title: Próby kontrolowane placebo i próby aktywnej kontroli w ocenie nowych terapii. Część 1: Zagadnienia etyczne i naukowe

text: Próby kontrolowane placebo są szeroko stosowane w opracowywaniu nowych leków. Czasami są one kwestionowane jako nieetyczne w warunkach, w których pacjenci mogą być leczeni za pomocą istniejącej terapii (1-7). Kwestie, kiedy kontrole placebo są dopuszczalne z etycznego punktu widzenia, a kiedy są niezbędne z naukowego punktu widzenia, są ważne i warte dyskusji. Etyka kontroli placebo Deklaracja Helsińska Deklaracja Helsińska (8) jest międzynarodowym dokumentem opisującym zasady etyczne prowadzenia badań klinicznych. Ci, którzy twierdzą, że grupy kontrolne placebo są nieetyczne, ilekroć istnieje skuteczna terapia dla danego schorzenia, zwykle przytaczają następujące zdanie w Deklaracji na poparcie tego stanowiska: W każdym badaniu medycznym każdy pacjent, w tym pacjenci z grupy kontrolnej, powinien mieć pewność sprawdzona metoda diagnostyczna i terapeutyczna. Uważamy, że interpretacja tego zdania jako zakazu kontroli placebo, gdy istnieje skuteczne leczenie, jest nie do utrzymania. Po pierwsze, wymóg, aby wszyscy pacjenci otrzymywali najlepszą sprawdzoną metodę diagnostyczną i terapeutyczną, wykluczyłby nie tylko badania kontrolowane placebo, ale także badania z aktywną kontrolą i badaniami historycznie kontrolowanymi. Gdy istnieje skuteczne leczenie, pacjent otrzymujący leczenie eksperymentalne zamiast ustalonej terapii wyraźnie nie otrzymuje najlepiej sprawdzonego leczenia. Po drugie, nie wydaje się rozsądne uznawanie za równoważne wszystkich niepowodzeń w zastosowaniu znanej skutecznej terapii. W przeszłości obawy dotyczące stosowania placebo pojawiały się zwykle w kontekście poważnej choroby. Panuje powszechna zgoda, że stosowanie placebo lub nieleczonych w inny sposób kontroli jest prawie zawsze nieetyczne, gdy dostępna jest terapia poprawiająca przeżycie lub zmniejszająca poważną zachorowalność. Jednak w przypadkach, w których leczenie nie wpływa na długoterminowe zdrowie pacjenta, etyczny imperatyw wykorzystania istniejącej terapii nie jest wiarygodny. Czy to możliwe, na przykład, że ponieważ miejscowo stosowany minoksydyl lub doustny finasteryd mogą powodować wzrost włosów, kontrolowane placebo badanie nowego środka na łysienie jest nieetyczne? Czy stosowanie placebo w krótkoterminowych badaniach leków na alergiczny nieżyt nosa, bezsenność, lęki, dermatozy, zgagę lub bóle głowy u w pełni poinformowanych pacjentów jest naprawdę nieetyczne? Nie sądzimy, aby istniały uzasadnione podstawy do twierdzenia, że takie badania i wiele innych kontrolowanych placebo badań dotyczących łagodzenia objawów są nieetyczne i że poinformowany pacjent nie może zostać odpowiednio poproszony o udział w nich. Po trzecie, istnieje dobry powód, by wątpić, że cytowane zdanie miało na celu zniechęcenie do badań kontrolowanych placebo. Omawiane wyrażenie nie było częścią oryginalnej Deklaracji z 1964 r., ale zostało dodane w 1975 r., aby wzmocnić ideę, że relacja lekarz-pacjent musi być szanowana, tak jak miałoby to miejsce w sytuacji czysto terapeutycznej, nieobejmującej celów badawczych (8). W wyjaśnieniu towarzyszącym zmianie z 1975 r. nie poruszono nawet kwestii badań kontrolowanych placebo (9). Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne (10), Światowa Organizacja Zdrowia (11) i Rada Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych (12) odrzuciły stanowisko, że Deklaracja jednolicie zakazuje badań kontrolowanych placebo, gdy dostępna jest sprawdzona terapia. Świadoma zgoda w badaniach kontrolowanych placebo Pacjenci zaproszeni do udziału w badaniu kontrolowanym placebo muszą być poinformowani o istnieniu jakiejkolwiek skutecznej terapii, muszą być w stanie zbadać konsekwencje odroczenia takiej terapii z badaczem i muszą wyrazić w pełni świadomą zgodę. Obawa o to, czy zgoda na udział w badaniach jest tak świadoma, jak chcielibyśmy wierzyć, jest uzasadniona, ale obawy te dotyczą w równym stopniu decyzji pacjenta o rezygnacji ze znanego skutecznego leczenia i ryzyku narażenia na potencjalnie nieskuteczny lub nawet szkodliwy nowy czynnik w aktywnym -badanie kontrolne co do decyzji o zaakceptowaniu ewentualnego utrzymywania się objawów w badaniu kontrolowanym placebo. Tak więc problem ten nie dotyczy wyłącznie badań kontrolowanych placebo. Z powyższych powodów dochodzimy do wniosku, że badania kontrolowane placebo mogą być prowadzone w sposób etyczny, nawet jeśli istnieje skuteczna terapia, o ile pacjenci nie ucierpią z powodu uczestnictwa i są w pełni poinformowani o alternatywach. Chociaż w wielu przypadkach zastosowanie tego standardu będzie dość proste, w innych nie i może toczyć się dyskusja na temat konsekwencji odroczenia leczenia (13). Ocena skuteczności w badaniach z aktywną kontrolą Badania kliniczne, które z powodu niedociągnięć w projekcie lub prowadzeniu badania prawdopodobnie nie dostarczą naukowo ważnych i klinicznie znaczących wyników, budzą własne obawy etyczne (12, 14). Pozostała część tego artykułu będzie dotyczyć niezdolności powszechnie proponowanych alternatyw dla badań kontrolowanych placebo do oceny skuteczności nowych terapii w wielu warunkach medycznych. Badania równoważności z aktywną kontrolą (Badania Noninferiority) Możliwość etycznego przeprowadzenia badania z grupą kontrolną placebo w danej sytuacji niekoniecznie oznacza, że badania z grupą kontrolną placebo należy przeprowadzać, gdy istnieje skuteczna terapia. Pacjenci i lekarze mogą nadal preferować badanie, w którym każdy uczestnik otrzymuje aktywne leczenie. Pozostaje do zbadania, dlaczego badania kontrolowane placebo (lub, bardziej ogólnie, badania mające na celu wykazanie przewagi jednego leczenia nad drugim) są często potrzebne do wykazania skuteczności nowych metod leczenia i często nie można ich zastąpić badaniami z aktywną kontrolą, które wykazują że nowy lek jest równoważny lub nie gorszy od znanego skutecznego środka. Ograniczenia badań równoważności aktywnej kontroli (ACET), które mają na celu wykazanie skuteczności nowego leku, są od dawna znane i dobrze opisane (15-33), ale być może nie są tak powszechnie doceniane, jak powinny. Niedawno zaproponowane międzynarodowe wytyczne dotyczące wyboru grupy kontrolnej szczegółowo omawiają tę kwestię (33). Podstawowy problem: potrzeba czułości testu Istnieją dwa różne sposoby wykazania, że nowa terapia jest skuteczna. Można wykazać, że nowa terapia jest lepsza od terapii kontrolnej lub można wykazać, że nowa terapia jest równoważna lub nie gorsza o pewną określoną ilość niż znana skuteczna terapia. Każda metoda może być prawidłowa, ale każda wymaga zupełnie innego podejścia wnioskowania. Dobrze zaprojektowane badanie wykazujące wyższość leczenia nad kontrolą (placebo lub terapia aktywna) dostarcza mocnych dowodów na skuteczność nowego leczenia, ograniczonego jedynie statystyczną niepewnością wyniku. Żadne informacje zewnętrzne nie są potrzebne do potwierdzenia skuteczności. W przeciwieństwie do tego badanie, które z powodzeniem pokazuje równoważność, czyli niewielką różnicę między nowym lekiem a znanym aktywnym leczeniem, samo w sobie nie pokazuje, że nowe leczenie jest skuteczne. Równoważność może oznaczać, że obie metody leczenia były skuteczne w badaniu, ale może również oznaczać, że obie metody leczenia były nieskuteczne w badaniu. Aby na podstawie ACET wywnioskować, że nowa terapia jest skuteczna na podstawie podobieństwa do aktywnej kontroli, należy przyjąć krytyczne (i niesprawdzalne w ramach badania) założenie, że aktywna kontrola miała wpływ w tym konkretnym badaniu. Innymi słowy, należy założyć, że gdyby uwzględniono grupę placebo, placebo byłoby gorsze od aktywnej kontroli (15-33). Poparcie dla tego założenia musi pochodzić ze źródeł spoza procesu. Chociaż może wydawać się rozsądne oczekiwać, że znany środek aktywny będzie lepszy od placebo w każdym odpowiednio zaprojektowanym badaniu, doświadczenie pokazało, że nie jest tak w przypadku wielu rodzajów leków. Zdolność badania do rozróżnienia między aktywnymi i nieaktywnymi metodami leczenia jest określana jako czułość testu. Jeżeli nie można założyć czułości testu, to nawet jeśli nowe i standardowe terapie wydają się praktycznie identyczne, a przedział ufności dla ich porównania jest wyjątkowo wąski, badanie nie może wykazać skuteczności nowego leku. (Należy zauważyć, że w praktyce ACET nie są zaprojektowane po prostu po to, aby wykazać brak statystycznie istotnej różnicy między terapiami. Raczej takie badania mają na celu wykazanie równoważności, że nowa terapia nie jest gorsza od kontroli o więcej niż określony margines. Takie podejście jest opisane w załączniku.) Najlepszym dowodem na to, że aktywny lek będzie miał efekt lepszy niż placebo w danym badaniu, byłaby seria prób o podobnym projekcie, w których aktywny lek niezawodnie przewyższał placebo. ACET wymaga zatem informacji spoza badania (informacji o wcześniejszych badaniach kontrolowanych placebo nad aktywną kontrolą), aby zinterpretować wyniki. Pod tym względem ACET jest podobny do historycznie kontrolowanego badania. W niektórych sytuacjach, takich jak wysoce wrażliwe nowotwory, większość chorób zakaźnych i niektóre schorzenia sercowo-naczyniowe, takie informacje zewnętrzne są dostępne, a ACET mogą i stanowią ważną i wiarygodną podstawę do oceny nowych terapii. Jednak w wielu przypadkach nie można przyjąć historycznego założenia czułości testu; w przypadku wielu rodzajów skutecznych leków badania o pozornie odpowiedniej wielkości i projekcie nie rozróżniają regularnie leków od placebo (16-18, 25, 34). Ponad 20 lat temu Lasagna (19) opisał tę trudność szczególnie dobrze (odzwierciedlając długie rozpoznawanie problemu wśród analgezjologów): porównanie nowego leku ze standardowym jest przekonujące tylko wtedy, gdy nowy lek jest lepszy od standardowego leczenia. Jeśli jest gorszy, a nawet nie do odróżnienia od standardowego środka, jego wyników nie da się łatwo zinterpretować. Przy braku kontroli placebo nie wiadomo, czy gorszy nowy lek ma jakąkolwiek skuteczność, a równoważne działanie może po prostu odzwierciedlać populację pacjentów, która nie może odróżnić dwóch aktywnych leków, które znacznie różnią się od siebie, lub między aktywnym lekiem a placebo. Niektóre stany kliniczne, takie jak seri


title: Oddychanie metanem u pacjentów z rakiem jelita grubego.

text: Spośród 30 pacjentów z rakiem jelita grubego 24 (80%) miało wykrywalny poziom metanu w oddechu, w porównaniu z 25 (39%) z 64 pacjentów z niezłośliwą chorobą jelita grubego i 83 (40%) z 208 osoby bez choroby jelita grubego. Odkrycia te sugerują, że może istnieć różnica w beztlenowej florze jelitowej między pacjentami z rakiem jelita grubego a pacjentami bez tej choroby. Ta różnica może poprzedzać rozwój guza lub alternatywnie wynikać z guza.


title: Komórki odpornościowe przyczyniają się do utrzymania neurogenezy i zdolności uczenia się przestrzennego w wieku dorosłym

text: Wiadomo, że neurogeneza zachodzi w mózgu osoby dorosłej. Praca ta identyfikuje limfocyty T i mikroglej jako ważne dla utrzymania neurogenezy hipokampa i zdolności przestrzennego uczenia się w wieku dorosłym. Neurogeneza hipokampowa indukowana przez wzbogacone środowisko była związana z rekrutacją limfocytów T i aktywacją mikrogleju. U myszy z niedoborem odporności neurogeneza hipokampowa była znacznie osłabiona i nie mogła zostać wzmocniona przez wzbogacenie środowiska, ale została przywrócona i wzmocniona przez limfocyty T rozpoznające specyficzny antygen OUN. Stwierdzono również, że limfocyty T swoiste dla OUN są wymagane do przestrzennego uczenia się i zapamiętywania oraz ekspresji neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego w zakręcie zębatym, co sugeruje, że wspólny mechanizm immunologiczny leży u podstaw różnych aspektów plastyczności hipokampa i odnowy komórek w mózg dorosłego.


title: Aktywność krzyżowa plemników w regionach ludzkiego genomu wykazujących skrajne załamanie asocjacji markerów.

text: Dane dotyczące różnorodności populacji dostarczyły ostatnio dogłębnego, aczkolwiek wnioskowania, wglądu w rekombinację mejotyczną w całym genomie człowieka, ujawniając krajobraz zdominowany przez tysiące przecinających się hotspotów. Jednak bardzo niewiele z tych domniemanych punktów zapalnych zostało bezpośrednio przeanalizowanych pod kątem aktywności krzyżowej. Opiszemy teraz poszukiwanie bardzo aktywnych punktów zapalnych, wykorzystując ekstremalny rozkład asocjacji markera jako przewodnika do analizy krzyżowej plemników o wysokiej rozdzielczości. Strategia ta doprowadziła do wyizolowania najbardziej aktywnych, dotychczas opisanych hotspotów cross-over. Ich morfologia, atrybuty sekwencji i procesy krzyżowania są bardzo podobne do tych obserwowanych w mniej aktywnych punktach zapalnych, ale ich aktywność w plemnikach jest słabo przewidywalna na podstawie informacji o różnorodności populacji. Kilka z tych hotspotów wykazało dowody na tendencyjną konwersję genów towarzyszącą crossoverowi, w niektórych przypadkach związaną ze zróżnicowaniem między mężczyznami w aktywności crossoverowej oraz z dwoma hotspotami wykazującymi całkowitą obecność/nieobecność polimorfizmu u różnych mężczyzn. Polimorfizm hotspotów jest bardzo powszechny w mniej aktywnych hotspotach, ale co ciekawe, nie zaobserwowano go w żadnym z najbardziej aktywnych hotspotów. Kontrastuje to z przewidywaniami, że ekstremalne gorące punkty powinny być najbardziej podatne na atenuację przez popęd mejotyczny na korzyść mutacji, które tłumią rekombinację i dlatego powinny wykazywać szybką ewolucję, a tym samym zmienność aktywności między mężczyznami. Wreszcie, te bardzo intensywne punkty zapalne stanowią cenne źródło do analizy procesów i szlaków rekombinacji mejotycznej u ludzi.


