title: Układ podjednostek i wiązanie fenyloetanoloaminy w receptorach GluN1/GluN2B NMDA

text: Odkąd odkryto, że środek przeciwnadciśnieniowy, ifenprodil, ma działanie neuroprotekcyjne poprzez wpływ na receptory NMDA (N-metylo-D-asparaginian), podjęto zdecydowany wysiłek, aby zrozumieć mechanizm działania i opracować ulepszone związki terapeutyczne na podstawą tej wiedzy. Neurotransmisja, w której pośredniczą receptory NMDA, jest niezbędna dla podstawowego rozwoju i funkcjonowania mózgu. Receptory te tworzą heteromeryczne kanały jonowe i ulegają aktywacji po jednoczesnym związaniu glicyny i glutaminianu odpowiednio z podjednostkami GluN1 i GluN2. Funkcjonalną cechą charakterystyczną receptorów NMDA jest to, że ich aktywność w kanałach jonowych jest regulowana allosterycznie przez wiązanie małych związków z domeną końca aminowego (ATD) w sposób specyficzny dla podtypu. Ifenprodil i pokrewne związki fenyloetanoloaminy, które specyficznie hamują receptory GluN1 i GluN2B NMDA, były intensywnie badane pod kątem ich potencjalnego zastosowania w leczeniu różnych zaburzeń i chorób neurologicznych, w tym depresji, choroby Alzheimera i choroby Parkinsona. Pomimo znacznego entuzjazmu, mechanizmy leżące u podstaw rozpoznawania fenyloetanoloamin i hamowania allosterycznego za pośrednictwem ATD pozostają ograniczone ze względu na brak informacji strukturalnych. Tutaj donosimy, że ATD GluN1 i GluN2B tworzą heterodimer i że fenyloetanoloamina wiąże się na granicy między GluN1 i GluN2B, a nie w szczelinie GluN2B. Struktura krystaliczna heterodimeru utworzonego między ATD GluN1b z Xenopus laevis i ATD GluN2B z Rattus norvegicus wykazuje bardzo wyraźny wzór ułożenia podjednostek, który różni się od ułożenia obserwowanego w homodimerycznych receptorach innych niż NMDA i ujawnia molekularne determinanty wiązania fenyloetanoloaminy . Ograniczenie ruchu domeny w dwupłatowej strukturze GluN2B ATD, poprzez inżynierię międzypodjednostkowego wiązania dwusiarczkowego, znacznie zmniejsza wrażliwość na ifenprodil, wskazując, że swoboda konformacyjna w ATD GluN2B jest niezbędna do hamowania allosterycznego receptorów NMDA za pośrednictwem ifenprodylu . Odkrycia te torują drogę do udoskonalenia projektowania związków specyficznych dla podtypów o wartości terapeutycznej w przypadku zaburzeń i chorób neurologicznych.


title: Powiązanie bogatych w leucynę wariantów powtórzeń NOD2 z podatnością na chorobę Leśniowskiego-Crohna.

text: Choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego, dwa główne typy przewlekłego zapalenia jelit, są stanami wieloczynnikowymi o nieznanej etiologii. Locus podatności na chorobę Leśniowskiego-Crohna zmapowano na chromosomie 16. Tutaj zastosowaliśmy strategię klonowania pozycyjnego, opartą na analizie sprzężeń, a następnie mapowaniu nierównowagi sprzężeń, aby zidentyfikować trzy niezależne powiązania dla choroby Leśniowskiego-Crohna: wariant przesunięcia ramki i dwa warianty zmiany sensu NOD2, kodujący członka nadrodziny Apaf-1/Ced-4 regulatorów apoptozy, który ulega ekspresji w monocytach. Te warianty NOD2 zmieniają strukturę albo domeny powtórzeń bogatych w leucynę białka, albo sąsiedniego regionu. NOD2 aktywuje czynnik jądrowy NF-kB; ta funkcja aktywująca jest regulowana przez domenę powtórzeń bogatych w leucynę na końcu karboksylowym, która pełni rolę hamującą, a także działa jako wewnątrzkomórkowy receptor dla składników patogenów drobnoustrojowych. Obserwacje te sugerują, że produkt genu NOD2 nadaje podatność na chorobę Leśniowskiego-Crohna poprzez zmianę rozpoznawania tych składników i/lub przez nadmierną aktywację NF-kB w monocytach, dokumentując w ten sposób molekularny model mechanizmu patogenicznego choroby Leśniowskiego-Crohna, który może być teraz dalej zbadane.


title: Ludzkie komórki progenitorowe układu krążenia rozwijają się z populacji pochodzącej z embrionalnych komórek macierzystych KDR+

text: Czynne serce składa się z odrębnych linii pochodzących z mezodermy, w tym kardiomiocytów, komórek śródbłonka i komórek mięśni gładkich naczyń. Badania na mysim embrionie i mysim modelu różnicowania embrionalnych komórek macierzystych dostarczyły dowodów wskazujących na to, że te trzy linie rozwijają się ze wspólnego białka progenitorowego Flk-1+ (receptor białka domeny wstawki kinazy, znanego również jako Kdr), który reprezentuje jeden z najwcześniejszych etapów w specyfikacji mezodermy do linii sercowo-naczyniowych. Aby określić, czy porównywalny prekursor jest obecny podczas kardiogenezy człowieka, przeanalizowaliśmy rozwój linii sercowo-naczyniowych w hodowlach różnicowania ludzkich embrionalnych komórek macierzystych. Tutaj pokazujemy, że po indukcji za pomocą kombinacji aktywiny A, białka morfogenetycznego kości 4 (BMP4), podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów (bFGF, znanego również jako FGF2), czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF, znanego również jako VEGFA) i homologu Dickkopf 1 ( DKK1) w pożywkach wolnych od surowicy, ludzkie embrionalne komórki macierzyste pochodzące z komórek macierzystych generują populację KDRlow/C-KIT(CD117)neg, która wykazuje potencjał mięśni gładkich serca, śródbłonka i naczyń in vitro i, po przeszczepie, in vivo. Po wysianiu w hodowlach jednowarstwowych, te komórki KDRlow/C-KITneg różnicują się, tworząc populacje składające się z ponad 50% kurczących się kardiomiocytów. Populacje pochodzące z frakcji KDRlow/C-KITneg dają po wysianiu w hodowlach metylocelulozowych kolonie, które zawierają wszystkie trzy linie. Wyniki badań rozcieńczeń ograniczających i eksperymentów z mieszaniem komórek potwierdzają interpretację, że te kolonie są klonami, co wskazuje, że rozwijają się one z komórki tworzącej kolonie sercowo-naczyniowe. Razem, odkrycia te identyfikują prekursora układu sercowo-naczyniowego człowieka, który definiuje jeden z najwcześniejszych etapów rozwoju ludzkiego serca.


title: Zapalenie związane z rakiem

text: Mediatory i efektory komórkowe zapalenia są ważnymi składnikami lokalnego środowiska guzów. W niektórych typach raka stany zapalne występują przed wystąpieniem złośliwej zmiany. Odwrotnie, w innych typach raka zmiana onkogenna indukuje mikrośrodowisko zapalne, które sprzyja rozwojowi guzów. Niezależnie od swojego pochodzenia, „tlący się” stan zapalny w mikrośrodowisku guza ma wiele skutków sprzyjających rozwojowi nowotworu. Pomaga w proliferacji i przeżyciu komórek nowotworowych, promuje angiogenezę i przerzuty, osłabia adaptacyjne odpowiedzi immunologiczne i zmienia reakcje na hormony i środki chemioterapeutyczne. Obecnie odkrywane są szlaki molekularne tego zapalenia związanego z rakiem, co skutkuje identyfikacją nowych cząsteczek docelowych, które mogą prowadzić do lepszej diagnozy i leczenia.


title: Rozpoznawanie ESCRT-III przez ATPazy VPS4

text: Szlak ESCRT (kompleks sortowania endosomalnego wymagany do transportu) jest niezbędny do końcowych zdarzeń rozszczepienia błony w kilku ważnych procesach biologicznych, w tym w tworzeniu pęcherzyków wewnątrz światła endosomalnego, pączkowaniu HIV i cytokinezie. ATPazy VPS4 pełnią kluczową funkcję w tym szlaku, rozpoznając związane z błoną zespoły ESCRT-III i katalizując ich rozpad, prawdopodobnie w połączeniu z rozszczepieniem błony. Tutaj pokazujemy, że domeny oddziałujące z mikrotubulami i transportujące (MIT) ludzkich VPS4A i VPS4B wiążą konserwatywne motywy sekwencji zlokalizowane na końcach karboksylowych klasy CHMP1–3 białek ESCRT-III. Struktury kompleksów VPS4A MIT–CHMP1A i VPS4B MIT–CHMP2B ujawniają, że C-końcowy motyw CHMP tworzy amfipatyczną helisę, która wiąże się w rowku między ostatnimi dwiema helisami powtórzenia podobnego do tetratrykopeptydu (TPR) domeny VPS4 MIT, ale w orientacji przeciwnej do kanonicznej interakcji TPR. Wyraźne kieszonki w domenie MIT wiążą trzy konserwatywne reszty leucynowe motywu CHMP, a mutacje, które hamują te interakcje, blokują rekrutację VPS4, upośledzają sortowanie białek endosomalnych i łagodzą hamowanie dominującego negatywnego VPS4 w pączkowaniu HIV. Zatem nasze badania ujawniają, w jaki sposób ATPazy VPS4 rozpoznają swoje substraty CHMP, aby ułatwić zdarzenia rozszczepienia błony wymagane do uwolnienia wirusów, pęcherzyków endosomalnych i komórek potomnych.


title: Helikazy z rodziny Pif1 tłumią niestabilność genomu w motywach G-kwadrupleks

text: Helikaza Saccharomyces cerevisiae Pif1 jest prototypowym członkiem rodziny helikazy DNA Pif1, która jest zachowana od bakterii do ludzi. Tutaj pokazujemy, że wyjątkowo silne odwijanie G-kwadrupleksu jest zachowane wśród helik Pif1. Co więcej, helikazy Pif1 z organizmów oddzielonych ponad 3 miliardami lat ewolucji tłumiły uszkodzenia DNA w motywach G-kwadrupleks u drożdży. Uszkodzenia wywołane G-kwadrupleksem, powstałe przy braku helikaz Pif1, doprowadziły do nowych zmian genetycznych i epigenetycznych. Ponadto, po ekspresji w drożdżach, ludzki PIF1 hamował zarówno uszkodzenie DNA związanego z G-kwadrupleksem, jak i wydłużenie telomerów.


title: Oksydaza lizylowa jest niezbędna w przypadku przerzutów wywołanych niedotlenieniem

text: Przerzuty to wieloetapowy proces odpowiedzialny za większość zgonów z powodu raka, na który może wpływać zarówno bezpośrednie mikrośrodowisko (interakcje komórka-komórka lub komórka-macierz), jak i rozszerzone mikrośrodowisko guza (np. unaczynienie). Niedotlenienie (niski poziom tlenu) jest klinicznie związany z przerzutami i złym rokowaniem pacjenta, chociaż procesy leżące u jej podstaw pozostają niejasne. Badania mikromacierzy wykazały podwyższoną ekspresję oksydazy lizylowej (LOX) w niedotlenionych ludzkich komórkach nowotworowych. Paradoksalnie, ekspresja LOX jest związana zarówno z supresją nowotworu, jak i progresją nowotworu, a jego rola w onkogenezie wydaje się zależeć od lokalizacji komórki, typu komórki i statusu transformacji. Tutaj pokazujemy, że ekspresja LOX jest regulowana przez czynnik indukowany niedotlenieniem (HIF) i jest związana z niedotlenieniem w ludzkich guzach piersi oraz głowy i szyi. Pacjenci z guzami wykazującymi wysoką ekspresję LOX mają słabą przeżywalność bez przerzutów odległych i całkowitą. Hamowanie LOX eliminuje przerzuty u myszy z ortotopowo wyhodowanymi guzami raka piersi. Mechanicznie wydzielany LOX jest odpowiedzialny za inwazyjne właściwości niedotlenionych ludzkich komórek rakowych poprzez ogniskową aktywność kinazy adhezyjnej i adhezję komórka-macierz. Co więcej, LOX może być wymagany do stworzenia niszy pozwalającej na wzrost przerzutów. Nasze odkrycia wskazują, że LOX ma zasadnicze znaczenie dla przerzutów wywołanych hipoksją i jest dobrym celem terapeutycznym w zapobieganiu i leczeniu przerzutów.


title: Identyfikacja komórek inicjujących nowotwór mózgu człowieka

text: Hipoteza nowotworowych komórek macierzystych (CSC) sugeruje, że klony nowotworowe są utrzymywane wyłącznie przez rzadką frakcję komórek o właściwościach komórek macierzystych. Chociaż ustalono istnienie CSC w ludzkiej białaczce, istnieje niewiele dowodów na CSCs w guzach litych, z wyjątkiem raka piersi. Ostatnio prospektywnie wyizolowaliśmy subpopulację komórek CD133+ z ludzkich guzów mózgu, które wykazywały właściwości komórek macierzystych in vitro. Jednak prawdziwymi miarami CSC są ich zdolność do samoodnowy i dokładnej rekapitulacji pierwotnego guza. W tym miejscu opisujemy rozwój testu heteroprzeszczepu, który identyfikuje komórki inicjujące nowotwór mózgu człowieka, które inicjują nowotwory in vivo. Tylko frakcja nowotworu mózgu CD133+ zawiera komórki zdolne do inicjacji nowotworu w mózgach myszy NOD-SCID (bez otyłości z cukrzycą, ciężki złożony niedobór odporności). Wstrzyknięcie zaledwie 100 komórek CD133+ spowodowało powstanie guza, który mógł być przeszczepiony seryjnie i był fenkopią oryginalnego guza pacjenta, podczas gdy wstrzyknięcie 105 komórek CD133- wszczepionych, ale nie spowodowało guza. Zatem identyfikacja komórek inicjujących nowotwór mózgu zapewnia wgląd w patogenezę ludzkiego nowotworu mózgu, dając silne wsparcie dla hipotezy CSC jako podstawy dla wielu guzów litych i ustanawia niezidentyfikowany wcześniej cel komórkowy dla skuteczniejszych terapii przeciwnowotworowych.


title: Antropometryczne dane referencyjne do użytku międzynarodowego: zalecenia Komitetu Ekspertów Światowej Organizacji Zdrowia.

