Òstôwô jesz przëzdrzec sã nazwaniémù „szołobùłka” (pòl. humoreska), jaczé czasã je ùżiwóné w tradicji nôùkòwégò badérowaniô. Z jedny stronë pasëje do dokazu, chòcbë z leżnotë pòdpisaniô bez lelekòwatëch chłopów ùmòwë na ùbezpieczenié chëczów òd wëpôleniô, co w dalszim dzélu doprowôdzô do rozmajitëch, nierôz smiésznëch òdzwãków. Pôrã jinëch wëjimków dokazu, w jaczich czëje sã historiã wërëgnieniô do leséństwa czë òpòwiôstkã ò bòlącym zãbie, jakbë pòcwierdzywało hùmòristicznosc ùsôdzka. Nie jidze równak rozcygnąc tegò pòzwaniô za przëstôwającé do dokazu w całoscë, kò czësto wëzbëté wiesołoscë są ùriwczi, w jaczich je gôdka ò cãżczi biédze lëdzy żëjącëch na wsë czë wzdichnienia òjca przefùlowónégò żôlã pò ùtrace sëna w pòlskò-bòlszewicczi wòjnie. Czejbë szëkac ùdokaznieniô dlô zéwiszcza szołobùłka, nôlégałobë sygnąc do pòzytiwisticznégò rozmieniô szpòrtownoscë, jak to widzymë w naturalisticznëch òpòwiescach Henrika Senkewicza czë nowelistice Bòlesława Prusa. Nie je równak mòżebnym miec gwësnotã bez przeczëcô, że dochôdô do nadbùdowiwaniô cëzy dlô dokazu interpretacji.