การหมั้นหมายครั้งแรกของเบเรงเกลาบรรลุข้อตกลงในปี ค.ศ.ใด?
เบเรงเกลาแห่งกัสติยา
การหมั้นหมายครั้งแรกของเบเรงเกลาบรรลุข้อตกลงในปี ค.ศ. 1187 เมื่อค็อนราท ดยุคแห่งโรเทินบวร์คและพระบุตรคนที่ห้าของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์[6] ต้องการแต่งงานกับพระองค์ ปีต่อมาสัญญาว่าด้วยการแต่งงานได้รับการลงนามในเซลิงเกินชตัท หนึ่งในนั้นคือสินสอดจำนวน 42,000 เหรียญมาราเบดี[6] จากนั้นค็อนราทก็เดินทัพมากัสติยาที่มีการฉลองการหมั้นหมายกันในการ์ริยอนและค็อนราทได้รับแต่งตั้งเป็นอัศวิน[7] สถานะของเบเรงเกลาในฐานะทายาทแห่งกัสติยาเมื่อพระองค์ได้สืบทอดบัลลังก์เป็นส่วนหนึ่งในสนธิสัญญาและสัญญาว่าด้วยการแต่งงาน[8][9] ที่ระบุว่าพระองค์จะสืบทอดอาณาจักรต่อจากพระบิดาหรือพระอนุชาคนใด ๆ ก็ตามที่ไร้ทายาท[8] ค็อนราทจะได้เป็นเพียงผู้ปกครองร่วมในฐานะคู่สมรสของพระองค์ และกัสติยาจะไม่เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิ[6]
เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน
ในช่วงปี ค.ศ. 1950 เจ้าหญิงมาร์กาเรธา เคยมีความสัมพันธ์กับโรบิน ดักลาส-โฮม ขุนนางชาวสกอตที่เคยเสด็จมาพบปะกับพระองค์ แต่ทั้งสองก็มิได้เสกสมรสกัน ว่ากันว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองถูกจัดคู่โดยเจ้าหญิงซิบิลลาผู้เป็นชนนี อิงกริด บโยนแบร์ก (Ingrid Björnberg) พระพี่เลี้ยงประจำพระองค์ของเจ้าหญิง ได้บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับความรักของทั้งสองว่า ความสัมพันธ์ของทั้งสองล่มสลายลงในกาลต่อมา สืบเนื่องจากการฝืนใจเจ้าหญิงให้ทรงหมั้นกับนายดักลาส-โฮม  อินฟันตาเอเลนา ดัชเชสแห่งลูโก
อินฟันตาเอเลนาทรงพบรักกับไคเม เด มารีชาลาร์ บุตรของเคานต์และเคาน์เตสแห่งรีปัลดา เมื่อครั้งศึกษาในสาขาวิชาวรรณคดีฝรั่งเศสในปารีส เมื่อ พ.ศ. 2530 ก่อนเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2538 ณ อาสนวิหารเซบียา ในการนี้สมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 ได้ทรงสถาปนาพระอิสริยยศเป็น "ดัชเชสแห่งลูโก" ทั้งสองมีพระบุตรด้วยกันสองคน คือวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ได้มีประกาศว่าอินฟันตาเอเลนาได้ทรงแยกกันอยู่กับพระสวามี เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 มีข่าวลือแพร่สะพัดว่าทั้งสองจะหย่ากัน วันที่ 29 พฤศจิกายนปีเดียวกันนั้นได้มีการเผยแพร่เอกสารเรื่องการหย่าร้างของทั้งสอง ลุมาวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2553 ทั้งสองได้หย่าร้างกันที่สำนักพระราชวัง และถูกประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ปีเดียวกัน โดยไคเม เด มารีชาลาร์ อดีตพระสวามีจะไม่มียศเป็น "ดยุกแห่งลูโก" และมิได้เป็นสมาชิกพระบรมวงศานุวงศ์แห่งสเปนนับแต่วันที่หย่าเป็นต้นไป ว็อล์ฟกัง เพาลี
ในเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2472 เพาลีได้ออกจากศาสนาโรมันคาทอลิก และในเดือนธันวาคมปีเดียวกันนั้น เขาได้แต่งงานกับ เคเธ มาคาเรธเธ เดพเนอร์ การแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้รื่นรมย์นัก เพราะจบด้วยการหย่าร้างในปี 2473 ด้วยเวลาเพียงไม่ถึงปี ปลายปี พ.ศ. 2473 ทันทีหลังจากการหย่าร้าง และหลังจากการนำเสนอการมีอยู่ของนิวตริโนไม่นาน เพาลีล้มป่วยอย่างหนัก เขาไปปรึกษากับจิตแพทย์และนักจิตบำบัดที่ชื่อ คาร์ล จุง ผู้ซึ่งอาศัยใกล้กับเมืองซูริคเหมือนกับเพาลี จุงได้เริ่มแปลความฝันที่เกิดขึ้นซ้ำๆ กัน (archetypal dreams) ของเพาลีโดยทันที ต่อมาเพาลีได้กลายเป็นหนึ่งในนักศึกษาที่ดีที่สุดของนักจิตวิทยาในเชิงลึก ไม่นานนัก เขาได้เริ่มต้นวิจารณ์กระบวนการความรู้ (epistemology) เกี่ยวกับทฤษฎีของจุงตามหลักทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งส่งผลสร้างความกระจ่างแจ้งแก่แนวความคิดของเขาเองในภายหลัง โดยเฉพาะแนวคิดอันเป็นหลักการของประสบการณ์เหตุการณ์ซ้อน (synchronicity) บทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนี้ส่วนมากบันทึกเอาไว้ในจดหมายระหว่างเพาลีกับจุง ปัจจุบันได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือ ชื่อ "Atom and Archetype" (อะตอมและบริบทที่เกิดซ้ำ) ส่วนการวิเคราะห์ความฝันต่างๆ ของเพาลีอย่างถ้วนถี่ของจุง มากกว่า 400 รายการได้บันทึกเป็นเอกสารในชื่อ “Psychology and Alchemy” (จิตวิทยากับการเล่นแร่แปรธาตุ) เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา
จักรพรรดิคาร์ลและจักรพรรดินีซีตาทรงทำพีระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2459 ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี ต่อจากนั้นมีพิธีพระราชทานเลี้ยงพระกระยาหารฉลองการครองราชสมบัติ แต่ไม่นานงานสังสรรค์ได้สิ้นสุดลง ด้วยสองพระองค์ทรงตระหนักว่าไม่ควรจัดงานเฉลิมฉลองอย่างเอิกเกริกในช่วงสงครามอันเลวร้าย เมื่อเริ่มต้นรัชกาลแล้ว จักรพรรดิคาร์ลไม่ได้เสด็จออกนอกกกรุงเวียนนาบ่อยนัก จึงได้มีรับสั่งให้ติดตั้งสายโทรศัพท์จากเมืองบาเดิน (ซึ่งเป็นที่ตั้งของกองบัญชาการทหารในพระองค์) มายังพระราชวังฮอฟบูร์ก พระองค์ทรงโทรศัพท์หาพระจักรพรรดินีซีตาหลายครั้งเมื่อใดที่ประทับห่างไกลกัน จักรพรรดินีทรงมีอิทธิพลต่อพระราชสวามีอยู่บ้างและมีโอกาสร่วมในการเข้าเฝ้าของอัครมหาเสนาบดีหรือการประชุมทางการทหารอย่างไม่โจ่งแจ้งมากนัก และพระองค์ยังทรงมีความสนพระทัยในนโยบายด้านสังคมเป็นพิเศษ แต่อย่างไรก็ตาม เรื่องของกิจการทหารยกให้เป็นสิทธิของจักรพรรดิคาร์ลแต่เพียงผู้เดียว ด้วยความแข็งขันและแน่วแน่ พระองค์ได้โดยเสด็จพระราชสวามีไปยังมณฑลต่างๆ และแนวรบ รวมทั้งอุทิศพระวรกายให้กับพระราชกรณียกิจการกุศลและการเสด็จเยี่ยมโรงพยาบาลของผู้ได้รับบาดเจ็บจากสงคราม เฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์ก
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2463 มกุฎราชกุมารคาโรลได้เดินทางมาซูริคเพื่อมาสู่ขอเจ้าหญิงเฮเลน แต่พระนางโซเฟียพระมารดาของเจ้าหญิงเฮเลนไม่เห็นด้วย
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2463 สมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซได้ฟื้นฟูราชบัลลังก์และทั้งราชวงศ์ได้เสด็จกลับกรุงเอเธนส์ ในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2464 เจ้าหญิงเฮเลนได้อภิเษกสมรสกับมกุฎราชกุมารคาโรลแห่งโรมาเนียที่เมโทรโปลิแทน แคนเทลเดล แห่งเอเธนส์พระองค์ทรงเป็นเจ้าหญิงพระองค์แรกที่อภิเษกสมรสในเอเธนส์ การอภิเษกสมรสช่วงแรกเต็มไปด้วยความสุขแต่ในไม่ช้าเริ่มขุ่นเคือง
ในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2464 มีพระโอรสพระองค์แรกคือเจ้าชายไมเคิล มีข่าวลือว่าพระโอรสโตไม่เต็มที่ (พระโอรสประสูติหลังจากทรงอภิเษกสมรส 7 เดือนครึ่ง) ความจริงคือพระโอรสหนัก 9 ปอนด์และอาจว่าเฮเลนนั้นตั้งครรภ์ก่อนที่จะอภิเษกสมรสเสียอีก
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2464 ได้เสด็จกลับบูคาเรสต์ เจ้าหญิงเฮเลนได้จัดตั้งโรงเรียนการพยาบาลในโรมาเนียเพื่อทำให้การแพทย์มีมาตรฐานยิ่งขึ้น พระนางได้ก่อตั้งยศพันเอกขึ้นในกองทัยอีกด้วย อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ปลายสงคราม ระหว่างยุทธการเบอร์ลินใน ค.ศ. 1945 ฮิตเลอร์แต่งงานกับเอฟา เบราน์ ทั้งสองทำอัตวินิบาตกรรมเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกกองทัพแดงของโซเวียตจับตัว และสั่งให้เผาร่างของตน[3] จักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล
รัฐบาลบราซิลได้รับประกันเจ้าหญิงเทเรซา คริสตินาแห่งราชอาณาจักรซิซิลีทั้งสองเพื่อหมั้นหมายกับจักรพรรดิ พระนางและจักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงอภิเษกสมรสโดยฉันทะในเนเปิลส์วันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1843 แต่เมื่อทรงพบกับพระนางจริงๆ องค์จักรพรรดิทรงผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด พระนางเทเรซา คริสตินาทรงมีพระวรกายเตี้ย ทรงมีน้ำหนักมากและแม้ว่าจะไม่ทรงถึงกับอัปลักษณ์ แต่ก็ไม่ทรงพระสิริโฉม พระองค์ทรงพยายามที่จะซ่อนความท้อแท้เล็กน้อย ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งบอกว่าพระองค์ทรงหันหลังให้แก่พระนางเทเรซา คริสตินา อีกภาพหนึ่งกล่าวว่า พระองค์ทรงตกพระทัยอย่างมากและมีพระประสงค์ที่จะนั่ง และมันก็อาจจะเป็นไปได้หากเหตุการณ์ทั้งคู่เกิดขึ้น ในคืนนั้น จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงกันแสงและทรงตรัสกับมาเรียนา เดอ เวอร์นา ว่า "พวกเขาหลอกฉัน ดาดามา!" ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงในการโน้มน้าวให้พระองค์รู้ถึงหน้าที่ที่ต้องทรงดำเนินต่อไป พิธีศีลสมรสโดยมีการให้สัตย์สาบานผ่านตัวแทนก่อนหน้านี้แล้วและมีการรับพรสมรสในวันต่อมา วันที่ 4 กันยายน ชาริแบร์ที่ 1
ชาริแบต์จับพระธิดา แบร์ธา แต่งงานกับพระเจ้าเอเธลเบิร์ต กษัตริย์เพแกนแห่งเคนต์ แบร์ธาพาบิชอปลิวดาด์ติดตัวไปเป็นผู้สารภาพบาปประจำตัว อิทธิพลของแบร์ธาในราชสำนักเคนต์เป็นตัวแปรที่นำไปสู่ความสำเร็จในการปฏิบัติภารกิจของนักบุญออกัสตินแห่งแคนเทอร์บรีในปี ค.ศ. 597 ซึ่งส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนศาสนามานับถือศาสนาคริสต์ของผู้ปกครองแองโกลแซ็กซันคนแรก สมเด็จพระราชินีฟาบิโอลาแห่งเบลเยียม
วันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1960 ฟาบิโอลาได้เข้าอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง โดยพิธีอภิเษกสมรสดังกล่าวถูกจัดขึ้นที่โบสถ์ลาเคิน (Laeken) ฟาบิโอลาได้สวมรัดเกล้าอาร์ตเดโก 1926 (1926 Art Deco tiara) ซึ่งได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม ซึ่งเป็นพระชนนีของสวามี ส่วนฉลองพระองค์ผ้าซาตินได้รับการออกแบบโดยคริสโตบัล บาเลนเซียกา อานแห่งเบรอตาญ
ต่อมาการแต่งงานก็ได้รับการอนุมัติว่าถูกต้องโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 8 เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1492 สัญญาการเสกสมรสระบุว่าฝ่ายใดที่เสียชีวิตก่อนผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็จะได้รับดินแดนเบรอตาญ แต่ระบุต่อไปว่าถ้าพระเจ้าชาร์ลเสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท อานต้องแต่งงานกับผู้ครองราชย์ต่อจากพระองค์ซึ่งเป็นโอกาสที่สองที่ฝรั่งเศสสามารถผนวกดินแดนเบรอตาญได้อย่างถาวร พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
เจ้าหญิงทรงได้รับพระราชทานพระราชวังวีลาวีโซซาในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2328 และในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2328 ทั้งสองพระองค์ทรงได้รับศีลสมรสในโบสถ์น้อยของพระราชวัง ในเวลาเดียวกัน เจ้าหญิงมาเรียนา วิกตอเรียแห่งโปรตุเกส พระขนิษฐาของเจ้าชายฌูเอา ก็ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายกาเบรียลแห่งสเปน ราชนิกุลในพระราชวงศ์สเปน จดหมายที่เจ้าชายฌูเอาทรงเขียนถึงเจ้าหญิงมาเรียนาในช่วงนั้นเผยให้เห็นว่าพระองค์ทรงระลึกถึงพระขนิษฐาเสมอ และทรงกล่าวเปรียบเทียบพระขนิษฐากับพระมเหสีของพระองค์ว่า "เจ้าหญิงทรงฉลาดมากและมีความยุติธรรมมาก ในขณะที่เธอไม่ใคร่มีนัก และพี่ก็ชอบหล่อนมาก แต่ไม่สามารถรักหล่อนได้อย่างเท่าเทียมกัน" ในอีกด้านหนึ่ง พระมเหสีของเจ้าชายทรงไม่ใช่คนว่านอนสอนง่ายนัก จึงต้องทรงขอให้สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาเข้ามาจัดการด้วยพระองค์เองอยู่หลายครั้ง นอกจากนี้ความแตกต่างกันระหว่างพระชนมายุ (เจ้าชายฌูเอามีพระชนมายุ 18 พรรษา) ก็ทำให้เจ้าชายทรงรู้สึกอึดอัดและวิตกกังวล เนื่องจากเจ้าหญิงการ์โลตายังทรงพระเยาว์มาก ทำให้การอภิเษกสมรสยังไม่สำเร็จบริบูรณ์ และเจ้าชายฌูเอาทรงเขียนว่า "นี่เป็นช่วงเวลาที่ข้าจะยังเล่นกับเจ้าหญิงได้ตลอด ถ้าสิ่งต่าง ๆ ยังคงดำเนินไปเช่นนี้ ข้าคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นในอีก 6 ปีต่อจากนี้ ให้หล่อนเติบโตขึ้นกว่าตอนที่หล่อนมาถึงจะดีกว่า" ในความเป็นจริงนั้น ความสำเร็จบริบูรณ์ของการอภิเษกสมรสยังไม่มาถึงจนกระทั่งวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2333 ในปี พ.ศ. 2336 เจ้าหญิงการ์โลตามีพระประสูติกาลบุตรพระองค์แรกในจำนวน 9 พระองค์คือ เจ้าหญิงมารีอา ตีเรซาแห่งไบรา เว็ดดิงมาร์ช
