เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ประพันธ์โดยใคร ?
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร หรือ โมะโนะโนะเกะฮิเมะ () เป็นภาพยนตร์อนิเมะแฟนตาซีอิงประวัติศาสตร์ ที่เขียนและกำกับโดยฮะยะโอะ มิยะซะกิแห่งสตูดิโอจิบลิ โมะโนะโนะเกะ () ไม่ใช่ชื่อแต่เป็นคำที่ใช้เรียกภูตผีปีศาจ ภาพยนตร์เรื่องนี้เผยแพร่ในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม และ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามลำดับ
จักรพันธ์ ห้วยเพชร
จักรพันธ์ ห้วยเพชร เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวไทย และมีผลงานสร้างชื่ออย่าง "สตรีทบอลสะท้านฟ้า" (Super Dunker) ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลชนะเลิศโกลด์อะวอร์ด จากอินเตอร์เนชั่นแนล มังงะอะวอร์ด ครั้งที่ 3 ที่จัดขึ้นโดยกระทรวงการต่างประเทศ ประเทศญี่ปุ่น ในพ.ศ. 2552 โดยมีการ์ตูนทั้งหมด 303 เรื่อง จาก 55 ประเทศทั่วโลกที่เข้าร่วมประกวดในปีดังกล่าว นอกจากนี้เขายังมีผลงานหนังสือการ์ตูน "Flyff COMIC!" ที่มีต้นฉบับมาจากเกม "ฟลิฟ ออนไลน์" ซึ่งเป็นเกมออนไลน์ จากเกาหลีใต้ จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ และมีงานเขียนสารคดีกึ่งอัตชีวประวัติที่มีชื่อว่า "บุกเมืองมังงะ" จัดพิมพ์โดยบันลือกรุ๊ป อันเป็นเรื่องราวที่กล่าวถึงเหตุการณ์ที่เขาเดินทางไปประเทศญี่ปุ่น มงกุฎไพร
คืนนั้นแงซายฉลองมื้อเย็นที่เรียกว่า “แกรนด์ดินเนอร์” รับรองอาคันตุกะต่างแดน มีการดื่มกินพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ครั้นงานเลี้ยงเลิกราแล้ว รพินทร์ก็กลับไปกลับฝ่ายนายจ้างของตน แต่ก็แอบกลับมาพบกับฝ่ายดารินอีก ทั้งสองคน พี่ชาย ไชยยันต์ และทุกคนคุยกันต่ออย่างสนุกสนาน จนกระทั่งแงซายกับส่างปาเข้ามาร่วมวงสนทนา ครู่หนึ่ง เชษฐาก็พูดถึงชีวิตของรพินทร์และดารินต่อไป และพูดเป็นเชิงรับรองยกน้องสาวให้รพินทร์แล้ว แล้วเชษฐาก็ประกาศให้รพินทร์และดารินเป็นคู่สามีภรรยากันในตอนนั้นเอง แล้วโดยที่ไม่มีใครคาดคิด เมยานีก็ก้าวเข้ามาในปราสาทพร้อมวงแห่ประโคม ถือถาดวาง “มงกุฎไพร” คือช่อดอกไม้ป่า ที่รพินทร์และดารินต่างฝันทางจิตตรงกันว่า รพินทร์เคยถักให้ดารินสวมเป็น “มงกุฎไพร” แทนใจของเขา ขณะเดินทางฝ่าฟันกันมาในครั้งนี้ แงซายก็เชิญให้รพินทร์สวมมงกุฎไพรให้ดาริน เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
อะชิตะกะและซังตามศีรษะชิชิกะมิมาทันในที่สุด จิโกะบอกว่าใกล้รุ่งเช้าแล้วร่างเมือกดำกำลังจะสลายไปไม่จำเป็นต้องคืนหัวแก่ชิชิกะมิ อะชิตะกะและซังไม่เชื่อฟังและตัดสินใจใช้มือของมนุษย์ชูหัวขึ้นคืนให้กับร่างเมืองดำที่ตามมาอย่างไม่เกรงกลัวความตายและขอให้ชิชิกะมิไปสู่สุขคติ เมือกดำถาโถมลงสู่ทั้งสองซึ่งมีรอยแผลดำที่เกิดจากการต้องคำสาปอยู่ทั่วร่างกาย ทั้งสองใช้มือคนละข้างชูศีรษะชิชิกะมิขึ้นและกอดกันไว้แน่นจนหมดสติด้วยพลังอันมหาศาลของเมือกดำที่ถาโถมใส่ ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบลงไปชั่วขณะ ร่างเมือกดำล้มลงสู่โลหะนครและทะเลสาบหลังจากรับศีรษะคืน ทุกสิ่งเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แผ่นดินกลับเขียวขจี คนที่เป็นโรคเรื้อน คนที่ต้องคำสาป รวมถึงอะชิตะกะ ต่างก็ได้รับการเยียวยา อะชิตะกะและซังต้องแยกจากกัน ซังยังไม่อาจให้อภัยมนุษย์และเธอตัดสินใจกลับไปอยู่กับหมาป่า อะชิตะกะตัดสินใจอยู่ที่โลหะนครซึ่งเอะโบะชิปฏิญาณตนว่าจะทำให้ดีกว่าเดิม แต่ทั้งสองสัญญาว่าจะมาพบกันอีก เรื่องราวจบลงด้วยฉากของโคะดะมะกลับคืนมาในป่าแสดงให้เห็นว่าในที่สุดชีวิตก็ได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ธีรนัยน์ ณ หนองคาย
ธีรนัยน์บันทึกเสียงครั้งแรกเป็นผู้ให้เสียงการร้องเพลงภาคภาษาไทยในภาพยนตร์การ์ตูนของ Warner Brothers เรื่อง The Pebble and the Penguin ในปี 2538 และผลงานเริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นเมื่อเธอให้เสียงร้องเพลงเป็นเสียงของ Pocahontas ในเพลง สีสันแห่งสายลม (Colors of the Wind) และ “ปล่อยใจไปตามสายชล” (Just Around The River Bend) จากภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง Pocahontas เธอกล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์ว่า เป็นการร้องเพลงที่ได้เงินมาด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก[12] ต่อมาในปี 2539 เธอขับร้องเพลง “ลมหนาว” ในอัลบั้มบทเพลงพระราชนิพนธ์ “ธ สถิตในดวงใจนิรันดร์” ซึ่งจัดทำโดยโรงเรียนจิตรลดา เพื่อเฉลิมฉลองแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในวโรกาสที่ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี ในปี 2540 ร้องเพลง “สื่อเพื่อชีวิตที่ดีกว่า” และ “Media for Better Life” ในอัลบั้ม “Golden Records” ของเอ็มสแควร์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์” และได้บันทึกเสียงเพลง “รักคืออะไร” ซึ่งเป็นเพลงเอกประกอบละครทีวีเรื่องร้อยรสบทละคร ตอนรักคืออะไร และเพลง "นางเอก" กับเพลง “ดวงชีวิต” จากละครทีวีเรื่องนางเอก ในปี 2541 บันทึกเสียงเพลง “Beauty and the Beast” ลงในอัลบั้ม “Sila-on Bros., Family and Friends” ของบริษัท เอสแอนด์พี ซินดิเคท จำกัด (มหาชน) และ ให้เสียงร้องเพลงภาคภาษาไทยแก่ Pocahontas ในเพลง “Where Do I Go from Here” และ “What a Day in London” จากภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง Pocahontas II: Journey to a New World ภูตพิศวาส
ภูตพิศวาส เป็นบทประพันธ์ของ รพีพร (สุวัฒน์ วรดิลก) แนวภูตผีปีศาจ เป็นเรื่องความรักระหว่างคนกับวิญญาณสาว ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์มาแล้วมากมาย เป็นภาพยนตร์ 3 ครั้ง (พ.ศ. 2507, พ.ศ. 2523, พ.ศ. 2538) และละครโทรทัศน์ 5 ครั้ง (พ.ศ. 2523, พ.ศ. 2525, พ.ศ. 2538, พ.ศ. 2547, พ.ศ. 2561) แพระไดส์ลอสต์
แพระไดส์ลอสต์ () หรือ “สวรรค์ลา” เป็นบทกวีมหากาพย์ประพันธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยกวีชาวอังกฤษ จอห์น มิลตัน ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1667 เป็นหนังสือชุดมี 10 บรรพ ตีพิมพ์ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1674 โดยจัดแบ่งเนื้อหาใหม่เป็น 12 บรรพ (ตามแบบอย่างการจัดแบ่งเนื้อหาใน มหากาพย์แอเนียด ของเวอร์จิล) เนื้อหาของบทกวีเกี่ยวกับเรื่องราวในตำนานความเชื่อทางคริสต์ศาสนา ว่าด้วยเรื่องการล่มสลายของมนุษย์ กล่าวคือ การที่มนุษย์คู่แรกของโลก อาดัม กับ อีฟ ถูกล่อลวงโดยซาตานให้กระทำความผิด ละเมิดคำสั่งของพระผู้เป็นเจ้า ทำให้ต้องถูกเนรเทศออกจากสวนสวรรค์อีเดน วัตถุประสงค์ในการประพันธ์ของมิลตันมีระบุไว้ในหนังสือเล่ม 1 กล่าวว่า "เพื่อแสดงให้เห็นวิธีการที่พระเจ้าทำต่อมนุษย์" และอธิบายให้เห็นถึงความขัดแย้งระหว่างการมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าของพระผู้เป็นเจ้า กับการทำตามเจตจำนงเสรี เป็นวรรณกรรมที่มีแนวคิดแบบยุคบาโรก บ้านไร่ปลายฝัน
บ้านไร่ปลายฝัน เป็นชุดนวนิยายรัก ประพันธ์โดย ณารา ซ่อนกลิ่น ร่มแก้ว และแพรณัฐ ประกอบไปด้วยหนังสือ 4 เล่ม คือ ธาราหิมาลัย ดวงใจอัคนี ปฐพีเล่ห์รัก และ วายุภัคมนตรา ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 โดยสำนักพิมพ์พิมพ์คำ วิลเลียม เชกสเปียร์
วิลเลียม เชกสเปียร์ (English: William Shakespeare; รับศีล 26 เมษายน ค.ศ. 1564 - 23 เมษายน ค.ศ. 1616[1]) เป็นกวีและนักเขียนบทละครชาวอังกฤษ ได้รับยกย่องทั่วไปว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ของอังกฤษและของโลก[2] มักเรียกขานกันว่าเขาเป็นกวีแห่งชาติของอังกฤษ และ "Bard of Avon" (กวีแห่งเอวอน) งานเขียนของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน ประกอบด้วยบทละคร 38 เรื่อง กวีนิพนธ์แบบซอนเน็ต 154 เรื่อง กวีนิพนธ์อย่างยาว 2 เรื่อง และบทกวีแบบอื่นๆ อีกหลายชุด บทละครของเขาได้รับการแปลออกไปเป็นภาษาต่างๆ มากมาย และเป็นที่นิยมนำมาแสดงมากที่สุดในบรรดาบทละครทั้งหมด[3] หัวใจน้ำหมึก
หัวใจน้ำหมึก (; ) เป็นวรรณกรรมเยาวชนแฟนตาซี ประพันธ์โดยคอร์เนอเลีย ฟุงเค่อ (Cornelia Funke) นักเขียนชาวเยอรมัน เป็นหนังสือเล่มแรกในชุดไตรภาคโลกน้ำหมึก หนังสือเล่มที่สองและสามคือ มนตร์น้ำหมึก (Inkspell) และ มฤตยูน้ำหมึก (Inkdeath) เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ซังทราบว่าพวกหมูป่าภายใต้ผู้นำคือโอคโคะโตะเทพเจ้าหมูป่ากำลังเตรียมแผนโจมตีหมู่บ้านถลุงเหล็ก ส่วนเอะโบะชิก็เตรียมการที่จำทำลายชิชิกะมิเช่นกัน มีความเชื่อกันว่าศีรษะของชิชิกะมิให้ความเป็นอมตะแก่ผู้ครอบครอง จิโกะซึ่งแท้จริงแล้วเป็นพ่อค้า-คนเก็บของป่าล่าสัตว์ ต้องการจะมอบศีรษะชิชิกะมิให้แก่พระจักรพรรดิ เพื่อให้ทรงใช้พระราชอำนาจปกป้องโลหะนครจากไดเมียวที่อยากเข้ามาช่วงชิงความมั่งคั่งในเมือง เอะโบะชิก็รู้ดีอยู่ว่าซามูไรอาจใช้โอกาสบุกยึดโลหะนครได้ในช่วงที่ออกไปล่าชิชิกะมิ แต่เธอก็ดึงดันที่จะออกไปล่าชิชิกะมิกับจิโกะ คนของจิโกะทำหลุมพรางสำหรับหมู่ป่า และยิงโอคโคะโตะด้วยลูกเหล็กพิษชนิดเดียวที่ใช้กับนะโกะ โอคโคะโตะจึงต้องเข้าป่าไปหาชิชิกะมิเพื่อหวังว่าจะได้รับการรักษา เจ. เค. โรว์ลิง
