Kòżdi z pretendentów do bùrméstersczégò zesla mô jiné dobroctwa (le wej i fele téż!). Jeden je forsz – mdze sã dobrze prezentowôł jakno „òjc” gminë. Drëdżi dôł sã pòznac jakno dosc dobri prôwca; i nick to, że jarchòla, za to dôwô òdczëcé, że rozrzeszi wszëtczé jiwrë za dotkniãcym czarzebny witczi. Trzecy, megalomana, tak płomno przekònywô ò swòjich dobroctwach i dobiwkach, że òmaniony welownik je parôt prawie jemù dac wiarã. A wszëtcë pòsobicą (króm mającégò starã ò zôsny wëbiérk) na miónczi kritikùją donëchczasowé rządë w gardze abò gminie.