– Kò dze? Nôlepi do jaczégò ùrzãdu so spëtac, ale nôprzód chcemë co zjesc a wëpic – brifka pòcygnął knérą a wëcygnął sëchi jãzëk. – Bez ną drogã jô jem spragłi jak nie wiém co. Jak më stojelë, tak më szlë. Dalek, dalek a jesz dali… òd jedny do drëdżi kawnicë. Tã më zjedlë, tã co wëpilë. Wszëtkò fejn szmakało, że më sã ni mòglë nachwalëc. Czej më ju zjôdlë a wëpilë, tej dzéń minął. Do ùrzãdu to ju nie bëło co, temù më so ùmëslëlë tã witro jic. – Mómë czas – rzekł brifka.