– Ale jo, dlô ce më las nalézemë – brifka pòklepôł drëcha pò chrzebce. – Të wiész, mùszi téż bëc chòc jedna strëga, grzëpa, wiwóz, jezoro, òstrów a półòstrów. Jinaczi të wiész… – Wiém, wiém – zagwësnił brifka. – Tak jak më sã ùgôdelë. – Tej chcemë jic – zabédowôł jem. – Stojącë na tim gòrącym flastrze, më blós mùdzymë czas. – Prôwda, le dze mómë jic? – lesny béł czësto òd se.