title: Ocena podwójnych angiograficznych objawów zapalenia fluoresceiny i ICG w ocenie zapalenia tylnego odcinka oka (podwójny system oceny angiograficznej fluoresceiny i ICG w zapaleniu błony naczyniowej oka)

text: Cel Zaproponowanie półilościowej podwójnej angiografii fluoresceinowej (FA) i angiografii indocyjaninowej (ICGA) w zapaleniu błony naczyniowej oka, która pomogłaby w obserwacji postępu choroby i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie. Metody System punktacji oparto na wcześniej opublikowanych systemach punktacji FA, standardowym protokole ICGA i schematycznej interpretacji wyników ICGA w zapaleniu tylnego odcinka błony naczyniowej oka. Przypisaliśmy wyniki do oznaczeń angiograficznych fluoresceiny i ICG, które reprezentują trwający proces zapalny w odcinku tylnym. Oceniliśmy każdy znak angiograficzny zgodnie z wpływem, jaki ma na naszą ocenę aktywnego zapalenia wewnątrzgałkowego. Aby umożliwić bezpośrednie porównanie między FA i ICGA, pomnożyliśmy całkowity wynik ICGA przez współczynnik 2, aby dostosować się do całkowitego wyniku FA. Wyniki Całkowity maksymalny wynik 40 został przypisany do objawów FA, w tym hiperfluorescencji tarczy nerwu wzrokowego, obrzęku plamki żółtej, barwienia naczyń siatkówki i/lub przecieku, przecieku włośniczkowego, braku perfuzji włośniczkowej siatkówki, neowaskularyzacji tarczy nerwu wzrokowego, neowaskularyzacji w innym miejscu, punktowych przecieków i barwienie siatkówki i/lub gromadzenie się podsiatkówkowe. Całkowity maksymalny wynik 20 został przypisany do objawów ICGA, w tym wczesnej hiperfluorescencji naczyń podścieliska, zapalenia naczyń naczyniówki, ciemnych punktów lub obszarów (z wyłączeniem atrofii) i hiperfluorescencji tarczy nerwu wzrokowego. Wniosek Zaproponowany tutaj połączony system punktacji fluoresceinowej i angiograficznej ICG może pomóc oszacować nasilenie zapalenia siatkówki w porównaniu z naczyniówką, monitorować postęp choroby i odpowiedź na leczenie oraz dostarczyć porównywalnych danych do badań klinicznych. Możliwość zastosowania proponowanego systemu należy przetestować w warunkach klinicznych, a także określić różnice między obserwatorami i wewnątrz nich.


title: Poprawa wyników ostrego uszkodzenia nerek: raport z inicjatywy

text: Ostre uszkodzenie nerek (AKI) to złożone zaburzenie obejmujące kilka czynników etiologicznych i występujące w wielu sytuacjach. Zaburzenie ma różne objawy kliniczne, od minimalnego wzrostu poziomu kreatyniny w surowicy do bezmoczowej niewydolności nerek. Opisujemy tworzenie multidyscyplinarnej sieci współpracy skupionej na AKI. Ta Sieć ds. Ostrych Urazów Nerki zaproponowała jednolite standardy diagnozowania i klasyfikowania AKI. Proponowane standardy będą wymagały walidacji w przyszłych badaniach, w procesie, który będzie wspomagany przez sieć Acute Kidney Injury Network, która oferuje forum zachęcające do zdobywania wiedzy w celu poprawy wyników leczenia pacjentów.


title: Ekran dla motywów endocytowych

text: Sygnały sortujące do selekcji ładunku na powlekane pęcherzyki mają zwykle postać krótkich liniowych motywów. Zidentyfikowano trzy motywy endocytozy za pośrednictwem klatryny: YXXPhi, [D/E]XXXL[L/I] i FXNPXY. Aby wyszukać nowe motywy endocytarne, stworzyliśmy bibliotekę chimer CD8 z losowymi sekwencjami w ogonach cytoplazmatycznych i zastosowaliśmy nowy test oparty na sortowaniu komórek aktywowanym fluorescencyjnie (FACS) do selekcji endocytozowanych konstruktów. Spośród pięciu ogonów, które zostały najskuteczniej zinternalizowane, tylko jeden zawierał konwencjonalny motyw. Dwie zawierają sekwencje podobne do dileucyny, które wydają się być odmianami motywu [D/E]XXXL[L/I]. Inny zawiera nowy sygnał internalizacji, YXXXPhiN, który jest zdolny do działania w komórkach wyrażających zmutowany mu2, który nie może wiązać YXXPhi, co wskazuje, że nie jest to odmiana motywu YXXPhi. Podobne sekwencje są obecne w białkach endogennych, w tym funkcjonalny YXXXPhiN (oprócz klasycznego YXXPhi) w cytotoksycznym białku 4 związanym z limfocytami T (CTLA-4). Tak więc repertuar motywów endocytarnych jest szerszy niż trzy dobrze scharakteryzowane sygnały sortujące.


title: Stabilizacja mikrotubul zmniejsza bliznowacenie i powoduje regenerację aksonów po urazie rdzenia kręgowego.

text: Blizny przerostowe i słaba wewnętrzna zdolność wzrostu aksonów stanowią główne przeszkody w naprawie rdzenia kręgowego. Procesy te są ściśle regulowane przez dynamikę mikrotubul. W tym przypadku umiarkowana stabilizacja mikrotubul zmniejszyła tworzenie blizn po urazie rdzenia kręgowego u gryzoni poprzez różne mechanizmy komórkowe, w tym tłumienie sygnalizacji transformującego czynnika wzrostu-β. Zapobiegało to gromadzeniu się proteoglikanów siarczanu chondroityny i umożliwiało miejsce uszkodzenia dla regeneracji aksonów odpowiedzialnych za wzrost neuronów czuciowych. Stabilizacja mikrotubul sprzyjała również wzrostowi aksonów ośrodkowego układu nerwowego odcinka mózgowo-rdzeniowego i prowadziła do poprawy funkcjonalnej. W ten sposób stabilizacja mikrotubul zmniejsza bliznowacenie włókniste i zwiększa zdolność aksonów do wzrostu.


title: Ogony histonowe: Kierują odpowiedzią chromatyny na uszkodzenie DNA.

text: Znaczna inwestycja energetyczna poświęcona jest zmianie dużych odcinków chromatyny sąsiadujących z pęknięciami podwójnej nici DNA (DSB). Natychmiast po utworzeniu DSB, wywołano niezliczone modyfikacje histonów, aby stworzyć platformę do indukowalnego i modułowego składania kompleksów białkowych naprawy DNA w pobliżu uszkodzenia DNA. Ta złożona sieć sygnalizacyjna ma kluczowe znaczenie dla naprawy uszkodzeń DNA i komunikowania się z procesami komórkowymi zachodzącymi w układzie cis i trans do zmiany genomowej. Niewłaściwe wykonanie indukowanych uszkodzeń DNA zmian chromatyny wiąże się z nieprawidłowościami rozwojowymi, niedoborem odporności i złośliwością u ludzi oraz w genetycznie zmodyfikowanych modelach mysich. Niniejszy przegląd omówi aktualną wiedzę na temat zmian histonów reagujących na uszkodzenia DNA, które występują w komórkach ssaków, podkreślając ich udział w utrzymaniu integralności genomu.


title: Sestrin2 hamuje rozprzęgającą ekspresję białka 1 poprzez tłumienie reaktywnych form tlenu.

text: Rozprzęgające białko 1 (Ucp1), które jest zlokalizowane w mitochondrialnej błonie wewnętrznej brunatnej tkanki tłuszczowej ssaków (BAT), wytwarza ciepło poprzez rozprzęganie fosforylacji oksydacyjnej. Po ekspozycji na zimno lub obfitości składników odżywczych neurony współczulne stymulują BAT do ekspresji Ucp1 w celu wywołania rozpraszania energii i termogenezy. W związku z tym zwiększona ekspresja Ucp1 zmniejsza otyłość u myszy i jest skorelowana z chudością u ludzi. Pomimo tego znaczenia, obecnie istnieje ograniczona wiedza na temat tego, jak ekspresja Ucp1 jest regulowana fizjologicznie na poziomie molekularnym. Tutaj opisujemy udział Sestrin2 i reaktywnych form tlenu (ROS) w regulacji ekspresji Ucp1. Transgeniczna nadekspresja Sestrin2 w tkankach tłuszczowych hamowała zarówno podstawową, jak i indukowaną zimnem ekspresję Ucp1 w BAT międzyłopatkowym, prowadząc do zmniejszonej termogenezy i zwiększonej akumulacji tłuszczu. Endogenna Sestrin2 jest również ważna dla tłumienia ekspresji Ucp1, ponieważ BAT z myszy Sestrin2(-/-) wykazywała bardzo podwyższony poziom ekspresji Ucp1. Nieaktywny redoks mutant Sestrin2 był niezdolny do regulowania ekspresji Ucp1, co sugeruje, że Sestrin2 hamuje ekspresję Ucp1 głównie poprzez zmniejszanie akumulacji ROS. Konsekwentnie, hamujące ROS chemikalia przeciwutleniające, takie jak butylowany hydroksyanizol i N-acetylocysteina, hamowały również ekspresję Ucp1 indukowaną przez zimno lub cAMP. p38 MAPK, mediator sygnalizacyjny wymagany do indukowanej przez cAMP ekspresji Ucp1, był hamowany przez nadekspresję Sestrin2 lub leczenie przeciwutleniaczami. Podsumowując, wyniki te sugerują, że Sestrin2 i przeciwutleniacze hamują ekspresję Ucp1 poprzez tłumienie aktywacji p38 MAPK za pośrednictwem ROS, co sugeruje kluczową rolę ROS w prawidłowym metabolizmie BAT.


title: Niekatalityczna funkcja białka XPG podczas podwójnego nacięcia w naprawie przez wycinanie ludzkich nukleotydów.

text: XPG należy do rodziny endonukleaz specyficznych dla struktury FEN-1. Ma aktywność cięcia złącza 3' na podłożach pęcherzykowych i wykonuje nacięcie 3' w ludzkim systemie naprawy podwójnego nacięcia (nukleaza wycinająca). Aby zbadać dokładną rolę XPG w naprawie przez wycinanie nukleotydów, dokonaliśmy mutagenizacji dwóch reszt aminokwasowych, które uważano za zaangażowane w wiązanie i katalizę DNA, nadprodukowaliśmy zmutowane białka przy użyciu systemu bakulowirusa/komórek owadów oraz oczyściliśmy i scharakteryzowaliśmy zmutowane białka. Mutacja D77A miała niewielki wpływ na aktywność cięcia i wycinania połączeń i dała początek niezwiązanemu nacięciu 5' przez ekstrakty wolne od komórek ssaków. Mutacja D812A całkowicie zniosła aktywność cięcia złącza i nacięcia 3' XPG, ale nukleaza wycinająca zrekonstytuowana XPG (D812A) wykonała normalne nacięcie 5' na 23-24 wiązaniach fosfodiestrowych 5' do a (6-4) fotoprodukt bez wykonywania nacięcia 3'. Wywnioskowano, że Asp-812 jest resztą miejsca aktywnego XPG i że oprócz wykonania nacięcia 3', fizyczna obecność XPG w kompleksie białko-DNA jest wymagana niekatalitycznie do późniejszego nacięcia 5' przez XPF -ERCC1.


title: Potencjał słuchowy 40 Hz zarejestrowany z ludzkiej skóry głowy.

text: Techniki komputerowe z łatwością wyodrębniają z fal mózgowych uporządkowaną sekwencję potencjałów mózgu zablokowanych w czasie na bodźce dźwiękowe. Potencjały pojawiające się od 8 do 80 ms po bodźcu przypominają 3 lub 4 cykle fali sinusoidalnej 40 Hz; pokazujemy tutaj, że fale te połączyły się, tworząc pojedynczą, stabilną, złożoną falę, gdy dźwięki powtarzają się z szybkością około 40 na sekundę. Zjawisko to, 40-Hz potencjał związany ze zdarzeniami (ERP), wykazuje kilka właściwości o znaczeniu teoretycznym i praktycznym. Po pierwsze, podobno znika po znieczuleniu chirurgicznym i przypomina podobne zjawiska w układzie wzrokowym i węchowym, co sugeruje, że odpowiednie przetwarzanie informacji czuciowych może wymagać cyklicznych zdarzeń mózgowych w zakresie od 30 do 50 Hz. Po drugie, pomiary latencji i amplitudy w ERP 40 Hz wskazują, że może on zawierać przydatne informacje na temat liczby i lokalizacji błony podstawnej włókien nerwu słuchowego, które wzbudza dany ton. Po trzecie, odpowiedź występuje przy natężeniach dźwięku bardzo zbliżonych do normalnych progów dorosłych dla częstotliwości audiometrycznych, co może mieć zastosowanie w klinicznych badaniach słuchu.


title: Kwasy żółciowe: naturalne ligandy sierocego receptora jądrowego.

text: Kwasy żółciowe regulują transkrypcję genów kontrolujących homeostazę cholesterolu poprzez słabo poznane mechanizmy molekularne. Fizjologiczne stężenia wolnego i sprzężonego kwasu chenodeoksycholowego, kwasu litocholowego i kwasu deoksycholowego aktywowały receptor farnezoidowy X (FXR; NR1H4), sierocy receptor jądrowy. Jako ligandy, te kwasy żółciowe i ich koniugaty modulowały oddziaływanie FXR z peptydem pochodzącym z koaktywatora 1 receptora steroidowego. Wyniki te dostarczają dowodów na szlak sygnałowy jądra kwasów żółciowych, który może regulować homeostazę cholesterolu.


title: Białko rybosomalne drożdży L32 i jego gen.

text: Gen białka rybosomalnego drożdży RPL32 z Saccharomyces cerevisiae jest szczególnie interesujący z dwóch powodów: 1) sąsiaduje z innym genem białka rybosomalnego, RP29, którego rozbieżna transkrypcja może być kierowana przez te same sekwencje kontrolne, oraz 2) wydaje się, że splicing jego transkryptu jest regulowany przez produkt genu, białko rybosomalne w L32. RPL32 został szczegółowo przeanalizowany. Jest niezbędny do wzrostu komórek. Jego sekwencja przewiduje, że L32 jest białkiem o 105 aminokwasach, nieco zasadowym w pobliżu końca NH2, raczej kwaśnym w pobliżu końca COOH i homologicznym do rybosomalnego białka L30 ssaków. Ramka odczytu została potwierdzona przez częściową analizę NH2-końcową L32. Sekwencja nukleotydowa przewiduje również intron złożony z 230 nukleotydów, który zaczyna się od nietypowej sekwencji GTCAGT i kończy 40 nukleotydów poniżej sekwencji konsensusowej TAC-TAAC. Intron potwierdzono przez określenie sekwencji klonu cDNA. Transkrypcja inicjuje 58 nukleotydów w górę od kodonu inicjacji AUG, a miejsce poliadenylacji występuje 100 nukleotydów w dół od kodonu terminacji. Regulacja transkrypcji genów białek rybosomalnych została powiązana z dwiema spokrewnionymi sekwencjami konsensusowymi. Analiza regionu międzygenowego między RP29 i RPL32 ujawnia trzy kopie tych sekwencji. Delecja usuwająca wszystkie trzy sekwencje zmniejsza syntezę białka fuzyjnego L32-LacZ o ponad 90%. Pozostaje jednak pewna szczątkowa aktywność.


