title: Długotrwałe stosowanie aspiryny i zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem.

text: KONTEKST Aspiryna jest szeroko stosowana w celu łagodzenia bólu i działania kardioprotekcyjnego. Jego stosowanie budzi obawy okulistów, gdy rozważa się operację oka, a także w przypadku zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem (AMD). CEL Zbadanie związku regularnego stosowania aspiryny z występowaniem AMD. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY The Beaver Dam Eye Study, podłużne badanie populacyjne chorób oczu związane z wiekiem przeprowadzone w Wisconsin. Badania przeprowadzano co 5 lat przez okres 20 lat (1988-1990 do 2008-2010). Uczestnicy badania (N = 4926) w czasie badania podstawowego mieli od 43 do 86 lat. Podczas kolejnych badań pytano uczestników, czy regularnie stosowali aspirynę przynajmniej dwa razy w tygodniu przez ponad 3 miesiące. GŁÓWNY WYNIK WYNIKOWY Częstość występowania wczesnego AMD, późnego AMD i 2 podtypów późnego AMD (wysiękowa AMD i czysto geograficzny zanik), oceniane na fotografiach siatkówki zgodnie z Wisconsin Age-Related Maculopathy Grading System. WYNIKI Średni czas obserwacji wyniósł 14,8 lat. W trakcie badania odnotowano 512 przypadków wczesnego AMD (z 6243 osób z grup ryzyka) i 117 przypadków późnego AMD (z 8621 osób z grup ryzyka). Regularne stosowanie aspiryny 10 lat przed badaniem siatkówki wiązało się z późnym AMD (współczynnik ryzyka [HR], 1,63 [95% CI, 1,01-2,63]; P = 0,05), z szacowaną częstością 1,76% (95% CI, 1,17 %-2,64%) u regularnych użytkowników i 1,03% (95% CI, 0,70%-1,51%) u osób niekorzystających. W przypadku podtypów późnego AMD regularne stosowanie aspiryny 10 lat przed badaniem siatkówki było istotnie związane z wysiękową postacią AMD (HR, 2,20 [95% CI, 1,20-4,15; P = 0,01), ale nie z czystą atrofią geograficzną (HR 0,66). 95% CI, 0,25-1,95]; P = 0,45). Stosowanie aspiryny 5 lat (HR 0,86 [95% CI 0,71-1,05]; P = 0,13) lub 10 lat (HR 0,86 [95% CI 0,65-1,13]; P = 0,28) przed badaniem siatkówki wynosiło niezwiązane z wczesnym incydentem AMD. WNIOSKI W kohorcie dorosłych stosowanie aspiryny 5 lat przed obserwowaną zachorowalnością nie wiązało się z wczesnym lub późnym wystąpieniem AMD. Jednak regularne stosowanie aspiryny 10 lat wcześniej wiązało się z niewielkim, ale statystycznie istotnym wzrostem ryzyka wystąpienia późnego i wysiękowego AMD.


title: Kontrola wzrostu i rybosomopatie.

text: Biogeneza rybosomów i synteza białek to dwa z najbardziej energochłonnych procesów w rosnącej komórce. Co więcej, defekty w ich składnikach molekularnych mogą zmienić wzór ekspresji genów. Dlatego zrozumiałe jest, że komórki rozwinęły system nadzoru do monitorowania stanu maszynerii translacyjnej. Niedawne odkrycia przyczynowych mutacji i delecji w genach związanych z biogenezą rybosomów pozwoliły zdefiniować grupę podobnych patologii zwanych rybosomopatiami. W ciągu ostatniej dekady wiele nauczono się na temat związku między kontrolą wzrostu a biogenezą rybosomów. Odkrycie pozarybosomalnych funkcji kilku białek rybosomalnych i ich regulacja poziomów p53 dostarczyło powiązania między uszkodzeniem rybosomów a regulacją cyklu komórkowego. Jednak istnieją również dowody sugerujące niezależne od p53 i/lub Hdm2. W tym przeglądzie podsumowujemy ostatnie postępy w zrozumieniu mechanizmów leżących u podstaw patologii rybosomopatii i omawiamy związek między produkcją rybosomów a onkogenezą.


title: Przestrajalne przetwarzanie sygnału poprzez modułową kontrolę translokacji czynnika transkrypcyjnego.

text: Szlaki sygnałowe mogą indukować różną dynamikę aktywacji czynnika transkrypcyjnego (TF). Zbadaliśmy, w jaki sposób TF przetwarzają sygnały wejściowe, aby generować różnorodne odpowiedzi dynamiczne. Pączkujące drożdże ogólnie reagujące na stres TF Msn2 działały jako przestrajalny procesor sygnałowy, który mógł śledzić, filtrować lub integrować sygnały w sposób zależny od sygnału wejściowego. Wydaje się, że to przestrajalne przetwarzanie sygnału pochodzi z podwójnej regulacji importu i eksportu jądrowego poprzez fosforylację, ponieważ mutanty z jedną formą regulacji miały tylko jedną funkcję przetwarzania sygnału. Wszechstronne przetwarzanie sygnału przez Msn2 ma kluczowe znaczenie dla generowania wyraźnych odpowiedzi dynamicznych na różne naturalne naprężenia. Nasze odkrycia ujawniają, w jaki sposób złożone funkcje przetwarzania sygnału są integrowane w pojedynczą cząsteczkę i dostarczają wskazówek dotyczących projektowania TF z „programowalnymi” funkcjami przetwarzania sygnału.


title: Zabijanie bakteriobójczymi antybiotykami nie zależy od reaktywnych form tlenu.

text: Antybiotyki bakteriobójcze zabijają poprzez modulację swoich celów. Ten tradycyjny pogląd został zakwestionowany przez badania, które proponują alternatywny, ujednolicony mechanizm zabijania, w którym toksyczne reaktywne formy tlenu (ROS) są wytwarzane w obecności antybiotyków. Nie znaleźliśmy korelacji między prawdopodobieństwem przeżycia pojedynczej komórki w obecności antybiotyku a poziomem ROS. Wygaszacz ROS, tiomocznik, chronił komórki przed antybiotykami obecnymi w niskich stężeniach, ale efekt zaobserwowano również w warunkach beztlenowych. Zasadniczo nie było różnicy w przeżywalności bakterii leczonych różnymi antybiotykami w warunkach tlenowych lub beztlenowych. Sugeruje to, że ROS nie odgrywają roli w zabijaniu patogenów bakteryjnych przez antybiotyki.


title: Naturalnie występujący mysi model wrodzonej stacjonarnej ślepoty nocnej sprzężonej z chromosomem X.

text: CEL Opisanie naturalnie występującej mutacji recesywnej sprzężonej z chromosomem X, braku fali b (nob), która upośledza transmisję wzrokową między fotoreceptorami a neuronami drugiego rzędu u myszy. METODY Dotknięte myszy identyfikowano, rejestrując wywołaną przez światło odpowiedź siatkówki, elektroretinogram (ERG). Aby ocenić transmisję wzrokową, za pomocą elektrody skóry głowy rejestrowano potencjały korowe. Wzorzec dziedziczenia dla nob został zdefiniowany przez hodowanie zwierząt nob z normalnymi myszami. Analizę histologiczną siatkówki przeprowadzono pod mikroskopem świetlnym. WYNIKI Chociaż składnik ERG, w którym pośredniczy fotoreceptor (fala a) był prawidłowy u myszy nob, brakowało głównego składnika odpowiedzi odzwierciedlającego aktywność neuronów postreceptorowych (fala b). Wzrokowa aktywność korowa była również nienormalna u zwierząt szlachetnych. Na poziomie mikroskopu świetlnego siatkówka nob wydawała się mieć prawidłową cytoarchitekturę. WNIOSKI Odkrycia te sugerują, że defekt nob zakłóca przekazywanie informacji wzrokowych przez siatkówkę i że myszy te są użytecznym modelem do badania funkcji synaptycznej zewnętrznej siatkówki. Ponadto, ta zmutowana mysz wydaje się stanowić model zwierzęcy dla pełnej postaci wrodzonej stacjonarnej ślepoty nocnej, zaburzenia ludzkiego, w którym pacjenci mają głęboką utratę wrażliwości wzrokowej za pośrednictwem pręcików.


title: Różnicowanie mezenchymalnych komórek macierzystych i embrionalnych komórek macierzystych w komórki steroidogenne przy użyciu czynnika steroidogennego-1 i homologu receptora wątrobowego-1.

text: Wcześniej wykazaliśmy, że mezenchymalne komórki macierzyste można różnicować w komórki steroidogenne poprzez traktowanie czynnikiem steroidogennym-1 i 8bromo-cAMP. Zastosowanie homologu-1 receptora wątrobowego, innego z jądrowych receptorów jądrowych rodziny 5A, z 8bromo-cAMP również spowodowało różnicowanie ludzkich mezenchymalnych komórek macierzystych w komórki wytwarzające hormony steroidowe. Te same podejścia nie mogły być zastosowane do innych niezróżnicowanych komórek, takich jak embrionalne komórki macierzyste lub komórki raka embrionalnego, ponieważ nadmierna ekspresja rodziny jądrowych receptorów 5A jest cytotoksyczna dla tych komórek. Stworzyliśmy embrionalne komórki macierzyste niosące regulowany tetracykliną gen czynnika steroidogennego-1 w locus ROSA26. Zarodkowe komórki macierzyste najpierw różnicowano w linię komórek mezenchymalnych przez hodowanie na szalkach pokrytych kolagenem IV i traktowanie pulsacyjną ekspozycją kwasu retinowego przed ekspresją czynnika steroidogennego-1. Chociaż nieleczonych embrionalnych komórek macierzystych nie można było przekształcić w komórki steroidogenne przez ekspresję czynnika steroidogennego-1 przy braku czynnika hamującego białaczkę ze względu na niezdolność komórek do przeżycia, komórki zróżnicowane mogą być z powodzeniem przekształcone w komórki steroidogenne, gdy ekspresja czynnika steroidogennego indukowano czynnik-1. Wykazywały cechy komórek podobnych do kory nadnerczy i wytwarzały dużą ilość kortykosteronu. Wyniki te wskazują, że pluripotencjalne komórki macierzyste mogą być różnicowane w komórki steroidogenne przez rodzinę białek receptorów jądrowych 5A poprzez linię komórek mezenchymalnych. Takie podejście może stanowić źródło komórek do przyszłej terapii genowej chorób spowodowanych niedoborami steroidogenezy.


title: Przewlekły codzienny ból głowy. Profil kliniczny i psychologiczny przed i po leczeniu.

text: Aby ocenić charakterystykę kliniczną i osobowościową pacjentów z przewlekłym codziennym bólem głowy przed i po leczeniu, przebadano 20 pacjentów oraz Minnesota Multiphasic Personality Inventory (MMPI [włoska 356-punktowa wersja skrócona]) oraz Strait and Trait Anxiety Index 1,2 ( STAI). Wyodrębniono dwie grupy: grupa 1 (n = 6), z konfiguracją „konwersji V” (ze wzrostem skali hipochondrii i histerii, nieco niższa skala depresji); oraz grupa 2 (n = 13) z podwyższoną depresją i innymi skalami MMPI. Jeden pacjent nie miał podniesienia skali. W obu grupach wyniki STAI 1,2 były wysokie. U prawie wszystkich pacjentów występowało kilka objawów psychosomatycznych i pewne cechy migreny. Występowanie, nasilenie i czas trwania bólu głowy odnotowywano regularnie, a MMPI i STAI podawano ponownie po leczeniu. Zaobserwowano poprawę w bólach głowy i spadek kilku punktów MMPI i STAI 2. Jednak 12 z 20 pacjentów wykazało konfigurację konwersji V po leczeniu. Stwierdzono, że przewlekły, codzienny ból głowy w większości przypadków przekształcił się w migrenę i u wszystkich pacjentów towarzyszył poziom lęku, au niektórych cechy histeryczne. Z czasem u tych pacjentów może rozwinąć się zaburzenie depresyjne. Po leczeniu cechy histeryczne są nadal obecne na niższym poziomie u osób wykazujących te cechy przed leczeniem i mogą zostać zdemaskowane u osób z depresją.


title: Strukturę i funkcję kanału potasowego podaje pojedyncza sekwencja glikozylacji.

text: Wewnętrznie rektyfikujące kanały K+ (IRK) są wysoce selektywnymi wobec K(+), integralnymi białkami błonowymi, które pomagają utrzymać potencjał błonowy i objętość komórek w spoczynku. Integralne białka błonowe jako klasa są często N-glikozylowane, przy czym dołączony węglowodan pełni funkcję zewnątrzkomórkową i być może moduluje. Jednak dynamiczne efekty glikozylacji nie zostały jeszcze wykazane na poziomie molekularnym. ROMK1, członek rodziny IRK, jest szczególnie odpowiedni do badania glikozylacji, ponieważ ma pojedynczą sekwencję konsensusową N-glikozylacji (Ho, K., Nichols, C.G., Lederer, W.J., Lytton, J., Vassilev, P.M., Kanazirska M.V. i Herbert S.C. (1993) Naturę 362, 31-38). Pokazujemy, że ROMK1 ulega ekspresji w stanie funkcjonalnym w plazmalemmie owadzich linii komórkowych (Spodoptera frugiperda, Sf9) i ma dwie struktury, glikozylowaną i nieglikozylowaną. Aby przetestować funkcjonalność, glikozylację zniesiono przez mutację N117Q lub leczenie tunikamycyną. Prądy pełnokomórkowe były znacznie zmniejszone w obu formach nieglikozylowanych w porównaniu z typem dzikim. Prądy jednokanałowe wykazały dramatyczny spadek prawdopodobieństwa otwarcia, po, jako czynnika sprawczego. W ten sposób wykazaliśmy biochemicznie, że sekwencja N-glikozylacji jest pozakomórkowa, co jest wynikiem zgodnym z obecnymi modelami topologicznymi IRK, i wyciągnęliśmy wniosek, że zajęcie sekwonu przez węglowodan stabilizuje stan otwarty ROMK1.


title: Rola nowej cytokiny Th17 IL-17F w nieswoistym zapaleniu jelit (IBD): podwyższona ekspresja IL-17F w okrężnicy w aktywnej chorobie Crohna i analiza polimorfizmu IL17F p.His161Arg w IBD.

