W 1928 r. zaczął Bùdzysz pùblikòwac kaszëbsczé dokazë w pismionie „Przyjaciel Ludu Kaszubskiego” (I seriô 1928–1929) redagòwónym przez niemiecczégò slawistã Friedricha Lorentza. Jegò tekstë ùkazywałë sã téż w miesãcznikù „Bënë ë bùten” (1930), „Gryf Kaszubski” (1931–1932) ë ju pò jegò smiercë w drëdżi serie pismiona „Przyjaciel Ludu Kaszubskiego” (1936–1938). A. Bùdzysz drëkòwôł m.jin. w:xa0Przyjaciel Ludu Kaszubskiego,xa0Gryf (cządnik),xa0Bënë ë Buten,xa0Wiérny Naszińcxa0ëxa0Gryf Kaszubski. Dzél jegò dokôzów òstôł òpracowóny bezxa0Jana Drzéżdżónaxa0ë wëdóny wxa01982xa0r. w ksążce Zemja kaszëbskôdze òpisywô snôżotë swòji tatczëznë. Alojzy Bùdzysz ùrôbiôł òpòwiadanié, facecjã, anegdotã i hùmòreskã, dolmaczoné na pòlsczi przezxa0Jana Drzéżdżónaxa0wxa0Modrej krainie[1]. Jegò Dokôzë zebrôł ë zrëchtowôł w nowim pisënkùxa0Róman Drzéżdżón. Ùsôdztwò A. Bùdzysza miało wiôldżi cësk na czile kaszëbsczëch lëteratów, w tim m.jin. naxa0Aleksandrã Labùdã,xa0Jana Trepczikaxa0czë téżxa0Jana Drzéżdżóna. 