title: Śmiertelność szpitalna, długość pobytu i możliwe do uniknięcia powikłania wśród krytycznie chorych pacjentów przed i po teleinżynierii procesów intensywnej opieki.

text: KONTEKST Związek interwencji oddziału teleintensywnej opieki dla dorosłych (OIOM) ze śmiertelnością szpitalną, długością pobytu, przestrzeganiem najlepszych praktyk i możliwymi do uniknięcia powikłaniami w akademickim ośrodku medycznym nie został zgłoszony. CEL Ilościowe określenie związku interwencji tele-OIOM ze śmiertelnością szpitalną, długością pobytu i powikłaniami, którym można zapobiec poprzez przestrzeganie najlepszych praktyk. KONSTRUKCJA, OTOCZENIE I PACJENCI Prospektywne badanie praktyki klinicznej 6290 dorosłych przyjętych na którykolwiek z 7 OIOM-ów (3 medyczny, 3 chirurgiczny i 1 mieszany sercowo-naczyniowy) na 2 kampusach 834-łóżkowego akademickiego centrum medycznego, które przeprowadzono od kwietnia 26, 2005, do 30 września 2007. Oceniono wspomagane elektronicznie i monitorowane procesy przestrzegania najlepszych praktyk, tworzenia planu opieki i czasu reakcji lekarza na alarmy. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE Śmiertelność szpitalna z uwzględnieniem różnych przypadków i śmiertelności w szpitalu. Inne wyniki obejmowały długość pobytu w szpitalu i na oddziale intensywnej terapii, przestrzeganie najlepszych praktyk i częstość powikłań. WYNIKI Śmiertelność szpitalna wyniosła 13,6% (95% przedział ufności [CI], 11,9%-15,4%) w okresie przedinterwencyjnym w porównaniu z 11,8% (95% CI, 10,9%-12,8%) w okresie interwencji na OIT ( skorygowany iloraz szans [OR], 0,40 [95% CI, 0,31-0,52]). Okres interwencji tele-OIOM w porównaniu z okresem przed interwencją wiązał się z wyższymi wskaźnikami przestrzegania najlepszych praktyk klinicznych w zapobieganiu zakrzepicy żył głębokich (odpowiednio 99% vs 85%; OR 15,4 [95% CI 11,3-21,1]) oraz zapobieganie wrzodom stresowym (odpowiednio 96% vs 83%; OR 4,57 [95% CI 3,91-5,77], przestrzeganie najlepszych praktyk w zakresie ochrony układu sercowo-naczyniowego (odpowiednio 99% vs 80%; OR 30,7 [95% CI, 19,3-49,2]), zapobieganie zapaleniu płuc związanemu z wentylacją (odpowiednio 52% vs 33%; OR 2,20 [95% CI, 1,79-2,70]), niższy odsetek powikłań, którym można było zapobiec (odpowiednio 1,6% vs 13%, zapalenie płuc związane z respiratorem [OR, 0,15; 95% CI, 0,09-0,23] i 0,6% w porównaniu z 1,0%, odpowiednio, dla zakażenia krwi związanego z cewnikiem [OR, 0,50; 95% CI, 0,27-0,93]) i krótszy pobyt w szpitalu długość pobytu (odpowiednio 9,8 vs 13,3 dnia; współczynnik ryzyka wypisu 1,44 [95% CI, 1,33-1,56]).Wyniki na OIOM-ie medycznym, chirurgicznym i sercowo-naczyniowym były podobne. W jednym badaniu akademickim w ośrodku medycznym wdrożenie interwencji tele-OIOM wiązało się z obniżonym skorygowanym prawdopodobieństwem śmiertelności i skróceniem pobytu w szpitalu, a także ze zmianami w przestrzeganiu najlepszych praktyk i niższym odsetkiem powikłań, którym można było zapobiec.


title: Monocyty CD11b+ znoszą eksperymentalne autoimmunologiczne zapalenie mięśnia sercowego za pośrednictwem limfocytów T Th17 CD4+.

text: Eksperymentalne autoimmunologiczne zapalenie mięśnia sercowego (EAM) reprezentuje mysi model pozapalnej choroby serca za pośrednictwem limfocytów T Th17. U myszy typu dzikiego BALB/c EAM jest samoograniczającą się chorobą, osiągającą szczyt 21 dni po immunizacji peptydem łańcucha H alfa-miozyny (MyHC-alfa)/CFA i następnie w dużej mierze ustępująca. Jednak u myszy IFN-gammaR(-/-) EAM nasila się i wykazuje przewlekły postępujący przebieg choroby. Odkryliśmy, że ten postępujący przebieg choroby przebiegał równolegle z trwale podwyższonym uwalnianiem IL-17 z komórek T infiltrujących serca myszy IFN-gammaR(-/-) 30 dni po immunizacji. W rzeczywistości IL-17 promowała rekrutację monocytów CD11b(+), głównych komórek naciekających serce w EAM. Z kolei monocyty CD11b(+) tłumiły odpowiedzi limfocytów T Th17 specyficzne dla MyHC-alfa zależne od IFN-gamma in vitro. In vivo wstrzyknięcie IFN-gammaR(+/+)CD11b(+), ale nie IFN-gammaR(-/-)CD11b(+), monocyty, stłumienie limfocytów T specyficznych dla MyHC-alfa i zniesienie postępującego przebiegu choroby u myszy IFN-gammaR(-/-). Wreszcie, współiniekcja linii komórek T CD4(+) Th1 specyficznych dla MyHC-alfa, ale nie transgenicznych dla OVA, uwalniających IFN-gamma, wraz z limfocytami T Th17 specyficznymi dla MyHC-alfa, chroniła myszy RAG2(-/-) przed EAM . Podsumowując, monocyty CD11b(+) odgrywają podwójną rolę w EAM: jako główny substrat komórkowy zapalenia indukowanego przez IL-17 i jako mediatory ujemnego sprzężenia zwrotnego zależnego od IFN-gamma ograniczającego progresję choroby.


title: Cytokina RANKL wytwarzana przez pozytywnie wyselekcjonowane tymocyty sprzyja komórkom nabłonka rdzeniastego grasicy, które wykazują ekspresję regulatora autoimmunologicznego.

text: Rdzeń grasicy zapewnia mikrośrodowisko, w którym rdzeniowe komórki nabłonka grasicy (mTEC) wyrażają autoimmunologiczny regulator i różne ograniczone tkankowo geny, przyczyniając się do uruchomienia autotolerancji. Selekcja pozytywna jest niezbędna do tworzenia rdzenia grasicy poprzez nieznany wcześniej mechanizm. Tutaj pokazujemy, że ligand cytokin RANK (RANKL) był wytwarzany przez pozytywnie wyselekcjonowane tymocyty i regulował komórkowość mTEC poprzez interakcję z RANK i osteoprotegeryną. Wymuszona ekspresja RANKL przywróciła rdzeń grasicy u myszy bez selekcji pozytywnej, podczas gdy zaburzenie RANKL zaburzało tworzenie się rdzenia. Wyniki te wskazują, że RANKL wytwarzany przez pozytywnie wyselekcjonowane tymocyty jest odpowiedzialny za pobudzanie tworzenia rdzenia grasicy, a tym samym ustanawianie tolerancji centralnej.


title: Zwłóknienie i adipogeneza wywodzą się ze wspólnego mezenchymalnego prekursora w mięśniu szkieletowym.

text: W dystrofiach mięśniowych obserwuje się akumulację adipocytów i komórek wytwarzających kolagen typu I (zwłóknienie). Pochodzenie tych komórek było w dużej mierze nieznane, ale ostatnio zidentyfikowaliśmy mezenchymalne komórki progenitorowe pozytywne dla receptora alfa płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGFRα) jako źródła adipocytów w mięśniu szkieletowym. Jednak pochodzenie zwłóknienia mięśni pozostaje w dużej mierze nieznane. W tym badaniu analizy klonalne wykazały, że komórki PDGFRα(+) różnicują się również w komórki wytwarzające kolagen typu I. W rzeczywistości komórki PDGFRα(+) akumulowały się w zwłóknionych obszarach przepony u myszy mdx, model dystrofii mięśniowej Duchenne'a. Ponadto mRNA markerów zwłóknienia ulegał ekspresji wyłącznie we frakcji komórek PDGFRα(+) w przeponie mdx. Co ważne, izoformy TGF-β, znane jako silne cytokiny profibrotyczne, indukowały ekspresję markerów zwłóknienia w komórkach PDGFRα(+), ale nie w komórkach miogennych. Badania transplantacyjne wykazały, że fibrogenne komórki PDGFRα(+) pochodzą głównie z wcześniej istniejących komórek PDGFRα(+) oraz że udział komórek PDGFRα(-) i komórek krążących jest ograniczony. Wyniki te wskazują, że prekursory mezenchymalne są głównym źródłem nie tylko akumulacji tłuszczu, ale także zwłóknienia w mięśniach szkieletowych.


title: Kolejność dziobania wolnych rodników i przeciwutleniaczy: peroksydacja lipidów, alfa-tokoferol i askorbinian.

text: Wolne rodniki różnią się znacznie pod względem właściwości termodynamicznych, od bardzo utleniających do bardzo redukujących. Te właściwości termodynamiczne można wykorzystać do przewidywania porządku lub hierarchii w reakcjach wolnorodnikowych. Wykorzystując jednoelektronowe potencjały redukcyjne, przewidywany porządek dziobania jest zgodny z obserwowanymi eksperymentalnie reakcjami przenoszenia wolnych rodników elektronów (atomów wodoru). Potencjały te są również zgodne z danymi eksperymentalnymi, które sugerują, że witamina E, główny przeciwutleniacz drobnocząsteczkowy rozpuszczalny w tłuszczach, oraz witamina C, końcowy przeciwutleniacz drobnocząsteczkowy rozpuszczalny w wodzie, współpracują w celu ochrony lipidów i struktur lipidowych przed peroksydacją. Chociaż witamina E znajduje się w błonach, a witamina C znajduje się w fazach wodnych, witamina C jest w stanie odzyskać witaminę E; tj. witamina C naprawia rodnik tokoferoksylowy (chromanoksylowy) witaminy E, umożliwiając w ten sposób witaminie E ponowne działanie jako przeciwutleniacz rozbijający łańcuchy wolnych rodników. W niniejszym przeglądzie omówiono: (i) termodynamikę reakcji wolnorodnikowych, które są przedmiotem zainteresowania nauk o zdrowiu; (ii) podstawowe właściwości termodynamiczne i kinetyczne związane z przeciwutleniaczami rozrywającymi łańcuch; (iii) unikalny międzyfazowy charakter widocznej reakcji wolnego rodnika tokoferolu (rodnik witaminy E) i witaminy C; i (iv) przedstawia hierarchię, lub porządek dziobania, dla reakcji przenoszenia elektronów (atom wodoru) wolnorodnikowych.


title: Oddychanie mitochondrialne w podskórnej i trzewnej tkance tłuszczowej pacjentów z otyłością olbrzymią.

text: Tkanka tłuszczowa pełni ważne funkcje endokrynologiczne i metaboliczne w zdrowiu i chorobie. Jednak bioenergetyka tej tkanki nie jest scharakteryzowana u ludzi i możliwe różnice regionalne nie są wyjaśnione. Stosując respirometrię o wysokiej rozdzielczości, określano ilościowo oddychanie mitochondrialne w ludzkiej podskórnej i śródbrzusznej tkance tłuszczowej (omentum majus) ludzkiej tkanki tłuszczowej z biopsji uzyskanych od 20 otyłych pacjentów poddawanych chirurgii bariatrycznej. DNA mitochondrialny (mtDNA) i genomowy DNA (gDNA) określono techniką PCR w celu oszacowania gęstości mitochondriów. Próbki tkanki tłuszczowej permeabilizowano, a pomiary respirometryczne przeprowadzono w dwóch powtórzeniach w temperaturze 37 stopni C. Substraty (glutaminian (G) + jabłczan (M) + oktanoilokarnityna (O) + bursztynian (S)) dodawano sekwencyjnie w celu dostarczenia elektronów do kompleksu I + II. ADP ((D)) dla oddychania w stanie 3 dodano po GM. Oddychanie niezwiązane mierzono po dodaniu FCCP. Tłuszcz trzewny zawierał więcej mitochondriów na miligram tkanki niż tłuszcz podskórny, ale komórki były mniejsze. Silne, stabilne przepływy tlenu stwierdzono w obu tkankach, a stan sprzężony 3 (GMOS(D)) i oddychanie niezwiązane były istotnie (P < 0,05) wyższe w trzewnych (0,95 +/- 0,05 i 1,15 +/- 0,06 pmol O(2 ) s(1) mg(1), odpowiednio) w porównaniu z podskórną (odpowiednio 0,76 +/- 0,04 i 0,98 +/- 0,05 pmol O(2) s(1) mg(1)) tkanką tłuszczową. Wyrażona na mtDNA trzewna tkanka tłuszczowa miała istotnie (P < 0,05) niższe oddychanie mitochondrialne. Wskaźniki kontroli substratu były wyższe, a wskaźnik kontroli odsprzęgania niższy (P < 0,05) w trzewnej w porównaniu z podskórną tkanką tłuszczową. Wnioskujemy, że tłuszcz trzewny jest bioenergetycznie bardziej aktywny i bardziej wrażliwy na dostarczanie mitochondrialnego substratu niż tłuszcz podskórny. Fosforylacja oksydacyjna ma wyższą względną aktywność w trzewnej niż w podskórnej tkance tłuszczowej.


title: Aktywacja endogennego punktu kontrolnego gamma-H2AX-ATM-Chk2 w komórkach z niedoborem helikazy z zespołem Blooma jest związana z widełkami zatrzymanymi w replikacji DNA.

text: Helikaza zespołu Blooma (BLM) ma kluczowe znaczenie dla stabilności genomu. Defekt aktywności BLM skutkuje predysponującym do raka zespołem Blooma (BS). W tym miejscu donosimy, że linie komórkowe z niedoborem BLM i pierwotne fibroblasty wykazują odpowiedź w punkcie kontrolnym pęknięcia dwuniciowego DNA aktywowanego endogennie z wyraźnymi poziomami fosforylowanego histonu H2AX (gamma-H2AX), Chk2 (p(T68)Chk2) i ATM (p (S1981) ATM) kolokalizacja w ogniskach jądrowych. Co ciekawe, frakcja mitotyczna ognisk gamma-H2AX nie wydawała się wyższa w komórkach z niedoborem BLM, co wskazuje, że zmiany te tworzą się przejściowo podczas interfazy. Znakowanie impulsowe za pomocą jododeoksyurydyny i mikroskopii immunofluorescencyjnej wykazało kolokalizację gamma-H2AX, ATM i Chk2 wraz z ogniskami replikacji. Te ogniska pokrywały się z Rad51, co wskazuje na rekombinację homologiczną w tych miejscach replikacji. Dlatego przeanalizowaliśmy replikację w komórkach BS przy użyciu podejścia jednocząsteczkowego na przeczesanych włóknach DNA. Oprócz wyższej częstotliwości barier replikacji widełek, komórki BS wykazywały zmniejszoną średnią prędkość widełek i globalną redukcję odległości międzyźródłowych, co wskazuje na podwyższoną częstotliwość wyzwalania początkowego. Ponieważ BS jest jedną z najbardziej penetrujących chorób dziedzicznych predysponujących nowotwory, prawdopodobne jest, że brak BLM angażuje komórki w sytuacji podobnej do tkanek przedrakowych ze stresem replikacyjnym. Według naszej wiedzy jest to pierwsze doniesienie o wysokiej aktywacji kinazy ATM-Chk2 i jej powiązaniu z defektami replikacji w modelu BS.


