– Czemùż, ach, czemùż – zawòłôł brifka, téatralno załómôł rãce i wezdrzôł w niebò, szukającë tã dzes wësok pòcészeniô w jiscënkù. – Wszëtcë są za, a nen jeden procëm. – Bò mie sztãplowóné jaje a prosté bananë nie szmakają. Bò nie lëdóm wchadac pò drôbce wedle ùnijny normë ani mëc rãków, zdrzącë na ùnijné wskôzë. Bò mier’zy mie dôwanié swiniama zabôwków a nerwùją rozmajité paritetë a pòlitpòprôwné głëpòtë… – chcôł jem wëmieniwac dali, le brifka, mie nic, tobie nic, zasztopôł mie rãką gãbã.