โจแอนน์ "โจ" โรว์ลิง (English: Joanne "Jo" Rowling, OBE FRSL[1]) หรือนามปากกา เจ. เค. โรว์ลิง[2] และ<b data-parsoid='{"dsr":[1509,1531,3,3]}'>โรเบิร์ต กัลเบรธ (เกิด 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1965)[3] เป็นนักเขียนนวนิยายชาวอังกฤษ ผู้เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ประพันธ์วรรณกรรมแฟนตาซีชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ ซึ่งได้รับความความสนใจจากทั่วโลก ได้รับรางวัลมากมาย และมียอดขายกว่า 500 ล้านเล่ม[4] และยังเป็นหนังสือชุดที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์[5] ด้านภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ดัดแปลงมาจากหนังสือก็เป็นภาพยนตร์ชุดที่ทำรายได้มากที่สุดเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์[6] โรว์ลิงอนุมัติบทภาพยนตร์ทุกภาค[7] และตลอดจนควบคุมงานฝ่ายสร้างสรรค์ภาพยนตร์ภาคสุดท้ายในฐานะผู้อำนวยการสร้าง[8] เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
อะชิตะกะกลับไปยังโลหะนครแต่พบว่าเมืองกำลังถูกโจมตีและเอะโบะชิกำลังออกไปล่าชิชิกะมิ เขาสัญญากับชาวเมืองว่าจะจำเอะโบะชิกลับมา ระหว่างทางยักกุรุถูกยิงแต่อะชิตะกะพบหมาป่าเผ่าโมะโระในซากหมูป่า จึงฝากยักกุรุไว้ที่โลหะนครและขี่หมาป่าตามไป เมื่อเขาพบเอะโบะชิก็รีบเตือนว่าเมืองกำลังถูกโจมตีแต่เธอก็ไม่ถอยกลับ โอคโคะโตะกลายร่างเป็นปีศาจใกล้สระน้ำของชิชิกะมิ ซังพยายามยับยั้งไว้แต่ไม่สำเร็จและติดอยู่ในจมูกของหมูป่ายักษ์ที่มีหนอนน่าเกลียดชอนไช ซังกำลังจะต้องคำสาปอย่างเดียวกับที่อะชิตะกะได้รับจากนะโกะ อะชิตะกะเข้าช่วยเหลือซังแต่ถูกสลัดกระเด็นตกน้ำไป โมะโระต่อสู้กับโอคโคะโตะเพื่อช่วยซังและมอบเธอให้กับอะชิตะกะ ชิชิกะมิเข้ามาเอาชีวิตของโมะโระและโอคโคะโตะไป ทั้งสองจึงสิ้นลมอย่างสงบ ปีศาจแห่งโรงอุปรากร
ปีศาจแห่งโรงอุปรากร (; ) เป็นวรรณกรรมฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงระดับโลก ซึ่งประพันธ์โดยนักเขียนชาวฝรั่งเศสนามว่า กัสตง เลอรู เป็นนวนิยายแนวโกธิกแบบลึกลับสยองขวัญซึ่งอิงจากเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในโรงอุปรากรการ์นิเย่ของฝรั่งเศส และมีเนื้อหาที่กล่าวถึงความรักสามเส้าระหว่างชายอัปลักษณ์ชื่ออีริค (แฟนธ่อม) คริสติน ดาเอ้ ผู้เป็นนักร้องอุปรากรสาวซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเขา และราอูล ซึ่งเรื่องนี้จบลงด้วยโศกนาฏกรรมที่เศร้าสลด เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ยังอยู่ในรายการภาพยนตร์อเนิเมชันที่ดที่สุด 50 เรื่องของ เทอร์รี่ กิลเลียม[20] เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ระหว่างทางอะชิตะกะผ่านหมู่บ้านที่ถูกซามูไรรุกราน เขาจำเป็นต้องป้องกันตัวเพราะถูกขวางทางและถูกโจมตี แขนที่ต้องคำสาปได้แสดงพลังเหนือธรรมชาติ ทำให้ลูกธนูของเขาตัดแขนขาหรือศีรษะมนุษย์ได้ เมื่อถึงเมืองถัดไปอะชิตะกะได้พบกับจิโกะนักบวชพเนจร จิโกะและอะชิตะกะค้างแรมด้วยกัน จิโกะรู้ว่าอะชิตะกะเป็นชาวเอะมิชิเพราะเห็นกวางแดง ธนูหิน และชามที่เขาใช้ เขาบอกอะชิตะกะว่าเขาอาจพบกับสิ่งที่ตามหาได้ในป่าของเทพเจ้ากวาง "ชิชิกะมิ" ในภูเขาทางตะวันตกที่เต็มไปด้วยเทพเจ้าสัตว์ป่าขนาดยักษ์ จิโกะยังบอกอีกด้วยว่าป่านั้นเป็นแดนหวงห้ามที่มนุษย์ไม่อาจรุกล้ำ เสียงเพรียกจากพงไพร
เสียงเพรียกจากพงไพร () เป็นนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกันแจ็ค ลอนดอน ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1903 โครงเรื่องของ “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” เป็นเรื่องเกี่ยวกับสุนัขที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีอย่างสุนัขบ้านชื่อ “บัค” ที่สัญชาตญาณป่าได้รับกระตุ้นขึ้นหลังจากเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นที่ทำให้ “บัค” กลายเป็นสุนัขลากเลื่อนในยูคอนระหว่างสมัยการตื่นทองคลอนไดค์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ทำให้มีการซื้อขายสุนัขลากเลื่อนกันด้วยราคาสูง เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2544 โมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์อนิเมะชันที่ขายดีที่สุดในสหรัฐอเมริกา แต่อย่างไรก็ดีภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ประสบความสำเร็จทางการเงินเท่าที่ควรในสหรัฐอเมริกา โดยมียอดรายได้ได้ทั้งสิ้น 2,298,191 ดอลลาร์สหรัฐนช่วงแปดสัปดาห์แรก[21] ดวงใจอัคนี
ดวงใจอัคนี เป็นนวนิยายเล่มที่สองในซีรีส์ชุดบ้านไร่ปลายฝัน ประพันธ์โดย ซ่อนกลิ่น พิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 โดยสำนักพิมพ์พิมพ์คำ ต่อมาได้ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 พ.ศ. 2553 ในชุด 4 หัวใจแห่งขุนเขา เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย () เป็นนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี นักเขียนชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1943 อ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรีเขียนงานเขียนชิ้นนี้ขณะพำนักอยู่ที่นิวยอร์ก เจ้าชายน้อยถือได้ว่าเป็นหนังสือขายดีติดอันดับโลก นวนิยายชุดนี้ได้รับการจัดแปลกว่า 255 (ภาษาและภาษาถิ่น) ภาษาและมียอดจำหน่ายกว่า 80 ล้านเล่มทั่วโลก ในหลายประเทศได้มีการนำเอาเนื้อเรื่องจากหนังสือไปสร้างเป็นการ์ตูน ภาพยนตร์ ละครเวที อุปรากร และการแสดงรูปแบบอื่น ๆแรกเริ่มเดิมที แซ็งแตกซูว์เปรี ผู้ประพันธ์ มีจุดประสงค์เขียนเพื่อเสียดสีสังคมเท่านั้น ทว่าเนื้อหาที่มีแง่คิดดี ๆ เหล่านี้ได้ถูกนักวิจัยจัดให้งานเขียนชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มของวรรณกรรมเยาวชนแทนในเวลาต่อมา นอกจากนี้ยังมีข้อคิดสอดแทรกดี ๆ ที่คล้ายคลึงกับหลักพุทธธรรมด้วยเช่นกัน เช่น หลักอนิจจัง เพชรพระอุมา
เพชรพระอุมา เป็นนวนิยายแนวผจญภัยที่มีขนาดความยาวมากที่สุดในประเทศไทย และนับว่าเป็นนวนิยายที่มีความยาวมากที่สุดในโลก[1] บทประพันธ์โดย พนมเทียน ซึ่งเป็นนามปากกาของนายฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ ตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ และตีพิมพ์ต่อเนื่องในหนังสือพิมพ์รายวัน ใช้ระยะเวลาในการประพันธ์ยาวนานกว่า 25 ปี[2] โดยพนมเทียนเริ่มต้นการประพันธ์เพชรพระอุมาในวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 และสิ้นสุดเนื้อเรื่องทั้งหมดในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2533 รวมระยะเวลาในการประพันธ์ทั้งสิ้น 25 ปี 7 เดือน กับ 2 วัน[3] พระสุนทรโวหาร (ภู่)
วรรณกรรมอีกชิ้นหนึ่งที่คาดว่าไม่ใช่ฝีมือแต่งของสุนทรภู่ คือ สุภาษิตสอนหญิง แต่น่าจะเป็นผลงานของนายภู่ จุลละภมร ซึ่งเป็นศิษย์[12] เนื่องจากงานเขียนของสุนทรภู่ฉบับอื่น ๆ ไม่เคยขึ้นต้นด้วยการไหว้ครู ซึ่งแตกต่างจากสุภาษิตสอนหญิงฉบับนี้ พิทยา บุณยรัตพันธุ์
เริ่มร้องเพลงครั้งแรกกับวงดนตรีสุนทราภรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2495 โดยเพลงที่ทำชื่อเสียงให้เธอคือ เพลง “ใจสาว” คำร้องโดย สุรัฐ พุกกะเวส ทำนองโดย เอื้อ สุนทรสนาน จากนั้น ลาออกมาอยู่กับวงดนตรีประสานมิตร (อายุของวงอยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2496-2500) ประมาณ 2 ปีเศษ เพลงแรกที่ขับร้องบันทึกเสียงคือเพลง “สาวสะอื้น” จากผลงานของ เวส สุนทรจามร สำหรับเพลงที่โด่งดังมากที่สุดและสร้างชื่อเสียงให้แก่ เพลงหนึ่งคือ เพลง"จูบ" แต่งเนื้อร้อง/ทำนองโดยสุรพล โทณะวณิก
เพลง อย่าบอกใครนะ - คนึงหา - ถ้าฉันจะรัก - โถ่...มดแดง - โกรธฉันหรือเปล่า - รักให้โง่ เป็นต้น
พิทยา บุณยรัตพันธุ์ ได้รักษาตัวด้วยโรคอัมพฤกษ์ มานานกว่า 10ปี ที่บ้านพักของตนเอง และ ถึงแก่กรรมด้วยอาการสงบ เมื่อวันพุธที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2553 เวลา 04.00 น.สิริอายุได้ 77 ปี โดยศพได้รับการบำเพ็ญกุศล ณ วัดหัวลำโพง ศาลา 5 และประชุมเพลิงศพ ในวันจันทร์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2553 พ็อลเทอร์ไกสท์
พ็อลเทอร์ไกสท์ได้ถูกอ้างอิงในวัฒนธรรมร่วมสมัย โดยมีการเขียนเป็นนวนิยายในชื่อเดียวกันนี้ (ฉบับแปลเป็นภาษาไทยใช้ชื่อว่า "โพลเทอร์ไกสท์ผีเกเร") โดย เจมส์ คาห์น นักเขียนชาวอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1982 ซึ่งต่อมาทางฮอลลีวูดก็ได้สร้างภาพยนตร์จากนวนิยายเรื่องนี้ด้วยในชื่อเดียวกัน อำนวยการแสดงโดยสตีเวน สปีลเบิร์ก ในปีเดียวกัน ซึ่งภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนต้องมีการสร้างต่อมาอีก 3 ภาค และสร้างเป็นซีรีส์ (ในชื่อภาษาไทยใช้ชื่อว่า "ผีหลอกวิญญาณหลอน") ซึ่งทำให้ทั้งโลกได้รู้จักกับปรากฏการณ์พ็อลเทอร์ไกสท์มากขึ้น เพชรพระอุมา
ต่อมาได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ชวนะบุตร ในปี พ.ศ. 2518 จำนวน 22 เล่ม แบ่งเป็นตอน ๆ รวมทั้งสิ้น 5 ตอน ได้แก่ เพชรพระอุมา ตอนไพรมหากาฬ จำนวน 5 เล่ม, ตอน ดงมรณะ จำนวน 4 เล่ม, ตอน อาถรรพณ์นิทรานคร จำนวน 4 เล่ม, ตอน ป่าโลกล้านปี จำนวน 5 เล่ม และตอน แงซายจอมจักรา จำนวน 4 เล่ม และได้รับการตีพิมพ์เพชรพระอุมาภาคสมบูรณ์ในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ภายหลังจากพนมเทียนเขียนเพชรพระอุมาภาคแรกจบ โดยเริ่มเพชรพระอุมา ตอน จอมพราน ในวันจันทร์ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2519 ถึง วันจันทร์ที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2525 และได้นำภาคแรกมาตีพิมพ์ซ้ำจนจบในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2527 และตีพิมพ์ภาคสามของเพชรพระอุมา ตอน มงกุฎไพร ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2525 ถึง พ.ศ. 2533 โดยนิตยสารจักวาลปืน[13] ศรัทธา แสงทอน
