– Jesz, jesz… – mrëknął mie nen wiesołi a gadatlëwi człowiek. Tłëkącë sã pò pòlsczich, czesczich, słowacczich a wãgersczich drogach, krącył jem sã na tim, z kilométra na kilométer corôz cwiardszim, aùtobùsowim zëslu, wcyg pitającë