title: Prowadzenie komórek B przez receptor EBI2 sprzężony z sierocym białkiem G kształtuje humoralną odpowiedź immunologiczną.

text: Odporność humoralna zależy zarówno od szybkiej, jak i długotrwałej produkcji przeciwciał przeciwko inwazyjnym patogenom. Osiąga się to poprzez generowanie przestrzennie odmiennych populacji komórek B pozapęcherzykowego plazmablastu i centrum zarodkowego pęcherzyka (GC), ale sygnały, które kierują reagującymi limfocytami B do tych alternatywnych przedziałów, nie zostały w pełni wyjaśnione. Tutaj pokazujemy, że ekspresja genu 2 indukowanego wirusem Epsteina-Barra receptora sprzężonego z sierocym białkiem G (EBI2, znanego również jako GPR183) przez aktywowane komórki B była niezbędna do ich przemieszczania się do miejsc pozapęcherzykowych i indukcji wczesnych odpowiedzi plazmablastów. Odwrotnie, obniżenie poziomu EBI2 umożliwiło komórkom B dostęp do centrum pęcherzyków i sprzyjało wydajnemu tworzeniu GC. EBI2 zapewnia zatem wcześniej niescharakteryzowany wymiar migracji limfocytów B, który jest kluczowy dla koordynowania szybkich i długotrwałych odpowiedzi przeciwciał.


title: SIRT1 jest wymagany do długotrwałego wzrostu ludzkich mezenchymalnych komórek macierzystych

text: Ludzkie mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) mają potencjał terapeutyczny ze względu na ich zdolność do samoodnawiania się i różnicowania w wiele tkanek. Jednak starzenie się często występuje w MSC, gdy są hodowane in vitro, a mechanizmy molekularne leżące u podstaw tego efektu pozostają niejasne. W tym badaniu stwierdziliśmy, że zależna od NAD deacetylaza białkowa SIRT1 ulega zróżnicowanej ekspresji zarówno w komórkach MSC pochodzących z ludzkiego szpiku kostnego (B-MSC), jak i MSC pochodzących z tkanki tłuszczowej po rosnących pasażach hodowli komórkowej. Używając lentiwirusowego shRNA wykazaliśmy, że selektywne knockdown SIRT1 w ludzkich MSC we wczesnym pasażu spowalnia wzrost komórek i przyspiesza starzenie się komórek. Odwrotnie, nadekspresja SIRT1 opóźnia starzenie się komórek B-MSC, które przeszły przedłużoną hodowlę in vitro, a komórki nie tracą potencjału adipogenicznego i osteogennego. Ponadto odkryliśmy, że opóźniona akumulacja białka p16 jest zaangażowana w działanie SIRT1. Jednak resweratrol, który był stosowany jako aktywator aktywności deacetylazy SIRT1, tylko przejściowo promuje proliferację B-MSC. Nasze odkrycia pomogą nam zrozumieć rolę SIRT1 w starzeniu się normalnych komórek diploidalnych i mogą przyczynić się do zapobiegania starzeniu się ludzkich MSC, przynosząc korzyści inżynierii tkankowej i terapii opartych na MSC.


title: Szybka i trwała modulacja dynamiki aktyny reguluje postsynaptyczną reorganizację leżącą u podstaw dwukierunkowej plastyczności

text: Synapsa jest wysoce zorganizowaną specjalizacją komórkową, której struktura i skład ulegają reorganizacji, zarówno dodatniej, jak i ujemnej, w zależności od siły sygnałów wejściowych. Mechanizmy organizujące te zmiany nie są dobrze poznane. Prawdopodobnym miejscem reorganizacji składników i struktury synaps jest aktyna, ponieważ służy ona zarówno jako cytoszkielet, jak i rusztowanie dla synaps i istnieje w dynamicznej równowadze między F-aktyną i G-aktyną, która jest modulowana dwukierunkowo przez sygnalizację komórkową. Używając nowej techniki obrazowania opartej na FRET do monitorowania równowagi F-aktyny / G-aktyny, pokazujemy tutaj, że stymulacja tężcowa powoduje szybkie, trwałe przesunięcie równowagi aktyny w kierunku F-aktyny w kolcach dendrytycznych neuronów hipokampa szczura. To powiększa kolce i zwiększa zdolność wiązania postsynaptycznego. W przeciwieństwie do tego, przedłużona stymulacja o niskiej częstotliwości przesuwa równowagę w kierunku G-aktyny, powodując utratę aktyny postsynaptycznej i struktury. Ta dwukierunkowa regulacja aktyny jest aktywnie zaangażowana w składanie i rozkładanie białek i zapewnia substrat dla dwukierunkowej plastyczności synaptycznej.


title: Sublime Microglia: rozszerzenie ról strażników CNS

text: Ostatnie odkrycia podważają koncepcję, zgodnie z którą mikroglej funkcjonuje wyłącznie w stanach chorobowych ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Zamiast po prostu reagować na uszkodzenie OUN, infekcję lub patologię, pojawiające się dowody wskazują, że mikroglej rzeźbi strukturę OUN, udoskonala obwody neuronalne i łączność sieciową oraz przyczynia się do plastyczności. Te fizjologiczne funkcje mikrogleju w prawidłowym OUN rozpoczynają się podczas rozwoju i utrzymują się do dojrzałości. W tym miejscu opracowujemy ramy koncepcyjne dla funkcji mikrogleju poza neurozapaleniem i omawiamy bogaty repertuar motywów sygnalizacyjnych i komunikacyjnych w mikrogleju, które są krytyczne zarówno w patologii, jak i dla prawidłowej fizjologii OUN.


title: Rak po stanie przedrzucawkowym: obserwacja kohorty badania okołoporodowego w Jerozolimie.

text: CEL Porównanie częstości występowania raka wśród kobiet z wywiadem i bez stanu przedrzucawkowego. PROJEKT Badanie kohortowe. USTAWIENIE Badanie okołoporodowe w Jerozolimie kobiet, które urodziły w trzech dużych szpitalach w Zachodniej Jerozolimie w latach 1964-76. UCZESTNICY 37 033 kobiet. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW Skorygowane względem wieku i skorygowane dla wielu zmiennych współczynniki ryzyka dla zachorowalności na raka dla całej kohorty i dla kobiet, które były pierwiastkami w momencie włączenia do badania. WYNIKI Rak rozwinął się u 91 kobiet ze stanem przedrzucawkowym i 2204 bez (współczynnik ryzyka 1,27, 95% przedział ufności 1,03 do 1,57). Zwiększono ryzyko wystąpienia nowotworów o określonym miejscu, zwłaszcza żołądka, nabłonka jajnika, piersi, płuc lub krtani. Częstość występowania raka żołądka, piersi, jajnika, nerki, płuca lub krtani była zwiększona u pierwiastek w momencie włączenia do badania, u których w wywiadzie występował stan przedrzucawkowy. WNIOSKI Przebyty stan przedrzucawkowy wiąże się ze wzrostem ogólnego ryzyka raka i zachorowalności w kilku lokalizacjach. Można to wyjaśnić czynnikami środowiskowymi i genetycznymi wspólnymi dla rozwoju stanu przedrzucawkowego i raka w tej populacji.


title: Utrzymywanie starzejących się komórek pod kontrolą

text: Starzenie się komórek jest stabilną formą zatrzymania cyklu komórkowego, która, jak się uważa, ogranicza potencjał proliferacyjny komórek przednowotworowych [1]. Fenotyp starzenia został wstępnie opisany przez Hayflicka i Moorheada w 1961 roku na ludzkich fibroblastach ulegających wyczerpaniu replikacyjnemu w hodowli [2]. Wykazano, że starzenie się może być wyzwalane w różnych typach komórek w odpowiedzi na różne formy uszkodzenia komórek lub stresu (przegląd patrz [1]). Co ważne, chociaż starzenie się było przez wiele lat potępiane jako zjawisko hodowli tkankowej, ostatnie badania in vivo wykazały, że starzenie się komórek stanowi silny mechanizm zabezpieczający przed powstawaniem nowotworów i przyczynia się do cytotoksyczności niektórych środków przeciwnowotworowych (patrz na przykład [3-7]). Co ciekawe, starzejące się komórki zaobserwowano również w niektórych starych lub uszkodzonych tkankach i istnieje coraz więcej dowodów na to, że punkty kontrolne starzenia się mogą wpływać na rezerwę regeneracyjną tkanek i starzenie się organizmu [8-11]. Jednak starzenie się może mieć również pozytywny wpływ na utrzymanie narządów poprzez ograniczenie patologicznych odpowiedzi na ostre formy uszkodzenia, takie jak bliznowacenie zwłóknieniowe, w odpowiedzi na chemicznie wywołane uszkodzenie wątroby [12]. W ciągu ostatnich lat wykazano również, że starzejące się komórki mogą komunikować się ze swoim środowiskiem poprzez wydzielanie niezliczonych cytokin i czynników wzrostu. Co ciekawe, ten „fenotyp wydzielniczy związany ze starzeniem się (SASP)” wydaje się być mieczem obosiecznym, jeśli chodzi o inicjację i utrzymanie guza: i) Z jednej strony wykazano, że SASP może mieć działanie pronowotworowe. W systemie eksperymentalnym wykazano, że starzejące się komórki mezenchymalne mogą nasilać onkogenność otaczających komórek raka piersi [13]. ii) Podobnie, możliwe jest, że SASP wzmacnia selekcję klonów transformowanych komórek w starych układach narządów. Wykazano, że utrata konkurencji proliferacyjnej komórek nieprzekształconych może przyspieszyć białaczkę [14]. Okaże się, czy nieprawidłowe wydzielanie cytokin i czynników wzrostu przez SASP może przyspieszyć ten proces w starszych i przewlekle uszkadzających układach narządów. iii) W przeciwieństwie do swojego pronowotworowego aspektu, SASP może mieć również działanie przeciwnowotworowe. Niedawne badanie wykazało, że w mysim modelu mozaikowego raka wątroby aktywacja starzenia indukowanego przez p53, podwyższenie poziomu cytokin zapalnych i aktywacja wrodzonych odpowiedzi immunologicznych prowadzących do usunięcia komórek nowotworowych [15]. iv) W celu dalszego poparcia, że SASP może mieć działanie przeciwnowotworowe, seria ostatnich prac wykazała, że składniki SASP mogą stabilizować zatrzymanie cyklu starzenia się komórek poprzez autoregulacyjną pętlę sprzężenia zwrotnego [16, 17] lub indukować apoptozę komórek nowotworowych [ 18]. Oprócz wpływu na nowotworzenie, SASP może również wpływać na starzenie się tkanek. Badania nad starzejącymi się myszami z dysfunkcją telomeru dostarczyły bezpośrednich dowodów doświadczalnych na aktywację SASP in vivo w odpowiedzi na dysfunkcję telomeru [19]. Co ciekawe, ten SASP in vivo wywołał zmiany w różnicowaniu komórek macierzystych (pochylenie hematopoezy w kierunku zmniejszenia limfopoezy i wzmocnienia mielopoezy), które są również charakterystycznymi oznakami starzenia się człowieka. Rycina 1. Różne stresy komórkowe mogą indukować starzenie się, w tym skracanie telomerów, uszkodzenie DNA i aktywację onkogenów. Starzenie się komórek nowotworowych... W świetle wielu możliwych ról SASP w starzeniu się i karcynogenezie, wydaje się, że niezwykle ważne jest odszyfrowanie szlaków regulacyjnych kontrolujących SASP. W aktualnej publikacji Bhaumik i in. zidentyfikowali 2 mikroRNA (miR-146a/b), które negatywnie regulują wydzielanie IL-6 i IL-8 – dwóch z SASP [20]. Autorzy wykazują, że te mikroRNA są regulowane w górę w późnych stadiach starzenia, wiele dni po ustaleniu trwałego zatrzymania cyklu komórkowego. Co ciekawe, hamujące miR są najsilniej regulowane w górę w starzeniu linii komórkowych, które wykazują silny SASP, ale nie w liniach komórkowych charakteryzujących się słabym SASP. Autorzy proponują nową koncepcję wskazującą, że miRs 146a i b działają w pętli ujemnego sprzężenia zwrotnego, zapobiegając nadmiernej aktywacji SASP w starzejących się komórkach. Autorzy przedstawiają pewne wstępne dane sugerujące, że aktywacja tej pętli ujemnego sprzężenia zwrotnego obejmuje sygnalizację receptora IL-1, IRAK-1 i NFκB prowadzącą do regulacji w górę miRs-146a ib. Bezpośredni dowód na to, że ta proponowana pętla sprzężenia zwrotnego tłumi nadmierną aktywację SASP, pozostaje do wykazania w przyszłych badaniach. Autorzy wykazują, że zablokowanie sygnalizacji receptora IL-1 zapobiega zarówno regulacji w górę miRs-146a ib, jak i sekrecji IL-6. Aby potwierdzić ich nową koncepcję, ważne byłoby wykazanie, że selektywna blokada miRs-146a ib powoduje nadmierną aktywację SASP. Praca Bhaumika i in. umieszcza mir-146a/b jako głównych graczy kontrolujących ekspresję IL-6 i IL-8 w SASP. MikroRNA są nowymi celami terapeutycznymi, ponieważ ich poziomy ekspresji można skutecznie modulować za pomocą antagomirów (patrz na przykład [21]). Ponadto, w celu zwiększenia ekspresji mikroRNA, mikroRNA można dostarczać do komórek in vivo (patrz na przykład [22]). Dlatego interesujące będzie funkcjonalne przetestowanie wpływu hamowania mir-146 na nowotworzenie i starzenie się w odpowiednich modelach mysich. Takie badania będą szczególnie interesujące, ponieważ ostatnie prace wykazały, że wydzielanie IL-6 przez starzejące się komórki jest istotne dla inicjowania i utrzymywania odpowiedzi senescencyjnej poprzez pętlę autokrynną [17]. Redukcja miR-146 może zwiększyć poziom IL-6 w starzejących się komórkach, co powinno ustabilizować program starzenia się i zmniejszyć ryzyko transformacji nowotworowej. Ponadto można spekulować, że zmniejszenie mir-146 a/b zwiększy aktywację NfκB przez IRAK1. Ponieważ NfκB moduluje ekspresję różnych genów związanych z zapaleniem, może to również prowadzić do zwiększonego usuwania starzejących się komórek nowotworowych przez wrodzony układ odpornościowy. Należy jednak wspomnieć, że wydzielana przez starzejące się komórki Il-6 może również pełnić funkcję mitogenu dla otaczających komórek, potencjalnie zwiększając tym samym ryzyko transformacji nowotworowej [13,17]. Oprócz swojej funkcji w modulacji SASP, doniesiono również, że miR-146 celuje w mRNA supresorów nowotworowych BRCA1 i BRCA2. W niedawnym badaniu polimorfizm G do C w miR-146, który prowadzi do zwiększonego przetwarzania i uwalniania dojrzałego mikroRNA, może przewidzieć wczesny początek raka piersi [23]. Podsumowując, badanie Bhaumika i in. otwiera interesujący nowy obszar badawczy dotyczący mechanizmów regulacji genów, które kontrolują aktywację SASP. Biorąc pod uwagę różnorodne role SASP w modulowaniu progresji nowotworu, nadzorze immunologicznym uszkodzonych komórek i stabilizacji samego zatrzymania starzenia, bardzo interesujące będzie przeanalizowanie wpływu szlaków regulacyjnych SASP podczas starzenia i raka.


