– Të môsz ùszë zasztopóné! Jãzëk zapëzglony! Knérã zatkóną! Zãbë krzëwé! Z taką gãbą të niżódnégò zwãkù nie jes w sztãdze ze se wëdac. Jô ce bratkù czuł, jak të spiéwôsz. Jo, jo, no twòje „gloria” w kòscele na Gòdë za rikanim òsła szlachòwa. Zdrzijta le, kùńc mùzyczi, tatk je dzywny. Tej dobrze! „Biôjta lëdze dodóm” pòwiôdôsz. Kò jidã! Leno pamiãtôj – w ne chëczë brifka ju nie zazdrzi!