– Téater, dobri téater… Rzekã wicy: baro dobri téater! Bóg cë drëchù zapłac, że të mie nagôdôł – òdrzekł jem, jesz wcyg rozmëszlającë ò nym bëlnym widzawiszczu. – Cëż të pòwiôdôsz? Pëlckòwsczi téater? Nijak nié! Wszëtkò wszëtczim, ale na gwës to nie béł pëlckòwsczi téater. Wszëtczé znanczi najégò nôrodnégò téatru jô znajã. Nick tu nie pasérowało! – A cëż cë nie pasérowało? – Biôj a gôdôj głëpiémù. Żebë mógł bëc pëlckòwsczi, téater mùszi bëc… pò pierszé – do smiéchù, a jô sã le rôz ùsmiôł ë to tak lëbawò, pò drëdżé – to widzawiszcze nijak ni mia pëlckòwsczégò dëcha.