Nie jem kritikã, leno zwëkłim czëtińcã – abò mie sã co widzy, abò nie widzy. Czej to drëdżé, tej wëbaczta, dzél z nëch kôrt czôrnym tińtã zadrëkòwónëch, zbrëkùjã do zrobieniô ògnia w piéckù. Òdżiń pòdskôcony lëteraturą mòże nie je za zdrów dlô lëdzy, ale dlô pisarzów czasã jo. Czejbë taczi nasz Jón Drzéżdżón nie spôlił swòjich pierszich òpòwiescy, tej chto wié, czë pózni òn bë co bëlnégò napisôł. Równak są téż taczi piszący, dlô chtërnëch nawetka grëzący òczë dim z żôlącégò sã jejich ùtwórstwa wònieje za kadzëdłã.