Przédnictwò lëdowi Pòlsczi pòstarało sã równak ò to, żebë nen czas ògrańczony wòlnotë nie warôł za długò. Ju w 1947 rokù „Zrzësz” òsta zlikwidowónô a na Kaszëbë, juwerno zresztą jak na całą Pòlskã, przëszła cemnô ë zëmnô noc stalinowsczi ùcemiãdżi. Òsoblëwie doswiôdczëlë tegò tej kaszëbsczi dzejarze z karna zrzeszińców. Prawie òni stelë sã tej bëlnym célã dlô bezpieczi. Przédną przëczëną zainteresowaniô krëjamnëch służbów zrzeszińcama bëło to, że brelë jich za „separatistów” ë „rewizjonistów”. Wôrt w tim môlu równak pòdsztrichnąc to, że pòsądzenié ò separatizm nie bëło dlô tëch lëdzy niczim nowim. Ju przed drëgą swiatową wòjną ti dzejarze bëlë znóny z tegò, że ùwôżelë kaszëbiznã za jãzëk a Kaszëbów za apartny nôród w òbrëmienim pòlsczégò państwa i chòc w wielnëch swòjich dokazach piselë ò swòjim ùwôżanim ë lojalnoscë dlô pòlsczich wëszëznów, tej dejade ju za „sanacjowëch”, to je przedwòjnowëch rządów zwóny bëlë „separatistama”.