title: Rola sygnalizacji insuliny w neuronach katecholaminergicznych w kontroli homeostazy energetycznej.

text: Neurony dopaminergiczne śródmózgowia integrują sygnały dotyczące smakowitości pokarmu i nagrody związanej z pokarmem w złożoną kontrolę homeostazy energetycznej. Aby zdefiniować rolę sygnalizacji receptora insuliny (IR) w tym obwodzie, dezaktywowaliśmy sygnalizację IR w komórkach myszy wykazujących ekspresję hydroksylazy tyrozynowej (Th) (IR(ΔTh)). Inaktywacja IR w komórkach myszy z ekspresją Th spowodowała zwiększenie masy ciała, zwiększenie masy tłuszczu i hiperfagię. Podczas gdy insulina ostro stymulowała częstotliwość wyzwalania w 50% dopaminergicznych neuronów VTA/SN, ta odpowiedź została zniesiona u myszy IR(ΔTh). Co więcej, myszy te wykazywały zmienioną reakcję na kokainę w warunkach ograniczonej żywności. Podsumowując, dane te dostarczają dowodów in vivo na kluczową rolę sygnalizacji insuliny w neuronach katecholaminergicznych w kontrolowaniu przyjmowania pokarmu i homeostazy energetycznej.


title: [Nowe wytyczne do oceny odpowiedzi na leczenie w guzach litych].

text: Środki przeciwnowotworowe przechodzą proces, w którym zbadano ich aktywność przeciwnowotworową, na podstawie wielkości skurczu guza, jaki mogą wygenerować. Pod koniec lat siedemdziesiątych Międzynarodowa Unia Walki z Rakiem i Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) wprowadziły specyficzne kryteria kodyfikacji oceny odpowiedzi guza. W 1994 r. kilka organizacji zaangażowanych w kliniczne badania nad rakiem połączyło się, aby dokonać przeglądu tych kryteriów oceny odpowiedzi na podstawie ich doświadczenia i wiedzy. Po kilku latach intensywnych dyskusji nowe wytyczne są gotowe i zastąpią poprzednie kryteria WHO. Równolegle z tą inicjatywą jedna z uczestniczących grup opracowała model, za pomocą którego wskaźniki odpowiedzi można wyprowadzić z jednowymiarowego pomiaru zmian nowotworowych zamiast zwykłego podejścia dwuwymiarowego. Ta nowa koncepcja została w dużej mierze zatwierdzona przez Grupę Kryteria oceny odpowiedzi w guzach litych (Recist) i włączona do niniejszych wytycznych. Ten specjalny artykuł dostarcza pewnych podstaw filozoficznych, aby wyjaśnić różne cele ewaluacji odpowiedzi. Proponuje model, za pomocą którego połączona ocena wszystkich istniejących zmian, charakteryzujących się zmianą docelową (do zmierzenia) i zmianami niedocelowymi, jest wykorzystywana do ekstrapolacji ogólnej odpowiedzi na leczenie. Metody oceny zmian nowotworowych są lepiej skodyfikowane. Wszystkie inne aspekty oceny odpowiedzi zostały przedyskutowane, przejrzane i poprawione tam, gdzie jest to właściwe.


title: Strukturalne rearanżacje receptorów NR1/NR2A NMDA podczas hamowania allosterycznego

text: Podjednostki jonotropowego receptora glutaminianu (iGluR) zawierają dużą domenę N-końcową (NTD), która poprzedza domenę wiążącą agonistę (ABD) i uczestniczy w oligomeryzacji podjednostek. W receptorach NMDA (NMDAR), NTD podjednostek NR2A i NR2B również tworzą miejsca wiązania dla endogennego inhibitora jonu Zn(2+). Chociaż te miejsca allosteryczne zostały szczegółowo scharakteryzowane, mechanizmy molekularne, za pomocą których NTD komunikują się z resztą receptora w celu promowania jego hamowania, pozostają nieznane. Tutaj identyfikujemy interfejs dimera ABD jako główny wyznacznik strukturalny, który umożliwia sprzężenie między NTD a bramką kanału. Siła tego interfejsu kontroluje również hamowanie protonów, inną formę allosterycznej modulacji NMDAR. Rearanżacje konformacyjne na styku dimeru ABD wydają się zatem być kluczowym mechanizmem zachowanym we wszystkich podrodzinach iGluR, ale ewoluowały, aby spełniać różne funkcje: szybkie odczulanie na receptorach AMPA i kainowych, hamowanie allosteryczne na NMDAR.


title: Rola żelaza w tworzeniu biofilmu Mycobacterium smegmatis: siderofor egzocheliny jest niezbędny w ograniczaniu warunków żelaznych dla tworzenia biofilmu, ale nie dla wzrostu planktonowego

text: Wiele gatunków prątków tworzy ustrukturyzowane społeczności biofilmu na granicy faz ciecz-powietrze i na powierzchniach stałych. Pełny rozwój biofilmów Mycobacterium smegmatis wymaga dodania suplementu żelaza powyżej 1 μM siarczanu żelaza, chociaż dodatek żelaza nie jest potrzebny do wzrostu planktonicznego. Analiza mikromacierzy transkryptomu M. smegmatis pokazuje, że geny reagujące na żelazo – zwłaszcza te zaangażowane w syntezę sideroforów i wychwyt żelaza – są silnie indukowane podczas tworzenia biofilmu, odzwierciedlając odpowiedź na niedobór żelaza, nawet gdy obecne jest 2 μM żelaza. Pozyskiwanie żelaza w tych warunkach jest szczególnie zależne od szlaków syntezy i wychwytu egzocheliny, a silny defekt mutanta wychwytu żelazo-egzochelina sugeruje regulacyjną rolę żelaza w przejściu do wzrostu biofilmu. W przeciwieństwie do tego, chociaż ekspresja mykobaktyny i operonów transportujących żelazo ABC jest silnie podwyższona podczas tworzenia biofilmu, mutanty w tych układach tworzą normalne biofilmy w warunkach niskiej zawartości żelaza (2 μM). Ścisła korelacja między dostępnością żelaza a kwasami tłuszczowymi związanymi z macierzą wskazuje na możliwą rolę metaboliczną w późnych stadiach dojrzewania biofilmu, oprócz wczesnej roli regulacyjnej. Ruchliwość powierzchniowa M. smegmatis jest podobnie zależna od dostępności żelaza, co wymaga zarówno suplementacji żelaza, jak i szlaku egzocheliny do jego pozyskania.


title: Lipidy osocza i prolaktyna u chorych na raka piersi.

text: W badaniu porównawczym kobiet przed i po menopauzie z łagodną i złośliwą chorobą piersi zaobserwowano szereg różnic w stężeniach prolaktyny i lipidów we krwi krążącej. Lipidy osocza, fosfolipidy, triglicerydy, cholesterol i wolne kwasy tłuszczowe były wyższe we krwi pobranej od pacjentów z rakiem piersi przed operacją. U tych pacjentów poziom cholesterolu HDL był znacząco niższy. Różnice te utrzymywały się, gdy grupy pacjentów zostały podzielone według stanu menopauzy. Stwierdzono również, że stężenie prolaktyny w osoczu jest wyższe u pacjentów z nowotworami w porównaniu z pacjentami bez raka, efekt ten był bardziej widoczny u pacjentów przed menopauzą niż u pacjentów po menopauzie. Pacjentki przed menopauzą z chorobą inwazyjną lub słabo zróżnicowaną miały znacząco wyższe poziomy prolaktyny niż osoby z chorobą nieinwazyjną. Nie znaleziono korelacji między prolaktyną w osoczu a żadną z frakcji lipidowych.


title: ekspresja utlenionym linolem

text: Hipercholesterolemia jest związana z zaburzeniami relaksacji naczyń zależnych od śródbłonka. Paradoksalnie śródbłonkowa produkcja tlenków azotu jest zwiększona we wczesnych stadiach hipercholesterolemii. Wcześniejsze prace wykazały, że utleniona lipoproteina o małej gęstości (LDL) ma zarówno stymulujący, jak i hamujący wpływ na ekspresję śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (eNOS) i skupiała się na lizofosfatydylocholinie (LPC) jako składniku utlenionego LDL, który może modulować ten efekt. Innym biologicznie aktywnym składnikiem utlenionego LDL jest kwas 13-hydroperoksyoktadekadienowy (13-HPODE), utleniona forma kwasu linolowego. Celem tego badania było określenie wpływu HPODE na ekspresję eNOS w komórkach śródbłonka aorty bydlęcej (BAEC). Dwudziestoczterogodzinne traktowanie komórek śródbłonka za pomocą HPODE spowodowało zależny od dawki wzrost poziomów mRNA eNOS, jak oceniono za pomocą analizy Northern. Badania odpowiedzi w czasie pokazują, że leczenie HPODE znacząco zwiększyło poziomy mRNA eNOS po 12 i 24 godzinach. Wraz ze wzrostem poziomów mRNA eNOS, traktowanie 20 mikroM HPODE znacząco zwiększyło zawartość białka eNOS i aktywność enzymatyczną. Badania jądrowe wykazały, że szybkość transkrypcji genu eNOS była znacząco podwyższona 4 godziny po leczeniu HPODE w porównaniu z hodowlami kontrolnymi. Ponadto badania aktynomycyny D wykazały, że okres półtrwania mRNA eNOS zwiększył się z 6 do 12 godzin w wyniku leczenia HPODE. Zatem, w indukowanej przez HPODE regulacji w górę ekspresji eNOS pośredniczą zarówno mechanizmy transkrypcyjne, jak i potranskrypcyjne. Obserwacje te sugerują, że komórki śródbłonka mogą próbować skompensować uszkodzenie oksydacyjne poprzez zwiększenie ekspresji eNOS we wczesnych stadiach hipercholesterolemii.


title: Specyficzne zabijanie komórek szpiczaka mnogiego przez (-)-epigallokatechiny-3-galusan wyekstrahowany z zielonej herbaty: aktywność biologiczna i implikacje terapeutyczne.

text: 3-galusan epigallokatechiny (EGCG), polifenol ekstrahowany z zielonej herbaty, jest przeciwutleniaczem o działaniu chemoprewencyjnym i chemioterapeutycznym. Opierając się na jego zdolności do modulowania proliferacji komórek za pośrednictwem czynnika wzrostu, oceniliśmy jego skuteczność w szpiczaku mnogim (MM). EGCG indukował zarówno zależne od dawki, jak i czasu zatrzymanie wzrostu, a następnie apoptotyczną śmierć komórek w liniach komórkowych MM, w tym w komórkach zależnych od IL-6 i pierwotnych komórkach pacjenta, bez znaczącego wpływu na wzrost komórek jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC) i prawidłowych fibroblastów. Leczenie EGCG doprowadziło również do znacznej apoptozy w ludzkich komórkach szpiczaka hodowanych jako nowotwory u myszy SCID. EGCG oddziałuje z 67-kDa receptorem lamininy 1 (LR1), który jest znacznie podwyższony w liniach komórek szpiczaka i próbkach pacjentów w porównaniu z normalnymi PBMC. Zahamowanie LR1 za pośrednictwem RNAi spowodowało zniesienie apoptozy indukowanej EGCG w komórkach szpiczaka, co wskazuje, że LR1 odgrywa ważną rolę w pośredniczeniu w aktywności EGCG w MM, jednocześnie oszczędzając PBMC. Ocena zmian w profilu ekspresji genów wskazuje, że leczenie EGCG aktywuje różne szlaki zatrzymania wzrostu i apoptozy w komórkach MM poprzez indukcję ekspresji związanej ze śmiercią kinazy białkowej 2, inicjatorów i mediatorów apoptozy zależnej od receptora śmierci (ligand Fas, Fas, i kaspaza 4), białka podobne do p53 (p73, p63), pozytywne regulatory apoptozy i aktywacji NF-kappaB (CARD10, CARD14) oraz inhibitory kinaz zależnych od cyklin (p16 i p18). Ekspresję pokrewnych genów na poziomie białka potwierdzono również analizą Western blot. Dane te wykazują silną i swoistą aktywność przeciwszpiczakową EGCG i dostarczają uzasadnienia dla jego oceny klinicznej.


title: Farmakologiczne hamowanie cyklinozależnych kinaz 4 i 6 hamuje wzrost glejaka wielopostaciowego ksenograftów wewnątrzczaszkowych.

text: Aktywacja cyklin zależnych od kinaz 4 i 6 (cdk4/6) występuje w większości nowotworów glejaka wielopostaciowego (GBM) i stanowi obiecujący cel molekularny dla opracowania inhibitorów drobnocząsteczkowych. W obecnym badaniu zbadaliśmy determinanty molekularne i odpowiedź in vivo różnych linii komórkowych GBM i heteroprzeszczepów na PD-0332991, inhibitor specyficzny dla cdk4/6. Testy in vitro PD-0332991 przeciwko panelowi linii komórkowych GBM wykazały silne zatrzymanie cyklu komórkowego G(1) i indukcję starzenia w każdej z 16 linii komórkowych wydolnych dla białka siatkówczaka (Rb) niezależnie od innych zmian genetycznych, podczas gdy 5 komórek linie z homozygotyczną inaktywacją Rb były całkowicie oporne na leczenie. Wyczerpywanie ekspresji Rb w krótkim RNA o strukturze spinki do włosów nadało komórkom GBM oporność na PD-0332991, dodatkowo wykazując wymaganie Rb dla wrażliwości na hamowanie cdk4/6. Stwierdzono, że PD-0332991 skutecznie przekracza barierę krew-mózg i okazał się wysoce skuteczny w hamowaniu wzrostu wewnątrzczaszkowych heteroprzeszczepów guzów GBM, w tym tych, które nawracały po początkowej terapii temozolomidem. Co godne uwagi, żadna mysz otrzymująca PD-0332991 nie zmarła w wyniku progresji choroby podczas terapii. Dodatkowo, połączenie PD-0332991 i radioterapii skutkowało znacznie większą korzyścią w zakresie przeżycia w porównaniu z samą terapią. W sumie nasze wyniki wspierają ocenę badania klinicznego PD-0332991 w stosunku do nowo zdiagnozowanego, a także nawracającego GBM i wskazują, że status Rb jest głównym wyznacznikiem potencjalnych korzyści z tej terapii.