text: Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) powołała Komitet Ekspertów w celu ponownej oceny stosowania antropometrii w różnym wieku do oceny zdrowia, odżywiania i dobrostanu społecznego. Do zadań Komitetu należało określenie, w stosownych przypadkach, danych referencyjnych dla wskaźników antropometrycznych oraz dostarczenie wytycznych dotyczących sposobu wykorzystania tych danych. W odniesieniu do wzrostu płodu Komitet zalecił istniejące odniesienie wielorasowe specyficzne dla płci. W związku z istotnymi wadami technicznymi aktualnego odniesienia Narodowego Centrum Statystyki Zdrowia (NCHS)/WHO oraz jego nieodpowiedniego charakteru do oceny wzrostu niemowląt karmionych piersią, Komitet zalecił opracowanie nowego odniesienia dotyczącego masy ciała i długości/wzrostu niemowląt i dzieci, co będzie złożonym i kosztownym przedsięwzięciem. Właściwa interpretacja obwodu środkowego ramienia dla przedszkolaków wymaga danych referencyjnych dotyczących wieku. Aby ocenić wzrost nastolatka w zależności od wieku, Komitet zalecił aktualne odniesienie NCHS/WHO. Wykorzystanie danych dotyczących wskaźnika masy ciała (BMI) NCHS, z ich podwyższeniem górnego percentyla i skośnością, jest niepożądane przy ustalaniu celów zdrowotnych; jednak dane te były tymczasowo zalecane do definiowania otyłości w oparciu o połączenie podwyższonego BMI i wysokiej tkanki tłuszczowej podskórnej. Wartości NCHS zostały tymczasowo zalecane jako dane referencyjne dla grubości fałdu skórnego podłopatkowego i trójgłowego. Przedstawiono również wytyczne dotyczące dostosowania porównań antropometrycznych młodzieży do stanu dojrzałości. Obecnie nie ma potrzeby dostarczania danych referencyjnych dla dorosłych dla BMI; interpretacja powinna opierać się na pragmatycznych punktach odcięcia BMI. Wreszcie, Komitet zauważył, że istnieje niewiele normatywnych danych antropometrycznych dotyczących osób starszych, zwłaszcza osób w wieku > 80 lat. Odpowiednie definicje stanu zdrowia, funkcji i wieku biologicznego pozostają do opracowania dla tej grupy.


title: Różnorodne interwencje, które wydłużają długość życia myszy, tłumią wspólne, związane z wiekiem zmiany epigenetyczne w krytycznych regionach regulatorowych genów

text: TŁO Zmiany epigenetyczne związane z wiekiem mają związek ze starzeniem się. Warto zauważyć, że związane z wiekiem zmiany metylacji DNA obejmują tak zwany „zegar starzenia”, silny biomarker starzenia. Jednak chociaż interwencje genetyczne, dietetyczne i lekowe mogą wydłużyć życie, ich wpływ na epigenom jest nieopisany. Aby wypełnić tę lukę w wiedzy, zdefiniowaliśmy związane z wiekiem zmiany metylacji DNA na poziomie całego genomu, pojedynczego nukleotydu w wątrobie myszy i przetestowaliśmy wpływ interwencji promujących długowieczność, w szczególności mutacji karłowatej Amesa Prop1 df/df, ograniczenia kalorii i rapamycyna. WYNIKI U myszy typu dzikiego karmionych dietą bez suplementacji ad libitum, związana z wiekiem hipometylacja została wzbogacona o superwzmacniacze w wysoce eksprymowanych genach krytycznych dla funkcji wątroby. Geny zawierające hipometylowane wzmacniacze zostały wzbogacone o geny, które zmieniają ekspresję wraz z wiekiem. Hipermetylacja została wzbogacona na wyspach CpG oznaczonych dwuwartościowymi aktywującymi i hamującymi modyfikacjami histonów i przypominała hipermetylację w raku wątroby. Zmiany metylacji związane z wiekiem są tłumione u myszy karłowatych Amesa i myszy o ograniczonej kaloryczności oraz bardziej selektywnie i mniej specyficznie u myszy leczonych rapamycyną. WNIOSKI Związane z wiekiem zdarzenia hipo- i hipermetylacji występują w odrębnych cechach regulacyjnych genomu. Wyraźne interwencje promujące długowieczność, w szczególności interwencje genetyczne, dietetyczne i lekowe, tłumią pewne zmiany metylacji związane z wiekiem, zgodnie z ideą, że interwencje te wywierają swoje korzystne skutki, po części, poprzez modulację epigenomu. Badanie to stanowi podstawę do zrozumienia wkładu epigenetycznego w zdrowe starzenie się i długowieczność oraz molekularnej podstawy zegara metylacji DNA.


title: Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe do dostarczania leków.

text: Pęcherzyki zewnątrzkomórkowe (EV) są pęcherzykami błonowymi pochodzenia komórkowego i stanowią endogenny mechanizm komunikacji międzykomórkowej. Od czasu odkrycia, że pojazdy EV są zdolne do funkcjonalnego przekazywania informacji biologicznych, potencjalne zastosowanie pojazdów EV jako nośników leków zyskało duże zainteresowanie naukowe. EV mogą mieć wiele zalet w porównaniu z obecnie dostępnymi nośnikami leków, takich jak zdolność do pokonywania naturalnych barier, ich wewnętrzne właściwości celowania w komórki oraz stabilność w krążeniu. Jednak zastosowania terapeutyczne EV jako systemów dostarczania leków są ograniczone ze względu na brak metod skalowalnej izolacji EV i wydajnego ładowania leków. Ponadto, aby osiągnąć celowane dostarczanie leków, ich wewnętrzne właściwości celowania w komórki należy dostroić za pomocą inżynierii EV. Tutaj dokonujemy przeglądu i omawiamy ostatnie postępy i pozostałe wyzwania w rozwoju pojazdów elektrycznych jako nośników leków.


title: Wpływ izoflawonów sojowych i fitynianu na poziom homocysteiny, białka C-reaktywnego i żelaza u kobiet po menopauzie.

text: TŁO Białko sojowe lub jego składniki mogą chronić przed czynnikami ryzyka miażdżycy sercowo-naczyniowej (CVD) czynnikami ryzyka całkowitej homocysteiny (tHcy), białka C-reaktywnego (CRP) i nadmiaru żelaza w organizmie, które na ogół zwiększają się wraz z menopauzą. CEL Podstawowym celem tego badania było określenie niezależnego wpływu składników białka sojowego, izoflawonów i fitynianu, na czynniki ryzyka CVD u kobiet po menopauzie. Drugim celem była identyfikacja czynników [lipidów we krwi, wskaźników stresu oksydacyjnego, ferrytyny w surowicy, kwasu foliowego w osoczu, witaminy B12 w osoczu i wskaźnika masy ciała (BMI)] przyczyniających się do stężenia tHcy i CRP. PROJEKT W 6-tygodniowym badaniu z podwójnie ślepą próbą 55 kobiet po menopauzie w wieku 47-72 lat zostało losowo przydzielonych do 1 z 4 terapii izolatami białka sojowego (40 g/d): natywny fitynian i natywny izoflawon (n = 14), natywny fitynianowy i niski izoflawon (n = 13), niski fitynian i natywny izoflawon (n = 14) lub niski fitynian i niski izoflawon (n = 14). Zmierzyliśmy indeksy żelaza, tHcy, CRP i BMI. WYNIKI Białko sojowe z natywnym fitynianem istotnie zmniejszało tHcy (P = 0,017), wysycenie transferyny (P = 0,027) i ferrytynę (P = 0,029), natomiast białko sojowe z natywnymi izoflawonami nie miało wpływu na żadne zmienne. Na początku BMI był silnie skorelowany z tHcy (r = 0,39, p = 0,003) i CRP (r = 0,55, p < 0,0001), natomiast cholesterol HDL był skorelowany z CRP (r = -0,30, p = 0,02). Analiza regresji wielokrotnej wykazała, że cholesterol LDL i BMI przyczyniły się istotnie (R2 = 19,9%, P = 0,003) do ogólnej wariancji tHcy. WNIOSEK Spożywanie pokarmów bogatych w fityniany i utrzymywanie prawidłowej masy ciała może zmniejszyć czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych miażdżycy u kobiet po menopauzie.


title: Stabilność widełek replikacyjnych zapewnia chemiooporność w komórkach z niedoborem BRCA

text: Komórki z niedoborem genów Brca1 i Brca2 mają zmniejszoną zdolność do naprawy pęknięć dwuniciowych DNA przez rekombinację homologiczną i w konsekwencji są nadwrażliwe na czynniki uszkadzające DNA, w tym inhibitory cisplatyny i poli(ADP-rybozy) (PARP). Tutaj pokazujemy, że utrata złożonego białka MLL3/4, PTIP, chroni komórki z niedoborem Brca1/2 przed uszkodzeniem DNA i ratuje śmiertelność embrionalnych komórek macierzystych z niedoborem Brca2. Jednak niedobór PTIP nie przywraca aktywności rekombinacji homologicznej w przypadku pęknięć dwuniciowych. Zamiast tego jej brak hamuje rekrutację nukleazy MRE11 do zablokowanych widełek replikacyjnych, co z kolei chroni powstające nici DNA przed rozległą degradacją. Bardziej ogólnie, nabycie inhibitorów PARP i oporność na cisplatynę jest związane z ochroną widełek replikacyjnych w komórkach nowotworowych z niedoborem Brca2, które nie rozwijają mutacji rewersji Brca2. Rozerwanie wielu białek, w tym PARP1 i CHD4, prowadzi do tego samego punktu końcowego ochrony widełek replikacyjnych, podkreślając złożoność, dzięki której komórki nowotworowe unikają interwencji chemioterapeutycznych i nabywają lekooporność.


title: Plasma Corin jako predyktor zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.

text: CELE Celem pracy było określenie prognostycznej wartości corin w osoczu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (CHF). TŁO W ostatnich latach coraz więcej dowodów wskazuje, że corin odgrywa kluczową rolę w regulacji ciśnienia krwi i czynności serca. METODY Włączono 1148 kolejnych pacjentów z CHF do prospektywnego badania kohortowego i zbadaliśmy związek między poziomami Corin w osoczu a rokowaniem klinicznym przy użyciu wieloczynnikowej analizy regresji Coxa. WYNIKI Pacjenci z niskim poziomem Corin (<458 pg/ml) częściej byli kobietami i mieli nadciśnienie. Stwierdzono, że niski poziom corin jest związany ze wzrostem klasy czynnościowej New York Heart Association (NYHA) i poziomów N-końcowego peptydu natriuretycznego typu B (NT-proBNP) oraz spadkiem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR). Wieloczynnikowa analiza regresji Coxa sugerowała, że log corin był niezależnym predyktorem poważnych zdarzeń niepożądanych sercowych (MACE) (współczynnik ryzyka: 0,62; 95% przedział ufności: 0,39 do 0,95), wraz z wiekiem, cukrzycą, klasą czynnościową NYHA, LVEF , eGFR i log NT-proBNP. Ponadto log corin był również istotnym predyktorem zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (p = 0,041) i ponownej hospitalizacji z powodu niewydolności serca (p = 0,015) po uwzględnieniu zmiennych klinicznych i ustalonych biomarkerów niekorzystnego rokowania. Krzywe przeżycia Kaplana-Meiera wykazały, że niski współczynnik korynowania był istotnym predyktorem MACE u pacjentów z poziomami NT-proBNP powyżej i poniżej mediany. WNIOSKI Nasze badanie pokazuje, że corin osocza jest cennym markerem prognostycznym MACE u pacjentów z CHF, niezależnie od ustalonych konwencjonalnych czynników ryzyka.


title: Struktury Cryo-EM filamentów Tau z mózgu z chorobą Alzheimera

text: Choroba Alzheimera jest najczęstszą chorobą neurodegeneracyjną i nie ma terapii opartych na mechanizmach. Chorobę definiuje obecność licznych zmian neurofibrylarnych i blaszek starczych w korze mózgowej. Zmiany neurofibrylarne obejmują sparowane spiralne i proste włókna tau, podczas gdy włókna tau o różnej morfologii charakteryzują inne choroby neurodegeneracyjne. Nie są dostępne struktury włókien tau o wysokiej rozdzielczości. Tutaj przedstawiamy mapy z mikroskopii krioelektronowej (cryo-EM) w rozdzielczości 3,4-3,5 Å oraz odpowiadające im modele atomowe sparowanych spiralnych i prostych włókien z mózgu osoby z chorobą Alzheimera. Rdzenie filamentowe są wykonane z dwóch identycznych protofilamentów zawierających reszty 306-378 białka tau, które przyjmują połączoną strukturę krzyżową β/β-helisy i definiują nasiona do agregacji tau. Sparowane spiralne i proste włókna różnią się upakowaniem międzyprotofilamentowym, co wskazuje, że są ultrastrukturalnymi polimorfami. Odkrycia te pokazują, że krio-EM umożliwia atomową charakterystykę włókien amyloidowych z materiału pochodzącego od pacjentów i toruje drogę do badania szeregu chorób neurodegeneracyjnych.


title: Modulacja receptora proteoglikanu PTPσ sprzyja regeneracji po uszkodzeniu rdzenia kręgowego

text: Kontuzyjny uraz rdzenia kręgowego prowadzi do różnych niepełnosprawności ze względu na ograniczoną regenerację neuronów i funkcjonalną plastyczność. Dobrze wiadomo, że regulacja w górę proteoglikanów siarczanu chondroityny (CSPG) pochodzących z komórek glejowych w bliźnie glejowej i sieci okołonerwowej tworzy barierę dla odrastania i kiełkowania aksonów. Białkowa fosfataza tyrozynowa σ (PTPσ), wraz z jej siostrzaną fosfatazą związaną z antygenem leukocytowym (LAR) i receptorami nogo 1 i 3 (NgR), zostały ostatnio zidentyfikowane jako receptory dla hamujących glikozylowanych łańcuchów bocznych CSPG. Tutaj stwierdzamy u szczurów, że PTPσ odgrywa kluczową rolę w przekształcaniu stożków wzrostu w stan dystroficzny poprzez ścisłą stabilizację ich w substratach bogatych w CSPG. Wygenerowaliśmy przepuszczalny przez błonę mimetyk peptydowy domeny klinowej PTPσ, który wiąże się z PTPσ i łagodzi hamowanie za pośrednictwem CSPG. Ogólnoustrojowe dostarczanie tego peptydu w ciągu tygodni przywróciło istotne serotonergiczne unerwienie rdzenia kręgowego poniżej poziomu uszkodzenia i ułatwiło funkcjonalną regenerację zarówno układu ruchowego, jak i moczowego. Nasze wyniki dodają nową warstwę zrozumienia kluczowej roli PTPσ w pośredniczeniu w stanie zahamowania wzrostu neuronów z powodu CSPG w uszkodzonym rdzeniu kręgowym osoby dorosłej.


