หอบังคับการบินหลังแรกของสนามบินแคนด์เลอร์เปิดให้บริการเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ.ใด?
ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
หอบังคับการบินหลังแรกของสนามบินแคนด์เลอร์เปิดให้บริการเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2482 และในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2483 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาประกาศใช้พื้นที่แห่งนี้เป็นฐานทัพอากาศ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ขยายพื้นที่ออกไปอีกเป็นสองเท่าตัวและทำสถิติมีเที่ยวบินขึ้นลง 1,700 เที่ยวภายในวันเดียว ทำให้กลายเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดในกรณีจำนวนเที่ยวบินของสหรัฐอเมริกาไปทันที
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
อาคารเวิร์ลพอร์ต แพนแอม (the Worldport (Pam Am)) เปิดใช้เมื่อพ.ศ. 2505 ปัจจุบันคืออาคารผู้โดยสาร 3 ประกอบด้วยหลังคารูปวงรีขนาดใหญ่ แขวนด้วยสายเคเบิลอยู่กับเสา 32 ต้น ส่วนของหลังคาครอบคลุมพื้นที่อาคารและพื้นที่รอขึ้นเครื่อง และยังมีทางเชื่อม (Jetway) หรืองวงช้าง เชื่อมต่อกับอาคารและเครื่องบิน
อาคารสายการบินทีดับเบิลยูเอ (the TWA Flight Center) เปิดใช้ในปีพ.ศ. 2505 เช่นกัน ปัจจุบันอาคารผู้โดยสาร 5 ออกแบบโดย Eero Saarinen มีรูปร่างเป็นสัญลักษณ์แทนการบิน เป็นอาคารผู้โดยสารที่ได้ชื่อว่ามีเอกลักษณ์โดดเด่นแห่งหนึ่งของโลก หลังจากที่ดับเบิลยูเอถอดตัวออกไป ก็ไม่ได้ใช้งานอีกเลย โดยอาคารหลังนี้จะเป็นส่วนหนึ่งกับอาคารผู้โดยสาร 5 หลังใหม่ที่กำลังก่อสร้างโดยเจ็ตบลู เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
เริ่มก่อสร้าง ค.ศ. 1966 (อาคาร 1 สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1970 และอาคาร 2 เมื่อ ค.ศ. 1972 เริ่มทำพิธีเปิดอาคารวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1973 แต่ละวันจะมีพนักงานทำงานในอาคารนี้มากกว่า 50,000 คน และนักท่องเที่ยวมากกว่า 200,000 คน เวิลด์เทรดเซ็นเตอร์มีรหัสไปรษณีย์ของตัวเอง คือ 10048 ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่
ท่าอากาศยานกระบี่ เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 โดยภาคเอกชนและเทศบาลเมืองกระบี่ ได้ร่วมลงทุนก่อสร้างสนามบินขนาดเล็กจนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2529 เปิดให้บริการการบินด้วยเครื่องบินขนาด 18 ที่นั่ง แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จึงมอบสนามบินให้กับกรมการขนส่งทางอากาศ กระทรวงคมนาคม พัฒนาให้เป็นสนามบินได้มาตรฐาน เพื่อให้การเดินทางสู่จังหวัดกระบี่ มีความสะดวกสบายและรวดเร็วยิ่งขึ้น และเป็นการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวของจังหวัดกระบี่ ตลอดจนให้มีการขยายตัวของธุรกิจ ภายในจังหวัดกระบี่มีความคล่องตัวยิ่งขึ้น ราชกรีฑาสโมสร
ต่อมาใน พ.ศ. 2435 เริ่มทำสัญญาเช่าที่ดินบริเวณสระปทุม โดยการก่อสร้างดำเนินไปจนถึง พ.ศ. 2444 จึงมีพิธีเปิดสโมสรอย่างเป็นทางการ เป็นสถานที่เล่นกีฬากอล์ฟแห่งแรกในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2445 และมีการจัดแข่งม้าเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2446 จากนั้นเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454 "ฟัน เดน บอร์น" ชาวเบลเยียม นำเครื่องบินแบบออวิลล์ไรต์ ปีกสองชั้น มาแสดงการบินเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ที่สนามม้าของราชกรีฑาสโมสร ต่อมาใน พ.ศ. 2456 กระทรวงกลาโหมนำพื้นที่ส่วนหนึ่งของสนามม้าราชกรีฑาสโมสร ไปใช้เป็นสถานที่ขึ้นบินและลงจอดเครื่องบินแห่งแรกของประเทศไทย โดยใช้ชื่อว่า"สนามบินสระปทุม" จากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2457 มีการพิจารณาว่า สนามบินถาวรควรตั้งอยู่บนที่ดอนซึ่งน้ำท่วมไม่ถึง จึงย้ายไปยังที่ดอนตอนเหนือของอำเภอบางเขน แล้วให้ชื่อว่าท่าอากาศยานดอนเมือง ท่าอากาศยานดอนเมือง
กรมเกียกกายทหารบกได้เริ่มดำเนินการปรับพื้นที่ให้เป็นสนามหญ้าที่เครื่องบินสามารถวิ่งและบินขึ้น-ลงได้ พร้อมทั้งสร้างโรงเก็บเครื่องบิน และอาคารสถานที่ทำการตามความจำเป็น การก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2457 กรมเกียกกายทหารบกจึงส่งมอบให้กรมจเรการช่างทหารบก และเรียกชื่อสนามบินนี้ว่า "สนามบินดอนเมือง" ต่อมาเมื่อ วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2457 นายทหารนักบินทั้ง 3 นาย นำเครื่องบินจากสนามบินสระปทุมมาลงที่สนามบินดอนเมืองเป็นปฐมฤกษ์ในตอนเช้า จนกระทั่งวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2457 กระทรวงกลาโหมได้ออกคำสั่งตั้งกองบินทหารบกขึ้น และย้ายเข้าที่ตั้งถาวรที่สนามบินดอนเมือง นับเป็นรากฐานการเริ่มต้นของกิจการการบินของไทยที่มั่นคง และภายหลังกองทัพอากาศได้ถือเอาวันที่ 27 มีนาคม เป็นวันที่ระลึกกองทัพอากาศ ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
บริษัทเรดวิง แอร์คราฟท์ (Redwing Aircraft Company) เข้ามาซื้อที่สนามบินในปีพ.ศ. 2475 และเปิดเป็นโรงเรียนสอนการบิน สนามบินแห่งนี้ยังถูกใช้เป็นที่ขึ้นบินเพื่อชมการแข่งขันอีกด้วย ในปีพ.ศ. 2476 สนามบินถูกขายให้กับนักลงทุนคนหนึ่งที่ต้องการจะปรับเปลี่ยนให้เป็นท่าอากาศยาน และรัฐมนตรีที่ดูแลการคมนาคมทางอากาศก็ได้อนุญาตให้เปิดเส้นทางการบินพาณิชย์จากแกตวิกในปีถัดมา จนกระทั่งปีพ.ศ. 2479 ได้ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายหลายแห่งทั่วภาคพื้นทวีป มีการสร้างอาคารผู้โดยสารรูปวงกลมที่ชื่อว่า "The Beehive" ซึ่งมีรถไฟใต้ดินที่เชื่อมกับสถานีรถไฟแกตวิด ทำให้ผู้โดยสารสามารถเดินทางจากสถานีวิคตอเรียไปยังอาคารผู้โดยสารได้โดยตรง มีอุบัติเหตุร้ายแรงถึง 2 ครั้งในปีพ.ศ. 2479 สร้างความสงสัยเรื่องความปลอดภัยของท่าอากาศยาน และปัญเรื่องหมอกและน้ำก็มีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น ซึ่งทางรถไฟใต้ดินก็มักจะถูกน้ำท่วมหลังจากที่ฝนตกหนัก และเนื่องจากข้อจำกัดต่างๆ และความต้องการทางวิ่งที่ยาวขึ้น บริติช แอร์เวย์ จำกัด จึงย้ายการบินไปอยู่ที่ท่าอากาศยานครอยดอนในปีพ.ศ. 2480 แทน แกตวิกจึงได้เปลี่ยนมาเป็นสนามบินส่วนบุคคลอีกครั้ง และยังเป็นที่ฝึกนักบินของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร รวมทั้งเป็นที่สนใจของบริษัทซ่อมบำรุงอากาศยานอีกด้วย ท่าอากาศยานดอนเมือง
ในช่วงหลังการเปิดท่าอากาศยานสุวรรณภูมิในปี พ.ศ. 2549 ได้มีการปรับปรุงพื้นที่ลานจอดบริเวณทิศเหนือบางส่วน ที่ติดกับอาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือ เพื่อใช้สร้างโรงเก็บอากาศยานและลานจอด สำหรับอากาศยานส่วนบุคคล พร้อมกับการปรับปรุงอาคารห้องรับรองพิเศษระหว่างประเทศเป็นอาคารผู้โดยสารส่วนบุคคล จึงได้มีการยกเลิกหลุมจอด 11 และทางออกขึ้นเครื่อง 11 โดยถอดสะพานเทียบเครื่องบินออก ทำให้อาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือ เหลือหลุมจอด 3 หลุม ซึ่งตรงกับทางออกขึ้นเครื่อง 12 และ 14-15 โดยยังมีขนาดเท่าเดิม (รองรับเครื่องบินขนาดโค้ด อี) ท่าอากาศยานตราด
ท่าอากาศยานตราด เปิดทำการบินเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2546 สนามบินตราดเป็นสนามบินแห่งที่ 3 ของบริษัทฯ ตั้งอยู่ ณ พื้นที่ตำบลท่าโสม อำเภอเขาสมิง และตำบลบางปิด อำเภอแหลมงอบ จังหวัดตราด พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นสวนยาง ห่างจากอ่าวธรรมชาติประมาณ 10 กิโลเมตร ซึ่งมีท่าเรือข้ามไปยังเกาะช้างได้ มีพื้นที่สามารถสร้างทางวิ่งได้กว้าง 45 เมตร ยาว 1,800 เมตร เพื่อใช้กับท่าอากาศยานของบริษัทฯ ที่มีอยู่ ทั้งนี้พื้นที่ที่ต้องการในการจัดตั้งสนามบินนี้ สำหรับทางวิ่งยาว 2,000 เมตร พร้อมเขตความปลอดภัยในการเดินอากาศ จำเป็นต้องใช้พื้นที่เป็นเนื้อที่รวมประมาณ 1,200 ไร่ และยังเป็นสนามบินที่สวยที่สุดในประเทศไทยแห่งหนึ่ง โดยสร้างอาคารผู้โดยสารแบบ ศาลา 2 หลัง และสวนหย่อม และศาลา 1 หลังเป็นร้านอาหาร และห้องน้ำ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
อาคารผู้โดยสาร 4 เคยใช้เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างเทศในช่วงพ.ศ. 2527 - 2536 ตั้งอยู่บริเวณชั้นล่างของอาคารจอดรถ โดยผู้โดยสารระหว่างประเทศจะเชคอินที่อาคารผู้โดยสาร 4 จากนั้นจะนั่งรถบัสไปยังเครื่องบินโดยสาร จนกระทั่งอาคารผู้โดยสาร 5 เปิดให้บริการ อาคารผู้โดยสาร 4 จึงปรับเปลี่ยนเป็นอาคารรถโดยสารของระบบขนส่งชิคาโก รถบริการของโรงแรม และระบบขนส่งอื่นๆ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
เที่ยวบินระหว่างประเทศจะให้บริการที่อาคารผู้โดยสาร 5 อาคารผู้โดยสาร 3 สร้างเมื่อพ.ศ. 2505 และได้มีการต่อเติมในปีพ.ศ. 2526 ในส่วนของคองคอส แอล ขณะนี้กำลังมีการปรับปรุงคาดว่าจะแล้วเสร็จปลายปีพ.ศ. 2550 ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม-อาร์ลันดา
ท่าอากาศยานสตอกโฮล์ม อาลันดา เปิดใช้ในปี พ.ศ. 2502 (ค.ศ. 1959) สำหรับการฝึกบิน เริ่มใช้งานจริงในปี พ.ศ. 2503 และเปิดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2505 เนื่องจากสนามบินบรุมม่า ซึ่งเป็นสนามบินเก่า มีทางวิ่งที่สั้นเกินไปที่จะรองรับอากาศยานขนาดใหญ่ ขณะนั้นสายการบินสแกนดิเนเวียน แอร์ไลน์ซิสเตม ได้เปิดเส้นทางการบินสู่อเมริกาเหนือ และสายการบิน Pan America ก็เป็นสายการบินแรกๆที่ใช้บริการท่าอากาศยานอาลันดา ในเที่ยวบินระหว่างอเมริกาเหนือและสแกนดิเนเวีย ความสัมพันธ์สหราชอาณาจักร–สหรัฐ
ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี เป็นจุดหมายปลายทางอันดับหนึ่งของผู้โดยสารจากท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ ประมาณการณ์กันว่าในปี พ.ศ. 2551 ผู้โดยสารกว่า 2,802,870 คน ใช้บริการเที่ยวบินตรงจากสนามบินลอนดอนฮีทโธรว์ไปยังสนามบินนิวยอร์กจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในแต่ละวันโดยไม่มีวันหยุด ขณะที่สายการบินบริติชแอร์เวย์เริ่มให้บริการเครื่องบินความเร็วเหนือเสียง "คองคอร์ด" ระหว่างท่าอากาศยานนานาชาติวอชิงตันดัลเลสกับลอนดอนฮีทโธรว์ ในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 ต่อมาหลังจากศาลฎีกาของสหรัฐฯ พิพากษากลับลำให้สามารถเปิดเที่ยวบินความเร็วเหนือเสียงเหนือน่านฟ้านครนิวยอร์กได้ หลังจากที่ศาลชั้นต้นพิพากษาห้ามเปิดทำการเที่ยวบินดังกล่าว ส่งผลให้เที่ยวบินคองคอร์ดระหว่างลอนดอนฮีทโธรว์-นิวยอร์กจอห์น เอฟ. เคนเนดี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2520 โดยใช้เวลาทำการบิน 3 ชั่วโมงครึ่ง และท้ายที่สุดการให้บริการเที่ยวบินเหนือเสียงก็ยุติลงในวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ท่าอากาศยานดอนเมือง
พื้นที่สนามบินดอนเมืองในสมัยเริ่มแรก จากการสำรวจเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2457 มีพื้นที่ 1,770 ไร่ พื้นดินเป็นสนามหญ้า มีผิวดินชนิดดินปนทรายแดง เครื่องบินขนาดใหญ่ของสายการบินพาณิชย์ไม่สามารถจะใช้ขึ้นลงได้ในฤดูฝน ดังนั้นในปี พ.ศ. 2476 รัฐบาลจึงอนุมัติให้กระทรวงเศรษฐการและกระทรวงมหาดไทย ร่วมกันดำเนินการสร้างทางวิ่งเป็นคอนกรีตและลาดยางแอสฟัลต์ พร้อมกับให้สร้างถนนเชื่อมระหว่างสนามบินดอนเมืองกับพระนคร (ถนนพหลโยธิน) ทางวิ่งดังกล่าวแล้วเสร็จเรียบร้อยเปิดใช้การได้ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2478 ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี
ในขณะที่อุตสาหกรรมการบินเติบโตขึ้น ไอเดิลไวล์ดเองก็เติบโตตามไปด้วย และด้วยความสำคัญของการเป็นศูนย์กลางธุรกิจระดับโลกของนิวยอร์ก ความสามารถในการรองรับผู้โดยสารจึงต้องเพิ่มสูงขึ้นตามความต้องการ จึงขยายพื้นที่ไปถึง 16 ตารางกิโลเมตร (4,000 เอเคอร์) และสร้างอาคารผู้โดยสารเป็น 8 หลังในเวลาต่อมา ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านสายการบินต่างไม่ว่าจะเป็นแพนแอม , ทีดับเบิลยูเอ, อีสเทิร์นแอร์ไลน์, เนชั่นเนลแอร์ไลน์, ทาวเวอร์แอร์ และฟลายอิงไทเกอร์ไลน์ ทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้กลายศูนย์กลางการบินระดับโลก ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
ท่าอากาศยานถูกสร้างประมาณปี ค.ศ. 1939–1942 เป็นช่วงระหว่างภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น
ท่าอากาศยานคิมโพได้เป็นฐานทัพหลักของกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามเกาหลี ในชื่อ เค-14 เครื่องบิน
ในปี ค.ศ. 1799 เซอร์จอร์จ เคย์ลีกำหนดแนวคิดของเครื่องบินที่ทันสมัยว่า​​เป็นเครื่องยนต์ปีกคงที่ที่บินได้ด้วยระบบการยกตัว, การขับเคลื่อน, และการควบคุมแยกต่างหาก. เคย์ลีได้สร้างและบินแบบจำลองของยานอากาศปีกคงที่ตอนต้นปึ 1803, และเขาได้สร้างเครื่องร่อนบรรทุกผู้โดยสารได้ประสบความสำเร็จใน 1853. ในปี 1856 ชาวฝรั่งเศส ฌอง-มารี เลอ บริซทำการบินด้วยการขับเคลื่อนด้วยกำลังงานเป็นครั้งแรกโดยใช้เครื่องร่อนของเขาชื่อ ""L'Albatros artificiel"" ลากโดยม้าหนึ่งตัวบนชายหาด. . จากนั้น Alexander F. Mozhaisky ยังได้ทำการออกแบบด้วยนวัตกรรมบางอย่าง. ในปี 1883 ชาวอเมริกัน จอห์น เจ Montgomery ทำการบินด้วยเครื่องร่อนแบบควบคุม. นักบินอื่นๆที่ทำการบินที่คล้ายกันในช่วงเวลานั้นก็มี Otto Lilienthal, Percy Pilcher, และ Octave Chanute.  ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง
สนามบินแห่งนี้เดิมเป็นลานบินสำหรับเครื่องบินรบของกองทัพอังกฤษและสหรัฐอเมริกาในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งภายหลังสงครามก็ได้มีการก่อสร้างเป็นท่าอากาศยาน ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสคิปโฮล
ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสคิปโฮล (, ) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักของประเทศเนเธอร์แลนด์ เปิดดำเนินงานตั้งแต่ 16 กันยายน พ.ศ. 2459 ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองอัมสเตอร์ดัมไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ราว 9.1 กิโลเมตร ในเขตนครบาลฮาร์เลมเมอร์เมร์ เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการมากที่สุดอันดับที่ 5 ของยุโรป ตัวสนามบินมีอาคารผู้โดยสารขนาดใหญ่หลังเดียว ซึ่งแบ่งออกแบ่ง 3 โถงขาออก จังหวัดนครราชสีมา
-วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 สายการบิน กานต์แอร์ ได้ทำการเปิดเที่ยวบิน จาก ท่าอากาศยานเชียงใหม่ - ท่าอากาศยานนครราชสีมา โดยทำการบิน 4 เที่ยวบินต่อสัปดาห์ ( จันทร์,พุธ,พฤหัสบดี,เสาร์ ) โดยใช้เครื่องบินรุ่น ATR-72 (ปัจจุบันหยุดให้บริการในสายนี้แล้ว) ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง
ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2501. ขณะนั้นสนามบินมีเพียงอาการเล็ก, ที่ยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้, ซึ่งใช้รองรับผู้โดยสารวีไอพี และ เที่ยวบินเช่าเหมาลำ. วันที่ 1 มกราคม 2523, ได้เปิดให้บริการอาคารผู้โดยสารแห่งที่ 1 โดยมีท่าเทียบ และรองรับเครื่องบินได้ 10 - 12 ลำ. อาคารใหม่นี้ ใหญ่กว่าอาคารเก่าที่สร้างในช่วงปี พ.ศ. 2500 มาก อะมีเลีย แอร์ฮาร์ต
อะมีเลีย แอร์ฮาร์ต เริ่มเรียนการบินครั้งแรกสนามบิน "คินเนอร์" เมืองลองบีชโดยครูการบินชื่อแอนิตา สนูก นักบินสตรีรุ่นบุกเบิก และหกเดือนต่อมาเธอก็ซื้อเครื่องบินปีกสองชั้นยี่ห้อ ""คิสเซลแอร์สเตอร์" ชั้นสีเหลืองเมื่อ วันที่ 22 ตุลาคม 2465 และตั้งชื่อว่า "แคนารี" หรือนกขมิ้นและทำการบินสูงได้ถึงระดับ 14,000 ฟุต(4.2 กิโลเมตร)ทำลายสถิติโลกสำหรับนักบินสตรี ในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2466 อะมีเลีย แอร์ฮาร์ตก็ได้รับใบอนุญาตการบินนานาชาติ ท่าอากาศยานนานาชาติซ่างไห่ผู่ตง
ท่าอากาศยานผู่ตง เปิดใช้เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ให้บริการด้วยอาคารผู้โดยสาร 1 หลัง และทางวิ่ง 1 เส้น ต่อมาในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2548 เปิดใช้ทางวิ่งเส้นที่ 2 และกำลังก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังที่ 2 คาดว่าจะแล้วเสร็จภายในปี พ.ศ. 2550 ส่วนแผนแม่บทระยะยาวนั้น จะมีอาคารผู้โดยสารทั้งหมด 3 หลัง และอาคารเทียบเครื่องบินระยะไกลอีก 2 หลัง รวมถึงทางวิ่งทั้งหมด 5 เส้น สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 80 ล้านคนต่อปี ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง
ต่อมา การก่อสร้างระยะที่สองได้เริ่มขึ้นอีกเมื่อเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ.2000 แล้่วเสร็จและเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ.2003 ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง
ช่วงปลายปี พ.ศ. 2542 เป็นช่วงครบรอบ 50 ปี ของการสถาปณา สาธารณรัฐประชาชนจีน, ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่งได้ขยายอาคารผู้โดยสารแห่งที่ 2 เปิดให้บริการในวันที่ 1 พศจิกายนในปีเดียวกัน โดยอาคารผู้โดยสารแห่งที่ 1 ถูกปิดช่วงคราวเพื่อปรับปรุงหลังจากเปิดอาคาร 2. วันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2547 อาคารผู้โดยสารแห่งที่ 1 จึงกลับมาเปิดอีกครั้ง หลังปรับปรุงเสร็จแล้ว, ซึ่งในตอนนั้นเปิดให้ใช้เฉพาะเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศของสายการบินไชน่าเซาเทิร์นแอร์ไลน์ เท่านั้น. ส่วนเที่ยวบินภายในประเทศและต่างประเทศของสายการบินอื่นๆ ยังคงให้บริการจากอาคารผู้โดยสารแห่งที่ 2. ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 ได้เปิดให้บริการอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ มีมูลค่าถึง 21 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารได้มากกว่า 6 ล้านคนต่อปี ทำให้จำนวนผู้โดยสารดันทะลุสถิติเป็น 9.5 ล้านคน ในปีพ.ศ. 2510 เมืองแอตแลนตาและสายการบินต่างๆ ได้ประชุมความเห็นในการวางแผนแม่บทในการพัฒนาท่าอากาศยานแอตแลนตาในอนาคต คอนดอร์ลีจัน
หน่วยทหารนกแร้ง () เป็นหน่วยทหารที่ประกอบไปด้วยบุคลากรทหารจากกองทัพอากาศและกองทัพบกของนาซีเยอรมนี ซึ่งได้ปฏิบัติหน้าที่ให้กับฝ่ายชาตินิยมในช่วงระหว่างสงครามกลางเมืองสเปน เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1936 ถึง เดือน มีนาคม ค.ศ. 1939 หน่วยทหารนกแร้งได้ทำการพัฒนายุทธวิธีในการทิ้งระเบิดซึ่งได้ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในสงครามโลกครั้งที่สองที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า การทิ้งระเบิดที่เกอร์นิคาเป็นปฏิบัติการที่น่าอัปยศมากที่สุดที่ถูกกระทำโดยหน่วยทหารนกแร้ง ฮูโก ชแปร์เริล (Hugo Sperrle) เป็นผู้บัญชาการคอยสั่งการขบวนการหน่วยเครื่องบินรบและวิลเฮล์ม ริทเทอร์ ฟอน โทมา ( Wilhelm Ritter von Thoma) เป็นผู้บัญชาการคอยสั่งการกองกำลังทางภาคพื้นดิน ท่าอากาศยานขอนแก่น
