Tak to, wejle, ju z najim brifką je: abò òn je rozgòrzony, abò wiesołi. Nigdë kòl niegò ni ma tegò „westrzódka”. Ną razą, czej do mie zajachôł, béł tak ner-wés, że swòjim skrzëpiącym kòłã na dwiérzach mòji chëczë zaparkòwôł. Z taszi wëcygnął cedel, a miast rzec „niech bądzë…” zaklął