สุนัขสามารถดมกลิ่นหาวัตถุระเบิดได้หรือไม่?
บลัดฮาวด์
บลัดฮาวด์ (English: Bloodhound) เป็นสุนัขสายพันธุ์ขนาดใหญ่ มีสายพันธุ์มาจากสุนัขล่ากวาง มีจมูกที่สามารถดมกลิ่นได้ดีมาก นิยมใช้ในหน่วยตำรวจทั่วโลก ใช้ในการดมกลิ่นพิสูจน์หลักฐาน ตามสืบผู้ร้าย ตามหายาเสพติด และ วัตถุระเบิด บีเกิล
บีเกิล (English: Beagle) เป็นสายพันธุ์สุนัขมีถิ่นกำเนิดในประเทศสหราชอาณาจักร อยู่ในจำพวกกลุ่มสุนัขล่าเนื้อ(Hound) มีขนสั้นและหูปรก เป็นสุนัขที่มีประสาทด้านการดมกลิ่นเป็นเลิศ (scent hounds) ด้วยประสาทด้านการดมกลิ่นที่ไวมาก จึงได้มีการฝึกให้เป็นสุนัขตรวจสอบของผิดกฎหมาย อย่างเช่น ยาเสพติด วัตถุระเบิด ฯลฯ แต่บีเกิลยังได้รับความนิยมในฐานะสัตว์เลี้ยงเช่นกัน ด้วยขนาดตัวที่พอเหมาะ เป็นสุนัขอารมณ์ดี และสุขภาพแข็งแรงทนทานต่อโรค
เซลล์รับกลิ่น
มนุษย์มีเซลล์ประสาทรับกลิ่นประมาณ 12 ล้านตัว
ซึ่งจะเปลี่ยนทุก ๆ 30-60 วันทดแทนด้วยเซลล์ต้นกำเนิดชั้นฐาน (basal stem cell) ที่พัฒนากลายเป็นเซลล์ประสาทรับกลิ่น 
เทียบกับหนูที่มี 15 ล้านตัว
กับสุนัขทั่วไปที่มี 125-220 ล้านตัว และกับสุนัขบลัดฮาวด์ที่มีถึง 300 ล้านตัว แบบสิ่งเร้า
ถึงกระนั้น มนุษย์ก็ไม่ได้กลิ่นโมเลกุลเล็ก ๆ ทุกอย่าง เช่น โมเลกุลของอากาศที่เราหายใจ
สมรรถภาพการได้กลิ่นยังต่าง ๆ กันตามสถานการณ์ด้วย
ยกตัวอย่างเช่น ขีดเริ่มเปลี่ยนของการได้กลิ่นอาจแปรไปเพราะโมเลกุลมีลูกโซ่คาร์บอนที่ยาวต่าง ๆ กัน
โมลกุลที่มีลูกโซ่ยาวกว่าจะตรวจจับได้ง่ายกว่า และมีขีดเริ่มเปลี่ยนการได้กลิ่นที่น้อยกว่า
นอกจากนั้น หญิงทั่วไปจะมีขีดเริ่มเปลี่ยนการได้กลิ่นน้อยกว่าชาย ซึ่งจะปรากฏชัดยิ่งขึ้นในช่วงตกไข่
บางครั้ง เราอาจมีประสาทหลอนเกี่ยวกับกลิ่นได้ด้วย เช่นที่เรียกว่า phantosmia รายชื่อตัวละครในระเบิดเถิดเทิง
อดีตทหารครูฝึกหมาทหาร แต่ถูกพักราชการทหารเพราะแอบขโมยอาหารหมากลับบ้าน มีความสามารถในการดมกลิ่น และบอกได้หมดว่าเป็นกลิ่นอะไรยกเว้นกลิ่นตัวของตัวเองที่ไม่เคยได้กลิ่น ในตอน "จุดเริ่มต้นของความสำเร็จ" จ่าโหน่งได้เลื่อนขั้นเป็นครูฝึกแล้ว และจ่าโหน่งกลายเป็นครูฝึกครั้งที่ 2 แทนจ่าเท่งอีกด้วย บาเซนจี
อุปนิสัยของบาเซนจี เป็นสุนัขฉลาด แม้จะไม่เห่า แต่ก็สามารถใช้เฝ้าบ้านได้เป็นอย่างดี มีสัญชาตญาณความเป็นนักล่าสูงอันเป็นลักษณะนิสัยประจำสายพันธุ์ และรักอิสระไม่ชอบให้ใครมาบังคับขู่เข็ญ เข้ากับเด็ก ๆ ได้ดี แต่มักไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ระเบิดขวด
ระเบิดขวด () เป็นชื่อเรียกทั่วไปของระเบิดเพลิงอย่างง่าย ที่มีส่วนประกอบเป็น ขวดแก้วบรรจุน้ำมันก๊าด, น้ำมันเบนซิน หรือสารที่ใช้ในระเบิดนาปาล์ม และมีไส้ที่ชุบแอลกอฮอล์หรือสารติดไฟอื่นๆ อยู่ที่ฝาขวด เมื่อจุดไฟที่ไส้ แล้วขว้างไปกระทบเป้าหมาย ขวดจะแตกทำให้น้ำมันภายในสัมผัสกับไฟที่ติดอยู่ที่ไส้ เกิดเป็นเพลิงใหม้อยู่บนเป้าหมาย ระบบรู้กลิ่น
นักเคมีเกี่ยวกับกลิ่นได้ประเมินว่า มนุษย์อาจสามารถแยกแยะกลิ่นระเหยได้ถึง 10,000 รูปแบบ โดยที่ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับของหอมอาจแยกแยะกลิ่นได้ถึง 5,000 ชนิด และผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับไวน์อาจแยกแยะส่วนผสมได้ถึง 100 อย่าง[2] โดยสามารถรู้กลิ่นต่าง ๆ ได้ที่ความเข้มข้นต่าง ๆ กัน เช่น สามารถรู้กลิ่นสารกลิ่นหลักของพริกชี้ฟ้า คือ (2-isobutyl-3-methoxypyrazine) ในอากาศที่ความเข้มข้น 0.01 นาโนโมล ซึ่งประมาณเท่ากับ 1 โมเลกุลต่อ 1,000 ล้านโมเลกุล สามารถรู้กลิ่นเอทานอลที่ความเข้มข้น 2 มิลลิโมล และสามารถรู้กลิ่นโครงสร้างทางเคมีที่ต่างกันเล็กน้อยในระดับโมเลกุล เช่น D-carvone และ L-carvone จะมีกลิ่นเหมือนเทียนตากบและมินต์ตามลำดับ[4] ดัสติน เจ. ลี
ดัสตินสำเร็จการฝึกอบรมหลักสูตรแรกในฐานะผู้บังคับสุนัข เขาได้รับการบันทึกโดยครูฝึกสุนัขชื่อ วิลเลียม ดับบลิว. เรโนลด์ ว่าเป็น "ผู้บังคับสุนัขที่น่าอัศจรรย์" เนื่องด้วยความสามารถของเขา ดัสตินได้รับสุนัขสองตัวสำหรับการทำงานในครั้งหนึ่ง ซึ่งได้แก่ สุนัขตรวจหาวัตถุระเบิดและสุนัขตรวจหาสารเสพติด เขาได้รับการส่งไปประจำการที่กองบัญชาการกองทัพพลาธิการนาวิกโยธินฐานอัลบานีในเมืองอัลบานี รัฐจอร์เจีย ก่อนที่เขาจะได้รับการเคลื่อนกำลังพลสู่ประเทศอิรัก ดัสตินได้รับการเลื่อนยศเป็นสิบโทในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 เขาได้เข้าร่วมกับกองพันลาดตระเวนที่ 3 ก่อนการโจมตี และได้เข้าประจำการในกองพันที่ 3 พรรคนาวิกโยธินที่ 14 กองปืนใหญ่จี หมวด 3 ซึ่งเป็นช่วงแห่งการเสียชีวิตของเขา เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2007 ฐานปฏิบัติการแห่งกองร้อยเอ ได้ถูกโจมตีโดยฝ่ายก่อการร้ายด้วยการยิงแฝง ดัสตินและเล็กซ์ได้รับบาดเจ็บจากเศษกระสุน เมื่อจรวด 73 มม. ได้ระเบิดภายในฐานปฏิบัติการของดัสติน ส.ท.ดัสตินได้รับการอพยพเคลื่อนย้ายจากพื้นที่ไปยังโรงพยาบาล ที่ซึ่งเขาได้เสียชีวิตหลังจากนั้นเพียงไม่นาน ส่วนการบาดเจ็บของเล็กซ์ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ทั้งนี้ ดัสตินได้มีการกำหนดที่จะกลับบ้านภายในช่วงราวหกสัปดาห์ จิตพยาธิวิทยาสัตว์
โดยศึกษาสุนัข ดร. มาร์ติน เซลิกแมนและเพื่อนร่วมงานได้เริ่มศึกษาความซึมเศร้าในสัตว์ที่เป็นแบบจำลองเรื่องการทำอะไรไม่ได้โดยเรียนรู้ (learned helplessness) ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
งานศึกษาแบ่งสุนัขเป็น 3 กลุ่ม คือกลุ่มควบคุม, กลุ่ม A ซึ่งควบคุมได้ว่าเมื่อไรจะถูกไฟฟ้าช็อก, และกลุ่ม B ซึ่งไม่สามารถควบคุมว่าเมื่อไรจะถูกช็อก
หลังจากผ่านการสร้างเงื่อนไขโดยการถูกช็อก (shocking condition) แล้ว ก็จะทดสอบสุนัขในกล่องที่หนีการถูกช็อกได้โดยกระโดดข้ามผนัง
เพื่อกำจัดผลรบกวนคือเพื่อไม่ให้สุนัขเรียนรู้การตอบสนองเมื่อถูกช็อกที่จะขัดขวางพฤติกรรมหลบหนีปกติ สุนัขจะได้ยาที่ทำให้ขยับไม่ได้คือ curare เมื่อกำลังถูกช็อก
ผลปรากฏว่า ทั้งกลุ่มควบคุมและกลุ่ม A มักจะกระโดดข้ามผนังเพื่อหนี ในขณะที่กลุ่ม B จะไม่กระโดดและยอมถูกช็อกแต่โดยดี
เพราะว่า สุนัขในกลุ่ม B รู้สึกว่าผลที่จะเกิดไม่เกี่ยวกับความพยายามของตน
