Wele, dało sã. Pierszą łapicã dało sã òbéńc nadzwëkòwò letkò. Le to nie je jesz kùńc ti przesprawë. I tu nie jidze ò to, czë szkólny gò złapie, zabierze zesziwk, wpisze, co wpisac mùszi, i nie dô skùńczëc robòtë. Nié. Òn sã jiscy ò swòjégò drëcha – negò òd zesziwkù. Przë tegò zortu robòce nie sygną blós chitrosc i chwatkòsc. Tu trza bëc jesz swiądë wiôldżi òdpòwiedzalnotë za drëcha. I òn co dzéń jã na se bierze. Wié, że mùszi zrobic wszëtkò, bë gò nie wëdac. Drëdżégò tak dobrégò tak chùtkò ju nie naléze.