Lhumanismu clásicu almira a la humanidá en virtú de les producciones o valores de dellos homes concretos, y considera quesencialmentel ser humanu yel más perfectu de tolos seres, pos ta fechu a semeyanza del Dios trascendente. Esti humanismu clásicu ye absurdu, diz Sartre. Frente a él, lesistencialismu ye un humanismu porque ye una filosofía de lacción y de la llibertá: la dignidá humana anicia na llibertá; gracies a ellal ser humanu siempres tesciende la so situación concreta, aspira al futuru ensin tar determináu pol so pasáu, trázase metes y constrúi la so ser. Dende que lesistencialismu seya tamién una doctrina de lacción. Amás, ye una teoría pa la cual lúnicu universu ye luniversu humanu. Esto quier dicir que la esfera de coses coles que lhome trata nun ta marcada por daqué trascendente, nin pola naturaleza. La esfera de coses quatañen al home depende de la so propia suxetividá; nun hai otru llexislador que lhome mesmu.