แต่ก็มีอีกทฤษฎีที่อ้างว่า พฤติกรรมนี้เกิดขึ้นเพราะว่า การช็อกด้วยไฟฟ้าสร้างความเครียดอย่างรุนแรงจนกระทั่งใช้สารเคมีประสาทที่จำเป็นในการเคลื่อนไหวให้หมดไป ระบบรู้กลิ่น
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีโปรตีนหน่วยรับกลิ่น (odor receptor) จำนวนมากที่จะยึดกับโมเลกุลกลิ่นโดยเฉพาะ ๆ และช่วยให้สามารถแยกแยะกลิ่นต่าง ๆ ได้ โดยมนุษย์อาจมีถึง 350 ชนิด เทียบกับหนูหริ่งที่มีถึง 1,000 ชนิด[15] เพื่อให้แยกแยะกลิ่นได้ สมองต้องได้รับสัญญาณที่ไม่เหมือนกันจากจมูกสำหรับกลิ่นต่าง ๆ ซึ่งเกิดจากเหตุสองอย่าง คือ เซลล์ประสาทรับกลิ่นแต่ละประเภทจะแสดงออกหน่วยรับกลิ่นเพียงแค่ชนิดเดียว และแต่ละประเภทจะสามารถตอบสนองต่อกลิ่นได้หลายอย่าง ดังนั้น กลิ่นแต่ละกลิ่นจึงได้การตอบสนองจากเซลล์ประสาทรับกลิ่นหลายประเภทรวมกันเป็นการเข้ารหัสกลิ่นแบบผสม (combinational coding)[16] และอาศัยเซลล์ประสาทรับกลิ่นน้อยตัว (sparse coding) ในบรรดาเซลล์รับกลิ่นทั้งหมด[17] ประสาทสัมผัส
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังหลายประเภทมี statocyst ซึ่งเป็นตัวรับความรู้สึกเกี่ยวกับความเร่งและการกำหนดทิศทาง เป็นอวัยวะที่มีการทำงานที่แตกต่างอย่างมากจาก semicircular canal (ช่องครึ่งวงกลม) ในหูของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ระบบรู้กลิ่น
ข้อมูลกลิ่นที่ฮิปโปแคมปัสยังช่วยสร้างความจำอาศัยเหตุการณ์ (episodic memory) อีกด้วย ซึ่งเป็นความจำของเหตุการณ์ต่าง ๆ ณ สถานที่หรือ ณ เวลาหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะ เวลาที่นิวรอนโดยเฉพาะหนึ่ง ๆ ยิงสัญญาณในฮิปโปแคมปัสจะสัมพันธ์กับเซลล์ประสาทที่ทำงานเนื่องกับสิ่งเร้าเช่นกลิ่น การได้กลิ่นเดียวกันในเวลาอื่น อาจทำให้ระลึกถึงความจำนั้น ดังนั้น กลิ่นจึงสามารถช่วยให้ระลึกถึงเหตุการณ์หนึ่ง ๆ ได้[44] พิสัยการได้ยิน
แมวมีหูดีและสามารถได้ยินความถี่เสียงในพิสัยที่กว้างมาก
สามารถได้ยินเสียงสูงกว่ามนุษย์และสุนัขโดยมาก คือได้ยินเสียงระหว่าง 55 Hz จนถึง 79 kHz
แมวไม่ได้ใช้ความสามารถได้ยินเหนือเสียงเพื่อการสื่อสาร แต่น่าจะสำคัญในการล่าสัตว์
เพราะสัตว์ฟันแทะหลายสปีชีส์สื่อสารด้วยความถี่เหนือเสียง มนุษย์หญ้า
ในปี ค.ศ. 1996 ที่เพลสเซนต์ซิตี ผู้หญิงคนหนึ่งขณะนอนหลับอยู่ในบ้านของตัวเองตามลำพัง เวลาประมาณ 22:30 น. สุนัขของเธอก็ส่งเสียงเห่า เธอจึงตื่นขึ้นมาและพบว่าสุนัขมองออกไปที่นอกหน้าต่าง เธอคิดว่าอาจมีใครบุกรุกบ้านของเธอเพราะมีเงาตะคุ่มที่หน้าต่าง แต่เจ้าสิ่งนั้นมันส่งเสียงคำรามเหมือนกับสุนัขของเธอและจากนั้นมันก็เริ่มสูดกลิ่นในอากาศ ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปดูให้ชัด ๆ ปรากฏว่าเธอเห็นเป็นสัตว์ขนาดใหญ่ ที่มันหันหัวกลับมาสบตากับเธอ มันมีไหล่กว้าง ดวงตากลมโตคู่ใหญ่ จมูกใหญ่ ปากกว้าง มันเดินหันหลังให้เธอตรงไปที่กระท่อมของเธอนอกบ้าน ด้วยการก้าวเพียงแค่ 5–6 ก้าว  บีเกิล
ปัจจุบันบีเกิล ได้รับการเลือกเป็นหนึ่งในสุนัขดมกลิ่น ที่ใช้ตรวจสอบหาวัตถุต้องสงสัย ในงานด้านความมั่นคง และทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่ (Beagle Brigade) บีเกิลกับบทบาทด้านความมั่นคงในการตรวจสอบตามสนามบิน ซึ่งในปีหนึ่งๆ สามารถช่วยเจ้าหน้าที่ตรวจพบวัตถุผิดกฎหมาย ได้ถึง 75000 รายการต่อปี อีกเหตุผลหนึ่งที่บีเกิลได้รับเลือกในหน้าที่นี้ เพราะว่าบีเกิลมีขนาดตัวที่ค่อนข้างเล็ก สามารถเข้าไปตรวจได้แม้กระทั่งคนที่ค่อนข้างกลัวสุนัข ดูแลง่าย ฉลาด และมันทำงานเต็มที่เพื่อรางวัล ซึ่งในหลายประเทศก็ได้มีการ ใช้งานบีเกิลในลักษณะนี้อย่างกว้างขวาง ส่วนสุนัขดมกลิ่นขนาดใหญ่ ก็จะใช้ในงานค้นหาวัตถุระเบิดโดยเฉพาะ และงานที่จำเป็นต้องปีนป่ายเพื่อเข้าไปตรวจสอบ ซึ่งบีเกิลไม่ค่อยเหมาะกับหน้าที่ ลักษณะนั้น ตัวรับรู้สารเคมี
ตัวอย่างของตัวรับรู้สารเคมีที่รู้ได้จากไกล ๆ ก็คือ เซลล์รับกลิ่น (olfactory receptor neuron) ในระบบการได้กลิ่น (olfactory system) การได้กลิ่นเป็นสมรรถภาพในการตรวจจับสารเคมีที่อยู่ในสภาวะแก๊ส ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ระบบจะตรวจจับกลิ่นและฟีโรโมนได้ในช่องจมูก โดยมีอวัยวะ 2 อย่างที่ต่างกันทางกายวิภาค คือ เยื่อการได้กลิ่น (olfactory epithelium, MOE) และ vomeronasal organ (VNO) ตัว MOE โดยหลักมีหน้าที่ตรวจจับกลิ่น และ VNO โดยหลักจะตรวจจับฟีโรโมน ส่วนการได้กลิ่นของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจะต่างจากของสัตว์มีกระดูกสันหลัง ยกตัวอย่างเช่น ในแมลง อวัยวะการได้กลิ่นจะอยู่ที่หนวด กลิ่น
กลิ่น () คือ อนุภาคทางเคมี (particle chemical) ที่กระจายตัวอยู่ในอากาศ โดยสามารถรับรู้ได้ด้วยอวัยวะรับกลิ่น อวัยวะรับกลิ่นของมนุษย์และสัตว์คือ จมูก กลิ่นโดยทั่วไปแล้วแบ่งเป็นกลิ่นหอมและกลิ่นเหม็น โดยส่งผลต่อระดับความพึงพอใจของทั้งมนุษย์และสัตว์ ในปัจจุบันมีการนำประโยชน์ของกลิ่นมาใช้ประโยชน์หลายด้าน ประสาทสัมผัส
ตัวรับแรงยืดในปอด (pulmonary stretch receptors) ซึ่งช่วยควบคุมอัตราการหายใจ ตัวรับความรู้สึกเชิงเคมีในระบบประสาทกลาง (central chemoreceptor) (หรือ peripheral chemoreceptors ถ้าอยู่ในส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย) ในหัวสมองคอยตรวจสอบระดับของคาร์บอนไดออกไซด์และออกซิเจนในสมอง ที่อาจนำไปสู่ความรู้สึกว่าหายใจไม่ออกถ้าระดับคาร์บอนไดออกไซด์สูงเกินไป[21] chemoreceptor trigger zone เป็นเขตสมองใน medulla oblongata ซึ่งรับข้อมูลเกี่ยวกับยาและฮอร์โมนที่อยู่ในเลือด และมีการสื่อสารกับ area postrema ซึ่งเป็นศูนย์ในสมองที่ควบคุมการอาเจียน ตัวรับความรู้สึกเชิงเคมีในระบบเลือดคอยวัดระดับเกลือ และก่อให้เกิดความหิวน้ำถ้าระดับเกลือสูงเกินไป และสามารถตอบสนองต่อระดับน้ำตาลที่สูงเกินไปในคนไข้โรคเบาหวานด้วย ตัวรับความรู้สึกที่หนัง (Cutaneous receptor) ไม่เพียงแต่ตอบสนองต่อสัมผัส แรงกด และอุณหภูมิเท่านั้น แต่ยังตอบสนองต่อการขยายหลอดเลือดที่ผิวหนังเช่นหน้าแดง ตัวรับการยืด (Stretch receptors) ในทางเดินอาหารสามารถตรวจจับการยืดออกของลำไส้ที่เกิดจากแก๊สที่อาจจะมีผลเป็นอาการเสียดท้อง การกลืนอาหาร การอาเจียน หรืออาการกรดไหลย้อน เป็นการการกระตุ้นตัวรับความรู้สึกที่อยู่ในหลอดอาหาร ทำให้เกิดความรู้สึกที่คอ ตัวรับความรู้สึกที่เยื่อเมือกคอหอย ซึ่งคล้ายกับตัวรับสัมผัสที่ผิวหนัง สามารถรับรู้วัตถุแปลกปลอมเช่นอาหารที่ก่อให้เกิด gag reflex[22] และทำให้เกิดความรู้สึกขย้อน การกระตุ้นตัวรับความรู้สึกที่กระเพาะปัสสาวะและที่ไส้ตรง อาจจะทำให้เกิดความรู้สึกปวดปัสสาวะปวดอุจจาระ การกระตุ้นตัวรับความยืดที่จับการยืดออกของหลอดเลือดอาจทำให้เกิดความเจ็บปวด เช่นการปวดหัวที่เกิดจากการขยายหลอดเลือดในสมอง การเข้ารหัสทางประสาท
