โยโคมิโซะ เซชิ มีผลงานเด่นที่สุดเรื่องใด ?
โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะ เป็นนักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ คินดะอิจิยอดนักสืบ ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากนิยายแนวสืบสวนสอบสวนของอกาธา คริสตีและดิกสัน เขาริเริ่มทดลองเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนครั้งแรก โดยที่ในญี่ปุ่นขณะนั้นยังไม่มีนิยายแนวสืบสวนสอบสวน จึงทำให้นิยายเรื่องแรกของโยโกมิโซะ ได้รับรางวัลเพียงชมเชยในการประกวดนิยายแห่งประเทศญี่ปุ่นครั้งที่ 1 ซึ่งจัดโดยชมรมนิยายนักสืบแห่งประเทศญี่ปุ่น ภายหลังจากได้รับรางวัล โยโกมิโซะเริ่มเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนมาตลอด พร้อมกับได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากนักอ่าน
ฌีมโนเปดี
ฌีมโนเปดี () เป็นผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนจำนวน 3 ชิ้นที่แต่งโดยเอริก ซาตี คีตกวีชาวฝรั่งเศส เผยแพร่ครั้งแรกในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1888 ผลงานทั้งสามชิ้นเขียนขึ้นในจังหวะ 3/4 โดยมีธีมและโครงสร้างดนตรีร่วมกัน คือเน้นบรรยากาศและสภาพสิ่งแวดล้อม เป็นต้นแบบของดนตรีแอมเบียนต์ในปัจจุบัน  โชวเซย์คันไท เซเซอร์-X
โชวเซย์คันไท เซเซอร์-X () เป็นภาพยนตร์แนวโทคุซัทสึ ที่เกิดจากความร่วมมือของ บริษัท KONAMI และ บริษัท โตโฮ เป็นซีรีส์ลำดับที่ 3 และเป็นซีรีส์ชุดสุดท้ายของโชวเซย์จิน ชีรีส์ (แกรนเซเซอร์,จัสติไรเซอร์,เซเซอร์-X) มีจำนวนตอนทั้งหมด 38 ตอน ตอนพิเศษอีก 1 ตอน คือ 『超星艦隊セイザーX 戦え!星の戦士たち』 ออกอากาศที่ญี่ปุ่น ในเดือน ตุลาคม ค.ศ. 2005 ถึง มิถุนายน ค.ศ. 2006 ทางสถานีโทรทัศน์ TV Tokyo เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
โรเจอร์ เอเบิร์ต จัดให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในอันดับที่หกในรายชื่อภาพยนตร์ที่ดีที่สุดสิบเรื่องแห่งปี พ.ศ. 2542 [2] โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ยังเคยเป็นภาพยนตร์ที่สร้างรายได้สูงสุดในญี่ปุ่น ซึ่งถูกทำลายสถิติลงด้วยภาพยนตร์เรื่องไททานิคในหลายเดือนถัดมา[3] ปัจจุบันโมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ทำรายได้สูงที่สุดอันดับสี่ในญี่ปุ่น รองลงมาจาก เซ็น โทะ ชิฮิโระ โนะ คะมิกะกุชิ (Spirited Away) ใน พ.ศ. 2544 ฮารุ โนะ ยุโงะคุชิโระ (Howl's Moving Castle) ใน พ.ศ. 2547 และ โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย ใน พ.ศ. 2551 ซึ่งทั้งหมดเป็นผลงานของมิยะซะกิทั้งสิ้น มาโกโตะ โคบายาชิ (ศิลปิน)
โคบายาชิเขียนมังงะเรื่องแรกเมื่ออายุ 20 ปี ชื่อเรื่อง "Grapple Three Brothers" ได้รับรางวัลนักเขียนหน้าใหม่ยอดเยี่ยมของโชเน็นแม็กกาซีน และผลงานเรื่องถัดมา "ซันชิโร (1,2 no Sanshirou)" ได้รับรางวัลมังงะยอดเยี่ยมประจำปีของสำนักพิมพ์โคดันฉะ ในปี ค.ศ. 1981 ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา คือเรื่อง "ไมเคิล แมวจอมกวน (What's Michael?)" ได้รับรางวัลของสำนักพิมพ์โคดันฉะในปี ค.ศ. 1986 โยะชิโทะชิ
เชื่อกันว่างานของโยะชิโทะชิของสมัย "นองเลือด" มีอิทธิพลต่อนักเขียนเช่น Jun'ichirō Tanizaki (ค.ศ. 1886–ค.ศ. 1965) และรวมทั้งศิลปินเช่น Tadanori Yokoo และ Masami Teraoka แม้ว่าโยะชิโทะชิจะสร้างชื่อเสียงจากงานประเภท "นองเลือด" แต่อันที่จริงแล้วงานประเภทนี้เป็นเพียงส่วนน้อยของงานทั้งหมดที่สร้างขึ้น แต่เป็นงานที่มักจะถูกได้รับการเน้นมากกว่างานประเภทอื่น ซึ่งเป็นการสร้างภาพพจน์อันไม่ถูกต้องของโยะชิโทะชิ และทำให้เป็นการมองข้ามงานประเภทอื่นๆ และ ความลึกซึ้งของงานของโยะชิโทะชิ โดราเอมอน
โดราเอมอนถูกนักวาดการ์ตูนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ผู้แต่งแท้จริงเขียนซ้ำ หรือที่เรียกว่า โดจินชิ ออกมามากมาย โดจินชิที่ถูกกล่าวขวัญถึงมากที่สุดก็คือ ผลงานของนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ยาสุเอะ ทาจิมะ [27] ซึ่งเป็นโดจินชิตอนจบของโดราเอมอน โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจากตอนจบของโดราเอมอนหลายๆ แบบที่ถูกเล่าลือตามเมลลูกโซ่มานาน [27][28] งานโดจินชิเล่มนี้ ได้ออกวางขายครั้งแรกในงานคอมมิกมาร์เก็ต ฤดูร้อน ปี 2548 (ครั้งที่ 68) และครั้งต่อมาในฤดูหนาว (ครั้งที่ 69) ปีเดียวกัน[27] ซึ่งมีผู้ให้ความสนใจเป็นจำนวนมากจนหนังสือถึงกับขาดตลาด และถูกนำไปเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตอย่างกว้างขวาง เมดีชี
จิโอวานนี ดิ บิชชิผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะคนแรกของตระกูลเมดีชีช่วย มาซาชิโอ (Masaccio) และจ้างฟีลิปโป บรูเนลเลสกีให้บูรณะบาซิลิกาซานโลเร็นโซที่ฟลอเรนซ์เมื่อปี ค. ศ. 1419 โคสิโม เดอ เมดีชีเป็นผู้อุปถัมภ์งานของ โดนาเทลโล และ ฟราแอนเจลิโค แต่ศิลปินคนที่สำคัญที่สุดที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเมดีชีคือมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี ซึ่งทำงานให้กับสมาชิกในตระกูลนี้หลายคนเริ่มด้วย ลอเร็นโซผู้ปรีชา ตั้งแต่ลอเร็นโซยังเป็นเด็ก ลอเร็นโซจ้างเลโอนาร์โด ดา วินชี่ทั้งหมดด้วยกัน 7 ปี ลอเร็นโซเองก็เป็นนักกวีและแต่งเพลง ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10ก็อุปถัมภ์ราฟาเอล ผู้ที่เรียกกันว่า “Prince of Painters” สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 จ้างมีเกลันเจโลเขียนผนังหลังแท่นบูชาของชาเปลซิสติน ตระกูลเมดีชีเองก็มีส่วนสำคัญในการก่อสร้างชาเปลซิสทีนด้วย เซย์ เซย์ เซย์
เซย์ เซย์ เซย์ (อังกฤษ:Say Say Say) เป็นเพลงป็อปที่เขียนระหว่าง พอล แม็กคาร์ตนีย์ และไมเคิล แจ็กสัน มีโปรดิวเซอร์โดย จอร์จ มาร์ติน อยู่ในโซโลอัลบั้มที่ 5 ของแม็กคาร์ตนีย์ "Pipes of Peace" ในปี 1983 เพลงนี้ถูกบันทึกในระหว่างผลิตอัลบั้มในปี 1982 "Tug of War" ของแม็กคาร์ตนีย์ ประมาณ 1 ปีก่อนวางจำหน่ายเพลง "The Girl Is Mine" หลังจากวางจำหน่ายซิงเกิล "Say Say Say" ในเดือนตุลาคม 1983 ได้กลายเป็นซิงเกิลที่ 7 ของแจ็กสัน ที่ติดท็อปเท็นฮิตภายในปี มาโซลีโน ดา ปานีกาเล
งานที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดก็เห็นจะเป็นงานที่เขียนร่วมกับมาซาชิโอ ในปี ค.ศ. 1424: “พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์” และงานจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลบรันคาชชิที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1424 ถึงปี ค.ศ. 1428 โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะ เซชิ () เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2445 - วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ที่เมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นผู้ประพันธ์นวนิยายสืบสวนสอบสวนเรื่องดังของประเทศญี่ปุ่น คือ คินดะอิจิยอดนักสืบ อันเป็นต้นแบบของงานประพันธ์แนวสืบสวนสอบสวนในประเทศญี่ปุ่นยุคต่อมา โกวเล้ง
ช่วงต่อมานับเป็นยุคทองของโกวเล้ง แสดงให้เห็นถึงความเป็นอัจฉริยะ โกวเล้งเขียนเรื่อง "เซียวฮื่อยี้" ได้รับความนิยมจนกลายเป็นนักเขียนมือหนึ่งของไต้หวัน ผลงานโดดเด่นที่สุดของเขาคือเรื่อง "ฤทธิ์มีดสั้น"
(หมายเหตุ = เรื่องหลังในชุดนี้เป็นการร่วมแต่งกับบุคคลอื่นของโกวเล้งเอง) เทียบเคียงข้อมูลจาก "วีกีพีเดียภาษาอังกฤษ", ข้อมูลจาก "คุณจิวไต้ซือ ห้องนิยายกำลังภายใน พันทิพย์"  และข้อมูลจาก "กระบี่อมตะ / โกวเล้ง / ว. ณ เมืองลุง / สำนักพิมพ์สร้างสรรค์ / พ.ศ. 2534". โมโตกิโยะ เซอามิ
โมโตกิโยะ เซอามิ () หรือที่รู้จักในชื่อ โมโตกิโยะ คันเซะ () เป็นนักสุนทรียศาสตร์ นักแสดง และนักเขียนชาวญี่ปุ่น ทอมมี่ ลี โจนส์
เขามีผลงานทั้งในโทรทัศน์และภาพยนตร์ โดยผลงานทางโทรทัศน์ที่โดดเด่นที่สุดของเขา เป็นมินิซีรีส์เรื่อง "Lonesome Dove" (1989) ซึ่งทำให้เขาได้การเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมี่อีกครั้ง หลังจากที่เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากบทบาทการแสดงของเขาใน "JFK" (1991) ของผู้กำกับ โอลิเวอร์ สโตน แต่ไม่ได้รับรางวัลจนอีกสองปีถัดมาก็ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ จากการรับบทเป็น แซม เจอราร์ด ในเรื่อง"The Fugitive" (1993) โกโช อาโอยามะ
นอกจากนี้ที่บ้านเกิดของเขาที่เมืองโฮกูอิยังมีการจัดทำโครงการฟื้นฟูเมืองให้มีชีวิตชีวา (Machi Okoshi) เพื่อเป็นเกียรติแก่ผลงานมังงะของเขาและชาวเมือง ผลงานที่มาจากโครงการนี้ได้แก่สะพานโคนันข้ามแม่น้ำยูระ และรูปปั้นโคนันในเมือง ซึ่งผลงานนี้เป็นการแสดงความชื่นชม เอโดงาวะ โคนัน ตัวละครที่มีชื่อเสียงที่สุดในเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน[4] ต่อมาเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2550 โรงงานมังงะของโกโช อาโอยามะ (Gosho Aoyama Manga Factory) พิพิธภัณฑ์ที่สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองความสำเร็จในอาชีพในฐานะนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นก็ได้เปิดขึ้นที่เมืองโฮกูอิ[1][5] คันไซ
