– Bò tuwò w Pëlckòwie ni ma na czim sadnąc! – czuł jem, że nen mój drëch je corôz barżi rozgòrzony. – Zdrzij na Kòscérznã. Tam mòże so sadnąc. Kòle najégò Remùska. Ten cë wiele mòże pòwiadac. – Òsoblëwie, czej chto sã nëch jegò zakapslowónëch mionowników za wiele wëpije… – ale widzącë grozną mùniã brifczi, jem dodôł ùspòkòjiwającë: – Në dobra, dobra, z Remùsa sã nie szpòrtëje.