จอห์น โลรีนายติส เริ่มอาชีพมวยปล้ำเมื่อไหร่?
จอห์น โลรีนายติส
โลรีนายติส เข้าวงการในปี 1986 ในนามของ จอห์นนี เอจ และขึ้นสังเวียนในฟลอริดาเป็นส่วนใหญ่เขาเป็นน้องชายของ โจ โลรีนายติส หรือ โรดวอร์ริเออร์ แอนิมอล เขาประสบความสำเร็จเมื่อจับคู่กับน้องเล็กอย่าง มาร์คัส โลรีนายติส หรือ เดอะ เทอร์มินาเตอร์ คว้าแชมป์แทคทีม FCW มาครอง 1 สมัย และย้ายไปอยู่สมาคม จิม คร็อกเก็ต จับคู่กับ เชน ดักลาส ในนาม ไดนามิค ดูดส์[5] จนในปี 1990 เขาเดินทางไปซิวเงินเยนที่ญี่ปุ่นซึ่งประสบความสำเร็จคว้าแชมป์ AJPW จับคู่กับ เคนตะ โคะบะชิ 2 สมัย และแชมป์แทคทีมยูนิฟายด์ 4 สมัย คู่กับ เคนตะ โคะบะชิ (2), ไมค์ บาร์ตัน (1) และ สตีฟ วิลเลยมส์ (1) และเป็นผู้ชนะในแมตช์การปล้ำแบทเทิลรอยัล ในวันที่ 2 มกราคม 1991
จูน ออร์ฮาลิซา
จูน ออร์ฮาลิซา (Jun Orhaliza) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 40 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 10) เสมอ 6 แพ้ 14 
ออร์ฮาลีซา ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2535 ชนะน็อค วิลสัน ฟลอเรส ยก 1 จากนั้นก็ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จน 19 สิงหาคม พ.ศ. 2538 จึงได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวท แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนลีโอ รามิเรซไป ต่อมาใน พ.ศ. 2539 ไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ เสมอกับ จาง วูฮี จากนั้นมาชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 13 กรกฎาคม ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้น็อค รัตนพล ส. วรพินในยกที่ 3 จากนั้น ออร์ฮาลีซาก็ชกแพ้บ้าง ชนะบ้าง ขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน แจ๊ค โกเมน ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีก จิมมี่ คาร์รัทเธอร์
คารัทเธอร์เคยชกมวยสากลสมัครเล่นติดทีมชาติออสเตรเลียเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2491 ที่ลอนดอน และชกชนะในรอบแรกและรอบที่สอง แต่เมื่อรอบ 8 คนสุดท้าย คารัทเธอร์ต้องถอนตัวเพราะอาการบาดเจ็บที่ตาจากการชกในรอบที่สอง คารัทเธอร์หันมาชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2493 และได้ครองแชมป์ออสเตรเลียรุ่นแบนตัมเวทใน พ.ศ. 2494 แชมป์เครือจักรภพอังกฤษใน พ.ศ. 2495 และได้รับการยอมรับจากสมาคมมวยนานาชาติ (ต่อมาคือสมาคมมวยโลก) ให้เป็นแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท ทำให้กลายเป็นแชมป์โลกคนแรกของออสเตรเลีย และชกป้องกันตำแหน่งได้หลายครั้ง คอนราโด วาสเควซ
คอนราโด วาสเควซ () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 4 แพ้ 8
วาสเควซขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2514 ชนะน็อค วิค วิซการ์รา ยก 4 ต่อมาได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2517 เสมอกับถนอมจิต สุโขทัยที่กรุงเทพฯ ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างอีกครั้งเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 แพ้คะแนน เวนิส บ.ข.ส. ไม่ได้แชมป์อีก จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 แพ้คะแนน โรแลนโด นาวาเรตเต ไม่ได้แชมป์ วาสเควซได้เดินทางไปชกมวยที่สหรัฐตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2518 และชกชนะติดกันสามครั้ง จึงได้ชิงแชมป์มวยสากลของรัฐแคลิฟอร์เนียเมื่อ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ชนะคะแนน โฮเซ่ เดล ริโอ ได้แชมป์มาครอง วาสเควซยังชกในสหรัฐจนถึง พ.ศ. 2521 หลังจากชกแพ้น็อค โรเบอร์โต รูบัลดิโน ยก 8 เมื่อ 11 พฤศจิกายน แล้ว วาสเควซก็แขวนนวมไป จอห์น อารีฟ
จอห์น อารีฟ (John Arief) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 6 (น็อค 1) เสมอ 2 แพ้ 4
จอห์น อารีฟขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน เดมมี ที่ อินโดนีเซีย จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทกับสมุทร ศิษย์นฤพนธ์ ปรากฏว่าเสมอกันไปที่จาการ์ตา จากนั้น อารีฟหันไปชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวท คราวนี้ อารีฟเป็นฝ่ายชนะคะแนน นานา ซูฮานา คว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2530 มนัส บุญจำนงค์
ในช่วงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 มนัสมีความพยายามฟิตซ้อมเพื่อที่จะกลับมาติมทีมชาติเพื่อไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกอีกครั้ง ในกลางปีเดียวกัน โดยสามารถเอาชนะ ปิติพงษ์ สำเภาล่อน นักมวยรุ่นน้องไปได้ ด้วยการสนับสนุนจากสมรักษ์ คำสิงห์ แต่แล้วก็ได้มีปัญหาเรื่องการฟิตซ้อมกับทางสมาคมมวยสากลสมัครเล่นแห่งประเทศไทย และในท้ายที่สุดก็ได้ตัดสินใจแขวนนวมไปในที่สุด มนัส ได้ชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่ออายุได้ 35 ปี ในวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2558 ในสังกัดเกียรติกรีรินทร์โปรโมชัน ของ เอกรัตน์ ไชยโชติช่วง โดยชกครั้งแรกที่อินดอร์สเตเดียมหัวหมาก ด้วยการเอาชนะคะแนน ฮาเหม็ด จาลารันเต นักมวยชาวอินโดนีเซีย ในกำหนดการชก 4 ยก ร่วมรายการเดียวกับที่อำนาจ รื่นเริง ป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกกับ จอห์นเรียล คาซิเมโร ซึ่งมนัสได้ขึ้นชกด้วยสภาพร่างกายที่อ้วนท้วน น้ำหนักกว่า 80 กิโลกรัม ในรุ่นมิดเดิลเวท โดยก่อนหน้านั้นมนัสได้ขึ้นชกมวยเป็นครั้งสุดท้ายในแบบมวยไทยเมื่อกว่า 5 ปีก่อน และในครั้งนี้ได้ลดน้ำหนักกว่า 15 กิโลกรัมเพียงระยะเวลาแค่เดือนเดียว โดยหลังจากนั้น ในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2558 มนัสขึ้นชกเป็นไฟต์ที่สอง โดยเริ่มใช้ชื่อว่า "มนัส บุญจำนงค์ ศักดิ์กรีรินทร์" โดยพบกับ มาร์โก ทูฮูมูรี นักมวยชาวอินโดนิเซีย ร่วมรายการ ไมค์ พ.ธวัชชัย ชิงแชมป์แพนแปซิฟิค IBF รุ่นซูเปอรฺ์แบนตั้มเวทที่ว่าง ผลปรากฏว่ามนัสชนะคะแนน 4 ยกไปได้ ที่ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลพลาซา เวสต์เกต อำเภอบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี มูฮัมหมัด อาลี
อาลีขึ้นชกมวยครั้งแรกเมื่ออายุได้เพียง 12 ปี โดยมีครูฝึกเป็นตำรวจเชื้อสายไอริชชื่อ โจ มาร์ติน จุดประสงค์แรกก็คือให้อาลีใช้เป็นทักษะการต่อสู้เพื่อปกป้องจักรยานราคา 60 ดอลลาร์ของตนจากเด็กละแวกบ้านเดียวกัน อาลีได้พัฒนาฝีมือการชกขึ้นเป็นลำดับจนกระทั่งคว้าแชมป์มวยสากลสมัครเล่นรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทของเมืองหลุยส์วิลล์ จากนั้นได้ครองแชมป์ระดับภูมิภาคของชิคาโก ได้แชมป์มวยสากลสมัครเล่นแห่งชาติ และประสบความสำเร็จสูงสุดจากการได้เหรียญทองในรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทในการแข่งขันโอลิมปิคที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี แต่การเดินทางด้วยเครื่องบินในครั้งนั้น อาลีกลัวเครื่องบินจะตกมาก ถึงขนาดสวมใส่เสื้อชูชีพไว้ตลอดการเดินทาง[1] ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด
จากนั้นเลนเนิร์ดเริ่มต้นการชกมวยสากลอาชีพเป็นครั้งแรกในปีถัดมา จากการเทรนของ แองเจโล่ ดันดี เทรนเนอร์ระดับโลก อดีตเทรนเนอร์ของ มูฮัมหมัด อาลี จนได้ชิงแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 ในรุ่นเวลเตอร์เวทของสภามวยโลก (WBC) กับ วิลเฟรด เบนิเตซ นักมวยชาวเปอร์โตริกัน ที่ลาสเวกัส ผลการชกเลนเนิร์ดชนะคะแนน 15 ยก ได้เป็นแชมป์โลกรุ่นแรก และเลนเนิร์ดก็สามารถป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง เมื่อชนะน็อก เดวีย์ กรีน ยกที่ 4 จากนั้น ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน 15 ยก แก่ โรแบร์โต้ ดูรัน นักมวยจอมตะลุยชาวปานาเมียน เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1980 ที่มอนทรีออล แต่อีก 5 เดือนถัดมา เลนเนิร์ดก็เป็นฝ่ายเอาชนะดูรันแย่งแชมป์โลกกลับคืนมาได้ โดยที่ดูรันเป็นฝ่ายขอยอมแพ้เอง แน็ต ฟลายเชอร์
ในปี ค.ศ. 1942 ฟลายเชอร์เริ่มต้นตีพิมพ์หนังสือบันทึกสถิติมวยประจำปีและสารานุกรมมวยออกมา จนกระทั่งปี ค.ศ. 1987 ยังได้ออกหนังสือเกี่ยวกับชีวประวัตินักมวย และเรื่องราวต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์วงการมวยโลกอีกเป็นจำนวนมาก ต่อมาในปี ค.ศ. 1954 พันตำรวจเอก พิชัย กุลละวณิชย์ เลขานุการกรมตำรวจและรักษาการผู้บังคับการกองตรวจตำรวจนครบาล (ยศและตำแหน่งในขณะนั้น) ได้เชิญฟลายเชอร์มายังประเทศไทย เพื่อเป็นแขกรับเชิญพิเศษและกรรมการสักขีพยานของการชกมวยชิงแชมป์โลกในรุ่นแบนตั้มเวต (118 ปอนด์) ระหว่าง จิมมี่ คาร์รัทเธอร์ เจ้าของตำแหน่งชาวออสเตรเลีย กับ จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ผู้ท้าชิงชาวไทย อันเป็นการชกชิงแชมป์โลกมวยสากลอาชีพครั้งแรกของนักมวยชาวไทย ซึ่งการชกมีขึ้นในวันที่ 2 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ที่สนามจารุเสถียร ซึ่งตกลงที่จะชกกันตามกติกาสากล ในวันนั้นฝนได้ตกลงมาอย่างหนัก แต่ด้วยจำนวนผู้ชมชาวไทยกว่า 60,000 คน ที่ตั้งใจจะมาชมการแข่งขัน แม้ฟลายเชอร์จะเสนอให้เลื่อนการชกออกไปก่อน แต่ทว่าด้วยจำนวนผู้ชมเป็นอันมาก มิอาจทำให้ พ.ต.อ.พิชัย ในฐานะผู้จัดการแข่งขันเลื่อนการชกออกไปได้ เพราะยังมีผู้ชมอีกจำนวนมากที่อออยู่หน้าสนามไม่อาจเข้ามาได้ สุดท้าย นักมวยทั้งคู่ต้องถอดรองเท้าขึ้นชก เพราะพื้นเวทีเจิ่งนองไปด้วยน้ำฝน และเปลี่ยนกติกาจากทั้งหมด 15 ยก เหลือแค่ 12 ยก ซึ่งผลปรากฏว่า จำเริญเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปในที่สุด โยอานิส อาร์คีลากอส
เขาขึ้นชกมวยสากลสมัครเล่นตั้งแต่อายุ 10 ปีเขาชนะเลิศในการแข่งขันชิงแชมป์โลกเยาวชน พ.ศ. 2556 การแข่งขันมวยสากลคอนเฟเดอเรชันอเมริกา พ.ศ. 2558 และการชิงแชมป์โลกมวยสากลสมัครเล่น พ.ศ. 2558 ในรุ่นไลท์ฟลายเวท นอกจากนั้นยังได้เหรียญเงินในกีฬาแพนอเมริกา พ.ศ. 2558 และเหรียญทองแดงในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2559 ลาร์รี่ บาตาน
บาร์ตานยังคงขึ้นชกมวยสากลอย่างต่อเนื่อง และเคยไปชกชนะที่สหรัฐถึงสามครั้งใน พ.ศ. 2499 – 2500 บาร์ตานได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทอีกครั้งเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2500 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนลีโอ เอสปีโนซา ไม่ได้แชมป์ บาร์ตานชกมวยสากลจนถึง พ.ศ. 2505 แต่ไม่มีโอกาสชิงแชมป์ใดๆอีก เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 8 กันยายน พ.ศ. 2505 ชนะคะแนน คิด โมจีกา ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็แขวนนวมไป สมาน ส.จาตุรงค์
สมานเริ่มชกมวยเมื่อตอนอายุได้ 21 ปี นับว่าสูงอายุแล้วสำหรับผู้ที่จะเริ่มเป็นนักมวย โดยมีความชอบส่วนตัวและใฝ่ฝันว่าจะเป็นแชมป์โลกเหมือนนักมวยคนอื่นบ้าง จึงติดต่อไปทาง "อาว์สังข์" ม.ร.ว.นริศ กฤดากร บรรณาธิการนิตยสารมวยโลกรายสัปดาห์ ม.ร.ว.นริศ จึงได้แนะนำไปที่ สุชาติ ธีรวุฒิชูวงศ์ เจ้าของค่าย "ส.จาตุรงค์" เพื่อให้สมานขึ้นชกแบบมวยสากลเพียงอย่างเดียว สมานขึ้นชกอย่างสม่ำเสมอ จนได้ชิงแชมป์โลกกับนักชกอันตรายชาวเม็กซิกัน ริคาร์โด โลเปซ โดยแพ้น็อกเพียงแค่ยก 2 ชวดตำแหน่งแชมป์สตอร์วเวท สภามวยโลก (WBC) ไป ในปี พ.ศ. 2536 หลังจากนั้นสมานยังคงขึ้นชกอย่างสม่ำเสมอ นับได้ว่าเป็นนักมวยฝีมือดีอีกคนหนึ่ง แต่ไม่มีใครคาดคิดหรือคาดหวังเลยว่า สมานจะมีฝีมือดีพอที่จะเป็นแชมป์โลก โจนาธาน ทาคูนิง
ทาคูนิงเริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ชนะน็อค ทินโกล เปเรซ ยกแรก จากนั้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ มีแพ้และเสมออย่างละครั้ง ก่อนครองแชมป์เงารุ่นไลท์ฟลายเวทของสภามวยโลกเมื่อชิงแชมป์ที่ว่าง ชนะน็อค วอร์ คัตสุมาดา ยก 6 เมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ป้องกันตำแหน่งได้สองครั้ง ก่อนจะขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวทของสภามวยโลกกับ คมพยัคฆ์ ป.ประมุข ปรากฏว่าทาคูนิงเป็นฝ่ายแพ้คะแนนหลังจากกรรมการยุติการชกเมื่อหมดยกที่ 5 เนื่องจากคมพยัคฆ์แตกด้วยอุบัติเหตุหัวชนกันตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ของการแข่งขัน ชกต่อไม่ได้ คริส เบนวา
ในตอนเด็ก ๆ Benoit มีความชื่นชอบกีฬามวยปล้ำเป็นอย่างมาก ซึ่งนักมวยปล้ำหนึ่งในดวงใจตลอดกาลของเค้านั้นก็คือ Dynamite kid และเมื่อ Benoit จบการศึกษาที่ Arch Bishop O’Lieary High School ใน Edmonton, Alberta ในปี 1985 Benoit ก็มุ่งหน้าไปฝึกเรียนมวยปล้ำทันทีที่โรงเรียน Stu Hart วิทยาคม (ที่ได้รับการรับรองจากกระทรวงมวยปล้ำศึกษาธิการ ISO 2007) ที่ Alberta Canada ในช่วงระยะเวลาที่เค้าฝึกอยู่ที่โรงเรียน Stu Hart วิทยาคมนี้นั้น เค้าได้ฝึกร่วมกับนักมวยปล้ำชั้นยอดที่มีอนาคตมากมาย อาทิเช่น, Bret Hart, Owen Hart, Brian Pillman, Y2J Chris Jericho จนเมื่อเค้าอายุได้ 17 ปี กับช่วงวัยดัชชี่หน้าใสปิ๊ง เค้าก็เริ่มต้นอาชีพนักมวยปล้ำครั้งแรก บนสังเวียนผืนผ้าใบของสมาคม Stampede Wrestling Federation Benoit ปล้ำอยู่ที่ Stampede ได้ไม่นานนักเค้าก็เริ่มออกเดินทางเพื่อแสวงหาประสบการณ์การปล้ำใหม่ ๆ มากขึ้นจากหลาย ๆ ประเทศ ไม่ว่าจะเป็นที่ญี่ปุ่นแดนปลาดิบ, ที่แม็กซิโก ดินแดนต้นกำเนิดหนังแอ้คชั่นสุดมันส์อย่าง “ไอ้ปืนโตทะลักเดือด” ก่อนที่เค้าจะมาโด่งดังอย่างสุดขีดในประเทศสุดท้ายของการเดินทางของเค้า อย่าง “เมืองลุงแซม สหรัฐอเมริกา” ตลอดระยะเวลาการเดินทางเพื่อสั่งสมประสบการณ์มวยปล้ำของเค้ายังประเทศต่าง ๆ Benoit ได้ใช้ชื่อบนสังเสียนมวยปล้ำหลากหลายชื่อด้วยกัน อาทิเช่น Pegasus Kid, Wild Pegasus, Chris Benoit แจ๊ค วีราโน
