mniejsze niż odpowiednie wartości dzieci kontrolnych. Średnie (SD) wartości procentowe dziennej energii w wieku 5 lat dla grupy interwencyjnej w porównaniu z grupą kontrolną były następujące: dla całkowitej zawartości tłuszczu 30,6% (4,5%) vs 33,4% (4,4%) (P<001); a dla tłuszczów nasyconych 11,7% (2,3%) vs 14,5% (2,4%) (P<0,001). Średnie spożycie cholesterolu wyniosło 164,2 mg (60,1 mg) i 192,5 mg (71,9 mg) (P<0,001) odpowiednio dla grupy interwencyjnej i kontrolnej. Stężenia cholesterolu w surowicy były stale o 3% do 5% niższe u dzieci z grupy interwencyjnej niż u dzieci z grupy kontrolnej. W wieku 5 lat średnie (SD) stężenie cholesterolu w surowicy w grupie interwencyjnej wynosiło 4,27 (0,63) mmol/l (165 [24] mg/dl), a w grupie kontrolnej 4,41 (0,74) mmol/l (170 [29] ] mg/dl) (P=0,04). Rozwój neurologiczny dzieci z grupy interwencyjnej był co najmniej tak dobry jak dzieci z grupy kontrolnej. Względne ryzyko dla dzieci z grupy interwencyjnej niepowodzenia testów umiejętności mowy i języka, funkcjonowania motoryki dużej plus percepcji i umiejętności motorycznych wzroku wynosiło 0,95 (90% przedział ufności [CI], 0,60-1,49), 0,95 (90% CI, 0,58 -1,55) i 0,65 (90% CI, 0,39-1,08), odpowiednio (p = 0,85, 0,86 i 0,16 w porównaniu z dziećmi z grupy kontrolnej). WNIOSEK Nasze dane wskazują, że powtarzane poradnictwo dietetyczne skierowane do dzieci w ciągu pierwszych 5 lat życia dziecka zmniejsza związany z wiekiem wzrost stężenia cholesterolu w surowicy dzieci i jest zgodny z prawidłowym rozwojem neurologicznym. JAMA. 2000;284:993-1000


title: Reakcje rozszerzające naczynia wieńcowe tętnic oporowych u świń wytrenowanych.

text: TŁO Celem tego badania było sprawdzenie hipotezy, że reakcje rozszerzające naczynia wieńcowe świńskich tętnic wieńcowych są zwiększone przez trening fizyczny. METODY I WYNIKI Miniaturowe świnie z Jukatanu zostały losowo podzielone na grupy świń ćwiczących (ET) i prowadzących siedzący tryb życia (SED). Świnie ET zostały umieszczone na progresywnym programie treningowym na bieżni trwającym od 16 do 20 tygodni, a świnie SED pozostały nieaktywne w tym samym okresie czasu. Wyizolowano tętnice wieńcowe o średnicy od 64 do 157 mikronów w celu oceny odpowiedzi relaksacji in vitro na niezależne od śródbłonka rozszerzacze nitroprusydek sodu (1 x 10(-10) do 1 x 10(-4) mol/L) i adenozynę (1 x 10(-10) do 1 x 10(-5) mol/l) i bradykininy (1 x 10(-13) do 3 x 10(-7) mol/l), środka zależnego od śródbłonka. Reakcje relaksacyjne na adenozynę i nitroprusydek sodu nie zostały zmienione przez trening wysiłkowy. Zależna od śródbłonka relaksacja do bradykininy była wzmocniona w tętnicach wieńcowych opornych u świń ET (IC50: ET, 0,07 +/- 0,02 nmol/l; SED, 1,59 +/- 0,09 nmol/l). Aby ustalić, czy prostanoidy i/lub szlak syntazy tlenku azotu były zaangażowane w wywołane przez ET zmiany w rozszerzeniu naczyń wywołanym bradykininą, zbadano reakcje na bradykininę w tętnicach wieńcowych oporności zarówno u świń ET, jak i SED w obecności indometacyny i w obecności indometacyny. nitro-monometylo L-argininy (L-NMMA). Zarówno indometacyna, jak i L-NMMA powodowały znaczne zahamowanie relaksacji naczyń w obu grupach wywołanej bradykininą. Pomimo zmniejszonej relaksacji wywołanej bradykininą po indometacynie, wywołane bradykininą rozszerzenie naczyń było nadal nasilone w naczyniach z grupy ET. L-NMMA powodował większe hamowanie wywołanej bradykininą relaksacji w tętnicach wieńcowych opornych u świń ET w porównaniu z tętnicami u świń SED i eliminował wywołane treningiem wzmocnienie odpowiedzi bradykininy. WNIOSKI Wyniki te sugerują, że trening fizyczny wzmaga wywołane bradykininą rozszerzenie naczyń krwionośnych poprzez zwiększoną produkcję czynnika relaksacyjnego pochodzenia śródbłonkowego/tlenku azotu przez szlak L-arginina/syntaza tlenku azotu.