title: Warunki derywacji wpływają na stan inaktywacji chromosomu X w indukowanych pluripotencjalnych komórkach macierzystych żeńskich ludzkich komórek.

text: Linie żeńskich ludzkich indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (hiPSC) wykazują zmienność w stanie inaktywacji chromosomu X. Większość linii hiPSC posiada jeden aktywny transkrypcyjnie chromosom X (Xa) i jeden nieaktywny X (Xi) z komórek dawcy. Jednak przy niskiej częstotliwości wytwarzane są linie hiPSC z dwoma Xa, co sugeruje, że zmiany epigenetyczne Xi występują sporadycznie podczas przeprogramowania. Pokazujemy tutaj, że status inaktywacji chromosomu X w żeńskich liniach hiPSC zależy od warunków pochodzenia. Linie hiPSC wygenerowane metodą z Kioto (retrowirusowe lub episomalne przeprogramowanie), która wykorzystuje dożywiacze SNL z ekspresją czynnika hamującego białaczkę (LIF), często miały dwa Xa. Wczesne pasaże linie hiPSC Xa/Xi wygenerowane na komórkach żywiących się innymi niż SNL zostały przekształcone w linie hiPSC Xa/Xa po kilku pasażach na żywicielach SNL, a suplementacja rekombinowanym LIF spowodowała reaktywację niektórych genów sprzężonych z X. W związku z tym karmniki są istotnym czynnikiem wpływającym na stan inaktywacji chromosomu X. Wydajna produkcja linii Xa/Xa hiPSC zapewnia bezprecedensowe możliwości zrozumienia reaktywacji i inaktywacji ludzkiego chromosomu X.


title: Utrata ekspresji białka 5-hydroksymetylocytozyny i translokacji 2 w czerniaku złośliwym.

text: Kilka grup badawczych doniosło ostatnio o znacznie obniżonych poziomach 5-hydroksymetylocytozyny (5hmC) w ludzkich rakach piersi, wątroby, płuc, trzustki, okrężnicy, prostaty, mózgu i szpiku. Badano łagodne znamiona złożone (BCN, n=17), dysplastyczne znamiona złożone (DCN, n=15), czerniaki szerzące się powierzchownie [SSM, stratyfikowane w <1 mm (n=19) i >4 mm (n=18) Breslow grubość guza] i przerzuty do skóry (CMD, n=24). Immunohistochemia obejmowała specyficzne przeciwciała przeciwko 5hmC, 5-metylocytozynie (5mC) i białku translokacji 10-11 (TET2). Ocena immunohistologiczna wykazała istotnie (P<0,0001) wyższą medianę poziomów 5hmC w BCN i DCN niż w cienkim SSM, grubym SSM i CMD. Immunoreaktywność 5mC nie różniła się istotnie (P=0,15) między znamionami a czerniakiem. Intensywność ekspresji TET2 była przeważnie słaba, ale stwierdzono, że jest istotnie (P<0,0001) częściej w przypadku znamion niż w przypadku cienkiego SSM, grubego SSM i CMD. Wykazaliśmy, że poziomy 5hmC i ekspresja TET2 są znacznie zmniejszone w zaawansowanych czerniakach w porównaniu z czerniakami znamionowymi i cienkimi. Sugeruje się, że 5hmC i TET2 prawdopodobnie odgrywają ważną rolę w epigenetycznej regulacji rozwoju i progresji czerniaka.


title: Oszacowanie zapotrzebowania żywieniowego na witaminę D u zdrowych osób dorosłych.

text: TŁO Luki w wiedzy przyczyniły się do znacznego zróżnicowania międzynarodowych zaleceń żywieniowych dotyczących witaminy D. CEL Naszym celem było ustalenie dystrybucji witaminy D w diecie wymaganej do utrzymania stężenia 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] w surowicy powyżej kilku proponowanych wartości granicznych (tj. 25, 37,5, 50 i 80 nmol/l) w okresie zimowym, po uwzględnieniu wpływu letniego nasłonecznienia i diety. Projekt Przeprowadzono randomizowane, kontrolowane placebo, podwójnie zaślepione 22-tygodniowe badanie interwencyjne u mężczyzn i kobiet w wieku 20-40 lat (n = 238), stosując różne dawki uzupełniające (0, 5, 10 i 15 mikrogramów/dzień) witaminy D(3) przez całą zimę. Stężenia 25(OH)D w surowicy mierzono za pomocą enzymatycznego testu immunologicznego na początku (październik 2006) i punkcie końcowym (marzec 2007). WYNIKI Wystąpiły wyraźne wzrosty zależne od dawki (P < 0,0001) w surowicy 25(OH)D wraz ze wzrostem suplementacji witaminy D(3). Nachylenie zależności pomiędzy spożyciem witaminy D a spożyciem 25(OH)D w surowicy wynosiło 1,96 nmol x L(-1) x mikrog(-1). Spożycie witaminy D, które utrzymywało stężenie 25(OH)D w surowicy >25 nmol/lw 97,5% próbki, wyniosło 8,7 µg/d. Spożycie to wahało się od 7,2 mikrograma dziennie u osób, które cieszyły się słońcem, 8,8 mikrograma dziennie u osób, które czasami przebywały na słońcu i 12,3 mikrograma dziennie u osób, które unikały słońca. Spożycie witaminy D wymagane do utrzymania stężeń 25(OH)D w surowicy >37,5, >50 i >80 nmol/l w 97,5% próbki wynosiło odpowiednio 19,9, 28,0 i 41,1 µg/d. WNIOSEK Zakres spożycia witaminy D wymaganego do utrzymania zimowego stanu witaminy D [określonego przez przyrostowe wartości graniczne 25(OH)D] w surowicy u zdecydowanej większości (>97,5%) dorosłych w wieku 20-40 lat, biorąc pod uwagę Różnorodność preferencji w zakresie ekspozycji na słońce wynosi od 7,2 do 41,1 μg/d.


title: Szybkie oczyszczanie homodimeru i heterodimeru odwrotnej transkryptazy HIV-1 za pomocą chromatografii powinowactwa z chelatami metali.

text: Zmodyfikowaliśmy wektor Escherichia coli eksprymujący 66-kDa odwrotną transkryptazę HIV-1 (p66), tak aby jednocześnie eksprymował tę i kodowaną przez pol proteazę. Bliźniacza kaseta ekspresyjna dostarcza duże ilości zarówno odwrotnej transkryptazy, jak i proteazy; jednakże w tych warunkach, 50% nadekspresji odwrotnej transkryptazy p66 jest przetwarzane, co skutkuje akumulacją dużych ilości enzymu p66/p51. Ponadto dodanie znacznika powinowactwa poli(histydynowego) na końcu aminowym sekwencji kodującej odwrotną transkryptazę (His-p66) pozwala na proste, szybkie oczyszczenie miligramowych ilości enzymu p66 lub p66/p51 z surowego lizatu przez chromatografia powinowactwa z chelatami metali. Oczyszczone odwrotne transkryptazy His-p66 i His-p66/His-p51 wykazują aktywność zarówno odwrotnej transkryptazy, jak i RNazy H. Oczyszczanie enzymu p66/p51 za pomocą chromatografii z chelatami metali, w którym tylko składnik p66 jest znakowany, wzmacnia argument za istnieniem heterodimeru.


title: Polifenole z kakao: hamowanie 15-lipoksygenazy ssaków

text: Streszczenie Niektóre kakao i czekoladki są bogate w ()epikatechinę i jej pokrewne oligomery, procyjanidyny. Frakcje tych związków, wyizolowane z nasion Theobroma cacao, powodowały zależne od dawki hamowanie wyizolowanej 15-lipoksygenazy króliczej-1, przy czym większe oligomery były bardziej aktywne; frakcja dekamerowa wykazała IC50 wynoszące 0,8 M. Wśród monomerycznych flawanoli galusan epigallokatechiny (IC50 = 4 M) i galusan epikatechiny (5 M) były silniejsze niż ()epikatechina (IC50 = 60 M). () Epikatechina i nonamer procyjanidyny hamowały również tworzenie kwasu 15-hydroksyeikozatetraenowego z kwasu arachidonowego w komórkach mięśni gładkich królika transfekowanych ludzką 15-lipoksygenazą-1. W przeciwieństwie do tego hamowanie szlaku lipooksygenazy w komórkach J774A.1 transfekowanych 12-lipoksygenazą z leukocytu świńskiego (inny przedstawiciel rodziny 12/15-lipoksygenaz) zaobserwowano tylko po sonikacji komórek, co sugeruje barierę błonową dla flawanoli w tych komórkach . Ponadto epikatechina (IC50 ok. 15 M) i dekamer procyjanidyny hamowały rekombinowaną ludzką 12-lipoksygenazę płytkową. Obserwacje te sugerują ogólne działanie flawanoli i procyjanidyn hamujące lipooksygenazę, które mogą przyczyniać się do ich przypuszczalnego korzystnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy u człowieka. Zatem mogą one dostarczyć wiarygodnego wyjaśnienia ostatnich doniesień literaturowych wskazujących, że procyjanidyny zmniejszają stosunek leukotrien/prostacyklina u ludzi i ludzkich komórek śródbłonka aorty.


title: Jakość życia pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca.

text: Chociaż ocena leczenia zastoinowej niewydolności serca zwykle opiera się na obiektywnych wynikach klinicznych, samoocena pacjenta jest coraz częściej uznawana za ważny element oceny. Zaprojektowano badanie, aby zmierzyć jakość życia 134 pacjentów z objawami zaawansowanej niewydolności serca, którzy byli oceniani pod kątem ewentualnego przeszczepu serca. Jakość życia pacjentów oceniano za pomocą kombinacji subiektywnych i obiektywnych miar, w tym stanu funkcjonalnego, objawów fizycznych, stanu emocjonalnego i adaptacji psychospołecznej. Nie było istotnego związku między frakcją wyrzutową serca pacjentów a jakimikolwiek miernikami jakości życia; jednak wyniki 6-minutowego testu marszu, klasyfikacji New York Heart Association i zgłaszanego przez samych pacjentów stanu funkcjonalnego były istotnie skorelowane z przystosowaniem psychospołecznym. Samooceny stanu funkcjonalnego, depresji i wrogości odpowiadały za 43% wariancji całkowitego psychospołecznego przystosowania do choroby. Odkrycia te wspierają włączenie jakości życia jako miary wyniku do jakiejkolwiek oceny skuteczności leczenia i sugerują, że interwencje mające na celu poprawę jakości życia pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca muszą być ukierunkowane na zmniejszenie depresji i wrogości oraz zwiększenie poziomu codziennej aktywności.


title: Regionalny opór naczyniowy podczas wysiłku: rola aferentnych serca i treningu wysiłkowego.

text: Celem tego badania było ustalenie, czy włókna doprowadzające nerwu błędnego serca wywierają hamujący wpływ na wzrost regionalnego oporu naczyniowego podczas wysiłku oraz określenie, czy trening wytrzymałościowy wzmacnia hamujący wpływ włókien nerwu błędnego serca. Zmierzyliśmy zmiany regionalnego oporu naczyniowego u 12 królików w spoczynku i podczas biegu z prędkością 12,6 m/min, stopień 20%, przed i po odwracalnym odnerwieniu włókien aferentnych serca (doosierdziowo prokainamid HCl, 2%). Dodatkowo, procedury te powtórzono u pięciu z tych królików po 8-tygodniowym programie treningu wytrzymałościowego. Ponieważ doosierdziowe wstrzyknięcia prokainamidu znieczulają zarówno unerwienie odprowadzające, jak i doprowadzające do serca, konieczne było określenie wpływu blokowania unerwienia odprowadzającego na regulację regionalnego oporu naczyniowego podczas wysiłku. Króliki oprzyrządowano ultradźwiękowymi sondami przepływowymi Dopplera wokół tętnic nerkowych (R), krezkowych (M), wstępujących i końcowych (TA). Cewniki umieszczono w tętnicy ucha środkowej oraz żyle i worku osierdziowym. Określono średnie ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, rzut serca, R, M, TA i opory systemowe (S). Ćwiczenie zmieniło opór R (+37 +/-4%), M (+88 +/-9%), TA (-62 +/-6%) i S (-34 +/-3). Sama późniejsza blokada odprowadzająca serca nie miała istotnego wpływu na regionalny opór naczyniowy podczas wysiłku. Połączona blokada eferentna i aferentna spowodowała znaczny wzrost oporu R (+62 +/- 6%) i M (+134 +/- 13%), ale nie zmieniła TA (-51 +/- 4%) lub S (- 27 +/- 2%) opór podczas ćwiczeń. Trening wysiłkowy znacząco wzmocnił hamujący wpływ aferentnych serca na regionalny opór naczyniowy R i M. (ABSTRACT TRUNCATED AT 250 WORDS)


title: Corin rozpuszczalny w surowicy zmniejsza się podczas udaru.

