W czerwińcu R. Wiczk zgòdzył są wząc nas do pniów. Aùtołë òstawilë më na Gduńsczi Szasëji, stôri lesny drodze, co w dôwnëch czasach prowadzëła z Pòmòrsczi na wschód. Stamtądka jesz dobré dwasta métrów piechti i jesmë stojelë pòd grëbą szlagùtą òd chòjnë, co rosce na ùchile. Pszczelk ùstawił drôbkã, òbrzesził sã mòcnym pòwrózã, jaczi dôł wkół drzewa, i jął sã trekac. Trzë métrë òd zemi wzął cenczi drót, jaczi trzimôł małi déleczk, tak że wëzdrzôł, jakbë béł dzélã kórë. Dopiérze jak jesmë sã lepi przëzdrzelë, widzelë më, że wkół ti zakriwczi sedzałë wcësnioné mechë. Délk na westrzódkù miôł jesz wëkùmóną malinką szparã. Dôwni bartnicë zwelë jã òcznikã. To przez to plaskaté „òczkò” pszczołë wchôdałë do pnia.