I stało sã tak, że òdżér zajimnął sã swòjim dzéwczãcã. W pierszim sztóce béł zadzëwòwóny, ale chùtkò zrozmiôł, ò co jidze, i òd te czasu stelë sã sparłączony. Òpiekòwôł sã nią jak nënka, chòdzył z nią, pòkôzôwôł swiat, ùcził, że czej padô, to je nót sã pòd drzewã schòwac, gwôsnym całã zakriwôł jã òd wiatru. Czej malinkô kładła sã na słuńcu, to ùstôwiôł sã tak, żebë jegò céń pôdôł na niã. Pòkazywającë, gdze sã szukô bëlniészi trôwë, wiele razy wprowôdzôł jã na miónkòwi tor. Nie zrëszało gò nawetka, czej dzecątkò przëbôczało so, że gdzes tam je wëmiã, i zaczãło szukac mléka w nôtërze.