Alojzy Nôgel (ùr. 1930 w Czelnie - ùm. 1998 w Gdini) - je wôżnym kaszëbsczim pòetą i prozajikiem, chtëren debiutowôł w 1953. Òn béł sënã krôwca i w latach 1937-1939 chòdzył do pòlsczi szkòłë, a w latach 1940-1944 do miemiecczi. W 1943 ùmarła mù matka, a w 1945 òjc.  Òn ùsadzył wiele wiérzt w zbiérkach: Procem nocë (1970), Cassubia fidelis (1971), Astrë (1975), Otemknij dwiérze (1992) i jin. Jegò wiérzta Biskup Domienik (1992) je ò biskùpie Kònstantinie Dominiku200eù. Ùrobiôł téż prozã dlô dzôtk: Nënka Roda ë ji dzôtczi (1977); Cëdowny wzérnik (1979); Szadi Władi (1983); Dzéwczę i krôsnięta (1988); Bajki i bajeczki = Bôjczi i bôjeczczi (2011). Ùznôwôł cësk Zëchtë, prozë Majkòwsczégò i felietónów Labùdë. Tołmacził z: biôłorësczégò, miemiecczégò i łotewsczégò. Czãsto dolmaczony na: biôłorusczi, bretońsczi, łotewsczi, miemiecczi, czesczi i sloweńsczi. Jegò Zarzekłé kamë ze zbiérkù Cëdowny wzérnik (1979) są kaszëbsczim tekstã w ksążce A. F. Majewicza Języki świata i ich klasyfikowanie, PWN Warszawa, 1989. W tim zbiérkù òn zwie dwanôsce miesąców tak: stëcznik,gromicznik,strumiannik,łżëkwiôt,môj, czerwińc,lëpinc,zélnik,séwnik, rujan,lëstopadnik i godnik.