text: TŁO I CEL W przypadku choroby wieńcowej serca zawartość kory rozpuszczalnej uległa obniżeniu. Biorąc pod uwagę powiązania między dysfunkcją serca a udarem, krążąca corin może być kandydatem na marker ryzyka udaru. Jednak związek między krążącą corin a udarem nie został jeszcze zbadany u ludzi. W tym miejscu naszym celem było zbadanie związku u pacjentów z udarem mózgu i zdrowych osób z grupy kontrolnej. METODY Przebadano czterysta osiemdziesiąt jeden pacjentów z udarem niedokrwiennym, 116 pacjentów z udarem krwotocznym i 2498 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Zbadano rozpuszczalną w surowicy corin i niektóre konwencjonalne czynniki ryzyka udaru. Ponieważ stwierdzono, że krążąca corin jest zróżnicowana między mężczyznami i kobietami, związek między rozpuszczalną w surowicy corin i udarem oceniono odpowiednio u mężczyzn i kobiet. WYNIKI Pacjenci z udarem niedokrwiennym i krwotocznym mieli istotnie niższy poziom rozpuszczalnej w surowicy corin niż zdrowi mężczyźni i kobiety (wszystkie wartości P <0,05). W analizie wieloczynnikowej, mężczyźni w najniższym kwartylu rozpuszczalnej w surowicy krwi corin byli bardziej narażeni na niedokrwienie (iloraz szans [OR] 4,90; 95% przedział ufności 2,99-8,03) i krwotok (OR 17,57; 95% przedział ufności 4,85). -63,71) udar niż mężczyźni w najwyższym kwartylu. Kobiety z najniższego kwartyla rozpuszczalnego w surowicy stężenia koryna były również bardziej narażone na udar niedokrwienny (OR 3,10; 95% przedział ufności 1,76-5,44) i krwotoczny (OR 8,54; 95% przedział ufności 2,35-31,02) niż kobiety w najwyższy kwartyl. OR udaru niedokrwiennego i krwotocznego były istotnie zwiększone wraz ze spadkiem poziomu rozpuszczalnej w surowicy corin u mężczyzn i kobiet (wszystkie wartości P dla trendu, <0,001). WNIOSKI Zawartość korinu rozpuszczalnego w surowicy była obniżona u pacjentów po udarze w porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. Nasze odkrycia wskazują na możliwość, że rozpuszczalna w surowicy corin może odgrywać patogenną rolę w udarze.


title: Miejscowe stosowanie chlorheksydyny na pępowiny noworodków w celu zapobiegania zapaleniu pępka i śmiertelności noworodków w wiejskim dystrykcie Pakistanu: randomizowane badanie klasterowe oparte na społeczności.

text: TŁO Zakażenie pępowiny (zapalenie pępowiny) jest czynnikiem ryzyka sepsy i śmiertelności noworodków w środowiskach o niskich zasobach, gdzie poród domowy jest powszechny. Naszym celem była ocena wpływu czyszczenia pępowiny 4% roztworem chlorheksydyny (CHX), z myciem rąk mydłem antyseptycznym lub bez, na częstość występowania zapalenia pępka i śmiertelność noworodków. METODY Przeprowadziliśmy próbę czynnikową dwa na dwa, z randomizacją grupową, w Dadu, wiejskim obszarze prowincji Sindh w Pakistanie. Skupiska zostały zdefiniowane jako populacja objęta funkcjonalną tradycyjną położną (TBA) i zostały losowo przydzielone do jednej z czterech grup (grupy od A do D) za pomocą wygenerowanej komputerowo sekwencji liczb losowych. Zespoły wdrożeniowe i zbierające dane zostały zamaskowane do alokacji. Żywo urodzone niemowlęta urodzone przez uczestniczące TBA, które otrzymały zestawy porodowe, kwalifikowały się do włączenia do badania. Jedna interwencja obejmowała zestawy porodowe zawierające 4% roztwór CHX do nakładania na pępowinę po urodzeniu przez TBA i raz dziennie przez członków rodziny przez okres do 14 dni wraz z mydłem i komunikatami edukacyjnymi promującymi mycie rąk. Jedna interwencja dotyczyła tylko roztworu CHX, a druga tylko mycia rąk. W grupie kontrolnej promowano standardową pielęgnację suchego sznura. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były częstość występowania zapalenia pępka u noworodków i śmiertelność noworodków. Badanie jest zarejestrowane na ClinicalTrials.gov pod numerem NCT00682006. USTALENIA 187 skupień zostało losowo przydzielonych do jednej z czterech grup badawczych. Spośród 9741 noworodków urodzonych przez uczestniczące TBA analiza czynnikowa wykazała zmniejszenie ryzyka zapalenia pępka przy zastosowaniu CHX (współczynnik ryzyka [RR]=0,58, 95% CI 0,41-0,82; p=0,002), ale brak dowodów na efekt mycia rąk (RR=0,83, 0,61-1,13; p=0,24). Odnotowaliśmy silne dowody na zmniejszenie śmiertelności noworodków u noworodków, które otrzymały mycie z CHX (RR=0,62, 95% CI 0,45-0,85; p=0,003), ale brak dowodów na wpływ promowania mycia rąk na śmiertelność noworodków (RR=1,08, 0,79-1,48; p=0,62). Nie odnotowaliśmy żadnych poważnych zdarzeń niepożądanych. INTERPRETACJA Zastosowanie 4% CHX do pępowiny skutecznie zmniejszyło ryzyko zapalenia głowy i śmiertelności noworodków na wiejskich obszarach Pakistanu. Zapewnienie CHX w zestawach porodowych może być użyteczną strategią zapobiegania śmiertelności noworodków w warunkach wysokiej śmiertelności. FINANSOWANIE Agencja Stanów Zjednoczonych ds. Rozwoju Międzynarodowego.


title: Kompleks IKK, centralny regulator aktywacji NF-kappaB.

text: Kompleks kinaz IKK jest podstawowym elementem kaskady NF-kappaB. Składa się zasadniczo z dwóch kinaz (IKKalpha i IKKbeta) oraz podjednostki regulacyjnej NEMO/IKKgamma. Dodatkowe składniki mogą istnieć, przejściowo lub na stałe, ale ich charakterystyka jest nadal niepewna. Ponadto wykazano, że istnieją dwa oddzielne szlaki NF-kappaB, w zależności od sygnału aktywującego i typu komórki, szlak kanoniczny (zależny od IKKbeta i NEMO) i niekanoniczny (zależny wyłącznie od IKKalfa). Głównym pytaniem, na które wciąż pozostaje tylko częściowa odpowiedź, jest zrozumienie, w jaki sposób sygnał aktywujący NF-kappaB prowadzi do aktywacji podjednostek kinazy, umożliwiając im fosforylację ich celów i ostatecznie indukowanie translokacji jądrowej dimerów NF-kappaB. Omówię tutaj dane genetyczne, biochemiczne i strukturalne zgromadzone w ciągu ostatnich 10 lat dotyczące funkcji trzech podjednostek IKK.


title: Predyktory poznawcze gotowości małych dzieci do poruszania się z napędem.

text: Niezależna mobilność we wczesnym dzieciństwie wiąże się z rozwojem różnych umiejętności poznawczych i psychospołecznych. Jednak dzieci niepełnosprawne fizycznie nie zawsze są w stanie poruszać się samodzielnie i mogą być zagrożone opóźnieniami w tych obszarach. Wczesne zapewnienie mobilności z napędem może zaoferować małym dzieciom możliwość samodzielnego poruszania się. Mimo to, niewiele jest informacji, które pomogą określić, kiedy małe dziecko posiada umiejętności poznawcze niezbędne do bezpiecznej obsługi wózka inwalidzkiego z napędem. Obecne badania mają na celu identyfikację tych umiejętności. Opracowano baterię oceny poznawczej oraz program szkolenia i oceny mobilności na wózku inwalidzkim. Dwadzieścia sześć dzieci z niepełnosprawnością ruchową w wieku od 20 do 36 miesięcy zostało poddanych ocenie poznawczej i uczestniczyło w programie szkolenia i oceny wózków inwalidzkich. Wykorzystano analizę regresji krokowej, aby określić, które umiejętności poznawcze przewidywały sprawność poruszania się na wózku inwalidzkim. Domeny poznawcze relacji przestrzennych i rozwiązywania problemów okazały się istotne i odpowiadały za 57% wariancji umiejętności poruszania się na wózku inwalidzkim. Przedstawiono na tych skalach rozwojowe punkty odcięcia w odniesieniu do umiejętności poruszania się na wózku inwalidzkim oraz omówiono zastosowania kliniczne.


title: Powalenie współopiekuna Hop promuje pozajądrową akumulację Stat3 w mysich embrionalnych komórkach macierzystych.

text: Kluczowym wydarzeniem w mechanizmie pluripotencji mysich embrionalnych komórek macierzystych (mESC) jest fosforylacja, dimeryzacja i translokacja do jądra przetwornika sygnału i aktywatora transkrypcji3, Stat3. Użyliśmy RNAi do tłumienia poziomów współopiekuńczego białka organizującego Hsp70/Hsp90 (Hop) w linii mESC. Uderzenie hop spowodowało 68% zmniejszenie poziomu mRNA Stat3, zmniejszenie poziomu rozpuszczalnego pYstat3 i doprowadziło do pozajądrowej akumulacji Stat3. Główny partner wiążący Hop, Hsp90, znajdował się wspólnie z niewielką niejądrową frakcją Stat3 w mESC, a zarówno Stat3, jak i Hop współwytrącały się z Hsp90. Powalenie chmielu nie wpłynęło na poziomy białka Nanog i Oct4; jednak poziomy Nanog mRNA zostały obniżone. Odkryliśmy, że pod nieobecność Hop, mESC straciły swoją pluripotencjalną zdolność do tworzenia ciał embrionalnych z błoną podstawną. Dane te sugerują, że Hop ułatwia fosforylację i translokację jądrową Stat3, co sugeruje rolę mechanizmu heterokompleksu opiekuńczego Hsp70/Hsp90 w sygnalizacji pluripotencji.


title: Samotolerancja komórek B u ludzi.

text: Za wytwarzanie repertuaru ludzkich przeciwciał odpowiadają dwa mechanizmy; Rekombinacja V(D)J we wczesnych stadiach rozwoju komórek B w szpiku kostnym i somatyczna mutacja genów immunoglobulin w dojrzałych komórkach B odpowiadających na antygen na obwodzie. Rekombinacja V(D)J wytwarza różnorodność poprzez losowe łączenie segmentów genów i mutacje somatyczne poprzez wprowadzanie losowych mutacji punktowych. Oba są wymagane do osiągnięcia stopnia zróżnicowania receptorów antygenu, niezbędnego do ochrony immunologicznej: defekty w obu mechanizmach są związane ze zwiększoną podatnością na infekcje. Jednak wadą wytwarzania ogromnej losowej różnorodności w repertuarze przeciwciał jest generowanie autoprzeciwciał. Aby zapobiec autoimmunizacji, komórki B wyrażające autoprzeciwciała są regulowane przez ścisłe mechanizmy, które modyfikują specyficzność autoprzeciwciał lub los komórek wyrażających takie przeciwciała. Nieprawidłowości w samotolerancji komórek B są związane z dużą liczbą chorób autoimmunologicznych, ale dokładna natura defektów jest słabiej zdefiniowana. Tutaj podsumowujemy ostatnie dane dotyczące samoreaktywnego repertuaru limfocytów B u zdrowych ludzi i pacjentów z autoimmunizacją.


title: JMJD6 promuje raka jelita grubego poprzez negatywną regulację p53 przez hydroksylację

text: Domena zawierająca domenę Jumonji 6 (JMJD6) jest członkiem rodziny białek zawierających domenę C Jumonji. W porównaniu z innymi członkami rodziny, aktywność komórkowa JMJD6 wciąż nie jest jasno zdefiniowana, a jego funkcja biologiczna jest nadal w dużej mierze niezbadana. Tutaj donosimy, że JMJD6 jest fizycznie związany z supresorem guza p53. Wykazaliśmy, że JMJD6 działa jako hydroksylaza lizylowa zależna od α-ketoglutaranu i Fe(II), katalizując hydroksylację p53. Odkryliśmy, że p53 rzeczywiście istnieje jako hydroksylowane białko in vivo i że hydroksylacja zachodzi głównie na lizynie 382 p53. Wykazaliśmy, że JMJD6 antagonizuje acetylację p53, promuje łączenie p53 z jego negatywnym regulatorem MDMX i hamuje aktywność transkrypcyjną p53. Ubytek JMJD6 wzmacnia aktywność transkrypcyjną p53, zatrzymuje komórki w fazie G1, promuje apoptozę komórek i uwrażliwia komórki na śmierć komórkową indukowaną przez czynniki uszkadzające DNA. Co ważne, knockdown JMJD6 hamuje zależną od p53 proliferację komórek okrężnicy i onkogenezę in vivo, i znacząco, ekspresja JMJD6 jest znacznie zwiększona w różnych typach raka ludzkiego, zwłaszcza w raku okrężnicy, a wysokojądrowe białko JMJD6 jest silnie skorelowane z agresywnym kliniczne zachowania gruczolakoraków okrężnicy. Nasze wyniki ujawniają nową modyfikację potranslacyjną p53 i wspierają dążenie do JMJD6 jako potencjalnego biomarkera agresywności raka okrężnicy i potencjalnego celu dla interwencji raka okrężnicy.


title: Rozprzestrzenianie się oporności na chlorochinę u Plasmodium falciparum.

text: Malaria odporna na chlorochinę została potwierdzona w ponad 40 krajach. Lek został wprowadzony w 1934 roku, ale nie był stosowany na dużą skalę aż do wczesnych lat pięćdziesiątych. Anegdotyczne raporty sugerują, że opór pojawił się już w 1957 roku zarówno w Kolumbii, jak i wzdłuż ówczesnego obszaru przygranicznego Kambodży i Tajlandii. Ale do 1960 roku opór na tych obszarach został potwierdzony - i może to być dwa oddzielne wydarzenia. Oporność rozprzestrzeniała się szybko, a nowe ognisko odporności zostało potwierdzone w Afryce Wschodniej w 1977 roku. Odporność na chlorochinę stanowi poważny problem zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu malarii. W tym artykule David Payne śledzi rozprzestrzenianie się oporu i omawia niektóre z jego implikacji.


title: Otyłość występująca u myszy z nokautem apolipoproteiny E ma łagodny wpływ na płodność.

text: Rodzina apolipoprotein (Apo) bierze udział w metabolizmie lipidów. Istnieje pięć rodzajów Apo: Apoa, Apob, Apoc, Apod i Apoe. Wykazano, że apoe odgrywa kluczową rolę w metabolizmie lipoprotein i jest niezbędna do skutecznego klirensu osoczowego za pośrednictwem receptora pozostałości chylomikronów i cząstek VLDL przez wątrobę. U myszy z niedoborem apoe (Apoe(-/-)) spontanicznie rozwijają się blaszki miażdżycowe, po których następuje otyłość. W tym badaniu zbadaliśmy, czy odkładanie lipidów spowodowane nokautem Apoe wpływa na reprodukcję u samic myszy. Wyniki wykazały, że myszy Apoe(-/-) miały poważną hipercholesterolemię, z zaburzonym metabolizmem cholesterolu i akumulacją lipidów w jajnikach, co powodowało, że jajniki były cięższe w porównaniu z odpowiednikami WT. Ponadto estrogen i progesteron znacznie spadły w dniu 100. Ilościowa analiza PCR wykazała, że w dniu 100 ekspresja aromatazy cytochromu P450 (Cyp19a1), dehydrogenazy 3β-hydroksysteroidowej (Hsd3b), mechanistycznego celu rapamycyny (Mtor) i czynnika jądrowego-κB (Nfkb) zmniejszył się znacząco, podczas gdy u myszy Apoe(-/-) znacznie wzrósł ten związany z BCL2 agonistą śmierci komórkowej (Bad) i kompleksu 2 stwardnienia guzowatego (Tsc2). Jednak nie było różnicy we wskaźnikach płodności myszy Apoe (-/-) i WT; to znaczy, otyłość wywołana nokautem Apoe nie ma znaczącego wpływu na reprodukcję. Jednak usunięcie Apoe zwiększyło liczbę pęcherzyków jajnikowych i stosunek atrezji pęcherzyków jajnikowych do apoptozy. Wierzymy, że ta praca poszerzy nasze zrozumienie roli Apoe w reprodukcji.


