Béł to kùreszce rok jubileùszu cządnika „Pomerania”, chtëren 50 lat przódë narodzył sã jakno niedôżny rëchlôk, ale pòtemù szczestlëwò rósł i przepòczwarził sã w widzałą brutkã. A przede wszëtczim rozëmną. Dôwającë wënôdgrodã czëtińcóm przez pół stalatégò, pismiono ùczëło ùwôżaniégò dlô tradicji i kaszëbskò-pòmòrsczi kùlturë, céchòwało terëczasny òbrôz swiata, chtëren naju òbkrążiwô i chtëren nieòprzestôwno sã zmieniwô. „Pomerania” téż przëczëniała sã do przejinaków w corôz barżi skòmplikòwónym swiece, a w pierszi rédze do sztôłtowaniô zbiérny swiądë i hierarchii wôrtnotów. Chòc trafiała òna do ògrańczonégò karna przëjimarzów, równak bëła pùnktã òdnieseniô dla pòzdrzatkòùtwórczich strzodowiszczów. Më sã dowiedzelë téż latos, jak wiele naju je, nëch, co czëją sã Kaszëbama – a mô w nym swój ùdzél „Pomerania”. Mie òsobisto parłãczą z najim cządnikã dobré ùprocëmnienia òd samégò zôczątkù jegò jistnieniô, dlôte téż na pòstãpné półwieczé żëczã mù zbëlnionëch zwënégów.