– Tej chcemë jic na wieczerzã – jem zabédowôł. Tak më szlë, zjôdlë, wëpilë, a nie wiedzec czedë słunuszkò, co prawie wsta, zarôcziło naju na frisztëk. – Mie sã co zdôwô, że nen czas tu flotni nëkô jak w Pëlckòwie – zamëslił sã lesny. – Ù nas òn je wierã zgnilszi. – Dôj pòkù z nym twòjim filozófòwanim. Chcemë lepi jic do negò ùrzãdu – brifka dwignął swój kùfer a òstôł stojącë. – Leno dze bë nen ùrząd mógł bëc?