title: Metabolizm lipidów i toksyczność w sercu.

text: Serce ma zarówno największe zapotrzebowanie kaloryczne, jak i najsilniejsze utlenianie kwasów tłuszczowych (FA). W stanach patologicznych, takich jak otyłość i cukrzyca typu 2, wychwyt i utlenianie serca nie są zrównoważone, a serca akumulują lipidy, potencjalnie prowadząc do lipotoksyczności serca. Najpierw przyjrzymy się szlakom wykorzystywanym przez serce do pozyskiwania FA z krążenia i przechowywania triglicerydów wewnątrzkomórkowo. Następnie opiszemy modele mysie, w których nadmierna akumulacja lipidów powoduje dysfunkcję serca oraz eksperymenty przeprowadzone w celu złagodzenia tej toksyczności. Na koniec podsumowane zostaną znane zależności między metabolizmem lipidów serca a dysfunkcją u ludzi.


title: Zwalczanie malarii z powrotem na stół.

text: Po prawie 40 latach eliminacja malarii powraca do globalnego programu zdrowia. Zainspirowane przez Gates Malaria Forum w październiku 2007 r.1,2 kluczowe organizacje zaczynają dyskutować o zaletach i wadach przedefiniowania zwalczania malarii jako wyraźnego celu kontroli malarii. Próby wyeliminowania malarii w południowej Afryce3 i krajach wyspiarskich na Pacyfiku4, a także program Global Malaria Program i podręcznik terenowy dotyczący eliminacji malarii WHO,5,6 zapowiadają ten ruch w kierunku kolejnej globalnej próby jej wytępienia. Upamiętniając 60 lat zaangażowania WHO w walkę z malarią, musimy zapytać, co osiągnęliśmy, ale także czego możemy się nauczyć z przeszłości. Obecnie wiemy o wiele więcej na temat biologii reakcji pasożyt-żywiciel, wyznaczników endemiczności i dynamiki przenoszenia, społecznych, ekonomicznych i kulturowych skutków malarii na poziomie gospodarstw domowych, społeczności i kraju oraz wymagań stawianych systemom opieki zdrowotnej w krajach endemicznych . Nie wiemy jeszcze, jak zsyntetyzować i zintegrować tę wiedzę, aby osiągnąć eliminację w różnych środowiskach. Regionalne kampanie eliminacji malarii zostały po raz pierwszy przeprowadzone pod koniec lat 40. XX wieku, przygotowując grunt pod Globalny Program Zwalczania Malarii w 1955 roku. Kampania ta doprowadziła do wyeliminowania malarii z Europy, Ameryki Północnej, Karaibów oraz części Azji i Ameryki Południowo-Środkowej.7 nie odniesiono większego sukcesu w Afryce Subsaharyjskiej, która odpowiada za 80% dzisiejszego obciążenia malarią.8 Kiedy w 1969 r. porzucono dążenie do globalnej eliminacji, głównymi przyczynami niepowodzenia były techniczne wyzwania związane z realizacją strategii, zwłaszcza w Afryce. Era po wykorzenieniu choroby w latach 1969-1991 koncentrowała się na kwestiach technicznych oraz badaniach i rozwoju nowych narzędzi, co doprowadziło do postępu w opracowywaniu leków i szczepionek, kontroli wektorów i siatek nasączonych środkami owadobójczymi. Te dziesięciolecia przyniosły również lepsze zrozumienie społecznego, ekonomicznego i kulturowego wymiaru malarii. W nowo niepodległych państwach afrykańskich, które zmagały się z ustanowieniem szeroko zakrojonych systemów opieki zdrowotnej i podstawowej opieki zdrowotnej, udzielono niewielkiego globalnego wsparcia konkretnie dla kontroli malarii. Do 1992 roku połączenie pogarszającej się sytuacji malarii i obiecujących osiągnięć technicznych doprowadziło do ponownego, globalnego skupienia się na kontroli malarii. Inicjatywa Roll Back Malaria, zapoczątkowana przez WHO w 1998 r., doprowadziła do Deklaracji z Abudży w 2000 r., w której określono cele progresywnego zasięgu interwencji w celu wyeliminowania malarii jako problemu zdrowia publicznego, podkreślając jednocześnie, że można to osiągnąć tylko poprzez znacznie wzmocnione lokalne systemy opieki zdrowotnej.9 Zwiększone zasoby poprzez Globalny Fundusz na rzecz Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią, Program Booster Banku Światowego, Inicjatywę Prezydenta USA na Malarię i wiele innych oznaczają, że ta strona w końcu zaczyna się przewracać wraz ze wzrostem zasięgu interwencji.10 jest na tym tle, że słyszymy wezwanie do eliminacji/wykorzenienia. Wyzwania pozostają ogromne. Wszyscy wiemy, że eliminacja w Afryce nie jest możliwa przy użyciu obecnych narzędzi. Wysiłki muszą jednak koncentrować się poza prostym opracowywaniem lepszych narzędzi, obejmując sposoby strategicznego łączenia istniejących i przyszłych narzędzi w celu uzyskania maksymalnej synergicznej skuteczności po zintegrowaniu z różnymi systemami zdrowotnymi i społecznymi dominującymi na obszarach endemicznych. Dążenie do eliminacji i zwalczenia dodatkowo implikuje potrzebę skutecznych strategii nadzoru w celu monitorowania postępów (ponownie wyzwaniem dla systemów opieki zdrowotnej). To z kolei wymaga lepszego zrozumienia heterogeniczności przenoszenia malarii w zglobalizowanym świecie o szybko zmieniającej się dynamice środowiska, klimatu, migracji i współpracy międzynarodowej. Utrzymanie długoterminowego tempa w obliczu sukcesu w eliminacji regionalnej w oczekiwaniu na ostateczną likwidację będzie dużym wyzwaniem. Zmniejszenie mapy poprzez rozpoczęcie od marginesów malarii z ustawieniami „łatwymi do wyeliminowania” początkowo zwiększy morale, ale może przynieść marginalne korzyści na takich obszarach kosztem tych, w których obciążenie malarią jest największe. Każdy plan strategiczny – i tutaj ponownie uczymy się z przeszłości – musi być synchronicznym globalnym wysiłkiem, dostosowanym lokalnie we wszystkich obszarach endemicznych. Chociaż obecnie brakuje nam wystarczającej wiedzy, systemów i narzędzi do wyeliminowania malarii, dysponujemy wolą polityczną i zasobami finansowymi, aby ponownie skoncentrować się na celu skutecznej kontroli poprzez powszechne objęcie odpowiednimi interwencjami. Warunkami wstępnymi udanego startu są: (i) proces otwartego dyskursu w celu uzgodnienia globalnej wizji, celów i strategii; oraz (ii) globalny plan dla wszystkich obszarów endemicznych opisujący jak, gdzie i kiedy przechodzimy od kontroli do eliminacji. Tym, co musi wyróżniać nową erę, zwłaszcza w Afryce, jest realny, a nie retoryczny nacisk na systemy opieki zdrowotnej. ■


title: CI-994 (N-acetylodinalina) w połączeniu z konwencjonalnymi środkami przeciwnowotworowymi jest skuteczny przeciwko ostrej białaczce szpikowej in vitro i in vivo.

text: N-acetylodinalina (CI-994) to eksperymentalny lek przeciwnowotworowy, który hamuje deacetylazy histonowe. Oceniliśmy interakcję między CI-994 a konwencjonalnymi chemioterapeutykami stosowanymi w ostrej białaczce szpikowej (AML) w szczurzym modelu AML i ostrej białaczki mielocytowej szczura Brown Norway (BNML). In vitro CI-994 w połączeniu z cytarabiną (ara-C), daunorubicyną i mitoksantronem wykazywał umiarkowany synergizm. In vivo wyższe dawki CI-994 indukowały całkowitą remisję. CI-994/ara-C był bardzo aktywny przeciwko BNML. Kombinacje CI-994/daunorubicyny i CI-994/mitoksantron były również aktywne przeciwko BNML. Badanie to wykazuje korzystne interakcje in vitro i in vivo między CI-994 a konwencjonalnymi środkami przeciwrakowymi stosowanymi do leczenia AML.


title: CTCF i Cohesin in Genome Folding and Transscriptional Gene Regulation.

text: Funkcja genomu, replikacja, integralność i propagacja zależą od dynamicznej organizacji strukturalnej chromosomów podczas cyklu komórkowego. Fałdowanie genomu w interfazie zapewnia regulacyjną segmentację dla odpowiedniej kontroli transkrypcji, ułatwia uporządkowaną replikację genomu i przyczynia się do integralności genomu poprzez ograniczenie nielegalnej rekombinacji. W tym miejscu dokonujemy przeglądu ostatnich badań wychwytywania konformacji chromosomów o wysokiej rozdzielczości i badań funkcjonalnych, które dostarczyły informacji modelom przestrzennej i regulacyjnej kompartmentalizacji genomów ssaków oraz omawiamy modele mechanistyczne, w jaki sposób CTCF i kohezyna kontrolują funkcjonalną architekturę chromosomów ssaków.


title: Melatonina syntetyzowana przez limfocyty T jako ligand receptora sierocego związanego z kwasem retinowym.

text: Melatonina moduluje szeroką gamę zdarzeń fizjologicznych z plejotropowym wpływem na układ odpornościowy. Podczas gdy znaczenie specyficznych receptorów błonowych melatoniny zostało dobrze ustalone dla kilku funkcji biologicznych, sugerowano, że receptor alfa związany z kwasem retinowym (RORα) jest mediatorem sygnalizacji jądrowej melatoniny na podstawie wyników uzyskanych z podejść farmakologicznych. Nie można jednak wykluczyć efektu końcowego, w którym pośredniczy melatonina i potrzebne są dalsze dowody na poparcie bezpośredniej interakcji między melatoniną i RORα. Tutaj pokazujemy, że RORα znajduje się głównie w ludzkim jądrze limfocytów T Jurkat i jest koimmunoprecypitowany z melatoniną. Ponadto badania immunocytochemiczne potwierdziły wspólną lokalizację melatoniny i RORα. Melatonina promowała zależny od czasu spadek poziomów jądrowych RORα, co sugeruje rolę w aktywności transkrypcyjnej RORα. Co ciekawe, RORα działa jako przełącznik molekularny zaangażowany we wzajemnie wykluczające się generowanie komórek Th17 i Treg, które są zaangażowane w równowagę szkód/ochrony w stanach immunologicznych, takich jak autoimmunizacja lub ostre odrzucenie przeszczepu. Dlatego identyfikacja melatoniny jako naturalnego modulatora RORα daje jej ogromny potencjał terapeutyczny w przypadku różnych zaburzeń klinicznych.


title: Zależna od wieku i intensywności infekcji produkcja cytokin i przeciwciał w trichuriazie człowieka: znaczenie IgE.

text: Odpowiedź cytokin i przeciwciał na infekcję Trichuris trichiura została określona dla 96 osób żyjących na obszarze, na którym pasożyt jest wysoce endemiczny, a infekcja wykazuje wypukły profil intensywności z wiekiem. W odpowiedzi na stymulację antygenem T. trichiura niewielka część badanej grupy produkowała interleukinę (IL)-4 (7%), IL-9 (5%) i IL-13 (17%). Większa część produkowała IL-10 (97%), czynnik martwicy nowotworu (TNF)-alfa (93%) i interferon (IFN)-gamma (32%). Poziomy TNF-alfa (P=0,016) i IFN-gamma (P=0,012) znacznie wzrosły wraz z wiekiem, co sugeruje przejście na bardziej przewlekły fenotyp infekcji. Dominującymi przeciwciałami specyficznymi dla pasożytów były IgG1, IgG4, IgA i IgE. W przeciwieństwie do podklas IgG i IgA, IgE swoiste dla pasożyta korelowały ujemnie z intensywnością infekcji, zdefiniowaną przez produkcję jaj (P=0,008) i dodatnio z wiekiem gospodarza (P=0,010). Te odkrycia sugerują mieszaną odpowiedź cytokinową w trichuriazie i poziom ochrony związany z IgE.


title: Krioprotekcyjny wpływ suplementacji trehalozą na jakość plemników knura.

text: W celu poprawy jakości nasienia knura podczas procesu zamrażania-rozmrażania badano wpływ obecności trehalozy na powodzenie kriokonserwacji nasienia knura. Oceniliśmy tolerancję na zamrażanie i rozmrażanie plemników knurów w podstawowym rozcieńczalniku chłodzącym z dodatkiem różnych stężeń trehalozy (0, 25, 50, 100 i 200mmol/l) i próbowaliśmy określić optymalne stężenie trehalozy. Jako parametry do oceny zdolności kriokonserwacji plemników knurów wybraliśmy ruchliwość plemników, integralność akrosomów, integralność błony i kriokapacitację. Najlepsze wyniki uzyskaliśmy dla wypełniaczy z dodatkiem trehalozy 100mmol/l, przy wartościach ruchliwości 49,89%, integralności akrosomu 66,52% i integralności błony 44,61%, podczas gdy tolerancja zamrażania-rozmrażania była znacznie zmniejszona dla 200mmol/l trehalozy. Przed i po kapacytacji wynik CTC dla nasienia rozcieńczonego rozcieńczalnikiem zawierającym 100 mmol/l trehalozy wynosił odpowiednio 3,68% i 43,82%. Podsumowując, trehaloza może nadawać większą zdolność krioochronną plemnikom knurów. Suplementacja trehalozą o stężeniu 100mmol/l w podstawowym rozcieńczalniku może znacząco poprawić ruchliwość plemników, integralność błony i parametry integralności akrosomów oraz zmniejszyć kriokondensację plemników knura podczas procesu kriokonserwacji.


title: Drogi do poliploidii: przykład megakariocytów.