ระบบรู้รสของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมช่วยในการศึกษารหัสโดยเวลา เพราะสิ่งเร้าค่อนข้างต่าง ๆ กัน และสัตว์ก็ตอบสนองต่าง ๆ กันพอสังเกตได้
ข้อมูลที่เข้ารหัสโดยเวลาอาจช่วยสิ่งมีชีวิตให้จำแนกรสชาติต่าง ๆ ที่อยู่ในหมวดเดียวกัน (เช่น หวาน ขม เปรี้ยว เค็ม อุมะมิ) แม้อัตราศักยะงานจะเหมือนกัน
ข้อมูลทางเวลาของรูปแบบการตอบสนองต่อรสชาติแต่ละอย่าง อาจใช้ระบุว่ามันคืออะไร (เช่น ความแตกต่างระหว่างรสขมสองอย่าง เช่นยาควินินและ Denatonium ที่ขมมาก)
ดังนั้น ทั้งการเข้ารหัสโดยอัตราและโดยเวลาอาจจะใช้ในระบบรู้รส คือโดยอัตราสำหรับหมวดหมู่พื้นฐานของรสชาติ และโดยเวลาสำหรับรายละเอียดโดยเฉพาะอื่น ๆ ระบบรู้กลิ่น
มนุษย์อาจได้กลิ่นไวต่างกันเป็นพันเท่า แม้ในบุคคลปกติ ความผิดปกติซึ่งสามัญที่สุดก็คือการไม่ได้กลิ่นหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะ (specific anosmia) แม้อาจได้กลิ่นอื่น ๆ เป็นปกติ และอาจสามัญถึง 1-20% ในกลุ่มประชากร โดยอาจเกิดจากการกลายพันธุ์ของยีนหน่วยรับกลิ่นหนึ่ง ๆ[62] หรือของยีนที่ควบคุมการแสดงออกหรือการทำงานของหน่วยรับกลิ่นหนึ่ง ๆ[4] แต่เหตุความผิดปกติเยี่ยงนี้ก็ยังไม่ได้การตรวจสอบทางพันธุกรรม และต่างจากความผิดปกติทางตาหรือหูเพราะแยกแยะได้ยากว่าเป็นความผิดปกติในอวัยวะส่วนนอกหรือสมองส่วนกลาง[4] เอ็ม ไอ ทรี: มิชชั่นอิมพอสซิเบิ้ล
มัสเกรฟเข้าร่วมการสอบสวนฮันต์และแอบบอกข้อมูลว่าตีนกระต่ายอยู่ในเซี่ยงไฮ้ เขาแอบช่วยฮันต์ให้หนีออกมา ทีมของฮันต์รีบไปที่เซี่ยงไฮ้โดยฮันต์นำตีนกระต่ายไปให้เดเวียนเพียงลำพัง เขาถูกวางยาสลบ เมื่อตื่นมาพบว่าตัวเองถูกฝังไมโครชิประเบิดไว้ในสมอง เดเวียนเล็งปืนไปที่จูเลียแล้วถามว่าตีนกระต่ายของจริงอยู่ที่ไหน พร้อมกับนับ 1-10 ก่อนจะยิงจูเลียและออกไป สัตว์ประหลาดแฟลทวูดส์
จากนั้น พยานอีกสามคนได้เห็นเหตุการณ์ดังนี้จึงวิ่งกลับเข้าบ้านหยิบไฟฉายมา และวิ่งตรงไปยังที่ ๆ จานบินตก แต่ก็ต้องพบกับสัตว์ประหลาดตัวดังกล่าวนี้ ซึ่งมันสูง 10 ฟุต มันส่งเสียงร้องดังประหลาด และมีหยดน้ำหยดลงมาคล้ายน้ำมัน และได้กลิ่นเหม็นไหม้คล้ายกลิ่นเหล็กถูกเผาไฟ ซึ่งเสียงร้องของมันนี้ทำให้พยานทั้งสามคนนี้มีอาการเจ็บป่วยที่ท้อง ภายหลังมีบุคคลอื่นติดอาวุธเช่น ปืนสั้น เข้ามาในพื้นที่ด้วย แต่ไม่พบสัตว์ประหลาดตัวดังกล่าวแล้ว แต่กลิ่นเหม็นไหม้นั้นยังอบอวลอยู่ในอากาศ วุลเวอรีน
นอกจากพละกำลังที่น่ายำเกรงของมัน สัตว์ชนิดนี้ยังสามารถปล่อยกลิ่นที่เหม็นมาก ทำให้มันมีชื่อเล่นว่า "หมีนักตด" หรือ "แมวเหม็น" อีกด้วย[4] บาเซนจี
ลักษณะของบาเซนจี เป็นสุนัขขนสั้น รูปร่างปราดเปรียว สง่างาม หลังตรง รูปร่างถือว่าไม่ใหญ่เมื่อเทียบกับสุนัขล่าเนื้อชนิดอื่น ๆ หางม้วนเป็นวงกลม หน้าแหลม หูแหลมชี้ตั้ง มีความสูงประมาณ 40–43 เซนติเมตร น้ำหนัก 9.5–11 กิโลกรัม และมีลักษณะพิเศษคือ ไม่มีกลิ่นตัว และไม่เห่า จัดว่าเป็นสุนัขชนิดเดียวในโลกที่ไม่เห่า เมื่อเวลาจะส่งเสียงขู่จะเพียงแค่คำรามสั้น ๆ ในลำคอ สีลำตัวโดยมากจะเป็นสีน้ำตาล–ขาว หรือ สีน้ำตาลแดง–ขาว อายุโดยเฉลี่ย 16 ปี  Ghost Trick: Phantom Detective
Sissel ได้ตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองเป็นวิญญาณซึ่งถูกฆ่าตายและยังสูญเสียความทรงจำไปอีก เขาได้พบกับนักสืบหญิงชื่อ Lynne ซึ่งทันใดนั้นก็ถูกฆ่าตาย อย่างไรก็ตาม จากการพูดคุยกับวิญญาณที่ชื่อ Ray ทำให้ Sissel รู้ความสามารถ "Ghost Tricks" ของตนซึ่งสามารถเข้าไปสิงและควบคุมวัตถุ กับความสามารถในการสิงร่างที่ตายเพื่อย้อนเวลากลับไป 4 นาทีก่อนการตายของร่างนั้น ด้วยความสามารถเหล่านี้จึงทำให้ Sissel สามารถช่วย Lynne ได้สำเร็จ และทราบว่า Lynne เข้ามาสืบเรื่องอะไรบางอย่าง เนื่องจาก Ray บอก Sissel ว่าวิญญาณเขาจะหายไปเมื่อถึงเวลาเช้าของวันรุ่งขึ้นจึงทำให้ Sissel ตัดสินใจเข้าร่วมกับ Lynne เพื่อค้นหาความจริงของตัวเขา ในการสืบสวน ณ ที่ต่าง ๆ Lynne ก็ได้ตายอีกหลายครั้ง แต่ Sissel กับสุนัขชื่อ Missile ก็ช่วยชีวิตได้เสมอมา จนกระทั่ง Sissel พบว่าคนที่ฆ่าตัวเขาก็คือ Lynne นั่นเอง แต่ Sissel ก็ยังคงช่วย Lynne ต่อไปแม้จะรู้เรื่องนี้ ในขณะเดียวกัน Lynne ก็ได้ขอร้องให้ Sissel ช่วยนักสืบรุ่นพี่ชื่อ Jowd จากการประหารชีวิตในข้อหาที่ Jowd ฆ่าภรรยาตัวเอง ปลายประสาทรับร้อน
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ตัวรับอุณหภูมิจะอยู่ในเนื้อเยื่อต่าง ๆ รวมทั้งผิวหนัง (cutaneous receptor) กระจกตา และกระเพาะปัสสาวะ
ตัวรับอุณหภูมิทั้งแบบอุ่นแบบเย็น มีบทบาทในการรับรู้อุณหภูมิของสิ่งแวดล้อมที่ไม่มีอันตราย
อุณหภูมิในระดับที่เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิต จะตรวจจับด้วยโนซิเซ็ปเตอร์แบบต่าง ๆ ที่อาจตอบสนองต่อความเย็นอันตราย ความร้อนอันตราย หรือสิ่งเร้าที่เป็นอันตรายหลายรูปแบบ (คือโนซิเซ็ปเตอร์หนึ่งอาจตอบสนองต่อสิ่งเร้าหลายรูปแบบ เพราะเป็น polymodal) เหตุระเบิดในบอสตันมาราธอน พ.ศ. 2556
สำนักงานสอบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริการ่วมกับสำนักงานแอลกอฮอล์ บุหรี่ อาวุธปืนและวัตถุระเบิด หน่วยสืบราชการลับกลางแห่งสหรัฐอเมริกา และ ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้ายแห่งชาติทำการสืบสวนเหตุการณ์ระเบิดในครั้งนี้ โดยถือว่าเหตุการณ์นี้เป็นการก่อการร้าย เบื้องต้นไม่มีข่าวกรองใดๆ ว่าการก่อการร้ายเช่นนี้จะเกิดขึ้น ปีเตอร์ คิง ซึ่งเป็นหนึ่งในคณะกรรมาธิการข่าวกรองสภาผู้แทนราษฎร บอกว่า ผมได้รับรายงานสรุปลับสุดยอดว่าด้วยระดับภัยคุกคามต่อสหรัฐฯ เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ไม่มีหลักฐานว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้แม้แต่นิดเดียว ระบบรู้กลิ่น