title: Moduł gp130–Src–YAP łączy stan zapalny z regeneracją nabłonka

text: Stan zapalny sprzyja regeneracji uszkodzonych tkanek poprzez słabo poznane mechanizmy, z których niektóre obejmują członków rodziny interleukiny (IL)-6, której ekspresja jest podwyższona w wielu chorobach, w tym w chorobach zapalnych jelit i raku jelita grubego. Tutaj pokazujemy u myszy i ludzkich komórek, że gp130, koreceptor dla cytokin IL-6, wyzwala aktywację YAP i Notch, regulatorów transkrypcji, które kontrolują wzrost i regenerację tkanek, niezależnie od efektora gp130 STAT3. Poprzez YAP i Notch jelitowa sygnalizacja gp130 stymuluje proliferację komórek nabłonka, powoduje nieprawidłowe różnicowanie i nadaje odporność na erozję błony śluzowej. gp130 wiąże się z pokrewnymi kinazami tyrozynowymi Src i Yes, które są aktywowane przy zaangażowaniu receptora w celu fosforylowania YAP i indukowania jego stabilizacji i translokacji jądrowej. Ten moduł sygnalizacyjny jest silnie aktywowany po uszkodzeniu błony śluzowej, aby promować gojenie i utrzymać funkcję bariery.


title: Stężenie hemoglobiny u białych, czarnych i orientalnych dzieci: czy istnieje potrzeba oddzielnych kryteriów w badaniach przesiewowych w kierunku niedokrwistości?

text: W kilku dużych badaniach stwierdzono, że stężenie hemoglobiny u czarnych jest o 0,5 do 1,0 g/dl niższe niż u białych o podobnych dochodach. Ta różnica może być cechą rasową czarnych lub może wynikać z wyższej częstotliwości cech genetycznych, takich jak talasemia minor i hemoglobinopatie, lub z czynników środowiskowych, takich jak niedobór żelaza. Aby pomóc w dokonaniu tego rozróżnienia, przeanalizowaliśmy dane z wielofazowych badań (1973-1975) na 1718 białych, 741 czarnych i 315 orientalnych zdrowych, nieubogich dzieciach w wieku od 5 do 14 lat. W całej populacji, mediana stężenia hemoglobiny była średnio o 0,5 g/dl niższa u rasy czarnej niż u rasy białej obu płci (test t, P poniżej 0,001). Różnice nadal wynosiły średnio 0,5 g/dl (p < 0,001) po wykluczeniu wszystkich osób z nieprawidłową hemoglobiną metodą elektroforezy (Hgb S i C) oraz tych, których średnia objętość krwinki była o ponad 5% niższa od normalnej średniej dla wieku (aby wykluczyć niedobór żelaza lub talasemia drobna). Dane wzmacniają wrażenie, że czarni zwykle mają stężenie hemoglobiny średnio o około 0,5 g/dl mniejsze niż u białych. W takim przypadku około 10% normalnych czarnych zostanie błędnie uznanych za anemicznych, jeśli zastosuje się te same normy.


title: Rozbieżne drogi przeprogramowania prowadzą do alternatywnych stanów komórek macierzystych

text: Pluripotencję określa się zdolnością komórki do różnicowania się do pochodnych wszystkich trzech listków zarodkowych embrionów: ektodermy, mezodermy i endodermy. Komórki pluripotencjalne mogą być wychwycone poprzez archetypowe pochodzenie embrionalnych komórek macierzystych lub poprzez przeprogramowanie komórek somatycznych. Komórki somatyczne są indukowane do uzyskania stanu pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) poprzez wymuszoną ekspresję kluczowych czynników transkrypcyjnych, a u myszy komórki te mogą spełnić najsurowsze ze wszystkich testów rozwojowych dla komórek pluripotencjalnych, generując zarodki i myszy całkowicie pochodzące z iPSC. Nie wiadomo jednak, czy istnieją dodatkowe klasy komórek pluripotencjalnych, ani co obejmuje spektrum przeprogramowanych fenotypów. Tutaj badamy alternatywne wyniki przeprogramowania somatycznego poprzez pełną charakterystykę przeprogramowanych komórek, niezależnie od przyjętych z góry definicji stanów iPSC. Wykazujemy, że utrzymując podwyższone poziomy ekspresji czynnika reprogramującego, mysie fibroblasty embrionalne przechodzą unikalne modyfikacje epigenetyczne, aby osiągnąć stabilny, Nanog-dodatni, alternatywny stan pluripotencjalny. W ten sposób udowadniamy, że widmo pluripotencjalne może obejmować wiele unikalnych stanów komórek.


title: Autofagia pośredniczy w degradacji blaszki jądrowej

text: Makroautofagia (zwana dalej autofagią) to kataboliczny proces przemieszczania się przez błonę, który degraduje różne składniki komórkowe i jest związany z chorobami człowieka. Chociaż szeroko zakrojone badania koncentrowały się na autofagicznym obrocie materiałów cytoplazmatycznych, niewiele wiadomo na temat roli autofagii w degradacji składników jądrowych. Tutaj donosimy, że maszyneria autofagii pośredniczy w degradacji składników blaszki jądrowej u ssaków. Białko autofagii LC3/Atg8, które bierze udział w przemieszczaniu się przez błonę autofagii i dostarczaniu substratu, jest obecne w jądrze i bezpośrednio oddziałuje z laminą białkową laminy jądrowej B1 i wiąże się z domenami związanymi z laminą na chromatynie. Ta interakcja LC3-lamina B1 nie obniża poziomu lamin B1 podczas głodzenia, ale pośredniczy w jej degradacji pod wpływem objawów onkogennych, takich jak aktywowany RAS. Degradację laminy B1 osiąga się poprzez transport z jądra do cytoplazmy, który dostarcza laminę B1 do lizosomu. Hamowanie autofagii lub interakcji LC3-lamina B1 zapobiega utracie laminy B1 indukowanej przez RAS i osłabia starzenie indukowane przez onkogen w pierwotnych komórkach człowieka. Nasze badanie sugeruje, że ta nowa funkcja autofagii działa jako mechanizm ochronny chroniący komórki przed nowotworzeniem.


title: Pro-rozdzielcze mediatory lipidowe prowadzą do fizjologii rozdzielczej

text: Postępy w zrozumieniu mechanizmów prowadzących do ustąpienia ostrego zapalenia ujawniły nowy rodzaj prorozdzielczych mediatorów lipidowych, do których należą rodziny lipoksyny, rezolwiny, protektyny i maresyny, zwane łącznie wyspecjalizowanymi prorozdzielczymi mediatorami. Syntetyczne wersje tych mediatorów wykazują silne biodziałania przy podawaniu in vivo. W doświadczeniach na zwierzętach mediatory wywołują działanie przeciwzapalne i nowe mechanizmy pro-rozdzielcze oraz zwiększają usuwanie drobnoustrojów. Chociaż zostały zidentyfikowane w rozwiązywaniu zapalenia, wyspecjalizowane mediatory pro-rozdzielające są strukturami konserwatywnymi, które działają również w obronie gospodarza, bólu, ochronie narządów i przebudowie tkanek. Niniejszy przegląd obejmuje mechanizmy wyspecjalizowanych mediatorów pro-rozdzielczych i szlaków niezbędnych kwasów tłuszczowych omega-3, które mogą pomóc nam zrozumieć ich funkcje fizjologiczne.


title: ZMYND11 łączy histon H3.3K36me3 z wydłużeniem transkrypcji i supresją guza

text: Rozpoznawanie zmodyfikowanych histonów przez białka „czytające” odgrywa kluczową rolę w regulacji chromatyny. Trimetylacja H3K36 (H3K36me3) odkłada się na nukleosomach w transkrybowanych regionach po elongacji polimerazy RNA II. U drożdży ten znacznik z kolei rekrutuje regulatory epigenetyczne, aby zresetować chromatynę do stosunkowo represyjnego stanu, hamując w ten sposób ukrytą transkrypcję. Jednak znacznie mniej wiadomo na temat roli H3K36me3 w regulacji transkrypcji u ssaków. Komplikuje to dodatkowo sprzężone z transkrypcją włączenie wariantu histonowego H3.3 do ciał genów. Tutaj pokazujemy, że kandydat na supresor nowotworu ZMYND11 specyficznie rozpoznaje H3K36me3 na H3.3 (H3.3K36me3) i reguluje wydłużenie polimerazy RNA II. Badania strukturalne pokazują, że oprócz wiązania trimetylo-lizyny przez klatkę aromatyczną w domenie PWWP, rozpoznawanie zależne od H3.3 odbywa się za pośrednictwem enkapsulacji reszty „Ser 31” specyficznej dla H3.3 w utworzonej kieszeni złożonej przez tandemowe domeny bromo-PWWP ZMYND11. Immunoprecypitacja chromatyny, po której następuje sekwencjonowanie, wykazuje kolokalizację ZMYND11 w całym genomie z H3K36me3 i H3.3 w ciałach genów, a jego zajęcie wymaga wstępnego odłożenia H3.3K36me3. Chociaż ZMYND11 jest powiązany z genami o wysokiej ekspresji, działa jako niekonwencjonalny korepresor transkrypcji poprzez modulację polimerazy II RNA na etapie wydłużania. ZMYND11 ma kluczowe znaczenie dla zahamowania programu transkrypcyjnego, który jest niezbędny dla wzrostu komórek nowotworowych; niski poziom ekspresji ZMYND11 u chorych na raka piersi koreluje z gorszym rokowaniem. Konsekwentnie, nadekspresja ZMYND11 hamuje wzrost komórek rakowych in vitro i powstawanie guza u myszy. Razem, badanie to identyfikuje ZMYND11 jako swoisty dla H3.3 czytnik H3K36me3, który łączy kontrolę wydłużenia transkrypcji za pośrednictwem wariantu histonowego z supresją nowotworu.


title: Autokrynna sygnalizacja BDNF–TrkB w obrębie pojedynczego kręgosłupa dendrytycznego

text: Neurotroficzny czynnik pochodzenia mózgowego (BDNF) i jego receptor TrkB są kluczowe dla wielu form plastyczności neuronalnej, w tym strukturalnego długoterminowego wzmocnienia (sLTP), które jest korelatem uczenia się zwierzęcia. Nie wiadomo jednak, czy uwalnianie BDNF i aktywacja TrkB występują podczas sLTP, a jeśli tak, to kiedy i gdzie. Tutaj, używając czujnika opartego na transferze energii rezonansu fluorescencyjnego do mikroskopii obrazowania czasu życia fluorescencji TrkB i dwufotonowej, monitorujemy aktywność TrkB w pojedynczych kolcach dendrytycznych neuronów piramidowych CA1 w hodowanych skrawkach hipokampa myszy. W odpowiedzi na indukcję sLTP stwierdzamy szybką (początek < 1 min) i utrzymującą się (>20 min) aktywację TrkB w stymulowanym kręgosłupie, która zależy od sygnalizacji NMDAR (receptor N-metylo-d-asparaginianu) i CaMKII oraz od zsyntetyzowanej postsynaptycznie BDNF. Potwierdzamy obecność postsynaptycznego BDNF za pomocą mikroskopii elektronowej w celu zlokalizowania endogennego BDNF w dendrytach i kolcach neuronów piramidowych CA1 hipokampa. Zgodnie z tymi odkryciami, pokazujemy również szybkie, wywołane glutaminianem, zablokowane w czasie uwalnianie BDNF z pojedynczych kolców dendrytycznych przy użyciu BDNF w fuzji z superekliptyczną pHluoryną. Wykazujemy, że ten postsynaptyczny szlak sygnałowy BDNF–TrkB jest niezbędny zarówno dla strukturalnego, jak i funkcjonalnego LTP. Razem, odkrycia te ujawniają autonomiczny, autokrynny mechanizm sygnalizacji kręgosłupa, obejmujący uwalnianie BDNF zależne od NMDAR-CaMKII ze stymulowanych kolców dendrytycznych, a następnie aktywację TrkB na tych samych kolcach, co ma kluczowe znaczenie dla plastyczności strukturalnej i funkcjonalnej.


title: Całe genomy na nowo definiują krajobraz mutacyjny raka trzustki

text: Rak trzustki pozostaje jednym z najgroźniejszych nowotworów złośliwych i głównym obciążeniem dla zdrowia. Przeprowadziliśmy sekwencjonowanie całego genomu i analizę zmienności liczby kopii (CNV) 100 gruczolakoraków przewodowych trzustki (PDAC). Dominowały rearanżacje chromosomów prowadzące do zakłócenia genów, które miały wpływ na geny, o których wiadomo, że są ważne w raku trzustki (TP53, SMAD4, CDKN2A, ARID1A i ROBO2) oraz na nowe kandydackie czynniki sprzyjające powstawaniu raka trzustki (KDM6A i PREX2). Wzorce zmienności strukturalnej (zmienność struktury chromosomów) dzieliły PDAC na 4 podtypy o potencjalnej użyteczności klinicznej: podtypy nazwano stabilnymi, lokalnie przearanżowanymi, rozproszonymi i niestabilnymi. Znaczna część miała ogniskowe amplifikacje, z których wiele zawierało onkogeny podatne na podawanie leków (ERBB2, MET, FGFR1, CDK6, PIK3R3 i PIK3CA), ale z niską częstością występowania u poszczególnych pacjentów. Niestabilność genomowa współsegregowana z inaktywacją genów podtrzymujących DNA (BRCA1, BRCA2 lub PALB2) oraz mutacyjna sygnatura niedoboru naprawy uszkodzeń DNA. Spośród 8 pacjentów, którzy otrzymali terapię platyną, 4 z 5 osób z tymi miarami wadliwego utrzymania DNA odpowiedziało.


title: Ludzkie oocyty przeprogramowują dorosłe jądra somatyczne osoby z cukrzycą typu 1 na diploidalne pluripotencjalne komórki macierzyste

text: Przeniesienie jąder komórek somatycznych do oocytów może dać początek pluripotencjalnym komórkom macierzystym, które są konsekwentnie równoważne embrionalnym komórkom macierzystym, co daje nadzieję na autologiczną terapię zastępczą komórek. Chociaż metody indukcji pluripotencjalnych komórek macierzystych z komórek somatycznych przez czynniki transkrypcyjne są szeroko stosowane w badaniach podstawowych, doniesiono o licznych różnicach między indukowanymi pluripotencjalnymi komórkami macierzystymi a embrionalnymi komórkami macierzystymi, potencjalnie wpływającymi na ich zastosowanie kliniczne. Ze względu na potencjał terapeutyczny diploidalnych embrionalnych linii komórek macierzystych pochodzących z komórek dorosłych chorych ludzi, systematycznie badaliśmy parametry wpływające na efektywność rozwoju blastocysty i pozyskiwania komórek macierzystych. Tutaj pokazujemy, że ulepszenia protokołu aktywacji oocytów, w tym zastosowanie zarówno inhibitorów kinazy, jak i translacji oraz hodowli komórkowej w obecności inhibitorów deacetylazy histonowej, sprzyjają rozwojowi do stadium blastocysty. Sprawność rozwojowa różniła się między dawcami oocytów i była odwrotnie proporcjonalna do liczby dni stymulacji hormonalnej wymaganej do dojrzewania oocytów, natomiast dzienna dawka gonadotropiny ani całkowita liczba pobranych oocytów metafazy II nie wpływały na wynik rozwojowy. Ponieważ użycie stężonego wirusa Sendai do fuzji komórek indukowało wzrost wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia, powodując przedwczesną aktywację oocytów, użyliśmy rozcieńczonego wirusa Sendai w pożywce bezwapniowej. Korzystając ze zmodyfikowanego protokołu transferu jądra, wyprowadziliśmy diploidalne pluripotencjalne linie komórek macierzystych z komórek somatycznych noworodka i po raz pierwszy osoby dorosłej, kobiety z cukrzycą typu 1.