title: Wydajna niewirusowa metoda generowania wolnych od integracji indukowanych przez człowieka pluripotencjalnych komórek macierzystych z krwi pępowinowej i komórek krwi obwodowej.

text: Wytwarzanie indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) daje możliwość wykorzystania specyficznych dla pacjenta komórek somatycznych, które są cennym źródłem do modelowania chorób i odkrywania leków. Aby promować badania z udziałem tych komórek, ważne jest wytwarzanie iPSC z łatwo dostępnych i mniej inwazyjnych tkanek, takich jak krew. Niedawno opisaliśmy wydajne wytwarzanie ludzkich iPSC z dorosłych fibroblastów przy użyciu kombinacji plazmidów kodujących OCT3/4, SOX2, KLF4, L-MYC, LIN28 i shRNA dla TP53. Przedstawiamy tutaj zmodyfikowany protokół umożliwiający wydajną indukcję iPSC z komórek krwi pępowinowej CD34+ iz krwi obwodowej wyizolowanej od zdrowych dawców przy użyciu tych wektorów plazmidowych. Oryginalna mieszanina plazmidów może indukować iPSC; jednak wydajność była niska. Dodanie EBNA1, niezbędnego czynnika episomalnej amplifikacji wektorów, przez dodatkowy plazmid, znacznie zwiększyło wydajność indukcji iPSC, zwłaszcza gdy indukcję przeprowadzono z komórek αβT. Ta poprawa umożliwiła ustanowienie iPSC pochodzących z krwi od siedmiu zdrowych dawców w wieku od 20 do 60 lat. Ta metoda indukcji będzie użyteczna do wyprowadzenia specyficznych dla pacjenta iPSC bez integracji, a także będzie miała zastosowanie do generowania iPSC klasy klinicznej w przyszłości.


title: Ścieżka sygnalizacyjna wrażliwa na rapamycynę przyczynia się do długoterminowej plastyczności synaptycznej w hipokampie.

text: Wiele form długotrwałej plastyczności behawioralnej i synaptycznej wymaga syntezy nowych białek. Na przykład długotrwałe wzmocnienie (LTP), które trwa dłużej niż godzinę, wymaga zarówno transkrypcji, jak i translacji. Mechanizmy transdukcji sygnału, które łączą zdarzenia synaptyczne z maszynerią translacji białek podczas długotrwałej plastyczności synaptycznej, nie są jednak dobrze poznane. Jeden ze szlaków sygnałowych, który jest stymulowany przez czynniki wzrostu i skutkuje translacją specyficznych mRNA, obejmuje ssaczy cel rapamycyny, kinazę wrażliwą na rapamycynę (mTOR, znany również jako FRAP i RAFT-1). Kilka elementów tego translacyjnego szlaku sygnałowego, w tym mTOR, białka 1 i 2 wiążące eukariotyczny czynnik inicjacji 4E oraz eukariotyczny czynnik inicjacji 4E, są obecne w hipokampie szczura, jak wykazano w analizie Western blot, a białka te są wykrywane w ciała komórkowe i dendryty w skrawkach hipokampa w badaniach immunobarwienia. W hodowanych neuronach hipokampa białka te są obecne w dendrytach i często znajdują się w pobliżu białka presynaptycznego synapsyny I. W miejscach synaptycznych ich dystrybucja całkowicie pokrywa się z białkiem postsynaptycznym PSD-95. Obserwacje te sugerują postsynaptyczną lokalizację tych białek. Zakłócenie sygnalizacji mTOR przez rapamycynę powoduje zmniejszenie ekspresji LTP w późnej fazie indukowanej stymulacją o wysokiej częstotliwości; wczesna faza LTP pozostaje nienaruszona. Rapamycyna blokuje również wzmocnienie synaptyczne indukowane przez czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego w skrawkach hipokampa. Wyniki te wskazują na istotną rolę sygnalizacji wrażliwej na rapamycynę w ekspresji dwóch form plastyczności synaptycznej, które wymagają syntezy nowych białek. Lokalizacja tego translacyjnego szlaku sygnałowego w miejscach postsynaptycznych może zapewnić mechanizm kontrolujący lokalną syntezę białek w wzmocnionych synapsach.


title: Dziennik FASEB ekspresowy artykuł 10.1096/fj.00-0815fje. Opublikowano online 27 czerwca 2001 r. Istotna rola cholesterolu w plastyczności synaptycznej i degeneracji neuronów

text: SZCZEGÓŁOWE CELE Nasze poprzednie badania wskazywały na związek między metabolizmem lipidów a białkiem amyloidu beta (Aβ) jako „brakujące ogniwo w układance Alzheimera” [FASEB J., tom. 12, s. 1097 (1998)]. W niniejszym badaniu oceniliśmy rolę cholesterolu w plastyczności synaptycznej i degeneracji neuronów za pomocą kombinacji technologii wycinków hipokampa dorosłego szczura, dobrze znanej procedury ograniczonego wypływu cholesterolu, znakowania metabolicznego lipidów, pozakomórkowego rejestrowania pobudzających potencjałów postsynaptycznych pola CA1 ( fEPSP) i immunofluorescencji. GŁÓWNE USTALENIA1. Zwiększony wypływ cholesterolu zaburza krótko- i długoterminową plastyczność synaptyczną Plastyczność synaps jest podstawową cechą ośrodkowego układu nerwowego (OUN), która umożliwia synapsom „zapamiętywanie” wcześniejszej aktywności i wyrażanie zmian plastycznych w celu precyzyjnego dostrojenia aktualnego działania synaptycznego. W tym badaniu zapytaliśmy, czy zwiększony wypływ cholesterolu wywołany ex vivo przez normalny ludzki CSF-HDL3 i metylo-β-cyklodekstrynę (MβCD) (naturalny i modelowy cholesterol)


title: Funkcjonalne hamowanie komórek osteoblastycznych w mysim modelu białaczki szpikowej in vivo.

text: Pancytopenia jest główną przyczyną zachorowalności w ostrej białaczce szpikowej (AML), ale jej przyczyna jest niejasna. Wykazano, że prawidłowe komórki osteoblastyczne wspierają hematopoezę. Aby zdefiniować wpływ białaczki na komórki osteoblastyczne, zastosowaliśmy immunokompetentny mysi model AML. Myszy z białaczką miały zahamowanie komórek osteoblastycznych, ze zmniejszonym poziomem osteokalcyny, markera tworzenia kości w surowicy. Komórki osteoprogenitorowe i wyściełające śródkostne komórki osteopontyny(+) były zmniejszone, a mRNA osteokalcyny w komórkach szpiku CD45(-) uległo zmniejszeniu. Doprowadziło to do poważnej utraty zmineralizowanej kości. Osteoklasty były tylko przejściowo zwiększone bez znaczącego wzrostu resorpcji kości, a ich hamowanie tylko częściowo uratowało utratę kości wywołaną białaczką. Dane in vitro sugerowały, że wydzielany czynnik pochodzący z białaczki hamuje komórki osteoblastyczne. Ponieważ ostatnio doniesiono, że chemokina CCL-3 hamuje funkcję osteoblastów w szpiczaku, przetestowaliśmy jej ekspresję w naszym modelu iu pacjentów z AML. Zgodnie z jego potencjalną nową rolą w zależnej od białaczki utracie kości, mRNA CCL-3 było znacznie zwiększone w złośliwych komórkach szpiku myszy z białaczką oraz w próbkach od pacjentów z AML. Opierając się na tych wynikach, proponujemy, że terapeutyczna łagodzenie wywołanego białaczką odłączenia komórek osteoblastycznych i osteoklastycznych może stanowić nowe podejście do promowania prawidłowej hematopoezy u pacjentów z nowotworami szpiku.


title: Niejednorodność fibroblastów w ranie nowotworowej

text: Fibroblasty regulują strukturę i funkcję zdrowych tkanek, przejściowo uczestniczą w naprawie tkanek po ostrym zapaleniu i przejmują nieprawidłową rolę stymulującą podczas przewlekłych stanów zapalnych, w tym raka. Takie fibroblasty związane z rakiem (CAF) modulują mikrośrodowisko nowotworu i wpływają na zachowanie komórek nowotworowych w sposób promujący nowotwór lub hamujący nowotwór. Te funkcje plejotropowe podkreślają wrodzoną plastyczność fibroblastów i mogą zapewnić nowe możliwości zrozumienia i interwencji terapeutycznej w nowotworach złośliwych. Omawiamy pojawiające się tematy biologii CAF w kontekście nowotworzenia i terapii.


title: Profil kohorty: chińskie badanie podłużne dotyczące zdrowia i emerytury (CHARLS).

text: China Health and Retirement Longitudinal Study (CHARLS) to reprezentatywne dla całego kraju badanie podłużne osób w Chinach w wieku 45 lat lub starszych i ich małżonków, obejmujące ocenę sytuacji społecznej, ekonomicznej i zdrowotnej mieszkańców społeczności. CHARLS analizuje dostosowania zdrowotne i ekonomiczne do szybkiego starzenia się ludności w Chinach. Ogólnokrajowe badanie bazowe dla badania zostało przeprowadzone między czerwcem 2011 a marcem 2012 i objęło 17 708 respondentów. Respondenci CHARLS są obserwowani co 2 lata za pomocą osobistego wywiadu wspomaganego komputerowo (CAPI). Pomiary fizyczne są wykonywane co 2 lata, a pobranie próbki krwi odbywa się raz na dwa okresy obserwacji. Badanie pilotażowe dla CHARLS zostało przeprowadzone w dwóch prowincjach Chin w 2008 roku na 2685 osobach, które zostały ponownie przebadane w 2012 roku. Aby zapewnić przyjęcie najlepszych praktyk i międzynarodową porównywalność wyników, CHARLS został zharmonizowany z wiodącymi międzynarodowymi badaniami naukowymi w dziedzinie zdrowia i Model badania emerytalnego (HRS). Prośby o współpracę należy kierować do dr Yaohui Zhao (yhzhao@nsd.edu.cn). Wszystkie dane w CHARLS są utrzymywane w Narodowej Szkole Rozwoju Uniwersytetu Pekińskiego i będą dostępne dla naukowców z całego świata na stronie internetowej badania. Dane pilotażowe CHARLS z 2008 r. są dostępne pod adresem: http://charls.ccer.edu.cn/charls/. Oczekuje się, że krajowe dane bazowe na potrzeby badania zostaną opublikowane w styczniu 2013 r.


title: Centralna rola limfocytów Th2/Tc2 w zmianach typu II w stwardnieniu rozsianym

text: CEL Stwardnienie rozsiane (MS) jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego o znacznej niejednorodności w kilku aspektach, w tym w procesach patologicznych. Na podstawie naciekania komórek odpornościowych, odkładania się czynników humoralnych i utraty oligodendrocytów i/lub białek mielinowych opisano cztery wzorce zmian. Wzór II charakteryzuje się odkładaniem przeciwciał i dopełniacza oprócz naciekania komórek T. SM jest uważane za chorobę, w której pośredniczą limfocyty T, ale do tej pory badanie patogennych limfocytów T napotykało poważne wyzwania, przede wszystkim ograniczony dostęp limfocytów T naciekających mózg. Naszym celem było zidentyfikowanie, wyizolowanie i scharakteryzowanie infiltrujących mózg klonalnie rozszerzonych limfocytów T w uszkodzeniach MS wzoru II. METODY Użyliśmy sekwencjonowania nowej generacji, aby zidentyfikować rozwinięte klonalnie limfocyty T w demielinizacyjnych zmianach z autopsji mózgu typu II, a następnie wyizolowaliśmy je jako klony limfocytów T z autologicznego płynu mózgowo-rdzeniowego i scharakteryzowaliśmy je funkcjonalnie. WYNIKI Zidentyfikowaliśmy klonalnie namnażane limfocyty T CD8(+), ale także CD4(+) w zmianach demielinizacyjnych typu II i po raz pierwszy byliśmy w stanie wyizolować je jako żywe klony limfocytów T. Charakterystyka funkcjonalna pokazuje, że limfocyty T uwalniające cytokiny Th2 i zdolne do dostarczania limfocytów B pomagają zdominować naciek limfocytów T w uszkodzeniach mózgu o wzorze II. INTERPRETACJA Nasze dane dostarczają pierwszego funkcjonalnego dowodu na domniemaną rolę komórek Th2/Tc2 w SM typu II, wspierając istnienie tego patogennego fenotypu i kwestionując ochronną rolę, która jest ogólnie przypisywana komórkom Th2. Nasze obserwacje są ważne do rozważenia dla przyszłych terapii pacjentów z SM typu II.


title: Skoordynowane oscylacje aktyny korowej i Ca2+ korelują z cyklami wydzielania pęcherzyków

text: Kora aktynowa zarówno ułatwia, jak i utrudnia egzocytozę ziarnistości wydzielniczych. Sposób, w jaki komórki konsolidują te dwie przeciwstawne role, nie był dobrze rozumiany. Tutaj pokazujemy, że aktywacja antygenu komórek tucznych indukuje oscylacje poziomu lipidów Ca(2+) i PtdIns(4,5)P(2), które z kolei napędzają cykliczną rekrutację N-WASP i oscylacji poziomu aktyny korowej. Analiza eksperymentalna i obliczeniowa dowodzi, że fuzja pęcherzyków koreluje z obserwowanymi oscylacjami poziomu aktyny i Ca(2+). Cykl wydzielania pęcherzyków rozpoczyna się od wychwytywania pęcherzyków przez aktynę, gdy poziom F-aktyny w korze mózgowej jest wysoki, po czym następuje przejście pęcherzyka przez korę, gdy poziom F-aktyny jest niski i fuzja pęcherzyków z błoną komórkową, gdy poziom Ca(2+) następnie zwiększyć. Tak więc komórki wykorzystują oscylujące poziomy Ca(2+), PtdIns(4,5)P(2) i korowej aktyny F w celu zwiększenia wydajności sekrecji, wyjaśniając, w jaki sposób kora aktyny może działać jako nośnik, a także jako bariera dla wydzielania pęcherzyków .