มนุษย์และสัตว์อื่น ๆ ยังปรับตัวชินกับกลิ่นได้อย่างรวดเร็ว ดังที่พบเมื่อกลิ่นจางไปเมื่อเริ่มชินแล้ว โดยสามารถฟื้นสภาพได้อย่างรวดเร็วเมื่อเอากลิ่นออกชั่วคราว การปรับตัวเข้ากับกลิ่นอาศัยการปรับควบคุมช่องไอออน (modulation of the cyclic nucleotide-gated ion channel) เป็นบางส่วน แต่กลไกที่ทำให้ฟื้นสภาพอย่างรวดเร็วก็ยังไม่ชัดเจน[15] อุจจาระ
อุจจาระอาจมีความสำคัญเป็นเหมือนสัญญาณ เช่น เหยี่ยวเคสเตรล (kestrel) สามารถตรวจจับมูลของหนูนา (ที่สะท้อนรังสีอัลตราไวโอเลต) และสามารถรับรู้ได้ว่ามีหนูนาอยู่ตรงไหนชุกชุมกว่ากัน หรือหนอนแมลงบางชนิดสามารถยิงมูลของมันออกไปเพื่อให้ผู้ล่าที่ตามกลิ่นเข้าใจผิด ส่วนวิลเดอร์บีสต์ (wildebeest) ไม่ได้ใช้ในการล่าหรือถูกล่า แต่ใช้อุจจาระและฟีโรโมนที่สร้างจากต่อมสร้างกลิ่นเพื่อการแบ่งอาณาเขต ป่องรู้กลิ่น
โกลเมอรูลัสที่ได้ข้อมูลจากหน่วยรับกลิ่นชนิดเดียวกันจะตอบสนองต่อกลิ่นเป็นบางอย่าง
กลิ่นหนึ่ง ๆ จะทำให้โกลเมอรูลัสหลายกลุ่มทำงาน
กลิ่นที่แรงเพิ่มขึ้นจะเพิ่มการทำงานของโกลเมอรูลัสหนึ่ง ๆ แต่ก็ยังเพิ่มจำนวนโกลเมอรูลัสที่ทำงานด้วย
กลุ่มโดยเฉพาะกลุ่มหนึ่งสัมพันธ์กับกลิ่นเหม็นเน่า ซึ่งเป็นคุณสมบัติพิเศษทางเคมี
ซึ่งอาจวิวัฒนาการเกิดขึ้นเพื่อช่วยระบุอาหารที่ไม่ควรกินอีกต่อไป
โกลเมอรูลัสจำนวนน้อยดูเหมือนจะตอบสนองต่อกลิ่นบริสุทธิ์ต่างหาก ๆ ดังนั้น ก็น่าจะหวังได้ว่า โกลเมอรูลัสจำนวนมากจะตอบสนองต่อกลิ่นธรรมชาติซึ่งเป็นสารประกอบที่ซับซ้อน เช่น กลิ่นกาแฟ ผลไม้เป็นต้น แต่ปรากฏว่า แม้สำหรับกลิ่นธรรมชาติ ก็ยังเป็นโกลเมอรูลัสจำนวนน้อยที่ตอบสนอง เพราะฉะนั้น ระบบรับกลิ่นดูเหมือนจะตอบสนองต่อแค่สารเคมีหลัก ๆ ในกลิ่นธรรมชาติหนึ่ง ๆ เท่านั้น เป็นกระบวนการที่สามารถเรียกได้ว่า การเข้ารหัสแบบใช้โครงสร้างน้อยส่วน (sparse coding) 
และเพราะมีกลุ่มโกลเมอรูลัสที่ตอบสนองต่อกลิ่น ๆ หนึ่งอย่างเป็นรูปแบบ นี่ก็สามารถเรียกได้ว่า การเข้ารหัสเชิงผสม (combinational coding) โรคพิษสุนัขบ้า
ในการเก็บตัวอย่างส่งห้องปฏิบัติการ ควรกักขังสัตว์ไว้ในที่ปลอดภัย และเฝ้าดูอาการประมาณ 15 วัน ไม่ควรทำลายสัตว์โดยไม่จำเป็น ควรปล่อยให้สัตว์ตายเอง ซึ่งจะตรวจพบเชื้อได้ง่าย และแน่นอน ในการส่งซาก หลังจากที่สัตว์ตายลง ถ้าเป็นสัตว์เล็กเช่นสุนัข แมว การส่งตัวอย่างอาจส่งเฉพาะหัว หรือส่งทั้งซากก็ได้ แต่ถ้าเป็นสัตว์ใหญ่เช่น โค กระบือ ต้องตัดหัวหรือสมองสัตว์ใส่ถุงพลาสติกแช่น้ำแข็ง นำส่งห้องปฏิบัติการ เพราะตัวอย่างที่จะใช้ตรวจโรคคือสมองของสัตว์ ซึ่งต้องทำอย่างระมัดระวัง อย่าใช้วิธีทุบที่กะโหลก เพราะอาจทำให้สมองเละ ตรวจหาสมองส่วน ฮิปโปแคมปัส (Hippocampus) ได้ยาก แล้วส่งให้เร็วที่สุด โดยต้องปฏิบัติอย่างระมัดระวัง โดยผู้ทำการต้องสวมถุงมือ หรือใช้ถุงพลาสติกหุ้มมือให้มิดชิด และล้างมือให้สะอาดหลังจากเก็บซาก เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2549
ระเบิดต้องสงสัยได้รับการสืบสวนที่บาร์บัดดีเบียร์บนถนนข้าวสารเมื่อราวเที่ยงคืนครึ่ง นักท่องเที่ยวได้รับแจ้งให้ออกจากพื้นที่ดังกล่าวไปแล้วก่อนหน้านี้ บาร์ทั้งหมดบนถนนข้าวสารปิด และถนนดังกล่าวมีการตั้งสิ่งกีดขวางและมีเจ้าหน้าที่ติดอาวุธประจำอยู่[20] รายงานระเบิดในภายหลังกลายเป็นเท็จ[19] เมื่อเวลา 1.00 น. ตำรวจสามารถปลดชนวนระเบิดที่อยู่ที่สวนลุม ไนท์บาซาร์ก่อนที่ระเบิดจะเกิดระเบิดขึ้น[2][20] การรับรู้รส
รส หรือ รสชาติ[1] (English: Taste, gustatory perception, gustation) เป็นเรื่องเกี่ยวกับประสาทสัมผัสหนึ่งในห้า (นับตามโบราณ) โดยเป็นความรู้สึกที่ได้จาก<b data-parsoid='{"dsr":[703,718,3,3]}'>ระบบรู้รส (gustatory system) รสเป็นความรู้สึกที่ได้เมื่อสารในปากก่อปฏิกิริยาเคมีกับเซลล์รับรส (taste receptor cell) ที่อยู่ในตุ่มรับรส (taste bud) ในช่องปากโดยมากที่ลิ้น รสพร้อม ๆ กับกลิ่น และการกระตุ้นที่ประสาทไทรเจมินัล (ซึ่งทำให้รู้เนื้ออาหาร ความเจ็บปวด และอุณหภูมิ) จะเป็นตัวกำหนดความอร่อยของอาหารหรือสารอื่น ๆ[2][3] กล่าวอีกอย่างก็คือ ระบบรู้รสจะตรวจจับโมเลกุลอาหารและเครื่องดื่มเป็นต้น โดยมากที่ละลายในน้ำหรือไขมันได้ ซึ่งเมื่อรวมกับข้อมูลจากระบบรู้กลิ่นและระบบรับความรู้สึกทางกาย จะให้ข้อมูลเกี่ยวกับคุณภาพของสารอาหาร ปริมาณ และความปลอดภัยของสิ่งที่เข้ามาในปาก[4] ระบบรู้กลิ่น
การได้รับสารพิษในอากาศบ่อย ๆ เช่น สารฆ่าศัตรูพืชและสัตว์ ตัวทำละลาย และโลหะหนัก (แคดเมียม โครเมียม นิกเกิล และแมงกานีส) สามารถทอนสมรรถภาพการได้กลิ่น[67] เพราะสารเหล่านี้ไม่เพียงทำเยื่อรับกลิ่นให้เสียหาย แต่มักจะเข้าไปในสมองได้ผ่านเมือกรับกลิ่น[68] การตรวจสถานที่เกิดเหตุ
ก่อนเข้าทำการตรวจสถานที่เกิดเหตุ แพทย์และพนักงานสอบสวนต้องคำนึงถึงอันตรายอันอาจจะเกิดขึ้นได้เช่น อันตรายจากก๊าซพิษและไฟฟ้าลัดวงจรกรณีที่มีเพลิงไหม้ อันตรายจากรถยนต์หรือรถจักรยานยนต์ในรายที่เกิดอุบัติเหตุจราจร อันตรายจากการระเบิดกรณีที่มีเหตุวางระเบิดซึ่งอาจจะมีระเบิดตกค้างอยู่ในสถานที่เกิดเหตุ อันตรายจากตึกถล่ม สำหรับพนักงานสอบสวนหรือแพทย์และเจ้าหน้าที่ผู้ชันสูตรพลิกศพควรระลึกไว้เสมอว่า การตรวจที่เกิดเหตุไม่ใช่สามารถตรวจครั้งเดียวจะเสร็จสิ้นได้เสมอไป บางครั้งอาจจะต้องกลับมาตรวจเพื่อหาพยานหลักฐานเพิ่มเติมอีกหลายครั้ง ดีอาร์ดีโอ ดักช์
ดักช์เป็นหุ่นยนต์ทำงานระบบแบตเตอรี่ควบคุมระยะไกลที่เคลื่อนตัวบนล้อ และบทบาทของมันคือการกู้วัตถุระเบิด ซึ่งได้รับการพัฒนาโดยหน่วยงานวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีป้องกันประเทศของอินเดีย มันมีการทำงานอัตโนมัติได้อย่างเต็มตัว โดยสามารถปีนบันได, เคลื่อนที่ในทางลาดชัน, นำร่องในทางเดินแคบ ๆ และลากยานพาหนะที่เข้าถึงวัตถุอันตราย ส่วนการใช้แขนหุ่นยนต์ของมัน มันสามารถยกวัตถุต้องสงสัยและตรวจสอบโดยการใช้อุปกรณ์เอ็กซ์เรย์แบบพกพา หากวัตถุต้องสงสัยนั้นเป็นระเบิด ดักช์ก็สามารถทำให้มีอันตรายน้อยลงได้ด้วยการใช้วอเตอร์เจ็ทของมันเข้าขัดขวาง นอกจากนี้ มันยังมีปืนลูกซองซึ่งสามารถทำลายระบบล็อกเปิดประตู และสามารถสแกนรถยนต์เพื่อตรวจหาวัตถุระเบิด ด้วยสถานีควบคุมหลัก (เอ็มซีเอส) มันสามารถควบคุมจากระยะไกลในช่วง 500 เมตรในระยะของสายตาหรือภายในอาคารได้ ซึ่งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของชิ้นส่วนของหุ่นยนต์เป็นวัสดุจากท้องถิ่น ทางกองทัพยังได้กำหนดขอบเขตการผลิตดักช์ไว้ที่ 20 ชุด ห้าหน่วยของชุดแรกได้รับการส่งไปยังทีมเจเนอรัลคอมแบทเอนจิเนียร์สเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เทคโนโลยีนี้ได้รับการส่งมอบสำหรับการผลิตจากสามสถานประกอบการ ซึ่งได้แก่ ไดนาล็อก, เธตาคอนโทรลส์ และบารัตอิเล็กทรอนิกส์ จำกัด จิตพยาธิวิทยาสัตว์