title: Trójwymiarowy model hodowli ludzkich komórek nerwowych choroby Alzheimera

text: Choroba Alzheimera jest najczęstszą postacią otępienia, charakteryzującą się dwoma patologicznymi cechami: blaszkami amyloidu-β i splątkami neurofibrylarnymi. Hipoteza amyloidowa w chorobie Alzheimera zakłada, że nadmierne nagromadzenie peptydu amyloidu-β prowadzi do splątków neurofibrylarnych złożonych z zagregowanych hiperfosforylowanych tau. Jednak do tej pory żaden pojedynczy model choroby nie powiązał seryjnie tych dwóch patologicznych zdarzeń przy użyciu ludzkich komórek nerwowych. Modele mysie z mutacjami rodzinnej choroby Alzheimera (FAD) wykazują indukowane amyloidem-β deficyty synaptyczne i pamięciowe, ale nie podsumowują w pełni innych kluczowych zdarzeń patologicznych choroby Alzheimera, w tym wyraźnej patologii splątków neurofibrylarnych. Ludzkie neurony pochodzące od pacjentów z chorobą Alzheimera wykazały podwyższone poziomy toksycznych rodzajów amyloidu-β i fosforylowanego tau, ale nie wykazywały płytek amyloidu-β ani splątków neurofibrylarnych. W tym miejscu donosimy, że mutacje FAD w białku prekursorowym β-amyloidu i presenilinie 1 są w stanie wywołać silne zewnątrzkomórkowe odkładanie amyloidu-β, w tym blaszek amyloidu-β, w trójwymiarowym (3D) systemie hodowli pochodzącej z ludzkich nerwowych komórek macierzystych . Co ważniejsze, trójwymiarowe komórki neuronalne wyrażające mutacje FAD wykazywały wysoki poziom odpornych na detergenty, srebrno-dodatnich agregatów fosforylowanego tau w somie i neurytach, jak również nitkowatego tau, co wykryto za pomocą mikroskopii immunoelektronowej. Hamowanie wytwarzania amyloidu-β za pomocą inhibitorów β- lub γ-sekretazy nie tylko zmniejszało patologię amyloidu-β, ale także osłabiało tauopatię. Odkryliśmy również, że kinaza syntazy glikogenu 3 (GSK3) reguluje fosforylację tau, w której pośredniczy amyloid-β. Udało nam się podsumować patologię amyloidu-β i tau w pojedynczym systemie hodowli ludzkich komórek nerwowych 3D. Nasza unikalna strategia rekapitulacji patologii choroby Alzheimera w trójwymiarowym modelu hodowli komórek nerwowych powinna również służyć ułatwieniu opracowywania bardziej precyzyjnych modeli ludzkich komórek nerwowych innych zaburzeń neurodegeneracyjnych.


title: Przejście mezenchymalno-śródbłonkowe przyczynia się do neowaskularyzacji serca

text: Komórki śródbłonka uczestniczą w podzbiorze fibroblastów sercowych poprzez przechodzenie z śródbłonka do mezenchymów, ale nie wiadomo, czy fibroblasty sercowe mogą przyjąć los komórek śródbłonka i bezpośrednio przyczyniać się do neowaskularyzacji po uszkodzeniu serca. Tutaj, używając technik genetycznej mapy losu, pokazujemy, że fibroblasty sercowe szybko przyjmują fenotyp przypominający komórki śródbłonka po ostrym uszkodzeniu niedokrwiennym serca. Komórki śródbłonka pochodzące z fibroblastów wykazują anatomiczną i funkcjonalną charakterystykę natywnych komórek śródbłonka. Pokazujemy, że czynnik transkrypcyjny p53 reguluje taki przełącznik w losie fibroblastów sercowych. Utrata p53 w fibroblastach serca poważnie zmniejsza tworzenie komórek śródbłonka pochodzących z fibroblastów, zmniejsza gęstość naczyń po zawale i pogarsza czynność serca. Odwrotnie, stymulacja szlaku p53 w fibroblastach sercowych zwiększa przejście mezenchymalne do śródbłonka, poprawia unaczynienie i poprawia czynność serca. Obserwacje te pokazują, że przejście mezenchymalne do śródbłonka przyczynia się do neowaskularyzacji uszkodzonego serca i stanowi potencjalny cel terapeutyczny dla wzmocnienia naprawy serca.


title: Oszacowanie optymalnych stężeń 25-hydroksywitaminy D w surowicy dla wielu wyników zdrowotnych.

text: Najnowsze dowody sugerują, że spożycie witaminy D powyżej obecnych zaleceń może wiązać się z lepszymi wynikami zdrowotnymi. Nie określono jednak optymalnych stężeń 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] w surowicy. Niniejszy przegląd podsumowuje dowody z badań, w których oceniano wartości progowe stężenia 25(OH)D w surowicy w odniesieniu do gęstości mineralnej kości (BMD), funkcji kończyn dolnych, zdrowia zębów oraz ryzyka upadków, złamań i raka jelita grubego. Dla wszystkich punktów końcowych najkorzystniejsze stężenia 25(OH)D w surowicy zaczynają się od 75 nmol/l (30 ng/ml), a najlepsze są między 90 a 100 nmol/l (36-40 ng/ml). U większości osób stężenia te nie mogą być osiągnięte przy obecnie zalecanych dawkach 200 i 600 IU witaminy D/d odpowiednio dla młodszych i starszych osób dorosłych. Porównanie spożycia witaminy D z osiągniętym stężeniem 25(OH)D w surowicy w celu oszacowania optymalnego spożycia skłoniło nas do zasugerowania, że dla zdrowia kości u młodszych osób dorosłych i wszystkich badanych wyników u osób starszych, wzrost obecnie zalecanego spożycia witaminy D jest uzasadnione. Spożycie witaminy D (cholekalcyferol)/d dla wszystkich dorosłych > lub = 1000 IU (25 mikrog) [POPRAWIONO BŁĄD DAWKOWANIA] jest konieczne, aby doprowadzić stężenie witaminy D u nie mniej niż 50% populacji do 75 nmol/l. Konsekwencje wyższych dawek dla całej dorosłej populacji powinny być przedmiotem przyszłych badań.


title: Zależne od kohezyny globule i heterochromatyna w kształcie 3D architektury genomu u S. pombe

text: Genomy eukariotyczne są składane w trójwymiarowe struktury, takie jak samoasocjujące domeny topologiczne, których granice są wzbogacone o kohezynę i czynnik wiążący CCCTC (CTCF) wymagany do interakcji dalekiego zasięgu. W jaki sposób lokalne oddziaływania chromatyny zarządzają fałdowaniem włókien chromatyny wyższego rzędu i jaka jest rola kohezyny w tym procesie pozostaje słabo poznana. Tutaj przeprowadzamy analizę wychwytywania konformacji chromatyny w całym genomie (Hi-C), aby zbadać organizację genomu Schizosaccharomyces pombe o wysokiej rozdzielczości, który pomimo niewielkich rozmiarów wykazuje podstawowe cechy występujące u innych eukariontów. Nasze analizy szczepów typu dzikiego i zmutowanych ujawniają kluczowe elementy architektury chromosomów i organizacji genomu. Na ramionach chromosomów małe regiony chromatyny oddziałują lokalnie, tworząc „globulki”. Ta cecha wymaga funkcji kohezyny innej niż jej rola w kohezji chromatyd siostrzanych. Kohezyna jest wzbogacana na granicach globul, a jej utrata powoduje zaburzenie lokalnych struktur globul i globalnych terytoriów chromosomowych. Natomiast heterochromatyna, która ładuje kohezynę w określonych miejscach, w tym w domenach pericentromerowych i subtelomerowych, jest zbędna w tworzeniu globul, ale mimo to wpływa na organizację genomu. Pokazujemy, że heterochromatyna pośredniczy w zagęszczaniu włókien chromatyny w centromerach i promuje znaczące interakcje między ramionami w regionach proksymalnych centromeru, zapewniając ograniczenia strukturalne kluczowe dla prawidłowej organizacji genomu. Utrata heterochromatyny rozluźnia ograniczenia na chromosomach, powodując wzrost interakcji wewnątrz- i międzychromosomalnych. Razem nasze analizy odkrywają podstawowe zasady fałdowania genomu, które kierują organizacją chromosomów wyższego rzędu, kluczową dla koordynacji funkcji jądra.


title: Czasowe przesunięcie w obwodach pośredniczących w odzyskiwaniu pamięci strachu

text: Wspomnienia strachu pozwalają zwierzętom unikać niebezpieczeństw, zwiększając w ten sposób ich szanse na przeżycie. Wspomnienia strachu można odzyskać długo po nauce, ale niewiele wiadomo o tym, jak obwody odzyskiwania zmieniają się w czasie. Tutaj pokazujemy, że grzbietowe wzgórze pośrodkowe szczurów jest wymagane do odzyskania słuchowego strachu warunkowanego w późnych (24 godziny, 7 dni, 28 dni), ale nie wcześnie (0,5 godziny, 6 godzin) punktach czasowych po nauce. Zgodnie z tym, jądro przykomorowe wzgórza (PVT), podregion grzbietowej linii środkowej wzgórza, wykazywało zwiększoną ekspresję c-Fos tylko w późnych punktach czasowych, co wskazuje, że PVT jest stopniowo rekrutowany w celu odzyskania strachu. W związku z tym uwarunkowane odpowiedzi tonowe neuronów PVT wzrastały wraz z upływem czasu po treningu. Kora przedlimbiczna (PL), która jest niezbędna do odzyskania strachu, wysyła gęste projekcje do PVT. Pobieranie w późnych punktach czasowych aktywowało neurony PL rzutujące na PVT, a optogenetyczne wyciszanie tych projekcji upośledzało pobieranie w późnych, ale nie wczesnych punktach czasowych. W przeciwieństwie do tego wyciszenie sygnałów wejściowych PL do podstawno-bocznego ciała migdałowatego upośledzało pobieranie we wczesnych, ale nie późnych punktach czasowych, wskazując na zależną od czasu zmianę w obwodach pobierania. Pobieranie w późnych punktach czasowych również aktywowało neurony PVT rzutujące na centralne jądro ciała migdałowatego, a wyciszenie tych projekcji w późnych, ale nie wczesnych punktach czasowych wywoływało trwałe tłumienie strachu. Tak więc PVT może działać jako kluczowy węzeł wzgórzowy rekrutowany do sieci korowo-mięśniowej w celu odzyskania i utrzymywania długotrwałych wspomnień strachu.


title: Wyprowadzenie nowych ludzkich pluripotencjalnych komórek macierzystych naiwnych w stanie podstawowym

text: Mysie embrionalne komórki macierzyste (ES) są izolowane z wewnętrznej masy komórek blastocyst i mogą być zachowane in vitro w naiwnej konfiguracji przypominającej masę komórek wewnętrznych poprzez zapewnienie egzogennej stymulacji czynnikiem hamującym białaczkę (LIF) i hamowanie drobnocząsteczkowe Sygnalizacja ERK1/ERK2 i GSK3β (określane jako warunki 2i/LIF). Cechy charakterystyczne naiwnej pluripotencji obejmują kierowanie transkrypcją Oct4 (znaną również jako Pou5f1) przez jej dystalny wzmacniacz, zachowanie stanu chromosomu X sprzed inaktywacji oraz globalną redukcję metylacji DNA i represyjnego odkładania się znacznika chromatyny H3K27me3 na promotorach genów regulatorowych rozwoju. Po wycofaniu 2i/LIF, naiwne mysie komórki ES mogą dryfować w kierunku pierwotnego stanu pluripotencjalnego, przypominającego epiblast po implantacji. Chociaż ludzkie komórki ES mają kilka cech molekularnych z naiwnymi mysimi komórkami ES, mają również różne właściwości epigenetyczne z nastawionymi mysimi komórkami macierzystymi epiblastu (EpiSC). Obejmują one dominujące zastosowanie proksymalnego elementu wzmacniającego w celu utrzymania ekspresji OCT4, wyraźną tendencję do inaktywacji chromosomu X w większości żeńskich ludzkich komórek ES, wzrost metylacji DNA i znaczące odkładanie się H3K27me3 oraz dwuwartościowe nabywanie domen w genach regulatorowych linii. Wykonalność ustalenia naiwnej pluripotencji człowieka w stanie podstawowym in vitro o cechach molekularnych i funkcjonalnych równoważnych cechom scharakteryzowanym w mysich komórkach ES pozostaje do określenia. Tutaj ustalamy określone warunki, które ułatwiają pozyskiwanie genetycznie niezmodyfikowanych ludzkich naiwnych pluripotencjalnych komórek macierzystych z już ustalonych napiętnowanych ludzkich komórek ES, z komórek somatycznych poprzez indukowane pluripotencjalne przeprogramowanie komórek macierzystych (iPS) lub bezpośrednio z blastocyst. Zwalidowane tutaj nowe naiwne komórki pluripotencjalne zachowują właściwości molekularne i właściwości funkcjonalne, które są bardzo podobne do mysich naiwnych komórek ES i różnią się od konwencjonalnie naiwnych ludzkich komórek pluripotencjalnych. Obejmuje to kompetencje w zakresie wytwarzania międzygatunkowych chimerycznych embrionów myszy, które przeszły organogenezę po mikroiniekcji ludzkich naiwnych komórek iPS do mysich moruli. Łącznie nasze odkrycia wyznaczają nowe możliwości medycyny regeneracyjnej, modelowania chorób komórek iPS specyficznych dla pacjenta oraz badania wczesnego rozwoju człowieka in vitro i in vivo.


