เอมี เจด ไวน์เฮาส์ เสียชีวิตเมื่อไหร่?
เอมี ไวน์เฮาส์
เอมี เจด ไวน์เฮาส์ (English: Amy Jade Winehouse, เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1983 - เสียชีวิต 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2011) นักร้องแนวโซลชาวอังกฤษ และนักแต่งเพลงแจ๊ส
เอดวิน สตาร์
เอดวิน สตาร์ () (21 มกราคม ค.ศ. 1942 - 2 เมษายน ค.ศ. 2003) เป็นนักร้องแนวโซลชาวอเมริกัน สตาร์เป็นที่รู้จักกับผลงานซิงเกิลสังกัดโมทาวน์ ที่โปรดิวซ์โดยนอร์แมน วิตฟิลด์ ที่ชื่อซิงเกิล "War" โด่งดังติดชาร์ตอันดับ 1 ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 เคาท์ เบซี
วิลเลียม เจมส์ "เคาท์" เบซี่ (21 สิงหาคม พ.ศ. 2447 - 26 เมษายน พ.ศ. 2527) นักเปียโน นักออร์แกน หัวหน้าวงดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ในแนวดนตรีแจ๊ซ และบิ๊กแบนด์ เริ่มก่อตั้งวงดนตรีของตัวเองตั้งแต่ พ.ศ. 2477 และมีชื่อเสียงควบคู่ไปกับวงดนตรีของดุค เอลลิงตัน เบซี่มีผลงานดนตรีร่วมกับนักดนตรีมากมาย เช่น แฟรงค์ ซินาตรา เอลลา ฟิทซ์เจอรัลด์ เดอะ มิลส์ บราเธอร์ส แจ็กกี วิลสัน ควินซี โจนส์ และทำดนตรีประกอบภาพยนตร์เพลง รวมทั้งแสดงในภาพยนตร์ด้วยหลายเรื่อง สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
เจ้าชายพระราชสวามีสิ้นพระชนม์ด้วยโรคไทฟอยด์[5]อย่างที่สงสัยกันเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1861 ได้สร้างความโทมนัสอย่างแสนสาหัสให้กับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียซึ่งได้ทรงตกอยู่ในสภาพการไว้ทุกข์กึ่งถาวรและฉลองพระองค์เป็นสีดำตลอดพระชนม์ชีพที่เหลือ พระองค์ทรงหลีกเลี่ยงการปรากฏองค์ในที่สาธารณะและไม่ค่อยเสด็จเข้ากรุงลอนดอนในอีกหลายปีต่อมา การหลบพระองค์จากสาธารณชนทำให้มีพระนามเรียกเล่น ๆ ว่า "แม่หม้ายแห่งวินด์เซอร์" พระองค์ทรงเห็นเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ที่ทรงใช้ชีวิตวัยเยาว์อย่างไม่รอบคอบและเหลวไหลไร้สาระ เป็นต้นเหตุของการสิ้นพระชนม์ของพระชนก แอนดี วอร์ฮอล
ในปี 1956 แอนดีได้เข้าร่วมกับศิลปินในกลุ่มพาณิชย์ศิลป์ซึ่งร่วมจัดแสดงภาพที่ ลอฟต์ แกลลอรี่ (Loft Gallery) และยังได้รับงานเป็นผู้จัดการที่ห้องภาพแห่งนี้ อีกด้วย ในช่วงระหว่างนั้นแอนดีก็กลายเป็นศิลปินพาณิชย์ศิลป์ที่ประสบความสำเร็จอย่างที่สุดและมีงานชุกมากคนหนึ่งในนิวยอร์กขณะนั้น นอกจากงานทั่วไปแล้ว แอนดีก็ยังรับงานออกแบบฉากให้กับละครเวทีในกลุ่มบรอดเวย์ (Broadway) อีกหลายแห่ง และในช่วงนั้นเขาก็ได้ย้ายจากที่พักเดิมอีกไปอยู่ที่พักและสตูดิโอแห่งใหม่ของเขาที่ถนนเลกซิงตัน (Lexington Avenue) ซึ่งเป็นย่านที่โออ่ากว่าที่เดิม และที่นี้แอนดีได้ก่อตั้งบริษัทที่ประกอบการทางด้านศิลปะขึ้น ในชื่อ “แอนดี วอร์ฮอล เอนเตอร์ไพรส์ อิงค์ (Andy Warhol Enterprises Inc.)” ซึ่งต่อมาเขาก็ได้ย้ายไปที่สถานีดับเพลิงเก่า ถนนอีสต์ 87 (East 87 Street) ก่อนจะย้ายไปที่เลขที่ 231 ถนนอีสต์ 47 (231 East 47 Street) ซึ่งเป็นที่ตั้งของ “เดอะ แฟคตอรี่ (The Factory)” อันเป็นบริษัทส่วนตัวอันโด่งดังของเขาสำหรับดำเนินการค้าขายทางด้านงานศิลปกรรมต่างๆและผลิตภัณฑ์ต่างๆ รวมทั้งงานทางด้านการแสดง คารา และภาพยนตร์ ภายใต้การควบคุมของแอนดีที่เติบโตมาจนกระทั่งเขาเสียชีวิต โดยมีพนักงานในบริษัททั้งสิ้นเกือบ 20 คน นอกจากนี้แอนดียังได้พาแม่ของเขาย้ายเข้ามาอยู่กับเขาในนิวยอร์กด้วย เอ็น.อี.อาร์.ดี
เอ็น.อี.อาร์.ดี () ย่อมาจาก No one Ever Really Dies เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อก ฟังก์และฮิปฮอป สัญชาติอเมริกันประกอบด้วยสมาชิกคือ ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ ,แชด ฮูโก ซึ่งทั้งคู่คือสมาชิกวงเดอะเน็ปจูนส์ และสมาชิกอีกคนคือ เชย์ ฮาเลย์ พวกเขาเซ็นสัญญากับเทดดี้ ไรลีย์ กับสังกัดเวอร์จิน ในฐานะวงดูโอที่ชื่อ เดอะเน็ปจูนส์ หลังจากได้ทำงานให้กับศิลปินหลายครั้งในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็ได้รวมตัวกับเชย์ ฮาเลย์ ที่ถือเป็นโครงการข้างเคียงของวงเดอะเน็ปจูนส์ ออกอัลบั้มภายใต้ชื่อวง เอ็น.อี.อาร์.ดี ชื่อชุด "In Search Of" มียอดขาย 603,000 ชุดในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA ยังได้รับรางวัลประจำปีครั้งที่ 2 ของชอร์ตลิสต์มิวสิกไพรซ์ ผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ของวงชื่อ "Fly Or Die" มียอดขาย 412,000 ชุด ในสหรัฐอเมริกา ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ เอมี ไวน์เฮาส์
2003: Frank 2006: Back to Black มามี ไอเซนฮาวร์
มามี เดาด์ ไอเซนฮาวร์ (14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1896 -- 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979) เป็นภรรยาของประธานาธิบดี ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ เธอเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953-1961 เจมส์ วัตต์
เจมส์ วัตต์ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2362 ที่บ้านของเขาในย่าน ฮีทฟิลด์ แถบ แฮนด์สวอร์ท (Handsworth) ของ เวสต์มิดแลนด์ส ใน สตัฟฟอร์ดไชร์ ขณะอายุ 83 ปี ภรรยาของเขาตายหลังจากนั้น 13 ปี เจมส์ โคเบิร์น
เจมส์ แฮร์ริสัน โคเบิร์น จูเนียร์ () (31 สิงหาคม ค.ศ. 1928 - 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานแสดงภาพยนตร์เกือบ 40 เรื่อง ผลงานทางโทรทัศน์กว่า 100 ครั้ง ในอาชีพของเขาตลอด 45 ปี เขาแสดงในหลายบทบาท ยังเคยได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ในบทเกลน ไวต์เฮาส์ จากภาพยนตร์เรื่อง "Affliction" เอมี ไวน์เฮาส์
ก่อนไวน์เฮาส์จะเสียชีวิต ที่รายงานว่าเธอคบหาอยู่กับเรก แทรวิสส์ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอังกฤษ [4] แต่เพิ่งเลิกรากันก่อนหน้านั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งอาจเป็นสาเหตุให้เธอเศร้าเสียใจ ดื่มสุราและเสพยาอย่างหนักจนเสียชีวิต [5] แจ็กเกอลีน เคนเนดี โอนาสซิส
แจ็กเกอลีน ลี "แจ๊คกี" (บูเวียร์) เคนเนดี โอนาสซิส (Jacqueline Lee "Jackie" (Bouvier) Kennedy Onassis) (28 กรกฎาคม 1929 — 19 พฤษภาคม 1994) เป็นภรรยาของจอห์น เอฟ. เคนเนดี สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี 1961 จนกระทั่งเหตุการณ์การลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดีในปี 1963 ห้าปีต่อมาเธอแต่งงานกับมหาเศรษฐีชาวกรีกชื่ออริสโตเติล โอนาซิส พวกเขายังคงอยู่ด้วยกันจนกระทั่งเขาตายในปี 1975 สำหรับยี่สิบปีสุดท้ายในชีวิตของเธอมีอาชีพที่ประสบความสำเร็จเป็นบรรณาธิการหนั​​งสือ เธอเป็นที่จดจำจากผลงานของเธอเพื่อศิลปะและการอนุรักษ์สถาปัตยกรรมเก่าแก่ สไตล์ของเธอ และความสง่างาม เอ็ด วูด
เอ็ดเวิร์ด เดวิส วูด จูเนียร์ (,10 ตุลาคม ค.ศ. 1924 – 10 ธันวาคม ค.ศ. 1978) หรือรู้จักในชื่อ เอ็ด วูด (Ed Wood) เป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ นักแสดง และนักประพันธ์ชาวอเมริกัน เดดเคนเนดีส์
เดดเคเนดีส์ยังตระเวนเล่นโชว์ตามงานที่ต่างๆ , โดยชื่อวงค่อนข้างล่อแหลมเนื่องจากมีการพาดพิงถึงประธานาธิบดี จอห์น เอฟ. เคนเนดี คนที่ 35 ของสหรัฐ ที่เสียชีวิตจากการลอบสังหาร , ทางวงจำใจต้องใช้นามแฝง เช่น "The DK's", "The Sharks", "The Creamsicles" และ "The Pink Twinkies". โดยชื่อวงเดดเคนนเนดีส์อาจสร้างชนวนความขัดแย้งได้ Herb Caen บรรณาธิการแห่งหนังสือพิมพ์ San Francisco Chronicle เขียนลงในเดือนพฤศจิกายน 1978 "แกได้ใช้สมองคิดหรือเปล่าไอ้ป่าเถื่อนตอนนี้แกถึงจุดตกต่ำแล้ว พังก์ร็อคที่ใช้ชื่อว่าเดดเคนเนดีส์ , เมื่อครั้นโชว์ใน Mabuhay Gardens เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน อีกทั้งครบรอบ 15 ปี การลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดี อย่างไรก็ตามก็ยังมีกลุ่มประท้วง" ผู้จัดการ Mabuhay ประกาศ "ผมไม่สามารถยกเลิกกับพวกเขาได้ตอนนี้ ! - พวกเขาว่าจ้าง , ไม่ , ชัดเจน , พวกเขาว่าจ้างภายใต้กรอบความคิด อย่างไรก็ตาม , แม้จะได้รับความนิยมและเชื่อมั่น , แต่ชื่อวงนั้นก็ไม่เกี่ยวโยงไปถึงครอบครัวเอฟเคเนดี โดยทางด้าน Jello Biafra "พวกเราพร้อมให้ความสนใจและมันคือจุดสิ้นสุดของอเมริกา"  พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขี
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมรณสักขีเสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 962 เชื่อกันว่าเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบและพระนางเอเธลฟรีดหรือวูลฟธริธ และทรงราชย์ระหว่างวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 975 จนกระทั่งถูกปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 978 ที่ปราสาทคอร์ฟ, มลฑลดอร์เซ็ท ในอังกฤษ สิทธิในการสืบราชบัลลังก์ของพระองค์ถูกท้าโดยผู้สนับสนุนของพระเจ้าเอเธล์เรดที่ 2 หรือ “พระเจ้าเอเธล์เรดผู้ไม่พร้อม” (Ethelred the Unready) แต่จากการหนุนหลังโดยบาทหลวงดันสตันแห่งกลาสตันบรี (Dunstan of Glastonbury) ผู้ต่อมาเป็นบิชอปแห่งวูสเตอร์ ทำให้ทรงถูกยอมรับโดยสภาวิททัน (Witan หรือ Witenagemot) และทรงได้รับการสวมมงกุฏเป็นพระเจ้าแผ่นดินโดยหลวงพ่อดันสตันและออสวอลด์ อาร์ชบิชอปแห่งยอร์ก (นักบุญออสวอลด์แห่งวูสเตอร์) เอดจ์ (นักมวยปล้ำ)