งานศึกษายังพบด้วยว่าระดับโปรตีน Catechol-O-methyl transferase (COMT) จะลดลงในบริเวณไฮโปทาลามัสของหนูที่ไม่ผลิตเอสโทรเจน และจะเพิ่มขึ้นหลังจากให้เอสโทรเจน
โดยย่อ COMT มีบทบาทในการสลายสารสื่อประสาทบางอย่าง รวมทั้งโดพามีน นอร์เอพิเนฟริน และอีพิเนฟริน
ข้อมูลนี้แสดงว่า ปัญหาเกี่ยวกับฮอร์โมนและปฏิสัมพันธ์ระหว่างฮอร์โมน-ยีน อาจทำให้เกิดพฤติกรรมย้ำทำหมอท่านหนึ่งได้กล่าวถึงพฤติกรรมคล้ายโรค OCD ของสุนัขในหนังสือของเขา
ซึ่งมักจะปรากฏเมื่อสุนัขประสบกับสถานการณ์เครียด รวมทั้งสิ่งแวดล้อมที่ไม่เร้าใจหรือว่ามีประวัติทารุณกรรม
สุนัขพันธุ์ต่าง ๆ ดูจะมีการกระทำย้ำ ๆ ที่ต่างกัน
สุนัขขนาดใหญ่มาก เช่นพันธุ์แลบราดอร์ โกลเดินริทรีฟเวอร์ เกรตเดน โดเบอร์แมน มักจะเลียผิวหนังซ้ำ ๆ จนเกิดแผล (แกรนูโลมา)
ในขณะที่พันธุ์บุลล์เทร์เรียร์ เยอรมันเชเพิร์ด โอลด์อิงลิชชีปด็อก รอทท์ไวเลอร์, wire-haired fox terriers และ English Springer Spaniel มักจะไล่กัดแมลงวันที่ไม่มี หรือวิ่งไล่แสงหรือเงา
ความสัมพันธ์เช่นนี้น่าจะมีมูลฐานทางวิวัฒนาการ แต่ว่าหมอผู้เขียนก็ไม่ได้อธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน เหตุยิงกันในออโรรา ค.ศ. 2012
เมื่อถูกจับกุม นายโฮมส์บอกกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่ามีระเบิดอยู่ในที่พักของเขา ที่อยู่ทางตอนเหนือของออโรรา[28] ตำรวจจึงทำการเข้าไปตรวจสอบบ้านของผู้ต้องหา ซึ่งอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุไป 8 กิโลเมตร[69] โดยเข้าไปตรวจด้วยความระมัดระวังว่าอาจมีระเบิด[6] อาคารอพาร์ทเมนต์[70] ที่ผู้ต้องหาอยู่อาศัยเป็นอาคารที่มีให้เฉพาะนักศึกษา คนไข้ และเจ้าหน้าที่ของศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยโคโลราโดเท่านั้น[28] เจ้าหน้าที่ตำรวจรายงานว่า โฮมส์บอกกับตำรวจว่าเขาได้ทำการวางกับระเบิดไว้ในอพาร์ตเมนต์ของตัวเองก่อนที่จะเดินทางไปโรงภาพยนตร์ เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงจัดการอพยพคนออกจากอาคาร 5 อาคารที่อยู่ข้างเคียงและทำการเคลียร์บริเวณ[52] เจ้าหน้าที่เอฟบีไอและเจ้าหน้าที่ตำรวจใช้บันไดเพื่อขึ้นไปยังห้องพักของโฮมส์ ซึ่งพวกเขาใช้เสาติดกล้องเพื่อตรวจสอบห้อง และยืนยันคำพูดของโฮมส์ เนื่องจากห้องพักดังกล่าวมีกับระเบิดอยู่เต็มห้อง[71] โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจอธิบายลักษณะของระเบิดที่พบว่ามีความซับซ้อนมาก[72] ก่อนเกิดเหตุ เวลาประมาณเที่ยงคืน ผู้อาศัยอยู่ใต้ห้องของโฮมส์ได้ยินเสียงเพลงดัง ดังมาจากห้องของโฮมส์ จนผู้อาศัยหญิงคนหนึ่งไปเคาะประตูแล้วบอกว่าจะแจ้งตำรวจ เธอพบว่าประตูไม่ได้ล็อก แต่เลือกที่จะไม่เปิด เธอโทรไปแจ้งตำรวจเรื่องเสียงดังรบกวน แต่ในตอนนั้นเกิดเหตุยิงกันขึ้นพอดี ตำรวจจึงไม่ได้ตอบสนองต่อการโทรแจ้งนี้ หลังเกิดเหตุ เมื่อเธอทราบว่าในห้องมีกับระเบิดอยู่ เธอจึงกล่าวว่า "ฉันกลัวว่าถ้าฉันเปิดประตู ฉันอาจจะทำให้เกิดระเบิดไปแล้ว"[73][74] ประสาทสัมผัส
แมวมีความสามารถในการเห็นในที่แสงสลัว เพราะว่า กล้ามเนื้อที่อยู่รอบ ๆ ม่านตาหดและขยายรูม่านตาพร้อมกับเยื่อ tapetum lucidum ซึ่งเป็นเยื่อสะท้อนแสงที่เพิ่มระดับแสงให้กับตัวรับแสง (photoreceptor) ในเรตินา ส่วนงูในวงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง วงศ์งูเหลือม และวงศ์งูโบอา มีอวัยวะตรวจจับแสงอินฟราเรด คืองูเหล่านั้นสามารถรับรู้ความร้อนในร่างกายของเหยื่อ ส่วนเจ้าค้างคาวแวมไพร์ธรรมดาอาจจะมีอวัยวะตรวจจับแสงอินฟราเรดที่จมูก[27] นอกจากนั้นแล้ว นกและสัตว์อื่น ๆ เป็น tetrachromat คือสัตว์ที่มีเซลล์รูปกรวย 4 ประเภท (เทียบกับ 3 ในมนุษย์) ซึ่งทำให้สามารถที่จะเห็นแสงอัลตราไวโอเลตที่มีความยาวคลื่นสั้นจนถึง 300 นาโนเมตร ส่วนผึ้งและแมลงปอ[28] สามารถเห็นแสงในระดับอัลตราไวโอเลตเช่นเดียวกัน ส่วนเจ้ากั้งสามารถรับรู้แสงโพลาไรส์ และสามารถเห็นภาพในแสงหลายสเปกตรัม และเป็น dodecachromat คือสัตว์ที่มีเซลล์รูปกรวย 12 ประเภท[29] อะมิกาซิน
สำหรับสุนัขและแมวนั้น มีการใช้อะมิกาซินในรูปแบบยาใช้ภายนอกสำหรับการติดเชื้อแบคทีเรียบริเวณหูและกระจกตาเป็นแผลกันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หากความเจ็บป่วยเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากการติดเชื้อ Pseudomonas aeruginosa โดยจำเป็นต้องมีการทำความสะอาดบริเวณหูก่อนที่จะมีการบริหารยา เนื่องจากหนองและเศษซากของเซลล์ที่ตายแล้วนั้นจะทำให้ได้รับผลการรักษาจากอะมิกาซินน้อยลง[34] ในกรณีการติดเชื้อแบคทีเรียที่ตาของสัตว์เหล่านี้นั้น จะใช้อะมิกาซินในรูปแบบยาขี้ผึ้ง หรือยาหยอด หรือการฉีดเข้าใต้เยื่อบุตา (Subconjunctival injection)[37] ทั้งนี้ การใช้อะมิกาซินสำหรับดวงตานั้นสามารถทดแทนได้ด้วยเซฟาโซลิน เนื่องจากอะมิกาซิน (รวมถึงยาอื่นในกลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์) นั้นเป็นพิษต่ออวัยวะในดวงตา[38] ตัวรับรู้สารเคมี
การรับสารเคมีโดยสัมผัสต้องอาศัยการสัมผัสกันโดยตรงระหว่างตัวรับความรู้สึกกับสิ่งเร้า
ตัวรับความรู้สึกเช่นนี้มีขนหรือรูปกรวยสั้น ๆ ที่มีรูเดียวใกล้หรือที่ยอด
ดังนั้น จึงเรียกว่า ตัวรับความรู้สึกรูเดียว (uniporous receptor)
ตัวรับความรู้สึกบางอย่างอ่อน บางอย่างแข็งและจะไม่งอเมื่อสัมผัส
ตัวรับความรู้สึกโดยมากจะพบที่ส่วนปาก แต่ก็พบที่หนวดและขาของแมลงบางชนิดด้วย
จะมีกลุ่มเดนไดรต์ใกล้ ๆ กับรูของตัวรับความรู้สึก แต่จะกระจายตัวต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับสัตว์
และการส่งสัญญาณประสาทจากเดนไดรต์ก็ต่างกันขึ้นอยู่กับสัตว์และสารเคมีที่เป็นสิ่งเร้า สุนัขชี้เหยื่อ
