W trzecym dzélu przedstôwkù panëje cemnica. Chłopi w swòjich gôdkach żôlą sã na dôwné feùdalné pòrządczi, jaczé i terô, w òdrodzony Pòlsce nie są dlô nich nick lepszé. Jadowi jich, że wëszczérzają sã z nich ù szôłtësa, ù pana i w starostwie. Czëją sã òszukóny przez pòlsczi rząd i prezydenta Stanisława Wòjcechòwsczégò, przez pòlsczé wòjskò, lesné zarządë i państwòwą wëszëznã. Do taczégò ùjemnégò òbszacowaniô henëtnëch czasów dorzeszoné je jesz przeswiôdczenié ò nastanim nieòbëczajnotë, a nawet przëkrodzywającym sã kùńcu swiata. Ne żôrotné zwãczi są co jaczis czas rozjasniwóné òpòwiôstkama, chtërne pòkazëją ze swójnym szpòrtownym òdniesenim jich nimòwòlną zaradnosc, chitrosc i zwëczajną mądrosc. Diskùtëjący, chòc w dramaticznëch słowach pòkazëją swòjã biédã, pòtrafią téż miec starã ò swòjã przińdnotã, w czim wëkazëją sã òsoblëwą pòdjimizną.