ในรอว์ วันที่ 9 มกราคม 2012 WWE ได้บรรจุชื่อของ เอดจ์ เข้าสู่ หอเกียรติยศ WWE ประจำปี 2012 โดย คริสเตียน เพื่อนรักของเขาจะเป็นคนมอบรางวัลให้ ในรอว์ วันที่ 23 เมษายน 2012 เอดจ์ออกมาคุยกับจอห์น ซีนา บอกว่า ฉันไม่ได้มาเพื่อพูดกับ จอห์น ซีนา คนนี้ ฉันไม่รู้จัก จอห์น ซีนา คนนี้ รู้จักแต่ จอห์น ซีนา ที่เป็นคู่ปรับตลอดกาลของฉัน คนที่พ่อของมันเคยถูกฉันตบหน้า แล้วมันก็มาเอาคืนด้วยการอัดฉันตกบันไดทะลุโต๊ะในแมตช์ TLC นายอย่าลืมว่า บร็อก เลสเนอร์ มันไม่ได้มาเพื่อแฟนๆ หรอก มันมาเพื่อเพิ่มเงินในกระเป๋าของมันเท่านั้น มันออกไปจากสมาคมเมื่อ 8 ปีก่อนในขณะที่เราสองคนช่วยกันประคองสมาคมมา นายเป็นตัวแทนของบรรดานักมวยปล้ำที่ทุ่มเทเพื่อสมาคมมาตลอด ถ้านายแพ้ เลสเนอร์ มันก็เท่ากับเป็นการตบหน้าคนอย่าง ชอว์น ไมเคิลส์, ดิอันเดอร์เทเกอร์ และตบหน้าชั้นด้วย ฉันไม่ได้ขอให้แกเอาชนะเลสเนอร์ แต่ชั้นขอสั่งให้แกทำ หลังจากนั้นเอดจ์ก็ได้หมดสัญญากับ WWE ไปแล้วในวันที่ 30 เมษายน ซึ่งเอดจ์ก็ได้ไปร่วมศึกรอว์ วันที่ 23 เมษายน เนื่องจากเขาเดินทางมาเจรจากับทีมงาน WWE แต่สุดท้ายก็ไม่ได้มีการต่อสัญญาแต่อย่างใด แอนดี วอร์ฮอล
ในปี 1974 นั้น แอนดีก็ได้ออกมาสั่งทำ “ไทม์ แคปซูล (Time Capsule)” ถึง 610 ใบ เพื่อเก็บรักษาของใช้ส่วนตัวที่มีค่าสำหรับเขาเอาไว้ ความจริงแล้ว ไทม์ แคปซูล ที่แอนดีสั่งทำนี้เป็นแค่กล่องทำจากการ์ดบอร์ดธรรมดานั่นเอง ใส่สัมภาระตั้งแต่ของใช้ส่วนตัวเรื่อยไปจนถึงเอกสารและจดหมายต่างๆ ภายหลังแอนดีเสียชีวิต ไทม์ แคปซูลก็ถูกนำไปไว้ที่ห้องๆหนึ่งของพิพิธภัณฑ์วอร์ฮอล และนำสิ่งของต่างๆเหล่านั้นออกมาเปิดเผยต่อสาธารณะ มันเต็มไปด้วยข้าวของกระจุกกระจิกต่างๆมากมาย แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ บรรดาจดหมายจากหนุ่มๆทั่วโลกที่แนบติดมากับภาพเปลือยทั้งด้านหน้าด้านหลังในอิริยาบถต่างๆเพื่อเสนอตัวขอเป็นดาราให้กับหนังของเขา เนอร์วานา
เส้นทางดนตรีของเนอร์วานาได้ยุติลงเมื่อ เคิร์ท โคเบน เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1994 ด้วยอายุเพียง 27 ปี นับตั้งแต่เปิดตัวอัลบั้มแรก วงทำยอดจำหน่ายไปแล้วกว่า 25 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกาที่เดียว และกว่า 75 ล้านชุดทั่วโลก[2] ทำให้เนอร์วานา กลายเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดจำหน่ายสูงสุดตลอดกาล วงได้รับการจัดอันดับที่ 27 จากนิตยสารโรลลิงสโตน บนหัวข้อ "100 ศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" ในปี ค.ศ. 2004[3] นอกจากนี้วงยังได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในปี ค.ศ. 2014 ซึ่งเป็นวงแรกของปีนั้นที่ได้รับคัดเลือกอีกด้วย[4] แอนดี วอร์ฮอล
กระทั่งในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1968 แอนดีก็ถกยิงเข้าจนได้ โดยหนึ่งในดาราสาวในสังกัดของเขา “วาเลอรี โซลานาส (Valerie Solanas)” เธอเป็นดารานำในเรื่อง “ไอ, อะ แมน (I, a man)” ภายหลังจากฟื้นตัวแอนดีก็ได้ให้การว่า วาเลอรีเข้ามาทวงเงินค่าแสดงภาพยนตร์ แต่แอนดีบอกให้เธอถ่ายฉากอื่นๆให้เสร็จก่อนจึงจะให้ ทำให้เกิดปากเสียงกันและนำไปสู่เหตุการณ์ดังกล่าว แม้จะไม่มีใครทราบถึงสาเหตุที่แท้จริงที่วาเลอรียิงแอนดี แต่ก็มีผู้ออกมาพูดถึงเหตุการณ์นี้ในหลายทฤษฎี แม้กระทั่งนำไปผูกโยงเกี่ยวกับคดีก่อการร้าย การเมือง และการลอบสังหาร แต่ถึงอย่างไรก็ตามทฤษฎีเหล่านี้ก็ยังไม่ได้รับการยืนยัน ทำให้เหตุการณ์นี้ยังคงเป็นความลับต่อไป ส่วนทางวาเลอรีนั้นติดคุกอยู่ 3 เธอก็พ้นข้อหาออกมาเนื่องจากแอนดีไม่เอาความต่อเพราะเขาก็ไม่ตาย ในที่สุดเรื่องราวก็เงียบหายเอง แต่จากเหตุการณ์นี้ก็ทำให้มีกระสุนนัดหนึ่งยังฝังอยู่ในสีข้างของแอนดีอยู่ไปตลอดจนกระทั่งเสียชีวิตนั่นเอง เอ็ดดี้ ผีน่ารัก
เขาเสียชีวิตขณะมีวัย 53 ปี เมื่อเวลา 07.20 น. ของวันที่ 24 พฤศจิกายน 2551 ด้วยโรคมะเร็งปอด ที่ลามมายังกระดูกสันหลัง และแกนสมอง ขณะพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี ในโครงการ 30 บาทรักษาทุกโรค อีดี อามิน
ความแตกร้าวระหว่างประเทศยูกันดาและอามินก่อตัวขึ้นเมื่อเขาพยายามเข้ายึดเมืองคาเกลาของประเทศแทนซาเนีย เกิดเป็นสงครามยูกันดา-แทนซาเนียขึ้นในปี พ.ศ. 2521 และถือเป็นการจบสิ้นการปกครองของเขา อามินหนีไปอยู่ประเทศลิเบียเป็นที่แรก ก่อนที่เขาจะย้ายไปอยู่ในประเทศซาอุดีอาระเบีย ที่ที่เขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2546 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 แห่งอังกฤษ
สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1470 ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์ ในกรุงลอนดอน เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ และ พระราชินีเอลิซาเบธ วูดวิลล์ และทรงราชย์ตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1483 จนถึงวันที่ทรงถูกปลดราวสองเดือนต่อมา จากนั้นก็ทรงหายสาบสูญไปพร้อมกับพระอนุชา ฉะนั้นสาเหตุและวันเสด็จสวรรคตจึงไม่ทราบแน่นอนแต่สันนิษฐานกันว่าเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1483 อาจจะที่หอคอยแห่งลอนดอนในกรุงลอนดอน  เอดจ์ (นักมวยปล้ำ)
แอดัม โจเซฟ โคปแลนด์ (Adam Joseph Copeland) เกิดวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1973 นักแสดงและนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวแคนาดา อดีตนักมวยปล้ำWWEภายใต้ชื่อ เอดจ์ (Edge) เจ้าของฉายาว่า "เรต-อาร์ ซูเปอร์สตาร์" เป็นครึ่งหนึ่งของแท็กทีมคู่กับคริสเตียน ที่มีชื่อว่าเอดจ์และคริสเตียน โดยในชีวิตจริงพวกเขาเป็นเพื่อนกันและในบทเขารับบทเป็นพี่ชายของคริสเตียน เขาสร้างสถิติไว้คือเป็นแชมป์แท็กทีม WWEมากที่สุดถึง 13 สมัย และได้แชมป์โลก 11 ครั้งได้แก่ แชมป์ WWE 4 สมัย และแชมป์โลกเฮฟวี่เวท 7 สมัย และได้ครองแชมป์เส้นเล็กได้แก่ แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล, แชมป์ยูเอส เป็นผู้ชนะมันนีอินเดอะแบงก์ 2005, รอยัลรัมเบิล 2010, คิงออฟเดอะริง 2001, แชมป์แกรนด์สแลมคนที่7และแชมป์ทริปเปิลคราวน์คนที่14 ปัจจุบันได้เลิกปล้ำเนื่องจากอาการบาดเจ็บที่คอและแขน และได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2012 กระท่อมเคลาด์สฮิลล์
ในปี ค.ศ. 1935 ลอเรนซ์ลาออกจากกองทหารอากาศ และกลับมาพำนักที่เคลาด์สฮิลล์ เมื่ออายุได้ 46 ปีสองสามอาทิตย์หลังจากลาออกจากราชการลอเรนซ์ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่หัวจากอุบัติเหตุจากจักรยานยนต์ไม่ไกลจากกระท่อม และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1935 ปีต่อมาเอ. ดับเบิลยู. ลอเรนซ์ผู้เป็นน้องและเป็นทายาทก็มอบเคลาด์สฮิลล์ให้แก่องค์การอนุรักษ์แห่งชาติ ที่ทำเป็นพิพิธภัณฑ์อุทิศให้แก่ชีวิตและงานของที.อี. ลอเรนซ์ วิลเลียม เชกสเปียร์
เชกสเปียร์เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1616[6] โดยใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่กับภรรยาและบุตรสาวทั้งสอง ซูซานนาแต่งงานกับนายแพทย์ จอห์น ฮอลล์ เมื่อปี ค.ศ. 1607 ส่วนจูดิธแต่งงานกับโทมัส ควินีย์ พ่อค้าเหล้าองุ่น สองเดือนหลังจากเชกสเปียร์เสียชีวิต[6] เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
นางเอดิธ โทลคีน ได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 (ค.ศ. 1971) มีอายุได้ 82 ปี โทลคีนให้แกะสลักคำว่า ลูธิเอน (Lúthien) ซึ่งเป็นตัวละครเอลฟ์ที่ได้แนวความคิดมาจากเอดิธในเรื่องที่เขาแต่ง หลังชื่อของนางบนป้ายหลุมศพด้วย และเมื่อโทลคีนเสียชีวิตหลังจากนั้นอีก 21 เดือน ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2516 (ค.ศ. 1973) รวมอายุได้ 81 ปี เขาก็ได้สั่งไว้ให้ฝังตนเองในหลุมเดียวกันกับนางเอดิธ และให้เติมคำว่า เบเรน ข้างหลังชื่อเขา ดังนั้นป้ายหลุมศพจึงได้เขียนไว้ดังนี้ เอมี ไวน์เฮาส์
เอมีได้กีต้าร์เป็นของตัวเองครั้งแรกเมื่ออายุ 13 ปี เธอได้เริ่มแต่งเพลง และทำงานต่างๆ เช่น เป็นนักหนังสือพิมพ์ให้กับ เวิร์ด เอ็นเตอร์เทนเมนท์ นิวส์ เน็ตเวิร์ค (World Entertainment News Network) และร้องเพลงในวงดนตรีแจ๊ส เป็นต้น[7] แฟนหนุ่มในขณะนั้นของเธอ ชื่อ ไทเลอร์ เจมส์ ซึ่งเป็นนักร้องเพลงโซลได้ส่งเทปเพลงตัวอย่างของเอมีไปให้ A&R[6] ทำให้เธอได้เซ็นต์สัญญากับ ไอซ์แลนด์ เรคคอร์ด ยูนิเวอร์แซล (Island Records/Universal) ซึ่งอยู่ภายใต้การดำเนินงานของบริษัท 19 แมนเนจเมนท์ (19 Management) ของ ไซมอน ฟูลเลอร์ (Simon Fuller) [14] และกับ EMI เอมีได้ร่วมร้องเพลงและออกทัวร์กับ ชาร์รอน โจนส์ กับวงแดป-คิงส์ [15] เจมส์ บอนด์
หลังเฟลมมิ่งเสียชีวิต คิงส์ลีย์ เอมิส ได้แต่งนวนิยายบอนด์ต่อ ในชื่อ "Colonel Sun" (ใช้นามปากกา โรเบิร์ต มาร์คแฮม) และตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2511 ซึ่งก่อนหน้าเขาเคยเขียนหนังสือเกี่ยวกับนวนิยายบอนด์ของเฟลมมิ่งด้วย ในชื่อ "The James Bond Dossier" เมื่อปีพ.ศ. 2508 ต่อมานิยาย 2 เล่มจากภาพยนตร์ของอีโอเอ็น โปรดักชันส์ได้ตีพิมพ์ ในชื่อ "James Bond, The Spy Who Loved Me" และ "James Bond and Moonraker" โดยทั้งสองเล่มแต่งโดย คริสโตเฟอร์ วูด ซึ่งเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ หลังจากนั้นนิยายบอนด์ก็หยุดไป จนถึงปีพ.ศ. 2524 นักเขียนแนวสยองขวัญ จอห์น การ์ดเนอร์ ได้หยิบนวนิยายบอนด์ มาแต่งในชื่อ "Licence Renewed". โดยการ์ดเนอร์ได้แต่งนวนิยายบอนด์ทั้งหมด 16 เล่ม โดยมี 2 เล่มเป็นนิยายจากภาพยนตร์ของอีโอเอ็น โปรดักชันส์ชื่อ "Licence to Kill" และ "GoldenEye" ถึงแม้ว่าผ่านไป 13 ปี การ์ดเนอร์ ยังคงให้ตัวละครยังอายุเท่าเดิมกับที่เฟลมมิ่งระบุเอาไว้ ในปี พ.ศ. 2539 การ์ดเนอร์ได้หยุดแต่งนวนิยายบอนด์ เนื่องจากปัญหาสุขภาพ 
ในปี พ.ศ. 2539 นักเขียนชาวอเมริกัน เรย์มอนด์ เบ็นสัน กลายเป็นนักเขียนนวนิยายบอนด์ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเคยเขียนหนังสือ "The James Bond Bedside Companion", ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 จนถึงปี พ.ศ. 2545 ก็หยุดเขียน โดยเบ็นสันเขียนนวนิยายบอนด์ทั้งหมด 6 เล่ม, นิยายอีก 3 เล่มและเรื่องสั้นอีก 3 เรื่อง
