Przódë w łacëznie òznacziwała zwãk [k]. We wespółczasnëch  jãzëkach mòże oznôczac regã jinëch zwãków, na przëmiôr [t͡s] (jak w kaszëbiznie), /t͡ʃ/, /d͡ʒ/. Czãsto wchodzy w skłôd digrafów (nôstarszim i nôbarżi rozkòscérzónym je digraf  ch) abò je mòdifikòwónô diakriticznyma znakama (przikładã je m.jin. lëtra „ć”).