text: Poliploidalność, rozpoznawana przez wiele kopii liczby chromosomów haploidalnych, została opisana w roślinach, owadach i komórkach ssaków, takich jak prekursory płytek krwi, megakariocyty. Kilka z tych typów komórek osiąga wysoką ploidalność poprzez inny cykl komórkowy. Megakariocyty przechodzą endomitotyczny cykl komórkowy, który składa się z fazy S przerwanej przerwą, podczas której komórki wchodzą w mitozę, ale pomijają anafazę B i cytokinezę. Tutaj dokonujemy przeglądu mechanizmów, które prowadzą do tego cyklu komórkowego i do poliploidii w megakariocytach, porównując je również z tymi opisanymi dla innych układów, w których osiąga się wysoką ploidię. Ogólnie rzecz biorąc, poliploidia jest związana z zaaranżowaną zmianą ekspresji kilku genów, z których niektóre mogą być wynikiem wysokiej ploidalności, a tym samym wyznacznikiem nowej fizjologii komórki, podczas gdy inne są induktorami poliploidyzacji. Przyszłe badania będą miały na celu dalsze zbadanie tych dwóch grup genów.


title: Pamięć centralna i podzbiory komórek T pamięci efektorowej: funkcja, generowanie i utrzymanie.

text: Pula limfocytów T pamięci funkcjonuje jako dynamiczne repozytorium limfocytów T doświadczonych antygenem, które gromadzą się przez całe życie osobnika. Ostatnie badania wskazują, że limfocyty T pamięci zawierają odrębne populacje komórek pamięci centralnej (TCM) i komórek pamięci efektorowej (TEM), charakteryzujące się odmienną zdolnością naprowadzania i funkcją efektorową. Niniejszy przegląd dotyczy heterogeniczności TCM i TEM, ich etapów różnicowania oraz obecnych modeli ich generowania i utrzymywania u ludzi i myszy.


title: Białka zespołu Wernera i Blooma pomagają rozwiązać blokadę replikacji poprzez przekształcenie (regresowanych) połączeń wakacyjnych w funkcjonalne widełki replikacyjne.

text: Komórki radzą sobie z blokadą progresji widełek replikacyjnych w sposób, który umożliwia zakończenie syntezy DNA i zminimalizowanie niestabilności genomowej. Modele rozwiązywania zablokowanej replikacji obejmują regresję widełek w celu utworzenia struktur połączeń Holliday'a. Ludzkie helikazy RecQ WRN i BLM (niedobór odpowiednio w zespołach Wernera i Blooma) są kluczowe dla utrzymania stabilności genomowej i uważa się, że działają w dokładnym rozwiązaniu blokady replikacji. Zgodnie z tym poglądem, WRN i BLM lokalizują się w miejscach zablokowanej replikacji po pewnych uszkadzających DNA traktowaniu i wykazują zwiększoną aktywność na pośrednikach replikacji i rekombinacji. Tutaj badamy działanie WRN i BLM na specjalnym podłożu złącza Hollidaya, odbijającym widełki replikacyjne regresji. Nasze wyniki pokazują, że w reakcjach wymagających hydrolizy ATP, zarówno WRN, jak i BLM przekształcają substrat złącza Holliday'a głównie w czteroniciową strukturę widełek replikacyjnych, co sugeruje, że celują w złącze Holliday'a, aby zainicjować migrację rozgałęzień. Zgodnie z tym, białko wiążące złącze Holliday'a RuvA hamuje reakcje konwersji, w których pośredniczy WRN i BLM. Co ważne, ten produkt konwersji jest odpowiedni do replikacji, a jego wiodąca nić potomna jest łatwo wydłużana przez polimerazy DNA. Ponadto wiązanie i konwersja tego połączenia Holliday'a są optymalne przy niskich stężeniach MgCl(2), co sugeruje, że WRN i BLM preferencyjnie działają na kwadratową płaską (otwartą) konformację połączeń Holliday'a. Nasze odkrycia sugerują, że po zdarzeniach regresji widełek WRN i/lub BLM mogą przywrócić funkcjonalne widełki replikacyjne, aby pomóc przezwyciężyć blokadę widełek. Taka funkcja jest wysoce zgodna z fenotypami związanymi z komórkami z niedoborem WRN i BLM.


title: Czy Montelukast sodu i N-acetylocysteina mają działanie nefroprotekcyjne na jednostronną niedrożność moczowodu? Próba kontrolowana placebo w modelu szczurzym.

text: CEL Oceniliśmy nefroprotekcyjne działanie montelukastu sodu i N-acetylocysteiny na wtórne uszkodzenie nerek spowodowane jednostronną niedrożnością moczowodu w modelu szczurzym. MATERIAŁY I METODY W tym badaniu 30 samców szczurów rasy Wistar albinos podzielono losowo na 3 grupy, w tym placebo, N-acetylocysteinę i montelukast sodu. Trzy szczury służyły jako grupa kontrolna. Lewy moczowód szczurów zaszyto szwami 4-zero poliglaktynowymi. Leki podawano 3 dni przed niedrożnością i kontynuowano przez 15 dni. Scyntygrafię nerek z kwasem dimerkaptobursztynowym wykonano przed niedrożnością iw dniu 15. Szczury uśmiercono w dniu 15. i wykonano badania histopatologiczne. Oceniliśmy biochemicznie markery stresu oksydacyjnego (mieloperoksydaza i dialdehyd malonowy), sulfhydryl i azotyny całkowite odpowiednio pod kątem peroksydacji lipidów, uszkodzeń oksydacyjnych białek i poziomów antyoksydantów. WYNIKI W badaniu patomorfologicznym zapalenie i uszkodzenie nabłonka kanalików w grupie N-acetylocysteiny i montelukastu sodu były mniejsze niż w grupie placebo (p < 0,05). Nie zaobserwowano różnicy w normalnych nerkach. Stężenia mieloperoksydazy, dialdehydu malonowego i całkowitego azotynu w grupie N-acetylocysteiny oraz stężenia mieloperoksydazy i dialdehydu malonowego w grupie montelukastu sodu były niższe niż w grupie placebo (p < 0,05). Nie zaobserwowano statystycznej różnicy w poziomach sulfhydrylu (p >0,05) lub wśród grup N-acetylocysteiny, montelukastu sodu i placebo w scyntygrafii (p >0,05). Nie zaobserwowano żadnych patologicznych, chemicznych i scyntygraficznych różnic pomiędzy grupami leczonymi N-acetylocysteiną, montelukastem sodu i pozornie (p > 0,05). WNIOSKI N-acetylocysteina i montelukast sodu działają ochronnie przed obturacyjnym uszkodzeniem nerek. Potrzebne są jednak dalsze badania.


title: Fosforylacja oksydacyjna: synteza białek kodowanych w mitochondriach i łączenie poszczególnych podjednostek strukturalnych w funkcjonalne kompleksy holoenzymatyczne.

text: Większość ATP zużywanego przez różne procesy komórkowe u wyższych eukariontów jest normalnie wytwarzana przez pięć multimerycznych kompleksów białkowych (I-V) osadzonych w wewnętrznej błonie mitochondrialnej, w procesie znanym jako fosforylacja oksydacyjna (OXPHOS). Utrzymanie homeostazy energetycznej w większości warunków fizjologicznych jest zatem uwarunkowane zdolnością OXPHOS do zaspokojenia zmian komórkowych w zapotrzebowaniu bioenergetycznym, przy czym chroniczne zaniechanie tego jest częstą przyczyną chorób u ludzi. Z wyjątkiem Kompleksu II, strukturalne podjednostki kompleksów OXPHOS są kodowane zarówno przez genom jądrowy, jak i mitochondrialny. Fizyczne oddzielenie dwóch genomów wymaga, aby ekspresja 13 polipeptydów kodowanych w mitochondriach była skoordynowana z ekspresją odpowiednich partnerów kodowanych jądrowo w celu złożenia funkcjonalnych kompleksów holoenzymatycznych. Złożona biogeneza to wysoce uporządkowany proces i zidentyfikowano kilka czynników zakodowanych w jądrze, które działają na różnych etapach tworzenia poszczególnych kompleksów OXPHOS.


title: Rodzinny refluks żołądkowo-przełykowy i rozwój przełyku Barretta.

text: Rodzina starszego mężczyzny z przełykiem Barretta została przebadana pod kątem refluksu żołądkowo-przełykowego i rozwoju przełyku Barretta. Wszystkie pięcioro żyjących dzieci ma refluks żołądkowo-przełykowy lub zapalenie przełyku, lub jedno i drugie, a troje ma jednoznaczny przełyk Barretta. Dwóch potomków trzeciego pokolenia ma refluks żołądkowo-przełykowy. Ten wzór sugeruje autosomalną dominującą transmisję cechy refluksu żołądkowo-przełykowego. Rodzina ma również wysoką częstość występowania raka, co może reprezentować syndrom rodziny nowotworowej.


title: Wpływ wzbogacania folianów na interwencje obniżające poziom homocysteiny oparte na kwasie foliowym i ryzyko udaru mózgu: metaanaliza.

text: CEL Foliany i witamina B12 są dwoma istotnymi regulatorami w metabolizmie homocysteiny, która jest czynnikiem ryzyka zdarzeń miażdżycowych. Niskie spożycie kwasu foliowego lub niskie stężenie kwasu foliowego w osoczu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem udaru mózgu. Wcześniejsze randomizowane, kontrolowane badania wykazały rozbieżne wyniki dotyczące wpływu obniżania homocysteiny opartej na suplementacji kwasem foliowym na ryzyko udaru mózgu. Celem niniejszego przeglądu było przeprowadzenie metaanalizy odpowiednich randomizowanych badań kontrolowanych, aby sprawdzić, jak różne stany wzbogacania folianów mogą wpływać na skutki suplementacji kwasu foliowego w obniżaniu homocysteiny i zmniejszaniu ryzyka udaru mózgu. DESIGN Odpowiednie randomizowane badania kontrolowane zostały zidentyfikowane przez formalne przeszukiwanie literatury. Redukcję homocysteiny porównano w podgrupach stratyfikowanych według stanu wzbogacenia folianów. Względne ryzyko z 95-procentowym przedziałem ufności wykorzystano jako miarę do oceny związku między suplementacją kwasu foliowego a ryzykiem udaru mózgu. USTAWIENIE Metaanaliza obejmowała czternaście randomizowanych badań kontrolowanych, PRZEDMIOTÓW W sumie 39 420 pacjentów. WYNIKI Redukcja homocysteiny wyniosła odpowiednio 26,99 (sd 1,91)%, 18,38 (sd 3,82)% i 21,30 (sd 1,98)% w podgrupach bez wzbogacania folanem, z z częściowym wzmocnieniem folianów. Istotną różnicę zaobserwowano między podgrupami z wzbogacaniem folianów i bez wzbogacania folianów (P=0,05). Względne ryzyko udaru mózgu wyniosło 0,88 (95% CI 0,77, 1,00, P=0,05) w podgrupie bez wzbogacania folianów, 0,94 (95% CI 0,58, 1,54, P =0,82) w podgrupie z częściowym wzmocnieniem folianu i 0,91 (95% CI 0,82, 1,01, P=0,09) w podgrupie z częściowym wzmocnieniem folianu. WNIOSKI Suplementacja kwasem foliowym może przynieść niewielkie korzyści w zapobieganiu udarom w regionach bez wzbogacania folianów.


title: O pochodzeniu i wpływie heterogeniczności mezenchymalnych komórek macierzystych: nowe spostrzeżenia i nowe narzędzia do analizy pojedynczych komórek.

text: Mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) wykazują znaczną zmienność między komórkami. Ta heterogeniczność przejawia się wśród dawców, wśród źródeł tkankowych oraz w populacjach komórek. Taka wszechobecna zmienność komplikuje zastosowanie MSC w zastosowaniach regeneracyjnych i może ograniczać ich skuteczność terapeutyczną. Większość konwencjonalnych testów mierzy właściwości MSC w masie iw konsekwencji maskuje tę zmienność między komórkami. Ostatnie badania wykazały znaczną zmienność wśród klonalnych populacji MSC i wewnątrz nich, w wymiarach obejmujących funkcjonalną zdolność różnicowania, stan molekularny (np. stan epigenetyczny, transkryptomiczny i proteomiczny) oraz właściwości biofizyczne. Chociaż pochodzenie tych zmian pozostaje niewyjaśnione, potencjalne mechanizmy obejmują niejednorodność mikroanatomiczną in vivo, bistabilność epigenetyczną i fluktuacje transkrypcyjne. Powstające narzędzia do analizy pojedynczych komórek ekspresji genów i białek MSC mogą dostarczyć dalszych informacji na temat mechanizmów i konsekwencji zmienności pojedynczych komórek wśród tych komórek, a ostatecznie poprawić kliniczną użyteczność komórek MSC w zastosowaniach inżynierii tkankowej i medycyny regeneracyjnej. Niniejszy przegląd nakreśla wymiary, w których występuje heterogeniczność MSC, definiuje niektóre ze znanych mechanizmów rządzących tą heterogenicznością oraz podkreśla pojawiające się technologie, które mogą jeszcze bardziej udoskonalić nasze zrozumienie i ulepszyć nasze zastosowanie kliniczne tego wyjątkowego typu komórek.


title: Zmiana ekspresji mikroRNA w mięśniach szkieletowych bydła wraz z wiekiem.

text: Zależne od wieku pogorszenie funkcji mięśni szkieletowych prowadzi do kilku dziedzicznych i nabytych zaburzeń mięśniowych u osób starszych. Poziomy mikroRNA (miRNA) mogą ulec zmianie podczas utrzymania i naprawy mięśni. Dlatego przeprowadziliśmy kompleksowe badanie miRNA z pięciu różnych okresów rozwoju mięśni szkieletowych bydła przy użyciu sekwencjonowania małych RNA nowej generacji. W sumie zidentyfikowano 511 miRNA, w tym jeden przypuszczalnie nowy miRNA. Trzydzieści sześć miRNA ulegało zróżnicowanej ekspresji między prenatalnym i postnatalnym etapem rozwoju mięśni, w tym kilka myomiR (rodziny miR-1, miR-206 i let-7). W porównaniu z ekspresją miRNA między różnymi tkankami mięśniowymi, 14 miRNA było regulowanych w górę, a 22 miRNA były regulowane w dół w mięśniu w stadium poporodowym. Ponadto przewidziano nowe miRNA i przekazano je do bazy danych miRBase jako bta-mir-10020. Zastosowano podwójny test reporterowy lucyferazy, aby wykazać, że bta-mir-10020 bezpośrednio celował w 3'-UTR bydlęcego genu ANGPT1. Nadekspresja bta-mir-10020 znacząco zmniejszyła fluorescencję DsRed w kasecie ekspresyjnej typu dzikiego w porównaniu z typem zmutowanym. Stosując trzy podejścia obliczeniowe - miranda, pita i rnahybrid - przewidywano, że te miRNA o zróżnicowanej ekspresji będą również atakować 3609 genów bydlęcych. Analizy chorób i funkcji biologicznych oraz analiza szlaku KEGG wykazały, że cele te zostały statystycznie wzbogacone pod względem funkcji wzrostu mięśni i chorób. Nasze wyniki analizy ekspresji miRNA z różnych stanów rozwoju i starzenia mięśni znacznie poszerzają repertuar bydlęcych miRNA, które obecnie ulegają ekspresji w mięśniach i mogą przyczynić się do dalszych badań nad zaburzeniami wzrostu i rozwoju w tym typie tkanki.