title: Wpływ stężenia TNF-alfa i IL-6 na rozwój kacheksji u nowo zdiagnozowanych pacjentów z NDRP.

text: CELE Zbadano rolę cytokin czynnika martwicy nowotworu alfa (TNF-alfa) i interleukiny-6 (IL-6) w rozwoju kacheksji u nowo zdiagnozowanych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC). METODY: Oceniliśmy 44 (M/K: 41/3) pacjentów z NSCLC i 12 (M/K: 10/2) w wieku zdrowych palaczy. Przypadki NSCLC z utratą masy > lub =10% należały do grupy kachektycznej (n:23, M/K:21/2), a te z utratą <10% należały do grupy niekachektycznej (n:21, M/K :19/2). WYNIKI Wskaźnik masy ciała (BMI) kachektyków był znacznie niższy niż niekachektyków (21,0 +/- 2,9 vs 24,5 +/- 3,6, P = 0,02) i kontroli (21,0 +/- 2,9 vs 25,5 +/- 2,6, P = 0,01). Poziom TNF-alfa w surowicy nie różnił się między kachektycznymi i niekachektycznymi (odpowiednio 37,3 +/- 39,1 i 51,6 +/- 84,2 pg/ml). Jednak był on istotnie wyższy u pacjentów z NSCLC w porównaniu z grupą kontrolną (44,1 +/- 64,3 i 15,1 +/- 14,3 pg/ml, p = 0,03). Poziom IL-6 w surowicy nie różnił się między 3 grupami (odpowiednio 6,4 +/- 4,1, 8,9 +/- 16,3 i 4,1 +/- 3,5 pg/ml), ale korelował istotnie z TNF-alfa (r = 0,4, P = 0,006) i BMI (r = -0,3, P = 0,03). Odsetek sedymentacji erytrocytów (OB) korelował istotnie z TNF-alfa (r = 0,4, p = 0,003) i BMI (r = -0,3, p = 0,03). Wśród 44 przypadków przeżycie 12 i 17 pacjentów odnotowano w kachektyce i niekachektyce, bez różnicy statystycznej (odpowiednio 12,2 +/- 3,7 i 11,2 +/- 1,0 miesiąca). WNIOSKI Poziomy TNF-alfa i IL-6 nie różniły się istotnie między kachektykami i niekachektykami. Jednak znaczące korelacje między IL-6, BMI i TNF-alfa sugerowały, że te cytokiny działały jako kofaktory w utracie wagi. W niniejszym badaniu na przeżycie nie wpływał ani BMI, ani poziom cytokin. Istotna korelacja ESR z TNF-alfa sugerowała, że ESR może stanowić cenną wskazówkę dotyczącą znacznej utraty masy ciała w obserwacji pacjentów z NSCLC.


title: Leczenie dysfunkcji seksualnych związanych z lekami przeciwdepresyjnymi za pomocą syldenafilu: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST Dysfunkcja seksualna jest częstym działaniem niepożądanym leków przeciwdepresyjnych, które często prowadzi do niezgodności z leczeniem. CEL Ocena skuteczności cytrynianu sildenafilu u mężczyzn z dysfunkcjami seksualnymi związanymi ze stosowaniem selektywnych i nieselektywnych leków przeciwdepresyjnych serotoniny (SRI). PROJEKT, WARUNKI I PACJENCI Prospektywne, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie w grupach równoległych przeprowadzone między 1 listopada 2000 r. a 1 stycznia 2001 r. w 3 amerykańskich uniwersyteckich ośrodkach medycznych wśród 90 pacjentów ambulatoryjnych płci męskiej (średnia [SD] wiek, 45 [8] lat) z dużą depresją w okresie remisji i dysfunkcją seksualną związaną z leczeniem przeciwdepresyjnym SRI. INTERWENCJA Pacjenci zostali losowo przydzieleni do przyjmowania syldenafilu (n = 45) lub placebo (n = 45) w elastycznej dawce rozpoczynającej się od 50 mg i regulowanej do 100 mg przed aktywnością seksualną przez 6 tygodni. GŁÓWNE MIARY REZULTATU Pierwszorzędową miarą wyniku był wynik w skali Clinical Global Impression-Sexual Function (CGI-SF); drugorzędnymi miarami były wyniki w Międzynarodowym Indeksie Erekcji, Skali Doświadczeń Seksualnych w Arizonie, Kwestionariuszu Funkcjonowania Seksualnego w Szpitalu Massachusetts oraz Skali Oceny Depresji Hamiltona (HAM-D). WYNIKI Wśród 90 zrandomizowanych pacjentów, 93% (83/89) pacjentów leczonych zgodnie z protokołem przyjęło co najmniej 1 dawkę badanego leku, a 85% (76/89) ukończyło ocenę punktów końcowych w 6 tygodniu z przeniesionymi analizami ostatniej obserwacji. Przy wyniku CGI-SF wynoszącym 2 lub mniej, 54,5% (24/44) syldenafilu w porównaniu z 4,4% (2/45) pacjentów otrzymujących placebo uległo znacznej lub bardzo dużej poprawie (p<0,001). Funkcje erekcji, pobudzenie, ejakulacja, orgazm i ogólna satysfakcja poprawiły się znacznie u pacjentów z sildenafilem w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Średnie wyniki depresji pozostawały zgodne z remisją (wynik w skali HAM-D < lub =10) w obu grupach przez cały czas trwania badania. WNIOSEK W naszym badaniu sildenafil skutecznie poprawiał erekcję i inne aspekty funkcji seksualnych u mężczyzn z dysfunkcjami seksualnymi związanymi ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych SRI. Te ulepszenia mogą umożliwić pacjentom utrzymanie przestrzegania zaleceń przy skutecznym leczeniu przeciwdepresyjnym.


title: Transkrypcja niekodująca na wzmacniaczach: zasady ogólne i modele funkcjonalne.

text: Genomy ssaków są szeroko transkrybowane poza granicami genów kodujących białka. Badania obejmujące cały genom wykazały niedawno, że cis-regulatorowe elementy genomowe zaangażowane w kontrolę transkrypcji, takie jak wzmacniacze i regiony kontroli locus, reprezentują główne miejsca pozagenowej niekodującej transkrypcji. Transkrypty z matrycą wzmacniającą zapewniają ilościowo mały udział w całkowitej ilości nierybosomalnego RNA komórkowego; niemniej jednak możliwość, że transkrypcja wzmacniacza i wynikające z niego wzmacniacze RNA mogą, w niektórych przypadkach, pełnić role funkcjonalne, a nie reprezentować jedynie szum transkrypcyjny w dostępnych regionach genomowych, jest poparta rosnącą ilością danych eksperymentalnych. W tym artykule dokonujemy przeglądu aktualnej wiedzy na temat transkrypcji wzmacniacza i jej implikacji funkcjonalnych.


title: Analiza mikromacierzy ekspresji genów pneumokoków podczas choroby inwazyjnej.

text: Streptococcus pneumoniae jest główną przyczyną inwazyjnej choroby bakteryjnej. Jest to pierwsze badanie, w którym zbadano ekspresję genów S. pneumoniae in vivo przy użyciu mikromacierzy całego genomu dostępnych w The Institute for Genomic Research. Całkowity RNA zebrano z pneumokoków izolowanych z zakażonej krwi, zakażonego płynu mózgowo-rdzeniowego i bakterii przyłączonych do linii komórek nabłonka gardła in vitro. Analiza mikromacierzy genów pneumokokowych wyrażanych w tych modelach pozwoliła zidentyfikować wzorce ekspresji specyficzne dla danego miejsca w organizmie dla czynników wirulencji, transporterów, czynników transkrypcyjnych, białek związanych z translacją, metabolizmu i genów o nieznanej funkcji. Wkład w wirulencję przewidywany dla kilku nieznanych genów o zwiększonej ekspresji in vivo potwierdzono przez mutagenezę insercji z duplikacją i prowokację myszy mutantami. Na koniec porównaliśmy nasze wyniki z poprzednimi badaniami, w których wykorzystano mutagenezę ze znacznikiem sygnaturowym i różnicową indukcję fluorescencji w celu zidentyfikowania genów, które są potencjalnie wymagane przez szeroki zakres szczepów pneumokoków w chorobie inwazyjnej.


title: Integracja ścieżek Smad i MAPK: ponownie omówione łącze i linker.

text: Komórki rozwijają się poprzez odczytywanie mieszanych sygnałów. Nigdzie nie jest to wyraźniejsze niż w wysoce dynamicznych procesach napędzających embriogenezę, kiedy krytyczne decyzje dotyczące losu komórki są podejmowane szybko w odpowiedzi na dobrze zaaranżowane kombinacje czynników wzrostu. Poznanie sposobu integracji różnych ścieżek sygnałowych jest zatem niezbędne do zrozumienia fizjologii. Wymaga to identyfikacji, w namacalnych terminach molekularnych, kluczowych węzłów integracji szlaków, które działają in vivo. Raport w tym wydaniu, na temat integracji ścieżek Smad i Ras/MAPK podczas indukcji neuronalnej (Pera et al. 2003), dostarcza aktualnych informacji na temat znaczenia jednego takiego węzła. Pera i in. (2003) donoszą, że FGF8 i IGF2 — dwa czynniki wzrostu, które aktywują szlak Ras/MAPK — sprzyjają różnicowaniu neuronalnemu i grzbietowej dorsalizacji mezodermy u Xenopus poprzez hamowanie sygnalizacji BMP (białko morfogenetyczne kości). Mezoderma powstaje z ektodermy w odpowiedzi na związane z Nodalem sygnały z endodermy w stadium blastuli i poza nim (ryc. 1; przegląd, patrz De Robertis et al. 2000). BMP indukuje różnicowanie ektodermy do losów komórek naskórka kosztem losów nerwowych i brzusznie mezodermę kosztem losów grzbietowych (przegląd, patrz Weinstein i HemmatiBrivanlou 1999; De Robertis et al. 2000). Odpowiednio, różnicowanie neuronalne i tworzenie mezodermy grzbietowej są faworyzowane, gdy sygnalizacja BMP jest osłabiona. Noggin, Chordin, Cerberus i Follistatin, wydzielane przez organizatora Spemanna po stronie grzbietowej na etapie gastruli, ułatwiają tworzenie tkanki nerwowej przez sekwestrację BMP (Weinstein i Hemmati-Brivanlou 1999; De Robertis et al. 2000). Eksperymentalne blokowanie sygnalizacji BMP z dominującym negatywnym receptorem BMP ma podobny wpływ na promowanie neuralizacji ektodermy (Weinstein i Hemmati-Brivanlou 1999). Jak się okazuje, indukcję neuronalną można również osiągnąć za pomocą FGF (czynnik wzrostu fibroblastów; Kengaku i Okamoto 1993; Lamb i Harland 1995; Hongo i wsp. 1999; Hardcastle i wsp. 2000; Streit i wsp. 2000; Wilson i wsp. 2000) i IGF (insulinopodobny czynnik wzrostu; Pera i wsp. 2001; Richard-Parpaillon i wsp. 2002). Wstrzyknięcie transkryptów kodujących FGF8 lub IFG2 do jednego zwierzęcego bieguna blastomeru zarodka składającego się z czterech do ośmiu komórek skutkuje ekspansją płytki nerwowej po stronie wstrzykniętej (Pera i wsp. 2003). Co zaskakujące, ekspresja dominującego negatywnego receptora FGF zapobiega neuralizacji eksplantów ektodermy przez bloker BMP Noggin (Launay i wsp. 1996). Podobnie, silne działanie neuralizujące Chordyny może być blokowane przez dominujący negatywny receptor FGF lub oligonukleotyd morfolinowy celujący w receptor IGF (Pera et al. 2003). Tak więc, działanie neuralizujące inhibitorów BMP jest w jakiś sposób powiązane z sygnalizacją FGF i IFG. Pytanie brzmi, jak? Ponieważ FGF8 i IFG2 aktywują MAPK, Pera i in. (2003) wziął pod uwagę poprzednie prace pokazujące, że MAPK hamuje czynnik transdukcji sygnału BMP Smad1 (Kretzschmar et al. 1997a). Smad1 jest bezpośrednio fosforylowany przez receptor BMP, co skutkuje aktywacją Smad1 (Kretzschmar i wsp. 1997b) oraz przez MAPK w odpowiedzi na EGF, co skutkuje hamowaniem Smad1 (Kretzschmar i wsp. 1997a; Fig. 2). Czynniki transkrypcyjne Smad pośredniczą w odpowiedzi genów na całą rodzinę TGF (Transforming Growth Factor), do której należą BMP (przegląd, patrz Massague 2000; Derynck i Zhang 2003). Smads 1, 5 i 8 działają głównie za receptorami BMP, a Smads 2 i 3 za receptorami TGF, Aktywiny i Nodal. Białka Smad mają dwie konserwatywne domeny kuliste — domeny MH1 i MH2 (ryc. 2). Domena MH1 bierze udział w wiązaniu DNA, a domena MH2 w wiązaniu z cytoplazmatycznymi czynnikami retencji, aktywowanymi receptorami, nukleoporynami w porach jądrowych oraz kofaktorami wiążącymi DNA, koaktywatorami i korepresorami w jądrze (przegląd, patrz Shi i Massague 2003 ). Fosforylacja za pośrednictwem receptora zachodzi w sekwencji C-końcowej SXS. Umożliwia to akumulację jądrową Smads i ich powiązanie ze wspólnym partnerem Smad4 w celu utworzenia kompleksów transkrypcyjnych, które są interpretowane przez komórkę jako funkcja kontekstu (Massague 2000). Pomiędzy domenami MH1 i MH2 znajduje się region łącznikowy o zmiennej sekwencji i długości. Zwrócono uwagę na ten region, gdy odkryto, że EGF (naskórkowy czynnik wzrostu), klasyczny aktywator szlaku Ras/MAPK, powoduje fosforylację łącznika Smad1 w czterech miejscach MAPK (sekwencje PXSP; Kretzschmar i wsp. 1997a). Zapobiega to jądrowej lokalizacji Smad1 i hamuje sygnalizację BMP. Mutacja tych E-MAIL j-massague@ski.mskcc.org; FAKS (212) 717-3298. Artykuł i publikacja znajdują się pod adresem http://www.genesdev.org/cgi/doi/10.1101/gad.1167003.


