Ë pònëkôł brifka na zajcowëch nogach na Gwiôzdorã sã rëchtowac. A jô sedzôł so na łôwce pòd dodomã, kò prawie słunuszkò fëjn grzało, a rozmëslôł, czemùż nen swiat jak òbarchniałi nëkô. Kò wiéta, do czegò jem przëszedł? Jô doch doma ni móm niżódnégò zégra! Je to ale szczescé!