Nie ùwierzita, ale lëdze ò naju z brifką gôdają, że ma dwaji jesma za sobą! Jo, jo, jô wiém, że më w ti lilapëtlëwi Ùnie jesmë, ne wszëtczé genderë i cos tam tegò ten, ale rôz a dobrze rzekã: NIÉ! To nie je prôwda. Kò jô na niegò łaszczëwim òkã nie zdrzã, a òn do mie nijak nie cknie. Nie ùwierzita, ale tuwò, w nym najim barabónowatim Pëlckòwie, żëją téż snôżé ë pëszné białczi a dzéwczãta. Na nie jo, na nie ma z brifką rôd sã przëzdrzimë – na szasym, w krómie czë w zdrzélnikù. Òsoblëwie slédnym czasã nëch najich pëlckòwsczich dzéwczãtków je w telewizorze corôzka wicy widzec. A jak òne spiéwają! Brifka je najima spiéwôczkama czësto zaczarzony. Co jô gôdôjã, òn je zakòchóny! Czej czëje spiéw taczi, chcemë za régą wëmienic leno trzë, Wéróniczi z Pôlczëna, Natalie z Parchòwa czë Éwelinë z Lëzëna, tedë òn le wzdichô „och”, „ach”, „ech”, wznôszô òczë do nieba a miodnym głosã pòwiôdô, nié to do mie, nié do se, nié do blónów