– Prawie ó to to bë sã mùszôł lesnégò spëtac, ale z tegò, co jô ò zajcach wiém, tej òne pò prôwdze dosc chùtczé są. – Ale nié jaż tak chùtczé, bë dzéń rëchli w gniôzdkach darënczi składac – brifka machnął pają w lëfce, jakbë chcôł negò zajca chwacëc za szpérë a przëtrzëmac. – Chtëż to widzôł, żebë jastrowi zajc w Jastrową Niedzelã pò chëczach sajdôł. – Tak co sã nie słëchô – przëswiôdcził jem brifce. – Jastrowi zajc, stôrim zwëkã, w dëgùsë bë miôł chadac. – Bë miôł, bë miôł, le slédnym czasã òn przék zwëkòwi ju w niedzelã przëchôdô. Nie je to bùten szëkù?