title: WK175, nowy środek przeciwnowotworowy, zmniejsza wewnątrzkomórkowe stężenie dinukleotydu nikotynamidoadeninowego i indukuje kaskadę apoptotyczną w ludzkich komórkach białaczkowych.

text: Niedawno opracowaliśmy klasę nowych środków przeciwnowotworowych, które wywołują silną odpowiedź hamującą wzrost w wielu komórkach nowotworowych hodowanych in vitro. WK175, członek tej klasy, został wybrany jako modelowy związek, który wykazał silną skuteczność in vitro. WK175 zakłóca wewnątrzkomórkowy poziom NAD(+) w stanie stacjonarnym, powodując zmniejszenie stężenia komórkowego NAD(+). Odkryliśmy, że WK175 indukuje apoptotyczną śmierć komórek bez żadnego wpływu na DNA. Szczegółowo zbadano szlak sygnalizacji śmierci apoptotycznej zainicjowany przez WK175: potencjał błony mitochondrialnej, uwalnianie cytochromu c, aktywację kaspazy 3, rozszczepienie kaspazy 3 i polimerazy poli(ADP-rybozy) oraz pojawienie się cyklu komórkowego sub-G(1) populację określono w badaniach przebiegu w czasie w komórkach THP-1 (ludzkiej linii komórkowej białaczki monocytowej). Stwierdziliśmy aktywację tej kaskady po 24 godzinach traktowania 10 nM WK175. Indukcję apoptozy zapobiegał kwas bongkrekicowy, Z-Asp-Glu-Val-Asp-fluorometyloketon i Z-Leu-Glu-His-Asp-fluorometyloketon, inhibitory odpowiednio mitochondrialnej przepuszczalności i kaspazy 3 i 9, ale nie przez Ac-Tyr-Val-Ala-Asp-CHO, specyficzny inhibitor kaspazy 1, co sugeruje udział porów przejściowych przepuszczalności, kaspazy 3 i kaspazy 9 w indukowanej przez WK175 kaskadzie apoptotycznej. Wyniki te sugerują, że zmniejszone stężenie NAD(+) inicjuje kaskadę apoptotyczną, co skutkuje działaniem przeciwnowotworowym WK175.


title: Zaangażowanie mężów w korzystanie z opieki porodowej na wiejskich obszarach Bangladeszu: badanie jakościowe

text: TŁO Podstawową przyczyną wysokiej śmiertelności matek w Bangladeszu jest brak dostępu do profesjonalnej opieki porodowej. Zbadanie roli rodziny, zwłaszcza męża, podczas ciąży i porodu jest ważne dla zrozumienia dostępu kobiet do profesjonalnej opieki zdrowotnej matek i korzystania z niej, która może zapobiegać śmiertelności matek. To badanie jakościowe analizuje zaangażowanie mężów podczas porodu i profesjonalnej opieki porodowej w wiejskiej subdystrykcie Netrokona w Bangladeszu. METODY Korzystając z próbkowania celowego, wybrano dziesięć gospodarstw domowych zatrudniających wykwalifikowanego opiekuna podczas narodzin najmłodszego dziecka i dopasowano je do dziesięciu gospodarstw domowych, w których pracuje niewyszkolona tradycyjna opiekunka porodowa, czyli dhatri. Gospodarstwa domowe zostały wybrane na podstawie zestawu kryteriów włączenia, takich jak przybliżony dochód gospodarstwa domowego, pochodzenie etniczne i odległość do najbliższego szpitala. Dwadzieścia częściowo ustrukturyzowanych wywiadów przeprowadzono w Bangla z mężami w tych gospodarstwach w czerwcu 2010 roku. Wywiady zostały przepisane, przetłumaczone na angielski i przeanalizowane przy użyciu NVivo 9.0. WYNIKI Poprzez celowy wybór gospodarstw domowych, które różniły się rodzajem usługodawcy wykorzystywanego podczas porodu, wspólne tematy – wysokie koszty, zły transport i duże odległości do placówek służby zdrowia – zostały wyeliminowane jako wystarczające bariery w korzystaniu z profesjonalnej opieki porodowej. Rozbieżne tematy, a mianowicie wsparcie społeczne mężów i postrzegane normy społeczne, zostały zidentyfikowane jako podstawowe czynniki związane z korzystaniem z opieki porodowej. Odkryliśmy, że mężowie, których żony korzystały z profesjonalnej opieki porodowej, zapewniali swoim żonom wsparcie emocjonalne, instrumentalne i informacyjne podczas porodu i uważali, że konieczna jest interwencja medyczna. Natomiast mężowie, których żony stosowały w domu niewytrenowane dhatri, nie angażowali się podczas porodu i wierzyli, że poród powinien odbywać się w domu, zgodnie z lokalnymi tradycjami. WNIOSKI Niniejsze badanie dostarcza nowych dowodów na udział mężczyzn podczas porodu na wiejskich obszarach Bangladeszu. Odkrycia te mają ważne implikacje dla planistów programów, którzy powinni poszukiwać wrażliwych kulturowo sposobów angażowania mężów w interwencje dotyczące zdrowia matki i oceniać skuteczność strategii edukacyjnych skierowanych do mężów.


title: Mapowanie mejotycznego jednoniciowego DNA ujawnia nowy krajobraz pęknięć dwuniciowego DNA u Saccharomyces cerevisiae

text: Dwuniciowe pęknięcia DNA (DSB), które są tworzone przez białko Spo11, inicjują rekombinację mejotyczną. Poprzednie badania mapowania DSB wykorzystywały mutanty rad50S lub sae2Δ, które są wadliwe w przetwarzaniu przerwań, do akumulacji DSB połączonych ze Spo11 i zgłaszania dużych (≥ 50 kb) regionów „gorących DSB”, które są oddzielone domenami „zimnymi DSB”. podobnej wielkości. Znaczna rekombinacja występuje w niektórych regionach o niskiej temperaturze DSB, co sugeruje, że wzorce DSB nie są normalne w mutantach rad50S lub sae2Δ. W związku z tym opracowaliśmy nową metodę mapowania jednoniciowych DSB związanych z całym genomem DNA (ssDNA), które gromadzą się w zdolnych do przetwarzania, uszkodzonych w naprawie mutantach dmc1Δ i dmc1Δ rad51Δ. DSB zaobserwowano w znanych gorących punktach, ale także w większości wcześniej zidentyfikowanych regionów „zimnych DSB”, w tym w pobliżu centromerów i telomerów. Chociaż około 40% genomu jest zimna pod względem DSB w mutantach rad50S, analiza mejotycznego ssDNA z dmc1Δ pokazuje, że większość tych regionów ma znaczną aktywność DSB. Testy Southern blot DSB w wybranych regionach w komórkach dmc1Δ, rad50S i typu dzikiego potwierdzają te odkrycia. W ten sposób DSB są rozmieszczone znacznie bardziej równomiernie, niż wcześniej sądzono. Porównanie sygnałów DSB w szczepach mutantów dmc1, dmc1 rad51 i dmc1 spo11 identyfikuje Dmc1 jako krytyczną aktywność wymiany nici w całym genomie i potwierdza wcześniejsze wnioski, że zmiany wywołane przez Spo11 inicjują wszystkie rekombinacje mejotyczne.


title: Zmiany homeostazy ATP w wątrobie w ludzkim niealkoholowym stłuszczeniowym zapaleniu wątroby: badanie pilotażowe.

text: KONTEKST Mechanizmy prowadzące do progresji od stłuszczenia wątroby do stłuszczeniowego zapalenia wątroby i marskości wątroby nie są znane. W modelach zwierzęcych otyłe myszy ze stłuszczoną wątrobą są podatne na zubożenie i martwicę wątrobowego trifosforanu adenozyny (ATP), co sugeruje, że może być zaangażowana zmieniona homeostaza energii wątroby. CEL Ustalenie, czy pacjenci ze stłuszczeniową chorobą wątroby wykazują upośledzony powrót do zdrowia po wątrobowym wyczerpaniu ATP. PROJEKT Analiza laboratoryjna zapasów ATP w wątrobie monitorowanych za pomocą spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego przed i po przejściowym zmniejszeniu ATP w wątrobie indukowanym przez wstrzyknięcie fruktozy. Badanie przeprowadzono w okresie od 15 lipca do 30 sierpnia 1998 r. USTAWIENIA Szpital uniwersytecki. PACJENCI Ośmiu kolejnych dorosłych z niealkoholowym stłuszczeniowym zapaleniem wątroby potwierdzonym biopsją i 7 zdrowych osób kontrolnych dopasowanych pod względem wieku i płci. GŁÓWNY WYNIK POMIAROWY Poziom ATP 1 godzinę po wlewie fruktozy u pacjentów w porównaniu z grupą kontrolną. WYNIKI U pacjentów poziom aminotransferazy w surowicy był podwyższony (p = 0,02 w porównaniu z grupą kontrolną); Wartości albumin i bilirubiny były prawidłowe, a kliniczne objawy nadciśnienia wrotnego nie występowały w obu grupach. Jednak 2 pacjentów miało umiarkowane zwłóknienie, a 1 marskość wątroby w biopsji wątroby. Średnie poziomy glukozy, cholesterolu i triglicerydów w surowicy były podobne między grupami, ale pacjenci ważyli znacznie więcej niż kontrolni (p = 0,02). Poziomy ATP w wątrobie były podobne w 2 grupach przed infuzją fruktozy i podobnie spadły w obu po infuzji fruktozy (P = 0,01 vs początkowe poziomy ATP). Jednakże kontrolni uzupełniali zapasy ATP w wątrobie podczas 1-godzinnego okresu obserwacji (P<0,02 w porównaniu z minimalnym ATP), ale pacjenci tego nie robili. W związku z tym poziomy ATP w wątrobie pacjentów były niższe niż w grupie kontrolnej pod koniec badania (p = .04). Wskaźnik masy ciała (BMI) korelował odwrotnie z odzyskiem ATP, nawet w grupie kontrolnej (R = -0,768; P = 0,07). Chociaż BMI był wyższy u pacjentów niż w grupie kontrolnej (P = 0,02) i silnie korelował z podwyższeniem poziomu stłuszczenia wątroby i aminotransferazy w surowicy, żaden z tych ostatnich 2 parametrów ani histologiczne nasilenie zwłóknienia nie przewidywał silnie powrotu ATP w wątrobie. WNIOSKI Dane te sugerują, że powrót do zdrowia po wyczerpaniu ATP w wątrobie staje się coraz mniej skuteczny w miarę wzrostu masy ciała zdrowych osób z grupy kontrolnej i jest poważnie upośledzony u pacjentów z niealkoholowym stłuszczeniowym zapaleniem wątroby związanym z otyłością.


title: Blokada kinazy fosfoinozytydo-3 klasy IB łagodzi stan zapalny wywołany otyłością i insulinooporność.

text: Otyłość i insulinooporność, kluczowe cechy zespołu metabolicznego, są ściśle związane ze stanem przewlekłego zapalenia o niskim nasileniu charakteryzującym się nieprawidłowym naciekaniem makrofagów do tkanki tłuszczowej. Chociaż doniesiono, że chemokiny promują migrację leukocytów poprzez aktywację kinazy 3 fosfoinozytydów klasy IB (PI3Kγ) w stanach zapalnych, niewiele wiadomo na temat roli PI3Kγ w indukowanej otyłością infiltracji makrofagów do tkanek, ogólnoustrojowym zapaleniu i rozwoju insuliny. opór. W niniejszym badaniu wykorzystaliśmy mysie modele otyłości zarówno wywołanej dietą, jak i genetycznie wywołanej, aby zbadać rolę PI3Kγ w akumulacji makrofagów tkankowych i rozwoju insulinooporności wywołanej otyłością. Myszy pozbawione p110γ (Pik3cg(-/-)), katalitycznej podjednostki PI3Kγ, wykazywały polepszoną ogólnoustrojową wrażliwość na insulinę ze zwiększoną sygnalizacją insulinową w tkankach otyłych zwierząt. W tkankach tłuszczowych i wątrobach otyłych myszy Pik3cg(-/-) liczba naciekających makrofagów prozapalnych była znacznie zmniejszona, co prowadziło do zahamowania reakcji zapalnych w tych tkankach. Ponadto, specyficzna dla szpiku kostnego delecja i farmakologiczna blokada PI3Kγ również polepszyły infiltrację makrofagów wywołaną otyłością i insulinooporność. Dane te sugerują, że PI3Kγ odgrywa kluczową rolę w rozwoju zarówno zapalenia wywołanego otyłością, jak i ogólnoustrojowej oporności na insulinę oraz że PI3Kγ może być celem terapeutycznym dla cukrzycy typu 2.


title: Identyfikowanie powszechnych upośledzeń u słabych i niesamodzielnych osób starszych: walidacja oceny COPE dla niewyspecjalizowanych pracowników służby zdrowia w placówkach podstawowej opieki zdrowotnej o niskich zasobach

text: TŁO Słabe i niesamodzielne osoby starsze w środowiskach ubogich w zasoby są słabo obsługiwane przez systemy opieki zdrowotnej, które nie są w stanie dotrzeć do nich. Wielowymiarowe narzędzie oceny COPE (Caring for Older PEople) zostało zaprojektowane, aby pomóc pracownikom służby zdrowia (CHW) w identyfikowaniu klinicznie istotnych upośledzeń i dostarczaniu interwencji opartych na dowodach METODY Osoby starsze (n = 150) zidentyfikowane przez CHW jako słabe lub zależne domu przez CHW za pomocą ustrukturyzowanego narzędzia oceny COPE, generującego informacje na temat zaburzeń odżywiania, poruszania się, wzroku, słuchu, wstrzemięźliwości, funkcji poznawczych, nastroju i zachowania. Osoby starsze zostały ponownie ocenione przez lokalnych lekarzy, którzy dokonali oceny klinicznej dotyczącej obecności lub braku tych samych zaburzeń na podstawie badania klinicznego prowadzonego przez narzędzie oceny EASY-Care. WYNIKI Narzędzie COPE zostało uznane za łatwe w administrowaniu i dało CHW poczucie upoważnienia do zrozumienia i działania zgodnie z potrzebami osób starszych. Zgodność oceny COPE dokonywanej przez CHW i oceniających klinicystów była niewielka (w zakresie od 45,8 do 91,3%) w przypadku większości zaburzeń. Jednak częstość występowania zaburzeń była ogólnie wyższa w opinii klinicystów, szczególnie w przypadku zaburzeń widzenia (98,7 vs 45,8%), zaburzeń funkcji poznawczych (78,4 vs 38,2%) i depresji (82,0 vs 59,9%). Większość przypadków zidentyfikowanych przez WHO-COPE została potwierdzona przez lekarza (pozytywne wartości predykcyjne - 72,2 do 98,5%), a poziomy niepełnosprawności i potrzeby opieki wśród osób zidentyfikowanych przez COPE były wyższe niż te dodatkowo zidentyfikowane przez samego lekarza. WNIOSKI COPE jest wykonalnym narzędziem do identyfikacji specyficznych upośledzeń u słabych zależnych osób starszych w społeczności. Osoby zidentyfikowane mogą zostać potwierdzone jako mające klinicznie istotne problemy przez klinicystów pracujących w tej samej służbie, a COPE może być szczególnie skuteczny w kierowaniu uwagi na osoby z najbardziej istotnymi niezaspokojonymi potrzebami.