text: TŁO Interleukina (IL)-17F, wytwarzana w eksprymujących IL-23R komórkach Th17, jest nowym członkiem rodziny cytokin IL-17. Biorąc pod uwagę związek IL23R z nieswoistym zapaleniem jelit (IBD), scharakteryzowaliśmy rolę IL-17F w IBD, w tym ekspresję jej genów jelitowych i wpływ IL17F p. Polimorfizm His161Arg dotyczący podatności na chorobę i fenotypu choroby Leśniowskiego-Crohna (CD) i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (UC). Ponadto przeanalizowaliśmy IL17F p. Polimorfizm His161Arg dla potencjalnej epistazy z wariantami IL23R i NOD2/CARD15. METODY Ekspresję mRNA IL-17F w jelicie mierzono za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Genomowy DNA od 1682 osobników (CD: n = 499; UC: n = 216; kontrole: n = 967) analizowano pod kątem obecności IL17F p. Polimorfizm His161Arg, 3 warianty NOD2, s. Arg702Trp, s. Gly908Arg i s. Leu1007fsX1008 i 10 wariantów IL23R związanych z CD. WYNIKI Ekspresja mRNA IL-17F w jelicie była 4,4-krotnie większa w zmianach zapalnych okrężnicy w porównaniu z biopsjami bez stanu zapalnego w CD (P = 0,016), ale nie w UC. Jednak średnia jelitowa ekspresja mRNA IL-17F była wyższa w UC niż w CD (P < 0,0001). IL17F s. Substytucja His161Arg była obserwowana z podobną częstością u pacjentów z IBD i kontroli i nie była związana z pewnym fenotypem choroby, ale słabo związana z niskim wskaźnikiem masy ciała (BMI; P = 0,009) i wcześniejszym wiekiem zachorowania (P = 0,039) w UC. Nie było dowodów na epistazę między p. IL17F. Polimorfizm His161Arg i polimorfizmy pojedynczego nukleotydu związane z IBD w obrębie genu IL23R. WNIOSKI Ekspresja genu IL17F w jelicie jest zwiększona w aktywnej CD. IL17F s. Polimorfizm His161Arg nie jest związany z podatnością na IBD i nie ma interakcji epistatycznej z wariantami IL23R związanymi z CD.


title: Celowanie w raka mózgu: postępy w patologii molekularnej glejaka złośliwego i rdzeniaka zarodkowego

text: Złośliwe guzy mózgu nadal są przyczyną nieproporcjonalnego poziomu zachorowalności i śmiertelności u wielu osób. Najczęstsze warianty w populacjach dorosłych i pediatrycznych — odpowiednio złośliwy glejak i rdzeniak zarodkowy — były przedmiotem coraz bardziej intensywnych badań w ciągu ostatnich dwóch dekad, które doprowadziły do znacznego postępu w zrozumieniu ich podstawowej biologii i patogenezy. Niniejszy przegląd podsumowuje te osiągnięcia w kontekście ewoluującego pojęcia patologii molekularnej i omawia implikacje, jakie ta praca ma dla projektowania nowych schematów leczenia.


title: Szybka regeneracja limfocytów T pomocniczych powyżej 200 × 106/l po 3 miesiącach koreluje z pomyślnymi wynikami przeszczepu po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych

text: Obecne badanie ocenia rolę ilościowego pomiaru podzbiorów limfocytów obwodowych, zwłaszcza odzyskiwania limfocytów T pomocniczych CD4+, w przewidywaniu wyników przeszczepu, w tym całkowitego przeżycia (OS) i śmiertelności bez nawrotu (NRM) po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych. Włączono 69 biorców allogenicznych z następującymi rozpoznaniami: ostra białaczka szpikowa 42, ostra białaczka limfoblastyczna 5, przewlekła białaczka szpikowa 15, chłoniak nieziarniczy 5 oraz zespół mielodysplastyczny wysokiego ryzyka 2. Liczba podzbiorów limfocytów obwodowych (limfocyty T CD3+, Pomocnicze limfocyty T CD3+4+, cytotoksyczne limfocyty T CD3+8+, limfocyty B CD19+ i komórki NK CD56+) mierzono po 3, 6 i 12 miesiącach. Odtworzenie limfocytów T CD4+ po 3 miesiącach było silnie skorelowane z OS (P<0,0001), NRM (P=0,0007) i zakażeniami oportunistycznymi (P=0,0108) przy wartości odcięcia 200 × 106/l limfocytów T CD4+ pomocniczych . Szybki powrót limfocytów T pomocniczych CD4+ był również związany z wyższą dawką przeszczepu limfocytów T pomocniczych CD4+ (P=0,006) i typem dawcy (P<0,001). Wczesna regeneracja limfocytów T pomocniczych CD4+ po 3 miesiącach korelowała z późniejszą szybszą regeneracją limfocytów T pomocniczych do 12 miesięcy, ale nie z regeneracją limfocytów B. W analizie wieloczynnikowej szybki powrót limfocytów T pomocniczych CD4+ po 3 miesiącach był korzystnym czynnikiem prognostycznym wraz z wyższą dawką przeszczepu komórek CD34+ pod względem OS (P=0,001) i NRM (P=0,005).


title: Generowanie banku iPSC do przeszczepów tkanek zgodnych pod względem HLA w oparciu o znane typy HLA dawcy i biorcy.

text: Prawdopodobieństwo immunologicznego odrzucenia indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) z niedopasowanymi ludzkimi antygenami leukocytów (HLA) ogranicza ich potencjał terapeutyczny. Tutaj pokazujemy, w jaki sposób bank tkanek od 150 wybranych homozygotycznych ochotników typu HLA może odpowiadać 93% populacji Wielkiej Brytanii z minimalnym wymogiem immunosupresji. Nasz model zapewnia praktyczne podejście do wykorzystania istniejących próbek typu HLA do wygenerowania banku komórek macierzystych iPSC, który pozwala uniknąć potencjalnego typowania dużej liczby osób.


title: Rozwiązła ekspresja genów a dynamika rozwoju rdzeniastych komórek nabłonka grasicy.

text: Komórki nabłonka grasicy (TEC) tworzą strukturalne i funkcjonalne mikrośrodowisko niezbędne do ustanowienia i kontroli jakości repertuaru limfocytów T. Ponadto zapewniają one ektopowe źródło licznych antygenów ograniczonych do tkanek (TRA), cechę zwaną promiskuityczną ekspresją genów (pGE). Jak regulacja pGE jest powiązana z biologią komórki podzbiorów TEC, np. ich rotacja i wzajemne powiązania rozwojowe są nadal słabo poznane. Obserwacja, że pGE jest przede wszystkim właściwością dojrzałych fenotypowo i funkcjonalnie rdzeniastych TEC (mTEC), sugeruje, że pełna implementacja pGE jest uzależniona od zróżnicowania mTEC. Tutaj pokazujemy, że pojawianie się podzbiorów TEC i pGE jest ściśle skorelowane podczas ontogenezy i dostarczamy dowodów na to, że dojrzałe mTEC CD80pos rozwijają się z niedojrzałego podzbioru CD80neg. Ten etap różnicowania przebiega nieprzerwanie w grasicy poporodowej. Podczas gdy dojrzałe mTEC rotuje w ciągu 2 do 3 tygodni, niedojrzałe mTEC obejmuje mniejszą pulę rowerową i większą pulę niecykliczną. Te ostatnie mogą służyć jako rezerwuar zaangażowanych prekursorów, które podtrzymują ten proces odnowy. Nasze dane dokumentują, że mTEC reprezentuje wysoce dynamiczną populację komórek i sugerują, że dostępność i prezentacja TRA w grasicy podlega ciągłej reorganizacji czasowej i przestrzennej.


title: Ocena amplifikacji HER-2/neu i innych markerów biologicznych jako predyktorów odpowiedzi na neoadiuwantową chemioterapię opartą na antracyklinach w pierwotnym raku piersi: rola intensywności dawki antracyklin.

text: CELE Wartość statusu HER-2/neu jako predyktora odpowiedzi na chemioterapię opartą na antracyklinach jest nadal przedmiotem dyskusji. Oceniliśmy udział amplifikacji genu HER-2/neu i innych markerów biologicznych w przewidywaniu odpowiedzi na różne dawki chemioterapii neoadiuwantowej opartej na antracyklinach. METODY Przeanalizowano dokumentację kliniczną i patologiczną 115 chorych na pierwotnego raka piersi. Czterdziestu ośmiu i 67 pacjentów otrzymało odpowiednio wysoką (doksorubicynę >20 mg/m2/tydzień; epirubicynę >30 mg/m2/tydzień) i umiarkowanie niską intensywność dawki antracyklin. Rozpoznanie patologiczne, status receptorów hormonalnych (HR), Ki67 i status HER-2/neu oceniano na próbkach guza przed chemioterapią neoadiuwantową. HER-2/neu określono metodą hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH). WYNIKI Amplifikację HER-2/neu zaobserwowano w 29/115 (25%) guzach, 18 z grupy średnio-niskiej dawki i 11 z grupy wysokodawkowej. W analizie jednoczynnikowej wysoki wskaźnik Ki67 (> lub = 20%) i dodatnie kliniczne węzły pachowe były predyktorem obiektywnej odpowiedzi guza (odpowiednio P = 0,033 i 0,001). W analizie wieloczynnikowej Ki67 był jedynym czynnikiem predykcyjnym odpowiedzi (OR = 3,08, 95% CI = 1,1-8,5, P = 0,03). Status HER-2/neu nie był czynnikiem w przewidywaniu obiektywnej odpowiedzi na różne intensywności dawek antracyklin. Ten sam wynik zaobserwowano w odniesieniu do HR i Ki67. WNIOSKI W naszej serii badań nie stwierdzono istotnej zależności dawka-odpowiedź w zależności od statusu HER-2/neu.


title: Radioaktywne znakowanie produktów translacji mitochondriów w hodowanych komórkach.

text: Genom mitochondrialny ssaka zawiera 37 genów, z których 13 koduje podjednostki polipeptydowe w kompleksach enzymatycznych układu fosforylacji oksydacyjnej. Pozostałe geny kodują rRNA i tRNA niezbędne do ich translacji. Mitochondrialna maszyneria translacji znajduje się w macierzy mitochondrialnej i jest przeznaczona wyłącznie do syntezy tych 13 podjednostek enzymu. Choroba mitochondrialna u ludzi często wiąże się z defektami translacji mitochondrialnej. Może to objawiać się globalnym spadkiem szybkości syntezy białek mitochondrialnych, spadkiem syntezy określonych polipeptydów, syntezą nieprawidłowych polipeptydów lub zmienioną stabilnością określonych produktów translacji. Wszystkie te zmiany w normalnym wzorcu translacji mitochondrialnej można ocenić za pomocą prostej techniki, która wykorzystuje niewrażliwość mitochondrialnej maszynerii translacji na antybiotyki, które całkowicie hamują translację cytoplazmatyczną. W ten sposób w hodowanych komórkach można uzyskać specyficzne radioaktywne znakowanie produktów translacji mitochondriów, a wyniki można wizualizować na żelach gradientowych. Analiza translacji mitochondrialnej w komórkach hodowanych z biopsji pacjentów jest przydatna w badaniu mutacji powodujących chorobę zarówno w genomie mitochondrialnym, jak i jądrowym.


title: Caenorhabditis elegans geny cykliny typu A i B: wielogenowa rodzina cykliny A, rodowa cyklina B3 i zróżnicowana ekspresja w linii zarodkowej.

text: Sklonowaliśmy cDNA dla cyklin A1, B i B3 z Caenorhabditis elegans. Podczas gdy cykliny A1 i B są najbliżej spokrewnione z cyklinami typu A lub B innych gatunków, cyklina B3 jest mniej spokrewniona z tymi cyklinami. Jednak ta cyklina jest najbardziej podobna do ostatnio zidentyfikowanej cykliny kurzej B3. Nasza identyfikacja homologa Caenorhabditis pokazuje, że cyklina B3 została zachowana w ewolucji. Cyklina A1 jest członkiem rodziny wielogenowej typu A; jednakże cDNA cykliny A1 rozpoznaje tylko pojedynczy prążek na Northern blot. W przypadku cDNA cykliny B3 obserwuje się również RNA o pojedynczej wielkości. W przeciwieństwie do tego, dla cDNA cykliny B obserwuje się trzy różne transkrypty. Na podstawie naszych analiz z użyciem RNA z mutantów z defektem linii zarodkowej oraz z populacji wzbogaconych o samce, jeden transkrypt cykliny B jest specyficzny dla ojcowskiej linii zarodkowej. Dwa inne transkrypty cykliny B, jak również transkrypty cykliny A1 i cykliny B3, występują najliczniej w matczynej linii zarodkowej i są obecne tylko w niewielkich ilościach w innych tkankach. Co więcej, nieulegające translacji regiony 3' każdego cDNA cykliny Caenorhabditis posiadają kilka kopii potencjalnych elementów kontroli translacji wykazanych w mRNA cyklin matki Xenopus i Drosophila jako funkcjonujących podczas oogenezy i wczesnej embriogenezy.


title: Porównanie terapii farmakologicznych (amitryptylina HCL) i niefarmakologicznych (poznawczo-behawioralnych) przewlekłych napięciowych bólów głowy.

text: Czterdziestu jeden osób cierpiących na nawracające napięciowe bóle głowy zostało losowo przydzielonych do terapii poznawczo-behawioralnej (podawanej głównie w ramach protokołu leczenia w domu) lub do terapii amitryptyliną (z indywidualnymi dawkami 25, 50 lub 75 mg/dzień). Terapia poznawczo-behawioralna i amitryptylina przyniosły klinicznie istotną poprawę aktywności bólu głowy, zarówno gdy poprawę oceniano na podstawie codziennych zapisów pacjenta (odpowiednio 56% i 27% zmniejszenie wskaźnika bólu głowy), jak i gdy poprawę oceniano na podstawie oceny klinicznej poprawy przez neurologa ( Odpowiednio 94% i 69% pacjentów oceniło co najmniej umiarkowaną poprawę). W przypadkach, w których zaobserwowano różnice w skuteczności leczenia (wskaźnik bólu głowy, dolegliwości somatyczne, poczucie kontroli aktywności bólu głowy), terapia poznawczo-behawioralna dawała nieco więcej pozytywnych wyników niż amitryptylina. Żadne leczenie nie wyeliminowało jednak problemów z bólem głowy.


