Łońsczégò maja chłopi zaczãlë zazerac do rëmnégò lasu, co kòscérzi sã nad Słëpią wkół Gòłãbi Górë, szëkającë za pasownyma chòjnama. Drzewa, jak chcôł pszczelk, miałë stojec dobrze do słuńca, a w naddôwkù mùszałë bëc jak nôgrëbszé. Sóm jem pòmëslôł, żebë rosłë w bòrze, jaczi je chroniony, bò tedë tak chùtkò nicht jich nie spùscy – dolmaczi M. Sudoł. Kùreszce nalezlë trzë chòjnë. Wësok na 30 métrów, grëbé, stojałë niedalek se na pôłniowim ùchile rzeczny dolëznë. Lesny wëkrojił w nich niewiôldżé jamë, do jaczich R. Wiczk sprowadzył pszczołë. Wëbrôł jem specjalné ôrtë. Jednã familiã Aùgùstówczi i dwie Nordowé. Prawie te są nôłożné naszégò zëmnégò kaszëbsczégò klimatu – klarëje pszczelk. I pò prôwdze, chòc jich pierszô zëma w kaszëbsczim lese bëła srogô, òwadë strzimałë.