6 ปีผ่านไป เซบาสเตียน ฟอล์ค ได้รับมอบหมายจากสำนักพิมพ์เอียน เฟลมมิ่ง ให้แต่งนวนิยายบอนด์ใหม่ โดยได้วางจำหน่ายวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ในวาระครบรอบ 100 ปีเอียน เฟลมิ่ง ในชื่อ "Devil May Care" ซึ่งตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ แพนกวินบุค ในสหราชอาณาจักร และสำนักพิมพ์ ดับเบิลเดย์ ในสหรัฐอเมริกา ต่อมา นักเขียนชาวอเมริกัน เจฟฟรีย์ ดีฟเวอร์ ได้รับมอบหมายจากสำนักพิมพ์เอียน เฟลมมิง ให้แต่งนวนิยายบอนด์ในชื่อ "พลิกแผนเพชฌฆาต" (Carte Blanche) โดยได้วางจำหน่ายวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งเป็นรีบูทนวนิยายบอนด์ใหม่ เป็นสายลับหลังเหตุการณ์ 9/11 โดยบอนด์จะไม่สังกัด MI5 หรือ MI6 เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2556 นวนิยายชื่อ "โซโล" แต่ง วิลเลียม บอยด์ โดยดำเนินเหตุการณ์อยู่ในปี พ.ศ. 2512 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ
นอกจากการลาออกของอัครมหาเสนาบดีแล้วพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ยังสูญเสียผู้ที่ทรงไว้ใจหลายคนระหว่าง ค.ศ. 1361 ถึง ค.ศ. 1362 จากโรคระบาดที่เกิดขึ้นหลายครั้ง วิลเลียม มองตาคิว เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 1 (William Montacute, 1st Earl of Salisbury) พระสหายในการรณรงค์ในคริสต์ทศวรรษ 1330 เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1344, วิลเลียม เดอ คลินตัน เอิร์ลแห่งฮันติงดันที่ 1 (William de Clinton, 1st Earl of Huntingdon) ผู้ที่ในการรณรงค์กับพระองค์ที่น็อตติงแฮมเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1354, เอิร์ลจากปี ค.ศ. 1337 วิลเลียม เดอ โบฮุน เอิร์ลแห่งนอร์ทแธมป์ตันที่ 1 (William de Bohun, 1st Earl of Northampton) เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1360 และปีต่อมาเฮนรี โกรสมอนต์ ดยุกแห่งแลงคาสเตอร์ที่ 1 (Henry of Grosmont, 1st Duke of Lancaster) ผู้ที่อาจจะถือว่าเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญของพระองค์จากอาจจะด้วยโรคระบาด การสูญเสียทำให้เหลือแต่ขุนนางส่วนใหญ่ที่ยังหนุ่มผู้ที่หันไปสนับสนุนเจ้าชายรัชทายาทแทนที่จะสนับสนุนพระองค์ มีป คีส
แฮร์มีเนอ ซันทรูชิทซ์ (German: Hermine Santruschitz; 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452 - 11 มกราคม พ.ศ. 2553) หรือเป็นที่รู้จักทั่วใปในภาษาดัตช์ว่า มีป คีส (Dutch: Miep Gies)[1] คือหนึ่งในชาวดัตช์ผู้ช่วยเหลืออันเนอ ฟรังค์, ครอบครัวของเธอ และชาวยิวอีกสี่คนในการหลบซ่อนตัวจากนาซีเยอรมัน ซึ่งทั้งหมดซ่อนตัวอยู่ในส่วนต่อเติมอาคารที่ทำการของบริษัทค้าขายของออทโท ฟรังค์ บิดาของอันเนอ ฟรังค์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมทีมีป คีส ถือสัญชาติออสเตรียโดยกำเนิด แต่ในปี พ.ศ. 2463 ครอบครัวชาวดัตช์รายหนึ่งรับเธอมาอุปถัมภ์เป็นการชั่วคราวด้วยวัยเพียงเจ็ดขวบ ซึ่งในภายหลังเธอรู้สึกผูกพันกับครอบครัวนี้อย่างมาก เดิมทีครอบครัวรับอุปการะเธอเพียงหกเดือน และก็ถูกขยายออกไปเป็นหนึงปีเนื่องจากสุขภาพร่างกายที่เปราะบางของเธอ จนในที่สุดเธอเลือกที่จะอยู่กับครอบครัวดังกล่าวต่อไป และอาศัยอยู่ในเนเธอร์แลนด์ไปตลอดช่วงชีวิตที่เหลือ ในปี พ.ศ. 2476 เธอเริ่มทำงานให้กับออทโท ฟรังค์ นักธุรกิจเชื้อสายยิวผู้อพยพครอบครัวจากเยอรมนีมายังเนเธอร์แลนด์เพื่อหลีกเลี่ยงการปราบปรามชาวยิวโดยพรรคนาซี มีป คีส จึงกลายมาเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเพื่อนที่ครอบครัวฟรังค์ไว้วางใจ รวมถึงเป็นกำลังสำคัญที่ให้การช่วยเหลือครอบครัวตลอดระยะเวลาสองปีของการหลบซ่อนตัว เธอคือคนที่เก็บกู้สมุดบันทึกประจำวันของอันเนอไว้ได้หลังจากที่ครอบครัวถูกจับกุม และรักษาสมุดดังกล่าวไว้ในที่ปลอดภัยจนกระทั่งออทโท ฟรังค์ รอดชีวิตกลับมาจากค่ายกักกันเอาชวิทซ์ในปี พ.ศ. 2488 ทำให้เธอได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของอันเนอ[2][3][4][5][6][7][8] นอกจากนี้เธอยังเป็นผู้ประพันธ์หนังสือ Anne Frank Remembered: The Story of the Woman Who Helped to Hide the Frank Family ร่วมกับแอลิสัน เลสลี โกลด์ และออกตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2530 จอห์น วิลเลียม วอเทอร์เฮาส์
จอห์น วิลเลียม วอเทอร์เฮาส์ (; 6 เมษายน ค.ศ. 1849 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917) เป็นจิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ เกิดที่กรุงโรม เป็นบุตรของจิตรกร วิลเลียมและอิซาเบลลา วอเทอร์เฮาส์ วันเกิดที่แท้จริงของวอเทอร์เฮาส์ยังไม่ทราบแน่ชัด แต่เขาเข้าพิธีศีลล้างบาปเมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1849 ปีเตอร์ ทริปปี ผู้เชี่ยวชาญด้านผลงานของวอเทอร์เฮาส์เชื่อว่าวอเทอร์เฮาส์น่าจะเกิดระหว่างวันที่ 1 ถึง 23 มกราคม เอมี แอดัมส์
เอมี ลู แอดัมส์ () เกิดวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1974 เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน แอดัมส์เริ่มอาชีพการแสดงทางด้านละครเวที ก่อนที่จะปรากฏตัวบนจอภาพยนตร์เรื่องแรกในปี 199 กับหนังแนวตลกมืด เรื่อง "Drop Dead Gorgeous" หลังจากปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญทางซีรีส์ทางโทรทัศน์หลายเรื่อง และบทในหนังเกรดบี เธอก็รับบทเป็นเบรนดา สตรอง ในภาพยนตร์ปี 2002 เรื่อง "Catch Me If You Can" แต่ผลงานแจ้งเกิดของเธอคือหนังอินดี้ในปี 2005 เรื่อง "Junebug" รับบทเป็นแอชลีย์ จอห์นสเตน จากเรื่องนี้ทำให้เธอได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีและยังด้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม แอนดี วอร์ฮอล
ในปี 1979 แอนดีก็ได้เปิดงานแสดงภาพเขียนของเขาขึ้นที่เทต แกลลอรี่ (Tate Gallery) ในลอนดอน ภาพชุดกระป๋องซุปแคมป์เบลส์ของเขาที่ทำขึ้นใหม่ในปี 1968 ในรูปแบบซิลค์ สกรีนก็ถูกประมูลไปได้ถึง 60,000 ดอลลาร์ ซึ่งเป็นการสร้างสถิติใหม่ของเขาในการเป็นศิลปินในยุคนั้นที่สามารถขายภาพได้ในราคาสูงที่สุดในโลกในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ และในช่วงที่แอนดีดำเนินชีวิตไปแบบอิสรเสรีชนก็มีคนมากมายวิพากษ์ วิจารณ์กันตามสื่อต่างๆ มีทั้งเสียงดูหมิ่นเหยียดหยามต่อพฤติกรรมของกลุ่มของเขาว่าเป็นพวกไร้ศีลธรรมจรรยานั้นก็มีมากพอๆกับคำยกย่องชื่นชมในตัวเขาว่าเป็นฮีโร่ที่กล้าปลดปล่อยความเป็นปัจเจกชนออกมาทวนกระแสของสังคมที่หน้าไหว้หลังหลอก และในปี 1971 แม่ของเขาก็ขอย้ายกลับไปอยู่ที่พิตส์เบิร์ก ก่อนจะเสียชีวิตลงในปี 1972 เอ็ดดี เกร์เรโร
วันที่ 13 พฤศจิกายน 2005 เอ็ดดีได้เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวายฉับพลัน ซึ่งเสียชีวิตตอนกำลังแปรงฟันอยู่ที่ห้องพักในโรงแรมมาร์ริออส ที่มินนิแอโปลิส มินเนโซตา วันนั้นจึงเกิดศึก SuperShow ขึ้น เพื่อไว้อาลัยให้กับเอ็ดดีซึ่งสื่อบอกว่าวันนี้เป็นวันที่เอ็ดดีจะได้แชมป์จากบาทิสตา แต่ก็ไม่มีโอกาส สร้างความโศกเศร้าไปทุกวงการมวยปล้ำด้วยวัยเพียง 38 ปีเท่านั้น ในปี 2006 เอ็ดดีได้รับบรรจุชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ซึ่งวิกกี เกร์เรโรภรรยาของเขาเป็นผู้มารับรางวัลแทน แบล็กอายด์พีส์
ปี 1995 Eazy-E เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ วง Atban Klann ก็กลับมาทำงานร่วมกันอีกครั้งภายใต้ชื่อวงแบล็กอายด์พีส์ (Black Eyed Peas) โดย will.i.am ได้ให้เหตุผลบนปกของอัลบั้ม "มังกีบิสซิเนส" ("Monkey Business") ถึงการตั้งชื่อวงนี้ว่า "เป็นอาหารสำหรับจิตใจ" พวกเขาพาไฮเม โกเมซ หรือ ทาบู (Jaime Gomez / Taboo) เข้ามาเป็นสมาชิกคนที่สามและมีคิม ฮิลล์ (Kim Hill) เป็นนักร้องแบ็คอัพให้ แบล็กอายด์พีส์ไม่เหมือนกับวงฮิปฮอปทั่ว ๆ ไป เพราะพวกเขาเลือกที่จะแสดงสดและใช้เครื่องดนตรี รวมทั้งสไตล์การแต่งตัวก็ต่างจากศิลปินแร็ปแก็งสเตอร์อื่น ๆ ในแถบลอสแอนเจลิสในสมัยนั้น อีดี อามิน
วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 มาดินา อามิน (ภรรยาของอามิน) รายงานว่าอามินอยู่ในอาการโคม่าและใกล้จะถึงแก่อสัญกรรมที่โรงพยาบาลเฉพาะทางกษัตริย์ไฟแซล (King Faisal Specialist Hospital) เมืองเจดดะห์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย เธออ้อนวอนให้โยเวรี มุเซเวนี ประธานาธิบดีของยูกันดาอนุญาตให้อามินกลับมาสิ้นใจที่ประเทศบ้านเกิด มุเซเวนีตอบกลับไปว่า "คำตอบสำหรับบาปกรรมของเขาที่ได้กระทำไว้นั้นนำประเทศไปสู่ความล้าหลัง" อามินถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ร่างของเขาถูกฝังที่ป่าช้ารูวาอิสในเมืองเจดดะห์ ข้อเขียนวอยนิช
ปี พ.ศ. 2409 ห้องสมุดส่วนตัวของเบคซ์ได้ย้ายไปยังวังวิลล่ามอนดราโกนในฟราสคาตีของลัทธิเยซูอิต ซึ่งเป็นศูนย์ของสถาบันกิสเลียริ ในปี พ.ศ. 2455 วิทยาลัยโรมาโนได้ประสพปัญหาด้านการเงินและได้ขายตำราบางส่วน วิลฟริด วอยนิชได้ซื้อหนังสือจากวิทยาลัยจำนวน 30 เล่ม ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือข้อเขียนวอยนิช เมื่อวอยนิชเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2473 เอเธล ลิเลียน วอยนิช (English: Ethel Lilian Voynich) ผู้เป็นภรรยาได้เก็บหนังสือเล่มนี้ไว้จนกระทั่งเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2503 และได้มอบข้อเขียนวอยนิชให้นางสาว แอน นิล แอน นิลได้ขายหนังสือเล่มนี้ให้พ่อค้าหนังสือเก่าอีกคนคือ ฮันส์ พี. เคราส์ (English: Hans P. Kraus) ซึ่งในที่สุดได้บริจาคข้อเขียนวอยนิชให้มหาวิทยาลัยเยล ในปี พ.ศ. 2512 แอนดี วิลเลียมส์
ฮาวเวิร์ด แอนดรูว์ "แอนดี" วิลเลียมส์ () เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1927เสียชีวิต 25 กันยายน ค.ศ. 2012 เป็นนักร้องเพลงป็อปชาวอเมริกัน แอนดี วิลเลียมส์มียอดขายอัลบั้มได้รับการยืนยันจาก RIAA ในระดับแผ่นเสียงทองคำ 18 แผ่นเสียงทองคำ และ 3 แผ่นเสียงทองคำขาว เมื่อครั้งที่ประธานาธิบดี โรนัลด์ เรแกน ดำรงตำแหน่งอยู่ เขาเอ่ยถึงเสียงร้องของแอนดีว่า "ถือเป็นสมบัติของชาติ"  อีนิด ไบลตัน