เว็ดดิงมาร์ชของเม็นเดิลส์โซน ถูกใช้บรรเลงในงานแต่งงานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1847 แต่มาได้รับความนิยมหลังจากพระราชพิธีอภิเษกของเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี กับเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮล์ม นิโคเลาส์ คาร์ล มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย เมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1858 เจ้าหญิงทรงเลือกเพลงนี้เนื่องจากพระราชมารดา คือ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงชื่นชมผลงานของเฟลิคส์ เม็นเดิลส์โซน เป็นพิเศษ อานแห่งเบรอตาญ
เมื่อพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนมิได้ส่งกำลังมาช่วยแรนก็เสียเมือง อานจึงต้องมาหมั้นกับพระเจ้าชาร์ลที่ 8 ทันที่ที่แรนและเดินทางพร้อมกับกองทหารอารักขาของพระองค์ไปยังวังลองเชส์ (Château de Langeais) เพื่อไปทำการเสกสมรส ทางออสเตรียก็ได้แต่ประท้วงว่าเป็นการแต่งงานที่ไม่ถูกต้องเพราะเจ้าสาวมิได้เต็มใจ และเจ้าสาวแต่งงานโดยถูกต้องตามกฎหมายกับพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนแล้ว และพระเจ้าชาร์ลเองก็ทรงหมั้นกับมาร์เกอรีตแห่งออสเตรียพระธิดาของพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนเองแล้ว แต่อานก็ต้องเสกสมรสกับพระเจ้าชาร์ลที่ 8 เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1491 วิกตอเรีย ยูจีนีแห่งบัทเทนแบร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน
เงื่อนไขในการอภิเษกสมรสได้ทำออกมาเป็นข้อตกลงสองแบบคือ สนธิสัญญามหาชนและการจัดทำเอกสารสัญญาแบบไม่เป็นทางการ สนธิสัญญาได้จัดทำขึ้นระหว่างประเทศสเปนกับสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ณ กรุงลอนดอน โดยผู้มีอำนาจเต็มจากทั้งสองประเทศคือ ดอน ลุยส์ โปโล เด แบร์นาเบ เอกอัครราชทูตสเปนประจำราชสำนักเซนต์เจมส์ และ เซอร์ เอ็ดเวิร์ด เกรย์ บารอนเน็ต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของอังกฤษ การอนุมัติสนธิสัญญาได้แลกเปลี่ยนกันในวันที่ 23 ของเดือนเดียวกัน นอกจากเงื่อนไขต่างๆ แล้ว ในสนธิสัญญายังกำหนดข้อต่อรองไว้ดังนี้ขอให้ทุกคนที่ร่วมอยู่ในการทำสัญญาแจ้งแก่ใจว่าสมเด็จพระราชาธิบดีอัลฟอนโซที่สิบสาม กษัตริย์แห่งสเปนทรงเห็นสมควรที่จะประกาศพระราชประสงค์ในการเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจินี จูเลีย เอนาแห่งแบ็ตเต็นเบิร์ก พระภาติยะในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่เจ็ด กษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์ และดินแดนในปกครองของอังกฤษโพ้นทะเลต่างๆ จักรพรรดิแห่งอินเดีย และพระธิดาในสมเด็จเจ้าฟ้าหญิงเบียทริซ แมรี่ วิกตอเรีย ฟีโอดอร่า (เจ้าหญิงเฮนรี่แห่งแบ็ตเต็นเบิร์ก)... "มาตราที่ 1" เป็นการสรุปและเห็นชอบแล้วว่าการอภิเษกสมรสระหว่างสมเด็จพระราชาธิบดีอัลฟอนโซที่สิบสามที่ได้กล่าวไปแล้วกับเจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจีนี จูเลีย เอนาแห่งแบ็ตเต็นเบิร์กที่ได้กล่าวไปแล้วจะประกอบพิธีทางศาสนาด้วยพระองค์เองที่กรุงมาดริดทันทีที่การอภิเษกดังกล่าวเสร็จสิ้นอย่างราบรื่นแล้ว "มาตราที่ 2" สมเด็จพระราชาธิบดีอัลฟอนโซที่สิบสามที่ได้กล่าวไปแล้วทรงรับปากที่จะทำให้เจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจีนี จูเลีย เอนาแห่งแบ็ตเต็นเบิร์กที่ได้กล่าวไปแล้วแน่พระทัยถึงวันอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดี และจะทรงได้รับเบี้ยหวัดประจำปีจำนวนสีแสนห้าหมื่นเปเซตา ตลอดระยะเวลาของการอภิเษกสมรส สมเด็จพระราชาธิบดีอัลฟอนโซที่สิบสามที่ได้กล่าวไปแล้วยังทรงรับปากเจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจีนี จูเลีย เอนาแห่งแบ็ตเต็นเบิร์กที่ได้กล่าวไปแล้วด้วยพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าว่าในกรณีที่ทรงเป็นม่าย เพื่อรับรองเจ้าหญิงจากการเสด็จสวรรคตของพระองค์ จะทรงได้รับเบี้ยหวัดประจำปีจำนวนสองแสนห้าหมื่นเปเซตา ยกเว้นหรือจนกว่าเจ้าหญิงจะทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสครั้งที่สอง เงินเบี้ยหวัดทั้งสองได้รับการลงมติจากรัฐสภาสเปนเรียบร้อยแล้ว ข้อตกลงลับต่างๆ ที่จะทำจากแต่ละฝ่ายเกี่ยวกับการอภิเษกสมรสดังกล่าวจะต้องได้รับความเห็นชอบและเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรในสนธิสัญญาคนละฉบับ ซึ่งอย่างไรก็ดีจะถือว่าเป็นการสร้างส่วนสำคัญหนึ่งในสนธิสัญญาฉบับปัจจุบัน "มาตราที่ 3" คณะการร่างสัญญาระดับสูงจดบันทึกเกี่ยวกับข้อเท็จจริงตามสำเนาเอกสารที่เหมาะสมของกฎหมายแห่งอังกฤษที่ว่าเจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจีนี จูเลีย เอนา ทรงสละพระราชสิทธิตกทอดทั้งหมดในการสืบราชบัลลังก์และรัฐบาลแห่งบริเตนใหญ่...  เฟือร์เอลีเซอ
จนถึงปัจจุบัน ยังเป็นข้อถกเถียงว่า "เอลีเซอ" นั้นหมายถึงสตรีผู้ใด นักประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งเชื่อว่าบุคคลผู้นั้นคือ เอลีซาเบ็ท เริคเคิล (Elisabeth Röckel, ค.ศ. 1793-1883) ผู้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเบทโฮเฟินมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1808 และมีชื่อเล่นว่า "เอลีเซอ" (Elise) ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่า ลูทวิช โนล ที่เป็นผู้คัดลอกต้นฉบับโน้ตเพลงฉบับแรก ได้คัดลอกชื่อผลงานผิดจาก "Für Therese" เป็น "Für Elise" โดยเทเรเซอนั้นเป็นชื่อของ เทเรเซอ มัลฟัทที (Therese Malfatti von Rohrenbach zu Dezza) เป็นหญิงสาวที่เป็นเพื่อนและลูกศิษย์ ผู้ซึ่งเบทโฮเฟินเคยขอแต่งงานในปี ค.ศ. 1810 แต่กลับถูกปฏิเสธ บลังกาแห่งกัสติยา
ในวัยแรกรุ่น พระองค์เคยไปเยือนอารามซันตามาเรียลาเรอัลเดลัสเฮวกัสที่บิดามารดาเป็นผู้ก่อตั้ง หลายครั้ง ผลจากการทำสนธิสัญญาเลอกูแลระหว่างพระเจ้าฟิลิปออกุสตุสกับพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ ทำให้พระเชษฐภคินีของบลังกา อูร์รากา ถูกจับหมั้นหมายกับพระโอรสของฟิลิป หลุยส์ พระอัยกีของสองพี่น้อง อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน หลังจากที่ได้เจอสองพี่น้องก็มองว่าอุปนิสัยของบลังกานั้นเหมาะที่จะเป็นพระราชินีคู่สมรสแห่งฝรั่งเศสมากกว่า ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1200 เอเลนอร์จึงพาบลังกาข้ามเทือกเขาพิรินีมาส่งที่ฝรั่งเศสแทน สมเด็จพระราชินีเลตีเซียแห่งสเปน
งานอภิเษกสมรสถูกจัดขึ้นวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ที่อาสนวิหารซานตา มารีอา ลา เรอัล เด ลา อัลมูเดนา (Santa María la Real de la Almudena) กรุงมาดริด เป็นงานอภิเษกสมรสครั้งแรกที่ในโบสถ์ที่สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ทรงอุทิศสร้างไว้เมื่อปี พ.ศ. 2536 และเป็นงานอภิเษกสมรสที่จัดขึ้นในมาดริดในรอบเกือบศตวรรษ เพราะพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชกาลสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 จัดงานอภิเษกสมรสนอกเมืองหลวงเสียหมด การเสกสมรสระหว่างราชวงศ์
ในช่วงตั้งแต่การพิชิตอิสปาเนียของอุมัยยัด (Umayyad conquest of Hispania) จนถึงช่วงเรกองกิสตา การเสกสมรสระหว่างเชื้อพระวงศ์สเปนและรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยัดถือเป็นเรื่องปกติ การเสกสมรสครั้งแรก ๆ เช่นระหว่างอับด์ อัล-อะซิส อิบน์ มูซา และเอกิโลนา ในช่วงเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 8 ที่หวังจะช่วยให้การยึดครองคาบสมุทรไอบีเรียของฝ่ายมุสลิมมีความชอบธรรม ส่วนการเสกสมรสในครั้งถัด ๆ มา มีจุดประสงค์ก็เพื่อตกลงในสนธิสัญญาการค้าระหว่างพระมหากษัตริย์ในศาสนาคริสต์และเคาะลีฟะฮ์มุสลิม เช่น การเสกสมรสระหว่างพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งลีออนและคาสตีล กับเซอีดาแห่งเซวิลล์ โดยเชื่อกันว่าเชื้อพระวงศ์ยุโรปส่วนมากมีบรรพบุรุษที่สามารถสืบค้นย้อนไปถึงครอบครัวของศาสดามูฮัมหมัด แต่ข้อสันนิษฐานนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงอยู่ในปัจจุบัน อานแห่งเบรอตาญ
อานเสกสมรสครั้งที่สามเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1499 ทรงฉลองพระองค์ขาวซึ่งเป็นการแนะนำประเพณีการแต่งตัวด้วยชุดขาวต่อมาของผู้เป็นเจ้าสาว ข้อตกลงในการเสกสมรสครั้งนี้แตกต่างจากครั้งที่สองเป็นอย่างมาก ครั้งนี้พระองค์ทรงเจริญพระชนมายุขึ้น เป็นพระราชินีหม้าย และทรงมีความต้องการที่ให้ได้รับการยอมรับว่าทรงเป็นดัชเชสที่มีอาณาจักรปกครองเป็นของพระองค์เอง แม้ว่าพระราชสวามีพระองค์ใหม่จะทรงมีอำนาจปกครองเบรอตาญ แต่ทรงยอมรับตำแหน่งสวามีของดยุก (duke consort) และทรงยอมรับตำแหน่งอย่างเป็นทางการของพระอัครมเหสีในฐานะ “ดัชเชสแห่งเบรอตาญ” และทรงออกคำสั่งต่างในนามของอาน อิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม
ในฤดูใบไม้ผลิของ ค.ศ. 1220 พระองค์แต่งงานกับฮิวจ์ที่ 10 แห่งลูซินญ็อง "เลอ บรุน" ซินญอร์ เดอ ลูซินญ็อง เคานต์แห่งลา มาร์ช บุตรชายของอดีตคู่หมั้นของพระองค์ ฮิวจ์ที่ 9 คนที่พระองค์ถูกหมั้นหมายด้วยก่อนหน้าที่จะอภิเษกสมรสกับพระเจ้าจอห์น ก่อนหน้านี้ได้มีการจัดเตรียมจะให้พระธิดาคนโตของพระองค์แต่งงานกับฮิวจ์ และเด็กหญิงถูกเลี้ยงดูที่ราชสำนักลูซินญ็องเพื่อเตรียมพร้อมที่จะแต่งงาน ทว่าฮิวจ์ หลังจากได้เห็นอิซาเบลลาที่ความงามยังคงไม่สร่าง กลับชอบมารดาของเด็กหญิง โจแอนถูกส่งไปให้สามีอีกคน พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์ ที่พระองค์อภิเษกสมรสด้วยใน ค.ศ. 1221 อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก
ฟิลิปแต่งงานกับแอ็กเนสแห่งเมราเนียในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1196 ทว่าในปี ค.ศ. 1198 พระสันตะปาปาคนใหม่ อินโนเซนต์ที่ 3 ประกาศให้การแต่งงานครั้งนี้เป็นโมฆะเนื่องจากการแต่งงานครั้งก่อนยังคงถูกต้องในทางกฎหมาย พระองค์สั่งให้ฟิลิปไล่แอ็กเนสไปและรับอินเกอบอร์กกลับมา อินเกอบอร์กเขียนจดหมายถึงพระองค์ กล่าวว่าถูกทำร้ายและถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว และอ้างว่าทรงคิดที่จะฆ่าตัวตายเพราะได้รับการปฏิบัติที่โหดร้าย สนธิสัญญาเบอร์ลิน (1878)
สนธสัญญาเบอร์ลิน เป็นบัญญัติสุดท้ายแห่งการประชุมใหญ่เบอร์ลิน (13 มิถุนายน – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1878) ซึ่งสหราชอาณาจักร ออสเตรีย-ฮังการี ฝรั่งเศส อิตาลี รัสเซียและจักรวรรดิออตโตมันภายใต้สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ทบทวนสนธิสัญญาซันเสตฟาโนซึ่งลงนามเมื่อวันที่ 3 มีนาคม ปีเดียวกัน ภาระสำคัญที่สุดของการประชุมใหญ่นี้คือ ตัดสินชะตาของราชรัฐบัลแกเรียซึ่งสถาปนาขึ้นในสนธิสัญญาซันสเตฟาโน แม้บัลแกเรียเองจะไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมประชุมเพราะการยืนกรานของรัสเซีย ในขณะนั้น บัลแกเรียยังไม่มีอยู่บนแผนที่โลก จึงไม่อยู่ในบังคับของกฎหมายระหว่างประเทศ เช่นเดียวกับชาวบัลแกเรีย การกีดกันนี้เคยมีขึ้นแล้วในการประชุมมหาอำนาจคอนสแตนติโนเปิล ซึ่งจัดขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน โดยบัลแกเรียไม่ได้เข้าร่วมเช่นกัน ซิกวาร์ด เบอร์นาดอต