title: Koniec karboksylowy 7-transbłonowego receptora kodowanego przez ludzki cytomegalowirus US28 kamufluje agonizm poprzez pośredniczenie w konstytutywnej endocytozie.

text: US28 jest jednym z czterech 7-transbłonowych (7TM) receptorów chemokin kodowanych przez ludzkiego cytomegalowirusa i wykazano, że zarówno sygnalizuje, jak i endocytozę w sposób niezależny od liganda, konstytutywnie aktywny. Tutaj pokazujemy, że konstytutywna aktywność i konstytutywne właściwości endocytozy US28 są odrębnymi jednostkami w tym wirusowym receptorze chemokin. Wygenerowaliśmy chimeryczne i zmutowane białka US28, które zostały zmienione pod względem konstytutywnych właściwości endocytarnych (US28 Delta 300, US28 Delta 317, US28-NK1-ctail i US28-ORF74-ctail) lub sygnałowych (US28R129A). Stosując tę serię mutantów, pokazujemy, że domena ogonka cytoplazmatycznego US28 per se reguluje endocytozę receptora, niezależnie od zdolności sygnalizacyjnej domeny rdzeniowej US28. Konstytutywna właściwość endocytarna ogona US28 była możliwa do przeniesienia na inne receptory 7TM, ORF74 kodowany przez wirusa opryszczki 8 i receptor tachykininy NK1 (ogon ORF74-US28 i ogon NK1-US28). Delecja końca US28C skutkowała zmniejszoną konstytutywną endocytozą i w konsekwencji zwiększoną zdolnością sygnalizacyjną wszystkich testowanych receptorów, co oceniono za pomocą testów transkrypcji fosforanu inozytolu, NF-kappa B i białka wiążącego elementy reagujące na cAMP. Ponadto pokazujemy, że konstytutywna właściwość endocytarna US28 wpływa na działanie jego liganda chemokinowego fraktalkina/CX3CL1 i pokazujemy, że pod nieobecność końca C US28, fraktalkina/CX3CL1 działa jako agonista na US28. Pokazuje to po raz pierwszy, że właściwości endocytarne receptora 7TM mogą maskować właściwości agonistyczne liganda.


title: Geometria, epistaza i wzorce rozwojowe.

text: Rozwojowe sieci sygnalizacyjne składają się z dziesiątek elementów, których interakcje w zarodku są bardzo trudne do określenia ilościowego. Rozumowanie geometryczne wylicza dyskretną hierarchię modeli fenotypowych z kilkoma złożonymi zmiennymi, których parametry można określić na podstawie danych in vivo. Rozwój sromu u nicieni Caenorhabditis elegans jest klasycznym modelem integracji dwóch ścieżek sygnałowych; indukcja przez EGF i sygnalizacja boczna przez Notch. Istniejące dane dotyczące względnych prawdopodobieństw trzech możliwych typów komórek końcowych o różnym podłożu genetycznym, a także czasowa ablacja sygnału indukcyjnego faworyzują jeden model geometryczny i wystarczają do dopasowania większości jego parametrów. Model jest w pełni dynamiczny i obejmuje zarówno sygnalizację, jak i zaangażowanie. Następnie przewiduje skorelowane prawdopodobieństwa losu komórek dla krzyżówki dowolnych dwóch środowisk/warunków. Te dwa szlaki sygnałowe są łączone addytywnie, bez interakcji, a epistaza powstaje tylko w wyniku nieliniowego dynamicznego przepływu w krajobrazie określonym przez model geometryczny. W ten sposób model ilościowo pasuje do eksperymentów genetycznych, które mają wykazać wzajemną represję szlaków. Model określa ilościowo udział zewnętrznych i wewnętrznych źródeł szumu w penetracji zmutowanych fenotypów w hipomorfach sygnalizacyjnych i wyjaśnia dostępne eksperymenty bez dodatkowych parametrów. Dane do ablacji komórek kotwiczących ustalają parametry potrzebne do zdefiniowania autokrynnej sygnalizacji Notch.


title: Spis treści

text: Morfogeneza zarodka C. elegans jest w dużej mierze kontrolowana przez rozwój naskórka, zwanego również tkanką podskórną, pojedynczej warstwy nabłonka otaczającej zwierzę. Morfogeneza naskórka obejmuje interakcje komórka-komórka z tkankami wewnętrznymi, takimi jak rozwijający się układ nerwowy i mięśnie. Analiza genetyczna mutantów o nieprawidłowej morfologii naskórka określiła wiele etapów morfogenezy naskórka. W typie dzikim komórki naskórka są generowane po grzbietowej stronie zarodka wśród potomstwa czterech wczesnych blastomerów embrionalnych. Specyfikację losu naskórka reguluje hierarchia czynników transkrypcyjnych. Po określeniu, grzbietowe komórki naskórka przegrupowują się w procesie znanym jako interkalacja grzbietowa. Większość komórek naskórka łączy się, tworząc syncytię wielojądrową. Umiejscowiony grzbietowo płat naskórkowy ulega epibolizacji, aby zamknąć resztę zarodka w procesie znanym jako zamknięcie brzuszne; ten ruch wymaga zarówno nienaruszonej warstwy naskórka, jak i neuroblastów podłoża. Co najmniej trzy różne typy zachowań komórkowych leżą u podstaw zamykania różnych obszarów naskórka. Po zamknięciu naskórek wydłuża się, co jest procesem napędzanym przez skoordynowane zmiany kształtu komórek. Mikrofilamenty aktyny naskórka, mikrotubule i włókna pośrednie odgrywają rolę w wydłużeniu, podobnie jak mięśnie ścian ciała. Ostateczny kształt naskórka utrzymuje kolagenowy egzoszkielet wydzielany przez wierzchołkową powierzchnię naskórka.


title: Sekwencjonowanie wysokoprzepustowe ujawnia znaczną zmienność zawartości L1 specyficznej dla człowieka w poszczególnych genomach człowieka.

text: Korzystając z wysokoprzepustowego sekwencjonowania, opracowaliśmy technikę określania miejsc insercji praktycznie wszystkich członków rodziny retrotranspozonów L1 specyficznych dla człowieka w dowolnym ludzkim genomie. Używając nukleotydów diagnostycznych, byliśmy w stanie zlokalizować około 800 kopii L1H odpowiadających specyficznie podrodzinom L1Hs pre-Ta, Ta-0 i Ta-1, z ponad 90% zsekwencjonowanych odczytów odpowiadających elementom specyficznym dla człowieka. Odkryliśmy, że dowolne dwa pojedyncze genomy różnią się średnio o 285 miejsc pod względem obecności lub braku insercji L1. W sumie przebadaliśmy 25 osób, z których 15 nie jest spokrewnionych, w 1139 miejscach, w tym 772 wspólnych z genomem referencyjnym i 367 insercjami L1 niereferencyjnymi. Pokazujemy, że profile L1Hs rekapitulują pochodzenie genetyczne i określają rozkład chromosomalny tych elementów. Korzystając z tych danych, szacujemy, że tempo retrotranspozycji L1 u ludzi wynosi od 1/95 do 1/270 urodzeń, a liczba dimorficznych elementów L1 w populacji ludzkiej z częstotliwością genów większą niż 0,05 wynosi od 3000 do 10 000.


title: Ogólnokrajowe trendy zachorowalności, leczenia i przeżycia chorych na raka jelita grubego z przerzutami synchronicznymi

text: Celem tego badania było określenie trendów zachorowalności, leczenia i przeżycia pacjentów z rakiem jelita grubego (CRC) z przerzutami synchronicznymi (stadium IV) w Holandii. To ogólnokrajowe badanie populacyjne obejmowało 160 278 pacjentów, u których zdiagnozowano CRC w latach 1996-2011. Oceniliśmy zmiany w rozkładzie stadium, lokalizacji przerzutów synchronicznych i leczenia w czterech kolejnych okresach, stosując testy chi-kwadrat dla trendu. Medianę przeżycia w miesiącach określono za pomocą analizy Kaplana–Meiera. Odsetek pacjentów w stadium IV CRC (n = 33 421) wzrósł z 19% (1996–1999) do 23% (2008–2011, p < 0,001). Było to spowodowane głównie znacznym wzrostem częstości występowania przerzutów do płuc (1,7-5,0% wszystkich pacjentów z CRC). W okresie objętym badaniem guz pierwotny był rzadziej wycinany u pacjentów w IV stopniu zaawansowania (65–46%), a stosowanie leczenia systemowego wzrosło (29–60%). Stwierdzono również wzrost liczby przerzutów u pacjentów z jednym miejscem przerzutu, zwłaszcza u pacjentów z chorobą tylko wątroby (5–18%, p < 0,001). Mediana przeżycia wszystkich pacjentów w stadium IV CRC wzrosła z 7 do 12 miesięcy. Zwłaszcza u pacjentów z przerzutami ograniczonymi do wątroby lub płuc ta poprawa przeżycia była widoczna (odpowiednio 9–16 i 12–24 miesięcy, oba p < 0,001). W ostatnich dwóch dekadach wykryto więcej przerzutów do płuc i coraz większy odsetek pacjentów z CRC w stadium IV leczono terapią systemową i/lub przerzutami. Przeżycie pacjentów znacznie się poprawiło. Jednak rokowanie pacjentów w IV stopniu zaawansowania staje się coraz bardziej zróżnicowane.


title: Ciekawy przypadek wirusa nowotworowego: 50 lat chłoniaka Burkitta

text: Chłoniak Burkitta (BL) został po raz pierwszy opisany 50 lat temu, a pierwszy ludzki wirus nowotworowy wirus Epstein-Barr (EBV) został odkryty w guzach BL wkrótce potem. Od tego czasu rola EBV w rozwoju BL staje się coraz bardziej enigmatyczna. Dopiero niedawno zaczęliśmy wreszcie rozumieć, na poziomie komórkowym i molekularnym, złożoną i interesującą interakcję EBV z komórkami B, która stwarza predyspozycje do rozwoju BL. Tutaj omawiamy splecione historie EBV i BL oraz ich związek z kofaktorami w patogenezie BL: malarią i translokacją MYC.


title: Nanotoksykologia: rozwijająca się dyscyplina rozwijająca się dzięki badaniom ultradrobnych cząstek

text: Chociaż ludzie byli narażeni na unoszące się w powietrzu cząstki o rozmiarach nanometrowych (NSP; <100 nm) na wszystkich swoich etapach ewolucyjnych, takie narażenie dramatycznie wzrosło w ciągu ostatniego stulecia z powodu źródeł antropogenicznych. Szybko rozwijająca się dziedzina nanotechnologii prawdopodobnie stanie się kolejnym źródłem poprzez wdychanie, spożywanie, wchłanianie przez skórę i wstrzykiwanie wytworzonych nanomateriałów. Pilnie potrzebne są informacje o bezpieczeństwie i potencjalnych zagrożeniach. Wyniki starszych badań biokinetycznych z NSP oraz nowszych badań epidemiologicznych i toksykologicznych z unoszącymi się w powietrzu ultradrobnymi cząstkami można postrzegać jako podstawę rozwijającej się dziedziny nanotoksykologii, którą można zdefiniować jako ocenę bezpieczeństwa skonstruowanych nanostruktur i nanourządzeń. Łącznie na podstawie wyników tych badań można zidentyfikować niektóre pojawiające się koncepcje nanotoksykologii. Podczas inhalacji określone rozmiary NSP są skutecznie osadzane przez mechanizmy dyfuzyjne we wszystkich obszarach dróg oddechowych. Niewielki rozmiar ułatwia wychwyt do komórek i transcytozę przez komórki nabłonkowe i śródbłonkowe do krwi i limfy w celu dotarcia do potencjalnie wrażliwych miejsc docelowych, takich jak szpik kostny, węzły chłonne, śledziona i serce. Zaobserwowano również dostęp do ośrodkowego układu nerwowego i zwojów nerwowych poprzez translokację wzdłuż aksonów i dendrytów neuronów. NSP wnikając w skórę rozprowadzają się poprzez wychwyt do kanałów limfatycznych. Endocytoza i biokinetyka są w dużej mierze zależne od chemii powierzchni NSP (powłoki) i modyfikacji powierzchni in vivo. Większe pole powierzchni na masę w porównaniu z większymi cząstkami o tym samym składzie chemicznym sprawia, że NSP są bardziej aktywne biologicznie. Ta aktywność obejmuje potencjał działania zapalnego i prooksydacyjnego, ale także przeciwutleniającego, co może wyjaśniać wczesne wyniki wykazujące mieszane wyniki pod względem toksyczności NSP dla gatunków istotnych dla środowiska. Dowody na rozmieszczenie mitochondriów i reakcję na stres oksydacyjny po endocytozie NSP wskazują na potrzebę przeprowadzenia podstawowych badań nad ich interakcjami ze strukturami subkomórkowymi. Dodatkowe rozważania dotyczące oceny bezpieczeństwa opracowanych NSP obejmują staranny dobór odpowiednich i odpowiednich dawek/stężeń, prawdopodobieństwo nasilenia skutków w zaatakowanym organizmie, a także korzyści z możliwych pożądanych skutków. Interdyscyplinarne podejście zespołowe (np. toksykologia, materiałoznawstwo, medycyna, biologia molekularna i bioinformatyka, żeby wymienić tylko kilka) jest obowiązkowe, aby badania nanotoksykologiczne mogły osiągnąć odpowiednią ocenę ryzyka.


