Całé rodzëznë rozmieją sedzec przed zdrzélnikã i sã wëszczerzac z tegò, co òbzérają, co czasã je jich jedurną spòsobnoscą do werbalnégò ze sobą kòńtaktu. Zagònionym lëdzóm felëje czasu na to, bë prosto sã sadnąc a pògadac. Żlë jesz wezmiemë czas stracony na òbzéranié telewizje (w Pòlsce do 4 gòdzyn na dzéń), tej nama gò za wiele na „normalné żëcé” nie sygô. Ale jô Wama gôdóm, że jak chtos mô czas długò przed telewzérnikã sedzec, to doch je jegò sprawa, chòc nót je pamiãtac, że naju òbzéranié mô cësk na to, jaczima jesmë i jaczim swiat pòstrzégómë. Nie mëslã tuwò blós ò tëch starëszkach, co z realnotą ùtracëłë kòńtakt i za herojów z telenowelów na mszã dôwają, ale ò tëch wszëtczich, chtërny (chòc pòdswiądno) przëjmùją ideje sélóné z telewzérnika. Òb czas czej samò òbzéranié telewizje nie je niczim lëchim, nót je òd czasu do czasu sã zastanowic, czë naju tak pò prôwdze interesëje „Mòje wiôldżé cëgańsczé weselé” czë jiné „szokùjącé historie” (chòc czejbë chtos zrobił „Mòje wiôldżé kaszëbsczé weselé”, tej jô bëm to sóm chãtno òbzérôł, chòcbë le pò to, bë òbaczëc, jak sã kaszëbsczé wesela zmieniłë òd czasu, czej jô na nich biwôł). Człowiek sã ni mòże dac czësto ògłëpic i òbzerac cos blós dlôte, że to prawie je nadôwóné – nawetka żlë mómë abònameńt wëkùpiony a òbzéranié telewizje je dzélã najégò dnia. Nie wiém, jak jinëch lëdzy, ale mój telewzérnik przëszedł z wëłącznikã, i jak mie sã cos nie widzy, to jô gò zwëczajno wëłącziwóm. Robiącë to, nié dosc, że na sztrómie szpùrëjã, ale téż sebie ùszanëjã. Tedë sã téż òkazywô, że móm wicy czasu na robienié përznã wôżniészich rzeczów. Nawetka na napisanié tegò artikla.