Na naszich smãtôrzach, jak w całi Eùropie, pamiãc i tczã dlô zmarłëch wërôżają zapôloné widczi. Za mòjégò żëcô wiele sã w nym zasygù zmieniło. Stôwióną przódë miseczkã ze steariną i żôlącym sã dochtã zastąpiłë znitë rozmajitégò fòrmatu i wiôlgòscë. Wërobnicë wespółgrôwają ze sobą w zasygù dôwaniô nowëch ùdbów i sztôłtëją smãtôrzową módã. Na Gòdë bédëją zeloné znitë w sztôłce danczi, na Jastrë z wierzbiczã abò w sztôłce malowónëch jôj... Na niejednym grobie mërgô elektricznô wiecznô lãpka, tam sam rozbrzëmiéwô nóta z pòzytiwczi. Cëż, nowé czasë przënôszają nowé zwëczi.