– Jenë jo, cëż to béł za pùrtk? Bòże zmiłuj sã nad taczim pùrtkã. Ani smiészny, ani straszny. Ani razu nie pùrtnął, nawetka rogów ni miôł! A të babë? W pëlckòwsczim téatrze baba mùszi nad pùrtkã dobëc. Ni razu nie bëło „kùsznij mie w rzëc”, mariczënë bùksë ze slôdka nie spadłë. Prôwdac, cos tam ti achtorzë pilë, ale nie bëlë ùżarti. Niżódnô Hanka sã nie żenia, niżódné spiącé wòjskò sã nie bùdzëło, biôtczi ò dzéwczã ë miedzã nie dało, gwiôzdka ze Gduńska nie przëszła… Dôjta lëdze pòkù! Wejle, zdrzij na tegò chłopa, co nama bilietë darmôk sprzedôł, nen téż mô pò tim widzawiszczu krzëwą mùniã. Pòdeszlë më do niegò, brifka rãkã mù pòdôł a rzekł