To pani przeńdzenié z òdjimkòwaniô do wësziwaniô brzëmi jak krëjamnota, Bòżi dôr… Mòje przeńdzenié z fachù fòtografa do wësziwaniô nie je niczim jinym jak wëmògã losu i trëdã, chtërny je wpisóny w mòje żëcé. Jô nie lubiã bëc bezczinnô, temù mòje pierszé wësziwczi, w tim stanice, jô wëkònywała za darmò abò za cenã òpłatów ùbezpieczeniô w ZUS. Czejbë jô wrechòwiwała w cenã mòjich wësziwków nôkłôd, przerechòwiwała czas robòtë na dëtczi, mòje dokaze bë bëłë biédné, czësto skrómné. Przë kòżdi robòce, ti spòłeczny i ti, chtërną jô wëkònywóm na ùmòwã ò dzeło, mie òbòwiązywô dewiza „Mòja robòta swiôdczi ò mie”. Mój pòzdrzatk na religiã to przed wszëtczim òddzelenié kùltu òd wiarë. Jô na Bòga chcã zdrzec swòjima òczama, bë òdczuwac jegò cwiardą rãkã, chtërna mie trzimô, wspòmôgô, nie òbcążiwô mie grzéchama, leno pòmôgô mie je zwalczac. Z dzectwa jô wëniosła modlëtwë, chtërne ni mùszałë bëc z mòdlëtewników, leno głabòk zakòrzenioné w tradicji, a jesz piesnie, chtërnëch nie bëło w spiéwnikach, téż piesnie nôbòżné, bëłë doma przez rodzënã spiéwóné przë robòce; bë mòżna pòwiedzec „Ora et labora” (Mòdlë sã i rób). Temù jô nie traktëjã nick, co je zrzeszoné z mòją robòtą, za Bòżi dôr ani òsoblëwé szczescé. Jô zwëczajno robiła w fachù fòtografa, w chtërnym dzys wiele sã zmieniło tak, że chce sã w nim dzejac dlô pasji, i w wësziwkù, z wielowiekòwą tradicją, chtëren wcyg je piãkny i wabi swòjim ùrokã. Domôcą robòtã, a òsoblëwò kùchniã przejął w swòje rãce mój chłop Waldemar, przez co móm wiãcy czasu na fòtografòwanié – jô twòrzã albùmë, parafialną kronikã, drëkùjã katalodżi i agitczi dlô niepełnosprawny Karolinë, chtërnã më chcemë pòstawic na nodżi. A wësziwk to ju je leno wëkònywanié staniców. W Mądrzechòwie terô bùdëje sã kòscół. Jô wiém, że pani je zaangażowónô w jegò ùwidzałosc…