สุสานโคฟุง สุสานฝังศพที่ใหญ่ที่สุดในโลก[5] โถงทองคำ วัดโฮริวจิ สิ่งก่อสร้างไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก พระพุทธรูปไดบุตสึที่วัดโทไดจิ ปฏิมากรรมทองแดงที่ใหญ่ที่สุดในโลก โถงหลัก วัดโทไดจิ สิ่งก่อสร้างไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทะเลสาบบิวะ ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น และเก่าแก่ที่สุดอันดับ 3 ของโลก อิซูโมะ โนะ โอกูนิ ผู้คิดค้นละครคาบูกิในเกียวโต คงโงงูมิ เคยเป็นบริษัทที่ดำเนินงานยาวนานที่สุดในโลก สร้างมรกดทางวัฒนธรรมให้กับญี่ปุ่นมากมาย อามาโนฮาชิดาเตะ หนึ่งในสามทิวทัศน์ที่สวยงามของญี่ปุ่น เซนโนะรีกีว พ่อค้าจากซาไก ผู้รักษาธรรมเนียมพิธีชงชาที่ดีที่สุดของญี่ปุ่น วัดโทจิ วัดที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เกียวโต นินเทนโด บริษัทเกมที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของโลก ปราสาทโอซากะ จาโกโม ปุชชีนี
ผลงานเรื่องที่สาม "Manon Lescaut" ไม่เพียงแต่จะประสบความสำเร็จเท่านั้น แต่ยังได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการร่วมงานกันอย่างราบรื่น ระหว่างผู้แต่งคำร้อง ลุยกิ อัลลิกา และ จูเซปเป จิอาโคซา ผู้ซึ่งร่วมงานกับเขาในอุปรากรสามเรื่องต่อมา โดยมี "La Bohème" เป็นเรื่องแรก (จากโศกนาฏกรรมของอองรี มูร์แจร์) และได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดของอุปรากรโรแมนติก เรื่องถัดมาได้แก่ "ทอสกา" ได้กลายเป็นผลงานแนวเวอริสซึมเรื่องแรกของปุชชินี "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" (จากบทประพันธ์ของเดวิด เบลาสโค) ได้รับการตอบรับอย่างเย็นชาในการเปิดการแสดงรอบปฐมทัศน์ แม้ว่าบทเพลงจะได้รับการเรียบเรียงขึ้นอย่างยอดเยี่ยม ซึ่งต่อมากลายเป็นอุปรากรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเรื่องหนึ่ง มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี
บนผนังทางเดินกลางชิมาบูวาดงานที่สำคัญที่สุด “แม่พระครองบัลลังก์และนักบุญฟรังซิส” (Our Lady enthroned and Saint Francis) ปี ค.ศ. 1280 ซึ่งว่ากันว่าเป็นภาพที่เหมือนนักบุญฟรังซิสตัวจริงมากที่สุด ลักษณะภาพเป็นแบบศิลปะกอทิกซึ่งต่างกันมากจากงานของจอตโตตรงที่มีชีวิตจิตใจมากกว่า คุโซมิโซ เทคนิค
คุโซมิโซ เทคนิค () () เป็นการ์ตูนรักร่วมเพศตอนเดียวจบ เขียนโดย จุนอิจิ ยามาวากะ ตีพิมพ์ครั้งแรกในตอนเสริมของนิตยสารรักร่วมเพศของ ในค.ศ. 1987 งานชุดนี้กลายเป็นศัพท์ใหม่บนอินเทอร์เน็ต (โดยเฉพาะฟอรั่มออนไลน์ในญี่ปุ่น) และได้รับการพิจารณาอย่างกว้างขวางในฐานะตัวแทนงานเขียนของยามาวากะและทำให้งานอื่นๆของเขาเองก็มีชื่อเสียงไปด้วย จุนอิชิ คะเนะมะรุ
จุนอิชิ คะเนะมะรุ () เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น มีผลงานมากมายเป็นที่รู้จัก ซึ่งบทที่สร้างชื่อเสียงให้แก่เขาอย่างมากคือ คาซามิ ฮายาโตะ จากเรื่องไซเบอร์ฟอร์มูล่า และ โซนิค จากเกมโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก เซนต์เซย์ย่า
นอกจากนี้ เซนต์เซย์ย่า ยังได้สร้างอิทธิพลให้แก่การ์ตูนญี่ปุ่นในยุคต่อมาอย่าง ซามูไรทรูปเปอร์ ที่สร้างโดยซันไรส์ ในปี พ.ศ. 2531 และชูราโตะยอดองครักษ์ ที่สร้างโดยทัตสึโนะโกะโปร ในปี พ.ศ. 2532 ซึ่งแนวเรื่องของผลงานทั้ง 2 ที่กล่าวมา ต่างก็เน้นในด้านการต่อสู้และมิตรภาพของเหล่าเด็กหนุ่มที่สวมชุดเกราะ โดยรูปแบบของเกราะจะแยกชิ้นส่วนมาประกอบเข้ากับร่างกายเช่นเดียวกับในเรื่องเซนต์เซย์ย่า[4][5] โยเซมิตี แซม
ฟริซ ฟรีเลนจ์ ผู้สร้างการ์ตูนได้สร้าง โยเซมิตี แซมให้ปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง แฮร์ทริกเกอร์ (Hare Trigger) ในปี พ.ศ. 2488 (ค.ศ. 1945) โดยมีลักษณะคาวบอย แต่ร่างกายเตี้ย หนวดเครารกรุงรัง และอารมณ์เสียง่าย ตัวละครแซมถูกเขียนขึ้นมาเพื่อเป็นศัตรูคนใหม่ของบักส์ บันนี ซึ่งมีลักษณะแตกต่างจากศัตรูคนเก่า คือ เอลเมอร์ ฟัดด์ ที่มีลักษณะอ่อนแอและยอมคนอื่น ขณะที่แซมมีนิสัยดุดัน และค่อนข้างรุนแรง เรียกดั๊ฟฟี่ว่า ไอปากกว้าง ฮายาโอะ มิยาซากิ
ผลงานส่วนใหญ่ของเขาประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และคำชื่นชมมาโดยตลอด ภาพยนตร์ของมิยาซากิมักเน้นที่ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ท่ามกลางภาพที่ยิ่งใหญ่และงดงามของธรรมชาติ รวมถึงการมองโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องเลวร้ายด้วยสายตาที่ดีที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ มิยาซากิเริ่มทำงานกับสตูดิโอโตเอะ ในค.ศ. 1965 ซึ่งที่นี่เขาได้พบกับอิซาโอะ ทาคาฮาตะ (Isao Takahata) ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งสตูดิโอจิบลิในช่วงต่อมา ภาพยนตร์เรื่องแรกที่เขากำกับคือ จอมโจรลูแปงที่ 3 ตอนปราสาทของคาริออสโตร (The Castle of Cagliostro) (1979) ผลงานชิ้นถัดมาทำให้เขากลายเป็นที่รู้จักในวงการก็คือ เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม (Nausicaä of the Valley of Wind) ซึ่งสร้างมาจากนิยายภาพที่เขาเป็นผู้แต่งขึ้นเอง ความสำเร็จและการได้รับการตอบรับของเนาซิก้า ทำให้เขากับทาคาฮาตะได้ก่อตั้งสตูดิโอจิบลิขึ้นมาภายใต้การสนับสนุนด้านการเงินของกลุ่มสิ่งพิมพ์โทคุมะ วากิ ยามาโตะ
นางฟ้าจอมโจร (どろぼう天使,Dorobou Tenshi, Thief Angel) ผลงานเปิดตัวในปี 1966 มอง แชรี โคโค (モンシェリCoCo,Mon Cherie CoCo) 1971 เลดี้ มิตสึโกะ (レディーミツコ,Redii Mitsuko, Lady Mitsuko[3]). 1975 - 1976 ไฮคะระซัง งะ โทรุ - สงครามกับความรัก (はいからさんが通る,'Haikara-san ga Tōru, "The Modern Girl Passes By") 1975 - 1977 พลังรัก (ラブパック,Love Pack ) 1973–1974 ฮิโตะริโบตจิรุกะ (ひとりぼっち流花, Hitoribocchi Luka ) 1974 บันทึกของมายูโกะ (真由子の日記, Mayuko no Nikki ) 1974 ปราสาทราชสีห์ (ライオンたちの城 , Lion-tachi no Shiro ) 1977 แคลิฟอร์เนียลัลลาบาย (カリフォルニアララバイ, California Lullaby ) 1978 มายาชีวิตคิลล่า (Killa) 1977 - 1978 สุดฟ้าสุดแผ่นดิน (天の果て地の限り,Ten no Hate, Chi no Kagiri) 1978 อารามิส'78 (アラミス’78 ,Aramis ’78) 1978 - 1984 คิเก็น 2600 เน็น โนะ เพลย์บอล ( 紀元2600年のプレイボール,Kigen 2600 nen no Playball) 1979 - 1980 ไออิโระ ชินวะ (あい色神話 , Ai-iro Shinwa ) 1980 ซึบะสะ อะรุ โมะโนะ - สัญญาณ สัญญารัก (翼ある者, Tsubasa aru Mono ) 1980 เก็กโคจู (月光樹,Gekkou-ju , Moonlight Shining Tree) 1980 ตำนานรักโยโกฮามา (ヨコハマ物語,Yokohama Monogatari, The Story of Yokohama) 1981 - 1983 เงาปีศาจ (影のイゾルデ , Kage no Isolde ) 1983 โบะไดจู - ไลม์ทรี (菩提樹, Bodaiju) 1984–1985 ฟุสุมะ แลนด์ 4.5 - รักข้ามมิติของเจ้าเปี๊ยก (フスマランド4.5, Fusuma Land 4.5) 1985 ชิโนะสาวซ่าจากเจแปน , ยอดพธูจากต่างแดน (NY小町,N. Y. Komachi, The Belle of New York) 1985 - 1988 ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก (あさきゆめみし, ดัดแปลงจากตำนานเก็นจิของ มุระซะกิ ชิคิบุ) 1980 - 1993 นันโตะ โอวจิสะมะ - เจ้าชายสไตล์ซ่าส์ - เจ้าชายเชียวนะจะบอกให้ (なんと王子さま！？, Nanto Ouji-sama!? ) 1989 เนะมุเระไนมะจิคะระ (眠らない街から Nemuranai Machi kara ) 1989 โปลิศสาวสุดแสบ (ハイヒールCOP , Hi-heel Cop) 1989 - 1994 เทงชิโนะคะจิตสึ (天使の果実,Tenshi no Kajitsu, Fruit of the Angel, based on novel by Shizuka Ijuuin) 1993 - 1994 โทโมคาซุ เซกิ
เซกิเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นจากบทโดมอน กัช จากจีกันดั้ม และหลังจากนั้นเขาก็มีผลงานโดดเด่นอย่างต่อเนื่องมาตลอด เช่น ซางาระ โซสุเกะ จากฟูลเมทัล พานิค, โซมะ เคียว จากเสน่ห์สาวข้าวปั้น, อิซาค จูล จากกันดั้มซี้ด และในปี พ.ศ. 2548 ได้รับบทเป็นซูเนโอะในโดราเอมอนฉบับสร้างใหม่ มิซูซุ คาเนโกะ
ถึงแม้งานเขียนของคาเนโกะจะได้รับการตอบรับอย่างดีในสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับถูกลืมเลือนไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนในปี พ.ศ. 2509 ที่เซ็ตซึโอะ ยาซากิ (ญี่ปุ่น : 矢崎節夫 Setsuo Yazaki) นักเขียนบทกวีชาวญี่ปุ่นมีโอกาสได้อ่านบทกวีของคาเนโกะเรื่อง “จับปลามากมาย” (ญี่ปุ่น : 大漁) แล้วประทับใจอย่างมากจนอยากรู้เกี่ยวกับผู้แต่งบทกวีบทนี้อย่างมากจึงใช้เวลาถึง 16 ปีในการตามรอยหาข้อมูลเกี่ยวกับคาเนโกะ จนในปี พ.ศ. 2525 ก็พบกับน้องชายของคาเนโกะวัย 77 ปี ที่ยังคงเก็บบันทึกที่คาเนโกะเขียนบทกวีไว้ถึง 512 บท ซึ่งต่อมาได้มีการตีพิมพ์ผลงานของคาเนโกะอีกครั้งในปี พ.ศ. 2527 หลังจากที่เซ็ตซึโอะ ยาซากิค้นพบผลงานทั้งหมด และมีชื่อเสียงอย่างมากในชั่วพริบตา จนในปีต่อมาได้มีการนำบทกวี “กองหิมะ” (ญี่ปุ่น : 積もった雪)และ “จับปลามากมาย” ไปใช้ในข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัย วิชาภาษาญี่ปุ่นของมหาวิทยาลัยโตเกียว ปัจจุบันบทกวี “ฉัน นกน้อย กระดิ่ง” ได้ถูกบรรจุในหนังสือเรียนวิชาภาษาญี่ปุ่นชั้นประถมศึกษาอีกด้วย และด้วยเหตุนี้เองทำให้คาเนโกะมีชื่อเสียงขึ้นอีกครั้งในบ้านเกิดของตัวเอง นั่นก็คือเมืองนากาโตะ และได้มีการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์มิซูซุ คาเนโกะ(Kaneko Misuzu Memorial Museum) ขึ้นที่บ้านเดิม ที่ซึ่งคาเนโกะเคยอาศัยอยู่ในวัยเยาว์ซึ่งแสดงผลงานและบันทึกต่างๆไว้มากมาย เซนต์เซย์ย่า