title: Leki ADHD a ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych u dorosłych w młodym i średnim wieku.

text: KONTEKST Ponad 1,5 miliona dorosłych Amerykanów stosuje środki pobudzające i inne leki przeznaczone do leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Środki te mogą zwiększać częstość akcji serca i ciśnienie krwi, budząc obawy o ich bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe. CEL Zbadanie, czy obecne stosowanie leków przepisywanych głównie w celu leczenia ADHD wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych u młodych i w średnim wieku dorosłych. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Retrospektywne, populacyjne badanie kohortowe z wykorzystaniem elektronicznej dokumentacji medycznej z 4 ośrodków badawczych (OptumInsight Epidemiology, Tennessee Medicaid, Kaiser Permanente California i HMO Research Network), rozpoczęte w 1986 r. w 1 ośrodku i zakończone w 2005 r. we wszystkich lokalizacjach, z dodatkową oceną współzmiennych z wykorzystaniem danych z badania z 2007 roku. Uczestnikami byli dorośli w wieku od 25 do 64 lat, którzy na początku badania wydali recepty na metylofenidat, amfetaminę lub atomoksetynę. Każdego użytkownika leku (n = 150 359) przyporządkowano do 2 osób niekorzystających w miejscu badania, roku urodzenia, płci i roku kalendarzowym (łącznie 443 198 użytkowników i niekorzystających). GŁÓWNE PARAMETRY WYNIKÓW Poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym zawał mięśnia sercowego (MI), nagła śmierć sercowa (SCD) lub udar, z porównaniem między obecnymi lub nowymi użytkownikami a użytkownikami zdalnymi w celu uwzględnienia potencjalnej tendencyjności zdrowego użytkownika. WYNIKI Podczas 806 182 osobolat obserwacji (mediana 1,3 roku na osobę) wystąpiło 1357 przypadków MI, 296 przypadków SCD i 575 przypadków udaru mózgu. Obecne stosowanie miało 107 322 osobolat (mediana 0,33 roku), z surową częstością występowania na 1000 osobolat wynoszącą 1,34 (95% CI, 1,14–1,57) dla MI, 0,30 (95% CI, 0,20–0,42) dla SCD i 0,56 (95% CI, 0,43-0,72) w przypadku udaru. Wieloczynnikowy skorygowany współczynnik częstości (RR) poważnych incydentów sercowo-naczyniowych w przypadku bieżącego stosowania w porównaniu z niestosowaniem leków na ADHD wyniósł 0,83 (95% CI, 0,72-0,96). Wśród nowych użytkowników leków ADHD skorygowany RR wyniósł 0,77 (95% CI, 0,63-0,94). Skorygowany RR dla bieżącego stosowania w porównaniu z używaniem zdalnym wyniósł 1,03 (95% CI, 0,86-1,24); w przypadku nowego zastosowania w porównaniu z zastosowaniem zdalnym skorygowany RR wynosił 1,02 (95% CI, 0,82-1,28); górna granica 1,28 odpowiada dodatkowym 0,19 zdarzeń na 1000 osobolat w wieku 25-44 lata i 0,77 zdarzeń na 1000 osobolat w wieku 45-64 lata. WNIOSKI Wśród osób dorosłych w młodym i średnim wieku obecne lub nowe stosowanie leków na ADHD, w porównaniu z ich niestosowaniem lub stosowaniem na odległość, nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem poważnych incydentów sercowo-naczyniowych. Pozorne skojarzenia ochronne prawdopodobnie reprezentują stronniczość zdrowych użytkowników.


title: Rho GEFs LARG i GEF-H1 regulują mechaniczną odpowiedź na siłę działającą na integryny

text: Sposób, w jaki poszczególne komórki reagują na siły mechaniczne, jest bardzo interesujący dla biologów, ponieważ siła wpływa na wiele aspektów zachowania komórek. Przyłożenie siły do integryn powoduje przegrupowanie cytoszkieletu i wzrost związanego z nimi kompleksu adhezyjnego, co skutkuje zwiększoną sztywnością komórkową, znaną również jako wzmocnienie. Chociaż wykazano, że RhoA odgrywa rolę podczas wzmacniania, mechanizmy molekularne regulujące jego aktywność są nieznane. Łącząc podejścia biochemiczne i biofizyczne, zidentyfikowaliśmy dwa czynniki wymiany nukleotydów guaninowych (GEF), LARG i GEF-H1, jako kluczowe cząsteczki regulujące adaptację komórek do siły. Pokazujemy, że stymulacja integryn siłą napięciową wyzwala aktywację tych dwóch GEF i ich rekrutację do kompleksów adhezyjnych. Co zaskakujące, aktywacja LARG i GEF-H1 obejmuje odrębne szlaki sygnałowe. Nasze wyniki pokazują, że LARG jest aktywowany przez kinazę tyrozynową Fyn z rodziny Src, podczas gdy aktywność katalityczna GEF-H1 jest wzmacniana przez ERK w dół od kaskady sygnalizacyjnej, która obejmuje FAK i Ras.


title: Śmierć komórki spowodowana antybiotykami bez udziału reaktywnych form tlenu.

text: Ostatnie obserwacje sugerują, że klasyczne antybiotyki zabijają bakterie poprzez stymulację tworzenia reaktywnych form tlenu (ROS). Jeśli to prawda, to pojęcie może kierować nowymi strategiami poprawy skuteczności antybiotyków. W tym badaniu model został bezpośrednio przetestowany. Wbrew hipotezie, leczenie antybiotykami nie przyspieszyło tworzenia się nadtlenku wodoru w Escherichia coli i nie podniosło poziomu wewnątrzkomórkowego wolnego żelaza, niezbędnego reagenta do wytwarzania śmiertelnych uszkodzeń. Śmiertelność utrzymywała się przy braku tlenu, a mutanty naprawcze DNA nie były nadwrażliwe, podważając ideę, że toksyczność wynika z uszkodzeń oksydacyjnych DNA. Doszliśmy do wniosku, że te ekspozycje na antybiotyki nie wytworzyły ROS i że śmiertelność najprawdopodobniej wynikała z bezpośredniego hamowania montażu ściany komórkowej, syntezy białek i replikacji DNA.


title: Pionierskie czynniki transkrypcyjne celują w częściowe motywy DNA na nukleosomach, aby zainicjować przeprogramowanie

text: Pionierskie czynniki transkrypcyjne (TF) uzyskują dostęp do cichej chromatyny i inicjują zmiany losu komórek, wykorzystując różne typy domen wiążących DNA (DBD). FoxA, pionier paradygmatu TF, ma uskrzydloną helisę DBD, która przypomina histon łącznikowy i tym samym wiąże swoje miejsca docelowe na nukleosomach i zagęszczonej chromatynie. Tutaj porównujemy aktywności ukierunkowane na nukleosom i chromatynę Oct4 (POU DBD), Sox2 (HMG box DBD), Klf4 (z cynkowym palcem DBD) i c-Myc (bHLH DBD), które razem przeprogramowują komórki somatyczne na pluripotencję. Oczyszczone białka Oct4, Sox2 i Klf4 mogą wiązać nukleosomy in vitro, a in vivo preferencyjnie celują w ciche miejsca wzbogacone w nukleosomy. Aktywność pionierska odnosi się po prostu do zdolności danej DBD do celowania w częściowe motywy wyświetlane na powierzchni nukleosomu. Takie częściowe rozpoznanie motywu może nastąpić przez koordynacyjne wiązanie między czynnikami. Nasze odkrycia dostarczają wglądu w to, w jaki sposób pionierskie czynniki mogą celować w naiwne miejsca chromatyny.


title: Eksperymentalna ewolucja wirusa RNA u dzikich ptaków: dowody na zależny od gospodarza wpływ na strukturę populacji i kondycję konkurencyjną

text: W gospodarzu wirusy RNA tworzą populacje złożone genetycznie i fenotypowo. Niejednorodność genomów wirusa RNA wynika z podatnej na błędy replikacji i jest redukowana przez mechanizmy stochastyczne i selektywne, które nie są w pełni poznane. Zdefiniowanie sposobu, w jaki dobór naturalny kształtuje populacje wirusów RNA, ma kluczowe znaczenie, ponieważ może wpływać na paradygmaty leczenia i usprawniać działania kontrolne. Pozwoliliśmy wirusowi Zachodniego Nilu (WNV) na replikację w dzikich wronach amerykańskich, wróblach domowych i rudzikach, aby ocenić, w jaki sposób dobór naturalny kształtuje populacje wirusa RNA w ekologicznie istotnych gospodarzach, którzy różnią się podatnością na śmiertelność wywołaną przez wirusy. Po pięciu kolejnych pasażach u każdego gatunku ptaków zbadaliśmy fenotyp i różnorodność populacji WNV za pomocą testów współzawodnictwa fitness i sekwencjonowania następnej generacji. Wykazujemy, że przyrosty sprawności występują w sposób specyficzny dla gatunku, z największym przyrostem sprawności replikacyjnej w przypadku WNV pasażowanego przez rudzika, a najmniejszym w przypadku WNV pasażowanego u wron. Dane z sekwencjonowania ujawniły, że na populacje WNV wewnątrz gospodarza silny wpływ miała selekcja oczyszczająca, a ogólna złożoność populacji wirusów była podobna wśród pasażowanych gospodarzy. Wydaje się jednak, że presja selekcyjna kontrolująca populacje WNV zależy od gatunku ptaków. W szczególności populacje WNV z pasażowaniem przez wrony zawierały najbardziej unikalne mutacje (~1,7 razy więcej niż wróble, ~3,4 razy więcej niż rudziki) i wadliwe genomy (~1,4 razy więcej niż wróble, ~2,7 razy więcej niż rudziki), ale najniższą średnią częstotliwość mutacji (mniej więcej równa wróblom, ~2,6 razy mniejsza niż rudzikom). Dlatego nasze dane sugerują, że replikacja WNV u najbardziej podatnych na choroby gatunków ptaków jest dodatnio związana z tolerancją mutacji wirusa, prawdopodobnie przez komplementację, i ujemnie związana z siłą selekcji. Te różnice w składzie genetycznym najprawdopodobniej mają wyraźne konsekwencje fenotypowe dla populacji wirusów. Podsumowując, wyniki te ujawniają ważne informacje na temat tego, w jaki sposób różni gospodarze mogą przyczynić się do pojawienia się wirusów RNA.


title: sasCIF: rozszerzenie podstawowego pliku informacji krystalograficznych dla SAS

text: Pakiety akwizycji danych opracowane w różnych obiektach rozpraszania pod małym kątem wykorzystują różne formaty zarówno do przechowywania danych surowych, jak i przetworzonych. Aby ułatwić wymianę danych między laboratoriami, osiągnięto konsensus w społeczności zajmującej się rozpraszaniem pod małymi kątami w sprawie formatu ASCII dla danych jednowymiarowych, który zawiera samoopisujący się nagłówek zawierający istotne informacje o próbce i warunkach aparatury, a następnie dane surowe lub zredukowane w formie tabelarycznej. Ten format o nazwie sasCIF został zaimplementowany jako rozszerzenie podstawowego słownika CIF (Crystalographic Information File).


title: Migrujące komórki dendrytyczne przenoszą antygen do populacji komórek dendrytycznych rezydujących w węźle chłonnym w celu skutecznego primingu CTL.

text: Uważa się, że komórki dendrytyczne skóry (DC) działają jako kluczowe inicjatory miejscowej odporności limfocytów T. Tutaj pokazujemy, że po zakażeniu skóry wirusem opryszczki pospolitej (HSV), aktywacja cytotoksycznych limfocytów T (CTL) wymagała prezentacji MHC klasy I ograniczonej przez niemigrujące DC8(+) DC, a nie DC pochodzące ze skóry. Pomimo braku bezpośredniej prezentacji przez migrujące DC, blokowanie ich wychodzenia z zakażonej skóry znacznie hamowało prezentację ograniczoną do klasy I i odpowiedzi CTL specyficzne dla HSV. Wyniki te wspierają argument za początkowym transportem antygenu przez migrujące DC, a następnie jego przeniesieniem do DC rezydujących na limfoidach w celu prezentacji i pobudzenia CTL. Biorąc pod uwagę, że stosunkowo silne odpowiedzi CTL zaobserwowano w przypadku niewielkiej liczby DC emigrujących ze skóry, proponujemy, że ten transfer antygenu między DC działa w celu wzmocnienia prezentacji w większej sieci rezydujących na limfoidalnych DC DC w celu skutecznej aktywacji komórek T.


title: Indukowana trombopoetyną poliploidyzacja megakariocytów szpiku kostnego jest spowodowana unikalnym mechanizmem regulacyjnym w późnej mitozie

text: Megakariocyty przechodzą unikalny program różnicowania, stając się poliploidami poprzez powtarzające się cykle syntezy DNA bez jednoczesnego podziału komórek. Jednak mechanizm leżący u podstaw tej poliploidyzacji pozostaje całkowicie nieznany. Postulowano, że poliploidyzacja jest spowodowana pomijaniem mitozy po każdej rundzie replikacji DNA. Przeprowadziliśmy badania immunohistochemiczne na mysich megakariocytach szpiku kostnego podczas poliploidyzacji indukowanej trombopoetyną i stwierdziliśmy, że podczas tego procesu megakariocyty rzeczywiście wchodzą w mitozę i przechodzą przez normalną profazę, prometafazę, metafazę, aż do anafazy A, ale nie do anafazy B, telofazy lub cytokineza. Wyraźnie zaobserwowano, że wiele biegunów wrzeciona utworzyło się, gdy poliploidalne megakariocyty weszły w mitozę; błona jądrowa pękła podczas profazy; chromatydy siostrzane były ustawione na płytce wielopłaszczyznowej, a centrosomy znajdowały się symetrycznie po obu stronach każdej powierzchni płytki w metafazie; a zestaw chromatyd siostrzanych przeniósł się do wielu centrosomów podczas anafazy A. Ponadto zauważyliśmy, że para biegunów wrzeciona w anafazie znajdowała się blisko siebie, prawdopodobnie z powodu braku ruchu na zewnątrz biegunów wrzeciona podczas anafazy B. Tak więc ponownie składająca się otoczka jądrowa może zamykać wszystkie siostrzane chromatydy w pojedynczym jądrze w anafazie, a następnie pomijać telofazę i cytokinezę. Obserwacje te wyraźnie wskazują, że poliploidyzacja megakariocytów nie wynika po prostu z pomijania mitozy i że megakariocyty muszą mieć unikalny mechanizm regulacyjny w anafazie, np. czynniki regulujące anafazę, takie jak mikrotubulowe białka motoryczne, mogą być zaangażowane w ten proces poliploidyzacji.