นิตยสาร "Enid Blyton" ปิดตัวลงใน พ.ศ. 2502 เนื่องจากเธอมีอายุมากแล้วกอปรกับที่เธอป่วยโรคเรื้อรังอีกด้วย ดังนั้นในช่วงทศวรรษที่ 60 (พ.ศ. 2503-2513) เธอจึงไม่ค่อยได้เขียนหนังสืออีก ในที่สุด อีนิด ไบลตันก็จากโลกนี้ไปอย่างสงบในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ขณะนอนหลับ ที่บ้านพักคนชรา "Hampsted" ผลงานที่เธอฝากไว้กับโลกมีมากว่า 700 เรื่อง ซึ่งยังคงได้รับการตีพิมพ์ต่อไปทั่วโลกจนถึงทุกวันนี้ นักจิตวิทยาคนหนึ่งเคยกล่าวถึงเธอไว้ว่า "ไบลตันเป็นเด็ก คิดเหมือนเด็ก และเขียนเหมือนเด็ก" เอ็ด กีน
ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้ว เอ็ด กีน สังหารเหยื่อไปแล้วกี่ราย แต่จากสืบสวนอย่างเป็นทางการของตำรวจระบุว่า เขาสังหารเหยื่อไปเพียง 2 รายเท่านั้น รายแรกเป็นผู้หญิง ชื่อ มารี โฮแกน วัย 55 ปี เมื่อปี ค.ศ. 1954 เธอเป็นหญิงหม้ายเจ้าของร้านอาหารและบาร์เล็ก ๆ ชื่อ โฮแกน ทราเวิร์น ที่หมู่บ้านไพน์ โกรฟ ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธออยู่กับเอ็ดตามลำพัง จนกระทั่งมีลูกค้าคนหนึ่งเข้าไปที่นั้นก็ไม่พบคนขาย แต่เห็นเลือดกองใหญ่บนพื้นที่ประตูด้านหลังร้าน กับกระสุนปืนพกขนาด .32 ปลอกหนึ่ง และรอยเลือดปรากฏเป็นระยะ ๆ ไปจนถึงที่จอดรถและก็หายไป ซึ่งเข้าใจว่ามารีคงถูกนำไปขึ้นรถจากที่ตรงนั้น ตำรวจไม่สามารถหาตัวเธอได้แม้จะผ่านหลายปีแล้ว จนกระทั่ง เอลโม เจ้าของโรงเลื่อยให้การกับตำรวจภายหลังว่า เขาเคยคุยกับเอ็ดเรื่องการหายตัวของมารี เอ็ดตอบเขาว่าเธออยู่ที่ฟาร์มของเขานั้นแหละ ไม่ได้หายไปไหน ตอนนั้นเอลโมคิดว่าเอ็ดพูดเล่น จึงไม่ใส่ใจและถามอะไรเพิ่มเติม เอ็ดมุนด์หลังกางเขน เอิร์ลที่ 1 แห่งแลงคาสเตอร์
เอ็ดมุนด์ใช้ชีวิตที่เหลือในอังกฤษและฝรั่งเศสที่พระองค์ทำหน้าที่เป็นทูตให้พระเชษฐาอยู่บ่อยครั้ง ตอนที่ทรงสิ้นพระชนม์ เอ็ดมุนด์เป็นแม่ทัพแห่งอากีแตนและกำลังทำการปิดล้อมบอร์โดซ์ เมืองหลวงของอากีแตนที่ชาวฝรั่งเศสยึดครอง พระองค์ล้มป่วยระหว่างปิดล้อมและสิ้นพระชนม์ในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1296 ด้วยพระชนมายุ 51 พรรษา เอ็ดมุนด์ได้ประกาศว่าพระองค์จะไม่ถูกฝังจนกว่าหนี้ของพระองค์จะได้รับการชำระ ร่างของพระองค์ถูกดองที่แอบบีย์นิกายฟรานซิสกันในบาโยนน์ (ฝรั่งเศส) และไม่ได้ถูกนำกลับไปอังกฤษจนถึงต้นปี ค.ศ. 1297 อัฐิของถูกเก็บไว้ในคอนเวนต์นิกายฟรานซิสกันในลอนดอนจนถึงวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1301 เมื่อพระองค์ถูกฝังต่อหน้าพระเชษฐา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ในโบสถ์น้อยของเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพที่หลุมฝังศพอันวิจิตรงดงามของพระองค์ยังคงมีอยู่ให้เห็น ดังคัน เอดเวิดส์
แพทย์ได้ใช้ไตเทียม เพื่อให้เขามีชีวิตรอดต่อไป แต่อวัยวะเทียมนี้ทำให้ความสามารถในการแข็งตัวของเลือดลดลง และเริ่มมีเลือดออกภายในร่างกาย อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงถามผู้ช่วยผู้จัดการทีม จิมมี เมอร์ฟี ว่า "กี่โมงที่เราจะลงเล่นกับวูฟส์ จิมมี? ฉันต้องไม่พลาดนัดนั้น" วันที่ 14 กุมภาพันธ์ อาการของเขาถูกรายงานว่า "ดีขึ้นอย่างมาก" ถึงกระนั้น วันที่ 19 กุมภาพันธ์ อาการของเขากลับทรุดลงอย่างรวดเร็ว ด้วยการใช้ไตเทียม ซึ่งทำให้สุขภาพของเขาย่ำแย่ลง แพทย์ต่างประหลาดใจกับการสู้ชีวิตของเขา และวันต่อมา อาการของเขาก็ค่อย ๆ ดีขึ้น แต่ท้ายที่สุดแล้วเอ็ดเวิร์ดได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 เวลา 2 นาฬิกา 15 นาที หนึ่งชั่วโมงก่อนการเสียชีวิตของเขา นิตยสาร "Football Mouthly" ของชาลส์ บูคัน ก็ถูกตีพิมพ์ ด้วยหน้าปกที่มีภาพถ่ายของเอ็ดเวิร์ดกำลังยิ้มอยู่ เอมิล ซินเนอร์
เขาเสียชีวิตในค่ายกักกันไมดาเนกนาซี ในปี ค.ศ. 1942 อัลดริช เอมส์
วาเลรี มาร์ทินอฟ เป็นเจ้าหน้าที่สาย X (ข่าวกรองวิทยาศาสตร์และเทคนิค) ของวอชิงตันเรซิเดนทูรา มาร์ทินอฟเปิดเผยตัวตนของเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของโซเวียตกว่า 50 นายที่ปฏิบัติการนอกสถานทูต และยังให้ชื่อของเป้าหมายด้านวิทยาศาสตร์และเทคนิคที่ KGB สามารถเจาะเข้าไปได้ เอมส์ส่งชื่อมาร์ทินอฟให้ KGB และเขาถูกประหารชีวิต[47] เอมส์ส่งชื่อมาร์ทินอฟให้ KGB ทำให้เขาถูกประหารชีวิต[48] เอลี วิตนีย์
"อีไล วิทนี่"' ( – 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2308 – 8 มกราคม พ.ศ. 2368) นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองเวสต์บอโรว์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ได้เข้าศึกษาด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยเยล แต่ไม่จบการศึกษาเนื่องจากขาดทุนทรัพย์ จึงลาออกและไปเป็นครูกวดวิชาที่รัฐจอร์เจียและได้รับการอุปถัมภ์จากนางนาธาเนียล กรีน ภริยาหม้ายของนายพลกรีน วีรบุษทหารของฝ่ายปฏิวัติ นางกรีนให้อีไลไปพักอาศัยในไร่ของเธอ ทำให้อีไลมีเวลาอ่านตำรากฎหมายและเริ่มงานประดิษฐ์คิดค้นเครื่องปั่นฝ้ายเป็นผลสำเร็จ ซึ่งสามารถแยกใยฝ้ายออกจากเมล็ดได้โดยได้จดสิทธิบัตรเมื่อไว้ พ.ศ. 2337 แต่เครื่องปั่นฝ้ายที่อีไลคิดขึ้นได้และจดทะเบียนไว้นี้ถูกลอกเลียน ทำให้อีไลหมดตัวไปกับการฟ้องร้องป้องกันลิขสิทธิ์แต่ไม่ประสบผลสำเร็จแพ้คดีเสีย เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอส-คลาส
W140 รุ่น S280 เป็นรถยนต์ที่เจ้าหญิงไดอาน่าแห่งเวลส์ ทรงประสบอุบัติเหตุสิ้นพระชนม์ในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2540 ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส อันเนื่องมาจาก การที่พระองค์ทรงพยายามเสด็จหลบหนีกลุ่มช่างภาพอิสระ (ปาปารัสซี่) ซึ่งพยายามสะกดรอยตามพระองค์ขณะทรงประทับอยู่ที่ปารีส นายอองรี ปอล ซึ่งเป็นคนขับรถ พยายามเร่งความเร็วเพื่อหลบหนีจากการติดตาม จนเมื่อถึงอุโมงค์ พอยต์ เดอ อัลมา ซึ่งมีความลาดชันสูง รถได้ไหลลงและมีความเร็วสูงขึ้น และเมื่อถึงทางโค้ง รถพุ่งชนแผงเหล็กกั้นอุโมงค์ และเสียหลักหมุนไปชนแผงกั้นอุโมงค์อีกฝั่งหนึ่ง หม้อน้ำระเบิดอย่างรุนแรง คนขับรถและพระสหายรวม 2 คน เสียชีวิตทันที ส่วนเจ้าหญิงและองครักษ์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งเจ้าหญิงสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา ส่วนองครักษ์ แพทย์สามารถช่วยชีวิตไว้ได้ เอมี ไวน์เฮาส์
อัลบั้ม Frank ติดอันดับต้นๆของ ยูเค อัลบั้มส์ ชาร์ท ในปี ค.ศ. 2004 เมื่ออัลบั้มนี้ได้ถูกเสนอชื่อขึ้นชิงบริทอวอร์ดส ในสาขา British Female Solo Artist และ British Urban Act นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวอีกด้วย[20] ในปีเดียวกันนั้นเอง เธอได้รับ ไอวอร์ โนเวลโล อวอร์ด สาขาเพลงร่วมสมัยยอดเยี่ยม จากซิงเกิลเปิดตัว "Stronger Than Me" คู่กับโปรดิวเซอร์ของเธอ ซะลาม เรมิ[21] ยิ่งไปกว่านั้น อัลบั้ม Frank ยังถูกเสนอชื่อขึ้นชิง เมอร์คิวรี มิวสิก ไพรซ์ อีกด้วย เอมีได้ไปร้องเพลงในเทศกาลเพลงแกลสตันบูรี และ วี เฟสติวอล ด้วย เอมี ไวน์เฮาส์
เอมี ไวน์เฮาส์เกิดที่เขตเซาธ์เกท เมืองเอนฟีลด์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เธอเกิดในครอบครัวเชื้อสายยิวที่รักดนตรีแจ๊ส[6] ครอบครัวของเธอมีสมาชิก 4 คน พ่อของเธอชื่อ มิทเชลล์ ทำงานอาชีพเป็นคนขับรถแท็กซี่ แม่ของเธอชื่อ เจนิส ทำงานอาชีพเป็นเภสัชกร และพี่ชายของเธอชื่อ อเล็กซ์[7] ในตอนที่เอมี่ยังเป็นเด็กพ่อของเธอมักจะร้องเพลงของแฟรงก์ ซินาตรา ซึ่งทำให้เอมีร้องเพลงแบบนั้นมาจนถึงปัจจุบัน แม้แต่ตอนที่เธอเป็นนักเรียน ครูมักจะดุเธอเรื่องร้องเพลงในห้องเรียนเสมอ[8] เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลที่ 1 แห่งแคลเรนดัน
เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลแห่งแคลเร็นดอนที่ 1 (ภาษาอังกฤษ: Edward Hyde, 1st Earl of Clarendon) (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1609 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 1674) เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลแห่งแคลเร็นดอนที่ 1 เป็นรัฐบุรุษคนสำคัญของอังกฤษผู้มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1609 เป็นบุตรของ เฮนรีไฮด์แห่งดิลตัน เอ็ดเวิร์ดสมรสครั้งแรกกับแอนน์ผู้มีชีวิตอยู่เพียงหกเดือนหลังจากแต่งงาน และครั้งที่สองกับฟรานซ ไฮด์ เคานทเตสแห่งแคลเร็นดอน (Frances Hyde, Countess of Clarendon) ผู้เป็นแม่ของแอนน์ ไฮด์ผู้เป็นชายาของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แอนน์ ไฮด์เป็นพระมารดาของพระราชินีนาถแมรีที่ 2 และพระราชินีนาถแอนน์ ฉะนั้นเอ็ดเวิร์ด ไฮด์จึงเป็นปู่ของพระมหากษัตรีย์ของอังกฤษสองพระองค์ เอ็ดเวิร์ดเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1674 ขณะที่ลี้ภัยอยู่ในฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ
เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6 แห่งอังกฤษเสด็จสวรรคตด้วยวัณโรคในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2096 สิริพระชนมายุได้ 15 พรรษา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไม่ต้องการให้เจ้าหญิงแมรี่ครองราชสมบัติ เพราะเกรงว่าพระนางจะฟื้นฟูโรมันคาทอลิกและอาจล้มล้างการปฏิรูปศาสนาของพระองค์ เพราะเหตุผลนี้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงวางแผนที่จะตัดพระนางออกจากสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ อย่างไรก็ตามที่ปรึกษาของพระองค์ไม่แนะนำให้ตัดสิทธิของเจ้าหญิงแมรี่ แต่พระองค์ก็ตั้งใจให้สิทธิในการครองราชย์แก่เจ้าหญิงเอลิซาเบธ แต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ตัดสิทธิในการครองราชย์ทั้งสองคน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้ให้สิทธิในการครองราชย์แก่เลดี้เจน เกรย์ ลูกสะใภ้ของจอห์น คัดเลย์เอิร์ล แห่ง วอร์วิก ต่อมากฎหมายใน พ.ศ. 2087 ได้ให้เจ้าหญิงทั้งสองกลับมาสู่สิทธิในการสืบราชสมบัติอีกครั้ง เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงแมรี่ได้ถูกเรียกตัวกลับมาลอนดอน อย่างไรก็ตาม ในตอนแรกพระนางสงสัยว่าการเรียกตัวครั้งนี้อาจเป็นข้ออ้างในการจับกุมพระนาง ในการกระทำครั้งนี้เป็นการทำให้ เลดี้เจน เกรย์รับสิทธิในการครองราชย์สะดวกขึ้น ในวันที่ 10 กรกฎาคม เลดี้เจน เกรย์ยอมรับในการขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ การครองราชย์ของเจน เกรย์มีผู้สนับสนุนน้อย หลังจากนั้น 9 วันพระนางได้ถูกเชิญลงจากตำแหน่ง เจ้าหญิงแมรี่ได้เดินทางมาลอนดอนท่ามกลางผู้สนับสนุนมากมาย ท้ายที่สุด เลดี้เจน เกรย์ และ จอห์น ดัดเลย์ ถูกส่งไปจำคุกและคอยการประหารที่หอคอยลอนดอน เล็มมี
