Òd wieków ùżiwóné jakò jeden z pòdstawòwëch składnikówxa0kùlinarnëchxa0na swiecie. Òd kùńca XVI wiekù krëpë ùchòdzałë w pòlsczi kùchni za primitwną jôdã, chtërną żëwilë sã główno lëdzë bidny i chòri. W rokù 1610xa0Szymón Syreńsczi, zanotowôł w Zélnikù Lëdze stôrégò wiekù pùczi chleba nie ùżiwalë, grysu z jãczmiénia òtłùszczonégò, samòszé i pszéńcë ùżiwôlë, pòtemù za znajomòscą chleba òpùscëlë tã pòtrawã, dlô chòrëch ją doktoróm òstawiwszë, chtërną xa0pòtemù xa0kaszywãxa0i kaszą nazwóno. Markizxa0de Beauplanxa0w swòjim òpisenkùxa0wschòdniëch pòłaców Małopòlsczi pòstrzód pòtrawów prostégò rusczégò lëdu wëlicziwô: pierodzi, plińcë z bùkwitu, kapùstã pòdôwóną ze szpiekã, groch, klusczi i krëpë. W rokù 1682xa0Stanisłôw Czerniecczi, kùchôrz wòjewòdë krakowsczégò w dzelexa0Compendium ferculorum pòstrzód 333 receptów xa0wëmiéniô blós jeden co wëzwëskùje krëpë, je to brejka ùgòtowónô na mlékù z dodôwkãxa0 jaja, rodzynków i cynamònu, na kùńcu ùpiekłô w piekarnikù. Na przëgrańczu pòlskò-rusczim jadło sãxa0kaszã (krëpë) jãczmianną, ówsną i òrkiszową, bùkwitny chãtno sã xa0nie jôdało.