title: Ocena modelu homeostazy: insulinooporność i funkcja komórek β na podstawie stężenia glukozy w osoczu na czczo i stężenia insuliny u człowieka

text: Podstawowe stężenie glukozy w osoczu i stężenia insuliny w stanie stacjonarnym są określane przez ich wzajemne oddziaływanie w pętli sprzężenia zwrotnego. Do przewidzenia stężeń homeostatycznych, które wynikają z różnego stopnia niedoboru komórek beta i insulinooporności, zastosowano model komputerowy. Porównanie wartości pacjenta na czczo z przewidywaniami modelu pozwala na ilościową ocenę wpływu insulinooporności i upośledzonej funkcji komórek β na hiperglikemię na czczo (ocena modelu homeostazy, HOMA). Dokładność i precyzję oszacowania określono przez porównanie z niezależnymi pomiarami insulinooporności i funkcji komórek β przy użyciu klamr hiperglikemicznych i euglikemicznych oraz dożylnego testu tolerancji glukozy. Ocena insulinooporności uzyskana na podstawie oceny modelu homeostazy korelowała z ocenami uzyskanymi za pomocą klamry euglikemicznej (Rs = 0,88, p < 0,0001), stężenia insuliny na czczo (Rs = 0,81, p < 0,0001) oraz klamry hiperglikemicznej ( Rs = 0,69, p < 0,01). Nie było korelacji z żadnym aspektem wiązania insuliny z receptorem. Ocena niedoboru funkcji komórek β uzyskana na podstawie oceny modelu homeostazy korelowała z oceną uzyskaną za pomocą klamry hiperglikemicznej (Rs = 0,61, p < 0,01) oraz z oceną z dożylnego testu tolerancji glukozy (Rs = 0,64, p < 0,05). Niska precyzja szacunków z modelu (współczynniki zmienności: 31% dla insulinooporności i 32% dla deficytu komórek β) ogranicza jego zastosowanie, ale korelacja szacunków modelu z danymi pacjenta jest zgodna z hipotezą, że poziom glukozy i interakcje insuliny są w dużej mierze zdeterminowane przez prostą pętlę sprzężenia zwrotnego.


title: Korzyści kliniczne i rozważania dotyczące leczenia bisfosfonianami w przerzutowej chorobie kości.

text: Pacjenci z przerzutową chorobą kości są narażeni na wystąpienie zdarzeń związanych z układem kostnym, które mogą negatywnie wpływać na jakość życia, przyczyniając się do utraty autonomii i zdolności funkcjonalnych. Bisfosfoniany stały się ważnym składnikiem w leczeniu pacjentów z przerzutami do kości, ponieważ opóźniają początek i zmniejszają ryzyko zdarzeń związanych z układem kostnym, a także łagodzą lub kontrolują ból kości w wielu typach nowotworów, zachowując w ten sposób jakość życia. Kwas zoledronowy ma udowodnioną skuteczność i bezpieczeństwo u pacjentów ze zmianami kostnymi spowodowanymi rakiem piersi, rakiem prostaty, rakiem płuc i innymi guzami litymi, a także u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Aktualne dane sugerują, że wczesne leczenie kwasem zoledronowym (przed wystąpieniem bólu kości) może zapewnić dodatkowe korzyści kliniczne, a także pozytywny wpływ na przeżycie w podgrupach pacjentów z podwyższonym poziomem N-telopeptydu kolagenu typu I (NTX), biochemicznego marker resorpcji kości. Badania wykazały, że u pacjentów z rakiem piersi, prostaty, płuca lub innymi guzami litymi normalizację podwyższonego poziomu NTX obserwowano u większości pacjentów otrzymujących kwas zoledronowy. Ponadto normalizacja wartości NTX korelowała z wydłużonym przeżyciem.


title: Wyraźne limfocyty T CD4+ pamięci z zaangażowaniem w linie limfocytów T pomocniczych i T pomocniczych 1 są generowane po ostrej infekcji wirusowej.

text: CD4(+) T pęcherzykowe komórki pomocnicze (Tfh) dostarczają wymaganych sygnałów do limfocytów B dla reakcji centrum rozmnażania, które są niezbędne do długotrwałej odpowiedzi przeciwciał. Jednak pozostaje niejasne, czy istnieją komórki T pamięci CD4(+) związane z linią komórek Tfh po usunięciu antygenu. Stosując adoptywny transfer subpopulacji limfocytów T CD4(+) swoistych dla antygenu w modelu zakażenia wirusem limfocytarnego zapalenia opon i opon mózgowo-rdzeniowych, odkryliśmy, że istnieją odrębne populacje limfocytów T CD4(+) pamięci związane z liniami limfocytów Tfh lub Th1. Nasze wnioski opierają się na profilach ekspresji genów, badaniach epigenetycznych oraz analizach fenotypowych i funkcjonalnych. Nasze odkrycia wskazują, że limfocyty T pamięci CD4(+) „zapamiętują” swoją poprzednią linię efektorową po usunięciu antygenu i są gotowe do ponownego nabycia funkcji efektorowych specyficznych dla linii po ponownym napotkaniu antygenu. Odkrycia te mają ważne implikacje dla racjonalnego projektowania szczepionek, gdzie poprawa generacji i zaangażowania komórek pamięci Tfh może być wykorzystana do wzmocnienia odporności ochronnej wywołanej przez szczepionkę.


title: Kontrola rozwoju i plastyczności synaps przez białka regulatorowe GTPazy Rho

text: Synapsy to wyspecjalizowane kontakty międzykomórkowe, które pośredniczą w komunikacji między neuronami. Większość synaps pobudzających w mózgu znajduje się na kolcach dendrytycznych, małych bogatych w aktynę występach wystających z dendrytów. Podczas rozwoju i w odpowiedzi na bodźce środowiskowe kolce przechodzą wyraźne zmiany w kształcie i liczbie, uważane za leżące u podstaw procesów takich jak uczenie się i pamięć. Natomiast nieprawidłowy rozwój kręgosłupa prawdopodobnie utrudnia przetwarzanie informacji w mózgu, ponieważ nieprawidłowości kręgosłupa są związane z licznymi zaburzeniami mózgu. Wyjaśnienie mechanizmów regulujących tworzenie i plastyczność kolców oraz ich rezydualnych synaps ma zatem kluczowe znaczenie dla naszego zrozumienia procesów poznawczych i chorób. GTPazy z rodziny Rho, kluczowe regulatory cytoszkieletu aktynowego, odgrywają zasadniczą rolę w koordynowaniu rozwoju i przebudowy kolców i synaps. Precyzyjna czasowo-przestrzenna regulacja aktywności GTPazy Rho ma kluczowe znaczenie dla ich funkcji, ponieważ nieprawidłowa sygnalizacja Rho GTPazy może powodować wady kręgosłupa i synaps, a także zaburzenia funkcji poznawczych. GTPazy Rho są aktywowane przez czynniki wymiany nukleotydów guaninowych (GEF) i hamowane przez białka aktywujące GTPazę (GAP). Proponujemy, aby GEF i GAP z rodziny Rho zapewniały regulację przestrzenno-czasową i specyficzność sygnalizacyjną niezbędną do prawidłowego funkcjonowania GTPazy Rho w oparciu o następujące cechy, które posiadają: (i) istnienie wielu GEF i GAP na GTPazę Rho, (ii) ekspresję regulowaną rozwojowo, (iii) dyskretna lokalizacja, (iv) zdolność do wiązania się i organizowania określonych sieci sygnalizacyjnych oraz (v) ściśle regulowana aktywność, być może obejmująca interakcje GEF/GAP. Ostatnie badania opisują kilka GEF i GAP z rodziny Rho, które w unikalny sposób przyczyniają się do spinogenezy i synaptogenezy. W tym miejscu podkreślamy kilka z tych białek i omawiamy, w jaki sposób zajmują one odrębne nisze biochemiczne, krytyczne dla rozwoju synaptycznego.


title: Częstość i spektrum molekularne spontanicznych mutacji w bakterii Escherichia coli określone przez sekwencjonowanie całego genomu.

text: Znajomość tempa i charakteru spontanicznej mutacji ma podstawowe znaczenie dla zrozumienia procesów ewolucyjnych i molekularnych. W tym raporcie analizujemy spontaniczne mutacje nagromadzone przez tysiące pokoleń przez Escherichia coli typu dzikiego i pochodną uszkodzoną w naprawie błędnych sparowań (MMR), głównego szlaku korygowania błędów replikacji. Główne wnioski to: (i) wskaźnik mutacji szczepu E. coli typu dzikiego wynosi ~1 × 10(-3) na genom na pokolenie; (ii) mutacje w szczepie typu dzikiego mają oczekiwaną tendencję do mutacji dla mutacji G:C > A:T, ale tendencja zmienia się na mutacje A:T > G:C przy braku MMR; (iii) podczas replikacji przejścia A:T > G:C występują preferencyjnie, gdy nić opóźniona tworzy szablon A, a nić wiodąca T szablonuje, podczas gdy przejścia G:C > A:T występują preferencyjnie, gdy nić opóźniona jest szablonem C, a nić G jest szablonem prowadząc nić; (iv) istnieje silna tendencja do występowania mutacji przejściowych w miejscach 5'ApC3'/3'TpG5' (gdzie zasady 5'A i 3'T są zmutowane) oraz, w mniejszym stopniu, w 5'GpC3'/ miejsca 3'CpG5' (gdzie zasady 5'G i 3'C są zmutowane); (v) chociaż wskaźnik małych (≤4 nt) insercji i delecji jest wysoki w sekwencjach powtórzonych, zdarzenia te występują tylko przy 1/10 genomowego wskaźnika podstawień par zasad. Aktywność MMR jest regulowana genetycznie, a bakterie izolowane z natury często nie mają zdolności do MMR, co sugeruje, że modulacja MMR może być adaptacyjna. Zatem porównanie wyników ze szczepów typu dzikiego i szczepów z defektem MMR może prowadzić do głębszego zrozumienia czynników, które determinują tempo mutacji i widma, jak te czynniki mogą się różnić między organizmami i jak mogą być kształtowane przez warunki środowiskowe.


title: Apolipoproteina E4 jako predyktor wyników w łagodnym urazowym uszkodzeniu mózgu u dzieci.

text: Allel epsilon4 genu apolipoproteiny E (APOE) został powiązany z negatywnymi wynikami wśród dorosłych z urazowym uszkodzeniem mózgu (TBI) o różnym nasileniu, przy czym wstępne dowody sugerują podobny wzór wśród dzieci. W badaniu tym zbadano związek allelu APOE epsilon4 z wynikami u dzieci z łagodnym TBI. Uczestnikami tego prospektywnego, podłużnego badania było 99 dzieci z łagodnym TBI w wieku od 8 do 15 lat, rekrutowanych z kolejnych przyjęć na Oddziały Ratunkowe w dwóch dużych szpitalach dziecięcych. Wyniki oceniano ostro na Oddziale Ratunkowym i podczas wizyt kontrolnych po 2 tygodniach, 3 miesiącach i 12 miesiącach od urazu. Spośród 99 uczestników 28 miało co najmniej jeden allel epsilon4. Dzieci z allelem epsilon4 i bez allelu nie różniły się demograficznie. Dzieci z allelem epsilon4 znacznie częściej niż dzieci bez allelu epsilon4 miały wynik w skali Glasgow poniżej 15, ale grupy nie różniły się żadnymi innymi miarami ciężkości urazu. Dzieci z allelem epsilon4 wykazywały lepsze wyniki niż dzieci bez allelu epsilon4 w teście umiejętności konstrukcyjnych, ale grupy nie różniły się w żadnym innym teście neuropsychologicznym. Dzieci z allelem epsilon4 i bez allelu nie różniły się również pod względem miar objawów powstrząsowych. Ogólnie rzecz biorąc, odkrycia sugerują, że allel APOE epsilon4 nie jest konsekwentnie powiązany z wynikami łagodnego TBI u dzieci.


title: Czy lekarze przestrzegają wytycznych dotyczących leczenia systemowego i polityki finansowania?

text: TŁO [0002] Zastosowanie bisfosfonianów do zapobiegania zdarzeniom kostnym u kobiet z przerzutami raka sutka do kości jest dobrze znane. Podjęliśmy się oceny wykorzystania bisfosfonianów w praktyce klinicznej w trzech kanadyjskich ośrodkach onkologicznych. Ponadto oceniliśmy, czy lekarze w tych ośrodkach postępują zgodnie z lokalnymi wytycznymi dotyczącymi leczenia i polityką finansowania. METODY Retrospektywnie przeanalizowano wykresy i akta elektroniczne pacjentów, którzy otrzymali klodronian lub pamidronian w okresie od stycznia 2000 do grudnia 2001 roku w trzech kanadyjskich ośrodkach onkologicznych. WYNIKI Nastąpiła wyraźna poprawa czasu między rozpoznaniem przerzutów do kości a rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami z mediany 155 dni w 1998 r. do 24 dni w 2001 r. Jednak pomimo lokalnej polityki finansowania wymagającej, aby doustny klodronian był pierwszym bisfosfonianem stosowane, dotyczyło to tylko 67% pacjentów. Ponadto, pomimo wytycznych jednego z ośrodków zalecających odstawienie bisfosfonianów po progresji choroby, 90% ich pacjentów pozostawało na bisfosfonianach aż do śmierci. WNIOSKI Dużo wysiłku poświęca się stworzeniu „opartych na dowodach” wytycznych leczenia. Agencje finansujące opracowują politykę w oparciu o te wytyczne dotyczące leczenia, ale często finansowanie jest bardziej restrykcyjne niż sugerowałyby wytyczne dotyczące leczenia. Z tego przeglądu jasno wynika, że lekarze nadal wydają się zarządzać znaczną częścią pacjentów poza polityką finansowania, ale zgodnie z zaleceniami opartymi na dowodach. W związku z tym istnieje potrzeba albo stworzenia wytycznych i polityk, których będą przestrzegać lekarze, albo wdrożenia metod zapewniających faktyczne przestrzeganie restrykcyjnych polityk.


title: Zwiększone spoczynkowe zużycie energii i utrata masy ciała są związane z ogólnoustrojową reakcją zapalną u pacjentów z rakiem płuc.

text: CEL: Ustalenie, czy zwiększony spoczynkowy wydatek energetyczny (REE) i utrata masy ciała u pacjentów z rakiem płuc są związane z ogólnoustrojową reakcją zapalną. MATERIAŁY I METODY REE mierzono metodą kalorymetrii pośredniej przy użyciu wentylowanego okapu. Rozpuszczalny receptor czynnika martwicy nowotworu 55 (sTNF-R55) i sTNF-R75, rozpuszczalna cząsteczka adhezji międzykomórkowej (sICAM)-1, rozpuszczalna selektyna E (sE), białko wiążące lipopolisacharyd (LPS) (LBP), interleukina (IL)- 6, a TNF-alfa zmierzono stosując test immunoenzymatyczny kanapkowy (ELISA), a białko C-reaktywne (CRP) zmierzono za pomocą turbidymetrii. Przeprowadzono badanie przekrojowe w celu porównania mediatorów stanu zapalnego między pacjentami hipermetabolicznymi (REE/Harris Benedict [HB] > lub = 110%) a normometabolicznymi (REE/HB < 110%) oraz między pacjentami, którzy stracili na wadze (ponad 10%). utrata masy ciała przed chorobą) w porównaniu z tymi, których waga pozostała stabilna. WYNIKI Do badania włączono kolejno osiemdziesięciu siedmiu pacjentów z pierwotnym niedrobnokomórkowym rakiem płuca. Średni REE wyrażony jako procent wartości referencyjnych HB wyniósł 118% +/- 12%; 67 pacjentów uznano za hipermetabolicznych. Dwudziestu sześciu pacjentów straciło ponad 10% masy ciała przed chorobą. Stwierdzono, że pacjenci z hipermetabolizmem mają znacząco podwyższone poziomy sTNF-R55, selektyny sE, LBP i CRP w porównaniu z pacjentami z normometabolizmem. Utrata masy ciała była związana ze zwiększonymi poziomami sTNF-R, sICAM-1, IL-6, LBP i CRP. WNIOSEK Hipermetabolizm i utrata masy ciała są związane z występowaniem ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej, czego odzwierciedleniem jest podwyższony poziom mediatorów stanu zapalnego i białek ostrej fazy u pacjentów z pierwotnym niedrobnokomórkowym rakiem płuca.


