W drëdżim dzélu dokazu Łajming pòkazëje chłopów, chtërny chòc zeszlë sã, cobë ùradzëc, jak sã wëzbëc ùbezpieczeniowëch papiorów, nijak nie pòtrafią rozprawiac ò tim, co jich tu scygnãło. Żóden z nich ni mô szerszégò doswiôdczeniô ani daleksyżnégò zdrzeniô, żebë zrozmiec swój dzysdniowi swiat. Pòtrafią leno jiscëc sã, że ni mają robòtë, òpòwiadac przëtrôfczi z terczasnégò żëcégò, czasama wzdichnąc na biédã i gòrzczima słowama òpisac dôwné i terné ekònomiczné pòrządczi. Zdôrzô sã, że biwają w nëch òpòwiôstkach smiészny, równak przeważno są wëstraszony, niepòradny i wiedno na straconym.