– Në jo, wa czëtôta jaczé smãtné pòwiôstczi. Tej nie mdã wama przeszkôdzôł. Jidã w las czëtac… z lëstów. Z nich to mòże wiele wëczëtac! Tec to nôbëlniészô ksãga swiata – ksãga rodë. Ta nigdë do nédżi nie ùmiérô, leno sã zmieniwô. Nie jiscëta sã – przeńdze jeséń, przeńdze zëma, przińdze zymk, a z nim wrócy chãc do żëcégò.