– Të sedzysz jak torta a nick ò wiôldżim swiece nie wiész. Zdrzi na ną swòjã kómkã. Cëż to je? – Kómka jak… kómka. Drzewianô, mòcnô, stôrodôwnô, wësedzałô, kąsk skrzëpiącô a strëpiałô, bëlnô pëlckòwskô kómka. Ta jesz mòjégò tatka tatka pamiãtô. Mòże nawetka pratatka, chtëż to mòże wiedzec. Në pòj doch, sadnijże a pòwiôdôj cëż tã w nym twòjim wiôldżim swiece je czëc – przesënął jem sã kąsk, bë zrobic dlô negò grëbelë wicy placu. – Hã, we wiôldżim swiece lëdze to sedzą…