title: Siły kurczliwe podtrzymują i polaryzują hematopoezę z komórek macierzystych i progenitorowych.

text: Samoodnawianie i różnicowanie komórek macierzystych zależą od asymetrycznego podziału i spolaryzowanych procesów motoryki, które w innych typach komórek są modulowane przez siły niemięśniowej miozyny II (MII) i mechanikę macierzy. Tutaj skalibrowana spektrometrią mas wewnątrzkomórkowa cytometria przepływowa ludzkiej hematopoezy ujawnia, że MIIB jest główną izoformą, która jest silnie spolaryzowana w hematopoetycznych komórkach macierzystych i progenitorach (HSC/Ps), a tym samym jest regulowana w dół w zróżnicowanych komórkach poprzez podział asymetryczny. MIIA jest konstytutywna i aktywowana przez defosforylację podczas wyzwalanego przez cytokiny różnicowania komórek hodowanych na sztywnej macierzy podobnej do śródkostnej, ale nie miękkiej macierzy podobnej do szpiku kostnego. In vivo do wytwarzania krwi wymagany jest MIIB, podczas gdy MIIA jest wymagany do trwałego wszczepienia HSC/P. Odwracalne hamowanie obu izoform w hodowli za pomocą blebbistatyny wzbogaca długoterminowe komórki krwiotwórcze wieloliniowo odtwarzające komórki 5-krotnie lub więcej, jak oceniano in vivo. Megakariocyty stają się również bardziej poliploidalne, produkując 4-krotnie więcej płytek krwi. MII jest zatem wielofunkcyjnym węzłem w spolaryzowanym podziale i wykrywaniu nisz.


title: Krytyczna rola kodowanego przez wirusa ortologa MicroRNA-155 w indukcji chłoniaków choroby Mareka

text: Niezależnie od dobrze scharakteryzowanej roli wielu onkogenów w transformacji nowotworowej, mikroRNA (miRNA) są coraz bardziej zaangażowane w kilka ludzkich nowotworów. Odkrycie miRNA w kilku onkogennych herpeswirusach, takich jak KSHV, dodatkowo podkreśliło potencjał kodowanych przez wirusa miRNA w zakresie ich zdolności onkogennych. Niemniej jednak, pomimo identyfikacji kilku możliwych genów związanych z rakiem jako ich celów, bezpośrednia rola in vivo miRNA kodowanych przez wirusy w chorobach nowotworowych, takich jak te indukowane przez KSHV, jest trudna do wykazania przy braku odpowiednich modeli. Jednak doskonałe modele naturalnej choroby chłoniaków o szybkim początku choroby Mareka (MD) u kurcząt pozwalają na zbadanie potencjału onkogennego miRNA kodowanych przez wirusy. Używając wirusów zmodyfikowanych przez odwrotną genetykę zakaźnego klonu BAC onkogennego szczepu RB-1B MDV, pokazujemy, że delecja sześciu klastrów miRNA 1 z genomu wirusa znosiła onkogenność wirusa. Ta utrata onkogenności wydaje się wynikać głównie z pojedynczego miRNA w klastrze, miR-M4, ortologu komórkowego miR-155, ponieważ jego delecja lub mutacja 2-nukleotydowa w jego regionie nasiennym była wystarczająca do zahamowania indukcji chłoniaków . Ostateczna rola tego ortologu miR-155 w onkogenności została dodatkowo potwierdzona przez uwolnienie fenotypu onkogennego przez wirusy rewertantów, które eksprymowały miR-M4 lub homolog komórkowy gga-miR-155. Jest to pierwsza demonstracja bezpośredniej roli in vivo miRNA kodowanego przez wirusa w indukowaniu nowotworów w naturalnym modelu infekcji. Co więcej, zastosowanie wirusów usuniętych w miRNA jako skutecznych szczepionek przeciwko zjadliwej prowokacji MDV stwarza perspektywy wytwarzania genetycznie zdefiniowanych atenuowanych szczepionek.


title: Funkcjonalny wgląd w rolę zachowanych w jądrze długich niekodujących RNA w kontroli ekspresji genów w komórkach ssaków

text: Genom ssaka zawiera tysiące długich niekodujących genów RNA (lncRNA). Ostatnie badania wykazały udział kilku z tych lncRNA w regulacji ekspresji genów. lncRNA odgrywają kluczową rolę w różnych procesach biologicznych, od regulacji epigenetycznej genów, przez kontrolę transkrypcji, po regulację potranskrypcyjną. lncRNA są zlokalizowane w różnych przedziałach subkomórkowych, a większość z nich jest zatrzymywana w jądrze komórkowym i można je ogólnie sklasyfikować jako lncRNA zatrzymane w jądrze (nrRNA). W oparciu o zidentyfikowane funkcje członkowie nrRNA pełnią różne role, w tym zapewniają wsparcie architektoniczne hierarchicznej organizacji podjądrowej i wpływają na rekrutację czynników modyfikujących chromatynę do określonych miejsc chromatyny. W tym przeglądzie podsumujemy ostatnio opisaną rolę ssaczych nrRNA w kontrolowaniu ekspresji genów poprzez wpływanie na organizację chromatyny, transkrypcję, obróbkę pre-mRNA, organizację jądrową i ich udział w chorobie.


title: Regulacja w dół TAP1 w limfocytach B przez komórkową i kodowaną przez wirusa Epsteina-Barra interleukinę-10.

text: Zakażone wirusem komórki degradują wewnątrzkomórkowe białka wirusowe proteolitycznie i prezentują powstałe peptydy w połączeniu z cząsteczkami głównego układu zgodności tkankowej (MHC) klasy I cytotoksycznym limfocytom T CD8+ (CTL). Komórki te są zwykle podatne na eliminację za pośrednictwem CTL. Jednak kilka wirusów wykształciło strategie unikania wykrycia przez układ odpornościowy, które zakłócają szlak prezentacji antygenu. Wirus Epsteina-Barra (EBV) wyraża głównie późne białko, produkt genu BCRF1 vIL-10, który jest podobny w sekwencji do ludzkiej interleukiny-10 (hIL-10). Pokazujemy tutaj, że vIL-10 wpływa na ekspresję jednego z dwóch białek transportowych (TAP) związanych z prezentacją antygenu. Podobnie hIL-10 wykazywała taką samą aktywność. Ekspresja genów LMP2 i TAP1, ale nie ekspresja TAP2 lub LMP7, jest skutecznie regulowana w dół, co wskazuje na specyficzny wpływ IL-10 na dwa rozbieżnie transkrybowane geny TAP1 i LMP2. Regulacja w dół TAP1 przez IL-10 hamuje transport antygenów peptydowych do retikulum endoplazmatycznego, jak pokazano w teście z transporterem peptydowym specyficznym dla TAP, ich ładowanie na puste cząsteczki MHC I, a następnie translokację na powierzchnię komórki. W konsekwencji IL-10 powoduje ogólną redukcję powierzchniowych cząsteczek MHC I na limfocytach B, co może również wpływać na rozpoznawanie komórek zakażonych wirusem EBV przez cytotoksyczne komórki T.


title: TGF-β i sygnalizacja insulinowa regulują starzenie się rozrodu poprzez utrzymanie jakości komórek jajowych i linii zarodkowej

text: Zaprzestanie reprodukcji jest prawdopodobnie najwcześniejszym fenotypem starzenia, jakiego doświadczają ludzie. Podobnie rozmnażanie Caenorhabditis elegans ustaje w połowie dorosłości. Chociaż starzenie się somatyczne badano zarówno u robaków, jak i ludzi, mechanizmy regulujące starzenie się układu rozrodczego nie są jeszcze poznane. Tutaj pokazujemy, że sygnalizacja TGF-β Sma/Mab i insulina/IGF-1 reguluje starzenie się reprodukcyjne C. elegans poprzez modulowanie wielu aspektów procesu rozrodczego, w tym integralności zarodka, zapłodnienia oocytów, wierności segregacji chromosomów, odporności na uszkodzenia DNA i oocytów i morfologia linii zarodkowej. Aktywność TGF-β nieautonomicznie reguluje rozpiętość rozrodczą i jakość linii zarodkowej/oocytów i jest czasowo i transkrypcyjnie oddzielona od regulacji wzrostu. Segregacja chromosomów, cykl komórkowy i geny odpowiedzi na uszkodzenie DNA ulegają regulacji w górę w zmutowanych oocytach TGF-β, zmniejszają się w przypadku starszych oocytów ssaków i mają kluczowe znaczenie dla utrzymania jakości oocytów. Nasze dane sugerują, że C. elegans i ludzie mają wiele wspólnych aspektów starzenia się reprodukcyjnego, w tym korelację między starzeniem się reprodukcyjnym a pogarszającą się jakością oocytów i mechanizmami determinującymi jakość oocytów.


title: Przejście nabłonkowo-mezenchymalne generuje komórki o właściwościach komórek macierzystych

text: Przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) jest kluczowym programem rozwojowym, który jest często aktywowany podczas inwazji raka i przerzutów. Donosimy tutaj, że indukcja EMT w unieśmiertelnionych ludzkich komórkach nabłonka sutka (HMLE) skutkuje nabyciem cech mezenchymalnych i ekspresją markerów komórek macierzystych. Ponadto pokazujemy, że komórki te mają zwiększoną zdolność do tworzenia mammosfery, właściwość związaną z komórkami macierzystymi nabłonka sutka. Niezależnie od tego, komórki podobne do komórek macierzystych wyizolowane z hodowli HMLE tworzą mammosfery i ekspresjonują markery podobne do tych z HMLE, które przeszły EMT. Co więcej, komórki podobne do macierzystych wyizolowane z gruczołów sutkowych myszy lub człowieka lub z raków sutka wyrażają markery EMT. Wreszcie, transformowane ludzkie komórki nabłonka gruczołu sutkowego, które przeszły EMT, bardziej efektywnie tworzą mammosfery, kolonie miękkiego agaru i guzy. Odkrycia te ilustrują bezpośredni związek między EMT a wzrostem właściwości nabłonkowych komórek macierzystych.


title: NEMO zapobiega śmierci komórek nabłonka za pośrednictwem kinazy RIP 1 i przewlekłemu zapaleniu jelit przez funkcje zależne i niezależne od NF-κB

text: Komórki nabłonka jelit (IEC) regulują homeostazę immunologiczną jelit, a upośledzone odpowiedzi nabłonkowe są zaangażowane w patogenezę nieswoistych zapaleń jelit (IBD). Specyficzna dla IEC ablacja podstawowego modulatora czynnika jądrowego κB (NF-κB) (NEMO) spowodowała apoptozę komórek Panetha i upośledzoną ekspresję czynnika przeciwdrobnoustrojowego w jelicie krętym, a także apoptozę kolonocytów i przewlekłe zapalenie okrężnicy wywołane przez mikrobiotę. Połączony niedobór RelA, c-Rel i RelB w IEC powodował apoptozę komórek Panetha, ale nie zapalenie okrężnicy, co sugeruje, że NEMO zapobiega zapaleniu okrężnicy poprzez funkcje niezależne od NF-κB. Zahamowanie aktywności kinazy białkowej kinazy 1 (RIPK1) oddziałującej z receptorem lub połączony niedobór białka domeny śmierci (FADD) i RIPK3 związanego z Fas zapobiegał śmierci komórek nabłonka, utracie komórek Panetha i rozwojowi zapalenia jelita grubego u myszy z niedoborem nabłonka NEMO. Dlatego NEMO zapobiega zapaleniu jelit poprzez hamowanie śmierci IEC, w której pośredniczy aktywność kinazy RIPK1, co sugeruje, że inhibitory RIPK1 mogą być skuteczne w leczeniu zapalenia okrężnicy u pacjentów z mutacjami NEMO i prawdopodobnie w IBD.


title: Tłumienie aktywności onkogennej Myc przez haploinsufficiency białka rybosomalnego

text: Onkogen Myc reguluje ekspresję kilku składników maszynerii syntezy białek, w tym białek rybosomalnych, czynników inicjacji translacji, polimerazy III RNA i rybosomalnego DNA. Czy iw jaki sposób zwiększenie zdolności do syntezy białek komórkowych wpływa na wieloetapowy proces prowadzący do raka, pozostaje do rozwiązania. Tutaj używamy myszy heterozygotycznych białek rybosomalnych jako narzędzia genetycznego do przywrócenia zwiększonej syntezy białek u transgenicznych myszy Emu-Myc/+ do normalnego poziomu i pokazujemy, że potencjał onkogenny Myc w tym kontekście jest stłumiony. Nasze odkrycia pokazują, że zdolność Myc do zwiększania syntezy białek bezpośrednio zwiększa wielkość komórek i jest wystarczająca do przyspieszenia progresji cyklu komórkowego niezależnie od znanych celów cyklu komórkowego regulowanych transkrypcyjnie przez Myc. Ponadto, gdy synteza białek zostaje przywrócona do normalnego poziomu, komórki przedrakowe z nadekspresją Myc są skuteczniej eliminowane przez zaprogramowaną śmierć komórki. Nasze odkrycia ujawniają nowy mechanizm, który łączy wzrost ogólnych szybkości syntezy białek w dół od sygnału onkogennego ze specyficznym molekularnym upośledzeniem modalności inicjacji translacji stosowanej do regulacji ekspresji selektywnych matrycowych RNA. Pokazujemy, że nieprawidłowy wzrost zależnej od czapeczki translacji poniżej hiperaktywacji Myc w szczególności osłabia translację translacji do zależnej od wewnętrznego miejsca wejścia rybosomalnego (IRES), która jest wymagana do dokładnej progresji mitotycznej. Niepowodzenie tego przełącznika translacyjnego powoduje zmniejszoną mitotyczną ekspresję endogennej formy Cdk11 zależnej od IRES (znanej również jako Cdc2l i PITSLRE), co prowadzi do defektów cytokinezy i jest związane ze zwiększoną liczbą centrosomów i niestabilnością genomu w Emu-Myc/ + myszy. Gdy dokładna kontrola translacji zostanie przywrócona u myszy Emu-Myc/+, niestabilność genomu jest tłumiona. Nasze odkrycia pokazują, w jaki sposób zaburzenia kontroli translacyjnej zapewniają wysoce specyficzne wyniki w zakresie ekspresji genów, stabilności genomu i inicjacji raka, które mają ważne implikacje dla zrozumienia molekularnego mechanizmu powstawania raka na poziomie postgenomicznym.