เอียน เฟรเซอร์ "เล็มมี" คิลมิสเตอร์ () (24 ธันวาคม ค.ศ. 1945 - 28 ธันวาคม ค.ศ. 2015) เป็นนักร้อง - นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทการเป็นนักร้องนำ , มือเบส , นักแต่งเพลง , ผู้ก่อตั้งวงร็อคอย่าง มอเตอร์เฮด อย่างไรก็ดีก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นสมาชิกวง Hawkwind ผลงานเพลงของเขาได้โดดเด่นกลายมาเป็นแนวเพลงแทรชเมทัล เอมี ไวน์เฮาส์
ในอัลบั้มชุดที่ 2 เอมีเปลี่ยนจากแนวแจ๊สในอัลบั้ม Frank มาเป็นแนวของนักร้องวงผู้หญิงในยุค 50และ 60 เอมีกล่าวว่า หลังจากเสร็จสิ้นจากอัลบั้ม Frank เธอไม่สามารถแต่งเพลงได้เลยตลอดระยะเวลา 18 เดือน จนกระทั่งเอมีได้พบกับ มาร์ก รอนสัน ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้เธอ เธอจึงแต่งเพลงได้ครบทั้งอัลบั้มภายใน 6 เดือน [22] หลังจากซิงเกิล "Fuck Me Pumps" ต้นปีค.ศ. 2006 เพลงจากอัลบั้มที่ 2 ของเอมี ได้แก่ เพลง "Wake Up Alone" และ เพลง "Rehab" ก็ได้กระจายเสียงผ่านทางคลื่นวิทยุ อีสต์ วิลเลจ เรดิโอ ในนิวยอร์ก ในรายการของมาร์ก รอนสัน ต่อมาเพลงทั้งสองนี้ได้ถูกรวมเข้าในอัลบั้มที่ 2 ของเธอด้วย และมีเพลงอื่นๆในอัลบั้มนี้เปิดในวิทยุเช่นเดียวกัน วิตนีย์ ฮิวสตัน
ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 วิทนีย์ถูกพบเสียชีวิตที่โรงแรมเบเวอร์ลีฮิลตัน ในเบเวอร์ลี ฮิลส์, รัฐแคลิฟอร์เนีย ส่วนสาเหตุการเสียชีวิตยังคงไม่เป็นที่แน่ชัด เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ของเบเวอร์ลีฮิลส์ระบุว่าพบนักร้องสาวในร่างซึ่งไร้การตอบสนองและได้ทำการนวดหัวใจผายปอดกู้ชีพเป็นเวลาประมาณ 20 นาที ก่อนที่จะประกาศว่าเธอได้เสียชีวิตลงแล้ว ณ เวลา 15:55 นาฬิกา[34] ทางด้านเจ้าหน้าที่ตำรวจระบุว่า "ไม่มีข้อบ่งชี้ใดที่แน่ชัดว่าการเสียชีวิตเป็นเหตุอาชญากรรม" เจมส์ อี. เวบบ์
เจมส์ เอ็ดวิน เวบบ์ (, 7 ตุลาคม 1906 - 27 มีนาคม 1992) เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลอเมริกันที่ทำงานเป็นผู้บริหารคนที่สองขององค์กรนาซา ปฏิบัติหน้าที่ตั้งแต่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1961 ถึง 7 ตุลาคม ค.ศ. 1968 แอนดี วอร์ฮอล
นอกจากงานเหล่านี้แล้วแอนดียังเป็นผู้ก่อตั้งนิตยสารและเขียนหนังสืออีกหลายเล่ม อาทิ เช่น The Philosophy of Andy Warhol และ Popism: The Warhol Sixties แม้ในช่วงระยะหลังของชีวิตแอนดีจะไม่ค่อยทำงานศิลปะออกมามากเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังคงมีงานในด้านอื่นๆ ออกมาให้เห็นอยู่อย่างต่อเนื่อง เช่น งานโฆษณา หรือ งานแสดงที่เขาได้รับเชิญจากภาพยนตร์ซีรีส์เรื่อง เรือรักเรือสำราญ (Love Boat) และนั้นยิ่งเป็นการตอกย้ำถึงความสำเร็จของเขา หลังจากการแสดงงานครั้งสุดท้ายในยุโรป เมื่อกลับมานิวยอร์กได้ระยะหนึ่ง แอนดีก็เสียชีวิตลงในปี 1987 พระราชวังไวต์ฮอล
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ประทับที่นี่ในหลายโอกาสขณะที่มีการก่อสร้างที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ และต้องขยายเพิ่มเติมเพื่อให้เพียงพอกับผู้ติดตามของพระองค์ ยอร์กเพลซได้รับการสร้างใหม่และขยายอย่างใหญ่โตในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยพระคาร์ดินัลทอมัส โวลซีย์ (Thomas Wolsey) จนมีเพียงแต่วังแลมเบ็ธ (Lambeth Palace) เท่านั้นที่ใหญ่กว่ารวมทั้งพระราชฐานของพระเจ้าแผ่นดินด้วย หลังจากพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ปลดคาร์ดินัลโวลซีย์จากอำนาจในปี ค.ศ. 1530 ออกจากตำแหน่งพระองค์ก็ทรงยึดยอร์กเพลซเพื่อใช้แทนพระราชวังเวสต์มินสเตอร์เป็นที่ประทับในลอนดอน พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ทรงสำรวจอสังหาริมทรัพย์ที่ยึดมากับคู่หมั้นเลดีแอนน์ โบลีน ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์
ดไวต์ ดี ไอเซนฮาวร์ได้ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1969 รวมอายุได้เพียง 78 ปี อี พัง-จา
เจ้าหญิงสิ้นพระชนม์ด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2532 ณ ตำหนักนักซ็อน พระราชวังชังด็อก โซล สิริรวมพระชนมายุได้ 87 พรรษา งานปลงพระศพที่จัดขึ้นเป็นกึ่งพระราชพิธี โดยมีเจ้าชายทะกะฮิโตะ เจ้าชายมิกะซะ และเจ้าหญิงยุริโกะ พระชายาฯ พระประยูรญาติจากญี่ปุ่นเข้าร่วมงานพิธีดังกล่าว พระศพของพระองค์ได้ถูกฝังเคียงข้างพระศพพระสวามีคือมกุฎราชกุมารอึยมินที่สุสานหลวงราชวงศ์โชซอนใกล้โซล แอนดี แมสซีย์ (วาทยากร)
แอนดี แมสซีย์ (1 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 – 1 มิถุนายน ค.ศ. 2018) เป็นวาทยากรและคีตกวีชาวอังกฤษ รู้จักกันส่วนใหญ่ในสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1991– ค.ศ. 2002 แอนดี แมสซีย์เป็นวิทยากรหลักในโตเลโด ซิมโฟนี ออเครสตรา ก่อนหน้านี้ตำแหน่งหลักเขาเคยเป็นวาทยากรของเฟรสโน ฟิลฮาร์โมนิก, เดอะ นิว ออลีนส์ ฟิลฮาร์โมนิก-ซิมโฟนี ออเครสตรา และโรดไอแลนด์ ฟิลฮาร์โมนิก ซิมโฟนี ออเครสตรา แอนดี แมสซีย์ เสียชีวิตที่บ้านในรัฐเวอร์มอนต์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ด้วยวัยอายุ 72 ปี ภายหลังต่อสู้กับโรคมะเร็งมาอย่างยาวนาน เอ็ดเวิร์ด เทลเลอร์
การต่อต้าน Oppenheimer เช่นนี้ ทำให้เทลเลอร์มีศัตรูที่เป็นนักวิชาการมากมาย ส่วน Oppenheimer ได้จบชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี ค.ศ. 1967 ขณะอายุ 62 ปี วิกฤตการณ์สละราชสมบัติของพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8
การไม่ยอมรับวอลลิสอย่างกว้างขวางในสังคม ประกอบกับการที่พระเจ้าเอดเวิร์ดไม่อาจทรงเพิกพระราชหฤทัยไปจากคนรักได้ ยังให้เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2479 พระเจ้าเอดเวิร์ดจึงทรงตัดสินพระทัยสละพระราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าชายอัลเบิร์ต พระอนุชา เสวยราชย์ต่อเป็นพระเจ้าจอร์จที่ 6 และทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น "เจ้าชายเอดเวิร์ด ดยุคแห่งวินด์เซอร์" เมื่อทรงสละพระราชบัลลังก์แล้วก็ทรงเสกสมรสกับวอลลิสในปีถัดมา และทั้งสองครองรักกันตราบจนจนสิ้นพระชนม์และถึงแก่กรรมเป็นเวลาสามสิบห้าปี เอ็ด กีน
ต่อมาศาลได้ตัดสินคดีของเขา ซึ่งผลคือ เอ็ด ผิดจริง แต่ทำไปเพราะอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรงเพราะบ้า ดังนั้นเขาจึงถูกควบคุมตัวอยู่ที่เมนโดด้าจนถึงวาระสุดท้ายในชีวิตของเขาเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 ด้วยโรคหัวใจ ด้วยวัย 77 ปี แอนดี วอร์ฮอล
ในปี1984 เดอะ แฟคตอรี่ ก็ย้ายที่ทำการไปอาคารแห่งใหม่คือ ตึกเอดิสัน (Edison Building) ถนนอีสต์ 33 (East 33 Street) ในนิวยอร์กซึ่งเป็นอาคารขนาดใหญ่กว่าที่เคยใช้มากมาย ทำให้แอนดีสามารถเอาธุรกิจของเขาทั้งหมดมารวมกันไว้ในอาคารนี้ด้วยกันได้ ในขณะนั้นนอกจากแอนดีจะเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จที่สุดแล้ว ยังเป็นเจ้าของธุรกิจที่มีอนาคตมากมาย ทั้งนิตยสาร “อินเทอร์วิว” ของเขาที่สร้างยอดขายได้อย่างสวยงามในระดับต้นๆของวงการนิตยสารบันเทิง และในปี 1986 แอนดีก็ประกาศเปิดโปรเจกใหม่ในการทำรายการให้กับเคเบิลทีวีอย่างรายการ “แอนดี วอร์ฮอล 15 นาที (Andy Warhol’s Fifteen Minutes)” ซึ่งมีชื่อมาจากคำพูดของเขาในการสัมภาษณ์ครั้งหนึ่ง และในปี 1986 อีกเช่นกันที่แอนดีได้รับเชิญไปเป็นดารารับเชิญในภาพยนตร์ซีรีส์เรื่อง “เรือรักเรือสำราญ (Love Boat)” เอเอ็มดี
แอดวานซ์ ไมโคร ดีไวซ์, Inc. หรือ เอเอ็มดี เป็นบริษัทสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งเมื่อ ปี ค.ศ. 1969 โดยพนักงานเก่าจากบริษัท Fairchild Semiconductor โดย เอเอ็มดี ผลิตสินค้าเกี่ยวกับ เซมิคอนดัคเตอร์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่มลรัฐแคลิฟอร์เนีย โดยเป็นผู้พัฒนา ซีพียู และเทคโนโลยีต่างๆ ออกสู่ตลาด และ ผู้ใช่ทั่วไป.โดยที่สินค้าหลักของบริษัทคือ ไมโครโพรเซสเซอร์,เมนบอร์ดชิปเซ็ต,การ์ดแสดงผล,ระบบฟังตัว สำหรับคอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์,คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล และ ระบบฝังตัวต่าง โดยที่ผลิตภัณฑ์ของเอเอ็มดีที่เป็นที่รู้จักได้แก่ไมโครโพรเซสเซอร์ตระกูล APU,Phenom II,Athlon II, Sempron, บนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล, APU Mobile ในคอมพิวเตอร์แบบพกพา,Opteron สำหรับเซิร์ฟเวอร์ และชิปกราฟิก Readeon เอเอ็มดี เป็นผู้ผลิตอันดับ 2 ในตลาดของไมโครโพรเซสเซอร์ ที่มีพื้นฐานอยู่บน x86 อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในผู้ผลิตชิปกราฟิกการ์ดรายใหญ่ของโลก และ ยังผลิตหน่วยความจำแบบแฟลช โดยในปี 2010 เอเอ็มดี เป็นผู้ผลิตเซมิคอนดัคเตอร์ อันดับที่ 12 ของโลก[1] อูมากา
