Chònicczi aktorzë to téż dzejôrze – lëdze sparłãczony z wiele sprawama wôżnyma dlô miasta. Dlôte òb czas najégò pòtkaniô lëdze zmieniwają sã – dochôdają nowi, chtërny chcą rozprawiac ò swòji przigòdze z téatrã, jiny wëchôdają òdpòwiadac na pëtania zaòstałëch gazétników. Dobrze, że tak sã dzeje, bò nowi artiscë òpòwiôdają ò jinëch wëdarzeniach, dodôwającë nowé „szmaczczi”. Najé pòtkanié robi sã corôz barżi entuzjasticzné. Gôdają téż ò jiwrach, chtërnëch je wiele, równak nie narzékają, że mùszą sã pòswiãcëwac, nie żôlą sã na procëmnotë. Nicht tuwò nie gôdô, że „je cãżkò”. Téater to dlô nich redota. Wcyg chcą gò corôz wicy. ***