A droga to ju barżi dlô autółowëch je. Tu sã jedze – nié stoji. Jesz drogą pólną, taką z kòłoważóma, mòże sã przeńc czë nawetkã kòłã przejachac, bò romanticznô òna je. Jã kóń z wòzã zrobioné mô. I takô mô òstac. Mòtór taką drogã zeszpacy a aùtół do ni pasëje jak swinia do karétë. Taką prawie drogą nôlepi sã jidze we dwòje. Kòżdi mô w taczi drodze swòjã dróżkã a nade trôwką pòmidzë nima mòże rãkã pòdac a tej splotłima bëne drodżi pôlcama, kòżdim pòsobnym rãk zybniãcym nagarënac szczescé nawzôjnégò pòznôwaniô. Òkróm dargów z piôskù są bezdëszné, wëgłãbierzoné cãżczima wakòzama w cepłé dnie asfaltë. Je kùreszce flaster, dze kòżdi kamiszk mô swòjã historiã…