title: Przewidywanie immunogennych mutacji nowotworowych poprzez połączenie spektrometrii mas i sekwencjonowania egzomu

text: Guzy ludzkie zazwyczaj zawierają niezwykłą liczbę mutacji somatycznych. W przypadku przedstawienia na głównych cząsteczkach układu zgodności tkankowej klasy I (MHCI), peptydy zawierające te mutacje mogą potencjalnie być immunogenne, ponieważ powinny być rozpoznawane jako „nie-własne” neo-antygeny przez adaptacyjny układ odpornościowy. Ostatnie prace potwierdziły, że zmutowane peptydy mogą służyć jako epitopy komórek T. Jednakże opisano niewiele zmutowanych epitopów, ponieważ ich odkrycie wymagało pracochłonnego przeszukiwania limfocytów pacjenta naciekających nowotwór pod kątem ich zdolności do rozpoznawania bibliotek antygenów skonstruowanych po sekwencjonowaniu egzomu nowotworu. Staraliśmy się uprościć odkrycie immunogennych zmutowanych peptydów poprzez scharakteryzowanie ich ogólnych właściwości. Opracowaliśmy podejście, które łączy analizę sekwencjonowania całego egzomu i transkryptomu ze spektrometrią mas w celu identyfikacji neoepitopów w dwóch powszechnie stosowanych modelach nowotworów mysich. Spośród > 1300 zidentyfikowanych zmian aminokwasowych, przewidywano, że około 13% wiąże MHCI, z których niewielka część została potwierdzona spektrometrią masową. Peptydy następnie modelowano strukturalnie związane z MHCI. Przewidywano, że mutacje, które były wystawione na działanie rozpuszczalnika, a zatem dostępne dla receptorów antygenu komórek T, są immunogenne. Szczepienie myszy potwierdziło podejście, przy czym każdy przewidywany immunogenny peptyd dawał terapeutycznie aktywne odpowiedzi komórek T. Przewidywania umożliwiły również wygenerowanie dekstramerów peptydowo-MHCI, które można wykorzystać do monitorowania kinetyki i dystrybucji odpowiedzi przeciwnowotworowej komórek T przed i po szczepieniu. Odkrycia te wskazują, że odpowiedni algorytm przewidywania może zapewnić podejście do farmakodynamicznego monitorowania odpowiedzi komórek T, a także do opracowania spersonalizowanych szczepionek u pacjentów z rakiem.


title: Edycja genomu in vivo przy użyciu Staphylococcus aureus Cas9

text: Endonukleaza sterowana RNA Cas9 okazała się wszechstronną platformą do edycji genomu. Jednak wielkość powszechnie stosowanego Cas9 ze Streptococcus pyogenes (SpCas9) ogranicza jego użyteczność w badaniach podstawowych i zastosowaniach terapeutycznych, w których wykorzystuje się wysoce wszechstronny nośnik do dostarczania wirusa związanego z adenowirusami (AAV). Tutaj scharakteryzujemy sześć mniejszych ortologów Cas9 i pokazujemy, że Cas9 ze Staphylococcus aureus (SaCas9) może edytować genom z wydajnością podobną do SpCas9, będąc jednocześnie krótszym o ponad 1 kilozasadę. Umieściliśmy SaCas9 i jego kasetę ekspresyjną z pojedynczą prowadnicą RNA do pojedynczego wektora AAV i celowaliśmy w gen regulujący cholesterol Pcsk9 w wątrobie myszy. W ciągu tygodnia od wstrzyknięcia zaobserwowaliśmy >40% modyfikację genu, której towarzyszyło znaczne obniżenie poziomu Pcsk9 w surowicy i całkowitego cholesterolu. Dalej oceniamy swoistość celowania SaCas9 i SpCas9 w całym genomie za pomocą BLESS i wykazujemy, że edycja genomu in vivo za pośrednictwem SaCas9 może być wydajna i specyficzna.


title: Wpływ intensywności ćwiczeń na wydolność sercowo-naczyniową, skład całego ciała i otyłość trzewną młodzieży otyłej.

text: TŁO Niewiele wiadomo na temat wpływu intensywności ćwiczeń na sprawność układu krążenia i skład ciała, zwłaszcza u otyłych nastolatków. CEL Naszym celem było określenie wpływu intensywności treningu fizycznego na wydolność sercowo-naczyniową, procent tkanki tłuszczowej (%BF) oraz trzewną tkankę tłuszczową (VAT) u otyłych nastolatków. PROJEKT Otyli 13-16-latkowie (n = 80) zostali przypisani do 1) dwutygodniowej edukacji dotyczącej stylu życia (LSE), 2) LSE + treningu fizycznego o umiarkowanej intensywności lub 3) LSE + treningu fizycznego o wysokiej intensywności. Interwencja trwała 8 miesięcy. Trening fizyczny oferowano 5 dni/tydzień, a docelowy wydatek energetyczny dla wszystkich badanych w grupach treningu fizycznego wynosił 1047 kJ (250 kcal)/sesję. Sprawność sercowo-naczyniową mierzono za pomocą wieloetapowego testu na bieżni, %BF za pomocą dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej oraz VAT za pomocą obrazowania metodą rezonansu magnetycznego. WYNIKI Wzrost wydolności sercowo-naczyniowej w grupie o wysokiej intensywności treningu fizycznego, ale nie w grupie o umiarkowanej intensywności, był istotnie większy niż w grupie samego LSE (p = 0,009); żadne inne porównania 3 grup nie były znaczące. W porównaniu z grupą samą LSE, grupa składająca się z badanych w obu grupach treningu fizycznego łącznie, którzy uczestniczyli w sesjach treningowych > lub = 2 d/tydzień wykazała korzystne zmiany w sprawności sercowo-naczyniowej (p < 0,001), %BF (p = 0,001) i VAT (P = 0,029). Nie znaleźliśmy dowodów na to, że trening fizyczny o wysokiej intensywności był bardziej skuteczny niż trening fizyczny o średniej intensywności w poprawianiu składu ciała. WNIOSKI Wydolność sercowo-naczyniowa otyłych nastolatków uległa znacznej poprawie dzięki treningowi fizycznemu, zwłaszcza treningowi fizycznemu o wysokiej intensywności. Trening fizyczny również zmniejszył otyłość zarówno trzewną, jak i całego ciała, ale nie było wyraźnego wpływu intensywności treningu fizycznego.


title: Niskie spożycie metioniny przez szczury wydłuża życie.

text: Ograniczenie energii w diecie jest szeroko stosowanym sposobem eksperymentalnego wydłużania życia ssaków. Donosimy tutaj, że zmniejszenie przez całe życie stężenia pojedynczego składnika diety, niezbędnego aminokwasu L-metioniny, z 0,86 do 0,17% diety powoduje o 30% dłuższą długość życia samców szczurów Fischer 344. Ograniczenie metioniny całkowicie zniosło wzrost, chociaż spożycie pokarmu było w rzeczywistości większe w stosunku do masy ciała. Badania zużycia energii we wczesnym okresie życia wykazały, że spożycie energii przez zwierzęta karmione 0,17% metioniną było prawie normalne dla zwierząt ich wielkości, chociaż zużycie na zwierzę było niższe niż u znacznie większych szczurów karmionych metioniną o 0,86%. Zwiększenie poboru energii u szczurów karmionych 0,17% metioniną nie spowodowało zwiększenia ich tempa wzrostu, podczas gdy ograniczenie 0,85% szczurów karmionych metioniną do spożycia pokarmu przez zwierzęta karmione 0,17% metioniną nie zmniejszyło istotnie wzrostu, co wskazuje, że ograniczenie pokarmu nie było czynnikiem wydłużającym żywotność w tych eksperymentach. Dobrze zdefiniowane biochemicznie szlaki metabolizmu i wykorzystania metioniny oferują możliwość odkrycia dokładnych mechanizmów leżących u podstaw tego konkretnego wydłużenia życia związanego z ograniczeniami dietetycznymi.


title: Epikatechina i ekstrakt polifenolowy z kakao modulują ekspresję genów w ludzkich komórkach Caco-2.

text: Przeprowadziliśmy funkcjonalną analizę genomową, aby zbadać wpływ epikatechiny i polifenolowego ekstraktu kakaowego na ludzką linię komórkową gruczolakoraka okrężnicy Caco-2. Wykorzystano specyficzne macierze cDNA ludzkiej hematologii/immunologii firmy Clontech, zawierające 406 genów w dwóch powtórzeniach. Geny o zróżnicowanej ekspresji sklasyfikowano zgodnie z ich poziomem ekspresji, obliczonym jako stosunek wartości uzyskanej po każdym traktowaniu w stosunku do komórek kontrolnych, z istotnością statystyczną P < 0,05 (regulacja w górę: stosunek > 1,5; regulacja w dół: stosunek < 0,6) . Leczenie epikatechiną zmniejszyło ekspresję 21 genów i podwyższyło poziom 24 genów. Po inkubacji z ekstraktem polifenolowym z kakao 24 geny były niedoeksprymowane, a 28 nadeksprymowane. Zmiany w ekspresji polipeptydu ciężkiego ferrytyny 1 (FTH1), kinazy białkowej aktywowanej mitogenami 1 (MAPKK1), przetwornika sygnału i aktywatora transkrypcji 1 (STAT1) i topoizomerazy 1 po inkubacji z epikatechiną oraz czynnika białaczki szpikowej 2 ( MLF2), białko wiążące CCAAT/wzmacniacz gamma (C/EBPG), MAPKK1, kaseta wiążąca ATP, członek 1 podrodziny c (MRP1), STAT1, topoizomeraza 1 i naprawa rentgenowska uzupełniająca wadliwą naprawę 1 (XRCC1) po inkubacji z ekstrakt polifenolowy z kakao został zwalidowany przez RT-PCR. Zmiany w poziomach informacyjnego RNA dla MAPKK1, STAT1, MRP1 i topoizomerazy 1 po inkubacji z epikatechiną lub ekstraktem kakaowym potwierdzono dalej na poziomie białka metodą Western blotting. Zmiany ekspresji genów STAT1, MAPKK1, MRP1 i FTH1, biorących udział w odpowiedzi komórkowej na stres oksydacyjny, są zgodne z właściwościami antyoksydacyjnymi flawonoidów kakaowych. Ponadto zmiany w ekspresji C/EBPG, topoizomerazy 1, MLF2 i XRCC1 sugerują nowe mechanizmy działania flawonoidów na poziomie molekularnym.


title: Atlas aktywnych wzmacniaczy różnych typów komórek i tkanek ludzkich

text: Wzmacniacze kontrolują prawidłową czasową i specyficzną dla typu komórki aktywację ekspresji genów u wielokomórkowych eukariotów. Znajomość ich właściwości, aktywności regulacyjnej i celów ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia regulacji różnicowania i homeostazy. Tutaj używamy panelu próbek FANTOM5, obejmujących większość ludzkich tkanek i typów komórek, aby stworzyć atlas aktywnych, transkrybowanych in vivo wzmacniaczy. Pokazujemy, że wzmacniacze mają takie same właściwości jak promotory informacyjnego RNA o niskiej zawartości CpG, ale wytwarzają dwukierunkowe, wrażliwe na egzosom, stosunkowo krótkie niesplicowane RNA, których generowanie jest silnie związane z aktywnością wzmacniacza. Atlas służy do porównywania programów regulacyjnych między różnymi komórkami na niespotykanej dotąd głębokości, do identyfikacji związanych z chorobą polimorfizmów regulatorowych pojedynczego nukleotydu oraz do klasyfikacji wzmacniaczy specyficznych dla typu komórki i wszechobecnych. Dalej badamy użyteczność nadmiarowości wzmacniacza, która wyjaśnia raczej siłę ekspresji genów niż wzorce ekspresji. Internetowy atlas wzmacniaczy FANTOM5 stanowi wyjątkowe źródło do badań nad wzmacniaczami specyficznymi dla typu komórki i regulacją genów.


title: Precyzyjna rekonstytucja mikrobiomu przywraca oporność na bakterie Clostridium difficile, w której pośredniczą kwasy żółciowe

text: Przewody żołądkowo-jelitowe ssaków są skolonizowane przez setki gatunków drobnoustrojów, które przyczyniają się do zdrowia, w tym do odporności na kolonizację patogenów jelitowych. Wiele antybiotyków niszczy zbiorowiska drobnoustrojów jelitowych i zwiększa podatność na patogeny jelitowe. Wśród nich Clostridium difficile, główna przyczyna biegunki wywołanej antybiotykami, znacznie zwiększa zachorowalność i śmiertelność u hospitalizowanych pacjentów. Które bakterie jelitowe zapewniają odporność na zakażenie C. difficile i ich mechanizmy hamujące in vivo pozostają niejasne. Korelujemy tutaj utratę określonych taksonów bakteryjnych z rozwojem infekcji, lecząc myszy różnymi antybiotykami, które powodują wyraźne zmiany mikroflory i prowadzą do zróżnicowanej podatności na C. difficile. Modelowanie matematyczne, wspomagane analizami mikroflory hospitalizowanych pacjentów, identyfikuje bakterie związane z opornością wspólne dla myszy i ludzi. Korzystając z tych platform, ustaliliśmy, że Clostridium scindens, bakteria jelitowa dehydroksylująca kwasy żółciowe 7α, jest związana z opornością na zakażenie C. difficile i, po podaniu, zwiększa odporność na zakażenie w sposób zależny od wtórnego kwasu żółciowego. Korzystając z przepływu pracy obejmującego modele mysie, badania kliniczne, analizy metagenomiczne i modelowanie matematyczne, identyfikujemy kandydata probiotycznego, który koryguje klinicznie istotny niedobór mikrobiomu. Odkrycia te mają znaczenie dla racjonalnego projektowania ukierunkowanych środków przeciwdrobnoustrojowych, a także diagnostyki i terapii opartych na mikrobiomach dla osób zagrożonych zakażeniem C. difficile.


title: Struktury kompleksu inicjującego transkrypcję wyjaśniają otwarcie DNA

text: Transkrypcja genów kodujących białka eukariotyczne rozpoczyna się od złożenia kompleksu inicjacyjnego polimerazy RNA (Pol) II i otwarcia DNA promotora. Tutaj przedstawiamy struktury mikroskopii krioelektronowej (cryo-EM) kompleksów inicjacji drożdży zawierających zamknięte i otwarte DNA w rozdzielczościach odpowiednio 8,8 Å i 3,6 Å. DNA jest pozycjonowane i zatrzymywane nad szczeliną Pol II przez sieć oddziaływań między białkiem wiążącym TATA-box TBP a czynnikami transkrypcyjnymi TFIIA, TFIIB, TFIIE i TFIIF. Otwarcie DNA występuje wokół wierzchołka zacisku Pol II i domeny „rozszerzonej uskrzydlonej helisy” TFIIE i może wystąpić przy braku TFIIH. Ładowanie nici matrycowej DNA do centrum aktywnego może być ułatwione przez ruchy blokujących elementów białkowych wywołane przez allosteryczne wiązanie domeny „E-wstążka” TFIIE. Wyniki sugerują ujednolicony model inicjacji transkrypcji z kluczowym zdarzeniem, pułapkowaniem otwartego promotora DNA przez rozszerzone kontakty białko-białko i białko-DNA.