เด็กหญิงมุกประดับ (10เดซิเบล) (2011) / cover design / illustrator / Gammemagie Publisher 
THE LIBRARY OF BABEL, THE GARDEN OF FORKING PATHS, AND OTHER STORIES (Jorge Luis Borges) (2013) หอสมุดแห่งบาเบล สวนทางแพร่ง และเรื่องสั้นอื่นๆ / cover illustrator / BOOKVIRUS Publisher
Pinball,1973 (Haruki Murakami) พินบอล (2013) / cover illustrator / Gammemagie Publisher 
The Hear Wind Sing (Haruki Murakami) สลับลมขับขาน (2013) / cover illustrator / Gammemagie Publisher 
A wind Sheep Chase (Haruki Murakami) แกะรอย แกะดาว (2013) / cover illustrator / Gammemagie Publisher 
NOTTURNO INDIANO (Anitonio Tabucchi) (2013) เพลงรัตติกาลในอินเดีย / cover illustrator / BOOKVIRUS Publisher 
WISE CHILDREN (2014) (Angela Carter) แฝดเพี้ยนพิศดาร / cover design / illustrator / Gammemagie Publisher 
เพลงที่เธอให้แปล ไม่มีความหมาย (2015) (ภู่มณี ศิริพรไพบูลย์) / cover design / illustrator / Tamnak Press Publisher องค์ชายจิตป่วนกับน้องเหมียวยิ้มยาก
เรื่ององค์ชายจิตป่วนกับน้องเหมียวยิ้มยาก ได้นำเรื่องมาจัดทำเป็นมังงะ ซึ่งวาดโดย โอโคเมะเค็น เริ่มวางจำหน่ายในนิตยสารการ์ตูน คอมมิค อไลฟ์ รายเดือน ในเครือ มีเดีย แฟคทอรี่ ในเดือนมิถุนายนพ.ศ. 2554 ฉบับรวมเล่มเล่มแรกออกจำหน่ายเมื่อ 23 สิงหาคม 2554 มีจนถึงปัจจุบัน 7 เล่มด้วยกัน มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยกับ รักพิมพ์ ตีพิมพ์จนถึงปัจจุบันเป็นเล่มที่ 7 และมีฉบับมังงะที่เป็นเนื้อเรื่องแยกออกไป ในชื่อ Hentai Ōji to warawanai neko. Nya! () วาดภาพโดย คาชิ โดยออกเป็น 1 เล่มจบ เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2556 ใจอันไร้ที่พึ่งพา
ใจอันไร้ที่พึ่งพา (ฉบับ ค.ศ. 1999) หรือ คนสิ้นหวังตั้งมากมาย (ฉบับ ค.ศ. 1989) () เป็นเพลงจากภาพยนตร์แอนิเมชันของวอลต์ดิสนีย์พิกเจอส์ เรื่อง เงือกน้อยผจญภัย ซึ่งฉายครั้งแรกใน ค.ศ. 1989 และปรับปรุงใหม่อีกใน ค.ศ. 1999 เพลงนี้เขียนโดย เฮาเวิร์ด แอชแมน (Howard Ashman) และ อลัน เมนเคน (Alan Menken) และขับร้องโดย แพต แคร์รอล (Pat Carroll) เป็นเพลงที่เออร์ซูลาผีเสื้อสมุทร (Ursula the Sea Witch) ร้องแก่ แอเรียล (Ariel) เจ้าหญิงเงือกผู้เป็นนางเอกของเรื่อง เพื่อล่อลวงให้แอเรียลทำสัญญาขายเสียงให้แก่นาง แลกกับการที่นางจะปรุงน้ำมนต์เปลี่ยนแอเรียลเป็นมนุษย์ชั่วคราว เพลงนี้มีลักษณะประสมระหว่างแนวมหรสพบรอดเวย์ (Broadway Theatre) กับแนวเรื่องขบขันล้อเลียน (Burlesque) พุ่มพวง ดวงจันทร์
พุ่มพวง ดวงจันทร์ (4 สิงหาคม พ.ศ. 2504 – 13 มิถุนายน พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น ผึ้ง ชื่อจริง รำพึง จิตรหาญ เป็นนักร้องเพลงลูกทุ่ง เจ้าของฉายา ราชินีลูกทุ่ง ได้ชื่อว่ามีน้ำเสียงออดอ้อน หวาน จำเนื้อร้องได้แม่นทั้งที่ไม่รู้หนังสือ และเป็นแม่แบบให้แก่นักร้องรุ่นหลัง เมียแต่ง
เมียแต่ง บทประพันธ์ของ นันทนา วีระชน เป็นเรื่องราวของ คงไคย หนุ่มไฮโซใช้ชีวิตเสเพลมาตลอดชีวิต ที่โดน คุณหญิงภควัน แม่ของเขาบังคับ ให้แต่งงานกับ อรุณประไพ โดยที่เขาเองก็มี แฟนสาวที่กำลังคบหาดูใจกันอยู่แล้วอย่าง ปรุงฉัตร นางแบบสาวสวย สาเหตุที่อรุณประไพ ยอมแต่งงานกับ คงไคยทั้งที่ไม่รู้จักกัน คุญหญิงภวันต้องการให้ลุกชายคนเดียว เลิกเที่ยวเตร่และทำตัวเพลย์บอย จึงมุ่งหวังให้เขาแต่งงานให้ได้ แต่อรุณประไพและคงไคยต่างก็ไม่ได้มีความสนใจในกันและกันเลยแม้แต่นิดเดียว อรุณประไพมีคนรักคือ ภุชงค์ ปลัดหนุ่มหล่อที่คบหามานาน แต่เมื่อได้ทราบว่าภุชงค์ตัดสินใจแต่งงานกะทันหันกับเบญจวรรณ อรุณประไพจึงตัดสินใจเข้าพิธีแต่งงานกับคงไคยซึ่งเข้าพิธีแต่งงานด้วยการบีบบังคับจากมารดาอีกทั้งปรุงฉัตรเองก็ปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเขาเพราะยังรักในอิสระและมองหาความสุขในเพศรสที่หลากหลายในชีวิตต่อไป อรุณประไพต้องพบกับความกระด้างและหยาบคายของสามีมีเพียงความดีงามและจิตใจที่เข้มแข็งเท่านั้นที่ทำให้เธอยืนหยัดอยู่ได้ในตำแหน่งและฐานะ เมียแต่ง ที่เป็นอยู่ ความลับในใจของคุณหนูไอดอล
ความลับในใจของคุณหนูไอดอล () เป็นไลท์โนเวลญี่ปุ่น แต่งโดย ยูซาคุ อิงาราชิ วาดภาพประกอบโดย ชาา ตีพิมพ์ครั้งแรกลงในนิตยสาร เดงเงคิ เอชพี ของสำนักพิมพ์ มีเดียเวิร์กส เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2547 โดยวางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2547 และเล่มสุดท้ายวางจำหน่ายเมื่อ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยสำนักพิมพ์ "เดงเงคิ บุงโกะ" ในเครือ แอสกี มีเดียเวิร์กส ฉบับมังงะ ดัดแปลงโดย ยาซุฮิโระ มิยามะ ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร "เดงเงคิ โมเอโอ" ฉบับเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ถึง ฉบับเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2553 สำหรับอนิเมะ ผลิตโดย สตูดิโอ บาร์เซโลนา (ปัจจุบันชื่อ ไดโอมีเดีย) ออกอากาศระหว่างเดือน กรกฎาคม ถึง กันยายน พ.ศ. 2551 อนิเมะซีซันสอง ออกอากาศระหว่างเดือน ตุลาคม ถึง ธันวาคม พ.ศ. 2552 และวิชวลโนเวลสำหรับเครื่อง เพลย์สเตชัน 2 วางจำหน่ายเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 และเกมที่สอง สำหรับเครื่อง เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล วางจำหน่ายผ่านทาง ดิจิตอลดาวน์โหลด เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 หม่อมเจ้าอากาศดำเกิง รพีพัฒน์
ม.จ. อากาศดำเกิง รพีพัฒน์ ทรงเข้ารับราชการในกรมไปรษณีย์ และกรมสาธารณสุขกระทรวงมหาดไทย ทรงสนพระทัยในการประพันธ์มาตั้งแต่ครั้งเรียนอยู่ที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ โดยทรงร่วมกับนายกุหลาบ สายประดิษฐ์ ทำหนังสือ ในห้องเรียน เมื่อมาทำงานที่กรมสาธารณสุข ได้ทรงนิพนธ์นวนิยายเรื่องแรก คือ "ละครแห่งชีวิต" โดยที่สมเด็จเจ้าฟ้า กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เสนาบดีกระทรวงมหาดไทย ทรงประทานเงินทุนในการจัดพิมพ์ เมื่อพ.ศ. 2472 ซึ่งแม้ว่าจะมีราคาสูงถึงเล่มละ 3.50 บาท แต่ปรากฏว่าขายหมดทั้ง 2,000 เล่ม จนต้องมีการพิมพ์ครั้งที่สอง กษัตริย์อาเธอร์
อาเธอร์ และข้าราชบริพารของเขายังปรากฏอยู่ในงานเขียนบางส่วนใน "Lais" ของ มารี เดอ ฟรังซ์ แต่งานที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดคือกวีนิพนธ์ของกวีชาวฝรั่งเศส เครเตียง เดอ ทรัว (Chrétien de Troyes) ซึ่งส่งผลให้ตัวละคร "อาเธอร์" และตำนานของพระองค์วิวัฒนาการไปอย่างมาก เครเตียงเขียนวรรณกรรมโรแมนซ์เกี่ยวกับตำนานอาเธอร์ 5 เรื่องระหว่างปี ค.ศ. 1170 ถึง 1190 "Erec and Enide" และ "Cligès" เป็นนิทานเกี่ยวกับความรักในวังหลวงโดยมีราชสำนักของอาเธอร์เป็นฉากหลังของเรื่อง แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงจากเรื่องราวเชิงวีรบุรุษของเวลส์และวรรณกรรมแบบกัลฟริเดียน ขณะที่ "Yvain, the Knight of the Lion" เป็นเรื่องของ ยไวน์ กับ กาเวน ในการผจญภัยเหนือจินตนาการ ส่วนอาเธอร์เป็นแค่ตัวประกอบ ทว่าการพัฒนาการของตำนานอาเธอร์ส่วนที่มีนัยสำคัญมากที่สุดคือเรื่อง "Lancelot, the Knight of the Cart" ที่เป็นนิยายแนะนำตัวลานเซลอตและเบิกเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับกวินิเวียร์ ราชินีของอาเธอร์ เป็นการขยายแต่งเติมเพิ่มประเด็นความรักที่ผิดหวังของอาเธอร์ "Perceval, the Story of the Grail" เป็นตัวนำเรื่องของจอกศักดิ์สิทธิ์และกษัตริย์ตกปลา (Fisher King) ให้โด่งดัง และเช่นเดียวกับเรื่องอื่น ๆ คือบทบาทของอาเธอร์ถูกตัดทอนลงเหลือเพียงน้อยนิด เครเตียงได้ทำให้ "แต่งแต้มตำนานของอาเธอร์ให้มีชีวิตชีวา และสร้างความสับสนให้กับตำนานมากยิ่งขึ้น" เรื่องราวโดยมากที่เกิดขึ้นหลังจากยุคของเขาได้สร้างภาพพจน์ของอาเธอร์ขึ้นจากพื้นฐานที่เขาสร้างเอาไว้ เรื่องของเพอร์ซิวาลที่แม้จะยังไม่จบ ก็ได้รับความนิยมอย่างมาก มีการประพันธ์บทกวีเกี่ยวกับเขาอย่างต่อเนื่องไปกว่าครึ่งศตวรรษ เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับจอกศักดิ์สิทธิ์และภารกิจการค้นหา ซึ่งต่อมานักเขียนคนอื่น ๆ ก็นำไปประพันธ์ต่อเติมอีก เช่น โรเบิร์ต เดอ โบรอน นับว่าเป็นองค์ประกอบหนึ่งที่ลดบทบาทของอาเธอร์ลงไปในวรรณกรรมโรแมนซ์บนแผ่นดินใหญ่ ในทำนองเดียวกัน เรื่องของลานเซลอตกับการที่เขาหักหลังอาเธอร์ก็กลายเป็นหนึ่งในโครงเรื่องคลาสสิกเกี่ยวกับตำนานกษัตริย์อาเธอร์ แม้ว่าบทบาทของลานเซลอตในงานเขียนยุคต่อมา เช่น "Lancelot" (ค.ศ. 1225) จะประสมประสานกันระหว่างลานเซลอตในงานของเครเตียง กับ "Lanzelet" ของ Ulrich von Zatzikhoven ก็ตาม ผลงานของเครเตียงยังส่งอิทธิพลกลับไปยังวรรณกรรมเกี่ยวกับอาเธอร์ในเวลส์ด้วย เมื่อบทบาทเชิงโรแมนซ์ของอาเธอร์เริ่มเข้ามาแทนที่วีรบุรุษอันห้าวหาญในขนบดั้งเดิมของวรรณกรรมเวลส์ ผลงานอันโดดเด่นที่สะท้อนถึงวิวัฒนาการนี้ คือนิยายโรแมนซ์ของเวลส์ 3 เรื่องที่มีความคล้ายคลึงกับตำนานของเครเตียงมาก เพียงแตกต่างในรายละเอียดเล็กน้อย ได้แก่ "Owain, or the Lady of the Fountain" คล้ายกับเรื่องของ ยไวน์ ในงานของเครเตียง, "Geraint and Enid" คล้ายคลึงกับ "Erec and Enide", และ "Peredur son of Efrawg" คล้ายคลึงกับเรื่องของเพอร์ซิวาล กังวาลไพร ลูกเพชร
