Jô sã czasã czëjã taczi jaczis niedoinfòrmòwóny. Nibë nen internet móm, ale rzeczëta sami, nie je w nim wszëtczégò za wiele? Jakùż jô móm z ti hùrmë wiadłów wszelejaczich wëbrac ne nôwôrtniészé, nôbëlniészé a nôprôwdzëwszé? Czësto jak w krómie. Niechtërny jesz pamiãtają ne dôwné, dobré czasë, czedë to, co nama dôwelë, to më bez gnieceniô brelë. Człowiek nie wëbiérôł a nie przebiérôł, nie stãkôł a nie kwãkôł, le płacył a szedł dodóm rôd, że cos dostôł. A dzysô? Wszëtczégò je za wiele! Jak to nierôz pòwiôdô mòja mëma: „za fùl du… lëdze mają”. Sto tësący szokòlôdów, dwasta tësący ôrtów wòrztë, trzë mëliónë rozmajitëch towôrów. Jaż głowa òd ti wszelejakòscë a farwnoscë bòli.