โดยอาคารผู้โดยสารใหม่นี้จะสามารถรองรับให้บริการผู้โดยสารได้ 5.5 ล้านคนต่อปี เริ่มก่อสร้างในปี 2561 และจะแล้วเสร็จในปี 2563 ซึ่งจะเพิ่มการให้บริการของเที่ยวบินพาณิชย์ ให้สามารถรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่ คือ Airbus A330 , Boeing 777 รวมไปถึงเครื่องบินขนาดกลาง อย่าง Airbus A320 และ Boeing 737 สำหรับการทำการบินต่างประเทศได้ ซึ่งจะทำให้ท่าอากาศยานขอนแก่น กลายเป็นสนามบินขนาดใหญ่ที่สุดของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (อีสาน) ท่าอากาศยานน่านนคร
ปี พ.ศ. 2523 กรมการบินพาณิชย์ ได้จัดสร้างอาคารที่ทำการท่าอากาศยานน่าน (อาคารเดิม) เป็นอาคารชั้นเดียวประกอบด้วยห้องพักผู้โดยสาร ที่ทำการท่าอากาศยานน่านและพื้นที่ลานจอดรถยนต์ ไว้บริการแก่ผู้โดยสารทั่วไป  ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ตลอดช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 (พ.ศ. 2493-2502) จำนวนผู้โดยสารเพิ่มชึ้นอย่างต่อเนื่อง จนต้องมีการปรับปรุงอาคารผู้โดยสาร และสร้างอาคารจอดเครื่องบินระยะไกลขึ้นในปรพ.ศ. 2526 แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการ ในปีพ.ศ. 2531 อาคารผู้โดยสารฝั่งเหนือจึงแล้วเสร็จ ซึ่งมีระบบเครื่อย้ายคนเชื่อมต่อกับอาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 อาคารจอดเครื่องบิน 6 มูลค่า 110 ล้านปอนด์ ก็เปิดให้บริการพร้อมด้วยทางเชื่อลอยฟ้ากับอาคารผู้โดยสารฝั่งเหนือ ซึ่งเป็นทางเชื่อมที่อยู่เหนือทางขับที่ยังคงใช้งานปกติอยู่ จึงกลายเป็นจุดชมเครื่องบินที่กำลังวิ่งอยู่บนทางขับ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
จนกระทั่งช่วงต้นทศวรรษ 1950 (พ.ศ. 2493) ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยายหลักของชิคาโกมาตั้งแต่พ.ศ. 2474 นั้นคับแคบและหนาแน่น แม้ว่าจะได้มีการขยายแล้วก็ตาม และยังไม่สามารถรองรับเครื่องบินเจ็ตรุ่นใหม่ได้ เมืองชิคาโกและการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกา (FAA) หันมาพัฒนาโอแฮร์ให้เป็นท่าอากาศยานหลักของชิคาโกแทน เที่ยวบินพาณาชย์เที่ยวแรกเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2498 หลังจากนั้นได้สร้างอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขึ้นในปีพ.ศ. 2501 แต่เที่ยวภายภายในประเทศเส้นทางหลักยังคงใช้ที่มิดเวย์จนกระทั่งการขยายของโอแอร์แล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2505 การย้ายที่บินภายในประเทศจากมิดเวย์มายังโอแฮร์ ทำให้โอแฮร์กลายเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก รองรับผู้โดยสาร 10 ล้านคนต่อปี และในระยะเวลาเพียง 2 ปี จำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในปีพ.ศ. 2540 จำนวนผู้โดยสารถึงระดับ 70 ล้านคน และขณะนี้เพิ่มเป็น 80 ล้านคนต่อปี ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์
ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์ (Denver International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองเดนเวอร์ ในรัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา เป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา และใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของโลก เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติคิงฟาฮัด และท่าอากาศยานนานาชาติมอมทรีอัล-มิราเบล สนามบินกำแพงแสน
ในปีพุทธศักราช 2512 กองทัพอากาศสหรัฐได้ขอใช้สนามบินที่จังหวัดนครราชสีมา เป็นกองบินทางยุทธวิธี ทำให้การจราจรทางอากาศของ สนามบินที่จังหวัดนครราชสีมา เกิดความคับคั่งเป็นอย่างมาก 
รัฐบาลสหรัฐอเมริกาจึงได้อนุมัติ งบประมาณเพื่อใช้สร้างโรงเรียนการบิน และ สนามบิน ให้กองทัพอากาศไทย ที่ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ทดแทนการขอใช้สนามบินที่จังหวัดนครราชสีมา 
ปัจจุบันสนามบินกำแพงแสน ตั้งอยู่ที่ ตำบลกระตีบ อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีทางวิ่งยาว 9,000 ฟุต กว้าง 150 ฟุต หรือ 2,790 เมตร และกว้าง 46.5 เมตร สามารถรับ
น้ำหนักเครื่องบินได้ 100,000 ปอนด์ หรือ 45,000 กิโลกรัม  ท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ
เท็มเพิลโฮฟเป็นท่าอากาศยานก่อนสงครามโลกครั้งที่สองสัญรูปหนึ่งในสามแห่งของทวีปยุโรป อีกสองแห่งได้แก่ ท่าอากาศยานครอยดอนในกรุงลอนดอนและท่าอากาศยานปารี–เลอบูร์แก (Paris–Le Bourget Airport) แห่งเก่าซึ่งปัจจุบันทั้งสองเลิกใช้แล้ว ท่าอากาศยานนี้ได้รับสถานภาพสัญรูปเพิ่มอีกในฐานะศูนย์กลางการลำเลียงเบอร์ลิน (Berlin Airlift) ในปี 1948–49 ลักษณะโดดเด่นที่สุดอย่างหนึ่งของท่าอากาศยานนี้คือหลังคาแบบเปิดประทุนขนาดใหญ่ที่ยื่นออกไปเหนือลาดเชิงเขา สามารถรองรับสายการบินร่วมสมัยส่วนใหญ่ในคริสต์ทศวรรษ 1950 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ได้ อาคารหลักของท่าอากาศยานเท็มเพิลโฮฟเคยติดอันดับอาคารใหญ่ที่สุดในโลก 20 อันดับแรก  พิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพิร์ลฮาร์เบอร์
พิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพิร์ลฮาร์เบอร์ (English: Pacific Aviation Museum Pearl Harbor) ถูกสร้างขึ้นเพื่อไม่แสวงหาผลกำไร ในปี ค.ศ. 1999 เพื่อพัฒนาพิพิธภัณฑ์การบินใน ฮาวาย[1] เป็นส่วนหนึ่งของวิสัยทัศน์ของวุฒิสมาชิก Daniel Inouye เพื่อการบูรณะ เกาะฟอร์ด พิพิธภัณฑ์จัดแสดงนิทรรศการทางกการบินที่หลากหลายด้วยหลักสำคัญจากการโจมตีท่าเรือเพิร์ล ฮาร์เบอร์และสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่วนจัดแสดงแรก โรงเก็บเครื่องบิน 37 (Hangar 37) เปิดแสดงเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2006 และเป็นส่วนที่สำคัญที่รวบรวมสิ่งจัดแสดงไว้มากมาย โรงเก็บเครื่องบินจัดแสดงความเสียหายที่เกิดจากการโจมตีีท่าเรื่อเพิร์ลฮาร์เบอร์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 คาร์ไลล์
ในประวัติศาสตร์คาร์ไลล์เป็นเมืองหลวงของมณฑลคัมเบอร์แลนด์ ในยุคแรกของประวัติศาสตร์ของคาร์ไลล์ๆ เป็นเมืองที่ตั้งถิ่นฐานของโรมันที่ก่อตั้งเพื่อเป็นเมืองสนับสนุนป้อมต่างๆ ตามกำแพงเฮเดรียน (Hadrian's Wall) ระหว่างยุคกลางเพราะความที่ตั้งอยู่ติดพรมแดนติดกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ คาร์ไลล์กลายมามีความสำคัญในการเป็นที่ตั้งของที่มั่นทางการทหาร ปราสาทคาร์ไลล์ที่ยังคงอยู่ในสภาพดีสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1092 โดยสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ และครั้งหนึ่งใช้เป็นที่จำขังสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ในปัจจุบันปราสาทใช้เป็นที่ตั้งของกรมทหารดยุคแห่งแลงคาสเตอร์ (Duke of Lancaster's Regiment) และพิพิธภัณฑ์ทหารชายแดน (Border Regiment Museum) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ พระราชทานพระบรมราชานุญาติให้ก่อตั้งสำนักสงฆ์ในคาร์ไลล์ และคาร์ไลล์ได้รับฐานะเป็นสังฆมณฑลอิสระในปี 1122 และสำนักสงฆ์เลื่อนฐานะขึ้นเป็นมหาวิหารคาร์ไลล์ ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์
Terminal 2 is mostly used by SkyTeam airline members and long haul and charter airlines flying to international destinations only. It opened in 1993, handling many scheduled European and Intercontinental flights. Some European scheduled airlines such as Air France, Air Malta and KLM operate flights from the terminal, whilst charter airline Thomson Airways uses the terminal as a base. ท่าอากาศยานดอนเมือง
220px|thumbnail|ภายในอาคารผู้โดยสาร 3 อาคารผู้โดยสารภายในประเทศ แบ่งเป็น 2 ส่วน คือ อาคารหลังเดิมที่เป็นอาคาร 2 ชั้น อยู่ทางฝั่งทิศเหนือ เปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2528 โดยภายหลังมีเฉพาะส่วนบริการสำหรับผู้โดยสารขาออกที่ชั้น 1 เท่านั้น และอาคารหลังใหม่ที่เป็นอาคาร 3 ชั้น อยู่ทางฝั่งทิศใต้และเชื่อมต่อกับอาคารเดิม ซึ่งเปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2536 โดยมีส่วนผู้โดยสารขาออกเพิ่มเติมที่ชั้น 2 และมีส่วนผู้โดยสารขาเข้าที่ชั้น 1 โดยในช่วงที่ใช้งานเต็มรูปแบบครั้งสุดท้ายในปี พ.ศ. 2549 อาคารหลังนี้รองรับผู้โดยสารได้ 9 ล้านคนต่อปี ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์
ในปีพ.ศ. 2549 เดนเวอร์เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้บริการกว่า 47 ล้านคน มากที่สุดเป็นอันดับ 5 ของสหรัฐอเมริกา และเป็นอันดับ 10 ของโลก เอฟ-22 แร็พเตอร์
ในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นายพลจอห์น ดี.ดับบลิว. คอร์เลย์แห่งกองทัพอากาศสหรัฐฯ ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเอฟ-22 ของฝูงบินที่ 1 และฝูงบินที่ 192 ของกองกำลังรักษาดินแดนทางอากาศเวอร์จิเนียนั้นพร้อมทำงานเต็มรูปแบบ สามปีหลังจากที่แร็ปเตอร์มาถึงฐานทัพอากาศแลงลีย์ สิ่งนี้เกิดจากวันที่ 13 เมษายนถึง 19 เมษายน พ.ศ. 2551 โดยการตรวจสอบความพร้อม แร็ปเตอร์สองลำแรกได้เข้าสู่ฝูงบินที่ 49 ที่ประจำการในฐานทัพอากาศฮอลโลแมนที่นิวเม็กซิโกในเวลาต่อมาเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ
กระทรวงคมนาคมกำหนดเท็มเพิลโฮฟเป็นท่าอากาศยานเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1923 อาคารผู้โดยสารเก่าเดิมสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1927 รัฐบาลนาซีเริ่มการบูรณะขนานใหญ่กลางคริสต์ทศวรรษ 1930 เพื่อรองรับการจราจรทางอากาศที่เพิ่มขึ้น  ท่าอากาศยานดอนเมือง
ท่าอากาศยานดอนเมืองใช้อาคารผู้โดยสารรูปแบบคล้ายนิ้วมือ (เพียร์ ฟิงค์เกอร์ เทอร์มินอล) มีอาคารเทียบเครื่องบิน 6 อาคาร เรียงจากทิศเหนือไปใต้ คือ อาคารฝั่งเหนือ (นอร์ท คอร์ริดอร์ หรือเพียร์ 1) อาคาร 2 3 4 5 และ 6 (เพียร์ 2 3 4 5 และ 6) โดยอาคาร 2-6 ยื่นออกจากอาคารผู้โดยสารหลักเข้าไปในลานจอดอากาศยานในแนวตั้งฉาก ส่วนอาคารฝั่งเหนือยื่นออกไปทางทิศเหนือในแนวขนานกับอาคารผู้โดยสารหลัก ปัจจุบันอาคารเทียบเครื่องบิน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 คือ อาคารที่เชื่อมกับอาคารผู้โดยสาร 1 และ 2 ประกอบด้วย อาคารฝั่งเหนือและอาคาร 2-5 กลุ่มที่ 2 คือ อาคารที่เชื่อมกับในประเทศหลังใหม่ (อาคารผู้โดยสาร 3) ซึ่งมีเฉพาะอาคาร 6 เท่านั้น โดยอาคารเทียบเครื่องบิน 3 และ 4 เป็นอาคารที่สร้างขึ้นพร้อมกับอาคารผู้โดยสาร 1 และเปิดใช้งานพร้อมกันในปี พ.ศ. 2530 ต่อมาปลายปี พ.ศ. 2531 อาคารเทียบเครื่องบิน 2 จึงสร้างแล้วเสร็จ สำหรับอาคารเทียบเครื่องบินฝั่งเหนือแล้วเสร็จในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2532 จากนั้นในปี พ.ศ. 2538 อาคารเทียบเครื่องบิน 6 จึงสร้างแล้วเสร็จ พร้อมกับอาคารผู้โดยสารในประเทศหลังใหม่ ส่วนอาคารเทียบเครื่องบิน 5 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2543 ท่าอากาศยานนครพนม
ต่อมาใน พ.ศ. 2537 บริษัท การบินไทย จำกัดได้เปิดทำการบินอีกครั้ง ในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2537 ตามเส้นทางกรุงเทพฯ-สกลนคร-นครพนม-กรุงเทพฯ ด้วยเครื่องบินโบอิ้ง B737 เมื่อมีผู้โดยสารมาใช้บริการเพิ่มมากขึ้น จึงพัฒนาขีดความสามารถของท่าอากาศยานนครพนมตั้งแต่ พ.ศ. 2539-2543โดยก่อสร้างอาคารที่พักผู้โดยสารหลังใหม่และเปิดใช้เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ท่าอากาศยานนานาชาติมัณฑะเลย์
การก่อสร้างเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2539 และเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อ กันยายน พ.ศ. 2543 โดยใช้งบประมาณไปกว่า 4,500 ล้านบาท ซึ่งมาจากการกู้ EXIM Bank ของประเทศไทย จากการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองของพม่า ส่งผลให้ธุรกิจการบินในพม่าเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเที่ยวบินจาก กรุงเทพฯ และ จีน ซึ่งปีที่ผ่านมาได้เติบโตขึ้นถึง 20% ประวัติการบินไทย
ในวันที่ 28 มีนาคม การบินไทยยกเลิกเที่ยวบิน มะนิลาไปโอซาก้า
ในวันที่ 2 มิถุนายน การบินไทยเปิดเส้นทางบินใหม่ไปท่าอากาศยานนานาชาติโออาร์ แทมโบ เมืองโจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้ หลังหยุดบินไปช่วงหนึ่ง
เลิกเที่ยวบิน กรุงเทพแวะพุทธคยาไปพาราณสี TG8820 บินเที่ยวสุดท้าย 24 มีนาคม ก่อนให้การบินไทยสมายล์บินเป็นเส้นทางประจำ เปิดเส้นทางบินไปซัปโปะโระ ในวันที่ 30 ตุลาคม ในเที่ยวบินที่ TG670 ในวันที่ 2 พฤศจิกายน การบินไทย เปิดเส้นทางบิน สตอกโฮล์มแวะภูเก็ตปลายทางกรุงเทพ เที่ยวบิน TG963 
ได้แก่โทะยะมะเมืองโคมัตสึ จังหวัดอิชิกะวะ ท่าอากาศยานฮิโระชิมะ ในวันที่ 28 ตุลาคม การบินไทยทำการบินลงที่ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ เป็นครั้งแรกเนื่องจากสภาพอากาศที่ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ ไม่สามารถลงจอดได้ การบินไทยเปิดเส้นทางบินใหม่กรุงเทพไปท่าอากาศยานเซ็นได เที่ยวบิน TG680 ในวันที่ 3 ธันวาคม นับเป็นครั้งแรกที่มีเครื่องบินของการบินไทยบินประจำที่เมืองเช็นได การบินไทยปลดเครื่องแบบ ATR72-201 ที่ให้สายการบินนกแอร์เช่า 
วันที่ 31 กรกฎาคม การบินไทยบินด้วย แอร์บัส เอ 300-600 เป็นครั้งสุดท้ายและปลดเครื่องบินรุ่นนี้ออกจากฝูงบินและบินตรงจากท่าอากาศยานเซ็นไดมากรุงเทพเที่ยวสุดท้าย วันที่ 18 เมษายน ก่อนยกเลิกเส้นทางดังกล่าว
ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2557 การบินไทยทำการบินด้วยเครื่องบิน 102 ลำ รวมการบินไทยสมายล์  แคนาแดร์ ซีแอล-415
อิงจากสำเร็จของซีแอล-215 บริษัทได้เปิดตัวซีแอล-415 ซึ่งเป็นชุดการผลิตใหม่ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1993 เครื่องบินซีแอล-415 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1993 กับการส่งมอบครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1994 โดยมีคำสั่งซื้อจากหลายประเทศไม่นานตามมา ฮ็อคเกอร์-ซิดเดลี่ย์ แฮริเออร์
ฮ็อคเกอร์-ซิดเดลี่ย์ แฮริเออร์ (Hawker-Siddeley Harrier) เป็นเครื่องบินรบขึ้นลงทางดิ่งและขึ้นลงระยะสั้นแบบแรก แฮริเออร์ได้รับการพัฒนาจากเครื่องบินวิจัย พี.1127 ของ บริษัทฮอคเกอร์ ซิดเดลีย์ และได้ทำการทดสอบบินในการบินขึ้นแนวดิ่งโดยอิสระเป็นผลสำเร็จในปี ค.ศ. 1960 ซึ่งในเวลาต่อมาได้ปรับปรุงแก้ไข พี-1127 และเปลี่ยนขื่อเป็น เคสเทิล และการบินทั่วไปในปี ค.ศ. 1961 ซึ่งได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากอังกฤษ สหรัฐฯ และ เยอรมันตะวันตก รวมทั้งสิ้นใช้เวลาในการพัฒนาเป็นเวลา 6 ปี ท่าอากาศยานดอนเมือง
ในอดีตก่อนจะมีการก่อสร้างอาคาร 1 ท่าอากาศยานดอนเมืองมีอาคารผู้โดยสารเพียงหลังเดียว (อยู่ทางทิศเหนือของอาคาร 1) สร้างขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2513-2516 แบ่งเป็น 3 ส่วน เรียงจากเหนือไปใต้ ท่าอากาศยานดอนเมือง
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 สายการบินในประเทศที่ทำการบินแบบประจำ จำนวนหนึ่ง ได้แก่ การบินไทย นกแอร์ และวัน-ทู-โก (ภายหลังเปลี่ยนเป็นโอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์ เมื่อ พ.ศ. 2553) ได้ย้ายการปฏิบัติการทั้งหมดจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กลับมายังท่าอากาศยานดอนเมืองอีกครั้ง โดยใช้อาคาร 3 เป็นพื้นที่ให้บริการ ยกเว้นการบินไทยที่ยังคงให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศบางส่วนในเส้นทางกรุงเทพฯ-เชียงใหม่ เชียงราย ภูเก็ต และกระบี่ ซึ่งเป็นเที่ยวบินเชื่อมต่อสำหรับผู้โดยสารต่างประเทศที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิต่อไป โดยมีเที่ยวบินออกจากดอนเมืองในจุดบิน 4 จุดดังกล่าวเช่นเดียวกัน นอกจากนี้การบินไทยยังได้เปิด ไทย ซิตี้ แอร์ เทอร์มิน่อล (ท่าอากาศยานดอนเมือง) บริเวณโถงชั้น 1 อาคารจอดแล้วจรของ รฟม. ที่เชื่อมต่อกับสถานีลาดพร้าวของรถไฟฟ้ามหานคร (สายสีน้ำเงิน) เพื่อเป็นการเพิ่มจุดบริการตรวจบัตรโดยสารให้แก่ผู้โดยสารที่จะเดินทางไปท่าอากาศยานดอนเมือง โดยมีบริการรถเวียนระหว่างสถานีลาดพร้าวและท่าอากาศยานดอนเมือง[25][26] อย่างไรก็ดี ตั้งแต่วันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2552 การบินไทย ได้ย้ายการปฏิบัติการของเที่ยวบินในประเทศกลับไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิทั้งหมด เพื่อลดเวลาและค่าใช้จ่ายในการเชื่อมต่อเที่ยวบินของผู้โดยสารและผู้ส่งสินค้า และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้เครื่องบินและอุปกรณ์บริการภาคพื้น ตามนโยบายการเสริมสร้างศักยภาพให้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางอากาศของภูมิภาคของรัฐบาลในขณะนั้น ขณะที่นกแอร์และวัน-ทู-โก ยังคงให้บริการที่อาคาร 3 ท่าอากาศยานดอนเมืองต่อไป[27][28] จนกระทั่ง วันที่ 1 สิงหาคม 2554 ทอท. จึงได้ย้ายพื้นที่ปฏิบัติการของสายการบินในประเทศไปยังอาคาร 1 ทั้งหมด อีกทั้งปลายปี พ.ศ. 2554 อาคาร 3 ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุการณ์มหาอุทกภัย และหลังจากนั้นยังไม่ได้รับการฟื้นฟูให้ใช้งานได้ตามเดิม ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู
ส่วนต่อขยายแรก เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2008 สำหรับสายการบินระหว่างประเทศ และส่วนต่อขยายที่ 2 เปิดทำการในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 สำหรับสายการบินภายในประเทศ เมื่อโครงการทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ อาคารนี้จะประกอบไปด้วยเที่ยวบินแรกที่ได้ใช้งานในอาคารส่วนต่อขยายใหม่ คือ มาเลเซียแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 2637 ออกจากสนามบินเวลา 6 นาฬิกา 50 นาที มุ่งหน้าท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ในขณะที่เที่ยวบินก่อนหน้าเมื่อเวลา 0 นาฬิกา 25 นาที ใช้งานในอาคารส่วนเก่า การปิดกั้นเบอร์ลิน
ตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน การขนส่งทางอากาศก็เริ่มขึ้น เครื่องบินซี-54 มาร่วมสมทบกับกองบินเป็นจำนวนมาก ฐานทัพอากาศไรน์-มายน์ (Rhein-Main Air Base) ถูกทำเป็นฐานเก็บเครื่องบินซี-54 ฐานที่มั่นทางทหารวีสบาเด็นเป็นที่เก็บเครื่องบินซี-54 และซี-47 เครื่องบินของสหรัฐอเมริกาบินไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือมุ่งสู่สนามบินเทมเพลโฮฟ (Tempelhof) เพื่อขนส่งเสบียง จากนั้นจึงบินไปทางทิศตะวันตกจนเข้าพื้นที่ของอังกฤษ และเลี้ยวกลับมาทางใต้สู่ฐานของตน ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์มิงแฮม