title: Krótka analiza klinicznych interwencji farmaceutycznych podejmowanych w australijskim szpitalu klinicznym.

text: Przeanalizowano wybrane interwencje farmacji klinicznej podjęte w ciągu 30-dniowego okresu zbierania danych, starając się uzyskać lepsze zrozumienie natury związanych z nimi problemów związanych z lekami. Farmaceuci zostali poproszeni o rejestrowanie tylko interwencji, które miały potencjalnie duże znaczenie. Do analizy zgłoszono łącznie 67 interwencji. W 28 przypadkach (41,7% początkowej całości) raporty z interwencji zostały wyłączone z dalszej analizy po wstępnym przeglądzie. W przypadku pozostałych 39 interwencji 20 pacjentów (51%) było pod opieką placówki medycznej, a 17 zgłoszeń (43,5%) stanowiły leki sercowo-naczyniowe/przeciwzakrzepowe. Większość interwencji została wdrożona w momencie przeglądu zamówienia leków w szpitalu przez farmaceutę klinicznego (n=25, 64%). Najczęstsza kategoria problemu narkotykowego poruszana w interwencjach dotyczyła przepisywania nieodpowiednio wysokich dawek leku właściwego dla pacjenta (n=17, 43,6%). Braki w wiedzy technicznej stanowiły mniej niż 25% wszystkich przypadków.


title: Powikłania śmiertelne po szczepieniu na dur brzuszny i cholerę. (opis przypadku i przegląd literatury).

text: Jednoczesne szczepienie pozajelitowe przeciwko tyfusowi i cholerze prowadzi do zgonu w wyniku wstrząsu anafilaktycznego lub wstrząsu endotoksycznego u 36-letniego mężczyzny. Podczas autopsji stwierdzono charakterystyczne cechy wstrząsu oraz przewlekłe śródmiąższowe zapalenie mięśnia sercowego. Ponadto w wątrobie, sercu i oponach mózgowych znaleziono świeże guzki histiocytarne i limfocytarne. Przegląd piśmiennictwa dotyczącego śmiertelnych powikłań po pozajelitowych szczepieniach tyhoidem wskazuje na zwiększone ryzyko u osób osłabionych (wycieńczenie, stres, przeziębienie). Większość zgonów miała miejsce u osób, które przebyły w przeszłości zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, tak jak w omawianym przypadku. Niewydolność serca, paraliż Landry'ego, niewydolność nerek oraz zaburzenia skóry, stawów i jelit również mogą być następstwem szczepień przeciw durowi brzusznemu. Jednak te ostatnie powikłania zwykle nie są śmiertelne. Przedstawieni tu pacjenci cierpieli na wiele schorzeń, o których wiadomo, że pogarszają sytuację i prowadzą do śmiertelnej kulminacji. Z przeglądu tego przypadku i dyskusji po nim wynika, że szczepienie pozajelitowe na dur brzuszny powinno być szczepione jedynie zdrowymi osobami. Miejmy nadzieję, że prezentacja tego materiału pomoże zapobiec tego typu ofiarom śmiertelnym w przyszłości.


title: Funkcjonalne podejścia genomiczne i proteomiczne do badania sieci ERBB w raku.

text: Znaczący postęp w funkcjonalnych technologiach genomicznych i proteomicznych otworzył nowe perspektywy w badaniach biomedycznych. Sekwencja ludzkiego genomu została w większości określona i otworzyła nowe wizje jego złożoności i regulacji. Nowe technologie, takie jak macierze RNAi i białkowe, umożliwiają gromadzenie wiedzy wykraczającej poza analizę pojedynczego genu. Coraz częściej procesy biologiczne są badane za pomocą metod biologii systemów, w których dane jakościowe i ilościowe składników są wykorzystywane do modelowania odpowiednich procesów, przewidywania skutków perturbacji, a następnie udoskonalania tych modeli po testach eksperymentalnych. W tym miejscu opisujemy potencjał zastosowania funkcjonalnej genomiki i proteomiki na przykładzie rodziny receptorów czynnika wzrostu ERBB do badania sieci sygnalizacyjnej i jej wpływu na raka.


title: Ocena filtrów przestrzennych w celu tworzenia wygładzonych map danych zdrowotnych.

text: Filtry przestrzenne zostały wykorzystane jako łatwy i intuicyjny sposób tworzenia wygładzonych map chorób. Dane o wadze urodzeniowej ze stanu Nowy Jork za lata 1994 i 1995 służą do porównania tradycyjnego typu filtra o stałym rozmiarze geograficznym z rozmiarem filtra o stałej lub prawie stałej wielkości populacji. Te ostatnie są bardziej odpowiednie do mapowania chorób na obszarach geograficznych o bardzo zróżnicowanej gęstości zaludnienia, takich jak stan Nowy Jork. Oceniane i omawiane są takie kwestie, jak wybór wielkości populacji dla filtra, skala wygładzania, zdolność do wykrywania prawdziwej zmienności przestrzennej oraz zdolność do wygładzania losowego szumu przestrzennego.


title: Tolerancja glukozy i ciśnienie krwi: długoterminowa obserwacja u mężczyzn w średnim wieku.

text: CEL: zbadanie roli tolerancji glukozy w rozwoju nadciśnienia tętniczego. PROJEKT Retrospektywna analiza wyników kontroli stanu zdrowia w grupie klinicznie zdrowych mężczyzn w średnim wieku pod koniec lat 60. (mediana 1968). Badani zostali zaproszeni do udziału w próbie prewencji pierwotnej chorób układu krążenia w 1974 roku, kiedy przeszli badania kliniczne pod kątem czynników ryzyka. Proces zakończył się w 1979 r., kiedy mężczyźni zostali ponownie zbadani. Kontynuacja miała miejsce w 1986 roku. SETTING Institute of Occupational Health, Helsinki, Finlandia i drugi wydział medycyny, University of Helsinki. TEMATY W sumie 3490 mężczyzn urodzonych w latach 1919-34 uczestniczyło w badaniach kontrolnych pod koniec lat sześćdziesiątych. W 1974 r. 1815 z tych klinicznie zdrowych mężczyzn zostało włączonych do badania prewencji pierwotnej chorób sercowo-naczyniowych. W badaniu klinicznym 1222 mężczyzn zostało uznanych za grupy wysokiego ryzyka chorób układu krążenia. Spośród nich 612 otrzymało interwencję i zostało wykluczonych z badania. W sumie 593 mężczyzn było bez czynników ryzyka. Badaniem objęto wszystkich mężczyzn, u których nie przeprowadzono interwencji (n = 1203). W 1979 r. 1120 mężczyzn zostało ponownie zbadanych, aw 1986 r. 945 mężczyzn wzięło udział w obserwacji. Do analizy były dwie grupy: jedna obejmowała wszystkich badanych, a druga tylko mężczyzn, którzy mieli prawidłowe ciśnienie w 1968 roku i dla których dostępne były pełne informacje. INTERWENCJE Do 1979 r. 103 mężczyzn przyjmowało leki przeciwnadciśnieniowe, do 1986 r. 131 przyjmowało leki hipotensyjne, a 12 na hiperglikemię. GŁÓWNE OZNACZENIA WYNIKÓW Stężenie glukozy we krwi godzinę po obciążeniu glukozą mierzono ciśnienie krwi i masę ciała w latach 1968, 1974 i 1979. W 1986 r. rejestrowano ciśnienie krwi i masę ciała. WYNIKI Mężczyźni z nadciśnieniem tętniczym w 1986 r. mieli istotnie wyższe ciśnienie krwi (p < 0,0001) oraz (po uwzględnieniu wskaźnika masy ciała i spożycia alkoholu) istotnie wyższe stężenia glukozy we krwi godzinę po obciążeniu we wszystkich badaniach niż ci, którzy mieli prawidłowe ciśnienie 1986. Analiza regresji wykazała, że im wyższe stężenie glukozy we krwi po obciążeniu glukozą w 1968 roku, tym wyższe ciśnienie krwi w kolejnych latach. Mężczyźni między drugim a trzecim tercylem stężenia glukozy we krwi w 1968 r. mieli istotnie wyższe ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego (iloraz szans 1,71, 95% przedział ufności 1,05–2,77) w porównaniu z mężczyznami poniżej pierwszego tercyla. WNIOSEK W tym badaniu mężczyźni, u których rozwinęło się nadciśnienie, wykazywały tendencję do zwiększonej nietolerancji glukozy do 18 lat przed klinicznymi objawami ich zaburzenia. Stężenie glukozy we krwi godzinę po obciążeniu glukozą było niezależnym predyktorem przyszłego nadciśnienia tętniczego.


title: U bram śmierci.

text: Apoptoza przebiegająca szlakiem mitochondrialnym obejmuje mitochondrialną permeabilizację błony zewnętrznej (MOMP), odpowiedzialną za uwalnianie cytochromu ci innych białek mitochondrialnej przestrzeni międzybłonowej. Ten istotny etap jest kontrolowany i mediowany przez białka z rodziny Bcl-2. Proapoptotyczne białka Bax i Bak są wymagane do MOMP, podczas gdy antyapoptotyczne białka Bcl-2, w tym Bcl-2, Bcl-xL, Mcl-1 i inne, zapobiegają MOMP. Różne proapoptotyczne białka wyłącznie BH3 działają tak, że zakłócają funkcję antyapoptotycznych przedstawicieli Bcl-2 i/lub aktywują Bax i Bak. W tym miejscu omawiamy wyłaniający się pogląd, zaproponowany przez Certo i in. w tym wydaniu Cancer Cell, o tym, jak te interakcje prowadzą do MOMP i apoptozy.


title: Struktura ludzkiej RNazy H1 skompleksowanej z hybrydą RNA/DNA: wgląd w odwrotną transkrypcję HIV.

text: Przedstawiamy tutaj struktury krystaliczne ludzkiej RNazy H1 skompleksowanej z substratem RNA/DNA. W przeciwieństwie do B. halodurans RNazy H1, ludzka RNaza H1 ma zasadowy występ, który tworzy kanał wiążący DNA i wraz z konserwatywną kieszenią wiążącą fosforany nadaje specyficzność dla formy B i 2'-dezoksy-DNA. Nić RNA jest rozpoznawana przez cztery kolejne grupy 2'-OH i rozszczepiana przez mechanizm dwóch jonów metali. Chociaż RNaza H1 jest ogólnie naładowana dodatnio, granica faz substratu ma charakter od obojętnego do kwasowego, co prawdopodobnie przyczynia się do specyficzności katalitycznej. Pozycje ssssile fosforanu i dwóch katalitycznych jonów metali są współzależne i silnie sprzężone. Modelowanie odwrotnej transkryptazy HIV (RT) z RNA/DNA w miejscu aktywnym RNazy H sugeruje, że substrat nie może jednocześnie zajmować miejsca aktywnego polimerazy i musi przejść zmianę konformacyjną, aby przełączać się między dwoma centrami katalitycznymi. Region, który uwzględnia tę zmianę konformacyjną, stanowi cel do opracowania inhibitorów specyficznych dla HIV.


title: Badanie obrazowania rezonansu magnetycznego napinacza dyfuzji tkanki mózgowej pacjentów z migreną.

text: CEL Zmierzyć in vivo za pomocą obrazowania rezonansem magnetycznym tensora dyfuzji (DT-MRI) stopień patologicznego uszkodzenia normalnie wyglądającej tkanki mózgowej (NABT) u pacjentów z migreną. METODY U 34 pacjentów z migreną i 17 zdrowych ochotników dobranych pod względem płci i wieku uzyskano podwójne echo i DT-MRI mózgu. Histogramy średniego dyfuzyjności (MD) i anizotropii frakcyjnej (FA) NABT uzyskano od wszystkich pacjentów i zmierzono wysokości pików histogramów i średnie NABT MD i FA. Gdy były obecne, mierzono również średnie wartości MD i FA widocznych zmian w obrazach T2. WYNIKI W porównaniu ze zdrowymi ochotnikami, pacjenci z migreną mieli niższą wysokość szczytową histogramu MD (p=0,02) NABT. Nie stwierdzono różnic w metrykach uzyskanych z histogramu FA między pacjentami z migreną a osobami zdrowymi. Nie stwierdzono różnic w żadnych metrykach uzyskanych z histogramu MD i FA pomiędzy pacjentami z migreną zi bez zmian w MRI mózgu oraz pomiędzy pacjentami zi bez aury. WNIOSKI To badanie pokazuje, że chociaż uszkodzenie mózgu może wykraczać poza nieprawidłowości T2 ważone u pacjentów z migreną, nasilenie tych „ukrytych” zmian jest łagodne w porównaniu z obserwowanymi w innych chorobach związanych z nieprawidłowościami istoty białej.


title: Oznaczanie pozostałości chloramfenikolu w mleku za pomocą testu immunoenzymatycznego: poprawa dzięki systemowi amplifikacji biotyny i streptawidyny.

text: Do oznaczania pozostałości chloramfenikolu w mleku opracowano czułą metodę testu immunoenzymatycznego z amplifikacją biotyny i streptawidyny (BA-ELISA). W celu zwiększenia czułości zastosowano układ biotyna-streptawidyna. Po optymalizacji stwierdzono, że granica wykrywalności metody wynosi 0,042 +/- 0,006 ng mL(-1), co jest 8-krotnie bardziej czułe niż tradycyjny konkurencyjny test ELISA przy użyciu tego samego przeciwciała i antygenu powlekającego. Omówiono mechanizm amplifikacji układu biotyna-streptawidyna oraz główne czynniki wpływające na czułość detekcji. Metoda ta została z powodzeniem zastosowana do oznaczania pozostałości chloramfenikolu w próbkach mleka za pomocą prostej i szybkiej procedury ekstrakcji i uzyskano dobre odzyski (85,66-109,67%). Wyniki wskazują, że system biotyna-streptawidyna może być cennym narzędziem do poprawy specyficznego wykrywania śladowych pozostałości leków weterynaryjnych i może być szeroko stosowany do rutynowego monitorowania próbek żywności.


title: Wedelolakton wykazuje działanie przeciwwłóknieniowe na linię komórek gwiaździstych LX-2 ludzkiej wątroby.

