Zgniłi ògniôrz z małégò karna niezrzeszonëch chłopów, gdzes w zatacony na kùńcu Gôchów wsë, stojôł w krómie za régą i jiwrowôł sã baro na całi swój dopùst Bòżi, jaczi zwie sã Anusza. Jegò białka miała doma wszëtczé statczi wëtłëkłé òb czas slédnégò rëjbachù. Nie lónowało mù tëch z pòzwë krajewëch, chòc pò richtoscë w Chinach zrobionëch, wiele niewôrtnëch skòrëpów sklejac. Temù téż òn, miast parłãczëc sã terô w sobòtny wieczór ze swòjima drëchama z môlowégò Partu Mòdrëch Sznutów, klaprowac ò aùtołach i pic piwò, stojôł i cerplëwie żdôł, jaż przińdze na niegò czas. Miôł wiôldżi górz na białkã, chtërna ju òd pół gòdzënë kùpiwa tasczi w zajce dlô swòjégò chłopa na jastrowi darënk, równoczasno gôdającë przez móbilkã. Krómòwô wëchwôlała nen nadzwëkòwi cud nibëpòrcelanowi nôtërë. Wierã jak sã w nã taskã leje gòrącą wòdã, zajk stôwô sã barónkã! I tak òne nad tim prawiłë: a jak to je mòżlëwé, a czegò to dzysô nie wëmëszlą, a jaczé to mô farwë, a czemù ten zajk je bruny, a czemù te jaja kòl niegò są taczé wiôldżé i pãkaté, tec krizys mómë! Krizys to prawie ju przëszedł na tegò chłopa, ale cëż... Żdôł dali i nie gôdôł nick, bò bez brëkòwnëch statków ni miôł za czim jic nazôd dodóm. Wieczerzë bë i tak nie bëło na co nałożëc. A z białkama nie ma co zaczënac. Pón Bóg téż ò tim wiedzôł. Żebë òn béł na to przëszedł trzë gòdzënë przódë… Trzë gòdzënë przódë