title: Ujednolicenie danych genetyki wirusów i transportu ludzi w celu przewidywania globalnej dynamiki przenoszenia ludzkiej grypy H3N2

text: Informacje na temat globalnych wzorców przemieszczania się człowieka mają kluczowe znaczenie dla przestrzennych modeli epidemiologicznych wykorzystywanych do przewidywania zachowania się grypy i innych chorób zakaźnych. Jednak nadal trudno jest przetestować, które sposoby rozprzestrzeniania się patogenu powodują rozprzestrzenianie się patogenu w różnych skalach geograficznych przy użyciu samych standardowych danych epidemiologicznych. Analizy ewolucyjne sekwencji genomu patogenów w coraz większym stopniu dostarczają wglądu w przestrzenną dynamikę wirusów grypy, ale do tej pory w dużej mierze pomijano bogactwo informacji na temat mobilności człowieka, głównie dlatego, że nie istnieją ramy statystyczne, w których sekwencje genów wirusów i dane empiryczne dotyczące przemieszczania się gospodarza mogą być być połączone. W tym miejscu zajmujemy się tym problemem, stosując podejście filogeograficzne, aby wyjaśnić globalne rozprzestrzenianie się ludzkiej grypy podtypu H3N2 i ocenić jego zdolność do przewidywania przestrzennego rozprzestrzeniania się wirusów ludzkiej grypy typu A na całym świecie. Wykorzystując ramy, które szacują historię migracji ludzkiej grypy, jednocześnie testując i określając ilościowo szereg potencjalnych zmiennych predykcyjnych rozprzestrzeniania się w przestrzeni, pokazujemy, że globalna dynamika grypy H3N2 jest napędzana przez przepływy pasażerów lotniczych, podczas gdy w skali bardziej lokalnej rozprzestrzenianie się jest również określane przez procesy, które korelują z odległością geograficzną. Nasze analizy dodatkowo potwierdzają kluczową rolę Chin kontynentalnych i Azji Południowo-Wschodniej w utrzymywaniu populacji źródłowej dla globalnej różnorodności grypy. Porównując dane wyjściowe modelu ze znaną ekspansją pandemiczną wirusa H1N1 w 2009 r., pokazujemy, że prognozy przestrzennego rozprzestrzeniania się grypy są najdokładniejsze, gdy dane dotyczące mobilności człowieka i ewolucji wirusa są zintegrowane. Podsumowując, globalną dynamikę wirusów grypy można najlepiej wyjaśnić, łącząc dane dotyczące mobilności ludzi z informacjami przestrzennymi nieodłącznie związanymi z pobranymi próbkami genomów wirusowych. Wprowadzone tutaj zintegrowane podejście oferuje ogromny potencjał nadzoru epidemiologicznego poprzez rekonstrukcje filogeograficzne i ulepszanie modeli predykcyjnych kontroli choroby.


title: Aktywność ślizgowa mikrotubul kinezyny-8 wspomaga montaż wrzeciona i kontrolę długości wrzeciona

text: Silniki molekularne odgrywają kluczową rolę w tworzeniu wrzecion mitotycznych, albo poprzez kontrolowanie stabilności poszczególnych mikrotubul, albo przez sieciowanie i przesuwanie układów mikrotubul. Silniki Kinesin-8 są najbardziej znane ze swoich regulacyjnych ról w kontrolowaniu dynamiki mikrotubul. Zawierają działanie destabilizujące mikrotubule i ograniczają długość wrzeciona w wielu różnych typach komórek i organizmach. Tutaj donosimy o antyrównoległym działaniu ślizgającym się mikrotubul pączkujących drożdży kinezyny-8, Kip3. Znaczenie tej aktywności ślizgowej in vivo ustalono poprzez identyfikację komplementarnych mutantów Kip3, które oddzielają aktywność ślizgową i aktywność destabilizującą mikrotubule. W połączeniu z Cin8, członkiem rodziny kinezyn-5, aktywność ślizgowa Kip3 sprzyja składaniu się dwubiegunowego wrzeciona i utrzymaniu stabilności genomu. Proponujemy model slide-disassemble, w którym ślizgająca się i destabilizująca aktywność Kip3 równoważy się podczas pre-anafazy. Ułatwia to normalny montaż wrzeciona. Jednak destabilizująca aktywność Kip3 dominuje w późnej anafazie, hamując wydłużanie wrzeciona i ostatecznie promując demontaż wrzeciona.


title: Farmakologiczna mapa rodziny PI3-K określa rolę p110α w sygnalizacji insuliny

text: Kinazy 3-fosfoinozytydowe (PI3-K) są ważną nową klasą celów leków, ale unikalna rola izoform PI3-K pozostaje słabo zdefiniowana. Opisujemy tutaj podejście do farmakologicznego badania rodziny PI3-K. Zsyntetyzowano chemicznie zróżnicowany panel inhibitorów PI3-K, a ich selektywność docelową obliczono biochemicznie, ujawniając tajemnicze homologie między celami i chemotypami. Struktury krystaliczne trzech inhibitorów związanych z p110gamma identyfikują konformacyjnie mobilny region, który jest w unikalny sposób wykorzystywany przez selektywne związki. Ta macierz chemiczna została następnie wykorzystana do określenia izoform PI3-K wymaganych do sygnalizacji insuliny. Odkryliśmy, że p110alfa jest głównym PI3-K reagującym na insulinę w hodowanych komórkach, podczas gdy p110beta jest zbędny, ale ustala próg fenotypowy dla aktywności p110alfa. Związki celujące w p110alfa blokują ostre efekty leczenia insuliną in vivo, podczas gdy inhibitor p110beta nie ma żadnego wpływu. Wyniki te ilustrują systematyczną walidację celu przy użyciu matrycy inhibitorów, która obejmuje rodzinę białek.


title: Identyfikacja domen białkowych antygenu jądrowego wirusa Epsteina-Barra 1, które kierują interakcjami na odległość między białkami związanymi z DNA.

text: Białko EBNA1 wirusa Epsteina-Barra (EBV) wiąże się i aktywuje replikację DNA z utajonego początku replikacji EBV, oriP, poprzez bezpośrednią interakcję z dwoma nieciągłymi podelementami oriP. Cząsteczki EBNA1 związane z podelementami oriP skutecznie oddziałują ze sobą poprzez mechanizm pętli DNA. Wcześniej zmapowaliśmy region EBNA1 (nazywany regionem pętli), który jest wymagany do pośredniczenia w interakcji cząsteczek EBNA1 związanych z podelementami oriP. Teraz pokazujemy, że dwa fragmenty tego regionu EBNA1, które składają się głównie z powtórzenia ośmiu aminokwasów, mogą pośredniczyć w interakcjach homotypowych po przeniesieniu do innego białka wiążącego DNA. Oddziaływania białek, w których pośredniczy region zapętlający EBNA1 wydają się być zależne od wiązania DNA, ponieważ te oddziaływania wykryto tylko między postaciami białek związanymi z DNA.


title: Pierwotna prewencja nadciśnienia tętniczego: doradztwo kliniczne i zdrowia publicznego w ramach Narodowego Programu Edukacji nad Wysokim Ciśnieniem Krwi.

text: Komitet Koordynacyjny Narodowego Programu Edukacji o Wysokim Ciśnieniu Krwi opublikował swoje pierwsze oświadczenie na temat pierwotnej prewencji nadciśnienia tętniczego w 1993 roku. Artykuł ten aktualizuje raport z 1993 roku, wykorzystując nowe i dalsze dowody z literatury naukowej. Aktualne zalecenia dotyczące pierwotnej prewencji nadciśnienia tętniczego obejmują podejście populacyjne i intensywną strategię ukierunkowaną na osoby z grupy wysokiego ryzyka nadciśnienia. Te 2 strategie uzupełniają się i podkreślają 6 podejść o udowodnionej skuteczności w zapobieganiu nadciśnieniu: angażuj się w umiarkowaną aktywność fizyczną; utrzymać prawidłową wagę ciała; ograniczyć spożycie alkoholu; zmniejszyć spożycie sodu; utrzymywać odpowiednie spożycie potasu; i spożywać dietę bogatą w owoce, warzywa i niskotłuszczowe produkty mleczne oraz o obniżonej zawartości tłuszczów nasyconych i całkowitych. Zastosowanie tych podejść do ogólnej populacji jako elementu zdrowia publicznego i praktyki klinicznej może pomóc w zapobieganiu wzrostowi ciśnienia krwi i może pomóc w obniżeniu podwyższonego poziomu ciśnienia krwi u osób z wysokim normalnym ciśnieniem krwi lub nadciśnieniem.


title: Forminy: produkty pośrednie w kaskadach transdukcji sygnału, które wpływają na reorganizację cytoszkieletu.

text: Kontrola wzrostu i polaryzacji komórek zależy od dynamicznego cytoszkieletu aktynowego, który ma zdolność do reorganizacji w odpowiedzi na bodźce rozwojowe i środowiskowe. U zwierząt i grzybów forminy są tylko jedną z czterech głównych klas białek zawierających poli-L-prolinę (PLP), które tworzą część kaskady transdukcji sygnału prowadzącej do przegrupowania cytoszkieletu aktynowego. Analiza sekwencji genomu Arabidopsis wskazuje, że w przeciwieństwie do zwierząt i grzybów, forminy są jedyną klasą konserwatywnych białek PLP wiążących profilinę w roślinach. Co więcej, forminy roślinne wykazują znaczne różnice strukturalne w porównaniu z ich odpowiednikami zwierzęcymi i grzybiczymi, co zwiększa prawdopodobieństwo, że forminy roślinne podlegają nowym mechanizmom kontroli lub pełnią unikalne role w roślinach.


title: Zmienność genetyczna w receptorze GLP-1 jest związana z międzyosobniczymi różnicami w potencjale zmniejszania masy ciała liraglutydu u otyłych kobiet z PCOS: badanie pilotażowe

text: Potencjał obniżania masy ciała agonistów receptora glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1) (RA) jest różny międzyosobniczy i nieprzewidywalny klinicznie. Potencjalna rola genetycznej zmienności GLP-1R na odpowiedź masy ciała na GLP-1 RA u otyłych kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) nie została jeszcze oceniona. Pięćdziesiąt siedem otyłych kobiet z PCOS (wiek 30,7 ± 7,0, BMI 38,6 ± 5,3 kg/m2) przypisano do liraglutydu 1,2 mg raz na dobę s.c. przez 12 tygodni i sklasyfikowano jako osoby z silną odpowiedzią pod względem utraty masy ciała, jeśli straciły 5% lub więcej początkowej masy ciała. Zostały one genotypowane pod kątem typowych polimorfizmów pojedynczego nukleotydu GLP-1R (SNP) rs6923761 i rs10305420. Zmiany miar otyłości mierzono przed i pod koniec leczenia. Dwadzieścia z 57 pacjentów miało silną odpowiedź i straciło 7,38 ± 1,74 w porównaniu do 2,11 ± 2,17 kg u osób słabo reagujących. Nosiciele co najmniej jednego polimorficznego allelu rs10305420 mieli słabą odpowiedź na leczenie w porównaniu z nosicielami dwóch alleli typu dzikiego (OR = 0,27, 95% CI = 0,09–0,85, P = 0,025). Nosiciele co najmniej jednego polimorficznego allelu rs6923761 mieli tendencję do silniejszej odpowiedzi na leczenie w porównaniu z nosicielami dwóch alleli typu dzikiego (OR = 3,06, 95% CI = 0,96-9,74, P = 0,058). Stężenie glukozy na czczo i stężenie glukozy po doustnym teście tolerancji glukozy (OGTT) porównywalnie zmniejszyło się w obu grupach w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy nie stwierdzono różnic w obrębie leczenia w profilu androgenowym. Zdarzenia niepożądane ze strony przewodu pokarmowego były tranzytem i równoważone pomiędzy silną i słabą odpowiedzią. Polimorfizm GLP-1R rs10305420 wyjaśnia niektóre różnice międzyosobnicze w odpowiedzi na liraglutyd dotyczące utraty masy ciała u otyłych kobiet z PCOS.


title: Opłacalność jednoczesnego leczenia inhibitorem aromatazy w celu kontrolowanej stymulacji jajników.

text: TŁO [0002] Porównanie wyników klinicznych i opłacalności stosowania inhibitora aromatazy, letrozolu, w połączeniu z samym FSH i FSH do kontrolowanej stymulacji jajników (COS) u pacjentek poddawanych inseminacji domacicznej (IUI) z różnych wskazań. METODY Włączono czterystu trzydziestu dwóch kolejnych pacjentów, którzy przeszli 872 cykle IUI. Badana populacja składała się z dwóch grup. Grupa I obejmowała 308 pacjentek, które przeszły 589 cykli IUI z letrozolem i FSH z następujących wskazań: brak jajeczkowania (143 cykle), niepłodność czynnika męskiego (147 cykli), niepłodność niewyjaśniona (250 cykli), endometrioza (18 cykli) oraz wskazania mieszane (31 cykle). Grupa II obejmowała 124 pacjentki, które przeszły 283 cykle IUI, które otrzymywały FSH tylko z następujących wskazań: niepłodność czynnik jajnikowy (82 cykle), niepłodność czynnik męski (66 cykli), niepłodność niewyjaśniona (114 cykli), endometrioza (13 cykli) i inne wskazania (8 cykli). Główne miary wyników obejmowały liczbę dojrzałych pęcherzyków o średnicy >16 mm, dawkę FSH zużytą na cykl, wskaźnik ciąż klinicznych i stosunek kosztów do efektywności na ciążę. WYNIKI Dawka FSH wymagana do stymulacji jajników była istotnie niższa, gdy stosowano letrozol (p < 0,0001). Chociaż w grupie II zaobserwowano istotnie większą liczbę pęcherzyków >16 mm i grubość endometrium w dniu podania hCG (p <0,0001), wskaźnik ciąż na rozpoczęty (14,4 vs 15,9%) i na ukończone cykl (15,77 vs 18,07%) był taki sam odpowiednio w Grupie I i Grupie II. Wskaźnik anulowania IUI był znacząco niższy w przypadku leczenia letrozolem (p = 0,05%). Koszt na cykl był znacznie niższy w Grupie I w porównaniu z Grupą II (468,93 dolarów puszkowych +/- 418,18 w porównaniu do 1067,28 +/- 921,43; P < 0,0001). Wskaźnik opłacalności wyniósł 3249,42 dolarów w grupie letrozolu i 6712,00 dolarów w grupie tylko FSH. WNIOSEK Kombinacja letrozol-FSH może być skutecznym protokołem stymulacji jajników w cyklach IUI. Taki protokół może być bardziej opłacalny niż sam FSH ze względu na różnicę między dawką FSH a kosztem. Potrzebne jest randomizowane, kontrolowane badanie, aby dalej uzasadnić to odkrycie.