ท่าอากาศยานเปิดให้บริการที่หมู่บ้าน Elmdon เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2482 ถือครองและดำเนินงานโดย Birmingham City Council ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง Air Ministry ได้ให้ RAF ใช้ท่าอากาศยานเพื่อจุดประสงค์ทางการทหาร ในช่วงนี้แนวสนามหญ้าเดิมได้ถูกเปลี่ยนเป็นทางวิ่ง 2 ช่อง ช่องหนึ่งมีทิศทาง 06/24 ยาว 753 เมตร อีกช่องหนึ่งมีทิศทาง 15/33 ยาว 1,271 เมตร ท่าอากาศยานเปิดให้ใช้งานสำหรับพลเรือนอีกครั้งเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 โดยยังอยู่ในการควบคุมของรัฐบาล ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
ท่าอากาศยานฮีโธรว์จะสามารถรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ได้ที่อาคารผู้โดยสาร 5 และที่ท่าจอด 6 ของอาคารผู้โดยสาร 3 โดยเครื่องบินแอร์บัส เอ380 จะให้บริการที่ฮีทโธรว์เป็นครั้งแรกในช่วงปี พ.ศ. 2550 อย่างไรก็ตามได้มีการทดสอบเครื่องเอ380 ที่ฮีทโธรว์แล้วเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2549  ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
ช่วงกลางปีพ.ศ. 2548 การก่อสร้างทางวิ่งเส้นที่ 5 (10/28) จึงแล้วเสร็จ และเปิดใช้บริการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งช่วยลดปัญหาการจราจรทางอากาศสำหรับการขึ้นลงของเครื่องบินขนาดกลาง ที่ใช้ทางวิ่งขนาดยาวร่วมกับเครื่องบินขนาดใหญ่อย่างโบอิง 777 ที่ต้องการระยะทางในการนำเครื่องขึ้น แอร์แคนาดา
ในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2480 สายการบินทรานส์แคนาดาแอร์ไลน์ () ได้ถูกก่อตั้งขึ้นเป็นบริษัทลูกของการรถไฟแคนาดา () โดยเที่ยวบินที่มีผู้โดยสารเที่ยวบินแรกได้เริ่มต้นขึ้นโดยใช้เครื่องบินล็อกฮีด แอล-10เอ บรรทุกผู้โดยสาร 2 คน และจดหมายจำนวนหนึ่งจากแวนคูเวอร์ ไปยังซีแอตเทิล เมื่อวันที่1 กันยายนของปีเดียวกัน ในช่วงแรก สายการบินมีสำนักงานอยู่ที่เมืองวินนิเปก แต่ได้ย้ายไปยังเมืองมอนทรีอัล ตามนโยบายของรัฐบาลกลางในปี พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) และทรานส์แคนาดาแอร์ไลน์ยังเป็นสายการบินแรกๆ ที่นำระบบคอมพิวเตอร์มาใช้ในการจองที่นั่ง หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2507 (ค.ศ. 1694) สายการบินได้กลายเป็นสายการบินแห่งชาติ และได้เปลี่ยนชื่อสายการบินเป็นแอร์แคนาดาในปีถัดมา ในช่วงปลายทศวววษ 1970 ได้มีการปรับโครงสร้างองค์กรใหม่ของการรถไฟแคนาดา ทำให้แอร์แคนาดาได้แยกตัวเป็นอิสระจากการรถไฟแคนาดา และเป็นบริษัทที่บริหารงานโดยรัฐ (เช่นเดียวกับการบินไทยในปัจจุบัน) ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
และจากปัญหานี้เอง บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) จึงได้ยื่นแผนการพัฒนาท่าอากาศยานสุวรรณภูมิเฟส 2 ขึ้น โดยจะก่อสร้างอาคารเทียบเครื่องบินหลังที่ 2 และอาคารผู้โดยสารหลังที่ 2 ทางทิศใต้ขึ้น โดยใช้สถาปัตยกรรมภายนอกแบบเดียวกันกับอาคารหลังที่ 1 แต่ตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด แต่เนื่องจากการก่อสร้างท่าอากาศยานต้องใช้เวลาอย่างต่ำถึง 5 ปี จึงทำให้แผนการรื้อฟื้นท่าอากาศยานดอนเมืองจึงถูกนำมาใช้ชั่วคราว จนกว่าการก่อสร้างท่าอากาศยานสุวรรณภูมิแบบเต็มเฟสจะเสร็จสิ้นโดย เฟส 2 จะเปิดให้บริการในเดือน มกราคม พ.ศ. 2563[65] ท่าอากาศยานไคตั๊ก
ปัจจุบันท่าอากาศยานไคตั๊ก ได้ถูกเปลี่ยนให้เป็นท่าเรือสำราญ (Cruise Terminal) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น ไคตั๊กครูสเทอมินอล (ภาษาอังกฤษ:Kai Tak Cruise Terminal) ซึ่งเปิดให้บริการแล้วเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2556 โดยใช้งบประมาณในการก่อสร้าง 1,000 ล้านเหรียญ ดอลลาร์สหรัฐ ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู
หลังจากสิ้นสุดสงคราม แผนกการบินพลเรือน (DCA) ของเกาะบอร์เนียวตอนเหนือ (รัฐซาบะฮ์ในปัจจุบัน) ได้ทำการก่อสร้างอาคารสนามบินใหม่อีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1957 พร้อมกับเปลี่ยนผิวทางวิ่งจากหญ้าให้กลายเป็นวัสดุคงทน ต่อมาในปี ค.ศ. 1959 ได้มีการขยายทางวิ่งให้ยาวถึง 1,593 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินวิคเกอร์ วิสเคาต์ ของสายการบินมลายาแอร์เวย์ (ปัจจุบันสายการบินนี้ปิดทำการไปแล้ว) และได้ขยายทางวิ่งเพิ่มอีกครั้งในปี ค.ศ. 1963 โดยยาวถึง 1,921 เมตร เพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น คอเม็ท 4 ต่อมาในปี ค.ศ. 1967 สายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค ได้เปิดให้บริการเครื่องบิน คอนแวร์ 880 จำนวน 2 เที่ยวต่อสัปดาห์ ในเส้นทางฮ่องกง–มะนิลา–โกตากีนาบาลู (ปัจจุบันสายการบินนี้ ได้ยกเลิกจุดหมายปลายทางนี้แล้ว) ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทั้งจำนวนผู้โดยสารที่มาใช้บริการ และจำนวนเที่ยวบินที่ลงจอด ยังคงมีมากขึ้นเรื่อย ๆ ท่าอากาศยานด่งเฮ้ย
นักล่าอาณานิคมชาวฝรั่งเศสได้สร้างลานบินขึ้นที่นี่โดยยังไม่ได้ลาดยางในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เพื่อรองรับการทำสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 ต่อมาเวียดนามเหนือได้พัฒนาสนามบินแห่งนี้เป็นฐานทัพเพื่อใช้ขนส่งทหารและยุทโธปกรณ์ไปโจมตีเวียดนามใต้ การปรับปรุงสนามบิน (โครงสร้างปัจจุบัน) เริ่มต้นเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2547 โดยมีกำหนดเปิดใช้ในปี พ.ศ. 2549 แต่มาแล้วเสร็จและเปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เที่ยวบินพาณิชย์เที่ยวแรกของสนามบินแห่งนี้มาจากท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่ายในกรุงฮานอย ปฏิบัติการกัสตอร์
ปฏิบัติการกัสตอร์ () เป็นปฏิบัติการพลร่มของฝรั่งเศสในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง ปฏิบัติการดังกล่าวได้สร้างหัวหาดอากาศที่ได้รับการป้องกันในจังหวัดเดี่ยนเบียน ซึ่งตั้งอยู่มุมทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม ภายใต้การบังคับบัญชาของพลจัตวา ฌ็อง ฌีล ปฏิบัติการกัสตอร์เป็นปฏิบัติการพลร่มที่มีขนาดใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง เริ่มต้นขึ้นเมื่อเวลา 10.35 น. ของวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953 โดยมีกำลังหนุนถูกส่งเข้ามาสนับสนุนในอีกสองวันต่อมา และยุติลงเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน โดยที่ฝ่ายฝรั่งเศสบรรลุวัตถุประสงค์ทุกประการ แมคดอนเนลล์ ดักลาส เอฟ-4 แฟนทอม 2
ในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2498 กองทัพเรือได้สั่งซื้อ เอ็กซ์เอฟ 4 เอช-1 สำหรับทดสอบจำนวนสองลำ และ วายเอฟ 4 เอช-1 ห้าลำ ที่เป็นการสั่งซื้อก่อนการผลิต แฟนทอมทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 พร้อม โรเบิร์ต ซีลิตเติล ผู้ควบคุม ปัญหาไฮดรอลิกของล้อลงจอดนั้นปรากฏขึ้นแต่ก่อนบินเที่ยวต่อๆ มาก็ราบรื่น การทดสอบก่อนหน้าทำให้เกิดการออกแบบช่องรับลมใหม่ รวมทั้งช่องปล่อยลมบนแผ่นลาด และไม่นานเครื่องบินก็เตรียมแข่งกับเอ็กซ์เอฟ 8 ยู-3 ครูเซเดอร์ 3 เนื่องมาจากปริมาณที่ทำงานได้ กองทัพเรือต้องการเครื่องบินสองที่นั่งและในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2501 เอฟ 4 เอช ถูกประกาศว่าเป็นผู้ชนะ ความล่าช้าของเครื่องยนต์ เจ 79-จีอี-8 หมายความว่าเครื่องบินในการผลิตครั้งแรกใช้เครื่องยนต์ เจ 79-จีอี-2 และ -2เอ แทน ซึ่งแต่ละเครื่องให้กำลัง 16,100 ปอนด์เมื่อใช้สันดาปท้าย ในปีพ.ศ. 2503 แฟนทอมเริ่มทำการทดสอบความเหมาะสมกับเรือบรรทุกเครื่องบิน ยูเอสเอส อินดีเพนเดนซ์ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ก่อนหน้าปี พ.ศ. 2548 โอแฮร์เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ในกรณีการขึ้น-ลงของเครื่องบิน เนื่องจากในปีนั้นกรมการบินสหรัฐอเมิรกาได้ลดเที่ยวบินลง[3] เพื่อลดความล่าช้า จึงทำให้ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสัน แอตแลนตากลายมาเป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นที่สุด ส่วนโอแฮร์ตกมาเป็นอันดับที่ 2 และยังเป็นอันดับที่ 2 ของโลก ด้วยจำนวนผู้โดยสาร 76,248,911 คน ในปีพ.ศ. 2549 ลดลง 0.3% จากปีพ.ศ. 2548 [4] ท่าอากาศยานโอแฮร์ยังให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศกว่า 60 เส้นทางบิน ในปีพ.ศ. 2548 โอแฮร์จัดเป็นประตูสู่สหรัฐอเมริกาลำดับที่ 4 เป็นรองจาก ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในนิวยอร์ก, ท่าอากาศยานนานาชาติลอสแอนเจลิส และท่าอากาศยานนานาชาติไมอามี ซึ่งมีจำนวนผู้โดยสารระหว่างประเทศมาใช้บริการมากกว่า ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ขณะนั้นท่าอากาศยานสแตนสเต็ดถูกยกให้เป็นท่าอากาศยานอันดับสองของลอนดอน ส่วนอนาคตของแกตวิกนั้นยังไม่แน่นอน นอกจากที่สภาปกครองท้องถิ่นและรัฐบาลในปีพ.ศ. 2493 ตัดสินใจให้แกตวิกเป็นท่าอากาศยานเสริมของฮีทโธรว์ ต่อมาบริติช ยูโรเปียน แอร์เวย์ ได้เริ่มเปิดเส้นทางบินจากแกตวิก และบีอีเอ เฮลิคอปเตอร์ ก็เริ่มให้บริการที่ท่าอากาศยานแห่งนี้ จากนั้นรัฐบาลได้ออกประกาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2495 ว่าจะต้องพัฒนาท่าอากาศยานแห่งนี้ แกตวิกจึงปิดตัวอย่างเพื่อการปรับปรุงด้วยงบมหาศาล (7.8ล้านปอนด์) ช่วงปีพ.ศ. 2499 ถึง 2501 ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2501 สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธ ที่2 เสด็จพระราชดำเนินมายังท่าอากาศยานแห่งใหม่ ด้วยเครื่องบินDe Havilland Heron เปิดท่าอากาศยานอย่างเป็นทางการ ท่าอากาศยานดอนเมือง