เอ็ดเวิร์ด สมิธ ฟาตู (Edward Smith Fatu; 28 มีนาคม ค.ศ. 1973 – 4 ธันวาคม ค.ศ. 2009) นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน อดีตสังกัดWWEในนาม อูมากา (Umaga) เป็นหนึ่งในครอบครัวตระกูลอานัวอี ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงแล้วด้วยวัย 36 ปี จากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน โดยเว็บไซต์ PWinsider.com ระบุว่าก่อนหน้านี้เมื่อคืนวันพฤหัสฯที่ผ่านมา 3 ธันวาคม ค.ศ. 2009 ขณะดูทีวีอยู่บ้านกับภรรยาจู่ๆอูมากาก็นอนหลับไปจนกระทั่งหลายชั่วโมงต่อมาภรรยาสังเกตสามีนอนหลับนานผิดปกติ ขณะเดียวกันก็พบว่ามีเลือดออกที่จมูก ทำให้เธอต้องรีบนำตัวสามีส่งโรงพยาบาลฮิวสตันทันที ซึ่งอยู่ในอาการโคม่าก่อนจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา ทีแรกการเสียชีวิตของเขาถูกคาดเดาว่าเกิดจากสมองตายแต่ล่าสุดแพทย์ได้วินิจฉัยสาเหตุการเสียชีวิตแล้วว่าเป็นอาการหัวใจเฉียบพลันจากการบริโภคยาแก้ปวดในช่วงหลายปีที่ผ่านมาสำหรับอูมากา ก่อนเสียชีวิตเพิ่งเดินทางกลับจากการปล้ำทัวร์ "Hulkamania" ที่ออสเตรเลียเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 วอลลิส ซิมป์สัน
ช่วงก่อนจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลหลายรัฐสงสัยว่าดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ทรงเข้าฝ่ายนาซี เพราะใน ค.ศ. 1937 ทั้งสองได้เสด็จเยือนประเทศเยอรมนีและเข้าพบอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กระทั่งในปี ค.ศ. 1940 เจ้าชายเอดเวิร์ดได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการอาณานิคมบาฮามาสจนกระทั่งลงจากตำแหน่งในห้าปีถัดมา ช่วงปี 1950–1960 ดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ได้เดินทางไปมาระหว่างยุโรปและอเมริกา และใช้ชีวิตเยี่ยงคนดังในสังคม มีชีวิตสมรสราบรื่นมาตลอด 35 ปี หลังเจ้าชายเอดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1972 ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์จึงใช้ชีวิตอย่างสันโดษและไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณชนบ่อยครั้งนัก จนกระทั่งเธอถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1986 ณ บัวเดอบูโลญ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในวัย 89 ปี กระนั้นเรื่องส่วนตัวของเธอเป็นที่จับตามอง และเธอก็เป็นบุคคลที่สร้างข้อถกเถียงกันอยู่ในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร เอ็กโคแอนด์เดอะบันนีเมน
ในปี 1989 เดอ ฟรีทัส เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถมอเตอร์ไซค์ และวงได้ร่วมตัวใหม่พร้อมกับสมาชิกใหม่ สมาชิกเดิมอย่างวิลล์ ซาร์เจนต์ และ เลส แพตตินสัน ได้ชวนโนเอล เบิร์ก เข้ามาเป็นนักร้องนำ เดมอน รีซ เป็นมือกลอง และ เจค บรอกแมน เป็นมือคีย์บอร์ด วงได้ออกอัลบั้มใหม่ "Reverberation" ในปี 1990 แต่ได้รับคำวิจารณ์ที่ไม่ดีและผลข้างเคียงทางการค้า จนทำให้แยกวง ในปี 1993 ไรอัน ไวต์
เมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1990 อีกหลายเดือนก่อนที่ไวต์จะจบการศึกษาระดับมัธยมปลาย เขาเข้าโรงพยาบาลไรลีย์ ในอินดีแอนาโพลิส เกี่ยวกับการติดเชื้อทางลมหายใจ จากเหตุนี้ทำให้เขาต้องใส่เครื่องช่วยหายใจและได้รับยาระงับความรู้สึก เอลตัน จอห์น มาเยี่ยมเขาและทางโรงพยาบาลได้รับสายโทรศัพท์มาอวยพรอย่างล้นหลาม ไวต์เสียชีวิตในวันอาทิตย์ใบปาล์ม เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1990  วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์
วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ () หรือ ดับเบิลยู. บี. เยตส์ (W. B. Yeats) (13 มิถุนายน พ.ศ. 2408 – 28 มกราคม พ.ศ. 2482) เป็นกวีชาวไอร์แลนด์ เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีความสำคัญต่อวงการวรรณกรรมในศตวรรษที่ 20 และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สร้างผลงานชิ้นสำคัญได้หลังจากได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1923 อีดี อามิน
อีดี อามิน (พ.ศ. 2468 – 16 สิงหาคม พ.ศ. 2546) เป็นเผด็จการทหาร และประธานาธิบดีของประเทศยูกันดาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514–2522 อามินเข้าเป็นสมาชิกในกองทัพอาณานิคมบริเตน สังกัดกรมทหารปืนเล็กยาวแอฟริกา หรือ KAR (King's African Rifles) ในปี พ.ศ. 2489 และในที่สุดเขาก็รั้งตำแหน่งนายพลและผู้บัญชาการกองทัพยูกันดา เขาขึ้นมามีอำนาจในเดือนมกราคม พ.ศ. 2514 หลังจากทำการขับไล่อดีตประธานาธิบดีมิลตัน โอโบเต ไมเคิล แจ็กสัน
หลังจากที่เขาเสียชีวิตไม่นานในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2009 เอ็มทีวีปรับเปลี่ยนช่องโดยเล่นมิวสิกวิดีโอของเขาเพื่อเป็นการอุทิศและเฉลิมฉลองในงานของเขา[326] สถานียังออกอากาศมิวสิกวิดีโอของเขาเป็นเวลานานหลายชั่วโมง และยังมีการสัมภาษณ์สดในปฏิกิริยาตอบรับทั้งจากพิธีกรเอ็มทีวีและเหล่าบุคคลมีชื่อเสียง ตลอดทั้งสัปดาห์ยังมีรายการและยังมีการถ่ายทอดสดพิธีไว้อาลัย [327] ในพิธีไว้อาลัย ณ วันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ผู้ก่อตั้งค่ายเพลงโมทาวน์ เบอร์รี กอร์ดี ยังสรรเสริญแจ็กสันว่าเป็น "คนบันเทิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา" [328][329][330] เดวิด เอ. อาร์. ไวต์
เดวิด แอนดรูว์ รอย ไวต์ () หรือ เดวิด เอ. อาร์. ไวต์ เกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1970 เป็นนักแสดง นักเขียนบทและโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน เขาเริ่มอาชีพนักแสดงด้วยการแสดงในละครซิตคอมเรื่อง "Evening Shade" ในปี ค.ศ. 1990 วิตนีย์ ฮิวสตัน
วิตนีย์ ฮิวสตัน (English: Whitney Houston) หรือชื่อจริงว่า วิตนีย์ เอลิซาเบธ ฮิวสตัน (Whitney Elizabeth Houston; 9 สิงหาคม 2506 — 11 กุมภาพันธ์ 2555) เป็นนักร้องอเมริกัน , นักแสดง , โปรดิวเซอร์ , และนางแบบในปี พ.ศ. 2552 , บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ อ้างถึงในฐานะที่เป็นหญิงที่ได้รับรางวัลมากที่สุด[1] ฮิวสตัน ยังเป็นหนึ่งในนักร้องเพลงป็อปที่มียอดขายดีตลอดกาล โดยประมาณ 170-200 ล้านแผ่นเสียง[2][3] โดยเธอเองมีผลงานสตูดิโออัลบั้มหกอัลบั้ม , โดยมีอัลบั้มเทศกาลพิเศษ One Wish: The Holiday Album (อัลบั้มฉลองปีใหม่) และสามอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ , โดยทั้งหมดที่กล่าวมายังได้รับรางวัลอัลบั้มแผ่นเสียงเพชร , รางวัลยอดการขายยอดเยี่ยม , แพลตินัมและอัลบั้มคุณภาพ ฮิวสตันก้าวข้ามและติดชาร์จเพลงฮิตจำนวนมาก ,เช่นเดียวกับความโดดเด่นของเธอใน เอ็มทีวี , เริ่มต้นด้วยวิดิโอมิวสิกเพลง How Will I Know[4] และส่งผลให้เป็นแรงบันดาลใจแก่ศิลปินหญิงแอฟริกันอเมริกันจำนวนมากที่เดินตามรอยเท้าเธอ.[5][6] เอ็มทีวีไทยแลนด์
เอ็มทีวีไทยแลนด์ได้จัดกิจกรรม เพื่อรณรงค์การป้องกันเอดส์นั่นก็คือคอนเสิร์ตเอ็มทีวีมิวสิกซัมมิตฟอร์เอดส์ 2003 ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ณ อินดอร์สเตเดียม หัวหมาก วัตถุประสงค์เพื่อตระหนักเกี่ยวกับเชื้อไวรัสชนิดนี้ และสอนวิธีการป้องกันไปจนถึงการดำรงชีวิตให้ปลอดภัย โดยก่อนหน้านั้น เมื่อกลางปีมีการประชุมเอดส์โลก (xv International AIDS Conference) ที่ประเทศไทย และ เอ็มทีวีไทยแลนด์มีโอกาสได้ทำสกู๊ปพิเศษเกี่ยวกับงานประชุมในครั้งนี้ และสัมภาษณ์นักแสดงที่เดินทางมาร่วมงาน รณรงค์ให้ผู้คนตระหนักถึงไวรัสชนิดนี้ และป้องกันการเกิดโรค โดยนักแสดงที่มาได้แก่ริชาร์ด เกียร์ แอชลีย์ จัดด์ และโคโค่ ลี และยังมีการจัดงานต่อเนื่องในปี พ.ศ. 2547 และ พ.ศ. 2548 ในงาน "MTV Staying Alive" เอ็ดเวิร์ด เบลลามี
เมื่ออายุได้ 25 ปี เบลลามีป่วยเป็นวัณโรคและไปรักษาตัวที่ฮาวาย เมื่อกลับมาเขาหันมาทำงานเป็นนักเขียน ในปี ค.ศ. 1882 เขาแต่งงานกับเอ็มมา ออกัสตา แซนเดอร์สัน ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คน เบลลามีเสียชีวิตด้วยวัณโรคในปี ค.ศ. 1898 บ้านที่เขาอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็กในเมืองชิกาพีได้รับการประกาศให้เป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติในปี ค.ศ. 1971 ไรอัน ไวต์
ก่อนในยุคของไวต์ ภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่องเป็นโรคติดต่อร้ายแรงในกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน ซึ่งไม่ทราบวิธีการติดต่อที่แน่ชัด แต่คาดว่าติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ต่อมาการรับรู้ได้เปลี่ยนไป ไวต์และผู้มีชื่อเสียงที่ติดเชื้อเอชไอวี อย่างเช่น เมจิก จอห์นสัน, พี่น้องตระกูลเรย์ และ คิมเบอร์ลี เบอร์กาลิส ได้ปรากฏตัวในสื่อมวลชนและส่งผลให้มีการวิจัยเรื่องโรคเอดส์และระบบการศึกษาของรัฐให้ตระหนักถึงการระบาดอย่างรวดเร็ว รัฐสภาคองเกรสแห่งสหรัฐอเมริกาให้ผ่านการบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับโรคเอดส์ รวมถึงรัฐบัญญัติไรอันไวต์แคร์ ซึ่งเกิดมาหลังเขาเสียชีวิต กฎหมายมีผลใช้อีกครั้งใน ค.ศ. 2006 และอีกครั้งในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ไรอันไวต์โปรแกรมยังมีส่วนช่วยให้มีประโยชน์กับคนที่มีโรคร้ายนี้ในสหรัฐอเมริกา อะเพลซวิทโนเนม
ในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ไมเคิล แจ็กสัน ได้เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจหยุดเต้น สามสัปดาห์หลังจากการเสียชีวิตของนักร้องใน 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 เว็บไซต์ข่าวที่มีชื่อเสียง TMZ.com ซึ่งเป็นสื่อแรกที่ได้ปล่อยออกมาภาย 24 วินาที ซึ่งตัวอย่างของเพลงชื่อ "A Place with No Name" และปล่อยในโลกอินเทอร์เน็ต แทร็คที่เป็นเพลงต้นฉบับแจ็คสันที่มีทำนองและเนื้อเพลงที่คล้ายกับ "A Horse with No Name" ของ อเมริกา ซิงเกิลที่เป็นเพลงฮิตติดชาร์ตอันดับที่ 1 ในปี ค.ศ. 1972 แม้จะมีความคล้ายคลึงกันระหว่าง "A Horse with No Name" และ "A Place with No Name" มันก็ปรากฏว่าแจ็คสันได้รับอนุญาตให้บันทึกองค์ประกอบในภายหลัง แวม!