text: Wedelolakton jest główną kumaryną Eclipta prostrata, która jest stosowana w zapobieganiu uszkodzeniom wątroby. Jednak wpływ wedelolaktonu na zwłóknienie wątroby pozostaje niezbadany. Celem tego badania było wykazanie działania przeciwwłóknieniowego wedelolaktonu na aktywowaną linię ludzkich komórek gwiaździstych wątroby (HSC) LX-2 oraz możliwych mechanizmów leżących u ich podstaw za pomocą testu MTT, barwienia Hoechsta, a także ilościowej PCR w czasie rzeczywistym i western blot. Wyniki wykazały, że wedelolakton zmniejszał żywotność komórek LX-2 w sposób zależny od czasu i dawki. Po potraktowaniu wedelolaktonem ekspresja kolagenu I i α-aktyny mięśni gładkich, dwóch biomarkerów aktywacji LX-2, uległa znacznemu obniżeniu. Apoptoza komórek LX-2 była indukowana przez wedelolakton, czemu towarzyszyło zmniejszenie ekspresji antyapoptotycznego Bcl-2 i zwiększenie ekspresji proapoptotycznego Bax. Ponadto, status ufosforylowania kinazy regulowanej sygnałem pozakomórkowym (ERK) i kinazy N-końcowej c-Jun (JNK) był podwyższony, ale nie w p38. Ponadto wedelolakton istotnie tłumił poziom fosforylowanego inhibitora jądrowego czynnika κB (IκB) i p65 w jądrze, pomimo stymulacji czynnika martwicy nowotworu-α. Podsumowując, wedelolakton może znacząco hamować aktywację komórek LX-2, których mechanizmy leżące u podstaw obejmowały indukcję rodziny Bcl-2 obejmowały apoptozę, podwyższenie poziomu ufosforylowania ekspresji ERK i JNK oraz hamowanie czynnika jądrowego-κB (NF-κB ) działalność pośredniczona. Wedelolakton może stanowić użyteczne narzędzie w zapobieganiu i leczeniu zwłóknienia wątroby.


title: Komórki macierzyste tkanki tłuszczowej pochodzą z komórek okołonaczyniowych.

text: Ostatnie badania wykazały, że tkanki tłuszczowe zawierają liczne MSC (mezenchymalne komórki macierzyste). Pochodzenie i lokalizacja komórek macierzystych tkanki tłuszczowej pozostają jednak nieznane, co stanowi przeszkodę w dalszym oczyszczaniu i badaniu tych komórek. W niniejszym badaniu mieliśmy na celu zbadanie pochodzenia komórek macierzystych z tkanki tłuszczowej. α-SMA (α-aktyna mięśni gładkich) jest jednym z markerów perycytów. Zebraliśmy ASC (komórki zrębu tkanki tłuszczowej) od transgenicznych myszy α-SMA-GFP (zielone białko fluorescencyjne) i posortowaliśmy je na komórki GFP-dodatnie i GFP-ujemne za pomocą FACS. Zastosowano wieloliniowe testy różnicowania w celu zbadania zdolności pluripotencjalnych komórek α-SMA-GFP-dodatnich i -ujemnych. Do identyfikacji komórek α-SMA-GFP-dodatnich zastosowano barwienie immunofluorescencyjne dla α-SMA i PDGF-Rβ (receptor β czynnika wzrostu pochodzenia płytkowego). Następnie komórki α-SMA-GFP-dodatnie załadowano na żel kolagenowo-fibronektynowy z komórkami śródbłonka w celu zbadania ich zdolności unaczynienia zarówno in vitro, jak i in vivo. Wyniki pokazują, że w tkance tłuszczowej wszystkie komórki α-SMA-GFP-dodatnie gromadzą się wokół naczyń krwionośnych. Tylko komórki α-SMA-GFP-dodatnie mają zdolność do wieloliniowego różnicowania, podczas gdy komórki α-SMA-GFP-ujemne mogą różnicować się tylko w kierunku adipogenicznym. Komórki α-SMA-GFP-dodatnie utrzymywały ekspresję α-SMA podczas różnicowania wieloliniowego. Komórki α-SMA-GFP-dodatnie mogą promować unaczynienie komórek śródbłonka w hodowli trójwymiarowej zarówno in vitro, jak i in vivo. Dochodzimy do wniosku, że komórki macierzyste tkanki tłuszczowej pochodzą z komórek okołonaczyniowych i gromadzą się wokół naczyń krwionośnych.


title: Terapia interferonem alfa i zydowudyną w chłoniaku z białaczką T-komórkową dorosłych: odpowiedź i wynik u 15 pacjentów.

text: Chłoniak białaczki z komórek T dorosłych (ATLL) jest agresywną chorobą wywoływaną przez ludzki wirus T-limfotropowy 1 (HTLV-I) o krótkim okresie przeżycia. Udokumentowano reakcje na interferon alfa (IFN-alfa) i zydowudynę (AZT), ale nie w długoterminowej obserwacji. Leczyliśmy 15 pacjentów z ATLL IFN i AZT. Jedenastu pacjentów miało ostry ATLL, dwóch chłoniaka, a dwóch tlące ATLL z progresją. Główne cechy to: organomegalia (14), zmiany skórne (10), wysoka liczba białych krwinek (WBC) (11) i hiperkalcemia (9). Jedenastu pacjentów otrzymało wcześniej chemioterapię, a jeden otrzymał autoprzeszczep. W czasie badania siedmiu pacjentów miało postępującą chorobę, a ośmiu było w częściowej lub całkowitej remisji klinicznej. Odpowiedzi (PR) trwające od 2+ do 44+ miesięcy zaobserwowano u 67%; 26% nie odpowiedziało (NR), a jednego pacjenta nie można było ocenić. Hiperkalcemia była predyktorem złego wyniku, ale różnice nie były znaczące. Osiem z 15 pacjentów zmarło 3-41 miesięcy od diagnozy. Mediana przeżycia dla 15 pacjentów wyniosła 18 miesięcy. Przeżycie NR wahało się od 4 do 20 miesięcy; sześciu pacjentów z PR żyje 8-82 miesiące od diagnozy. Różnice w przeżyciu między NR (mediana: 6 miesięcy) a PR (55% pacjentów żyjących po 4 latach) były istotne statystycznie (p = 0,002). Podsumowując, IFN i AZT poprawiają wyniki pacjentów z ATLL i pomagają utrzymać odpowiedzi.


title: Zatrzymanie replikomu i stabilizacja w powtórzeniach CGG, które są odpowiedzialne za kruchość chromosomów

text: Rozszerzone powtórzenia CGG powodują kruchość chromosomów i dziedziczne zaburzenia neurologiczne u ludzi. Widełki replikacyjne zatrzymują się przy powtórzeniach CGG w sposób zależny od długości w komórkach naczelnych i drożdżach. Białka Saccharomyces cerevisiae Tof1 i Mrc1 ułatwiają progresję widełek replikacyjnych przez powtórzenia CGG. Co ciekawe, rola Mrc1 stabilizująca widełki nie obejmuje jego funkcji punktu kontrolnego. Tak więc kruchość chromosomów może wystąpić, gdy widełki zatrzymane w rozszerzonych powtórzeniach CGG wymykają się z punktu kontrolnego fazy S.


title: Bezpośrednie przeprogramowanie fibroblastów w nerwowe komórki macierzyste przez określone czynniki.

text: Ostatnie badania wykazały, że określone zestawy czynników transkrypcyjnych mogą bezpośrednio przeprogramować zróżnicowane komórki somatyczne na inny zróżnicowany typ komórek bez przechodzenia przez stan pluripotencjalny, ale ograniczony potencjał proliferacyjny i genetyczny powstałych komórek ogranicza zakres ich potencjalnych zastosowań. Tutaj pokazujemy, że kombinacja czynników transkrypcyjnych (Brn4/Pou3f4, Sox2, Klf4, c-Myc, plus E47/Tcf3) indukuje mysie fibroblasty do bezpośredniego nabywania tożsamości nerwowych komórek macierzystych, które nazywamy indukowanymi nerwowymi komórkami macierzystymi (iNSC) . Bezpośrednie przeprogramowanie fibroblastów w iNSC jest procesem stopniowym, w którym program transkrypcyjny dawcy jest z czasem wyciszany. iNSC wykazują morfologię komórki, ekspresję genów, cechy epigenetyczne, potencjał różnicowania i zdolność do samoodnawiania, a także funkcjonalność in vitro i in vivo podobną do NSC typu dzikiego. Dochodzimy do wniosku, że zróżnicowane komórki można przeprogramować bezpośrednio w określone typy somatycznych komórek macierzystych za pomocą określonych zestawów określonych czynników transkrypcyjnych.


title: Epigenetyka w zwłóknieniu płuc: od patobiologii do perspektywy leczenia.

text: CEL PRACY PRZEGLĄDOWEJ Idiopatyczne zwłóknienie płuc (IPF) jest chorobą śmiertelną z ograniczonymi możliwościami leczenia i rozległymi zmianami ekspresji genów zidentyfikowanymi w miąższu płuc. Wiele linii dowodów sugeruje, że czynniki epigenetyczne przyczyniają się do rozregulowania ekspresji genów w płucach IPF. Co najważniejsze, czynniki ryzyka predysponujące do IPF – wiek, płeć, dym papierosowy i warianty genetyczne – wszystkie mają wpływ na cechy epigenetyczne. Ten przegląd podsumowuje ostatnie odkrycia dotyczące związku metylacji DNA i modyfikacji histonów z obecnością choroby i fibroproliferacji. OSTATNIE ODKRYCIA Oprócz ukierunkowanych badań skoncentrowanych na konkretnych loci genów, profile metylacji DNA obejmujące cały genom wykazują rozległe zmiany metylacji DNA w tkance płuc IPF i znaczny wpływ tych zmian metylacji na ekspresję genów. Loci genetyczne, które ostatnio powiązano z IPF, również zawierają regiony o zróżnicowanej metylacji, co sugeruje, że czynniki genetyczne i epigenetyczne działają wspólnie w celu rozregulowania ekspresji genów w płucach IPF. PODSUMOWANIE Chociaż jesteśmy na bardzo wczesnych etapach zrozumienia roli epigenetyki w IPF, potencjał wykorzystania znaczników epigenetycznych jako biomarkerów i celów terapeutycznych jest wysoki, a odkrycia dokonane w tej dziedzinie prawdopodobnie przybliżą nas do lepszego prognozowania i leczenia tej śmiertelnej choroby. choroba.


title: Nowe role KLF1 w erytropoezie ujawnione przez sekwencje mRNA.

text: KLF1 (wcześniej znany jako EKLF) reguluje rozwój komórek erytroidalnych z bipotentnych komórek progenitorowych poprzez aktywację transkrypcyjną zróżnicowanego zestawu genów. Myszy pozbawione Klf1 umierają w macicy przed E15 z powodu ciężkiej anemii z powodu niewystarczającej ekspresji genów kontrolujących wytwarzanie hemoglobiny, integralność błony komórkowej i cytoszkieletu oraz cykl komórkowy. Niedawno opisaliśmy pełny repertuar miejsc wiążących KLF1 in vivo przez wykonanie KLF1 ChIP-seq w pierwotnej tkance erytroidalnej (wątroba płodowa E14.5). Tutaj opisujemy zależny od KLF1 transkryptom erytroidalny przez porównanie sekwencji mRNA z tkanki erytroidalnej Klf1(+/+) i Klf1(-/-). Ujawniło to nowe geny docelowe, których wcześniej nie można było uzyskać za pomocą tradycyjnej technologii mikromacierzy, i dostarczyło nowych informacji na temat funkcji KLF1 jako aktywatora transkrypcji. Definiujemy moduł cis-regulatorowy związany przez KLF1, GATA1, TAL1 i EP300, który koordynuje podstawowy zestaw genów erytroidalnych. Opisujemy również nowy zestaw promotorów specyficznych dla erytroidów, które kierują ekspresją na wysokim poziomie genów, które są powszechnie wyrażane w komórkach erytroidalnych. Nasze badanie zidentyfikowało dwa nowe lncRNA, które ulegają dynamicznej ekspresji podczas różnicowania erytroidów, i odkryto rolę KLF1 w kierowaniu ekspresją genów apoptotycznych w celu kierowania końcowymi etapami dojrzewania erytroidów.


title: Samoorganizujące się peptydy optymalizują środowisko pourazowe i synergistycznie wzmacniają efekty terapii nerwowymi komórkami macierzystymi po urazie szyjnego rdzenia kręgowego.

text: WPROWADZENIE Nieprzyjazne środowisko po urazie rdzenia kręgowego (SCI) może osłabić działanie terapii regeneracyjnych. Postawiliśmy hipotezę, że optymalizacja środowiska pourazowego za pomocą samoskładających się peptydów QL6 (SAP) przed przeszczepem nerwowych komórek prekursorowych (NPC) poprawiłaby przeżycie, różnicowanie i odzyskiwanie funkcji. METODY W sumie 90 szczurów Wistar otrzymało SCI z kompresją zaciskową w C7. W każdym z dwóch ramion badania zwierzęta losowo podzielono na 5 grup (NPC, SAP, NPC+SAP, nośnik i fikcja). SAP i NPC wstrzyknięto do rdzenia kręgowego odpowiednio 1 dzień i 14 dni po uszkodzeniu. Zwierzęta otrzymywały czynniki wzrostu przez 7 dni i były poddane immunosupresji. Szczury uśmiercono po 4 tygodniach i wycinki szyjnego rdzenia kręgowego przygotowano do immunohistochemii (pierwsze ramię badania). Czynność neurologiczną oceniano co tydzień przez 8 tygodni za pomocą baterii testów behawioralnych. Dziewięć tygodni po SCI, przewód korowo-rdzeniowy oceniano za pomocą śledzenia włókien (drugie ramię). WYNIKI Zwierzęta leczone SAP miały znacznie więcej przeżywających NPC, które wykazywały zwiększone różnicowanie do neuronów i oligodendrocytów w porównaniu do kontroli. Same SAP lub w połączeniu z NPC skutkowały mniejszymi torbielami śródszpikowymi i większą objętością konserwowanej tkanki w porównaniu z innymi grupami. Połączona grupa leczona wykazała zmniejszoną astrogliozę i odkładanie się proteoglikanu siarczanu chondroityny. Łączność synaptyczna została zwiększona w grupach NPC i połączonych. Zachowanie przewodu korowo-rdzeniowego i wyniki behawioralne poprawiły się dzięki leczeniu kombinatorycznemu. WNIOSEK Wstrzykiwanie SAP po SCI zwiększa przeżycie kolejnych NPC, integrację i różnicowanie oraz poprawia odzyskiwanie funkcji. STWIERDZENIE ZNACZENIA Nieprzyjazne środowisko po urazie rdzenia kręgowego (SCI) może osłabić efekty terapii regeneracyjnych. Postawiliśmy hipotezę, że poprawa tego środowiska za pomocą samoorganizujących się peptydów (SAP) przed przeszczepem nerwowych komórek prekursorowych (NPC) wspomoże ich korzystne działanie. SAP montuje się po wstrzyknięciu, zapewniając wspierające rusztowanie do naprawy i regeneracji. Zbadaliśmy to na szczurzym modelu uszkodzenia rdzenia kręgowego. Więcej NPC przeżyło u zwierząt leczonych SAP, które wykazywały zwiększone zróżnicowanie w porównaniu do kontroli. SAPS sam lub w połączeniu z NPC skutkował mniejszymi torbielami i większą objętością zachowanej tkanki, a skojarzone leczenie zmniejszyło również blizny i poprawiło wyniki behawioralne. Ogólnie rzecz biorąc, wykazano, że wstrzykiwanie SAP poprawia skuteczność leczenia NPC, co jest obiecującym odkryciem dla osób z SCI.