นอกจากนี้เมื่อมีการเปิดใช้อาคารผู้โดยสาร 2 ในปี พ.ศ. 2538 เช่นกัน ได้มีการเปิดใช้ห้องโถงพักรอผู้โดยสารรถบัสขาออก สำหรับทางออกขึ้นเครื่อง 71-77 เพิ่มเติมภายในอาคารผู้โดยสาร 2 โดยอยู่บริเวณปลายอาคารเทียบเครื่องบิน 4 ฝั่งทิศตะวันตก ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง
ก่อนที่ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยางจะก่อสร้าง ท่อากาศยานของเมืองซีอาน คือ ท่าอากาศยานซีอานซีกวน แต่ในปี ค.ศ.1984 สภาแห่งรัฐ และคณะักรรมการกลางการทหารแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้เสนอให้มีการก่อสร้างท่าอากาศยานขนาดใหญ่ขึ้นบริเวณพื้นที่ลานบินเสียนหยาง ซึ่งการก่อสร้างระยะแรกได้เริ่มขึ้นในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ.1987 แล้วเสร็จและเริ่มเปิดให้บริการได้เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ.1991 และในวันเดียวกัน ท่าอากาศยานซีอานซีกวน ได้ปิดให้บริการ ท่าอากาศยานดอนเมือง
ชั้น 1 ส่วนผู้โดยสารขาเข้า ห้องโถงผู้โดยสารขาเข้า มีจุดนัดพบ เคาน์เตอร์บริการรถเช่า ร้านอาหาร ร้านค้า และประตูทางออกอาคาร 6 ประตู คือ ประตูที่ 9-12 และ 14-15 เรียงจากทิศเหนือไปใต้ ชานชาลารับผู้โดยสารขาเข้า อยู่ด้านหน้าอาคารติดกับถนนภายในท่าอากาศยาน ที่ต่อมาจากชานชาลารับผู้โดยสารขาเข้าของอาคาร 1 ทางเชื่อมไปยังห้องโถงผู้โดยสารขาเข้าอาคาร 1 อยู่บริเวณปลายอาคารฝั่งทิศเหนือ ทางเชื่อมไปยังอาคารจอดรถและห้องพักรอผู้โดยสารรถแท็กซี่ อยู่บริเวณปลายอาคารฝั่งทิศใต้ ชั้น 2 ที่ทำการสายการบิน และพื้นที่สำนักงาน ชั้น 3 ส่วนผู้โดยสารขาออก ชานชาลาส่งผู้โดยสารขาออก อยู่ด้านหน้าอาคารติดกับถนนยกระดับที่ต่อมาจากถนนยกระดับหน้าอาคาร 1 ห้องโถงผู้โดยสารขาออก มีประตูทางเข้าอาคาร 6 ประตู คือ ประตูที่ 9-12 และ 14-15 เรียงจากทิศเหนือไปใต้ พื้นที่ตรวจบัตรโดยสาร อยู่ภายในห้องโถงผู้โดยสารขาออก มีเคาน์เตอร์เช็คอิน จำนวน 82 เคาน์เตอร์ แบ่งเป็น 6 แถว คือ แถวที่ 9-12 และ 14-15 เรียงจากทิศเหนือไปใต้ แถวละ 12-14 เคาน์เตอร์ คือ เคาน์เตอร์ A-G ฝั่งทิศเหนือ เคาน์เตอร์ J-N หรือ L-N และ P-Q ฝั่งทิศใต้ โดยติดตั้งเครื่องเอกซเรย์สัมภาระบรรทุก (สัมภาระโหลด) อัตโนมัติ แบบอินไลน์ สกรีน หรือโพส เช็คอิน สกรีน ด้านหลังเคาน์เตอร์เช็คอินแถวละ 1 เครื่อง รวม 6 เครื่อง (เดิมมีแถวละ 18 เคาน์เตอร์ คือ เคาน์เตอร์ A-H และ T ฝั่งทิศเหนือ เคาน์เตอร์ J-N และ P-S ฝั่งทิศใต้ และติดตั้งเครื่องเอกซเรย์ ก่อนเข้าพื้นที่เช็คอิน) ปัจจุบันแบ่งพื้นที่ ดังนี้ แถวที่ 9 และ 10 ไทยแอร์เอเชีย (FD |AIQ) แถวที่ 11 ฝั่งทิศเหนือ โอเรียนท์ ไทย แอร์ไลน์ (OX |OEA) และ อาร์ แอร์ไลน์ (RK |RCT) แถวที่ 11 ฝั่งทิศใต้ และ 12 ฝั่งทิศเหนือ ไทยไลอ้อนแอร์ (SL |TLM) แถวที่ 14 และ 15 นกแอร์ (DD |NOK) เคาน์เตอร์จำหน่ายบัตรโดยสารของสายการบิน อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์เช็คอิน แถวที่ 9-10 และ 14-15 ทางเข้าจุดตรวจค้นผู้โดยสารขาออก อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์เช็คอิน แถวที่ 12 ทางเชื่อมไปยังห้องโถงผู้โดยสารขาออกอาคาร 1 อยู่บริเวณปลายอาคารฝั่งทิศเหนือ และทางเชื่อมไปยังอาคารจอดรถ อยู่บริเวณปลายอาคารฝั่งทิศใต้ ชั้น 4 ร้านอาหาร ศูนย์อาหาร (ฟู้ด คอร์ท) ร้านค้า และโรงแรมขนาดเล็ก อยู่บริเวณปลายอาคารฝั่งทิศเหนือและทิศใต้ ท่าอากาศยานดอนเมือง
เมื่อมีการย้ายเที่ยวบินพาณิชย์ทั้งหมดไปสู่ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ จังหวัดสมุทรปราการ เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 เป็นเหตุให้การบริการสำหรับเที่ยวบินเพื่อการพาณิชย์ทั้งหมด หยุดตัวลง โดยเที่ยวบินระหว่างประเทศเที่ยวสุดท้ายที่มีกำหนดการบินออกจากสนามบินดอนเมือง เป็นของสายการบินคูเวตแอร์เวย์ เที่ยวบิน KU 414 ซึ่งบินไปยังท่าอากาศยานนานาชาติคูเวต ออกบิน 28 ก.ย. 2549 เวลา 02.50 น.[3][4][5] และนอกเหนือจากในกำหนดการบินก็ได้มีอีกหนึ่งเที่ยวบินของสายการบินควอนตัส เที่ยวบิน QF302 ออกบินไปยังซิดนีย์ ออกบินตามหลังไป เวลา 03.09 น.[6] แต่อย่างไรก็ดี เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 มติของคณะรัฐมนตรีในสมัย พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ก็ได้มีความต้องการที่จะให้มีการเปิดบริการที่ท่าอากาศยานดอนเมือง อีกรอบหนึ่ง เนื่องมาจากมีการพบปัญหาหลายประการของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิและเพื่อการขยายและพัฒนาประสิทธิภาพของดอนเมืองให้มีความคล่องตัว รองรับในระบบการอากาศยาน นอกเหนือจากการบินพาณิชย์แล้ว ทำให้มีการกลับมาเปิดให้บริการอีกรอบหนึ่งและกลับมาใช้ชื่อว่า ท่าอากาศยานดอนเมือง เหมือนเช่นเดิม (อังกฤษ: Don Mueang International Airport) ตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา ท่าอากาศยานนานาชาติก๊าตบี
ท่าอากาศยานนานาชาติก๊าตบี ( a.k.a. ) เป็นท่าอากาศยานในเมืองไฮฟอง ประเทศเวียดนาม โดยอาคารผู้โดยสารและทางวิ่งแห่งใหม่ ได้เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 โดยจะสามารถรองรับเครื่องบิน Boeing 767, Airbus A350 XWB และเครื่องบินขนาดใกล้เคียงกัน กรัมแมน กัลฟ์สตรีม II
กรัมแมน กัลฟ์สตรีม II () กัลฟ์สตรีม II เป็นเครื่องบินโดยสารขนาดเล็กใช้กันแพร่หลาย ทั้งในเชิงพาณิชย์การทหารและเครื่องบินลาดตระเวน กัลฟ์สตรีม II ได้รับการพัฒนามาจากกัลฟ์สตรีม I และได้เริ่มบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1966 โดยบริษัทกรัมแมนได้เริ่มสร้างในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1965 หน่วยยามชายฝั่งของสหรัฐฯ ได้สั่งชื้อไปใช้งานโดยกำหนดสัญลักษณ์เป็น วีซี-11 เอ ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานาเริ่มเปิดดำเนินการเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2509. ภายใต้การดำเนินงานของ บริษัท Maldives Airports Company Limited (MACL),โดยรัฐบาลมัลดีฟส์ แต่เดิมรู้จักกันในนามสนามบินฮุลฮูเลล แล้วจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นท่าอากาศยานนานาชาติมาเล เพื่อการรองรับอากาศยานจากต่างประเทศ และได้มีการปรับปรุงอาคารผู้โดยสารและทางวิ่ง ให้มีขนาดที่ใหญ่ขึ้น เพื่อรองรับผู้โดยสารมากให้ขึ้น จึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา ในปัจจุบัน, ท่าอากาศยานนานาชาติคลีฟแลนด์ฮ็อปกินส์
ท่าอากาศยานนานาชาติคลีฟแลนด์ฮ็อปกินส์ (อังกฤษ : Cleveland Hopkins International Airport) เป็นท่าอากาศยานพาณิชย์ที่ใหญ่ที่สุดในรัฐโอไฮโอ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างจากเมืองคลีฟแลนด์ 14 กิโลเมตร ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1925 นับเป็นท่าอากาศยานของทางการท้องถิ่นแห่งแรกในสหรัฐอเมริกา และเป็นท่าอากาศยานแรกในสหรัฐอเมริกาที่มีการเชื่อมต่อการคมนาคมโดยตรงเข้ากับระบบรถไฟใต้ดิน ในปี ค.ศ. 1968 ชื่อท่าอากาศยานมาจากชื่อของ วิลเลียม อาร์ ฮอปกินส์ ผู้ก่อตั้งท่าอากาศยานและอดีตผู้จัดการเมือง (City Manager) คลีฟแลนด์  ท่าอากาศยานดอนเมือง
ปัจจุบัน อาคารส่วนที่ 1 ใช้เป็นอาคารผู้โดยสารส่วนบุคคล (ไพรเวท เจ็ท เทอร์มินอล) โดยก่อนหน้านั้นได้ปรับปรุงเป็นอาคารห้องรับรองพิเศษระหว่างประเทศ อาคารส่วนที่ 2 ใช้เป็นอาคารสำนักงานของท่าอากาศยาน โดยส่วนถนนยกระดับหน้าอาคารชั้น 2 ที่เชื่อมกับสะพานกลับรถใช้เป็นทางเข้าอาคารผู้โดยสาร 1 อาคารส่วนที่ 3 หรือเรียกว่า อาคารส่วนกลาง (เซ็นทรัล บล็อก) ใช้เป็นอาคารสำนักงานของสายการบินและส่วนบริการต่างๆ โดยลานจอดรถหน้าอาคารใช้เป็นลานจอดรถโดยสารขนาดใหญ่ รวมทั้งรถเวียนรับส่งระหว่างท่าอากาศยานดอนเมือง-สุวรรณภูมิ (ชัตเทิ้ล บัส) สำหรับหอบังคับการบินบนหลังคาอาคาร มีสร้างหลังใหม่ทดแทน บริเวณทิศใต้ของอาคารผู้โดยสาร 3 แล้ว สถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์
ตัวสถานีได้มีการปรับปรุงหลายครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ปีกอาคารฝั่งเหนือถูกใช้เป็นที่ทำการสถานีในปี ค.ศ. 1967 ซึ่งต่อมาได้ปิดตัวลง ในปี ค.ศ. 1986 ตัวอาคารสถานีได้ทำการปรับปรุงครั้งใหญ่ รวมถึงการปรับปรุง "โรงแรมสถานีมรดก" ด้วย นอกจากนี้ยังได้ทำการสร้างส่วนต่อขยายจากปีกอาคารฝั่งใต้ด้วย
ในปี ค.ศ. 1995 ซึ่งเป็นปีที่รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม (สายเซอเร็มบัน และสายพอร์ตกลัง) เปิดใช้งาน ทางสถานีได้ทำการติดตั้งเครื่องตรวจบัตรโดยสาร และได้การถมชานชาลาให้สูงขึ้น เพื่อให้พอดีกับระดับประตูรถไฟฟ้า กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์
