Móm szczescé znac czile radzëcelów, wnetka etatowëch môlowëch pòlitików (?), co zabawilë w radze ju sztërë, piãc kadencjów i dobrze jim z tim je. Są dbë, że na wszëtczim sã znają, a welëją nierôz bez szëkù. Jô bë chcôł, żebë ò wôżnëch sprawach, chtërne tikają mie i całégò miasta, rozsądzywelë lëdze barżi kómpetentny, z wikszima mòżnotama rozëmù i ùwôżanim. Przesprawa je w tim, jak jich nalezc i namówic do dzejaniô w samòrządzënie. Jak dostac do rësznotë lëdzy, co nié le blós w swòjim widze, ale pò prôwdze mają co do rzeczeniô w spòlëznowëch sprawach, lëdzy czerëjącëch sã wiédzą i rozmësłã. Sprôwdzónëch – to je taczich, na jaczich wiedno mòże rechòwac.