title: Apoptoza występuje głównie w komórkach postronnych, a nie w komórkach zakażonych produktywnie węzłów chłonnych zakażonych wirusem HIV i SIV

text: Chociaż minęło 13 lat od zidentyfikowania ludzkiego wirusa niedoboru odporności-1 (HIV-1) jako przyczyny AIDS, nie wiemy jeszcze, w jaki sposób HIV zabija swój główny cel, limfocyt T przenoszący antygen CD4. My i inni wykazaliśmy wzrost odsetka komórek apoptotycznych wśród krążących limfocytów T CD4+ (i CD8+) osób seropozytywnych HIV oraz wzrost częstości apoptozy wraz z postępem choroby. Nie wiadomo jednak, czy ta apoptoza występuje w zakażonych lub niezainfekowanych limfocytach T. Pokazujemy tutaj, stosując znakowanie in situ węzłów chłonnych dzieci zakażonych HIV i makaków zakażonych SIV, że apoptoza występuje głównie w komórkach postronnych, a nie w samych komórkach zakażonych produktywnie. Dane te mają implikacje dla patogenezy i terapii, mianowicie argumentują, że racjonalna terapia lekowa może obejmować środki skojarzone ukierunkowane na replikację wirusa w zakażonych komórkach i apoptozę niezakażonych komórek.


title: Neuronalne pochodzenie amyloidu mózgowego: sploty neurofibrylarne choroby Alzheimera zawierają to samo białko, co amyloid rdzeni płytek i naczyń krwionośnych.

text: Składnik białkowy amyloidu choroby Alzheimera [splątki neurofibrylarne (NFT), rdzeń płytki amyloidowej i angiopatia kongofilna] jest zagregowanym polipeptydem o masie podjednostki 4 kd (monomer A4). W zależności od stopnia heterogeniczności N-końca, amyloid odkłada się najpierw w neuronie, a później w przestrzeni pozakomórkowej. Stosując surowice odpornościowe wytworzone przeciwko syntetycznym peptydom, pokazujemy, że N-koniec A4 (reszty 1-11) zawiera epitop dla splątków neurofibrylarnych, a wewnętrzny region cząsteczki (reszty 11-23) zawiera epitop dla rdzeni płytek i amyloidu naczyniowego . Niebiałkowy składnik amyloidu (krzemian glinu) może stanowić podstawę do odkładania lub amplifikacji (możliwa samoreplikacja) zagregowanego białka amyloidu. Amyloid choroby Alzheimera jest podobny pod względem wielkości podjednostek, składu, ale nie sekwencji, do włókienka związanego ze scrapie i jego składowych polipeptydów. Sekwencja i skład NFT nie są homologiczne z tymi z żadnego ze znanych składników normalnych neurofilamentów.


title: Charakterystyka ciąży i ryzyko wystąpienia raka piersi u matki.

text: KONTEKST W czasie ciąży poziomy estrogenu, progesteronu i innych hormonów w surowicy są znacznie wyższe niż w innych okresach życia. Hormony ciążowe wytwarzane są głównie w łożysku, a oznaki uszkodzenia łożyska mogą służyć jako pośrednie markery ekspozycji na hormony podczas ciąży. W czasie ciąży te markery były niespójnie związane z późniejszym ryzykiem raka piersi u matki. CEL Zbadanie związku między pośrednimi markerami ekspozycji hormonalnej, takimi jak masa łożyska i inne cechy ciąży, a ryzykiem zachorowania na raka piersi u matki. PROJEKT I USTAWIENIE Badanie kohortowe oparte na populacji z wykorzystaniem danych ze Szwedzkiego Rejestru Urodzenia, Szwedzkiego Rejestru Nowotworów, Szwedzkiego Rejestru Przyczyn Zgonów oraz Szwedzkiego Rejestru Populacji i Zmian Populacyjnych. UCZESTNICY Kobiety wpisane do szwedzkiego rejestru urodzeń, które urodziły singielki w latach 1982-1989, z pełną informacją o dacie urodzenia i wieku ciążowym. Kobiety były obserwowane aż do wystąpienia raka piersi, zgonu lub zakończenia obserwacji (31 grudnia 2001). Do oszacowania związków między ekspozycją na hormony a ryzykiem raka piersi wykorzystano modele proporcjonalnego ryzyka Coxa. GŁÓWNY EFEKT DZIAŁANIA Zachorowalność na inwazyjnego raka piersi. WYNIKI Spośród 314 019 kobiet w kohorcie, 2216 (0,7%) zachorowało na raka piersi w okresie obserwacji do 2001 roku, z czego 2100 (95%) zdiagnozowano przed 50 rokiem życia. W porównaniu z kobietami, które miały łożysko ważące mniej niż 500 g w dwóch kolejnych ciążach, ryzyko raka piersi było zwiększone u kobiet, których łożysko ważyło od 500 do 699 g w pierwszej ciąży i co najmniej 700 g w drugiej ciąży (lub odwrotnie ) (skorygowany współczynnik ryzyka 1,82; 95% przedział ufności [CI], 1,07–3,08), a odpowiednie ryzyko było podwojone wśród kobiet, których łożysko ważyło co najmniej 700 g w obu ciążach (skorygowany współczynnik ryzyka, 2,05; 95% CI, 1,15-3,64). Wysoka masa urodzeniowa (> lub = 4000 g) w 2 kolejnych urodzeniu wiązała się ze zwiększonym ryzykiem raka piersi przed, ale nie po dostosowaniu do masy łożyska i innych współzmiennych (skorygowany współczynnik ryzyka, 1,10; 95% CI, 0,76–1,59) . WNIOSKI Masa łożyska jest pozytywnie związana z ryzykiem raka piersi u matki. Wyniki te dodatkowo wspierają hipotezę, że hormony ciążowe są ważnymi modyfikatorami późniejszego ryzyka raka piersi u matki.


title: Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi: kategoria czy kontinuum? Analiza genetyczna wielkoskalowego badania bliźniąt.

text: CEL Zbadanie odziedziczalności i kontinuum w porównaniu z podejściami kategorialnymi do zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) na dużej próbie bliźniaczej. METODA Grupa 1938 rodzin z bliźniakami i rodzeństwem w wieku od 4 do 12 lat, zrekrutowana z rejestru bliźniaków Australian National Health and Medical Research Council, została oceniona pod kątem ADHD za pomocą skali oceny matek DSM-III-R. Probandwise obliczono współczynniki zgodności i korelacje u bliźniąt jednojajowych i dwuzygotycznych oraz rodzeństwa, a dziedziczność badano za pomocą techniki regresji De Friesa i Fulkera. WYNIKI Zaobserwowano wąską (addytywną) dziedziczność wynoszącą 0,75 do 0,91, która była silna w relacjach rodzinnych (bliźniak, rodzeństwo i rodzeństwo bliźniacze) oraz w różnych definicjach ADHD jako części kontinuum lub zaburzenia z różnymi punktami odcięcia objawów. Nie było dowodów na nieaddytywną zmienność genetyczną ani na wspólne rodzinne skutki środowiskowe. WNIOSKI Odkrycia te sugerują, że ADHD najlepiej postrzegać jako skrajne zachowanie, które różni się genetycznie w całej populacji, a nie jako zaburzenie o odrębnych uwarunkowaniach. Ma to implikacje dla klasyfikacji ADHD i identyfikacji genów tego zachowania, a także implikacje dla diagnozy i leczenia.


title: Do utrzymania modelowej białaczki wymagany jest antyapoptotyczny BCL-2.

text: Odporność na apoptozę, często osiągana przez nadekspresję białek antyapoptotycznych, jest powszechna i być może wymagana w genezie raka. Pozostaje jednak niepewne, czy defekty apoptotyczne są niezbędne do utrzymania guza. Aby to przetestować, wyhodowaliśmy myszy z ekspresją warunkowego genu BCL-2 i konstytutywnego c-myc, które rozwijają białaczkę limfoblastyczną. Wyeliminowanie BCL-2 przyniosło szybką utratę komórek białaczkowych i znacznie wydłużyło przeżycie, formalnie potwierdzając BCL-2 jako racjonalny cel terapii przeciwnowotworowej. Utrata tej pojedynczej cząsteczki skutkowała śmiercią komórki, pomimo lub być może można ją przypisać obecności innych zdarzeń onkogennych. Sugeruje to uogólniony model, w którym aberracje właściwe rakowi generują sygnały śmierci tonicznej, które w przeciwnym razie zabiłyby komórkę, gdyby nie przeciwstawił się wymaganym defektom apoptotycznym.


title: Zmiany komórkowe i histopatologiczne w podrzepkowej poduszce tłuszczowej w monojodooctanowym modelu bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową stawów.

text: CEL Poduszka tłuszczowa podrzepkowa (IPFP) została zidentyfikowana jako źródło bólu przedniego kolana. Zaobserwowano zwłóknienie i wyraźny naciek zapalny w IPFP u pacjentów z zapaleniem stawu kolanowego oraz zmniejszenie bólu po alloplastyce stawu kolanowego u pacjentów po resekcji IPFP. Zbadaliśmy zmiany w IPFP szczurów poddanych monojodooctanowemu modelowi choroby zwyrodnieniowej stawów (MIA), modelowi wykazującemu pewne podobieństwa histopatologiczne do choroby zwyrodnieniowej stawów (OA). METODY Szczurom wstrzykiwano dostawowo MIA i przez 21 dni śledzono rozwój asymetrii obciążenia w porównaniu ze zwierzętami, którym wstrzyknięto nośnik. Ponadto usunięto IPFP zarówno ze stawów ipsilateralnych, jak i kontralateralnych. Analizowano zarówno nacieki zapalne, jak i zmiany histopatologiczne. WYNIKI Wstrzyknięcie MIA spowodowało wyraźną asymetrię obciążenia. Ipsilateralne mokre masy IPFP były znacząco zwiększone w dniach 1 i 3 u zwierząt leczonych MIA. Leczenie MIA spowodowało również znaczny wzrost całkowitej liczby białych krwinek i monocytów IPFP w dniach 1, 3 i 7 oraz neutrofili w dniach 1 i 3. Zostało to poparte wynikami histopatologicznymi we wczesnych punktach czasowych, które postępowały w martwicę adipocytów, zwłóknienie IPFP, martwica chrząstki rzepki i podchrzęstnej kości z przerostem maziówki w późniejszych punktach czasowych. WNIOSKI Obecne badanie wyraźnie wykazało, że wyraźne zmiany zapalne w IPFP występują we wczesnym etapie modelu MIA OA, co może przyczyniać się do bólu obserwowanego na tym wczesnym etapie. Rola IPFP na późniejszych etapach modelu wymaga dalszego zbadania.


title: Terapia angiogenezy: wśród szumu, zaniedbany potencjał poważnych skutków ubocznych.

text: Chociaż jeszcze dziesięć lat temu zasadniczo nieznana jako koncepcja terapeutyczna, trudno jest teraz otworzyć czasopismo kardiologiczne, uczestniczyć w spotkaniu kardiologicznym lub przejrzeć gazetę, nie dając się wciągnąć w podekscytowanie wywołane myślą, że terapia angiogenezy może wkrótce duży wpływ na leczenie pacjentów ze zmianami miażdżycowymi blokującymi tętnice zaopatrujące mięsień sercowy lub nogi. Jednak silne interwencje terapeutyczne rzadko są pozbawione przynajmniej możliwości wywoływania szkodliwych skutków. Terapia angiogenezy nie jest wyjątkiem. Pomimo tego i pomimo faktu, że jedyne dotychczas racjonalnie uzasadnione, randomizowane badania kliniczne z podwójnie ślepą próbą nie wykazały skuteczności pierwszorzędowego punktu końcowego,1 wnikliwe rozważenie poważnych skutków ubocznych, które mogą towarzyszyć jakimkolwiek korzyściom terapeutycznym, w dużej mierze pominięto w komunikaty naukowe. Dla laickich mediów przejście od tego nieograniczonego entuzjazmu do głębokiego sceptycyzmu nastąpiło niedawno po doniesieniu o tragicznej śmierci młodego mężczyzny spowodowanej wstrzyknięciem dużych ilości wektora adenowirusowego do tętnicy wątrobowej (niezwiązanej z terapią angiogenezy). W środowisku naukowym jednak ogólnie brakowało dogłębnej dyskusji na temat potencjalnych zagrożeń nieodłącznie związanych z interwencjami angiogenezy. Taka dyskusja jest właściwa nie tylko ze względu na cytowane powyżej zdarzenie, ale także dlatego, że dostępne są znaczne dane mechanistyczne, które faktycznie pozwalają nam zidentyfikować określone skutki uboczne, które możemy przewidzieć jako potencjalne powikłania terapii angiogenezy. Poniżej przedstawiono zatem dyskusję na temat potencjalnych powikłań opartą głównie na naszej wiedzy o podstawowych aktywnościach biologicznych 2 spośród najsilniejszych cytokin angiogennych, czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i czynnika wzrostu fibroblastów (FGF). Uważa się, że czynniki angiogenne mają potencjał do wywoływania neowaskularyzacji w wielu różnych tkankach. Staje się to ważne, ponieważ w warunkach klinicznych…


title: Wskaźnik masy ciała i markery rezonansu magnetycznego integralności mózgu u dorosłych.