ในขณะที่ มาซามิ คุรุมาดะ กำลังวางเค้าโครงเนื้อเรื่องของผลงานเรื่องใหม่อยู่ เขาก็ได้พบภาพของ "ฝนดาวตกสิงโต" เข้า ฝนดาวตกจำนวนมหาศาลที่ตกลงมาจากท้องฟ้านั้น ดูคล้ายกับลักษณะของเซนต์มาก คุรุมาดะจึงคิดจะออกแบบให้ตัวเอกของเรื่องเป็นราศีสิงห์ แต่หลังจากได้ค้นข้อมูลต่างๆ เพิ่มเติม เขาก็พบกลุ่มดาวม้าบิน ซึ่งม้าบินหรือเพกาซัสที่กำลังอยู่ในท่าทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ตรงกับภาพลักษณ์ของตัวเอกที่คุรุมาดะกำหนดเอาไว้เป็นอย่างมาก เขาจึงตัดสินใจเลือกเพกาซัสให้เป็นกลุ่มดาวประจำตัวเอก และนำลักษณะของฝนดาวตกกลุ่มดาวสิงโต (Leonids) มาเป็นต้นแบบของท่าไม้ตายของตัวเอก แล้วคุรุมาดะก็ตั้งชื่อให้กับตัวเอกของเรื่องว่า "เซย์ย่า"[1] โยะชิโทะชิ
บั้นปลายของชีวิตเป็นช่วงที่โยะชิโทะชิผลิตผลงานมากที่สุดที่รวมทั้งภาพชุด "ทัศนียภาพ 100 มุมของพระจันทร์" (ค.ศ. 1885–1892) และ ชุด "ปีศาจ 36 ตน" (Shinkei Sanjurokuten) (ค.ศ. 1889–1892) และภาพชุดของนักแสดงคะบูกิและฉาก ตำนานเก็นจิ
ตำนานเก็นจิ (Japanese: 源氏物語; Genji Monogatari) เป็นงานเขียนของ มุราซากิ ชิคิบุ นางข้าหลวงในราชสำนักญี่ปุ่นสมัยเฮอัน หรือ เฮอันเคียว ซึ่งมีชิวิตอยู่ราวต้นศตวรรษที่ 11 ว่ากันว่า นี่คือนวนิยายที่เก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งของโลก [1] และมีการจัดกิจกรรมฉลองครบรอบ 1000 ปี ในปี 2008 ที่ประเทศญี่ปุ่น [2] โดยมีหลักฐานสนับสนุนจากเนิ้อความใน มุราซากิ ชิคิบุ นิกกิ (Murasaki Shikibu Nikki บันทึกของมุราซากิ ชิคิบุ) ซึ่งเธอได้เขียนบันทึกนั้นในวันที่ 1 เดือนพฤศจิกายน ค ศ.1008 ว่า ฟุจิวะระ โนะ คินโตะ (Fujiwara no Kinto) นักปราชญ์ราชบัณฑิตชั้นแนวหน้าในยุคนั้น ชื่นชมในงานเขียนของเธอเป็นอันมาก และบันทึกนี้ยืนยันกับเราให้ทราบว่า เธอเขียน บท วะกะมุราซากิ จบในเวลานั้นเอง (1 พฤศจิกายน ค ศ.1008) [3] บางข้อมูลอ้างว่า มุราซากิ ชิคิบุ เริ่มเขียน ตำนานเก็นจิที่วัดอิชิยะมะเดระ ในคืนวันจันทร์เต็มดวงของวันที่ 15 เดือนสิงหาคม ปี ค ศ. 1004 [4] วิบูลย์กิจ
บัจจุบันถือว่าทางวิบูลย์กิจได้ถือสิทธิของการ์ตูนญี่ปุ่นไว้เป็นจำนวนมาก และหลายเรื่องก็เป็นที่รู้จักกันในหมู่นักอ่านการ์ตูนชาวไทย เช่น ข้าชื่อโคทาโร่, โคนัน, GTO, คุณครูจอมเวทย์ เนกิมะ, ล่าอสูรกาย, เซนต์เซย์ย่า, จอมคนแดนฝัน เป็นต้น แต่ผลงานการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จทางด้านยอดขายสูงสุดได้แก่ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โยชิโกะ ยามางูจิ
ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงของเธอ ได้แก่เพลง "เย่ไหลเซียง" (Fragrance of the Night)  เมคอัพ! เซเลอร์เซนชิ
เพลงปิดเรื่อง โยะชิโทะชิ
ชื่อเสียงของของโยะชิโตะมีแต่จะยิ่งเพิ่มขึ้นทั้งทางตะวันตกและในกลุ่มชาวญี่ปุ่นรุ่นเด็กเอง และในปัจจุบันก็ยอมรับกันว่าเป็นศิลปินคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของญี่ปุ่นของสมัยนั้น  ยุกิรุ ซุงิซะกิ
หลังจากได้รับรางวัลนักเขียนหน้าใหม่ของ "ASUKA" ในปี ค.ศ. 1994 เธอก็เขียนเรื่อง Namaiki no N. (ナマイキ のN) ออกมาเป็นผลงานเรื่องแรก จากนั้นก็มีผลงานเรื่องอื่น ๆ ตามออกมาอีกหลายเรื่อง ทั้งในแบบการ์ตูนผู้ชาย และการ์ตูนผู้หญิง โดยผลงานที่ทำให้ชื่อของเธอก็เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ โซสึเกียวเอ็ม และ ดี.เอ็น.แองเจิ้ล โยชิโกะ ยามางูจิ
เธอเดินทางออกจากจีนไปอาศัยในญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 และเริ่มมีผลงานแสดงในชื่อ โยชิโกะ ยามางูจิ (Yoshiko Yamaguchi) กำกับโดยอากิระ คูโรซาวะ ต่อมาจึงย้ายไปอยู่สหรัฐอเมริกา มีผลงานแสดงละครบรอดเวย์และภาพยนตร์ฮอลลีวูด เชอร์ลีย์ ยามางูจิ (Shirley Yamaguchi) ในช่วงนี้เธอได้รับฉายาว่า "จูดี การ์แลนด์แห่งญี่ปุ่น" เธอแต่งงานกับสถาปนิกและศิลปินช่างปั้นชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นมีชื่อ ชื่อ อิซามุ โนงูจิ เมื่อปี 1951 ก่อนจะหย่าขาดกันในปี 1956 จากนั้นได้กลับมามีผลงานแสดงภาพยนตร์จีนที่ผลิตในฮ่องกง โดยใช้ในชื่อการแสดง หลี่ เซียงหลาน อีกครั้ง ระหว่างปี 1955 ถึง 1958 โจ สิงห์สังเวียน
โจ สิงห์สังเวียน (; ) เป็นการ์ตูนที่ได้รับความนิยมในช่วงปี 1968 - 1973 ใน นิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์โชเน็น, งานการ์ตูนอมตะชิ้นนี้ได้เขียนโดย อาซาโอะ ทาคาโมริ, ภาพวาดโดย เท็ตซึย่า ชิบ่า และเผยแพร่โดย โคดันชา ซึ่งได้ตีพิมพ์ในญี่ปุ่นมากกว่า 20 ล้านชุด "โจ สิงห์สังเวียน" ยังได้รับการพัฒนาเป็นการ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ ในปี 1970 - 1971 ด้วยความสำเร็จที่ล้นหลามจากหนังสือการ์ตูนและทีวีซีรีส์ "โจ สิงห์สังเวียน" ได้รับการนำมาฉายในโรงภาพยนตร์ในปี 1980 - 1981ยาบุกิ โจ นักเลงข้างถนนทาดาได้พบกับ ทันเกะ ดันเป เจ้าของค่ายมวยที่ตกอับ ดันเปเห็นว่าโจมีแววจึงชวนมาเป็นนักมวยต่อมาโจได้ทำผิดแล้วถูกส่งเข้าสถานกักกันเยาวชนที่นั่นได้พบกับ ริกิชิ ผู้ซึ่งเห็นแววชกมวยในตัวโจ ทั้งสองได้ชกมวยกันในสถานกักกัน  ทัดดิโอ กัดดี
งานเขียนที่อาจจะเป็นงานเขียนที่สำคัญที่สุดก็คืองานภาพชุดจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นเรื่องราวชีวิตของพระแม่มารีและชีวิตของพระเยซูในชาเปลจุยยี (หรือชาเปลบารอนเชลลิ) ภายในบาซิลิกาซานตาโครเชในฟลอเรนซ์ ที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1328-ค.ศ. 1338 “การประกาศของเทพต่อเด็กเลี้ยงแกะ” แสดงให้เห็นถึงความสนใจเรื่องแสงและผลที่เกิดจากการใช้แสงในงานเขียน โดยเฉพาะความสนใจในการศึกษาสุริยุปราคาที่เป็นผลทำให้ได้รับการบาดเจ็บในดวงตาในปี ค.ศ. 1339.  เซ โชนะงน
ใน มะคุระโนะโซชิ ยังเขียนถึง เหตุการณ์วิกฤตของจักรพรรดินีเทชิ เมื่อขาดคนมีอำนาจหนุนหลัง หลังจากบิดาเสียชีวิตและพี่ชายถูกเนรเทศ โดยศัตรูทางการเมืองคนสำคัญ อาของเธอ ฟุจิวะระ มิจินะงะ รวบอำนาจการปกครองในราชสำนักไว้ในมือ ยังได้ส่งบุตรีของเขา โชชิ หรือ อะคิโกะ เข้ามาเป็นพระชายาของจักรพรรดิอิจิโจ 
ด้วยมีเหตุเพลิงใหม้พระราชวังเฮอันบ่อยครั้ง จักรพรรดิเทชิจึงถูกส่งไปพำนักชั่วคราวขณะก่อสร้างพระราชวังใหม่ที่ที่ประทับสำหรับจักรพรรดินีนอกพระราชฐาน "เซ โชนะงน " บันทึกไว้ว่า จักรพรรดินีเทชิ เจ้านายของเธอเสียชีวิตจาการคลอดบุตรในปี ค.ศ.1000 ไม่มีหลักฐานเกี่ยวกับชีวิตของเซ โชนะงน หลังปี ค.ศ. 1001 เซ โชนะงน เริ่มเขียน มะคุระโนโซชิ ในราชสำนักและเขียนจนจบหลังจากการเสียชีวิตของจักรพรรดิเทชิ โดยสัญนิษฐานว่า อาจจะเขียนจบในปลายปี ค.ศ. 1010 ซึ่งอาจจะเพื่อเป็นของขวัญให้พระธิดาของจักรพรรดินีเทชิ โดยงานเขียนในมะคุระโนะโซชิ จะเขียนถึงบรรยาการอันสนุกสนานหรูหราในวังของจักรพรรดิสาวเป็นส่วนใหญ่ 
เช โชนะงน ยังเป็นที่รู้กันทั่วไปว่า เป็นคู่แข่งคนสำคัญของ กวีหญิงร่วมสมัย มุระซะกิ ชิคิบุ ผู้ประพันธ์ ตำนานเก็นจิ อีกทั้งยังถวายการรับใช้จักรพรรดินีโซชิ ผู้เป็นศัตรูทางการเมืองของจักรพรรดินีเทชิ มุระซะกิ ชิคิบุ ได้เขียนถึง" เซ โชนะงน" ในบันทึกของเธอ ( มุระซะกิโนะนิกกิ )อีกด้วย ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ
หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2513 ซึ่งเป็นปีเริ่มต้นของการ์ตูนที่โด่งดังที่สุดในชีวิตของเขาทั้งสองคือเรื่อง โดราเอมอน ลงใน"โชกักอิจิเน็นเซย์-โยะเน็นเซย์" โดยเน้นไปที่กลุ่มผู้อ่านวัยเด็ก ในช่วงแรกนั้นโดราเอมอนยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก แต่ต่อมาใน 3 ปีให้หลัง โดราเอมอนได้ผลิตเป็นการ์ตูนแอนิเมชันฉายทางโทรทัศน์ ซึ่งทำให้ได้รับความสนใจและนิยมไปอย่างแพร่หลาย ทำให้ฮิโรชิได้รับรางวัล Nihon Mangaka จากโดราเอมอน ในปี พ.ศ. 2516 ส่วนอะบิโคะที่มุ่งออกผลงานสำหรับวัยรุ่นก็ได้มีผลงานเอง Black Salesman (ภายหลังเปลี่ยนเป็น Warau Salesman) อัตชีวประวัติ Manga-michi โยชิกิ ทานากะ
เขามีชื่อเสียงขึ้นมาจากผลงานเรื่อง "ตำนานวีรบุรุษแห่งกาแล็กซี" ซึ่งเริ่มตีพิมพ์ในปีค.ศ. 1983 เป็นการนำสงครามและการเมืองของยุโรปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มาวางเนื้อขึ้นเรื่องใหม่ในยุคอวกาศ ได้รับรางวัลชนะเลิศสาขานิยายบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ในปีค.ศ. 1987 ตลอดจนถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะ ผลงานชิ้นอื่นของทานากะที่มีชื่อเสียงอาทิ "วีรตำนานแห่งอัสรัน" เป็นต้น เซนต์เซย์ย่า