เจ้าชายซิกวาร์ดทรงอภิเษกสมรสจำนวนสามครั้ง โดยครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2477 ณ กรุงลอนดอน กับ เอริกา มาเรีย เรจินา โรซาลี แพ็ทเซ็ค (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 - 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2550) และเนื่องจากเป็นการอภิเษกสมรสต่างฐานันดรศักดิ์สำหรับเจ้าชายแห่งสวีเดน โดยได้รับความยินยอมทางการจากประมุขหรือไม่ พระองค์ทรงสูญเสียพระอิสริยยศเจ้าชายและไม่ได้รวมอยู่ในลำดับการสืบราชสมบัติ เจ้าชายซิกวาร์ดและเอริกาหย่าร้างกันเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2486 และในอีกสิบสองวันต่อมาทรงอภิเษกสมรส ณ กรุงโคเปนเฮเกน กับ ซอนยา เฮเลนา ร็อบเบิร์ต (12 ตุลาคม พ.ศ. 2452 - 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547) แต่ได้หย่าร้างเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2504 ทั้งสองมีพระโอรสหนึ่งพระองค์คืออีกหนึ่งเดือนต่อมาเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 พระองค์ทรงอภิเษกสมรส ณ มหาวิหารออสการ์ กรุงสต็อกโฮล์ม กับ กุลลัน แมรีแอนน์ ลินด์เบิร์ก ("เกิด" 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2467) นักแสดงจากโรงละครหลวงแห่งกรุงสต็อกโฮล์ม ซึ่งในภายหลังคือ เค้านท์เตส แมรีแอนน์ เบอร์นาด็อตแห่งวิสบอร์ก จอห์น เลนนอน
เมื่อระลึกถึงการกระทำในเดือนกรกฎาคม 1962 ว่าซินเธียตั้งครรภ์ เลนนอนกล่าวว่า "มีสิ่งเดียวที่ทำได้ ซิน เราต้องแต่งงานกัน"[137] ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกันในวันที่ 23 สิงหาคมที่สำนักทะเบียนเมาต์เพลเซินต์ในลิเวอร์พูล การสมรสเริ่มขึ้นช่วงบีเทิลเมเนียเริ่มแพร่หลายในสหราชอาณาจักร เขาแสดงในเย็นวันแต่งงาน และแสดงเช่นนี้เรื่อยไปเกือบทุกวัน[138] เอปสไตน์ ซึ่งเกรงกลัวว่าการที่บีเทิลคนหนึ่งแต่งงานจะทำให้แฟนคลับจะถูกเมิน จึงขอให้เลนนอนเก็บเรื่องสมรสไว้เป็นความลับ จูเลียนถือกำเนิดในวันที่ 8 เมษายน 1963 เลนนอนกำลังทัวร์คอนเสิร์ตและได้พบลูกชายหลังจากนั้นสามวัน[139] พระเจ้าชาร์ลที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
ในปี ค.ศ. 911 กลุ่มชาวไวกิงนำโดยรอลโลปิดล้อมปารีสและชาร์ตร์ส์ หลังได้ชัยชนะใกล้กับชาร์ตร์ส์ในวันที่ 26 สิงหาคม ชาร์ลตัดสินใจเจรจากับรอลโล การพูดคุยนำโดยเอียเว อาร์ชบิชอปแห่งแร็งส์ ส่งผลให้เกิดสนธิสัญญาแซ็งต์-แคลร์-ซูร์-เอปต์ที่มอบดินแดนทั้งหมดที่อยู่ระหว่างแม่น้ำเอปต์กับทะเลให้รอลโลกับคนของรอลโล และยังมอบบริตทานีไว้ให้ "ใช้ทำมาหากิน" ซึ่งในตอนนั้นบริตทานีเป็นดินแดนเอกราชที่ฝรั่งเศสไม่สามารถพิชิตได้ แลกกับการให้รอลโลสัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อกษัตริย์และให้ความช่วยเหลือทางทหารในยามที่จำเป็น รอลโลยังยอมรับการทำพิธีศีลล้างบาปและแต่งงานกับจิเซลา พระธิดาของกษัตริย์ อาณาเขตที่มอบให้รอลโลนั้นใกล้เคียงกับอาณาเขตของนอร์ม็องดีบน ซึ่งจะเติบโตกลายเป็นนอร์ม็องดีภายใต้การปกครองของลูกหลานของรอลโล
ในปี ค.ศ. 911 เช่นกันที่พระเจ้าหลุยส์ผู้ยังเด็ก กษัตริย์แห่งเยอรมนี สิ้นพระชนม์ ขุนนางของโลธาริงเกียให้ชาร์ลเป็นกษัตริย์คนใหม่ของตนแม้ว่าบางส่วนจะเลือกคอนรัดแห่งฟรานโกเนียเป็นกษัตริย์ ชาร์ลพยายามเอาชนะใจคนกลุ่มนั้นอยู่หลายปี ในเดือนเมษายน ค.ศ. 907 พระองค์แต่งงานกับหญิงชนชั้นสูงชาวโลธาริงเกียนชื่อ เฟรเดรุน ทั้งยังปกป้องโลธาริงเกียจากการโจมตีของคอนรัด กษัตริย์ของชาวเยอรมัน สองครั้ง พระราชินีเฟรเดรุนสิ้นพระชนม์ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 917 โดยมีพระธิดาหกคนและไม่มีพระโอรส พระเจ้าชาร์ลจึงยังไม่มีทายาท ในวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 919 ชาร์ลแต่งงานใหม่กับอีดจิฟูแห่งเวสเซ็กซ์ (อังกฤษ) พระธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส กษัตริย์แห่งอังกฤษ พระองค์มีพระโอรสให้ชาร์ลหนึ่งคน คือ อนาคตพระเจ้าหลุยส์ที่ 4 แห่งฝรั่งเศส เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค
เบือร์แกร์ลีเชสเกเซทซ์บุค [() ; ย่อ: เบเกเบ ()] หรือ ประมวลกฎหมายแพ่งเยอรมัน เป็นประมวลกฎหมายแพ่งของประเทศเยอรมนีซึ่งเริ่มร่างเมื่อ ค.ศ. 1881 (พ.ศ. 2424) และมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1900 (พ.ศ. 2443) นับเป็นโครงการขนาดมหึมาและไม่ปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์โลกโครงการหนึ่ง กับทั้งกลายมาเป็นแม่แบบของประมวลกฎหมายแพ่งแห่งประเทศอื่น ๆ ที่ใช้ระบบซีวิลลอว์ อาทิ โปรตุเกส จีนแผ่นดินใหญ่ ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ไต้หวัน กรีซ ยูเครน และรวมถึงไทย เองด้วย สนธิสัญญาเบอร์นี
สนธิสัญญาเบอร์นี () คือ สนธิสัญญาทางพระราชไมตรีและการพาณิชย์ฉบับแรกที่กรุงรัตนโกสินทร์ (ต่อมาคือประเทศไทย) ทำกับประเทศตะวันตกในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์
รัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เฮนรี เบอร์นีได้เป็นทูตอังกฤษเดินทางเข้ามายังกรุงรัตนโกสินทร์ใน พ.ศ. 2368 เพื่อเจรจาปัญหาทางการเมืองและการค้า ในด้านการค้า รัฐบาลอังกฤษประสงค์ขอเปิดสัมพันธไมตรีทางการค้ากับรัตนโกสินทร์ และขอความสะดวกในการในการค้าได้โดยเสรี การเจรจาได้เป็นผลสำเร็จเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2369 และมีการลงนามในสนธิสัญญากัน แคโรไลน์ อเมลีแห่งออกัสเตนเบิร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก
ในปีพ.ศ. 2357 เจ้าหญิงทรงหมั้นกับเจ้าชายคริสเตียน รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์เดนมาร์ก และอภิเษกสมรสในปีพ.ศ. 2358 เจ้าชายคริสเตียนทรงหย่ากับดัสเชสชาร์ล็อต เฟรเดอริกาแห่งเม็คเคลนบวร์ก-ชเวริน พระมเหสีองค์แรกในปีพ.ศ. 2353 เนื่องจากทรงทราบว่าดัสเชสชาร์ล็อตทรงคบชู้กับฌอง แบ็ปติสท์ เอตัวอาร์ต ดู พีย์ นักดนตรีชาวสวิสจนกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวไปทั่วประเทศ เจ้าชายคริสเตียนทรงหย่าและเนรเทศพระนางออกจากประเทศโดยไม่ให้พบกับพระโอรสอีก แม้พระนางจะทรงวิงวอนก็ตาม หลังจากนั้นพระนางก็ยังทรงมีเรื่องอื้อฉาวมากมายจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ เจ้าชายได้เสด็จกลับประเทศเดนมาร์กหลังจากทรงสละราชบัลลังก์นอร์เวย์ เจ้าชายคริสเตียนทรงตั้งพระทัยที่จะอุทิศพระองค์แก่วิทยาศาสตร์,แร่วิทยาและธรณีวิทยา ในขณะที่เจ้าชายคริสเตียนทรงให้ความสนพระทัยด้านวิทยาศาสตร์ เจ้าหญิงแคโรไลน์กลับสนพระทัยในด้านการประพันธ์ พระนางได้ประพันธ์บทเพลงเปียโนมากมาย เจ้าหญิงแคโรไลน์ทรงทนยอมรับได้กับพฤติกรรมการนอกพระทัยของพระสวามี ทรงถือว่าเป็นสิ่งที่เหมาะสมและเหมาะสมแล้วสำหรับผู้หญิงที่มีเวลา เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา
เจ้าหญิงซีตา ซึ่งเป็นพระธิดาพระองค์ที่สิบเจ็ดในดยุกโรเบิร์ตที่ 1 แห่งปาร์มา ได้อภิเษกสมรสกับอาร์ชดยุกคาร์ลแห่งออสเตรียในปี พ.ศ. 2454 และต่อมาอาร์ชดยุกคาร์ลได้ดำรงตำแหน่งรัชทายาทในจักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย หลังจากการลอบปลงประชนม์อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย พระปิตุลา และเสวยราชสมบัติแห่งออสเตรีย-ฮังการี เมื่อปี พ.ศ. 2459 ภายหลังการเสด็จสวรรคของจักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 เบญจาคริสต์
ในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1520 พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศสและสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษทรงพบปะกันในโอกาสพิเศษที่เรียกว่า “การพบปะที่ทุ่งทอง” (Field of Cloth of Gold) ที่เป็นโอกาสที่ทั้งสองพระองค์ใช้ในการแสดงความมีพระบรมราชานุภาพกันอย่างเต็มที่ ทุกอย่างที่ปรากฏในกระบวนการและพระราชพิธีมาจากการวางแผนอย่างละเอียดละออ แคเธอรีนแห่งอารากอนประทับภายใต้เบญจาที่ปักด้วยไข่มุกดูพระสวามีทรงประลองทวนบนหลังม้ากับพระเจ้าฟรองซัวส์ เฮนเรียตตา มาเรียแห่งฝรั่งเศส
เจ้าหญิงเฮนเรียตตา มาเรียทรงเสกสมรสด้วยพระองค์เองกับพระเจ้าชาลส์ที่ 1 เมื่อวันที่ 13 มืถุนายน ค.ศ. 1625 แต่การที่ทรงเป็นโรมันคาทอลิกทำให้ไม่สามารถที่จะได้รับการราชาภิเษกกับพระสวามีได้ในพิธีแองกลิคัน ความสัมพันธ์ระหว่างสองพระองค์เมื่อเริ่มแรกเป็นไปอย่างเย็นชา พระราชินีเฮนเรียตตา มาเรียทรงนำผู้ติดตามจำนวนหลายคนมาจากฝรั่งเศสซึ่งล้วนแต่เป็นโรมันคาทอลิกและแต่ละคนต่างก็ใช้เงินเก่งจนต้องพระราชทรัพย์จำนวนมากในการบำรุงรักษาสตรีเหล่านั้น กล่าวกันว่าในที่สุดพระเจ้าชาลส์ก็ทรงทนไม่ได้ จึงทรงส่งข้าราชบริพารของพระราชินีกลับฝรั่งเศส เหลือไว้แต่เพียงอนุศาสนาจารย์ และนางสนองพระโอษฐ์อีกสองคน ซ็องเจียแห่งโพรว็องซ์
เอเลนอร์แห่งโพรว็องซ์เป็นคนจัดแจงการเสกสมรสระหว่างพระขนิษฐาของพระองค์ ซ็องเจีย กับพระอนุชาของพระสวามี ริชาร์ด เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์คนที่ 1 ที่ภรรยาคนแรก อิซาเบล มาร์แชล เพิ่งตายไป ในตอนนั้น ซ็องเจียถูกหมั้นมายกับเรย์มงด์ที่ 7 แห่งตูลูส แต่บทบาทที่อ่อนแอของเขาในการต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นข้ออ้างที่ดีพอสำหรับการล้มเลิกสัญญา เอเลนอร์กับน้าชายของซ็องเจีย ปิแอร์ ถูกส่งไปเจรจาเรื่องการแต่งงานใน ค.ศ. 1242 น้าชายอีกคน ฟิลิป คุ้มกันความปลอดภัยของซ็องเจียไปที่ราชสำนักอังกฤษในแกสโคนี ที่นั่น ทั้งคู่ได้เจอกับเอเลอนอร์และเฮนรี่ และพระธิดาคนใหม่ของทั้งคู่ เบียทริซ การเสกสมรสเกิดขึ้นที่เวสต์มินสเตอร์ในวันที่ 23 พฤศจิกายน อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก
พระนางอินเกเบิร์ก ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 1193 กับพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส หลังการสิ้นพระชนม์ของอิซาเบลลาแห่งเฮนนุล์ทพระมเหสีองค์แรกในพระเจ้าฟิลิปที่ 2 นีกอลา ซาร์กอซี
ในระหว่างการให้สัมภาษณ์แก่นักข่าวและหนังสือพิมพ์ที่เอลิเซ่ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2551 นั้น ประธานาธิบดีซาร์กอซีได้ยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองและพูดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการแต่งงานของทั้งสอง [20] ซึ่งทั้งสองได้แต่งงานในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่พระราชวังเอลิเซ่ในกรุงปารีส การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานครั้งแรกของการ์ลา บรูนีและเป็นครั้งที่ 3 ของซาร์กอซี โรซาลาแห่งอิตาลี
ทว่าเมื่อพ่อสามีสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 996 รอแบร์ต์ทอดทิ้งพระองค์อย่างสมบูรณ์ ทรงปรารถนาที่จะอภิเษกสมรสกับอบร์ธาแห่งเบอร์กันดีแทนที่โรซาลา การแต่งงานดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะเป็นญาติที่ใกล้ชิดกันเกินไป รอแบร์ต์จึงแต่งงานครั้งที่สามในปี ค.ศ. 1003 กับกงสต็องส์แห่งอาร์ลส์ที่มีพระโอรสธิดาให้พระองค์เจ็ดคน จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล
ในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2360 เจ้าชายเปดรูทรงอภิเษกสมรสโดยฉันทะกับอาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดีนา เมื่อพระนางเสด็จถึงรีโอเดจาเนโรในวันที่ 5 พฤศจิกายน พระนางทรงตกหลุมรักเจ้าชายเปดรูในทันที ซึ่งทรงมีเสน่ห์และดึงดูดพระทัยมากกว่าที่พระนางทรงดำริไว้ หลังจาก"ปีภายใต้พระอาทิตย์เขตร้อนชื้น ลักษณะสีผิวของพระองค์ยังคงสว่าง พระปรางเป็นสีชมพูผ่องใส" เจ้าชายซึ่งมีพระชนมายุ 19 พรรษาทรงพระสิริโฉมและทรงสูงกว่ามาตรฐานในขณะนั้นเพียงเล็กน้อย ด้วยพระเนตรดำสว่างและพระเกศาสีน้ำตาลเข้ม "รูปลักษณะที่ดีของพระองค์" ในคำกล่าวของนักประวัติศาสตร์ นีล ดับเบิลยู. มาเคาเลย์ จูเนียร์. "ทรงมีความรับผิดชอบ, ทะนงตน และทรงซื่อตรงแม้กระทั่งในวัยที่เข้าสู่ความเป็นหนุ่ม และการดูแลเรื่องฉลองพระองค์และรูปลักษณะของพระองค์ ที่ซึ่งไม่มีข้อบกพร่อง ทรงมีระเบียบและสะอาดอย่างเป็นประจำ พระองค์ทรงสรงน้ำเป็นประจำตามวัฒนธรรมแบบบราซิล" พิธีรับศีลในวันอภิเษกสมรส ด้วยการให้คำปฏิญาณตามคำสาบานที่ให้ไว้ในการอภิเษกสมรสโดยฉันทะครั้งก่อน พิธีรับศีลได้เกิดขึ้นในวันถัดมา การอภิเษกสมรสครั้งนี้ทำให้ทรงให้กำเนิดพระโอรสธิดาร่วมกัน 7 พระองค์ได้แก่ เจ้าหญิงมาเรีย (ต่อมาคือ สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 แห่งโปรตุเกส), เจ้าชายมิเกล, เจ้าชายฌูเอา, เจ้าหญิงยาโนเรีย, เจ้าหญิงเปาลา, เจ้าหญิงฟรานซิสกา และเจ้าชายเปดรู (ต่อมาคือ สมเด็จพระจักรพรรดิเปดรูที่ 2 แห่งบราซิล)  มาเรียนา บิกโตเรียแห่งสเปน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
การมาถึงสเปนของเจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียเป็นเรื่องที่น่าละอายอย่างมาก ทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างสเปนและฝรั่งเศส จากเหตุการณ์ครั้งนี้ทางสเปนได้ร่วมมือกับออสเตรีย และทำสนธิสัญญาเวียนนา(1725)ในปีพ.ศ. 2268 ในขณะที่อังกฤษได้รับการสนับสนุนจากฝรั่งเศส เจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียทรงประทับอยู่ที่สเปนโดยยังมิได้อภิเษกสมรสและยังคงมีสิทธิ์ในราชบัลลังก์สเปนแต่ลำดับของเจ้าหญิงได้ถูกแทนที่โดยดยุกฟิลิปแห่งปาร์มาผู้เป็นพระอนุชาซึ่งประสูติในปีพ.ศ. 2263 ได้มีการติดต่อกับราชอาณาจักรโปรตุเกสในปีพ.ศ. 2270 ได้มีการเจรจาเรื่องการอภิเษกสมรสโดยมาควิสแห่งแอบรานเตส ราชทูตจากโปรตุเกส และเคยมีข่าวลือว่าเจ้าหญิงจะได้เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับซาร์ปีเตอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย พระราชนัดดาในซาร์ปีเตอร์ที่ 1 มหาราช การอภิเษกสมรสสองคู่ได้มีการวางแผนโดยเจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียจะต้องอภิเษกสมรสกับเจ้าชายโจเซแห่งบราซิล พระราชโอรสและรัชทายาทในสมเด็จพระเจ้าจอห์นที่ 5 แห่งโปรตุเกส และเจ้าชายเฟอร์ดินานด์แห่งอัสตูเรียส พระเชษฐาต่างมารดาของเจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียจะต้องเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงบาร์บาราแห่งโปรตุเกส ซึ่งเป็นพระเชษฐภคินีในเจ้าชายโจเซ เจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียอภิเษกสมรสกับเจ้าชายแห่งบราซิล(ตำแหน่งรัชทายาทแห่งโปรตุเกส)ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2272 พระราชพิธีจัดขึ้นที่แคว้นอัลวาสในโปรตุเกส เจ้าชายแห่งอัสตูเรียส(ตำแหน่งรัชทายาทแห่งสเปน)ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงบาร์บาราในวันถัดมาที่แคว้นบาดาจอสของสเปน ตั้งแต่อภิเษกสมรสจนกระทั่งพระสวามีขึ้นครองราชย์สมบัติในปีพ.ศ. 2293 ทรงดำรงพระอิศริยยศ "เจ้าหญิงแห่งบราซิล" มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี
พระองค์สมรสกับพระญาติของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันซ์ มกุฎราชกุมารแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (พระมารดาของมาเรีย เทเรซาเป็นพระปิตุจฉาในอาร์ชดยุกฟรันซ์) เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2333 เมื่อพระสวามีได้ทรงสืบราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิเลโอโปลด์ ผู้เป็นพระราชบิดาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2335 ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีแห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อนโปเลียน โบนาปาร์ต ได้นำกองทัพของจักรวรรดิฝรั่งเศส เข้ามารุกรานและก้าวก่ายทางการเมืองการปกครอง รวมทั้งราชสำนัก จักรพรรดิฟรันซ์จึงทรงเปลี่ยนแปลงการปกครองครั้งใหญ่ในรูปแบบของจักรวรรดิออสเตรีย โดยยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ลง ทั้งสองพระองค์จึงทรงได้เป็นจักรพรรดิ และจักรพรรดินีแห่งออสเตรียเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2347 งานแต่งงานของชาวนา (เบรอเคิลผู้พ่อ)
งานแต่งงานของชาวนา (; ) เป็นงานจิตรกรรมที่เขียนโดยปีเตอร์ เบรอเคิล (ผู้พ่อ) (ค.ศ. 1525-1569) จิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาแบบดัตช์และเฟลมิช เขียนขึ้นเมื่อราวปี ค.ศ. 1567 ถึงปี ค.ศ. 1568 ภาพ "งานแต่งงานของชาวนา" ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะในประเทศออสเตรีย พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1128 พระองค์อภิเษกสมรสกับเบเรงเกลา บุตรสาวของราโมน บารังเกที่ 3 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา เบเรงเกลาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1149 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือในปี ค.ศ. 1152 อัลฟอนโซอภิเษกสมรสกับรึกซาแห่งโปแลนด์ บุตรสาวของวาดึสวัฟที่ 2 ผู้ถูกขับไล่ออกจากประเทศ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน คือ เจ้าหญิงแคทเธอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก
หลังจากสงครามสิ้นสุดลง เจ้าหญิงแคทเธอรีนเสด็จกลับประเทศอียิปต์และแล่นเรือไปยังกรุงลอนดอนด้วยเรืออาสกาเนียเมื่อปี พ.ศ. 2489 เพื่อไปพบกับสมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 พระเชษฐา และได้ทรงพบกับนายทหารปืนใหญ่หลวงที่มีเหรียญกางเขนทหารชื่อ พันตรี ริชาร์ด แคมป์เบลล์ แอนดรูว์ แบรนด์แรม (5 สิงหาคม พ.ศ. 2454 - 28 มีนาคม พ.ศ. 2537) บุตรชายของอธิการบดีที่เกษียณแล้วของโรงเรียนเตรียมแห่งหนึ่งในเมืองบิคลีย์ มณฑลเคนต์ เจ้าหญิงทรงเมาคลื่นขณะประทับอยู่บนเรือแต่ได้ทรงพบกับเขาคนนั้นอีกครั้งหนึ่งเมื่อเรือจอดเทียบท่าที่เมืองลิเวอร์พูลและทั้งสองตกลงที่จะไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน อีกสามสัปดาห์ต่อมาทั้งสองก็ได้หมั้นกันอย่างลับๆ เมื่อมาถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 ทรงประกาศการหมั้นของทั้งสองคนด้วย "ความพอพระทัยเป็นพิเศษ" เจ้าชายเลกาที่ 2 มกุฎราชกุมารแห่งแอลเบเนีย
พระองต์เข้าพระราชพิธีเษกสมรสกับ นางสาวอีเลีย เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2559 ณ พระราชวังหลวงใน ติรานา ซึ่งมีแขกมาร่วมงานไม่มากนัก ทั้งนี้ในพระราชวงศ์ต่างประเทศได้เสด็จพระราชดำเนิน เสด็จมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย ดังนี้ สมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ เจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ อาเลกซานดาร์ คาราจอร์เจวิช แคทเทอรีน แคร์รี เบ็ทติส อดีตมกุฎชราชกุมารและมกุฎมารีแห่งเซอร์เบีย เจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย เจ้าชายนิกอลแห่งมอนเตเนโกร เจ้าชายกีโยม แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าชายกียอร์ก ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย และ เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม ทั้งนี้รวมไปถึงประธานาธิบดีและคณะรัฐมนตรีแห่งแอลเบเนียด้วย เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน
ภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน” เป็นหนึ่งในบรรดาภาพเหมือนของบุคคลในราชสำนักสเปนที่เขียนโดยเบลัซเกซ เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาผู้ทรงเสกสมรสกับพระปิตุลา--สมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์--เมื่อพระชนม์ 15 พรรษา ภาพเหล่านี้ของพระองค์เป็นภาพที่ถูกส่งไปยังกรุงเวียนนาเพื่อนำไปถวายแสดงให้สมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ได้ทอดพระเนตรดูถึงความเจริญพระชันษาของคู่หมั้น สิ่งที่เด่นที่สุดในภาพคือกระโปรงที่บานกว้าง (crinoline) อย่างผิดขนาด ที่เน้นด้วยขอบและปกเสื้อที่ทำด้วยลูกไม้ พระหัตถ์ซ้ายถือปลอกแขนขนสัตว์สีน้ำตาลซึ่งอาจจะเป็นของขวัญจากเวียนนา วิลเลียมดาบยาว
ใน ค.ศ. 933 วิลเลี่ยมที่ 1 ผู้ดาบยาวปฏิญาณความจงรักภักดีต่อพระเจ้าราอูล กษัตริย์แห่งฟรังเกียตะวันตก แลกกับการที่พระเจ้าราอูลมอบการเป็นผู้นำเหนือดินแดนมากมายของชาวเบรตันที่รวมถึงแอฟร็องช์และโคต็องแต็งให้เขา แต่ชาวเบรตันต่อสู้เพื่อรักษาดินแดนเหล่านั้นไว้ พวกเขามีอลันที่ 2 ดยุคแห่งบริตทานีกับเคานต์เบเรนเกร์แห่งแร็นน์เป็นผู้นำ มันจบลงอย่างรวดเร็วด้วยการหนีไปอังกฤษของอลันและการทำเงื่อนไขมิตรภาพกับชาวนอร์มันของเบเรนเกร์ ใน ค.ศ. 935 วิลเลี่ยมจัดการการแต่งงานระหว่างน้องสาวของตน อาเดลา กับวิลเลี่ยม เคานต์แห่งปัวตู ด้วยการเห็นดีเห็นงามของยูกผู้ยิ่งใหญ่ ในเวลาเดียวกัน วิลเลี่ยมแต่งงานกับลุตการ์ด บุตรสาวของเคานต์แอร์แบต์ที่ 2 แห่งแวร์ม็องดัวซ์ สินสอดที่เธอมอบให้วิลเลี่ยมคือที่ดินของล็องเกอวีลล์, ครูเดรอ และอีลีเยร์ ลีฟเวค รายพระนามพระมหากษัตริย์โปรตุเกส
ในปี พ.ศ. 2183 ชาวโปรตุเกสทนไม่ได้จากการกดขี่ของชาวสเปนจึงลุกฮือขึ้นมาต่อต้านด้วยการนำของราชวงศ์บราแกนซาจนชาวโปรตุเกสได้รับชัยชนะ และพระเจ้าเฟลิเปที่ 3 แห่งโปรตุเกส (พระเจ้าเฟลิเปที่ 4 แห่งสเปน) ทรงยอมสละราชบัลลังก์โปรตุเกสให้แก่ราชวงศ์บราแกนซาและให้อิสรภาพแก่โปรตุเกส ถือเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ฟิลิปปินในโปรตุเกส ซึ่งสงครามในครั้งนี้รู้จักกันในนามสงครามฟื้นฟูโปรตุเกส
ราชวงศ์บราแกนซา () มีต้นกำเนิดในปีพ.ศ. 1985 เมื่อดัชชีแห่งบราแกนซาได้รับการสถาปนาโดยเจ้าชายเปโดร ดยุคแห่งกูอิงบราและพระองค์ได้มอบดินแดนนี้ให้ เจ้าชายอัลฟองโซ เคานท์แห่งบาร์เซลอสพระอนุชาต่างมารดา และเจ้าชายอัลฟองโซเป็นดยุคคนแรกของดัชชีแห่งบราแกนซา และทำให้ตระกูลบราแกนซานี้เป็นตระกูลที่มีอิทธิพลในโปรตุเกสมากที่สุด ดังเช่น เจ้าหญิงแคทเทอรีนแห่งโปรตุเกสได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายจอห์นที่ 2 ดยุคที่ 6 แห่งบราแกนซา ซึ่งในปี พ.ศ. 2123 เจ้าหญิงแคทเทอรีนทรงพยายามอ้างสิทธิในราชบัลลังก์แต่ต้องพ่ายแพ้แก่กองทัพของราชวงศ์ฮับบูร์กสเปน อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก
สามเดือนหลังการแต่งงาน ฟิลิปเรียกประชุมสภานักบวชในคอมปิเยญและให้วาดผังตระกูลแบบผิดๆ ขึ้นมาเพื่อแสดงให้เห็นว่าพระองค์กับอินเกอบอร์กเป็นญาติกันผ่านทางพระมเหสีคนแรกของฟิลิป กฎศาสนาในสมัยนั้นไม่อนุญาตให้ชายแต่งงานกับหญิงที่มีบรรพบุรุษร่วมกันในช่วงเจ็ดรุ่นอายุคน สภาจึงประกาศให้การแต่งงานเป็นโมฆะ พระเจ้ามิเกลแห่งโปรตุเกส
หลังจากที่ทรงลี้ภัยซึ่งมีผลมาจากทรงมีส่วนร่วมในปฏิบัติการกบฏเมษายน เจ้าชายมิเกลเสด็จกลับโปรตุเกสในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระราชนัดดาของพระองค์ สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 แห่งโปรตุเกสและเพื่อจะทรงมาเป็นพระราชสวามีของพระราชนัดดา ในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เจ้าชายทรงอ้างสิทธิในราชบัลลังก์โปรตุเกสเนื่องจากตามที่เรียกว่ากฎหมายพื้นฐานแห่งราชอาณาจักรของพระเชษฐาของพระองค์ พระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส และนั่นจึงทำให้พระราชธิดาของพระเจ้าเปดรูต้องสูญเสียสิทธิในช่วงเวลาที่พระเจ้าเปดรูได้ทำสงครามกับโปรตุเกสและกลายเป็นพระประมุขในรัฐอธิปไตยต่างชาติ (จักรวรรดิบราซิล) เจ้าชายมิเกลทรงปราบดาภิเษกเป็น พระเจ้ามิเกลแห่งโปรตุเกส เหตุนี้จึงนำไปสู่สถานการณ์ทางการเมืองที่ยุ่งยาก โดยมีผู้คนจำนวนมากถูกสังหาร, จับกุม, ข่มเหง หรือถูกเนรเทศ และที่ซึ่งนำไปสู่จุดสูงสุดที่เรียกว่า สงครามเสรีนิยมโปรตุเกส ระหว่างกลุ่มเผด็จการสมบูรณาญาสิทธิราชย์กับกลุ่มรัฐธรรมนูญก้าวหน้า ในที่สุด พระเจ้ามิเกลทรงพ่ายแพ้และทรงถูกขับออกจากราชบัลลงก์และทรงดำรงพระชนม์ชีพอีก 32 ปีในการถูกเนรเทศ