title: Wydolność wysiłkowa i masa ciała jako predyktory śmiertelności wśród weteranów płci męskiej z cukrzycą typu 2.

text: CEL Wykazanie związku wydolności wysiłkowej i BMI ze śmiertelnością w populacji mężczyzn weteranów z cukrzycą typu 2. MATERIAŁ I METODY BADANIA Po wykluczeniu dwóch pacjentów z niedowagą (BMI <18,5 kg/m2) badana populacja obejmowała 831 kolejnych pacjentów z cukrzycą typu 2 (średnia wieku 61 +/- 9 lat) kierowanych na próbę wysiłkową z przyczyn klinicznych w latach 1995-2006 Wydolność wysiłkowa została określona na podstawie maksymalnego testu wysiłkowego i zmierzona w ekwiwalentach metabolicznych (MET). Pacjentów klasyfikowano zarówno według kategorii BMI (18,5-24,9, 25,0-29,9 i > lub =30 kg/m2), jak i zdolności wysiłkowej (<5,0 lub > lub =5,0 maksymalnych MET). Związek między wydolnością wysiłkową, BMI, innymi zmiennymi klinicznymi i śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny oceniano za pomocą proporcjonalnego ryzyka Coxa. Uczestnicy badania byli obserwowani pod kątem śmiertelności do 30 czerwca 2006 r. WYNIKI W średnim okresie obserwacji wynoszącym 4,8 ± 3,0 lat zmarło 112 pacjentów, przy średniej rocznej śmiertelności wynoszącej 2,2%. Każdy wzrost wydolności wysiłkowej 1-MET zapewniał 10% korzyści w zakresie przeżycia (współczynnik ryzyka 0,90 [95% CI 0,82-0,98]; p = 0,01), ale BMI nie był istotnie związany ze śmiertelnością. Po uwzględnieniu wieku, pochodzenia etnicznego, roku badania, BMI, obecności choroby sercowo-naczyniowej (CVD) i czynników ryzyka CVD, pacjenci z cukrzycą, którzy uzyskali <5 maksymalnych MET, byli o 70% bardziej narażeni na śmierć (1,70 [1,13–2,54]) niż ci, którzy osiągnęli > lub =5 maksymalnych MET. WNIOSKI W tej kohorcie mężczyzn z udokumentowaną cukrzycą stwierdzono silną odwrotną zależność między wydolnością wysiłkową a śmiertelnością i zależność ta była niezależna od BMI.


title: Upośledzona świadomość hipoglikemii: przegląd.

text: Upośledzona świadomość hipoglikemii (IAH) to nabyte powikłanie insulinoterapii, które dotyka osoby z cukrzycą typu 1 i cukrzycą typu 2 leczoną insuliną, przez co zdolność dostrzegania początku hipoglikemii jest zmniejszona lub nieobecna. Zwykle współistnieją niedobory kontrregulacyjnej odpowiedzi hormonalnej na hipoglikemię. Rozwój IAH i niepowodzenie kontrregulacji znacznie zwiększa ryzyko ciężkiej hipoglikemii. Opracowano systemy punktacji, które można wykorzystać w warunkach klinicznych i pomóc w identyfikacji tej grupy osób zagrożonych ciężką hipoglikemią. Podstawą leczenia IAH jest skrupulatne unikanie hipoglikemii.


title: Szczepionka przeciwko gorączce chikungunya wykorzystująca platformę wirusów specyficznych dla owadów

text: Tradycyjnie opracowywanie szczepionek wiąże się z kompromisami między immunogennością a bezpieczeństwem. Żywe szczepionki atenuowane zazwyczaj oferują szybką i trwałą odporność, ale mają mniejsze bezpieczeństwo w porównaniu ze szczepionkami inaktywowanymi. W przeciwieństwie do tego niezdolność inaktywowanych szczepionek do replikacji zwiększa bezpieczeństwo kosztem immunogenności, często wymuszając stosowanie wielu dawek i dawek przypominających. Aby przezwyciężyć te kompromisy, opracowaliśmy alfawirusa specyficznego dla owadów, wirusa Eilat (EILV), jako platformę szczepionkową. Aby poradzić sobie z pandemią gorączki chikungunya (CHIKF), użyliśmy klonu cDNA EILV do zaprojektowania wirusa chimerycznego zawierającego białka strukturalne wirusa chikungunya (CHIKV). Zrekombinowany EILV/CHIKV był strukturalnie identyczny przy 10 ? z CHIKV typu dzikiego, jak określono za pomocą mikroskopii krioelektronowej pojedynczych cząstek, i naśladował wczesne etapy replikacji CHIKV w komórkach kręgowców od przyłączenia i wejścia do dostarczania wirusowego RNA. Jednak zrekombinowany wirus pozostawał całkowicie wadliwy pod względem produktywnej replikacji, zapewniając wysoki stopień bezpieczeństwa. Pojedyncza dawka EILV/CHIKV wytworzona w komórkach komara wywołała szybkie (w ciągu 4 dni) i długotrwałe (>290 dni) przeciwciała neutralizujące, które zapewniły całkowitą ochronę w dwóch różnych modelach mysich. U naczelnych innych niż człowiek EILV/CHIKV wywołał szybką i silną odporność, która chroniła przed wiremią i telemetrycznie monitorowaną gorączką. Nasza platforma EILV stanowi pierwsze strukturalnie natywne zastosowanie wirusa specyficznego dla owadów w opracowywaniu przedklinicznych szczepionek i podkreśla potencjalne zastosowanie takich wirusów w wakcynologii.


title: Molekularne elementy sygnalizacji niskotlenowej w roślinach.

text: Tlen i jego ograniczenia stają się kluczowym czynnikiem kondycji, wzrostu i rozwoju roślin. Ostatnie badania ujawniły mechanizmy postrzegania tlenu przez komórki roślinne. Ten układ czuciowy częściowo opiera się na odgałęzieniu, w którym pośredniczy tlen, szlaku zasady N-końca do degradacji białka, działającej na specyficzny klad czynników transkrypcyjnych reagujących na etylen (ERF-VII). Uzupełniający etap regulacji zapewnia tlenowa sekwestracja białka ERF-VII w błonie plazmatycznej i jego uwalnianie w odpowiednim czasie, gdy wystąpi niedotlenienie. Całkowity brak tlenu powoduje przejściową akumulację reaktywnego nadtlenku wodoru i indukuje dodatkowy zestaw genów związanych z reaktywnymi formami tlenu, zaangażowanych zarówno w sygnalizację, jak i tłumienie stresu oksydacyjnego. Co więcej, wykazano, że tymczasowe środowiska niedotlenienia, które powstają w wyniku gęstego upakowania komórek, powodują determinację losu komórek w pylnikach kukurydzy. Podobnie wykazano, że ograniczone dostarczanie tlenu do masywnych tkanek owoców lub bulw rosnących w warunkach tlenowych stymuluje reakcje podobne do beztlenowych. Te postępy w sygnalizacji niskotlenowej i jej wpływ na rozwój komórek podkreślają znaczenie uwzględniania niedotlenienia w praktykach agronomicznych, a także w programach hodowlanych.


title: Oczyszczanie, charakterystyka i analiza sekwencji potencjalnego czynnika wirulencji z Porphyromonas gingivalis, deiminazy peptydyloargininowej.

text: Rozpoczęcie i progresję zapalenia przyzębia o początku wieku dorosłego wiąże się z zakażeniem bruzdy dziąsłowej przez Porphyromonas gingivalis. Organizm ten wykorzystuje wiele czynników zjadliwości, aby uniknąć mechanizmów obronnych gospodarza, ponieważ staje się jednym z dominujących patogenów w kieszonkach przyzębnych. Cechą wspólną dla wielu innych patogenów jamy ustnej jest produkcja amoniaku ze względu na jego działanie ochronne podczas kwaśnych cykli oczyszczania jamy ustnej. Dodatkowo jako czynnik wirulencji zaproponowano wytwarzanie amoniaku przez P. gingivalis ze względu na jego negatywny wpływ na funkcję neutrofili. W tym badaniu opisujemy pierwsze oczyszczanie deiminazy peptydyloargininowej (PAD) z prokariota. PAD wykazuje cechy i właściwości biochemiczne, które sugerują, że może być czynnikiem wirulencji. PAD deiminuje grupę guanidynową reszt argininy na końcu karboksylowym na różnych peptydach, w tym bradykininie peptydu regulującego naczynia krwionośne i hormonie, z wytworzeniem amoniaku i reszty cytruliny. Rozpuszczalne białko ma pozorną masę 46 kDa, podczas gdy sekwencja DNA przewiduje białko pełnej długości 61,7 kDa. PAD jest optymalnie aktywny w 55 stopniach C, stabilny przy niskim pH i wykazuje największą aktywność powyżej pH 9,0. Co ciekawe, w obecności czynników stabilizujących PAD jest odporny na ograniczoną proteolizę i zachowuje znaczną aktywność po krótkotrwałym gotowaniu. Proponujemy, że PAD, działając w porozumieniu ze specyficznymi dla argininy proteinazami z P. gingivalis, promuje wzrost patogenu w kieszonce przyzębnej, początkowo poprzez zwiększenie jego przeżywalności, a następnie pomaganie organizmowi w obejściu odporności humoralnej gospodarza.


title: Encefalopatia pourazowa: przegląd i wstępne kryteria diagnostyczne badań.

text: CELE Określenie częstości neurobehawioralnych objawów przedmiotowych i podmiotowych zgłaszanych w każdym opublikowanym przypadku urazowej encefalopatii w celu opracowania klinicznych kryteriów diagnostycznych o trafności predykcyjnej. WSTĘP Przypadki utrzymujących się lub postępujących zmian neurologicznych lub neurobehawioralnych po ekspozycji na jeden lub więcej urazów głowy były zgłaszane od 1928 roku. Stan ten jest często określany jako encefalopatia urazowa (TE). Jednak do chwili obecnej nie opracowano ani nie zaakceptowano żadnych kryteriów diagnostycznych diagnozy klinicznej TE. Tymczasowe badawcze kryteria diagnostyczne są wymagane nie tylko dla właściwej diagnozy, ale także dla ułatwienia badań w celu określenia epidemiologii, etiologii, przebiegu, rokowania, obrazowania i biomarkerów, cech neuropatologicznych i potencjalnie skutecznego leczenia TE. METODY Dokonano przeglądu wszystkich 436 opublikowanych przypadków TE we wszystkich językach. Wszystkie objawy i oznaki zgłaszane w tych przypadkach zostały sklasyfikowane i policzone. WYNIKI Dziewięćdziesiąt siedem przypadków spełniło kryteria włączenia na podstawie wystarczającej dokumentacji wywiadu i badania neurobehawioralnego. Na podstawie najczęściej zgłaszanych cech klinicznych opracowano wstępne kryteria diagnostyczne dla klinicznie prawdopodobnego i klinicznie możliwego TE. WNIOSEK Przedstawione tu tymczasowe kryteria diagnostyczne dla TE są pierwszymi opublikowanymi kryteriami tego schorzenia, opartymi na systematycznej analizie jego cech klinicznych. Jest to pierwszy krok w kierunku wypracowanych naukowo kryteriów konsensusu, które są niezbędne do przyspieszenia postępów w badaniu tego ważnego stanu.


title: Wirusowe zapalenie wątroby typu C i zakażenie ludzkim wirusem niedoboru odporności.

text: W Stanach Zjednoczonych około 200 000 osób jest zarażonych zarówno wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV), jak i ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV). Ponieważ życie osób zakażonych wirusem HIV zostało przedłużone dzięki zastosowaniu wysoce aktywnej terapii antyretrowirusowej, choroby wątroby stały się ważną, aw niektórych przypadkach główną przyczyną zachorowalności i śmiertelności. Zakażenie ludzkim wirusem niedoboru odporności wydaje się niekorzystnie wpływać na wszystkie stadia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C, prowadząc do zwiększonej trwałości wirusa i przyspieszonej progresji choroby wątroby związanej z HCV. Z kolei wirusowe zapalenie wątroby typu C może wpływać na leczenie zakażenia wirusem HIV, zwiększając częstość występowania toksycznego wpływu leków przeciwretrowirusowych na wątrobę. Postępowanie medyczne w przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu C u osób zakażonych wirusem HIV pozostaje kontrowersyjne, po części ze względu na złożoność zarówno infekcji, jak i potencjalnych interakcji leków, ale głównie z powodu tak małej ilości opublikowanych informacji. Niemniej jednak obciążenie chorobami wątroby jest zbyt duże, aby opóźnić leczenie osób zakażonych HIV/HCV w oczekiwaniu na lepsze dane. Zamiast tego, dzisiejsze leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu C musi opierać się na danych uzyskanych na temat osób bez wirusa HIV i zrozumieniu obu infekcji. Potrzebne są odpowiednio zaprojektowane badania nad terapią u osób zakażonych HIV/HCV, aby pomóc w kierowaniu postępowaniem z tymi pacjentami w przyszłości.


title: Rola szlaku czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego we wzroście guza i angiogenezie.

