Jachelë më trzeji – brifka, lesny a jô. Dalek w swiat. Do naju daleczich krewnëch. Na òbzérczi. Òb całą drogã lesny sedzôł ze zwisłą knérą, teskno wzdichającë za swòjim lasã. – Nie wzdichôj tak głosno, le spij – brifka òtmikôł zgniło rôz jedno, rôz drëdżé òkò, sprôwdzającë, czë czasã më nie jesmë na môlu. Jô, ni mògącë spac, co sztërk pitôł jem sã najégò szoférë