ในปีพ.ศ. 2394 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอเดเลดแห่งโลเวนสไตน์-เวิร์ทเฮล์ม-โรเซนเบิร์ก ซึ่งมีพระราชโอรสหนึ่งพระองค์และพระราชธิดาหกพระองค์ร่วมกัน ได้แก่ จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล
เนื่องมาจากชื่อเสียงที่ไม่ดีของจักรพรรดิเปดรูที่ 1 ในยุโรป จากพฤติกรรมในอดีตของพระองค์ เหล่าเจ้าหญิงจากหลายๆชาติปฏิเสธข้อเสนออภิเษกสมรสกับพระองค์ ความภาคภูมิใจของพระองค์ต้องด่างพร้อย พระองค์ทรงอนุญาตให้พระสนมกลับมา ซึ่งนางกลับมาในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2372 หลังจากห่างหายไปเกือบหนึ่งปี อย่างไรก็ตามเมื่อพระองค์ทรงทราบว่าในที่สุดพิธีหมั้นได้ถูกจัดขึ้น องค์จักรพรรดิทรงยุติความสัมพันธ์กับโดมิทิลาอีกครั้งหนึ่งและตลอดไป นางเดินทางกลับไปยังจังหวัดบ้านเกิดที่เซาเปาลูในวันที่ 27 สิงหาคม ซึ่งนางยังคงพำนักอยู่ที่นั่นตลอด วันก่อนหน้าเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม องค์จักรพรรดิทรงอภิเษกสมรสผ่านตัวแทนกับเจ้าหญิงอเมลีแห่งเลาช์เทนเบิร์ก แม้ว่าพระนางจะทรงมีบรรดาศักดิ์ต่ำเมื่อประสูติ พระองค์ทรงตะลึงในความสิริโฉมของพระนางหลังจากทรงพบกับพระนาง คำสาบานที่จะอภิเษกสมรสที่ผ่านตัวแทนก่อนหน้านี้เป็นที่ยอมรับในศีลสมรสวันที่ 17 ตุลาคม แอนน์ สมเด็จพระราชินีนาถแห่งบริเตนใหญ่
ในปี ค.ศ. 1673 การเปลี่ยนไปนับถือนิกายโรมันคาทอลิกของพระราชบิดาของเจ้าหญิงแอนน์ได้เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไป แต่ยังมีพระราชโองการให้พระธิดาทั้งสองให้คงถูกเลี้ยงอย่างเคร่งครัดในนิกายโปรเตสแทนต์ดั้งเดิม เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1683 เจ้าหญิงแอนน์ได้เข้าอภิเษกสมรสกับ เจ้าชายจอร์จแห่งเดนมาร์กผู้เป็นโปรเตสแทนต์ และพระอนุชาของพระเจ้าแผ่นดินเดนมาร์ก (พระเจ้าคริสเตียนที่ 5) ซึ่งการแต่งงานนี้เป็นสิ่งที่ไม่เป็นที่นิยมของประชาชนแต่เป็นเป็นการที่ถูกต้องในทางส่วนพระองค์ ซาราห์ เชอร์ชิลกลายมาเป็นนางสนองพระโอษฐ์ (Lady of the Bedchamber) ซาราห์กับเจ้าหญิงแอนน์ทรงเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก และไม่ทรงถือพระองค์ว่าเป็นเจ้านายกับซาราห์โดยจะเห็นได้จากการที่สตรีสองคนนี้มีชื่อเล่นให้แก่กันว่า มิสซิสมอร์ลีย์ และ มิสซิสฟรีแมน กงส์ต็องส์แห่งอาร์ล
กงส์ต็องส์แต่งงานกับพระเจ้ารอแบร์หลังพระองค์หย่าขาดจากพระมเหสีคนที่สอง แบร์ตแห่งบูร์กอญ การแต่งงานเป็นการแต่งงานที่เต็มไปด้วยการทะเลาะเบาะแว้ง ครอบครัวของแบร์ตต่อต้านกงส์ต็องส์ และกงส์ต็องส์ถูกชิงชังจากการนำเครือญาติและธรรมเนียมปฏิบัติแบบพรอว็องส์เข้ามาในฝรั่งเศส อูกแห่งโบแว สหายของรอแบร์พยายามเกลี้ยกล่อมกษัตริย์ให้ทอดทิ้งกงส์ต็องส์ในปี ค.ศ. 1007 ต่อมาโบแวถูกฆาตกรรม อาจจะด้วยน้ำมือของกงส์ต็องส์ที่ขอให้อัศวิน 12 คนของญาติของพระองค์ ฟูลก์ แนรา ทำ เบเรงเกลาแห่งกัสติยา
ในฐานะพระโอรสธิดาคนโตของพระเจ้าอัลฟอนโซกับเอเลนอร์ พระองค์เป็นทายาทหญิงโดยสันนิษฐานของบัลลังก์กัสติยาอยู่หลายปี[5] เหตุเพราะพระอนุชาหลายคนที่ประสูติหลังพระองค์สิ้นพระชนม์หลังการคลอดหรือไม่ก็อยู่ไม่พ้นวัยทารก เบเรงเกลาจึงกลายเป็นคู่ครองผู้เป็นที่หมายตามากที่สุดในยุโรป[5] มาร์เกอริตแห่งวาลัว
ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1572 มาร์เกอรีตผู้มีพระชนมายุ 19 พรรษาก็เข้าพิธีเสกสมรสกับอองรีแห่งบูร์บองผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งนาวาร์หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระราชมารดาที่มหาวิหารโนตเรอดามแห่งปารีส เจ้าบ่าวผู้เป็นอูเกอโนท์ต้องยืนนอกมหาวิหารเกือบตลอดพิธี กล่าวกันว่าระหว่างพิธีทั้งมาร์เกอรีตและอองรีต่างก็ทรงจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่ทรงยอมสบพระเนตรของกันและกัน และบ้างก็อ้างว่าเมื่อมาร์เกอรีตทรงถูกถามให้ยืนยันคำแต่งงานมาร์เกอรีตก็ไม่ยอมตรัสจนพระเจ้าชาร์ลส์พระเชษฐาต้องทรงดำเนินมากดพระเศียรให้ผงกยอมรับ อิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม
ในตอนที่อภิเษกสมรสกับจอห์น อิซาเบลลาผมบลอนด์ตาฟ้าวัย 12 ปีเป็นที่เลื่องลือในเรื่องความงาม และบางครั้งก็ถูกนักประวัติศาสตร์เรียกว่าเฮเลนแห่งยุคกลาง อิซาเบลลาอ่อนวัยกว่าพระสวามีมากและมีอารมณ์ที่แปรปรวนคล้ายกับที่จอห์นมี พระเจ้าจอห์นลุ่มหลงพระมเหสีวัยเยาว์ผู้งดงาม ทว่าการได้อิซาเบลลามาถือเป็นการหยามหน้าศัตรูของพระองค์มาก อิซาเบลลาได้หมั้นหมายอยู่แล้วกับฮิวจ์ที่ 9 เลอ บรุน ในตอนที่จอห์นเอาตัวพระองค์มา ว่ากันว่าพระองค์ใช้เวลากับอิซาเบลลาโดยไม่สนใจสถานะที่ไม่สมควรของตน ใช้เวลากับอิซาเบลลา มักอยู่บนเตียงกับเธอถึงบ่าย ทว่าเป็นการกระจายข่าวลือโดยศัตรูเพื่อทำลายชื่อเสียงของจอห์น ให้พระองค์เป็นผู้ปกครองที่อ่อนแอและขาดความรับผิดชอบจอห์นในตอนนั้นกำลังสู้รบในสงครามที่ล่อแหลมกับพระเจ้าฟิลิปแห่งฝรั่งเศสเพื่อรักษาดัชชีของแพลนทาเจเนต พระมารดาของพระสวามีของพระองค์ เอเลนอร์แห่งอากีแตน รับพระองค์เป็นพระมเหสีของจอห์นโดยไม่ลังเล เบเรนกาเรียแห่งนาวาร์
เบเร็นเจเรียแห่งนาวาร์ สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (ภาษาอังกฤษ: Berengaria of Navarre) (ราว ค.ศ. 1165-ค.ศ. 1170 – 23 ธันวาคม ค.ศ. 1230) เบเร็นเจเรียแห่งนาวาร์เป็นพระธิดาองค์โตของพระเจ้าซานโชที่ 6 แห่งนาร์วาและซานชาแห่งคาสตีล เป็นพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษระหว่างวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1191 ถึงวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1199 แบร์ตแห่งบูร์กอญ
พระองค์แต่งงานครั้งแรกกับเอิดที่ 1 เคานต์แห่งบลัว ในราวปี ค.ศ. 983 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันหลายคน หนึ่งในนั้นคือเอิดที่ 2 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน
หลังการพ่ายแพ้ของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยาที่สมรภูมิอาลาร์โกส พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 บุกกัสติยาโดยมีชาวมุสลิมให้ความช่วยเหลือด้านกองทัพ พระองค์ถูกสมเด็จพระสันตะปาปาเซเลสทีนที่ 3 ตัดขาดจากศาสนา ในปี ค.ศ. 1197 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 อภิเษกสมรสกับเบเรงเกลาแห่งกัสติยา ลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่งที่อยู่ห่างกันหนึ่งขั้นเพื่อกระชับสันติภาพระหว่างเลออนกับกัสติยา การทำผิดด้วยการร่วมประเวณีกับญาติใกล้ชิดครั้งที่สองนี้ทำให้ผู้แทนสมเด็จพระสันตะปาปาลงโทษให้ราชอาณาจักรต้องโทษต้องห้าม ในปี ค.ศ. 1198 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ประกาศให้การแต่งงานของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 กับเบเรงเกลาเป็นโมฆะ แต่ทั้งคู่ก็ยังอยู่ด้วยกันจนถึงปี ค.ศ. 1204 การถูกประสันตะปาปาประกาศให้การแต่งงานเป็นโมฆะครั้งนี้เป็นแรงขับเคลื่อนให้พระเจ้าอัลฟอนโซผู้อ่อนวัยกว่ากลับมาโจมตีลูกพี่ลูกน้องของตนอีกครั้งในปี ค.ศ. 1204 แต่สนธิสัญญาทั้งที่ทำในปี ค.ศ. 1205, 1207 และ 1209 ต่างบีบให้พระองค์ยอมรับในอาณาเขตและสิทธิ์ที่ตนมี สนธิสัญญาในปี ค.ศ. 1207 เป็นเอกสารสาธารณะที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังเหลือรอดอยู่ที่เขียนด้วยภาษาถิ่นกัสติยา สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 สโมสรชนะในยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพครั้งแรก โดยชนะทีมฟอร์ทูนาดึสเซลดอร์ฟ 4–3 ในนัดชิงชนะเลิศที่แข่งที่เมืองบาเซิล ที่มีผู้ชมแฟนสโมสรเดินทางมาชมมากกว่า 30,000 คน ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1982 มาราโดนาเซ็นสัญญาด้วยค่าตัวสถิติโลกสมัยนั้น กับจำนวนเงิน 5 ล้านปอนด์ กับสโมสรฟุตบอลโบคาจูเนียส์ ในฤดูกาลถัดมา ภายใต้การดูและของผู้จัดการทีม เมนอตตี บาร์เซโลนาชนะการแข่งขันโกปาเดลเรย์โดยชนะเรอัลมาดริด ในยุคของมาราโดนากับบาร์ซาค่อนข้างสั้น ต่อมาไม่นานเขาก็ย้ายไปอยู่กับนาโปลี ในการเริ่มฤดูกาล 1984–85 สโมสรได้จ้าง เทอร์รี เวเนเบิลส์ เป็นผู้จัดการทีม และเขาสามารถนำทีมชนะในลาลิกาได้ พร้อมกับลูกทีมจากการนำโดยกองกลางชาวเยอรมัน แบร์นด์ ชุสเทอร์ ในฤดูกาลถัดมาสโมสรเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในถ้วยยุโรปอีกครั้ง แต่ก็แพ้ไปในการยิงจุดโทษกับสโมสรฟุตบอลสแตอาวาบูคูเรชตี () ที่เมืองเซบียา เรอเน มากริต
ปี 1913 ครอบครัวของเขาได้ย้ายไปอยู่ที่ชาร์เลอรัว ซึ่งเขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนสอนไวยากรณ์ ที่แห่งนี้ทำให้เขาได้พบกับ Georgette Berger (เกิดเมื่อ 22 กุมภาพันธ์ 1901) หรือว่าที่ภรรยาในอนาคตของเขาเป็นครั้งแรก อิซาเบลลาแห่งฝรั่งเศส
พระราชินีอิซาเบลลาถูกหมั้นหมายกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษโดยพระบิดาในตอนที่พระองค์ยังทรงพระเยาว์ ข้อเสนอได้รับการพูดคุยใน ค.ศ.1298 ในตอนที่พระราชินีอิซาเบลลามีพระชนมายุไม่ถึง 3 พรรษา หลังความล่าช้าที่ยาวนานอันเนื่องมาจากความขัดแย้งในเงื่อนไขของสัญญาการอภิเษกสมรส สุดท้ายทั้งสองพระองค์ก็อภิเษกสมรสกับที่บูโลญ-ซูร์-แมร์ เมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ.1308 ในตอนที่พระราชินีอิซาเบลลาพระชนมายุ 12 พรรษา พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดกับพระราชินีอิซาเบลลาเป็นพระญาติลำดับที่สองที่ห่างกันหนึ่งขั้น และมีบรรพบุรุษร่วมกันคือเรมอน เบเรนเกร์ เคานต์แห่งโพรงว็องซ์ กับภรรยา เบียทริซแห่งซาวัว พระปัยกี (ทวด) ทางฝั่งบิดาของพระราชินีอิซาเบลลา มาร์กาเร็ตแห่งโพรว็องซ์ พระราชินีแห่งฝรั่งเศส เป็นพระเชษฐภคินีของพระอัยกี (ปู่) ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด เอเลนอร์แห่งโพรว็องซ์ พระราชินีอิซาเบลลาได้นำสายเลือดของกษัตริย์แซ็กซัน พระเจ้าแฮโรลด์ที่ 2 กลับมาสู่ราชตระกูลอังกฤษอีกครั้ง พระองค์เป็นพระนัดดา (หลานย่า) ของพระราชินีอิซาเบลลาแห่งอารากอน พระมเหสีของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส พระมารดาของพระราชินีอิซาเบลลาแห่งอารากอน วิโอลันต์แห่งฮังการี เป็นพระธิดาของพระเจ้าแอนดรูว์ที่ 2 แห่งฮังการี พระนัดดา (หลานปู่) ของพระเจ้ากีซาที่ 2 แห่งฮังการี ที่มีกับพระราชินียูโฟรซีนแแห่งเคียฟ พระนัดดา (หลานย่า) ของพระธิดาของพระเจ้าแฮโรลด์ กีธาแห่งเวสเซ็กซ์ ที่เสกสมรสกับวลาดิเมียร์ที่ 2 โมโนมัคแห่งเคียฟ เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย
เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย ได้เสกสมรสกับนายโรแบร์โต เซลลิงแกร์ เด บัลคานี เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 ที่เมส์เม และเสกสมรสตามพิธีทางศาสนาที่อีแซ-ซูร์-แมร์ เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1969 แต่ต่อมาทั้งคู่ได้แยกกันอยู่ในปี ค.ศ. 1976 และได้หย่าร้างกันในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1990 อย่างไรก็ตามทั้งคู่ก็มีพระธิดา 1 พระองค์ คือ แฟรงก์ สเตลลา
สเตลลาแต่งงานกับบาร์บารา โรส ในปีค.ศ. 1961 ซึ่งเธอเป็นที่รู้จักในวงการศิลปวิจารณ์ ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ เขาพูดถึงรูปภาพว่า "การระบายสีบนพื้นผิวที่แบนราบไม่มีความหมายอีกต่อไป" สิ่งนี้จะต้องออกไปจากรูปแบบของเทคนิคและการวาดภาพแบบร่างเอาไว้ก่อน งานส่วนใหญ่ของเขาจึงมาจากการใช้ฝีแปรง และบ่อยครั้งก็ใช้ของใช้สามัญภายในบ้านในการวาดรูป พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งเลออน
