Sedzôł jem prawie przed chëczą a chwatôł lëbawé parmiénia zymkòwégò słunuszka, czedë na pòdwòrzé wjachôł brifka. – Pòj, pòj, drëchù, sadnijże do mie – cziwnął jem na niegò, ceszącë sã na nowé klapë a pludrë, chtërnëch mój brifka miôł wiedno fùl taszã. Nen wezdrzôł nó miã, skrzëwił mùniã, machnął rãką, a rzekł