title: Opłacalność radiochirurgii stereotaktycznej w porównaniu z resekcją chirurgiczną w leczeniu pojedynczych guzów mózgu z przerzutami.

text: Samotne przerzutowe guzy mózgu są najczęstszymi nowotworami wewnątrzczaszkowymi spotykanymi przez neurochirurgów. Chirurgiczna resekcja przerzutów do mózgu za pomocą radioterapii całego mózgu (WBR) istotnie zwiększa przeżycie w porównaniu z samą WBR. Wydaje się, że radiochirurgia stereotaktyczna (SR) daje wyniki podobne do wyników resekcji chirurgicznej. Aby przeanalizować efektywność ekonomiczną tych różnych terapii, porównaliśmy wyniki resekcji chirurgicznej i SR opisane w literaturze medycznej w latach 1974-1994. Włączyliśmy badania, w których: 1) co najmniej 75% pacjentów otrzymało WBR; 2) daty badań przypadały na okres tomografii komputerowej (po 1975); 3) zgłoszono chorobowość operacyjną, śmiertelność i medianę przeżycia; 4) daty badań nie zostały uwzględnione w nowszej aktualizacji lub przeglądzie; 5) zgłoszono histologie guza; i 6) do SR zastosowano jednostkę gamma kobalt-60. Trzy badania dotyczące resekcji chirurgicznej i jedno badanie SR spełniły wszystkie wymagania wstępne. Poziom wyjściowy WBR został opracowany na podstawie dwóch prospektywnych, randomizowanych badań i wykorzystany do przyrostowej analizy opłacalności. Opracowaliśmy model typowego wykorzystania zasobów w przypadku nieskomplikowanych procedur, zgłoszonych powikłań i późniejszych kraniotomii (w przypadku nawrotu nowotworu lub martwicy popromiennej) dla obu opcji leczenia. Koszty oszacowano ze społecznego punktu widzenia przy użyciu bazy danych Medicare Provider Analysis and Review z 1992 r. ze średnimi stosunkami kosztów do opłat dla operacji i WBR. Do radiochirurgii wykorzystano badanie kosztów kapitałowych i operacyjnych z pięciu ośrodków. Nasza analiza wykazała, że radiochirurgia miała niższy koszt nieskomplikowanej procedury (20 209 USD w porównaniu z 27 587 USD), niższy średni koszt powikłań na przypadek (2 534 USD w porównaniu z 2874 USD) oraz niższy całkowity koszt zabiegu (22 743 USD w porównaniu z 30 461), był bardziej opłacalny (24.811 USD w porównaniu z 32 149 USD na rok życia) i miał lepszą opłacalność przyrostową (40 648 USD w porównaniu z 52 384 USD na rok życia) niż resekcja chirurgiczna. Analiza wrażliwości wykazała, że zmiana wyniku analizy wymagałaby dużych zmian w kluczowych założeniach. Wyrównanie przyrostowej opłacalności obu metod leczenia wymagałoby jednego z następujących: 1) 38,7% zmniejszenia rocznej liczby przypadków SR, 2) 34,7% wzrostu kosztów zabiegu SR, 3) 18,8% zmniejszenia liczby zabiegów resekcji chirurgicznej 4) 240,5% wzrost kosztu zachorowalności SR, 5) 12,7% zmniejszenie mediany przeżycia SR, 6) 16,8% wzrost mediany przeżycia po resekcji chirurgicznej. Wyeliminowanie wszystkich kosztów zachorowalności na resekcję chirurgiczną nadal skutkowałoby wyższą przyrostową opłacalnością SR.


title: Trans-ancestry krajobraz mutacyjny genomów raka wątrobowokomórkowego

text: Z występowaniem raka wątrobowokomórkowego (HCC) w różnych populacjach wiążą się różne czynniki epidemiologiczne. Jednak globalny krajobraz zmian genetycznych w genomach HCC leżących u podstaw różnych środowisk epidemiologicznych i przodków nadal pozostaje niezbadany. Tutaj zbiór danych z 503 genomów raka wątroby z różnych populacji ujawnił 30 potencjalnych genów kierowcy i 11 głównych modułów szlaków. Co więcej, w ramach współpracy dwóch wielkoskalowych projektów genomów nowotworowych przeanalizowano porównawczo sygnatury substytucji trans-pochodzenia w 608 przypadkach raka wątroby i zidentyfikowano unikalne sygnatury mutacyjne, które w przeważającej mierze przyczyniają się do przypadków azjatyckich. Ta praca wyjaśnia wcześniej niezbadane procesy mutacyjne związane z pochodzeniem w rozwoju HCC. Kombinacja mutacji promotora hotspot TERT, amplifikacji ogniskowej TERT i integracji genomu wirusa występuje w ponad 68% przypadków, co sugeruje, że TERT jest centralnym i niezależnym od przodków węzłem hepatokarcynogenezy. Nowo zidentyfikowane zmiany w genach kodujących enzymy metaboliczne, remodelery chromatyny i wysoki odsetek aktywacji szlaku mTOR oferują potencjalne możliwości terapeutyczne i diagnostyczne.


title: Organizacja chromosomu mitotycznego.

text: Chromosomy mitotyczne należą do najbardziej rozpoznawalnych struktur w komórce, jednak od ponad wieku ich wewnętrzna organizacja pozostaje w dużej mierze nierozwiązana. Zastosowaliśmy metody wychwytywania konformacji chromosomów, 5C i Hi-C, w całym cyklu komórkowym i ujawniliśmy dwa różne, trójwymiarowe stany fałdowania ludzkiego genomu. Pokazujemy, że wysoce podzielona na przedziały i specyficzna dla typu komórki organizacja opisana wcześniej dla komórek niesynchronicznych jest ograniczona do interfazy. W metafazie zidentyfikowaliśmy jednorodny stan fałdowania, który jest niezależny od locus, wspólny dla wszystkich chromosomów i spójny wśród typów komórek, co sugeruje ogólną zasadę organizacji chromosomów metafazowych. Korzystając z symulacji polimerów, odkryliśmy, że metafazowe dane Hi-C są niezgodne z klasycznymi modelami hierarchicznymi, a zamiast tego najlepiej je opisać za pomocą liniowo zorganizowanej, wzdłużnie skompresowanej tablicy kolejnych pętli chromatyny.


title: Zespół kompensacyjnej odpowiedzi przeciwzapalnej.

text: Pojęcie „zespołu kompensacyjnej odpowiedzi przeciwzapalnej” (CARS) zostało zaproponowane w 1997 roku przez Rogera Bone'a (1941-1997) w celu określenia konsekwencji mechanizmów kontrregulacyjnych zainicjowanych w celu ograniczenia nadgorliwego procesu zapalnego u pacjentów z infekcją (sepsą). lub zespół niezakaźnej ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej (SIRS). Jedną z głównych konsekwencji CARS jest modyfikacja stanu immunologicznego, która może sprzyjać zwiększonej podatności pacjentów oddziału intensywnej terapii na zakażenia szpitalne. Rzeczywiście, większość zwierzęcych modeli „dwóch trafień” ilustruje zwiększoną wrażliwość na infekcję po pierwszym urazie. Jednak ta obserwacja jest w dużym stopniu zależna od procedury eksperymentalnej. Liczne funkcje krążących leukocytów są zmienione u pacjentów z sepsą i SIRS, a także w zwierzęcych modelach sepsy lub SIRS. Jest to jednak raczej przeprogramowanie krążących leukocytów, ponieważ nie ma globalnego defektu funkcji komórek odpornościowych. Ponadto w tkankach leukocyty są raczej pobudzane lub aktywowane niż immunosupresja. Zatem CARS można uznać za zaadaptowaną odpowiedź podzieloną na kompartmenty w celu wyciszenia niektórych ostrych genów prozapalnych i utrzymania możliwej ekspresji niektórych genów zaangażowanych w proces przeciwinfekcyjny.


title: Kropki kwantowe rozróżniają spektralnie wiele gatunków w środowisku guza in vivo

text: Guz lity to narząd złożony z komórek nowotworowych i komórek gospodarza osadzonych w macierzy zewnątrzkomórkowej i odżywianych przez naczynia krwionośne. Warunkiem wstępnym zrozumienia patofizjologii guza jest umiejętność rozróżniania i monitorowania każdego składnika w badaniach dynamicznych. Standardowe fluorofory utrudniają jednoczesne obrazowanie przyżyciowe tych składników. Tutaj zastosowaliśmy techniki mikroskopii wielofotonowej i myszy transgenicznych, które eksprymowały zielone białko fluorescencyjne i połączyliśmy je z użyciem preparatów kropek kwantowych. Pokazujemy, że te fluorescencyjne nanokryształy półprzewodnikowe można dostosować do jednoczesnego obrazowania i różnicowania naczyń nowotworowych zarówno z komórek okołonaczyniowych, jak i macierzy. Ponadto wykorzystaliśmy je do pomiaru zdolności cząsteczek o różnych rozmiarach do dostępu do guza. Wreszcie z powodzeniem monitorowaliśmy rekrutację komórek prekursorowych pochodzących ze szpiku kostnego znakowanych kropkami kwantowymi do układu naczyniowego guza. Te przykłady pokazują wszechstronność kropek kwantowych do badania patofizjologii guza i tworzenia możliwości leczenia.


title: Arginaza I: czynnik ograniczający syntezę tlenku azotu i poliaminy przez aktywowane makrofagi?

text: Ponieważ arginaza hydrolizuje argininę do produkcji ornityny i mocznika, może regulować syntezę tlenku azotu (NO) i poliamin. Zbadaliśmy, czy ekspresja cytozolowej izoformy arginazy (arginazy I) ograniczała wytwarzanie NO lub poliaminy przez aktywowane komórki makrofagów RAW 264,7. Komórki RAW 264,7, stabilnie transfekowane w celu nadekspresji arginazy I lub beta-galaktozydazy, potraktowano interferonem-gamma w celu indukcji syntazy NO typu 2 lub lipopolisacharydem lub 8-bromo-cAMP (8-BrcAMP) w celu indukcji dekarboksylazy ornityny. Nadekspresja arginazy I nie miała wpływu na syntezę NO. W przeciwieństwie do tego, komórki z nadekspresją arginazy I produkowały po aktywacji dwa razy więcej putrescyny niż komórki z ekspresją beta-galaktozydazy. Komórki z nadekspresją arginazy I również wytwarzały więcej spermidyny po potraktowaniu 8-BrcAMP niż komórki z ekspresją beta-galaktozydazy. Zatem endogenne poziomy arginazy I ograniczają syntezę poliamin, ale nie syntezę NO przez aktywowane komórki makrofagów. Badanie to pokazuje również, że możliwa jest zmiana poziomów arginazy I w stopniu wystarczającym do wpływania na syntezę poliamin bez wpływania na indukowaną syntezę NO.


title: Przeciwstawny wpływ PKCθ i WASp na łamanie symetrii i relokację synapsy immunologicznej

text: Synapsa immunologiczna (IS) jest połączeniem między komórką T a komórką prezentującą antygen i składa się z klastrów aktywacji supramolekularnej (SMAC). Nie opublikowano żadnych badań dotyczących dynamiki IS z naiwnymi komórkami T. Tutaj stwierdzamy, że tworzenie IS podczas rozpoznawania antygenu obejmuje cykle stabilnego tworzenia IS i autonomicznej migracji naiwnych komórek T. Faza migracji jest napędzana przez PKCtheta, który jest zlokalizowany w zależnej od F-aktyny obwodowej (p)SMAC. Limfocyty T PKCtheta(-/-) tworzyły hiperstabilny IS in vitro i in vivo i, podobnie jak komórki WT, wykazywały szybkie oscylacje w dystalnym SMAC, ale wykazywały zmniejszone powolne oscylacje integralności pSMAC. Reformacja IS jest napędzana przez białko Wiscott-Aldrich Syndrome (WASp). Limfocyty T WASp(-/-) wykazywały normalne tworzenie IS, ale nie były w stanie odtworzyć IS po migracji, chyba że zahamowano PKCtheta. Zatem przeciwstawne efekty kontroli PKCtheta i WASp JEST stabilnością poprzez łamanie symetrii pSMAC i ponowne przekształcanie.


title: Integryny regulują aktywność zarodkowania mikrotubul centrosomu poprzez sygnalizację kinazy białkowej aktywowanej mitogenami/kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym/kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym (MEK/ERK).

text: Nukleacja mikrotubul jest niezbędnym etapem tworzenia cytoszkieletu mikrotubul. Niedawno wykazaliśmy, że androgen i Src sprzyjają nukleacji mikrotubul i akumulacji γ-tubuliny w centrosomie. Tutaj badamy mechanizmy, dzięki którym androgen i Src regulują te procesy i pytamy, czy integryny odgrywają rolę. Zaburzamy funkcję integryny przez podstawienie tyrozyny na alaninę w błonie proksymalnym motywie NPIY w ogonie integryny β1 i pokazujemy, że ten mutant zasadniczo zmniejsza zarodkowanie mikrotubuli i akumulację γ-tubuliny w centrosomie. Ponieważ stymulacja androgenowa promuje interakcję receptora androgenowego z Src, skutkując sygnalizacją PI3K/AKT i MEK/ERK, zapytaliśmy, czy szlaki te są hamowane przez zmutowaną integrynę i czy regulują zarodkowanie mikrotubul. Nasze wyniki wskazują, że tworzenie kompleksu receptor androgenowy-Src i aktywacja dalszych szlaków są znacznie tłumione, gdy komórki przylegają do zmutowanej integryny. Badania inhibitorów wskazują, że zarodkowanie mikrotubul wymaga sygnalizacji MEK/ERK, ale nie PI3K/AKT. Co ważne, ekspresja aktywowanego RAF-1 jest wystarczająca do ratowania zarodkowania mikrotubuli hamowanego przez zmutowaną integrynę przez promowanie akumulacji w centrosomach γ-tubuliny. Nasze dane definiują nowy paradygmat sygnalizacji integryn, w którym integryny regulują nukleację mikrotubul poprzez promowanie tworzenia kompleksów sygnalizacyjnych receptor androgenowy-Src w celu aktywacji szlaku sygnalizacyjnego MEK/ERK.