ในปี ค.ศ. 1175 สมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ประกาศให้การแต่งงานของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 กับอูร์ฮากาแห่งโปรตุเกสเป็นโมฆะด้วยเหตุผลว่าเป็นการร่วมประเวณีกันระหว่างญาติใกล้ชิด กษัตริย์อภิเษกสมรสใหม่กับเตเรซา เฟร์นันเดซ เด ตราบา บุตรสาวของเคานต์เฟร์นันโด เปเรซ เด ตราบา ซึ่งเป็นภรรยาม่ายของเคานต์นุญโญ เปเรซ เด ลารา ในปี ค.ศ. 1178 สงครามกับกัสติยาอุบัติขึ้น เฟร์นันโดสร้างความแปลกใจให้แก่พระภาคิยะ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 ด้วยการยึดกัสโตรเฆริซกับดูเอญญัสซึ่งเคยเป็นดินแดนของสามีคนแรกของเตเรซา สงครามสงบลงในปี ค.ศ. 1180 ด้วยสนธิสัญญาสันติภาพตอร์เดซิยัส ในปีเดียวกันเตเรซา พระมเหสีของพระองค์สิ้นพระชนม์ขณะกำลังทรงครรภ์พระโอรสคนที่สอง อิซาเบลลาแห่งวาลัว
ตั้งแต่พระชนมายุยังน้อย อิซาเบลลาเป็นส่วนหนึ่งของแผนการแต่งงานของราชวงศ์ฝรั่งเศส ตอนพระชนมายุ 2 พรรษา พระองค์ถูกหมั้นหมายกับจอห์น บุตรชายและทายาทวัย 6 ปีของปีแตร์ที่ 2 ดยุคแห่งอาลองซง แต่ข้อเสนอแต่งงานครั้งนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นานหลังการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสีคนแรก แอนน์แห่งโบฮีเมีย ในปี ค.ศ. 1394 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษผู้ไร้พระโอรสธิดาเริ่มมองหาพระมเหสีคนใหม่ ทรงหันไปหาฝรั่งเศสเพื่อสานสัมพันธไมตรี และหลังจากเจรจาตกลง การอภิเษกสมรสถูกจัดเตรียมขึ้นระหว่างอิซาเบลลากับริชาร์ดที่แก่กว่าเจ้าสาวของพระองค์ 22 ปี การแต่งงานมีผู้ต่อต้านมากมาย โดยเฉพาะหลุยส์ที่ 1 ดยุคแห่งเออร์ลีย็องส์ พระอนุชาของกษัตริย์ฝรั่งเศส และโธมัสแห่งวูดสตอก ดยุคแห่งกลอสเตอร์ พระปิตุลาของกษัตริย์อังกฤษ อย่างไรก็ดีในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1396 ที่โบสถ์นักบุญนิโคลัสในกาเลส์ อิซาเบลลาวัย 7 พรรษาอภิเษกสมรสกับริชาร์ดวัย 29 พรรษา ริชาร์ดกับอิซาเบลลาออกเดินทางไปอังกฤษในไม่กี่วันต่อมาในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1396 อิซาเบลลาได้รับการสวมมงกุฎที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1397 พระองค์พักอาศัยอยู่คนละที่กับริชาร์ด ที่ปราสาทวินด์เซอร์ ริชาร์ดแวะมาหาพระองค์เป็นประจำและความรักใคร่แน่นแฟ้นพัฒนาขึ้นระหว่างสองสามีภรรยาในการแต่งงานที่ยังไม่สมบูรณ์ครั้งนี้ อิซาเบลลาแห่งวาลัว
อิซาเบลลาแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ ชาร์ลส์แห่งเออร์ลีย็องส์ ในชอมปาญ ประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1406 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1407 สามีของอิซาเบลลากลายเป็นดยุคแห่งเออร์ลีย็องส์เมื่อบิดาของเขาที่เคยต่อต้านการแต่งงานของอิซาเบลลากับริชาร์ดถูกฆาตกรรมตามคำสั่งของจอห์นผู้ไม่กลัวใคร ดยุคแห่งเบอร์กันดี ที่เคยช่วยจัดแจงการแต่งงานครั้งนั้นขึ้นมา เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกส
ในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2329 เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายคาร์ลอส เคานท์แห่งโมลินา ผู้เป็นพระมาตุลา วิกตอเรีย ยูจีนีแห่งบัทเทนแบร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน
สนธิสัญญาข้างต้นมิได้เป็นการปฏิบัติตามกฎระเบียบของพระราชบัญญัติการอภิเษกสมรสในพระราชวงศ์ปี พ.ศ. 2315 (Royal Marriages Act of 1772) ที่กำหนดว่าเชื้อสายในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 ต้องได้รับพระบรมราชานุญาตจากองค์พระประมุขแห่งอังกฤษก่อนหน้าที่จะอภิเษกสมรสด้วยพระบรมราชโองการที่พระราชทานโดยคำแนะนำจากองคมนตรี (Order-in-Council) ในขณะที่มีข้อยกเว้นบางประการในพระราชบัญญัติเกิดขึ้นกับเชื้อสายในเจ้าหญิงต่างๆ ที่อภิเษก "เข้าไปยังราชวงศ์ต่างประเทศ" พระชนกในเจ้าหญิงก็ได้ทรงแปลงสัญชาติเป็นชาวอังกฤษมาก่อนการอภิเษกสมรสแล้ว แต่กระนั้นความห่วงใยในปฏิกิริยาต่อการอภิเษกสมรสของชาวโปรเตสแตนต์กระตุ้นให้รัฐบาลอังกฤษหลีกเลี่ยงการขอความเห็นชอบจากองค์พระประมุขต่อการอภิเษกสมรสในคณะองคมนตรีในพระองค์ การละเว้นเช่นนี้จะทำให้การอภิเษกสมรสไม่มีผลตามกฎหมายในประเทศอังกฤษ แต่รัฐบาลยึดหลักที่ว่าเจ้าหญิงมิได้ทรงผูกติดกับพระราชบัญญัติการอภิเษกในพระราชวงศ์ ซึ่งอิงอยู่บนการใช้กฎหมายในการสร้าง"ครอบครัวต่างประเทศ"แบบละมุนละม่อมอย่างชัดเจน เนื่องจากพระชนกในเจ้าชายเฮนรี่ทรงเป็นชาวเยอรมันและพระชนนีเป็นชาวโปแลนด์ วิกตอเรีย ยูจีนีแห่งบัทเทนแบร์ก สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน
หลังจากช่วงหนึ่งปีของข่าวลือเกี่ยวกับกษัตริย์แห่งสเปนจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงองค์ใด ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2449 สมเด็จพระราชินีมาเรีย คริสตินา ทรงยอมรับการเลือกว่าที่พระราชินีของพระโอรสและมีพระราชหัตถเลขาถึงเจ้าหญิงเบียทริซเกี่ยวกับความรักของพระโอรสที่มีต่อเจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจีนีและการขอติดต่อกับสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 อย่างไม่เป็นทางการ ในหลายวันต่อมาที่ปราสาทวินด์เซอร์ พระองค์ทรงแสดงความปีติยินดีกับพระราชนัดดาในเรื่องการหมั้นหมายในอนาคต การ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
การนำไปสู่การอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงการ์โลตา โคอากีนาได้รับการจัดเตรียมโดยพระนางมาเรียนา วิกตอเรียและพระเจ้าการ์โลสที่ 3 ในช่วงหลังคริสต์ทศวรรษที่ 1770 เมื่อพระนางมาเรียนาเสด็จเยือนสเปนเพื่อยกระดับความสัมพันธ์ทางการทูตในระหว่างความบาดหมางของทั้งสองประเทศ เจ้าหญิงการ์โลตา โคอากีนาต้องอภิเษกสมรสกับเจ้าชายที่ซึ่งในอนาคตคือ พระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส(ในขณะนั้นทรงดำรงเป็นเจ้าชายแห่งโปรตุเกส)และพระปิตุลาของเจ้าหญิงการ์โลตา โคอากีนา เจ้าชายกาเบรียลแห่งสเปนทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาเรียนา วิกตอเรียแห่งโปรตุเกสที่ซึ่งเป็นพระราชนัดดาในพระนางมาเรียนา วิกตอเรียเช่นกัน พระเจ้าฟิลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟิลิปอภิเษกสมรสครั้งแรกกับเบอร์ธาแห่งฮอลแลนด์บุตรีของฟลอริสที่ 1 เคานต์แห่งฮอลแลนด์ (Floris I, Count of Holland) ในปี ค.ศ. 1072 แม้ว่าจะมีพระราชโอรสที่เป็นรัชทายาทตามพระราชประสงค์ แต่พระเจ้าฟิลิปทรงหันไปหลงรักกับแบร์ทราด เดอ มงฟอร์ ภริยาของฟุลก์ที่ 4 เคานต์แห่งอ็องชู (Fulk IV, Count of Anjou) พระองค์จึงทรงหย่ากับเบอร์ธาแห่งฮอลแลนด์โดยทรงกล่าวหาว่าเบอร์ธาอ้วนเกินไป พระเจ้าฟิลิปทรงเสกสมรสกับเบอร์เทรด์เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1092 ในปี ค.ศ. 1094 พระองค์ทรงถูกตัดขาดจากศาสนา (excommunicate) โดยอูกแห่งดี (Hugh of Die) อาร์ชบิชอปแห่งลียงเป็นครั้งแรก หลังจากไม่มีข่าวอะไรอยู่เป็นเวลานานสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ก็ทรงประกาศคว่ำบาตรเป็นครั้งที่สองในสภาสังคายนาแห่งแคลร์มง (Council of Clermont) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1095 การคว่ำบาตรถูกยกเลิกหลายครั้ง เมื่อพระเจ้าฟิลิปทรงสัญญาว่าจะหันหลังให้แบร์ทราด แต่ทุกครั้งพระองค์ก็ทรงกลับไปหาแบร์ทราด หลังจากปี ค.ศ. 1104 ก็ไม่มีการคว่ำบาตรอีก ในฝรั่งเศสเองอีโวแห่งชาร์ตร์ (Ivo of Chartres) อาร์ชบิชอปแห่งชาร์ตร์ก็ต่อต้านพระเจ้าฟิลิป มารีอา อิซาเบลแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน
เจ้าหญิงทรงอภิเษกสมรสกับพระมาตุลาคือ พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 7 แห่งสเปนในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2359 ซึ่งพระมเหสีพระองค์แรกของพระองค์ เจ้าหญิงมาเรีย แอนโตเนียแห่งเนเปิลส์และซิชิลีได้สิ้นพระชนม์ไปแล้ว 10 ปีโดยปราศจากพระราชบุตร มารี อ็องตัวแน็ต
เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2312 (ค.ศ. 1769) มาร์กีแห่งดูร์ฟอร์ต ได้มาสู่ขอมารี อ็องตัวแน็ตเพื่ออภิเษกกับมกุฎราชกุมารแห่งฝรั่งเศส จักรพรรดินีมาเรีย เทเรซารีบตกปากรับคำ ส่วนฝ่ายฝรั่งเศสที่เคร่งศาสนาได้คัดค้านการหมั้นหมายดังกล่าวที่ดำเนินการโดยดยุกแห่งชัวเซิล เอกอัครราชทูตฝรั่งเศส เนื่องจากจะเป็นการเอื้อประโยชน์กับออสเตรีย ศัตรูตลอดกาล พวกเขาได้เรียกพระชายาของมกุฎราชกุมารแล้วว่า ผู้หญิงออสเตรีย เบเรงเกลาแห่งกัสติยา
การก้าวก่ายเพื่อพระโอรสครั้งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1230 เมื่ออัลฟอนโซสิ้นพระชนม์โดยประกาศชื่อให้พระธิดา ซันชาและดูลเซ พระธิดาจากการแต่งงานครั้งแรกกับตือเรซาแห่งโปรตุเกสเป็นทายาท แทนที่จะยกสิทธิ์ให้กับพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3[32][33] เบเรงเกลาไปพบกับมารดาของเจ้าหญิงทั้งสองและประสบความสำเร็จในการทำสนธิสัญญาลัสเตร์เซริอัส ที่สองพี่น้องจะสละบัลลังก์ให้พระอนุชาต่างมารดาแลกกับเงินและผลประโยชน์อื่น ๆ อีกมากมาย[33] ทำให้บัลลังก์แห่งกัสติยาและเลออนที่เคยถูกแบ่งออกจากกันในปี ค.ศ. 1157[8] โดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 กลับมารวมกับเป็นหนึ่งอีกครั้งในมือของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3[33] เบเรงเกลาเข้าแทรกแซงอีกครั้งด้วยการจัดแจงให้เฟร์นันโดแต่งงานครั้งที่สองหลังการสิ้นพระชนม์ของเอลีซาเบ็ทแห่งโฮเอินชเตาเฟิน[34] แม้พระองค์จะมีพระโอรสธิดามากมายอยู่แล้ว แต่เบเรงเกลาเป็นกังวลว่าความสัมพันธ์ที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายจะทำให้คุณสมบัติในการเป็นกษัตริย์ลดลง[34] ครั้งนี้พระองค์เลือกฌานแห่งดามาร์แต็ง ธิดาขุนนางชาวฝรั่งเศส ตัวเลือกที่พระมาตุจฉาของกษัตริย์และพระขนิษฐาของเบเรงเกลา บลังกา พระมเหสีม่ายของพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสหามาให้[34] เบเรงเกลาทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอีกครั้ง ทรงปกครองในขณะที่พระโอรส เฟร์นันโด ลงใต้ไปทำการสู้รบเรกองกิสตาอันยาวนาน ทรงบริหารราชการกัสติยาและเลออนด้วยทักษะความสามารถที่พระองค์มี ทำให้พระโอรสไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องอาณาจักร เจ้าหญิงมาเกอเรต้าแห่งแซ็กโซนี
เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2399 ซึ่งขณะนั้น มีพระชนมายุเพียง 16 ชันษา สมเด็จพระราชมารดาทรงรีบให้มีการจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างพระองค์กับพระญาติของพระองค์ อาร์คดยุคคาร์ล ลุดวิกแห่งออสเตรีย ซึ่งเป็นพระโอรสในอาร์คดยุคฟรานซ์ คาร์ลแห่งออสเตรีย และเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย ซึ่งเป็นพระขนิษฐาของพระมารดา และเป็นพระมาตุจฉาของพระองค์ โดยหลังจากการอภิเษกสมรส พระองคต์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นอาร์คดัชเชสแห่งออสเตรีย ทั้ง 2 พระองค์ทรงไม่มีพระโอรสหรือพระธิดาเลย  เจ้าหญิงวิกตอเรีย มกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน
สื่อในประเทศสวีเดนได้ติดตามข่าวการหมั้นหมายและอภิเษกสมรสที่จะมีขึ้นของเจ้าหญิงวิกตอเรียมาเป็นหลายเวลาหลายปีนับแต่ทรงเริ่มมีความสัมพันธ์ และเมื่อในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ข่าวลือของการวางแผนงานอภิเษกสมรสซึ่งใกล้จะเกิดขึ้นกลายเป็นประเด็นสำคัญเกิดขึ้นก่อนหน้าในสภาคณะมนตรีระหว่างสมเด็จพระราชาธิบดีกับนายเฟรดริค ไรน์เฟลด์ นายกรัฐมนตรีแห่งสวีเดน ทั้งนี้ภายใต้ข้อกำหนดของพระราชบัญญัติการสืบราชสันตติวงศ์แห่งสวีเดน รัฐบาลต้องเห็นชอบการอภิเษกสมรสของเจ้าชายหรือเจ้าหญิงแห่งสวีเดน ตามพระราชบัญชาของพระมหากษัตริย์ มิเช่นนั้นเจ้าชายหรือเจ้าหญิงพระองค์นั้นต้องสละสิทธิในลำดับการสืบราชสมบัติ ในเวลาต่อมาของวันเดียวกัน จึงเป็นที่ยืนยันว่ามีพระบรมราชานุญาตออกมาและเจ้าหญิงวิกตอเรียจะทรงอภิเษกสมรสกับดาเนียล เวสต์ลิง ในช่วงฤดูร้อนของปี พ.ศ. 2553 วันอภิเษกสมรสได้กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ณ มหาวิหารหลวง ในกรุงสต็อกโฮล์ม ซึ่งเป็นการครบรอบปีที่ 34 ในการอภิเษกสมรสของสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ และสมเด็จพระราชินีซิลเวีย นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 และหลังจากการอภิเษกสมรส ดาเนียลจะได้รับการสถาปนาเป็น "เจ้าชายดาเนียล ดยุกแห่งวาสเตอร์เกิตลานด์ (Prince Daniel, Duke of Västergötland) " นับว่าเป็นครั้งแรกของราชวงศ์สวีเดนที่บุรุษสามัญชนมาเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงรัชทายาทและได้รับพระราชทานฐานันดรศักดิ์ นอกจากนี้สมาชิกในราชวงศ์เบอร์นาด็อตซึ่งได้อภิเษกสมรสในวันเดียวกันคือ สมเด็จพระราชาธิบดีออสการ์ที่ 1 แห่งสวีเดน กับ ดัชเชสโยเซฟีนแห่งลอยช์เต็นแบร์ก เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2366 และ สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 15 แห่งสวีเดน กับ เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2393 อานแห่งเบรอตาญ
สิ่งแรกที่สำคัญที่จำเป็นต้องทำสำหรับอานคือการหาสามีที่ถ้าดีก็ควรจะเป็นผู้ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อฝรั่งเศสและมีอำนาจพอที่จะรักษาความเป็นอิสระของเบรอตาญได้ด้วย พระจักรพรรดิแม็กซิมิลเลียน ถือว่าเป็นผู้ที่มีความเหมาะสมที่สุด การเสกสมรสโดยฉันทะของพระองค์กับจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนเกิดขึ้นที่แรนเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1490 ซึ่งทรงได้รับพระอิสริยยศเป็น “จักรพรรดินีแห่งโรมัน” แต่เป็นการเสกสมรสที่นำมาซึ่งปัญหาร้ายแรง ฝรั่งเศสนอกจากจะถือว่าเป็นการท้าทายโดยตรงและก็ยังเป็นการละเมิดสนธิสัญญาเซเบลที่พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสมิได้รับการปรึกษาและอนุมัติการเสกสมรส นอกจากนั้นก็ยังทำให้เบรอตาญตกไปเป็นของฝ่ายศัตรูของฝรั่งเศสอีกดัวย การเสกสมรสเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะด้วย เพราะในขณะนั้นแฮ็บสเบิร์กมัวยุ่งอยู่กับปัญหาในฮังการีจนไม่อาจหันมาสนใจกับเบรอตาญได้ และฝ่ายกัสติยาก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับการต่อสู้ในกรานาดา แม้ว่าทั้งกัสติยาและอังกฤษจะส่งกองทหารมาหนุนกองทัพของเบรอตาญบ้าง แต่ก็ไม่มีฝ่ายใดที่ต้องการจะต่อสูในสงครามอย่างออกหน้าออกตากับฝรั่งเศส ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1491 นายพลหลุยส์ที่ 2 แห่ง Trémoille และพระเจ้าชาร์ลที่ 8 แห่งฝรั่งเศสก็นำทัพมาล้อมเมืองแรน สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
เจ้าหญิงวิกตอเรียทรงพบกับเจ้าชายอัลแบร์ทแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระราชสวามีในอนาคตเมื่อพระชนมายุ 16 พรรษาในปีค.ศ. 2379[2] แต่เป็นการพบกันครั้งที่สองในปีค.ศ. 1839 ที่พระองค์ตรัสถึงเจ้าชายว่า "...อัลเบิร์ตที่รัก...เขาช่างมีเหตุผล เมตตา ใจดี และอัธยาศัยดีมากเช่นกัน นอกจากนั้นแล้วยังมีลักษณะภายนอกและหน้าตาที่น่าพึงพอใจและน่ายินดีเป็นที่สุดเท่าที่เธอจะเห็นได้เลยล่ะ"[3] เจ้าชายอัลเบิร์ตเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งในเจ้าหญิงวิกตอเรีย โดยแอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระบิดาเจ้าชายเป็นพระเชษฐาของพระชนนีของเจ้าหญิง ในฐานะพระประมุข พระองค์ต้องทรงขอ เจ้าชายอัลเบิร์ตอภิเษกสมรสด้วย การอภิเษกสมรสของทั้งสองถือว่ามีความสุขอย่างยิ่ง[4] สมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับดัชเชสเอลิซาเบธ กาบรีเอล วาเลรี มารี แห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1900 ที่มิวนิค พระคู่หมั้นนั้นคือเจ้าหญิงในราชวงศ์วิตเตลส์บาคที่ทรงพบเป็นครั้งแรกในงานศพของครอบครัว ทรงเป็นพระธิดาของดยุกคาร์ล-ธีโอดอร์แห่งบาวาเรีย กับอินฟานตามาเรีย โจเซฟาแห่งโปรตุเกส พระองค์ประสูติที่ปราสาทโพสเซินโฮเฟิน ในรัฐบาวาเรีย เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1876 และสิ้นพระชนม์เมื่อ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965  เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
ปีถัดมา รัสเซลล์หันมาสนใจเรียนวิชาปรัชญาอีกสาขาหนึ่ง นักปรัชญาที่เขาสนใจผลงานมากที่สุด คือ เฮเกล และบรัดเลย์ ด้วยความตั้งใจเรียนอย่างดีเยี่ยม ประกอบกับมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เขาจึงคว้าปริญญาเกียรตินิยมอันดับ 1 สาขาปรัชญามาครองอย่างไม่ยากเย็นนัก หลังจากจบการศึกษาแล้ว รัสเซลล์ได้ตัดสินใจแต่งงานกับ อลิส เพียร์เซล สมิธ น้องสาวของโลแกน เพียร์เซล สมิธ (Logan Pearsall Smith) นักประพันธ์ชื่อดังแห่งยุคนั้น โดยมิได้ฟังคำทัดทานจากปู่และย่า รายพระนามผู้ปกครองบาวาเรีย
ในปี ค.ศ. 1805 ภายใต้สนธิสัญญาสันติภาพเพรสบวร์ก (Peace of Pressburg) ระหว่าง ฝรั่งเศสของนโปเลียน และ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ดัชชีหลายอาณาจักรได้รับเลื่อนฐานะขึ้นเป็นราชอาณาจักร ประมุขจากราชวงศ์วิทเทลส์บัคแห่งบาวาเรียได้รับตำแหน่ง "พระมหากษัตริย์แห่งบาวาเรีย" ตั้งแต่ ค.ศ. 1806 จนถึง ค.ศ. 1918. พรินซ์อีเล็คเตอร์แห่งบาวาเรีย แม็กซิมิเลียนที่ 4 โจเซฟขึ้นครองราชสมบัติเป็นปฐมกษัตริย์แห่งบาวาเรียสมเด็จพระเจ้าแม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งบาวาเรีย เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1806 การ์ลา บรูนี
ในระหว่างการให้สัมภาษณ์แก่นักข่าวและหนังสือพิมพ์ที่เอลิเซ่ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2551 นั้น ประธานาธิบดีซาร์กอซีได้ยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองและพูดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการแต่งงานของทั้งสอง ซึ่งทั้งสองได้แต่งงานในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่พระราชวังเอลิเซ่ในกรุงปารีส การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานครั้งแรกของการ์ลา บรูนีและเป็นครั้งที่ 3 ของซาร์กอซี เจ้าหญิงคริสตินาแห่งเดนมาร์ก
ในความเป็นจริง เจ้าหญิงคริสตินาทรงตกหลุมรักเรเนแห่งชาลอน เจ้าชายแห่งออเรนจ์ในช่วงปีค.ศ. 1539 - 1540 ในบันทึกของราชสำนักระบุว่า เจ้าชายเรเนทรงตกหลุมรักเจ้าหญิงคริสตินาและเกี้ยวพาเจ้าหญิง ซึ่งเจ้าหญิงทรงตอบรักการเกี้ยวพาของเจ้าชาย การจับคู่ของทั้งสองพระองค์ได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหญิงโดโรเทียแห่งเดนมาร์ก พระเชษฐภคินีในเจ้าหญิงคริสตินา และเฟรเดอริกแห่งพาเลไทน์ พระสวามีในเจ้าหญิงโดโรเทีย ซึ่งโปรดให้พระขนิษฐาในพระมเหสีแต่งงานกับใครก็ได้ที่ทรงรัก สมเด็จพระพันปีหลวงแมรีแห่งฮังการี ผู้สำเร็จราชการทรงให้อภัยแก่การเกี้ยวพานที่ไม่ได้เป็นทางการนี้ แต่ก็ไม่ทรงให้ความเห็นอย่างเป็นทางการ เพราะทรงต้องการให้จักรพรรดิ ผู้เป็นพระเชษฐา ระบุว่าทรงต้องการให้เจ้าหญิงคริสตินาเสกสมรสทางการเมืองหรือไม่เสียก่อน ถึงจะอนุญาตให้เจ้าหญิงเสกสมรสตามความรักได้ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1540 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ทรงบังคับให้เจ้าชายเรเนแห่งออเรนจ์เสกสมรสกับแอนนาแห่งลอแรน และจากนั้นประกาศให้เจ้าหญิงคริสตินาหมั้นกับฟรานซิส พระเชษฐาในแอนนา เพื่อสร้างพันธมิตรที่แข็งแกร่งระหว่างจักรวรรดิกับลอแรนหลังจากเสียหายอย่างมากในปัญหากิลเดอร์ การเสกสมรสอันเนื่องจากความรักจึงไม่เกิดขึ้น เจ้าชายเรเนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1544 สิริพระชนมายุ 25 พรรษา เบเรงเกลาแห่งกัสติยา
ในปี ค.ศ. 1214 เมื่อพระบิดา พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา สิ้นพระชนม์ ราชบัลลังก์ตกเป็นของพระเจ้าเอนริเกที่ 1 พระโอรสคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่และพระอนุชาวัย 10 พรรษาของเบเรงเกลา[23] เอเลนอร์ พระมารดาของทั้งคู่กลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน แต่สิ้นพระชนม์ในอีก 24 วันหลังการสิ้นพระชนม์ของพระสวามี[23] เบเรงเกลาจึงกลายเป็นทายาทโดยสันนิษฐานอีกครั้งและกลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินคนใหม่[23] ในตอนนี้เองที่การทะเลาะเบาะแว้งภายในเริ่มต้นขึ้น จุดชนวนโดยกลุ่มขุนนาง กลุ่มแรกสุดคือตระกูลลารา[24] ที่บีบให้เบเรงเกลายกตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแผ่นดินและผู้พิทักษ์ของพระอนุชาให้เคานต์อัลบาโร นุญเญซ เด ลารา[24] อิซาเบลลาแห่งอังกฤษ
การอภิเษกสมรสระหว่างอิซาเบลลากับเฟรเดอริคเกิดขึ้นในมหาวิหารวอร์มส์ เมื่อ 15 หรือไม่ก็ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1235 ในพิธี พระองค์ยังได้รับการสวมมงกุฎจักรพรรดินี, ราชินีแห่งเยอรมนีและซิซิลีด้วย พระองค์ได้รับปราสาทที่มอนเต้ ซานตานเจโล่จากพระสวามีหลังการอภิเษกสมรส อินเกเบิร์กแห่งเดนมาร์ก
อิงเกอร์บอร์กอภิเสกสมรสกับพระเจ้าฟิลิปที่ 2 ออกุสตุสแห่งฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1193 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสีคนแรกของฟิลิป อิซาเบลลาแห่งเอโนลต์ พระองค์มีสินสอดก้อนโตที่พระเชษฐา พระเจ้าคนุตที่ 6 แห่งเดนมาร์ก ให้ติดตัวมาด้วย เมื่อแต่งงาน พระองค์ได้รับชื่อใหม่ว่าอิซัมบูร์ วันหลังจากที่แต่งงานกับอิงเกอบอร์ก พระเจ้าฟิลิปเกิดเปลี่ยนใจ และพยายามจะส่งพระองค์กลับเดนมาร์ก อิงเกอบอร์กหนีไปคอนเวนต์ในซวยส์ซงส์ที่พระองค์ได้ยื่นคัดค้านต่อพระสันตะปาปาเซเลสตินที่ 3 นีกอลา ซาร์กอซี
เขาเป็นแพทย์ในกองทัพฝรั่งเศสในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งเป็นเหตุให้เขาเจอกับหญิงม่ายจากสงคราม อแดล บูวิเยร์ (พ.ศ. 2434 - พ.ศ. 2499) ซึ่งมาจากครอบครัวชนชั้นกลางในลียง และได้แต่งงานกันเมื่อ พ.ศ. 2460 อาแดล บูวีเย ยายของนีกอลา ซาร์กอซีนับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิก เช่นเดียวกับชาวฝรั่งเศสทั่วไป ส่วนเบนิโก มัลลาฮ์ มิได้กล่าวถึงว่าเดิมนับถือศาสนาใด แต่เปลี่ยนมานับถือนิกายโรมันคาทอลิก หลังแต่งงานตามคำขอของพ่อแม่ฝ่ายหญิง พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อ เยกาเจรีนามหาราชินี
พระบิดาของเจ้าหญิงทรงศรัทธาในนิกายลูเทอแรนของเยอรมัน จึงทรงต่อต้านการเปลี่ยนไปเข้ารีตนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ของธิดา แม้จะมีเสียงคัดค้านจากผู้เป็นพระบิดา แต่ในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1744 ทางโบสถ์ออร์โธด็อกซ์รัสเซียก็ได้รับเอาเจ้าหญิงโซเฟียเข้ารีตด้วยพระนามใหม่ว่า แคทเธอรีน ("เยกาเจรีนา" หรือ "อีกาเจรีนา") และชื่อที่ตั้งตามบิดาใหม่ว่า "อะเล็กซีเยฟนา" () วันถัดมาพระราชพิธีหมั้นอย่างเป็นทางการก็เกิดขึ้น ในที่สุดแผนการเสกสมรสระหว่างราชวงศ์อันยาวนานก็เกิดขึ้นในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1745 ณ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ในช่วงที่เจ้าหญิงโซฟีมีพระชนมายุครบสิบหกพรรษา ด้านพระบิดามิได้เสด็จมายังรัสเซียเพื่อร่วมพระราชพิธี เจ้าบ่าวผู้ซึ่งในขณะนั้นมีนามว่าเจ้าชายปีเตอร์แห่งฮอลชไตน์-ก็อททร็อร์พ ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นดยุคแห่งฮอลชไตน์-ก็อททร็อร์พ (ปัจจุบันตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนีใกล้กับพรมแดนเดนมาร์ก) ในปี ค.ศ. 1739 แมรีแห่งเบอร์กันดี