สุนัขชี้เหยื่อ () เป็นประเภทของสุนัข (Dog type) ที่เรียกว่าสุนัขล่าเหยื่อที่มีหน้าที่ช่วยนักล่าสัตว์ในการบอกว่าที่ใดมีเหยื่อโดยเมื่อพบเหยื่อสุนัขจะหยุดตรงไปทางที่มีเหยื่อเหมือนกับชี้ เมื่อเห็นเช่นนั้นนักล่าสัตว์ก็จะได้เข้าไปในรัศมีกระสุนที่จะยิงสัตว์ สุนัขที่เลือกให้เป็น สุนัขชี้เหยื่อเป็นพันธ์ที่มีสัญชาตญาณในการชี้และการถอย โดยจะเริ่มมีสัญชาตญาณการล่าสัตว์ตั้งแต่เมื่ออายุได้ราวสองเดือน สุนัขบางพันธุ์ก็ต้องได้รับการฝึกเพิ่มเติมก่อนที่จะไปทำงานกับนักล่าสัตว์ได้ วูล์ฟเวอรีน (ตัวละคร)
อีกความสามารถของเขาคือการรักษาเยียวยาบาดแผลในร่างกายแม้ว่าบาดแผล
รุนแรงสักแค่ไหน เขาถึงสามารถทนต่อความเจ็บปวดขณะที่ร่างกายรับเอาอะดาแมนเทียมเข้าไปในร่างกาย เขายังมีสัญชาตญาณสัตว์ป่า รู้สึกถึงอันตรายได้จากการดมกลิ่น และได้ยินเสียงจากประสาทหูที่ดีเยี่ยมราวกับหมาป่า ระบบรู้กลิ่น
การตอบสนองของอวัยวะภายในต่อกลิ่นอาหารที่น่าทานรวมทั้งน้ำลายไหลและท้องร้อง การตอบสนองของอวัยวะภายในต่อกลิ่นเหม็นเช่นคลื่นไส้และในกรณีที่รุนแรง อาเจียน การตอบสนองทางเพศและทางการทำงานของต่อมไร้ท่อ เช่น หญิงที่พักอาศัยในหอพักหญิงมักจะมีประจำเดือนพร้อม ๆ กัน หญิงที่ได้กลิ่นผ้ากอซซึ่งแปะที่รักแร้ของหญิงอื่น ๆ มักจะมีประจำเดือนพร้อมกัน ซึ่งขัดได้ถ้าให้ดมผ้ากอซที่แปะใต้รักแร้ของชาย ทารกจะรู้จักแม่ของตนโดยกลิ่นภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังเกิด และมักจะดูดนมมากกว่าเมื่อได้กลิ่นแม่ของตนและน้อยกว่าเมื่อได้กลิ่นหญิงมีน้ำนมอื่น ๆ แม่สามารถแยกกลิ่นลูกของตนจากทารกวัยเดียวกันอื่น ๆ อย่างเชื่อถือได้ สัตว์อื่นนอกจากมนุษย์มีพฤติกรรมตอบสนองทางสังคม ทางการสืบพันธุ์ และทางการเลี้ยงลูก เนื่องจากกลิ่นฟีโรโมนที่ได้จาก vomeronasal organ แม้มนุษย์เพียงแค่ 8% จะมี vomeronasal organ และหน่วยรับความรู้สึกของอวัยวะเช่นนี้ไม่ปรากฏว่าแสดงออกในมนุษย์ แต่มนุษย์ชายหญิงก็ยังตอบสนองด้วยพฤติกรรมและด้วยการทำงานของเขตต่าง ๆ ในสมองอย่างไม่เหมือนกันต่อฮอร์โมนเพศคือแอนโดรเจน (ชาย) และเอสโตรเจน (หญิง) แม้ฮอร์โมนจะอยู่ในระดับที่ตรวจจับไม่ได้เหนือจิตสำนึก เขตหลัก ๆ ในสมองที่ตอบสนองรวมทั้งไฮโปทาลามัสและอะมิกดะลา ซึ่งเชื่อว่ามีอิทธิพลต่อพฤติกรรมทางสังคม ทางการสืบพันธุ์ และทางสังคม หน่วยรับกลิ่น
มีการอ้างว่า หน่วยรับกลิ่นของมนุษย์สามารถแยกแยะ isotopomer ที่มีหรือไม่มีดิวเทอเรียมของ cyclopentadecanone โดยระดับพลังการสั่น
แต่ก็มีรายงานขัดแย้งว่า OR5AN1 ที่เป็นหน่วยรับกลิ่นในมนุษย์และตอบสนองอย่างมีกำลังต่อ cyclopentadecanone และ muscone กลับไม่สามารถแยกแยะ isotopomer ของสารประกอบเหล่านี้นอกกาย (in vitro)
นอกจากนั้น ยังพบด้วยว่า หน่วยรับ methanethiol คือ MOR244-3 ของหนูหริ่ง บวกกับหน่วยรับกลิ่นอื่น ๆ ของมนุษย์และหนูหริ่ง จะตอบสนองคล้าย ๆ กันต่อ isotopomer ของลิแกนด์ธรรมดา ลิแกนด์ที่มีดิวเทอเรียม และลิแกนด์ที่มี carbon-13 ซึ่งเป็นผลคล้ายกับที่พบใน OR5AN1 ของหนู
ดังนั้น นักวิจัยจึงได้สรุปว่า ทฤษฎีแรงสั่นที่เสนอใช้ไม่ได้กับหน่วยรับกลิ่น OR5AN1 ของมนุษย์, หน่วยรับ thiol MOR244-3 ของหนู, หรือหน่วยรับกลิ่นอื่น ๆ ที่ได้ตรวจสอบ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
ต่อมกลิ่น ต่อมกลิ่นในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมนั้น เกือบทุกชนิดจะมีต่อมกลิ่นเพื่อใช้สำหรับในการสื่อสารระหว่างกัน ใช้ในการจับจองถิ่นและประกาศอาณาเขต ใช้ในการเตือนหรือใช้สำหรับในการป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า ต่อมกลิ่นนั้นจะอยู่ตามแต่ลักษณะของร่างกาย เช่นต่อมกลิ่นของกวางจะอยู่ที่บริเวณเบ้าตา ข้อเท้าและง่ามนิ้ว สำหรับกระจ้อนหรือกระถิก ต่อมกลิ่นจะอยู่ที่บริเวณหนังตาและแก้ม บีเวอร์และอูฐหลายชนิดจะมีต่อมกลิ่นที่พีนิสหรืออวัยวะเพศ สุนัขจิ้งจอก หมาป่าจะมีต่อมกลิ่นอยู่ที่บริเวณโคนหาง สกังค์ มิงค์และเพียงพอน มีต่อมกลิ่นที่แปลกกว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมชนิดอื่น คืออยู่ที่บริเวณทวารหนัก และสามารถฉีดสารออกไปได้ไกลหลายฟุต เมื่อต้องการป้องกันตัวและหลบหนีจากศัตรู ประสาทสัมผัส
โลมามหาสมุทรสามารถตรวจจับสนามไฟฟ้าในน้ำโดยใช้ตัวตรวจจับสนามไฟฟ้าในหนวด (vibrissa) ที่มีเป็นคู่ ๆ บนจะงอยปากซึ่งมีวิวัฒนาการมาจากหนวดที่ตรวจจับความเคลื่อนไหว[33] ตัวรับสนามไฟฟ้าเหล่านี้ สามารถตรวจจับสนามไฟฟ้าแม้อ่อนจนถึงระดับ 4.6 ไมโครโวลต์ต่อเซนติเมตร เช่นสนามไฟฟ้าที่เกิดขึ้นที่กล้ามเนื้อที่กำลงหดตัวและเหงือกที่กำลังปั๊มน้ำของสัตว์ที่อาจเป็นเหยื่อ ประสาทสัมผัสนี้ทำให้โลมามหาสมุทรสามารถกำหนดตำแหน่งของเหยื่อได้ที่ก้นทะเล ซึ่งเป็นที่ที่ฝุ่นตะกอนจะจำกัดการเห็นและการกำหนดตำแหน่งวัตถุโดยเสียงสะท้อน มังกรโกโมโด
มังกรโคโมโดมีประสาทในการรับกลิ่นและแยกกลิ่นดีมาก มันสามารถรับกลิ่นได้ไกลหลายกิโลเมตร โดยมันจะใช้ลิ้นในการรับกลิ่น และใช้ปุ่มที่เพดานปากในการแยกกลิ่น มันสามารถบอกได้ว่าเหยื่อของมันอยู่ที่ใด และมีอาการเป็นอย่างไร ซึ่งก็เป็นการเพิ่มโอกาสในการหาอาหารของมัน[18] บีเกิล
บีเกิลเป็นสุนัขที่เหมาะกับเด็กๆ จึงเป็นสุนัขที่นิยมเลี้ยงกันในครัวเรือน แต่ว่าพวกมันเป็นสุนัขที่อยู่เป็นฝูง เวลานำไปเลี้ยงจึงอาจเกิดอาการซึมเศร้าได้ ไม่ใช่บีเกิลทุกตัวที่จะหอน แต่ส่วนมากจะเห่าเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งบางตัวจะเห่าหรือหอน เมื่อรับรู้ถึงกลิ่นใดกลิ่นหนึ่งโดยเฉพาะ บีเกิลยังเข้ากับสุนัขสายพันธุ์อื่นได้ง่าย พวกมันแข็งแรงมาก จึงวิ่งเล่นได้นานโดยที่ไม่เหนื่อยง่ายๆ ตำรวจอวกาศเกียบัน
