– Ni móm czasu, zdrzë, kùli jô tëch papiorów móm do rozwiezeniô – òtemkł taszã, w jaczi bëło z tësąc piãcset sto dzewiãcset cedlów. – Alana! – riknął jem, bò do głowë przëszła mie mësla. – Rzeczë mie, czasã to nié Donald gôdôł, żebë abònameńtu nie płacëc?