Na zaczątkù lat 90. XX wiekù niezanôleżnô amerikańskô firma starała sã wëdowiedzec, czim lëdze sã czerëją przë wëbiérkù programów do òbzéraniô. Ne badérowania miałë pòmòc ùstalëc, czë produceńcë programów mùszą brac pòd ùwôgã cësk, jaczé òne mają na spòlëznã. Ùsôdzcë programów sã spiérelë, że nicht telewidzów do òbzéraniô niżódnëch jich produkcjów nie zmùsziwô. Jak sã kòmùs nie widzy, to niech nie òbzérô – niech zmieni kanał abò niech swój zdrzélnik wëłączi. Równak z badérowaniów wëszło, że wikszosc teleòbzérników nigdë tak nie robi. Wikszosc telewidzów mô wëdzelony czas na òbzéranié telewizje, i czej nen czas nadéńdze, nic jinégò robic nie chcą. Z piwã czë bez, sedzą na zofach i pilotã skôczą z programù na program z nôdzeją, że natrafią na cos wôrt òbzéraniô. A czej niczegò pasownégò nalezc ni mògą, jidą na ùgòdã i òbzérają cos, co jima nômni przeszkôdzô. Mało chto z òbzéraniô czësto rezygnëje i òd zdrzélnika òdchòdzy. Bãdze kòmeńtowôł: „biôjta wa”, „ale głëpòta”, „nic bëlnégò w tim telewzérnikù ni ma”, „za co jô płacã?” itd., ale do swòjégò òdbiérnika je dali przëlniãti. Przë ti leżnoscë pòprôwiô statisticzi òbzéralnoscë programów, chtërnëch tak pò prôwdze nie lëdô. A że zachãcbów je terô wszãdze fùl, to jesz w przerwie pùdze cos zjesc, co mô lëchi cësk na jegò sylwetkã i òglowi stón fizyczny.