To nie wara długò, jak naju zakłódkòwelë, a jesz rëchli òdstawilë nazôd do Pëlckòwa. Rozgòrzony brifka na lesnégò zdrzec nie chcôł. Dopiérze, czej nen widzące pëlckòwsczi las, ùceszony zawòłôł: „Mój las, mój kòchóny, zelony las. Dze jô głupi chcôł jinégò pò swiece szukac!”, brifka wzął a serdeczno gò scëskającë, ze łzama w òczach dzëkòwôł