title: Wybór SNPS do znakowania haplotypów na podstawie niefazowych danych genotypowych przy użyciu wstępnej próby niespokrewnionych osób z przykładem z wieloetnicznego badania kohortowego

text: Opisujemy podejście do wybierania polimorfizmów pojedynczego nukleotydu znakowanego haplotypem (htSNP), które jest obecnie podejmowane w dwóch dużych zagnieżdżonych badaniach kliniczno-kontrolnych w wieloetnicznej kohorcie (MEC), które są zaangażowane w poszukiwanie związków między ryzykiem prostaty i piersi nowotwory i powszechne zmiany genetyczne w genach kandydujących. Na podstawie wstępnej próby 70 osób kontrolnych wybranych losowo z każdej z 5 grup etnicznych w MEC szacujemy częstości haplotypów za pomocą wariantu algorytmu Excoffier-Slatkin E-M po genotypowaniu wysokiej gęstości SNP wybranych co 3–5 kb w i otaczające gen kandydujący. W celu oceny wydajności zbioru kandydującego htSNPS (który będzie genotypowany w znacznie większej próbie kontrolnej przypadku) traktujemy oszacowane powyżej częstości haplotypów jako znane i przeprowadzamy formalne obliczenie niepewności liczby kopii wspólnych haplotypów przenoszonych przez osobnika, podsumowując to obliczenie jako współczynnik determinacji R2h. Kandydujący zestaw htSNPS o danej wielkości jest wybierany tak, aby zmaksymalizować minimalną wartość R2h nad powszechnymi haplotypami, h.


title: Model roli bakterii jelitowych w rozwoju autoimmunizacji w cukrzycy typu 1

text: Kilka linii dowodów sugeruje rolę mikrobiomu jelitowego w cukrzycy typu 1. Leczenie probiotyków lub antybiotyków gryzoni podatnych na cukrzycę zapobiega rozwojowi choroby. Gryzonie podatne na cukrzycę mają również wyraźnie inny mikrobiom jelitowy w porównaniu ze zdrowymi gryzoniami. Ostatnie badania na dzieciach z wysokim ryzykiem genetycznym cukrzycy typu 1 pokazują znaczące różnice w mikrobiomie jelitowym między dziećmi, u których rozwija się autoimmunizacja na tę chorobę, a tymi, które pozostają zdrowe. Jednak różnice w składzie mikrobiomu między dziećmi autoimmunologicznymi i zdrowymi nie są spójne we wszystkich badaniach ze względu na silny wpływ środowiska na skład mikrobiomu, w szczególności dietę i położenie geograficzne. Kontrolowanie mylących czynników składu mikrobiomu odkrywa powiązania bakterii z chorobą. Na przykład w ludzkiej kohorcie z jednego fińskiego miasta, gdzie geografia jest ograniczona, odkryto silny związek między jednym dominującym gatunkiem bakterii, Bacteroides dorei, a cukrzycą typu 1 (Davis-Richardson i in. Front Microbiol 2014;5:678) . Poza tym ostatnie analizy metylacji DNA sugerują, że uzasadniona może być dokładna analiza epigenetyczna mikrobiomu jelitowego. Badania te sugerują możliwy do przetestowania model, w którym dieta bogata w tłuszcze i gluten oraz uboga w oporną skrobię może być główną przyczyną dysbiozy jelit. Ta dysbioza może powodować brak produkcji maślanu przez bakterie jelitowe, co z kolei prowadzi do rozwoju przepuszczalnego jelita, po którym następuje autoimmunizacja. Społeczność bakterii odpowiedzialna za te zmiany w produkcji maślanu może być różna na całym świecie, ale uważa się, że bakterie z rodzaju Bacteroides odgrywają kluczową rolę.


title: METODY I WYNIKI

text: Cytoscape to projekt oprogramowania typu open source, którego celem jest integracja sieci interakcji biomolekularnych z wysokoprzepustowymi danymi dotyczącymi ekspresji i innymi stanami molekularnymi w ujednolicone ramy koncepcyjne. Chociaż ma zastosowanie do dowolnego systemu komponentów i interakcji molekularnych, Cytoscape jest najpotężniejszy, gdy jest używany w połączeniu z dużymi bazami danych interakcji białko-białko, białko-DNA i genetycznych, które są coraz bardziej dostępne dla ludzi i organizmów modelowych. Oprogramowanie Cytoscape Core zapewnia podstawowe funkcje do rozmieszczania i wysyłania zapytań do sieci; wizualnie zintegrować sieć z profilami ekspresji, fenotypami i innymi stanami molekularnymi; oraz połączyć sieć z bazami danych adnotacji funkcjonalnych. Rdzeń można rozszerzać dzięki prostej architekturze wtyczek, co pozwala na szybkie opracowywanie dodatkowych analiz obliczeniowych i funkcji. Przeanalizowano kilka studiów przypadku wtyczek Cytoscape, w tym poszukiwanie ścieżek interakcji skorelowanych ze zmianami w ekspresji genów, badanie kompleksów białkowych zaangażowanych w odzyskiwanie komórek do uszkodzeń DNA, wnioskowanie o połączonej sieci interakcji fizycznych/funkcjonalnych dla Halobacterium oraz interfejs do szczegółowych stochastycznych/kinetycznych modeli regulacji genów.


title: Podwójna regulacja biogenezy miRNA generuje specyficzność docelową w syntezie białek indukowanej neurotrofinami

text: Kontrola translacji jest podstawowym źródłem regulacji ekspresji genów. Indukcja syntezy białek przez czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego (BDNF) w sposób decydujący przyczynia się do trwałych modyfikacji funkcji synaptycznych, ale słabo poznano sposób, w jaki BDNF wpływa selektywnie tylko na niewielką część wyrażanych mRNA. Donosimy, że BDNF szybko podnosi Dicer, zwiększając poziomy dojrzałego miRNA i indukując ciała przetwarzające RNA w neuronach. BDNF również szybko indukuje Lin28, powodując selektywną utratę miRNA regulowanych przez Lin28 i odpowiednią regulację w górę translacji ich docelowych mRNA. Miejsca wiązania dla miRNA regulowanych przez Lin28 są niezbędne i wystarczające do nadania odpowiedzi BDNF na transkrypt. Niedobór Lin28 lub ekspresja miRNA prekursora Let-7 odpornego na Lin28, hamuje specyficzność translacji BDNF i zależną od BDNF arboryzację dendrytów. Nasze dane ustalają, że specyficzność w translacji regulowanej przez BDNF zależy od dwuczęściowej kontroli potranskrypcyjnej biogenezy miRNA, która generalnie zwiększa represję mRNA w połączeniu z GW182, jednocześnie selektywnie derepresując i zwiększając translację specyficznych mRNA.


title: Wirusowy klaster mikroRNA silnie wzmacnia transformacyjne właściwości ludzkiego wirusa opryszczki

text: Wirus Epsteina-Barra (EBV), onkogenny ludzki herpeswirus, indukuje proliferację komórek po zakażeniu spoczynkowych limfocytów B, będących jego rezerwuarem in vivo. Wirusowe białka latentne są niezbędne do trwałego wzrostu limfocytów B, ale nie wiadomo, czy są wystarczające. Niedawno odkryto, że EBV koduje mikroRNA (miRNA), które ulegają ekspresji w zakażonych komórkach B oraz w niektórych chłoniakach związanych z EBV. MiRNA EBV są pogrupowane w dwa klastry zlokalizowane w sąsiedztwie genu BHRF1 lub w intronach zawartych w transkryptach wirusowych BART. Aby zrozumieć rolę klastra miRNA BHRF1, skonstruowaliśmy mutanta wirusa, który nie posiada wszystkich trzech członków (Δ123) oraz wirusa rewertanta. Tutaj pokazujemy, że zdolność transformowania komórek B mutanta Δ123 EBV jest zmniejszona ponad 20-krotnie w stosunku do wirusów typu dzikiego lub rewertantów. Komórki B poddane działaniu wirusa knock-out wykazywały wolniejszy wzrost i dwukrotne zmniejszenie odsetka komórek wchodzących w fazę S cyklu komórkowego. Ponadto wykazali wyższy poziom ekspresji genów utajonych i produkcję białka utajonego niż ich odpowiedniki typu dzikiego. Dlatego miRNA BHRF1 przyspieszają ekspansję komórek B przy niższych poziomach ekspresji genów latentnych. Tak więc ten klaster miRNA jednocześnie zwiększa ekspansję rezerwuaru wirusa i zmniejsza obciążenie antygenem wirusa, dwie cechy, które mają potencjał do ułatwiania utrzymywania się wirusa w zakażonym gospodarzu. Zatem miRNA EBV BHRF1 mogą stanowić nowe cele terapeutyczne w leczeniu niektórych chłoniaków związanych z EBV.


title: Nadekspresja EMSY zakłóca szlak BRCA2/RAD51 w odpowiedzi na uszkodzenie DNA: implikacje dla zespołów niestabilności/rekombinacji chromosomów jako chorób punktów kontrolnych

text: EMSY łączy szlak BRCA2 ze sporadycznym rakiem piersi/jajnika. Koduje białko jądrowe, które wiąże się z domeną N-końcową BRCA2 zaangażowaną w regulację chromatyny/transkrypcji, ale gdy sporadycznie ulega amplifikacji/nadekspresji, podwyższony poziom EMSY hamuje potencjał transaktywacji BRCA2 i indukuje niestabilność chromosomów, naśladując aktywność mutacji BRCA2 w rozwoju dziedziczny rak piersi/jajnika. Oprócz regulacji chromatyny/transkrypcji EMSY może również odgrywać rolę w odpowiedzi na uszkodzenie DNA, co sugeruje jego zdolność do lokalizowania w miejscach uszkodzenia/naprawy DNA chromatyny. Oznacza to, że nadekspresja EMSY może również hamować BRCA2 w skoordynowanych procesach replikacji/punktu kontrolnego uszkodzeń DNA i rekombinacji/naprawy, które również wymagają jego oddziałujących białek: PALB2, partnera i lokalizatora BRCA2; RPA, białko A replikacji/punktu kontrolnego; i RAD51, nierozłączny enzym rekombinacyjny/naprawczy. Tutaj, stosując dobrze scharakteryzowany system testów rekombinacji/naprawy, pokazujemy, że niewielki wzrost poziomu EMSY może rzeczywiście tłumić te dwa procesy niezależnie od interferencji/represji transkrypcji. Ponieważ EMSY, RPA i PALB2 wiążą się z tym samym regionem BRCA2, odkrycia te dodatkowo wspierają scenariusz, w którym: (a) amplifikacja EMSY może naśladować niedobór BRCA2, przynajmniej poprzez pominięcie RPA i PALB2, uszkadzając kompleks BRCA2/RAD51 przy uszkodzeniu DNA oraz miejsca replikacji/transkrypcji; oraz (b) BRCA2/RAD51 może koordynować te procesy, wykorzystując co najmniej EMSY, PALB2 i RPA. Szeroko omawiamy szczegóły molekularne tego, w jaki sposób może się to zdarzyć, aby ustalić jego implikacje dla nowego mechanizmu rekombinacji, najwyraźniej pomyślanego jako punkt kontrolny, a nie system naprawy DNA dla podziału komórek, przetrwania, śmierci i chorób ludzkich, w tym specyfiki tkankowej predyspozycji do raka. co może odnowić nasze myślenie o terapii celowanej i profilaktyce.


title: Oryginalny artykuł

text: UNLABELLED Spożywanie owoców i warzyw jest odwrotnie proporcjonalne do ryzyka chorób przewlekłych, w tym raka i chorób układu krążenia, przy czym korzystne działanie przypisuje się różnym ochronnym przeciwutleniaczom, karotenoidom i fitoskładnikom. Celem pracy było określenie wpływu suplementacji odwodnionymi koncentratami z mieszanych soków owocowo-warzywnych (Juice Plus+R) na stan antyoksydacyjny i kwas foliowy w surowicy, poziom homocysteiny w osoczu oraz markery stresu oksydacyjnego i uszkodzeń DNA. Japończycy (n=60; wiek 27,8 lat; BMI 22,1) zostali zrekrutowani do udziału w podwójnie zaślepionym badaniu kontrolowanym placebo i zostali przydzieleni losowo do 2 grup po 30, dobranych pod względem płci, wieku, BMI i palenia tytoniu (39 mężczyzn, 22 palących: 21 kobiet, 13 palaczy). Osobnikom podawano kapsułkowane suplementy zawierające mieszane koncentraty soków owocowych i warzywnych lub pasujące placebo przez 28 dni, z próbkami krwi i moczu pobieranymi na początku, 14 i 28 dniu do testów analitycznych. W porównaniu z placebo, 28-dniowa suplementacja znacząco zwiększyła stężenie beta-karotenu w surowicy o 528% (p<0,0001), likopenu o 80,2% (p<0,0005) i alfa-tokoferolu o 39,5% (p<0,0001). Folian w surowicy wzrósł o 174,3% (p<0,0001) i korelował ze spadkiem poziomu homocysteiny w osoczu o -19,9% (p<0,03). W porównaniu ze stanem wyjściowym miary stresu oksydacyjnego zmniejszyły się wraz ze spadkiem poziomu nadtlenków lipidów w surowicy o -10,5% (p<0,02) i 8OHdG w moczu o -21,1% (p<0,02). Ocena danych tylko od palaczy (n=17) po 28 dniach aktywnej suplementacji wykazała porównywalne zmiany. WNIOSEK Wobec braku modyfikacji diety, suplementacja kapsułkami koncentratu soków owocowych i warzywnych okazała się wysoce biodostępnym źródłem fitoskładników. Ważne przeciwutleniacze zostały podniesione do pożądanych poziomów związanych ze zmniejszonym ryzykiem choroby, podczas gdy markery stresu oksydacyjnego zostały obniżone, a stan kwasu foliowego poprawił się przy jednoczesnym spadku homocysteiny, a korzyści te wystąpiły w podobnym stopniu u palaczy w porównaniu z osobami niepalącymi.


