Òstôwô jesz sprawa pòdtitla ùsôdzkù, brzëmiącégò „Kaszubska Gawęda”, to je kaszëbskô brawãda. To òkreslenié czerëje nas do òsoblëwégò ôrtu prozë wëprowôdzónégò z kùlturë lëdowi. Jeżlë sã zdrzi na niejedne wëjimczi dokazu, to òkreslenié zdôwô sã pasowné, bò nawet pôrã chłopów wëgłosziwô dłëgszé mònologòwé role, jaczé mòże nazwac brawãdą. Nie są òne fòrmalno rozbùdowóné, kòncentrëją sã na òpòwiedzenim jaczégòs zdarzeniô, kùńczącégò sã smiésznym abò naznaczonym wseczëcowò wëprowôdzkã. Drãgòtą je leno to, że taczich mònologòwëch wëpòwiesców je dosc tëli i wëgłôsziwóné są òne przez różné pòstacje, jaczé czasã swòje role òdgriwają baro pòwôżno, a czasã na ludiczny ôrt. Ni ma tej w dokazu przemòdżi òpòwiôdaniô zdarzeniów przez jednã òsobã, przedstôwiającą swòjã brawãdã ò przëtrôfkach ze żëcégò czë ò swòjim widzenim swiata, je to barżi pòlifònia wielnëch mònologizëjącëch głosów, jaczé przedstôwiają rozmajité òbrëmia włôsnëch doswiôdczeniów i codniowégò bëtowaniô. Leno tej mòże ùznac nã genologiczną pòzwã, jeżlë sã przëjimnie, że brawãda to je zbiérny chùr głosów narzékaniô na biédã i niewidzeniô mòżlëwòtë nalézeniô robòtë abò wspòminków z młodëch lat i redosnëch chwilów z ùszłotë.