กังวาลไพร ลูกเพชร (28 มกราคม พ.ศ. 2487 -) หรือชื่อจริง ปัญญา ชูไพฑูรย์ เป็นคนตำบลท่าทราย อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี เรียนจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 คิดจะเรียนต่อทางด้านศิลปะที่โรงเรียนเพาะช่างในสมัยนั้น แต่โชคไม่ดีสอบไม่ติดในระหว่างเรียนชอบร้องรำทำเพลงแม้จะไม่จริงจังนัก กังวาลไพรมักจะถ่อมตัวว่าเสียงไม่ดีร้องเพลงไม่ค่อยเก่ง เพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ร้องเพลงเก่ง ๆ มีหลายคนเช่น รุ่งเพชร แหลมสิงห์ เป็นต้น แต่เขาก็ยังได้เป็นนักร้องประจำวงดนตรีของโรงเรียน สตูดิโอจิบลิ
สตูดิโอจิบลิได้ก่อตั้งใน ค.ศ. 1985 โดยผู้กำกับอย่างฮายาโอะ มิยาซากิ ร่วมกับผู้เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและพี่เลี้ยงอย่าง อิซาโอะ ทากาฮาตะ และ ผู้จัดการฝ่ายบริหารและผู้อำนวยการสร้างที่มีผลงานมายาวนานอย่าง โทชิโอะ ซูซึกิ จุดเริ่มต้นทั้งหมดต้องย้อนไปปี ค.ศ. 1984 ภาพยนตร์เรื่อง "มหาสงครามหุบเขาแห่งสายลม" ซึ่งได้รับความนิยมจากมังงะที่ตีพิมพ์ต่อเนื่องในนิตยสารอะนิเมจ (Animage) ของ โทคุมะ โชเท็น หลังจากบทดั้งเดิมถูกปฏิเสธ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการอำนวยการสร้างโดย ท็อปคราฟต์ (Topcraft) และความสำเร็จของภาพยนตร์กระตุ้นให้เกิดการรวมตัวของกลุ่มจิบลิ โทคุมะเป็นบริษัทแม่ของสตูดิโอจิบลิ และให้ลิขสิทธิ์ภาพยนตร์กับ ดิสนีย์ ในการจัดจำหน่ายทั่วโลกถึง 8 เรื่องด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น "เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร" หรือ "สปิริเต็ดอะเวย์" ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของมิยะซะกิ "Howl's Moving Castle" นำเค้าโครงเรื่องมาจากหนังสือของนักเขียนชาวอังกฤษ ชื่อ Diana Wynne Jones ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในหลายๆ ประเทศ รวมทั้ง แคนาดา และสหรัฐอเมริกา นักประพันธ์เพลงอย่าง โจ ฮิไซชิ จะเป็นผู้แต่งเพลงประกอบให้กับภาพยนตร์ในสตูดิโอจิบลิของมิยะซะกิทุกเรื่อง พระอภัยมณี
ภาษาอังกฤษ: พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร นักอักษรศาสตร์ผู้ปรีชาสามารถ ทรงแปลเรื่อง พระอภัยมณี ทั้งเรื่องเป็นภาษาอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2495 (ค.ศ. 1952)[16] โดยคงลักษณะของบทกวีเอาไว้ด้วย ภาษาไทยถิ่นเหนือ: พญาพรหมโวหาร กวีเอกของล้านนาแปลพระอภัยมณีคำกลอนเป็นค่าวซอตามความประสงค์ของเจ้าแม่ทิพเกสร แต่ไม่จบเรื่อง ถึงแค่ตอนที่ศรีสุวรรณอภิเษกกับนางเกษรา[17] ภาษาเขมร: ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้แปล มีการแปลไว้ถึงแค่ตอนที่นางผีเสื้อสมุทรลักพระอภัยมณีไปไว้ในถ้ำเท่านั้น[17] ไพบูลย์ บุตรขัน
หลังจากเสียชีวิตไปแล้วหลายปี ในปี พ.ศ. 2532 เพลงของครูไพบูลย์ ได้รับรางวัลพระราชทานในงานกึ่งศตวรรษเพลงลูกไทย ถึง 10 เพลง ได้แก่ "ชายสามโบสถ์" (ขับร้องโดย คำรณ สัมบุญณานนท์) "น้ำตาเทียน" (ขับร้องโดย ทูล ทองใจ) "บ้านไร่น่ารัก" และ "เพชรร่วงในสลัม" (ขับร้องโดย ชินกร ไกรลาศ) "ฝนซาฟ้าใส" (ขับร้องโดย ยุพิน แพรทอง) "ฝนเดือนหก" (ขับร้องโดย รุ่งเพชร แหลมสิงห์) "บุปเพสันนิวาส" และ "มนต์รักแม่กลอง" (ขับร้องโดย ศรคีรี ศรีประจวบ) "มนต์รักลูกทุ่ง" (ขับร้องโดย ไพรวัลย์ ลูกเพชร) และ "ยมบาลเจ้าขา" (ขับร้องโดย บุปผา สายชล) และในปี พ.ศ. 2534 ได้รับรางวัลจากเพลง "หนุ่มเรือนแพ" (ขับร้องโดย กาเหว่า เสียงทอง) มัจจุราชสีน้ำผึ้ง
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง เป็นบทประพันธ์ของ อุปถัมภ์ กองแก้ว เจ้าของบทประพันธ์ "ตลาดอารมณ์" เป็นเรื่องราวของความรักก็ไม่เคยรัก แต่ด้วยแรงผลักไสกับความต้องการตอบแทนผู้มีพระคุณ "รจนาไฉน" จึงจำยอมรับหมั้นชายหนุ่มผู้มีนามว่า "ปัทม์ ปัทมกุล" ด้วยความรักและหวงแหนในเกียรติยศ เขาจึงทนไม่ได้เมื่อรู้ความจริงว่า เธอไม่ใช่หญิงสาวที่เขาจะต้องแต่งงานด้วย แต่เธอยอมทอดตัวเข้ามาด้วยมารยาหญิง ดุจเถาไม้เลื้อยที่หวังเกาะเขาเท่านั้น เขาจำต้องรักษาหน้าและศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย บทประพันธ์นี้มีการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ อีกหลายต่อหลายครั้ง เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ใกล้กับภูเขาทางตะวันตกมีเมืองโลหะนคร คนในเมืองตัดไม้จากป่ามาใช้หลอมแร่เหล็กอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดการต่อสู้กับสัตว์ป่าที่ต้องการปกป้องถิ่นอาศัยของตน การต่อสู้ครั้งหนึ่งมีหมาป่ายักษ์สามตัว นำโดยเทพเจ้าหมาป่าโมะโระ ลอบโจมตีชาวบ้านที่กำลังขนข้าว นอกจากหมาป่าสามตัวมีซัง เด็กหญิงที่โมะโระเลี้ยงไว้ติดตามมาด้วย ชาวเมืองเรียกเด็กหญิงนี้ว่า "เด็กหญิงหมาป่า" หรือ "โมะโนะโนะเกะฮิเมะ" (แปลว่า ปีศาจที่สร้างความรำคาญ หรือ ผีร้ายที่คอยก่อกวน) การต่อสู้ครั้งนี้ทั้งโมะโระและชาวบ้านต่างบาดเจ็บ วันต่อมาอะชิตะกะเดินทางมาถึงก็ได้พบผู้บาดเจ็บสลบอยู่สองคนในลำธาร ขณะที่เขาลากทั้งสองขึ้นจากน้ำก็เห็นซังกำลังรักษาแผลให้โมะโระ เมื่อซังหันมาอะชิตะกะจึงแนะนำตัวและถามหาชิชิกะมิ ซังและกลุ่มหมาป่ามิได้โต้ตอบและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว อะชิตะกะนำชาวบ้านกลับคืนสู่หมู่บ้านถลุงเหล็กผ่านป่าที่เต็มไปด้วยวิญญาณต้นไม้ขนาดเล็กที่เรียกว่าโคะดะมะ ระหว่างทางเขายังได้เห็นชิชิกะมิ (เทพเจ้าแห่งชีวิตและความตาย ซึ่งเป็นกวางคิรินในเวลากลางวัน และเป็นเงาเดินได้ในเวลากลางคืน) เดินผ่านไป แผลที่ต้องคำสาปของเขาตอบสนองกับสิ่งที่เห็นอย่างรุนแรงจนเขาต้องกดแขนข้างนั้นลงในน้ำ เสียงเพรียกจากพงไพร
ข้อมูลอื่น เทพบุตรสุดเวหา
เทพบุตรสุดเวหา จากบทประพันธ์ของ ตรี อภิรุม หรือ เทพ ชุมสาย ณ อยุธยา เป็นนวนิยายแนวลี้ลับ ออกพิมพ์เป็นครั้งแรกในนิตยสารดาราภาพยนตร์เมื่อปี พ.ศ. 2535 และได้ทำเป็น พ็อกเก็ตบุ๊ค ในปี พ.ศ. 2536 ก่อนที่จะมีละครเรื่องนี้ออกอากาศ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2536 - 30 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เวลา 20.30 น.- 22.00 น.ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ผลิดโดย บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด นำแสดงโดย คริสโตเฟอร์ มาวิน , สกาวใจ พูนสวัสดิ์ , ภคกุล สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ชไมพร สิทธิวรนันทน์ ปภัศรา ชุตานุพงศ์ (เตชะไพบูลย์) และ กรรชัย กำเนิดพลอย เสียงเพรียกจากพงไพร
เมื่อได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1903 “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ก็กลายเป็นหนังสือที่อ่านกันมากที่สุดของลอนดอน และถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกในสมัยการเขียนในช่วงแรกของลอนดอน การที่ตัวเอกของเรื่องเป็นสุนัขทำให้บางครั้ง “"เสียงเพรียกจากพงไพร"” ได้รับการจัดอยู่ในประเภทวรรณกรรมสำหรับเยาวชน แต่อันที่จริงแล้วเป็นหนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาที่เป็นเรื่องที่เป็นเรื่องเครียด (dark in tone) และฉากที่เกิดขึ้นหลายฉากก็เป็นฉากที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและทารุณ อุทยานดอกไม้
อุทยานดอกไม้ เป็นเพลงลูกกรุงของไทยที่มีเนื้อหากล่าวถึงพรรณไม้ดอกมากที่สุด 48 ชนิด แต่งคำร้องโดย สกนธ์ มิตรานนท์ แต่งทำนองโดย ชูศักดิ์ รัศมีโรจน์ ขับร้องโดย วงจันทร์ ไพโรจน์ เพลงนี้แต่งขึ้นใน พ.ศ. 2499 ภายหลังมีการนำเพลงนี้ไปเรียบเรียงเสียงประสานใหม่และขับร้องโดยศิลปินอื่นเช่น สุนารี ราชสีมา, อรวี สัจจานนท์ แต่เนื้อร้องและทำนองยังคงเดิม นอกจากนี้ เพลงที่มีพรรณไม้ดอกรองลงมาคือ "มาลีแดนสรวง" ซึ่งมีเพียง 32 ชนิด ขับร้องโดย มัณฑนา โมรากุล นักร้องในวงสุนทราภรณ์ และมีการแปลงเพลงเพื่อล้อเลียน อาทิ "อุทยานผลไม้" ขับร้องโดย สุรพล สมบัติเจริญ และ "อุทยานผี" ขับร้องโดย มีศักดิ์ นาครัตน์ คุณชายรณพีร์
ประพันธ์โดย ณารา ร่มแก้ว เก้าแต้ม ซ่อนกลิ่น และแพรณัฐ นิยายชุดนี้ประกอบไปด้วยหนังสือ 5 เล่ม คือ คุณชายธราธร คุณชายปวรรุจ คุณชายพุฒิภัทร คุณชายรัชชานนท์ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อพ.ศ. 2554 โดยสำนักพิมพ์พิมพ์คำ เพชรพระอุมา
ความสำเร็จดังกล่าวนี้ส่วนหนึ่งมาจากความสามารถในการประพันธ์ของพนมเทียน ซึ่ง ว.วินิจฉัยกุล ได้เอ่ยถึงว่า "...พนมเทียนเป็นผู้พิถีพิถันทั้งในด้านรูปทรง สีสัน แสงและเงา ตลอดจนความเคลื่อนไหวที่แปรเปลี่ยนไม่หยุดนิ่ง มีแม้กระทั่งเสียง ด้วยการเลือกใช้ถ้อยคำอย่างวิจิตรบรรจง มีกลิ่นอายของวรรณคดีอยู่ในภาษาที่ใช้ เหมือนกับการแกะสลักลายซ้อนลงไปทีละชั้นจนเป็นหลายชั้นลึกละเอียด ไม่ใช่เพียงแต่ร่างคร่าว ๆ พอให้เป็นรูปขึ้นมาเท่านั้น..." [16] หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ผู้กำกับภาพยนตร์ผู้มีชื่อเสียง ตรัสถึงนวนิยายชุดนี้ว่า "เพชรพระอุมาคือมหากาพย์แห่งวรรณกรรมที่ไม่มีหนังสือเรื่องไหนที่จะเทียบได้" [17] มะเมียะ