แมรีเลือกอาร์ชดยุกแม็กซิมิเลียนแห่งออสเตรีย (หลังจากการเสียชีวิตของแมรีสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) จากบรรดาผู้หมายปองเป็นสามี การสมรสจัดขึ้นที่เก้นท์เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1477 ซึ่งทำให้แมรีได้รับบรรดาศักดิ์เป็นอาร์คดัชเชสแห่งออสเตรีย และทำให้กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำกลายเป็นของฮับส์บวร์ก ซึ่งทำให้เป็นการเริ่มสร้างความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสและฮับส์บวร์กที่ดำเนินต่อมาอีกสองร้อยปี ที่ต่อมาขยายตัวไปยังสเปน จนกระทั่งในที่สุดก็เป็นชนวนที่ก่อให้เกิดสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน ระหว่าง ค.ศ. 1701 ถึง ค.ศ. 1714. แบร์ตแห่งบูร์กอญ
ความใกล้ชิดทางสายเลือดของรอแบร์กับแบร์ตทำให้ผู้มีอำนาจของศาสนจักรมองว่าการแต่งงานไม่ถูกต้องตามกฎหมายเนื่องจากไม่ได้รับการผ่อนผันจากสันตะปาปา หรือไม่ทั้งคู่ก็ไม่คิดที่จะขอการผ่อนผัน พระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 5 จึงประกาศตัดขาดทั้งคู่ออกจากศาสนา และการไม่มีพระโอรสธิดา (มีเพียงคนเดียวที่ประสูติและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 999) ทำให้รอแบร์เห็นพ้องกับพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2 ให้การแต่งงานถูกประกาศเป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1000 เจ้าหญิงลิเลียน ดัชเชสแห่งฮัลลันด์
ในปี ค.ศ. 1946 เจ้าชายเบร์ติลได้ประทับส่วนพระองค์อยู่ในแซงต์มาซีม () ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งขณะนั้นสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน เจริญพระชันษาสามารถปกครองประเทศได้โดยพระองค์เองแล้ว และได้มีพระบรมราชานุญาตให้เจ้าชายเบร์ติลสามารถเสกสมรสกับลิเลียนผู้เป็นสตรีสามัญชนได้ โดยทั้งคู่ได้เสกสมรสเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1976 ณ โบสถ์ภายในพระราชวังดรอตต์นิงโฮล์ม เจ้าหญิงอีเลีย มกุฎราชกุมารีแห่งแอลเบเนีย
พระองต์เข้าพระราชพิธีเษกสมรสกับ เจ้าชายเลกาที่ 2 มกุฎราชกุมารแห่งแอลเบเนีย เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2559 ณ พระราชวังหลวงใน ติรานา ซึ่งมีแขกมาร่วมงานไม่มากนัก ทั้งนี้ในพระราชวงศ์ต่างประเทศได้เสด็จพระราชดำเนิน เสด็จมาร่วมงานครั้งนี้ด้วย ดังนี้ สมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสเปน เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ เจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ อาเลกซานดาร์ คาราจอร์เจวิช แคทเทอรีน แคร์รี เบ็ทติส อดีตมกุฎชราชกุมารและมกุฎมารีแห่งเซอร์เบีย เจ้าหญิงมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย เจ้าชายนิกอลแห่งมอนเตเนโกร เจ้าชายกีโยม แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งลักเซมเบิร์ก เจ้าชายเกออร์ค ฟรีดริช เจ้าชายแห่งปรัสเซีย และ เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม ทั้งนี้รวมไปถึงประธานาธิบดีและคณะรัฐมนตรีแห่งแอลเบเนียด้วย เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม
พระองค์สมรสครั้งแรกกับเซอร์เก วิกโตโรวิช สเปตชินสกี (Serge Victorovich Spetschinsky) ในปี 2518 และมีบุตรหนึ่งคนคือ เลติเชีย สเปตชินสกี (Laetitia Spetschinsky; เกิด 2519) และหย่าในปี 2523 ต่อมาในปี 2525 เลอาได้สมรสใหม่กับรอแบร์ บิชารา (Robert Bichara) และมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน คือ เรอโนด บิชารา (Renaud Bichara; เกิด 2526) เจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตา แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
ในที่สุดทั้งเจ้าหญิงวิกตอเรียและเจ้าชายแอร์นส์ก็ทรงจำนนต่อความกดดันจากทางพระราชวงศ์และได้อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2437 ณ ปราสาทเอห์เร็นบูร์ก ในเมืองโคบวร์ค งานอภิเษกสมรสเป็นงานพิธีใหญ่โตที่มีพระราชวงศ์ต่างๆ ทั่วทั้งทวีปยุโรปมาร่วมเป็นสักขีพยานมากมาย เจ้าหญิงจึงทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น แกรนด์ดัชเชสพระชายาแห่งเฮ็สเซิน ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสและธิดา 2 พระองค์คือชีวิตสมรสของทั้งสองพระองค์ไมมีความสุขเลย เจ้าหญิงทรงสิ้นหวังกับการขาดความรักที่มีต่อพระองค์จากพระสวามีเป็นอันมาก ขณะเสด็จไปร่วมในงาน พระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย ความปรารถนาของเจ้าหญิงต่อแกรนด์ดยุกคิริลก็ได้ลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
การปรากฏพระองค์ในทางการเมืองของเจ้าหญิงได้เป็นจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งอย่างรุนแรง ในปี พ.ศ. 2508 เจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงหมั้นกับเคลาส์ ฟอน อัมส์เบิร์ก นักการทูตชาวเยอรมันสังกัดกระทรวงต่างประเทศเยอรมนี การอภิเษกสมรสก่อให้เกิดการชุมนุมประท้วงครั้งใหญ่ในวันอภิเษกสมรสที่กรุงอัมสเตอร์ดัม วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2509 เจ้าชายเคลาส์ทรงเคยรับราชการในยุวชนฮิตเลอร์และเวร์มัคท์ ดังนั้นจึงเป็นความข้องเกี่ยวระหว่างประชาชนชาวดัตช์กับระบอบนาซีเยอรมัน กลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงได้มีข้อความการประท้วงซึ่งเป็นที่จดจำได้แก่ "Claus 'raus!" ("เคลาส์ออกไป!") และ "Mijn fiets terug" ("เอาจักรยานของเราคืนมา"-อ้างถึงการยึดครองเนเธอร์แลนด์ของทหารเยอรมันที่ทำการยึดจักรยานของชาวดัตช์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง) ระเบิดควันถูกโยนเข้าใส่รถม้าพระที่นั่งสีทองโดยกลุ่มโปรโว (Provo) ทำให้เกิดการปะทะกับตำรวจอย่างรุนแรงบนท้องถนน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เจ้าชายเคลาส์ทรงกลับกลายเป็นหนึ่งในพระราชวงศ์ที่ได้รับความนิยมที่สุดของพระราชวงศ์ดัตช์ และการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายในปีพ.ศ. 2545 ได้มีการไว้อาลัยแด่พระองค์ทั่วประเทศ เจ้าหญิงเบียทริซแห่งสเปน
เจ้าหญิงเบียทริซทรงอภิเษกสมรสวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2478 ณ กรุงโรม กับ ดอน อเลสซานโดร ตอร์โลเนีย เจ้าชายแห่งซีวีเตลลา-เชซี ซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลผู้ดีของประเทศอิตาลี อเลสซานโดรเป็นโอรสองค์เดียวของดอน มารีโน ตอร์โลเนีย เจ้าชายที่ 4 แห่งซีวีเตลลา-เชซี กับ แมรี เอลซี มัวร์ สตรีชาวอเมริกัน ด้วยความบังเอิญทางด้านวงศ์วานวิทยา เจ้าชายอเลสซานโดรเป็นปู่ทวดของนักแสดงชาวอเมริกันคือ บรูค ชีลดส์ (ที่เป็นหลานสาวของดอนนา มารีนา ตอร์โลเนีย กนิษฐาของเจ้าชายอเลสซานโดร) ในการอภิเษกสมรสก็ได้มีผู้มาร่วมงานมากมาย อาทิ สมเด็จพระราชาธิบดีอัลฟองโซที่ 13 แห่งสเปน สมเด็จพระราชาธิบดีและพระราชินีแห่งอิตาลี เจ้าชายจากเชื้อพระวงศ์ 52 พระองค์ และผู้มาเยือนจำนวนมากกว่า 4,000 คนจากประเทศสเปน หลังจากจบงานพิธีทั้งสองพระองค์ทรงได้รับการต้อนรับจากสมเด็จพระสันตะปาปาไพอัสที่ 11 เจ้าหญิงเบียทริซและเจ้าชายอเลสซานโดร ตอร์โลเนียทรงมีโอรสและธิดาสี่คน ดังนี้ทั้งนี้พระองค์ ถือเป็นพระอัยยิกาใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งลักเซมเบิร์ก พระชายาใน เจ้าชายกีโยมแห่งลักเซมเบิร์ก ราชอาณาจักรเลออน
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 อภิเษกสมรสสามครั้ง ในปี ค.ศ. 1165 พระองค์อภิเษกสมรสกับอูร์รากาแห่งโปรตุเกส ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคน ทรงทอดทิ้งอูร์รากา การแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะ หลังจากนั้นอูร์รากาก็กลายเป็นแม่ชี พระองค์อภิเษกสมรสครั้งที่สองกับเตเรซา เฟร์นันเดซ ซึ่งตั้งครรภ์พระโอรสธิดาของพระองค์ในปี ค.ศ. 1179 แต่สิ้นพระชนม์ในการคลอดในปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1187 พระองค์อภิเษกสมรสกับอูร์รากา โลเปซ เด ฮาโร ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสามคน เมื่อทรงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1188 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อคือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออนผู้เป็นพระโอรสคนโต ในปี ค.ศ. 1191 พระองค์อภิเษกสมรสกับเตเรซาแห่งโปรตุเกส ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสามคน การอภิเษกสมรสถูกประกาศให้เป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1195 วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1197 พระองค์อภิเษกสมรสกับเบเรงเกลาแห่งกัสติยา และมีพระโอรสธิดาที่มีชีวิตรอดด้วยกันสี่คน เบเรงเกลาเป็นทายาทแห่งกัสติยา ราชอาณาจักรจึงจะถูกรวมเข้าด้วยกันอีกครั้ง แต่พระเจ้าอัลฟอนโซไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น พระองค์จึงยกเลออนให้พระธิดาสองคนจากการแต่งงานครั้งแรก เบเรงเกลาโน้มน้าวสองสาวให้สละสิทธิ์ในบัลลังก์เลออน และการราชาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งเลออนของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยาได้รวมราชอาณาจักรเป็นหนึ่งเดียว เจ้าชายอะเมเดโอแห่งเบลเยียม อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย-เอสเต
วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 สำนักพระราชวังแห่งเบลเยียมได้ประกาศการหมั้นระหว่างเจ้าชายอะเมเดโอ กับมาดมัวแซล เอลิซาเบตตา มาเรีย รอสบอค ฟอน โวลเคินชไตน์ (Elisabetta Maria Rosboch von Wolkenstein) ชาวอิตาเลียน พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ณ บาซิลิกาซานตามารีอา ในกรุงโรม เจ้าหญิงบีร์กิตตาแห่งสวีเดน
ในปี 2533 พระองค์แยกกันอยู่กับพระสวามี โดยประทับอยู่ในพระตำหนักบนเกาะมายอร์กา ประเทศสเปน ส่วนเจ้าชายโยฮันน์พระสวามีประทับอยู่ในมึนเชิน ประเทศเยอรมนี แม้จะแยกกันอยู่แต่ทั้งสองพระองค์ยังคงเสด็จในพระราชพิธีเสกสมรสของมกุฎราชกุมารีวิกตอเรียร่วมกัน และยังเลี้ยงฉลองในวาระครบรอบพิธีเสกสมรสของทั้งสองพระองค์ในปี 2554 สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
ในปีพ.ศ. 2497 เจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวในงานแต่งงานของบารอนเนสฟาน รันวีเย็ค กับนายที โบอี[12] เจ้าหญิงมารีอา ตีเรซาแห่งไบรา
เจ้าหญิงอภิเษกสมรสในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2353 ณ กรุงรีโอเดจาเนโร (ที่ซึ่งพระราชวงศ์โปรตุเกสได้เสด็จลี้ภัยอันเนื่องมาจากสงครามนโปเลียน) กับพระญาติของพระนางเอง เจ้าชายเปโดร คาร์ลอสแห่งสเปนและโปรตุเกส พระนางทรงต้องกลายเป็นม่ายอันเนื่องจากการสิ้นพระชนม์ของพระสวามีในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2355 ด้วยพระชนมายุเพียง 26 พรรษา แต่ทั้งสองพระองค์ก็มีพระราชโอรสหนึ่งพระองค์คือ เจ้าชายเซบาสเตียวแห่งโปรตุเกสและสเปน มารีนา กาเรลลา
ในปี 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 มารีนา ได้เสกสมรสกับเจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก ณ พระราชวังหลวงในกรุงเอเธนส์ แต่การสมรสของทั้งคู่เป็นการสมรสแบบต่างฐานันดร เนื่องจากบิดาและมารดาของเธอเป็นสามัญชน ด้วยเหตุนี้จึงกลายเป็นการตัดสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ของเจ้าชายไมเคิลซึ่งรวมไปถึงผู้สืบสันดานด้วย ซึ่งการตัดสินใจออกจากการสืบราชบัลลังก์ครั้งนี้เกิดขึ้นภายหลังจากการอนุมัติการสมรสจากสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 2 แห่งกรีซ