title: Bezpośrednia rola IFN-gamma w regulacji rozwoju komórek Th1.

text: IL-12 została zidentyfikowana jako główna cytokina wpływająca na różnicowanie komórek CD4 do fenotypu Th1, podczas gdy rola IFN-gamma jest kontrowersyjna. Zbadaliśmy współzależność między IL-12 i IFN-gamma w promowaniu odpowiedzi Th1 przy użyciu naiwnych komórek CD4 reagujących z cytochromem c gołębia z transgenicznych komórek TCR i komórek pamięci CD4 pochodzących z napiętnowania in vivo KLH. Bez egzogennej rIL-12 lub rIFN-gamma, pierwotne i pamięciowe efektory indukowane przez Ag lub anty-CD3 i anty-CD28 wydzielały zmienne poziomy IL-2 i IFN-gamma. Poziom IFN-gamma wydzielanego przez efektory korelował z endogennym IFN-gamma wytwarzanym w hodowlach pierwotnych, a anty-IFN-gamma w dużym stopniu hamował rozwój efektorów wytwarzających IFN-gamma. Przy optymalnej stymulacji i kostymulacji TCR, endogenny IFN-gamma, bez IL-12, był wystarczający do wywołania komórek Th1 poprzez mechanizm autokrynny, podczas gdy przy suboptymalnej stymulacji do rozwoju Th1 wymagany był egzogenny rIFN-gamma lub rIL-12. Jednak rIL-12 była bardziej skuteczna niż rIFN-gamma, częściowo dlatego, że rIL-12 znacznie zwiększała autokrynną produkcję IFN-gamma, a optymalny rozwój fenotypu Th1 odbywał się za pośrednictwem synergistycznego działania obu cytokin. Zatem zarówno IFN-gamma, jak i IL-12 mogą niezależnie regulować rozwój Th1, ale z powodu sprzężenia zwrotnego, w którym pośredniczy IFN-gamma, ich względny udział jest określony przez warunki stymulacji komórek T. Zakres różnicowania do fenotypu Th1 może zatem zależeć od dostępności zarówno IL-12 pochodzącej z APC, jak i autokrynnego IFN-gamma, w konsekwencji ogólnej siły stymulacji komórek T.


title: Neuregulina 1 promuje rozwój i funkcjonowanie synaps pobudzających w interneuronach GABAergicznych.

text: Neuregulina 1 (NRG1) i jej receptor ErbB4 są genami podatności na schizofrenię. Niewiele jednak wiadomo o mechanizmach ich wadliwego działania. Chociaż ErbB4 jest wzbogacony w interneurony GABAergiczne, rola NRG1 w tworzeniu synaps pobudzających w tych neuronach pozostaje słabo poznana. Wykazaliśmy, że NRG1 zwiększył zarówno liczbę, jak i rozmiar punktów PSD-95 oraz częstotliwość i amplitudę miniaturowych EPSC (mEPSC) w interneuronach GABAergicznych, co wskazuje, że NRG1 stymuluje tworzenie nowych synaps i wzmacnia istniejące synapsy. W przeciwieństwie do tego, leczenie NRG1 nie miało wpływu ani na liczbę, ani na wielkość synaps pobudzających w neuronach glutaminergicznych, co sugeruje, że jego działanie synaptogenne jest specyficzne dla interneuronów GABAergicznych. Leczenie Ecto-ErbB4 zmniejszyło zarówno liczbę, jak i wielkość synaps pobudzających, co sugeruje, że endogenna NRG1 może mieć kluczowe znaczenie dla tworzenia synaps podstawnych. NRG1 może stymulować stabilność PSD-95 w sposób, który wymaga aktywności kinazy tyrozynowej ErbB4. Wreszcie, usunięcie ErbB4 w parwalbuminie-dodatnich interneuronach doprowadziło do zmniejszenia częstości i amplitudy mEPSC, dostarczając dowodów in vivo, że ErbB4 jest ważne w pobudzającej synaptogenezie w interneuronach. Razem, nasze odkrycia sugerują nową synaptogenną rolę NRG1 w rozwoju synaps pobudzających, prawdopodobnie poprzez stabilizację PSD-95, a efekt ten jest specyficzny dla interneuronów GABAergicznych. W świetle związku genów zarówno NRG1 jak i ErbB4 ze schizofrenią i dysfunkcją układu GABAergicznego w tym zaburzeniu, wyniki te dostarczają wglądu w jego potencjalny mechanizm patologiczny.


title: Tolerancja, a nie odporność chroni przed preneoplazją żołądka wywołaną przez Helicobacter pylori.

text: TŁO I CELE Przewlekłe zakażenie patogenem bakteryjnym Helicobacter pylori powoduje zaburzenia żołądka, od przewlekłego zapalenia żołądka do gruczolakoraka żołądka. Tylko podzbiór zarażonych osób rozwinie jawną chorobę; większość pozostaje bezobjawowa pomimo trwającej całe życie kolonizacji. Niniejsze badanie ma na celu wyjaśnienie zróżnicowanej podatności na H pylori, która występuje zarówno w populacjach, jak i wewnątrz nich. METODY Stworzyliśmy mysi model zakażenia H pylori C57BL/6 szczepem, który jest zdolny do dostarczania genu A związanego z cytotoksyną czynnika wirulencji (CagA) do komórek gospodarza poprzez aktywność wyspiarskiego wydzielania typu IV zakodowanego na Cag. system. WYNIKI Myszy zakażone w wieku 5-6 tygodni CagA(+)H pylori szybko rozwijają zapalenie żołądka, zanik żołądka, przerost nabłonka i metaplazję w sposób zależny od układu wydzielniczego typu IV. Natomiast myszy zakażone w okresie noworodkowym tym samym szczepem są chronione przed zmianami przednowotworowymi. Ich ochrona wynika z rozwoju obwodowej tolerancji immunologicznej specyficznej dla H. pylori, która wymaga sygnalizacji transformującego czynnika wzrostu β i jest mediowana przez długowieczne, indukowalne limfocyty T regulatorowe i która kontroluje lokalne odpowiedzi limfocytów T CD4(+), które wywołać transformację przednowotworową. Tolerancja na H pylori rozwija się w okresie noworodkowym ze względu na obciążony stosunek komórek T regulatorowych do T-efektorowych i jest faworyzowana przez przedłużoną ekspozycję na niskie dawki antygenu. WNIOSKI Stosując nowy model infekcji CagA(+)H pylori, donosimy tutaj, że rozwój tolerancji na H pylori chroni przed zmianami prekursorowymi raka żołądka. Wiek początkowego zakażenia może zatem tłumaczyć zróżnicowaną podatność osób zakażonych na objawy choroby związanej z H pylori.


title: Upośledzone utlenianie mitochondrialnych kwasów tłuszczowych i insulinooporność w procesie starzenia: nowa ochronna rola glutationu.

text: Starzenie się wiąże się z zaburzeniami utleniania na czczo nieestryfikowanych kwasów tłuszczowych (NEFA), co sugeruje defekt mitochondrialny. Starzenie się wiąże się również z niedoborem glutationu (GSH), ważnego przeciwutleniacza mitochondrialnego, oraz z insulinoopornością. W badaniu tym sprawdzono, czy niedobór GSH w procesie starzenia przyczynia się do upośledzenia utleniania mitochondriów NEFA i insulinooporności oraz czy odbudowa GSH odwraca te defekty. Przeprowadzono trzy badania: (i) na 82-tygodniowych myszach C57BL/6 porównano wpływ naturalnie występującego niedoboru GSH i jego przywrócenie na utlenianie mitochondrialne (13) C1-palmitynian i metabolizm glukozy z 22-tygodniowym C57BL /6 myszy; (ii) u 20-tygodniowych myszy C57BL/6 badano wpływ wyczerpania GSH na mitochondrialne utlenianie (13) palmitynianu C1 i metabolizm glukozy; (iii) wpływ niedoboru GSH i jego przywrócenia na utlenianie NEFA na czczo i oporność na insulinę badano u starszych ludzi z niedoborem GSH i porównywano z młodymi ludźmi z niedoborem GSH. Przewlekły niedobór GSH u starszych myszy i starszych ludzi był związany ze zmniejszoną oksydacją mitochondriów NEFA na czczo i opornością na insulinę, a te defekty zostały odwrócone przez przywrócenie GSH. Ostre zubożenie GSH u młodych myszy skutkowało niższą oksydacją mitochondriów NEFA, ale nie zmieniło metabolizmu glukozy. Dane te sugerują, że GSH jest nowym regulatorem mitochondrialnego utleniania NEFA i insulinooporności w procesie starzenia. Przewlekły niedobór GSH sprzyja upośledzeniu utleniania NEFA i insulinooporności, a odbudowa GSH odwraca te defekty. Uzupełnienie diety starszych ludzi cysteiną i glicyną w celu skorygowania niedoboru GSH może przynieść znaczące korzyści metaboliczne.


title: Kontrola tolerancji centralnej i obwodowej przez Aire.

text: Negatywna selekcja samoreaktywnych tymocytów zależy od ekspresji antygenów tkankowo-specyficznych przez rdzeniowe komórki nabłonka grasicy. Białko regulatora autoimmunologicznego (Aire) odgrywa ważną rolę w włączaniu tych antygenów, a brak nawet jednego indukowanego przez Aire specyficznego antygenu tkankowego w grasicy może prowadzić do autoimmunizacji w narządzie docelowym z ekspresją antygenu. Niedawno wykryto białko Aire w obwodowych narządach limfatycznych, co sugeruje, że obwodowa Aire odgrywa tutaj komplementarną rolę. Odkryto, że w tych miejscach obwodowych Aire reguluje ekspresję grupy antygenów tkankowo-specyficznych, które różnią się od tych, które ulegają ekspresji w grasicy. Ponadto transgeniczna ekspresja antygenu w pozagrasicznych komórkach z ekspresją Aire (eTAC) może pośredniczyć w tolerancji delecyjnej, ale znaczenie immunologiczne zależnych od Aire, endogennych antygenów tkankowo specyficznych pozostaje do ustalenia.


title: Wrodzony hipogonadyzm hipogonadotropowy: cecha wspólna dla kilku złożonych zaburzeń neurorozwojowych.

text: Funkcja rozrodcza zależy od aktywności osi gonadotropowej, kontrolowanej przez podwzgórzową sieć neuronową, której główną funkcją jest regulacja wydzielania hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH). Ta sieć wydzielania wewnętrznego nie jest dojrzała przy urodzeniu, a do jej prawidłowego rozwoju koniecznych jest kilka faz aktywacji-inaktywacji osi gonadotropowej. Pourodzeniowe dojrzewanie sieci GnRH jest kontrolowane przez program neurorozwojowy, który rozpoczyna się w życiu płodowym i kończy w okresie dojrzewania. Istnieje wiele sytuacji klinicznych, w których program ten jest przerywany, co prowadzi do wrodzonego hipogonadyzmu hipogonadotropowego (CHH) i braku dojrzewania. Od wielu lat uwaga skupia się głównie na genetyce izolowanego CHH. Niedawno pojawienie się nowych technik genomicznych doprowadziło do opisu defektów genetycznych w bardzo rzadkich zespołach, w których CHH wiąże się ze złożonymi dysfunkcjami neurologicznymi. Tutaj dokonujemy przeglądu fenotypu klinicznego i defektów genetycznych związanych z takim syndromicznym CHH. Analiza ta podkreśla ścisły związek między szlakiem ubikwityny, białkami synaptycznymi i CHH, a także nieoczekiwanymi mutacjami w genach kodujących białka jąderkowe.


title: Podwyższona ekspresja miR-24-3p jest potencjalnie niekorzystnym czynnikiem prognostycznym w gruczolakoraku jelita grubego.

text: CELE Kilka miRNA ulega nieprawidłowej ekspresji w raku. miR-24-3p jest zaangażowany w procesy komórkowe związane z rakiem, w tym kontrolę cyklu komórkowego, wzrost komórek, proliferację i apoptozę. W tym badaniu zbadaliśmy potencjalne znaczenie diagnostyczne i prognostyczne ekspresji miR-24-3p w gruczolakoraku jelita grubego. PROJEKT I METODY Całkowity RNA wyizolowano ze 182 próbek gruczolakoraka jelita grubego i 86 par nienowotworowych błon śluzowych jelita grubego. Po poliadenylacji 2 μg całkowitego RNA i odwrotnej transkrypcji do pierwszej nici cDNA przy użyciu startera oligo-dT-adapter, ekspresję miR-24-3p oznaczono ilościowo przy użyciu opracowanej przez nas metody ilościowej PCR w czasie rzeczywistym z odwrotną transkrypcją, opartej na chemia SYBR Green. Jako gen odniesienia zastosowano SNORD43 (RNU43). WYNIKI Poziomy miR-24-3p nie różnią się istotnie między gruczolakorakiem jelita grubego a nienowotworową błoną śluzową jelita grubego. Zatem ekspresja miR-24-3p nie może być wykorzystana do celów diagnostycznych. Jednak wysoka ekspresja miR-24-3p przewiduje słabe przeżycie wolne od choroby (DFS) i całkowite przeżycie (OS) pacjentów z gruczolakorakiem jelita grubego. Analiza wieloczynnikowej regresji Coxa potwierdziła, że nadekspresja miR-24-3p jest istotnym predyktorem nawrotu w gruczolakoraku jelita grubego i że jej znaczenie prognostyczne jest niezależne od innych ustalonych czynników prognostycznych i leczenia pacjentów. Warto zauważyć, że nadekspresja miR-24-3p zachowuje raczej niekorzystną wartość prognostyczną w podgrupie pacjentów z zaawansowanym, ale miejscowo ograniczonym gruczolakorakiem jelita grubego (T3) oraz bez przerzutów odległych (M0). Ponadto nadekspresja miR-24-3p jest potencjalnie niekorzystnym prognostykiem dla pacjentów nieleczonych radioterapią. WNIOSKI Silna ekspresja miR-24-3p jest predyktorem złego DFS i OS pacjentów z gruczolakorakiem jelita grubego, niezależnie od parametrów kliniczno-patologicznych, które są obecnie stosowane do prognozowania w tym ludzkim nowotworze złośliwym.


title: Reformowanie sektora zdrowia w krajach rozwijających się: centralna rola analizy polityki.

