Niespòkójné czasë kùńczącégò sã w Pòlsce kòmùnisticznégò totalitarizmù nie òbszcządzałë nikògò, chto sã systemòwi nie pòddôł. Doswiôdczôł tegò téż Pestka, kò w tëch nieùbëtnëch latach dzejôł w Zarządze Kaszëbskò-Pòmòrsczégò Zrzeszeniô i redakcji „Pòmeranii”, w tim piastëjąc nôwëższé fùnkcje (nawetka dwa razë, leno ten drëdżi rôz przëpôdôł na czasë, czej nôlégało mądrze wëzwëskac dopiérkù co ùdostóną wòlnotã i przërëchtowac Pòmòrzôków do òdpòwiedzalnégò włącziwaniô sã w rządzenié swòją tatczëzną). Tim, co znëkiwało mù spik z òczów, nie béł strach ò se czë drëchów-wespółrobòtników, leno ò kaszëbiznã. Zdrzącë z perspektiwe minionëch dekadów, pòwié: „Jô zamikôł kaszëbiznã w szklany kùlë, na taczi ôrt jô jã barnił. Czerowało mną zajiscenié ò przedłużenié kaszëbsczégò żëwòta. Mòwa, jãzëk, to je drżéń kaszëbiznë. Zagróżbą je Niewôrto – że przestónie sã dmùchac na nen płomiszk, stąd tak wôżny je pòkòleniowi przekaz òd kòlibczi”. Akwarela przińdnotë