text: CEL Otyłość i nadwaga w wieku dorosłym są konsekwentnie powiązane ze zwiększonym ryzykiem rozwoju demencji w późniejszym życiu, zwłaszcza choroby Alzheimera. Powiązano je również z dysfunkcją poznawczą i zmianami strukturalnymi mózgu u zdrowych osób dorosłych. Chociaż spektroskopia protonowego rezonansu magnetycznego może rozróżniać komponenty neuronalne i glejowe mózgu i może wskazywać na neurobiologiczne mechanizmy leżące u podstaw atrofii mózgu i zmian poznawczych, żadne badania spektroskopowe nie oceniły jeszcze związków między otyłością a metabolitami mózgu. METODY Wykorzystaliśmy obrazowanie rezonansu magnetycznego i obrazowanie spektroskopowe rezonansu magnetycznego protonowego od 50 zdrowych uczestników w średnim wieku (średni wiek 41,7 +/- 8,5 lat; 17 kobiet), którzy zostali zeskanowani jako osoby kontrolne w innym badaniu. WYNIKI Po uwzględnieniu wieku i płci wyższe wskaźniki masy ciała (BMI) korelowały z: (1) niższymi stężeniami N-acetyloasparaginianu (spektroskopowy marker żywotności neuronów) w okolicy czołowej (p = 0,001), ciemieniowej (p = 0,006) oraz czasowa (p = 0,008) istota biała; (2) niższy N-acetyloasparaginian w istocie szarej czołowej (p = 0,01); oraz (3) niższe stężenia metabolitów zawierających cholinę (związanych z metabolizmem błonowym) w istocie białej czołowej (p = 0,05). INTERPRETACJA Wyniki te sugerują, że zwiększony BMI w wieku średnim jest związany z nieprawidłowościami neuronalnymi i/lub mielinowymi, głównie w płacie czołowym. Ponieważ istota biała w płatach czołowych jest bardziej podatna na efekty starzenia niż w innych płatach, nasze wyniki mogą odzwierciedlać przyspieszone starzenie się osób z wysokim poziomem otyłości. Zatem wyższy BMI może zwiększyć prawdopodobieństwo rozwoju choroby związanej z wiekiem, takiej jak choroba Alzheimera.


title: Charakterystyka padaczki przyśrodkowej płata skroniowego: II. Elektroencefalografia międzynapadowa i napadowa skóry głowy, badania neuropsychologiczne, neuroobrazowanie, wyniki chirurgiczne i patologia.

text: Sześćdziesięciu siedmiu pacjentów z padaczką płata skroniowego bez ograniczonych, potencjalnie epileptogennych zmian, którzy byli badani za pomocą elektrod wewnątrzczaszkowych i którzy uniknęli napadów po lobektomii skroniowej, poddano retrospektywnej ocenie pod kątem przedoperacyjnych wyników elektroencefalografii (EEG), wyników badań neuropsychologicznych, wyników neuroobrazowania, wyniki operacji i patologia wyciętej tkanki. Międzynapadowe badanie EEG skóry głowy wykazało nieprawidłowości napadowe podczas przedłużonego monitorowania u 64 pacjentów (96%). Były one zlokalizowane w przedniej części skroniowej u 60 (94%) z tych 64 pacjentów. Obustronna niezależna aktywność napadowa wystąpiła u 42% pacjentów, au połowy przeważała nad stroną pochodzenia napadowego. Napadowe zmiany w zapisie EEG były rzadko wykrywane w momencie wystąpienia klinicznego napadu drgawkowego, ale lateralizowane narastanie rytmicznej aktywności napadowej podczas napadu wystąpiło u 80% pacjentów. U 13% napad napadowy w zapisie EEG skóry głowy znajdował się jednak po przeciwnej stronie do strony pochodzenia napadu, co zostało następnie określone za pomocą głębokiego EEG i operacji leczniczej. Lateralizowane spowolnienie ponapadowe, jeśli było obecne, było bardzo wiarygodnym odkryciem lateralizującym. Badania neuropsychologiczne dały wyniki lateralizacyjne zgodne ze stroną pochodzenia napadu u 73% pacjentów. Gdy testy neuropsychologiczne dawały rozbieżne wyniki lub wyniki nielateralizujące, u tych pacjentów zwykle stwierdzano pochodzenie prawego napadu skroniowego. W badaniu z amobarbitalem w tętnicy szyjnej (Amytal) wykazano brak lub marginalne funkcje pamięci po stronie napadu padaczkowego u 63% pacjentów, ale 26 pacjentów (37%) miało obustronnie nienaruszoną pamięć. U tych pacjentów, u których wykonano rezonans magnetyczny, był on bardzo czuły w wykrywaniu subtelnych nieprawidłowości przyśrodkowych w skroniach. Nieprawidłowości te były obecne w 23 z 28 obrazów rezonansu magnetycznego i odpowiadały mezjalnej stwardnieniu skroniowym w badaniu patologicznym u wszystkich pacjentów z wyjątkiem 2. (ABSTRACT SKRÓCIONY DO 250 SŁÓW)


title: Modulacja grzebienia zależna od OPA1 jest niezbędna do adaptacji komórek do zapotrzebowania metabolicznego.

text: Cristae, zorganizowane inwazje wewnętrznej błony mitochondrialnej, odpowiadają strukturalnie na energetyczne zapotrzebowanie komórki. Mechanizm regulacji tych dynamicznych zmian i ich konsekwencje są w dużej mierze nieznane. Zanik nerwu wzrokowego 1 (OPA1) to mitochondrialna GTPaza odpowiedzialna za fuzję błony wewnętrznej i utrzymanie struktury grzebieniowej. W tym miejscu donosimy, że OPA1 dynamicznie reaguje na zmiany warunków energetycznych, regulując strukturę cristae. Ta regulacja grzebienia jest niezależna od roli OPA1 w fuzji mitochondrialnej, ponieważ mutant OPA1, który wciąż może ulegać oligomeryzacji, ale nie wykazuje aktywności fuzji, był w stanie utrzymać strukturę grzebienia. Co ważne, OPA1 była wymagana do odporności na śmierć komórek wywołaną głodem, do oddychania mitochondrialnego, do wzrostu w pożywce galaktozowej i do utrzymania zespołu syntazy ATP, niezależnie od jej aktywności fuzyjnej. Zidentyfikowaliśmy mitochondrialne nośniki substancji rozpuszczonej (SLC25A) jako interaktory OPA1 i wykazaliśmy, że ich farmakologiczna i genetyczna blokada hamowała oligomeryzację i funkcję OPA1. Proponujemy zatem nowy sposób, w jaki OPA1 wyczuwa dostępność substratu energetycznego, co moduluje jego funkcję w regulacji architektury mitochondrialnej w sposób zależny od białka SLC25A.


title: Fenylopropanolamina a ryzyko udaru krwotocznego.

text: PODSTAWA Fenylopropanoloamina jest powszechnie stosowana w środkach hamujących apetyt, kaszlu lub przeziębieniach. Opisy przypadków łączyły stosowanie produktów zawierających fenylopropanolaminę z udarem krwotocznym, często po pierwszym użyciu tych produktów. Aby zbadać związek, zaprojektowaliśmy badanie kliniczno-kontrolne. METODY W 43 amerykańskich szpitalach rekrutowano mężczyzn i kobiety w wieku od 18 do 49 lat. Kryteria kwalifikacji obejmowały wystąpienie krwotoku podpajęczynówkowego lub śródmózgowego w ciągu 30 dni przed włączeniem do badania oraz brak wcześniej zdiagnozowanej zmiany w mózgu. Wybieranie losowej cyfry pozwoliło zidentyfikować dwa dopasowane osobniki kontrolne na pacjenta. WYNIKI Było 702 pacjentów i 1376 osób z grupy kontrolnej. W przypadku kobiet skorygowany iloraz szans wyniósł 16,58 (95% przedział ufności, 1,51 do 182,21; P=0,02) dla związku między stosowaniem leków hamujących apetyt zawierających fenylopropanolaminę a ryzykiem udaru krwotocznego oraz 3,13 (95% przedział ufności, 0,86). do 11,46; P=0,08) dla skojarzenia z pierwszym użyciem produktu zawierającego fenylopropanolaminę. Wszystkie pierwsze zastosowania fenylopropanolaminy obejmowały kaszel lub leki na przeziębienie. Dla mężczyzn i kobiet łącznie skorygowany iloraz szans wyniósł 1,49 (95% przedział ufności, 0,84 do 2,64; P=0,17) dla związku między stosowaniem produktu zawierającego fenylopropanolaminę a ryzykiem udaru krwotocznego, 1,23 (95% ufności). przedział 0,68 do 2,24; P=0,49 dla związku ze stosowaniem leków na kaszel lub przeziębienie zawierających fenylopropanolaminę oraz 15,92 (95% przedział ufności, 1,38 do 184,13; P=0,03) dla związku ze stosowaniem leków hamujących apetyt który zawierał fenylopropanolaminę. Analiza u mężczyzn nie wykazała zwiększonego ryzyka udaru krwotocznego w związku ze stosowaniem leków na kaszel lub przeziębienia zawierających fenylopropanolaminę. Żaden mężczyzna nie zgłosił stosowania środków tłumiących apetyt. WNIOSKI Wyniki sugerują, że fenylopropanolamina w środkach hamujących apetyt i prawdopodobnie w lekach na kaszel i przeziębienie jest niezależnym czynnikiem ryzyka udaru krwotocznego u kobiet.


title: Bezpieczeństwo dożylnej fluoresceiny w konfokalnej endomikroskopii laserowej w przewodzie pokarmowym.

text: TŁO Konfokalna endomikroskopia laserowa (CLE) szybko staje się cennym narzędziem do endoskopowego obrazowania przewodu pokarmowego. Fluorescencyjne środki kontrastowe są stosowane do optymalizacji obrazowania za pomocą CLE, a dożylnie fluoresceina jest najczęściej stosowanym środkiem kontrastowym. Fluoresceina jest dopuszczona przez FDA do diagnostycznej angiografii siatkówki. W przypadku tych wskazań profil bezpieczeństwa fluoresceiny został dobrze udokumentowany; jednak do tej pory fluoresceina nie została dopuszczona do stosowania z CLE. CELE Oszacowanie częstości poważnych i całkowitych zdarzeń niepożądanych, które można przypisać dożylnej fluoresceinie stosowanej w CLE przewodu pokarmowego. METODY Przeprowadziliśmy badanie przekrojowe 16 międzynarodowych akademickich ośrodków medycznych z aktywnymi protokołami badań w CLE, które obejmowały dożylną fluoresceinę. Ośrodki stosujące i.v. fluoresceina dla CLE, które były aktywnie monitorowane pod kątem zdarzeń niepożądanych zostały uwzględnione. WYNIKI W 16 ośrodkach wykonano 2272 zabiegi CLE przewodu pokarmowego. Najczęstszą dawką środka kontrastowego była 2,5-5 ml 10% fluoresceiny sodowej. Nie zgłoszono żadnych poważnych zdarzeń niepożądanych. Łagodne zdarzenia niepożądane wystąpiły u 1,4% osób, w tym nudności/wymioty, przemijające niedociśnienie bez wstrząsu, rumień w miejscu wstrzyknięcia, rozlana wysypka i łagodny ból w nadbrzuszu. Ograniczeniem jest to, że aktywnie monitorowane były tylko zdarzenia bezpośrednio po procedurze. WNIOSKI Dożylne stosowanie fluoresceiny w CLE przewodu pokarmowego wydaje się bezpieczne z kilkoma ostrymi powikłaniami.


title: Metaboliczny DNA jako źródło spontanicznie uwalnianego DNA?

text: Frakcja DNA jest spontanicznie uwalniana z żywych, ale nie martwych lub umierających komórek ludzkich, innych ssaków, ptaków, płazów, roślin i komórek prokariotycznych. Wykazano, że spontanicznie uwalniana frakcja DNA (a) jest obecna zarówno w aktywnie dzielących się, jak i nie dzielących się, zróżnicowanych populacjach komórek; b) nietrwały; (c) związane z zależną od DNA polimerazą RNA lub DNA; (d) związane z frakcją RNA; oraz mieć (e) niższą masę cząsteczkową niż typowa genetyczna frakcja DNA; oraz (f) sekwencje powtórzeń Alu w zwiększonych proporcjach w porównaniu z unikalnym genem w osoczu/surowicy. Z drugiej strony, wczesne autoradiograficzne, biochemiczne i ilościowe badania cytochemiczne i cytofizyczne DNA pozwoliły na identyfikację frakcji DNA, która była (1) obecna zarówno w aktywnie dzielących się, jak i nie dzielących się, zróżnicowanych populacjach komórek; (2) labilny; oraz (3) miał niższą masę cząsteczkową niż typowa genetyczna frakcja DNA. Ta frakcja DNA została nazwana metabolicznym DNA (m-DNA) i została zaproponowana jako prawdopodobnie tworząca dodatkowe kopie genów do szybkiego wytwarzania m-RNA, które mają być następnie zniszczone. Dlatego sugerujemy, że metaboliczna frakcja DNA może stanowić prekursor tworzenia spontanicznie uwolnionej frakcji DNA.


title: Prekursorowy kompleks białkowo-błonowy flawiwirusa: budowa i dojrzewanie.

text: Wiele wirusów przechodzi etap dojrzewania w końcowych etapach składania, zanim zostaną przesłane do innego gospodarza. Proces dojrzewania flawiwirusów jest kierowany przez proteolityczne rozszczepienie prekursorowego białka błonowego (prM), przekształcając obojętny wirus w cząstki zakaźne. Określiliśmy strukturę krystaliczną o rozdzielczości 2,2 angstrem rekombinowanego białka, w którym prM wirusa dengi jest połączony z glikoproteiną E otoczki. Struktura ta reprezentuje heterodimer prM-E i dobrze pasuje do gęstości mikroskopii krioelektronowej niedojrzałego wirusa w stanie obojętnym pH. Struktura beta-beczki pr peptydu pokrywa pętlę fuzyjną w E, zapobiegając fuzji z błonami komórek gospodarza. Struktura ta stanowi podstawę do identyfikacji etapów jego metamorfozy konformacyjnej ukierunkowanej na pH podczas dojrzewania, kończącej się uwolnieniem pr podczas pączkowania z żywiciela.


title: Peptydowe i niepeptydowe receptory sprzężone z białkiem G (GPCR) w mięśniu szkieletowym.

text: Receptory sprzężone z białkiem G (GPCR) reprezentują dużą klasę receptorów powierzchniowych komórek, które pośredniczą w wielu funkcjach. Na przestrzeni lat wykazano, że w mięśniach szkieletowych ulega ekspresji szereg GPCR i białek pomocniczych. W przeciwieństwie do przypadku innych tkanek mięśniowych, takich jak komórki mięśni gładkich serca i naczyń, podjęto niewiele prób systematycznej analizy GPCR w mięśniu szkieletowym. Tutaj zebraliśmy wszystkie GPCR, które są wyrażane w mięśniach szkieletowych. Ponadto dokonujemy przeglądu znanej funkcji tych receptorów zarówno w tkance mięśni szkieletowych, jak iw hodowanych komórkach mięśni szkieletowych.


title: Charakterystyka całego genomu i profilu małego RNA wirusa związanego z żółtą mozaiką pagody, nowego badnawirusa w Chinach.