แวม! ( หรือมักเขียนว่า WHAM!) เป็นคู่ดูโอจากอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี 1981 โดยจอร์จ ไมเคิล และแอนดรูว์ ริดจ์ลีย์ ในสหรัฐอเมริกาจะมีชื่อเรียกว่า แวม! ยูเค เนื่องจากซ้ำกับชื่อวงอื่น แวม! มีผลงานอัลบั้มแรกชุด "Fantastic" แต่วงมาโด่งดังจริงหลังออกซิงเกิ้ลที่โด่งดังไปทั่วไป "Wake Me up Before You Go Go" ในปี 1984 จากนั้นจอร์จ ไมเคิล ก็เริ่มปูหนทางสู่การเป็นศิลปินเดี่ยว โดยออกเพลง "Careless Whisper" ซึ่งในสหรัฐอเมริกาใช้ชื่อว่า "จอร์จ ไมเคิล ออฟแวม!" ต่อมาในปี 1985 จอร์จ ไมเคิลประกาศแยกวง โดยมีการแสดงคอนเสิร์ตร่ำลาที่สนามกีฬาเวมบลีย์ มีผู้คนกว่า 72,000 คน แบ็กทูแบล็ก
แบ็กทูแบล็ก () เป็นผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของนักร้องอังกฤษในแนวอาร์แอนด์บี/โซล และนักแต่งเพลง เอมี ไวน์เฮาส์ ออกวางขายในเดือนตุลาคม 2006 กับสังกัดไอส์แลนด์เรเคิดส์ อัลบั้มนี้ตัดซิงเกิ้ลออกมาหลายซิงเกิ้ลอย่าง "Rehab", "You Know I'm No Good", "Back to Black", "Tears Dry on Their Own" และ "Love Is a Losing Game" โดยรวมแล้วอัลบั้ม "แบ็กทูแบล็ก" ได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดี ได้รับคำสรรเสริญกับบรรยากาศเพลงคลาสสิกแจ๊ซ/โซล "ผลงานในสไตล์ย้อนยุค" การเขียนเพลงที่ประสบความสำเร็จ และสไตล์การร้องของไวน์เฮาส์ที่โตและเข้าถึงอารมณ์ และยังติดอันดับสูง ๆ ในท็อป 10 ของชาร์ตปลายปีหลายสถาบัน อย่าง ดิออสตินโครนิเคิล (อันดับ 4) นิตยสารบิลบอร์ด (อันดับ 3) นิตยสารเบลนเดอร์ (อันดับ 8) นิตยสารสแลนต์ (อันดับ 4) นิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี (อันดับ 2) เดอะนิวยอร์กไทมส์ (อันดับ 3) และนิตยสารไทม์ (อันดับ 1) จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
เมื่อมิเลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1896 เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ ก็ทรงเป็นประธานในคณะกรรมาธิการในการสร้างอนุสรณ์แก่มิเลBirchall, Heather. [http://www.tate.org.uk/servlet/ViewWork?cgroupid=999999961&workid=27325&searchid=11876&tabview=text "Sir Thomas Brock (ค.ศ. 1851)
ไฟล์:John everett millais ruling passion.jpg|Ruling passion
ไฟล์:John everett millais leisure hours.jpg|"ชั่วโมงพัก"(Leisure hours)
ไฟล์:Millais - Herbstblätter.jpg|"ใบไม้ร่วง" (Autumn Leaves)(ค.ศ. 1856)
ไฟล์:Millais blind girl.JPG|"เด็กหญิงตาบอด"(The Blind Girl)(ค.ศ. 1856)
ไฟล์:ISUMBRAS.jpg|""(A Dream of the Past: Sir Isumbras at the Ford)(ค.ศ. 1857)
ไฟล์:Millais - Das Tal der Stille.jpg|"พักในทุ่ง" (The Vale Of Rest)ในปี (ค.ศ. 1870) 
ไฟล์:John Everett Millais The Black Brunswicker.jpg|"นายทหารแบล็คบรันสวิค"(ค.ศ. 1860)
ไฟล์:John everett millais my first sermon.jpg|"ฟังเทศนาครั้งแรก"(My first sermon)(ค.ศ. 1862 — 1863)
ไฟล์:esthermillais.jpg|"เอสเธอร์"(Esther)(ค.ศ. 1865)
ไฟล์:Jephtha.jpg|"Jephthah"(ค.ศ. 1867)
ไฟล์:Lorne.jpg|ภาพเหมือนของดยุกจอห์น แคมพ์เบลล์
ไฟล์:John Everett Millais - The Martyr of the Solway.jpg|"ผู้เสียสละแห่งซอลเวย์" (The Martyr of the Solway)(ราว ค.ศ. 1871)
ไฟล์:EFFIE.jpg|"ภาพเหมือนของเอฟฟี" (Portrait of Effie Millais)(ค.ศ. 1873)
ไฟล์:Millais - Überfahrt nach Nordwest.jpg|"ทางผ่านตะวันตกเฉียงเหนือ" (The Northwest Passage)(ค.ศ. 1878)
ไฟล์:CherryRipe1879 by John Everett Millais.jpg|"เชอร์รีสุก" (Cherry Ripe)(ค.ศ. 1879)
ไฟล์:Bubbles by John Everett Millais.jpg|"ลูกโป่ง" (Bubbles)(ค.ศ. 1886) 
ไฟล์:RoseberyMillais - 2.png|"ภาพเหมือนของอาร์ชิบอลด์ พริมโรสเอิร์ลแห่งโรสบรีที่ 5" 
ไฟล์:Lillie Langtry by Millais.jpg|"ภาพเหมือนของลิลลิ แลงทรี"
ไฟล์:John everett millais the nest.jpg|"รังนก" (The Nest)(1887)
ไฟล์:Pearl of great price.jpg|ภาพประกอบจากตำนานแฝงคำสอน
ไฟล์:Millais - Self-Portrait.jpg|ภาพเหมือนตนเอง เอจิ สึบูรายะ
เอจิ สึบูรายะถึงแก่กรรมในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1970 ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว โดยท่ามกลางความอาลัยของเหล่าลูกศิษย์ลูกหาและผู้คนที่เคยร่วมงานกับท่านมา ซึ่งด้วยผลงานที่ท่านได้สร้างขึ้นมาอย่างมากมายและโดดเด่นนั้นทำให้ชื่อของเอจิ สึบูรายะกลายเป็นตำนานของวงการภาพยนตร์เทคนิคพิเศษของญี่ปุ่นไปตลอดกาล เจมส์ ฟรานซิส เอ็ดเวิร์ด สจวต
เจ้าชายเจมส์ ฟรานซิสสิ้นพระชนม์ที่กรุงโรมเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1766 พระศพถูกฝังไว้ที่มหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ ในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1766 รัฐบาลวาติกันก็ยอมรับราชวงศ์ฮาโนเวอร์ว่าเป็นราชวงศ์ที่ปกครองอังกฤษและไอร์แลนด์โดยชอบธรรม เอมี ไวน์เฮาส์
อย่างไรก็ตามทัวร์คอนเสิร์ตของเอมีก็ไม่ได้ราบรื่นดีนัก เอมีได้ยกเลิกคอนเสิร์ตในฟินแลนด์ที่จะแสดงในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2007 เนื่องจากเจ็บคอ[39] และในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน คืนวันแรกของทัวร์คอนเสิร์ต 17 วัน ณ National Indoor Arena ในเบิร์มมิงแฮม นักวิจารณ์เพลงกล่าวได้กล่าวในหนังสือพิมพ์เบิร์มมิ่งแฮมเมล์ว่า "คอนเสิร์ตนี้เป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดตั้งแต่ฉันเกิดมา... ฉันเห็นศิลปินผู้มีพรสวรรค์ดูเหมือนร่างกายจะแตกเป็นชิ้นๆ เดินโซเซไปมาบนเวที และยังสบถใส่ผู้ชมอีกด้วย"[40] ซึ่งคอนเสิร์ตครั้งอื่นๆ ก็เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ตลอด[41] ในที่สุดวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2007 เอมีได้ประกาศยกเลิกทุกคอนเสิร์ตของปี 2007 โดยแพทย์แนะนำให้เอมีพักผ่อนระยะยาว Live Nation ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนคอนเสิร์ตของเอมีได้ออกมากล่าวถึงเหตุผลที่ต้องยกเลิกคอนเสิร์ตว่า "เอมีเคร่งเครียดจากการทัวร์คอนเสิร์ตมาตลอดหลายสัปดาห์ติดต่อกัน"[42] เอมี ไวน์เฮาส์
อัลบั้มชุดแรกของเธอคือ Frank วางจำหน่ายครั้งแรกวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2003 อัลบั้มชุดนี้ควบคุมดูแลโดย ซะลาม เรมิ เพลงส่วนใหญ่จะออกแนวแจ๊ส นอกจากนี้ยังมีเพลงที่เธอนำมาร้องใหม่ 2 เพลง เอมีมีส่วนร่วมในการแต่งเพลงทุกเพลงในอัลบั้มนี้ เธอได้รับบทวิจารณ์ในแง่ดีอย่างล้นหลาม [16][17] พร้อมทั้งได้รับคำชมเชยมากมายว่า เนื้อเพลงเยี่ยมและน่าจับตามอง [18] และได้มีการเทียบเคียงเสียงร้องของเธอกับ ซาราห์ วอห์น[19] มาซี เกรย์ และนักร้องชื่อดังคนอื่นๆอีกด้วย[18] เดอะเรฟ
เจมส์ โอเวน ซัลลิแวน () (10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 - 28 ธันวาคม ค.ศ. 2009) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เดอะเรฟ () หรือ เดอะเรฟเวอร์เรนด์ โธโลมิว เพลก (The Reverend Tholomew Plague) เป็นมือกลองและนักร้องประสานของวงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ และเป็นนักร้องนำวงอาวองต์การ์ดเมทัลที่ชื่อ พิงค์ลีสมูธ ร่วมกับเพื่อนนักกีตาร์วงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ซินนีสเตอร์ เกตส์ ซัลลิแวนอยู่ที่ฮันติงตันบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย แต่งงานกับลีนา แม็กแฟดเดน หรือลีนา ซิลเวอร์ เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2009 อายุได้ 28 ปี ในที่สุด สาเหตุการเสียชีวิตของ "เดอะเรฟ" จิมมี โอเวน ซัลลิแวน แห่งวงอะเว็นจด์เซเวนโฟลด์ ถูกเผยออกมาแล้ว โดยมือกลองหนุ่มวัย 28 ปีรายนี้ เสียชีวิตด้วย โรคร้ายของร็อคสตาร์ นั่นก็คือ เสพยาเกินขนาด  เอ็ด วูด
หลังจากการตีพิมพ์ชีวประวัติปากเปล่าของวูดในชื่อ "ฝันร้ายแห่งความปิติยินดี: ชีวิตและศิลปะของเอ็ดเวิร์ด ดี. วูด จูเนียร์" ("Nightmare of Ecstasy: The Life and Art of Edward D. Wood Jr.") โดยรูดอล์ฟ เกรย์ ใน ค.ศ. 1992 สาธารณชนได้ให้ความสนใจต่อวูดมากขึ้นนำไปสู่การสร้างภาพยนตร์ชีวประวัติของวูดเรื่อง "จะห่วยจะชุ่ย พี่ขอลุยด้วยใจ (Ed Wood)" ใน ค.ศ. 1994 โดยผู้กำกับทิม เบอร์ตัน และรับบทแสดงนำโดยจอห์นนี เดปป์ซึ่งรับบทวูด ภาพยนตร์ได้รับรางวัลอะแคเดมีสองรางวัล เฮาส์ (แนวดนตรี)
ในปี 1985 แลนด์มาร์กของมิสเตอร์ ฟิงเกอร์สอย่าง 'แคน ยู ฟิล อิท?'/'วอชชิ่ง แมชชีน'/'มิสเซอรี่ ออฟ เลิฟ' แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของแนวดนตรีประเภทแจ๊ส เสียงชุ่มๆที่ถูกสรรค์สร้างขึ้นจากโรแลนด์ ทีอาร์-707และเครื่องสังเคราะห์เสียงจูโน่6 เพลงเหล่านี้ช่วยจุดประกายความนิยมแนวดนตรีย่อยประเภทดีปเฮาส์ซึ่งมีบีทที่ช้าลงมาถึงระดับ 110-125bpm. ในปีเดียวกัน 'อิส'ส เฮาส์' ของชิป อี.ก็เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ดีของชิคาโกเฮาส์ ในปี 1986 'เอซิด แทร็กซ์' ของฟิวเจอร์แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของหนึ่งในแนวเพลงย่อยของเฮาส์อย่างเอซิดเฮาส์ที่เกิดขึ้นจากการทดลอง303แมชชีนของนักดนตรีชาวชิคาโกเช่น ดีเจปิแอร์  เอดการ์ แอลลัน โพ