แจ๊ค วีราโน (Jake Verano) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2524 สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 10) เสมอ 3 แพ้ 16 
วีราโนขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ชนะน็อค โรมาโน เอนาริโอ ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมปืโลกเยาวชนรุ่นเฟเธอร์เวท WBC ที่ว่างเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน ทอมมี บราวน์ ที่ออสเตรเลีย จากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 4 เมษายน พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน เรย์นัลด์ ตรีโบ ที่ ฟิลิปปินส์ วีราโนได้มาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2547 ชนะคะแนน จงเจริญ แครี่บอย และใน พ.ศ. 2548 มาชกแพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 3 จากนั้นได้มาชิงแชมป์ระดับภูมิภาคในไทย 2 ครั้ง คือชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน เทิดศักดิ์ จันทร์แดง และชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ทอง ป.โชคชัย ยก 5 วีราโนยังขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง และได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2550 เสมอกับ อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์ ไม่ได้แชมป์ วีราโน่ขึ้นชกแก้มือกับเอสคาสเนอร์อีกครั้งเมื่อ 18 สิงหาคม ปีเดียวกัน ซึ่งคราวนี้วีราโน่เป็นฝ่ายชนะคะแนน ได้แชมป์ฟิลิปปินส์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็แพ้คะแนน จูน ทาลาเป้ เสียแชมป์ไปเมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 หลังจากนั้น วีราโน่เริ่มชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เสมอกับ วาจิบ ซุสวานโต ที่อินโดนีเซีย ไม่ได้แชมป์ ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์อีกสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ หลังจากที่ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2554 แพ้น็อค อะโดเนส อากูเอโล ยก 4 วีราโน่ก็แขวนนวมไป พริตตี้ บอย ลูกัส
ลูกัสเริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน อเล็ก เดลลาฟอร์ ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์เมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ชนะคะแนน จูน อะฟาเบิล ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF ที่ว่าง ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอ สมุทร ศิษย์นฤพนธ์ ไปในยกที่ 11 เมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2531 ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ลูกัสยังขึ้นชกป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ได้อีกสองครั้ง และยังชนะน็อค วิษณุชัย เกียรติสนธยา ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ด้วย จากนั้น ลูกัสมีโอกาสได้ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF อีกครั้งกับฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ เมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2533 ปรากฏว่าเสมอกันไปโดยเสียงส่วนใหญ่ เจอร์รี่ พีญาโลซ่า
หลังจากนั้น พีญาโลซาลดลงมาชกในรุ่นแบนตัมเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBO ชนะจอห์นนี่ กอนซาเลซ ได้ครองแชมป์โลกเป็นสมัยที่สอง และป้องกันตำแหน่งครั้งแรกชนะรัตนชัย ส.วรพิน อดีตแชมป์โลกรุ่นนี้ชาวไทย ต่อมา 25 เมษายน พ.ศ. 2552 พีญาโลซาพบกับฮวน มานูเอล โลเปซ แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBO ซึ่งถือเป็นการชกระหว่างแชมป์โลก ในช่วงเริ่มต้นของการต่อสู้ โลเปซได้เปรียบเล็กน้อยจากการชกที่ใบหน้าและลำตัวของพีญาโลซา แต่หลังจากนั้น โลเปซคุมเกมการชกได้อย่างสิ้นเชิงและชนะน็อคพีญาโลซาได้ในที่สุด ถือเป็นนักมวยคนแรกที่ชนะน็อคเขาได้ ต่อมา พีญาโลซาถูกปลดจากตำแหน่งแชมปืโลกรุ่นแบนตัมเวทเพราะไม่ป้องกันตำแหน่งครบ 1 ปี ใน พ.ศ. 2553 เขาขึ้นชิงแชมปืโลกอีกครั้งกับอีริค โมเรล แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จอห์น โลรีนายติส
หมวดหมู่:นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน หมวดหมู่:ผู้จัดการและผู้จัดการส่วนตัวมวยปล้ำอาชีพ หมวดหมู่:ผู้ฝึกสอนมวยปล้ำอาชีพ หมวดหมู่:ผู้บริหารมวยปล้ำอาชีพ หมวดหมู่:ผู้บริหารดับเบิลยูดับเบิลยูอี เดฟ บอทิสตา
บาทิสตาได้เปิดศึกกับ นักมวยปล้ำขั้นเทพที่มีฝีมือและดีกรีสูสีกับเขาในยุคนี้ คือ จอห์น ซีนา เนื่องจากมีปัญหาเข้าใจผิดที่ซีนาจะใช้เก้าอี้ตีใส่ JBL แต่ JBL หลบได้ เลยพลาดไปถูกบาทิสตา ทำให้คู่นี้กลายเป็นคู่กรณีกันโดย 2 คนนี้ถูกให้จับคู่กันเพื่อไปชิงแชมป์แทคทีมกับเดอะเลกาซี (โคดี โรดส์ และเท็ด ดิบิอาซี่) ซึ่งก็สามารถคว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จ[26][27] แต่เป็นเพราะคู่นี้เป็นคู่กรณีกัน จึงไม่มีความสามัคคี ทำให้อีก 1 อาทิตย์ต่อมา ต้องเสียแชมป์กลับคืนให้กับเลกาซี[28] จากนั้นคู่นี้ก็ได้เจอกันอย่างสมใจ เมื่อศึกใหญ่อย่างซัมเมอร์สแลม (2008)มาถึง ผลปรากฏว่าซีนาโดนบาทิสตาบอมบ์ ท่าไม้ตายของบาทิสตาแพ้ไปอย่างหมดรูป ทำให้ซีนาต้องพักการปล้ำไปนานพอควรเลยทีเดียว แมตช์นี้ถือได้ว่าเป็นการพบกันของ 2 นักมวยปล้ำชั้นนำของ WWE ซึ่งไม่เคยได้เจอกันแบบตัวต่อตัว นับแต่พวกเขาได้เข้ามาในวงการถึง 6 ปี[29] รอย โจนส์ จูเนียร์
หลังจากนั้น จึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ มีสถิติชนะรวด โดยไม่มีแพ้หรือเสมอ จนได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกรุ่นมิดเดิลเวท สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ที่ว่างอยู่กับ เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์ นักมวยเพื่อนร่วมชาติ ผลปรากฏว่าโจนส์เป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้อย่างเอกฉันท์เมื่อครบ 12 ยก เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 เลียว อลอนโซ่
อลอนโซ่ ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 ชนะคะแนน อัลเฟรโด บาเร็ตโต ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชนะน็อค ลาร์รี บาตาน ยก 4 และได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ชนะคะแนน แฟลช อีลอร์เด้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง แล้วขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท เมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ชนะน็อค จิโร ซาวาดา ยก 4 ป้องกันแชมป์ได้ 3 ครั้ง แล้วจึงสละแชมป์ จากนั้น อลอนโซขึ้นชกชนะที่ ญี่ปุ่นอีกครั้ง แล้วจึงเดินทางไปชกที่สหรัฐ จนถึง พ.ศ. 2500 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2500 แพ้คะแนน แฟลช อีลอร์เด ไม่ได้แชมป์ อลอนโซยังคงชกมวยต่อมาจนถึง พ.ศ. 2506 โดยไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก และเคยชกชนะคะแนน สุทธิชัย คะนองศึกเมื่อ พ.ศ. 2505 ที่ ฟิลิปปินส์ หลังจากที่อลอนโซชกแพ้น็อค คาซุโอะ ทากายามะ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2506 ก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกสถิติการชก boxrec.com ริการ์โด โลเปซ
ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2541 โลเปซได้ล้มแชมป์กับแชมป์รุ่นเดียวกันนี้ของ WBA ชาวนิการากัว คือ โรเซนโด อัลวาเรซ ผู้แย่งแชมป์มาจากชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยชาวไทย ร่วมรายการเดียวกับการชิงแชมป์โลกที่ว่างในรุ่นซูเปอร์ไลต์เวต (140 ปอนด์) WBC ระหว่างคูลีโอ เซซาร์ ชาเบซ กับ มีเกล อังเคล กอนซาเลซ โดยคู่ของโลเปซกับอัลวาเรซชกก่อน ในการชกครั้งนี้ โลเปซถูกอัลวาเรซชกลงไปนับ เป็นการถูกนับครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตการชกมวยของโลเปซด้วยการชกจบลงด้วยที่โลเปซเกิดแตก กรรมการรวมคะแนนให้ทั้งคู่เสมอกันไป นับเป็นการเสมอครั้งแรกและครั้งเดียวของโลเปซอีกด้วย อัลลัน ฟูเอนเตส
อัลลัน ฟูเอนเตส (Allan Fuentes) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดที่ จังหวัดมัสตาเบ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 1) เสมอ 5 แพ้ 12 
ฟูเอนเตสขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน เรเนียล คอร์ปัส ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ ต่อมาใน พ.ศ. 2547 เข้าแข่งขันในรายการ Philippine Professional Boxing League รุนจูเนียรแบนตัมเวท ปรากฏว่าแพ้คะแนน โรเซลิโต คัมปาน่า ตกรอบไป จากนั้น ได้ชิงแชมป์ ABCO เฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน ฉัตรชัย อีลิทยิม ไม่ได้แชมป์ ฟูเอนเตสยังคงชกมวยอย่างต่อเนื่อง และเคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค วีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 3 และได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทที่ว่าง แพ้น็อค ทับทิมแดง ณ ราชวัตร ยก 3 เมื่อ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ใน พ.ศ. 2549 มาชกนอกรอบ แพ้คะแนน สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ หลังจากนั้น ฟูเอนเตสขึ้นชกอีกเพียง 2 ครั้ง หลังจากที่ชกแพ้คะแนน โมนิโก ลอเรนเต้ เมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ฟูเอเตสก็แขวนนวมไป เลโอ เอสปีโนซา
เลโอ เอสปีโนซา () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 สถิติการชก 95 ครั้ง ชนะ 64 (น็อก 8) เสมอ 3 แพ้ 28 
เอสปิโนซาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2491 แพ้คะแนน แทนนี่ แคมโป ที่ฟิลิปปินส์ การชกในช่วงแรกของเขาแพ้มากกว่าชนะ จนหลังจาก พ.ศ. 2495 ไปแล้ว จึงชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกที่ญี่ปุ่นชนะถึงสี่ครั้งรวดรวมทั้งชนะคะแนน โยชิโอะ ชิราอิ ที่เป็นแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท เอสปีโนซาจึงได้ชิงแชมป์โลกกับชิราอิเมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ซึ่งเขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ต่อมา เอสปีโนซาได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ซึ่งเอสปีโนซาเป็นฝ่ายชนะคะแนน ซูซูมุ ทากูชิ ได้แชมป์มาครอง หลังจากนั้น เอสปีโนซาป้องกันแชมป์ OPBF ไว้ได้ 3 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อค สนอง ร.ส.พ. ยก 4 เมื่อ พ.ศ. 2498 เอสปีโนซาขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทอีกครั้ง เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ที่อาร์เจนตินา ซึ่งเขาเป็นฝ่านแพ้คะแนน ปาสคาล เปเรซไม่ได้แชมป์ หลงจากนั้น เอสปีโนซาขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF อีกครั้งที่ฟิลิปปินส์ แล้วขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท NBA เมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2499 ที่ เม็กซิโก ซึ่งเอสปีโนซาเป็นแพ้น็อค ราอูล มาเซียส ในยกที่ 10 ทริฟฟอน ทอร์รัลบา
ทริฟฟอน ทอร์รัลบา () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ที่เมือง Ormoc City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 89 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 22) เสมอ 10 แพ้ 37 
ทอบรัลลาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2528 ชนะน็อค เอลิเซโอ คาสตาเนราส ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน เรย์ ลีกัส โรแลนโด วาเลนทิน ทอบรัลลาได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ริค ซิโอโดร่า ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ทอบรัลลายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทอีกครั้งเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน แดน เนียเตส ไม่ได้แชมป์ ต่อมา ทอบรัลลาได้มาชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทในไทยเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค โชคชัย โชควิวัฒน์ ยก 8 จากนั้น ไปชกแพ้น็อค ฮิโรกิ อิโอกะ ยก 4 ที่ ญี่ปุ่น ทอบรัลลา ยังขึ้นชกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ชกแพ้มากกว่าชนะ เขาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2537 กับอลัน มอร์เรแต่ไม่มีการตัดสิน จากนั้น เขาก็แขวนนวมไป เวนิส บ.ข.ส.
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2516 เวนิส บ.ข.ส. ได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นแบนตั้มเวท และได้ขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ กับ ราฟาเอล เฮอร์เรร่า นักมวยชาวเม็กซิกัน ที่สหรัฐอเมริกา เวนิสชกได้ดี สามารถชกจนเฮอร์ราร่าตาแทบปิด แต่เมื่อครบ 15 ยก แล้ว กรรรมการรวมคะแนนให้เฮอร์เรร่าชนะคะแนนไปอย่างค้านสายตา เวนิสกลับมาชกอีกครั้งจนได้ครองแชมป์ภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก (OPBF) ในปี พ.ศ. 2517 และชนะรวดอีกต่อมา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2519 เวนิสได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับ โรดอลโฟ มาร์ติเนซ นักมวยชาวเม็กซิกัน ที่อินดอร์ สเตเดี้ยม หัวหมาก ปรากฏว่าเวนิสเป็นฝ่ายแพ้คะแนน 15 ยก ไป และครั้งต่อมา ก็ได้เสียแชมป์ภาคฯ ให้กับ ซู ฮวาน ฮอง นักมวยชาวเกาหลีใต้ไปอีก โรแมน เรนส์
ลีอาติ โจเซฟ "โจ" อานัวอี (Leati Joseph "Joe" Anoa'i; เกิด 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1985) นักมวยปล้ำอาชีพและอดีตผู้เล่นตะแกรงฟุตบอลอาชีพชาวอเมริกัน เป็นสมาชิกของครอบครัวอานัวอี ตระกูลนักมวยปล้ำชื่อดังชาวอเมริกัน-ซามัว และเป็นญาติห่างๆกับเดอะร็อก ปัจจุบันเซ็นสัญญาปล้ำกับWWEในนาม โรแมน เรนส์ (Roman Reigns) เป็นนักมวยปล้ำที่ใช้ท่าสเปียร์ได้ดีที่สุดที่เคยมีมา ในปี 2012 เขาเปิดตัวในฐานะสมาชิกเดอะชีลด์พร้อมกับดีน แอมโบรสและเซท รอลลินส์ และยังเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWE 3สมัย และแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWE นอกจากนี้เขายังเป็นนักมวยปล้ำฝ่ายธรรมะคนแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเป็น "Most Hated Wrestler of the Year" (นักมวยปล้ำที่คนเกลียดที่สุดแห่งปี) โดย "Pro Wrestling Illustrated" และยังเป็น "Most Overrated" โดย "Wrestling Observer Newsletter" ประจำปี 2016 มอร์ริส อีสต์
มอร์ริส อีสต์ (Morris East) เกิดเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ที่ซัมบาเลส ฟิลิปปินส์ สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 12) แพ้ 4 
อีสต์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อค เจอซี มิรันดา ยก 6 จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ จนได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวลเตอร์เวท เมื่อ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ชนะน็อค ปยอง ซุบ คิม ยก 12 ที่เกาหลีใต้ จากนั้นได้เดินทางไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เวลเตอร์เวท WBA เมื่อ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 ชนะน็อค อากิโนบุ ฮิรานากะ ยก 11 ได้แชมป์โลกมาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก อีสต์ไปป้องกันแชมป์กับ ฮวน มาร์ติน คอกกี ที่อาร์เจนตินาเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2536 ปรากฏว่าอีสต์เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 8 เสียแชมป์โลกไป หลังจากเสียแชมป์โลก อีสต์ชกนอกรอบชนะที่ฟิลิปปินส์ 2 ครั้ง แล้วไปชกที่ญี่ปุ่น แพ้คะแนน จินโตกุ ซาโตะ เมื่อ พ.ศ. 2538 จากนั้น อีสต์ขึ้นชกชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์มิดเดิลเวท เมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2538 ชนะน็อค จูน คัสตีโญ ยก 1 จากนั้นขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน โรเบิร์ต อาซูมะห์ จากนั้น อีสต์ก็แขวนนวมไป จอห์น มอร์ริสัน
จอห์น แรนดัล เฮนนิแกน (John Randall Hennigan) เกิด 3 ตุลาคม ค.ศ. 1979 นักมวยปล้ำอาชีพ, นักแสดง และผู้เขียนชาวอเมริกัน โรเดล มายอล
มายอลขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค โจเซฟ วีญาซิส ยก 6 ต่อมา ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค อัล ทาราโซนา ยก 1 และขึ้นชกชนะรวดจนได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ชนะน็อค เกนกิ โอนากะ ยก 1 ที่ ญี่ปุ่น และป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง แล้วขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2549 ชนะน็อค โลเรนโซ เตรโย ยก 4 ที่ เม็กซิโก จากนั้น มายอลได้ชิงแชมป์โลกรุ่นนี้กับเด่น จุลพันธ์เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ไม่ได้แชมป์ มายอลเลื่อนรุ่นขึ้นมาชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท IBF เมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ที่ สหรัฐแต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค ยูลิเซส โซลิส ยก 8 ไม่ได้แชมป์อีก มายอลกลับมาชิงแขมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ชนะน็อค อาร์ดิน เดียเล ยก 7 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBO เมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปรากฏว่าเสมอกับอีวาน คัลเดรอนโดยเทคนิค เพราะคัลเดรอนแตกจนชกต่อไม่ได้ในยกที่ 4 ทั้งคู่ชกแก้มือกันอีกครั้งเมื่อ 12 กันยายน ปีเดียวกันที่เปอร์โตริโก ปรากฏว่ามายอลเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ชิงแชมป์ไม่สำเร็จอีกครั้ง จอห์น ซีนา
ซีนาได้เปิดตัวครั้งแรกในสแมคดาวน์ วันที่ 27 มิถุนายน 2002 และเปิดศึกกับเคิร์ต แองเกิล[19] ซึ่งแองเกิลได้ขึ้นมาบนเวทีและท้านักมวยปล้ำคนไหนก็ได้ให้ออกมาสู้กับเขาและเป็นซีนาที่ออกมารับคำท้า และแมตช์นั้นเองคือแมตช์แรกของเขาใน WWE สุดท้ายซีนาก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับแองเกิล[20] จากนั้นมา ซีนาก็กลายเป็นขวัญใจของแฟนๆมวยปล้ำ พร้อมทั้งหันไปเปิดศึกกับคริส เจอริโค และเอาชนะเจอริโคในเวนเจินส์ (2002) มาได้อีกด้วย ในเดือนตุลาคม ซีนาได้จับคู่กับบิลลี คิดแมน ร่วมปล้ำในทัวร์นาเมนต์หาแชมป์แทคทีม WWE แต่ก็แพ้ตกรอบแรกไป ทำให้ซีนาโมโหทำร้ายคิดแมน และกลายเป็นฝ่ายอธรรม[21] ลาร์รี่ พีโดเนีย
ลาร์รี่ พีโดเนีย (Larry Pelonia) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 ที่เมือง General Santos City ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 6) เสมอ 2 แพ้ 5 
พีโดเนียขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2544 ชนะน็อค แซมมี เปนาส ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ มีเสมอเพียงครั้งเดียว จากนั้นได้เดินทางมาชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวทในไทย เมื่อ 27 กันยายน พ.ศ. 2545 ชนะน็อค นำศักดิ์น้อย ยุทธการกำธร ยก 3 ได้แชมป์มาครอง แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน สถาพร สิงห์วังชาไปเมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2546 เสียแชมป์ไป ในปีเดียวกันนั้น พีโดเนียมาชกในไทย แพ้น็อค ยอดสนั่น ส.นันทชัย ยก 2 และได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค เฟอร์นันโด มอลทิญญ่า ยก 3 พีโดเนียขึ้นชกมวยมาจนถึง พ.ศ. 2548 โดยมาชกในไทยอีก 3 ครั้ง แพ้น็อค ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ เสมอกับสมชาย นักบาลี และมาชกแพ้น็อค ซัดดัม เกียรติยงยุทธ ยก 5 เมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2548 หลังจากนั้นก็แขวนนวมไป โฮเซ ตอร์เรส
โฮเซ ตอร์เรส นักมวยสากลชาวปวยร์โตรีโก เกิดเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2479 ที่ปอนเซ ปวยร์โตรีโก 
ตอร์เรสเริ่มจากการชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน โดยเริ่มชกมวยตั้งแต่สมัครเป็นทหารในกองทัพสหรัฐเมื่ออายุ 19 ปี ตอร์เรสขึ้นชกในนามทีมชาติสหรัฐอเมริกาและได้เหรียญเงินในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2499 ในรุ่นไลต์มิดเดิลเวท จากนั้นจึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ ตอร์เรสเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 ชนะน็อค ยีน แฮมิลตัน ยก 1 จากนั้น ตอร์เรสชกชนะมาตลอด มีแพ้และเสมออย่างละครั้งเท่านั้น ก่อนจะขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลต์เฮฟวีเวทเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2508 ชนะน็อค วิลเลียม ปราสตาโน ยก 9 ได้แชมป์มาครอง ตอร์เรสชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ให้ดิ๊ก ไทเกอร์จากไนจีเรีย ใน พ.ศ. 2509 และขึ้นชิงแชมปคืนจากดิ๊กในปีถัดมา แต่ไม่สำเร็จ จากนั้น ตอร์เรสขึ้นชกอีกเพียงสองครั้ง หลังจากที่ชนะน็อค ชาลี กรีน (สหรัฐ) ยก 2 เมื่อ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 ตอร์เรสก็แขวนนวมไป จอห์น โลรีนายติส
โลรีนายติสปรากฏตัวอีกในช่วงพิเศษครบรอบ 15 ปีของ สแมคดาวน์ วันที่ 10 ตุลาคม 2014 ตอนของสแมคดาวน์ ที่เขาจัดตั้งทีมที่จะเผชิญหน้ากับทีมเท็ดดี ลอง ที่จะได้รับการพิจารณาเป็นผู้จัดการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ สแมคดาวน์ และทีมของเขาแพ้ ฮอนนี กอนซาเลส
กอนซาเลซขึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ 29 ตุลาคม 2548 ชนะน็อค รัตนชัย ส.วรพิน ยก 7 ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้งแล้วข้ามรุ่นไปชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 16 กันยายน 2549 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค อิสราเอล วาสเควซ ยก 10 หลังจากนั้น กลับมาป้องกันแชมป์ขององค์กรมวยโลกได้อีกครั้งก็เสียแชมป์ให้เจอร์รี่ พีญาโลซาไป หลังจากนั้น กอนซาเลซข้ามมาชกในรุ่นที่ใหญ่ขึ้น และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทของสภามวยโลก ก็เป็นฝ่ายแพ้โตชิอากิ นิชิโอกะไป จากนั้น กอนซาเลซเลื่อนขึ้นมาชกในรุ่นเฟเธอร์เวท ได้ครองแชมป์ WBC Fecarbox รุ่นเฟเธอร์เวท และแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท WBC โดยเป็นฝ่ายชนะน็อคโฮซูมิ ฮาเซกาว่า ยก 4 ป้องกันตำแหน่งได้ 4 ครั้งก็เสียแชมป์ให้ดาเนียล ปองเช่ เดอ ลีอองไป มวยสากล
มวยสากลเป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีมาแต่โบราณ โดยเป็นการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของทหารในสนามรบ และกลายเป็นเกมกีฬาในการแข่งขันโอลิมปิคยุคโบราณ โดยที่นักมวยในยุคนั้นไม่มีการจำกัดน้ำหนัก ไม่สวมเครื่องป้องกันตัว และไม่จำกัดว่าต้องใช้ได้เพียงหมัด สามารถกัดหรือถองคู่ต่อสู้ได้ โดยไม่มีกติกามากนัก เพียงแต่นักมวยทั้งคู่ต้องถอดเสื้อผ้าให้หมดทั้งตัว เพื่อไม่ให้ซ่อนอาวุธเอาไว้ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2236 เจมส์ ฟิกซ์ (James Figg) ผู้ชนะเลิศการต่อสู้ด้วยมือเปล่าชาวอังกฤษได้กำหนดกฎกติกาในการชก จนได้รับการเรียกขานว่าเป็น "บิดาแห่งมวยสากล" และต่อมาก็ได้มีผู้สร้างนวมขึ้นมา แต่ยังไม่มีการใช้ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2432 จอห์น แอล ซัลลิแวน (John L. Sulrivan) ผู้ชนะเลิศการชิงแชมป์มวยด้วยมือเปล่า ประกาศว่าจะไม่ขอขึ้นชกด้วยมือเปล่าอีกต่อไป เป็นจุดเริ่มต้นของการชกด้วยการสวมนวม และได้พัฒนาจนมาเป็นเกมกีฬาที่มีกติกาชัดเจนเช่นในปัจจุบัน [1][2] โฟลรันเต กอนเดส
โฟลรันเต กอนเดส (Florante Condes) หรือโฟลรันเต กูซี กอนเดส จูเนียร์ (Florante Gusi Condes Jr.) เกิดเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 ที่รอมบลอน ฟิลิปปินส์ สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 27 (น็อก 23) เสมอ 1 แพ้ 9 
กอนเดสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ชนะน็อกรูเบน บีโยเนส ยก 2 จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ รวมทั้งเคยชนะน็อก ซอนนี บอย จาโร ยก 2 ต่อมาได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวตเมื่อ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ชนะน็อก ฟิลิป พาร์คอน ยก 6 และป้องกันแชมป์ไว้ได้ 4 ครั้ง แล้วจึงขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวต IBF เมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน โมฮัมหมัด รัชแมน ที่อินโดนีเซีย โดยสามารถชกรัชแมนลงไปนับแปดได้ในยกที่ 3 และ 10 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ที่เม็กซิโก กอนเดสเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ราอูล การ์เซียไป กอนเดสยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง จนได้มาชิงแชมป์ WBC เข็มขัดเงินรุ่นมินิมัมเวตเมื่อ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน วันเฮง มีนะโยธิน ที่ไทย จากนั้นไปชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวต IBO เมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน เฮกกี้ บุดเลอร์ ที่ แอฟริกาใต้ ชิงแชมป์เงา WBC เอเชียรุ่นมินิมัมเวตเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน ดอนนี มาเบา ไม่ได้แชมป์ กอนเดสได้ครองแชมป์อีกครั้งเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2557 เมื่อชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นมินิมัมเวตที่ว่าง ชนะน็อกคริส อัลฟานเต ยก 7 ปัจจุบัน กอนเดสยังคงชกมวยอยู่ ราฟาเอล เฮอร์รีรา
ราฟาเอล เฮอร์รีรา (Rafael Herrera) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2488 ที่เมืองยาลิสโก ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 61 ครั้ง ชนะ 48 เสมอ 4 แพ้ 9
เฮอร์รีราเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2506 และได้ครองแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBC และ WBA ชนะน็อค รูเบน โอลิวาเรส ยก 8 เมื่อ พ.ศ. 2515 และเสียแชมป์ไปในการชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกกับเอนริกิว ปินเดอร์ ต่อมาปินเดอร์ได้สละแชมป์ของ WBC เพราะปฏิเสธที่จะชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก กับโรดอลโฟ มาร์ติเนซ เฮอร์รีราได้ชิงแชมป์โลกที่ว่างกับมาร์ติเนซ และเป็นฝ่ายชนะน็อค ได้ครองแชมป์โลกอีกสมัย เขาป้องกันตำแหน่งได้สองครั้ง รวมทั้งชนะเวนิส บ.ข.ส. อดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวทชาวไทยที่ข้ามรุ่นขึ้นมาชิงด้วย ก่อนจะเสียแชมป์ให้มาร์ติเนซใน พ.ศ. 2517 การชกครั้งนี้เกิดข้อโต้แย้งตามมา เพราะเฮอร์รีราลุกขึ้นมาได้เมื่อกรรมการผู้ห้ามบนเวทีนับถึง 7 และบอกกรรมการว่าพร้อมจะสู้ต่อ แต่กรรมการกลับหันไปชูมือให้มาร์ติเนซเป็นฝ่ายชนะน็อคไป โรเซนโด อัลบาเรซ
หลังจากนั้น อัลบาเรซขึ้นไปชกในรุ่นไลต์ฟลายเวต และชกชนะโตมัส โรฮัส ที่ต่อมาได้เป็นแชมป์โลกของสภามวยโลก อัลบาเรซได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลต์ฟลายเวตของสมาคมมวยโลกเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2543 เนื่องจากพิชิต ช.ศิริวัฒน์ถูกปลด แต่ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้ฟาล์ว เบบิส เมนโดซาในยกที่ 7 เพราะชกต่ำกว่าเข็มขัดหลายครั้ง ก่อนจะชกแก้มือกันอีกครั้งและอัลบาเรซเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้แชมป์มาครอง และป้องกันแชมป์ชนะพิชิต ช.ศิริวัฒน์ เสมอกับบิกตอร์ บูร์โกส ก่อนจะชกชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวตของสภามวยโลกกับฮอร์เฮ อาร์เซ ซึ่งอัลบาเรซเป้นฝ่ายแพ้น็อกในยกที่ 6 หลังการชกครั้งนี้ อัลบาเรซไม่ผ่านการตรวจปัสสาวะเพื่อหาสารกระตุ้น หลังจากนั้น อัลบาเรซได้หยุดชกมวยไป กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2555 ในวัย 42 ปี ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้น็อกในยกที่ 5 กามาลา (นักมวยปล้ำ)
เจมส์ ฮาร์ริส หรือที่รู้จักกันดีในสังเวียนมวยปล้ำ กามาลา เกิดวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวแอฟริกันอเมริกัน ปัจจุบันได้เลิกเลิกปล้ำไปแล้วเนื่องจากได้ตัดขาไปด้วยภาวะแทรกซ้อนของความดันโลหิตสูงและโรคเบาหวานเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 และหมอบังคับให้เขาเลิกปล้ำ แฟลซ อีลอสเด้
แฟลซ อีลอสเด้ มีชื่อจริงว่า กาเบรียล อีลอสเด้ มีฉายาว่า "แฟลซ" (สายฟ้า) เริ่มชกมวยเมื่อประมาณ พ.ศ. 2493 โดยมีโลเป ซาเรียล เป็นผู้จัดการ ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2495 และได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทในปีเดียวกันโดยชนะคะแนน ฮิโรชิ ฮิโรกูชิ ที่โตเกียว ต่อมาใน พ.ศ. 2496 อีลอสเด้ก้าวขึ้นไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทถึง 2 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงขยับขึ้นไปชกรุ่นไลท์เวท โยอานิส อาร์คีลากอส
โยอานิส อาร์คีลากอส (Joahnys Oscar Argilagos Perez) เกิดเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2540 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวคิวบาในรุ่นไลท์ฟลายเวท  จอห์นนี การ์กาโน
เขาเริ่มมวยปล้ำอาชีพในปี 2005 ที่ทำงานให้กับสมาคม Cleveland All–Pro Wrestling (CAPW) ในปีต่อมา เขาทำงานสำหรับบางส่วนของสมาคมวงจรอิสระในอเมริกันรวมทั้ง Chikara, Dragon Gate USA (DGUSA), Evolve, Pro Wrestling Guerrilla (PWG), Absolute Intense Wrestling (AIW) และสมาคมอื่นๆ เคยได้แชมป์ Chikara Campeonatos de Parejas, แชมป์ Evolve Tag Team Championship และแชมป์ Open the Freedom Gate Championship ของ DGUSA ที่เขาได้ครองแชมป์ได้ถึง 873 วันในสองสมัย นอกจากนี้เขายังเคยเข้าร่วมสมาคมROH และTNA และเขายังเคยร่วม Tryout กับ WWE ในปี 2007 แต่ไม่ได้มีการเซ็นสัญญา ดิ อัลติเมท วอร์ริเออร์
ดิ อัลติเมท วอร์ริเออร์ คือขวัญใจเบอร์ต้นๆ ของแฟนมวยปล้ำทั่วโลกอย่างแน่นอน วอร์ริเออร์ มีเส้นทางสู่สังเวียนมวยปล้ำที่เหมือนกับ สติง คือเริ่มจากการเป็นนักเพาะกายมาก่อน เขาเริ่มยกเวทตั้งแต่อายุ 11 ขวบเลยทีเดียว จนกระทั่งถูกชักชวนเข้าวงการในปี 1985 ไมค์ โรทันดา
ลอว์เรนซ์ ไมเคิล "ไมค์" โรทันดา (Lawrence Michael "Mike" Rotunda) เกิด 30 มีนาคม ค.ศ. 1958 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการปรากฏตัวของเขากับ World Wrestling Federation และ World Championship Wrestling ในช่วงปี 1980 และ 1990 ภายใต้ชื่อ ไมค์ โรทันดา (Mike Rotunda), เออร์วิน อาร์ ชีสเตอร์ (Irwin R. Schyster) และ วีเค วอลสตรีต (V.K. Wallstreet) ในช่วงเวลาของอาชีพของเขา เคยได้แชมป์ NWA World Tag Team Championship, NWA World Television Championship และ WWF World Tag Team Championship รอลลี่ ลูนาส
ลูนาสเป็นนักมวยชาวฟิลิปปินส์ที่โปรโมเตอร์ชาวญี่ปุ่นนำไปสร้างสรรค์ เขาเริ่มชกมวยอาชีพตั้งแต่ พ.ศ. 2543 ได้ครองแชมป์รุ่นฟลายเวทของฟิลิปปินส์เมื่อ พ.ศ. 2545 และได้ครองแชมป์ PABA รุ่นเดียวกันในปีต่อมา ก่อนจะสละตำแหน่งไปในที่สุดเพราะปัญหาน้ำหนักตัว วลาดีมีร์ คลิทช์โก
ซึ่งวลาดิมียร์ก็ถือว่าประสบความสำเร็จก่อนวิตาลีพี่ชายเสียด้วยซ้ำ เมื่อสามารถคว้าแชมป์อินเตอร์เนชั่นแนลของสภามวยโลก (WBC) มาครองได้ก่อน ในปี ค.ศ. 1998 แต่แล้ววลาดิเมียร์ก็ต้องมาพบกับความพ่ายแพ้ครั้งแรกเมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อกต่อ รอสส์ พูริตตี นักมวยโนเนมชาวอเมริกัน ในปลายปีเดียวกัน ในยกที่ 11 หลังจากนั้นวลาดิเมียร์ก็ยังชกเคลื่อนไหวอีกหลายครั้ง รวมทั้งคว้าแชมป์ยุโรปและแชมอินเตอร์คอนติเนนตัล ของ สมาคมมวยโลก (WBA) มาครองได้อีก  จูฮารุม ซีลาบัน
จูฮารุม ซีลาบัน () นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 6 (น็อก 1) เสมอ 1 แพ้ 9 
ซีลาบันขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 9 มกราคม พ.ศ. 2544 ชนะคะแนน แอนโทเนียส โมเซส จากนั้นชกขนะอีก 1 ครั้ง ในการชกครั้งที่สามก็ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อก พรสวรรค์ กระทิงแดงยิม ยก 3 ที่สระแก้ว หลังจากนั้น ซีลาบันสามารถคว้าแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวทมาครองได้เมื่อ 28 กันยายน พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน รีโน อูกรู แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนมาร์ตี โปลีอี เสียแชมป์ไปในปีเดียวกันนั้น เรย์ โอราอิส
โอราอิสได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC กับโอเล่ห์ดงอีกครั้งเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แต่คราวนี้เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 6 มาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ แต่ก็ขึ้นชกในฟิลิปปินส์ชนะคะแนน โรแลนโด ทูยูกอน และชนะน็อค โนเอล ทูนาเกา ยก 3 จากนั้น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 แพ้น็อค เนตร ศศิประภายิม ยก 3 โดยโอราอิสถูกเนตรชกลงไปนับแปดถึง 2 ครั้งในยกที่ 2 ก่อนจะแพ้น็อคไปในที่สุด โอราอิสไปชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีก 3 ครั้ง ก่อนจะมาชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นฟลายเวทเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2551 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 จากนั้น โอราอิสก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย โรลันโด นาบาร์เรเต
หลังจากเสียแชมป์โลก นาบาร์เรเตขึ้นชกชนะอีก 4 ครั้ง ก่อนจะไปชกแพ้น็อก มาริโอ มาร์ติเนซ ยก 5 ที่สหรัฐใน พ.ศ. 2527 จากนั้น เขาหยุดชกไป 4 ปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2531 และขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่แต่ก็ไม่มีโอกาสชิงแชมป์โลก และยังชกแก้มือ ชนะคะแนน ราฟาเอล ลิมอน คู่ปรับเก่าที่เคยเสียแชมป์โลกให้ได้สำเร็จ ใน พ.ศ. 2531 นาบาร์เรเตได้ชิงแชมป์อีกครั้งเดียวเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 โดยขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นไลต์เวต WBC แพ้คะแนนโดยเทคนิค รามอน มาร์เชนา นาบาร์เรเตขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 แพ้น็อก วิลเลียม มากาฮิน ยก 6 ที่ ฟิลิปปินส์ แล้วก็แขวนนวมไป
สถิติการชก boxrec.com โรเซลิโต คัมปาน่า
โรเซลิโต คัมปาน่า (Roselito Campana) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดที่ เซบู ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 39 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 5) เสมอ 3 แพ้ 18 
คัมปานาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนน โรดอลโฟ โตลิบาส ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชกชนะคะแนน เจอรี่ ปาฮายาไฮ เมื่อ พ.ศ. 2545 และในปีเดียวกันนั้นได้ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นฟลายเวท เมื่อ 20 พฤศจิกายน ชนะคะแนน อาร์ชี วิลลามอร์ ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น มาชิงแชมป์ PABA รุ่นเดียวกันในไทยเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค คมฤทธิ์ สามเคแบตเตอรี ยก 3 จากนั้น คัมปานามาชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2546 แพ้น็อค ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ยก 8  เจอรี่ ปาฮายาไฮ
ปาฮายาไฮ ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 9 มีนาคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน เรย์ นอกนอก ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และมาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน สงคราม ป.เปาอินทร์ จากนั้น ปาฮายาไฮได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 26 มีนาคมพ.ศ. 2537 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ลีโอ รามิเรซ ไม่ได้แชมป์ ปาฮายาไฮมาได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 เมื่อเป็นฝ่ายชนะน็อค โจมา แกมบัว ยก 9 แต่เมื่อป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โจมา แกมบัว เสียแชมป์ไปเมื่อ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 จากนั้น ปาฮายาไฮได้ชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมั่มเวท IBF เมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ซึ่งปาฮายาไฮเป็นฝ่ายแพ้น็อค รัตนพล ส.วรพิน ยก 3 ไม่ได้แชมป์ พุฒ ล้อเหล็ก
พุฒ ล้อเหล็ก หัดมวยครั้งแรกเมื่ออายุ 15 ปี ที่ค่ายมวยแถวบ้าน "ค่ายศ.ภิญโญ" ของ ครูสวัสดิ์ แสงสุวรรณชัยใช้ชื่อว่า "ประกายเทพ ศ.ภิญโญ" แม้ว่าจะชอบปลากัดมากแต่เห็นนักมวยซ้อมจึงอยากชกมวยบ้าง ตระเวณชกแถวภาคใต้ ชกชนะรวด 10 กว่านัด หลังจากเรียนจบ ป.7 พุฒได้ไปฝึกมวยกับ "กิ่งแก้ว (ล้อเหล็ก) บางยี่ขัน" ซึ่งเป็นแชมป์รุ่นฟลายเวตของสนามมวยเวทีลุมพินีในยุคนั้น และเป็นอาแท้ๆของพุฒ นำพุฒมาชกที่เมืองกรุงเมื่อต้นปี พ.ศ. 2512 พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อและค่ายใหม่เป็น "พุฒ ล้อเหล็ก" และได้ชกที่สนามมวยมาตรฐาน "สนามมวยเวทีลุมพินี" ครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2512 โดยเป็นฝ่ายชนะคะแนน "ศิริณรงค์ ศักดิ์ธานินทร์" รอลลี่ แมนด้าฮีน็อก
รอลลี่ แมนดาฮีน็อก (Rolly Mandahinog) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2517 ที่เมืองบูกิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 6) เสมอ 2 แพ้ 20 
แมนดาฮีน็อกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ชนะคะแนน อัลลัน ดูกาง ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ฟิลิปปินส์ แมนดาฮีน็อกมาชกในไทยครั้งแรกใน พ.ศ. 2545 แพ้คะแนน เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม จากนั้นมาชกแพ้น็อคเม็ดเงิน ยก 4 และแพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชา แมนดาฮีน็อกมีโอกาสได้ชิงแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 โดยขึ้นชิงแชมป์ ABCO รุ่นฟลายเวทที่ว่าง ที่ สงขลา ซึ่งแมนดาฮีน็อกเป็นฝ่ายชนะน็อก เด่นบูรพา อ.เอกรินทร์ไปอย่างพลิกความคาดหมาย ได้แชมป์ไปครอง แมนดาฮีน็อกมาป้องกันแชมป์ครั้งแรกไทยกับเด่นบูรพาเมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2547 ปรากฏว่าศีรษะชนกันแตกจนแมนดาฮีน็อกชกต่อไม่ได้ และรวมคะแนน 8 ยก แมนดาฮีน็อกเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์ไป  โรแลนโด โบฮอล
หลังจากเสียแชมป์ OPBF ไปแล้ว โบฮอลเริ่มชกแพ้มากกว่าชนะ โดยแพ้น็อค ยูริ อาร์บาชาค็อฟ ยก 2 เมื่อ พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน เจอร์รี่ พีญาโลซา เมื่อ พ.ศ. 2535 แพ้คะแนน ดาวรุ่ง ชูวัฒนะในไทย เมื่อ พ.ศ. 2536ต่อมาหลังจากชกชนะคะแนน ฮิโรชิ โกบายาชิเมื่อ พ.ศ. 2537 แล้ว โบฮอลก็ไปชกชนะที่ฮาวายสองครั้ง จนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท IBF เมื่อ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2537 แต่โบฮอลเป็นฝ่ายแพ้น็อค ออร์ลันโด คานิซาเลส ยก 5 ที่เทกซัส ไม่ได้แชมป์ จากนั้น โบฮอลขึ้นชกอีกครั้งเดียวเมื่อ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2537 แพ้น็อค จอห์นนี่ ทาเปีย ยก 2 จากนั้นก็แขวนนวมไป โธมัส เฮิร์นส์
โธมัส เฮิร์นส์ เริ่มต้นการชกมวยจากมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน จนได้ครองแชมป์นวมทองนานาชาติในรุ่นเวลเตอร์เวท ในปี พ.ศ. 2520 จากนั้นก็ขึ้นชกอาชีพในปีเดียวกัน ซึ่งเฮิร์นส์ทำสถิติชนะรวด (และหนึ่งในนั้นเป็นการชนะน็อกยก 3 แสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ อดีตแชมป์โลกไลท์เวลเตอร์เวท WBC ชาวไทยด้วย) ก่อนจะได้ชิงแชมป์โลกครั้งแรกในรุ่นเวลเตอร์เวท WBA กับ ปิปิโน่ คิววาส เจ้าของแชมป์โลกชาวเม็กซิกัน เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2523 ซึ่งเฮิร์นส์สามารถเอาชนะน็อกคิววาสได้เพียงแค่ยกที่ 2 และป้องกันตำแหน่งได้ 3 ครั้ง ก่อนที่จะเดิมพันตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเดียวกันนี้กับแชมป์ของ WBC คือ ชูการ์ เรย์ เลนเนิร์ด ผลคือ เฮิร์นส์เป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 14 โจ คอนสแตนติโน
โจ คอนสแตนติโน () นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 1) แพ้ 14 
คอนสแตนติโนเริ่มชกมวยครั้งแรกเมื่อ 1 กันยายน พ.ศ. 2531 ชนะน็อค มาร์เชียล โกเซนเต ยกแรก ก่อนที่จะชกแพ้คะแนนแมนนี่ เมลชอร์ ในการชกครั้งถัดมา คอนสแตนติโนขึ้นชกชนะรวดอีก 3 ครั้งก็ได้ไปชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค มาซาฮารุ คาวากามิ ยก 2 ที่ ญี่ปุ่น จากนั้น ก็ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นเดียวกันนี้เมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2533 ซึ่งคอนแสตนติโนเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญไป หลังจากชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ คอนสแตนติโนไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค โอห์ กวางซู ยก 3 แล้วไปเสียแชมป์เงาที่อินโดนีเซีย แพ้น็อค ฮุสนี เรย์ ยก 10 เมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2534 โจฮันเนส เลวารีซา
โจฮันเนส เลวารีซา (Johannes Lewarisa) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 8 
สถิติการชกของริวาริสซาที่บันทึกไว้ใน Boxrec.com ครั้งแรกคือการขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2536 ซึ่งริวาริสซาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไฟซัล อักบาร์ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ไปชกแพ้คะแนน ชาง ยังซุนที่เกาหลีใต้เมื่อ พ.ศ. 2538 และขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนน ดิโร ริวาริสซา มาชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทในไทยเมื่อ 8 กันยายน พ.ศ. 2543 แพ้น็อค เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ยก 3 แลมาชกนอกรอบเมื่อ พ.ศ. 2544 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 4 และชกชนะคะแนน โกศล ส.วรพิน ที่อินโดนีเซียเมื่อ พ.ศ. 2545หลังจากที่ริวาริสซาแพ้น็อค จิมมี่ พีนนตวน ยก 2 เมื่อ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 แล้วก็ไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย ควน โคเซ ลันดาเอตา
หลังจากนั้น ลันดาเอตายังไม่แขวนนวมแต่เลื่อนรุ่นมาชกในรุ่นฟลายเวท จนได้ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน โรนัลด์ บาร์เรรา จากนั้นลันดาเอตาหยุดชกไป 2 ปี มาขึ้นชกอีกครั้งในการชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2553 ที่เม็กซิโก ซึ่งลันดาเอตาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฟรานซิสโก โรซัส ไป หลังจากนั้น ลันดาเอตาก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก โรนัลด์ รอว์สัน
รอว์สันเคยเล่นคริกเกตและเป็นกัปตันทีมคริกเกตมาก่อน จากนั้นจึงหันมาชกมวย ใน พ.ศ. 2456 ขณะที่น้ำหนักตัวอยู่ในรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท เขาได้แชมป์มวยสากลระดับมหาวิทยาลัยในรุ่นเฮฟวี่เวท และในปีต่อมาได้แชมป์ในรุ่นไลท์เฮฟวี่เวท ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 เขาเป็นกัปตันใน Royal Engineers หลังสงคราม เขาขึ้นชกมวยในรุ่นเฮฟวี่เวทและได้แชมป์ใน พ.ศ. 2563 จนได้ติดทีมชาติไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ก่อนจะแขวนนวมไปโดยไม่เคยขึ้นชกมวยสากลอาชีพ คูลีโอ เซซาร์ ชาเบซ
ชาเบซ เริ่มชกมวยสากลอาชีพในปี ค.ศ. 1980 ชนะรวดถึง 43 ครั้ง ก่อนจะได้ชิงแชมป์โลกในรุ่นแรก คือรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวต ของสภามวยโลก (WBC) เมื่อปี ค.ศ. 1984 และสามารถชนะน็อกยก 8 มารีโอ มาร์ตีเนซ นักมวยชาวเม็กซิโกด้วยกัน ครองแชมป์ที่ว่างอยู่ และป้องกันแชมป์ได้ 9 ครั้ง จากนั้นจึงเลื่อนรุ่นไปชิงแชมป์โลกในรุ่นไลต์เวตของสมาคมมวยโลก (WBA) กับ เอ็ดวิน โรซารีโอ นักมวยชาวเปอร์โตริโก เมื่อปี ค.ศ. 1987 ซึ่งชาเบซสามารถชนะน็อกโรซาริโอได้อย่างสวยงามในยกที่ 11 จากนั้นจึงเดิมพันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้กับแชมป์ของสภามวยโลก (WBC) กับ โคเซ หลุยส์ รามิเรซ นักมวยชาวเม็กซิโกด้วยกัน ในปี ค.ศ. 1988 ที่ลาสเวกัส ผลการชกทั้งคู่เกิดอุบัติเหตุหัวชนกันไม่สามารถชกต่อกันได้ จึงรวมคะแนน คูลีโอ เซซาร์ ชาเบซ เป็นฝ่ายคะแนนไป รอแบร์ กอแอน
รอแบร์ กอแอน () นักมวยสากลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายแอลจีเรีย เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2473 สถิติการชก 43 ครั้ง ชนะ 36 (น็อก 14) เสมอ 3 แพ้ 4
กอแอนซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสที่มีเชื้อสายยิวได้ครองแชมป์ฝรั่งเศสรุ่นแบนตัมเวตเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2496 และได้ครองแชมป์ยุโรปในอีก 3 เดือนต่อมา กอแอนได้ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวตที่ว่างหลังจากจิมมี่ คารัทเทอร์สละตำแหน่ง เมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2497 ชนะคะแนน จำเริญ ทรงกิตรัตน์ที่กรุงเทพมหานคร ต่อมา ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2498 กอแอนปฏิเสธที่จะชกป้องกันตำแหน่งกับราอูล มาเซียส ทำให้สมาคมมวยโลก (ขณะนั้นใช้ชื่อว่าสมาคมมวยแห่งชาติ – NBA) จึงประกาศไม่รับรองกอแอน และให้มาเซียสชิงแชมป์โลกทที่ว่างกับจำเริญ ทรงกิตรัตน์ อย่างไรก็ตามคณะกรรมการมวยแห่งนิวยอร์กและสหภาพมวยสากลยุโรปยังรับรองว่ากอแอนเป็นแชมป์โลก แต่ในปีเดียวกันนี้ กอแอนประสบอุบัติเหตุจากรถจักรยานยนต์ได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าจะรักษาตัวจนหายและกลับมาชกได้อีก แต่ฟอร์มการชกก็ตกต่ำลง จนกระทั่งเสียแชมป์โลกให้กับมาริโอ อควาตา เมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2499 เขาได้รับการบรรจุชื่อในหอเกียรติยศเมื่อ พ.ศ. 2531
 สถิติการชก boxrec.com ไมค์ แคเนลลิส
ไมเคิล เบนเนตต์ (Michael Bennett) เกิด 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1985 นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่ปัจจุบันเซ็นสัญญากับWWEภายใต้ชื่อ ไมค์ แคเนลลิส (Mike Kanellis) อดีตนักมวยปล้ำของTotal Nonstop Action Wrestling (TNA)ภายใต้ชื่อ "เดอะมิราเคิล" ไมค์ เบนเนตต์ ("The Miracle" Mike Bennett) เป็นแชมป์ TNA X Division Championship 1สมัย ก่อนหน้านี้เขาเคยปล้ำในRing of Honor (ROH) เป็นอดีตแชมป์ ROH World Tag Team Championship และNew Japan Pro Wrestling (NJPW) เป็นอดีตแชมป์ IWGP Tag Team Championship ทั้งสองแชมป์ร่วมกับ Matt Taven ทั้งคู่ได้ร่วมฝึกโรงเรียนมวยปล้ำใน West Warwick, Rhode Island แต่งงานกับมาเรีย แคเนลลิส ชอว์น ไมเคิลส์
ชีวิตมวยปล้ำในตอนเริ่มแรกชอว์นได้รับการฝึกฝนกับสุดยอดนักมวยปล้ำเม็กซิโกชื่อดังอย่าง โฮเซ โลทารีโอ และไม่นานก็ขึ้นปล้ำในชื่อ “ชอว์น ไมเคิลส์” โดยการขึ้นปล้ำครั้งแรกในสังกัดของ มิด-เซาท์ เรสต์ลิง และ เทกซัส ออล-สตาร์ เรสต์ลิง ในปี 1984 ในตอนนั้นอายุเขาเพียง 19 ปีเท่านั้น พอเข้าไปอยู่ไม่นานก็ได้เข้าไปแทนที่ นิก กินิสกี ในนาม สายพันธุ์แทคทีมอเมริกัน ร่วมกับ พอล ไดมอนด์ จนได้แชมป์แทคทีม ของสมาคม จาก ชาโว เกอร์เรโร ซีเนียร์ จากนั้นก็เปลี่ยนชื่อทีมมาเป็น กองทัพอเมริกัน ต่อมาเขาก็ได้ย้ายไปที่ เซนทรัลสเตสเรสต์ลิง ในฐานะคู่แท็กทีมของ มาร์ตี เจนเนตตี ไม่นานก็ได้แชมป์ของสมาคมมาครองอีกเส้น ก่อนจะเสียแชมป์คืนกลับไปให้กับเจ้าของเดิมอย่าง เดอะแบทเทนทวินส์ หลังจากเสียแชมป์เขาก็ไปปรากฏตัวที่ ดัลลัส, รัฐเทกซัส กับสมาคม เวิลด์คลาสแชมเปียนชิปเรสต์ลิง ในปี 1985 อิลาริโอ ซาปาตา
อิลาริโอ ซาปาตา () นักมวยสากลชาวปานามา เกิดเมื่อ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2501 ที่ปานามาซิตี ประเทศปานามา เป็นอดีตแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวตสองสมัย และอดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวตชาวปานามา สถิติการชก 54 ครั้ง ชนะ 43 (น็อก 14) เสมอ 1 แพ้ 10
ซาปาตาเริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2520 ชนะน็อค วิกเตอร์ โลเปซ ยก 2 และสร้างชื่อเสียงได้ในการชกมวยครั้งที่ 5 เมื่อชกชนะคะแนนอดีตแชมป์โลก ฮวน กูซแมน จากนั้น ออกไปชกต่างประเทศครั้งแรกที่เกาหลีใต้ ชนะคะแนน คิม ยองฮวาง จากนั้น ซาปาตาขึ้นชิงแชมป์ลาตินอเมริการุ่นจูเนียร์ฟลายเวตที่ว่าง แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อัลฟอนโซ โลเปซ พบกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรก
ซาปาตากลับมาชกชนะได้อีกหลายครั้งใน พ.ศ. 2522 จน 24 มีนาคม พ.ศ. 2523 ได้เดินทางมาชิงแชมป์โลกที่ญี่ปุ่น และเป็นฝ่ายชนะ ชิเงโกะ นากาจิมา ได้ครองแชมป์โลก จากนั้นชกป้องกันตำแหน่ง ชนะคิม ชีบอก ชกแก้มือชนะนากาจิมาได้อีก จากนั้น ชกป้องกันตำแหน่ง ชนะเรย์นัลโด เบเซอรา โจอี้ โอลิโว รูดี คราวฟอร์ด เกอร์มัน ทอร์เรส จากนั้นจึงมาป้องกันแชมป์ในประเทศไทย ชนะน็อค เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ ยก 10 ซีซาโร
ที่ 6 สิงหาคม 2005 Castagnoli ได้เปิดตัวโปรกองโจรมวยปล้ำสูญเสียไปกับโจอี้ไรอัน ที่ 2 กันยายน 2006 Castagnoli ป้อนการต่อสู้ครั้งแรกของเขาในลอสแอแข่งขัน แต่จบลงด้วยการถูกตัดออกในรอบแรกโดยแจ็ก อีแวนส์ เมื่อวันที่ 21 ตุลาคมที่สยองขวัญธุรกิจ Castagnoli และฮีโร่พยายามที่จะชนะแชมป์ทีม PWG ที่จะถือสี่ชุดที่แตกต่างกันของชื่อแท็กทีมไปพร้อมๆกัน แต่ก็ไม่สามารถที่จะปลดแชมเปียนซูเปอร์มังกรและดาวี่ริชาร์ด พวกเขาได้รับการจับคู่สำหรับแชมป์อีกในช่วงการแข่งขัน DDT4 ปี 2007 แต่พ่ายแพ้ในรอบแรกโดย Briscoes ในเดือนสิงหาคม 2007 Castagnoli แข่งขันในการรบที่สองของเขาของ Los Angeles เขาแพ้ดั๊กวิลเลียมส์ในรอบแรก แต่แพ้ Pac ในครั้งที่สอง โลว์ กิ
Silvestry เริ่มการต่อสู้ในปลายปี 1998 ภายใต้ชื่อวงต่ำกี่ซึ่งเขาได้มาจากเนื้อเพลงของเพลง "ไม่มี Diggity" เขาเริ่มต่อสู้เพื่อนิวเจอร์ซีย์ทุกโปรมวยปล้ำ (JAPW) ในปี 1998 ความท้าทายฆาตกรรมและเทอรีเคน D สำหรับ JAPW แท็กทีมแชมป์ ในปีต่อไปเขาท้าทายสำหรับมวยรุ่นไลท์ JAPW แชมป์สองครั้งไม่ประสบความสำเร็จ แต่แพ้บ้าอีวานและยูดา หนุ่มสาวที่จะชนะที่ดีที่สุดที่สองของการแข่งขันแสงวืด ริค มากราโม จูเนียร์
ริค มากราโม จูเนียร์ () หรือ เรนาโต มากราโม นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2504 สถิติการชก 61 ครั้ง ชนะ 34 (น็อค 9) เสมอ 5 แพ้ 22 
ริค มากราโม จูเนียร์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ชนะน็อค แมนนี่ โอกายอน ยก 1 จากนั้นก็ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะ แดน เนียเตส นิค เซียนทอย ผลัดแพ้ชนะกับไฮเม่ อาลีควิน และเคยชกแพ้แมนนี่ เมลชอร์ และเจอร์รี่ พีญาโลซา มากราโมเคยมาชกในไทย แพ้คะแนน ชนะ ป.เปาอินทร์ เมื่อ พ.ศ. 2534 และได้ชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2535 แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 8 หลังจากนั้น มากราโมมาชกนอกรอบในไทยบ่อยครั้งระหว่าง พ.ศ. 2535- 2537 โดย แพ้น็อค โตโต้ ป.พงษ์สว่าง ยก 8 แพ้น็อค จ้าวสิงห์ทอง นครหลวงโปรโมชั่นยก 5 แพ้คะแนน พะเนียง พูนธรัตน์ และแพ้น็อค พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 3 มากราโมได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนนโดยเทคนิค จอห์น เมดินา ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง มากราโมก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBO เมื่อ 28 มกราคม พ.ศ. 2538 ที่สกอตแลนด์ ซึ่งมากราโมเป็นฝ่ายแพ้คะแนน พอล เวียร์ ไม่ได้แชมป์ หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา
หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2510 สถิติการชก 60 ครั้ง ชนะ 47 (น็อค 26) แพ้ 13 
เอสปีโนซ่าขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ชนะคะแนน วลาดิเมอร์ ราฟฟั ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยชกชนะคะแนน อาลี บลังกาเมื่อ พ.ศ. 2529 ชนะน็อครูเบน เดอ ลาครูซ ยก 9 และชนะคะแนน ดาดอย แอนดูจาร์ เมื่อ พ.ศ. 2530 ต่อมา ได้ชิงแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท WBC เมื่อ 14 มีนาคม พ.ศ. 2531 แพ้น็อค ฮวน โฮเซ เอสตราดา ยก 10 ไม่ได้แชมป์ ต่อมา เอสปีโนซ่าได้ครองแชมป์มลรัฐแคลิฟอร์เนียในรุ่นแบนตัมเวท และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นแบนตัมเวท WBA เมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2532 ปรากฏว่าแชมป์โลกคือเขาค้อ แกอล็คซี่ ล้มหมดสติในยกที่ 1 ทำให้เอสปีโนซาเป็นฝ่ายชนะน็อค และได้แชมป์โลกมาครอง เขาป้องกันแชมป์ได้ 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2534 แพ้น็อค อิสราเอล คอนเทรรัส ยก 5 ที่ ฟิลิปินส์ กัตซ์ อิชิมะสึ
กัตส์เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2509 ในช่วงแรก เขาไม่ได้มีชื่อเสียงมากนัก จนกระทั่งมาได้เทรนเนอร์ชาวสหรัฐ เอ็ดดี้ ทาวน์เซนด์ ช่วยปรับปรุงการชกของเขาให้ดีขึ้น เขาขึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2513 โดยแพ้น็อค อิสมาเอล ลากูนา จากปานามาในยกที่ 13 ชิงแชมปืโลกรุ่นไลท์เวทของสภามวยโลกและสมาคมมวยโลกไม่สำเร็จ ต่อมาใน พ.ศ. 2515 กัตส์ได้ครองแชมป์ OPBF รุ่นไลท์เวท ชนะคะแนน ซูนิชิ กาโดตะ ที่เคยชนะน็อคเขามาก่อนได้ ใน พ.ศ. 2516 เขาขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์เวทของสมาคมมวยโลก ปรากฏว่าแพ้น็อคโรเบอร์โต ดูรัน ยก 10 วิตาลี คลิทช์โก
ลังจากนั้นวิตาลีก็ยังกลับมาชกเคลื่อนไหวอยู่อีก 4-5 ครั้ง และได้ครองแชมป์อินเตอร์คอนติเนนตัลของ สมาคมมวยโลก (WBA) ก่อนที่จะชิงแชมป์โลกอีกครั้งกับยอดนักมวยชาวอังกฤษ ผู้เป็นเจ้าของตำแหน่งแชมป์โลกตัวจริงอย่าง เลนน็อก ลูอิส และในครั้งนี้วิตาลีก็เป็นฝ่ายแพ้แตก ลูอิสในยกที่ 6 ในการชกที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 2003 จอห์น โลรีนายติส
ในรอว์ 30 เมษายน โลรีนายติสออกมาบอกว่าคนที่จะเจอกับจอห์น ซีนา ในโอเวอร์เดอะลิมิต (2012) ออกมาแล้วคือเทนไซ ขึ้นเวทีมาเตรียมจะรุมซีนา ที่ไหนได้ โลรีนายติสอัดใส่ซีนา จากด้านหลังแล้วบอกว่าคนที่จะเจอกับซีนาคือเขานั่นเอง โลรีนายติสเหวี่ยงซีนาไปอัดมุมเวที ต่อด้วยเทนไซ ใช้ท่า Running Senton จากนั้นโลรีนายติสกระทืบซีนา แล้วเทนไซก็ลากเอาแขนข้างเจ็บของซีนาไปอัดเสาเวทีแล้วให้โลรีนายติสกระทืบซ้ำปิดท้ายด้วยเก้าอี้เหล็ก ก่อนจะเดินจากไป บิ๊กโชว์ ได้ล้อเลียนเสียงของโลรีนายติส ในศึกรอว์ (14 พฤษภาคม 2012) โลรีนายติสสั่งให้บิ๊กโชว์ ขอโทษที่ไปล้อเลียนเสียงของโลรีนายติส โดยบอกว่าถ้าบิ๊กโชว์ ไม่ขอโทษก็จะถูกไล่ออกจาก WWE และบิ๊กโชว์ก็ยอมขอโทษและยอมคุกเข่า แต่โลรีนายติสก็ไล่บิ๊กโชว์ ออกจาก WWE ในคืนเดียวกันโลรีนายติสออกมาล้อเลียนคนดูที่เชียร์ซีนาว่าเป็นไอ้พวกขี้แพ้ เพราะซูเปอร์สตาร์ที่คุณชอบก็สะท้อนถึงตัวตนคุณซีนาเป็นไอ้ขี้แพ้ ทำให้แฟนๆ ของเขาเป็นไอ้ขี้แพ้ด้วยมันแพ้เดอะ ร็อก และถูกบร็อก เลสเนอร์อัดเละซีนา ออกมาล้อเลียนโลรีนายติส และอีฟ ทอร์เรสก็ออกมายื่นแฟกซ์ให้อ่าน ซีนาแย่งเอาไปอ่าน บอกว่าเป็นแฟกซ์จากสำนักงานใหญ่ WWE สั่งให้แมตช์ระหว่าง ซีนากับโลรีนายติส เป็นแมตช์ตัวต่อตัว ห้ามมีผู้ติดตาม ไม่มีกรรมการพิเศษ ชนะด้วยการกดหรือซับมิชชั่นเท่านั้น ถ้าซูเปอร์สตาร์คนไหนเข้ามาก่อกวนจะถูกไล่ออกทันที และถ้า โลรีนายติส แพ้ก็จะถูกไล่ออกเช่นกัน โลรีนายติสตบหน้าซีนา ก่อนจะเดินจากไป ในศึก โอเวอร์เดอะลิมิต โลรีนายติสสามารถเอาชนะซีนามาได้จากการช่วยเหลือของบิ๊กโชว์ ที่ถูกไล่ออกไปแล้ว ดเวย์น จอห์นสัน
จอห์นสันได้รับกระแสตอบรับจากประชาชนเป็นอย่างดีและมีชื่อเสียงโด่งดังมากเมื่อเขาได้มาเป็นนักมวยปล้ำในWWE (หรือ WWF ในสมัยนั้น) ตั้งแต่ปี 1996-2004 และเขาเป็นคนแรกที่เป็นนักมวยปล้ำรุ่นที่ 3 ในประวัติศาสตร์วงการมวยปล้ำ เขาได้รับการผลักดันอย่างรวดเร็วใน WWE และเป็นเอ็นเตอร์เทนเนอร์ให้กับ WWE ในตอนแรกเขาใช้ชื่อในการปล้ำว่า "ร็อกกี มายเวีย" แล้วก็เปลี่ยนมาเป็น The jabroni beating, lalala pie eating, trail blazing, eye brow raising, the people's champ "เดอะร็อก" และเขาเคยได้เป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มเนชั่นออฟโดมิเนชั่นอีกด้วย อีก 2 ปีต่อมาหลังจากที่เขาปล้ำใน WWE ร็อกก็สามารถคว้าแชมป์ WWEมาครองได้ ซึ่งทำให้เขากลายเป็นแชมป์โลกที่อายุน้อยที่สุดในขณะนั้นด้วยอายุเพียง 26 ปี ทำลายสถิติของบ็อบ แบ็กลันด์ (อายุ 27 ปี) โดยต่อมาถูกทำลายสถิติโดยบร็อก เลสเนอร์ (อายุ 25 ปี) และเขาได้กลายเป็นนักมวยปล้ำขวัญใจแฟนๆ ควน โคเซ ลันดาเอตา
ควน โคเซ ลันดาเอตา () นักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองมาตูริน ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 25 (น็อค 19) เสมอ 1 แพ้ 7
ลันดาเอตาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ชนะน็อค มานูเอล เซเกรา ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะรวด มีแพ้คะแนน มิเกล บาร์เรราที่โคลัมเบียเมื่อ พ.ศ. 2543 เพียงครั้งเดียว จน ได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อค ไคโร อารังโก ยก 6 ที่เวเนซุเอลา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล อารามบูเล็ต เมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 เสียแชมป์ไป แต่ลันดาเอตาก็ได้ครองแชมป์ WBA Fedebol เมื่อเป็นฝ่ายชนะน็อค โฮเซ่ อาร์โรโย ยก 1 เมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2546
หลังจากได้แชมป์ WBA Fedebol ลันดาเอตาก็ได้ชิงแชมป์เฉพาะกาลรุ่นมินิมัมเวท WBA ที่เวเนซุเอลาเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2547 ซึ่งลันดาเอตาเป็นฝ่ายชนะคะแนนชนะ ป.เปาอินทร์ อดีตแชมป์โลกในรุ่นนี้ไปอย่างเป็นเอกฉันท์ ฝ่ายชนะข้องใจขอแก้มือ ทั้งคู่จึงชกกันอีกครั้งเมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งปรากฏว่าเสมอกันไป ลันดาเอตาป้องกันแชมป์เฉพาะกาลไว้ได้ จากนั้น ลันดาเอตาเดินทางไปชิงแชมป์จริงในรุ่นนี้ที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนยูทากะ นิอิดะไป จากนั้น ลันดาเอตาได้ขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นมินิมัมเวท WBA ซึ่งลันดาเอตาเป็นฝ่ายชนะคะแนน คาร์ลอส เมโล เมื่อ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ที่อาร์เจนตินา จากนั้นลันดาเอตาได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA ที่ญี่ปุ่นเมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโกกิ คาเมดะ ไปอย่างค้านสายตา จึงได้ชกแก้มือกันอีกครั้งเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 แต่คราวนี้ลันดาเอตาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ หลุยส์ ออร์ติซ ฟลอเรส
ต่อมา ออร์ติซหันมาชกมวยสากลอาชีพ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เขาขึ้นชกเพียง 3 ครั้งก็แขวนนวมไป
http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/or/luis-ortiz-1.html เลโอ เอสปีโนซา
ส่วนแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวทที่ชิงคืนมาได้นั้น เอสปีโนซาก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้อีกแค่ครั้งเดียวก็เสียแชมป์ไปอีกเมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2503 แพ้คะแนน เคนจิ โยเนกูระ ที่ญี่ปุ่น จากนั้น เอสปีโนซาขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 แต่ไม่สำเร็จเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฮิซาโอะ โคบายาชิ ที่ ญี่ปุ่น จากนั้น เอสปีโนซา ลดรุ่นมาชิงแชมป์ OPBF เส้นเดิมกับโยเนกูระเมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2503 แต่ทำได้แค่เสมอกัน ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ หลังจากนั้น เอสปีโนซายังตระเวนชกทั้งในฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น ฮาวาย และออสเตรเลีย อีกหลายครั้งจนถึง พ.ศ. 2511 โดยที่ไม่มีโอกาสชิงแชมป์ใดๆอีกเลย เอสปีโนซาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 14 มกราคม พ.ศ. 2511 แพ้น็อค โรเมโอ กอนซาเลส ยก 2 ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็แขวนนวมไป จอห์น โลรีนายติส
จอห์น โลรีนายติส (English: John Laurinaitis) เกิดวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1962[1][2][3] เป็นโปรดิวเซอร์อาวุโสและนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวอเมริกัน ใช้ชื่อว่า จอห์นนี เอจ (English: Johnny Ace) ทำงานอยู่กับดับเบิลยูดับเบิลยูอี(WWE) เป็นอดีตรองประธานฝ่ายบุคลากรของ WWE เป็นน้องชายของโจ โลรีนายติส (โรดวอร์ริเออร์ แอนิมอล) อดีตนักมวยปล้ำ WWE พี่ชายของมาร์คัส โลรีนายติส (เดอะเทอร์มิเนเตอร์) และมีหลานชาย เจมส์ โลรีนายติส ซึ่งยังอยู่วงการอเมริกันฟุตบอลโดยเล่นในตำแหน่งไลน์ให้กับทีม St.Louis Ram[4] รอนนี่ มากราโม
รอนนี่ มากราโม (Ronnie Magramo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2515 ที่ มินโดโรตะวันออก ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 45 ครั้ง ชนะ 35 (น็อค 22) แพ้ 10 
มากราโมขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2532 ชนะน็อค อัลลัน ฮิตซิน ยก 2 แต่ขึ้นชกครั้งต่อมาก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอลา วิลลามอร์ หลังจากนั้น มากราโมเป็นฝ่ายชกชนะน็อครวดจนถึง พ.ศ. 2535 มีเพียงแพ้คะแนนแซมมี ไทสัน ปากาดวนครั้งเดียวเมื่อ พ.ศ. 2533 แต่อีกปีต่อมาก็ชกแก้มือชนะน็อคปากาดวนได้ มากราโมเดินทางมาชกในประเทศไทยครั้งแรกเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้แตก พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์ในยกที่ 8 ต่อมา มากราโมขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวท แต่ก็แพ้น็อค อลา วิลลามอร์ในยกที่ 8 เมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ไม่ได้แชมป์มาครอง โนเวย์เอาท์ (2012)
ในรอว์ (21 พฤษภาคม 2012) จอห์น ซีนา ออกมายอมรับว่า จอห์น โลรีนายติส ชนะเขา แต่ก็โมโหกับสิ่งที่เกิดขึ้นเขาเกือบจะต้องไปจาก WWE อยู่แล้ว แต่ บิ๊กโชว์ กลับพาเขากลับมา บิ๊กโชว์ มาช่วยคนที่เพิ่งจะไล่เขาออก บิ๊กโชว์ เคยเป็นเพื่อนเขา แต่กลับมาชกหน้าเขา บิ๊กโชว์ ยอมขายวิญญาณไปแล้ว บิ๊กโชว์ ไม่น่าทำแบบนั้นเลย เพราะถ้า จอห์น โลรีนายติส ถูกไล่ออกไป ผู้จัดการคนต่อไปก็น่าจะจ้าง บิ๊กโชว์ กลับมาอยู่ดี แต่เขากลับเลือกที่จะไปเข้าข้าง จอห์น โลรีนายติส และ อีฟ ทอร์เรส ออกมาเพื่อประกาศแนะนำตัว จอห์น โลรีนายติส ซึ่งออกมาด้วยรถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้า และต้องใช้ไม้ค้ำเดิน จอห์น โลรีนายติส บอกว่าเขาได้รับบาดเจ็บหนักจนร่างกายซีกซ้ายขยับไม่ได้แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะชั้นชนะนายแล้ว และจากการบาดเจ็บนี้ชั้นขอประกาศเลยว่านับจากนี้ไปห้ามซูเปอร์สตาร์คนไหนมาทำร้ายเขาอีก ไม่อย่างนั้นจะถูกไล่ออกทันที และขอแนะนำคู่ต่อสู้คนต่อไปของซีนาในโนเวย์เอาท์นั่นคือบิ๊กโชว์ คืนเดียวกัน ซีนาต้องปล้ำแฮนดิแคป โดยจับคู่กับ เชมัส เจอกับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์, แจ็ก สแวกเกอร์ และ เทนไซ และมีนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมอยู่ข้างเวทีเป็นลัมเบอร์แจ็ค สุดท้ายแมตช์จบลงโดยไม่มีผลการตัดสินเพราะนักมวยปล้ำข้างเวทีขึ้นมารุม หลังแมตช์ บรรดาฝ่ายธรรมะก็รีบวิ่งออกมาช่วย จอห์น ซีนา รีบวิ่งไปหลังเวทีเพื่อไปตามหา บิ๊กโชว์ แต่กลายเป็นเจอหมัดน็อคไป ริการ์โด โลเปซ
จากนั้นในปี พ.ศ. 2542 โลเปซได้เลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นไลต์ฟลายเวต (108 ปอนด์) และสามารถเอาชนะวิลล์ กริกส์บี แชมป์ในรุ่นไลต์ฟลายเวต ของ IBF ชาวอเมริกัน ไปได้ และชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก่อนที่ครั้งสุดท้ายจะเอาชนะ โซลานี เปเตโล นักมวยชาวแอฟริกาใต้ อดีตแชมป์โลกในรุ่น 105 ปอนด์ของ IBF ที่ได้แชมป์มาจากการเอาชนะน็อก รัตนพล ส.วรพิน มาแล้วถึงประเทศไทยเมื่อปลายปี พ.ศ. 2540 โดยโลเปซเอาชนะน็อกได้ในยกที่ 8 ที่นิวยอร์ก เมื่อกลางปี พ.ศ. 2544 ก่อนที่จะแขวนนวมไปอย่างเป็นทางการ คีรีศักดิ์ บาร์โบส
หลังจากนั้น คีรีศักดิ์ จึงหันมาชกมวยสากลอาชีพ ปรากฏว่าประสบความสำเร็จมากกว่า ชนะนักมวยชื่อดังหลายคน เช่นอดุลย์ ศรีโสธร วีระนิด เจริญเมือง จนกระทั่ง OPBF ได้จัดตั้งตำแหน่งแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท 130 ปอนด์ขึ้นมาใหม่ คีรีศักดิ์ได้รับเชิญให้ไปชิงแชมป์ว่างกับฮิโรชิ โอกาว่า ที่ญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2504 ปรากฏว่าคีรีศักดิ์เป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ครองแชมป์ OPBF อย่างเหนือความคาดหมาย แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เสียแชมป์ให้ยูกิโอะ คัตสึมาตะไปในปีเดียวกัน บ๊อบบี้ เบอร์นา
บ๊อบบี้ เบอร์นา (Bobby Berna) หรือโรเบอร์โต เบร์นาร์เดซ (Roberto Bernardez) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 ที่ เมโทรมะนิลา ฟิลิปปินส์ สถิติการชก 38 ครั้ง ชนะ 31 (น็อค 17) เสมอ 1 แพ้ 6 
เบอร์นาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2522 ชนน็อค เบน ฮวนตา ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ชนะน็อค โรนาลโด ซูมาลิส ยก 11 ได้แชมป์มาครอง และป้องกันแชมป์ไว้ได้ 2 ครั้ง ต่อมา ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC ที่ว่างเมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2526 แพ้น็อค ไฮเม การ์ซา ยก 2 ที่ สหรัฐ ชิงแชมป์ไม่สำเร็จแต่ในไฟต์ต่อมา เขาก็ได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท IBF ที่ว่างเมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ซึ่งเบอร์นาเป็นฝ่ายชนะน็อค ซุห์ ซุงอิน ได้ในยกที่ 10 ถึงถิ่นที่เกาหลีใต้ กลายเป็นแชมป์โลกคนแรกในรุ่นนี้ของสหพันธ์มวยนานาชาติ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2527 เบอร์นาให้ซุห์ขึ้นชกแก้มืออีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเป็นฝ่ายแพ้น็อคไปในยกที่ 10 ที่เกาหลีใต้ เสียแชมป์ไป  ดานิ นูเนซ
ปอร์ฟิริโอ ดานิ นูเนซ () เป็นนักมวยสากลชาวโดมินิกัน เกิดเมื่อ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2512 ที่เมืองซานเตียโกเดโลสกาบาเยโรส เสียชีวิตเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2547 สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 27 (น็อก 19) แพ้ 3 หลุยส์ ออร์ติซ ฟลอเรส
หลุยส์ ออร์ติซ ฟลอเรส (Luis Ortíz Flores) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวปวยร์โตรีโก เกิดเมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ติดทีมชาติเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2527 ที่ ลอสแองเจลิส สหรัฐอเมริกา ในรุ่นไลท์เวท รอบแรกได้บาย รอบสอง ชนะน็อค บัวลา สาสกุล จากไทย ยก 2 เมื่อ 3 สิงหาคม รอบสาม ชนะน็อค อเล็กซ์ ดิกสัน จาก สหราชอาณาจักร ยก 2 เมื่อ 5 สิงหาคม รอบ 8 คนสุดท้าย ชนะ โฮเซ่ อันโตนีโอ เฮอร์นานเดซ จากสเปน เมื่อ 7 สิงหาคม รอบรองชนะเลิศ ชนะ มาร์ติน นดองโก เอบางา จากแคเมอรูน เมื่อ 9 สิงหาคม และในรอบชิงชนะเลิศ แพ้ เพอร์เนล วิเทกเกอร์ จากสหรัฐ เมื่อ 11 สิงหาคม ได้เหรียญเงิน จอห์นเรียล คาซิเมโร
คาซิเมโรขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน โลเบิร์ต บาโย จากนั้นขึ้นชกชนะรวดมาตลอดจนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน โรเดล กีลาตนจากนั้น ขึ้นชิงแชมป์องค์กรมวยโลก (WBO) เอเชียรุ่นไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) ที่ว่างเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ชนะน็อก เหลี่ยมเพชร ศ.วีระพล ยก 5 ขึ้นชกป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จากนั้น ได้ครองแชมป์เฉพาะกาลรุ่นไลท์ฟลายเวทของ WBO เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ชนะน็อก ซีซาร์ กันชิลา ยก11 ที่นิคารากัว แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน รามอน การ์เซีย ฮิราเลส ที่เม็กซิโกเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 เสียแชมป์ไป จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBF เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2554 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค โมรูอิท ทาลาเน ยก 5 ที่แอฟริกาใต้  ยานี มัลเฮนโด
ยานีน มัลเฮนโด (Yani Malhendo) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 5) เสมอ 2 แพ้ 9 
มัลเฮนโดขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2533 ชนะ อีโปเอ็ง ที่ อินโดนีเซีย จกนั้นขึ้นชกอีก 3 ครั้ง ชนะ 2 แพ้ 1 ก่อนจะหยุดชกไป 5 ปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2538 โดยขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นจูเนียร์ฟลายเวท IBF ชนะน็อค วันวิน จ.เจริญ ยก 11 ที่อินโดนีเซีย แต่พอมาป้องกันแชมป์หนแรก ก็มาเสียแชมป์ให้เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลที่สุพรรณบุรี หลังจากนั้น มัลเฮนโดมาชกนอกรอบในไทย เมื่อ พ.ศ. 2539 แพ้คะแนนเอกภพ ผลเจริญ และสมศักดิ์ สิงห์ชัชวาลย์ ก่อนจะชกชนะน็อค ยอดดอย สิงห์ชัชวาลย์ ยก 3 เมื่อ พ.ศ. 2540 จึงได้ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2540 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ไม่ได้แชมป์ เควิน โอเวนส์
สตีนแรกที่พัฒนาความสนใจในมวยปล้ำอาชีพหลังจากที่ดูการแข่งขันระหว่าง ชอว์น ไมเคิลส์ และดีเซล ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 11[1] สามปีต่อมาพ่อแม่ของเขาได้รับอนุญาตให้เขาเริ่มต้นการฝึกอบรมกับเสิร์จ Jodoin มวยปล้ำที่อยู่ในควิเบก[1] ต่อปีเขาเริ่มการฝึกอบรมกับฌาค Rougeau[1] นอกจากนี้เขายังได้รับการฝึกฝนกับเทอร์รี่เทย์เลอร์ซึ่งเขาได้เรียกว่า "ครูฝึกหลัก" ของเขา[5] สตีนมีการแข่งขันครั้งแรกของเขาในวันเกิดของเขาที่สิบหกใน L'Assomption ควิเบกในวันที่ 7 พฤษภาคม 2000[1] สตีนได้รับการฝึกฝนและมี Rougeau ปล้ำกับโปรโมชั่น Rougeau สำหรับสี่ปีก่อนที่จะเริ่มต้นที่จะต่อสู้กับโปรโมชั่นหลายแคนาดาอื่น ๆ รวมทั้งการต่อสู้ระหว่างซินดิเค[1] จอห์นนี วาเลนไทน์
ในปี 1975 เขาได้รับบาดเจ็บในอุบัติเหตุเครื่องบินตก; เขาได้รับความเดือดร้อนเสียกลับมาและถูกบังคับให้ออกจากมวยปล้ำ เขาทำงานช่วงสั้น ๆ เป็นผู้จัดการก่อนจะเกษียณไปโดยสิ้นเชิง เขาได้รับความเดือดร้อนจากปัญหาสุขภาพหลายช่วงเกษียณอายุของเขาซึ่งแย่ลงมากหลังจากการล่มสลายในปี 2000 เขาเสียชีวิตในปีต่อมา กราเซียโน ร็อคซีเกียนี
ร็อคซีเกียนีเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2527 โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 ชนะคะแนน เมาโร เฮอร์นันเดซ และต่อมาได้ครองแชมป์เยอรมันรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ พ.ศ. 2528 และแชมป์เยอรมันรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2529 ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์โลกครั้งแรกเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2530 ชนะน็อค วินเซนต์ บุลแวร์ ยก 8 ได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทของสหพันธ์มวยนานาชาติ ป้องกันตำแหน่งได้สามครั้ง โดยการป้องกันตำแหน่งเมื่อ 3 มิถุนายน 2530 ชนะคะแนน นิคกี้ วอล์คเกอร์ เป็นการชกกำหนด 15 ยกครั้งสุดท้ายของรุ่นนี้ ก่อนที่เขาจะสละตำแหน่งเพื่อไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่า
เมื่อข้ามรุ่นมาแล้ว ร็อคซีเกียนีได้ครองแชมป์ยุโรปรุ่นไลท์เฮฟวี่เวทเมื่อ พ.ศ. 2534 แล้วขึ้นชกป้องกันแชมป์อีกเพียงครั้งเดียวก็หยุดชกไปตลอดปี พ.ศ. 2535 กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2536 ในปีถัดมา ร็อคซีเกียนีขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวท WBO และขึ้นชิงแชมป์ยุโรปรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทแต่ไม่สำเร็จ โรลันโด นาบาร์เรเต
โรลันโด นาบาร์เรเต (Rolando Navarrete) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ที่จังหวัดโกตาบาโตเดลซูร์ สถิติการชก 74 ครั้ง ชนะ 57 (น็อก 33) เสมอ 3 แพ้ 14 
นาบาร์เรเตขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ชนะคะแนน เอดดี คลีเมนทอส จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ที่ ฟิลิปปินส์ จนได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวตเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ชนะคะแนน คอนราโด วาสเควซ แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็แพ้คะแนน เฟอร์นานโด กาบาเนลา เสียแชมป์ไปเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2518 จากนั้น นาวาเรตตเตขึ้นชกนอกรอบ ชนะน็อก เบอร์นาเบ้ วิลลาแคมโป อดีตแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ในยกที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2519 และได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นแบนตัมเวตที่ว่างที่เกาหลีใต้เมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2520 แพ้คะแนน คิม ยุงชิกไม่ได้แชมป์ เคยชกแพ้น็อก ถนอมจิต สุโขทัย ยก 9 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเทอร์เวตและซูเปอร์เฟเทอร์เวต ใน พ.ศ. 2521 และได้ชกแก้มือกับถนอมจิตอีกครั้ง ใน พ.ศ. 2522 แต่ทำได้แค่เสมอ  จิโร วะตะนะเบะ
วะตะนะเบะเคยเป็นนักคาราเต้สายดำมาก่อน และเริ่มชกมวยสากลเมื่อ พ.ศ. 2522 ชกชนะรวดมาตลอดจน พ.ศ. 2524 จึงได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลกแต่ไม่สำเร็จ แพ้คะแนน คิม ซุลโฮ วะตะนะเบะกลับมาชกชนะรวดอีก 4 ครั้ง จึงได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวทของสมาคมมวยโลกเมื่อ พ.ศ. 2525 ชนะคะแนน ราฟาเอล เปโดรซา ได้ครองแชมป์โลกวะตะนะเบะป้องกันตำแหน่งได้ 11 ครั้ง จึงหันมาชกเดิมพันตำแหน่งกับ พเยาว์ พูนธรัตน์ แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลกในขณะนั้น แต่สมาคมมวยโลกไม่รับรอง ประกาศปลดวาตานาเบ้ออกจากตำแหน่ง ทำให้ เขาทราย แกแล็คซี่ได้ชิงแชมป์ที่ว่างกับ ยูเซบิโอ เอสปินัล ในเวลาต่อมา คริส ซากิต
ซากิตขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2530 ชนะน็อค จอห์นนี่ วิลเลียม ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยเดินทางมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2532 ชนะคะแนน ดาวใหม่ ศิษย์โคดม และแพ้คะแนน บางแสน ยอดมวยดัง จากนั้น ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ชนะน็อค ตรีกัน ปานาส ยก 3 ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก็ได้ไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่เกาหลีใต้ เมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน ปาร์ค ยุงคยุน ไม่ได้แชมป์ ต่อมา ซากิตได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2534 ชนะน็อค ร็อบบี ราแฮมเมตัน ยก 6 ที่ อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 แพ้คะแนน เซอิจิ อาซากาวา ที่ ญี่ปุ่น ซากิตขึ้นชกชนะต่อเนื่องอีก 5 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน ออกกี บักริน ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ซากิตป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง ก็เสียแชมป์ให้ทสึโยชิ ฮาราดาไป โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2537 ซากิตกลับมาครองแชมป์ OPBF ได้เป็นสมัยที่ 3 เมื่อขึ้นชิงแชมป์ที่ว่างเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2537 ชนะคะแนน สิงห์หนุ่ม ชูวัฒนะ ป้องกันตำแหน่งได้ 2 ครั้ง ก็เสียแชมป์ให้ ยูจิ วาตานาเบ้ ไป โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 4 เมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2538 หลังจากซากิตเสียแชมป์ไปแล้ว เขาขึ้นชกอีกเพียง 3 ครั้ง หลังจากที่ชกแพ้น็อค มาซาอากิ โมโรโอกะ ยก 4 เมื่อ 2 กันยายน พ.ศ.2539 แล้วเขาก็แขวนนวมไป เจอร์รี่ พีญาโลซ่า
พีญาโลซาเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2532 และได้ครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทของสภามวยโลก ชนะฮิโรชิ คาวาชิมา เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ป้องกันตำแหน่งได้สามครั้ง ก่อนจะเสียตำแหน่งให้ โช อินจู เมื่อ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2541 เขาพยายามแก้มืออีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่ง 24 กันยายน พ.ศ. 2544 เขาขึ้นชิงแชมป์โลกกับมาซาโมริ โทกูยาม่าอีกครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงหยุดชกไปชั่วคราว เมื่อ พ.ศ. 2545 พีญาโลซาหยุดชกไปสองปี กลับมาครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBF เมื่อ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ชนะน็อค บางแสน ศิษย์พระพรหม ต่อมา เมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2550 เขาขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBO กับดาเนียล ปองเช่ เดอลีออง ซึ่งพีญาโลซาได้แสดงความฉลาดและทักษะการชกมวยที่ดี เดอ ลีอองที่เป็นราชาน็อคเอาต์ ไม่สามารถชกพีญาโลซาลงไปนับได้ และชนะไปแค่คะแนนเท่านั้น ฮวน ปาลาซิโอส
ปาลาซิโอสเริ่มชกมวยสากลเมื่อ พ.ศ. 2542 โดยขึ้นชกครั้งแรก ชนะน็อก เบนิโต โรฮัส ยก 5 เคยครองแชมป์เฉพาะกาลรุ่นมินิมัมเวต สภามวยโลก แต่เมื่อมาชกกับโอเล่ห์ดง กระทิงแดงยิม ที่เป็นแชมป์โลก ปาลาซิโอสเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังจากแพ้โอเล่ห์ดงไปแล้ว ปาลาซิโอสได้ครองแชมป์เฉพาะกาลของสมาคมมวยโลก แต่พอชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรก ปาลาซิโอสกลับทำน้ำหนักไม่ได้ ทำให้ถูกปลดจากตำแหน่ง แต่เมื่อขึ้นชก ปาลาซิโอสชนะน็อกอาร์มันโด ตอร์เรส ในยกที่ 9 ทำให้แชมป์ว่าง ซึ่งไผ่ผารบ ก่อเกียรติยิม ได้ชิงแชมป์ที่ว่างนี้กับเฆซุส ซิลเบสเตร และได้แชมป์ไปครอง เฟรดดี้ คัสติญโญ
คัสติญโญเริ่มชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2514 แค่ขึ้นชกครั้งแรกก็เป็นฝ่ายแพ้น็อค กูดี เอสปาดาส ยก 4 ถึงจะแพ้ตั้งแต่การชกครั้งแรกแต่คัสติญโญก็ไม่ท้อ ขึ้นชกต่อไปจนชนะติดต่อกันหลายครั้ง กระทั่ง พ.ศ. 2521 จึงได้ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC คัสติญโญ เป็นฝ่ายชนะน็อค หลุยส์ เอสตาบา ยก 14 ได้ครองแชมป์โลกแต่พอป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็มาเสียแชมป์ให้เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ที่กรุงเทพฯ เวนิส บ.ข.ส.
เวนิสเกิดวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2493 ที่อำเภอท่าอุเทน จังหวัดนครพนม ต้นตระกูลของเวนิสล้วนต่างเป็นนักมวยมากันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นปู่ พี่ชาย หรือลุง เวนิสเริ่มชกมวยไทยครั้งแรกแถวบ้านใช้ชื่อว่า "นิดเดียว พลายทอง" ขณะยังเป็นนักเรียนอยู่ที่โรงเรียนปิยะมหาราชาลัย มีฝีมือดีใช้ได้พอสมควร จากนั้นจึงได้เดินทางเข้ามาชกในกรุงเทพมหานครในชื่อ "เวนิส บ.ข.ส." ที่เวทีราชดำเนิน ในรายการ "จ้าวสุริยา" ของโปรโมเตอร์ จวน สุริยะกุล ชนะติดต่อกันหลายครั้งโดยเฉพาะลูกเตะก้านคอ และหมัดซ้ายที่หนักหน่วงรุนแรง ออสการ์ ลาริออส
ออสการ์ ลาริออส (Oscar Larios) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 ที่ เมืองซาโปเปก ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 66 ครั้ง ชนะ 59 เสมอ 1 แพ้ 6 
ออสการ์ ลาริออส ลาริออสขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 14 มกราคม พ.ศ. 2537 ชนะน็อค ดาวิด การ์เซีย ยก 1 ที่เม็กซิโก จากนั้นขึ้นชกชนะรวด จนได้ครองแชมป์มวยสากลรัฐซีนาลัวรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ พ.ศ. 2539 ลาริออสพบกับความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2540 เมื่อเป็นฝ่ายแพ้น็อค อิสราเอล วาสเควซ ยกแรก แต่หลังจากนั้นก็ชกชนะรวดมาตลอดอีก จนได้ครองแชมป์ WBC Mundo Hispano รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท เมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2541 ชนะน็อค เกรโกริโอ เมดินา ยก 2 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBO เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2541 แต่ไม่สำเร็จ แพ้น็อค อะกาปีโต ซานเชซ ยก 5 จากนั้นลาริออสคว้าแชมป์เม็กซิโกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทมาครองเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ชนะน็อค คาเวียร์ กัลป์เดรอน ยก 2 และป้องกันแชมป์เม็กซิโกได้ถึง 7 ครั้ง ก่อนจะขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC ซึ่งลาริออสเป็นฝ่ายชนะคะแนน ซีซาร์ โซโต ได้สิทธิขึ้ชิงแชมป์รุ่นนี้กับวิลลี เจอร์ริน เมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2544 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ไม่ได้แชมป์  อีเวอราโด โมราเลส
โมราเลสเริ่มชกมวยสากลอาชีพตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เคยเดินทางมาชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBU กับสุวัจชัย นครหลวงโปรโมชั่นในไทย เมื่อ พ.ศ. 2540 ผลปรากฏว่าเสมอกันไปอย่างดุเดือด หลังจากนั้นโมราเลสได้ครองแชมป์เม็กซิโกรุ่นฟลายเวตเมื่อ พ.ศ. 2544 และได้ครองแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBO เมื่อ พ.ศ. 2546 มีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBO กับโอมาร์ นาวาเอซ และรุ่นฟลายเวท WBC กับพงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ แต่ไม่สำเร็จทั้งสองครั้ง คริสเตียน (นักมวยปล้ำ)
ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2012) คริสเตียนได้ออกมาสนับสนุนจอห์น โลรีนายติส ให้เป็นผู้จัดการทั้งรอว์ และสแมคดาวน์ พร้อมกับ อัลเบร์โต เดล รีโอ และมาร์ก เฮนรี ที่ออกมาสนับสนุนให้กับโลรีนายติส ด้วยเช่นกัน คริสเตียนบอกว่าเขาถูกเชมัสกข้อเท้า และยังถูกบิ๊กโชว์อัดจนคอแทบหักแต่ ทีโอดอร์ ลอง ก็ยังบังคับให้เขาออกไปปล้ำจนต้องเจ็บซ้ำอีก ดังนั้นเขาจึงขอสนับสนุนให้โลรีนายติสมาเป็นผู้จัดการแทน จากนั้นทุกคนก็ร่วมถ่ายรูปหมู่กันเพื่อประสานความสัมพันธ์ที่ดี ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 คริสเตียนได้เข้าร่วมทีมของโลรีนายติส เจอกับทีมของทีโอดอร์ ลอง ในแมตช์แทกทีม 12 คน แต่ว่าคริสเตียนได้รับบาดเจ็บจากการถูกซีเอ็ม พังก์ เล่นงานในรอว์สุดท้ายก่อนเรสเซิลเมเนีย 26 มีนาคม จนต้องหมดสิทธิ์ ซึ่งแท้จริงแล้วอาการบาดเจ็บของคริสเตียนนั้นยังไม่หายดี ในโอเวอร์เดอะลิมิต (2012) คริสเตียนได้กลับมาเป็นฝ่ายธรรมะอีกครั้ง และได้เข้าร่วม "People Power" แบทเทิลรอยัล 20 คน ผู้ชนะจะได้สิทธิ์เลือกในการชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลหรือแชมป์ยูเอส และคริสเตียนก็ได้เป็นผู้ชนะและได้เลือกที่จะชิงแชมป์อินเตอร์กับเจ้าของแชมป์ โคดี โรดส์ คืนเดียวกันคริสเตียนก็คว้าแชมป์จากโคดีมาได้ ก่อนเสียแชมป์ให้กับเดอะมิซในรอว์ ตอนที่ 1000 จอห์น ซีนา
ในรอว์ 30 เมษายน ซีนาออกมาโดยมีการเข้าเฝือกอ่อนที่แขนซ้าย ซีนาบอกว่า ทริปเปิล เอช แขนหัก จากการถูก เลสเนอร์ เล่นงานหักแขน และเมื่อคืนชั้นก็เจอแบบเดียวกัน แต่ตอนนี้ชั้นก็มาอยู่ที่นี่แล้ว จากการทำ MRI สแกนพบว่ากล้ามเนื้อไม่ฉีก ดังนั้นเขาจึงยังอยู่ใน WWE มันมีการเจ็บอยู่สองประเภท คือ บาดเจ็บ กับเจ็บ ถ้าบาดเจ็บก็ต้องถูกส่งกลับบ้าน แต่ถ้าแค่เจ็บ เขาก็สามารถออกมาทำในสิ่งที่เขารักได้ จอห์น โลรีนายติส ออกมา บอกว่าเขานำเอา เลสเนอร์ กลับมาในฐานะสัญลักษณ์คนใหม่ของสมาคม และบอกว่าคนที่จะเจอกับซีนา ในโอเวอร์เดอะลิมิต (2012) ออกมาแล้วคือลอร์ด เทนไซ ขึ้นเวทีมาเตรียมจะรุมซีนา ที่ไหนได้ โลรีนายติส อัดใส่ซีนาจากด้านหลังแล้วบอกว่าคนที่จะเจอกับซีนา ในโอเวอร์เดอะลิมิต คือ โลรีนายติส นั่นเอง จากนั้นซีนาก็ถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บหนักที่แขนซ้าย[109] ในรอว์ 14 พฤษภาคม โลรีนายติสออกมาล้อเลียนคนดูที่เชียร์ซีนาว่าเป็นไอ้พวกขี้แพ้ เพราะซูเปอร์สตาร์ที่คุณชอบก็สะท้อนถึงตัวตนคุณ ซีนาเป็นไอ้ขี้แพ้ ทำให้แฟนๆ ของเขาเป็นไอ้ขี้แพ้ด้วยมันแพ้ เดอะ ร็อก และถูกเลสเนอร์อัดเละ ซีนาออกมาล้อเลียนโลรีนายติส และอีฟ ก็ออกมายื่นแฟกซ์ให้อ่าน ซีนาแย่งเอาไปอ่าน บอกว่าเป็นแฟกซ์จากสำนักงานใหญ่ WWE สั่งให้แมตช์ระหว่างซีนากับโลรีนายติส เป็นแมตช์ตัวต่อตัว ห้ามมีผู้ติดตาม ไม่มีกรรมการพิเศษ ชนะด้วยการกดหรือซับมิชชั่นเท่านั้น ถ้าซูเปอร์สตาร์คนไหนเข้ามาก่อกวนจะถูกไล่ออกทันที และถ้าโลรีนายติสแพ้ ก็จะถูกไล่ออกเช่นกัน ในโอเวอร์เดอะลิมิต ซีนาก็เป็นฝ่ายแพ้ให้โลรีนายติส[110] จากการช่วยเหลือของบิ๊กโชว์ ที่ถูกไล่ออกไปแล้ว[111] ในรอว์ 21 พฤษภาคม โลรีนายติส ได้ประกาศแนะนำคู่ต่อสู้คนต่อไปของซีนาในโนเวย์เอาท์ (2012) นั่นคือบิ๊กโชว์[112] คืนเดียวกัน ซีนาต้องปล้ำแฮนดิแคปจับคู่กับเชมัส เจอกับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์, แจ็ก สแวกเกอร์ และเทนไซ โดยมีนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมอยู่ข้างเวทีเป็นลัมเบอร์แจ็ก สุดท้ายแมตช์จบลงโดยไม่มีผลการตัดสินเพราะนักมวยปล้ำข้างเวทีขึ้นมารุม หลังแมตช์ บรรดาฝ่ายธรรมะก็รีบวิ่งออกมาช่วย ซีนารีบวิ่งไปหลังเวทีเพื่อไปตามหา บิ๊กโชว์ แต่กลายเป็นเจอหมัดน็อคจนสลบไป ในโนเวย์เอาท์ ซีนาได้เจอกับ บิ๊กโชว์ ในแมตช์การปล้ำในกรงเหล็ก โดยถ้าซีนา แพ้จะต้องถูกไล่ออก และถ้า บิ๊กโชว์ แพ้ โลรีนายติส จะถูกไล่ออก[113] สุดท้ายซีนาก็เป็นฝ่ายชนะ และทำให้โลรีนายติสถูกไล่ออก หลังแมตช์โลรีนายติสจะเอาไม้เท้ามาฟาดซีนา แต่โดนจับแบก วินซ์เอาไมค์มาและจัดการ You're Fired!! ใส่หน้าโลรีนายติส แล้วซีนาก็ AA ทะลุโต๊ะปิดรายการ[114] ในรอว์ 25 มิถุนายน ซีนาออกมาล้อเลียน บิ๊กโชว์ ต่างๆ นานา คริส เจอริโค ออกมาแล้วก็ไล่ซีนา บอกว่าคืนนี้เป็นคืนที่จะต้องต้อนรับการกลับมาของชั้น ไม่ใช่ให้แกมาเล่นตลกโชว์ ซีนาบอก ตอนนี้บิ๊กโชว์ มันกำลังคลั่ง มันจะเข้าร่วมแมตช์มันนีอินเดอะแบงก์ เพราะฉะนั้นชั้นจึงขอเข้าร่วมแมตช์นี้ด้วยเพื่อหยุดยั้งบิ๊กโชว์ เจอริโคบอกว่า แกจะเล่นบทฮีโร่ไปถึงไหนแมตช์มันนีอินเดอะแบงก์ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันเป็นแมตช์ที่โหดและอาจทำให้ต้องยุติอาชีพได้เลย วิคกี เกอร์เรโร ออกมา และบอกว่าจะมีแมตช์มันนีอินเดอะแบงก์สองแมตช์ทั้งรอว์และสแมคดาวน์ โดยฝั่งรอว์จะอนุญาตให้เฉพาะอดีตแชมป์ WWE เท่านั้นที่จะมีสิทธิ์เข้าร่วมผู้ที่จะได้เข้าร่วมก็คือ บิ๊กโชว์, เคน, คริส เจอริโค และ ซีนา[115] ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2012) ซีนาได้คว้ากระเป๋าเอกสารสิทธิ์ในการชิงแชมป์ WWE[116][117] โรเบร์โต ดูรัน
ดูรันเกิดเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1951 ที่เมืองเอลชอร์ริโย ประเทศปานามา เริ่มชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1967 ในรุ่นไลต์เวต ทำสถิติชนะรวดจนได้ชิงแชมป์โลกในรุ่นไลต์เวต สมาคมมวยโลก (WBA) กับ เคน บูชาแนน นักชาวสกอตแลนด์ ที่นิวยอร์กซิตี เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1972 ดูรันสามารถเอาชนะน็อกบูชาแนนไปได้ในยกที่ 13 จากนั้นดูรันได้ชกนอกรอบอีก 3 ครั้ง 2 ครั้งแรกสามารถเอาชนะน็อกนักมวยโนเนมได้เพียงยกแรก แต่ในครั้งที่ 3 ดูรันต้องพบกับความพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิตแก่นักมวยชาวเปอร์โตริโก เอสเตบัน เด เฮซุส ซึ่งต่อมากลายมาเป็นคู่ปรับคนสำคัญอีกคนหนึ่งของดูรัน