หนังสือเพ็ชรลานนาเล่ม ๑ (2507) หนังสือเพ็ชรลานนาเล่ม ๒ (2538) หนังสือชีวิตรักเจ้าเชียงใหม่ (2523) เพลง "มะเมี๊ยะ"แต่ง/ขับร้องโดย จรัล มโนเพชร และ สุนทรี เวชานนท์ (2520) ละคร "มะเมี๊ยะ" ออกอากาศทางช่อง 7 (2537) หนังสือการ์ตูน "มะเมี๊ยะ" เรื่อง/ภาพโดย นรวรรณ ฉกรรจ์แดง ตีพิมพ์โดย สยามอินเตอร์คอมมิก (พ.ค.2557) โคดามะ
มีการอ้างอิงถึงโคดามะในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการของญี่ปุ่น เช่น มังงะหรืออนิเมชั่นเรื่อง "GeGeGe no Kitarō" และ"เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร" ในปี ค.ศ. 1997 เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
at Studio Ghibli (Japanese) on IMDb at The Big Cartoon DataBase at AllMovie at Box Office Mojo at Rotten Tomatoes (anime) at Anime News Network's encyclopedia เพชรพระอุมา
โครงเรื่องของเพชรพระอุมานั้น พนมเทียนได้เค้าโครงเรื่องมาจากแนวความคิดของเรื่องคิง โซโลมอน'ส มายน์ส ของ เซอร์ฯ แฮกการ์ด ซึ่งเป็นเค้าโครงของการผจญภัยเรื่องที่ดีมากเรื่องหนึ่ง[10] โดยก่อนหน้าที่พนมเทียนจะเขียนเพชรพระอุมาก็ได้มีการวางโครงเรื่องคร่าว ๆ ไว้เช่นเดียวกับงานเขียนอื่น ๆ ซึ่งโครงเรื่องคร่าว ๆ ของเพชรพระอุมานั้น พนมเทียนวางเอาไว้เพียงเล็กน้อยโดยกำหนดให้เป็นเรื่องราวการผจญภัยในป่าของนายพรานผู้นำทางคนหนึ่งเท่านั้น[10] วิลเลียม เชกสเปียร์
ปี ค.ศ. 1593-1594 เกิดโรคระบาดใหญ่ทำให้ต้องปิดการแสดงละครลงไป เชกสเปียร์ได้ตีพิมพ์ผลงานกวีนิพนธ์สองเรื่องในแนวอีโรติก คือ Venus and Adonis และ The Rape of Lucrece โดยอุทิศให้กับ เฮนรี ริธเธสลีย์ เอิร์ลแห่งเซาธ์แฮมตัน ในเรื่อง Venus and Adonis อโดนิสผู้ไร้เดียงสาปฏิเสธการร่วมรักกับเทพีวีนัส ขณะที่ในเรื่อง The Rape of Lucrece ลูครีส ภริยาผู้ซื่อสัตย์ของคอลลาทินุส ถูกขืนใจโดยโอรสของทาร์ควิน (เป็นเหตุแห่งการสิ้นสุดราชวงศ์ทาร์ควินด้วย)[36] งานประพันธ์เหล่านี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการปฏิรูปของโอวิด[37] แสดงถึงความผิดบาปและความขัดแย้งทางศีลธรรมซึ่งเป็นผลจากตัณหาที่ไม่สามารถควบคุมได้[36] บทกวีทั้งสองเรื่องนี้ได้รับความนิยมมากและมีการพิมพ์ซ้ำหลายครั้งตลอดช่วงชีวิตของเชกสเปียร์ ยังมีบทกวีอีกเรื่องหนึ่งชื่อ A Lover's Complaint พิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1609 บรรยายถึงคำคร่ำครวญของเด็กสาวคนหนึ่งที่เสียตัวให้กับชายผู้มาเกี้ยวพา ซึ่งนักวิชาการส่วนใหญ่ในปัจจุบันยอมรับกันว่าเชกสเปียร์เป็นผู้ประพันธ์บทกวีเรื่องนี้ แต่นักวิจารณ์จำนวนหนึ่งเห็นว่าบทกวีนี้ด้อยความงามลงไปเพราะคำพรรณนาที่เยิ่นเย้อ[36] กวีนิพนธ์เรื่อง The Phoenix and the Turtle พิมพ์ในปี ค.ศ. 1601 เป็นกวีนิพนธ์เชิงเปรียบเทียบพรรณนาอาลัยในการสิ้นชีพของฟีนิกซ์ นกในตำนาน กับคู่รักของมันคือนกเขา (turtle dove) นอกจากนี้ยังมีบทกวีอีกสองเรื่องคือร่างโคลงซอนเน็ตบทที่ 138 และ 144 ได้ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1599 ในหนังสือ The Passionate Pilgrim ภายใต้ชื่อของเชกสเปียร์ โดยไม่ได้รับอนุญาต[36] รพินทรนาถ ฐากุร
ความสามารถในเชิงการเขียนของท่านเกิดขึ้นเมื่ออายุ 14 ปี รพินทรนาถเขียนเพลงปลุกใจ พาดพิงถึงงานมหกรรมเดลฮีเดอร์บาร์ โดยดำริของลอร์ด ลิททัน ด้วยท่าทีเย้ยหยัน เพราะเป็นความสนุกสนานท่ามกลางภาวะขาดแคลนของประเทศในขณะนั้น ความโด่งดังของรพินทรนาถทำให้ได้รับสมญานามว่า "เกอเธ่แห่งอินเดีย" จอห์น คีตส์
จอห์น คีตส์ (; 31 ตุลาคม ค.ศ. 1795 - 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1821) เป็นกวีชาวอังกฤษผู้วางรากฐานงานกวีนิพนธ์ในยุคจินตนิยมระหว่างช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตลอดช่วงชีวิตอันแสนสั้นของเขา เขาได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์ผลงานอย่างต่อเนื่องแทบทุกวัน งานของเขาส่งแรงบันดาลใจต่อกวีมีชื่อเสียงหลายคน เช่น อัลเฟรด เทนนีสัน บทกวีของคีตส์มีการเลือกใช้ถ้อยคำอย่างปราณีต เปี่ยมจินตนาการ และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว งานชิ้นเอกของเขาคือ "Ode" ซึ่งมีลักษณะแบบบทลำนำ ยังคงเป็นบทกวีที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในวงวรรณกรรมอังกฤษจนถึงปัจจุบัน ตำนานเก็นจิ
ตำนานเก็นจิ (Japanese: 源氏物語; Genji Monogatari) เป็นงานเขียนของ มุราซากิ ชิคิบุ นางข้าหลวงในราชสำนักญี่ปุ่นสมัยเฮอัน หรือ เฮอันเคียว ซึ่งมีชิวิตอยู่ราวต้นศตวรรษที่ 11 ว่ากันว่า นี่คือนวนิยายที่เก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งของโลก [1] และมีการจัดกิจกรรมฉลองครบรอบ 1000 ปี ในปี 2008 ที่ประเทศญี่ปุ่น [2] โดยมีหลักฐานสนับสนุนจากเนิ้อความใน มุราซากิ ชิคิบุ นิกกิ (Murasaki Shikibu Nikki บันทึกของมุราซากิ ชิคิบุ) ซึ่งเธอได้เขียนบันทึกนั้นในวันที่ 1 เดือนพฤศจิกายน ค ศ.1008 ว่า ฟุจิวะระ โนะ คินโตะ (Fujiwara no Kinto) นักปราชญ์ราชบัณฑิตชั้นแนวหน้าในยุคนั้น ชื่นชมในงานเขียนของเธอเป็นอันมาก และบันทึกนี้ยืนยันกับเราให้ทราบว่า เธอเขียน บท วะกะมุราซากิ จบในเวลานั้นเอง (1 พฤศจิกายน ค ศ.1008) [3] บางข้อมูลอ้างว่า มุราซากิ ชิคิบุ เริ่มเขียน ตำนานเก็นจิที่วัดอิชิยะมะเดระ ในคืนวันจันทร์เต็มดวงของวันที่ 15 เดือนสิงหาคม ปี ค ศ. 1004 [4] รอมแพง
รอมแพง เป็นนามปากกาของ จันทร์ยวีร์ สมปรีดา (ชื่อเล่น: อุ้ย; เกิด พ.ศ. 2520 อำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช) เป็นนักประพันธ์ชาวไทย เธอมีผลงานมาแล้วมากกว่า 20 งานเขียนด้วยกันอย่าง "ดาวเกี้ยวเดือน", "บุพเพสันนิวาส", "มิติรักข้ามดวงดาว", "คีตโลกา", "เรือนพะยอม" และส่วนใหญ่ก็จะเป็นนวนิยายแนวรักตลก งานของเธอมีเอกลักษณ์ทั้งสำนวนภาษา และบทพรรณาโวหารที่บรรยายสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมในสมัยนั้น บุคลิกตัวละคร โดยเฉพาะนางเอกให้มีบุคลิกที่สดใสร่าเริง มีความเป็นตัวของตัวเองสูง ชื่อนามปากกา ใช้ตามชื่อตัวละคร รอมแพง ในเรื่อง "เวียงกุมกาม" ของทมยันตี แปลว่า "ผู้เป็นที่รัก" หรือ "หญิงผู้เป็นที่รัก" ปฐพีเล่ห์รัก
ปฐพีเล่ห์รัก เป็นนวนิยายเล่มที่สามในซีรีส์ชุดบ้านไร่ปลายฝัน ประพันธ์โดย ร่มแก้ว พิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 โดยสำนักพิมพ์พิมพ์คำ ต่อมาได้ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 พ.ศ. 2553 ในชุด 4 หัวใจแห่งขุนเขา แสงสูรย์
แสงสูรย์ เป็นบทประพันธ์ของ จินตะหรา แนวพีเรียด-ดราม่า ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2503 สร้างโดย ทัศไนยภาพยนตร์ กำกับโดย ประทีบ โกมลภิส นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, อมรา อัศวนนท์, ภาวนา ชนะจิต, ศรินทิพย์ ศิริวรรณ, นวลศรี รามโยธิน, นัยนา ถนอมทรัพย์, ทานทัต วิภาตะโยธิน, สมพงษ์ พงษ์มิตร, สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม เข้าฉายวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 ฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลในพิธีมอบ รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 4 ประจำปี พ.ศ. 2503 ได้แก่ นักแสดงประกอบฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม (ภาวนา ชนะจิต) และรางวัลถ่ายภาพ 16 มม. ยอดเยี่ยม (ไพรัช สังวริบุตร) เงาะป่า (วรรณคดี)
บทละครเรื่องเงาะป่านี้ แม้จะมีรูปแบบของกลอนบทละคร แม้ก็มิได้มีพระประสงค์เพื่อใช้เล่นละครแต่อย่างใด หากแต่ทรงแต่งขึ้นเพื่อเป็นที่ผ่อนคลายและสำราญพระทัย ทรงแต่งแล้วเสร็จเมื่อวันศุกร์ ที่ 2 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 124 (พ.ศ. 2448) (หากนับตามปัจจุบัน เป็น พ.ศ. 2449 แล้ว) แล้วได้แก้ไขอีกบ้างเล็กน้อยเมื่อทรงมีเวลา และได้ทรงพระราชนิพนธ์คำนำ เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ในปีเดียวกัน แล้วโปรดฯ ให้ตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2456 มณีภัสสร มอลลอย
2014: ผลงานซิงเกิ้ลเพลงไทย "เป็นเธอได้ไหม" อำนวยการผลิต และ แต่งทำนองเพลงโดย เศกพล อุ่นสำราญ (Koh MrSaxman) 2012: เพลง "ผิดหรือไรที่ใจฝัน" จากละครเวที "เรยา เดอะ มิวสิคัล" Reya the Musical ประพันธ์ดนตรีโดย สมเถา สุจริตกุล คำร้องโดย ถ่ายเถา สุจริตกุล [7] 2011: เพลง "Serment au Clair de Lune" ในอัลบัม “A tout jamais" บทเพลงพระราชนิพนธ์ภาษาฝรั่งเศสในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวแปลและเรียบเรียงโดยคุณเปรมิกา สุจริตกุล [8] 2006: เพลง "2 Things" ขับร้องและแต่งคำร้องโดย มณีภัสสร มอลลอย ทำนองและดนตรีโดย ชัยวุฒิ จึงเจริญพาณิชย์ (โทนี่)Monotone เป็นเพลงรอสาย AIS Calling Melody พระอภัยมณี
ไม่มีที่ใดบันทึกไว้ชัดเจนว่า สุนทรภู่เริ่มแต่ง พระอภัยมณี ขึ้นตั้งแต่เมื่อใด แต่จากการพิเคราะห์สำนวนกลอนและการกล่าวอ้างถึงในผลงานชิ้นอื่น ๆ ของสุนทรภู่ นักวิชาการคาดว่าสุนทรภู่น่าจะเริ่มแต่งเรื่อง พระอภัยมณี ตั้งแต่ครั้งสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อคราวต้องโทษติดคุก[1][2] (คาดว่าประมาณ ปี พ.ศ. 2364-2366) โดยค่อยแต่งทีละเล่มสองเล่มเรื่อยไป และยังแต่ง ๆ หยุด ๆ เป็นหลายครั้ง ในตอนแรกเขียนจบไว้ที่ 49 เล่มสมุดไทย แต่กรมหมื่นอัปสรสุดาเทพทรงมีรับสั่งให้แต่งต่อ ในที่สุดจึงได้ความยาวถึง 64 เล่มสมุดไทย ทว่านักวรรณคดีบางท่านเสนอความเห็น ว่าในเล่มหลัง ๆ อาจไม่ใช่สำนวนของสุนทรภู่เพียงคนเดียว[2] คาดว่าสุนทรภู่หยุดแต่งเรื่อง พระอภัยมณี ประมาณ ปี พ.ศ. 2388 หลังการสิ้นพระชนม์ของกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ ใช้เวลาในการประพันธ์ทั้งสิ้นมากกว่า 20 ปี เงาะป่า (วรรณคดี)
