Prażnica ju zjadłô a òna dali żdaje. Przë zymkòwëch zwãkach żôdżi stłumionëch jesz kąsk bez sniég wëlegiwający na pòlach biorã domôcy mir w swòje rãce. Trzë miechë na jedną szafã mùszą sygnąc. A Òn bãdze dzysô pózni doma.