Skądka je słowò gòdzëna? Pewno òd gòdzeniô… Tegò, co bëło, a tegò, co nadchôdô z czasã… Mô òna swòje nôrzãdzé – zégar. Gòdzynk. Tej-sej je to taczi, jak kòl ksãdza Jana Walkùsza, co wisy na scanie… a czasã sobie stanie. Dzysdnia colemało jegò òkrãgłą, gòdzënową tarczã zastãpiwają cyfrowé, elektroniczné tôblëce. Taczi zédżer nie stôwô. Òn sã prosto wëłącziwô, czej zafelô sztrómù. Są zégrë w kòmórkòwim telefónie. Tej je wszëtkò w jednym a ni mùszi nosëc zégarka na rãce. Satelita w kòmórce gòdzënã ùstôwiô. Le tã kòmórkã téż dzes kùreszce trzeba wsadzëc…