เงาะป่า เป็นวรรณคดีไทย ประเภท บทละครร้อยกรอง พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นในระหว่างการพักฟื้นหลังทรงพระประชวร โดยใช้เวลาเพียง 8 วันเท่านั้น เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
โมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์ย้อนยุคซึ่งมีฉากอยู่ในปลายยุคมุโระมะจิของญี่ปุ่น แต่แต่งเติมด้วยองค์ประกอบจากจินตนาการลงไปจำนวนมาก เนื้อเรื่องกล่าวถึงอะชิตะกะซึ่งเป็นคนภายนอกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติที่ดูแลป่าและผู้คนของโลหะนครซึ่งใช้ทรัพยากรจากป่า ในเรื่องนี้มิได้แสดงถึงฝ่ายดีหรือฝ่ายชั่วที่เด่นชัด และจุดยืนของผู้สร้างภาพยนตร์ก็เปลี่ยนไปมาระหว่างทั้งสองฝ่าย ไม่มีชัยชนะของใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่ชัดเจน มีเพียงความหวังที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และธรรมชาติจะดำเนินเป็นวัฎจักรต่อไป[1] สวนปริศนา
สวนปริศนา หรือ สวนลับ หรือ ในสวนศรี หรือ ในสวนลับ () เป็นวรรณกรรมเด็กของนางฟรานเซส ฮอดจ์สัน เบอร์เนทท์
ที่เดิมพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2453 แล้วต่อมาจึงพิมพ์รวมเป็นหนังสือครั้งแรกในปี 2545
ปัจจุบันเป็นหนังสือยอดนิยมเล่มหนึ่งของผู้เขียน และนับว่าเป็นหนึ่งในวรรณกรรมคลาสสิกสำหรับเด็ก
ซึ่งได้ดัดแปลงทำเป็นละครและภาพยนตร์แล้วหลายครั้งหลายครา ข้างหลังภาพ
ข้างหลังภาพ คือ นวนิยายประพันธ์โดยศรีบูรพา หรือชื่อจริงว่า กุหลาบ สายประดิษฐ์ เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนๆ ลงในหนังสือพิมพ์ประชาชาติรายวัน เมื่อ พ.ศ. 2479 เป็นเรื่องราวของความรักต่างวัย ต่างสถานะ นอกจากเรื่องราวที่กินใจแล้ว ภาษาที่ใช้ในเรื่องเป็นภาษาที่งดงาม มีวลีที่เป็นที่ชื่นชอบมากมาย นวนิยายเรื่องนี้เมื่อรวมเล่มได้รับการตีพิมพ์ซ้ำถึง 47 ครั้ง ยังได้รับการยกย่องด้วย ความงามในเชิงวรรณศิลป์ และถูกนำไปแสดงเป็นละครโทรทัศน์ ภาพยนตร์ รวมถึงละครเวที ในรูปแบบละครเพลงอีกด้วย เสียงเรียกของคธูลู
ไพรซ์ยังเชื่อว่างานของลอร์ดดุนซานีซึ่งเป็นนักประพันธ์ที่เลิฟคราฟท์ชื่นชอบมาก น่าจะเป็นที่มาสำคัญของเทพผู้หลับใหลของเรื่องนี้ โดยในเรื่อง ร้านค้าบนถนนโก-บาย ได้พูดถึง "สวรรค์แห่งเทพผู้หลับใหล" และในเรื่อง เหล่าเทพแห่งเพกานา, ซึ่งเล่าถึงเทพที่ถูกขับกล่อมให้หลับใหลตลอดเวลา เพราะเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว "จะไม่มีเทพหรือมนุษย์อีกต่อไป"[3] พุ่มพวง ดวงจันทร์
งานเพลงของศิลปินที่นำเพลงของพุ่มพวงมาขับร้องใหม่โดยเฉพาะนักร้องปัจจุบัน มีความแตกต่างกันด้วยจังหวะและระยะเวลาที่ต่างกันไป แกรมมีโกลด์นำผลงานของพุ่มพวงโดยเฉพาะทีประพันธ์โดยลพ บุรีรัตน์ ออกมาอยู่เรื่อยๆ มียอดขายประสบความสำเร็จอย่างดี มีผลงานออกมาอย่าง พุ่มพวง ในดวงใจ ชุดที่ 1 – 4 โดย ใหม่ เจริญปุระ , อัลบั้ม เพชร สรภพ - เพลงของแม่ ชุดที่ 1 (ชุดเดียว) กับเพลงเปิดตัว "โลกของ ผึ้ง" โดยดัดแปลงเนื้อร้องบางส่วนให้เหมาะสมกับการถ่ายทอดบทเพลง[7] อัลบั้ม ดวงจันทร์ ... กลางดวงใจ พุ่มพวง ดวงจันทร์ โดยมีศิลปินนักร้องลูกทุ่งสาวนำเพลงมาทำใหม่ ได้แก่ สุนารี ราชสีมา (เขานอนบ้านใน, นอนฟังเครื่องไฟ, ฉันเปล่านา เขามาเอง), คัฑลียา มารศรี (สาวนาสั่งแฟน, อายแสงนีออน, หัวใจทศกัณฐ์), ฝน ธนสุนทร (สุดแค้นแสนรัก, คิดถีงบ้างเน้อ, ขอให้โสดทีเถอะ), แมงปอ ชลธิชา (รักคุด, เงินน่ะมีไหม, อื้อฮือหล่อจัง) , หลิว อาจารียา (กระแซะ, หนูไม่รู้, ผู้ชายในฝัน), เอิร์น เดอะสตาร์ (พี่ไปดู หนูไปด้วย, นัดพบหน้าอำเภอ, โลกของผึ้ง), ต่าย อรทัย (แก้วรอพี่, นักร้องบ้านนอก, คืนนี้เมื่อปีกลาย) และตั๊กแตน ชลดา (ดาวเรืองดาวโรย, ตั๊กแตนผูกโบว์, อนิจจาทิงเจอร์) นอกจากนี้ทรูแฟนเทเชีย มีผลงานชุด 7 สาวสะบัดโชว์ ก็มีเพลงของพุ่มพวง ดวงจันทร์ คือ ผู้ชายในฝัน, อื้อฮือหล่อจัง อยู่ในอัลบั้มนี้ พิง ลำพระเพลิง
พิง เป็นนักเขียนอารมณ์ดี ได้สะสมประสบการณ์มาจากการทำงานกับ สำนักศิษย์สะดือ และ หนังสือไปยาลใหญ่ ร่วมรุ่นกับคนดังหลาย ๆ คน เช่น ประภาส ชลศรานนท์, ศุ บุญเลี้ยง, กาเหว่า-ชลลดา เตียวสุวรรณ (เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย) , โน้ส อุดม แต้พานิช โดยช่วงนั้น พิง รับหน้าที่จัดวางอาร์ตของหนังสือควบคู่ไปกับการเขียนบทความ เรื่องสั้น ...พิง กล่าวว่าได้รับแรงบันดาลใจการเขียนหนังสือจาก ศุ บุญเลี้ยง จินตนิมิต
ถึงกระนั้น วรรณกรรมจินตนิมิตก็ยังไม่เป็นที่รู้จักในหมู่ผู้อ่านกว้างขวางนัก เอ็ดเวิร์ด พลังเคทท์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ ลอร์ดดันเซนี (Lord Dunsany) เป็นผู้ริเริ่มงานเขียนแนวนวนิยายและเรื่องสั้น ซึ่งเป็นจุดเริ่มของความนิยมที่เข้าถึงผู้อ่านมากขึ้น นักเขียนงานจินตนิมิตแนวนี้ในยุคนั้นได้แก่ เอช. ไรเดอร์ แฮ็กการ์ด รุดยาร์ด คิปลิง และ เอ็ดการ์ ไรซ์ เบอร์โรส์ รวมถึง อับราฮัม เมอร์ริทท์ ต่างพากันสร้างผลงานจินตนิมิตในแขนงที่เรียกกันว่า "Lost World" ซึ่งเป็นวรรณกรรมจินตนิมิตแขนงที่เป็นที่นิยมมากที่สุดในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผลงานวรรณกรรมจินตนิมิตสำหรับเด็กระดับคลาสสิกได้เผยแพร่ในยุคนั้นหลายเรื่อง เช่น ปีเตอร์ แพน และ พ่อมดมหัศจรรย์แห่งออซ เป็นต้น สิ่งที่เกิดขึ้นคือ งานจินตนิมิตแขนง "Juvenile" (จินตนิมิตสำหรับเด็ก) จะเป็นที่นิยมและยอมรับมากกว่าวรรณกรรมจินตนิมิตสำหรับผู้ใหญ่ ด้วยเหตุนี้เหล่านักเขียนจึงพากันสร้างผลงานออกมาเป็นวรรณกรรมสำหรับเด็กเสียเป็นส่วนใหญ่ ทำให้เกิดผลกระทบต่องานจินตนิมิตทั้งหมดที่สร้างขึ้นในยุคนั้น ไม่เว้นแม้แต่ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ล้วนถูกจัดกลุ่มไปว่าเป็น วรรณกรรมเยาวชน กันทั้งนั้น The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ
The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ เป็นชุดนวนิยายแนว วีรคติ-ตลก-จินตนิมิต ซึ่งประพันธ์โดย ณารา ร่มแก้ว ซ่อนกลิ่น เก้าแต้ม และ แพรณัฐ ซึ่งเป็นเป็นผู้ประพันธ์ชุดเดียวกับที่ประพันธ์นิยายชุด บ้านไร่ปลายฝัน เพียงแต่เพิ่ม เก้าแต้ม มาซึ่งประพันธ์ในเรื่อง มายาร้อยใจ และนอกจากนั้นยังเป็นนักเขียนชุดเดียวกับที่ประพันธ์นิยายชุด สุภาพบุรุษจุฑาเทพ อีกด้วย โดยนิยายชุด The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ ประกอบด้วยหนังสือทั้งหมด 5 เล่มคือ ญาณสื่อรัก กับดักรักลวง เล่ห์บ่วงมนตรา มายาร้อยใจ และ เปลวไฟในสายลม ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือน มีนาคม พ.ศ. 2553 โดยสำนักพิมพ์พิมพ์คำ เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
อะชิตะกะเจ้าชายองค์สุดท้ายแห่งเอะมิชิต่อสู้กับปีศาจหมูป่ายักษ์ที่รุกเข้ามา เขาจำต้องยิงธนูฆ่าปีศาจเพื่อปกป้องหมู่บ้าน ระหว่างการต่อสู้เขาได้รับบาดเจ็บที่แขน มิโกะเฒ่าประจำหมู่บ้านทำนายว่าแผลที่แขนขวาต้องคำสาปและจะขยายไปทำให้ถึงแก่ชีวิตในที่สุด อะชิตะกะบอกว่ายอมรับผลที่ตามมาได้ตั้งแต่ชักคันธนูขี้นแล้ว เขาตัดสินใจเดินทางไปยังดินแดนทางตะวันตกเพื่อตามหาที่มาของหมูป่า และหาสาเหตุที่ทำให้เทพเจ้าหมูป่ากลายร่างเป็นปีศาจ ซึ่งอาจมีทางช่วยแก้ไขคำสาปได้แทนที่จะอยู่รอความตาย อะชิตะกะตัดมวยผมออกต่อหน้าที่ประชุมเป็นสัญลักษณ์ของการจากไปอย่างถาวรและตายจากสังคมที่เขาอยู่[4] อะชิตะกะได้รับกริชแก้วจากเด็กสาวในหมู่บ้านไว้แล้วขี่ยักกุรุกวางแดงคู่ใจของเขาออกจากหมู่บ้านไปในกลางดึก เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
มิยะซะกิใช้เวลาถึง 16 ปีในการผูกเรื่องและสร้างตัวละครของโมะโนะโนะเกะฮิเมะ โครงเรื่องและการแต่งกายที่คล้ายกันอาจพบได้ในมังงะเรื่อง The Journey of Shuna ใน ค.ศ. 1983 ของมิยะซะกิ เนื่อเรื่องและตัวละครได้เปลี่ยนแปลงอย่างมากระหว่างขั้นวางแผนสร้างภาพยนตร์ โมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้หลังจากมิยะซะกิและทีมงานไปเที่ยวป่าเก่าแก่แห่งเกาะยุคุชิมะ แต่มิยะซะกิก็ยังเขียนโครงเรื่องไม่เสร็จสมบูรณ์กระทั่งได้เริ่มสร้างภาพยนตร์ไปแล้ว แผนผังโครงตอนจบเพิ่งจะเสร็จสิ้นเพียงไม่กี่เดือนก่อนวันฉายรอบปฐมทัศน์ในญี่ปุ่น[5] ประพนธ์ สุนทรจามร
สำหรับเพลงบุพเพสันนิวาสที่สร้างชื่อเสียงให้กับประพนธ์อย่างมากมายนั้น เป็นผลงานที่ครูสุรัฐ พุกกะเวส แต่งร่วมกับครู เวส สุนทรจามร แต่งไว้แต่ยังไม่มีคนร้อง ประพนธ์จึงได้เข้ามาร้อง เมื่อ พ.ศ. 2495 หลังจากนั้น ประพนธ์ก็มีผลงานเพลงออกมาเรื่อย ๆ เช่น หาดผาแดง ดวงใจของพี่ เสียงสวาท กระต่ายกับดวงจันทร์ (คู่ พิทยา บุณยรัตพันธุ์) นิราศวัดเจ้าฟ้า
นิราศวัดเจ้าฟ้า เป็นนิราศคำกลอนที่มีรู้จักกันดีเรื่องหนึ่ง เนื้อเรื่องกล่าวว่า เณรหนูพัด (บุตรคนโตของสุนทรภู่) เป็นผู้แต่ง แต่เชื่อกันว่าที่จริงแต่งโดยสุนทรภู่นั่นเอง เนื่องจากขณะนั้นสุนทรภู่อยู่ในสมณเพศ จึงต้องระมัดระวังตัวมาก การแต่งในนามของเณรหนูพัดทำให้สามารถออกกระบวนกลอนและแสดงความคิดเห็นได้รสชาติมากกว่า จิฮายะ กลอนรักพิชิตใจเธอ
จิฮายะ (ในฉบับมังงะ) หรือ จิฮายะ กลอนรักพิชิตใจเธอ (ในฉบับอนิเมะ) () เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งโดย ยูคิ สุเอะซึกุ ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร Be Love ของ สำนักพิมพ์โคดันชะ ในปี 2550 จนปัจจุบัน และเก็บรวมเล่มเป็นหนังสือการ์ตูน เล่ม 1 จัดจำหน่ายครั้งแรกเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 และในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ถูกสร้างเป็น อนิเมะ ในประเทศไทย เรื่องนี้ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยบงกช พับลิชชิ่ง โดยใช้ชี่อว่า "จิฮายะ" เล่ม 1 ถูกจัดจำหน่ายในวันที่ 17 มกราคม 2555 ส่วนฉบับอนิเมะ ปี 1 ได้ลิขสิทธิ์โดยโรส มีเดีย โดยใช้ชี่อว่า "จิฮายะ กลอนรักพิชิตใจเธอ" รัชนี ศรีไพรวรรณ
รัชนี ศรีไพรวรรณ (สกุลเดิม: อัมพานนท์; 11 มีนาคม พ.ศ. 2473 — 15 เมษายน พ.ศ. 2557) เป็นข้าราชการบำนาญ อดีตศึกษานิเทศก์ระดับ 8 สาขาวิชาภาษาไทย ระดับชั้นประถมและมัธยมศึกษา ซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วไป จากผลงานเขียนเรื่อง "มานะ มานี ปิติ ชูใจ" ที่ใช้เป็นแบบเรียนวิชาภาษาไทย ในโรงเรียนประถมทั่วประเทศ ตามหลักสูตรประถมศึกษา พ.ศ. 2521 - 2537 อันเป็นผลงานซึ่งเป็นที่ยกย่อง ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ยังมอบรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2556 ให้แก่เธอ เซ็ปติมัส ฮีป
เซ็ปติมัส ฮีป () เป็นวรรณกรรมเยาวชนเขียนโดยแองจี้ เสจซึ่งมีทั้งหมด 7 ตอน ปัจจุบันได้ตีพิมพ์ฉบับภาษาอังกฤษไปแล้วทั้งหมด 7 เล่ม โดย แต่ละเล่มใช้ชื่อตอนว่า ทายาทราชินี (อังกฤษ: Magyk) มนตรามหาภัย (อังกฤษ: Flyte) จอมขมังเวช (อังกฤษ: Physik) ภารกิจดับชะตา (อังกฤษ: Queste) หมู่เกาะอาถรรพ์ (อังกฤษ: Syren) ผจญศาสตร์มืด (อังกฤษ: Darke) และ อนุภาพแห่งไฟ (อังกฤษ: Fyre) ในส่วนของประเทศไทยนั้น ฉบับแรกจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นานมีบุ๊ค แปลโดยวัลลภ คล่องพิทยาพงษ์ พิมพ์ครั้งแรกเมื่อ มีนาคม พ.ศ. 2550 และได้ตีพิมพ์จำหน่ายไปแล้ว 7 เล่ม และมีเล่มพิเศษอีก 1 เล่ม คือ The Darke Toad ซินเดอเรลล่า
Bound โดย Donna Jo Napoli Chinese Cinderella โดย Adeline Yen Mah Cinderalla โดย Junko Mizuno Confessions of an Ugly Stepsister โดย Gregory Maguire Ella Enchanted โดย Gail Carson Levine ในเรื่องนี้ เอลล่าตกอยู่ใต้คำสาปตั้งแต่เกิด ทำให้เธอต้องเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง เนื้อหาเกี่ยวกับงานเต้นรำเพิ่งปรากฏในช่วงท้าย ๆ ของเรื่อง ส่วนมากจะเกี่ยวกับการที่เอลล่าพยายามหนีให้พ้นคำสาป เจ้าชายในเรื่องนี้ได้พบกับเอลล่าก่อนถึงงานเต้นรำ แต่จำเธอไม่ได้เพราะเธอปลอมตัว Cinderellis and the Glass Hill โดย Gail Carson Levine I was a Rat! or The Scarlet Slippers โดย ฟิลิป พูลแมน Bella at Midnight โดย Diane Stanley Just Ella โดย Margaret Peterson Haddix Ludwig Revolution โดย คาโอริ ยูกิ ในเวอร์ชันนี้ เท้าของซินเดอเรลล่าใหญ่เกินไปใส่รองเท้าไม่ได้ ตัวเอกในเรื่องจึงให้เธอยืมรองเท้าไปใส่แทน (เปรียบเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัว) งานเต้นรำในเรื่องไม่ได้จัดขึ้นเพื่อหาหญิงสาวมาเป็นเจ้าสาวของเจ้าชาย แต่จัดขึ้นเพื่อหาตัวหญิงเท้าโตที่ทำให้กิ้งก่าสุดรักของเจ้าชายตาย Nine Coaches Waiting โดย Mary Stewart Politically Correct Bedtime Stories โดย James Garner ในเวอร์ชันนี้ ชุดราตรีของซินเดอเรลล่าเป็นชุดที่ "ทำจากไหมที่ขโมยมาจากหนอนไหมลึกลับ" พวกผู้ชายต่างฆ่าฟันกันเพื่อชิงตัวเธอ ในตอนท้าย ผู้หญิงมีอำนาจเหนือในการปกครอง และออกกฎหมายให้ผู้หญิงได้สวมเสื้อผ้าที่อบอุ่นและเหมาะสมเท่านั้น The Ash Girl โดย Timberlake Wertenbaker The Egyptian Cinderella โดย Shirley Climo (ผสมเรื่องในตำนานอียิปต์เกี่ยวกับ โรโดพิส และวัฒนธรรมต่าง ๆ ของอียิปต์ลงไปด้วย) The Glass Slipper โดย Eleanor Farjeon The Persian Cinderella โดย Shirley Climo Phoenix and Ashes โดย Mercedes Lackey When Cinderella Falls Down Dead โดย Joshua Gabe และ Grayian Phoenix เวอร์ชันนี้ ซินเดอเรลล่ามาอยู่ในร่างหญิงสาวในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 21 ออกมาให้ดูกันว่าจะเอาไปให้กับทางคุณจะได้ไม่เหงา Witches Abroad โดย Terry Pratchett เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ดีวีดีที่เผยแพร่ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร มีซาวด์แทรกทั้งภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น และซับไตเติ้ลทั้งสองภาษา และมีการแปลตามตัวอักษรมากขึ้น คนรวมวิญญาณ
คนรวมวิญญาณ เป็นนวนิยายแปลแนวสยองขวัญ ผู้แต่งคือ เยี่ย เชี่ย ซวง แปลโดย ผิงสุ่ย ภาพประกอบโดย DIM-SUM STUDIO พิมพ์เล่มแรกครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2551 โดย Punica จิตวิญญาณแห่งกฎหมาย
จิตวิญญาณแห่งกฎหมาย () เป็นหนังสือเกี่ยวกับทฤษฎีทางการเมืองโดยมงแต็สกีเยอ โดยได้รับความช่วยเหลือจาก Claudine Guérin de Tencin ในปี ค.ศ. 1748 จั๊กจั่น ดาวไพร
เมื่อปี พ.ศ. 2540 จั๊กจั่น ดาวไพรได้ออกอัลบั้มเพลงกับบริษัทท็อปไลน์ ไดมอนด์ ของนายห้างทวีชัย จริยะเอี่ยมอุดม ชื่ออัลบั้ม สี่สาวดาวรุ่ง ซึ่งเป็นการนำนางเอกประจำทีมงานเสียงอิสานทั้ง 4 คน ได้แก่จั๊กจั่น ดาวไพร, เรไร ดาวอิสาน, ปานดำ ค้ำคูน, แสงอรุณ บุญยู้ มารวมตัวกัน แนวเพลงจะเป็นเพลงร้องแก้ ลูกแพร - ไหมไทย อุไรพร จากผลงานการประพันธ์ของ ดอย อินทนนท์, สลา คุณวุฒิ และพงษ์ศักดิ์ จันทรุกขา อาทิ เพลงรักน้อยแน่หรือ(ร้องแก้ รักน้อยคนเดียว), จากชุมแพถึงชุมพลฯ(ร้องแก้ ชุมแพ ชุมพล ชุมพวง), พลาดรักจากสนามรบ(ร้องแก้ แพ้รบสนามรัก), หัวอกแม่ฮ้าง(ร้องแก้ แม่ฮ้างมหาเสน่ห์) สิงหไตรภพ
สิงหไตรภพ เป็นกลอนนิทานเรื่องหนึ่ง ผลงานประพันธ์ของ สุนทรภู่ มักนิยมเรียกกันในชั้นหลังว่า สิงหไกรภพ เชื่อว่าสุนทรภู่แต่งขึ้นเพื่อถวายเจ้าฟ้าอาภรณ์เมื่อครั้งถวายพระอักษร และในภายหลังได้แต่งต่อเพื่อถวายกรมหมื่นอัปสรสุดาเทพ วงจันทร์ ไพโรจน์
วงจันทร์ ไพโรจน์ ยังได้ขับร้องเพลงดังอีกหลายเพลงจากฝีมือการประพันธ์ของครูเพลงชื่อดังแห่งยุคมากมาย เช่น "สาวสะอื้น " ของครูสมาน กาญจนะผลิน, " ไทรโยคแห่งความหลัง " ของครูนคร มงคลายน " เสียงสะอื้นจากสาวเหนือ " ของครูสุรพล สมบัติเจริญ ,แม่พิมพ์ของชาติ เพลงที่มีผลทำให้ผู้คนในยุคนั้นมากมายอยากจะเป็นครู ซึ่งประพันธ์โดยสุเทพ โชติสกุล (บางตำราบอก เทือกสกุล) , อุทยานดอกไม้ คำร้องโดยสกนธ์ มิตรานนท์ และทำนองโดย ชูศักดิ์ รัศมีโชติ ที่ได้ชื่อว่าเป็นเพลงที่รวบรวมรายชื่อดอกไม้ไว้มากที่สุดคือ 49 ชนิด นอกจากนั้นก็ยังมีเพลง แน่แล้วหรือ ,ปรารถนาแห่งหัวใจ , เมินเสียเถิด , พิศวาสวาย , ร้ายจริงนะ สาวสันป่าตอง , สาวบ้านแพน , มนต์รักอารีดัง , สาวสะอื้น, น้ำตาสาวเหนือ, บุษบาเสี่ยงเทียน , หญิงคนชั่ว โดยเพลงส่วนใหญ่ของเธอมักเป็นเพลงเศร้า เข้ากับฉายานักร้องเสียงระทมของเธอ[2] จินตนิมิต
สำหรับวรรณกรรมจินตนิมิตยุคใหม่ อาจเริ่มจากผลงานของจอร์จ แมคโดนัลด์ นักประพันธ์ชาวสก๊อตผู้เขียนเรื่อง "The Princess and the Goblin" และ "Phantastes" ซึ่งเรื่องหลังนี้นับว่าเป็นงานจินตนิมิตสำหรับผู้ใหญ่เรื่องแรกของโลก แมคโดนัลด์เป็นแรงบันดาลใจสำคัญยิ่งต่อ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน และ ซี. เอส. ลิวอิส นักประพันธ์งานจินตนิมิตอีกผู้หนึ่งในยุคเดียวกันนี้คือ วิลเลียม มอร์ริส กวีชาวอังกฤษผู้มีชื่อเสียงที่ได้แต่งนวนิยายไว้มากมาย รวมถึงเรื่อง "The Well at the World's End" เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ซังไม่พอใจที่อะชิตะกะเข้ามาขัดขวางและสั่งสอนเธอมิให้ต่อสู่กับมนุษย์แต่ให้มีชีวิตอยู่ต่อไป ด้วยความโกรธเธอเกือบจะฆ่าอะชิตะกะ ขณะที่เธอกำลังจะลงดาบอะชิตะกะก็พูดว่าเธอสวย ทำให้เธอตกใจและทิ้งดาบลง ในที่สุดซังตัดสินใจนำอะชิตะกะไปหาชิชิกะมิซึ่งรักษาแผลที่อกของเขาแต่มิได้ถอนคำสาป อะชิตะกะพักฟื้นอยู่ในถ้ำหมาป่าโดยมีซังดูแลเขาอย่างดี กระทั่งเขี้ยวใบไม้ป้อนให้อะชิตะกะด้วยปาก โมะโระซึ่งได้รับพิษจากบาดแผลที่เอะโบะชิยิงในการต่อสู้คราวก่อนเตือนอะชิตะกะว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะนำซังออกจากเผ่าหมาป่า หากไม่มีป่าซังก็ต้องตาย ในที่สุดเมื่ออะชิตะกะหายดีเขาฝากกริชแก้วให้หมาป่านำไปมอบแก่ซัง ซึ่งเมื่อเธอได้เห็นก็รับไว้โดยไม่ลังเล เพชรพระอุมา
หนังสือการ์ตูน จำนวน 2 ครั้งด้วยกันในอดีต โดยผู้เขียนคือ จุก เบี้ยวสกุล และ ตาโปน[27] ในปี พ.ศ. 2520 และ พ.ศ. 2531[28] ปัจจุบันตีพิมพ์เป็นนิยายภาพอีกครั้งโดยสำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม จำนวน 48 เล่ม ผลงานภาพของโอม รัชเวทย์ นักเขียนการ์ตูนไทย ที่มีฝืมือระดับต้น ๆ ของเมืองไทย ซึ่งเคยมีผลงานจากพระมหาชนกและคุณทองแดง โดย ชัย ราชวัตร เป็นผู้ช่วยร่างภาพตัวละครต่าง ๆ และลงรายละเอียด ออกจำหน่ายครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547[29] ในรูปแบบของนิยายภาพขาวดำ เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ภาพยนตร์ในฉบับภาษาอังกฤษเผยแพร่เหมือนต้นฉบับในญี่ปุ่นโดยไม่มีการตัดต่อเพราะมิยะซะกิดึงดันอย่างแข็งขัน[14] เฉพาะซาวด์แทรกเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง เสียงภาษาอังกฤษแปลโดย Neil Gaiman ผู้แต่ง The Sandman การปรับปรุงส่วนใหญ่เป็นการให้ความหมายคำเฉพาะในวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่คนนอกทวีปเอเชียอาจเข้าใจได้ยาก รวมถึงชื่อเฉพาะเช่น Jibashiri และ Shishigami ในภาษาญี่ปุ่นถูกเปลี่ยนเป็น Mercenary และ Forest Spirit ในภาษาอังกฤษ เพราะคำเหล่านี้ไม่เป็นที่รู้จักของผู้ชมนอกญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามนักวิจารณ์ เช่น ไมเคิล แอทคินสัน, มร.สโนบิซ กล่าวว่าการแปลเช่นนี้ทำให้เนื้อหาของภาพยนตร์อ่อนลง มนตร์น้ำหมึก