title: Wiele mechanizmów zaburza rodzinę mikroRNA let-7 w nerwiaku niedojrzałym

text: Złe rokowanie w nerwiaku niedojrzałym jest związane z genetyczną amplifikacją MYCN. MYCN sam w sobie jest celem let-7, rodziny supresorów guza mikroRNA zaangażowanych w liczne nowotwory. LIN28B, inhibitor biogenezy let-7, ulega nadekspresji w nerwiaku niedojrzałym i, jak doniesiono, reguluje MYCN. Tutaj jednak pokazujemy, że LIN28B jest zbędny w liniach komórek nerwiaka niedojrzałego z amplifikacją MYCN, pomimo derepresji let-7. Ponadto wykazaliśmy, że poziomy informacyjnego RNA MYCN w amplifikowanej chorobie są wyjątkowo wysokie i wystarczające do wybicia let-7, co godzi w zbywalność LIN28B. Odkryliśmy, że genetyczna utrata let-7 jest powszechna w nerwiaku niedojrzałym, odwrotnie powiązana z amplifikacją MYCN i niezależnie związana ze złymi wynikami, dostarczając uzasadnienia dla wzorców utraty chromosomów w nerwiaku niedojrzałym. Proponujemy, że zakłócenie let-7 przez LIN28B, gąbkę MYCN lub utratę genetyczną jest jednoczącym mechanizmem rozwoju nerwiaka niedojrzałego o szerokich implikacjach dla patogenezy raka.


title: Promieniowanie i blokada podwójnego punktu kontrolnego aktywują nienadmiarowe mechanizmy odpornościowe w raku

text: Inhibitory immunologicznego punktu kontrolnego dają imponujące odpowiedzi kliniczne, ale optymalne wyniki będą wymagały połączenia ze sobą i innymi terapiami. Rodzi to fundamentalne pytania dotyczące mechanizmów braku redundancji i oporu. W tym miejscu opisujemy poważne regresje guza w podgrupie pacjentów z przerzutowym czerniakiem leczonych przeciwciałem anty-CTLA4 (anty-CTLA4) i promieniowaniem, i odtworzyliśmy ten efekt w modelach mysich. Chociaż leczenie skojarzone poprawiało odpowiedzi w napromienianych i nienapromienianych nowotworach, oporność była powszechna. Bezstronne analizy myszy wykazały, że oporność była spowodowana podwyższoną regulacją PD-L1 na komórkach czerniaka i była związana z wyczerpaniem komórek T. W związku z tym optymalna odpowiedź w czerniaku i innych typach raka wymaga napromieniowania, anty-CTLA4 i anty-PD-L1/PD-1. Anty-CTLA4 hamuje głównie komórki T-regulatorowe (komórki Treg), zwiększając w ten sposób stosunek limfocytów T CD8 do Treg (CD8/Treg). Promieniowanie zwiększa różnorodność repertuaru receptorów komórek T (TCR) wewnątrzguzowych komórek T. Razem anty-CTLA4 promuje ekspansję komórek T, podczas gdy promieniowanie kształtuje repertuar TCR ekspandowanych klonów obwodowych. Dodanie blokady PD-L1 odwraca wyczerpanie komórek T w celu złagodzenia obniżenia stosunku CD8/Treg i dodatkowo zachęca do ekspansji oligoklonalnych komórek T. Podobnie jak wyniki na myszach, pacjenci w naszym badaniu klinicznym z czerniakiem wykazującym wysoki poziom PD-L1 nie reagowali na promieniowanie i anty-CTLA4, wykazywali uporczywe wyczerpanie komórek T i szybko postępowali. Tak więc PD-L1 na komórkach czerniaka pozwala guzom uniknąć terapii opartej na anty-CTLA4, a połączenie promieniowania, anty-CTLA4 i anty-PD-L1 promuje odpowiedź i odporność poprzez różne mechanizmy.


title: Niezależne od białka G sprzężenie MC4R z Kir7.1 w neuronach podwzgórza

text: Regulowane uwalnianie anoreksogennego hormonu stymulującego α-melanocyty (α-MSH) i oreksygennego białka Agouti (AgRP) z odrębnych neuronów łukowatych podwzgórza do wspólnych miejsc docelowych w ośrodkowym układzie nerwowym odgrywa fundamentalną rolę w regulacji homeostazy energetycznej. Oba peptydy wiążą się z wysokim powinowactwem z receptorem melanokortyny-4 (MC4R); istniejące dane pokazują, że α-MSH jest agonistą, który łączy receptor ze szlakiem sygnalizacyjnym Gαs, podczas gdy AgRP wiąże się kompetycyjnie blokując wiązanie α-MSH i blokuje konstytutywną aktywność, w której pośredniczy mimetyczna domena aminokońcowa receptora. Tutaj pokazujemy, że u myszy regulacja aktywności odpalania neuronów z jądra przykomorowego podwzgórza (PVN) przez α-MSH i AgRP może być pośredniczona niezależnie od sygnalizacji Gαs przez indukowane przez ligand sprzężenie MC4R z zamknięciem wewnętrznie rektyfikującego potasu kanał, Kir7.1. Ponadto AgRP jest stronniczym agonistą, który hiperpolaryzuje neurony poprzez wiązanie się z MC4R i otwieranie Kir7.1, niezależnie od jego hamowania wiązania α-MSH. W konsekwencji sygnalizacja Kir7.1 wydaje się być kluczowa dla regulacji homeostazy energetycznej za pośrednictwem melanokortyny w PVN. Sprzężenie MC4R z Kir7.1 może wyjaśniać niezwykłe aspekty kontroli homeostazy energetycznej przez sygnalizację melanokortyny, w tym efekt dawkowania genu MC4R i utrzymujący się wpływ AgRP na przyjmowanie pokarmu.


title: Rola greliny w związku między hiperfagią a przyspieszonym opróżnianiem żołądka u myszy z cukrzycą.

text: TŁO I CELE Grelina jest oreksygennym peptydem o działaniu gastroprokinetycznym. Myszy z cukrzycą indukowaną streptozotocyną (STZ) wykazują hiperfagię, zmienione opróżnianie żołądka i zwiększone poziomy greliny w osoczu. Zbadaliśmy przyczynową rolę greliny, porównując zmiany w nokaucie receptora greliny (receptor wydzielania hormonu wzrostu [GHS-R](-/-)) i myszy typu dzikiego (GHS-R(+/+)) z indukowanymi STZ cukrzyca. METODY Opróżnianie żołądka mierzono testem oddechowym kwasu [(13)C]oktanowego. Ekspresję informacyjnego RNA (mRNA) neuropeptydu Y (NPY), peptydu związanego z agouti (AgRP) i proopiomelanokortyny oznaczono ilościowo za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym. Skurcze nerwowe wywoływano przez stymulację polem elektrycznym w paskach mięśni gładkich dna. WYNIKI Cukrzyca zwiększyła poziom greliny w osoczu w podobnym stopniu w obu genotypach. Hiperfagia była bardziej wyraźna u myszy GHS-R(+/+) niż u myszy GHS-R(-/-) między 12. a 21. dniem. Wzrost ekspresji mRNA NPY i AgRP był mniej wyraźny u cukrzycowych GHS-R(-/-) niż u myszy GHS-R(+/+) od dnia 15, podczas gdy spadki poziomów mRNA proopiomelanokortyny były podobne w obu genotypach. Opróżnianie żołądka zostało przyspieszone w podobnym stopniu w obu genotypach, począwszy od 16. dnia. zostały zwiększone; wzrost ten był związany ze zwiększonym powinowactwem receptorów muskarynowych i tachykinergicznych. WNIOSKI Hiperfagia cukrzycowa jest regulowana przez centralne mechanizmy, w których szlak sygnalizacji greliny wpływa na ekspresję NPY i AgRP w podwzgórzu. Przyspieszenie opróżniania żołądka, na które nie ma wpływu sygnalizacja greliny, nie jest przyczyną hiperfagii cukrzycowej i prawdopodobnie wiąże się z miejscowymi zmianami kurczliwości dna oka.


title: Odpowiedź 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy ludzkiej na przedłużone doustne podawanie cholekalcyferolu.

text: TŁO Wkłady cholekalcyferolu wymagane do osiągnięcia lub utrzymania dowolnego danego stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy nie są znane, szczególnie w zakresach porównywalnych z prawdopodobnym fizjologicznym dostarczaniem witaminy. CELE Celem było ustalenie ilościowego związku między dostarczaniem cholekalcyferolu w stanie stacjonarnym a wynikającym z tego stężeniem 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy oraz oszacowanie proporcji dziennego zapotrzebowania w okresie zimowym, które jest pokrywane przez rezerwy cholekalcyferolu w tkankach organizmu. Projekt Cholekalcyferol podawano codziennie w kontrolowanych dawkach doustnych oznaczonych jako 0, 25, 125 i 250 µg cholekalcyferolu przez około 20 tygodni w okresie zimowym 67 mężczyznom mieszkającym w Omaha (41,2 stopnia szerokości geograficznej północnej). Przebieg w czasie stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy mierzono w odstępach czasu w trakcie leczenia. WYNIKI Od średniej wartości wyjściowej 70,3 nmol/l równowagowe stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy zmieniały się w miesiącach zimowych wprost proporcjonalnie do dawki, z nachyleniem około 0,70 nmol/l na każdy dodatkowy wkład 1 mikrog cholekalcyferolu. Obliczony doustny wkład wymagany do utrzymania stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy obecnego przed badaniem (tj. jesienią) wyniósł 12,5 mikrog (500 IU)/dzień, podczas gdy całkowita ilość ze wszystkich źródeł (suplement, żywność, zapasy tkanek) potrzebne do utrzymania wyjściowego stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu oszacowano na około 96 mikrog (około 3800 IU)/d. Przez różnicę magazyny tkanek dostarczały około 78-82 mikrog/d. WNIOSKI Zdrowi mężczyźni wydają się stosować 3000-5000 IU cholekalcyferolu/d, najwyraźniej pokrywając ponad 80% ich zimowego zapotrzebowania na cholekalcyferol dzięki skórnie syntetyzowanym akumulacjom ze źródeł słonecznych w poprzednich miesiącach letnich. Obecnie zalecane dawki witaminy D są niewystarczające do utrzymania stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu w surowicy przy braku znacznej produkcji witaminy D w skórze.


title: Niejednorodność wewnątrz guza i ewolucja rozgałęziona ujawniona przez sekwencjonowanie wieloregionowe.

text: TŁO Heterogenność wewnątrz guza może sprzyjać ewolucji i adaptacji guza oraz utrudniać spersonalizowane strategie medyczne, które zależą od wyników z pojedynczych próbek biopsji guza. METODY Aby zbadać heterogeniczność wewnątrz guza, przeprowadziliśmy sekwencjonowanie egzomów, analizę aberracji chromosomowych i profilowanie ploidii na wielu przestrzennie oddzielonych próbkach uzyskanych z pierwotnych raków nerki i powiązanych miejsc przerzutowych. Scharakteryzowaliśmy konsekwencje heterogeniczności wewnątrznowotworowej za pomocą analizy immunohistochemicznej, analizy funkcjonalnej mutacji i profilowania ekspresji informacyjnego RNA. WYNIKI Rekonstrukcja filogenetyczna ujawniła rozgałęziony ewolucyjny wzrost guza, przy czym 63 do 69% wszystkich mutacji somatycznych nie jest wykrywalnych w każdym regionie guza. Niejednorodność wewnątrz guza zaobserwowano dla mutacji w obrębie domeny autohamującej ssaczego celu kinazy rapamycyny (mTOR), korelującej z fosforylacją S6 i 4EBP in vivo i konstytutywną aktywacją aktywności kinazy mTOR in vitro. Obserwowano mutacyjną heterogenność wewnątrz guza dla wielu genów supresorowych guza zbieżnych w przypadku utraty funkcji; SETD2, PTEN i KDM5C przeszły wiele odrębnych i przestrzennie oddzielonych mutacji inaktywujących w pojedynczym guzie, co sugeruje zbieżną ewolucję fenotypową. Sygnatury ekspresji genów dobrej i złej prognozy wykryto w różnych regionach tego samego guza. Analiza składu alleli i profilowania ploidalności ujawniła znaczną niejednorodność wewnątrz guza, przy 26 z 30 próbek guzów z czterech guzów wykazujących rozbieżne profile nierównowagi alleli oraz niejednorodność ploidalności w dwóch z czterech guzów. WNIOSKI Niejednorodność wewnątrzguzowa może prowadzić do niedoszacowania krajobrazu genomiki guza przedstawionego na podstawie pojedynczych próbek biopsji guza i może stanowić poważne wyzwanie dla spersonalizowanej medycyny i rozwoju biomarkerów. Niejednorodność wewnątrz guza, związana z niejednorodną funkcją białka, może sprzyjać adaptacji guza i niepowodzeniu terapeutycznemu poprzez selekcję darwinowską. (Finansowane przez Radę Badań Medycznych i inne).


title: Sukcesja konsorcjów drobnoustrojów w rozwijającym się mikrobiomie jelitowym niemowląt.

text: Proces kolonizacji mikrobiomu jelitowego niemowlęcia został nazwany chaotycznym, ale pogląd ten może odzwierciedlać niewystarczającą dokumentację czynników wpływających na mikrobiom. Przeprowadziliśmy 2,5-letnie studium przypadku składania mikrobiomu jelitowego ludzkiego niemowlęcia, aby powiązać zdarzenia życiowe ze składem i funkcją mikrobiomu. Od zdrowego niemowlęcia pobrano 60 próbek kału wraz z dziennikiem diety i stanu zdrowia. Analiza > 300 000 genów 16S rRNA wykazała, że różnorodność filogenetyczna mikrobiomu stopniowo zwiększała się w czasie, a zmiany w składzie zbiorowisk dostosowywały się do płynnego gradientu czasowego. W przeciwieństwie do tego, główne grupy taksonomiczne wykazały nagłe zmiany liczebności odpowiadające zmianom w diecie lub zdrowiu. Gromadzenie społeczności było nielosowe: zaobserwowaliśmy dyskretne etapy sukcesji bakteryjnej, przerywane wydarzeniami życiowymi. Ponadto analiza około 500 000 odczytów metagenomicznych DNA z 12 próbek kału ujawniła, że najwcześniejszy mikrobiom był wzbogacony w geny ułatwiające wykorzystanie mleczanu, a geny funkcjonalne zaangażowane w metabolizm polisacharydów roślinnych były obecne przed wprowadzeniem pokarmu stałego, przygotowując jelito niemowlęcia do dieta dla dorosłych. Spożywanie pokarmów stołowych spowodowało jednak trwały wzrost liczebności Bacteroidetes, podwyższony poziom krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych w kale, wzbogacenie genów związanych z wykorzystaniem węglowodanów, biosyntezę witamin i degradację ksenobiotyków oraz bardziej stabilny skład społeczności, które są charakterystyczne dla dorosłego mikrobiomu. Badanie to ujawniło, że pozornie chaotyczne zmiany w mikrobiomie są związane z wydarzeniami życiowymi; jednak należy przeprowadzić dodatkowe eksperymenty, aby ocenić, jak różne niemowlęta reagują na podobne wydarzenia życiowe.