หลังจากประสบความสำเร็จจากเซนต์เซย์ย่าชุดแรกแล้ว มาซามิ คุรุมาดะ ได้แต่ง "เซนต์เซย์ย่า Episode G" ขึ้นมา ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้ของเหล่าโกลด์เซนต์กับพวกไททัน โดยระยะเวลาของภาคนี้จะย้อนกลับไป 7 ปี นับจากยุคของเซย์ย่า โดยมี เลโอ ไอโอเลีย โกลด์เซนต์ราศีสิงห์ เป็นตัวเอกของเรื่อง ความหมายของ G ในตอนนี้นั้น คือ Gold saint นั่นเอง[19] ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องของเซนต์เซย์ย่าในตอนนี้จะแต่งขึ้นโดยมาซามิ คุรุมาดะ แต่ผู้ที่วาดลายเส้นนั้น คือ เมกุมุ โอคาดะ จึงทำให้ลายเส้นของภาคนี้ต่างออกไปจากภาคที่แล้ว ส่วนสาเหตุในการเปลี่ยนผู้วาดนั้นไม่ทราบอย่างแน่ชัด ซึ่งเมกุมุ โอคาดะได้กล่าวถึงการที่เขารับหน้าที่ในการวาดลายเส้นสำหรับเซนต์เซย์ย่า Episode G ว่า เขารู้สึกดีใจมาก เพราะนึกไม่ถึงว่านักเขียนคนอื่นจะได้เขียน และนับเป็นครั้งแรกที่เขาได้เขียนการ์ตูนโดยไม่ต้องคิดพลอตเรื่อง[20] อย่างไรก็ตาม ลายเส้นของเมกุมุ โอคาดะก็ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นลายเส้นที่ออกแนวผู้หญิงมาก แต่ด้วยเนื้อหาและลายเส้นที่วาดได้ละเอียดก็ทำให้ภาคนี้ได้รับความนิยมที่ดีขึ้น[19] เซนต์เซย์ย่า Episode G ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 สำหรับในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์จากสำนักพิมพ์อาคิตะ เพื่อจัดทำเซนต์เซย์ย่าในรูปแบบภาษาไทยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย[20] ปัจจุบัน (เม.ย. 2551) ตีพิมพ์ออกมาแล้วเป็นจำนวน 4 เล่ม โกโช อาโอยามะ
ผลงานชิ้นแรกของอาโอยามะคือ รอหน่อยนะ () ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ โชเน็นซันเดย์ ในช่วงฤดูหนาว พ.ศ. 2530 และต่อมา จอมโจรอัจฉริยะ ผลงานอีกชิ้นหนึ่งของอาโอยามะ ก็ได้ลงพิมพ์ลงในนิตยสารเดียวกัน[2] โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะเกิดที่เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโกะ ประเทศญี่ปุ่น เริ่มอ่านนิยายสืบสวนตั้งแต่ยังเป็นเด็กๆ และมีผลงานครั้งแรกขณะทำงานเป็นพนักงานอยู่ที่ธนาคารไดอิจิในปี ค.ศ. 1921 โดยได้ตีพิมพ์เรื่องลงในนิตยสารชื่อดัง ชินเซย์เนน (Shin Seinen: "หนุ่มสาวยุคใหม่") นิยายเรื่องนั้นชื่อว่า โอโซโรชิกุ เอพริลฟูล หรือในชื่อไทยว่า เอพริลอันน่าสะพรึงกลัว เขาสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเภสัชศาสตร์แห่งโอซากะ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยโอซากะ) โดยได้รับปริญญาเภสัชศาสตร์บัณฑิต และรับสืบทอดกิจการร้านขายยาของครอบครัว แต่ด้วยความสนใจในงานวรรณกรรมและด้วยการสนับสนุนของเอโดกาวะ รัมโป เขาจึงมุ่งหน้าไปยังกรุงโตเกียว เข้าทำงานที่สำนักพิมพ์ฮากูบันชะ ในปี ค.ศ. 1926 ต่อมาจึงลาออกเมื่อปี ค.ศ. 1932 และผันตัวเองไปเป็นนักเขียนอาชีพ ขบวนการนักผจญภัย โบเคนเจอร์
โกโก เซนไท โบเคนเจอร์ () เป็นภาพยนตร์แนวขบวนการนักสู้ลำดับที่30และเป็นการเฉลิมฉลอง 30 ขบวนการนักสู้ด้วย เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2006 จนถึงวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ตั้งแต่เวลา 7:30 ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮี ประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทั้งหมด49 ตอน และ มีภาคพิเศษอีก 2 ตอนคือ The Movie ตอน The Greatest of Precious สุดยอดของพรีเซียส (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยบริษัท DEX) และ Boukenger vs Super Sentai (ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยบริษัท Dream Vision) โฮริโอะ โยชิฮารุ
4.ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้กับเขามากสุดคือ การล้อมปราสาทโอดะวาระ ซึ่งตัวฮิเดโยชิเองได้ปูนบำเหน็จให้โยชิฮารุอย่างงาม โทโมคาซุ เซกิ
โทะโมะกะซุ เซะกิ (; คันจิ:関 智一; 8 กันยายน พ.ศ. 2515 — ) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เนื่องจากสามารถดัดเสียงได้หลายแบบจึงส่งผลให้เขามีผลงานมากมาย  โยโกมิโซะ เซชิ
() คดีฆาตกรรมบนเกาะโกะกุมน () หมู่บ้านแปดหลุมศพ () () ฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ () () ISBN 4041304970. บทเพลงปีศาจ () เจดีย์สามเศียร () () ISBN 4041304431 ฟู่ เซิง
ใช่ว่าฟู่เซิงจะโดดเด่นแต่เฉพาะหนังหมดมวยของจาง เชอะแต่เพียงอย่างเดียว เขายังมีหนังในแนวทางอื่นที่สร้างชื่อให้กับเขาอีกไม่น้อย อาทิ การได้รับบทเป็นเซียวฮื้อยี้ ใน เดชเซียวฮื้อยี้ (The Proud Twins) (1979) และยังมีงานเด่นกับผู้กำกับซุนชังอย่าง ถล่ม 13 เจ้าอินทรี (The Avenging Eagle) (1978) และ ฤทธิ์ดาบหัก (The Deadly Breaking Sword) (1979) แต่เรื่องที่ทำให้ฟู่เซิงเป็นที่รู้จักกันมากที่สุดก็ยังเป็นผลงานงานของจางเชอะที่สร้างมาจากวรรณกรรมที่โด่งดังที่สุดของกิมย้งเรื่องมังกรหยก และฟู่เซิงรับบทเป็นก๊วยเจ๋งในไตรภาคมังกรหยก (The Brave Archer Trilogy) (1977, 1978, 1981) และเขายังมารับบทเอี้ยก่วยต่อใน มังกรหยก ภาค 4 (The Brave Archer and His Mate) (1982) แต่แล้วก่อนที่จะไปได้ไกลกว่านั้น เขาก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี 1984 นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการหนังฮ่องกงเลยทีเดียว ตำนานเก็นจิ
ม้วนภาพ หรือ ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า เอะมะกิ (絵巻 emaki) ของตำนานเกนจินั้น เริ่มวาดกันขึ้นมาตั้งแต่ปลายยุคเฮอัน ( ราว ต้นคตวรรษที่ 12 ) เป็นม้วนภาพตำนานเก็นจิที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในญี่ปุ่น ปัจจุบัน 15 ภาพ และมีหน้าต้นฉบับตัวหนังสือ 28 แผ่น ประกอบด้วยร้อยแก้วจาก จากบท โยะโมะงิอุ เซะกิยะ เอะอะวะเสะ คะชิวะงิ โยโคบุเอะ ทาเคะคะวา ฮะชิฮิเมะ สะวะระบิ ยะโดะริงิ และ อะซุมะยะ เก็บรักษาอยู่ใน พิพิธภัณฑ์ศิลปะโตคุกาวะ ( Tokugawa Art Museum ) และอีก 4 ภาพ และมีหน้าต้นฉบับตัวหนังสือ 9 แผ่น ประกอบด้วยร้อยแก้วจาก จากบท สุซุมุชิ ยูงิริ และ มิโนะริ เก็บรักษาอยู่ใน คลังพิพิธภัณฑ์โกโต ( Gotoh Museum House ) แต่ละชิ้นล้วนแต่ถือเป็นสมบัติแห่งชาติของญี่ปุ่น คาดกันว่าม้วนภาพตำนานเก็นจิที่สมบรูณ์จะประกอบด้วยม้วนภาพราว 10 ม้วนจึงจะครอบคลุมทั้ง 54 บท โคจิ เซโอะ
ปัจจุบันกำลังเขียนผลงานอยู่ทั้งหมดสามเรื่องได้แก่ "บ้านของเสียงหัวใจ" ลงใน "โชเน็นแมกกาซีน", "Princess Lucia" ลงใน นิตยสาร "Blade", และ "Loveplus Rinko Days" ที่สร้างจากเกม Love Plus ของค่าย โคนามิ ลงใน "Bessatsu Shônen Magazine" โรเบิร์ต เซเม็กคิส
โรเบิร์ต ลี "บ็อบ" เซเม็กคิส () เป็นผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้าง และ นักเขียนบทภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เขามีผลงานสร้างชื่อครั้งแรกในยุค 1980 จากผลงานโด่งดัง ภาพยนตร์ตลกเกี่ยวกับการท่องไปในกาลเวลาเรื่อง "เจาะเวลาหาอดีต" ที่ทำออกมา 3 ภาค และยังมีผลงานไลฟ์-แอกชัน/แอนิเมชัน เรื่อง "Who Framed Roger Rabbit" (1988) ถึงแม้ว่าต่อมาเขายังมีผลงานแนวดราม่า อย่างเช่นเรื่อง "Forrest Gump" (1994), ที่ได้รับรางวัลออสการ์สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม นาโอะ ยาซาวะ
นาโอะ ยาซาวะ (; เกิด 29 กรกฎาคม) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันอาศัยที่ จังหวัดคานางาวะ ผลงานที่สร้างชื่อเสียงมากที่สุด คือ "เวดดิ้งพีช สาวน้อยผู้พิทักษ์" ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร
ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร () หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Tales from Earthsea" เป็นภาพยนตร์อนิเมะจากสตูดิโอจิบลิ ในปี ค.ศ. 2006 กำกับโดยโกะโระ มิยะซะกิ ลูกชายของผู้กำกับฮะยะโอะ มิยะซะกิ โดยใช้เค้าโครงเรื่องจาก 'The Farthest Shore' หนังสือเล่มที่สามในซีรีส์ "เอิร์ธซี" ที่ชื่อ "The Farthest Shore" ของ เออร์ซูลา เค. เลอกวิน ออกฉายที่ญี่ปุ่นเมื่อ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 และจัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา โดยวอลต์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ และในออสเตรเลีย โดยแมดแมน เอนเตอร์เทนเมนต์ หนังสือการ์ตูนที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์ได้รับการตีพิมพ์ในญี่ปุ่น ขณะที่ตัวภาพยนตร์ได้รับรางวัล Grand Prize จาก Bunshun Kiichigo Awards ในปี 2006 (รางวัลราซซี่อะวอร์ดส์ ในเวอร์ชันญี่ปุ่น ซึ่งแจกให้กับภาพยนตร์ยอดแย่แห่งปี) เรียวเฮ ไซงัง
ผลงานการ์ตูนที่เรียวเฮ ไซงัง สร้างสรรค์เอาไว้ มีดังต่อไปนี้"ซังโจเมะโนะยูฮิ" ("Sanchōme no yūhi") ถือเป็นผลงานมังงะของเรียวเฮ ไซงัง ที่ได้รับการดัดแปลงให้เป็นสื่อบันเทิงประเภทอื่นมากที่สุด โดยได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม" ("Always: Sunset on Third Street") ถึง 2 ภาคด้วยกัน โดยภาคแรกออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2548 และภาคที่ 2 ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2550 ทั้ง 2 ภาคกำกับและประพันธ์บทภาพยนตร์โดยผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น ทะกะชิ ยะมะซะกิ ในส่วนของภาพยนตร์ภาคแรกนั้น ถือว่าประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และรางวัลที่ได้รับ โดยสามารถสร้างรายได้เป็นอันดับที่ 1 ของญี่ปุ่น 2 สัปดาห์ด้วยกัน และชนะรางวัลภาพยนตร์ "แจแปนิสอคาเดมี" ประจำปี พ.ศ. 2549 ถึง 12 สาขาจากที่ได้รับการเสนอชื่อ 13 สาขาด้วยกัน  โอะมิ มินะมิ
โอมิ มินามิ () เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น โดยบทส่วนใหญ่ที่เธอได้รับมักจะเป็นเด็กผู้ชาย หรือไม่ก็เด็กผู้หญิงที่มีบุคลิกเอ๋อๆ โก๊ะๆ แต่บทที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอมากที่สุดคือ รูริ จากเรื่องนาเดชิโก้ ปัจจุบันมินามิแต่งงานแล้ว กับ ยูจิ อุเอดะ นักพากย์ชายที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง เมดีชี
ซัลเวสโตร เดอ เมดีชี (ค.ศ. 1331-ค.ศ. 1388) นำการปฏิวัติชิออมปิและมาเป็นผู้เผด็จการของฟลอเรนซ์ก่อนที่จะถูกเนรเทศเมื่อ ปี ค.ศ. 1382 จิโอวานนี ดิ บิชชิ (ค.ศ. 1360-ค.ศ. 1429) สร้างฐานะตระกูลเมดีชีจนเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในยุโรป โคสิโม เดอ เมดีชี หรือ “โคสิโมผู้พ่อ” (ค.ศ. 1389-ค.ศ. 1464) วางรากฐานทางการเมือง ลอเร็นโซผู้ปรีชา (ค.ศ. 1449-ค.ศ. 1492) ประมุขระหว่างยุคทองของ ฟลอเรนซ์ -- ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 (ค.ศ. 1475-ค.ศ. 1523) สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 (ค.ศ. 1478-ค.ศ. 1534) โคสิโมที่ 1 หรือ “Cosimo I the Great” (ค.ศ. 1519-ค.ศ. 1574) เป็นดยุกคนแรกของแคว้นทัสเคนี แคทเธอรีน เดอ เมดีชี (Catherine de Medici) (ค.ศ. 1519-ค.ศ. 1589) พระราชินีแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 11 (ค.ศ. 1535-ค.ศ. 1605) มาเรีย เดอ เมดีชี (Maria de Medici) (ค.ศ. 1575-ค.ศ. 1642) พระราชินีแห่งฝรั่งเศส พระราชินีผู้สำเร็จราชการแห่งฝรั่งเศส อันนา มารีอา ลุยซา เดอ เมดีชี (Anna Maria Luisa de Medici) (ค.ศ. 1667-ค.ศ. 1743) ลูกของโคสิโมที่ 3 เป็นสมาชิกสำคัญของตระกูลเมดีชีคนสุดท้าย มิชิเอะ โทะมิซะวะ
มิจิเอะ โทมิซาวะ (คันจิ:富沢美智恵; ฮิรางานะ:とみざわ みちえ) เป็นนักพากย์และนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เธอเริ่มเข้าสู่วงการนักพากย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 มีผลงานเป็นที่รู้จักมากมาย แต่บทที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงมากที่สุดคือ ฮิโนะ เร หรือ เซเลอร์มาร์ส ในเซเลอร์มูน ยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่า
ยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่า (; ) เป็นภาพยนตร์แฟนตาซี-โรแมนติคคอเมดี้ของเกาหลี ที่ทำรายได้สูงสุดอันดับแปดใน ค.ศ. 2004 เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิง คุงชิน (รับบทโดย จวน จีฮุน) ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนหนึ่ง เธอจึงไล่ตามจับคนร้าย ทว่า เธอเพิ่งรู้ว่าจับได้ผิดคนเพราะไปจับพลเมืองดีที่ช่วยไล่ตามจับคนร้าย ผู้ชายคนนั้นคือ มุงวู (รับบทโดย จาง ฮยอก) ซึ่งเป็นอาจารย์ของโรงเรียนมัธยมหญิงล้วนแห่งหนึ่ง ต่อมาทั้งคู่ก็ได้พบกันอีกครั้งโดยหนุ่มมุงวู เข้าร่วมโครงการตำรวจอาสาและช่วยปกป้องศักดิ์ศรีแก่ สาวคุงชิง จากผู้มีอิทธิพล เกิดเป็นความประทับใจจนทำให้ทั้งคู่ตกลงเป็นแฟนกัน จากนั้นไม่นานก็เกิดเหตุการณ์ความวุ่นวายหลายอย่างตามมา ซึ่งฝ่ายสาวคุงชินมักจะเป็นฝ่ายช่วยเหลือหนุ่มมุงวูเสียมากกว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มมีความสนิทสนมกันมากขึ้นจนเกิดเป็นความรักในที่สุด ชุนอิชิ มิยะโมะโตะ
ปัจจุบันแม้เพลงของเขาจะไม่ได้ใช้เป็นเพลงประกอบอะนิเมะแล้ว แต่ก็ยังมีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง และมิยะโมะโตะยังมีโอกาสได้ลองพากย์การ์ตูนด้วย ผลงานการพากย์ชิ้นแรกของเขาคือบท ชานี่ แอนดราส ในเรื่องกันดั้มซี้ด
นอกจากการร้องเพลงกับพากย์การ์ตูนแล้ว มิยะโมะโตะยังได้จัดรายการวิทยุ "มิยาโซบะ เรดิโอ" (宮そば RADIO) ด้วย ซึ่งในรายการ จะเป็นการขอบคุณแฟนเพลงทั่วๆไป หรือพูดเกี่ยวกับเรื่องอัลบัมที่จะวางจำหน่าย โดยเขาจะออกมาพูดเป็นเวลาประมาณ 20 นาที  ฮือโค ฟัน เดอร์คุส
งานเขียนชิ้นที่สำคัญที่สุดที่ยังเหลืออยู่คือฉากแท่นบูชาปอร์ตีนารี (หอศิลป์อุฟฟีซี เมืองฟลอเรนซ์) ที่เป็นงานที่จ้างสำหรับวัดซานเอจีดีโอในโรงพยาบาลของวัดซานตามารีอานูโอวาในฟลอเรนซ์ โดยตอมมาโซ ปอร์ตีนารี (Tommaso Portinari) ผู้จัดการสาขาบรูชของธนาคารเมดีชี ฉากแท่นบูชามาถึงฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 หลายปีหลังจากที่ฮือโคเขียนเสร็จ เป็นงานที่ชื่นชมกันในฟลอเรนซ์ จอร์โจ วาซารีในหนังสือ "ชีวิตศิลปิน" ของปี ค.ศ. 1550 เรียกฮือโคว่า "Ugo d'Anversa" (ฮือโคแห่งแอนต์เวิร์ป) ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าฮือโคเป็นผู้เขียนภาพ งานชิ้นอื่นใช้การวิจัยลักษณะการเขียนโดยการเปรียบเทียบกับฉากแท่นบูชานี้ในการบ่งว่าฮือโคเป็นผู้วาด
ดูเหมือนว่าฮือโคจะทิ้งงานร่างไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจจะใช้โดยผู้นิยมในการสร้างงานเขียนที่ฮือโคไม่ได้วาดด้วยตนเอง ร่างภาพ "เจค็อบและเรเชล" อยู่ที่ไครสต์เชิร์ช เชื่อเป็นงานที่ลงชื่อในจำนวนไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่ เคอิชิ นัมบะ
เคอิชิ นัมบะ () เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น มีผลงานมากมายเป็นที่รู้จัก จุดเด่นของเขาคือสามารถดัดเสียงให้แหลมเล็ก จนสามารถพากย์เสียงตัวละครที่ไม่ใช่ชายแท้ เช่น อโฟรดิตี้ ในเซนต์เซย่า และซอยไซต์ ในเซเลอร์มูน ได้อย่างสมบทบาท  เอสคิลัส
ในระหว่างที่มีชีวิตอยู่ เอสคีลัสประพันธ์บทละครไว้ระหว่าง 70 ถึง 90 เรื่อง แต่เหลือรอดมาถึงปัจจุบันเพียง 7 เรื่อง หนึ่งในนั้น "พันธนาการโพรมีเทียส" (Prometheus Bound) ยังเป็นที่ถกเถียงกันในเรื่องตัวตนของผู้ประพันธ์ (บ้างเชื่อว่า ยูฟอเรียน บุตรชายของเอสคีลัส เป็นผู้แต่งขึ้น) งานนาฎกรรมบทละครที่เอสคีลัสประพันธ์ขึ้น เป็นงานที่แต่งเพื่อเข้าแข่งขันในงานเทศกาลต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานเทศกาลไดโอไนซัส ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในฤดูใบไม้ผลิ ที่เมืองไดโอไนเซีย (Dionysia) ซึ่งมีการแข่งขันสองรอบ คือ รอบแข่งขันงานโศกนาฏกรรม และรอบแข่งขันงานสุขนาฏกรรม (comedies) งานทั้งหมดที่เหลือรอดมาของเอสคิลัส ได้แก่ "ชาวเปอร์เซีย", "ศึกเจ็ดขุนพลชิงธีบส์", "ดรุณีร้องทุกข์", ไตรภาคโศกนาฏกรรม "โอเรสเตอา" ประกอบด้วย: "อะกาเมมนอน," "ผู้ถือทักษิโณทก" (the Libation Bearers), และ "ยูเมนิดีส" (the Eumenides) เคยได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันละครโศกนาฏกรรม ที่เมืองไดโอไนเซียมาแล้วทั้งสิ้น เว้นก็แต่ "พันธนาการโพรมีเทียส" เท่านั้น นอกจากนี้เอสคิลัสอาจเป็นนาฏศิลปินเพียงท่านเดียว (เท่าที่ทราบ) ที่เคยนำเสนอละครเป็นโศกนาฏการมไตรภาค ละครเรื่อง "โอเรสเตอา" เป็นตัวอย่างเดียวของบทประพันธ์ไตรภาคที่หลงเหลือมาจากยุคโบราณ  ภาพเหมือน
งานภาพเหมือนที่มีชื่อที่สุดที่เป็นที่รู้จักันทั่วโลกคือภาพ “โมนาลิซา” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชีเป็นภาพสตรีที่ไม่ทราบชื่อที่มีรอยยิ้มปริศนา ภาพเหมือนที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบพบเมื่อปี ค.ศ. 2006 โดย เจอราร์ด โจดีย์ นักโทษท้องถิ่นในถ้ำวิลโอเนอร์ไม่ใกลจากอังโจเลม ที่เชื่อว่ามีอายุถึง 27,000 ปี[1] วิลเลียม เชกสเปียร์
ผลงานคลาสสิกและงานขำขันในยุคแรกของเชกสเปียร์มักมีโครงเรื่อง 2 ส่วนเกี่ยวพันกัน และมีลำดับการออกมุขตลกที่แน่ชัด เป็นตัวเบิกทางไปสู่ผลงานสุขนาฏกรรมอันอบอวลด้วยความรักในช่วงกลางทศวรรษ 1590[7] นั่นคือ ฝัน ณ คืนกลางฤดูร้อน (A Midsummer Night's Dream) อันเป็นบทละครที่ผสมผสานระหว่างเรื่องราวความรัก เวทมนตร์ของนางฟ้า และฉากตลกขำขัน บทละครเรื่องต่อมาคือ เวนิสวาณิช ก็เป็นละครชวนหัวที่เกี่ยวกับความรัก มีตัวละครชาวยิวผู้เป็นนายหน้าเงินกู้จอมงก ไชล็อก อันสะท้อนภาพของผู้คนในยุคเอลิซาเบธ นอกจากนี้ยังมีบทละครชวนหัวที่เล่นถ้อยคำอย่างชาญฉลาด Much Ado About Nothing, ฉากอันงดงามมีเสน่ห์ใน As You Like It ตลอดจนเรื่องราวรื่นเริงใน ราตรีที่สิบสอง (Twelfth Night) เหล่านี้ล้วนเป็นบทละครสุขนาฏกรรมอันมีชื่อเสียงของเชกสเปียร์[7] หลังจากงานกวีเรื่อง ริชาร์ดที่ 2 เชกสเปียร์นำเสนองานเขียนร้อยแก้วเชิงขำขันกับละครอิงประวัติศาสตร์ในช่วงปลายทศวรรษ 1590 คือเรื่อง พระเจ้าเฮนรีที่ 4 และ พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ตัวละครของเขามีความซับซ้อนและละเอียดอ่อนมากขึ้น โดยที่ต้องสลับไปมาระหว่างความจริงจังกับความตลก และยังสลับไปมาระหว่างการบรรยายแบบร้อยแก้วกับร้อยกรอง นับเป็นผลสำเร็จในการนำเสนอเรื่องราวด้วยกรรมวิธีต่างๆ ในงานเขียนของเขา[24][7] ยุคนี้ของเชกสเปียร์เริ่มต้นและจบลงด้วยงานเขียนโศกนาฏกรรมสองเรื่อง คือ โรมิโอกับจูเลียต ละครโศกนาฏกรรมความรักที่โด่งดังมีชื่อเสียงที่สุด และ จูเลียส ซีซาร์ ซึ่งแต่งขึ้นจากผลงานแปลของเซอร์โทมัส นอร์ธ เรื่อง Parallel Lives ในปี 1579 นับเป็นการนำเสนอรูปแบบละครชีวิตแนวใหม่[7] ฮายาโอะ มิยาซากิ
ชื่อของมิยาซากิมักถูกอ้างถึงในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์แอนิเมชัน ทั้งที่จริง ๆ แล้วตัวเขาเองก็มีผลงานนิยายภาพที่เป็นที่รู้จักไม่แพ้ภาพยนตร์ นั่นคือมังงะหรือนิยายภาพเรื่อง เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม มิยาซากิเขียนเรื่องนี้เป็นมังงะก่อน ขณะที่เขาไม่มีงานทางทีวีและภาพยนตร์ เมื่อ เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม</i>ตีพิมพ์ไปได้ประมาณ 1 ปีก็เริ่มเป็นที่นิยม ทางนิตยสารอะนิเมจ (Animage) จึงขอให้มิยาซากินำมาทำเป็นภาพยนตร์ (ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยขอไว้ว่าอย่าทำเรื่องนี้เป็นภาพยนตร์) เมื่อภาพยนตร์ออกฉาย (เนื้อหาอ้างอิงประมาณ เล่มที่ 1 และ 2 ของการ์ตูน) และประสบความสำเร็จ จึงเป็นที่มาของการก่อตั้งสตูดิโอจิบลิในเวลาต่อมา ระหว่างที่เขากำกับภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ มิยาซากิก็ยังเขียนเนาซิก้าอย่างต่อเนื่องใช้เวลาเกือบ 13 ปี กว่าที่เขาจะตัดสินใจจบการ์ตูนชุดนี้ลง ทั้งนั้นทั้งนี้เนื้อหาของเนาซิก้า ในฉบับการ์ตูนจะแตกต่างไปจากฉบับภาพยนตร์มาก ทั้งในแง่ความซับซ้อนของเรื่องและความคิดของผู้ประพันธ์เอง ถือได้ว่าเนาซิก้า ฉบับนิยายภาพ (7 เล่ม) เป็นงานที่มีสะท้อนตัวตนและความคิดของมิยาซากิได้มากที่สุด เลจิ มัตซึโมโตะ
เลอิจิ มัตสึโมโตะ () เกิด 25 มกราคม พ.ศ. 2481 มีผลงานที่เคยโด่งดังมาแล้วในอดีต เช่น สตาร์ เบลเซอส์ (เรือรบอวกาศยามาโตะ) กัปตันฮาร์ล็อก ควีนเอมเมอรัลดัส รถด่วนอวกาศ 999 การ์ตูนชุดนักบินขับไล่ ฯลฯ โยไควอทช์
อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2561 ได้มีการฉาย โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์ โดยเป็นภาคต่อของโยไควอทช์ (อนิเมะ) ซึ่งดำเนินเนื้อเรื่องหลังจากภาพยนตร์ "โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์: โอนิโอ โนะ ฟุคัทสึ" โดยจะเป็นแนวอนิเมะตอนยาวที่จบในตอน และมีเนื้อเรื่องหลักในตัว ซึ่งแตกต่างจากภาคก่อนที่เป็นการนำเสนอแบบแก๊กอนิเมะ และในภาคนี้จะมีเนื้อหาที่ซีเรียสและน่ากลัวมากขึ้นจากภาคก่อนอย่างชัดเจน Seth et Holth
Seth et Holth เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นโดย ฮิเดะโตะ มัทซึโมะโตะ (ฮิเดะ) จากวงเอกซ์ เจแปน และนาย Tusk Itaya จากวง 
ทั้งสองอยู่ค่ายเพลงเดียวกันคือ Extasy Records ในปีนั้น คือ 1993 เป็นทั้ง co-producer, co-director และ co-actors วิลเลียม เชกสเปียร์
ยุคสุดท้ายของผลงานของเชกสเปียร์หวนกลับไปสู่บทละครโรมานซ์หรือตลกโศกอีกครั้ง โดยมีบทละครสามเรื่องเป็นเรื่องเอกคือ Cymbeline, The Winter's Tale และ The Tempest นอกจากนี้ยังมีงานอื่นอีกเช่น Pericles, Prince of Tyre บทละครทั้งสี่เรื่องนี้มีบรรยากาศของเรื่องค่อนข้างเศร้ากว่าบทละครตลกอื่นๆ ในช่วงทศวรรษ 1590 แต่ก็จบลงด้วยความปรองดองและการให้อภัยในความผิดพลาดที่เกิดขึ้น นักวิจารณ์บางคนเห็นว่าการเปลี่ยนแปลงทั้งนี้เกิดจากการที่เชกสเปียร์มีประสบการณ์ในชีวิตมากขึ้น แต่ก็อาจเกิดจากความนิยมในการชมละครที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยได้ด้วยเช่นกัน ยังมีผลงานของเชกสเปียร์ที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันที่เชื่อว่าประพันธ์ขึ้นในยุคนี้อีกคือเรื่อง พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 และ The Two Noble Kinsmen โดยคาดว่าเป็นงานเขียนร่วมกับจอห์น เฟล็ตเชอร์ เคาท์ เบซี
ผลงานที่มีชื่อเสียงของ เบซี่ อาทิเช่น รายชื่อผลงานของธงไชย แมคอินไตย์
ธงไชย แมคอินไตย์ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "พี่เบิร์ด" เป็นศิลปินที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในรอบ 30 ปี ของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และประสบความสำเร็จสูงสุดของประเทศไทย โดยสร้างปรากฏการณ์ในวงการบันเทิงประเทศไทย ด้วยผลตอบรับทางด้านละครที่มีเรตติ้งสูงสุด มียอดจำหน่ายอัลบั้มสูงสุด ตลอดจนจำนวนรอบและรายได้จากการจำหน่ายบัตรคอนเสิร์ตสูงสุดของประเทศ โดยผลงานที่สร้างชื่อเสียงที่สุดของเบิร์ดในแต่ละด้านสรุป ดังนี้ 
ด้านการแสดง เบิร์ดแสดงภาพยนตร์ไทยทั้งหมด 7 เรื่อง โดยก้าวสู่การเป็นพระเอกภาพยนตร์อย่างเต็มตัว ในปี 2528 จากภาพยนตร์ เรื่อง "ด้วยรักคือรัก" ซึ่งได้รับการตอบรับอย่างสูงในยุคนั้น โดยประกบคู่กับนักร้องดังแห่งยุค "อัญชลี จงคดีกิจ" ส่วนด้านละครที่สร้างชื่อเสียงที่สุด ในปี 2533 ละครคู่กรรม ออกอากาศทางช่อง 7 สร้างประวัติศาตร์ละครที่มีเรตติ้งสูงสุดของไทย เรตติ้ง 40 จากการสวมบทบาทเป็น "โกโบริ" ประกบคู่ครั้งแรกกับ กมลชนก โกมลฐิติ ทำให้เบิร์ดได้รับรางวัลใหญ่ในยุคนั้นทั้ง 2 รางวัล คือ รางวัลเมขลา และรางวัลโทรทัศน์ทองคำ นอกจากนั้นยังเป็นศิลปินคนแรกที่รับบทบาทเดียวกันในเรื่องเดียวกันอีกครั้ง ในภาพยนตร์ คู่กรรม ปี 2538  ช่างตัดผมแห่งเซวิลล์
ช่างตัดผมแห่งเซวิลล์ (; ) เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีความยาว 2 องก์ โดยโจอากีโน รอสซีนี (1792 – 1868) ดัดแปลงจากบทละครชวนหัวต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส ชื่อ "Le Barbier de Séville ou la Précaution inutile" (1775) ของปีแยร์-โอกุสแต็ง การง เดอ โบมาร์แช ออกแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละคร Teatro Argentina กรุงโรม เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1816 และเป็นอุปรากรอิตาลีเรื่องแรก ๆ ที่เดินทางไปเปิดการแสดงในสหรัฐอเมริกา ที่นิวยอร์ก เมื่อ ค.ศ. 1825 และเป็นอุปรากรเรื่องหนึ่งที่ประสบความสำเร็จสูงสุด  ประเทศญี่ปุ่น
วรรณกรรมญี่ปุ่นชิ้นแรกได้แก่หนังสือประวัติศาสตร์ที่ชื่อ "โคะจิกิ" และ "นิฮงโชะกิ" และหนังสือบทกวีสมัยศตวรรษที่ 8 ที่ชื่อ "มังโยชู" ซึ่งเขียนด้วยภาษาจีนทั้งหมด ในช่วงต้นของยุคเฮอัง มีการสร้างระบบการเขียนแทนเสียงที่เรียกว่า "คะนะ" (ฮิระงะนะ และ คะตะคะนะ) "นิทานคนตัดไม้ไผ่" ถูกพิจารณาว่าเป็นงานที่เก่าแก่ที่สุดที่เขียนด้วยภาษาญี่ปุ่น "ตำนานเก็นจิ" ที่เขียนโดยมุระซะกิ ชิกิบุมักถูกเรียกว่าเป็นวรรณกรรมชิ้นแรกของโลก ระหว่างยุคเอะโดะ วรรณกรรมไม่อยู่ในความสนใจของซามูไรเท่ากับ โชนิน ชนชั้นประชาชนทั่วไป ตัวอย่างเช่น โยะมิฮง กลายเป็นที่นิยมและเผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ลึกซึ้งระหว่างนักอ่านกับนักเขียน ในสมัยเมจิ วรรณกรรมดั้งเดิมได้เสื่อมสลายลง ขณะที่วรรณกรรมญี่ปุ่นได้รับอิทธิพลจากตะวันตกมากขึ้น โซเซะกิ นะสึเมะและโองะอิ โมริเป็นนักแต่งนิยายสมัยใหม่รุ่นแรกของญี่ปุ่น ตามมาด้วย ริวโนะซุเกะ อะคุตะกะวะ, ทะนิซะกิ จุนอิชิโระ, ยะซุนะริ คะวะบะตะ, มิชิมะ ยุกิโอะ และล่าสุด ฮะรุกิ มุระกะมิ ญี่ปุ่นมีนักเขียนที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม 2 คน ได้แก่ ยะซุนะริ คะวะบะตะ (พ.ศ. 2511) และ เค็นซะบุโร โอเอะ (พ.ศ. 2537)  ฮาโมริ ทากาชิ
ฮาโมริ ทากาชิ ( "Takashi Hamori") เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงานเรื่อง "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสาร "ยังแมกกาซีน" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ทั้งนี้ เขามักเขียนการ์ตูนแนวต่อสู้ โดยมีคู่ต่อสู้เป็นชาวต่างชาติอยู่หลายเรื่อง และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างซาวามูระ โนริทากะ กับฉ่ำอุรา ในมังงะชุด "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" มาโกโตะ ชิงไก
ผลงานอะนิเมะที่โด่งดังที่สุดของเขา คือเรื่อง "หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ" ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2559 บลิส พับลิชชิ่ง
เป็นแบรนด์ของนวนิยายแปลภาษาญี่ปุ่น โดยผลงานเล่มแรกของสำนักพิมพ์คือเรื่อง 'คิทเช่น' ของบานานา โยชิโมโตะ และเรื่องต่อมาคือ 'ริง คำสาปมรณะ' ของซูซูกิ โคจิ ซึ่งต่อมากลายเป็นหนังสือแนวสยองขวัญของญี่ปุ่นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในประเทศไทย ปัจจุบันมีหนังสือนวนิยายสืบสวนซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ 'คินดะอิจิ ยอดนักสืบ' ของโยโคมิโซะ เซชิ และ 'มิเกะเนะโกะ โฮล์มส์ แมวสามสียอดนักสืบ' ของอาคากะวา จิโร โดยมีหมวดหมู่หนังสือดังนี้ ชิโร ซางิซุ
ชิโร ซางิซุ () เป็นคีตกวีและนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น เขาได้แต่งเพลงให้กับภาพยนตร์และอนิเมะหลายเรื่อง โดยผลงานที่ทำให้เขามีชื่อเสียงที่สุดคืออนิเมะ "อีวานเกเลียน" ของผู้กำกับฮิเดอากิ อันโนะ โคจิ เซโอะ
โคจิ เซโอะ (; เกิด 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผลงานเรื่องแรกเป็นการ์ตูนตอนเดียวจบชื่อเรื่องว่า "Half&Half" เขียนในปี พ.ศ. 2539 และเป็นที่โด่งดังจากการ์ตูนเรื่อง "เกมคนจริง" และ "ลุ้นรักตามสายลม" ซะชิโกะ ชิจิมะสึ