มนตร์น้ำหมึก (; ) เป็นวรรณกรรมเล่มที่สองต่อจาก หัวใจน้ำหมึก ประพันธ์โดย คอร์เนอเลีย ฟุงเค่อ นักเขียนชาวเยอรมัน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
โรเจอร์ เอเบิร์ต จัดให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในอันดับที่หกในรายชื่อภาพยนตร์ที่ดีที่สุดสิบเรื่องแห่งปี พ.ศ. 2542 [2] โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ยังเคยเป็นภาพยนตร์ที่สร้างรายได้สูงสุดในญี่ปุ่น ซึ่งถูกทำลายสถิติลงด้วยภาพยนตร์เรื่องไททานิคในหลายเดือนถัดมา[3] ปัจจุบันโมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ทำรายได้สูงที่สุดอันดับสี่ในญี่ปุ่น รองลงมาจาก เซ็น โทะ ชิฮิโระ โนะ คะมิกะกุชิ (Spirited Away) ใน พ.ศ. 2544 ฮารุ โนะ ยุโงะคุชิโระ (Howl's Moving Castle) ใน พ.ศ. 2547 และ โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย ใน พ.ศ. 2551 ซึ่งทั้งหมดเป็นผลงานของมิยะซะกิทั้งสิ้น เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
โมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์อนิเมะที่แพงที่สุดที่เคยมีการจัดสร้างมา ด้วยต้นทุนทั้งสิ้นราว 2.35 พันล้านเยน[9][10][11] สุภาษิตสอนหญิง
สุภาษิตสอนหญิง เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอน ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าประพันธ์เรื่องนี้ขึ้นเมื่อใด เนื้อหาเป็นการสอนสตรีในด้านต่างๆ เช่น การวางตัว การเจรจา การเลือกคู่ เป็นต้น นักวิชาการบางส่วนเห็นว่า วรรณกรรมเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นผลงานของสุนทรภู่ แต่น่าจะเป็นของนายภู่ จุลละภมร ผู้เป็นศิษย์ อย่างไรก็ดีนักวิชาการส่วนใหญ่ยังถือว่าวรรณกรรมเรื่องนี้เป็นผลงานของสุนทรภู่อยู่ ทั้งนี้แนวคิดหลายประการที่ปรากฏอยู่ในวรรณกรรม แสดงให้เห็นว่าผู้ประพันธ์ค่อนข้างมีความคิดทันสมัย และเห็นความสำคัญของเศรษฐกิจการเรือนที่อยู่ในมือของผู้หญิง พรพรหมอลเวง
พรพรหมอลเวง เป็นนวนิยายเรื่องแรกในนามของกิ่งฉัตร ประพันธ์ขึ้นใน พ.ศ. 2535 และเคยได้รับการสร้างเป็นละครทางช่อง 7 มาแล้วสองครั้งโดยออกอากาศใน พ.ศ. 2535 และ พ.ศ. 2546 และช่อง 3 ได้นำมาสร้างอีกครั้งใน พ.ศ. 2556 เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากในประเทศญี่ปุ่นและประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ ในประเทศเหล่านี้มีการตีความกันอย่างกว้างขวางว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่บอกเล่าในรูปแบบตำนานโบราณของญี่ปุ่น มิราแมกซ์ แห่ง ดิสนีย์ ได้ซื้อสิทธิ์การจัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาไปและต้องการจะตัดภาพยนตร์ให้เหมาะกับผู้ชมในสหรัฐอเมริกา (สำหรับการจัดเรตติ้ง PG) อย่างไรก็ตามมิยะซะกิไม่อนุญาตและในที่สุดภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เผยแพร่ในอเมริกาโดยไม่มีการตัดต่อโดยได้รับการจัดเรตติ้ง PG-13 Miramax ได้ลงทุนมหาศาลในการสร้างเสียงภาษาอังกฤษของภาพยนตร์โดยใช้นักพากย์ที่มีชื่อเสียง อย่างไรก็ดีเมื่อถึงเวลาฉายในโรงภาพยนตร์ปรากฏว่าไม่มีการโฆษณาเท่าที่ควร ทำให้จัดฉายในโรงภาพยนตร์ที่จำนวนไม่มากในเวลาอันสั้น ซึ่งต่อมาดิสนีย์ประกาศว่าภาพยนตร์เรื่องทำเงินจากการฉายในโรงได้ไม่ดี ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2543 ภาพยนตร์เรื่องนี้มีกำหนดออกจำหน่าวนรูปแบบ DVD ในสหรัฐอเมริกา แต่มิราแม็กซ์ประกาศว่าจะมีเฉพาะภาษาอังกฤษเท่านั้น แฟนที่คลังไคล้ภาพยนตร์จึงต่อต้าน ด้วยกลัวว่าจะขายไม่ดีมิราแมกซ์จึงต้องจ้างคนแปลซับไตเติ้ล และทำให้ DVD ออกช้ากว่ากำหนดไปเกือบสามเดือน เมื่อ DVD ออกมาในที่สุดก็ปรากฏว่าสามารถขายดีอย่างมาก พล นิกร กิมหงวน
พล นิกร กิมหงวน หรือ สามเกลอ เป็นหัสนิยาย ประพันธ์โดย ป. อินทรปาลิต ที่จัดพิมพ์อย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี พ.ศ. 2482-2511 มีมากมายเกินกว่าพันตอน (ตอนแรกคือตอน อายผู้หญิง) [1] เนื้อหาออกไปในแนวสนุกสนานครื้นเครง มีการหยอกล้อกันไปมา จัดเป็นหนึ่งในหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน[2] นอกจากรูปแบบหนังสือแล้ว พล นิกร กิมหงวน ยังเคยทำเป็นภาพยนตร์ออกฉายอีกด้วย รวมทั้งละครโทรทัศน์ อีกด้วย เจ้าหญิงเงือกน้อย (มังงะ)
เจ้าหญิงเงือกน้อย () เป็นมังงะ และ อนิเมะ ซึ่งแต่งโดย พิงค์ ฮานาโมริ และ มิจิโกะ โยโคเตะ ปัจจุบันตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ บงกช คอมมิกส์ และออกฉายทางช่องทรู สปาร์ค และมีภาคต่อซึ่งยังไม่ออกฉายในประเทศไทย
แบล็คบิวตี้ ซิสเตอร์ เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ชาวโลหะนครต้อนรับอะชิตะกะอย่างอบอุ่น เอะโบะชิ ผู้นำของเมืองนี้เล่าว่า นะโกะหมูป่ายักษ์ที่เป็นต้นเหตุนำเขามาที่นี้เคยเป็นเทพเจ้าประจำป่าแห่งนี้ แต่เอะโบะชิยิงนะโกะทำให้คุ้มคลั่งกลายร่างเป็นปีศาจ เมื่อทราบเรื่องแขนขวาของอะชิตะกะก็มีความคลั่งแค้นจะฆ่าเอะโบะชิ เขาต้องใช้มือซ้ายระงับไว้ คนโรคเรื้อนที่เอะโบะชิชุบเลี้ยงไว้เพื่อประดิษฐ์ปืนร้องขอชีวิตของเอะโบะชิ และรับรองว่านางเป็นคนดี เป็นผู้ดูแลพวกเขามาโดยตลอดโดยมิได้รังเกียจ เอะโบะชิยังซื้อหญิงโสเภณีมาทำงานเพื่อปลดปล่อยหญิงเหล่านั้นจากซ่อง ระหว่างที่เอะโบะชิพาอะชิตะกะชมเมืองอยู่นั่นเอง ซังก็ลอบเข้ามาในเมืองเพื่อสังหารเอะโบะชิ อะชิตะกะเข้าขัดขวางโดยแสดงให้ทุกคนเห็นว่าความแค้นนี่แหละเป็นเหตุให้เขาต้องเขาสาปและใช้พลังจากแขนนั้นหยุดยั้งการต่อสู้ของทั้งสอง ทั้งสองสลบไปเพราะโดนอะชิตะกะทุบ อะชิตะกะตัดสินใจพาซังออกไปจากเมือง แม้จะถูกยิงทะลุอกอะชิตะกะก็ยังดึงดันใช้พลังจากแขนที่ต้องคำสาปเปิดประตูเมืองขี่ยักกุรุนำซังที่หมดสติออกไปยังป่าได้โดยมีหมาป่าสองตัวติดตามไป แต่ในที่สุดอะชิตะกะก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวร่วงลงจากหลังยักกุรุ นางพญาไพร
นางพญาไพร เป็นละครไทย เคยออกฉายทาง ช่อง 7 สี เมื่อปี พ.ศ. 2542 จัดจำหน่ายโดย บริษัท สามเศียร จำกัด บทประพันธ์ โดย ภาวิต เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
หมวดหมู่:การ์ตูนญี่ปุ่น หมวดหมู่:สตูดิโอจิบลิ หมวดหมู่:อนิเมะ หมวดหมู่:ภาพยนตร์โดยมิราแม็กซ์ หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่กำกับโดย ฮะยะโอะ มิยะซะกิ เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ดวงจันทร์เริ่มแจ่มชัดขึ้นบนท้องฟ้า ชิชิกะมิกลายร่างจากกวางเป็นเงาเดินได้ในยามกลางคืน อะชิตะกะพยายามยับยั้งเอะโบะชิด้วยการปาดาบไปปักที่ปืนของเอะโบะชิ เธอก็ยังสามารถใช้ปืนยิงตัดหัวชิชิกะมิที่กำลังแปลงร่างได้ จิโกะรีบนำหัวใส่หม้อเหล็กปิดฝาแล้วให้คนหามวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างนี้หัวของโมะโระคืนชีพมาชั่วคราวกัดแขนของเอะโบะชิขาดไป ร่างที่ไร้หัวของชิชิกะมิกลายเป็นเทพเจ้าแห่งความตายที่ไร้ใจ ซึ่งเป็นเมือกสีดำที่แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว เมือกนี้ทำลายทุกสิ่งที่มันสัมผัส ชาวบ้านต้องทิ้งโลหะนครไปหลบอยู่ในทะเลสาบเพราะเมือกดำนี้ได้ทำลายเมืองลงขณะที่ตามหาหัวของตัวเอง อะชิตะกะช่วยทำแผลให้เอะโบะชิและให้ชาวเมืองพาเธอกลับไป และขอให้ซังช่วยเขา ซังเสียใจและโกรธที่ป่าและชิชิกะมิถูกทำลาย เธอเห็นว่าอะชิตะกะอยู่ฝ่ายตรงข้ามและใช้กริชแก้วที่เขามอบให้ปักอกอะชิตะกะ แต่อะชิตะกะไม่เป็นไรเพราะกริชนั้นปักโดนแผลต้องคำสาปที่ลามถึงอกของเขาแล้ว อะชิตะกะกอดซังและขอให้เธอร่วมมือ แผ่นดินของเรา (แม่อนงค์)
แผ่นดินของเรา เป็นนวนิยายประพันธ์โดยแม่อนงค์ (นามปากกาของมาลัย ชูพินิจ) ที่ได้รับการยกย่องว่าแต่งดีเรื่องหนึ่งของไทย ซึ่งเป็นบทประพันธ์ที่เริ่มต้นเขียนเมื่อ พ.ศ. 2486 เป็นเรื่องราวชีวิตที่พลิกผันไปจากการใช้หัวใจนำทางชีวิตโดยขาดสติและเหตุผลของภัคคินี หญิงสาวแสนสวยผู้เป็นบุตรสาวคนเล็กของพระวรนาตประณต ครอบครัวผู้ดี ที่เกิดหลงรัก ธำรง เพื่อนพ่อเจ้าของไร่แห่งทุ่งวัวแล่น แต่เมื่อคบกันแล้วชีวิตเธอกลับจืดชืดไร้ความตื่นเต้นดังเช่นหวัง กระทั่ง นเรนทร์ คู่หมั้นสุดหล่อของพี่สาวกลับเมืองไทยและตามมาถึงทุ่งวัวแล่น ทั้งคู่พบรักกันอย่างลับๆ ก่อนจะหนีไปด้วยกัน ในเช้าวันงานพิธีแต่งระหว่างพี่สาวเธอกับนเรนทร์ อัศนี พลจันทร
อัศนี พลจันทร หรือในนามปากกาว่า นายผี และ สหายไฟ หรือ ลุงไฟ (15 กันยายน 2461 — 28 พฤศจิกายน 2530 : อายุ 69 ปี) นักประพันธ์และนักปฏิวัติชาวไทย รู้จักกันในฐานะผู้แต่งเพลงเดือนเพ็ญ (คิดถึงบ้าน) เจ้าหญิงแฝดแห่งแดนมหัศจรรย์
เจ้าหญิงแฝดแห่งแดนมหัศจรรย์ หรือ 2 เจ้าหญิงผู้พิทักษ์จอมวุ่น หรือ เจ้าหญิงแฝดแห่งโลกมหัศจรรย์ (อังกฤษ: Fushigiboshi no Futagohime) (ญี่ปุ่น: ふしぎ星の☆ふたご姫) กำกับโดย ซาโก้ คาวาโมโตะ และ จุนนิชิ ซาโต้ เป็นผู้ออกแบบตัวละคร