title: Na większą uwagę zasługuje gamma-tokoferol, główna forma witaminy E w diecie USA.

text: Gamma-tokoferol jest główną formą witaminy E w wielu nasionach roślin i w diecie USA, ale nie przyciąga uwagi w porównaniu z alfa-tokoferolem, dominującą formą witaminy E w tkankach i podstawową formą w suplementach. Jednak ostatnie badania wskazują, że gamma-tokoferol może być ważny dla zdrowia człowieka i posiada unikalne cechy odróżniające go od alfa-tokoferolu. gamma-tokoferol wydaje się być skuteczniejszą pułapką na lipofilowe elektrofile niż alfa-tokoferol. gamma-tokoferol jest dobrze wchłaniany i w znacznym stopniu gromadzi się w niektórych tkankach człowieka; jest jednak metabolizowany głównie do 2,7,8-trimetylo-2-(beta-karboksyetylo)-6-hydroksychromanu (gamma-CEHC), który jest wydalany głównie z moczem. gamma-CEHC, ale nie odpowiadający mu metabolit pochodzący z alfa-tokoferolu, wykazuje aktywność natriuretyczną, która może mieć znaczenie fizjologiczne. Zarówno gamma-tokoferol, jak i gamma-CEHC, ale nie alfa-tokoferol, hamują aktywność cyklooksygenazy, a zatem posiadają właściwości przeciwzapalne. Niektóre badania na ludziach i zwierzętach wskazują, że stężenie gamma-tokoferolu w osoczu jest odwrotnie proporcjonalne do występowania chorób sercowo-naczyniowych i raka prostaty. Te wyróżniające cechy gamma-tokoferolu i jego metabolitu sugerują, że gamma-tokoferol może mieć znaczący wpływ na zdrowie człowieka w sposób nierozpoznany wcześniej. Możliwość ta powinna być dalej oceniana, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że wysokie dawki alfa-tokoferolu zubożają osocze i tkankę gamma-tokoferol, w przeciwieństwie do suplementacji gamma-tokoferolem, która zwiększa oba. Dokonujemy przeglądu aktualnych informacji na temat biodostępności, metabolizmu, chemii i aktywności nieoksydacyjnej gamma-tokoferolu oraz danych epidemiologicznych dotyczących związku między gamma-tokoferolem a chorobami układu krążenia i rakiem.


title: Ujawnienie genotypu APOE dla ryzyka choroby Alzheimera.

text: TŁO Genotyp apolipoproteiny E (APOE) dostarcza informacji na temat ryzyka choroby Alzheimera, ale odradza się genotypowanie pacjentów i członków ich rodzin. Zbadaliśmy wpływ ujawnienia genotypu w prospektywnym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu. METODY Przydzieliliśmy losowo 162 bezobjawowych dorosłych, których rodzic był chory na Alzheimera, do otrzymania wyników własnego genotypowania APOE (grupa z ujawnieniem) lub do nieotrzymania takich wyników (grupa bez ujawnienia). Zmierzyliśmy objawy lęku, depresji i stresu związanego z testami 6 tygodni, 6 miesięcy i 1 rok po ujawnieniu lub nieujawnieniu. WYNIKI Nie stwierdzono istotnych różnic między obiema grupami w zakresie zmian miar lęku uśrednionych w czasie (4,5 w grupie ujawniającej i 4,4 w grupie nieujawnianej, p=0,84), depresji (odpowiednio 8,8 i 8,7; p=0,98), lub stres związany z testem (odpowiednio 6,9 i 7,5; P=0,61). Wtórne porównania między grupą osób nieujawnionych a podgrupą osób objętych ujawnieniem nosicieli allelu APOE epsilon4 (co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem) również nie wykazały istotnych różnic. Jednak podgrupa epsilon4-ujemna miała znacznie niższy poziom stresu związanego z testem niż podgrupa epsilon4-dodatnia (P=0,01). Badani z klinicznie znaczącymi zmianami w wynikach psychologicznych byli równomiernie rozmieszczeni w grupie nieujawnianej oraz podgrupach epsilon4-dodatnich i epsilon4-ujemnych. Wyniki wyjściowe dla lęku i depresji były silnie związane z wynikami tych pomiarów po ujawnieniu (P<0,001 dla obu porównań). WNIOSKI Ujawnienie wyników genotypowania APOE dorosłym dzieciom pacjentów z chorobą Alzheimera nie skutkowało znaczącym krótkoterminowym ryzykiem psychologicznym. Cierpienie związane z testem zmniejszyło się wśród osób, które dowiedziały się, że mają negatywny wynik testu APOE epsilon4. Osoby z wysokim poziomem stresu emocjonalnego przed poddaniem się testom genetycznym częściej miały problemy emocjonalne po ujawnieniu. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00571025.)


title: Ciśnienie krwi i zapadalność na dwanaście chorób sercowo-naczyniowych: zagrożenia życia, utracone lata zdrowego życia i powiązania specyficzne dla wieku u 1,25 miliona ludzi

text: Wstęp Nie porównywano związków ciśnienia tętniczego z różnymi objawami incydentów choroby sercowo-naczyniowej we współczesnej populacji. W tym badaniu mieliśmy na celu analizę powiązań ciśnienia krwi z 12 różnymi obrazami choroby sercowo-naczyniowej. METODY W latach 1997-2010 korzystaliśmy z połączonych elektronicznych kart zdrowia w programie CALIBER (Badania sercowo-naczyniowe z wykorzystaniem połączonych badań na zamówienie i elektronicznych kart zdrowia), aby zebrać kohortę 1,25 miliona pacjentów w wieku 30 lat lub starszych i początkowo wolnych od chorób sercowo-naczyniowych , z których jedna piąta otrzymywała leczenie obniżające ciśnienie krwi. Zbadaliśmy heterogeniczność w zależności od wieku mierzonego klinicznie ciśnienia krwi z 12 ostrymi i przewlekłymi chorobami sercowo-naczyniowymi i oszacowaliśmy ryzyko życia (do 95. roku życia) oraz liczbę utraconych lat życia wolnych od chorób sercowo-naczyniowych z uwzględnieniem innych czynników ryzyka w wieku indeksowym 30, 60 i 80 lat. To badanie jest zarejestrowane na ClinicalTrials.gov pod numerem NCT01164371. WYNIKI Podczas obserwacji o medianie 5,2 lat zarejestrowaliśmy 83 098 początkowych przypadków choroby sercowo-naczyniowej. W każdej grupie wiekowej najniższe ryzyko chorób sercowo-naczyniowych występowało u osób ze skurczowym ciśnieniem krwi 90-114 mm Hg i rozkurczowym ciśnieniem krwi 60-74 mm Hg, bez dowodów na zwiększone ryzyko w kształcie litery „J” przy niższym ciśnieniu krwi. Efekt wysokiego ciśnienia krwi różnił się w zależności od punktu końcowego choroby sercowo-naczyniowej, od silnie pozytywnego do braku efektu. Związki z wysokim skurczowym ciśnieniem krwi były najsilniejsze z krwotokiem śródmózgowym (współczynnik ryzyka 1,44 [95% CI 1,32-1,58]), krwotokiem podpajęczynówkowym (1,43 [1,25-1,63]) i stabilnym dusznica bolesna (1,41 [1,36-1,46]), a najsłabsza dla tętniaka aorty brzusznej (1,08 [1,00-1,17]). W porównaniu z ciśnieniem rozkurczowym podwyższone ciśnienie skurczowe miało większy wpływ na dusznicę bolesną, zawał mięśnia sercowego i chorobę tętnic obwodowych, podczas gdy podwyższone ciśnienie rozkurczowe miało większy wpływ na tętniaka aorty brzusznej niż podwyższone ciśnienie skurczowe. Związki ciśnienia tętna były odwrotne dla tętniaka aorty brzusznej (HR na 10 mm Hg 0,91 [95% CI 0,86-0,98]) i najsilniejsze dla choroby tętnic obwodowych (1,23 [1,20-1,27] ). Osoby z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie krwi ≥140/90 mm Hg lub przyjmujące leki obniżające ciśnienie krwi) miały w ciągu całego życia ryzyko wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej w wieku 30 lat na poziomie 63,3% (95% CI 62,9-63,8) ) w porównaniu z 46,1% (45,5-46,8) dla osób z prawidłowym ciśnieniem krwi, u których rozwinęła się choroba sercowo-naczyniowa 5,0 lat wcześniej (95% CI 4,8-5,2). Stabilna i niestabilna dławica piersiowa odpowiadała za większość (43%) utraconych lat życia bez chorób układu krążenia związanych z nadciśnieniem tętniczym od wieku indeksowego 30 lat, podczas gdy niewydolność serca i stabilna dławica piersiowa stanowiły największy odsetek (po 19%) lat życia straciła od wieku indeksowego 80 lat. INTERPRETACJA Powszechnie przyjmowane założenia, że ciśnienie krwi ma silny związek z występowaniem wszystkich chorób sercowo-naczyniowych w szerokim przedziale wiekowym oraz że związki rozkurczowe i skurczowe są zgodne, nie znajdują potwierdzenia w wynikach tego badania o wysokiej rozdzielczości. Pomimo nowoczesnych metod leczenia nadciśnienie tętnicze w ciągu całego życia jest znaczne. Te odkrycia podkreślają potrzebę nowych strategii obniżania ciśnienia krwi i pomogą w projektowaniu randomizowanych badań do ich oceny. FINANSOWANIE Medical Research Council, National Institute for Health Research oraz Wellcome Trust.


title: Czy konsumenci online mogą przyczynić się do wiedzy o narkotykach? Porównanie metod mieszanych informacji o lekach psychotropowych generowanych przez konsumentów i profesjonalnie kontrolowanych w Internecie

text: TŁO Bieżące inicjatywy filtrowania wyszukiwań dotyczących zdrowia w Internecie wykluczają treści generowane przez konsumentów z wyników wyszukiwania, chociaż nie wykazano ich niższości w porównaniu z treściami kontrolowanymi przez profesjonalistów. Lek przeciwdepresyjny escitalopram i przeciwpsychotyczna kwetiapina były w ciągu ostatnich 5 lat najlepiej sprzedającymi się lekami w swoich klasach leków. Oba leki mają różne pozarejestracyjne zastosowania w zdrowiu psychicznym i innym, od łagodzenia bezsenności i migren po leczenie ciężkich zaburzeń rozwojowych. CEL Naszym celem było opisanie najczęściej zgłaszanych skutków escitalopramu i kwetiapiny w internetowych recenzjach konsumenckich, porównanie ich z efektami opisywanymi na profesjonalnie kontrolowanych komercyjnych stronach internetowych poświęconych zdrowiu oraz ocena użyteczności internetowych recenzji leków. METODY Stratyfikowana prosta losowa próba 960 recenzji konsumenckich została wybrana spośród wszystkich 6998 recenzji konsumenckich tych dwóch leków w 2 stworzonych przez konsumentów (www.askapatient.com i www.crazymeds.us) i 2 profesjonalnie kontrolowanych (www.webmd.com i www.revolutionhealth.com) strony internetowe poświęcone zdrowiu. Profesjonalne opisy leków zawierały wszystkie standardowe informacje o lekach z ostatnich 2 stron internetowych. Wszystkie dane tekstowe zakodowano indukcyjnie pod kątem działania leków i oceniono zgodność interkodera. Chi-kwadrat został wykorzystany do przetestowania powiązań między efektami zgłaszanymi przez konsumentów a powstaniem strony internetowej. WYNIKI Konsumenci przyjmujący escitalopram (n = 480) lub kwetiapinę (n = 480) najczęściej zgłaszali poprawę objawów (30,4% lub 146/480, 24,8% lub 119/480) lub pogorszenie objawów (15,8% lub 76/480, 10,2%). lub 49/480), zmiany snu (36% lub 173/480, 60,6% lub 291/480) oraz zmiany masy ciała i apetytu (22,5% lub 108/480, 30,8% lub 148/480). Więcej konsumentów publikujących recenzje na stronach internetowych tworzonych przez konsumentów, a nie przez profesjonalnie kontrolowanych, zgłaszało nasilenie objawów po zastosowaniu kwetiapiny (17,3% lub 38/220 w porównaniu z 5% lub 11/220, p < 0,001), podczas gdy więcej konsumentów publikujących na profesjonalnie kontrolowanych witrynach zgłaszało poprawę objawów (32,7% lub 72/220 w porównaniu do 21,4% lub 47/220, P = 0,008). Profesjonalne opisy częściej wymieniały fizyczne niepożądane skutki i ostrzeżenia o myślach samobójczych, podczas gdy recenzje konsumenckie podkreślały skutki zakłócające codzienną rutynę i zawierały bogatsze opisy skutków w kontekście. Ostatnie 20 recenzji konsumentów na temat każdego leku z każdej strony internetowej (n = 80) było porównywalnych z pełną próbą recenzji pod względem częstości często zgłaszanych skutków. WNIOSEK W opiniach konsumenckich i opisach leków profesjonalnych ogólnie zgłaszano podobne działanie dwóch leków psychotropowych, ale różniły się one opisami i częstotliwością zgłaszania. Zaletą profesjonalnych opisów leków jest zwięzła, ale wyczerpująca lista skutków leków, podczas gdy recenzje konsumenckie oferują szerszy kontekst i przykłady sytuacyjne tego, jak efekty mogą przejawiać się w różnych kombinacjach i w różnym stopniu. Rozproszenie opinii konsumenckich na stronach internetowych ogranicza ich integrację, ale krótka strategia przeglądania dwóch docelowych leków pozwoliła mimo wszystko uzyskać reprezentatywne treści konsumenckie. Obecne strategie filtrowania wyszukiwań dotyczących zdrowia online w celu zwracania tylko zaufanych lub zatwierdzonych witryn internetowych mogą niewłaściwie sprostać wyzwaniu identyfikacji wysokiej jakości źródeł zdrowia w Internecie, ponieważ takie strategie nadmiernie ograniczają dostęp do całego komplementarnego źródła informacji zdrowotnych.