title: Podatność na zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

text: TŁO Chociaż wiemy, że zaostrzenia są kluczowymi zdarzeniami w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP), nasze zrozumienie ich częstotliwości, czynników warunkujących i skutków jest niepełne. W dużej kohorcie obserwacyjnej przetestowaliśmy hipotezę, że istnieje fenotyp POChP z częstymi zaostrzeniami, który jest niezależny od ciężkości choroby. METODY Przeanalizowaliśmy częstość i związek zaostrzeń u 2138 pacjentów włączonych do badania Evaluation of COPD Longitudinally to Identification Predictive Surrogate Endpoints (ECLIPSE). Zaostrzenia zdefiniowano jako zdarzenia, które doprowadziły opiekuna do przepisania antybiotyków lub kortykosteroidów (lub obu) lub które doprowadziły do hospitalizacji (ciężkie zaostrzenia). Częstość zaostrzeń obserwowano przez okres 3 lat. WYNIKI Zaostrzenia stawały się częstsze (i cięższe) wraz ze wzrostem ciężkości POChP; współczynniki zaostrzeń w pierwszym roku obserwacji wynosiły 0,85 na osobę u pacjentów w stadium 2 POChP (w stadium zdefiniowanym zgodnie ze stopniami Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease [GOLD]), 1,34 dla pacjentów w stadium 3 i 2,00 dla pacjenci w stadium 4. Ogólnie 22% pacjentów w stadium 2 choroby, 33% w stadium 3 i 47% w stadium 4 miało częste zaostrzenia (dwa lub więcej w pierwszym roku obserwacji). Jedynym najlepszym prognostykiem zaostrzeń we wszystkich stadiach GOLD była historia zaostrzeń. Fenotyp częstego zaostrzenia wydawał się być względnie stabilny przez okres 3 lat i można go było przewidzieć na podstawie przypomnienia sobie wcześniej leczonych przez pacjenta zdarzeń. Oprócz związku z cięższą chorobą i wcześniejszymi zaostrzeniami, fenotyp był niezależnie związany z historią refluksu żołądkowo-przełykowego lub zgagi, gorszą jakością życia i podwyższoną liczbą białych krwinek. WNIOSKI Chociaż zaostrzenia stają się częstsze i bardziej nasilone w miarę postępu POChP, częstość ich występowania wydaje się odzwierciedlać niezależny fenotyp podatności. Ma to wpływ na ukierunkowanie strategii zapobiegania zaostrzeniom w całym spektrum ciężkości choroby. (Finansowane przez GlaxoSmithKline; numer ClinicalTrials.gov, NCT00292552.)


title: Wzmocnienie barorefleksu współczulnego u kobiet w ciąży z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.

text: Aktywność nerwów współczulnych mięśni jest zwiększona podczas ciąży z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, podczas gdy średnie ciśnienie tętnicze jest utrzymywane lub obniżane, co sugeruje resetowanie się odruchów baroretycznych. Postawiliśmy hipotezę, że spontaniczny przyrost barorefleksu współczulnego byłby zmniejszony u kobiet w ciąży z prawidłowym ciśnieniem w porównaniu z grupą kontrolną niebędącą w ciąży. W spoczynku 11 kobiet w ciąży (33 ± 1 tydzień ciąży, 31 ± 1 rok, BMI przed ciążą: 23,5 ± 0,9 kg/m(2)) i 11 nieciężarnych osób z grupy kontrolnej (29 ± 1 rok; BMI: 25,2 ± 1,7 kg/m(2)). Kobiety w ciąży miały podwyższoną wyjściową częstość występowania impulsów współczulnych (43 ± 2 vs. 33 ± 2 uderzenia/100 uderzeń serca, p = 0,01) i całkowitą aktywność współczulną (1811 ± 148 vs. 1140 ± 55 au, p < 0,01) w stosunku do grupy kontrolnej. Zarówno średnie (88 ± 3 vs. 91 ± 2 mmHg, p = 0,4) jak i rozkurczowe (DBP) (72 ± 3 vs. 73 ± 2 mmHg, p = 0,7) były podobne odpowiednio u kobiet w ciąży i kobiet niebędących w ciąży, co wskazuje na resetowanie w górę wartości zadanej baroreflexu w czasie ciąży. Wzmocnienie barorefleksu, obliczone jako liniowa zależność między częstością występowania impulsów współczulnych a DBP, zmniejszyło się u ciężarnych kobiet w porównaniu z grupą kontrolną (-3,7 ± 0,5 vs. -5,4 ± 0,5 impulsów·100 uderzeń serca (-1)·mmHg(-1), P = 0,03), podobnie jak przyrost baroreceptorów obliczony na podstawie całkowitej aktywności współczulnej (-294 ± 24 vs. -210 ± 24 au·100 uderzeń serca (-1)·mmHg(-1); P = 0,03). Wzmocnienie barorefleksu sercowo-pochwowego (metoda sekwencyjna) nie różniło się między kobietami niebędącymi w ciąży i ciężarnymi (49 ± 8 vs. 36 ± 8 ms/mmHg; p = 0,2). Jednak wzrost współczulny (częstość wybuchu) i kardiowagalny był ujemnie skorelowany u kobiet w ciąży (R = -0,7; P = 0,02). Łącznie dane te wskazują, że wpływ współczulnego układu nerwowego na ciśnienie tętnicze krwi jest zmniejszony w ciąży z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, zarówno pod względem długotrwałej, jak i regulacji ciśnienia tętniczego pomiędzy uderzeniami, prawdopodobnie poprzez mechanizm zależny od baroreceptorów.


title: Ułatwienia i przeszkody w początkowym zaangażowaniu czynników przeprogramowania pluripotencji w genom

text: Ektopowa ekspresja czynników transkrypcyjnych może przeprogramować los komórek, jednak nie wiadomo, w jaki sposób początkowe wiązanie czynników z genomem wiąże się funkcjonalnie z wiązaniem obserwowanym w mniejszości przeprogramowanych komórek. Przedstawiamy mapę Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc (O, S, K i M) w ludzkim genomie podczas pierwszych 48 godzin przeprogramowania fibroblastów do pluripotencji. Trzy uderzające aspekty początkowych zdarzeń wiązania chromatyny obejmują nieoczekiwaną rolę c-Myc w ułatwianiu zaangażowania chromatyny OSK, prymat O, S i K jako pionierskich czynników we wzmacniaczach genów, które promują przeprogramowanie oraz domeny chromatyny w skali megazasad przez H3K9me3, w tym wiele genów wymaganych do pluripotencji, które uniemożliwiają początkowe wiązanie OSKM i utrudniają wydajność przeprogramowania. Znajdujemy różne aspekty początkowego wiązania czynników, które należy przezwyciężyć w mniejszości komórek, które ulegają przeprogramowaniu.


title: Kolagen fibrylarny hamuje proliferację mięśni gładkich tętnic poprzez regulację inhibitorów Cdk2

text: Komórki mięśni gładkich tętnic (SMC) są zatrzymywane w fazie G1 cyklu komórkowego na spolimeryzowanych włókienkach kolagenu typu I, podczas gdy kolagen monomeryczny wspomaga proliferację SMC. Fosforylacja kinazy związanej z cykliną E i kinazy zależnej od cykliny 2 (cdk2) jest hamowana na spolimeryzowanym kolagenie, a poziomy inhibitorów cdk2 p27Kip1 i p21Cip1/Waf1 są zwiększone w porównaniu z SMC na monomerze kolagenu. p27Kip1 łączy się z kompleksem cyklina E-cdk2-p21Cip1/Waf1 w SMC na spolimeryzowanym kolagenie. Monowalentne przeciwciała blokujące przeciwko integrynom alfa2, integrynom pośredniczącym w adhezji do obu form kolagenu, naśladują ten wpływ na kolagen monomeryczny. Ponadto spolimeryzowany kolagen szybko hamuje kinazę p70 S6, możliwy regulator p27Kip1. Zatem kolagen fibrylarny specyficznie reguluje wczesną sygnalizację integryn, która może prowadzić do regulacji w górę inhibitorów cdk2 i hamowania proliferacji SMC.


title: Limfocyty T pamięci CD4+ indukują wrodzone odpowiedzi niezależnie od patogenu

text: Zapalenie wywołane rozpoznaniem wzorców molekularnych związanych z patogenami znacząco wpływa na późniejsze reakcje adaptacyjne. Zapytaliśmy, czy adaptacyjny układ odpornościowy może również wpływać na charakter i wielkość wrodzonych reakcji zapalnych. Odkryliśmy, że odpowiedź limfocytów T CD4+ pamięciowych, ale nie naiwnych, wzmaga wytwarzanie wielu wrodzonych cytokin zapalnych i chemokin (IIC) w płucach, co podczas infekcji grypy prowadzi do wczesnej kontroli wirusa. IIC indukowane przez limfocyty T CD4+ pamięci i kontrola wirusa wymagają rozpoznania pokrewnego antygenu i są optymalne, gdy komórki pamięci są spolaryzowane T pomocniczymi typu 1 (TH1) lub TH17, ale są niezależne od interferonu-γ (IFN-γ) i czynnika martwicy nowotworu-α (TNF-α) i nie wymagają aktywacji konserwatywnych szlaków rozpoznawania patogenów. Reprezentuje to wcześniej nieopisany mechanizm, za pomocą którego limfocyty T CD4+ pamięci indukują wczesną wrodzoną odpowiedź, która wzmacnia ochronę immunologiczną przed patogenami.


title: Bezpośrednia regulacja w górę STAT3 przez MicroRNA-551b-3p dereguluje wzrost i przerzuty raka jajnika.

text: Amplifikacja 3q26.2 w surowiczym raku jajnika o wysokim stopniu złośliwości prowadzi do zwiększonej ekspresji dojrzałego mikroRNA miR551b-3p, co wiąże się ze słabymi wynikami klinicznymi. Co ważne, miR551b-3p przyczynia się do odporności na apoptozę oraz zwiększonej przeżywalności i proliferacji komórek nowotworowych in vitro i in vivo. miR551b-3p podwyższa poziomy białka STAT3, a STAT3 jest wymagany do wpływu miR551b-3p na proliferację komórek. Zamiast zmniejszać poziomy docelowego mRNA zgodnie z oczekiwaniami, pokazujemy, że miR551b-3p wiąże komplementarną sekwencję na promotorze STAT3, rekrutując polimerazę RNA II i czynnik transkrypcyjny TWIST1 do aktywacji transkrypcji STAT3, a tym samym bezpośrednio zwiększa ekspresję STAT3. Ponadto anty-miR551b zmniejszał ekspresję STAT3 w komórkach raka jajnika in vitro i in vivo oraz zmniejszał wzrost raka jajnika in vivo. Razem nasze dane pokazują rolę miR551b-3p w aktywacji transkrypcji. Zatem miR551b-3p reprezentuje obiecującego kandydata na biomarker i cel terapeutyczny w raku jajnika.


title: Podawanie albuminy ludzkiej u pacjentów w stanie krytycznym: przegląd systematyczny randomizowanych badań kontrolowanych.

text: CEL Ilościowe określenie wpływu podawania albuminy ludzkiej lub frakcji białkowej osocza na śmiertelność podczas postępowania z pacjentami w stanie krytycznym. PROJEKT Systematyczny przegląd randomizowanych kontrolowanych badań porównujących podawanie albuminy lub frakcji białkowej osocza bez podawania lub z podawaniem roztworu krystaloidów u krytycznie chorych pacjentów z hipowolemią, oparzeniami lub hipoalbuminemią. PRZEDMIOTÓW 30 randomizowanych, kontrolowanych badań obejmujących 1419 zrandomizowanych pacjentów. GŁÓWNY REZULTAT Śmiertelność ze wszystkich przyczyn na koniec okresu kontrolnego w każdym badaniu. WYNIKI Dla każdej kategorii pacjentów ryzyko zgonu w grupie leczonej albuminą było wyższe niż w grupie porównawczej. W przypadku hipowolemii względne ryzyko zgonu po podaniu albuminy wynosiło 1,46 (95% przedział ufności 0,97 do 2,22), w przypadku oparzeń ryzyko względne 2,40 (1,11 do 5,19), a w przypadku hipoalbuminemii 1,69 (1,07 do 2,67). Łączne względne ryzyko zgonu po podaniu albuminy wynosiło 1,68 (1,26 do 2,23). Łączna różnica w ryzyku zgonu z albuminą wyniosła 6% (95% przedział ufności 3% do 9%) z modelem efektów stałych. Dane te sugerują, że na każdych 17 krytycznie chorych pacjentów leczonych albuminą przypada jeden dodatkowy zgon. WNIOSKI Nie ma dowodów na to, że podawanie albuminy zmniejsza śmiertelność u pacjentów w stanie krytycznym z hipowolemią, oparzeniami lub hipoalbuminemią oraz silne sugestie, że może to zwiększać śmiertelność. Dane te sugerują, że stosowanie albuminy ludzkiej u pacjentów w stanie krytycznym powinno być pilnie przeanalizowane i nie powinno być stosowane poza kontekstem rygorystycznie przeprowadzonych, randomizowanych badań kontrolowanych.


title: Szczegółowa mapa szybkości rekombinacji i gorących punktów w ludzkim genomie.

text: Mapy genetyczne, które dokumentują sposób, w jaki tempo rekombinacji zmienia się w genomie, są niezbędnym narzędziem w wielu analizach genetycznych. Prezentujemy mapę genetyczną ludzkiego genomu w wysokiej rozdzielczości, opartą na analizach statystycznych danych dotyczących zmienności genetycznej i identyfikujemy ponad 25 000 hotspotów rekombinacji, wraz z motywami i kontekstami sekwencji, które odgrywają rolę w aktywności hotspotów. Różnice między zachowaniem szybkości rekombinacji w skalach dużych (megabazowych) i małych (kilobazowych) prowadzą nas do zaproponowania dwuetapowego modelu rekombinacji, w którym hotspoty są cechami stochastycznymi, w ramach, w których szybkości dla dużej skali są ograniczone.