สัตว์ประหลาด ชาโกะ (ตอนที่1) สัตว์ประหลาดตัวแรกในซีรีส์คลานตามพื้นได้อย่างรวดเร็ว พรางตัวและมุดดิน สามารถปล่อยแสงจากจุดแดงที่เรียงอยู่กลางหลังและพ่นกระสุนออกมาได้ สัตว์ประหลาด กามาร่า (ตอนที่2) สัตว์ประหลาดตัวอ้วนหน้าตาคล้ายแมวน้ำ สามารถพ่นแสงจากปากและหมอกควันแรงดันสูงออกมาได้และยังสามารถกลิ้งตัวเข้าโจมตีได้เหมือนกับลูกบอล ในการต่อสู้ได้ขยายร่างใหญ่จนเกียบันต้องใช้โดรุในการปราบ สัตว์ประหลาด คอนดอร์ (ตอนที่3) สัตว์ประหลาดหน้ายาวมีผมรุงรังมีแส้และหอกสามง่ามเป็นอาวุธและปล่อยแสงทำลายจากดวงตาได้ ร่วมในแผนจับเด็กและสัตว์ต่างๆย่อใส่ขวดแก้วไปทดลอง สัตว์ประหลาด แมงป่อง (ตอนที่4) สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนแมงป่องสีแดงมีหางตั้งขึ้นบริเวณหัวสามารถปล่อยพิษสลายร่างใส่เหยื่อได้ มีกริชสองปลายซึ่งปล่อยแสงได้เป็นอาวุธอีกทั้งยังมุดดินและมีพลังจิตเคลื่อนย้ายของอีกด้วย ร่วมกับดับเบิลแมนเพื่อออกตามหา "หมวกมาจิน" ซึ่งกล่าวว่าจะทำให้ผู้ที่สวมกลายเป็นสุดยอดนักรบ สัตว์ประหลาด งูพิษ (ตอนที่5) สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนงูเห่ามีเขี้ยวพิษที่เล่นงานเกียบันจนเจ็บหนักและใช้รยางค์ที่เหมือนหางงูที่แขนขวาเป็นอาวุธ สามารถเรียกงูบริวารมาช่วยโจมตีได้อีกทั้งยังรวดเร็วทั้งการวิ่งและมุดดิน ร่วมแผนกับดับเบิลแมนในการค้าอาวุธสงครามเพื่อก่อสงครามบนโลก สัตว์ประหลาด หมึกยักษ์ (ตอนที่6) สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนหมึกยักษ์ที่ยืดรยางค์หนวดหมึกออกไปโจมตีได้ สามารถกลิ้งตัวพุ่งชนอีกทั้งยังขยายร่างได้อีกด้วย ร่วมมือกับดับเบิลแมนที่สามารถใช้เสียงขลุ่ยเพื่อครอบงำเด็กๆมาฝึกเป็นดับเบิลแมนของดาวโลก สัตว์ประหลาด มด (ตอนที่7) สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนมดสามารถย่อขยายขนาดร่างกายได้ตามใจชอบ พ่นแก๊สพิษและปล่อยแสงจากลำตัวเป็นอาวุธ ร่วมมือกับดับเบิลแมนโดยย่อขนาดซ่อนตัวในดอกกุหลาบเพื่อลอบพ่นแก๊สพิษใส่เกียบัน สัตว์ประหลาด วานรอัคคี (ตอนที่8) สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายลิงบาบูนสามารถพ่นไฟได้ มีความคล่องแคล่วว่องไวแบบลิง ร่วมกับดับเบิลแมนจัดฉากลักพาตัวเด็กๆเพื่อใส่ความเกียบัน สัตว์ประหลาด ผีเสื้อ (ตอนที่ 10) สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนผีเสื้อสีเหลืองสามารถเก็บแขนไว้ในปีกขนาดใหญ่บนหัวแล้วบินพุ่งใส่ศัตรู มีละอองพิษหลอนประสาทกับแสงจากตาเป็นอาวุธและขยายร่างเพื่อสู้กับโดรุของเกียบัน ใช้ละอองพิษหลอนประสาทเพื่อรวบรวมผู้มีร่างกายแข็งแรงและทักษะด้านกีฬามาเพื่อผ่าตัดดัดแปลงเป็นดับเบิลแบน สัตว์ประหลาด ตัวนิ่ม (ตอนที่11) สัตว์ประหลาดที่มีร่างกายเป็นเกราะเหมือนตัวนิ่มมีร่างกายที่ทนทาน ปล่อยแสงจากตาและขยายร่างได้ ร่วมกับดับเบิลแมนที่ปลอมเป็นวอยเซอร์เพื่อล่อเกียบันเข้ามาติดกับ สัตว์ประหลาด แพะ (ตอนที่12) สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนแพะมีความว่องไวในการกระโดดสูงและสามารถพ่งฟองพิษที่ทำให้เหยื่อตัวบวมได้เหมือนรูปโป่ง ถูกส่งไปข่มขู่เด็กชายที่บังเอิญเห็นจานบินของพวกมาคูระหว่างร่อนลงที่ฐานทัพลับซึ่งกำลังดำเนินแผนเครื่องสร้างแผ่นดินไหวของดับเบิลแมน สัตว์ประหลาด แรด (ตอนที่13) สัตว์ประหลาดรูปร่างเหมือนแรดที่ปรากฏตัวเพื่อเป็นส่วนผสมในการสร้าง "ไซ ดาบูร่า" ดับเบิลมอนสเตอร์ตัวแรก ตัวรับรู้สารเคมี
การรับรู้สารเคมีสำคัญในการตรวจหาสิ่งต่าง ๆ รวมทั้งอาหาร ที่อยู่ สัตว์ชนิดเดียวกันรวมทั้งคู่ และสัตว์ล่าเหยื่อ
ยกตัวอย่างเช่น สำหรับสัตว์ล่าเหยื่อ เหยื่ออาจจะได้ทิ้งกลิ่นหรือฟีโรโมนไว้ในอากาศหรือบนพื้นผิวที่เคยอยู่
เซลล์ที่ศีรษะ ปกติในทางเดินอากาศหรือปาก จะมีตัวรับสารเคมีบนผิวที่จะเกิดปฏิกิริยาเมื่อสัมผัสกับสารที่เป็นเป้าหมาย
แล้วก็จะส่งข้อมูลทางเคมีหรือทางเคมีไฟฟ้าไปยังศูนย์ คือสมองหรือไขสันหลัง
ระบบประสาทกลางก็จะตอบสนองด้วยปฏิกิริยาทางกายเพื่อล่า/หาอาหารซึ่งช่วยให้รอดชีวิต อินฟราเรด
เรามองไม่เห็นรังสีอินฟราเรด แต่เราก็รู้สึกถึงความร้อนได้ สัตว์บางชนิด เช่น งู มีประสาทสัมผัสรังสีอินฟราเรด มันสามารถทราบตำแหน่งของเหยื่อได้ โดยการสัมผัสรังสีอินฟราเรดซึ่งแผ่ออกมาจากร่างกายของเหยื่อ รังสีที่มีความยาวคลื่นน้อยกว่าแสงสีม่วงเรียกว่า “รังสีอุลตราไวโอเล็ต” งูเห่าพ่นพิษสยาม
งูเห่าพ่นพิษสยาม (; ) เป็นงูเห่าจำพวกงูเห่าพ่นพิษ กล่าวคือ เป็นงูเห่าที่สามารถพ่นพิษได้ โดยสามารถพ่นพิษได้ไกล ถึง 5 – 8 เมตร เมื่อพ่นน้ำพิษหมดแล้ว สามารถผลิตน้ำพิษได้ในเวลา 10 นาที ก็สามารถพ่นน้ำพิษใหม่ได้ ขณะชูคอแผ่แม่เบี้ยขู่ ก็จะอ้าปากเพื่อเตรียมพ่นพิษใส่ศัตรู จะมีรูของเขี้ยวพิษ อยู่ทางด้านหน้า เพื่อสะดวกในการฉีดพ่นพิษออกไป และถ้าพิษเข้าตา ก็จะทำให้ตาบอดได้ ถ้าถูกพิษทางผิวหนังที่มีแผล ก็จะทำให้เกิดการอักเสบ แต่ไม่อันตรายมาก เพราะได้รับปริมาณพิษน้อย ระบบรู้กลิ่น
ถึงกระนั้น การได้กลิ่นก็พิจารณาว่าเป็นประสาทสัมผัสที่แย่ที่สุดอย่างหนึ่งในมนุษย์ โดยมีสัตว์อื่น ๆ ที่รู้กลิ่นได้ดีกว่า เช่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเกินกว่าครึ่ง ซึ่งอาจเป็นเพราะมนุษย์มีประเภทหน่วยรับกลิ่นที่น้อยกว่า และมีเขตในสมองส่วนหน้าที่อุทิศให้กับการแปลผลข้อมูลกลิ่นที่เล็กกว่าโดยเปรียบเทียบ[4][5] การรับรู้รส
การรู้รสเป็นรูปแบบหนึ่งของการรับรู้สารเคมี (chemoreception) โดยเกิดที่หน่วยรับรส (taste receptor) ภายในปาก รวมทั้งที่ลิ้น แก้ม เพดานอ่อน คอหอย และฝากล่องเสียง[23] ในปัจจุบัน นักวิทยาศาสตร์ได้ระบุหน่วยรับรส 5 อย่างแล้ว คือที่รู้รสเค็ม หวาน เปรี้ยว ขม และอุมะมิ[upper-alpha 1] หน่วยรับรสสามารถรับรสต่าง ๆ กัน คือสามารถตรวจจับสารประกอบบางอย่าง แล้วเริ่มศักยะงานเพื่อส่งไปยังสมอง หมาไม้
หมาไม้เป็นสัตว์ที่มีกลิ่นตัวแรงมาก มีความคล่องแคล่วปราดเปรียวมาก สามารถหากินได้ทั้งบนต้นไม้และพื้นดิน กินอาหารได้หลากหลายประเภททั้งพืชและสัตว์ ทั้งสัตว์ฟันแทะ, แมลง, สัตว์เลื้อยคลาน, นก หรือ ไข่นก บางครั้งอาจเข้ามาหาอาหารที่นักท่องเที่ยวป่าทิ้งไว้ตามเต๊นท์ นอกจากนี้ยังสามารถกินผึ้งและน้ำผึ้งเหมือนหมีได้อีกด้วย มักหากินในเวลากลางวัน แต่บางครั้งอาจหากินในเวลากลางคืน มักจะหากินแต่เพียงลำพังหรือเป็นคู่ไม่มากกว่านั้น หมาไม้ตัวเมียจะตั้งท้องนาน 220 – 290 วัน ออกลูกครั้งละ 3 – 5 ตัว อายุขัยในสถานที่เลี้ยงประมาณ 14 ปี  แบดเจอร์ยุโรป
