– Prôwda – brifka zgòdzył sã ze mną a ùsmiôł sã pòd wąsã. – Òne za nim téż są. Nëkają do negò lasa jak zaczarzoné. Jo, jo, w nëch sprawach, to białczi… a jejich chłopi mùszą na najégò lesnégò òpasowac. Sztócëk më so tak sedzelë, môłczące, jaż w kùńcu jô rzekł