Nasereddín Shah intentó esplotar la mutua rocea ente la Gran Bretaña y Rusia pa caltener la independencia de Persia, pero la interferencia estranxera y la invasión amontar sol so gobiernu. Contraxo préstamos estranxeros pa financiar viaxes caros a Europa, que fueron les primeres visites dun soberanu iranín a Occidente. Estos viaxes yeren parte duna estratexa pasitiar a Persia nel mapa como un Estáu independiente, antiguu pero civilizáu. Anque los viaxes nesti campu fueron bastante esitosos, nun foi capaz de torgar quel Reinu Xuníu y Rusia invadieren rexones en que la inflúi persa yera tradicional. En 1854 producióse la guerra de Aqdarband en Sarajs. En 1856, mientres la Guerra anglu-persa, el Reinu Xuníu torgó que Persia volviera afirmar el so control sobre Herat. La ciudá fuera parte de Persia na dómina safávida, pero Herat tuviera so gobiernu non persa dende mediaos del sieglu XVIII. Los británicos sofitaben la incorporación de la ciudá a Afganistán, país quen gran parte foi creáu pol Reinu Xuníu pa estender escontra lestel Estáu tapón ente los sos territorios indios y lImperiu Rusu nespansión. Gran Bretaña tamién estendiól so control sobre otres rexones del Golfu Pérsicu mientres el sieglu XIX. Esta curtia guerra con Gran Bretaña pol territoriu afganistanu terminó cola evacuación persa de Herat.