title: Spożywanie dodanych cukrów ze źródeł płynnych, ale nie stałych, przewiduje zaburzoną homeostazę glukozy i insulinooporność wśród młodzieży zagrożonej otyłością.

text: Niewiele wiadomo na temat długotrwałych związków między spożyciem dodanego cukru (źródła stałe i płynne) a homeostazą glukozowo-insulinową wśród młodzieży. Dzieci rasy kaukaskiej (8-10 lat) z co najmniej jednym otyłym biologicznym rodzicem zostały zrekrutowane do kohorty Québec Adipose and Lifestyle InvesTigation in Youth (QUALITY) (n = 630) i obserwowane 2 lata później (n = 564). Dodane cukry zostały ocenione na podstawie 3 24-godzinnych przypomnień żywieniowych na początku badania. Zmiany dwuletnie badano w wieloczynnikowych modelach regresji liniowej, z uwzględnieniem poziomu wyjściowego, wieku, płci, stadium Tannera, spożycia energii, masy tłuszczu (absorpcjometria dwuenergetycznego promieniowania rentgenowskiego) i aktywności fizycznej (akcelerometr 7-dniowy). Dodane spożycie cukru ze źródeł płynnych lub stałych nie było związane ze zmianami w pomiarach otyłości (masa tłuszczu, wskaźnik masy ciała lub obwód talii). Jednak wyższe spożycie (10 g/d) cukrów dodanych ze źródeł płynnych wiązało się z wyższym o 0,04 mmol/l poziomem glukozy na czczo, o 2,3 pmol/l wyższym poziomem insuliny na czczo, o 0,1 jednostki wyższą homeostazą modelu oceny insulinooporności (HOMA-IR). , oraz o 0,4 jednostki niższy wskaźnik wrażliwości na insulinę Matsuda (Matsuda-ISI) u wszystkich uczestników (p < 0,01). Nie zaobserwowano powiązań ze spożyciem cukrów dodanych ze źródeł stałych. Dzieci z nadwagą/otyłością na początku badania miały większy wzrost wskaźników otyłości, insuliny na czczo i HOMA-IR oraz spadek Matsuda-ISI w ciągu tych 2 lat niż dzieci z prawidłową masą ciała. Spożycie cukrów dodanych ze źródeł płynnych lub stałych nie wiązało się ze zmianami w otyłości, ale cukry dodane w płynie były czynnikiem ryzyka rozwoju zaburzonej homeostazy glukozy i insulinooporności przez ponad 2 lata wśród młodzieży zagrożonej otyłością.


title: W kierunku ulepszonego podejścia inwestycyjnego dla skutecznej odpowiedzi na HIV/AIDS.

text: Potrzebne są istotne zmiany, aby osiągnąć bardziej ukierunkowane i strategiczne podejście do inwestycji w odpowiedzi na epidemię HIV/AIDS, które przyniosą długoterminowe korzyści. Do tej pory rzecznictwo w zakresie zasobów odbywało się w oparciu o podejście towarowe, które zachęcało do równoległego zwiększania wielu strategii, niezależnie od ich względnych skutków. Proponujemy strategiczne ramy inwestycyjne, które mają na celu wspieranie lepszego zarządzania krajowymi i międzynarodowymi reakcjami na HIV/AIDS, niż istnieje w obecnym systemie. Nasze ramy obejmują znaczny wzrost wydajności dzięki mobilizacji społeczności, synergii między elementami programu oraz korzyści z rozszerzenia terapii antyretrowirusowej w celu zapobiegania przenoszeniu wirusa HIV. Proponuje trzy kategorie inwestycji, na które składa się sześć podstawowych działań programowych, interwencje, które tworzą warunki sprzyjające osiągnięciu maksymalnej skuteczności, oraz działania programowe w innych sektorach zdrowia i rozwoju związanych z HIV/AIDS. Roczny koszt osiągnięcia powszechnego dostępu do profilaktyki, leczenia, opieki i wsparcia HIV do 2015 roku szacowany jest na co najmniej 22 mld USD. Wdrożenie nowych ram inwestycyjnych zapobiegłoby 12,2 milionom nowych zakażeń HIV i 7,4 milionom zgonów z powodu AIDS w latach 2011-2020 w porównaniu z kontynuacją obecnych podejść, i skutkowałoby zyskaniem 29,4 miliona lat życia. Ramy są opłacalne i wynoszą 1060 USD na zyskany rok życia, a dodatkowa proponowana inwestycja zostałaby w dużej mierze zrekompensowana oszczędnościami w samych kosztach leczenia.


title: Kluczowe role cytokin związanych z T-Helper 17, IL-17, IL-22 i IL-23 w chorobach zapalnych

text: Komórki pomocnicze T-helper 17 (Th17) charakteryzują się wytwarzaniem interleukiny-17 (IL-17, zwanej również IL-17A), IL-17F, IL-21 i IL-22 oraz potencjalnie TNF-α i IL-6 w pewnych stymulacja. IL-23, która promuje rozwój komórek Th17, a także IL-17 i IL-22 wytwarzane przez komórki Th17 odgrywają zasadniczą rolę w różnych chorobach zapalnych, takich jak eksperymentalne autoimmunologiczne zapalenie mózgu i rdzenia, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie okrężnicy i zapalenie wątroby wywołane konkanawaliną A . W tym przeglądzie podsumowujemy charakterystykę funkcjonalnej roli komórek Th17, ze szczególnym uwzględnieniem cytokin związanych z komórkami Th17, takich jak IL-17, IL-22 i IL-23, w modelach mysich i ludzkich chorobach zapalnych.


title: LXRS i FXR: yin i yang metabolizmu cholesterolu i tłuszczu.

text: Receptory wątroby X (LXR) i farnezoid X receptor (FXR) są receptorami jądrowymi, które działają jako wewnątrzkomórkowe czujniki odpowiednio dla steroli i kwasów żółciowych. W odpowiedzi na swoje ligandy receptory te indukują odpowiedzi transkrypcyjne, które utrzymują zrównoważoną, precyzyjnie dostrojoną regulację metabolizmu cholesterolu i kwasów żółciowych. LXR pozwalają również na wydajne magazynowanie energii pochodzącej z węglowodanów i tłuszczów, podczas gdy aktywacja FXR powoduje ogólny spadek poziomów triglicerydów i modulację metabolizmu glukozy. Elegancka, podwójna zależność między tymi dwoma systemami receptorowymi sugeruje, że ewoluowały one razem, tworząc bardzo czuły i wydajny system do utrzymania całkowitej homeostazy tkanki tłuszczowej i cholesterolu. Pojawiające się dowody sugerują, że specyficzne tkankowo działanie tych receptorów ma również kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego, odpornościowego, rozrodczego, trzustki, nerek i ośrodkowego układu nerwowego. LXR i FXR razem stanowią potencjalne cele terapeutyczne w leczeniu i zapobieganiu wielu chorobom metabolicznym i lipidowym.


title: Herpeswirusy/ludzkie herpeswirusy typu 8-dodatnie chłoniaki lite związane z mięsakiem Kaposiego: tkankowa odmiana pierwotnego chłoniaka wysiękowego.

text: Herpeswirus związany z mięsakiem Kaposiego (KSHV), zwany także ludzkim herpeswirusem typu 8, jest konsekwentnie identyfikowany w mięsaku Kaposiego, pierwotnym chłoniaku wysiękowym (PEL) i wieloośrodkowej chorobie Castlemana. Tutaj opisujemy cztery przypadki chłoniaków litych przenoszących KSHV, które wystąpiły u pacjentów z AIDS (przypadki 1 do 3) oraz u osób seronegatywnych z ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) (przypadek 4). Pacjenci prezentowali guzy pozawęzłowe w jamie brzusznej (przypadek 1, 3 i 4) lub skórze (przypadek 2) oraz zajęcie węzłów chłonnych wraz z mięsakiem Kaposiego (przypadek 3). Przewód pokarmowy zajęty był u dwóch pacjentów (przypadek 1 i 3). U pacjentów nie wystąpił wysięk chłoniakowy. KSHV wykryto w komórkach nowotworowych we wszystkich przypadkach za pomocą immunohistochemii i reakcji łańcuchowej polimerazy. Wirus Epsteina-Barra wykryto w dwóch przypadkach związanych z HIV. Wszystkie chłoniaki lite KSHV-dodatnie wykazywały morfologię komórek podobną do PEL. Aby zbadać związek tych zaburzeń z PEL i innymi chłoniakami rozlanymi z dużych komórek związanych z AIDS, chłoniaki lite KSHV-dodatnie były testowane pod kątem ekspresji zestawu genów, które zostały wcześniej wykazane przez analizę profilu genów w celu określenia komórek nowotworowych PEL. Wyniki wykazały, że ekspresja tego zestawu genów w chłoniakach KSHV-dodatnich jest podobna do ekspresji PEL, ale różni się od KSHV-ujemnych chłoniaków wielkokomórkowych związanych z KSHV. Ponieważ cechy patobiologiczne chłoniaków litych KSHV-dodatnich ściśle naśladują cechy PEL, nasze wyniki sugerują, że chłoniaki lite KSHV-dodatnie należy traktować jako oparty na tkankach wariant klasycznego PEL, niezależnie od statusu HIV.


title: STAR: ultraszybki uniwersalny aligner RNA-seq.

text: MOTYWACJA Dokładne dopasowanie wysokoprzepustowych danych sekwencjonowania RNA jest trudnym i jeszcze nierozwiązanym problemem ze względu na nieciągłą strukturę transkrypcji, stosunkowo krótkie długości odczytu i stale rosnącą przepustowość technologii sekwencjonowania. Obecnie dostępne alignery RNA-seq charakteryzują się wysokimi wskaźnikami błędów mapowania, niską prędkością mapowania, ograniczeniem długości odczytu i błędami mapowania. WYNIKI Aby wyrównać nasz duży (>80 miliardów odczytów) zestaw danych ENCODE Transcriptome RNA-seq, opracowaliśmy oprogramowanie Spliced Transcripts Alignment to a Reference (STAR) oparte na wcześniej nieopisanym algorytmie dopasowywania RNA-seq, który wykorzystuje sekwencyjne, maksymalnie mapowalne wyszukiwanie nasion w tablice sufiksów, po których następuje grupowanie nasion i procedura łączenia. STAR przewyższa inne wyrównywacze o współczynnik >50 pod względem szybkości mapowania, dopasowując się do ludzkiego genomu 550 milionów odczytów sparowanych końców 2 × 76 pz na godzinę na skromnym 12-rdzeniowym serwerze, jednocześnie poprawiając czułość i precyzję wyrównywania. Oprócz obiektywnego wykrywania połączeń kanonicznych de novo, STAR może wykrywać niekanoniczne sploty i chimeryczne (fuzyjne) transkrypty, a także jest w stanie mapować sekwencje RNA o pełnej długości. Stosując sekwencjonowanie Roche 454 amplikonów reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją, eksperymentalnie zwalidowaliśmy 1960 nowych międzygenowych połączeń splicingowych z 80-90% wskaźnikiem powodzenia, potwierdzając wysoką precyzję strategii mapowania STAR. DOSTĘPNOŚĆ I WDROŻENIE STAR jest zaimplementowany jako samodzielny kod C++. STAR to bezpłatne oprogramowanie typu open source dystrybuowane na licencji GPLv3, które można pobrać ze strony http://code.google.com/p/rna-star/.


title: Wpływ alendronianu na ryzyko złamań u kobiet z niską gęstością kości, ale bez złamań kręgów: wyniki badania Fracture Intervention Trial.

text: KONTEKST Alendronian sodu zmniejsza ryzyko złamań u kobiet po menopauzie ze złamaniami kręgów, ale jego wpływ na ryzyko złamań nie był badany u kobiet bez złamań kręgów. CEL Sprawdzenie hipotezy, że 4 lata stosowania alendronianu zmniejszy ryzyko klinicznych złamań kręgów u kobiet z niską gęstością mineralną kości (BMD), ale bez złamań kręgów. PROJEKT Randomizowane, zaślepione, kontrolowane placebo badanie. USTAWIENIE Jedenaście środowiskowych ośrodków badań klinicznych. BADANE Kobiety w wieku od 54 do 81 lat z BMD szyjki kości udowej 0,68 g/cm2 lub mniej (Hologic Inc, Waltham, Mass), ale bez złamań kręgów; 4432 zostało losowo przydzielonych do grupy leczonej alendronianem lub placebo, a 4272 (96%) ukończyło pomiary wyniku podczas ostatniej wizyty (średnio 4,2 lata później). INTERWENCJA Wszyscy uczestnicy zgłaszający spożycie wapnia na poziomie 1000 mg/d lub mniej otrzymywali suplement zawierający 500 mg wapnia i 250 IU cholekalcyferolu. Badani zostali losowo przydzieleni do placebo lub 5 mg/d alendronianu sodu przez 2 lata, a następnie 10 mg/d przez pozostałą część badania. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Złamania kliniczne potwierdzone raportami rentgenowskimi, nowe deformacje kręgów wykryte za pomocą pomiarów morfometrycznych na radiogramach oraz BMD mierzone za pomocą podwójnej absorpcjometrii rentgenowskiej. WYNIKI Alendronian zwiększył BMD we wszystkich badanych miejscach (P<0,001) i zmniejszył liczbę złamań klinicznych z 312 w grupie placebo do 272 w grupie interwencyjnej, ale nie znacząco (redukcja 14%; ryzyko względne [RH], 0,86; 95%) przedział ufności [CI], 0,73-1,01). Alendronian zmniejszał kliniczne złamania o 36% u kobiet z wyjściową osteoporozą szyjki kości udowej (>2,5 SD poniżej normalnej średniej dla młodych dorosłych; RH 0,64; 95% CI 0,50-0,82; różnica między leczeniem a grupą kontrolną 6,5%; liczba potrzebna do leczyć [NNT], 15), ale nie było istotnej redukcji wśród osób z wyższym BMD (RH, 1,08; 95% CI, 0,87-1,35). Alendronian zmniejszał ryzyko radiograficznych złamań kręgów ogółem o 44% (ryzyko względne 0,56; 95% CI 0,39-0,80; różnica między leczeniem a kontrolą 1,7%; NNT 60). Alendronian nie zwiększał ryzyka wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego ani innych działań niepożądanych. WNIOSKI U kobiet z niskim BMD, ale bez złamań kręgów, 4 lata leczenia alendronianem bezpiecznie zwiększyły BMD i zmniejszyły ryzyko pierwszej deformacji kręgów. Alendronian znacząco zmniejszał ryzyko złamań klinicznych u kobiet z osteoporozą, ale nie u kobiet z wyższym BMD.