– Jo… Ana téż. Ta zaczãła nó miã wrzeszczec, a ji brutman miast mie kòrnusa wlôc, wlôł mie pò gãbie. To cë béł szpòrt. Ji mëma szandarów zawezwa, a jô mùszôł za smiecenié płacëc. – Në, òpasôj, żebë terô szandarzë nie przëjachalë… z zekùtnikã mët a cë zdrzélnika nie wzãlë. Jô swój na pszãtrze móm ju schòwóné.