Sztócëk më jesz pòstojelë, całé a pół pòdzywiającë, a tej do Miasta rëgnãlë. Tã na rënkù më jesz jeden sztolp nalazlë, pòtemù drëdżi, trzecy, czwiôrti, piąti… Ë tak më całé Miasto, szlachã Pëlckòwsczégò Abecadła, òbeszlë. Kòl kòżdégò sztolpa më sã niskò kłónialë a nają nôrodną piesnią spiéwelë. Na wieczór nodżi më ju mielë tam, dze ti wiele sedzący hemòrojdë mają.