ผลงานที่เธอประสบความสำเร็จคือบทโปกิชิในเจ้าหนูกบอภินิหารโนบิ ทามาโกะในโดราเอมอนและสายลับ001ในสายลับ 009 โจ ฮิซาอิชิ
มาโมรุ ฟูจิซาวะ () หรือที่รู้จักในนาม โจ ฮิซาอิชิ (; ) เป็นนักดนตรี และนักประพันธ์เพลง สำหรับภาพยนตร์ ภาพยนตร์การ์ตูน และอะนิเมะ ชาวญี่ปุ่น มีผลงานมากจากการกำกับและอำนวยการเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูน ของสตูดิโอจิบลิ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักประพันธ์เพลงประกอบสื่อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของเอเชีย เซนต์เซย์ย่า
นอกจากฉบับที่ออกฉายทางโทรทัศน์แล้ว เซนต์เซย์ย่า ยังถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนสำหรับฉายในโรงภาพยนตร์ด้วย จนถึงปัจจุบัน เซนต์เซย์ย่าฉบับภาพยนตร์ออกฉายแล้วจำนวน 5 ภาค โดยภาคสงครามเทพีอีริส ปริศนาแอปเปิ้ลทองคำ เป็นฉบับภาพยนตร์ที่มีการออกฉายเป็นภาคแรกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 และฉบับภาพยนตร์ล่าสุด คือ ภาคโหมโรงสู่ภาคสวรรค์ ซึ่งออกฉายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547[24] อย่างไรก็ตาม เนื้อเรื่องของฉบับภาพยนตร์ใน 4 ภาคแรก ได้แก่ ภาคสงครามเทพีเอริส ปริศนาแอปเปิ้ลทองคำ ภาคสงครามเทพเจ้าโอดีนแห่งแอสการ์ด ภาคสงครามสุริยเทพอาเบล และภาคสงครามครั้งสุดท้าย ความทะเยอทะยานของลูซิเฟอร์นั้นไม่ได้แต่งขึ้นโดยมะซะมิ คุรุมะดะ เรื่องราวและตัวละครต่าง ๆ จึงอาจจะมีความขัดแย้ง และไม่ต่อเนื่องกับรายละเอียดของเซนต์เซย์ย่าฉบับหนังสือการ์ตูน แต่ภาคโหมโรงสู่ภาคสวรรค์นั้น เป็นฉบับภาพยนตร์ภาคเดียวที่แต่งขึ้นโดยมะซะมิ คุรุมะดะ เป็นการเกริ่นถึงเรื่องราวภายหลังจากสงครามศักดิ์สิทธิ์กับฮาเดสเสร็จสิ้นแล้ว โดยมีการคาดหมายว่า การที่มะซะมิ คุรุมะดะ แต่งภาพยนตร์ฉบับนี้ขึ้นมานั้น เขาอาจจะแต่งเซนต์เซย์ย่าในภาคต่อไป คือ ภาคสวรรค์ หรือ Tenkai hen ขึ้นมาในภายหน้านั่นเอง[24] เซนต์เซย์ย่าฉบับภาพยนตร์นั้น มีรายละเอียดดังต่อไปนี้ โอกามิซัง
โอคามิซัง () เป็นนวนิยายญี่ปุ่นแนวรักโรแมนติค ประพันธ์โดยมาซาชิ โอคิตะ และวาดภาพประกอบโดยอุนาจิ วางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2549 โดยใช้ชื่อว่า "โอคามิซัง โทะ ชิจินิน โนะ นาคามะทาจิ" () เป็นนิยายที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ "โอคามิ เรียวโกะ" สมาชิกสายบู๊ของกลุ่มชุมนุมกิจกรรม "ธนาคารโอโตกิ" ซึ่งเหมือนธนาคาแลกเปลี่ยนการช่วยเหลือกัน โดยคุณสามารถมาขอรับการช่วยเหลือในทุกๆเรื่องจากธนาคารได้ โดยจะถือว่าเป็นสินเชื่อ และผู้ใช้บริการเองก็ต้องตอบแทนทางธนาคารกลับเช่นเดียวกัน ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ
โฟรเซนเปิดรอบปฐมทัศน์ที่โรงภาพยนตร์เอลแคปิตันเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน 2556[2] และออกฉายเป็นการทั่วไปในวันที่ 27 พฤศจิกายน โดยได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่บวกอย่างล้นหลามทั้งจากนักวิจารณ์และผู้ชม นักวิจารณ์บางคนเห็นว่าโฟรเซนเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันและภาพยนตร์เพลงที่ดีที่สุดตั้งแต่ยุคฟื้นฟูของดิสนีย์[3][4] ภาพยนตร์ยังทำรายได้อย่างล้นหลาม ได้รับรายได้กว่า $1.2 พันล้านทั่วโลก โดยเป็นรายได้จากสหรัฐอเมริกาและแคนาดา $400 ล้าน และอีก $247 ล้านในญี่ปุ่น ได้รับการขนานนามว่าเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาล, ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาลลำดับห้า, ภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปี 2556 และภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาลลำดับสามในญี่ปุ่น โฟรเซนได้รับรางวัลออสการ์ ในสาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม และในสาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (เพลงเล็ทอิทโก)[5], รางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม[6] รางวัลบาฟต้าสาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม[7]รางวัลแอนนีห้ารางวัล (รวมทั้งภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม) และรางวัลนักวิจารณ์คัดสรรในสาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม และเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (เพลงเล็ทอิทโก)[8] มิยะโมะโตะ มุซะชิ
มิยะโมะโตะ มุซะชิ () เกิดในช่วงปี พ.ศ. 2127 ที่เมืองฮะริมะ (Harima) เป็นซามูไร ที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากคนหนึ่ง ว่ากันว่าเขาไม่เคยสู้แพ้ใคร โดยการสู้ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา คือ การสู้กับ ซะซะกิ โคะจิโร และรวมถึงมีอยู่ครั้งหนึ่งมุซาชิเคยถูกลูกศิษย์ในสำนักของโยชิโอกะตามไล่ฆ่า เพราะมุซาชิได้สังหารเจ้าสำนักของโยชิโอกะตายถึง 3 คนและได้ฆ่าลูกศิษย์ของโยชิโอกะที่ตามฆ่าไปถึง 70 กว่าคนภายในเวลาเพียงแค่ชั่วข้ามคืน โยชิส์ไอส์แลนด์
โยชิส์ไอส์แลนด์ได้รับการยกย่อง "ทันที" และ "เป็นสากล" จากข้อมูลของเว็บไซต์ไอจีเอ็น และเว็บไซต์รวมคะแนน เมทาคริทิก และขายได้มากกว่า 4 ล้านหน่วย นักวิจารณ์ทั้งร่วมสมัยและสมัยเก่าให้คำยกย่องในเรื่องภาพของเกม เสียง การออกแบบด่าน และการเล่น และกำหนดโยชิส์ไอส์แลนด์ให้เป็นชิ้นเอกและเกมแพลตฟอร์มที่ดีที่สุดตลอดกาล เกมสร้างชื่อเสียงให้โยชิในฐานะตัวละคร และอาชีพการงานของมิยะโมะโตะ รูปแบบศิลปะที่โดดเด่นและลักษณะพิเศษของโยชิในเกมโยชิส์ไอส์แลนด์จะปรากฏในเกมชุดโยชิ ทั้งการปรากฏตัวเป็นเวลาสั้น ภาคแยก และภาคต่อ ได้แก่ "โยชิส์สตอรี" (1998) "โยชิส์ไอส์แลนด์ดีเอส" (2006) และ"โยชิส์นิวไอส์แลนด์" (2013) เกมแพลตฟอร์ม มาริโอ 2D สำหรับคอนโซลในบ้านเกมต่อมาคือ "นิวซูเปอร์มาริโอบราเธอส์วี" จำหน่ายใน 14 ปีต่อมา โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนจนอายุเกือบหกสิบปี จึงเบนเข็มไปเขียนผลงานที่เกี่ยวข้องและตีแผ่สังคมแทน เนื่องจากผลงานการเขียนที่เต็มไปด้วยปริศนาซ่อนเร้น หรือทริกที่ใช้ในการเขียนเกี่ยวกับนักสืบ ไม่เป็นที่นิยมจากนักอ่าน และในปี พ.ศ. 2517 โยโกมิโซะจึงหันกลับมาเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ที่เขียนค้างไว้จนเสร็จเมื่ออายุได้เจ็ดสิบสองปี จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ
หลังจากก่อตั้งสตูดิโอก็มีผลงานทำภาพยนตร์เรื่องยาวให้กับเรื่อง "เจ้าหนูอะตอม" (Astro Boy) สตูดิโอก็มีผลงานเรื่อยมาจนถึงปี พ.ศ. 2505 ฮิโรชิได้แต่งงานเมื่ออายุ 28 ปี และในปีถัดไปก็ได้รับรางวัลโชกักคังครั้งที่ 8 จากเรื่อง "โรบ็อตลุย" และ"เท็ตจังถุงมือ" จนในปี พ.ศ. 2507 ผลงานในนาม ฟุจิโกะ ฟูจิโอกะประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากนับจากเริ่มวาดการ์ตูน ด้วยการ์ตูนเรื่อง "ผีน้อยคิวทาโร่" (Qtaro the Ghost) ได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูน "โชเน็นซันเดย์" มีคนติดตามโดยเฉพาะเด็ก ๆ เป็นจำนวนมาก ทำให้คิวทาโร่ได้ผลิตเป็นการ์ตูนแอนิเมชันจัดฉายทางโทรทัศน์ในเวลาต่อมา ส่งผลให้ชื่อเสียงโด่งดังขึ้นเป็นอย่างมาก และสตูดิโอซีโร ก็เจริญก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วจากทีมงานเริ่มต้นเพียง 7 - 8 คน ก็เพิ่มมาเป็น 80 คน ได้มีผลงานออกมาอย่างสม่ำเสมอไม่ว่าจะเป็นไคบุซึ (Kaibutsu-kun), นินจาฮัตโตริ (Hattori the Ninja), ปาร์แมน (Pāman), 21 เอมอน (21-emon) และเจ้าชายจอมเปิ่น เป็นต้น ในปี พ.ศ. 2509 อะบิโคะเข้าพิธีแต่งงานเมื่ออายุได้ 32 ปี ทว่าก็ต้องพบกับความไม่สมหวังในด้านการงาน สตูดิโอซีโรต้องปิดตัวลงเนื่องจาก เนื่องจากปัญหาทางด้านการเงินโดยมีผลงานเรื่องสุดท้ายคือ "เจ้าชายจอมเปิ่น" หรือ "เจ้าชายลูกบ๊วย" แต่ฮิโรชิไม่ได้ท้อแท้กับการปิดตัวลง กลับมองว่าแม้ต้องปิดตัวลงแต่เขาก็ได้รับประสบการณ์ที่มีค่ามากมาย และทุกอย่างเริ่มจากศูนย์ ก็ต้องจบลงที่ศูนย์ตามชื่อของสตูดิโอ ซึ่งซีโร แปลได้ว่า "ศูนย์" (นิตยสาร aday, 2545) คิกุชิ โยไซ
หนังสือประกอบภาพของบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น “"Zenken Kojitsu"” เป็นงานชิ้นเด่นที่แสดงถึงความสามารถในการเขียนภาพและการเขียนด้วยหมึกเอกรงค์ ในการที่จะเขียนภาพเหล่านี้ได้คิกุชิ โยไซก็ได้ทำการค้นคว้าศึกษาประวัติศาสตร์ และแม้แต่โบราณคดีอย่างลึกซึ้ง หนังสือเล่มนี้ประกอบด้วยภาพบุคคลสำคัญของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นกว่า 500 คน และเดิมพิมพ์ต่อเนื่องกันเป็นหนังสือภาพพิมพ์แกะไม้จำนวนสิบเล่มในปี ค.ศ. 1878 โยะชิโทะชิ