title: Wsparcie w zakresie zdrowia psychicznego zapewniane w trakcie całej ścieżki klinicznej chirurgii bariatrycznej we francuskich ośrodkach specjalistycznej opieki nad otyłością

text: Przedoperacyjna ocena psychologiczna jest zalecana przez międzynarodowe wytyczne dla kandydatów do operacji bariatrycznych. W związku z tym zespoły usługowe opiekujące się pacjentami bariatrycznymi powinny obejmować co najmniej jednego świadczeniodawcę zdrowia psychicznego (np. psychologa lub psychiatrę). Celem tego badania była ocena zasobów i praktyk z zakresu psychologii i psychiatrii w 37 specjalistycznych ośrodkach leczenia otyłości (CSO) utworzonych przez francuskie Ministerstwo Zdrowia. Z koordynatorami GUS kontaktowano się drogą e-mailową w celu zebrania ogólnych informacji o ośrodkach (np. liczby operacji bariatrycznych). Po drugie, psychologowie i psychiatrzy z każdego ośrodka wypełnili anonimowy kwestionariusz oceniający ich praktyki zawodowe i organizację ścieżek opieki. Zdecydowana większość koordynatorów GUS (81%, n = 26/32) odpowiedziała na naszą ankietę. Wyniki te wskazują na istotne różnice i braki w zakresie dostępnych zasobów psychologii/psychiatrii. Większość psychologów (n = 26/31) i psychiatrów (n = 10/10) stwierdziła, że systematycznie spotyka nowych pacjentów dopiero przed operacją (56%) lub zarówno przed operacją, jak i po niej (30%); jednak niektórzy psychologowie i psychiatrzy (14%) nie spotykają się systematycznie ze wszystkimi pacjentami (przed i/lub po operacji). Niemniej jednak wszyscy profesjonaliści przeprowadzają oceny psychologiczne, a około 75% z nich oferuje kontrolę psychologiczną, wskazując na podobieństwo praktyk psychologów i psychiatrów. Nasze wyniki podkreślają miejsce ocen psychologicznych/psychiatrycznych we francuskich CSO i podkreślają brak świadczeniodawców zdrowia psychicznego w kilku z tych usług. Zwykle nie zapewnia się pooperacyjnej obserwacji psychologicznej. Właściwe byłoby stworzenie jasnych zaleceń dotyczących pooperacyjnej długoterminowej obserwacji psychologicznej lub psychiatrycznej.


title: Wapń: regulacja śmierci komórek: związek wapnia z apoptozą

text: Żyć czy umrzeć? To kluczowe pytanie wymownie odzwierciedla podwójną rolę Ca2+ w organizmach żywych – czynnik przetrwania lub bezwzględny zabójca. Od dawna wiadomo, że sygnały Ca2+ kierują wieloma żywotnymi funkcjami komórki, a zatem są niezbędne do przeżycia komórki. Jednak ostatnio stało się jasne, że przeładowanie komórkowe Ca2+ lub zaburzenie kompartmentalizacji wewnątrzkomórkowego Ca2+ może powodować cytotoksyczność i wyzwalać apoptotyczną lub nekrotyczną śmierć komórki.


title: Złamanie kodu swoistości wiązania DNA efektorów TAL typu III.

text: Patogeniczność wielu bakterii zależy od wstrzyknięcia białek efektorowych poprzez sekrecję typu III do komórek eukariotycznych w celu manipulowania procesami komórkowymi. Efektory TAL (podobne do aktywatora transkrypcji) z patogennych roślin Xanthomonas są ważnymi czynnikami wirulencji, które działają jako aktywatory transkrypcji w jądrze komórki roślinnej, gdzie bezpośrednio wiążą się z DNA poprzez centralną domenę powtórzeń tandemowych. Tutaj pokazujemy, jak kodowana jest specyficzność docelowego DNA efektorów TAL. Dwie hiperzmienne reszty aminokwasowe w każdym powtórzeniu rozpoznają jedną parę zasad w docelowym DNA. Sekwencje rozpoznawania efektorów TAL przewidziano i potwierdzono doświadczalnie. Modułowa architektura białkowa umożliwiła zbudowanie sztucznych efektorów o nowych właściwościach. Nasze badanie opisuje funkcjonalność odrębnego typu domeny wiążącej DNA i umożliwia projektowanie domen wiążących DNA dla biotechnologii.


title: Interferon-Gamma na rozdrożu nadzoru odporności na nowotwory lub unikania

text: Interferon-gamma (IFN-γ) jest cząsteczką plejotropową z powiązanymi mechanizmami antyproliferacyjnymi, proapoptotycznymi i przeciwnowotworowymi. Ta cytokina efektorowa, często uważana za główny efektor odporności, była stosowana w leczeniu kilku chorób, pomimo jej działań niepożądanych. Chociaż szerokie dowody na udział IFN-y w nadzorze immunologicznym guza, terapie oparte na IFN-y poddawane próbom klinicznym odniosły ograniczony sukces. W rzeczywistości ostatnie doniesienia sugerowały, że może on również odgrywać rolę pronowotworową, mianowicie poprzez niewrażliwość na sygnalizację IFN-γ, regulację w dół głównych kompleksów zgodności tkankowej oraz regulację w górę 2,3-dioksygenazy indoloaminy i inhibitorów punktów kontrolnych, jako zaprogramowany ligand śmierci komórkowej 1. Jednak odpowiedzi, w których pośredniczy IFN-y, są nadal dodatnio związane z przeżyciem pacjenta w kilku nowotworach. W konsekwencji, potrzebne są duże wysiłki badawcze, aby zrozumieć kontekst immunologiczny, w którym IFN-y indukuje swoje złożone i wysoce regulowane efekty w mikrośrodowisku guza. Niniejszy przegląd omawia aktualną wiedzę na temat pro- i przeciwnowotworowego działania IFN-γ jako części złożonej odpowiedzi immunologicznej na raka, podkreślając znaczenie identyfikacji pacjentów reagujących na IFN-γ w celu poprawy terapii wykorzystujących powiązane szlaki sygnałowe.


title: Rola przeciwutleniaczy w toksyczności parakwatu.

text: Parakwat, czwartorzędowy herbicyd azotowy, jest wysoce toksycznym związkiem dla ludzi i zwierząt, a w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat zgłoszono wiele przypadków ostrego zatrucia i śmierci. Mechanizmy toksyczności parakwatu obejmują: wytwarzanie anionu ponadtlenkowego, który może prowadzić do powstania bardziej toksycznych reaktywnych form tlenu, takich jak nadtlenek wodoru i rodnik hydroksylowy; oraz utlenianie komórkowego NADPH, głównego źródła równoważników redukujących wewnątrzkomórkowej redukcji parakwatu, co powoduje zakłócenie ważnych procesów biochemicznych wymagających NADPH. Główną przyczyną śmierci w zatruciu parakwatem jest niewydolność oddechowa spowodowana uszkodzeniem oksydacyjnym nabłonka wyrostka zębodołowego, a następnie zacierającym się zwłóknieniem. Postępowanie w przypadku zatrucia parakwatem pozostało głównie wspierające i było ukierunkowane na modyfikację toksykokinetyki trucizny. Obecnie nie ma prawdziwych farmakologicznych antagonistów parakwatu i nie ma środków chelatujących zdolnych do wiązania trucizny we krwi lub innych tkankach. Uznając fakt, że parakwat wywołuje swoje toksyczne działanie poprzez mechanizmy wywołane stresem oksydacyjnym, innowacje w leczeniu zatrucia parakwatem są ukierunkowane na stosowanie przeciwutleniaczy. W tym przeglądzie przedstawiono status przeciwutleniaczy w łagodzeniu lub leczeniu toksycznych skutków wywoływanych przez parakwat.


title: Nukleacja ciał jądrowych przez RNA

text: Biogeneza wielu funkcjonalnych przedziałów zawartych w jądrze komórki ssaka jest słabo poznana. Dokładniej, niewiele wiadomo na temat początkowego etapu zarodkowania wymaganego do utworzenia ciałka jądrowego. Tutaj pokazujemy, że RNA może funkcjonować jako element strukturalny i zarodek jądrowy. Odkryliśmy, że kilka typów kodujących i niekodujących RNA jest wystarczających do złożenia de novo i jest fizjologicznie wzbogaconych w ciała locus histonów (z powiązanymi ciałami Cajala), plamki jądrowe, paraspeckle i ciała stresu jądrowego. Tworzenie ciał jąder odbywa się poprzez rekrutację i akumulację białek rezydujących w ciałach jądra poprzez zarodkowanie RNA. Wyniki te pokazują, że transkrypcja jest siłą napędową w tworzeniu ciał jądrowych, a transkrypty RNA mogą działać jako rusztowanie w tworzeniu głównych ciał jądrowych. Łącznie dane te sugerują, że biogeneza ciał jądrowych oparta na RNA jest ogólną zasadą organizacji jądra.


title: Ocena testów na obecność wirusa brodawczaka ludzkiego w pierwotnym badaniu przesiewowym pod kątem nieprawidłowości szyjki macicy: porównanie czułości, swoistości i częstości skierowań.

text: KONTEKST Badanie DNA wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) u kobiet, u których rozmaz Papanicolaou (Pap) wykazuje atypowe komórki płaskonabłonkowe o nieokreślonym znaczeniu (ASCUS) ma przydatność kliniczną. Nie wiadomo, czy samo badanie DNA HPV jest przydatne w pierwotnym badaniu przesiewowym. CEL Określenie dokładności testów DNA HPV w wykrywaniu śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy (CIN) stopnia 3 lub raka (standard kryterium). PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY Między grudniem 1997 a październikiem 2000, 4075 kobiet, które uczęszczały do klinik Planned Parenthood w stanie Waszyngton, zostało jednocześnie przebadanych za pomocą cienkowarstwowych testów Pap i DNA HPV metodą opartą na reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) i przy użyciu cieczy. oparte na hybrydyzacji RNA-DNA wychwytywanie z testem amplifikacji sygnału (amplifikacja sygnału). Kobiety, które były dodatnie w kierunku typów HPV wysokiego ryzyka lub miały wynik Pap ASCUS lub wyższy, uznano za dodatnie wyniki badań przesiewowych i skierowano na kolposkopię i biopsję. Dodatkowo losowa próba kobiet z ujemnymi wynikami badań przesiewowych została skierowana na kolposkopię. Na podstawie indywidualnych i połączonych wyników testów cienkowarstwowych Pap, HPV PCR i HPV amplifikacji sygnału z wizyt przesiewowych i kolposkopii zdefiniowano i oceniono 7 strategii selekcji kolposkopowej. GŁÓWNY WYNIK POMIAROWY Czułość i swoistość wykrywania zmian szyjki macicy o stopniu CIN 3 lub wyższym dla każdej z 7 strategii triage. WYNIKI Szacowana częstość występowania CIN 3 lub wyższego wynosiła 3,2%. Czułość (95% przedział ufności) cienkowarstwowego Pap (z wynikiem > lub = ASCUS) w identyfikacji kobiet z CIN 3 lub wyższym wyniosła tylko 61,3% (48,5%-70,9%) w porównaniu z 88,2% (78,9%- 93,8%) dla testów HPV metodą PCR i 90,8% (83,1%-95,8%) metodą amplifikacji sygnału. Zaobserwowano również różnice w swoistościach: 82,4% (81,8%-83,1%) dla cienkowarstwowego Pap (z wynikiem > lub = ASCUS), 78,8% (77,9%-79,7%) dla PCR i 72,6% (69,4%) -75,0%) dla wzmocnienia sygnału. W porównaniu ze skierowaniem na kolposkopię wszystkich kobiet z ASCUS lub wyższym, badanie wzmocnienia sygnału kobiet z ASCUS i skierowanie kobiet z wynikiem dodatnim było mniej więcej tak samo czułe (odpowiednio 61,3% vs 60,3%) i znacznie bardziej swoiste (82,4% vs 88,9). %). Strategia wymagająca powtórzenia pozytywnych testów PCR na 2 wizytach miała czułość 84,2% (75,3%-91,0%) i swoistość 86,2% (85,1%-87,3%). Wszystkie testy były bardziej specyficzne i mniej czułe u kobiet starszych (> lub = 30 lat) w porównaniu z młodszymi kobietami. WNIOSKI Badanie HPV ma wyższą czułość, ale niższą swoistość niż cienkowarstwowe badanie przesiewowe Pap. W niektórych warunkach, szczególnie gdy odstępy między badaniami przesiewowymi są długie lub przypadkowe, badanie przesiewowe DNA HPV może być rozsądną alternatywą dla badań przesiewowych opartych na cytologii u kobiet w wieku rozrodczym.


title: Zerwanie łańcuchów: struktura i funkcja deubikwitinaz

text: Ubikwitylacja jest odwracalną modyfikacją białka, która jest zaangażowana w wiele funkcji komórkowych. Ostatnio poczyniono znaczne postępy w scharakteryzowaniu nadrodziny izopeptydaz, które usuwają ubikwitynę: deubikwitynazy (DUB; znane również jako enzymy deubikwitylacji lub deubikwitynacji). Enzymy te, dalekie od jednorodnej struktury i funkcji, wykazują niezliczoną ilość odrębnych cech mechanistycznych. Mała liczba (<100) DUB-ów może początkowo sugerować niski stopień selektywności; jednak DUBs podlegają wielu warstwom regulacji, które modulują zarówno ich aktywność, jak i specyfikę. Ze względu na ich szerokie zaangażowanie w kluczowe procesy regulacyjne, enzymy te mogą zapewnić nowe cele terapeutyczne.


title: Białko replikacji A: heterotrimeryczne, jednoniciowe białko wiążące DNA wymagane do metabolizmu eukariotycznego DNA.

text: białko replikacji A [RPA; znany również jako czynnik replikacji A (RFA) i ludzkie jednoniciowe białko wiążące DNA] jest jednoniciowym białkiem wiążącym DNA, które jest wymagane w wielu procesach w eukariotycznym metabolizmie DNA, w tym replikacji DNA, naprawie DNA i rekombinacji. Homologi RPA zostały zidentyfikowane we wszystkich badanych organizmach eukariotycznych i wszystkie są obfitymi białkami heterotrimerycznymi składającymi się z podjednostek około 70, 30 i 14 kDa. Członkowie tej rodziny wiążą się niespecyficznie z jednoniciowym DNA i oddziałują zi/lub modyfikują aktywności wielu białek. W komórkach RPA jest fosforylowane przez kinazę białkową zależną od DNA, gdy RPA jest związany z jednoniciowym DNA (podczas fazy S i po uszkodzeniu DNA). Fosforylacja RPA może odgrywać rolę w koordynowaniu metabolizmu DNA w komórce. RPA może również odgrywać rolę w modulowaniu ekspresji genów.


title: Stabilizacja wewnętrzna w porównaniu z nieoperacyjnym leczeniem przemieszczonych 3-częściowych złamań bliższej kości ramiennej u pacjentów w podeszłym wieku: randomizowane badanie kontrolowane.

text: Wstęp Celem pracy było przedstawienie wyników 2 lat po przemieszczeniu 3-częściowego złamania bliższej kości ramiennej u pacjentów w podeszłym wieku zrandomizowanych do leczenia płytką blokowaną lub leczenia nieoperacyjnego. PACJENCI I METODY Do badania włączono 60 pacjentów w średnim wieku 74 lata (zakres 56-92), z czego 81% stanowiły kobiety. Głównymi miarami wyników były wyniki Stałe i Niepełnosprawności ramienia, barku i dłoni (DASH) oraz jakość życia związana ze zdrowiem (HRQoL) według EQ-5D. WYNIKI W ostatnim 2-letnim okresie obserwacji wszystkie wyniki dotyczące zakresu ruchu (ROM), funkcji i HRQoL były na korzyść grupy płytek blokowanych. Średnie zgięcie w grupie z płytką blokowaną wynosiło 120° w porównaniu do 111° w grupie nieoperacyjnej (P = 0,36), a średnie odwodzenie 114° w porównaniu do 106° (P = 0,28). Odpowiednie wartości dla wyniku Constant wynosiły 61 kontra 58 (P = 0,64), DASH 26 kontra 35 (P = 0,19), a średni wynik EQ-5D (wskaźnik) wynosił 0,70 w porównaniu do 0,59 (P = 0,26). ). Pomimo dobrej pierwotnej redukcji w 86% złamań w grupie z płytką blokowaną, 13% pacjentów miało powikłanie złamania wymagające dużej reoperacji, a 17% miało małą reoperację. WNIOSKI Wyniki naszego badania wskazują na przewagę wyniku czynnościowego i HRQoL na korzyść płytki blokującej w porównaniu z leczeniem nieoperacyjnym u pacjentów w podeszłym wieku z przemieszczonym 3-częściowym złamaniem bliższej kości ramiennej, ale kosztem dodatkowej operacji w 30% przypadków pacjenci.


title: Dobre i złe konsekwencje zmienionego metabolizmu kwasów tłuszczowych w niewydolności serca: dowody z modeli mysich.

text: Przesunięcie preferencji substratów od utleniania kwasów tłuszczowych (FAO) w kierunku zwiększonego wykorzystania glukozy w niewydolności serca od dawna interpretowano jako mechanizm oszczędzania tlenu. Hamowanie FAO rozwinęło się zatem jako akceptowane podejście do leczenia niewydolności serca. Jednak ostatnie dane wskazują, że zwiększone uzależnienie od glukozy może być raczej szkodliwe niż korzystne dla niewydolnego serca. W niniejszym przeglądzie omówiono nowe spostrzeżenia na temat adaptacji metabolicznych w niewydolności serca. Szczególny nacisk kładziony jest na dane uzyskane z modeli mysich z modulacjami metabolizmu FA w sercu na różnych poziomach szlaku metabolicznego FA oraz na ich różny wpływ na czynność serca. W oparciu o badania, w których te mysie modele były narażone na niedokrwienną i nieniedokrwienną niewydolność serca, dyskutujemy, czy i kiedy modulacje metabolizmu FA chronią przed niewydolnością serca.


title: Pericyty ludzkiego mięśnia szkieletowego są prekursorami miogennymi, odrębnymi od komórek satelitarnych

text: Komórki pochodzące z naczyń krwionośnych ludzkiego mięśnia szkieletowego mogą regenerować mięśnie szkieletowe, podobnie jak embrionalne mezoangioblasty. Jednak komórki dorosłe nie eksprymują markerów śródbłonka, ale zamiast tego eksprymują markery perycytów, takie jak proteoglikan NG2 i fosfataza alkaliczna (ALP) i mogą być prospektywnie izolowane ze świeżo zdysocjowanych komórek ALP+. W przeciwieństwie do kanonicznych prekursorów miogenicznych (komórek satelitarnych), komórki pochodzące z pericytów eksprymują markery miogenne tylko w zróżnicowanych miotubulach, które tworzą się samoistnie z dużą wydajnością. Po przeszczepieniu do myszy z ciężkim kombinowanym niedoborem odporności i sprzężoną z chromosomem X, myszy z dystrofią mięśniową (scid-mdx), komórki pochodzące z pericytów kolonizują mięsień gospodarza i wytwarzają liczne włókna wyrażające ludzką dystrofinę. Podobne komórki wyizolowane od pacjentów Duchenne'a i skonstruowane tak, aby eksprymowały ludzką mini-dystrofinę, również dają początek wielu włóknom dystrofino-dodatnim in vivo. Dane te pokazują, że prekursory miogeniczne, inne niż komórki satelitarne, są związane ze ścianami mikrokrążenia w ludzkim mięśniu szkieletowym, mogą stanowić korelat embrionalnych „mezoangioblastów” obecnych po urodzeniu i mogą być obiecującym kandydatem do przyszłych protokołów terapii komórkowej u pacjentów.


title: Dziesięcioletnie doświadczenie z alendronianem w osteoporozie u kobiet po menopauzie.

text: TŁO [0002] Środki antyresorpcyjne są szeroko stosowane w leczeniu osteoporozy. Przedstawiamy wyniki międzynarodowego, randomizowanego badania z podwójnie ślepą próbą, w którym kobiety po menopauzie z osteoporozą leczono alendronianem przez okres do 10 lat. METODY W początkowej, trzyletniej fazie badania porównywano trzy dobowe dawki alendronianu z placebo. Kobiety z pierwotnej grupy placebo otrzymywały alendronian w 4 i 5 roku, a następnie zostały wypisane. Kobiety w pierwotnych grupach aktywnego leczenia nadal otrzymywały alendronian w początkowym okresie przedłużenia (lata 4 i 5). W dwóch kolejnych przedłużeniach (lata 6 i 7 oraz 8 do 10) kobiety, które otrzymywały 5 mg lub 10 mg alendronianu dziennie kontynuowały to samo leczenie. Kobiety w grupie, w której odstawiono leczenie, otrzymywały 20 mg alendronianu dziennie przez dwa lata i 5 mg dziennie w latach 3, 4 i 5, a następnie placebo przez pięć lat. Randomizowane przydziały grupowe i zaślepianie utrzymywano przez 10 lat. Przedstawiamy wyniki dla 247 kobiet, które uczestniczyły we wszystkich czterech fazach badania. WYNIKI Leczenie 10 mg alendronianu dziennie przez 10 lat powodowało średni wzrost gęstości mineralnej kości o 13,7% w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (95% przedział ufności, 12,0 do 15,5%), 10,3% w krętarzu (95% przedział ufności, 8,1 do 12,4 procent), 5,4 procent w szyjce kości udowej (95 procent przedział ufności, 3,5 do 7,4 procent) i 6,7 procent w całej bliższej części kości udowej (95 procent przedział ufności, 4,4 do 9,1 procent) w porównaniu z wartościami wyjściowymi; mniejsze przyrosty wystąpiły w grupie otrzymującej 5 mg dziennie. Odstawienie alendronianu skutkowało stopniową utratą działania, mierzonego gęstością kości i biochemicznymi markerami przebudowy kości. Dane dotyczące bezpieczeństwa, w tym złamania i wzrost, nie sugerowały, że przedłużone leczenie skutkowało utratą korzyści. WNIOSKI Efekt terapeutyczny alendronianu utrzymywał się, a lek był dobrze tolerowany przez okres 10 lat. Odstawienie alendronianu spowodowało stopniową utratę jego działania.


title: Niezależna sygnalizacja UCP1, obejmująca obieg wapnia za pośrednictwem SERCA2b, reguluje termogenezę beżowego tłuszczu i ogólnoustrojową homeostazę glukozy

text: Białko rozprzęgające 1 (UCP1) odgrywa kluczową rolę w niedrżącej termogenezie tłuszczu brunatnego; jednak jego rola w beżowym tłuszczu pozostaje niejasna. Tutaj donosimy o silnym, niezależnym od UCP1 mechanizmie termogenicznym w beżowym tłuszczu, który obejmuje wzmożone zależne od ATP krążenie Ca2+ przez sarko/retikulum endoplazmatyczne Ca2+-ATPaza 2b (SERCA2b) i receptor rianodynowy 2 (RyR2). Hamowanie SERCA2b zaburza niezależną od UCP1 termogenezę beżowego tłuszczu u ludzi i myszy, a także u świń, gatunku pozbawionego funkcjonalnego białka UCP1. Odwrotnie, wzmożone krążenie Ca2+ poprzez aktywację receptorów α1- i/lub β3-adrenergicznych lub szlaku SERCA2b-RyR2 stymuluje niezależną od UCP1 termogenezę w beżowych adipocytach. W przypadku braku UCP1, beżowy tłuszcz dynamicznie wydala glukozę poprzez wzmożoną glikolizę, metabolizm kwasów trikarboksylowych i aktywność dehydrogenazy pirogronianowej dla termogenezy zależnej od ATP poprzez szlak SERCA2b; Dzięki temu tłuszcz beżowy działa jako „pochłaniacz glukozy” i poprawia tolerancję glukozy niezależnie od utraty masy ciała. Nasze badanie odkrywa niekanoniczny mechanizm termogeniczny, dzięki któremu beżowy tłuszcz kontroluje homeostazę energetyczną całego ciała poprzez cykliczne ładowanie Ca2+.


title: Rybonukleaza swoista dla poli(A) (PARN) pośredniczy w dojrzewaniu 3′-końca składnika RNA telomerazy

text: Mutacje w genie PARN (kodującym rybonukleazę poli(A) specyficzną) powodują choroby telomerów, w tym rodzinne idiopatyczne zwłóknienie płuc (IPF) i wrodzoną dyskeratozę, ale nie jest jasne, w jaki sposób niedobór PARN zaburza utrzymanie telomerów. Tutaj, używając komórek somatycznych i indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPSC) od pacjentów z dyskeratozą wrodzoną z mutacjami PARN, pokazujemy, że PARN jest wymagany do dojrzewania 3'-końca składnika RNA telomerazy (TERC). Komórki pochodzące od pacjenta, jak również komórki unieśmiertelnione, w których PARN jest zakłócony, wykazują obniżony poziom TERC. Głębokie sekwencjonowanie końców 3' RNA TERC pokazuje, że PARN jest wymagana do usunięcia potranskrypcyjnie nabytych ogonów oligo(A), które celują w jądrowe RNA do degradacji. Zmniejszone poziomy TERC i zwiększona proporcja form oligo(A) TERC są normalizowane przez przywrócenie PARN, co ogranicza dojrzewanie TERC w komórkach. Nasze wyniki pokazują nową rolę PARN w biogenezie TERC i dostarczają mechanizmu łączącego mutacje PARN z chorobami telomerowymi.


title: Suplementacja kwasem foliowym i spożycie kwasu foliowego w diecie a ryzyko stanu przedrzucawkowego

text: Wstęp/cele:Sugerowano, że suplementacja kwasem foliowym zmniejsza ryzyko stanu przedrzucawkowego. Jednak wyniki kilku badań epidemiologicznych były niejednoznaczne. Zbadaliśmy hipotezę, że suplementacja kwasem foliowym i spożycie folianów w diecie przed poczęciem i podczas ciąży zmniejszają ryzyko stanu przedrzucawkowego. Przedmioty/Metody: Badanie kohortowe urodzeniowe przeprowadzono w latach 2010–2012 w Prowincjonalnym Szpitalu Położniczym i Opieki nad Dziećmi Gansu w Lanzhou w Chinach. Do badania włączono 10 041 kobiet w ciąży bez przewlekłego nadciśnienia lub nadciśnienia ciążowego. Wyniki: W porównaniu z osobami, które nie stosowały suplementu kwasu foliowego, ryzyko wystąpienia stanu przedrzucawkowego było zmniejszone (OR=0,61, 95% CI: 0,43–0,87). U kobiet stosujących suplementację kwasem foliowym tylko w okresie ciąży (P-trend=0,007) zaobserwowano istotną zależność dawka–odpowiedź od czasu stosowania. Zmniejszone ryzyko związane z suplementacją kwasu foliowego było podobne w przypadku łagodnego lub ciężkiego stanu przedrzucawkowego oraz stanu przedrzucawkowego o wczesnym lub późnym początku, chociaż statystycznie istotne związki zaobserwowano tylko w przypadku łagodnego (OR=0,50, 95% CI: 0,30–0,81) i późnego początek (OR=0,60, 95% CI: 0,42–0,86) stan przedrzucawkowy. Zmniejszone ryzyko związane ze spożyciem folianów w diecie podczas ciąży zaobserwowano tylko w przypadku ciężkiego stanu przedrzucawkowego (OR=0,52, 95% CI: 0,31–0,87, dla najwyższego kwartyla spożycia folianów w diecie w porównaniu z najniższym).Wnioski:Wyniki naszego badania sugerują, że Suplementacja kwasem foliowym i większe spożycie folianów w diecie podczas ciąży zmniejszają ryzyko stanu przedrzucawkowego. Potrzebne są przyszłe badania, aby potwierdzić skojarzenia.


title: Analiza modelowa ChIP-Seq (MACS)

text: Przedstawiamy opartą na modelu analizę danych ChIP-Seq, MACS, która analizuje dane generowane przez sekwenatory krótkiego odczytu, takie jak Solexa's Genome Analyzer. MACS empirycznie modeluje wielkość przesunięcia znaczników ChIP-Seq i wykorzystuje je do poprawy rozdzielczości przestrzennej przewidywanych miejsc wiążących. MACS wykorzystuje również dynamiczną dystrybucję Poissona do skutecznego wychwytywania lokalnych błędów systematycznych w genomie, co pozwala na bardziej wiarygodne prognozy. MACS wypada korzystnie w porównaniu z istniejącymi algorytmami wyszukiwania pików ChIP-Seq i jest swobodnie dostępny.


title: Rodzinna otyłość i chudość.

text: Korzystając z badania kohorty Princeton School District Family Study, naszym konkretnym celem było oszacowanie częstości występowania podejrzenia rodzinnej otyłości i chudości, dostarczenie empirycznych szacunków ryzyka dla odsetka krewnych pierwszego stopnia probantów, którzy byli podobnie dotknięci, oraz oszacowanie wkładu choroby, leki i spożycie kalorii do względnej otyłości i chudości. Przebadaliśmy 379 probantów, 125 białych i 52 czarnych z losowej grupy przypominającej, 147 białych i 55 czarnych z grupy przypominającej hiperlipidemię. Podejrzenie rodzinnej otyłości i szczupłości zostało arbitralnie zidentyfikowane u tych spokrewnionych z co najmniej dwoma krewnymi pierwszego stopnia w tym samym decylu wskaźnika Queteleta co probant, odpowiednio na górze lub na dole. Podejrzenie otyłości rodzinnej zaobserwowano odpowiednio u 2,4 procent i 6 procent białych osób z grupy przypominającej losowo i hiperlipidemicznej. Podejrzaną chudość rodzinną zidentyfikowano u 2,4 procent i 1,4 procent przypadkowych i hiperlipidemicznych białych osób przypominających oraz u 3,8 procent losowo przywołanych czarnych. Około dwa razy więcej niż oczekiwano białych krewnych pierwszego stopnia czołowych probantów decylowych z indeksem Queteleta, miało najwyższe indeksy decylowe Queteleta; około trzy razy więcej niż oczekiwano, krewni pierwszego stopnia dolnego decylowego wskaźnika Queteleta sami mieli dolne decylowe wskaźniki Queteleta. Dziewiętnaście procent i 31 procent białych probantów z górnym decylowym wskaźnikiem Queteleta z grup losowych i hiperlipidemicznych pochodziło z rodzin, w których co najmniej dwóch innych krewnych pierwszego stopnia było podobnie otyłych; 18 procent i 20 procent białych probantów z grupy przypominającej losowo i hiperlipidemii z dolnym decylowym indeksem Queteleta podejrzewało szczupłość rodzinną. Prawie wszyscy badani z rodzinną otyłością lub szczupłością nie mieli jawnego metabolicznego lub farmakologicznego wyjaśnienia swojego nawyku ciała. Grupowanie się nadciśnienia w obrębie rodziny było powszechne u rodzin z podejrzeniem rodzinnej otyłości i było nieobecne u rodzin z podejrzeniem rodzinnej chudości. Zaznaczone w obrębie rodziny grupowanie zarówno otyłości, jak i szczupłości jest przydatne diagnostycznie; interwencja terapeutyczna mająca na celu zmniejszenie otyłości, aby była najskuteczniejsza, powinna dotyczyć całej rodziny w wielu rodzinach, które dzielą otyłość rodzinną.


title: Zmiana leczenia doustnymi inhibitorami P2Y12 w szpitalu u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej: częstość występowania, czynniki prognostyczne i krótkoterminowe rokowanie.

text: TŁO Zmiana inhibitora P2Y12 pojawiła się w praktyce klinicznej jako konsekwencja dostępności prasugrelu i tikagreloru, oprócz klopidogrelu, do stosowania u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (ACS) poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI). METODY W kontekście greckiego rejestru antypłytkowego (GRAPE) oceniliśmy częstość występowania, czynniki prognostyczne i krótkoterminowe wyniki wewnątrzszpitalnej zmiany inhibitora P2Y12 u 1794 pacjentów z OZW poddanych PCI. WYNIKI Zamiana nastąpiła u 636 (35,5%) pacjentów, z czego z klopidogrelu na nowy lek, nowy lek na klopidogrel oraz z prasugrelu na tikagrelor u 574 (90,4%), 34 (5,3%) i 27 (4,3%) pacjentów , odpowiednio. Wskazanie do szpitala, w którym nie można wykonać PCI, stosowanie biwalirudyny, wiek ≥75 lat (predyktor odwrotny) oraz tendencje regionalne okazały się czynnikami predykcyjnymi przejścia na nowy lek. W połączonej obserwacji wewnątrzszpitalnej i jednomiesięcznej obserwacji, analiza par dopasowanych pod kątem skłonności nie wykazała różnic w zakresie poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE) lub krwawień między zmianą z klopidogrelu na nowy lek w porównaniu z ciągłym podawaniem nowego leku. Więcej krwawień Academic Research Consortium typu 1, typu 2 i dowolnego typu oraz mniej MACE zaobserwowano po zmianie z klopidogrelu na nowy lek w porównaniu z podawaniem samego klopidogrelu (23,7%, 3,8%, 30,6%, 1,2% w porównaniu z 8,9%, 1,2%, 12,0%, 3,8% przy odpowiednio P < 0,001, P = 0,03, P < 0,001 i P = 0,03)). WNIOSKI W rzeczywistych doświadczeniach dotyczących współczesnego leczenia przeciwpłytkowego u pacjentów z OZW poddawanych PCI, zmiana leczenia wewnątrzszpitalnego stanowi powszechną praktykę kliniczną. Wydaje się, że na wybór tej strategii wpływają czynniki kliniczne i regionalne różnice w praktyce, natomiast zmiana na nowy lek może wiązać się z wyższym ryzykiem krwawienia.


title: Strukturalne podstawy allosterycznej i synergistycznej aktywacji AMPK przez wiązanie pochodnej furano-2-fosfonowej C2.

text: Metaboliczny enzym wykrywający stres aktywowany przez AMP (AMPK) jest odpowiedzialny za regulację metabolizmu w odpowiedzi na podaż i zapotrzebowanie na energię. Leki aktywujące AMPK mogą być przydatne w leczeniu chorób metabolicznych, w tym cukrzycy typu 2. Określiliśmy strukturę krystaliczną AMPK w kompleksie z jej aktywatorem kwasem 5-(5-hydroksylo-izoksazol-3-ilo)-furano-2-fosfonowym (C2), ujawniając dwa miejsca wiązania C2 w podjednostce γ różne od miejsca nukleotydowe. C2 działa synergistycznie z lekiem A769662, aktywując kompleksy zawierające AMPK α1 niezależnie od kinaz poprzedzających. Nasze wyniki pokazują, że terapie dwulekowe mogą być skutecznymi strategiami ukierunkowanymi na AMPK w leczeniu chorób metabolicznych.


title: Ważność wieku w momencie pierwszej miesiączki zgłoszona w wieku dorosłym.

text: CEL Zbadanie poprawności samookreślonego wieku w momencie pierwszej miesiączki w wieku dorosłym i zbadanie, czy pozycja socjoekonomiczna, wykształcenie, doświadczenie w zdarzeniach ginekologicznych i objawy psychologiczne wpływają na dokładność przypominania sobie. PROJEKT Prospektywne badanie kohortowe urodzeniowe. USTAWIENIA Anglia, Szkocja i Walia. UCZESTNICY 1050 kobiet z Medical Research Council National Survey of Health and Development, z dwoma pomiarami wieku w momencie pierwszej miesiączki, jednym zarejestrowanym w okresie dojrzewania, a drugim w wieku 48 lat. WYNIKI Obliczając granice zgodności, statystykę kappa i współczynniki korelacji Pearsona (r), stwierdziliśmy, że trafność samookreślonego wieku w okresie menarche w wieku średnim w porównaniu z wiekiem odnotowanym w okresie dojrzewania była umiarkowana (kappa = 0,35, r = 0,66, n = 1050). Trafność została poprawiona przez kategoryzację wieku w momencie pierwszej miesiączki na trzy grupy: wczesną, normalną i późną (kappa = 0,43). Na porozumienie miał wpływ poziom wykształcenia oraz urodzenie martwego dziecka lub poronienie. WNIOSKI Poziom trafności przedstawiony w tym badaniu nasuwa pewne wątpliwości co do zasadności stosowania wieku w momencie pierwszej pierwszej miesiączki, który sam zgłaszał w wieku średnim. Prawdopodobnie wprowadza błąd i stronniczość, a badacze powinni być świadomi tych ograniczeń i ostrożnie stosować takie środki.


title: Badanie seroepidemiologiczne u trzymanych w niewoli naczelnych Starego Świata pod kątem przeciwciał przeciwko retrowirusom ludzkim i małpim oraz izolacja lentiwirusa z mangabey (Cercocebus atys).

text: Surowice od 526 małp i małp ze Starego Świata, reprezentujących 50 gatunków i 20 rodzajów, żyjących w amerykańskich ogrodach zoologicznych i wiwariach, zostały przebadane pod kątem przeciwciał przeciwko retrowirusom HTLV-I, HTLV-III/LAV i małpim AIDS typu I (SRV- I). Surowice przeszukiwano początkowo za pomocą testu ELISA, a surowice dodatnie w teście ELISA, jak również surowice ujemne w teście ELISA z kontaktów z klatkami były dalej testowane metodą Western blot. Zidentyfikowano dużą liczbę fałszywie dodatnich i niewielką liczbę fałszywie ujemnych surowic ELISA. Chociaż większość prawdziwie pozytywnych reakcji była skierowana na pojedynczy retrowirus, pewna liczba osobników z 4 gatunków była dodatnia dla więcej niż jednego retrowirusa. Specyficzną seroreaktywność wobec HTLV-I stwierdzono u 39/526 (7%) zwierząt 15 gatunków. Prawdziwie pozytywne reakcje na SRV-I stwierdzono u 21/516 (4%) zwierząt, w tym talapoin i 2 gatunków makaków. Specyficzne reakcje serologiczne na HTLV-III/LAV wykryto u 23/526 (4%) małp. Wiele zwierząt seropozytywnych HTLV-III/LAV pochodziło z jednej wystawy zoo z mieszanymi gatunkami, zawierającej mangabey, mandryle, guenons Kolba i talapoiny. Wirus typu D wyizolowano z krwi 3/10 makaków Tonkeana z przeciwciałami SRV-I, ale z żadnej z 11 seropozytywnych talapoin. Lentiwirus wyizolowano z krwi 4/7 seropozytywnych mangabey HTLV-III/LAV, ale nie z seropozytywnych talapoin na tym samym stanowisku lub z 2 seropozytywnych colobusów z innego zoo. Czarny lentiwirus mangabey wytwarzał uogólnioną limfadenopatię, leukopenię i obniżony poziom limfocytów T4 w 2 eksperymentalnie zakażonych makakach rezus.


title: Uszkodzenie blaszki miażdżycowej.

text: Miażdżyca naczyń wieńcowych jest zdecydowanie najczęstszą przyczyną choroby niedokrwiennej serca, a uszkodzenie blaszki miażdżycowej z nałożoną zakrzepicą jest główną przyczyną ostrych zespołów wieńcowych, takich jak niestabilna dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego i nagły zgon. wolne przeżycie, zasadniczym pytaniem nie jest to, dlaczego rozwija się miażdżyca, ale raczej dlaczego po latach powolnego wzrostu nagle komplikuje ją zagrażająca życiu zakrzepica. Skład i podatność blaszki miażdżycowej, a nie jej objętość lub wynikające z tego nasilenie powstałego zwężenia, okazały się najważniejszymi determinantami rozwoju ostrych zespołów wieńcowych, w których pośredniczą zakrzepy; Płytki bogate w lipidy i miękkie są bardziej niebezpieczne niż płytki bogate w kolagen i twarde, ponieważ po przerwaniu są bardziej niestabilne, podatne na pękanie i silnie trombogenne. niestabilna i zagrażająca życiu zmiana zakrzepowo-miażdżycowa – zdarzenie znane jako pękanie, pęknięcie lub przerwanie blaszki. zwiększona przepuszczalność śródbłonka, aktywacja śródbłonka i rekrutacja monocytów9 10 11 12 13 14; wzrost, z proliferacją komórek mięśni gładkich (SMC), migracją i syntezą macierzy1516; degeneracja z akumulacją lipidów17 18; martwica, prawdopodobnie związana z działaniem cytotoksycznym utlenionego lipidu19; zwapnienie/kostnienie, które może być raczej procesem aktywnym niż dystroficznym20 21 ; oraz zakrzepica z rekrutacją płytek i tworzeniem fibryny.1 22 23 Czynniki zakrzepowe mogą odgrywać rolę we wczesnym okresie miażdżycy, ale skrzeplina ograniczająca przepływ nie powstaje, dopóki nie pojawią się dojrzałe płytki, dlatego zakrzepicę często klasyfikuje się jako powikłanie, a nie zakrzepicę. prawdziwy składnik miażdżycy. ### Dojrzałe blaszki: miażdżyca i stwardnienie Jak wskazuje nazwa miażdżyca, dojrzałe…


title: p16INK4A jest silnym biomarkerem starzenia się komórek w ludzkiej skórze in vivo.

text: Uważa się, że gen regulujący cykl komórkowy, p16INK4A, kodujący inhibitor kinaz zależnych od cyklin 4 i 6, odgrywa ważną rolę w starzeniu się komórek i przedwczesnym starzeniu się. Chociaż istnieje zależny od wieku wzrost ekspresji p16 INK4A w starzeniu się ludzkich fibroblastów in vitro, nie są dostępne żadne dane dotyczące zależności od wieku p16 INK4A in vivo. Aby określić, czy ekspresja p16INK4A w ludzkiej skórze koreluje z wiekiem dawcy, ekspresję p16INK4A analizowano immunohistochemicznie, jak również ekspresję represora p16INK4A BMI1. Próbki z grup wiekowych 0-20, 21-70 i 71-95 lat zostały wybrane z banku zdrowej ludzkiej skóry. Pokazujemy, że liczba komórek p16INK4A-dodatnich jest znacznie wyższa u osób starszych w porównaniu z młodszymi grupami wiekowymi. Stwierdzono, że liczba komórek dodatnich pod względem p16 INK4A jest zwiększona zarówno w naskórku, jak i skórze właściwej, przedziałach o ściśle różnych aktywnościach proliferacyjnych. Ekspresja genu BMI1 była znacząco obniżana wraz ze wzrostem wieku dawcy, podczas gdy nie zaobserwowano uderzających różnic w wieku dla Ki67. W badaniach koekspresji immunofluorescencji komórki Ki67-dodatnie były negatywne dla komórek z ekspresją p16INK4A i BMI1 również wybarwiały się negatywnie dla Ki67. Podsumowując, po raz pierwszy przedstawiamy dowód, że ekspresja p16INK4A bezpośrednio koreluje z chronologicznym starzeniem się ludzkiej skóry in vivo. p16INK4A jest zatem biomarkerem starzenia się człowieka in vivo. Przedstawione tu dane sugerują model zmian w ekspresji genów regulatorowych, które napędzają starzenie się ludzkiej skóry.


title: hPrimpol1/CCDC111 to ludzka polimeraza-primaza DNA wymagana do utrzymania integralności genomu.

text: Prim-pol to niedawno zidentyfikowana polimeraza primazy DNA należąca do nadrodziny prymazy archeonów eukariotycznych (AEP). Tutaj charakteryzujemy nierozpoznany wcześniej prim-pol w ludzkich komórkach, który określamy jako hPrimpol1 (ludzka polimeraza primase 1). hPrimpol1 wykazuje aktywność primazy i polimerazy DNA in vitro, oddziałuje bezpośrednio z RPA1 i jest rekrutowany do miejsc uszkodzenia DNA i zablokowanych widełek replikacyjnych w sposób zależny od RPA1. Komórki zubożone w hPrimpol1 wykazują zwiększone spontaniczne uszkodzenia DNA i defekty w ponownym uruchomieniu zablokowanych widełek replikacyjnych. Zarówno wiązanie RPA1, jak i aktywność primazy hPrimpol1 są wymagane do jego funkcji komórkowej podczas replikacji DNA. Nasze wyniki wskazują, że hPrimpol1 jest nowym czynnikiem zaangażowanym w odpowiedź na stres replikacyjny DNA.


title: Proteomika funkcjonalna identyfikuje miRNA ukierunkowane na sygnaturę p27/Myc/fosfo-Rb w raku piersi i jajnika

text: Myconkogen ulega nadekspresji w prawie połowie wszystkich raków piersi i jajnika, ale próby interwencji terapeutycznych przeciwko myc okazały się trudne. Myc reguluje wiele procesów biologicznych, w tym cykl komórkowy, i jako taki jest związany z proliferacją komórek i progresją nowotworu. Zidentyfikowaliśmy sygnaturę białkową wysokiego myc, niskiego p27 i wysokiego fosfo-Rb istotnie skorelowaną ze słabym przeżyciem pacjentów w raku piersi i jajnika. Badanie przesiewowe biblioteki miRNA metodą proteomiki funkcjonalnej w wielu liniach komórkowych i integracja danych z guzów pacjentów ujawniło panel pięciu mikroRNA (miRNA) (miR-124, miR-365, miR-34b*, miR-18a i miR-506) jako potencjalne supresory nowotworów zdolne do odwrócenia sygnatury białka p27/myc/fosfo-Rb. Badania mechanistyczne ujawniły funkcję aktywacji RNA miR-124 powodującą bezpośrednią indukcję poziomów białka p27 przez wiązanie i indukcję transkrypcji w regionie promotora p27, prowadzącą do późniejszego zatrzymania G1. Ponadto badania in vivo z wykorzystaniem modelu heteroprzeszczepu wykazały, że dostarczanie miR-124 za pośrednictwem nanocząstek może zmniejszyć wzrost guza i uwrażliwić komórki na etopozyd, co sugeruje kliniczne zastosowanie miRNA jako środków terapeutycznych w celu ukierunkowania funkcjonalnego wpływu myc na wzrost guza.


title: Potencjalna rola miRNA 21 i 199-a we wczesnej diagnostyce raka wątrobowokomórkowego.

text: TŁO Rak wątrobowokomórkowy (HCC) jest uważany za jeden z najczęstszych nowotworów złośliwych i jedną z głównych przyczyn zgonów z powodu raka na całym świecie. Najpilniejszą potrzebą jest znalezienie czułych markerów do wczesnej diagnozy HCC. MikroRNA (miRNA) opisano jako grupę małych niekodujących RNA, które mogą działać jako interferencja endogennego RNA w celu regulacji ekspresji docelowych genów. Badanie to przeprowadzono w celu wykrycia ekspresji miR 21 i miR 199-a w surowicy i tkankach do zastosowania jako wczesne detektory HCC. METODY Pobrano łącznie 40 próbek surowicy i tkanek (17 próbek z przewlekłego zapalenia wątroby i 23 próbki od pacjentów z HCC). Poziomy dwóch dojrzałych miRNA (miR-21 i miR-199-a) wykryto w czasie rzeczywistym metodą ilościowej PCR z odwrotną transkryptazą (RT-qPCR) w surowicy i tkankach pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby i HCC. Ponadto zbadano poziomy miR-21 i miR-199-a w odniesieniu do czynników klinicznych i patologicznych. WYNIKI Odkryliśmy, że ekspresja miR-21 w surowicy była wyraźnie zwiększona w HCC w porównaniu z przewlekłym zapaleniem wątroby (P<0,001). miR 199-a był wyraźnie obniżony w HCC w porównaniu z przewlekłym zapaleniem wątroby (P<0,001). Ponadto mediana miR 21 była zwiększona w złośliwych tkankach w porównaniu z sąsiednimi tkankami niezłośliwymi bez istotnych różnic (P=0,191), podczas gdy miR 199-a była istotnie zmniejszona w złośliwych tkankach w porównaniu z sąsiednimi tkankami niezłośliwymi (P<0,001). Analiza ROC wykazała, że miR-21 i miR-199-a mogą być potencjalnymi biomarkerami HCC. WNIOSKI Podsumowując, ekspresja miR-21 była znacząco podwyższona, a miR-199-a była znacząco obniżona w surowicy pacjentów z HCC. Ze względu na ich rozsądną czułość i swoistość dla progresji choroby, miR-21 i miR-199-a mogą być stosowane jako potencjalne krążące biomarkery HCC.


title: Tex10 koordynuje kontrolę epigenetyczną aktywności superwzmacniacza w pluripotencji i przeprogramowaniu.

text: Super-wzmacniacze (SE) to duże skupiska wzmacniaczy transkrypcji, które są współzajęte przez wiele specyficznych dla linii czynników transkrypcyjnych kierujących ekspresją genów definiujących tożsamość komórki. W embrionalnych komórkach macierzystych (ESC) SE są wysoce wzbogacone w podstawowe czynniki pluripotencji Oct4, Sox2 i Nanog. W tym badaniu staraliśmy się przeanalizować mechanizm molekularnej kontroli aktywności SE w pluripotencji i przeprogramowaniu. Rozpoczynając od sieci interakcji białek otaczających Sox2, zidentyfikowaliśmy Tex10 jako kluczowy czynnik pluripotencji, który odgrywa istotną rolę w samoodnawianiu ESC, wczesnym rozwoju zarodka i przeprogramowaniu. Tex10 jest wzbogacany w SE w sposób zależny od Sox2 i koordynuje acetylację histonów i demetylację DNA w SE. Aktywność Tex10 jest również ważna dla pluripotencji i przeprogramowania w ludzkich komórkach. Nasze badanie podkreśla zatem Tex10 jako kluczowy składnik sieci pluripotencji i rzuca światło na jego rolę w epigenetycznej kontroli aktywności SE w określaniu losu komórki.


title: Wartość ponownego napromieniowania całego mózgu w przypadku przerzutów do mózgu – doświadczenie w jednym ośrodku.

text: CELE W opublikowanych badaniach istnieją kontrowersje dotyczące roli powtarzanego napromieniania całego mózgu (WBRT) w przypadku wcześniej napromieniowanych przerzutów do mózgu. Celem naszego retrospektywnego badania było udokumentowanie praktyki w Princess Margaret Hospital w odniesieniu do ponownego napromieniania pacjentów z postępującą lub nawracającą chorobą przerzutową do mózgu po początkowej WBRT. MATERIAŁY I METODY Wykorzystano obszerną skomputeryzowaną bazę danych w celu zidentyfikowania pacjentów leczonych z powodu przerzutów do mózgu z więcej niż jednym cyklem WBRT w latach 1997-2003. Siedemdziesięciu dwóch pacjentów było leczonych WBRT z powodu przerzutów do mózgu i wznowiono WBRT w późniejszym terminie. Dokonano przeglądu dokumentacji tych pacjentów. WYNIKI Mediana wieku wyniosła 56,5 roku. Najczęstszymi ogniskami pierwotnymi były płuca (51 pacjentów) i pierś (17 pacjentów). Najczęściej stosowana dawka radioterapii początkowej wynosiła 20 Gy/5 frakcji (62 pacjentów). Najczęstsze dawki powtórnego napromieniania wynosiły 25 Gy/10 frakcji (22 pacjentów), 20 Gy/10 frakcji (12 pacjentów), 15 Gy/5 frakcji (11 pacjentów) i 20 Gy/8 frakcji (10 pacjentów). Trzydzieści jeden procent pacjentów doświadczyło częściowej odpowiedzi klinicznej po ponownym napromieniowaniu, co oceniono na podstawie obserwacji klinicznych; 27% pozostało stabilne; 32% pogorszyło się po ponownym napromieniowaniu. Pacjenci, których stan sprawności Eastern Cooperative Oncology Group wynosił 0-1 w momencie ponownego leczenia, żyli dłużej. U osób odpowiadających średni czas trwania odpowiedzi wynosił 5,1 miesiąca. Mediana przeżycia po ponownym napromienianiu wyniosła 4,1 miesiąca. U jednego pacjenta zgłoszono zaburzenia pamięci i niewydolność przysadki po 5 miesiącach przeżycia bez progresji. WNIOSEK Powtórna radioterapia może być skuteczną metodą leczenia u starannie wyselekcjonowanych pacjentów. Przy zwiększonej przeżywalności i lepszych opcjach systemowych dla pacjentów z chorobą przerzutową, więcej pacjentów może być kandydatami do rozważenia powtórnego WBRT w przypadku nawracających przerzutów do mózgu, ale potrzebne są prospektywne badania, aby lepiej udokumentować ich wyniki.


title: Bisfosfoniany w onkologii: wschodzące gwiazdy lub upadli bohaterowie.

text: Wprowadzenie bisfosfonianów do onkologii radykalnie zmieniło postępowanie z pacjentami z przerzutową chorobą kości. W tym manuskrypcie dokładnie analizujemy dostępny zbiór badań klinicznych wspierających stosowanie bisfosfonianów w tym środowisku oraz dokonujemy przeglądu nowych i trwających badań. Dodatkowo, podsumowujemy dane pokazujące korzyści ze stosowania bisfosfonianów w zapobieganiu wywołanej przez leczenie utracie masy kostnej oraz intrygujące pojawiające się dowody na potencjał przeciwnowotworowy niektórych z tych środków stosowanych w leczeniu adiuwantowym. Wreszcie, zajmujemy się potrzebą dokładnego rozważenia potencjalnych korzyści terapii bisfosfonianami i ryzyka martwicy kości szczęki, niedawno rozpoznanej późnej toksyczności ich stosowania.


title: IL-33, niedawno zidentyfikowany członek rodziny genu interleukiny-1, ulega ekspresji w ludzkich adipocytach.

text: Stan zapalny występuje w tkance tłuszczowej w otyłości. Zbadaliśmy, czy IL-33, niedawno zidentyfikowany członek rodziny genów IL-1, i związane z nią receptory ulegają ekspresji w ludzkich adipocytach. Ekspresję genów IL-33, IL-1RL1 i IL-1RAP obserwowano w ludzkim tłuszczu trzewnym, preadipocytach i adipocytach (komórki SGBS). Traktowanie TNFalfa przez 24 godziny indukowało 6-krotny wzrost poziomu mRNA IL-33 w preadipocytach i adipocytach. Badania przebiegu w czasie z adipocytami wykazały, że wzrost mRNA IL-33 z TNFalfa był maksymalny (>55-krotny) po 12 godzinach. Ta odpowiedź była znacząco różna od IL-1beta (szczytowy wzrost mRNA po 2 godzinach; 5,4-krotny) i 1L-18 (szczytowy wzrost mRNA po 6 godzinach; >1500-krotny). Ekspozycja adipocytów na hipoksję (1% O(2), 24h) nie zmieniała poziomu mRNA IL-33; w preadipocytach jednak nastąpił 3-krotny wzrost. Ludzkie adipocyty i preadipocyty wyrażają IL-33, ale różni członkowie rodziny IL-1 wykazują duże różnice w odpowiedzi na TNFalfa.


title: Techniki obrazowania do oznaczania aktywacji limfocytów w działaniu

text: Techniki obrazowania znacznie poprawiły nasze zrozumienie aktywacji limfocytów. Postęp techniczny w rozdzielczości przestrzennej i czasowej oraz nowe narzędzia do znakowania umożliwiły naukowcom bezpośrednią obserwację procesu aktywacji. W związku z tym rozszerzono badania z wykorzystaniem metod obrazowania do badania aktywacji limfocytów, zapewniając bezprecedensowy poziom szczegółowości komórkowej i molekularnej w terenie. W rezultacie niektóre modele aktywacji limfocytów zostały zweryfikowane, inne zrewidowane, a jeszcze inne zastąpione nowymi koncepcjami. W tym artykule dokonamy przeglądu aktualnych technik obrazowania stosowanych do oceny aktywacji limfocytów w różnych kontekstach, od całych zwierząt po pojedyncze cząsteczki, oraz omówimy zalety i potencjalne ograniczenia tych metod.


title: Przedłużenie zdrowego życia — od drożdży po ludzi.

text: Gdy spożycie pokarmu przez organizmy takie jak drożdże i gryzonie jest zmniejszone (ograniczenie diety), żyją one dłużej niż organizmy karmione normalną dietą. Podobny efekt obserwuje się, gdy aktywność szlaków wykrywania składników odżywczych jest zmniejszona przez mutacje lub inhibitory chemiczne. U gryzoni zarówno ograniczenie diety, jak i zmniejszona aktywność szlaku wykrywania składników odżywczych może zmniejszyć częstość występowania związanych z wiekiem utraty funkcji i chorób, w tym nowotworów i neurodegeneracji. Ograniczenia dietetyczne wydłużają również długość życia i chronią przed cukrzycą, rakiem i chorobami układu krążenia u małp rezus, a u ludzi powodują zmiany, które chronią przed tymi patologiami związanymi z wiekiem. Nowotwory i cukrzyca są również rzadkie u ludzi z mutacjami w receptorze hormonu wzrostu, a naturalne warianty genetyczne w szlakach wykrywania składników odżywczych są związane ze zwiększoną długością życia człowieka. Ograniczenia dietetyczne i zmniejszona aktywność szlaków wykrywania składników odżywczych mogą zatem spowolnić starzenie się dzięki podobnym mechanizmom, które zostały zachowane podczas ewolucji. Omawiamy te odkrycia i ich potencjalne zastosowanie w zapobieganiu chorobom związanym z wiekiem i promowaniu zdrowego starzenia się ludzi, a także wyzwania związane z możliwymi negatywnymi skutkami ubocznymi.


title: Przeżycie szpitalne i roczne pacjentów przyjętych na oddziały intensywnej terapii z ostrym zaostrzeniem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

text: CEL Opisanie wyników i identyfikacja zmiennych związanych z przeżyciem szpitalnym i rocznym pacjentów przyjętych na oddział intensywnej opieki medycznej (OIOM) z ostrym zaostrzeniem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). PROJEKT Prospektywne, wieloośrodkowe, wstępne badanie kohortowe. ZAŁOŻENIE Czterdzieści dwa OIOM w 40 szpitalach w USA. PACJENCI Łącznie 362 przyjęć z powodu zaostrzenia POChP wybranych z bazy danych Acute Physiology and Chronic Health Evaluation (APACHE) III obejmującej 17 440 przyjęć na OIT. POMIARY I WYNIKI Śmiertelność szpitalna przy 362 przyjęciach wyniosła 24%. W przypadku 167 pacjentów w wieku 65 lat lub starszych śmiertelność wynosiła 30% przy wypisie ze szpitala, 41% po 90 dniach, 47% po 180 dniach i 59% po roku. Mediana przeżycia dla wszystkich pacjentów wyniosła 224 dni, a mediana przeżycia dla pacjentów, którzy zmarli w ciągu 1 roku, wyniosła 30,5 dnia. W analizie regresji wielokrotnej zmienne związane ze śmiertelnością szpitalną obejmowały wiek, nasilenie dysfunkcji układu oddechowego i nieoddechowego oraz długość pobytu w szpitalu przed przyjęciem na OIT. Rozwój dysfunkcji nieoddechowych narządów był głównym predyktorem śmiertelności szpitalnej (60% całkowitej mocy wyjaśniającej) i 180-dniowych wyników (54% mocy wyjaśniającej). Zmienne fizjologiczne układu oddechowego (częstość oddechów, pH surowicy, PaCO2, PaO2 i pęcherzykowo-tętnicza różnica ciśnienia parcjalnego tlenu [PAO2-PaO2]) wskazujące na zaawansowaną dysfunkcję były silniej związane ze śmiertelnością 180-dniową (22% mocy wyjaśniającej ) niż śmiertelność szpitalna (4% mocy wyjaśniającej). Po kontroli ciężkości choroby wentylacja mechaniczna przy przyjęciu na OIT nie była związana ani ze śmiertelnością szpitalną, ani z późniejszym przeżyciem. WNIOSKI Pacjenci z POChP przyjmowani na OIT z powodu zaostrzenia choroby mają znaczną śmiertelność szpitalną (24%). W przypadku pacjentów w wieku 65 lat lub starszych śmiertelność podwaja się w ciągu 1 roku z 30% do 59%. Śmiertelność szpitalna i długoterminowa jest ściśle związana z rozwojem dysfunkcji nieoddechowych narządów; ciężkość podstawowej czynności oddechowej istotnie wpływa na śmiertelność po wypisaniu ze szpitala. Konieczność wentylacji mechanicznej przy przyjęciu na OIT nie miała wpływu na wyniki krótko- ani długoterminowe. Lekarze powinni być świadomi tych zależności podczas podejmowania decyzji dotyczących leczenia lub oceny nowych terapii.


title: Kindlin-3 jest niezbędny do aktywacji integryn i agregacji płytek krwi

text: Adhezja i agregacja płytek krwi, w której pośredniczą integryny, są niezbędne do uszczelniania uszkodzonych naczyń krwionośnych i zapobiegania utracie krwi, a nadmierna agregacja płytek krwi może inicjować zakrzepicę tętnic, powodując zawał serca i udar mózgu. Aby zapewnić agregację płytek krwi tylko w miejscach urazu, integryny na krążących płytkach krwi występują w stanie niskiego powinowactwa i przechodzą w stan wysokiego powinowactwa (w procesie znanym jako aktywacja integryn lub przygotowanie) po zetknięciu się z uszkodzonym naczyniem. W przesunięciu pośredniczy wiązanie białka cytoszkieletu Talin z ogonem cytoplazmatycznym podjednostki β. Tutaj pokazujemy, że płytki krwi pozbawione białka blaszki adhezyjnej Kindlin-3 nie mogą aktywować integryn pomimo prawidłowej ekspresji Talin. W bezpośredniej konsekwencji niedobór Kindlin-3 powoduje poważne krwawienie i odporność na zakrzepicę tętniczą. Pod względem mechanicznym Kindlin-3 może bezpośrednio wiązać się z regionami ogonów integryn β odmiennych od ogonów Talin i wyzwalać aktywację integryn. Dlatego zidentyfikowaliśmy Kindlin-3 jako nowy i niezbędny element aktywacji integryn płytek krwi w hemostazie i zakrzepicy.


title: Otwarcie zagęszczonej chromatyny przez wczesne rozwojowe czynniki transkrypcyjne HNF3 (FoxA) i GATA-4.

text: Czynniki transkrypcyjne HNF3 (FoxA) i GATA-4 są najwcześniej znanymi wiązaniami wzmacniacza genu albuminy w komórkach prekursorowych wątroby w zarodkach. Aby zrozumieć, w jaki sposób uzyskują dostęp do miejsc w cichej chromatynie, złożyliśmy macierze nukleosomów zawierające sekwencje wzmacniające albuminę i upakowaliśmy je histonem linkera. HNF3 i GATA-4, ale nie NF-1, C/EBP i GAL4-AH, wiązały swoje miejsca w zagęszczonej chromatynie i otwierały lokalną domenę nukleosomalną przy braku enzymów zależnych od ATP. W zdolności HNF3 do otwierania chromatyny pośredniczy miejsce wiązania DNA o wysokim powinowactwie oraz domena C-końcowa białka, która wiąże histony H3 i H4. Zatem czynniki, które nasilają transkrypcję w rozwoju, są z natury zdolne do inicjowania zdarzeń otwierania chromatyny.


title: N- i E-kadheryny w Xenopus są szczególnie wymagane w ektodermie nerwowej i nienerwowej, odpowiednio, do składania F-aktyny i ruchów morfogenetycznych.

text: Kadheryny transbłonowe to zależne od wapnia cząsteczki adhezji międzykomórkowej. Ostatnio wykazano również, że są one miejscami gromadzenia się aktyny podczas tworzenia kontaktu adhezyjnego. Jednak rola składania aktyny na kadherynach przezbłonowych podczas rozwoju nie jest w pełni zrozumiała. Pokazujemy tutaj, wykorzystując jako model rozwijającą się ektodermę zarodka Xenopus, że składanie F-aktyny jest podstawową funkcją zarówno N-kadheryny w ektodermie nerwowej, jak i E-kadheryny w ektodermie nienerwowej (naskórkowej) i że każda kadheryna jest niezbędna dla charakterystycznych ruchów morfogenetycznych tych dwóch tkanek. Jednak zubożenie N-kadheryny i E-kadheryny nie spowodowało dysocjacji w tych tkankach na etapie neuruli, prawdopodobnie ze względu na ekspresję C-kadheryny w każdej tkance. Zubożenie każdej z tych kadheryn nie jest ratowane przez drugą, ani przez ekspresję kadheryny C, która ulega ekspresji w obu tkankach. Jednym z możliwych powodów jest to, że każda kadheryna ulega ekspresji w innej domenie błony komórkowej. Dane te wskazują na kombinatoryczny charakter funkcji kadheryn, na fakt, że kadheryna N i E odgrywa główną rolę w tworzeniu F-aktyny oprócz roli w adhezji komórek oraz że funkcja ta jest specyficzna dla poszczególnych kadheryn. Pokazują również, w jaki sposób można połączyć adhezję i ruchliwość komórek w ruchach morfogenetycznych tkanek, które generują formę i kształt organów embrionalnych.


title: Mutacja genu fumarazy u dwojga rodzeństwa z postępującą encefalopatią i niedoborem fumarazy.

text: Opisujemy wrodzony błąd cyklu kwasów trikarboksylowych, niedobór fumarazy, u dwojga rodzeństwa urodzonych przez rodziców kuzynów pierwszego stopnia. Przedstawiali postępującą encefalopatię, dystonię, leukopenię i neutropenię. Podwyższony poziom mleczanu w płynie mózgowo-rdzeniowym i wysokie wydalanie fumaranów z moczem skłoniły nas do zbadania czynności łańcucha oddechowego i cyklu Krebsa, a także do zidentyfikowania niedoboru fumarazy u tych dwojga dzieci. Niedobór był głęboki i obecny we wszystkich badanych tkankach, wpływając w takim samym stopniu na cytozolowe i mitochondrialne izoenzymy fumarazy. Analiza cDNA fumarazy wykazała, że obaj pacjenci byli homozygotyczni pod względem mutacji zmiany sensu, transwersji G-955->C, przewidującej substytucję Glu-319->Gln. Ta substytucja wystąpiła w wysoce konserwatywnym regionie cDNA fumarazy. Oboje rodzice wykazywali połowę oczekiwanej aktywności fumarazy w swoich limfocytach i stwierdzono, że są heterozygotyczni pod względem tego podstawienia. Niniejsze badanie jest według naszej wiedzy pierwszą molekularną charakterystyką niedoboru kwasów trikarboksylowych, rzadkiego dziedzicznego wrodzonego błędu metabolizmu w dzieciństwie.


title: Neurogeneza dorosłych jest podtrzymywana przez symetryczną samoodnowę i różnicowanie.

text: Somatyczne komórki macierzyste zostały zidentyfikowane w wielu tkankach dorosłych. To, czy samoodnowa następuje symetrycznie, czy asymetrycznie, jest kluczem do zrozumienia długoterminowego utrzymania komórek macierzystych i generowania potomstwa w celu zastąpienia komórek. W mózgu dorosłej myszy nerwowe komórki macierzyste (NSC) (komórki B1) są zatrzymywane w ścianach komór bocznych (strefa komorowo-podkomorowa [V-SVZ]). Mechanizm zatrzymywania komórek B1 w wieku dorosłym w celu neurogenezy przez całe życie jest nieznany. Używając wielu technik znakowania klonów, pokazujemy, że ogromna większość komórek B1 dzieli się symetrycznie. Podczas gdy 20%-30% symetrycznie samoodnawia się i może pozostawać w niszy przez kilka miesięcy przed wytworzeniem neuronów, 70%-80% ulega zużywającym podziałom generującym potomstwo, co z czasem powoduje ubytek komórek B1. Ten mechanizm komórkowy oddziela samoodnowę od tworzenia potomstwa. Ograniczone cykle symetrycznej samoodnowy i konsumujące symetryczne podziały różnicujące mogą wyjaśniać poziomy neurogenezy obserwowane przez całe życie.


title: Powszechny wariant zmiany sensu w NUDT15 nadaje podatność na leukopenię indukowaną tiopuryną

text: Terapia tiopuryną, powszechnie stosowana w stanach autoimmunologicznych, może być powikłana zagrażającą życiu leukopenią. Ta leukopenia jest związana z genetyczną zmiennością TPMT (kodującej S-metylotransferazę tiopuryny). Pomimo mniejszej częstości mutacji TPMT u Azjatów, częstość występowania leukopenii wywołanej tiopuryną jest wyższa u Azjatów niż u osób pochodzenia europejskiego. Tutaj przeprowadziliśmy dwuetapowe badanie asocjacyjne oparte na Immunochip na 978 koreańskich pacjentach z chorobą Crohna leczonych tiopurynami. Zidentyfikowaliśmy niesynonimiczny SNP w NUDT15 (kodujący p. Arg139Cys), który był silnie związany z wczesną leukopenią wywołaną tiopuryną (iloraz szans (OR) = 35,6; Ppołączony = 4,88 × 10-94). U Koreańczyków wariant ten wykazywał czułość i swoistość odpowiednio 89,4% i 93,2% dla wczesnej leukopenii indukowanej tiopuryną (w porównaniu z 12,1% i 97,6% dla wariantów TPMT). Chociaż rzadko, ten SNP był również silnie związany z leukopenią indukowaną tiopuryną u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit pochodzenia europejskiego (OR = 9,50; P = 4,64 × 10−4). Tak więc NUDT15 jest farmakogenetycznym wyznacznikiem leukopenii indukowanej tiopuryną w różnych populacjach.


title: Indukcja wejścia w cykl komórkowy eliminuje ludzkie komórki macierzyste białaczki w mysim modelu AML

text: Zasugerowano, że rakowe komórki macierzyste są ważne w inicjacji, utrzymywaniu i nawracaniu różnych nowotworów złośliwych, w tym ostrej białaczki szpikowej (AML). Wcześniej informowaliśmy, że ludzkie pierwotne komórki macierzyste AML CD34+CD38− znajdujące się w obszarze śródkostnym szpiku kostnego są stosunkowo odporne na chemioterapię. Używając mysiego modelu ludzkiej AML NOD/SCID/IL2rγnull, pokazujemy teraz, że komórki macierzyste AML w regionie śródkostnym są w stanie spoczynku cyklu komórkowego i że te komórki macierzyste mogą być indukowane do wejścia w cykl komórkowy przez traktowanie czynnikiem stymulującym tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF). W połączeniu z chemioterapią zależną od cyklu komórkowego, leczenie G-CSF znacząco zwiększa indukcję apoptozy i eliminację ludzkich pierwotnych komórek macierzystych AML in vivo. Terapia skojarzona prowadzi do znacznie zwiększonej przeżywalności wtórnych biorców po przeszczepieniu komórek białaczkowych w porównaniu z samą chemioterapią.


title: Odbudowa układu odpornościowego po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych u ludzi

text: Przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych wiąże się z poważnym niedoborem odporności. W rezultacie pacjent jest narażony na wysokie ryzyko infekcji. Odporność wrodzona, w tym bariery nabłonkowe, monocyty, granulocyty i komórki NK powracają do zdrowia w ciągu kilku tygodni po przeszczepie. Natomiast odporność nabyta wraca do normy znacznie wolniej. Liczba limfocytów B i T normalizuje się w ciągu pierwszych miesięcy po przeszczepie, ale w szczególności odporność limfocytów T może pozostać osłabiona przez lata. W ciągu ostatniej dekady zidentyfikowano wiele podstawowych mechanizmów. Te spostrzeżenia mogą dostarczyć nowych terapii przyspieszających powrót do zdrowia.


title: Testy wzroku u myszy: Funkcjonalne fenotypowanie za pomocą elektroretinografii.

text: Elektroretinografia (ERG) jest uznaną techniką diagnostyczną w okulistyce klinicznej i dostarcza obiektywnych informacji na temat funkcji siatkówki. Technikę tę stosuje się również w badaniach podstawowych, w których modele zwierzęce dziedzicznych retinopatii znacząco przyczyniły się do zrozumienia ogólnego składu odpowiedzi ERG oraz tego, jak patologie zwyrodnieniowe siatkówki zmieniają specyficznie funkcję siatkówki. Rzeczywiście, ocenę elektrofizjologiczną myszy transgenicznych, które są genetycznie modyfikowane, aby naśladować ludzkie mutacje prowadzące do chorób siatkówki, można dobrze porównać z danymi klinicznymi. Co więcej, ograniczenia dotyczące badań (np. długość pomiaru, zakres natężenia światła) są znacznie mniej istotne przy ocenie myszy w porównaniu z pacjentami będącymi ludźmi. Aby właściwie mierzyć i analizować reakcje siatkówki, należy wziąć pod uwagę kilka ważnych aspektów. Ten artykuł koncentruje się na tych aspektach i pokazuje przykładowe dane ERG, które zostały uzyskane od normalnych myszy typu dzikiego i od myszy transgenicznych o określonych właściwościach funkcjonalnych, a mianowicie Rho-/- (nokaut pręcika opsyny, tylko funkcja czopków) i Cnga3-/- (niedobór stożkowego kanału CNG, tylko funkcja pręcika) w celu zilustrowania wkładu układu pręcika i czopka w odpowiedzi ERG.


title: Kinaza zależna od cyklin 2 jest niezbędna do mejozy, ale nie do mitotycznego podziału komórek u myszy

text: Celowaliśmy w locus kodujący zależną od cyklin kinazę 2 (CDK2) przez homologiczną rekombinację w mysich embrionalnych komórkach macierzystych (ES). Zarodkowe fibroblasty pozbawione CDK2 proliferują normalnie i stają się nieśmiertelne po ciągłym pasażu w hodowli. Eliminacja warunkowego allelu Cdk2 w nieśmiertelnych komórkach nie ma znaczącego wpływu na proliferację. Myszy Cdk2-/- są żywotne i przeżywają do dwóch lat, co wskazuje, że CDK2 jest również zbędny do proliferacji i przeżycia większości typów komórek. Ale CDK2 jest niezbędna do zakończenia profazy I podczas mejotycznego podziału komórek w męskich i żeńskich komórkach płciowych, co stanowi nieprzewidzianą rolę dla tej kinazy cyklu komórkowego.


