Mô téż swòjã legeńdã. Pòdług ni dôwno temù, pózną jesenią, w môlëznie Tuszkòwë ùmarła nôstarszô białka, chtërną zwelë Tuszkòwską Matką. Trëma z całã ùmarłi bëła wiozłô przez las, wòzã zaprzigłim w wòłë, w czerënkù lëpùsczégò smãtôrza. W żałobnym kòndukce brała ùdzél całô wies. Nôbòżné spiéwë pòmión niósł pò całim lese. Czej doszlë do pół drodżi, ùczëlë snôżi i głosny spiéw ptôcha. Béł tak głosny, że wërzasłé wòłë zaczãłë ùcékac, a zark z całã spôdł na zemiã. Lëdze ùznelë to za znak, że ùmarłô chce bëc zachòwónô w tim prawie placu. Na ji grobie wërosła chòjna, jakô z rokù na rok robiła sã grëbszô i wëższô. Na wdôr tegò wëdarzeniô i na tczã ùmarłi nazwelë jã Tuszkòwską Matką.