title: NCBI GEO: archiwum zbiorów danych genomiki funkcjonalnej — aktualizacja

text: The Gene Expression Omnibus (GEO, http://www.ncbi.nlm.nih.gov/geo/) to międzynarodowe publiczne repozytorium wysokoprzepustowych mikromacierzy i zestawów danych genomicznych sekwencji funkcjonalnych nowej generacji, przesłanych przez społeczność badawczą. Zasób wspiera archiwizację danych surowych, przetworzonych oraz metadanych, które są indeksowane, sieciowane i przeszukiwalne. Wszystkie dane są bezpłatnie dostępne do pobrania w różnych formatach. GEO zapewnia również kilka narzędzi i strategii internetowych, które pomagają użytkownikom w wyszukiwaniu, analizie i wizualizacji danych. Ten artykuł przedstawia aktualny stan i ostatnie zmiany w bazach danych, w tym wydanie GEO2R, aplikacji internetowej opartej na języku R, która pomaga użytkownikom analizować dane GEO.


title: Wirusowa paratransgeneza w wektorze malarii Anopheles gambiae

text: Paratransgeneza, manipulacja genetyczna symbiotycznych mikroorganizmów owadów, jest rozważana jako potencjalna metoda kontrolowania chorób przenoszonych przez wektory, takich jak malaria. Wykonalność paratransgenicznej kontroli malarii została utrudniona przez brak symbiotycznych mikroorganizmów będących kandydatami na główny wektor Anopheles gambiae. W innych systemach wirusy densonukleozy (DNV) są atrakcyjnymi czynnikami paratransgenezy wirusowej, ponieważ infekują ważne owady będące wektorami, mogą być manipulowane genetycznie i są przenoszone na kolejne pokolenia. Jednak An. Wykazano, że gambiae są oporne na rozpowszechnianie DNV. Odkryliśmy, sklonowaliśmy i scharakteryzowaliśmy pierwszy znany DNV (AgDNV) zdolny do infekcji i rozprzestrzeniania się w An. gambia. Opracowaliśmy elastyczny wektor ekspresyjny oparty na AgDNV do ekspresji dowolnego interesującego genu w An. gambiae przy użyciu dwuplazmidowego systemu przetwornika pomocniczego. Aby zademonstrować słuszność koncepcji strategii wirusowej paratransgenezy, użyliśmy tego systemu do transdukcji ekspresji egzogennego genu (wzmocnione zielone białko fluorescencyjne; EGFP) w An. komary gambii. Wiriony AgDNV typu dzikiego i transdukujące EGFP były wysoce zakaźne dla An. larwy gambii, rozprzestrzeniały się i wyrażały EGFP w istotnych epidemiologicznie tkankach dorosłych, takich jak jelito środkowe, ciało tłuszczowe i jajniki, a także były przenoszone na kolejne pokolenia komarów. Te dane potwierdzające zgodność z zasadami sugerują, że AgDNV może być stosowany jako część paratransgenicznej strategii kontroli malarii poprzez transdukcję peptydów przeciw Plasmodium lub toksyn specyficznych dla owadów u komarów Anopheles. AgDNV będzie również niezwykle cenny jako skuteczne i łatwe w użyciu narzędzie laboratoryjne do przejściowej ekspresji genów lub RNAi w An. gambia.


title: Białko grupy polycomb L3mbtl2 tworzy nietypowy kompleks z rodziny PRC1, który jest niezbędny dla pluripotencjalnych komórek macierzystych i wczesnego rozwoju.

text: L3mbtl2 bierze udział w represji transkrypcji i zagęszczaniu chromatyny, ale jego funkcja biologiczna nie została zdefiniowana. Tutaj pokazujemy, że przerwanie L3mbtl2 skutkuje śmiertelnością embrionów z niepowodzeniem gastrulacji. Koreluje to z upośledzoną proliferacją i nieprawidłowym różnicowaniem embrionalnych komórek macierzystych (ES) L3mbtl2(-/-). L3mbtl2 reguluje geny poprzez rekrutację kompleksu związanego z kompleksem Polycomb Repressive Complex1 (PRC1), przypominającym wcześniej opisany kompleks E2F6 i obejmujący G9A, Hdac1 i Ring1b. Obecność L3mbtl2 w genach docelowych jest związana z dimetylacją H3K9, niską acetylacją histonów i ubikwitynacją H2AK119, ale ta ostatnia nie jest ani zależna od L3mbtl2 ani wystarczająca do represji. Badania obejmujące cały genom wykazały, że kompleks zależny od L3mbtl2 reguluje głównie geny niezwiązane przez kanoniczne PRC1 i PRC2. Jednak niektóre regulatory rozwoju są tłumione przez połączone działanie wszystkich trzech kompleksów. Wspólnie odkryliśmy wysoce selektywną, zasadniczą rolę nietypowego kompleksu rodziny PRC1 w komórkach ES i wczesnym rozwoju.


title: Długoterminowy wpływ aspiryny na ryzyko zachorowania na raka u nosicieli dziedzicznego raka jelita grubego: analiza z randomizowanego kontrolowanego badania CAPP2

text: TŁO Badania obserwacyjne donoszą o zmniejszeniu raka jelita grubego u osób regularnie spożywających aspirynę. Randomizowane kontrolowane badania wykazały zmniejszone ryzyko wystąpienia gruczolaków, ale żadne z nich nie wykorzystywało profilaktyki raka jelita grubego jako pierwszorzędowego punktu końcowego. Próba CAPP2 miała na celu zbadanie przeciwnowotworowego działania aspiryny i opornej skrobi u nosicieli zespołu Lyncha, głównej postaci dziedzicznego raka jelita grubego; teraz opisujemy długoterminowe obserwacje uczestników losowo przydzielonych do aspiryny lub placebo. METODY W randomizowanym badaniu CAPP2 nosiciele zespołu Lyncha zostali losowo przypisani w układzie czynnikowym dwa na dwa do 600 mg aspiryny lub placebo z aspiryny lub 30 g opornej skrobi lub placebo ze skrobi, na okres do 4 lat. Randomizacja odbywała się w blokach po 16, z możliwością opcjonalnej randomizacji z jednym lekiem i przedłużoną podwójnie ślepą obserwacją po interwencji; uczestnicy i badacze byli maskowani do przydziału leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym był rozwój raka jelita grubego. Analiza była intencją leczenia i zgodnie z protokołem. Ta próba jest zarejestrowana pod numerem ISRCTN59521990. WYNIKI 861 uczestników zostało losowo przydzielonych do aspiryny lub aspiryny placebo. W średnim okresie obserwacji wynoszącym 55,7 miesięcy u 48 uczestników rozwinęły się 53 pierwotne nowotwory jelita grubego (18 z 427 losowo przydzielonych do aspiryny, 30 z 434 do placebo). Analiza intencji leczenia czasu do wystąpienia pierwszego raka jelita grubego wykazała współczynnik ryzyka (HR) wynoszący 0,63 (95% CI 0,35-1,13, p=0,12). Regresja Poissona uwzględniająca wiele zdarzeń pierwotnych dała wskaźnik częstości występowania (IRR) 0,56 (95% CI 0,32-0,99, p=0,05). W przypadku uczestników, którzy ukończyli 2 lata interwencji (258 aspiryny, 250 aspiryny placebo), analiza protokołu dała HR 0,41 (0,19-0,86, p=0,02) i IRR 0,37 ( 0,18-0,78, p=0,008). Brak danych dotyczących zdarzeń niepożądanych po interwencji; podczas interwencji zdarzenia niepożądane nie różniły się między grupami aspiryny i placebo. INTERPRETACJA 600 mg aspiryny dziennie przez średnio 25 miesięcy znacznie zmniejszyło zachorowalność na raka po 55,7 miesiącach u nosicieli dziedzicznego raka jelita grubego. Potrzebne są dalsze badania w celu ustalenia optymalnej dawki i czasu trwania leczenia aspiryną. FINANSOWANIE Unia Europejska; Badania nad rakiem w Wielkiej Brytanii; Bayer Corporation; Krajowa Skrobia i Chemical Co; brytyjska Rada Badań Medycznych; powiernicy Newcastle Hospitals; Cancer Council of Victoria Australia; THRIPP Republika Południowej Afryki; Fińska Fundacja Raka; SIAK Szwajcaria; Bayer Pharma.


title: Drosophila CPEB Orb2A pośredniczy w pamięci niezależnie od jej domeny wiążącej RNA

text: Uważa się, że pamięć długotrwała i plastyczność synaptyczna wymagają syntezy nowych białek w aktywowanych synapsach. W proces ten zaangażowana jest rodzina białek wiążących RNA CPEB, w tym Drosophila Orb2. Dokładny mechanizm, za pomocą którego te cząsteczki regulują tworzenie pamięci, jest jednak słabo poznany. Zastosowaliśmy celowanie genowe i transgenezę specyficzną dla miejsca, aby specyficznie zmodyfikować endogenny gen orb2 w celu zbadania jego roli w tworzeniu pamięci długotrwałej. Pokazujemy, że izoformy Orb2A i Orb2B, chociaż obie niezbędne, pełnią różne funkcje w tworzeniu pamięci. Te dwie izoformy mają wspólne domeny bogate w glutaminę i domeny wiążące RNA, jednak Orb2A wyjątkowo wymaga tej pierwszej, a Orb2B tej drugiej. Ponadto pokazujemy, że Orb2A indukuje kompleksy Orb2 w sposób zależny zarówno od jego regionu bogatego w glutaminę, jak i aktywności neuronalnej. Proponujemy, że Orb2B działa jak konwencjonalny CPEB, regulując transport i/lub translację określonych mRNA, podczas gdy Orb2A działa w niekonwencjonalny sposób, tworząc stabilne kompleksy Orb2, które są niezbędne do zachowania pamięci.


title: Funkcjonalne hemikanały w astrocytach: nowy mechanizm uwalniania glutaminianu.

text: Niewiele wiadomo na temat ekspresji i możliwych funkcji nieprzeciwstawnych półkanałowych połączeń szczelinowych w mózgu. Pojawiające się dowody sugerują, że półkanały szczelinowe mogą działać jako samodzielne kanały funkcjonalne w astrocytach. Dzięki immunocytochemii, wychwytowi barwnika i pomiarom HPLC pokazujemy, że astrocyty in vitro wyrażają funkcjonalne hemikanały, które mogą pośredniczyć w silnym wypływie glutaminianu i asparaginianu. Funkcjonalne hemikanały potwierdzono przez pasaż zewnątrzkomórkowej żółcieni lucyferycznej (LY) do astrocytów w nominalnym roztworze bezkationowym dwuwartościowym (DCFS) i zdolność do blokowania tego pasażu środkami blokującymi połączenia szczelinowe. Uwalnianie glutaminianu/asparaginianu (lub ładowanie LY) w DCFS było blokowane przez wielowartościowe kationy (Ca2+, Ba2+, Sr2+, Mg2+ i La3+) oraz środki blokujące połączenia szczelinowe (karbenoksolon, oktanol, heptanol, kwas flufenamowy i kwas 18alfa-glicyretynowy) z powinowactwami zbliżonymi do tych zgłaszanych dla blokady komunikacji międzykomórkowej w złączu szczelinowym. Wypływowi glutaminianu przez kanały półprzewodnikowe towarzyszyło również znacznie zmniejszone wychwytywanie glutaminianu. Uwalnianie glutaminianu w DCFS nie było jednak znacząco pośredniczone przez odwrócenie transportera glutaminianu: uwalnianie nie ulegało nasyceniu i nie było blokowane przez blokery transportera glutaminianu. Eksperymenty kontrolne w DCFS wykluczyły uwalnianie glutaminianu przez wrażliwe na objętość kanały anionowe, pory receptora purynergicznego P2X7 lub ogólną aktywację receptora purynergicznego. Blokowanie wewnątrzkomórkowej mobilizacji Ca2+ przez BAPTA-AM lub tapsigarginę nie hamowało uwalniania glutaminianu w DCFS. Usunięcie kationów dwuwartościowych indukowało również uwalnianie glutaminianu z nienaruszonej istoty białej OUN (dokładnie wyizolowany nerw wzrokowy), który został zablokowany przez karbenoksolon, co sugeruje istnienie funkcjonalnych półkanałów in situ. Nasze wyniki wskazują, że hemikanały astrocytów mogą wpływać na poziomy glutaminianu pozakomórkowego w OUN, co ma implikacje dla normalnej i patologicznej funkcji mózgu.


title: Ludzki Rad52 wiąże i owija jednoniciowy DNA i pośredniczy w hybrydyzacji poprzez dwa kompleksy hRad52–ssDNA

text: Rad52 promuje przyłączanie komplementarnych nici DNA związanych przez białko replikacji A (RPA) podczas odrębnych szlaków naprawy. Tutaj zastosowaliśmy transfer energii rezonansu fluorescencji (FRET) między dwoma barwnikami fluorescencyjnymi włączonymi do substratów DNA, aby zbadać mechanizm, za pomocą którego ludzki Rad52 (hRad52) oddziałuje zi pośredniczy w hybrydyzacji kompleksów ssDNA-hRPA. Ludzki Rad52 wiązał ssDNA lub kompleks ssDNA-hRPA w dwóch trybach zależnych od stężenia. Przy niskich stężeniach hRad52 ssDNA było owijane wokół obwodu pierścienia białkowego, podczas gdy przy wyższych stężeniach białka ssDNA rozciągał się między wieloma pierścieniami hRad52. Hybryda przez hRad52 zachodziła najskuteczniej, gdy każda komplementarna nić DNA lub każdy kompleks ssDNA-hRPA był wiązany przez hRad52 w zawiniętej konfiguracji, co sugeruje, że poszukiwanie homologii i hybrydyzacja zachodzi przez dwa kompleksy hRad52-ssDNA. W przeciwieństwie do białka typu dzikiego, mutanty hRad52(RQK/AAA) i hRad52(1-212) z upośledzoną zdolnością do wiązania białka hRPA konkurowały z hRPA o wiązanie z ssDNA i nie przeciwdziałały destabilizacji dupleksu za pośrednictwem hRPA, co podkreśla znaczenie hRad52 Oddziaływania -hRPA w promowaniu efektywnego przyłączania DNA.


