Òn zaczął wic samòstójné żëcé, ni miôł jiny mòżlëwòtë. Nôprzód béł òn ksãgarsczim pòmòcnikã w Pòznaniu, ale dérowało to niedługò, bò wnetka òstôł chëczowim szkólnym na wiôlgòpòlsczich i kaszëbsczich dwòrach. Na Kaszëbach ùczbą dzecy zajimôł sã na dwòrze Francëszka Schrödera, jaczi chùdzy béł profesorã gimnazjum w Chełmnie i pòsélcã na Prusczi Sejm. Ju w tamtim czasu òn dôł sã pòznac jakno „zabiti Pòlôch, ze szkólnyma miemiecczi nôrodnoscë gôdôł blós pò pòlskù”. Leno dwa lata strzimôł òn w negò ôrtu robòce i to w rozmajitëch môlëznach. Chôłpizna przigòdów, chãc pòznaniô jinégò swiata, ale wierã téż i brëkòwnota nalézeniô wikszégò zôróbkù pòpchnãłë gò zarô do Francji. Jak to colemało z Derdowsczim biwô, ni mòże bëc gwësnym, co ùdostało gò do wëjazdu, bò i sóm pisôrz w swòjich wëpòwiescach pòdôwôł rozmajité przëczënë. W jednym z lëstów òn napisôł, że chcôłbë pòszerzëc swòjã wiédzã z zasygù słowiańsczi lëteraturë i słëchac wëkładów prof. Aleksandra Bòrejczi Chòdzczi, pòétë, òrientalistë i slawistë, drëcha Adama Mickiewicza, pò jaczim òbjimnął òn i prowadzył w latach 1857–1858 katédrã słowiańsczich lëteraturów w Collège de France. Bòdôj nie wësłëchôł òn ani jednégò wëkładu tegò bëlnégò profesora. Z jinëch zdrzódłów wënikô, że pòcygôł gò Parisczi Wëstôwk, a z jegò żëcopisu napisónégò przez górala Józefa Watrã-Przewłocczégò dostôwómë wiédzã, że we Francji Derdowsczi chcôł òbeznac sã z warkã gòrzelónégò z ùdbą òbjimniãcô stanowiszcza direktora gòrzelni w Wiôlgòpòlsce.