Jesz pôrã lat dowsladë „na wsë drãgò bëło ùzdrzec kònia”, a ju czësto taczégò, co niese człowieka, a nie cygnie gbùrsczi wóz. Terô gòscyńce (kòniarnie) wërôstają jedna kòl drëdżi. Temù – jak gôdô Ana Rott prowadzącô gòscyńc Stajnia Bursztynowa w Zdradze pòd Pùckã – ni ma sã co dzëwòwac:kòl nas kilométrama cygną sã kònné stegnë. Snôżé widoczi westrzód lesnëch ë pòlnëch trasów, gdze pòtkac mòże sarnë, lësë, dzëczi ë prôwdzëwé... ùkôzczi – to je dëchë, chtërne równak wiorną przed naszima kòniama! Temù nie są straszné. Na profesjonalno przërëchtowónym kòniu dôwô to wrażenia, jaczich nie dô sã zabëc.