title: Mendlowskie badanie randomizacji peptydów natriuretycznych typu B i cukrzycy typu 2: dowody na związek przyczynowy z badań populacyjnych

text: TŁO Dowody genetyczne i epidemiologiczne sugerują odwrotną zależność między poziomem peptydu natriuretycznego typu B (BNP) we krwi a ryzykiem cukrzycy typu 2 (T2D), ale prospektywny związek BNP z T2D jest niepewny i nie jest jasne, czy związek ten jest zmieszany. METODY I WYNIKI Przeanalizowaliśmy związek między poziomami N-końcowego fragmentu pro-BNP (NT-pro-BNP) we krwi a ryzykiem wystąpienia T2D w prospektywnym badaniu kohortowym i genotypowaliśmy wariant rs198389 w obrębie locus BNP w trzy badania kliniczno-kontrolne T2D. Połączyliśmy nasze wyniki z istniejącymi danymi w metaanalizie 11 badań kliniczno-kontrolnych. Stosując podejście randomizacji Mendla, porównaliśmy obserwowany związek między rs198389 i T2D z oczekiwanym od poziomu NT-pro-BNP do związku T2D i różnicy NT-pro-BNP na allel C rs198389. U uczestników naszego badania kohortowego, którzy nie mieli T2D i choroby sercowo-naczyniowej na początku badania, zaobserwowaliśmy 21% (95% CI 3%-36%) zmniejszone ryzyko wystąpienia T2D na jedno odchylenie standardowe (SD) wyższe Poziomy NT-pro-BNP w analizie dostosowane do wieku, płci, wskaźnika masy ciała, skurczowego ciśnienia krwi, palenia tytoniu, rodzinnej historii T2D, nadciśnienia w wywiadzie i poziomów triglicerydów, cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości i cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości . Związek między rs198389 a T2D obserwowany w badaniach kliniczno-kontrolnych (iloraz szans = 0,94 na allel C, 95% CI 0,91-0,97) był podobny do oczekiwanego (0,96; 0,93-0,98) na podstawie zbiorczego oszacowania dla log-NT -powiązanie między poziomem pro-BNP a T2D pochodzące z metaanalizy naszego badania i opublikowanych danych (współczynnik ryzyka = 0,82 na SD, 0,74-0,90) oraz różnica w poziomach NT-pro-BNP (0,22 SD, 0,15-0,29) na allel C rs198389. Nie zaobserwowano żadnych znaczących związków między genotypem rs198389 a potencjalnymi czynnikami zakłócającymi. WNIOSKI Nasze wyniki dostarczają dowodów na potencjalną przyczynową rolę układu BNP w etiologii T2D. Potrzebne są dalsze badania, aby zbadać mechanizmy leżące u podstaw tego związku i możliwości interwencji zapobiegawczych. Zobacz w dalszej części artykułu Podsumowanie redakcji.


title: organizacja mózgu

text: Przejściowa aktywacja receptorów estrogenowych (ER) w rozwijającym się mózgu podczas ograniczonego okołoporodowego „okna czasu” jest uznawana za kluczowy mechanizm defeminizacji neuronalnej kontroli funkcji rozrodczych i zachowań seksualnych. Dwie główne izoformy ER, alfa i beta, są obecne w obwodach nerwowych, które rządzą cyklem jajnikowym i zachowaniami seksualnymi. Wykorzystując wysoce selektywnych agonistów ER, badanie to dostarcza pierwszych dowodów na wyraźny udział poszczególnych izoform ER w procesie defeminizacji zależnej od estrogenów. Aktywacja ERalfa u noworodków u samic szczurów skutkowała zniesieniem cyklicznej aktywności jajników i zachowań seksualnych samic w wieku dorosłym. Efekty te są związane z męskimi zmianami w morfologii okołokomorowej przednio-komorowej (AVPV) i jądra z dysmorfią płciową obszaru przedwzrokowego (SDN-POA), jak również z opornością na indukcję seksualną za pośrednictwem estrogenów. Ekspozycja na selektywnego agonistę ERbeta indukowała uporczywą ruję i miała silny wpływ defeminizujący na AVPV gonadotropiny podwzgórza. Jednak aktywacja ERbeta u noworodków nie zmieniła zachowań seksualnych kobiet, reakcji na estrogeny i cech morfometrycznych istotnego behawioralnie SDN-POA. Tak więc, chociaż współobecne w kilku obszarach mózgu zaangażowanych w kontrolę funkcji rozrodczych kobiet, izoformy ER przekazują różne i prawdopodobnie nie synergistyczne sygnały chemiczne w przebiegu organizacji mózgu zależnej od płci noworodka.


title: Progi opłacalności interwencji: podejścia alternatywne

text: W wielu krajach przy ocenie interwencji zdrowotnych w wielu krajach stosuje się progi opłacalności zalecane przez projekt Interwencji Wyborowych Światowej Organizacji Zdrowia, które są efektywne kosztowo (WHO-CHOICE). Projekt ten ustala próg opłacalności, jako że koszt interwencji na rok życia skorygowany niepełnosprawnością (DALY) pozwolił uniknąć mniej niż trzykrotności rocznego produktu krajowego brutto (PKB) na mieszkańca. Wysoce opłacalne interwencje definiuje się jako osiągnięcie progu na DALY, którego unika się po osiągnięciu rocznego PKB na mieszkańca. Twierdzimy, że poleganie na tych progach zmniejsza wartość analiz opłacalności i sprawia, że analizy takie są zbyt tępe, aby były przydatne w większości procesów decyzyjnych w dziedzinie zdrowia publicznego. Stosowanie tych progów ma niewielkie uzasadnienie teoretyczne, pomija trudny, ale konieczny ranking względnych wartości interwencji mających zastosowanie lokalnie i pomija jakiekolwiek rozważanie, co jest naprawdę dostępne. Progi WHO-CHOICE wyznaczają tak niską poprzeczkę dla opłacalności, że można wykluczyć bardzo niewiele interwencji z dowodami skuteczności. Progi mają niewielką wartość w ocenie kompromisów, z którymi muszą się zmierzyć decydenci. Przedstawiamy alternatywne podejścia do stosowania kryteriów efektywności kosztowej do wyborów w alokacji zasobów opieki zdrowotnej.


title: Wpływ niskich dawek promieniowania jonizującego w okresie niemowlęcym na funkcje poznawcze w wieku dorosłym: badanie kohortowe w populacji szwedzkiej.

text: CEL Ustalenie, czy ekspozycja na niskie dawki promieniowania jonizującego w okresie niemowlęcym wpływa na funkcje poznawcze w wieku dorosłym. PROJEKT Badanie kohortowe oparte na populacji. USTAWIENIE Szwecja. UCZESTNICY 3094 mężczyzn, którzy przeszli radioterapię z powodu naczyniaka skóry przed ukończeniem 18. miesiąca życia w latach 1930-59. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Dawka promieniowania do przednich i tylnych części mózgu oraz związek między dawką a zdolnościami intelektualnymi w wieku 18 lub 19 lat na podstawie testów poznawczych (zdolności uczenia się, logicznego rozumowania, rozpoznawania przestrzennego) i frekwencji w szkole średniej. WYNIKI Odsetek chłopców uczęszczających do szkoły średniej zmniejszał się wraz ze wzrostem dawki promieniowania na przednią i tylną część mózgu z około 32% wśród nienarażonych do około 17% u tych, którzy otrzymali > 250 mGy. Dla dawki czołowej wielozmienny iloraz szans wyniósł 0,47 (95% przedział ufności 0,26 do 0,85, P dla trendu 0,0003), a dla dawki tylnej 0,59 (0,23 do 1,47, 0,0005). Negatywna zależność dawka-odpowiedź była również widoczna dla trzech testów poznawczych dotyczących zdolności uczenia się i logicznego rozumowania, ale nie dla testu rozpoznawania przestrzennego. WNIOSKI Niskie dawki promieniowania jonizującego docierające do mózgu w okresie niemowlęcym wpływają na zdolności poznawcze w wieku dorosłym.


title: Różnicowy wpływ charybdotoksyny na aktywność komórek zwojowych siatkówki w siatkówce myszy przystosowanej do ciemności i światła

text: Zapisy patch-clamp zostały wykonane z komórek zwojowych siatkówki w siatkówce myszy. W adaptacji do ciemności zablokowanie kanałów BK(Ca) zwiększa spontaniczne pobudzające prądy postsynaptyczne (EPSC) i wywołane światłem On-EPSC, podczas gdy zmniejsza wywołane światłem hamujące prądy postsynaptyczne Off (IPSC). Jednak pod wpływem adaptacji na światło zmniejsza wywoływane światłem On-EPSC, spontaniczne IPSC i wywoływane światłem On-i Off-IPSC. Zablokowanie kanałów BK(Ca) znacząco zmieniło wyjścia RGC poprzez zmianę ich wywołanych światłem odpowiedzi na wzór pękania i zwiększenie wywołanej światłem depolaryzacji potencjałów błonowych, podczas gdy nie zmieniło znacząco szczytowych szybkości wyzwalania wywołanego światłem odpowiedzi.


title: Zespół progerii Hutchinsona-Gilforda: przegląd fenotypu

text: Zespół progerii Hutchinsona-Gilforda (HGPS) jest rzadką, ale dobrze znaną jednostką charakteryzującą się skrajnie niskim wzrostem, niską masą ciała, wczesną utratą włosów, lipodystrofią, twardziną, zmniejszoną ruchomością stawów, osteolizą i rysami twarzy przypominającymi osoby starsze. Kompromis sercowo-naczyniowy prowadzi do wczesnego zgonu. Rozwój poznawczy jest normalny. Przedstawiono dane dotyczące 10 własnych przypadków oraz 132 przypadków z literatury. Częstość występowania w ostatnim stuleciu w Holandii wynosiła 1:4 000 000. Stosunek płci wynosił 1,2:1. Głównymi pierwszymi objawami były brak rozwoju (55%), wypadanie włosów (40%), problemy skórne (28%) i lipodystrofia (20%). Średni wiek w chwili rozpoznania wynosił 2,9 roku. Wzrost masy ciała był bardziej zaburzony niż wzrost, a opóźnienie wzrostu rozpoczęło się już w okresie prenatalnym. Średni wzrost >13 lat wynosił 109,0 cm, średnia waga 14,5 kg. Osteoliza była szeroko rozpowszechniona, ale nie wyrażona, z wyjątkiem trzewno-czaszkowej, i ograniczała się do błoniastej uformowanej kości. Lipodystrofia jest uogólniona, pozostają tylko odkłady tłuszczu w jamie brzusznej. Problemy sercowo-naczyniowe są niezwykle zróżnicowane, zarówno pod względem wieku zachorowania, jak i charakteru. Najczęstsze są udary i dysfunkcje wieńcowe. Zmiany patologiczne w tętnicach wieńcowych i aorcie czasami przypominają zmiany u osób starszych, ale mogą być również znacznie bardziej ograniczone. Najważniejszym odkryciem wydaje się utrata komórek mięśni gładkich. Średni wiek zgonu wynosił 12,6 lat. Pacjentów można podzielić na pacjentów z klasycznym HGPS, który dziedziczy się autosomalnie dominująco, (prawie) wszystkie przypadki reprezentujące mutacje spontaniczne oraz w nieklasycznej progerii, u której wzrost może być mniej opóźniony, włosy na głowie pozostają obecne przez dłuższy czas. Z czasem lipodystrofia postępuje wolniej, osteoliza jest bardziej wyraźna z wyjątkiem twarzy, a przeżycie w dorosłości nie jest rzadkością. Wzór dziedziczenia nieklasycznej progerii jest najprawdopodobniej autosomalny recesywny. Przyczyną HGPS jest nieprawidłowo utworzona blaszka A, albo bezpośrednio przez zmutowany gen LMNA, albo przez nieprawidłowe przetwarzanie posttranslacyjne (mutacje genu ZMPSTE24). Spośród 34 mutacji LMNA stwierdzonych u pacjentów z progerią było 26 klasycznych p. Mutacje G608G (76%). Patogeneza najprawdopodobniej przebiega kilkoma różnymi ścieżkami. Potencjalne strategie terapeutyczne są opracowywane w tym kierunku i obejmują techniki interferencji RNA i hamowanie dominującego negatywnego wpływu nieprawidłowo utworzonej laminy A na polimeryzację z normalnie utworzoną laminą A.


title: Identyfikacja autoantygenu wskazuje na związek między chorobą śródmiąższową płuc a defektem tolerancji ośrodkowej.

text: Choroba śródmiąższowa płuc (ILD) jest częstym objawem ogólnoustrojowej autoimmunizacji charakteryzującej się postępującym stanem zapalnym lub bliznowaceniem płuc. Pacjenci, u których rozwinęły się te powikłania, mogą wykazywać znacznie upośledzoną wymianę gazową, co może skutkować hipoksemią, nadciśnieniem płucnym, a nawet śmiercią. Niestety niewiele wiadomo na temat powstawania tych chorób, w tym roli określonych defektów w tolerancji immunologicznej. Innym kluczowym pytaniem jest to, czy odpowiedzi autoimmunologiczne ukierunkowane na miąższ płuc są krytyczne dla patogenezy ILD, w tym w przypadku izolowanych form idiopatycznych. Pokazujemy, że specyficzny defekt w tolerancji centralnej wywołany mutacjami w genie regulatora autoimmunologicznego (Aire) prowadzi do autoreaktywnej odpowiedzi komórek T na antygen płucny zwany womeromoduliną i rozwoju ILD. Odkryliśmy, że ludzki pacjent i myszy z defektami w Aire rozwijają podobną patologię płuc, co pokazuje, że model autoimmunizacji z niedoborem AIRE jest odpowiednim systemem translacyjnym, w którym można odkryć podstawowe mechanizmy patogenezy ILD.


title: Rola in vivo aktywności peptydazy związanej z ER w dostosowywaniu peptydów do prezentacji przez cząsteczki MHC klasy Ia i klasy Ib

text: Aminopeptydaza związana z retikulum endoplazmatycznym (ER) (ERAP)1 jest zaangażowana w końcowe przetwarzanie proteolityczne peptydów prezentowanych przez cząsteczki głównego układu zgodności tkankowej (MHC) klasy I. Aby ocenić rolę ERAP1 in vivo, stworzyliśmy myszy z niedoborem ERAP1. Ekspresja na powierzchni komórek cząsteczek klasy Ia H-2Kb i H-2Db oraz cząsteczki klasy Ib Qa-2 była znacznie zmniejszona u tych zwierząt. Chociaż komórki ze zmutowanych zwierząt wykazywały zmniejszoną zdolność do prezentowania kilku własnych i obcych antygenów cytotoksycznym limfocytom T CD8+ ograniczonym do Kb, Db lub Qa-1b, prezentacja niektórych antygenów była niezmieniona lub znacznie zwiększona. Zgodnie z tymi odkryciami myszy generowały wadliwe odpowiedzi limfocytów T CD8+ przeciwko antygenom prezentowanym w klasie I. Odkrycia te ujawniają ważną rolę in vivo aktywności peptydazy związanej z ER w dostosowywaniu peptydów do prezentacji przez cząsteczki MHC klasy Ia i klasy Ib.