text: Analiza polityki jest ugruntowaną dyscypliną w uprzemysłowionym świecie, jednak jej zastosowanie w krajach rozwijających się jest ograniczone. W szczególności wydaje się, że zaniedbano sektor zdrowia. Jest to zaskakujące, ponieważ mamy do czynienia z dobrze rozpoznanym kryzysem w systemach opieki zdrowotnej, a przepisy dotyczące reform polityki zdrowotnej powinny być wprowadzane przez kraje. Jednak niewiele uwagi poświęcono temu, jak kraje powinny przeprowadzać reformy, a tym bardziej kto prawdopodobnie będzie popierał lub sprzeciwiał się takiej polityce. Niniejszy artykuł argumentuje, że znaczna część polityki zdrowotnej błędnie skupia uwagę na treści reformy i pomija aktorów zaangażowanych w reformę polityki (na poziomie międzynarodowym, krajowym na niższym szczeblu), procesy zależne od rozwoju i wdrażania zmian oraz kontekst, w którym polityka jest rozwijany. Skupienie się na treści polityki odwraca uwagę od zrozumienia procesów, które wyjaśniają, dlaczego pożądane rezultaty polityki nie pojawiają się. Artykuł podzielony jest na 4 sekcje. Pierwsza ustawia scenę, pokazując, jak przejście od konsensusu do konfliktu w polityce zdrowotnej stworzyło potrzebę położenia większego nacisku na analizę polityki. W drugiej części omówiono znaczenie analizy polityki. Trzecia dotyczy tego, co napisały inne dyscypliny, co pomaga opracować ramy analizy. A ostatnia sekcja sugeruje, w jaki sposób analiza polityki może być wykorzystana nie tylko do analizy procesu politycznego, ale także do planowania.


title: Przetwarzanie węzłów Holliday przez helikazy BLM i WRN reguluje p53.

text: BLM, WRN i p53 biorą udział w szlaku homologicznej rekombinacji DNA. Helikazy specyficzne dla struktury DNA, BLM i WRN, odwijają połączenia Hollidaya (HJ), aktywność, która może tłumić niewłaściwą rekombinację homologiczną podczas replikacji DNA. Tutaj pokazujemy, że oczyszczone, rekombinowane p53 wiąże się z helikazami BLM i WRN i osłabia ich zdolność do rozwijania syntetycznego HJ in vitro. Mutant p53 248W zmniejsza zdolność zarówno do wiązania HJ, jak i hamowania aktywności helikazy, podczas gdy mutant p53 273H traci te zdolności. Ponadto pełnej długości p53 i polipeptyd C-końcowy (reszty 373-383) hamują aktywność helikazy BLM i WRN, ale fosforylacja w Ser(376) lub Ser(378) całkowicie znosi to hamowanie. Po zablokowaniu replikacji DNA, Ser(15)fosfo-p53, BLM i RAD51 kolokalizują się w ogniskach jądrowych w miejscach, które mogą zawierać pośrednie replikacje DNA w komórkach. Nasze wyniki są zgodne z nowym mechanizmem regulacji naprawy rekombinacyjnej DNA za pośrednictwem p53, który obejmuje potranslacyjne modyfikacje p53 i funkcjonalne interakcje białko-białko z helikazami DNA BLM i WRN.


title: Przytnij i wypełnij: Prosta, oparta na wykresie lejkowym metoda testowania i dostosowywania do błędu publikacji w metaanalizie.

text: Badaliśmy niedawno opracowane nieparametryczne metody szacowania liczby brakujących badań, które mogą istnieć w metaanalizie, oraz wpływu, jaki te badania mogły mieć na jej wynik. Są to proste techniki wzbogacania danych oparte na rangach, które formalizują użycie wykresów lejkowych. Pokazujemy, że dostarczają one skutecznych i stosunkowo mocnych testów do oceny istnienia takiego błędu publikacji. Po skorygowaniu o brakujące badania, okazuje się, że oszacowanie punktowe całkowitej wielkości efektu jest w przybliżeniu poprawne, a zakres przedziałów ufności wielkości efektu jest znacznie poprawiony, w wielu przypadkach całkowicie przywracając nominalne poziomy ufności. Ilustrujemy metodę przycinania i wypełniania na istniejących metaanalizach badań klinicznych i psychometrii.


title: Rodzinny przełyk Barretta związany z gruczolakorakiem.

text: Opisano rodzinę z sześcioma przypadkami przełyku Barretta w ciągu trzech pokoleń. Przełyk Barretta dotyczył tylko mężczyzn i towarzyszyły mu trzy gruczolakoraki. Mechanizm dziedziczenia jest zgodny z autosomalnym dominującym wzorcem z prawie całkowitą penetracją. Inne opisy przypadków w literaturze są porównywane z tym rodzinnym przypadkiem przełyku Barretta z towarzyszącym gruczolakorakiem.


title: Opracowanie modelu owadów do badania patogeniczności drożdży in vivo.

text: Konwencjonalne testy in vivo w celu określenia względnej patogenności izolatów drożdży opierają się na wykorzystaniu szeregu gatunków ssaków. Celem prezentowanej pracy było zbadanie możliwości wykorzystania owada (Galleria mellonella) jako układu modelowego do badań patogeniczności in vivo. Hemolimfę larw G. mellonella inokulowano PBS zawierającym różne stężenia drożdży w fazie stacjonarnej z rodzaju Candida przez iniekcję w ostatniej przedodnodze. Larwy inkubowano w temperaturze 30 stopni C i monitorowano przez 72 godziny. Wyniki wskazują, że G. mellonella może zostać zabity przez patogenne drożdżaki Candida albicans oraz szereg innych gatunków Candida, ale nie w znaczącym stopniu przez drożdże Saccharomyces cerevisiae. Kinetyka zabijania larw zaszczepionych klinicznymi i laboratoryjnymi izolatami C. albicans wskazuje, że poprzednia klasa izolatów jest bardziej patogenna. Różnice we względnej patogenności szeregu gatunków Candida można odróżnić na podstawie modelu G. mellonella. Praca ta wskazuje, że G. mellonella może być wykorzystana do uzyskania wyników zgodnych z danymi uzyskanymi wcześniej na ssakach w konwencjonalnych testach patogeniczności in vivo. Larwy G. mellonella są niedrogie w hodowli, łatwe do manipulowania, a ich zastosowanie może zmniejszyć potrzebę wykorzystywania ssaków do rutynowych badań patogeniczności in vivo, przy jednoczesnym zmniejszeniu cierpienia ssaków.


title: Wykorzystanie parametrów TLS do modelowania przemieszczeń anizotropowych w udokładnianiu makromolekularnym.

text: Istotnym krokiem w udokładnianiu makromolekularnym jest dobór parametrów modelu, które dają możliwie jak najlepszy opis danych eksperymentalnych przy zachowaniu realistycznego stosunku danych do parametrów. Dotyczy to w szczególności doboru parametrów przemieszczenia atomów, gdzie przejście od indywidualnego doprecyzowania izotropowego do indywidualnego anizotropowego wiąże się z sześciokrotnym wzrostem liczby wymaganych parametrów przemieszczenia. Liczbę parametrów doprecyzowania można zmniejszyć za pomocą zmiennych zbiorczych zamiast niezależnych zmiennych atomowych, a jednym z najprostszych przykładów jest parametryzacja TLS do opisywania przemieszczeń przesunięcia, libracji i obrotu śruby ciała pseudosztywnego. W artykule opisano implementację parametryzacji TLS w programie udokładniania makrocząsteczek REFMAC. Pochodne reszty w odniesieniu do parametrów TLS są rozszerzane w kategoriach pochodnych w odniesieniu do poszczególnych anizotropowych wartości U, które z kolei są obliczane przy użyciu szybkiej techniki transformacji Fouriera. Udoskonalenie TLS jest zatem szybkie i może być stosowane rutynowo. Przykłady udokładniania TLS podano dla dehydrogenazy gliceraldehydo-3-fosforanowej (GAPDH) i aktywatora transkrypcji GerE, dla których istnieją dane tylko do 2,0 A, tak że indywidualne udokładnienie anizotropowe nie jest możliwe. GAPDH został udoskonalony za pomocą od jednej do czterech grup TLS w jednostce asymetrycznej, a GerE za pomocą sześciu grup TLS. W obu przypadkach włączenie parametrów TLS daje lepsze statystyki doprecyzowania, aw szczególności poprawę wartości R i wolnego R o kilka procent. Ponadto GAPDH i GerE mają odpowiednio dwie i sześć cząsteczek w jednostce asymetrycznej, aw każdym przypadku parametry przemieszczenia znacznie różnią się między cząsteczkami. Różnice te są dobrze wyjaśnione przez parametryzację TLS, pozostawiając szczątkowe lokalne przemieszczenia, które są bardzo podobne między cząsteczkami i do których można zastosować ograniczenia NCS.


title: Cechy sekwencji otaczające miejsca inicjacji translacji przypisane do sekwencji genomu Synechocystis sp. szczep PCC6803 przez sekwencjonowanie białka na końcu aminowym.

text: Aby scharakteryzować cechy sekwencji otaczające miejsca inicjacji translacji w genomie Synechocystis sp. szczep 6803, całkowite białka wyekstrahowane z komórki rozdzielono przez dwuwymiarową elektroforezę i określono sekwencje końca aminowego stosunkowo obfitych plam białkowych. Porównując określone sekwencje końca aminowego z sekwencją nukleotydową całego genomu, miejsca inicjacji translacji w sumie 72 białek zostały z powodzeniem przypisane do genomu. Cechy sekwencji wyłoniły się z sekwencji nukleotydowych w miejscach inicjacji translacji i wokół nich były następujące: (1) Oprócz trzech kodonów inicjacji, ATG, GTG i TTG, uzyskano dowody, że ATT był również używany jako rzadki kodon inicjacji ; (2) sekwencje rdzeniowe (GAGG, GGAG i AGGA) sekwencji Shine-Dalgarno zidentyfikowano w odpowiedniej pozycji przed 35 miejscami inicjacji (48,6%); i (3) preferencyjną sekwencję otaczającą kodony inicjacyjne sformułowano jako 5'-YY[...]R-3', gdzie Y i R oznaczają odpowiednio nukleotydy pirymidynowe i purynowe, a trzy kropki oznaczają kodony inicjacyjne. Uzyskany wynik dostarczyłby cennych informacji do ulepszenia oprogramowania do wyszukiwania genów, a podejście zastosowane w tym badaniu powinno mieć zastosowanie do kompleksowej analizy profili ekspresji białek komórkowych.


title: Rozregulowana polimeraza DNA beta indukuje niestabilność chromosomów i powstawanie nowotworów.

text: Aby osiągnąć zmiany biologiczne charakteryzujące nowotwory, genom komórek nowotworowych musi uzyskać zwiększoną zmienność wynikającą z nieprawidłowego działania sieci systemów stabilności genomu, np. zatrzymanie cyklu komórkowego, naprawa DNA i wysoka dokładność syntezy DNA podczas replikacji DNA. Nierównowaga numeryczna chromosomów, określana jako aneuploidia, jest najczęściej występującą zmianą genetyczną wśród wielu typów guzów litych. Donosimy tutaj, że ektopowa ekspresja w komórkach polimerazy DNA beta, enzymu podatnego na błędy, często nadmiernie regulowanego w ludzkich nowotworach, indukuje aneuploidię, nieprawidłową lokalizację białka gamma-tubuliny związanego z centrosomami podczas mitozy, niedobór mitotycznego punktu kontrolnego i promuje onkogenezę u nagich myszy z niedoborem odporności. Zatem stwierdzamy, że zmiana ekspresji polimerazy beta wydaje się indukować główne zmiany genetyczne związane ze złośliwym fenotypem.


title: Sygnalizacja kombinatoryczna przez członków rodziny Sonic hedgehog i Wnt indukuje miogeniczną ekspresję genu bHLH w somicie.

text: Wykazaliśmy wcześniej, że połączenie sygnałów z cewy nerwowej i kompleksu płytka podłogowa/struna grzbietowa synergistycznie indukuje ekspresję miogennych genów bHLH i miogennych markerów różnicowania w nieokreślonych somitach. W tym badaniu pokazujemy, że Sonic hedgehog (Shh), którego ekspresja następuje w płycie podłogowej/strudzie grzbietowej, oraz podzbiór członków rodziny Wnt (Wnt-1, Wnt-3 i Wnt-4), które ulegają ekspresji w obszarach grzbietowych cewy nerwowej, naśladują aktywność mięśniową tych tkanek. W połączeniu Shh i Wnt-1 lub Wnt-3 wystarczają do indukowania miogenezy w tkance somitycznej in vitro. Dlatego proponujemy, że tworzenie miotomu in vivo może być kierowane przez kombinatoryczną aktywność Shh wydzielanego przez tkanki brzusznej linii środkowej (płytkę dna i strunę grzbietową) oraz ligandy Wnt wydzielane przez cewę nerwową grzbietową.


title: Postępy w biologii osteoklastów: stare odkrycia i nowe spostrzeżenia z modeli mysich

text: Utrzymanie odpowiedniej masy kostnej zależy od kontrolowanego i terminowego usuwania starej, uszkodzonej kości. Ten złożony proces jest wykonywany przez wysoce wyspecjalizowany, wielojądrowy osteoklast. W ciągu ostatnich 15 lat pojawił się szczegółowy obraz opisujący pochodzenie, ścieżki różnicowania i etapy aktywacji, które przyczyniają się do prawidłowego funkcjonowania osteoklastów. Informacje te uzyskano przede wszystkim dzięki opracowaniu i analizie szkieletowej genetycznie zmodyfikowanych modeli myszy. Myszy niosące mutacje w określonych loci genetycznych wykazują defekty kości jako bezpośredni wynik aberracji w normalnej rekrutacji, tworzeniu lub funkcjonowaniu osteoklastów. Odkrycia te obejmują identyfikację układu RANK–RANKL–OPG jako głównego mediatora osteoklastogenezy, scharakteryzowanie mechanizmów transportu jonów i przyłączania się komórek oraz uznanie, że enzymy degradujące macierz są podstawowymi składnikami aktywności resorpcyjnej. Niniejszy przegląd skupia się na głównych obserwacjach w biologii osteoklastów, pochodzących z genetycznych modeli myszy, i podkreśla pojawiające się koncepcje, które opisują, w jaki sposób uważa się, że osteoklasty przyczyniają się do utrzymania odpowiedniej masy kostnej i integralności przez całe życie.


title: Metylacja DNA w embrionalnych komórkach macierzystych.

text: Embrionalne komórki macierzyste (ESC) to pluripotencjalne, samoodnawiające się komórki. Komórki te mogą być wykorzystywane w zastosowaniach takich jak terapia komórkowa, opracowywanie leków, modelowanie chorób i badanie różnicowania komórkowego. Badanie wzajemnych oddziaływań epigenetyki, genetyki i ekspresji genów w kontroli pluripotencji i różnicowania może dostarczyć ważnych informacji na temat funkcjonowania tych komórek. Jednym z najlepiej poznanych czynników epigenetycznych jest metylacja DNA, która jest głównym mechanizmem regulacji ekspresji genów. Zjawisko to jest najczęściej obserwowane w imprintowanych genach i inaktywacji chromosomu X, gdzie metylacja DNA regionów promotora prowadzi do zahamowania ekspresji genów. Zaobserwowano zróżnicowaną metylację DNA genów związanych z pluripotencjalnością, takich jak Nanog i Oct4/Pou5f1, pomiędzy komórkami pluripotencjalnymi i zróżnicowanymi. Oczywiste jest, że ścisła regulacja metylacji DNA jest niezbędna do prawidłowego rozwoju. W miarę jak donoszono o coraz większej liczbie powiązań między nieprawidłową metylacją DNA a chorobą, wzrosło zapotrzebowanie na wysokoprzepustowe podejścia do analizy metylacji DNA. W tym artykule przedstawiamy te metody i omawiamy ostatnie badania metylacji DNA na ESC.