text: Powstawanie nowych naczyń krwionośnych (angiogeneza) jest fundamentalnym wydarzeniem w procesie wzrostu guza i rozsiewu przerzutów. W związku z tym molekularne podstawy angiogenezy guza są przedmiotem dużego zainteresowania w dziedzinie badań nad rakiem. Szlak czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) jest dobrze znany jako jeden z kluczowych regulatorów tego procesu. Oś VEGF/VEGF-receptor składa się z wielu ligandów i receptorów o nakładających się i odrębnych swoistościach wiązania ligand-receptor, ekspresji typu komórkowego i funkcji. Aktywacja szlaku receptora VEGF uruchamia sieć procesów sygnalizacyjnych, które promują wzrost komórek śródbłonka, migrację i przeżycie z istniejącego wcześniej układu naczyniowego. Ponadto VEGF pośredniczy w przepuszczalności naczyń i jest związany ze złośliwymi wysiękami. Niedawno pojawiła się ważna rola VEGF w mobilizacji śródbłonkowych komórek progenitorowych ze szpiku kostnego do odległych miejsc neowaskularyzacji. Dobrze ugruntowana rola VEGF w promowaniu angiogenezy guza i patogenezie nowotworów ludzkich doprowadziła do racjonalnego zaprojektowania i opracowania środków, które selektywnie ukierunkowują ten szlak. Badania z różnymi terapiami anty-VEGF/receptorami VEGF wykazały, że środki te mogą silnie hamować angiogenezę i wzrost guza w modelach przedklinicznych. Ostatnio wykazano, że przeciwciało anty-VEGF (bewacyzumab), stosowane w połączeniu z chemioterapią, znacząco poprawia przeżywalność i odsetek odpowiedzi u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego, a tym samym potwierdza walidację inhibitorów szlaku VEGF jako ważnej nowej metody leczenia w leczeniu raka.


title: Zamrożona, solidna analiza wielomacierzowa (fEMA).

text: Odporna analiza wielomacierzowa (RMA) jest najczęściej używanym algorytmem przetwarzania wstępnego dla mikromacierzy ekspresji genów Affymetrix i Nimblegen. RMA dokonuje korekty tła, normalizacji i podsumowania w sposób modułowy. Ostatnie 2 kroki wymagają jednoczesnej analizy wielu tablic. Możliwość pożyczania informacji między próbkami zapewnia RMA różne korzyści. Na przykład, etap podsumowania pasuje do modelu parametrycznego, który uwzględnia efekty sondy, które zakłada się, że są ustalone w macierzach, i poprawia wykrywanie wartości odstających. Reszty uzyskane z dopasowanego modelu pozwalają na tworzenie użytecznych metryk jakości. Jednak zależność od wielu macierzy ma dwie wady: (1) RMA nie może być stosowana w warunkach klinicznych, gdzie próbki muszą być przetwarzane indywidualnie lub w małych partiach oraz (2) zestawy danych wstępnie przetworzone oddzielnie nie są porównywalne. Proponujemy algorytm wstępnego przetwarzania, zamrożone RMA (fRMA), który pozwala analizować mikromacierze indywidualnie lub w małych partiach, a następnie łączyć dane do analizy. Osiąga się to poprzez wykorzystanie informacji z dużych publicznie dostępnych baz danych mikromacierzy. W szczególności wstępnie obliczane i zamrażane są oszacowania efektów i wariancji specyficznych dla sondy. Następnie, w przypadku nowych zestawów danych, są one używane razem z informacjami z nowych tablic w celu normalizacji i podsumowania danych. Uważamy, że fRMA jest porównywalna z RMA, gdy dane są analizowane jako pojedyncza partia, i przewyższa RMA podczas analizowania wielu partii. Opisane tutaj metody są zaimplementowane w pakiecie R fRMA i są obecnie dostępne do pobrania z sekcji oprogramowania na http://rafalab.jhsph.edu.


title: Niedotlenienie w związku z unaczynieniem i proliferacją w przerzutach do wątroby u pacjentów z rakiem jelita grubego.

text: CEL Badanie hipoksji mierzonej przez wiązanie pimonidazolu, ekspresję transportera glukozy 1 (GLUT1) i anhydrazy węglanowej IX (CA-IX), proliferację i unaczynienie w przerzutach do wątroby raka jelita grubego oraz porównanie ekspresji GLUT1 i CA-IX w odpowiadających guzach pierwotnych. METODY I MATERIAŁY Włączono 25 chorych z przerzutami raka jelita grubego do wątroby, planowanych do przerzutu. Przed zabiegiem podawano marker hipoksji pimonidazol oraz wskaźnik proliferacji jododeoksyurydynę. Po barwieniu immunofluorescencyjnym zamrożonych przerzutów ilościowo analizowano wiązanie pimonidazolu, unaczynienie i proliferację. Trzynaście zatopionych w parafinie guzów pierwotnych barwiono immunohistochemicznie pod kątem ekspresji GLUT1 i CA-IX, którą analizowano półilościowo w guzach pierwotnych i odpowiadających im przerzutach do wątroby. WYNIKI W przerzutach do wątroby wiązanie pimonidazolu wykazywało wzorzec zgodny z niedotlenieniem ograniczonym dyfuzją. Średnia frakcja dodatnia pod względem pimonidazolu wynosiła 0,146; średnia odległość od naczyń do obszarów, w których stwierdzono obecność pimonidazolu, wynosiła 80 μm. W przypadku ekspresji często obserwowano wspólną lokalizację między wiązaniem pimonidazolu a ekspresją GLUT1 lub CA-IX, ale obserwowano również mikroregionalne obszary niedopasowania. Nie zaobserwowano korelacji między poziomem wiązania pimonidazolu a ekspresją GLUT1 lub CA-IX. U niektórych pacjentów duża frakcja (do 30%) proliferujących komórek była obecna w obszarach zabarwionych pimonidazolem. Ekspresja CA-IX w guzach pierwotnych i przerzutach wykazała istotną korelację, nieobecną dla ekspresji GLUT1. WNIOSKI W porównaniu z innymi typami nowotworów przerzuty raka jelita grubego do wątroby zawierają duże ilości komórek niedotlenionych. Brak korelacji z wiązaniem pimonidazolu stawia pod znakiem zapytania wartość GLUT1 i CA-IX jako endogennych markerów hipoksji.


title: Niezaspokojone potrzeby pośredniczą w związku między objawami a jakością życia u osób, które przebyły raka piersi

text: Badanie to miało na celu porównanie objawów, niezaspokojonych potrzeb i jakości życia zgłaszanych przez kobiety w wieku od 6 miesięcy do <2 lat oraz od 2 do 5 lat po operacji i leczeniu uzupełniającym raka piersi. Oceniono również związki między objawami, niezaspokojonymi potrzebami i QoL za pomocą modelowania równań strukturalnych. W tym badaniu 113 i 137 osób, które przeżyły leczenie raka piersi, odpowiednio od 6 miesięcy do <2 lat i od 2 do 5 lat, wypełniło Skalę Oceny Objawów Pamięci (Memorial Symptom Assessment Scale), badanie Supportive Care Needs Survey-34 oraz 12-punktowe badanie Medical Outcomes Study. Wypełnij ankietę zdrowotną w wersji 2.0 podczas ich kontroli medycznej. Średnia liczba objawów i niezaspokojonych potrzeb wyniosła odpowiednio 5,43 i 3,0 dla osób, które przeżyły w wieku <2 lat oraz odpowiednio 5,24 i 2,42 dla osób, które przeżyły w ciągu 2 do 5 lat po leczeniu. Najczęściej zgłaszane objawy dotyczyły przede wszystkim domen fizycznych. Nie znaleziono istotnych różnic między dwiema grupami, które przeżyły, w wynikach MSAS. Osoby, które przeżyły w wieku <2 lat, zgłosiły istotnie wyższe wyniki w zakresie potrzeb psychologicznych i opieki zdrowotnej/potrzeby informacyjnej (p < 0,01) oraz niższe wyniki złożone w zakresie fizycznej i psychicznej QoL (p < 0,05) niż osoby w okresie 2 do 5 lat po leczeniu. Stwierdzono istotne bezpośrednie i pośrednie skutki obciążenia objawami poprzez niezaspokojone potrzeby na fizyczną i psychiczną jakość życia ocalałych po dostosowaniu do czasu przeżycia, a modele wykazały dobre dopasowanie. Wyniki sugerują, że osoby, które przeżyły raka piersi, nadal znoszą wiele objawów niezależnie od okresu przeżycia. Niezaspokojone potrzeby pośredniczą w związku między obciążeniem objawami a jakością życia ocalałych.


title: Fagocytoza i odkładanie naczyniowego beta-amyloidu w mózgach szczurów, którym wstrzyknięto beta-amyloid z choroby Alzheimera.

text: Obecność pozakomórkowych złogów białka beta-amyloidowego w mózgu jest cechą charakterystyczną choroby Alzheimera (AD). W celu określenia wpływu amyloidu w modelu zwierzęcym autorzy wstrzyknęli rdzenie amyloidowe wyizolowane z mózgów AD do kory i hipokampu szczurów. Lipofuscynę, główne zanieczyszczenie preparatu rdzenia płytki, wstrzyknięto po przeciwnej stronie i zastosowano jako kontrolę w celu wywołania analogicznej odpowiedzi komórek fagocytarnych. Szczury uśmiercono 2 dni, 7 dni i 1 miesiąc po wstrzyknięciu i zlokalizowano amyloid za pomocą czterech technik histochemicznych. Amyloid i lipofuscyna przemieszczają się z miejsca wstrzyknięcia do inaczej nieuszkodzonego neuropilu, utrzymują się przez co najmniej 1 miesiąc i są związane ze wzrostem kwaśnego białka włóknistego gleju i barwienia mikrogleju (OX-42). Po tygodniu wiele rdzeni amyloidowych jest wchłanianych przez fagocyty. Niektóre z fagocytów zawierających beta-amyloid migrują do naczyń i komór, a po 1 miesiącu znaczna ilość amyloidu jest bezpośrednio związana z naczyniami. Sugeruje to, że komórki fagocytarne mogą internalizować egzogenny amyloid i próbować usunąć go z ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Dlatego obserwowana dystrybucja amyloidu niekoniecznie jest początkowym miejscem odkładania.


title: Specyficzne miejsca na C-końcu CTCF oddziałują z podjednostką SA2 kompleksu kohezyny i są wymagane do zależnej od kohezyny aktywności izolacyjnej.

text: Ostatnie badania wykazały, że białko CTCF, które odgrywa ważną rolę w izolacji i organizacji chromatyny na dużą skalę w jądrze eukariotycznym, zależy w obu działaniach od rekrutacji kompleksu kohezyny. Pokazujemy tutaj, że oddziaływanie CTCF z kompleksem kohezyny obejmuje bezpośrednie kontakty między podjednostką SA2 kohezyny a określonymi regionami C-końcowego ogona CTCF. Wszystkie inne składniki kohezyny są rekrutowane poprzez ich interakcję z SA2. Ekspresja in vivo mutantów CTCF pozbawionych domeny C-końcowej lub z mutacjami w jej obrębie miejsc wymaganych do wiązania SA2, zakłóca normalny profil ekspresji wdrukowanych genów IGF2-H19, a także powoduje utratę aktywności izolacyjnej. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że specyficzne miejsca na C-końcu CTCF są niezbędne do wiązania kohezyny i funkcji izolatora. Jedyna bezpośrednia interakcja między CTCF a kohezyną obejmuje kontakt z SA2, który znajduje się na zewnątrz pierścienia kohezyny. Sugeruje to, że w rekrutacji kohezyny do CTCF, SA2 może najpierw wiązać się, a pierścień może się następnie składać.


title: Interleukina 6 odgrywa kluczową rolę w rozwoju zapalenia stawów wywołanego antygenem.

text: Aby zbadać bezpośrednią rolę interleukiny (IL) 6 w rozwoju reumatoidalnego zapalenia stawów, myszy z niedoborem IL-6 (IL-6 -/-) krzyżowano wstecznie przez osiem pokoleń z myszami C57BL/6, szczepem myszy z genetyczną tło podatności na zapalenie stawów wywołane antygenem (AIA). Dokonano porównań histologicznych i immunologicznych pomiędzy myszami z niedoborem IL-6 (IL-6 -/-) a miotami typu dzikiego (IL-6 +/+) po wywołaniu AIA. Chociaż u wszystkich myszy IL-6 +/+ rozwinęło się ostre zapalenie stawów, tylko łagodne zapalenie stawów obserwowano u myszy IL-6 -/-. Barwienie safraniną O wykazało, że chrząstka stawowa była dobrze zachowana u myszy IL-6 -/-, podczas gdy została całkowicie zniszczona u myszy IL-6 +/+. Ponadto wykryto porównywalną ekspresję mRNA zarówno dla IL-1beta, jak i czynnika martwicy nowotworu alfa, ale nie dla IL-6, w stanach zapalnych stawów myszy IL-6 -/-, co sugeruje, że IL-6 może odgrywać bardziej kluczową rolę w niszczeniu chrząstki niż IL-1beta lub czynnik martwicy nowotworu alfa. W porównaniach immunologicznych u myszy IL-6 -/- wywołano zarówno specyficzną dla antygenu odpowiedź proliferacyjną in vitro w komórkach węzłów chłonnych, jak i wytwarzanie przeciwciał in vivo, ale były one zmniejszone do mniej niż połowy tej stwierdzonej w IL-6 +/+ myszy. Komórki węzłów chłonnych myszy IL-6 -/- wytwarzały znacznie więcej cytokin Th2 niż myszy IL-6 +/+ z stymulacją specyficzną dla antygenu lub niespecyficzną w hodowli in vitro. Podsumowując, wyniki te wskazują, że IL-6 może odgrywać kluczową rolę w rozwoju AIA zarówno w fazie indukcyjnej, jak i efektorowej, a blokada IL-6 jest prawdopodobnie korzystna w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów.


title: Związek pomiędzy prawidłową czynnością nerek a sztywnością tętnic centralnych i obwodowych w nadciśnieniu tętniczym.

text: Przewlekłej chorobie nerek towarzyszy zwiększona sztywność dużych tętnic, ale związek między szybkością przesączania kłębuszkowego w zakresie referencyjnym a sztywnością tętnic ośrodkowych lub obwodowych nie został zbadany. Związek pomiędzy czynnością nerek a sztywnością tętnic oceniono u 305 pacjentów z nigdy nieleczonym nadciśnieniem pierwotnym (mężczyźni: 58%; wiek: 48+/-11 lat, ciśnienie tętnicze: 151/95+/-20/11 mm Hg), bez jawnej choroby sercowo-naczyniowej i ze stężeniem kreatyniny w surowicy <1,4 mg/dl (mężczyźni) i <1,2 mg/dl (kobiety), u których wykonano nieinwazyjne oznaczenie prędkości fali tętna w aorcie i kończynach górnych (PWV). PWV aorty była silnie związana z wiekiem (r=0,55; P<0,001), podczas gdy PWV kończyny górnej wykazywała słabszy nieliniowy związek z wiekiem (beta=1,392; P<0,001 dla wieku; beta=-1,312; P<0,001 dla wieku kwadrat) i słaby związek z PWV aorty (r=0,22; P<0,001). Współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR), oszacowany zgodnie z równaniem klinicznym Mayo dla osób zdrowych, był odwrotnie skorelowany ze sztywnością dużych tętnic, ocenianą za pomocą PWV aorty (r=-0,34; P<0,001), oraz ze sztywnością tętnic obwodowych, oceniane przez PWV kończyny górnej (r=-0,25; P<0,001). W wieloczynnikowej regresji liniowej PWV aorty było niezależnie przewidywane na podstawie wieku (beta=0,48; p<0,001), średniego ciśnienia tętniczego (beta=0,14; p=0,013) i GFR (beta=-0,13, p=0,029). PWV kończyn górnych przewidywano na podstawie GFR (beta=-0,24; P<0,001) i średniego ciśnienia tętniczego (beta=0,20; P<0,001). Wnioskujemy, że u pacjentów z nadciśnieniem i prawidłową czynnością nerek istnieje odwrotna zależność między GFR a sztywnością zarówno centralnych, elastycznych, jak i obwodowych tętnic mięśniowych. Relacje te są częściowo niezależne od wpływu kilku czynników zakłócających, w tym wieku, płci i wartości ciśnienia krwi.