โพหันเหความสนใจของเขาไปยังงานร้อยแก้วและใช้เวลาหลายปีหลังจากนั้นทำงานให้วารสารและนิตยสารวรรณกรรมจนเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการวิจารณ์วรรณกรรมของเขาเอง การทำงานของเขาทำให้เขาต้องโยกย้ายไปมาระหว่างหลายเมือง ซึ่งรวมถึงบอลทิมอร์, ฟิลาเดลเฟีย และนครนิวยอร์ก ที่เมืองบอลทิมอร์ ปี ค.ศ. 1835 เขาแต่งงานกับเวอร์จิเนีย เคลมม์ (Virginia Clemm) ลูกพี่ลูกน้องอายุ 13 ปีของเขา ต่อมาในเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 1845 โพประสบความสำเร็จจากการตีพิมพ์บทกวี The Raven ภรรยาของเขาเสียชีวิตด้วยวัณโรคในสองปีหลังจากนั้น เขาเริ่มวางแผนผลิตวารสารของตนเอง The Penn (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น The Stylus) แต่เขาก็เสียชีวิตไปก่อนที่จะทำได้สำเร็จ โพเสียชีวิตที่เมืองบอลทิมอร์ด้วยวัย 40 ปีเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1849 ด้วยสาเหตุที่ไม่แน่ชัดและมีการคาดเดาอย่างหลากหลาย เช่น แอลกอฮอล์, เลือดคั่งในสมอง, ยาเสพติด, โรคหัวใจ, โรคพิษสุนัขบ้า, อัตวินิบาตกรรม, วัณโรค เป็นต้น  อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์
อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ หรือรู้จักกันในนาม โจ้ วงพอส (14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545) เป็นอดีตนักร้องนำของวงพอส โดยมีเอกลักษณ์ติดตัวคือหัวฟูและน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาก็คือการร้องเพลงในระดับเสียงสูง และเป็นที่รู้จักจากเจ้าของรางวัลชนะเลิศประเภทขับร้องเดี่ยว จากเวทีประกวดดนตรีเยาวชน โค้กมิวสิคอวอร์ด 1993 ประจำปี 2536 จนกระทั่งเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 โจ้ วงพอส เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายในลิฟท์ที่ ซี-วันแมนชั่น ซอย สุขุมวิท 50 โดยสาเหตุยังไม่เป็นที่แน่ชัด  ไรอัน ไวต์
มีคนร่วมงานศพ 1,500 คน จัดขึ้นเมื่อวันที่ 11 เมษายน เป็นพิธีจัดแบบยืน จัดที่โบสถ์เซคันด์เพรสบีเทเรียน บนถนนเมอร์ริเดียในอินดีแอนาโพลิส ผู้หามหีบศพเช่น เอลตัน จอห์น, นักฟุตบอล ฮาววี ลองและฟิล โดนาฮิว เอลตัน จอห์นร้องเพลง "Skyline Pigeon" ในพิธีงานศพและร่วมฝึกกับนักร้องเสียงประสานโรงเรียนมัธยมปลายฮามิลตันไฮตส์ในการร้องครั้งนี้ ไมเคิล แจ็กสันและสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง บาร์บารา บุช ก็มาร่วมงานด้วย ในวันงานศพ อดีตประธานาธิบดีเรแกน (ผู้ซึ่งถูกวิจารณ์อย่างถ้วนหน้า เพราะไม่ได้กล่าวถึงเอดส์ในการสุนทรพจน์ใดจนปี 1987 ถึงแม้ว่าเขาจะเคยพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ในงานแถลงข่าวที่เริ่มในปี 1985 แล้วก็ตาม) เขียนบทความไว้อาลัยแก่ไวต์ลงในหนังสือพิมพ์ "วอชิงตันโพสต์" ถ้อยแถลงของเรแกนเกี่ยวกับเอดส์และงานศพของไวต์เป็นเครื่องบ่งบอกถึงความช่วยเหลือในการเปลี่ยนแปลงทัศนคติเรื่องเอดส์ได้อย่างมาก แอนดี วอร์ฮอล
ในปี1980 การตายของจอห์น เลนนอน ที่ถูกลอบสังหารโดยมือปืนโรคจิต มาร์ก เดวิด แชปแมน (Mark David Chapman) สร้างความหวาดผวาให้กับแอนดีอยู่ระยะหนึ่ง ทำให้เขาระแวดระวังตัวมากขึ้น และไม่ยอมไปไหนอยู่ช่วงระยะหนึ่ง แอนดีวาดภาพ “ปืน (The Gun)” ขึ้นในปี 1981 เพื่อเป็นการต่อต้านและเตือนใจสังคมให้ระแวดระวังถึงอันตรายของมัน ในช่วงหลังๆมานี้ แอนดีก็ไม่ค่อยตัวเด่นดังอย่างเช่นช่วงชีวิตในทศวรรษที่ 60 และ 70 ของเขาอีกแล้ว อาจด้วยวัยที่ล่วงเลยเข้ามาไกลเกินเลข 5 ของเขาพลังหนุ่มที่อัดแน่นจึงค่อยๆอ่อนแรงลง เจมส์ ดี. วัตสัน
เจมส์ ดิวอี วัตสัน (; 6 เมษายน พ.ศ. 2471) นักอณูชีววิทยาชาวอเมริกัน ได้รับการยอบรับว่าเป็นผู้ค้นพบโครงสร้างโมเลกุลของดีเอ็นเอร่วมกับฟรานซิส คริกและมอริส วิลคินส์ โดยได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ มีผลงานการตีพิมพ์คือบทความ  ภาพยนตร์ชีวประวัติ
ภาพยนตร์ชีวประวัติที่มีชื่อเสียงเช่น "Edvard Munch" (พ.ศ. 2537) เล่าชีวิตของ เอ็ดเวิร์ด มุงค์ ศิลปินชาวนอร์เวย์, "American Spendor" (พ.ศ. 2546) เล่าชีวิตของ ฮาร์วีย์ เพ็กการ์ นักวาดการ์ตูน, "La Vie en Rose" (พ.ศ. 2550) เล่าชีวิตของ อีดิธ เพียฟ นักร้องชื่อดังชาวฝรั่งเศส, "Nightwatching" (พ.ศ. 2550) เล่าเรื่องของจิตรกรชาวเนเธอร์แลนด์ แรมบรังด์ เอมี ไวน์เฮาส์
หมวดหมู่:นักร้องอังกฤษ หมวดหมู่:นักร้องเสียงคอนทราลโต หมวดหมู่:บุคคลจากลอนดอน หมวดหมู่:ชาวอังกฤษเชื้อสายยิว หมวดหมู่:เสียชีวิตจากการใช้ยา เอ็มมา วอตสัน
วอตสัน ร่วมกับจูดี เดนช์ โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ ไมก์ ลี จูเลีย ลุยส์-เดรย์ฟัส และมาร์ก รัฟฟาโล ได้รับรางวัลบริเทนเนียอะวอดส์ 2014 จัดขึ้นในวันที่ 30 ตุลาคมที่ลอสแอนเจลิส วอตสันได้รับรางวัลศิลปินชาวบริติชแห่งปี และมอบรางวัลให้มิลลี หนูแฮมสเตอร์ของเธอที่ตายขณะวอตสันถ่ายทำเรื่อง<i data-parsoid='{"dsr":[37683,37698,2,2]}'>ศิลาอาถรรพ์[11] เจมส์ เฮอร์เรียต
เจมส์ เฮอร์เรียต เป็นนามปากกาของนายสัตวแพทย์ เจมส์ อัลเฟรด (อัลฟ์) ไวจ์ () (3 ตุลาคม 1916 – 23 กุมภาพันธ์ 1995) เขาเป็นผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับสัตว์และการรักษาสัตว์หลายเล่มที่ติดอันดับหนังสือขายดี และได้รับการแปลเป็นภาษาไทย โดยปาริฉัตร เสมอแข และจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ เอ็ด แฮร์ริส
เอ็ดเวิร์ด อัลเลน "เอ็ด" แฮร์ริส () เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1950 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักเขียนและผู้กำกับ เป็นที่รู้จักในการแสดงเรื่อง "Appaloosa", "Creepshow", "The Rock", "The Right Stuff", "Enemy at the Gates", "The Abyss", "Glengarry Glen Ross", "Apollo 13", "Pollock", "A Beautiful Mind", "", "The Hours", "Milk Money" และ "The Truman Show" ในบรรดาหลายเรื่องที่เขาแสดง วิลเลจพีเพิล
โมราลี่ตายด้วยโรคเอดส์ในปี 1991, สตีเฟ่นส์ตายในปี 1990 และฮิวส์ตายด้วยมะเร็งปอดในปี 2001 โจนส์ออกอัลบั้มเดี่ยวเป็นของตัวเอง วิลลิสมีปัญหาชีวิตส่วนตัวในเรื่องยาเสพติดและปัญหาสุขภาพ และพยายามจะกลับมาสร้างผลงานอีกครั้ง ส่วนลีกลับไปทำงานด้านสถาปนิกและเล่นเปียโนตามร้านต่างๆในอเมริกา เอมี ไวน์เฮาส์
เมื่อเอมีอายุได้ 9 ขวบ คุณยายของเธอชื่อซินเธีย แนะนำให้เธอเข้าโรงเรียนสอนการแสดง ซูซิ เอิร์นชอร์ (Susi Earnshaw Theatre School)[9] เมื่อเธออายุ 10 ขวบ เธอได้ตั้งวงเพลงแร็ปชื่อ สวีท แอนด์ เซาเออร์ (Sweet 'n' Sour) กับเพื่อนชื่อ จูเลียท แอชบี (Juliette Ashby)[10] เอมีเรียนอยู่ที่โรงเรียนซูซิ เอิร์นชอร์ได้ 4 ปี จึงย้ายไปเรียนต่อที่โรงเรียนสอนการแสดง ซิลเวียร์ ยัง (Sylvia Young Theatre School) เธอได้ร่วมแสดงในละครเรื่อง เดอะ แฟสท์ โชว์ (The Fast Show) กับเพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ในปีค.ศ. 1997[11] แต่พอเธออายุได้ 14 ปี เธอก็ถูกไล่ออกเนื่องจากไม่ตั้งใจเรียนและไปเจาะจมูกมา[12][7] หลังจากนั้นเธอจึงไปเข้าโรงเรียนบริท (BRIT School) ซึ่งเป็นโรงเรียนสอนศิลปะการแสดงและเทคโนโลยี ในเซลเฮิร์สท ชานเมืองครอยดอน[13] แอนน์แห่งโบฮีเมีย
ในปี ค.ศ. 1377 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์หลังครองราชย์เป็นเวลา 50 ปี และเพราะพระโอรสคนโต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ (เจ้าชายดำ) สิ้นพระชนม์ไปเมื่อหนึ่งปีก่อน พระองค์จึงถูกสืบทอดต่อโดยพระนัดดาชาย พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ที่มีพระชนมายุ 10 พรรษา เมื่อริชาร์ดมีพระชนมายุ 15 พรรษา มีการมองหาเจ้าสาวให้พระองค์ และแอนน์แห่งโบฮีเมียดูเป็นตัวเลือกที่สมเหตุสมผล เนื่องจากโบฮีเมียและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกมองว่าเป็นพันธมิตรที่มีประโยชน์ในการต่อสู้กับฝรั่งเศสในสงครามร้อยปีที่กำลังดำเนินอยู่ ทว่าการแต่งงานที่เป็นประโยชน์นี้ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ขุนนางและสมาชิกรัฐสภาเพราะแอนน์ไม่มีสินสอดติดตัว อาจารย์และเพื่อนสนิทของพระบิดาของริชาร์ด เซอร์ไซมอน เดอ เบอร์ลีย์ ถูกส่งไปเจรจาเรื่องสัญญาการแต่งงานและคุ้มกันว่าที่เจ้าสาววัย 15 พรรษามาอังกฤษ หลังจากที่แอนน์มาถึงโดเวอร์ ประเทศอังกฤษ คลื่นยักษ์ทำเรือที่พระองค์ใช้เดินทางมาแตก และมันถูกมองว่าเป็นลางร้าย คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวแต่งงานกับที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1382  ฟิเนียส์ พี. เกจ
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1860[upper-alpha 11] นายเกจเริ่มมีอาการชักกระตุกที่รุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขาเสียชีวิตเพราะเหตุโรคลมชักชนิดต่อเนื่อง[upper-alpha 3] ในหรือใกล้เมืองซานฟรานซิสโกในวันที่ 21 พฤษภาคม หลังจากอุบัติเหตุเกือบ 12 ปี และได้ฝังศพไว้ที่สุสาน Lone Mountain Cemetery ในซานฟรานซิสโก[upper-alpha 11] (ถึงแม้ว่า ที่อ้างอิงบางแห่ง[25][26][27]จะกล่าวว่า มีการฝังแท่งเหล็กของเขาไว้ด้วยกัน แต่ยังไม่มีหลักฐานที่จะยืนยันเรื่องนี้)[upper-alpha 12]