Bùrméster to jedno, leno na nim jiwrë sã nie kùńczą. W welownym òbrëmienim je nót przekartkòwac całą knéżkã farwnëch kôrtków, żebë trafic na nôzwëska wëbrónëch kandidatów na radzëcelów do gminë, do pòwiatu i wòjewódzczégò sejmikù. Wëzdrzónëch? Ùmëszlonëch? To są pòdsmiéwczi. Colemało wëbrónëch z listë w òstatnym cządze przed wrzucenim do ùrnë, wedle wskôzë znajemnotë kògòs z te, co sã ò nim czëło, pòdpòwiescë sąsôdczi, żëczny skarni na welowny ùlotce. I nick to, że nen pón z miłą skarnią jakno donëchczasowi radzëcel pòkôzôł sã patentowónym gniélochã, a bédowóny przez sąsôdkã welowôł procëm nôbarżi rozëmnym ùchwôlënkóm, bò ùdbë zabédowało procëmné karno. Gôdô sã òglowò, że pò skùńczenim kadencji welownicë rozliczą brzôd sztërëlatnégò dzejaniô radë, rësznotã i rozëmnotã radzëcelów i nôdgrodzą jich (abò nié) przë pòstãpnëch welacjach. Leno to tak nie chòdzy, przënômni nié w taczim stãpieniu, jakbë miało. Czej ju nôzwëskò je znóné „na miesce”, czedë przëlnãło do niegò słowò radzëcel, to wdostanié sã do nowi radë (i dieta) prawie gwësné. Bez zdrzeniô na zasłëdżi, fele w wësztôłcenim i kùlturze, a i colemało téż felënk zdrów rozëmù.