title: Porównawcze profilowanie ekspresji genów zróżnicowanych in vitro megakariocytów i erytroblastów identyfikuje nowe aktywujące i hamujące białka błonowe płytek krwi.

text: Aby zidentyfikować nieznane wcześniej receptory płytkowe porównaliśmy transkryptomy zróżnicowanych in vitro megakariocytów (MK) i erytroblastów (EB). RNA otrzymano z oczyszczonych, sparowanych biologicznie hodowli MK i EB i porównano przy użyciu mikromacierzy cDNA. Analiza bioinformatyczna genów regulowanych w górę MK pozwoliła zidentyfikować 151 transkryptów kodujących białka zawierające domeny transbłonowe. Chociaż wiele z nich było znanymi genami płytek krwi, wykryto również szereg wcześniej niezidentyfikowanych lub słabo scharakteryzowanych transkryptów. Wiele z tych transkryptów, w tym G6b, G6f, LRRC32, LAT2 i receptor sprzężony z białkiem G SUCNR1, koduje białka o cechach strukturalnych lub funkcjach, które sugerują, że mogą być zaangażowane w modulację funkcji płytek. Immunoblotting na płytkach krwi potwierdził obecność kodowanych białek, a analiza metodą cytometrii przepływowej potwierdziła ekspresję G6b, G6f i LRRC32 na powierzchni płytek krwi. Poprzez analizę porównawczą ekspresji w płytkach krwi i innych komórkach krwi wykazaliśmy, że G6b, G6f i LRRC32 są ograniczone do linii płytek krwi, podczas gdy LAT2 i SUCNR1 wykryto również w innych komórkach krwi. Identyfikacja receptora bursztynianu SUCNR1 w płytkach krwi jest szczególnie interesująca, ponieważ wykazano, że fizjologicznie istotne stężenia bursztynianu nasilają działanie niskich dawek różnych agonistów płytek krwi.


title: Mapowanie topograficzne VMH → mikroobwody jądra łukowatego i ich reorganizacja przez post

text: W jądrze łukowatym podwzgórza (ARC) neurony proopiomelanokortyny (POMC) hamują odżywianie, a neurony neuropeptydu Y (NPY) stymulują odżywianie. Przetestowaliśmy, czy neurony w jądrze brzuszno-przyśrodkowym podwzgórza (VMH), znanym ośrodku sytości, aktywują anoreksogenne szlaki neuronalne w ARC poprzez projekcję pobudzających wejść synaptycznych do neuronów POMC i/lub wejść hamujących do neuronów NPY. Stosując fotostymulację skanowania laserowego w skrawkach mózgu myszy transgenicznych, odkryliśmy, że neurony POMC i NPY, które są przeplatane w ARC, są jednak regulowane przez anatomicznie odmienne sygnały synaptyczne. Neurony POMC otrzymały silny bodziec pobudzający z przyśrodkowego VMH (mVMH), podczas gdy neurony NPY nie otrzymały silnego bodźca pobudzającego tylko z ARC. Siła pobudzenia z mVMH do neuronów POMC została zmniejszona przez post. Dane te identyfikują nowy molekularnie zdefiniowany obwód, który jest dynamicznie regulowany przez stan odżywienia w sposób zgodny ze znaną rolą VMH jako ośrodka sytości.


title: Mutacja I132M oporności na nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy typu 1 ludzkiego wirusa niedoboru odporności powoduje nadwrażliwość na analogi nukleozydów.

text: Wcześniej zidentyfikowaliśmy rzadką mutację w odwrotnej transkryptazie (RT) ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 (HIV-1), I132M, która nadaje wysoki poziom oporności na nienukleozydowe inhibitory RT (NNRTI) newirapinę i delawirdynę. W tym badaniu dalej scharakteryzowaliśmy rolę tej mutacji w zdolności do replikacji wirusa i oporności na inne inhibitory RT. Co zaskakujące, nasze dane pokazują, że I132M nadaje wyraźną nadwrażliwość na analogi nukleozydów lamiwudynę (3TC) i tenofowir zarówno na poziomie wirusa, jak i enzymu. Badania mutagenezy selektywnej podjednostek ujawniły, że mutacja w podjednostce p51 RT była odpowiedzialna za zwiększoną wrażliwość na leki, a przejściowe analizy kinetyczne wykazały, że ta nadwrażliwość była spowodowana zmniejszeniem powinowactwa enzymu przez I132M do naturalnego substratu dCTP, ale zwiększeniem jego powinowactwa dla trójfosforanu 3TC. Ponadto zdolność replikacji wirusa HIV-1 zawierającego I132M jest poważnie osłabiona. To zmniejszenie zdolności replikacji wirusa może być częściowo lub całkowicie skompensowane odpowiednio przez mutację A62V lub L214I. Podsumowując, wyniki te pomagają wyjaśnić rzadką selekcję I132M u pacjentów, u których zawodzą schematy NNRTI, a ponadto pokazują, że pojedyncza mutacja poza miejscem aktywnym polimerazy i wewnątrz podjednostki p51 RT może znacząco wpływać na selektywność nukleotydów.


AFF1 i AFF4 należą do rodziny białek AFF (AF4/FMR2), które działają jako białka rusztowania łączące dwa różne czynniki elongacji transkrypcji, pozytywny czynnik elongacji b (P-TEFb) i ELL1/2, w kompleksach super elongacji (SEC). Zarówno AFF1, jak i AFF4 regulują transkrypcję genów poprzez wydłużanie i przebudowę chromatyny. Jednak ich funkcja w różnicowaniu osteogennym mezenchymalnych komórek macierzystych (MSC) jest nieznana. W tym badaniu pokazujemy, że wyczerpywanie AFF1 za pośrednictwem małego interferującego RNA (siRNA) w ludzkich MSC prowadzi do zwiększonej aktywności fosfatazy alkalicznej (ALP), zwiększonej mineralizacji i podwyższonej ekspresji genów związanych z osteogeną. Wręcz przeciwnie, zubożenie AFF4 znacząco hamuje potencjał osteogenny MSC. Ponadto potwierdzamy, że nadekspresja AFF1 i AFF4 w różny sposób wpływa na różnicowanie osteogenne in vitro i tworzenie kości za pośrednictwem MSC in vivo. Mechanicznie stwierdzamy, że AFF1 reguluje ekspresję DKK1 poprzez wiązanie z jego regionem promotorowym. Ubytek DKK1 w MSC z nadekspresją HA-AFF1 znosi upośledzenie różnicowania osteogennego. Ponadto wykrywamy, że AFF4 jest wzbogacony w regionie promotorowym ID1. Knockdown AFF4 osłabia aktywność BRE lucyferazy, ekspresję SP7 i aktywność ALP indukowaną przez traktowanie BMP2. Podsumowując, nasze dane wskazują, że AFF1 i AFF4 w różny sposób regulują różnicowanie osteogenne ludzkich MSC.


title: Markery uszkodzenia mięśnia sercowego i stanu zapalnego a śmiertelność odległa w niestabilnej chorobie wieńcowej. Grupa badawcza FRISC. Fragmin podczas niestabilności w chorobie wieńcowej.

text: TŁO U pacjentów z niestabilną chorobą wieńcową istnieje związek pomiędzy krótkotrwałym ryzykiem zgonu a poziomem troponiny T (marker uszkodzenia mięśnia sercowego) oraz białka C-reaktywnego i fibrynogenu (markerów stanu zapalnego) we krwi. Korzystając z informacji uzyskanych podczas przedłużenia okresu obserwacji w badaniu Fragmin during Instability in Coronary Artery Disease, oceniliśmy przydatność stężenia troponiny T, białka C-reaktywnego i fibrynogenu oraz innych wskaźników ryzyka jako predyktorów terminowe ryzyko zgonu z przyczyn sercowych. METODY Poziom białka C-reaktywnego i fibrynogenu w momencie włączenia oraz maksymalny poziom troponiny T w ciągu pierwszych 24 godzin po włączeniu analizowano u 917 pacjentów włączonych do badania klinicznego heparyny drobnocząsteczkowej w niestabilnej chorobie wieńcowej. Pacjenci byli obserwowani przez średnio 37,0 miesięcy (zakres od 1,6 do 50,6). WYNIKI Podczas obserwacji 1,2 procent z 173 pacjentów z maksymalnym poziomem troponiny T we krwi poniżej 0,06 mikrograma na litr zmarło z przyczyn sercowych, w porównaniu z 8,7 procent z 367 pacjentów z poziomami od 0,06 do 0,59 mikrograma na litr i 15,4 procent z 377 pacjentów z poziomem co najmniej 0,60 mikrograma na litr (odpowiednio P=0,007 i P=0,001). Wskaźniki zgonów z przyczyn sercowych wynosiły 5,7 procent wśród 314 pacjentów z poziomem białka C-reaktywnego we krwi poniżej 2 mg na litr, 7,8 procent wśród 294 z poziomem od 2 do 10 mg na litr i 16,5% wśród 309 przy poziomach powyżej 10 mg na litr (odpowiednio P=0,29 i P=0,001). Wskaźniki zgonów z przyczyn sercowych wynosiły 5,4 procent wśród 314 pacjentów z poziomem fibrynogenu we krwi poniżej 3,4 g na litr, 12,0 procent wśród 300 z poziomami od 3,4 do 3,9 g na litr i 12,9 procent wśród 303 z poziomem co najmniej 4,0 g na litr (odpowiednio P=0,004 i P=0,69). W analizie wieloczynnikowej poziomy troponiny T i białka C-reaktywnego były niezależnymi predyktorami ryzyka zgonu z przyczyn sercowych. WNIOSKI W niestabilnej chorobie wieńcowej podwyższone poziomy troponiny T i białka C-reaktywnego są silnie związane z odległym ryzykiem zgonu z przyczyn sercowych. Markery te są niezależnymi czynnikami ryzyka, a ich efekty sumują się względem siebie i innych klinicznych wskaźników ryzyka.


title: Utrata laminy B1 powoduje wydłużenie fazy S i dekondensację terytoriów chromosomowych.

text: Lamina jądrowa B1 (LMNB1) stanowi jedno z głównych białek strukturalnych w siatce laminy. Wyciszyliśmy ekspresję LMNB1 przez interferencję RNA w linii komórkowej raka okrężnicy DLD-1 i wykazaliśmy dramatyczną redystrybucję H3K27me3 z obwodu do bardziej jednorodnej dyspersji jądrowej. Ponadto zaobserwowaliśmy ścieralność telomerów oraz zwiększoną częstość występowania mikrojąder i pęcherzyków jądrowych. Za pomocą analiz 3D-FISH wykazaliśmy, że objętość i powierzchnia obszarów chromosomów były znacznie większe w komórkach zubożonych w LMNB1, co sugeruje, że LMNB1 jest wymagane do utrzymania kondensacji chromatyny w jądrach międzyfazowych. Zmiany te doprowadziły do przedłużenia fazy S z powodu aktywacji Chk1. Wreszcie wyciszenie LMNB1 spowodowało rozległe zmiany w alternatywnym splicingu wielu genów i większą liczbę powiększonych plamek jądrowych. Podsumowując, nasze wyniki sugerują mechanistyczną rolę blaszki jądrowej w organizacji terytoriów chromosomowych, utrzymaniu integralności genomu i prawidłowym splicingu genów.


title: Ludzkie sztuczne chromosomy z centromerami de novo opartymi na satelitach alfa wykazują zwiększoną częstotliwość nierozdzielenia i opóźnienia anafazy.

text: Ludzkie sztuczne chromosomy zostały wykorzystane do modelowania wymagań dotyczących segregacji ludzkich chromosomów oraz do badania natury sekwencji właściwych dla funkcji centromeru. Normalne ludzkie centromery wymagają wyspecjalizowanej chromatyny, która składa się z alfa satelitarnego DNA skompleksowanego ze zmodyfikowanymi epigenetycznie histonami i białkami specyficznymi dla centromeru. Chociaż do składania centromerów de novo w testach sztucznych chromosomów wykorzystano kilka typów alfa satelitarnego DNA, zakres, w jakim w pełni odzwierciedlają one normalne funkcje centromeru, nie został zbadany. Tutaj użyliśmy dwóch rodzajów alfa satelitarnego DNA, DXZ1 (z chromosomu X) i D17Z1 (z chromosomu 17), aby wygenerować ludzkie sztuczne chromosomy. Chociaż sztuczne chromosomy są mitotycznie stabilne przez wiele miesięcy w hodowli, kiedy zbadaliśmy ich segregację w poszczególnych podziałach komórkowych za pomocą testu anafazy, sztuczne chromosomy wykazywały więcej błędów segregacji niż naturalne chromosomy ludzkie (P < 0,001). Występujące naturalnie, ale nieprawidłowe małe chromosomy pierścieniowe pochodzące z chromosomu 17 i chromosomu X również nie segregują więcej niż normalne chromosomy, co implikuje ogólny rozmiar i/lub strukturę chromosomu w wierności segregacji chromosomów. Ponieważ różne sztuczne chromosomy ulegają nieprawidłowej segregacji w pięciokrotnym zakresie, dane sugerują, że zmienna zawartość centromerowego DNA i/lub zespół epigenetyczny może wpływać na zachowanie mitotyczne sztucznych chromosomów.


title: Identyfikacja ludzkiego podzbioru limfocytów T CD8+ ograniczonych do HLA-E u ochotników immunizowanych szczepionką przeciw durowi brzusznemu Salmonella enterica serovar Typhi szczep Ty21a.

