Przë nôpartëch zwãkach jedny z pierszich znanków zymkù pòwsta prażnica na szpiekù, wcyg jesz bez wecknionégò òczkù. Mùszi sygnąc cebùla. Tec nie mdã sã na to jiscëc – nié przë ti nadzwëkòwny mùzyce zeza òkna. Òptimistnym zdrokã jô ju pòzérała na dopiérze co òdeckniony dzéń. I tej mie sã przëbôczało. Niééé. Ach, jenë.