title: PD 0332991, selektywny inhibitor kinazy cykliny D 4/6, preferencyjnie hamuje proliferację ludzkich linii komórkowych raka piersi z pozytywnym receptorem estrogenowym in vitro

text: WPROWADZENIE Zmiany w regulatorach cyklu komórkowego mają związek z nowotworami złośliwymi u ludzi, w tym z rakiem piersi. PD 0332991 jest aktywnym po podaniu doustnym, wysoce selektywnym inhibitorem kinaz cyklin D (CDK)4 i CDK6, zdolnym do blokowania fosforylacji siatkówczaka (Rb) w niskim zakresie nanomolowym. Aby zidentyfikować czynniki prognostyczne odpowiedzi, określiliśmy wrażliwość in vitro na PD 0332991 w panelu molekularnie scharakteryzowanych ludzkich linii komórkowych raka piersi. Metody Czterdzieści siedem ludzkich linii raka piersi i unieśmiertelnionych linii komórkowych reprezentujących znane podgrupy molekularne raka piersi potraktowano PD 0332991 w celu określenia wartości IC50. Dane te przeanalizowano w stosunku do danych wyjściowych dotyczących ekspresji genów w celu zidentyfikowania genów związanych z odpowiedzią na PD 0332991. WYNIKI Linie komórkowe reprezentujące podtyp luminalny receptora estrogenowego pozytywnego (ER+) (w tym te z amplifikacją HER2) były najbardziej wrażliwe na inhibicję wzrostu przez PD 0332991, podczas gdy podtypy nieluminalne/podstawowe były najbardziej oporne. Analiza wariancji pozwoliła zidentyfikować 450 genów o zróżnicowanej ekspresji między komórkami wrażliwymi i opornymi. pRb i cyklina D1 były podwyższone, a CDKN2A (p16) obniżony w najbardziej wrażliwych liniach. Analiza cyklu komórkowego wykazała zatrzymanie G0/G1 we wrażliwych liniach komórkowych, a analiza Western blot wykazała, że fosforylacja Rb jest zablokowana we wrażliwych liniach, ale nie liniach opornych. PD 0332991 wykazywał synergizm z tamoksyfenem i trastuzumabem odpowiednio w liniach komórkowych z amplifikacją ER+ i HER2. PD 0332991 zwiększa wrażliwość na tamoksyfen w liniach komórkowych z kondycjonowaną opornością na blokadę ER. WNIOSKI Badania te sugerują rolę hamowania CDK4/6 w niektórych rakach piersi i określają kryteria doboru pacjentów w badaniach klinicznych PD 0332991


title: Identyfikacja wydzielanych białek, które pośredniczą w interakcjach komórka-komórka w modelu in vitro mikrośrodowiska raka płuc.

text: Komórki niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z somatycznymi mutacjami w K-ras rekrutują do guza różne typy komórek (dalej łącznie określanych jako „komórki zrębowe”), które mogą promować lub hamować nowotworzenie przez mechanizmy, które nie zostały w pełni wyjaśnione. Tutaj postulowaliśmy, że komórki zrębowe w mikrośrodowisku guza zmieniają sekretom komórek guza, w tym białka niezbędne do wzrostu i rozprzestrzeniania się guza, i opracowaliśmy model in vitro, aby przetestować tę hipotezę. Hodowla mysiej linii komórkowej gruczolakoraka płuc z mutacją K-ras (LKR-13) z komórką zrębu mysiego płuca (makrofagi, komórki śródbłonka lub fibroblasty) zwiększyła migrację komórek zrębu, indukowała tworzenie rurek śródbłonka, zwiększała proliferację komórek LKR-13 i regulowała wydzielanie białek biorących udział w angiogenezie, zapaleniu, proliferacji komórek i przejściu z nabłonka do mezenchymów. Spośród tych białek doniesiono, że CXCL1 promuje rozwój NSCLC, podczas gdy interleukina-18 (IL-18) ma nieokreśloną rolę. Genetyczne i farmakologiczne strategie hamowania CXCL1 i IL-18 ujawniły, że migracja komórek zrębu, proliferacja komórek LKR-13 i rakotwórczość komórek LKR-13 wymagają jednego lub obu tych białek. Wnioskujemy, że komórki zrębu wzmocniły rakotwórczość komórek LKR-13 częściowo poprzez ich wpływ na wydzielinę komórek LKR-13. Strategie hamowania interakcji nowotwór/komórka zrębu mogą być przydatne jako podejścia terapeutyczne u pacjentów z NSCLC.


title: Działanie na linie: autofagia w odnowie, różnicowaniu, proliferacji i starzeniu się komórek macierzystych

text: Autofagia jest konstytutywnym lizosomalnym szlakiem katabolicznym, który degraduje uszkodzone organelle i agregaty białkowe. Komórki macierzyste charakteryzują się samoodnową, pluripotencją i spokojem; ich długi okres życia, ograniczona zdolność do rozrzedzania odpadów komórkowych i wyczerpanie organelli z powodu spoczynku, wraz z ich koniecznością przebudowy w celu różnicowania, wszystko to sugeruje, że wymagają one autofagii bardziej niż inne typy komórek. Tutaj dokonujemy przeglądu aktualnej literatury na temat roli autofagii w embrionalnych i dorosłych komórkach macierzystych, w tym hematopoetycznych, mezenchymalnych i neuronalnych komórkach macierzystych, podkreślając różnorodne i kontrastujące role, jakie autofagia odgrywa w ich biologii. Ponadto dokonujemy przeglądu kilku badań dotyczących komórek macierzystych, aktywności lizosomalnej i autofagii. Do badania autofagii w różnych typach komórek macierzystych potrzebne są nowatorskie techniki wykrywania autofagii w komórkach pierwotnych. Pomogą one wyjaśnić znaczenie autofagii w komórkach macierzystych podczas przeszczepu, obiecującego podejścia terapeutycznego w wielu chorobach.


title: Wariant Histon H2A.Z jest globalnie zlokalizowany na promotorach nieaktywnych genów drożdży i reguluje pozycjonowanie nukleosomów

text: H2A.Z jest ewolucyjnie konserwatywnym wariantem histonu zaangażowanym w regulację transkrypcji, przeciwdziałanie wyciszeniu, wyciszanie i stabilność genomu. Mechanizm(y), za pomocą którego H2A.Z reguluje te różne funkcje biologiczne, pozostaje słabo zdefiniowany, częściowo ze względu na brak wiedzy na temat jego fizycznego położenia wzdłuż chromosomów i jego łożyska w regulacji struktury chromatyny. Tutaj zmapowaliśmy H2A.Z w genomie drożdży z rozdzielczością około 300 pz, stosując immunoprecypitację chromatyny w połączeniu z mikromacierzami kafelkowymi. Zidentyfikowaliśmy 4862 małe regiony — zwykle o szerokości jednego lub dwóch nukleosomów — ozdobionych H2A.Z. Te „loci Z” znajdują się głównie w określonych nukleosomach w promotorze nieaktywnych genów w całym genomie. Ponadto wykazaliśmy, że H2A.Z może regulować położenie nukleosomu na promotorze GAL1. W domenach HZAD, regionach, w których H2A.Z wykazuje działanie przeciw wyciszeniu, H2A.Z jest zlokalizowany w szerszym wzorze, co sugeruje, że wariant histonu reguluje wyciszanie i aktywację transkrypcji poprzez różne mechanizmy. Nasze dane sugerują, że włączenie H2A.Z do specyficznych nukleosomów związanych z promotorem konfiguruje strukturę chromatyny do genów równowagi do aktywacji transkrypcji. Omówiono znaczenie tych wyników dla wyższych eukariontów.


title: Trauma zbiorowa w północnej Sri Lance: jakościowe badanie psychospołeczno-ekologiczne

text: TŁO Złożone sytuacje, które następują po wojnie i klęskach żywiołowych, mają psychospołeczny wpływ nie tylko na jednostkę, ale także na rodzinę, społeczność i społeczeństwo. Tak jak wpływ na zdrowie psychiczne indywidualnej psychiki może skutkować niepatologicznym niepokojem, jak również różnymi zaburzeniami psychicznymi; potężna i powszechna trauma i strata mogą mieć wpływ na procesy rodzinne i społeczne, powodując zmiany na poziomie rodziny, społeczności i społeczeństwa. METODA To jakościowe, ekologiczne badanie jest naturalistyczną, psychospołeczną etnografią północnej Sri Lanki, aktywnie zaangażowaną w psychospołeczne i społeczne programy zdrowia psychicznego wśród społeczności Tamilów. Do zebrania danych wykorzystano obserwację uczestniczącą, wywiady z kluczowymi informatorami i dyskusje w grupach fokusowych z pracownikami pomocy społecznej i rehabilitacji na poziomie społeczności oraz urzędnikami rządowymi i pozarządowymi. Skutki dla społeczności chronicznej katastrofy spowodowanej przez człowieka wojny w północnej Sri Lance porównano z kontekstami znalezionymi przed wojną i po tsunami. WYNIKI Zaobserwowano fundamentalne zmiany w funkcjonowaniu rodziny i społeczności. O ile zmiany po tsunami nie były tak znaczące, o tyle przewlekła wojna wojenna spowodowała bardziej fundamentalne przemiany społeczne. Na poziomie rodziny zaobserwowano dynamikę rodzin samotnie wychowujących dzieci, brak zaufania wśród członków oraz zmiany w istotnych relacjach i praktykach wychowawczych. Społeczności były bardziej zależne, pasywne, ciche, pozbawione przywództwa, nieufne i podejrzliwe. Dodatkowe negatywne skutki obejmowały załamanie tradycyjnych struktur, instytucji i znanych sposobów życia oraz pogorszenie norm społecznych i etyki. Próbowano różnych interwencji na poziomie społeczności. WNIOSEK Narażenie na sytuacje konfliktowe, wojny i katastrofy wpływają na fundamentalną dynamikę rodziny i społeczności, powodując zmiany na poziomie zbiorowym. Programy pomocy, rehabilitacji i rozwoju, aby były skuteczne, będą musiały zająć się problemem kolektywnej traumy, w szczególności przy użyciu zintegrowanych, wielopoziomowych podejść.


title: Wytyczne dotyczące wyboru wysoce skutecznych sekwencji siRNA pod kątem interferencji RNA ssaków i kur.

text: W niniejszym badaniu związek między krótką interferującą sekwencją RNA (siRNA) a efektem interferencji RNA (RNAi) był szeroko analizowany przy użyciu 62 celów z czterech egzogennych i dwóch endogennych genów oraz trzech komórek ssaków i Drosophila. Przedstawiamy zasady, które mogą rządzić preferencją sekwencji siRNA i zgodnie z którymi można łatwo zaprojektować wysoce skuteczne siRNA niezbędne dla systematycznej genomiki funkcjonalnej ssaków. Zasady te wskazują, że siRNA, które jednocześnie spełniają wszystkie cztery z następujących warunków sekwencji, są zdolne do indukowania wysoce skutecznego wyciszania genów w komórkach ssaczych: (i) A/U na końcu 5' nici antysensownej; (ii) G/C na końcu 5' nici sensownej; (iii) co najmniej pięć reszt A/U w jednej trzeciej końcowej 5' nici antysensownej; oraz (iv) brak jakiegokolwiek odcinka GC o długości większej niż 9 nt. siRNA o przeciwnych cechach w stosunku do pierwszych trzech warunków powodują niewielkie lub brak wyciszania genów w komórkach ssaków. Stwierdzono, że zasadniczo te same zasady preferencji sekwencji siRNA mają zastosowanie do RNAi opartych na DNA w komórkach ssaków oraz RNAi in ovo przy użyciu zarodków kurzych. W przeciwieństwie do komórek ssaków i kurcząt, w RNAi Drosophila in vivo można było wykryć niewielką preferencję sekwencji siRNA.


title: Przegląd pakietu CCP4 i aktualnych zmian

text: Pakiet oprogramowania CCP4 (Collaborative Computational Project, Number 4) to zbiór programów i powiązanych danych oraz bibliotek oprogramowania, które można wykorzystać do określania struktury makromolekularnej za pomocą krystalografii rentgenowskiej. Pakiet został zaprojektowany tak, aby był elastyczny, umożliwiając użytkownikom szereg metod osiągania ich celów. Programy pochodzą z wielu różnych źródeł, ale są połączone wspólną infrastrukturą zapewnianą przez standardowe formaty plików, obiekty danych i interfejsy graficzne. Rozwiązanie struktury za pomocą krystalografii makromolekularnej staje się coraz bardziej zautomatyzowane, a pakiet CCP4 obejmuje kilka potoków automatyzacji. Po krótkim opisie ewolucji CCP4 w ciągu ostatnich 30 lat, przedstawiono przegląd obecnego pakietu. Podczas gdy szczegółowe opisy znajdują się w towarzyszących artykułach, tutaj pokazano, w jaki sposób poszczególne programy przyczyniają się do pełnego pakietu oprogramowania.


title: Ekspresja demetylazy histonowej zwiększa wydajność transferu jądrowego ludzkich komórek somatycznych i promuje pozyskiwanie pluripotencjalnych komórek macierzystych.

text: Niezwykle niska wydajność pozyskiwania ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESC) za pomocą transferu jądra komórki somatycznej (SCNT) ogranicza jej potencjalne zastosowanie. Tworzenie blastocyst z ludzkich embrionów SCNT następuje z małą szybkością i tylko z niektórymi dawcami oocytów. Wcześniej wykazaliśmy na myszach, że zmniejszenie trimetylacji histonu H3 lizyny 9 (H3K9me3) poprzez ektopową ekspresję demetylazy H3K9me3 Kdm4d znacznie poprawia rozwój zarodka SCNT. Tutaj pokazujemy, że nadekspresja pokrewnej demetylazy H3K9me3 KDM4A poprawia ludzki SCNT i że, podobnie jak u myszy, H3K9me3 w genomie ludzkiej komórki somatycznej stanowi barierę przeprogramowania SCNT. Nadekspresja KDM4A znacząco poprawia tempo tworzenia blastocyst w ludzkich embrionach SCNT poprzez ułatwienie przeprogramowania transkrypcji, umożliwiając efektywne pozyskiwanie ESC pochodzących z SCNT przy użyciu dawców jąder somatycznych pochodzących od pacjentów z zwyrodnieniem plamki żółtej związanej z wiekiem (AMD). Ten zachowany mechanistyczny wgląd ma potencjalne zastosowania w ulepszaniu SCNT w różnych kontekstach, w tym w medycynie regeneracyjnej.