text: Nasze poprzednie badania na ochotnikach zaszczepionych Salmonella enterica serowar Typhi (S. Typhi) sugerowały ważną rolę limfocytów T CD8+ w obronie gospodarza. W tym badaniu opisujemy nowy podzbiór nieklasycznych ludzkich limfocytów T CD8+ S. Typhi ograniczonych do HLA-E, pochodzących z PBMC zaszczepionych przeciwko durowi brzusznemu Ty21a. Komórki T CD3+CD8+CD4-CD56- skutecznie zabijały cele zakażone przez S. Typhi, niezależnie od tego, czy dzielą z nimi klasyczne cząsteczki HLA klasy I, w mechanizmie niezależnym od FAS, zależnym od ziarnistości, czego dowodem jest indukcja uwalniania granzymu B oraz blokujące działanie konkanamycyny i jonów strontu. Ekspresja Ag HLA-E, ale nie CD1-a, -b lub -c, na błonie celów zakażonych S. Typhi czyniła je podatnymi na lizę. Ponadto przeciwciała anty-HLA-E częściowo blokowały te odpowiedzi. Wykazaliśmy również, że prezentacja S. Typhi Ags za pośrednictwem HLA-E może stymulować produkcję IFN-gamma. Wzrosty częstości netto komórek tworzących plamki IFN-gamma obserwowano w obecności celów pokrytych peptydami, które zawierają motywy wiążące S. Typhi GroEL HLA-E. Wyniki te pokazują, że HLA-E wiąże peptydy nonamerowe pochodzące z białek bakteryjnych i wyzwala lizę za pośrednictwem CD8+ oraz produkcję IFN-gamma po ekspozycji na zakażone cele, co zwiększa prawdopodobieństwo, że ten nowy mechanizm efektorowy może przyczynić się do obrony gospodarza przed wewnątrzkomórkowymi infekcjami bakteryjnymi.


title: Koszty i opłacalność alternatywnych strategii zarządzania gruźlicą w Afryce Południowej – implikacje dla polityki.

text: CEL Przeprowadzenie analizy ekonomicznej społeczności Hlabisa bezpośrednio obserwowanej strategii zarządzania leczeniem gruźlicy oraz zaplanowanie kosztów trzech alternatywnych strategii. USTAWIENIE Okręg zdrowia Hlabisa, KwaZulu-Natal, Republika Południowej Afryki. METODY Analiza ekonomiczna porównująca obecną strategię leczenia gruźlicy w Hlabisie z trzema alternatywnymi strategiami (strategią Hlabisa sprzed 1991 r. opartą na hospitalizacji, strategią krajową i opieką sanatoryjną) pod względem kosztów zarówno dla służby zdrowia, jak i dla pacjenta oraz efektywności kosztowej. WYNIKI Obecna strategia Hlabisa była najbardziej opłacalna (R3799 na wyleczonego pacjenta) w porównaniu z R98307 dla strategii stosowanej przed 1991 r., R9940 dla strategii krajowej i R11145 dla opieki sanatoryjnej. Od 71% do 88% kosztów leczenia przypada na służbę zdrowia, a hospitalizacja (119 R dziennie) jest najdroższą pozycją. Dłuższa hospitalizacja jest niezwykle kosztowna, ale opieka środowiskowa jest tańsza (wizyta w przychodni środowiskowej, R28; wizyta u pracownika środowiskowego, R7). Całkowity koszt nadzorowania pacjenta w społeczności w ramach obecnej strategii Hlabisa wyniósł R503, co odpowiada 4,2 dniom pobytu w szpitalu. Koszty leków (R157) odpowiadają zaledwie 1,3 dnia w szpitalu. WNIOSKI Koszty zarówno dla służby zdrowia, jak i dla pacjenta można znacznie zmniejszyć, stosując terapię gruźlicy bezpośrednio obserwowaną w społeczności, strategię, która jest tania i opłacalna w Hlabisa. Odkrycia te mają ważne implikacje krajowe, wspierając cele nowego programu kontroli gruźlicy.


title: Zerowa mutacja interleukiny-18 zwiększa wagę i spożycie pokarmu oraz zmniejsza zużycie energii i wykorzystanie substratów lipidowych u myszy karmionych dietą wysokotłuszczową

text: CEL Prozapalna cytokina, interleukina-18 (IL-18) przypuszczalnie moduluje przyjmowanie pokarmu i metabolizm energetyczny, ale wpływ IL-18 na zwierzęta karmione dietą wysokotłuszczową nie jest znany. Nie wiadomo, czy IL-18 zmienia podstawową przemianę materii lub procesy metaboliczne życia. Tutaj przetestowaliśmy hipotezę, że IL-18 moduluje przyrost masy ciała, spożycie energii, wydatek energetyczny całego ciała i wykorzystanie lipidów jako substratu paliwowego u myszy karmionych dietą wysokotłuszczową. METODY Spożycie pokarmu, metabolizm całego ciała i aktywność motoryczną myszy pozbawionych IL-18 porównano z myszami z miotu typu dzikiego; Efekty anorektyczne podawania IL-18 do komór mózgowych porównano między nokautem receptora IL-18, nokautem IL-18/IL-18R i myszami typu dzikiego. WYNIKI Myszy z nokautem IL-18 z hodowlą Chow miały nadwagę w wieku 6 miesięcy, a następnie przybrały na wadze zarówno na diecie niskotłuszczowej, jak i wysokotłuszczowej, jadły więcej na diecie wysokotłuszczowej i wykazywały zmniejszony wydatek energetyczny całego ciała i zwiększony oddech stosunki wymiany. Zmniejszenie wydatku energetycznego myszy pozbawionych IL-18 zaobserwowano w warunkach postu w porównaniu z karmieniem, dietami niskotłuszczowymi w porównaniu z wysokotłuszczowymi, wysokimi lub niskimi poziomami aktywności fizycznej i porami dnia, co sugeruje działanie na podstawową przemianę materii. Okołodobowa amplituda wydatkowania energii, ale nie współczynnik wymiany oddechowej, przyjmowanie pokarmu lub aktywność motoryczna, również uległa zmniejszeniu u myszy z nokautem IL-18. Ośrodkowe podawanie IL-18 zmniejszyło spożycie diety wysokotłuszczowej u myszy typu dzikiego, ale nie u myszy pozbawionych receptora IL-18. WNIOSEK Wyniki utraty funkcji potwierdzają hipotezę, że endogenna IL-18 hamuje apetyt i promuje wydatkowanie energii oraz wykorzystanie substratów lipidowych jako paliwo nie tylko podczas choroby, ale także u zdrowych dorosłych spożywających dietę wysokotłuszczową.


title: Aktywacja Notch promuje proliferację komórek i tworzenie kolonii nerwowych komórek macierzystych w ludzkich komórkach glejaka

text: Ponieważ sygnalizacja Notch odgrywa kluczową rolę w komórkach macierzystych i onkogenezie, postawiliśmy hipotezę, że sygnalizacja Notch może odgrywać rolę w rakowych komórkach macierzystych i komórkach rakowych o fenotypie komórek macierzystych. W tym badaniu uzyskaliśmy dostęp do potencjalnych funkcji szlaku Notch w tworzeniu nowotworowych komórek macierzystych przy użyciu ludzkiego glejaka. Stosując RT-PCR, odkryliśmy, że większość ludzkich gwiaździaków różnych stopni wyrażała umiarkowany do wysokiego poziom receptorów i ligandów Notch. Wykryto również mRNA Hes5, ale nie Hes1, z których oba są głównymi cząsteczkami w dół szlaku Notch. W ludzkich liniach komórkowych glejaka BT325, U251, SHG-44 i U87 wykryto mRNA kodujący różne typy receptorów Notch, ale aktywną formę Notch1 (NIC) wykryto tylko w SHG-44 i U87 metodą Western blot. Co ciekawe, proliferacja tych dwóch linii komórkowych glejaka pojawiła się szybciej niż pozostałych dwóch linii, w których nie wykryto NIC. Otrzymaliśmy nadekspresję NIC Notch1 w komórkach SHG-44 przez konstytutywną transfekcję w celu oceny wpływu sygnalizacji Notch na komórki glejaka. Nasze wyniki wykazały, że nadekspresja NIC w komórkach SHG-44 promowała wzrost i aktywność tworzenia kolonii komórek SHG-44. Co ciekawe, nadekspresja NIC zwiększyła tworzenie kolonii przypominających neurosferę w obecności czynników wzrostu. Kolonie te wyrażały nestynę i mogą być indukowane do komórek wyrażających markery specyficzne dla neuronów, astrocytów lub oligodendrocytów, zgodne z fenotypami nerwowych komórek macierzystych. Dane te sugerują, że sygnalizacja Notch promuje tworzenie komórek podobnych do komórek macierzystych raka w ludzkim glejaku.


title: Modele gryzoni w badaniach kostnych: znaczenie ubytków czaszkowych w ocenie strategii regeneracji kości.

text: Badania in vivo na modelach zwierzęcych są preferowanym systemem eksperymentalnym w badaniach biomedycznych związanych z kością, ponieważ, w przybliżeniu, umożliwiają gromadzenie odpowiednich danych dotyczących stanów fizjologicznych i patologicznych, które mogą być przydatne do opracowania skuteczniejszych interwencji klinicznych. Modele zwierzęce, a dokładniej modele gryzoni, były szeroko stosowane i w znacznym stopniu przyczyniły się do rozwoju i ustanowienia szerokiego zakresu podejść translacyjnych mających na celu regenerację tkanki kostnej. W związku z tym model defektu kalwarii znalazł wielkie zastosowanie w badaniach podstawowych i stosowanych, niemniej kontrowersyjna racjonalizacja stosowania defektów wielkości krytycznej – defektów, które nie są w stanie zgłosić spontanicznego gojenia – lub defektów podkrytycznych wielkości w proponowanych zastosowaniach. W związku z powyższym, praca ta ma na celu dokonanie przeglądu zalet i ograniczeń stosowania modeli gryzoni w biomedycznych badaniach kości, podkreślając problematyczne kwestie stosowania krytycznych i podkrytycznych defektów rozmiaru czaszki. Dodatkowo przedstawiono protokoły chirurgiczne ustalania zarówno ubytków w kości czaszki szczura, jak i opis i przykłady najczęściej stosowanych technik dostępu do naprawy tkanki kostnej.


title: Reakcje transkrypcyjne Mycobacterium tuberculosis na inhibitory metabolizmu: nowe spojrzenie na mechanizmy działania leków.

text: Różnicową odpowiedź transkrypcyjną Mycobacterium tuberculosis na leki i warunki hamujące wzrost monitorowano w celu wygenerowania zestawu danych 430 profili mikromacierzy. Bezstronne grupowanie tych profili niezależnie skupiało agentów o znanym mechanizmie działania i skutecznie przewidywało mechanizm działania kilku nieznanych agentów. Przewidywania te zostały potwierdzone biochemicznie dla dwóch czynników o wcześniej niesklasyfikowanym mechanizmie, pirydoakrydonów i fenotiazyn. Analiza tego zestawu danych ujawniła ponadto 150 podstawowych klastrów skoordynowanych regulowanych genów, które dają pierwszy wgląd w pełny potencjał metaboliczny tego organizmu. Podzbiór sygnatur tych klastrów genów był wystarczający do sklasyfikowania wszystkich znanych agentów pod względem mechanizmu działania. Profilowanie transkrypcyjne zarówno surowych, jak i oczyszczonych produktów naturalnych może dostarczyć krytycznych informacji na temat zarówno mechanizmu, jak i detoksykacji przed oczyszczaniem, które można wykorzystać do kierowania procesem odkrywania leku. W ten sposób profil transkrypcji wygenerowany przez surowy morski produkt naturalny podsumował przewidywania mechanistyczne czystego składnika aktywnego. Bazowe klastry genów zapewniają ponadto fundamentalny wgląd w odpowiedź metaboliczną bakterii na stres wywołany lekiem i stanowią racjonalną podstawę do wyboru krytycznych celów metabolicznych do badań przesiewowych pod kątem nowych środków o ulepszonej aktywności przeciwko temu ważnemu patogenowi ludzkiemu.


title: Badania pod mikroskopem elektronowym makrofagów we wczesnych pęcherzykach żółtkowych człowieka.

text: Rozmieszczenie i drobną strukturę makrofagów badano na 10 ludzkich embrionach w 6. i 7. tygodniu ciąży, o długości od 5,5 do 12 mm. Makrofagi woreczka żółtkowego znaleziono w pozanaczyniowych tkankach mezenchymalnych i przestrzeniach wewnątrznaczyniowych na długo przed pojawieniem się szpiku kostnego i tkanek limfatycznych w zarodkach. Oprócz makrofagów w przestrzeni pozanaczyniowej obecne były również komórki fibroblastyczne i komórki szeregu erytropoetycznego. Makrofagi wykazywały różnorodność struktur komórkowych, co sugeruje przejście od komórek niedojrzałych bez heterofagolizosomów do komórek dojrzałych w fazie fagocytozy. Dojrzałe makrofagi chciwie fagocytowały prymitywne erytroblasty i sporadycznie płytki krwi. Były one dodatnio wybarwione pod kątem enzymów lizosomalnych i charakteryzowały się licznymi pleomorficznymi heterofagolizosomami, które wykazywały różne etapy trawienia fagocytowanych krwinek. Pochodzenie makrofagów wewnątrznaczyniowych może pochodzić z migrujących makrofagów pozanaczyniowych lub fagocytujących komórek śródbłonka. Fagocytoza i degradacja erytroblastów wydają się być jedną z głównych funkcji makrofagów woreczka żółtkowego. Obecność makrofagów w mitozie wskazuje na ich proliferację in situ.


title: Malaria miejska i anemia u dzieci: badanie przekrojowe w dwóch miastach Ghany.

text: CEL Opisanie epidemiologii miejskiej malarii, nowego problemu w Afryce Subsaharyjskiej. METODA Przekrojowe badania społeczności w Akrze i Kumasi w Ghanie, określające czynniki ryzyka zakażenia malarią i anemii u dzieci w wieku 6-60 miesięcy. WYNIKI Wskaźniki występowania malarii wahały się od 2% do 33% pomiędzy społecznościami miejskimi. 47,1% dzieci miało anemię (Hb<11,0 g/dl). Czynniki związane z występowaniem malarii to niski status społeczno-ekonomiczny, wiek i anemia. Przypisywane ryzyko niedokrwistości i ciężkiej niedokrwistości (Hb<8,0 g/dl) wywołanej malarią wyniosło odpowiednio 5% i 23%. WNIOSKI Malaria na obszarach miejskich wykazywała niejednorodność i złożoność, które różniły się od środowiska wiejskiego, co ma istotne implikacje dla kontroli malarii. Wyraźne zróżnicowanie wewnątrz miasta wskazuje na znaczenie kierowania na określone obszary lub dzielnice. Najbardziej wrażliwa grupa, czyli ubodzy mieszkańcy miast, powinni być traktowani priorytetowo przy projektowaniu środków kontroli. Wymagałoby to dokładnej oceny wzorca ryzyka malarii w każdym mieście, aby kierować zintegrowanym programem kontroli.


