Po czim taczégò pòznac? Po jinoscë prawie. I colemało mòckò chce, żebë na niegò zdrzec, słëchac a òpasowac. Artista żëje pro publico bono. Dlô lëdzy. Bez nich nick nie znaczi, jak nen chłop z kaszëbsczi rzeklënë, co to nie tobaczi. Wëszczérzôta sã, że pro i tak dali jesc mù nie dô? Prôwdzëwi artista nie mësli ò czims tak mało znaczącym, jak jedzenié, picé, spanié itd. Òn przemiszlô ò swim kùńszce, a całô reszta je mni wôrtnô jak mëszé bòbczi w kòmòrze. A artista wiele mësli. Ò tim a nym, czasã ò nym a tim, czej ni mô głowë do mëszleniô. Wszëtkò mòże gò pòdskacëc do ùtwórstwa. Wezmë pòétã. Jidze przez ùrzmã lësców, wpadnie na zatacony kam – pòwstôwô wiérzta ò dekadencczi farwie, cos na ôrt