title: Skurcz interfejsu między komórkami o różnym przeznaczeniu napędza eliminację komórek i tworzenie torbieli

text: Chociaż komórkowe mechanizmy supresji nowotworu są szeroko badane, niewiele wiadomo na temat mechanizmów, które działają na poziomie tkanek w celu zahamowania występowania nieprawidłowych komórek w nabłonku. Odkryliśmy, że ektopowa ekspresja czynników transkrypcyjnych, które określają losy komórek, powoduje nieprawidłowe torbiele nabłonkowe w krążkach urojonych Drosophila. Torbiele nie tworzą komórek autonomicznie, ale powstają w wyniku zestawienia dwóch populacji komórek o różnych losach. Zestawienie komórek typu dzikiego i nieprawidłowo określonych komórek indukuje wzbogacenie aktomiozyny na ich całej wspólnej powierzchni styku, zarówno na połączeniach przylegających, jak i wzdłuż podstawno-bocznych interfejsów. Eksperymentalna walidacja symulacji modeli wierzchołków 3D pokazuje, że zwiększona kurczliwość powierzchni styku jest wystarczająca do wyjaśnienia wielu zachowań morfogenetycznych, które zależą od wielkości skupiska komórek. Obejmują one tworzenie torbieli przez skupiska średniej wielkości do segregacji dużych populacji komórek przez tworzenie gładkich granic lub zwężenia wierzchołkowego w małych grupach komórek. Ponadto stwierdzamy, że pojedyncze komórki doświadczające kurczliwości powierzchni bocznej są eliminowane z tkanek przez apoptozę. Torbiele, które zakłócają ciągłość nabłonka, tworzą się, gdy eliminacja pojedynczych, nieprawidłowo określonych komórek nie powiedzie się i komórki proliferują do pośrednich rozmiarów skupisk komórek. Tak więc zwiększona kurczliwość powierzchni przylegania działa jako mechanizm korekcji błędów, eliminujący pojedyncze nieprawidłowe komórki z tkanek, ale niepowodzenie prowadzi do powstawania dużych, potencjalnie sprzyjających chorobie cyst. Nasze wyniki dostarczają nowego spojrzenia na mechanizmy morfogenetyczne, które wynikają z niejednorodności losów komórek w tkankach i utrzymują lub zakłócają homeostazę nabłonka.


title: Rezonujące zegary dobowe poprawiają kondycję sinic.

text: U niektórych organizmów długowieczność, wzrost i tempo rozwoju ulegają poprawie, gdy są utrzymywane w cyklu światło/ciemność, którego okres „rezonuje” optymalnie z okresem endogennego zegara dobowego. Jednak według naszej wiedzy żadne badania nie wykazały, że zdolność reprodukcyjna per se jest poprawiana przez rezonans między zegarem endogennym a cyklem środowiskowym. Przetestowaliśmy adaptacyjne znaczenie programowania okołodobowego, mierząc względną sprawność w warunkach konkurencji między różnymi szczepami sinic wyrażających różne okresy okołodobowe. Szczepy, które miały okres okołodobowy podobny do cyklu światło/ciemność, były faworyzowane w konkurencji w sposób, który wskazuje na działanie miękkiej selekcji.


title: Fibroblasty zrębowe obecne w inwazyjnych rakach piersi u ludzi promują wzrost guza i angiogenezę poprzez zwiększone wydzielanie SDF-1/CXCL12

text: Fibroblasty często stanowią większość komórek zrębu w raku sutka, jednak funkcjonalny wkład tych komórek w nowotworzenie jest słabo poznany. Stosując model ksenoprzeszczepu guza koimplantacyjnego, pokazujemy, że fibroblasty związane z rakiem (CAF) wyekstrahowane z ludzkiego raka piersi promują wzrost mieszanych komórek raka piersi znacznie bardziej niż normalne fibroblasty sutka pochodzące od tych samych pacjentów. CAF, które wykazują cechy miofibroblastów, odgrywają kluczową rolę w promowaniu wzrostu komórek nowotworowych poprzez ich zdolność do wydzielania czynnika 1 pochodzącego z komórek zrębu (SDF-1); CAF promują angiogenezę poprzez rekrutację śródbłonkowych komórek progenitorowych (EPC) do raka, efekt, w którym pośredniczy częściowo SDF-1. SDF-1 wydzielany przez CAF stymuluje również bezpośrednio wzrost guza, działając poprzez pokrewny receptor, CXCR4, który jest wyrażany przez komórki rakowe. Nasze odkrycia wskazują, że fibroblasty w inwazyjnych rakach piersi przyczyniają się do promocji nowotworu w dużej mierze poprzez wydzielanie SDF-1.


title: Embrionalne pochodzenie poporodowych nerwowych komórek macierzystych

text: Dorosłe nerwowe komórki macierzyste/progenitorowe (B1) w ścianach komór bocznych generują różne typy neuronów dla opuszki węchowej (OB). Lokalizacja komórek B1 determinuje typy generowanych przez nie neuronów OB. Tutaj pokazujemy, że większość prekursorów mysich komórek B1 jest wytwarzana między dniem embrionalnym (E) 13,5 a 15,5 i pozostają w większości w stanie spoczynku, dopóki nie zostaną reaktywowane po urodzeniu. Korzystając z biblioteki retrowirusowej zawierającej ponad 100 000 znaczników genetycznych, odkryliśmy, że komórki B1 mają wspólnego przodka z komórkami embrionalnymi kory, prążkowia i przegrody, ale ta zależność linii została utracona przed E15.5. Regionalna specyfikacja komórek B1 jest widoczna już w E11.5 i jest przestrzennie powiązana z wytwarzaniem neuronów, które zasiedlają różne obszary przodomózgowia. Badanie to ujawnia wczesną embrionalną regionalną specyfikację postnatalnych nerwowych komórek macierzystych oraz pokrewieństwo między nimi a embrionalnymi komórkami progenitorowymi.


title: Zależny od Opa1 szlak przebudowy mitochondrialnych kryształów kontroluje atroficzne, apoptotyczne i niedokrwienne uszkodzenia tkanek

text: Zmiany morfologiczne i ultrastrukturalne mitochondriów zachodzą podczas apoptozy i autofagii, ale nie jest jasne, czy mają one znaczenie in vivo dla odpowiedzi tkanek na uszkodzenie. Tutaj badamy rolę szlaku przebudowy zależnego od atrofii nerwu wzrokowego 1 (OPA1) in vivo i dostarczamy dowodów na to, że reguluje on odpowiedź wielu tkanek na bodźce apoptotyczne, martwicze i atroficzne. Genetyczne hamowanie szlaku przebudowy grzebienia in vivo nie wpływa na rozwój, ale chroni myszy przed atrofią mięśni wywołaną odnerwieniem, niedokrwiennym uszkodzeniem serca i mózgu, a także apoptozą komórek wątrobowych. Pod względem mechanicznym stabilizacja mitochondrialnych grzebienia zależna od OPA1 zwiększa wydolność oddechową mitochondriów i osłabia dysfunkcję mitochondriów, uwalnianie cytochromu c i wytwarzanie reaktywnych form tlenu. Nasze wyniki wskazują, że szlak przebudowy grzebienia zależnego od OPA1 jest podstawowym, możliwym do ukierunkowania wyznacznikiem uszkodzenia tkanek in vivo.


title: Pierwsza propozycja minimalnych informacji o teście komórkowym w medycynie regeneracyjnej

text: : Postępy w badaniach nad komórkami macierzystymi zapoczątkowały dziesiątki badań z zakresu medycyny regeneracyjnej w wielu instytucjach i firmach na całym świecie. Jednak odtwarzalność i wymiana danych między laboratoriami lub bankami komórek są ograniczone brakiem znormalizowanego formatu eksperymentów. Aby usprawnić przepływ informacji w badaniach nad komórkami macierzystymi i komórkami pochodnymi, proponujemy tutaj minimalny standard informacyjny do opisywania danych z testów komórkowych, aby ułatwić praktyczną medycynę regeneracyjną. W oparciu o istniejące Minimum informacji o teście komórkowym, opracowaliśmy Minimum informacji o teście komórkowym w medycynie regeneracyjnej (MIACARM), która pozwala na opis zaawansowanych eksperymentów komórkowych ze zdefiniowaną taksonomią typów komórek ludzkich. Używając terminów kontrolowanych, takich jak ontologie, MIACARM zapewni platformę do wymiany danych z testów komórkowych między bankami komórek lub rejestrami, które zostały utworzone w ponad 20 miejscach na świecie. ZNACZENIE Obecnie na całym świecie istnieje ponad 20 miejsc przechowywania informacji o komórkach ludzkich. Jednak odtwarzalność i wymiana danych między różnymi laboratoriami lub dostawcami informacji o komórkach są zwykle niewystarczające lub nie istnieją z powodu braku znormalizowanego formatu eksperymentów. To badanie, które jest owocem współpracy naukowców z banków komórek macierzystych i rejestrów informacji komórkowych na całym świecie, w tym w USA, Wielkiej Brytanii, Europie i Japonii, proponuje nowe wytyczne dotyczące minimalnych informacji, Minimum informacji o teście komórkowym dla regeneracji Lek (MIACARM) do osadzania danych z testów komórkowych. Celem MIACARM jest promowanie wymiany danych i ułatwianie praktycznej medycyny regeneracyjnej.


title: Białka PAR: fundamentalni gracze w polaryzacji komórek zwierzęcych.

text: Geny par zostały odkryte w badaniach przesiewowych genetycznych regulatorów podziału cytoplazmatycznego we wczesnym zarodku C. elegans i kodują sześć różnych białek wymaganych do asymetrycznego podziału komórek przez zygotę robaka. Niektóre białka PAR są zlokalizowane asymetrycznie i tworzą ze sobą fizyczne kompleksy. Co zaskakujące, odkryto, że białka PAR regulują polaryzację komórek w wielu różnych kontekstach u różnych zwierząt, co sugeruje, że stanowią one część pradawnego i fundamentalnego mechanizmu polaryzacji komórek. Chociaż obraz funkcjonowania białek PAR pozostaje niekompletny, biologia i biochemia komórki zaczynają wyjaśniać, w jaki sposób białka PAR polaryzują komórki.


title: Priony przylegają do minerałów glebowych i pozostają zakaźne

text: Niezidentyfikowany środowiskowy rezerwuar zakaźności przyczynia się do naturalnego przenoszenia chorób prionowych (zakaźnych encefalopatii gąbczastych [TSE]) u owiec, jeleni i łosi. Zakaźność prionowa może przedostać się do środowiska glebowego poprzez wydalanie chorych zwierząt i rozkład zakażonych zwłok. Pochowanie zarażonych TSE bydła, owiec i jeleni jako środka utylizacji spowodowało niezamierzone wprowadzenie prionów do środowisk podpowierzchniowych. Zbadaliśmy, czy gleba może służyć jako rezerwuar TSE, badając interakcję białka prionowego związanego z chorobą (PrPSc) z pospolitymi minerałami glebowymi. W tym badaniu wykazaliśmy znaczną adsorpcję PrPSc do dwóch minerałów ilastych, kwarcu i czterech próbek całej gleby. Określiliśmy ilościowo zdolności wiązania PrPSc każdego minerału. Ponadto zaobserwowaliśmy, że PrPSc desorbowany z glinki montmorylonitowej został rozszczepiony w miejscu N-końcowym, a oddziaływanie między PrPSc i Mte było silne, co utrudniało desorpcję białka. Pomimo rozszczepienia i wiązania avid, PrPSc związany z Mte pozostał zakaźny. Wyniki naszych badań sugerują, że PrPSc uwalniany do środowiska glebowego może być zachowywany w postaci biodostępnej, utrwalając epizootię choroby prionowej i narażając inne gatunki na czynnik zakaźny.


title: Regulowana akumulacja desmosterolu integruje metabolizm lipidów makrofagów i reakcje zapalne

text: Zapalenie i makrofagowe komórki piankowate są charakterystycznymi cechami zmian miażdżycowych, ale mechanizmy łączące akumulację cholesterolu z zapaleniem i szlakami odpowiedzi zależnej od LXR są słabo poznane. Aby zbadać tę zależność, wykorzystaliśmy metody lipidomiczne i transkryptomiczne do oceny wpływu diety i genotypu receptora LDL na tworzenie komórek piankowatych makrofagów w jamach otrzewnej myszy. Tworzenie komórek piankowatych było związane ze znacznymi zmianami w setkach gatunków lipidów i nieoczekiwanym tłumieniem, a nie aktywacją, ekspresji genów zapalnych. Dostarczamy dowodów, że regulowana akumulacja desmosterolu leży u podstaw wielu odpowiedzi homeostatycznych, w tym aktywacji genów docelowych LXR, hamowania genów docelowych SREBP, selektywnego przeprogramowania metabolizmu kwasów tłuszczowych i tłumienia genów odpowiedzi zapalnej, obserwowanych w komórkach piankowatych makrofagów. Obserwacje te sugerują, że aktywacja makrofagów w zmianach miażdżycowych wynika z zewnętrznych sygnałów prozapalnych generowanych w ścianie tętnicy, które hamują homeostatyczne i przeciwzapalne funkcje desmosterolu.


