Tak zazdrzóny w ne lëtrë, co òstałë rãką jednégò z dzysdniowëch pisôrzów zaczarzoné w słowa, nie ùczuł jem mòjégò nôbëlniészégò drëcha. Nie wiém, jak długò stojôł w dwiérzach a nó miã pòdzérôł. Zmerkôł jem jegò bëtnosc dopiérze tedë, czej trãpnął òn nogą a ze smiéchã rzekł