title: Infuzje azotynów w celu zapobiegania opóźnionemu skurczowi naczyń mózgowych w modelu krwotoku podpajęczynówkowego naczelnych.

text: KONTEKST Opóźniony skurcz naczyń mózgowych powoduje trwałe deficyty neurologiczne lub śmierć u co najmniej 15% pacjentów po udanym leczeniu pękniętego tętniaka śródczaszkowego. Zmniejszona biodostępność tlenku azotu została powiązana z rozwojem skurczu naczyń mózgowych. CEL Ustalenie, czy wlewy azotynu zapobiegną opóźnionemu skurczowi naczyń mózgowych. PROJEKT, OTOCZENIE I PODMIOTY W sumie 14 znieczulonych małp cynomolgus miało autologiczny skrzep krwi umieszczony wokół prawej środkowej tętnicy mózgowej. Arteriografię mózgową wykonano przed umieszczeniem skrzepu oraz w 7 i 14 dniu w celu oceny skurczu naczyń. Badanie prowadzono od sierpnia 2003 do lutego 2004. INTERWENCJE 90 mg azotynu sodu w infuzji dożylnej przez 24 godziny plus 45 mg azotynu sodu w bolusie dziennie (n = 3); 180 mg dożylny roztwór azotynu sodu podawany w infuzji przez 24 godziny (n = 3); lub infuzję kontrolnego roztworu soli fizjologicznej (n = 8). Każdy był podawany w infuzji nieprzerwanie przez 14 dni. GŁÓWNE PARAMETRY WYNIKÓW Stężenie azotynów, S-nitrozotiolu i methemoglobiny we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym oraz stopień arteriograficznego skurczu naczyń. WYNIKI U małp kontrolnych średnie (SD) poziomy azotynów w płynie mózgowo-rdzeniowym zmniejszyły się z 3,1 (1,5) mikromola/l do 0,4 (0,1) mikromola/l w 7. dniu i do 0,4 (0,4) mikromola/l w 14. dniu (P = 0,03 ). Wszystkie 8 małp kontrolnych rozwinęło znaczny skurcz prawej tętnicy środkowej mózgu, który u jednego zwierzęcia był powikłany udarem i śmiercią. Wlewy azotynu sodu zwiększały stężenie azotynów i methemoglobiny (<2,1% całkowitej hemoglobiny) we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym, nie wywołując przy tym ogólnoustrojowego niedociśnienia. Infuzja azotynów zapobiegła rozwojowi skurczu naczyń (żadne zwierzęta nie rozwinęły znaczącego skurczu naczyń; średnie [SD] zmniejszenie obszaru prawej środkowej tętnicy mózgowej w 7. dniu po krwotoku podpajęczynówkowym o 8% [9%] u małp leczonych azotynami w porównaniu z 47% [5%] w kontrole traktowane solą fizjologiczną; P<.001). Stwierdzono ujemną korelację między stężeniem azotynów w płynie mózgowo-rdzeniowym a stopniem skurczu naczyń mózgowych (P<0,001). Efekty farmakologiczne wlewu azotynów były również związane z powstawaniem S-nitrozotiolu w płynie mózgowo-rdzeniowym. Nie było klinicznych ani patologicznych dowodów toksyczności azotynów. WNIOSEK Podostre wlewy azotynu sodu zapobiegały opóźnionemu skurczowi naczyń mózgowych w modelu krwotoku podpajęczynówkowego u naczelnych.


title: Sieci genów rozwoju: triathlon na drodze do tożsamości limfocytów T

text: Komórki uzyskują swoją ostateczną tożsamość poprzez aktywację kombinacji czynników transkrypcyjnych, które inicjują i podtrzymują ekspresję odpowiednich genów specyficznych dla typu komórki. Rozwój komórek T zależy od progresji komórek progenitorowych przez trzy główne fazy, z których każda jest związana z odrębnymi zespołami czynników transkrypcyjnych, które kontrolują rekrutację tych komórek do grasicy, ich proliferację, zaangażowanie linii i reakcję na sygnały receptorów komórek T, wszystkie przed przydzieleniem komórek do poszczególnych programów efektorowych. Wszystkie trzy fazy są niezbędne do prawidłowego rozwoju limfocytów T, podobnie jak mechanizmy określające granice między poszczególnymi fazami. Komórki, które nie wyłączają jednego zestawu regulatorów przed aktywacją kolejnej fazy sieci genowej, są predysponowane do transformacji białaczkowej.


title: Szlak, w którym pośredniczy czynnik martwicy nowotworu α, promujący autosomalnie dominującą wielotorbielowatość nerek

text: Autosomalna dominująca wielotorbielowatość nerek (ADPKD) jest spowodowana przez heterozygotyczne mutacje w genach PKD1 lub PKD2, które kodują odpowiednio polycystin-1 i polycystin-2. Pokazujemy tutaj, że czynnik martwicy nowotworu-α (TNF-α), zapalna cytokina obecna w płynie torbielowatym ludzi z ADPKD, zaburza lokalizację policystyny-2 w błonie komórkowej i rzęskach pierwotnych poprzez białko rusztowania FIP2, które jest indukowany przez TNF-α. Traktowanie hodowli mysich embrionalnych narządów nerkowych za pomocą TNF-α spowodowało powstanie cyst, a efekt ten nasilił się w nerkach Pkd2+/-. TNF-α również stymulował tworzenie torbieli in vivo u myszy Pkd2+/-. W przeciwieństwie do tego, leczenie myszy Pkd2+/- inhibitorem TNF-α, etanerceptem, zapobiegało tworzeniu torbieli. Dane te ujawniają szlak łączący sygnalizację TNF-α, policystyny i cystogenezę, których aktywacja może zredukować funkcjonalną policystynę-2 poniżej krytycznego progu, wytrącając fenotyp komórkowy ADPKD.


title: Niewłaściwe użycie inhalatora: ocena użycia i preferencji pacjenta siedmiu urządzeń do inhalacji. EDICI.

text: Niewydajna technika inhalacyjna jest częstym problemem skutkującym słabym dostarczaniem leku, gorszą kontrolą choroby i zwiększonym użyciem inhalatora. Celem tego badania była ocena korzystania przez pacjentów z różnych urządzeń inhalacyjnych oraz ustalenie, czy preferencje pacjenta wskazują na łatwość użycia i czy obecne stosowanie inhalatora ma jakikolwiek wpływ na technikę lub preferencje. Chcieliśmy również określić najbardziej odpowiednią metodę doboru inhalatora dla pacjenta, biorąc pod uwagę zaobserwowaną technikę i koszt urządzenia. Stu pacjentów otrzymało instrukcje, w losowej kolejności, w zakresie korzystania z siedmiu różnych inhalatorów. Po szkoleniu byli oceniani (według ustalonych kryteriów) w technice inhalacyjnej. Po ocenie pacjentów zapytano, które trzy inhalatory preferują, a które, jeśli w ogóle, obecnie stosują. Technika była najlepsza przy użyciu inhalatorów uruchamianych wdechem; Easi-Breathe i Autohaler, z których 91% miało dobrą technikę. Ciśnieniowy inhalator z dozownikiem (pMDI) radził sobie słabo, na ostatniej pozycji, tylko 79% pacjentów wykazało dobrą technikę, mimo że był najczęściej przepisywany. Easi-Breathe był zdecydowanie najpopularniejszym urządzeniem wśród pacjentów. Na drugim miejscu uplasował się Autohaler, zaraz za nim Clickhaler i Accuhaler. Większość pacjentów (55%) używała obecnie pMDI, ale pMDI nie uzyskało wysokich wyników w zakresie preferencji ani nie uzyskało lepszych ocen niż inne urządzenia. Tylko 79% przebadanych pacjentów mogło skutecznie stosować pMDI nawet po fachowym przeszkoleniu, a mimo to nadal jest on powszechnie przepisywany. Ma to ważne reperkusje dla dostarczania leków, a co za tym idzie kontroli choroby. Przepisywanie preferowanego przez pacjenta urządzenia zwiększa koszty, ale może poprawić wydajność, a zatem jest opłacalne w dłuższej perspektywie. Stosowanie niedrogiego urządzenia (pMDI), gdy technika jest dobra, a preferowanego przez pacjenta urządzenia inhalacyjnego, jeśli nie, jest jednym ze sposobów optymalizacji dostarczania, a nawet może obniżyć koszty.


title: Hemoperfuzja – hemodializa nieskuteczna w usuwaniu parakwatu w zatruciu zagrażającym życiu?

text: Przedstawiamy przypadek pacjenta leczonego hemoperfuzją-hemodializą (HP-HD) z powodu ciężkiego zatrucia parakwatem. Ta procedura została przyjęta, ponieważ połączenie adsorpcji i dializy może poprawić ogólne usuwanie leku. W chwili przyjęcia parakwat we krwi wynosił 15,8 mikrograma/ml. Otrzymał konwencjonalne leczenie i kombinację HP-HD, które rozpoczęło się w ciągu 3 godzin po zażyciu substancji chemicznej i trwało 5 godzin. Próbki krwi pobrano w trakcie i po HP-HD. Próbki podczas HP-HD pobrano przed kolumną z węglem drzewnym, pomiędzy kolumną z węglem drzewnym a sztuczną nerką oraz za sztuczną nerką. Klirens parakwatu z krwi wynosił 116 +/- 32 ml/min (n=6) dla kolumny z węglem drzewnym (HP), 90 +/- 54 ml/min (n=6) dla sztucznej nerki (HD) i 151 +/- - 37 ml/min (n=6) dla systemów połączonych (HP-HD). Po HP-HD zaobserwowano ograniczone odbicie poziomu parakwatu we krwi. Dzień po przyjęciu rozwinęła się niewydolność nerek i wątroby, po 5 dniach pacjent zmarł. Poziomy parakwatu w tkankach (mikrogram/g mokrej tkanki) wynosiły: mięśnie szkieletowe 9,4, trzustka 6,0, prostata 5,6, tarczyca 4,2, płuca 4,0, szpik kostny 4,0, nerka 3,1, śledziona 2,9, nadnercza 2,9, serce 2,8, wątroba 2,3, żołądek i jądra poniżej 1,0. Pomiary poziomów we krwi wykazały skuteczne usuwanie parakwatu z HP-HD z przedziału centralnego (osocza). Jednakże, obecne wyniki potwierdziły te poprzednio opisane, które sugerują, że skuteczność krótkiego HP-HD w leczeniu ciężkiego zatrucia parakwatem jest wątpliwa, ponieważ poziomy parakwatu w kompartmencie obwodowym (tkankowym) pozostają podwyższone.


title: Statystyki leczenia raka i przeżycia, 2014.

text: Liczba osób, które przeżyły raka, stale rośnie ze względu na starzenie się i wzrost populacji oraz poprawę wczesnego wykrywania i leczenia. Aby społeczność zdrowia publicznego lepiej służyła tym osobom, które przeżyły, American Cancer Society i National Cancer Institute współpracowały w celu oszacowania liczby obecnych i przyszłych osób, które przeżyły raka, przy użyciu danych z rejestrów programów Surveillance, Epidemiology i End Results (SEER). Ponadto, aktualne wzorce leczenia najczęstszych typów nowotworów opisano w oparciu o informacje zawarte w National Cancer Data Base oraz połączonych bazach danych SEER i SEER-Medicare; Pokrótce opisano również skutki uboczne związane z leczeniem. Prawie 14,5 miliona Amerykanów z historią raka żyło 1 stycznia 2014 roku; do 1 stycznia 2024 roku liczba ta wzrośnie do prawie 19 milionów. Trzy najczęściej występujące nowotwory wśród mężczyzn to rak prostaty (43%), rak jelita grubego (9%) i czerniak (8%), a wśród kobiet rak piersi (41%), trzonu macicy (8%). oraz okrężnicę i odbytnicę (8%). Rozkład wieku osób, które przeżyły, różni się znacznie w zależności od typu nowotworu. Na przykład większość osób, które przeżyły raka prostaty (62%) ma 70 lat lub więcej, podczas gdy mniej niż jedna trzecia (32%) osób, które przeżyły czerniaka, należy do tej starszej grupy wiekowej. Dla klinicystów ważne jest zrozumienie wyjątkowych potrzeb medycznych i psychospołecznych osób, które przeżyły raka, oraz proaktywna ocena tych problemów i radzenie sobie z nimi. Istnieje coraz więcej zasobów, które mogą pomóc pacjentom, opiekunom i świadczeniodawcom opieki zdrowotnej w poruszaniu się po różnych fazach przetrwania raka.


title: Masowa aktywacja genów obronnych archeonów podczas infekcji wirusowej.

text: Wirusy archeonów wykazują niezwykle wysoką różnorodność genetyczną i morfologiczną. Badania nad tymi wirusami okazały się kluczowe dla poszerzenia wiedzy na temat różnorodności i ewolucji wirusów. Wirus Sulfolobus islandicus 2 (SIRV2) jest modelem do badania interakcji wirus-żywiciel u Archaea. Jest to wirus lityczny, który wykorzystuje unikalny mechanizm ucieczki oparty na tworzeniu niezwykłych struktur piramidalnych na otoczce komórki gospodarza. Stosując sekwencjonowanie całego transkryptomu, przedstawiamy tutaj globalną mapę definiującą ekspresję genów gospodarza i wirusa podczas cyklu infekcji SIRV2 w jego hipertermofilnym gospodarzu S. islandicus LAL14/1. Informacje te wykorzystano w połączeniu z dwuhybrydową analizą drożdży interakcji białek SIRV2, aby pogłębić aktualną wiedzę na temat funkcji genów wirusowych. W wyniku infekcji SIRV2 transkrypcja ponad jednej trzeciej genów S. islandicus była regulowana w różny sposób. Podczas gdy ekspresja genów zaangażowanych w podział komórek zmniejszyła się, geny odgrywające rolę w obronie przeciwwirusowej zostały aktywowane na dużą skalę. Wyraźnie zaznaczono ekspresję genów należących do toksyny-antytoksyny i zgrupowanych w regularnych odstępach krótkich powtórzeń palindromicznych (CRISPR)-Cas. Obserwowany różny stopień aktywacji różnych systemów CRISPR-Cas uwydatnia ich specjalizowane funkcje. Oczekuje się, że informacje na temat ekspresji poszczególnych genów i aktywacji systemów obrony przeciwwirusowej pomogą w przyszłych badaniach mających na celu szczegółowe zrozumienie funkcji i wzajemnego oddziaływania tych systemów in vivo.