title: Rezerwy, właściwości czynnościowe, immunoregulacyjne i cytogenetyczne mezenchymalnych komórek macierzystych szpiku kostnego u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi.

text: Wadliwa hematopoeza wspierająca zdolność podścieliska szpiku kostnego (BM) odgrywa rolę w patofizjologii zespołów mielodysplastycznych (MDS). Celem niniejszej pracy jest zbadanie, czy komórki progenitorowe zrębu BM, a mianowicie mezenchymalne komórki macierzyste (MSC), podlegają głównie wpływowi MDS poprzez ocenę rezerw, właściwości funkcjonalnych i cech cytogenetycznych w porównaniu z komórkami krwiotwórczymi BM , u pacjentów z MDS de novo (n = 13). Liczba, potencjał różnicowania w kierunku adipocytów/chondrocytów/osteoblastów oraz funkcja immunosupresyjna pod względem hamowania proliferacji limfocytów T indukowanej mitogenami nie różniły się istotnie między pacjentami a prawidłowymi (n = 20) MSC. MSC pacjentów nie wykazywały żadnych aberracji w wytwarzaniu cytokin prozapalnych lub promujących wzrost i nie nosiły nieprawidłowości cytogenetycznych obecnych w komórkach krwiotwórczych. Jednakże sporadyczne hodowle pacjentów i normalne MSC rozwinęły nieistotne zmiany chromosomalne (trisomie 5 i 7) o niepewnym znaczeniu patofizjologicznym. W porównaniu z grupą kontrolną, MSC pacjentów wykazywały upośledzony potencjał proliferacyjny i klonogenny poprzez pasaże, które mogą stanowić niespecyficzną nieprawidłowość związaną z przewlekłym procesem zapalnym obecnym w BM pacjentów. Dane te sugerują, że BM MSC od pacjentów z MDS nie należą do nieprawidłowego klonu i nie stanowią głównego źródła komórkowego przyczyniającego się do zapalnego mikrośrodowiska szpiku.


title: Symetryczna sygnalizacja w obrębie asymetrycznych dimerów receptorowej kinazy histydynowej AgrC Staphylococcus aureus.

text: Zjadliwość w Staphylococcus aureus jest w dużej mierze pod kontrolą systemu wykrywania kworum regulatora genu pomocniczego (agr). Receptorowa kinaza histydynowa AgrC wykrywa swój autoindukujący ligand peptydowy (AIP) i generuje sygnał wewnątrzkomórkowy powodujący wydzielanie czynników wirulencji. Chociaż agr jest dobrze zbadanym systemem wykrywania kworum, niewiele wiadomo na temat mechanizmu aktywacji AgrC. Poprzez analizę koimmunoprecypitacji i międzycząsteczkową komplementację mutantów receptora wykazaliśmy, że AgrC tworzy niezależne od ligandu dimery, które ulegają trans-autofosforylacji po interakcji z AIP. Co ciekawe, dodanie swoistych AIP do zmutowanych dimerów AgrC z tylko jedną funkcjonalną domeną czujnika spowodowało symetryczną aktywację dowolnej domeny kinazy pomimo asymetrii czujnika. Co więcej, zmutowane dimery obejmujące jeden konstytutywny protomer wykazywały aktywność niezależną od liganda, niezależnie od tego, który protomer miał niedobór kinazy. Wyniki te pokazują, że sygnalizacja przez każdy indywidualny protomer AgrC powoduje symetryczną aktywację obu domen kinaz. Sugerujemy, że taka sygnalizacja poprzez interfejs dimeru może być ważnym mechanizmem dla dimerycznych receptorów quorum-sensing do szybkiego wywoływania odpowiedzi po wykryciu sygnału.


title: Przyłączenie białka Urm1p związanego z ubikwityną do białka antyoksydacyjnego Ahp1p.

text: Urm1p to białko związane z ubikwityną, które służy jako modyfikacja potranslacyjna innych białek. Koniugacja Urm1p jest zaangażowana w proces pączkowania i wykrywanie składników odżywczych. Tutaj zidentyfikowaliśmy pierwszy cel in vivo dla szlaku urmylacji jako białko antyoksydacyjne Ahp1p. Przyłączenie Urm1p do Ahp1p wymaga E1 dla ścieżki urmylacji, Uba4p. Utrata składników szlaku urmylacji powoduje wrażliwość na utleniacz specyficzny dla tiolu, podobnie jak utrata Ahp1p, co oznacza, że urmylacja odgrywa rolę w odpowiedzi na stres oksydacyjny. Ponadto traktowanie komórek utleniaczami specyficznymi dla tiolu wpływa na liczebność koniugatów Ahp1p-Urm1p. Wyniki te sugerują, że koniugacja Urm1p z Ahp1p może regulować funkcję Ahp1p w odpowiedzi na stres antyoksydacyjny u Saccharomyces cerevisiae.


title: Sulfasalazyna w leczeniu spondyloartropatii. Randomizowane, wieloośrodkowe, podwójnie zaślepione badanie kontrolowane placebo.

text: CEL Ocena skuteczności i tolerancji sulfasalazyny (SSZ) w leczeniu spondyloartropatii. METODY Przeprowadziliśmy 6-miesięczne randomizowane, kontrolowane placebo, wieloośrodkowe badanie z podwójnie ślepą próbą, obejmujące pacjentów ze spondyloartropatią, u których choroba pozostała aktywna pomimo leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Pacjenci byli leczeni SSZ (3 g/dzień) lub placebo. Podstawowymi zmiennymi skuteczności były ogólne oceny lekarza i pacjenta, ból i sztywność poranna. Punkty końcowe analizowano w populacji pacjentów z zamiarem leczenia i pacjentów, którzy ukończyli leczenie; przebieg efektu w czasie analizowano w kompletnej populacji pacjentów. WYNIKI Spośród 351 włączonych pacjentów 263 (75%) ukończyło 6-miesięczny okres leczenia. Wskaźniki wycofania wynosiły odpowiednio 35 (20%) i 53 (30%) w grupach placebo i SSZ. W analizie zgodnej z zamiarem leczenia skuteczności punktu końcowego różnica między leczeniem osiągnęła istotność statystyczną tylko dla 1 z 4 głównych zmiennych wyniku, ogólnej oceny aktywności choroby przez pacjenta, w przypadku której 60% pacjentów przyjmujących SSZ uległo poprawie o co najmniej 1 punkt w 5-punktowej skali, w przeciwieństwie do 44% pacjentów przyjmujących placebo. Laboratoryjne markery stanu zapalnego również wykazały istotną statystycznie zmianę na korzyść SSZ. W analizie podgrup najbardziej imponujące efekty zaobserwowano u pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów, zarówno w przypadku 4 podstawowych zmiennych skuteczności, jak i drugorzędowych zmiennych skuteczności, takich jak liczba stawów objętych stanem zapalnym. Zdarzenia niepożądane występowały częściej w grupie SSZ niż w grupie placebo, ale wszystkie były przemijające lub odwracalne po zaprzestaniu leczenia. WNIOSEK Wyniki tego badania wskazują, że SSZ miał większą skuteczność niż placebo w leczeniu czynnej spondyloartropatii, zwłaszcza u pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów.


title: Randomizowane badanie aspiryny w zapobieganiu gruczolakom jelita grubego u pacjentów z wcześniejszym rakiem jelita grubego.

text: TŁO Badania eksperymentalne na zwierzętach i badania obserwacyjne na ludziach sugerują, że regularne stosowanie aspiryny może zmniejszyć ryzyko gruczolaków jelita grubego, prekursorów większości nowotworów jelita grubego. METODY Przeprowadziliśmy randomizowane, podwójnie ślepe badanie w celu określenia wpływu aspiryny na częstość występowania gruczolaków jelita grubego. Losowo przydzieliliśmy 635 pacjentów z wcześniejszym rakiem jelita grubego do otrzymywania 325 mg aspiryny dziennie lub placebo. Określiliśmy odsetek pacjentów z gruczolakami, liczbę nawrotów gruczolaków oraz czas do rozwoju gruczolaka między randomizacją a kolejnymi badaniami kolonoskopowymi. Względne ryzyko skorygowano ze względu na wiek, płeć, stopień zaawansowania raka, liczbę badań kolonoskopowych oraz czas do pierwszej kolonoskopii. Badanie zostało przedwcześnie zakończone przez niezależną radę monitorującą dane i bezpieczeństwo, gdy podczas zaplanowanej analizy okresowej zgłoszono statystycznie istotne wyniki. WYNIKI W sumie 517 zrandomizowanych pacjentów przeszło co najmniej jedno badanie kolonoskopowe, mediana 12,8 miesiąca po randomizacji. Jeden lub więcej gruczolaków stwierdzono u 17 procent pacjentów w grupie aspiryny i 27 procent pacjentów w grupie placebo (P=0,004). Średnia (+/-SD) liczba gruczolaków była niższa w grupie aspiryny niż w grupie placebo (0,30 +/- 0,87 vs 0,49 +/- 0,99, P=0,003 w teście Wilcoxona). Skorygowane względne ryzyko nawrotu gruczolaka w grupie aspiryny, w porównaniu z grupą placebo, wyniosło 0,65 (95% przedział ufności, 0,46 do 0,91). Czas do wykrycia pierwszego gruczolaka był dłuższy w grupie aspiryny niż w grupie placebo (współczynnik ryzyka dla wykrycia nowego polipa, 0,64; 95-procentowy przedział ufności, 0,43 do 0,94; P=0,022). WNIOSKI Codzienne stosowanie aspiryny wiąże się ze znacznym zmniejszeniem częstości występowania gruczolaków jelita grubego u pacjentów z przebytym rakiem jelita grubego.


title: Białko supresorowe guza Wilmsa WT1 (+izoforma KTS) wiąże mRNA alfa-aktyniny 1 poprzez domenę palca cynkowego.

text: Mutacje w WT1 są związane z zespołami rozwojowymi, które wpływają na układ moczowo-płciowy i nowotworami, w tym guzem Wilmsa, ostrą białaczką szpikową oraz rakiem piersi i prostaty. Białko WT1 należy do rodziny czynników transkrypcyjnych palca cynkowego z wczesnej odpowiedzi wzrostu. Wyjątkowo dla WT1, zachowane ewolucyjnie zdarzenie alternatywnego składania wprowadza trójpeptyd KTS między palce cynkowe 3 i 4. Podczas gdy izoformy -KTS wiążą DNA i aktywują lub tłumią transkrypcję, izoformy +KTS wiążą DNA mniej wydajnie i oddziałują z czynnikami splicingowymi i RNA in vitro i in vivo. Chociaż znaleziono potencjalne cele DNA, fizjologiczne cele mRNA nie zostały jeszcze zdefiniowane. Zbadaliśmy dystrybucję WT1 w kompleksach rybonukleoproteinowych (RNP) w ekstrakcie jądrowym wytworzonym z komórek M15, mysiej linii komórek mezonerkowej nerki płodu. WT1 kofrakcjonowany z czynnikiem splicingowym PSF w dużych cząstkach RNP > lub=2 MDa. Odkryliśmy również, że PSF koimmunoprecypituje z WT1, co sugeruje funkcjonalną interakcję między tymi 2 wielofunkcyjnymi białkami. Stosując trzyhybrydową bibliotekę drożdży skonstruowaną z koimmunoprecypitowanego RNA odkryliśmy, że WT1 (+KTS) wiąże się blisko lub na początku kodonu mRNA alfa-aktyniny 1 (ACTN1). Test przesunięcia pasma potwierdził zdolność domeny palca cynkowego WT1 (+KTS) do wiązania tej sekwencji in vitro. ACTN1 jest pierwszym prawdopodobnym fizjologicznym celem mRNA WT1.


title: Jak bezpieczne są leki psychiatryczne po dobrowolnym przedawkowaniu?

text: CEL W badaniu oceniano leki psychiatryczne i ich potencjalną śmiertelność w reprezentatywnej próbie prób samobójczych. MATERIAŁY I METODY W latach 1996-98 w szpitalu ogólnym w Madrycie (Hiszpania) zbadano 563 próby samobójcze. Przedawkowanie leków zastosowano w 456 próbach samobójczych (81%). Do oceny toksyczności leku wykorzystano stosunek przyjętej dawki do maksymalnej zalecanej dawki przepisanej na receptę. WYNIKI Najczęściej stosowanymi lekami w samozatruciach były benzodiazepiny (65% przedawkowań), a następnie nowe leki przeciwdepresyjne (11%), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA) (10%) i leki przeciwpsychotyczne (8%). Przedawkowanie któregokolwiek z trzech ostatnich leków psychiatrycznych było istotnie częstsze u pacjentów, którym przepisano te leki. Przedawkowanie TCA było potencjalnie śmiertelne w 47% przypadków. Jednak wszyscy pacjenci, którzy przedawkowali leki psychiatryczne, wyzdrowieli dobrze i zostali wypisani do domu bez żadnych następstw. DYSKUSJA Badanie to sugeruje, że leki psychiatryczne, zwłaszcza benzodiazepiny, nowe leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne, są stosunkowo bezpieczne, gdy są stosowane do samozatrucia. Jeśli pacjenci z chorobami psychicznymi nie są leczeni, istnieje wyraźne i udokumentowane większe ryzyko samobójstwa. WNIOSEK Lepiej przepisać leki psychiatryczne, zwłaszcza te nowe, niż odmawiać ich z powodu przesadnej obawy przed śmiertelnym przedawkowaniem


title: Korzyści zdrowotne, koszty i opłacalność wcześniejszego zakwalifikowania się do terapii antyretrowirusowej dorosłych i rozszerzonego zakresu leczenia: połączona analiza 12 modeli matematycznych.

