– Jo, panie, biéda, wiedno biéda. Òd lat latecznëch biéda. Bëła biéda, je biéda a bądze biéda. – Biéda to dopiérze je terô. Za mòjich czasów tak wiôldżi nigdë nie bëło. – Jakùż nié? Nie pamiãtôsz të, jak më stojelë w dłudżich régach za brótã chleba? – Co të pleszczesz? Jô za chlebã nigdë nie stojôł! Më gò sami w ògrodze pieklë.