text: W wyniku wysokoprzepustowego sekwencjonowania małych RNA odkryto nowego badnawirusa z drzew pagodowych wykazujących objawy żółtej mozaiki na liściach. Stwierdzono, że kompletny genom tego wirusa zawiera 7424 nukleotydy, a wirus ma 40,4-45,1% identyczności z innymi badnawirusami. Genom koduje pięć otwartych ramek odczytu (ORF) na nici plus, która obejmuje trzy zachowane badnawirusowe ORF. Wyniki te sugerują, że wirus ten jest nowym członkiem rodzaju Badnavirus w rodzinie Caulimoviridae. Wirus jest wstępnie nazwany wirusem związanym z żółtą mozaiką pagody (PYMAV). Analiza filogenetyczna sugeruje, że wirus ten wraz z wirusem prążkowania żył agrestu (GVBV) i wirusem oczyszczania żył winorośli (GVCV) tworzy oddzielną grupę, która różni się od dwóch innych dobrze scharakteryzowanych grup badnawirusów. Dodatkowo, profil małego RNA (vsRNA) pochodzącego z wirusa PYMAV został przeanalizowany i porównany z profilem wirusów z tej samej rodziny. Wyniki wykazały, że najliczniejsze vsRNA PYMAV były 21-nt, podczas gdy inne wirusy z tej samej rodziny mają przewagę 22- lub 24-nt vsRNA. Procent sensownego vsRNA PYMAV był prawie równy wartości antysensownego vsRNA, podczas gdy vsRNA innych wirusów z rodziny wykazują preferencje względem nici sensownej ich genomu. Co więcej, PYMAV vsRNA były symetrycznie rozmieszczone w genomie bez widocznych hotspotów generujących vsRNA.


title: Eksperymentalne podejścia do leczenia złośliwych glejaków.

text: Złośliwe glejaki, do których należą glejaki wielopostaciowe i gwiaździaki anaplastyczne, są najczęstszymi pierwotnymi guzami mózgu. W ciągu ostatnich 30 lat standardowe leczenie tych guzów ewoluowało, obejmując maksymalnie bezpieczną resekcję chirurgiczną, radioterapię i chemioterapię temozolomidem. Chociaż mediana przeżycia pacjentów z glejakiem uległa poprawie z 6 miesięcy do 14,6 miesiąca, nowotwory te nadal są śmiertelne dla zdecydowanej większości pacjentów. Jednak ostatnio nastąpił znaczny postęp w naszym mechanistycznym zrozumieniu rozwoju i wzrostu guza. Przedmiotem tego przeglądu jest przełożenie tych genetycznych, epigenetycznych i biochemicznych odkryć na terapie, które zostały przetestowane w badaniach klinicznych.


title: Odwrócenie hiperglikemii u myszy przez zastosowanie ekspandowalnych komórek wytwarzających insulinę, różniących się od komórek progenitorowych wątroby płodowej.

text: Zastąpienie komórek beta uważane jest za najbardziej obiecujące podejście w leczeniu cukrzycy typu 1. Jego zastosowanie na dużą skalę utrudnia niedobór komórek do przeszczepu. Aktywacja ekspresji, przechowywania i regulowanego wydzielania insuliny w komórkach macierzystych/progenitorowych oferuje nowe sposoby przezwyciężenia tego niedoboru. Zbadaliśmy, czy płodowe ludzkie komórki progenitorowe wątroby (FH) mogą być indukowane do różnicowania się w komórki produkujące insulinę po ekspresji genu homeobox 1 dwunastnicy trzustki (Pdx1), który jest kluczowym regulatorem rozwoju trzustki i ekspresji insuliny w komórkach beta. Komórki FH posiadają znaczną zdolność replikacji, która została dodatkowo rozszerzona przez wprowadzenie genu katalitycznej podjednostki ludzkiej telomerazy. Unieśmiertelnione komórki FH z ekspresją Pdx1 aktywowały wiele genów komórek beta, wytwarzały i magazynowały znaczne ilości insuliny oraz uwalniały insulinę w sposób regulowany w odpowiedzi na glukozę. Po przeszczepieniu myszom z hiperglikemią z niedoborem odporności komórki przywróciły i utrzymywały euglikemię przez dłuższy czas. Oznaczenie ilościowe ludzkiego peptydu C w surowicy myszy potwierdziło, że glikemia została znormalizowana przez przeszczepione komórki ludzkie. Podejście to oferuje potencjał nowego źródła komórek do przeszczepu pacjentom z cukrzycą typu 1.


title: Przegląd metod wyprowadzania ludzkiego iPSC.

text: Możliwość przeprogramowania komórek somatycznych na indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) daje możliwość generowania pluripotencjalnych linii komórkowych specyficznych dla pacjenta, które mogą pomóc w modelowaniu chorób człowieka. Te linie iPSC mogą być również potężnymi narzędziami do odkrywania leków i opracowywania terapii transplantacji komórek. Istnieje wiele metod generowania linii iPSC, ale te najlepiej nadające się do badania chorób ludzkich i opracowywania terapii muszą mieć odpowiednią wydajność, aby wytworzyć iPSC z próbek, które mogą być w ograniczonej ilości, zdolne do przeprogramowania komórek zarówno z fibroblastów skóry, jak i krwi oraz odcisku stopy -darmowy. Kilka technik przeprogramowania spełnia te kryteria i można je wykorzystać do uzyskania iPSC w projektach mających zarówno podstawowe cele naukowe, jak i terapeutyczne. Połączenie tych metod przeprogramowania z drobnocząsteczkowymi modulatorami szlaków sygnałowych może prowadzić do pomyślnego generowania komórek iPSC nawet z najbardziej opornych komórek somatycznych pochodzących od pacjenta.


title: RNA kodowane przez wirus EB są rozpoznawane przez RIG-I i aktywują sygnalizację w celu indukcji IFN typu I.

text: Małe RNA kodowane przez wirusa Epsteina-Barra (EBV) (EBER) są niepoliadenylowanymi, nieulegającymi translacji RNA, występującymi najobficiej w komórkach latentnie zakażonych wirusem EBV i oczekuje się, że będą wykazywać drugorzędowe struktury z wieloma krótkimi pętlami macierzystymi. Gen I indukowany kwasem retinowym (RIG-I) jest białkiem cytozolowym, które wykrywa wirusowe dwuniciowe RNA (dsRNA) wewnątrz komórki i inicjuje szlaki sygnałowe prowadzące do indukcji ochronnych genów komórkowych, w tym interferonów typu I (IFN). Zbadaliśmy, czy EBERs były rozpoznawane przez RIG-I jako dsRNA. Transfekcja IFN i genów stymulowanych przez IFN (ISG) indukowanych plazmidem RIG-1 w komórkach chłoniaka Burkitta (BL) EBV-dodatnich (BL), ale nie w ich odpowiednikach EBV-ujemnych lub komórkach BL zakażonych EBV z nokautem EBER. Transfekcja plazmidu EBER lub EBER zsyntetyzowanych in vitro indukowała ekspresję IFN typu I i ISG w eksprymujących RIG-I, EBV-ujemnych komórkach BL, ale nie w odpowiednikach RIG-I-minus. EBERs aktywowały substraty RIG-I, NF-kappaB i IFN regulator factor 3, które były niezbędne do aktywacji IFN typu I. Wykazano również, że EBERs współstrącał z RIG-I. Wyniki te wskazują, że EBER są rozpoznawane przez RIG-I i aktywują sygnalizację w celu indukcji IFN typu I w komórkach zakażonych EBV.


title: Ciąża u pacjentów dializowanych: przegląd wyników, powikłań i zarządzania.

text: Chociaż niezbyt często, ciąża występuje u kobiet przewlekle dializowanych. W 1980 r. częstość występowania ciąży u kobiet dializowanych wynosiła 0,9%. Badania z lat 1992-2003 wskazują, że ciąża wystąpiła u 1-7% kobiet przewlekle dializowanych. Połowa niemowląt urodzonych przez kobiety poddane przewlekłej dializie przeżywa. Istotne jest to, że „intensywna dializa” 16-24 godz./tydzień wiąże się z poprawą przeżywalności niemowląt. W artykule dokonano przeglądu częstości występowania, czasu trwania, powikłań u płodu i matki oraz wyników ciąży u kobiet przewlekle dializowanych. Podsumowano również postępowanie w przypadku anemii, nadciśnienia, elektrolitów, minerałów kostnych i parametrów kwasowo-zasadowych u ciężarnej pacjentki dializowanej. Sporządzane są również zalecenia dotyczące recept na dializy dla kobiet w ciąży poddawanych hemodializie (HD) lub dializie otrzewnowej (PD). Złożony i niepewny stan kobiety w ciąży poddawanej dializie wymaga ścisłej współpracy między pacjentką, nefrologiem, personelem dializacyjnym, położnikiem i neonatologiem, aby zmaksymalizować szanse na pomyślną ciążę.


title: Silne działanie immunosupresyjne interleukiny-10 kodowanej przez cytomegalowirus.

text: Cytomegalowirus (CMV) ma wysoce rozwinięte mechanizmy unikania wykrycia przez układ odpornościowy gospodarza. Ostatnio w genomach CMV człowieka i naczelnych zidentyfikowano nowy gen zawierający segmenty nieciągłych otwartych ramek odczytu i stwierdzono, że ma on ograniczoną przewidywaną homologię z endogenną komórkową interleukiną-10 (IL-10). Tutaj badamy aktywność biologiczną produktu genu podobnego do CMV IL-10 i pokazujemy, że posiada on silne właściwości immunosupresyjne. Stwierdzono, że zarówno oczyszczona, pochodząca z bakterii, rekombinowana IL-10 CMV, jak i CMV IL-10 ulegająca ekspresji w supernatantach ludzkich komórek, hamują proliferację stymulowanych mitogenami komórek jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC), ze swoistą aktywnością porównywalną do aktywności rekombinowanej ludzkiej IL-10 . Ponadto, CMV IL-10 wyrażana z ludzkich komórek hamowała syntezę cytokin, ponieważ traktowanie stymulowanych PBMC i monocytów CMV IL-10 prowadziło do znacznego zmniejszenia produkcji cytokin prozapalnych. Wreszcie zaobserwowano, że CMV IL-10 zmniejsza ekspresję na powierzchni komórek zarówno głównego kompleksu zgodności tkankowej (MHC) klasy I, jak i klasy II, jednocześnie odwrotnie zwiększając ekspresję nieklasycznego allelu HLA-G MHC. Wyniki te po raz pierwszy pokazują, że CMV ma biologicznie aktywny homolog IL-10, który może przyczyniać się do unikania odporności podczas infekcji wirusowej.


title: Dowody na obecność kompleksów ureazy apoproteinowych zawierających UreD, UreF i UreG w komórkach, które są kompetentne do aktywacji enzymów in vivo.

text: Aktywacja in vivo ureazy Klebsiella aerogenes, enzymu zawierającego nikiel, wymaga obecności funkcjonalnych białek pomocniczych UreD, UreF i UreG i jest dodatkowo ułatwiana przez UreE. Proponuje się, że te białka pomocnicze są zaangażowane w składanie metalocentrów (M.H. Lee, S.B. Mulrooney, M.J. Renner, Y. Markowicz i R.P. Hausinger, J. Bacteriol. 174:4324-4330, 1992). Szereg trzech kompleksów UreD-apoproteina-ureaza występuje w komórkach, które wyrażają ureD na wysokim poziomie i uważa się, że te kompleksy są niezbędne do aktywacji enzymu in vivo (I.-S. Park, M.B. Carr i R.P. Hausinger, Proc. Natl. Acad. Sci. USA 91:3233-3237, 1994). W tym badaniu opisujemy wpływ delecji genów pomocniczych na tworzenie kompleksu ureazy. Stwierdzono, że produkty genów ureE, ureF i ureG nie są wymagane do tworzenia kompleksów UreD-ureaza; jednakże kompleksy z mutanta delecyjnego ureF wykazywały opóźnioną elucję podczas chromatografii wykluczania. Ponieważ te ostatnie kompleksy miały typową wielkość UreD-ureazy zgodnie z natywną analizą elektroforetyczną w żelu, proponujemy, aby UreF zmieniał konformację kompleksów UreD-ureazy. Te same badania wykazały obecność dodatkowej serii kompleksów ureazy z apoproteiną obecnych tylko w komórkach zawierających ureD, ureF i ureG, wraz z genami podjednostek ureazy. Wykazano, że te nowe kompleksy zawierają ureazę, UreD, UreF i UreG. Proponujemy, że kompleksy UreD-UreF-UreG-apoproteina ureazy reprezentują aktywną formę apoproteiny ureazy w komórce.


title: Transfer jądra komórki somatycznej człowieka z wykorzystaniem komórek dorosłych.

text: Pozyskiwanie specyficznych dla pacjenta ludzkich pluripotencjalnych komórek macierzystych poprzez transfer jądra komórki somatycznej (SCNT) ma potencjał do zastosowań w wielu kontekstach terapeutycznych. Jednak udane SCNT z komórkami ludzkimi okazało się trudne do osiągnięcia i jak dotąd odnotowano je tylko w przypadku komórek somatycznych płodu lub niemowląt. W niniejszym badaniu opisujemy zastosowanie niedawno opracowanej metodologii wytwarzania ludzkich ESC poprzez SCNT z wykorzystaniem fibroblastów skóry od 35- i 75-letnich mężczyzn. Nasze badanie pokazuje zatem przydatność SCNT do komórek dorosłego człowieka i wspiera dalsze badania SCNT jako strategii w medycynie regeneracyjnej.


title: „Naturalne” komórki zabójcze u myszy. I. Komórki cytotoksyczne o swoistości wobec mysich komórek białaczki Moloneya. Specyfika i dystrybucja według genotypu.

text: W śledzionach młodych, dorosłych myszy występują naturalnie występujące limfocyty NK o swoistości wobec mysich komórek białaczki Moloneya. Aktywność lityczna była skierowana przeciwko syngenicznym lub allogenicznym komórkom białaczki Moloneya w podobnym stopniu, ale była głównie wyrażana w testach na komórkach białaczkowych hodowanych in vitro. Dwie białaczki pochodzenia innego niż Moloney były oporne, podobnie jak linia mastocytoma P815. Chociaż aktywność zabójcy różniła się między różnymi szczepami myszy, specyficzność lizy była taka sama, jak wykazała eksperymenty kompetycyjne z użyciem nieznakowanych komórek Moloneya lub innych komórek nowotworowych jako inhibitorów w testach cytotoksycznych. Stwierdzono, że zdolność do konkurowania i wrażliwość na lizę przez komórki zabójcze są silnie skorelowane dodatnio. Analiza kinetyki testu cytotoksycznego wykazała szybką indukcję lizy w ciągu jednej do czterech godzin, przemawiając przeciwko jakiejkolwiek konwencjonalnej indukcji odpowiedzi immunologicznej in vitro. Nie znaleziono dowodów na to, że rozpuszczalne czynniki odgrywają jakąkolwiek rolę w teście cytolitycznym.