Òrszôk rësził ò pół trzecy pò pôłnim. Za òrkestrą jachelë Trzeji Królowie. Dwùch na kòniu, jeden na wielbłądze. Przë mònarchach jich pachôłkòwie i towarzëszącé karno. Za nima dzecë z gwiôzdama, klôsztornice i kùrkòwé bractwò, òrkestra i môłi królowie, aniołë i diabłë, strażacë i pasturkòwie, pòliticë, wójtowie, bùrméstrowie, mieszkańcë Dzemión i ti, co bëlë przëjachóny, wszëtcë w kòrunach na głowach. Stanice, chòrągwie i setczi balóników. Melodiô pòlsczi kòlãdë „Bóg się rodzi, moc truchleje”, z përznã przejinaczonym tekstã: „Cóż masz niebo nad Dziemiany!”, bëła spiéwónô przez wszëtczich.