– Chłopie, kò jô wama ne bilietë dôł, wa wlazła, jô ju béł kòl dwiérzi na zalã, czej na diôblëca za mną zawrzeszcza „Dze të łazysz, të mackù, bilietë mie dôj!”. Kò jô swój biliet mùszôł ji òddac a jem tuwò, w dómie, òstôł, gòdzënã za niã żdającë. Rzeczëta, bëło to wôrt, bò ta pùrtnica…