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1869 โยะชิโทะชิก็ถือกันว่าเป็นศิลปินภาพพิมพ์แกะไม้ผู้ที่มีฝีมือดีที่สุดในญี่ปุ่น แต่ไม่นานหลังจากนั้นโยะชิโทะชิก็หยุดได้รับงานจ้าง ซึ่งอาจจะเป็นเพราะสาธารณชนเกิดความเบื่อหน่ายกับงานที่เป็นฉากของความทารุณโหดร้าย เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1871 โยะชิโทะชิก็ตกอยู่ในอารมณ์อันซึมเศร้าอย่างหนัก และชีวิตส่วนตัวก็เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงและดำเนินต่อมาเป็นช่วงเช่นนั้นจนกระทั่งเสียชีวิต โยะชิโทะชิดำรงชีวิตอยู่ในสภาพอันลำบากแสนเข็ญกับภรรยาน้อยโอะโคะโตะผู้ภักดี ผู้ยอมขายเสื้อผ้าและทรัพย์สมบัติของตนเองเพื่อเลี้ยงดูโยะชิโทะชิ ความยากไร้ถึงจุดต่ำสุดครั้งหนึ่งเมื่อถึงกับต้องเผาพื้นบ้านเพื่อทำความร้อน เชื่อกันว่าในปี ค.ศ. 1872 โยะชิโทะชิก็เสียสติหลังจากที่ประสบกับปฏิกิริยาที่ขาดความนิยมต่องานชิ้นล่าสุดที่ไม่ได้คาดของงานที่เพิ่งออกแบบ โดกิโดกิ! พรีเคียว
โยทสึบะ เซย์จิ (Yotsuba Seiji) บุรุษวิญญาณ
โดย โยโกะมีโซ โกชิ โยะชิโทะชิ
แต่ในปีต่อมาสถานการณ์ก็เปลี่ยนไปเมื่อสภาวะทางจิตใจค่อยกระเตื้องขึ้น และโยะชิโทะชิก็เริ่มออกแบบงานเพิ่มขึ้น ก่อนปี ค.ศ. 1873 ลงชื่อบนงานเขียนเกือบทุกชิ้นว่า "อิคไคไซ โยะชิโทะชิ" แต่หลังจากนั้นโยะชิโทะชิใช้ชื่อ "ไทโสะ" (ที่แปลว่า "การฟื้นฟูครั้งสำคัญ") เพื่อแสดงความมั่นใจในตนเอง ในช่วงนั้นก็มีการเริ่มหนังสือพิมพ์กันขึ้น โยะชิโทะชิได้รับการเชิญชวนให้สร้าง "news nishikie" ซึ่งเป็นงานภาพพิมพ์แกะไม้สำหรับภาพทั้งหน้าเพื่อประกอบบทความ ซึ่งมักจะเป็นภาพเชิงกระพือข่าวเช่นเรื่องเกี่ยวกับอาชญากรรม ฐานะทางการเงินของโยะชิโทะชิก็ยังอยู่ในสภาพที่ไม่ไคร่ดีนัก แต่ในปี ค.ศ. 1876 ภรรยาน้อยโอะโคะโตะตามธรรมเนียมการเสียสละของญี่ปุ่นเพื่อแสดงความภักดีต่อสามีก็ขายตัวให้แก่ซ่องเพื่อช่วยสามี เซนต์เซย์ย่า
เซนต์เซย์ย่าเป็นหนึ่งในผลงานที่ตีพิมพ์ออกมาในช่วงยุคทองของนิตยสารจัมป์รายสัปดาห์ ซึ่งเป็นช่วงที่มีการ์ตูนดังๆ ในยุค'80 ตีพิมพ์อยู่หลายเรื่อง เช่น ดราก้อนบอล ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ คินนิคุแมน โรงเรียนลูกผู้ชาย และซิตี้ฮันเตอร์ มีเนื้อหาเกี่ยวกับกลุ่มนักรบเด็กหนุ่มห้าคน (เซนต์) ซึ่งต่อสู้โดยใช้ร่างกายของตนเองเป็นอาวุธ ในโลกร่วมสมัยที่มีบรรยากาศของเทพปกรณัมกรีก เด็กหนุ่มทั้งห้าคนนี้ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ปกป้อง คิโดะ ซาโอริ ผู้เป็นอวตารของเทพีเอเธนา เทพีแห่งปัญญาและสงคราม และต่อสู้กับทัพศัตรูแห่งความชั่วร้าย ซึ่งได้รับความนิยมอย่างสูงจากทั้งผู้ชมที่เป็นผู้ชายและผู้หญิง ต่อมาเมื่อถูกสร้างเป็นอะนิเมะออกอากาศทางโทรทัศน์ ก็มีกระแสตอบรับที่ดีจนได้ออกอากาศติดต่อกันนานเกือบ 3 ปี ส่งผลให้สินค้าต่างๆ ที่เกี่ยวกับเซนต์เซย์ย่า เช่น วิดีโอภาพยนตร์การ์ตูน ซอฟต์แวร์เกม หุ่นฟิกเกอร์และหุ่นเหล็กในรูปแบบต่างๆ ที่ผลิตโดยบริษัทบันไดในช่วงนั้น ได้รับความนิยมและขายดีเป็นอย่างมากทั้งในประเทศญี่ปุ่นและต่างประเทศ[2][3][4] ยิ่งไปกว่านั้นในปัจจุบันยังได้มีการผลิตของเล่นที่เรียกว่า เซนต์คลอธมิธ ซึ่งเป็นเหมือนกับหุ่นแอคชันฟิกเกอร์รุ่นปรับปรุงใหม่ออกมาวางจำหน่ายอีกด้วย มะซะมิ คุรุมะดะ
มาซามิ คุรุมาดะ () เกิด 6 ธันวาคม พ.ศ. 2496 เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักในฐานะผู้แต่งเรื่อง เซนต์เซย์ย่า จบการศึกษาทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ อาร์ชี ปัญจาบี
อาร์ชีมีผลงานทางโทรทัศน์มากมาย โดยในปี 2002 เธอร่วมแสดงใน White Teeth ทาง Channel 4 ที่ดัดแปลงจากนวนิยายหลายรางวัลของเซดี้ สมิธ, และร่วมแสดงใน Sea Of Souls ผลงานดราม่าที่ได้รับรางวัลบาฟต้า มากมายของ BBC, ร่วมแสดงใน Grease Monkeys ผล*งานดราม่าของ BBC ที่ส่งให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล Royal Television Awards สาขา Best Actress, ร่วมแสดงใน A Very Social Secretary ผลงานเสียดสีสุดเย้ยหยันของ Channel 4 ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลบาฟต้า และรางวัล Emmy เธอยังพากย์เสียงเป็นตัวละครหลายบทบาทใน Postman Pat แอนนิเมชั่นซีรีส์ยอดฮิตด้วย ก่อนหน้านี้อาร์ชีเคยร่วมงานกับผู้กำกับไมเคิล วินเทอร์บ็อตทอม ใน Code 46 ที่นำแสดงโดยทิม ร็อบบิ้น และซาเมนธ่า มอร์ตั้น  ชูจิ เทรายามะ
เมื่ออายุได้ 19 ปี ชูจิ เทรายามะก็สามารถสอบเข้าเรียนด้านภาษาและวรรณคดีญี่ปุ่นที่มหาวิทยาลัยวาเซดะอันเลื่องชื่อได้ แต่น่าเสียดายที่เขาเกิดล้มป่วยด้วยโรคไตจึงไม่สามารถเรียนต่อให้จบ เขาจึงหันมาประกอบอาชีพเป็นนักเขียนมีผลงานบทกวี นิยาย บทความ บทวิจารณ์ตีพิมพ์ในสื่อต่าง ๆ มากมาย ปี ค.ศ. 1967 เขาได้ก่อตั้งคณะละครชื่อเท็นโจ ซาจิกิ (Tenjou Sajiki) ซึ่งเป็นคำแปลภาษาญี่ปุ่นของชื่อหนัง Les enfants du paradis (1945) กำกับโดยผู้กำกับฝรั่งเศส Marcel Carne ที่ชูจิ เทรายามะชื่นชอบ เขาและคณะได้เปิดการแสดงละครแนว avant-garde ชิ้นสำคัญหลาย ๆ เรื่องในช่วงปลายยุค 1960’s อาทิ ‘Bluebeard’, ‘Yes’ และ ‘The Crime of Fatso Oyama’ เด็งโนเซ็นไต วูกี้ส์ แองเจิ้ล
เด็งโนเซ็นไต วูกี้ส์ แองเจิ้ล ประสบความสำเร็จพอควรในประเทศญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะแนวของเรื่องเป็นแนวขบวนการนักสู้สาว คล้ายกับเซเลอร์มูน ซึ่งเป็นแนวได้รับความนิยมสูงมากในสมัยนั้น และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้นักพากย์ยอดนิยมหลายคนมาเป็นผู้ให้เสียงตัวละคร เช่น โคโตโนะ มิตสึอิชิ กับ อายะ ฮิซาคาวะ 2 นักพากย์ชื่อดังจาก เซเลอร์มูน และ คิคุโกะ อิโนอุเอะ เจ้าของเสียงเบลดันดี้ จาก โอ้! เทพธิดา เป็นต้น ซึ่งตัวผู้แต่งอย่าง อาโออิ ทาเคอุจิ เองก็รู้สึกพอใจมาก แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีแฟนๆบางส่วนไม่ค่อยพอใจนักกับ แฟนเซอร์วิส ที่มากเกินพอดีในภาคอะนิเมะ ฮายาโอะ มิยาซากิ
มิยาซากิเริ่มทำงานที่ โตเอแอนิเมชัน ในตำแหน่งศิลปินคนกลาง ในการสร้างภาพยนตร์ Gulliver's Travels Beyond the Moon เขาได้เสนอความคิดที่เป็นฉากจบของเรื่องได้ในที่สุด มิยาซากิทำงานในหลายหน้าที่ในวงการอนิเมะชันราวสิบปีจนกระทั่งได้มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกคือ จอมโจรลูแปงที่ 3 ตอนปราสาทของคาริออสโตร ซึ่งเผยแพร่ใน พ.ศ. 2522 หลังจากความสำเร็จในภาพยนตร์เรื่องที่สอง มหาสงครามหุบเขาแห่งสายลม เขาจึงร่วมก่อตั้งสตูดิโอจิบลิ ซึ่งก็ได้ผลิตผลงานภาพยนตร์ของเขาออกมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งถึงเรื่องโมะโนะโนะเกะฮิเมะ (Princess Mononoke) มิยาซากิจึงเกษียณอายุงานตัวเองไปชั่วคราว หลังจากการพักช่วงสั้น ๆ มิยาซากิก็กลับมากำกับภาพยนตร์เรื่องเซ็น โทะ ชิฮิโระ โนะ คะมิกะกุชิ (Spirited Away) และผลิตภาพยนตร์ออกมาอีกอย่างต่อเนื่อง ฮายาโอะ มิยาซากิ
ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเขาคือ ฮาวล์สมูฟวิงแคสเสิล จากบทประพันธ์ของ ไดแอนา ไวนน์ โจนส์ เป็นเรื่องของเด็กสาวคนหนึ่งที่ถูกสาปให้เป็นหญิงชราแล้วต้องออกเดินทางหาพ่อมดผู้เป็นเจ้าของปราสาทเดินได้เพื่อถอนคำสาปให้ตน ฮาวล์สมูฟวิงแคสเสิล</i>ออกฉายในญี่ปุ่นปลายปี ค.ศ. 2004 ซึ่งก็ประสบความสำเร็จตามความคาดหมาย และจะนำเข้าไปฉายในสหรัฐโดยดิสนีย์ในปี ค.ศ. 2005 หลังมิยาซากิหยุดพักการทำงานแอนิเมชันอีกครั้ง เขาก็กลับมาสร้างผลงานชิ้นล่าสุด โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย ซึ่งทำให้สตูดิโอจิบลิกลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้ง หลังกระแสตอบรับที่ไม่ดีนักกับภาพยนตร์อนิเมะที่กำกับโดยบุตรชาย ฮายาโอะ มิยาซากิ
ขณะที่ภาพยนตร์ของมิยาซากิประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์และได้รับคำชื่นชมจากนักวิจารณ์ในญี่ปุ่นเป็นเวลายาวนาน เขาไม่เป็นที่รู้จักมากนักในโลกตะวันตกจนกระทั่งในปี พ.ศ. 2540 มิราแมกซ์ได้เผยแพร่ภาพยนตร์เรื่องโมะโนะโนะเกะฮิเมะของเขาออกไป โมะโนะโนะเกะฮิเมะเคยเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงที่สุดในญี่ปุ่นแห่ง พ.ศ. 2540 จนกระทั่งไททานิคมาทำลายสถิติลง โมะโนะโนะเกะฮิเมะยังเป็นภาพยนตร์อนิเมะเรื่องแรกที่ได้รับรางวัล Picture of the Year จาก เจแปนีส-อคาเดมีอะวอร์ด Spirited Away ภาพยนตร์เรื่องถัดไปของเขาทำลายสถิติรายได้ของไททานิคในญี่ปุ่นลง และกวาดรางวัล พิกเจอร์ออฟเดอะเยียร์ จาก เจแปน-อคาเดมี่อะวอร์ด และเป็นภาพยนตร์อนิเมะเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ มิยาซากิยังมีผลงานภาพยนตร์อีกหลายเรื่องที่ได้รับการเสนอชื่อและได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมาย ยูได ชิบะ
ชินเคนเจอร์ VS โกออนเจอร์ กิงมาคุ Bang (2010) - Gosei Red (voice only) เทนโซ เซนไท โกเซย์เจอร์ EPIC ON THE MOVIE (2010) - อาราตะ / โกเซย์เรด เทนโซ เซนไท โกเซย์เจอร์ VS ชินเคนเจอร์ เอพพิค ON จอเงิน (2011) - อาราตะ / โกเซย์เรด การกลับมาอีกครั้งของ เทนโซ เซนไท โกเซย์เจอร์ last epic (2011) - อาราตะ / โกเซย์เรด โกไคเจอร์ โกเซย์เจอร์ ซุปเปอร์เซนไต 199 ฮีโร่ สุดยอดสงครามประจัญบาน (2011) - อาราตะ / โกเซย์เรด มหาศึกรวมพลังฮีโร่: คาเมนไรเดอร์ ปะทะ ซุปเปอร์เซนไต (2012) - โกเซย์เรด Gekijoban Oran Koko Hosutobu (2012) - Mitsukuni Haninozuka