title: Wpływ suplementacji cynku na wzrost i stężenie cynku w surowicy dzieci przed okresem dojrzewania: metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych.

text: TŁO Przeprowadzono wiele badań w celu oceny wpływu suplementacji cynkiem na rozwój dzieci. Wyniki tych badań są niespójne, a czynniki odpowiedzialne za te zróżnicowane wyniki nie są znane. CEL Zakończono zatem metaanalizy randomizowanych kontrolowanych badań interwencyjnych, aby ocenić wpływ suplementacji cynkiem na wzrost fizyczny i stężenie cynku w surowicy dzieci przed okresem dojrzewania. PROJEKT W sumie 33 akceptowalne badania z odpowiednimi danymi zostały zidentyfikowane przez wyszukiwanie MEDLINE (Narodowa Biblioteka Medyczna, Bethesda, MD) i inne metody. Średnie ważone wielkości efektu (wyrażone w jednostkach SD) obliczono dla zmian wzrostu, wagi, wagi do wzrostu i stężenia cynku w surowicy przy użyciu modeli efektów losowych; czynniki związane z wielkością efektu zbadano technikami metaregresji. WYNIKI Suplementacja cynkiem wywołała wysoce istotne, pozytywne odpowiedzi w zakresie przyrostów wzrostu i masy ciała, z wielkościami efektu wynoszącymi odpowiednio 0,350 (95% CI: 0,189, 0,511) i 0,309 (0,178, 0,439). Nie stwierdzono istotnego wpływu cynku na wskaźniki masy do wzrostu [średnia ważona wielkość efektu: -0,018 (-0,132, 0,097)]. Suplementacja cynkiem spowodowała duży wzrost stężenia cynku w surowicy dzieci, z wielkością efektu 0,820 (0,499, 1,14). Odpowiedzi dotyczące wzrostu były większe u dzieci z niską początkową wartością z masy ciała w zależności od wieku oraz u dzieci w wieku >6 miesięcy z niskim początkowym wynikiem z wzrostu w zależności od wieku. WNIOSKI Interwencje mające na celu poprawę żywienia dzieci cynkiem powinny być rozważane w populacjach zagrożonych niedoborem cynku, szczególnie tam, gdzie występuje podwyższony odsetek niedowagi lub zahamowania wzrostu. Średnie populacyjne stężenie cynku w surowicy jest użytecznym wskaźnikiem skutecznego dostarczania i wchłaniania suplementów cynku u dzieci.


title: Mechanizmy zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem

text: Zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD), postępująca choroba, której nie można leczyć nawet u 90% pacjentów, jest główną przyczyną ślepoty u osób starszych na całym świecie. Dwie formy AMD, mokrą i suchą, klasyfikuje się odpowiednio na podstawie obecności lub braku naczyń krwionośnych, które w sposób zakłócający naciekały siatkówkę. Szczegółowe zrozumienie mechanizmów molekularnych leżących u podstaw mokrego AMD doprowadziło do opracowania kilku solidnych terapii zatwierdzonych przez FDA. W przeciwieństwie do tego, nie ma zatwierdzonych metod leczenia suchego AMD. W tym przeglądzie zapewniamy wgląd w krytyczne szlaki efektorowe pośredniczące w każdej postaci choroby. Powtarzającym się tematem, który obejmuje większość aspektów patogenezy AMD, jest wadliwa modulacja immunologiczna w klasycznie uprzywilejowanym schronieniu ocznym. Co ciekawe, najnowsze postępy w badaniach nad AMD podkreślają również powszechne szlaki chorób molekularnych z innymi zaburzeniami neurodegeneracyjnymi. Na koniec omówiono potencjał terapeutyczny interwencji na znanych etapach mechanistycznych patogenezy AMD.


title: Szlak reguły N-końca reguluje reakcje patogenów u roślin.

text: Aby skutecznie przeciwdziałać patogenom, rośliny polegają na złożonym zestawie odpowiedzi immunologicznych, które są ściśle regulowane, aby umożliwić aktywację w odpowiednim czasie, odpowiedni czas trwania i odpowiednią amplitudę programów obronnych. Wiadomo, że koordynacja odpowiedzi immunologicznej roślin wymaga aktywności układu ubikwityna/proteasom, który kontroluje stabilność białek u eukariontów. Tutaj pokazujemy, że szlak reguły N-końca, podzbiór układu ubikwityna/proteasom, reguluje obronę przed szeroką gamą patogenów bakteryjnych i grzybiczych w roślinie modelowej Arabidopsis thaliana. Pokazujemy, że szlak ten pozytywnie reguluje biosyntezę metabolitów ochronnych roślin, takich jak glukozynolany, a także biosyntezę i odpowiedź na fitohormon, kwas jasmonowy, który odgrywa kluczową rolę w odporności roślin. Nasze wyniki sugerują również, że gałąź arginylacji szlaku reguły N-końca reguluje czas i amplitudę programu obronnego przeciwko modelowemu patogenowi Pseudomonas syringae AvrRpm1.


title: Demetylaza H3K9 KDM4E jest epigenetycznym regulatorem rozwoju zarodkowego bydła i wadliwym czynnikiem przeprogramowania jądra komórkowego.

text: Nieprawidłowe przeprogramowanie epigenetyczne często powoduje defekty rozwojowe zarodków z przeniesieniem jądra komórki somatycznej (SCNT) podczas aktywacji genomu embrionalnego (EGA). Bydlęce ośmiokomórkowe zarodki SCNT wykazują globalną hipermetylację tri- i dimetylacji lizyny 9 histonu H3 (H3K9me3/2), ale wewnętrzna przyczyna tego pozostaje niejasna. W tym miejscu przedstawiamy dowody, że dwa geny demetylazy H3K9, demetylaza specyficzna dla lizyny 4D (KDM4D) i 4E (KDM4E), są związane z aktywną demetylacją H3K9me3/2 w zarodkach zapłodnionych in vitro (IVF) i są słabo wyrażane w sklonowanych zarodkach na czas EGA. Co więcej, KDM4E odgrywa bardziej kluczową rolę w rozwoju embrionalnym IVF i SCNT, a nadekspresja KDM4E może przywrócić globalny transkryptom, poprawić tworzenie blastocyst i zwiększyć wydajność klonowania zarodków SCNT. Nasze wyniki wskazują zatem, że KDM4E może funkcjonować jako kluczowy epigenetyczny regulator EGA i jako wewnętrzny wadliwy czynnik odpowiedzialny za utrzymujące się bariery H3K9me3/2 dla przeprogramowania za pośrednictwem SCNT. Ponadto pokazujemy, że interakcje między RNA i KDM4E są niezbędne do demetylacji H3K9 podczas EGA. Obserwacje te pogłębiają wiedzę na temat niepełnego przeprogramowania jądrowego i mają ogromne znaczenie dla prokreacji transgenicznego bydła.


title: Ryzyko nadciśnienia ciążowego w związku z suplementacją kwasu foliowego w czasie ciąży.

text: Autorzy zbadali związek między suplementacją kwasu foliowego a nadciśnieniem ciążowym. Populacja badana obejmowała kobiety z niemowlętami bez wad w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, które uczestniczyły w Slone Epidemiology Center Birth Defects Study w latach 1993-2000. W ciągu 6 miesięcy po porodzie przeprowadzono wywiady z kobietami na temat czynników socjodemograficznych i medycznych, występowania nadciśnienia tętniczego z lub bez stanu przedrzucawkowego i stosowanie multiwitamin w ciąży. Ryzyko względne, skorygowane o wagę, liczbę porodów, ciążę bliźniaczą, cukrzycę, palenie tytoniu, wykształcenie i dochód rodziny, oszacowano za pomocą modeli regresji Coxa. Spośród 2100 kobiet 204 (9,7%) zgłosiło nadciśnienie ciążowe (początek po 20. tygodniu ciąży). Skorygowane dla wielu zmiennych względne ryzyko rozwoju nadciśnienia ciążowego w ciągu miesiąca po suplementacji kwasem foliowym, w porównaniu z niestosowaniem kwasu foliowego w tym samym miesiącu, wyniosło 0,55 (95% przedział ufności: 0,39, 0,79). To odkrycie sugeruje, że multiwitaminy zawierające kwas foliowy mogą zmniejszać ryzyko nadciśnienia ciążowego.


title: Aire reguluje negatywną selekcję limfocytów T specyficznych dla narządów

text: Zespół autoimmunologicznej poliendokrynopatii typu 1 jest recesywnym zaburzeniem mendlowskim wynikającym z mutacji w nowym genie AIRE i charakteryzuje się szeregiem chorób autoimmunologicznych specyficznych dla narządów. Nie wiadomo, jakie mechanizmy tolerancji są wadliwe w wyniku mutacji AIRE. Śledząc los autoreaktywnych limfocytów T CD4+ o wysokim powinowactwie do antygenu trzustkowego u transgenicznych myszy z mutacją Aire, pokazujemy tutaj, że niedobór Aire powoduje prawie całkowite niepowodzenie w usuwaniu komórek narządowych w grasicy. Wyniki te wskazują, że autoimmunologiczny zespół poliendokrynopatii 1 jest spowodowany niepowodzeniem wyspecjalizowanego mechanizmu usuwania zakazanych klonów limfocytów T, ustanawiając centralną rolę tego mechanizmu tolerancji.


title: Zewnątrzkomórkowe kwaśne pH aktywuje białko wiążące elementy regulujące sterol 2 w celu promowania progresji nowotworu.

text: Warunki mikrośrodowiska guza, takie jak niedotlenienie i niedobór składników odżywczych, odgrywają kluczową rolę w progresji raka. Jednak rola kwaśnego zewnątrzkomórkowego pH w progresji nowotworu nie jest tak intensywnie badana jak w przypadku hipoksji. Tutaj pokazujemy, że zewnątrzkomórkowe kwaśne pH (pH 6,8) wyzwala aktywację białka wiążącego elementy regulatorowe steroli 2 (SREBP2) poprzez stymulowanie translokacji jądrowej i wiązania promotora z jego celami, wraz z zakwaszeniem wewnątrzkomórkowym. Co ciekawe, hamowanie SREBP2, ale nie SREBP1, tłumiło regulację w górę genów związanych z biosyntezą cholesterolu indukowaną przez niskie pH. Co więcej, krótkołańcuchowy członek rodziny syntetazy acylo-CoA 2 (ACSS2), bezpośredni cel SREBP2, zapewnił przewagę wzrostu komórek rakowych w kwaśnym pH. Ponadto geny docelowe SREBP2 reagujące na kwasowe pH były związane ze zmniejszoną całkowitą przeżywalnością pacjentów z rakiem. Zatem nasze odkrycia pokazują, że SREBP2 jest kluczowym regulatorem transkrypcji genów metabolicznych i progresji komórek rakowych, częściowo w odpowiedzi na zakwaszenie zewnątrzkomórkowe.


title: Mutacja genu CRY1 ludzkiego zegara dobowego w rodzinnym zaburzeniu opóźnionej fazy snu

text: Wzorce codziennej aktywności człowieka są kontrolowane przez wewnętrzny zegar dobowy, który w wielu procesach behawioralnych i fizjologicznych promuje rytmy około 24 godzin. System ten jest zmieniony w zaburzeniu opóźnionej fazy snu (DSPD), powszechną postacią bezsenności, w której epizody snu są przesuwane do późniejszych czasów, niezgodnych z normą społeczną. W tym miejscu donosimy o dziedzicznej postaci DSPD związanej z dominującą zmiennością kodowania w głównym genie CRY1, który tworzy inhibitor transkrypcji o zwiększonym powinowactwie do okołodobowych białek aktywujących Clock i Bmal1. Ten wariant CRY1 nabierający funkcji powoduje zmniejszoną ekspresję kluczowych celów transkrypcyjnych i wydłuża okres okołodobowych rytmów molekularnych, zapewniając mechanistyczne powiązanie z objawami DSPD. Allel ma częstość do 0,6%, a odwrotne fenotypowanie niespokrewnionych rodzin potwierdza późne i/lub fragmentaryczne wzorce snu u nosicieli, co sugeruje, że wpływa on na zachowanie podczas snu u znacznej części populacji ludzkiej.


title: Boczne mechanizmy sygnalizacji podwzgórza leżące u podstaw stymulacji żywienia: Różnicowy wkład kinaz tyrozynowych z rodziny Src w żywieniu wyzwalany albo przez wstrzyknięcie NMDA albo przez pozbawienie pokarmu

text: U szczurów karmienie można wywołać eksperymentalnie przy użyciu wielu podejść. Obejmują one (1) pozbawienie pokarmu i (2) ostre mikroiniekcje neuroprzekaźnika l-glutaminianowego (Glu) lub jego agonisty receptora NMDA do bocznego obszaru podwzgórza (LHA). Zgodnie z obydwoma paradygmatami, receptor NMDA (NMDA-R) w LHA wydaje się krytycznie zaangażowany w przekazywanie sygnałów kodowanych przez Glu w celu stymulowania karmienia. Jednak mechanizmy wewnątrzkomórkowe leżące u podstaw tego transferu sygnału są nieznane. Ponieważ kinazy białkowo-tyrozynowe (PTK) uczestniczą w mechanizmach sygnalizacji NMDA-R, określiliśmy udział PTK w mechanizmach LHA leżących u podstaw obu rodzajów stymulacji karmienia poprzez przyjmowanie pokarmu i pomiary biochemiczne. Wstrzyknięcia LHA inhibitorów PTK istotnie hamowały żywienie wywołane przez wstrzyknięcie LHA NMDA (do 69%), ale tylko nieznacznie hamowały żywienie deprywacyjne (24%), co sugeruje, że PTK mogą być mniej krytyczne dla sygnałów leżących u podstaw tego zachowania żywieniowego. Odwrotnie, pozbawienie pokarmu, ale nie wstrzyknięcie NMDA, powodowało znaczny wzrost pozornej aktywności PTK Src i ekspresji Pyk2, PTK aktywującego Src. Rozważane łącznie, wyniki behawioralne i biochemiczne pokazują, że chociaż łatwiej jest zahamować żywienie wywołane przez NMDA przez inhibitory PTK, niedobór pokarmu łatwo napędza aktywność PTK in vivo. Ten ostatni wynik może odzwierciedlać większą rekrutację PTK przez receptory neuroprzekaźników, różne od NMDA-R, które są aktywowane podczas żywienia wywołanego pozbawieniem, ale nie wywołanego przez NMDA. Wyniki te pokazują również, że zastosowanie tylko jednego paradygmatu stymulacji karmienia może nie ujawnić prawdziwego wkładu cząsteczek sygnałowych w szlaki leżące u podstaw zachowań żywieniowych in vivo.