text: TŁO Nowe wytyczne WHO zalecają rozpoczęcie ART u osób zakażonych wirusem HIV z liczbą komórek CD4 ≤500 komórek/µl, wyższym progiem niż wcześniej zalecano. Decydenci w poszczególnych krajach muszą rozważyć, czy odpowiednio dalej rozszerzać kwalifikowalność ART. METODY Wykorzystaliśmy wiele niezależnych modeli matematycznych w czterech lokalizacjach — RPA, Zambii, Indiach i Wietnamie — w celu oceny potencjalnego wpływu na zdrowie, kosztów i opłacalności różnych kryteriów kwalifikujących do ART dla dorosłych w scenariuszach obecnego i rozszerzonego zakresu leczenia, z wyniki przewidywane na ponad 20 lat. Analizy rozważały rozszerzenie kwalifikowalności o osoby z CD4 ≤500 komórek/µl lub wszystkie osoby dorosłe zakażone HIV, w porównaniu z wcześniejszym zaleceniem rozpoczęcia z CD4 ≤350 komórek/µl. Oceniliśmy koszty z punktu widzenia systemu opieki zdrowotnej i obliczyliśmy koszt przyrostowy na zażegnany DALY ($/DALY), aby porównać konkurencyjne strategie. Strategie były uważane za „bardzo opłacalne”, jeśli USD/DALY był niższy niż produkt krajowy brutto na mieszkańca kraju (PKB; RPA: 8040 USD, Zambia: 1425 USD, Indie: 1489 USD, Wietnam: 1407) i „opłacalne” jeśli $/DALY był niższy niż trzykrotny PKB na mieszkańca. USTALENIA W Republice Południowej Afryki koszt jednego DALY, którego uniknięto w przypadku rozszerzenia kwalifikowalności ART do CD4 ≤500 komórek/µl, wahał się od 237 USD do 1691 USD/DALY w porównaniu z wytycznymi z 2010 r.; w Zambii rozszerzona kwalifikowalność wahała się od poprawy wyników zdrowotnych przy jednoczesnym obniżeniu kosztów (tj. dominujących obecnych wytycznych) do 749 USD/DALY. Wyniki były podobne w scenariuszach ze znacznie poszerzonym dostępem do leczenia i rozszerzeniem kwalifikowalności na wszystkich dorosłych zakażonych wirusem HIV. Stwierdzono zatem, że rozszerzenie zakresu leczenia w populacji ogólnej jest opłacalne. W Indiach kwalifikowalność dla wszystkich osób zakażonych wirusem HIV wahała się od 131 USD do 241 USD/DALY, a w Wietnamie kwalifikowalność dla CD4 ≤500 komórek/µl kosztowała 290 USD/DALY. W przypadku skoncentrowanych epidemii zwiększony dostęp do kluczowych populacji był również opłacalny. INTERPRETACJA Szacuje się, że wcześniejsza kwalifikowalność ART jest bardzo opłacalna w środowiskach o niskich i średnich dochodach, chociaż pytania te powinny zostać ponownie przeanalizowane, gdy dostępne będą dalsze informacje. Zwiększenie skali ART należy rozważyć wśród innych interwencji zdrowotnych o wysokim priorytecie konkurujących o budżety zdrowotne. FINANSOWANIE Fundacja Billa i Melindy Gates oraz Światowa Organizacja Zdrowia.


title: Przewlekły codzienny ból głowy: długoterminowe rokowanie po leczeniu szpitalnym z powtarzanym IV DHE.

text: Przeanalizowaliśmy retrospektywnie długoterminowe (2-letnie) wyniki 50 kolejnych pacjentów przyjętych do naszego programu szpitalnych bólów głowy z powodu przewlekłego codziennego bólu głowy (CDH) związanego z nadużywaniem leków przeciwbólowych, ergotaminy lub obu. Przebyli detoksykację, podawano dożylnie dożylnie dihydroergotaminę (IV DHE) i leki profilaktyczne w ramach programu i dzięki temu reżimowi uniknęli bólu głowy. W momencie przyjęcia 37 z 50 pacjentów miało transformowaną migrenę (TM), 12 miało nowy codzienny uporczywy ból głowy (NDPH), a 1 miał przewlekły napięciowy ból głowy; 29 pacjentów z TM, 7 osób z NDPH i jeden pacjent z przewlekłym napięciowym bólem głowy miało współistniejącą migrenę. Nadużywane substancje, pojedynczo lub w połączeniu, obejmowały: kofeinę u 39 pacjentów (śr. 441 mg/d), acetaminofen u 32 (śr. 2187 mg/d), aspirynę u 24 (śr. 1807 mg/d), ibuprofen u 9 (śr. 1156 mg/d), narkotyki w 7 (śr. 10,1 mg ekwiwalentu morfiny/d) i ergotamina w 11 (śr. 2,3 mg/d). Dwudziestu pacjentów w momencie przyjęcia stosowało leki profilaktyczne. Oceny kontrolne przeprowadzono po 3, 6, 12 i 24 miesiącach od wypisu. Czterdziestu trzech pacjentów poddano analizie po 3 miesiącach. Spośród nich 44% miało doskonały lub dobry wynik, a 28% wynik zadowalający; 3 nadużywało środków przeciwbólowych. Po 24 miesiącach przeanalizowano 39 pacjentów: 59% miało wynik dobry lub doskonały, a 28% wynik zadowalający; 5 nadużywało środków przeciwbólowych, z których 4 radziło sobie słabo.


title: Przeżycie w przypadku masowego spożycia parakwatu.

text: Poważna ekspozycja na herbicyd parakwat zwykle prowadzi do śmierci, albo z powodu uszkodzeń żołądkowo-jelitowych, wstrząsu i zespołu ostrej niewydolności oddechowej, albo związanego z postępującym rozwojem zwłóknienia płuc związanego z oporną hipoksemią. Opisujemy przypadek samobójczego spożycia parakwatu u 59-letniego mężczyzny. Większość wskaźników złego rokowania napotkano u tego pacjenta. Leczenie polegało na wczesnej dekontaminacji przewodu pokarmowego i hemodializie, po której następowała terapia antyoksydacyjna, w tym podawanie deferoksaminy (100 mg/kg w ciągu 24 h) i ciągły wlew acetylocysteiny (300 mg/kg/d przez 3 tygodnie). U pacjenta rozwinęła się jedynie ostra nieoliguryczna niewydolność nerek, łagodna zmiana wyników testów wątrobowych oraz upośledzenie czynnika przenoszącego CO bez dolegliwości ze strony układu oddechowego. Zaburzenia nerek i wątroby całkowicie ustąpiły w ciągu miesiąca, podczas gdy współczynnik transferu CO pozostał zmieniony 14 miesięcy później. Ta obserwacja sugeruje, że wczesne podanie terapii przeciwutleniającej, w tym deferoksaminy i acetylocysteiny, może być użytecznie powiązane ze środkami, które zapobiegają wchłanianiu z przewodu pokarmowego lub zwiększają eliminację, aby ograniczyć ogólnoustrojową toksyczność w potencjalnie śmiertelnym zatruciu parakwatem.


title: Cykliczna syntaza GMP-AMP to cytozolowy czujnik DNA, który aktywuje szlak interferonu typu I.

text: Obecność DNA w cytoplazmie komórek ssaków jest niebezpiecznym sygnałem, który wyzwala odpowiedź immunologiczną gospodarza, taką jak produkcja interferonów typu I. Cytozolowy DNA indukuje interferony poprzez produkcję cyklicznego monofosforanu guanozyny-adenozynomonofosforanu (cyklicznego GMP-AMP lub cGAMP), który wiąże się i aktywuje białko adaptacyjne STING. Poprzez frakcjonowanie biochemiczne i ilościową spektrometrię mas zidentyfikowaliśmy syntazę cGAMP (cGAS), która należy do rodziny nukleotydylotransferaz. Nadekspresja cGAS aktywowała czynnik transkrypcyjny IRF3 i indukowała interferon-β w sposób zależny od STING. Uśpienie cGAS hamowało aktywację IRF3 i indukcję interferonu-β przez transfekcję DNA lub infekcję wirusem DNA. cGAS związany z DNA w cytoplazmie i katalizowana synteza cGAMP. Wyniki te wskazują, że cGAS jest cytozolowym czujnikiem DNA, który indukuje interferony przez wytwarzanie drugiego przekaźnika cGAMP.


title: Patologia jedzenia, regulacja emocji i emocjonalne przejadanie się u otyłych dorosłych z zaburzeniem napadowego objadania się.

text: CEL Celem niniejszego badania było zbadanie związku między regulacją emocji, emocjonalnym przejadaniem się i ogólną patologią odżywiania w próbie leczenia osób dorosłych z zespołem napadowego objadania się (BED). METODA Próba składała się z 326 osób dorosłych (248 kobiet, 78 mężczyzn), którzy byli otyli i spełniali kryteria DSM-IV-TR dla BED. Przed leczeniem uczestnicy wypełniali Skalę Trudności w Regulacji Emocji (DERS), Kwestionariusz Przejadania się Emocjonalnego (EOQ), Inwentarz Depresji Becka (BDI) oraz Kwestionariusz Badania Zaburzeń Odżywiania (EDE-Q) w ramach większej baterii ocen. WYNIKI Seria hierarchicznych analiz regresji wykazała, że trudności z regulacją emocji odpowiadały za wyjątkową wariancję zarówno emocjonalnego przejadania się, jak i ogólnej patologii żywieniowej, wykraczającej poza seks i negatywny afekt. DYSKUSJA Regulacja emocji może odgrywać istotną rolę w utrzymywaniu emocjonalnego przejadania się i patologii jedzenia u otyłych osób dorosłych z BED.


title: Monoalleliczna ekspresja i metylacja imprintowanych genów w ludzkich i mysich embrionalnych liniach komórek rozrodczych.

text: Imprinting jest modyfikacją epigenetyczną prowadzącą do monoallelicznej ekspresji niektórych genów, a zakłócone imprintowanie jest uważane za barierę dla przeszczepu ludzkich komórek macierzystych, na podstawie badań sugerujących, że znaczniki epigenetyczne są niestabilne w zarodku zarodkowym myszy (EG) i pniu zarodkowym (ES). ) komórki. Jednak imprinting komórek macierzystych nie był wcześniej badany bezpośrednio u ludzi. Odkryliśmy, że trzy imprintowane geny, TSSC5, H19 i SNRPN, wykazują monoalleliczną ekspresję w zróżnicowanych in vitro ludzkich komórkach pochodzących z EG, a czwarty gen, IGF2, wykazuje częściowo rozluźnione imprinting w stosunku od 4:1 do 5:1. porównywalne do tych występujących w normalnych komórkach somatycznych. Ponadto stwierdziliśmy normalną metylację regionu kontrolnego imprintingu (ICR), który reguluje imprinting H19 i IGF2, co sugeruje, że imprinting może nie być istotną barierą epigenetyczną dla przeszczepu ludzkich komórek EG. Wreszcie, byliśmy w stanie skonstruować mysi model imprintingu genomowego in vitro, generując komórki EG z 8,5-dniowych zarodków krzyżówki międzygatunkowej, w których niezróżnicowane komórki wykazują ekspresję bialleliczną i uzyskują preferencyjną ekspresję alleli rodzicielskich po zróżnicowaniu. Model ten powinien umożliwić eksperymentalną manipulację modyfikacjami epigenetycznymi hodowanych komórek EG, co może nie być możliwe w badaniach nad ludzkimi komórkami macierzystymi.


title: Funkcjonalne interakcje in vivo między izoformami JNK1 i JNK2 w otyłości i insulinooporności.

text: Kinazy c-Jun N-końcowe (JNK) są kluczowymi regulatorami stanu zapalnego i zakłócają działanie insuliny w hodowanych komórkach i całych zwierzętach. Otyłość zwiększa całkowitą aktywność JNK, a niedobór JNK1, ale nie JNK2, powoduje zmniejszenie otyłości i poprawę wrażliwości na insulinę. Co ciekawe, wyższy niż normalny poziom aktywacji JNK obserwuje się u myszy Jnk2(-/-), szczególnie w wątrobie, co wskazuje na interakcję między izoformami, która mogła maskować aktywność metaboliczną JNK2 u izolowanych myszy zmutowanych. Aby zająć się rolą izoformy JNK2 w homeostazie metabolicznej, skrzyżowaliśmy myszy Jnk1(-/-) i Jnk2(-/-) i zbadaliśmy masę ciała i metabolizm glukozy w otrzymanych kombinacjach zmutowanych alleli. Spośród wszystkich przebadanych żywych genotypów zaobserwowaliśmy tylko zmniejszoną masę ciała i zwiększoną wrażliwość na insulinę u myszy Jnk1(-/-) i Jnk1(+/-)Jnk2(-/-). Te dwie grupy myszy wykazywały również zmniejszoną całkowitą aktywność JNK i ekspresję cytokin w tkance wątroby w porównaniu ze wszystkimi innymi zbadanymi genotypami. Dane te wskazują, że izoforma JNK2 jest również zaangażowana w regulację metaboliczną, ale jej funkcja nie jest oczywista, gdy JNK1 jest w pełni wyrażana z powodu regulacyjnego przesłuchu między dwoma izoformami.


title: Synapsa immunologiczna CTL zawiera domenę wydzielniczą i mostki błonowe.

text: Cytotoksyczne limfocyty T (CTL) szybko niszczą swoje cele. Tutaj pokazujemy, że chociaż śmierć komórki docelowej następuje w ciągu 5 minut od kontaktu z komórką docelową CTL, w CTL szybko tworzy się synapsa immunologiczna podobna do tej obserwowanej w komórkach CD4 z pierścieniem białek adhezyjnych otaczającym wewnętrzną domenę cząsteczki sygnalizacyjnej. Wydzielanie ziarnistości litycznej zachodzi w oddzielnej domenie w obrębie pierścienia adhezyjnego, utrzymując organizację białek sygnałowych podczas egzocytozy. Badania żywych i utrwalonych komórek pokazują, że markery błony komórkowej komórek docelowych są przenoszone do CTL w miarę rozdzielania się komórek. Mikroskopia elektronowa ujawnia ciągłości tworzące mostki błonowe między CTL a błonami komórek docelowych, co sugeruje możliwy mechanizm tego transferu.


title: Naruszona bariera nabłonka jelitowego indukuje adaptacyjną kompensację immunologiczną, która chroni przed zapaleniem okrężnicy.

text: Myszy pozbawione łączącej cząsteczki adhezyjnej A (JAM-A, kodowanej przez F11r) wykazują zwiększoną przepuszczalność nabłonka jelitowego, translokację bakterii i podwyższoną liczbę limfocytów okrężnicy, ale nie rozwijają zapalenia okrężnicy. Aby zbadać wkład adaptacyjnej kompensacji immunologicznej w odpowiedzi na zwiększoną przepuszczalność nabłonka jelitowego, zbadaliśmy podatność myszy F11r(-/-)Rag1(-/-) na ostre zapalenie okrężnicy. Chociaż zaobserwowano znikomy wkład odporności nabytej u myszy F11r(+/+)Rag1(-/-), myszy F11r(-/-)Rag1(-/-) wykazywały zwiększone zapalenie okrężnicy zależne od mikroflory. Eliminacja podzbiorów komórek T i analizy cytokin ujawniły ochronną rolę limfocytów T CD4(+) wytwarzających TGF-β u myszy F11r(-/-). Dodatkowo, utrata JAM-A spowodowała podwyższony poziom IgA w błonie śluzowej i surowicy, który był zależny od limfocytów T CD4(+) i TGF-β. Brak IgA u myszy F11r(+/+)Igha(-/-) nie wpływał na chorobę, podczas gdy myszy F11r(-/-)Igha(-/-) wykazywały znacznie zwiększoną podatność na zapalenie okrężnicy wywołane ostrym uszkodzeniem. Dane te określają rolę adaptacyjnej, pośredniczonej przez układ odpornościowy, ochrony przed ostrym zapaleniem okrężnicy w warunkach naruszenia bariery nabłonkowej jelit.