title: DZIENNIK NEUROLOGII

text: Komórki mózgowo-glejowe, pięć razy bardziej rozpowszechnione niż neurony, zwróciły ostatnio uwagę na ich potencjalny udział w napadach padaczkowych. Mikroglej i astrocyty, związane z zapalną wrodzoną odpowiedzią immunologiczną, są odpowiedzialne za nadzór nad uszkodzeniami mózgu, które często powodują napady padaczkowe. W związku z tym wysunięto intrygującą sugestię, że napady mogą być ułatwione i być może wywołane przez odpowiedzi immunologiczne mózgu. Rzeczywiście, ostatnie dowody silnie wskazują na wrodzoną odpowiedź immunologiczną w obniżaniu progu drgawkowego w eksperymentalnych modelach padaczki, jednak nie ma dowodów na to, że mogą one odgrywać niezależną rolę w inicjowaniu napadów in vivo. Tutaj pokazujemy, że same wrodzone odpowiedzi immunologiczne kory powodują głęboki wzrost pobudliwości mózgu, co skutkuje napadami ogniskowymi. Odkryliśmy, że korowa aplikacja lipopolisacharydu, wiążącego się z receptorem Toll-podobnym 4 (TLR4), trzykrotnie wywołuje amplitudy potencjału pola i powoduje ogniskowe wyładowania padaczkowe. Efektom tym zapobiega się przez wstępne zastosowanie antagonisty receptora interleukiny-1. Nasze wyniki pokazują, w jaki sposób wrodzona odpowiedź immunologiczna może uczestniczyć w ostrych napadach, zwiększając pobudliwość neuronów poprzez uwalnianie interleukiny-1 w odpowiedzi na wykrycie przez TLR4 sygnałów zagrożenia związanych z infekcjami ośrodkowego układu nerwowego i uszkodzeniem mózgu. Wyniki te sugerują ważną rolę odporności wrodzonej w epileptogenezie i koncentrują się na hamowaniu komórek glejowych, poprzez farmakologiczną blokadę TLR4 i mediatorów prozapalnych uwalnianych przez aktywowany glej, w badaniu i leczeniu zaburzeń napadowych u ludzi.


title: Sekwencyjne składanie domen rybosomalnego białka S3 napędza dojrzewanie podjednostek 40S.

text: Rybosomy eukariotyczne łączą się poprzez połączenie rybosomalnego RNA z białkami rybosomalnymi w jądrowe cząstki prekursorowe, które przechodzą złożony szlak dojrzewania koordynowany przez nierybosomalne czynniki składania. W tym miejscu przedstawiamy funkcjonalny wgląd w to, jak kolejne zmiany strukturalne w rybosomalnym białku S3 promują dojrzewanie podjednostki rybosomalnej 40S. Pokazujemy, że S3 ulega dimeryzacji i jest importowany do jądra z jego domeną N w konformacji obróconej i związany z chaperonem Yar1. Wstępny montaż S3 z prekursorami 40S odbywa się poprzez jego domenę C, podczas gdy domena N wystaje z powierzchni 40S. Yar1 jest zastępowany przez czynnik montażu Ltv1, tym samym ustalając domenę N S3 w orientacji obróconej i zapobiegając jej powiązaniu 40S. Wreszcie, uwolnienie Ltv1, wywołane przez fosforylację, i przerzucenie domeny N S3 do ostatecznej pozycji skutkuje stabilną integracją S3. Takie stopniowe składanie może reprezentować nowy paradygmat włączania białek rybosomalnych.


title: Oznaczanie zdolności proliferacji i różnicowania komórek macierzystych przy użyciu zdezagregowanego naskórka dorosłej myszy

text: W tym protokole opisujemy, jak wyizolować keratynocyty z naskórka dorosłych myszy, podzielić je na różne subpopulacje na podstawie markerów powierzchniowych komórek i zbadać ich funkcję w teście rekonstytucji skóry in vivo z zdezagregowanymi komórkami skóry noworodków. Opisujemy również, w jaki sposób wyizolowane keratynocyty można poddać analizie klonalnej in vitro i in vivo oraz jak wzbogacić preparaty skórne o komórki brodawek skórnych wywołujące mieszki włosowe. Stosując te podejścia, możliwe jest porównanie zdolności różnych populacji dorosłych komórek macierzystych naskórka do proliferacji i generowania potomstwa, które różnicuje się wzdłuż różnych linii naskórka. Izolowanie, frakcjonowanie i przeszczepianie komórek do testu rekonstytucji skóry jest zwykle rozłożone na 2 dni. Wzrost klonalny w hodowli ocenia się po 14 dniach, natomiast ocenę przeszczepów przeprowadza się po 4-5 tygodniach.


title: Unieśmiertelnione komórki ludzkie z ujemnym wynikiem telomerazy zawierają nowy typ ciała białaczki promielocytowej (PML).

text: Unieśmiertelnione komórki ludzkie z ujemnym wynikiem telomerazy zachowują swoje telomery dzięki mechanizmowi znanemu jako alternatywne wydłużanie telomerów (ALT). Donosimy tutaj, że komórki ALT zawierają nowy organizm białaczki promielocytowej (PML) (ciało PML związane z ALT, APB). APB to duże struktury jądrowe w kształcie pączka, zawierające białko PML, telomeryczny DNA i białka wiążące telomery ludzkie czynniki wiążące powtórzenia telomeru 1 i 2. Barwienie immunologiczne wykazało, że APB zawierają również czynnik replikacji A, RAD51 i RAD52, białka zaangażowane w syntezę DNA i rekombinacja. Podczas unieśmiertelniania APB pojawiły się dokładnie w tym samym czasie co aktywacja ALT. APBs znaleziono w guzach ALT i liniach komórkowych, ale nie w śmiertelnych szczepach komórek lub w liniach komórkowych lub guzach z telomerazą.


title: Przewidywanie choroby wieńcowej na podstawie ogólnoustrojowego wskaźnika miażdżycy na podstawie angiografii MR całego ciała

text: TŁO Angiografia metodą rezonansu magnetycznego całego ciała (WB-MRA) wykazała możliwość nieinwazyjnej oceny prawie całego unaczynienia tętniczego w ramach jednego badania. Ponieważ obecność miażdżycy pozasercowej wiąże się ze zwiększonym ryzykiem incydentów wieńcowych, naszym celem było ustalenie związku między wynikami WB-MRA, w tym wskaźnikiem punktacji miażdżycy układowej, a występowaniem istotnej choroby wieńcowej (CAD). METODY WB-MRA wykonano na skanerze 1,5T u 50 pacjentów zakwalifikowanych do planowego cewnikowania serca z powodu podejrzenia CAD. U każdego pacjenta oceniano 40 segmentów naczyń pozasercowych i przypisywano im punkty w zależności od ich zwężenia światła. Wskaźnik wyniku miażdżycy (ASI) został wygenerowany jako stosunek zsumowanych wyników do analizowalnych segmentów. WYNIKI ASI był wyższy u pacjentów z istotną (>50% zwężeniem) CAD (n = 27) w porównaniu z pacjentami bez CAD (n = 22; 1,56 vs 1,28, p = 0,004). ASI korelowało z wynikami ryzyka PROCAM (R = 0,57, p < 0,001) i Framingham (R = 0,36, p = 0,01) jako oszacowaniami 10-letniego ryzyka incydentów wieńcowych. ASI pochodzące z ROC > 1,54 przewidywało istotną CAD z czułością 59%, swoistością 86% i pozytywną wartością predykcyjną 84%. Regresja logistyczna wykazała, że ASI > 1,54 jest najsilniejszym niezależnym predyktorem CAD z 11-krotnym wzrostem prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej choroby wieńcowej. Wręcz przeciwnie, podczas gdy 15/27 (55%) pacjentów z CAD wykazywało co najmniej jedno zwężenie pozasercowe > 50%, tylko 3/22 (14%) pacjentów bez CAD miało takie zwężenie (p = 0,003). Prawdopodobieństwo zwężenia pozasercowego w przypadku CAD różniło się w zależności od obszarów naczyniowych i wahało się od 15% w przypadku zwężenia tętnicy szyjnej do 44% w przypadku zwężenia kończyn dolnych. WNIOSEK Badanie to dostarcza ważnych nowych dowodów na ścisły związek miażdżycy pozasercowej i wieńcowej. Nowe odkrycia, że wskaźnik punktacji ogólnoustrojowej miażdżycy pochodzący z WB-MRA jest nie tylko związany z ustalonymi punktami ryzyka sercowo-naczyniowego, ale także jest predyktorem istotnej choroby wieńcowej, sugerują jego potencjalne implikacje prognostyczne i podkreślają znaczenie badań przesiewowych w kierunku choroby wieńcowej u pacjentów z objawami pozasercowymi miażdżycy.


title: Analiza ponownej replikacji z deregulowanego licencjonowania pochodzenia poprzez rozprzestrzenianie włókien DNA

text: Głównym wyzwaniem każdego cyklu podziału komórki człowieka jest zapewnienie, że źródła replikacji DNA nie zainicjują się więcej niż raz, zjawisko znane jako ponowna replikacja. Ostra deregulacja kontroli replikacji ostatecznie powoduje rozległe uszkodzenia DNA, aktywację punktów kontrolnych cyklu komórkowego i śmierć komórki, podczas gdy umiarkowana deregulacja sprzyja niestabilności genomu i nowotworzenia. Jednak przy braku wykrywalnego wzrostu zawartości DNA komórkowego trudno było bezpośrednio wykazać ponowną replikację lub określić, czy zdolność do ponownej replikacji jest ograniczona do określonej fazy cyklu komórkowego. Wykorzystując adaptację rozprzestrzeniania się włókien DNA donosimy o bezpośrednim wykryciu ponownej replikacji na pojedynczych cząsteczkach DNA z ludzkich chromosomów. Stosując tę metodę wykazujemy znaczną ponowną replikację w ciągu 1 godziny od wejścia do fazy S w komórkach nadprodukujących czynnik replikacji Cdt1. Co więcej, porównanie linii komórkowej raka HeLa z nietransformowanymi fibroblastami sugeruje, że komórki HeLa wytwarzają sygnały replikacji zgodne z ponowną replikacją na niskim poziomie w normalnie niezaburzonych cyklach komórkowych. Ponowna replikacja po wyczerpaniu inhibitora Cdt1, gemininy, w nietransformowanej linii komórkowej fibroblastów jest niewykrywalna standardowymi testami, ale łatwa do określenia ilościowego za pomocą analizy rozprzestrzeniania się włókien DNA. Bezpośrednia ocena ponownie replikowanych cząsteczek DNA przyczyni się do lepszego zrozumienia zdarzeń, które promują lub zaburzają stabilność genomu.


title: Homolog-1 receptora wątrobowego jest niezbędny w ciąży

text: Pomyślna ciąża wymaga koordynacji szeregu sygnałów i czynników z wielu tkanek. Jeden z takich elementów, homolog-1 receptora wątrobowego (Lrh-1), jest sierocym receptorem jądrowym, który reguluje metabolizm i syntezę hormonów. Jest silnie eksprymowany w komórkach ziarnistych pęcherzyków jajnikowych oraz w ciałku żółtym gryzoni i ludzi. Ablacja linii zarodkowej Nr5a2 (zwanej również Lrh-1), genu kodującego Lrh-1, u myszy jest embrionalna letalna podczas gastrulacji. Ubytek Lrh-1 w pęcherzyku jajnikowym pokazuje, że reguluje geny wymagane zarówno do syntezy steroidów, jak i do owulacji. Aby zbadać wpływ Lrh-1 na ciążę myszy, genetycznie zakłóciliśmy jego ekspresję w ciałku żółtym, powodując niewydolność lutealną. Zastąpienie hormonów umożliwiło implantację zarodka, ale po niej nastąpiła niewydolność ciążowa z zaburzeniami doczesnowania endometrium, upośledzeniem tworzenia łożyska, opóźnieniem wzrostu płodu i śmiercią płodu. Lrh-1 ulega również ekspresji w mysim i ludzkim endometrium oraz w pierwotnej hodowli ludzkich komórek zrębu endometrium, zmniejszenie ilości transkryptu NR5A2 przez interferencję RNA znosiło decydualizację. Te odkrycia pokazują, że Lrh-1 jest niezbędny do utrzymania ciałka żółtego, do promowania decydualizacji i tworzenia łożyska. Pełni zatem wielorakie, niezbędne role w ustalaniu i podtrzymywaniu ciąży.


title: Podpis transkrypcyjny i zachowanie pamięci indukowanych przez człowieka pluripotencjalnych komórek macierzystych

text: Genetyczne przeprogramowanie komórek somatycznych do stanu pluripotencjalnego (indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste lub iPSC) przez nadekspresję określonych genów zostało osiągnięte przy użyciu komórek mysich i ludzkich. Jednak nadal nie jest jasne, jak podobne są ludzkie iPSC do ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESC). W tym miejscu opisujemy profil transkrypcyjny ludzkich iPSC wytworzonych bez wektorów wirusowych lub insercji genomowych, ujawniając, że komórki te są na ogół podobne do hESC, ale z istotnymi różnicami. W celu wytworzenia ludzkich iPSC bez wektorów wirusowych lub insercji genomowych, pluripotencjalne czynniki Oct4 i Nanog sklonowano w wektorach episomalnych i transfekowano do ludzkich płodowych nerwowych komórek progenitorowych. Przejściowa ekspresja tych dwóch czynników lub samego Oct4 spowodowała wydajne generowanie ludzkich iPSC. Opisana tutaj strategia przeprogramowania ujawniła potencjalną sygnaturę transkrypcyjną dla ludzkich iPSC, przy zachowaniu ekspresji genów komórek dawcy w ludzkich przeprogramowanych komórkach wolnych od interferencji wirusów i transgenów. Ponadto strategia episomalnego przeprogramowania stanowi bezpieczny sposób generowania ludzkich komórek iPSC do celów klinicznych i badań podstawowych.


title: Sieć parakrynna CXCL1 łączy chemiooporność raka i przerzuty

text: Przerzuty i chemooporność w raku są zjawiskami powiązanymi, ale molekularne podstawy tego powiązania są nieznane. Odkryliśmy sieć sygnałów parakrynnych między komórkami raka, szpiku i śródbłonka, które napędzają oba procesy w raku piersi. Komórki rakowe, które wykazują nadekspresję CXCL1 i 2 przez hiperaktywację transkrypcji lub amplifikację 4q21, są przygotowywane do przeżycia w miejscach przerzutowych. CXCL1/2 przyciąga komórki szpikowe CD11b(+)Gr1(+) do guza, które wytwarzają chemokiny, w tym S100A8/9, które zwiększają przeżycie komórek rakowych. Chociaż środki chemioterapeutyczne zabijają komórki rakowe, te terapie wywołują równoległą reakcję zrębu, prowadzącą do wytwarzania TNF-α przez komórki śródbłonka i inne komórki zrębu. TNF-α poprzez NF-kB zwiększa ekspresję CXCL1/2 w komórkach nowotworowych, wzmacniając w ten sposób pętlę CXCL1/2-S100A8/9 i powodując chemiooporność. Blokery CXCR2 przerywają ten cykl, zwiększając skuteczność chemioterapii przeciwko guzom piersi, a zwłaszcza przeciwko przerzutom. Ta sieć interakcji sygnalizacyjnych śródbłonek-rak-szpik zapewnia mechanizm łączący chemooporność i przerzuty z możliwościami interwencji.