"เอนเดฟเวอร์" สร้างขึ้นมาเพื่อใช้ทดแทนกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987) เริ่มบินครั้งแรกในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) ในภารกิจที่ ยานอินเดฟเวอร์ได้รับเลือกให้ปฏิบัติภารกิจสำคัญมากมาย เช่น ปล่อยดาวเทียม เชื่อมต่อกับสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย และลำเลียงชิ้นส่วนของสถานีอวกาศนานาชาติ ทำเนียบนายกรัฐมนตรีไรช์
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปยุติในเดือนพฤษภาคม 1945 โซเวียตก็สั่งให้กองทัพแดงในเบอร์ลินทำลายอาคารไรชส์คันซไล หินอ่อนสีน้ำตาลแดงที่ได้จากการทำลายไรชส์คันซไลถูกนำไปสร้างเป็นอนุสรณ์สถานทหารโซเวียตที่สวนเทร็พทัวร์ ("Treptower Park") ในกรุงเบอร์ลินตะวันออก ส่วนทำเนียบนายกรัฐมนตรีเยอรมนีในปัจจุบันมีชื่อเรียกอย่างง่ายๆว่า "คันซเลอร์อัมท์" ("Kanzleramt" ""สำนักนายกรัฐมนตรี"") ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อค.ศ. 2001 ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
สัญญาของบริษัทดักลาส แอร์คราฟต์ สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2488 และแม้ว่าตามแผนการจะสร้างที่ผลิตเครื่องบินพาณิชย์ แต่บริษัทก็เลือกที่ผลิตจากทางภาคตะวันตกมากกว่า และถึงแม้บริษัทดักลาสจะออกจากพื้นที่ไป แต่ชื่อของท่าอากาศยานยังคงใช้ท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส และในปีพ.ศ. 2488 นั้นเอง เมืองชิคาโกได้เข้ามาใช้พื้นที่แห่งนี้สำหรับรองรับความต้องการการบินในอนาคต และถึงแม้ว่ารหัสสนามบิน IATA จะยังคงใช้ ORD ที่มีที่มาจากชื่อเดิม แต่ก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานใหม่ในปีพ.ศ. 2492 ตามชื่อของ เอ็ดเวิร์ด บุตช์ โอแฮร์ (Edward "Butch" O'Hare) นักบินเครื่องบินรบในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ผู้ซึ่งได้รับเหรียญกล้าหาญ Medal of Honor ท่าอากาศยานดอนเมือง
ชั้น 1 เป็นส่วนผู้โดยสารขาเข้า ประกอบด้วย จุดจอดรถบัสส่งผู้โดยสารขาเข้าจากหลุมจอดระยะไกล - ห้องโถงรับกระเป๋าสัมภาระ - ห้องโถงผู้โดยสารขาเข้า - ชานชาลารับผู้โดยสารขาเข้า อยู่ด้านหน้าอาคารติดกับถนนภายในท่าอากาศยาน ชั้น 2 เป็นส่วนผู้โดยสารขาออก ประกอบด้วย ชานชาลาส่งผู้โดยสารขาออก อยู่ด้านหน้าอาคารติดกับถนนยกระดับที่ต่อมาจากถนนภายในท่าอากาศยาน - ห้องโถงผู้โดยสารขาออก - พื้นที่ตรวจบัตรโดยสาร มีเคาน์เตอร์เช็คอิน เรียงจากทิศเหนือไปใต้ 45 เคาน์เตอร์ คือ เคาน์เตอร์ 1-45 - จุดตรวจค้นผู้โดยสารขาออก อยู่ด้านทิศเหนือของห้องโถงผู้โดยสารขาออกก่อนเข้าสู่อาคารเทียบเครื่องบิน ชั้น 3 เป็นที่ทำการสายการบิน และพื้นที่สำนักงาน ท่าอากาศยานนาฮะ
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 เอเอ็นเอโฮลดิงส์ได้เปิดใช้อาคารผู้โดยสารต้นทุนต่ำที่ท่าอากาศยานนาฮะ สำหรับสายการบินต้นทุนต่ำในเครือของตน ได้แก่สายการบินพีช และวานิลลาแอร์ โดยเป็นการดัดแปลงอาคารโกดัง (คาร์โก) ของสนามบิน ท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์มิงแฮม
ในช่วงหลังสงคราม ท่าอากาศยานได้เป็นสถานที่จัดกิจกรรมต่างๆ อย่างเช่น Air fairs และ Air races ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2503 City of Birmingham ได้กลับเข้าดำเนินงานท่าอากาศยานอีกครั้ง และมีอำนาจเต็มเมื่อวันที่ 1 เมษายน ในปีเดียวกัน ต่อมาใน พ.ศ. 2504 อาคารผู้โดยสารแห่งใหม่ได้เปิดขึ้นเพื่อรองรับผู้โดยสารระหว่างประเทศ และใน พ.ศ. 2510 ทางวิ่งหลักได้ถูกขยายออกเป็น 7,400 ฟุตเพื่อรองรับเครื่องบินไอพ่น แองเจิลแอร์ไลน์
แองเจิลแอร์ไลน์ () เป็นสายการบินที่ดำเนินการโดยกลุ่มยูคอม ได้รับอนุญาตจากกรมการบินพาณิชย์ให้เป็นสายการบินแห่งชาติสายที่สอง เปิดบริการครั้งแรกในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2541 ในเส้นทางกรุงเทพมหานครถึงเชียงใหม่ ในช่วงแรกมีเครื่องบินประจำการอยู่สองลำ คือรุ่น โบอิง 737 - 500 ความจุ 106 ที่นั่ง ที่เช่ามาจากมาเลเซียแอร์ไลน์ และรุ่น ดอร์เนียร์ 328 ความจุ 30 ที่นั่งเช่ามาจากสายการบินพีบีแอร์ จากนั้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2542 ได้เช่าเครื่องบินรุ่น โบอิง 737 - 400 เข้ามาเพิ่มเติมแต่ก็ประสบปัญหาขาดทุน แม้ว่าในช่วงเวลาก่อนปิดตัวลงจะมีการเช่าเครื่องบินรุ่น แอร์บัส เอ 300 - 600 จากสายการบินไชน่านอร์ทเวสแอร์ไลน์เข้ามาประจำการก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ () รหัสประจำยานคือ OV-099 เป็นกระสวยอวกาศลำที่สองที่ใช้ปฏิบัติภารกิจในอวกาศขององค์การนาซ่า สร้างถัดจากกระสวยอวกาศโคลัมเบีย เริ่มปล่อยสู่อวกาศครั้งแรก(ภารกิจที่ STS-6) ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) และปฏิบัติภารกิจมาแล้วถึง 9 ครั้งก่อนที่จะมาประสบอุบัติเหตุกระสวยอวกาศระเบิด(ในภารกิจที่ STS-51-L) ในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) หลังจากที่ปล่อยกระสวยสู่ท้องฟ้าได้ 73 วินาที ทำให้ลูกเรือทั้ง 7 คนในยานเสียชีวิตทั้งหมด หลังจากที่อุบัติเหตุครั้งนี้ ทาง NASA จึงได้สร้างกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ (Space Shuttle Endeavour) ขึ้นมาปฏิบัติภารกิจแทนยานชาเลนเจอร์ ในปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
การก่อสร้างเริ่มตรงบริเวณพื้นที่ตรงกลางที่เป็นอาคารผู้โดยสารท่าอากาศยานในปัจจุบันในเดือนมกราคน พ.ศ. 2520 ดำเนินงานโดยนายกเทศมนตรีเมย์นาร์ด แจ็ดสัน (Maynard Jackson) ซึ่งเป็นการก่อสร้างที่มีมูลค่าสูงที่สุดในแดนใต้ 500 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ จากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานตามชื่อของอดีตนายกเทศมนตรีแอตแลนตา วิลเลี่ยม เบอร์รี่ ฮาร์ตสฟีลด์ (William Berry Hartsfield) ผู้ซึ่งผลักดันการเดินทางท่องเที่ยวด้วยเครื่องบิน ว่า ท่าอากาศยานนานาชาติวิลเลี่ยม บี. ฮาร์ทสฟิวด์ เปิดให้บริการในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2523 ซึ่งท่าอากาศยานใหม่นี้ออกแบบไว้ให้สามารถรองรับจำนวนผู้โดยสารได้ถึง 55 ล้านคนต่อปี และครอบคลุมพื้นที่ถึง 230,000 ตารางเมตร (2.5 ล้านตารางฟุต) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2523 ทางวิ่งขนานกันขนาด 2,743 เมตร (9,000 ฟุต) ทั้ง 4 เส้น ก็เสร็จสมบูรณ์ และได้มีการขยายความยาวของทางวิ่งเส้นหนึ่งออกเป็น 3,624 เมตร (11,889 ฟุต) ในปีถัดมา ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา
อาคารหลังนี้จะตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของท่าอากาศยาน ใกล้กับโรงเก็บเครื่องบินของสายการบินเดลต้า แอร์ไลน์ ผthe Delta Air Lines Jet Base) ตรงบริเวณที่เป็นอาคารคลังสินค้าและหอบังคับการบิน ระบบเดินทางภายในท่าอากาศยานจะขยายเส้นทางมาถึงพื้นที่อาคารผู้โดยสารใหม่นี้ด้วย คาดว่าจะสามารถเปิดใช้บริการได้ในช่วงต้นปีพ.ศ. 2553 โดยคองคอสนี้จะมีหลุมจอด 10 หลุมและระบบศุลกากรใหม่ ท่าอากาศยานดอนเมือง
อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 2554 ทอท. จำเป็นต้องปิดให้บริการท่าอากาศยานดอนเมืองชั่วคราว เนื่องจากเหตุการณ์มหาอุทกภัยในปีนั้น ส่งผลให้น้ำเริ่มไหลเข้ามาจากด้านทิศเหนือและเข้าท่วมผิวทางวิ่งและพื้นที่ภายในท่าอากาศยาน โดยสายการบินที่ทำการบินแบบประจำอยู่ในช่วงเวลาดังกล่าวได้หยุดให้บริการตั้งแต่ประมาณ 12.00 น. ของวันนั้น ก่อนย้ายไปให้บริการชั่วคราวที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และกรมการบินพลเรือนได้ออกประกาศหยุดทำการบินตั้งแต่เวลาประมาณ 14.00 น. ของวันเดียวกันด้วยเหตุผลด้านความไม่ปลอดภัยต่อการบิน[17] แต่ด้วยน้ำที่ท่วมภายในท่าอากาศยานมีระดับสูงสุดถึงเกือบ 4 เมตร น้ำจึงได้เข้าท่วมชั้นใต้ดินและชั้น 1 ภายในอาคารผู้โดยสารทั้งหมด ทำให้อาคาร 1 ซึ่งเปิดใช้งานอยู่ขณะนั้นจึงได้รับความเสียหายอย่างหนัก ซึ่งแม้น้ำที่ท่วมจะลดระดับลงจนเข้าสู่สภาวะปกติตั้งแต่ต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2554 และ ทอท. เปิดใช้ทางวิ่งฝั่งตะวันออกตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 แล้วก็ตาม แต่ก็ต้องใช้เวลาในการบูรณะซ่อมแซมอาคาร 1 ประมาณ 4 เดือน ด้วยงบประมาณ 441 ล้านบาท (งบประมาณฟื้นฟูท่าอากาศยานทั้งหมด 930 ล้านบาท) ก่อนจะเปิดใช้งานได้อีกครั้ง พร้อมกับทางวิ่งฝั่งตะวันตกและระบบสนับสนุนต่างๆ เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2555 และเริ่มให้บริการเชิงพาณิชย์ตั้งแต่วันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2555 เป็นต้นไป[18][19] ท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก
ก่อสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2526 เป็นโครงการก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดของทางใต้ของลอนดอนที่เกิดขึ้นในช่วงทศวรรษ 1980 (พ.ศ. 2523-2532) อาคารผู้โดยสารหลังนี้ทำการเปิดโดย สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธ ที่2 ในปีพ.ศ. 2531 และได้ขยายตัวอาคารในปีพ.ศ. 2534 ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย
ท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2535 สังกัดกรมการบินพาณิชย์ (บพ.) กระทรวงคมนาคม ต่อมา บพ.ได้โอนท่าอากาศยานแม่ฟ้าหลวง เชียงราย มาขึ้นอยู่กับการบริหารของ "การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย” เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2541 และ "การท่าอากาศยานแห่งประเทศไทย” ได้แปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน ตามแนวนโยบายของรัฐบาล ภายใต้ชื่อ "บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)” เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2545 ถึงปัจจุบัน ฮ็อคเกอร์-ซิดเดลี่ย์ แฮริเออร์
เครื่องต้นแบบ แฮริเออร์ บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1966 และ แฮริเออร์รุ่นแรกเริ่มประจำการใน กองทัพอากาศอังกฤษ เมื่อ 1 เมษายน ปี ค.ศ. 1969 ในวันที่ 5 มกราคม ปี ค.ศ. 1971 แฮริเออร์ได้ทำสถิติการบินขึ้นลงทางดิ่งจนถึงระยะความสูงกว่า 9,000 เมตร ในเวลา 1 นาที 44.7 วินาที และที่ความสูง 12,000 เมตร ในเวลา 2 นาที 22.7 วินาที แฮริเออร์ได้รับการสั่งสร้างถึงเดือน กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นจำนวนกว่า 220 เครื่องซึ่งมีรุ่นต่างๆ พลังงานนิวเคลียร์
สถานีพลังงานนิวเคลียร์เพื่อการพานิชย์แห่งแรกของโลก, คาลเดอฮอลล์ที่ Windscale ประเทศอังกฤษถูกเปิดในปี 1956 มีกำลังการผลิตเริ่มต้นที่ 50 เมกะวัตต์ (หลังจากนั้นเป็น 200 MW)[45][46]. เครื่องกำเนิดไฟฟ้านิวเคลียร์เชิงพาณิชย์เครื่องแรกที่เปิดดำเนินงานในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเครื่องปฏิกรณ์ Shippingport (Pennsylvania, ธันวาคม 1957) ท่าอากาศยานนานาชาติสมุย
ท่าอากาศยานนานาชาติสมุย เปิดทำการบินเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2532 ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 600 ไร่ (ในปัจจุบัน) ผู้อำนวยการคนแรก คือ พลอากาศโท อมร แนวมาลี[1] เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2527 พื้นที่เดิมเป็นสวนมะพร้าวซึ่งบริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ได้รับความเห็นชอบจากกรมการบินพาณิชย์ว่าเป็นพื้นที่ ที่เหมาะสมสำหรับเป็นที่ตั้งของสนามบิน เนื่องจากเป็นพื้นที่ราบขนาดใหญ่เพียงพอกับการสร้างสนามบิน และ เป็นสนามบินของเอกชน เริ่มเปิดบริการเส้นทางแรกในเส้นทาง กรุงเทพ – สมุย ด้วยเครื่องบิน DASH 8 - 100 ขนาด 37 ที่นั่ง ใช้เวลาเดินทางเพียงแค่ 1 ชั่วโมง 10 นาที ซึ่งเป็นการย่นระยะเวลาเดินทางไปเกาะสมุย โดยปกติ จะต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 6 ชั่วโมงถึง 1 วัน ของการเดินทางแต่ละประเภท กรมท่าอากาศยาน
เมื่อนายทหารทั้ง 3 นาย จบการศึกษา พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) ทรงให้จัดซื้อเครื่องบินบรรทุกเรือกลับมาประเทศไทย จำนวน 8 ลำ หลังจากนั้นได้มีการก่อตั้งแผนกการบินทหารโดยใช้สนามราชกรีฑาสโมสรเป็นสนามบิน และสร้างโรงเก็บเครื่องบินขึ้นในบริเวณนั้น และในปี พ.ศ. 2457 กระทรวงกลาโหมได้ดำเนินการก่อสร้างสนามบินดอนเมืองแล้วเสร็จ เพื่อเป็นสนามบินที่ใช้ในกิจการทหาร และได้เลื่อนฐานะแผนกการบินทหารยกขึ้นเป็นกรม และได้เคลื่อนย้ายจากสนามราชกรีฑาสโมสรไปสู่ที่ตั้งใหม่ที่ดอนเมืองจนถึงปี พ.ศ. 2491 ท่าอากาศยานดอนเมืองได้เข้ามาอยู่ในการควบคุมดูแลของกรมการบินพลเรือน กองทัพอากาศ (และในปี พ.ศ. 2499 ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานดอนเมืองเป็นท่าอากาศยานกรุงเทพ แต่ยังคงสังกัดกองทัพอากาศอยู่) ท่าอากาศยานดอนเมืองให้เป็นสนามบินหลักของประเทศ และได้รับการพัฒนาสร้างเสริมต่อเติมมาจนกระทั่งปัจจุบัน ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง
การขยายทางวิ่งให้มีความยาว เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1973 และสำเร็จในปี ค.ศ. 1976 ยาวพอที่จะรองรับเครื่องบินโบอิง 707 ได้ ในปี ค.ศ. 1980 ได้ทำการปรับพื้นผิวทางวิ่ง เพื่อรองรับเครื่องบินแอร์บัส เอ 300 บี 4 ซึ่งสำเร็จในปี ค.ศ. 1982.
ส่วนการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ ทางด้านทิศเหนือของทางวิ่ง เริ่มต้นในปลายปี ค.ศ. 1978 และสร้างเสร็จในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1983 เปิดใช้งานเชิงพาณิชย์ครั้งแรกวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1983 อาคารมีพื้นที่ 13,000 ตารางเมตร มีทั้งหมด 3 ชั้น และมีหอคอยควบคุมการบินในบริเวณใกล้เคียง พิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพิร์ลฮาร์เบอร์
ในปี ประธานผู้บริหารของพิพิธภัณฑ์ McDonalds Fred L. Turner สนันสนุนให้บูรณะเครื่องบิน Douglas SBD Dauntless.[27] และจัดแสดงเครื่องบิน Boeing N2S-3 Stearman ที่ประธานาธิบดี George H.W. Bush ใช้ในการฝึกบินและใช้ในการบินเดี่ยวครั้งแรกไว้ในส่วนจัดแสดง[28] ท่าอากาศยานดอนเมือง
220px|thumbnail|อาคารผู้โดยสาร 1 เปิดให้บริการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2530 และเปิดอย่างเต็มรูปแบบในเดือนกันยายน พ.ศ. 2530 โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคาร 1 เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2530 อาคาร 1 มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 109,033 ตารางเมตร ในช่วงที่ใช้งานเต็มรูปแบบครั้งสุดท้ายในปี พ.ศ. 2549 รองรับผู้โดยสารได้ 16 ล้านคนต่อปี ปัจจุบันรองรับผู้โดยสารได้ 18.5 ล้านคนต่อปี[10][12] ซี-5 กาแลคซี
เมื่อทดสอบลำแรกสำเร็จ ซี-5เอก็ถูกย้ายไปยังฐานทดสอบการขนส่งที่ฐานทัพอากาศอัลตัสในรัฐโอกลาโฮมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 จากนั้นล็อกฮีดได้ส่งมอบกาแลกซีที่พร้อมปฏิบัติงานลำแรกให้กับฝูงบินลำเลียงที่ 437 ที่ฐานทัพอากาศชาร์ลสตันในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2513  ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ทางวิ่งใหม่ตามแผนปรับปรุงท่าอากาศยานได้เตรียมให้สามารถรองรับเครื่องเอ 380 ได้ โดยก่อสร้างให้แข็งแรงขึ้นและกว้างขึ้นเพื่อรองรับเครื่องบนขนาดใหญ่ได้ และเนื่องจากแผนปรับปรุง นับตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 เป็นต้นมา ทางวิ่ง 09R/27L ได้เปลี่ยนชื่อเป็น 10/28 และนับตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ทางวิ่ง 9L/27R จะเปลี่ยนเป็น 9R/27L และประมาณเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ทางวิ่งเส้นใหม่ด้านเหนือ จะเรียกว่า 9L/27R[8] การขนส่งในกัวลาลัมเปอร์
ท่าอากาศยานแห่งแรกในกัวลาลัมเปอร์ คือ ท่าอากาศยานซิมปัง เปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1952 จนถึง ค.ศ. 1965 ซึ่งเป็นปีที่ท่าอากาศยานซูบังเปิดใช้งาน รถโดยสารประจำทางสายแรก เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1975 ส่วนรถแท็กซี่ ปรากฏครั้งแรกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ใช้รถยี่ห้อมอริสอ็อกซ์ฟอร์ด ท่าอากาศยานดอนเมือง
เปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2538[24] และใช้เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศเพื่อรองรับการขยายตัวของจำนวนผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้นร่วมกับอาคาร 1 มีพื้นที่ 106,586.5 ตารางเมตร โดยอาคาร 2 ให้บริการอย่างต่อเนื่องมาจนถึงวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2549 ได้ปิดตัวลงเพื่อย้ายสายการบินทั้งหมดที่ใช้งานอาคารหลังนี้ไปยังท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยในช่วงที่ใช้งานเต็มรูปแบบครั้งสุดท้ายในปี พ.ศ. 2549 อาคาร 2 รองรับผู้โดยสารได้ 9 ล้านคนต่อปี ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์
เมื่อ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม Stephen Byers ออกแถลงการว่ารัฐบาลอังกฤษลงมติอนุญาตให้สร้างอาคารผู้โดยสารหลังที่ 5 ที่ท่าอากาศยานลอนดอนฮีทโธรว์ได้ โดยอาคารผู้โดยสารหลังใหม่จะสร้างอยู่ภายในบริเวณที่ดินของท่าอากาศยาน ทางฝั่งตะวันตก ซึ่งมีกำหนดการว่าจะเริ่มเปิดใช้ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2551 เวลา 04:00 ตามเวลาท้องถิ่น และคาดว่าจะเปิดใช้เต็มประสิทธิภาพได้ในปี พ.ศ. 2558 เมื่อเสร็จสมบูรณ์ ท่าอากาศยานฮีทโธรว์จะมีขีดความสามารถรองรับผู้โดยสารได้ถึง 90 ล้านคนต่อปี จากปัจจุบันที่ 68 ล้านคนต่อปี ท่าอากาศยานนานาชาติอะตาตืร์ก
อาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ ได้เริ่มให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) โดยให้บริการเฉพาะเที่ยวบินระหว่างประเทศ อาคารผู้โดยสารหลังนี้ประกอบด้วยเคาน์เตอร์บริการ จำนวน 8 จุด ร้านค้า และร้านอาหารจำนวนมากในฝั่งผู้โดยสารขาออก อาคารหลังนี้ยังประกอบด้วยจุดเชื่อมต่ออากาศยานจำนวน 27 จุด และสายพานรับกระเป๋าจำนวน 11 สายพาน อาคารหลังนี้สามารถรองรับอากาศยานขนาดใหญ่ เช่น โบอิง 777  ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านมะฮ์มุด บาดารูดินที่ 2
หลังจากที่จังหวัดสุมาตราใต้ได้รับคัดเลือกให้เป็นเจ้าภาพในงานสัปดาห์กีฬาแห่งชาติในปี ค.ศ. 2004 ได้มีการก่อสร้างส่วนต่อขยายอาคารใหม่ เปิดใช้งานในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 2005 ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์
ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง