« ھست . نگذشته اند . باز میایند. میدانم باز میایند . و زھره ترک ام میکنند. دو ماه است که ولم نمیکنند. شما آنھا را نمی بینید ولی من می بینم! ھیچکس نمی بیند، ولی من می بینم. میگویم ، اما کسی باور نمیکند! ھمه ترسشان را در خواب رھا میکنند، ولی من در بیداری آن را حمل می کنم. مثل مادر حامله ای که بچه اش را ھمه جا با خودش حمل میکند. آنھا مرا از درون میخورند! نه میتوانم از دستشان فرار کنم و نه میتوانم جوابشان را بدھم. لال و بی حرکتم. پدر، من خورده و تراشیده میشوم!»