Jô ju rzekła, że pòchòdzã z rzemiãslniczi rodzënë – mòja mëma bëła krôwczką, a tatk stolôrzã. Fachù fòtografa jô sã ùczëła w rzemiãslniczim zakładze w Bëtowie „Foto Jawa” ù méstra Józefa Witczi w latach 1959–1962, równoczesno jô sã dosztôłcała w Òglowòzawòdowi Szkòle. A pòtemù ju leno prôca, pierszi rok pò nôùce ù tegò samégò méstra, a nastãpne dwa lata w firmie „Foto Pachala” w Gdini, gdze jô nie fòtografòwała, leno zajimała sã retuszowanim negatiwów. Jô bëła młodô, ambicje sygałë zenitu, tej jô rozpòczãła dzałalnosc w swòjim zakładze we wsë Tëchòmie, z chtërnégò pò dwùch latach jô sã wepchnãła do Bëtowa (wëpchniãcé znaczi, że traktowelë mie jak intruza). Żebë mie nie zadeptelë, jô biôtkòwała dwa lata a sã nie dała pòkònac. W zakładze jô robiła wszëtkò – fòtografie legitimacyjné, slëbné, kòmónijné, z chrztów, pòrtretë. Na zamówioné zdjãca w terenie wëjéżdżôł mój chłop. Béł to cãżczi czas w naszym żëcym, bò sã robiło nierôzka pò szesnôsce gòdzyn dzénnie, to dérało tak do 1987 rokù, czej narôz jô pòsëwiała i wëłësała z frizurą swiãtégò Antoniégò. Jô rozpòczãła léczenié, diagnoza – nowòtwór gnôtów – i pòd wpłiwã lékarzów jô mùszała pòdjąc decyzjã, żebë zrezygnowac z prôcë w tim fachù, a òsoblëwò z robòtë w cemni. Pò trzech latach intensywnégò léczeniô, jô pòdjãła próbã robòtë w wësziwarsczim fachù. Historiã ò tim fachù z katalogòwanim mòjich wësziwków jô òpisała w domôcym dokôzu pòd titułã „Los igłą kłuty w nitkę wplątany”. Chcemë jesz wrócec do pani fachù. Jô móm czëté w radiu, że pani jakò òdjimkôrka mô zebróné ponad sto aparatów…