Dramaturgiô Annë Łajming. Dzél 2: „Parzyn” – pierszô binowô szołobùłka Pisarsczi, a téż dramaturgiczny debiut Annë Łajming donëchczôs béł leno nadczidką bez pòpiarcégò w teksce, do chtërnégò czëtińcë bë mielë przistãp. Czedë pôrã lat temù jô zaczął zbierac materiałë do ksążczi ò kaszëbsczi dramie, doznôł jem sã, że felô nôrëchlészégò dokazu słëpsczi Aùtorczi, wësłónégò w 1958 rokù na lëteracczi kònkùrs do Kòszalëna. Dôł jem sã w rézã do kòszalińsczi Miesczi i Wòjewódzczi Biblioteczi, żebë przezdrzec materiałë parłãczącé sã z pòmòrską kùlturalną rësznotą lat piãcdzesątëch, chtërne są tam pòzebróné. Równak westrzód przëniosłëch mie przez prôcowników biblioteczi aktowników ze zbiérama dokazów nôdgrodzonëch w henëtnëch lëteracczich kònkùrsach, ùsôdzkù Łajming jô nie nalôzł. Jô ju zaczął miec pòbôczenié, że mòże tëli lat òd kònkùrsu z magazynów òsta sprzątnionô niepòtrzébnô papiorzëna, a westrzód ni téż dokôz, dlô jaczégò jô tu przëjachôł. Na szczescé razã z bibliotekarzama më doszlë do dbë, że reszta tekstów, nëch, co nie bëłë nôdgrodzoné nôwôżniészima placama, mòże nalôżac sã nié w bibliotece, leno w Państwòwim Archiwùm, w dzélu, gdze pòzebróné są materiałë z dzejaniô Wòjewódzczi Radë Kùlturë, jakô bëła òrganizatorã kònkùrsu. Tak tej jednégò dnia zaszedł jem do czëtnicë negò archiwùm i sadowiącë sã midzë niemiecczima badérama-regionalistama a pòlsczima doktorantama-historikama wzął jem do rãczi wëpchóné tomiszcze z ùmëslënkama zgłoszonyma do òbsądu kònkùrsowi kòmisji. I narôz jakże jem sã zadzëwòwôł, czej pò ledwò pôrã sekùndach, westrzód dzesątków wiérztów i pòwiôstków natrafił jem na czilenôscestronowi tekst znaczony zawòłanim „Zagajnik”. Sygło przeczëtac blós pierszich pôrã zdaniów czegòs, co szlachòwało za ôrtã przedesłowù abò didaskaliów, a ju jem béł gwës, chto je jegò aùtorã