– A mòże starkã nazwac drëchã? – mrëknął rozgòrzony chłop. – Nôprzód mie gniotła: „Dlô mie wez dwa, co jô so wëgódno sadnã, a na drëdżim zeslu mańtel ùlożã”, a tej, wa sami widzyta, czas ju wchadac, a tu ani mańtla, ani starczi. A pùrtk z nią – rzekł chłop a nama dwa bilietë darmôk sprzedôł. Akt 2