title: Wrażliwe na kapsaicynę włókna nerwów czuciowych przyczyniają się do powstawania i utrzymywania bólu związanego ze złamaniami szkieletu.

text: Chociaż ból szkieletu może mieć znaczący wpływ na stan funkcjonalny i jakość życia pacjenta, stosunkowo niewiele wiadomo na temat specyficznych populacji włókien nerwów obwodowych, które są przyczyną niezłośliwego bólu kości. W niniejszym raporcie noworodki samców szczurów Sprague-Dawley leczono kapsaicyną lub podłożem i powodowano złamanie kości udowej, gdy zwierzęta były młodymi dorosłymi (15-16 tygodni). Leczenie kapsaicyną, ale nie nośnikiem, skutkowało znacznym (>70%) zmniejszeniem gęstości włókien nerwowych czuciowych dodatnich dla genu kalcytoniny (CGRP(+)), ale nie 200 kDa neurofilamentu H dodatniego (NF200(+)) włókna nerwów czuciowych w okostnej. Okostna jest cienką, komórkową i włóknistą tkanką, która ściśle przylega do zewnętrznej powierzchni wszystkich kości z wyjątkiem powierzchni stawowej i wydaje się odgrywać kluczową rolę w generowaniu bólu związanego ze złamaniami. U zwierząt leczonych kapsaicyną, ale nie nośnikiem, zaobserwowano 50% zmniejszenie nasilenia, ale brak zmian w przebiegu w czasie, zachowań związanych z bólem szkieletowym wywołanych złamaniem, mierzonych przez spontaniczne wzdrygnięcia, obronę i noszenie ciężaru. Wyniki te sugerują, że zarówno wrażliwe na kapsaicynę (głównie włókna CGRP(+) C), jak i niewrażliwe na kapsaicynę (głównie włókna NF200(+) A-delta) uczestniczą w powodowaniu bólu złamania szkieletu. Ból szkieletu może być znaczącą przeszkodą w powrocie do sprawności po złamaniu po urazie, złamaniu po osteoporozie i zabiegach chirurgii ortopedycznej, takich jak wymiana stawu kolanowego i biodrowego. Zrozumienie specyficznych populacji włókien nerwów czuciowych, które muszą być ukierunkowane na hamowanie powstawania i utrzymywania bólu szkieletowego, może pozwolić na opracowanie bardziej specyficznych terapii opartych na mechanizmach, które mogą skutecznie łagodzić ostry i przewlekły ból szkieletu.


title: Terapia chirurgiczna dystonii.

text: Chirurgiczne metody leczenia dystonii są dostępne od początku XX wieku, ale ich stosunek skuteczności do przeciwności poprawił się dzięki połączeniu postępów technologicznych i lepszego zrozumienia roli jąder podstawnych w dystonii. Słowo „dystonia” opisuje fenotyp mimowolnego ruchu, który może przejawiać się w różnych warunkach. Dystonia może dotyczyć tylko niektórych obszarów ciała lub może być uogólniona. Wydaje się, że kluczowe jest ustalenie, czy etiologia leżąca u podstaw dystonii jest „pierwotna” (tj. ma podłoże genetyczne lub idiopatyczne) czy „wtórna” (tj. występuje w wyniku zaburzeń strukturalnych, metabolicznych lub neurodegeneracyjnych). Dystonie wtórne są znacznie częstsze niż dystonie pierwotne. Pierwotne dystonie dobrze reagują na pallidotomię lub głęboką stymulację mózgu wewnętrznego segmentu gałki bladej, podczas gdy wtórne dystonie wydają się odpowiadać w najlepszym razie częściowo. Ograniczone dane historyczne i aktualne sugerują, że wzgórze może być obiecującym celem leczenia wtórnych dystonii, ale potrzebne są bardziej ostrożne, prospektywne, randomizowane badania. Kombinacje obustronnych celów są możliwe przy obecnej technologii DBS, ale nie są powszechnie stosowane ze względu na zachorowalność i koszty chirurgiczne. W tym artykule dokonano przeglądu chirurgicznego leczenia dystonii od przeszłości do teraźniejszości, koncentrując się na oddzieleniu wyników dla dystonii pierwotnej i wtórnej oraz uogólnionej i dystonii szyjnej.


title: Wdrukowany udział genu MEG3 w onkogenezie.

text: Gen 3 wyrażany przez matkę (MEG3) jest imprintowanym genem wyrażanym przez matkę, reprezentującym duży niekodujący RNA, w którym znajdują się również mikroRNA (miRNA) i małe jąderkowe RNA. Jest zdolny do interakcji z cyklicznym AMP, p53, mysią podwójną minutą 2 (MDM2) i czynnikiem różnicowania wzrostu 15 (GDF15) odgrywającymi rolę w kontroli proliferacji komórek. Ekspresja MEG3 jest pod kontrolą epigenetyczną, aw kilku typach raka zaobserwowano nieprawidłową metylację CpG. Ponadto doniesiono, że utrata liczby kopii genu jest dodatkowym mechanizmem związanym z nowotworzeniem. Delecja MEG3 wydaje się zwiększać ekspresję genów ulegających ekspresji ojcowskiej, az drugiej strony zmniejszać ekspresję genów ulegających ekspresji w dół od matki i supresorowych miRNA nowotworów, chociaż istnieją sprzeczne dane na ten temat. MEG3 może reprezentować gen supresorowy guza zlokalizowany w chromosomie 14q32, a jego związek z nowotworzeniem rośnie każdego dnia.


title: Wychwyt rozuwastatyny przez wyizolowane hepatocyty szczura: porównanie z prawastatyną.

text: 1. Wątroba jest organem docelowym dla regulującego lipidy działania rosuwastatyny, nowego inhibitora reduktazy 3-hydroksy-3-metyloglutarylokoenzymu A, i dlatego wątrobowa selektywna absorpcja tego leku jest pożądaną właściwością. Kinetykę wychwytu rozuwastatyny zbadano i porównano z wychwytem prawastatyny przy użyciu izolowanych hepatocytów szczura. 2. Wychwyt dla obu leków obejmował zarówno procesy transportu aktywnego, jak i dyfuzji biernej. Stała Michaelisa (K(m)) szybkości wychwytu dla rosuwastatyny (9,17 mikroM) była w przybliżeniu o połowę mniejsza niż dla prawastatyny (16,5 mikroM). Jednak maksymalny wskaźnik wychwytu (V(max)) i klirens wychwytu za pośrednictwem nośnika (V(max)/K(m)) rozuwastatyny były istotnie (p < 0,01) większe niż w przypadku prawastatyny, a większy udział nośnika mediowany klirens wychwytu do całkowitego klirensu wychwytu wykazano dla rozuwastatyny (współczynnik udziału 0,903 w porównaniu z prawastatyną 0,654). 3. Jony sodowe i chlorkowe nie odgrywały znaczącej roli w wychwytywaniu rosuwastatyny i prawastatyny, ale wychwyt obu leków był hamowany zarówno przez zubożenie komórkowego ATP, jak i przez aniony organiczne, takie jak bromosulfoftaleina. 4. Rozuwastatyna kompetycyjnie hamowała wychwyt prawastatyny, ze stałą hamowania (K(i)) (2,75 mikroM) stosunkowo podobną do jej K(m). 5. Wyniki sugerują, że białko transportujące aniony organiczne jest głównym mediatorem wychwytu wątrobowego rosuwastatyny i prawastatyny, który zachodzi w sposób zależny od ATP. Nasze wyniki wskazują, że rosuwastatyna była wchłaniana przez hepatocyty przez te same systemy transportowe co prawastatyna, ale z większym powinowactwem i wydajnością niż prawastatyna.


title: Junctophilin-4, składnik połączeń retikulum endoplazmatycznego z błoną plazmatyczną, reguluje dynamikę Ca2+ w limfocytach T.

text: Orai1 i cząsteczka interakcji zrębowej 1 (STIM1) pośredniczą w wchodzeniu Ca(2+) w magazynach (SOCE) do komórek odpornościowych. STIM1, czujnik retikulum endoplazmatycznego (ER) Ca(2+), wykrywa wyczerpanie zapasów i oddziałuje z kanałami Orai1 rezydującymi w błonie komórkowej (PM) na połączeniach ER-PM. Jednak skład molekularny tych połączeń w limfocytach T pozostaje słabo poznany. Tutaj pokazujemy, że junctofilina-4 (JP4), członek białek złączowych w komórkach pobudliwych, ulega ekspresji w limfocytach T i jest lokalizowana na złączach ER-PM w celu regulacji sygnalizacji Ca(2+). Wyciszanie lub manipulacja genetyczna JP4 zmniejszyła zawartość ER Ca(2+) i SOCE w limfocytach T, upośledzona aktywacja czynnika jądrowego aktywowanych limfocytów T (NFAT) i szlaków sygnalizacji kinazy związanej z sygnalizacją zewnątrzkomórkową (ERK) oraz zmniejszona ekspresja aktywacji markery i cytokiny. Mechanicznie JP4 bezpośrednio oddziaływał ze STIM1 poprzez swoją domenę cytoplazmatyczną i ułatwiał jego rekrutację do połączeń. W związku z tym ekspresja tego fragmentu cytoplazmatycznego JP4 hamowała SOCE. Co więcej, JP4 utworzył również kompleks z junctatem, białkiem rezydującym w ER wykrywającym Ca(2+), które wcześniej wykazano, że pośredniczy w rekrutacji STIM1 do połączeń. Proponujemy, że kompleks junctate-JP4 zlokalizowany na połączeniach współdziała z STIM1 w celu utrzymania homeostazy ER Ca(2+) i pośredniczenia w SOCE w limfocytach T.


title: Arsenał inhibitorów PI3K: wybierz swoją broń!

text: Ze względu na jego powszechną aktywację w stanach zapalnych i rakowych, rosnące docenienie terapeutycznego potencjału inhibitorów szlaku 3-kinazy fosfoinozytydowej (PI3K) wywołało intensywne zainteresowanie związkami o odpowiednich profilach farmakologicznych. Są one skierowane przede wszystkim do samego PI3K. Jednakże, ponieważ PI3K klasy I są również niezbędne dla szeregu normalnych procesów fizjologicznych, hamowanie PI3K o szerokim spektrum może być źle tolerowane. W ostatnich latach zaczęły pojawiać się patenty opisujące nową generację inhibitorów PI3K, ze szczególnym naciskiem na opracowanie związków o zwiększonej selektywności izoform do stosowania jako terapie przeciwnowotworowe i przeciwzapalne. Jednak nadal istnieją wyzwania dla wysiłków zmierzających do skutecznego farmakologicznego ukierunkowania tej rodziny enzymów.


title: Infralimbic BDNF/TrkB wzmocnienie prądów GluN2B ułatwia wygaszenie preferencji miejsca uwarunkowanej kokainą.

text: Neurotroficzny czynnik pochodzenia mózgowego (BDNF) reguluje aktywność synaptyczną i elastyczność behawioralną, a zmniejszenie BDNF silnie przewiduje zaburzenia psychiczne i dysfunkcję poznawczą. Przywrócenie aktywności zależnej od BDNF może złagodzić te zaburzenia, ale BDNF ma ograniczoną użyteczność kliniczną ze względu na jego farmakokinetykę. Tutaj pokazujemy, że aktywacja pierwszorzędowego celu BDNF, receptora kinazy B (TrkB) związanej z tropomiozyną, zwiększa amplitudę i przedłuża kinetykę zaniku prądów receptora N-metylo-d-asparaginianu (NMDAR) u samców szczurów infralimbic przedczołowych neuronów piramidowych . Co więcej, efektom tym zapobiegano i odwracano je poprzez blokadę NMDAR zawierających podjednostkę GluN2B. Nasze wyniki pokazują, że ta kaskada sygnalizacyjna dwukierunkowo reguluje wygaszanie wywołanej kokainą warunkowej preferencji miejsca (CPP), zadania wymagającego elastyczności behawioralnej. Blokada receptorów infralimbic TrkB lub NMDAR zawierających GluN2B zaburzała konsolidację wygaszania CPP. Przeciwnie, wygaszanie zostało wzmocnione przez wzmocnienie aktywności receptora TrkB przez infralimbiczne wlewy BDNF lub ogólnoustrojowe wstrzyknięcia 7,8 dihydroksyflawonu (7,8DHF), nowo zsyntetyzowanego agonisty receptora TrkB. Wzmocnieniu wymierania indukowanemu 7,8DHF zapobiegano przez infuzje infralimbiczne antagonisty receptora specyficznego dla GluN2B, wykazując, że aktywacja receptora TrkB wzmaga wymieranie kokainy-CPP przez NMDAR zawierające GluN2B. Razem, infralimbiczna aktywacja receptora TrkB wzmacnia prądy NMDAR zawierające GluN2B, aby wspierać uczenie się wygaszania. Agoniści receptora TrkB byliby zatem przydatni jako farmakologiczne dodatki do terapii opartych na wygasaniu do leczenia zaburzeń psychiatrycznych związanych ze zmniejszoną aktywnością BDNF.


title: Zagęszczanie chromatyny przez różne białka z grupy Polycomb wymaga zlokalizowanych regionów o wysokim ładunku.

text: Białka grupy Polycomb (PcG) są wymagane do epigenetycznego utrzymywania genów rozwojowych w stanie cichym. Białka w klasie kompleksu Polycomb-repressive complex 1 (PRC1) PcG są konserwowane od much do ludzi i hamują transkrypcję. Jedną z hipotez dotyczących mechanizmu PRC1 jest to, że zagęszcza on chromatynę, opartą częściowo na eksperymentach mikroskopii elektronowej wykazujących, że Drosophila PRC1 zagęszcza macierze nukleosomalne. Pokazujemy, że ta funkcja jest zachowana między kompleksami Drosophila i mysim PRC1 i wymaga regionu z nadreprezentacją zasadowych aminokwasów. Podczas gdy aktywny region znajduje się w podjednostce Posterior Sex Combs (PSC) u Drosophila, nieoczekiwanie znajduje się w innej podjednostce PRC1, homologu Polycomb o nazwie M33, u myszy. Zapewniamy eksperymentalne wsparcie dla ogólnego znaczenia naładowanego regionu, przewidując zdolność do zagęszczania białek PcG z gatunków innych niż Drosophila i myszy oraz testując kilka z tych białek przy użyciu testów roztworów i mikroskopii. Wnioskujemy, że zdolność białek PcG do zagęszczania chromatyny in vitro można przewidzieć na podstawie obecności domen o wysokim ładunku dodatnim i że składniki PRC1 z różnych gatunków zachowują ten wysoce naładowany region. Potwierdza to hipotezę, że zagęszczenie jest kluczowym aspektem funkcji PcG.