Przez pierszé dwa dni òna ni mia miona, bò wszëtcë mëslelë, że to bãdze Jónk. Tatkòwi widzało sã to miono. Jaż trzecégò dnia tatk zdecydowôł, że skòrno ni ma Janka, tej niech bãdze Janka. I tak nasz Jónk sã zamienił w Jankã. Mòdrą sztëpdekã i mòdré lómpczi trzeba bëło mieniac na różewé. Tej òna ale miała paradné łóżeczkò! Kòrónczi, szléfczi, tule i atłasë, aksameńtë i taczé tam rozmajité. Janka tam leża jak królewô! Naszi sosterce më sã tak baro ceszilë, że nënka nas mùsza pilowac, żebë më ji jaczi krziwdë nie zrobilë, bò kòżdi chcôł jã mùjkac, trzëmac, pòdnaszac i bëc kòl ni. Kòżdi chcôł jã téż miec w swòji jizbie, leno nënka nama nie ùstąpia i Janka spała w jizbie starszich.