title: Modulacja funkcji i morfologii mitochondriów poprzez interakcję Omi/HtrA2 z mitochondrialnym czynnikiem fuzyjnym OPA1.

text: Utrata funkcji Omi/HtrA2 prowadzi do utraty komórek nerwowych w modelach mysich i została powiązana z neurodegeneracją w chorobie Parkinsona i Huntingtona. Omi/HtrA2 to proteaza serynowa uwalniana jako czynnik proapoptotyczny z mitochondrialnej przestrzeni międzybłonowej do cytozolu. Uważa się, że w warunkach fizjologicznych Omi/HtrA2 bierze udział w ochronie przed stresem komórkowym, ale mechanizmy cytologiczne i molekularne nie są jasne. Niedobór Omi/HtrA2 spowodował nagromadzenie reaktywnych form tlenu i zmniejszenie potencjału błony mitochondrialnej. W mysich fibroblastach embrionalnych z nokautem Omi/HtrA2, a także w wyciszonych ludzkich komórkach HeLa i Drosophila S2R+ z wyciszonym Omi/HtrA2 wykryto wydłużone mitochondria w obrazowaniu żywych komórek. Mikroskopia elektronowa potwierdziła zmiany w morfologii mitochondriów i wykazała nieprawidłową strukturę grzebienia. Badając poziomy białek zaangażowanych w fuzję mitochondrialną, odkryliśmy selektywną regulację w górę bardziej rozpuszczalnego białka OPA1. Uzupełnienie komórek knockout dzikim Omi/HtrA2, ale nie mutantem proteazy [S306A]Omi/HtrA2 odwróciło mitochondrialny fenotyp wydłużenia i zmiany OPA1. Wreszcie koimmunoprecypitacja wykazała bezpośrednią interakcję Omi/HtrA2 z endogennym OPA1. W ten sposób po raz pierwszy pokazujemy bezpośredni wpływ utraty Omi/HtrA2 na morfologię mitochondriów i wykazujemy nową rolę tej mitochondrialnej proteazy serynowej w modulacji OPA1. Nasze wyniki podkreślają krytyczną rolę zaburzonej dynamiki mitochondriów w zaburzeniach neurodegeneracyjnych.


title: Cztery grupy prognostyczne przewidują długoterminowe przeżycie raka prostaty po samej radioterapii w badaniach klinicznych Radiation Therapy Oncology Group.

text: CEL Skala Gleasona (GS), stadium T i patologiczny stan węzłów chłonnych zostały opisane jako główne niezależne czynniki prognostyczne zgonu z powodu raka prostaty u mężczyzn leczonych radioterapią wiązką zewnętrzną (XRT). W tej analizie łączymy te trzy czynniki, aby zdefiniować podgrupy prognostyczne, które korelują ze zgonem związanym z przeżyciem specyficznym dla choroby (DSS) z powodu raka prostaty. METODY I MATERIAŁY Do tej analizy wybrano mężczyzn włączonych do jednego z czterech randomizowanych badań fazy III fazy III RTOG (Radio Therapy Oncology Group) prowadzonych w latach 1975-1992, dotyczących klinicznie zlokalizowanego raka prostaty (CAP) (n = 1557). Pacjenci byli włączani, jeśli: 1) byli oceniani i kwalifikowali się do badania; 2) nie byli poddawani terapii hormonalnej podczas początkowego leczenia; oraz 3) dostępne były dalsze działania. W tym badaniu zdarzenie DSS było deklarowane, jeśli: 1) stwierdzono zgon z powodu CAP; 2) zgon nastąpił z powodu powikłań leczenia; lub 3) zgon nastąpił z nieznanych przyczyn z aktywnym nowotworem złośliwym. Mediana czasu obserwacji pacjentów leczonych we wczesnych i późnych badaniach RTOG przekroczyła odpowiednio 11 i 6 lat. Podgrupy zostały zidentyfikowane na podstawie ich GS przed leczeniem, stadium T i węzłów chłonnych, tak aby połączono pacjentów o podobnym ryzyku zgonu z powodu raka prostaty. WYNIKI Łącząc pacjentów z podobnym DSS zidentyfikowano cztery podgrupy. Pacjenci z grupy ryzyka 1 mieli GS = 2-6 i T1-2Nx; Grupa 2: GS = 2-6, T3Nx; lub GS = 2-6, N+ lub GS = 7, T1-2Nx; Grupa 3: T3Nx, GS = 7; lub N+, GS = 7 lub T1-2Nx, GS = 8-10; a pacjenci z grupy 4 mieli T3Nx, GS = 8-10 lub N+, GS = 8-10. 5-, 10- i 15-letni DSS wynosił 96%, 86% i 72%; 94%, 75% i 61%; 83%, 62% i 39%; oraz 64%, 34% i 27% odpowiednio dla grup od 1 do 4. WNIOSKI Rozpoznanie tych czterech grup ryzyka stanowi podstawę do oszacowania długoterminowego DSS u mężczyzn leczonych samą XRT i powinno ułatwić zaprojektowanie przyszłych prospektywnych badań z randomizacją.


title: Patogeneza indukowanego bleomycyną zwłóknienia płuc u myszy.

text: Podawanie 0,5 mg bleomycyny myszom dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie indukowało zwłóknienie płuc. Początkowym miejscem uszkodzenia była błona wewnętrzna tętnic i żył płucnych, gdzie komórki śródbłonka stały się obrzękłe i były oddzielone od leżącej poniżej błony podstawnej dużymi pęcherzykami. Zmiany te wystąpiły po 2 tygodniach i były związane z naciekaniem przestrzeni okołonaczyniowych przez limfocyty i komórki plazmatyczne. Po 4 tygodniach zaobserwowano pęcherzenie śródbłonka włośniczkowego i obrzęk śródmiąższowy, gdy wieloogniskowej martwicy komórek nabłonka pęcherzyków typu 1 towarzyszył włóknikowy wysięk do pęcherzyków. Proces naprawy charakteryzował się proliferacją i metaplazją komórek nabłonka typu 2, organizacją fibroblastów fibryny pęcherzykowej oraz zwłóknieniem tkanki śródmiąższowej w okresie od 8 do 12 tygodni. Konsekwentna indukcja zmian podobnych do zmian rozlanego zwłóknienia płuc lub włóknienia zapalenia pęcherzyków płucnych u człowieka sugeruje, że uszkodzenie wywołane bleomycyną może stanowić odpowiedni model do badania tej słabo zdefiniowanej grupy chorób.


title: Odpowiedź na uszkodzenie DNA podczas mitozy.

text: Komórki są wyposażone w wewnętrzną sieć sygnalizacyjną zwaną odpowiedzią na uszkodzenie DNA (DDR). Ta sieć sygnalizacyjna rozpoznaje uszkodzenia DNA i inicjuje różne dalsze ścieżki w celu skoordynowania zatrzymania cyklu komórkowego z naprawą uszkodzonego DNA. Alternatywnie, DDR może pośredniczyć w usuwaniu zaatakowanych komórek, których nie da się naprawić poprzez apoptozę lub starzenie. DDR może być aktywowany w odpowiedzi na uszkodzenie DNA w całym cyklu komórkowym, chociaż zakres sygnalizacji DDR jest różny w każdej fazie cyklu komórkowego. Zwłaszcza w odpowiedzi na pęknięcia podwójnej nici DNA podczas mitozy zaobserwowano tylko bardzo marginalną odpowiedź. Wcześnie uznano, że komórki napromieniowane podczas mitozy kontynuują podział bez naprawy uszkodzonych chromosomów. Chociaż te wstępne obserwacje wskazywały na zmniejszoną naprawę DNA i brak zatrzymania cyklu komórkowego wywołanego ostrym uszkodzeniem DNA, dopiero niedawno uzyskano wgląd w mechanistyczne ponowne okablowanie sygnalizacji DDR podczas mitozy. Wydaje się, że w grę wchodzą różne mechanizmy dezaktywacji określonych osi sygnalizacyjnych sieci DDR w trakcie mitozy. Co ważne, komórki mitotyczne nie tylko dezaktywują cały DDR, ale wydają się oznaczać uszkodzenie swojego DNA do naprawy po wyjściu mitotycznym. Ponieważ leczenie raka często obejmuje środki, które indukują uszkodzenie DNA, a także środki, które blokują postęp mitotyczny, klinicznie istotne jest uzyskanie lepszego zrozumienia, w jaki sposób komórki rakowe radzą sobie z uszkodzeniem DNA podczas interfazy w porównaniu z mitozą. W niniejszym przeglądzie omówiono szczegóły molekularne dotyczące sygnalizacji DDR podczas mitozy, a także konsekwencje napotkania uszkodzenia DNA podczas mitozy dla losu komórki.


title: Geostatystyka modelowa

text: Geostatystyka zajmuje się problemami szacowania i predykcji zjawisk przestrzennie ciągłych, wykorzystując dane uzyskane w ograniczonej liczbie lokalizacji przestrzennych. Geostatystyka modelowa odnosi się do stosowania ogólnych statystycznych zasad modelowania i wnioskowania do problemów geostatystycznych. Ten tom jest pierwszym opracowaniem obejmującym całą książkę o geostatystyce opartej na modelach.