แบดเจอร์อาศัยอยู่ในโพรงดินที่ขุดจากกรงเล็บตีนที่แหลมคม โดยมีตัวผู้และตัวเมียที่โตเต็มวัยหลายตัวพร้อมกับลูกเล็ก ๆ ครอกหนึ่งหรือสองครอก โดยโพรงนี้ใช้เป็นที่อยู่อาศัยของแบดเจอร์หลายรุ่น ในโพรงมีทางเข้า-ออกหลายทาง แบ่งออกได้เป็นหลายห้อง โดยอาจมีได้ถึง 130 ทาง มีห้องถึง 50 ห้อง และมีอุโมงค์ทางเดินที่ทอดยาวได้ถึง 800 เมตร มีการสื่อสารระหว่างกันด้วยกลิ่น ซึ่งผลิตมาจากต่อมกลิ่นใกล้ก้น ถือเป็นเอกลักษณะประจำฝูงและประจำตัว นอกจากนี้แล้วแบดเจอร์ยังมีเสียงร้องที่แตกต่างกันได้ถึง 16 แบบ ครั้งหนึ่งมีความเชื่อกันว่าเสียงร้องของแบดเจอร์เป็นลางบอกเหตุว่า มีคนกำลังจะตาย แบดเจอร์เป็นสัตว์ที่มีกิจวัตรประจำวันที่ทำซ้ำตรงเวลาในทุก ๆ วัน และเมื่อหาคู่ จะตามหาคู่ด้วยกลิ่น ซึ่งบางครั้งอาจใช้เวลานานหลายสัปดาห์ เยอรมันเชเพิร์ด
เยอรมันเชพเพิร์ด หรือ อัลเซเชียน () เป็นสายพันธุ์สุนัขสายพันธุ์หนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดในประเทศเยอรมนี ในงานของสุนัขตำรวจ ได้มีการนำสุนัขสายพันธุ์นี้มาใช้ในการดมกลิ่นเพื่อตรวจค้นอาวุธ วัตถุระเบิด ยาเสพติด และยังพบว่าได้มีการนำสุนัขสายพันธุ์นี้มาใช้ในงานอื่น เช่น งานหน่วยกู้ภัย งานนำทางคนตาบอด งานคุ้มกัน ออสการ์ (แมวพยาบาล)
ส่วนคุณหมอโทมัส เกรฟส์ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับแมวที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ กล่าวกับนักข่าวของบีบีซีว่า 
"แมวมักจะมีความรู้สึกเมื่อเจ้าของป่วยหรือว่าสัตว์อื่นป่วย
สามารถมีความรู้สึกว่าภูมิอากาศจะเปลี่ยนสภาพ
เป็นสัตว์ที่รู้จักกันเป็นอย่างดีว่า ไวต่อการรับรู้ล่วงหน้าเกี่ยวกับแผ่นดินไหว" พยานวัตถุ
ห้องครัว เป็นพยานวัตถุที่สามารถบอกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นได้เช่น บนเตามีอะไร จำนวนจานที่ยังไม่ได้ล้าง เศษอาหารที่เหลือ กลิ่นที่พบในที่เกิดเหตุมีกลิ่นใด มีกลิ่นก๊าซและกลิ่นน้ำหอมในบริเวณที่เกิดเหตุหรือไม่ พบบุหรี่หรือก้นบุหรี่ตกอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุหรือไม่ นาฬิกาที่พบเดินหรือไม่ ถ้านาฬิกาตายตายเวลาเท่าใดและเดินตรงเวลาที่เป็นอยู่ในวันที่ตรวจหรือไม่ ถ้าเป็นนาฬิกาปลุกตั้งไว้เวลาเมื่อใด ถ้าแพทย์และพนักงานสบอสวนเข้าตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ พบเป็นงานปาร์ตี้ ในงานมีเหล้ากี่ขวด ประเภทอะไรบ้างและมีทั้งหมดกี่ใบ ข้างในขวดมีของเหลือหรือไม่ ถ้ามีเหลือส่วนที่เหลือเป็นอะไร มีการหกเลอะเทอะและพบเศษก้นบุหรี่ตามพื้นหรือไม่ พบลายมือบนภาชนะในงาน เป็นปาร์ตี้สำหรับกี่คนและน่าจะมีคนมาในงานกี่คน ที่เขี่ยบุหรี่มีก้นบุหรี่เท่าไร มีกี่ชนิด สูบเหลือเท่าไรและมีก้านไม้ขีดหรือไม่ลักษณะเป็นอย่างไร รวมทั้งตรวจค้นตามลิ้นชักตามตู้โต๊ะ พบว่าล็อกอยู่หรือไม่ กุญแจอยู่ที่ใด มีร่องรอยรื้อค้นหาเงินหรือของมีค่าหรือไม่ ถังขยะมีเศษอาหารหรือไม่ ถ้ามีมีเท่าไร มีอะไรบ้างหรือเศษกระดาษอะไร  กิ้งก่าหนาม
และการป้องกันตัวที่พิเศษที่สุด คือ การสามารถพ่นเลือดออกจากตาเพื่อไล่ผู้รุกรานให้หนีไปได้ด้วย ในเลือดนั้นมีสารเคมีบางอย่างที่ยังไม่มีการศึกษาไปถึงว่าเป็นอะไร แต่เป็นสารเคมีที่มีกลิ่นฉุน มีรสชาติที่ไม่พิศมัย สร้างความรำคาญแก่สัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ เช่น หมาจิ้งจอก, หมาโคโยตี้ ที่จับกินเป็นอาหาร ที่เมื่อโดนเลือดนี้พ่นเข้าใส่ จะปล่อยตัวกิ้งก่าทันที และเอาหัวถูไถไปกับวัสดุต่าง ๆ เพื่อลบกลิ่นและเลือดให้ออก กิ้งก่าหนามพ่นเลือดได้จากการบีบของกล้ามเนื้อในเปลือกตาให้พ่นออกมาเข้าปากของผู้ที่มารุกราน ซึ่งกิ้งก่าหนามจะใช้วิธีนี้ต่อเมื่อถูกคาบอยู่ในปากหรืออยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ปากแล้วเท่านั้น โดยเลือดที่ถูกบีบพุ่งออกมานั้น เกิดจากเส้นเลือดดำที่ปิดตัวเอง ทำให้เกิดความดันขึ้นในโพรงกะโหลก จนตาทั้ง 2 ข้างพองออก เลือดแดงจะรวมตัวกันเป็นจำนวนมากในเส้นเลือดฝอยจนมากพอในปริมาณที่จะปล่อยพุ่งออกมาได้ จากการศึกษาพบว่าสามารถพ่นได้มากถึง 54 ครั้ง ภายในเวลาไม่ถึง 2 นาที แม้จะดูว่าเสียเลือดไปเป็นจำนวนมาก แต่กิ้งก่าหนามจะไม่เป็นอะไรเลย และร่างกายสามารถผลิตเลือดใหม่ขึ้นทดแทนได้ในเวลาไม่นาน  ระบบรู้กลิ่น
อะมิกดะลาเนื่องกับระบบรับกลิ่นเสริมจะจะแปลผลเกี่ยวกับสารฟีโรโมน ซึ่งทำให้สัตว์อื่นในสปีชีส์เดียวกันตอบสนองทางสังคม, เกี่ยวกับ allomone ซึ่งให้ประโยชน์แก่ผู้ออกกลิ่นแต่ไม่ได้ให้แก่ผู้รับกลิ่นซึ่งเป็นสัตว์คนละสปีชีส์ allomone รวมทั้งกลิ่นดอกไม้ สารฆ่าวัชพืชตามธรรมชาติ และพิษของพืชตามธรรมชาติ, และเกี่ยวกับ kairomone ซึ่งให้ประโยชน์แก่ผู้รับกลิ่นคนละสปีชีส์ แต่มีผลลบต่อผู้ออกกลิ่น ข้อมูลเช่นนี้ มาจากอวัยวะ vomeronasal organ (VNO) ในจมูกโดยอ้อมผ่านป่องรับกลิ่น[39] แต่เนื่องจากวิวัฒนาการของสมองใหญ่ การประมวลผลนี้ได้ลดความสำคัญลงและดังนั้น ปกติจะไม่เกิดผลที่สังเกตเห็นได้ในปฏิสัมพันธ์ทางสังคมของมนุษย์[40] คือ นอกจากมนุษย์โดยมากจะไม่มี VNO แล้ว ก็ยังไม่มีส่วนในป่องรับกลิ่นที่จัดเป็นส่วนรับข้อมูลโดยเฉพาะจาก VNO อีกด้วย[41] นอกจากนั้น ในอะมิกดะลา กระแสประสาทจากป่องรับกลิ่นจะใช้จับคู่กลิ่นกับชื่อและเพื่อแยกแยะรู้จำกลิ่นต่าง ๆ[42][43] น้ำ
ปกติน้ำบริสุทธิ์จะไม่มีรสชาติและไม่มีกลิ่น แม้ว่ามนุษย์จะมีประสาทสัมผัสเฉพาะที่สามารถรับรู้ว่ามีน้ำอยู่ในปากได้[17] และกบรับรู้กลิ่นของน้ำได้[18] อย่างไรก็ตาม น้ำจากแหล่งน้ำปกติ (รวมถึงขวดน้ำแร่) มักมีสารละลายจำนวนมากที่อาจให้รสชาติและกลิ่นต่าง ๆ มนุษย์และสัตว์ต่าง ๆ พัฒนาประสาทสัมผัสที่ทำให้ประเมินสภาพดื่มได้ โดยเลี่ยงน้ำที่เค็มเกินไปหรือเหม็นเกินไป[19] ระเบิดมือ
ในขณะที่ประเทศอังกฤษมีระเบิดมิลส์นั้น ประเทศเยอรมนีก็ได้มีการผลิตระเบิดมือแบบมีด้ามจับขึ้นมา เรียกว่า สติลฮานด์กรานาเทอ (Stielhandgranate) โดยมีเชื้อประทุอยู่ภายในกระบอกโลหะ ติดไว้กับปลายของด้ามไม้ซึ่งมีลักษณะกลวงภายใน จุดชนวนด้วยการดึงเชือกที่อยู่ภายในด้ามไม้ ซึ่งมีฝาเกลียวห่อหุ้มเชือกนี้ไว้จากด้านล่างสุด ระเบิดมือชนิดนี้ มีฉายาว่า "ที่บดมันฝรั่ง" หรือ " The Potato Masher " มีใช้ทั้งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และ สงครามโลกครั้งที่สอง เช่นกัน ในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน มีการพัฒนาระเบิดมือชนิดหนึ่ง ซึ่งทำจากขวดแก้วบรรจุน้ำมันเชื้อเพลิง และใช้การจุดชนวนแถบผ้าเพื่อให้เกิดการเผาไหม้และระเบิดขึ้น ซึ่งภายหลัง ระเบิดมือชนิดนี้มีชื่อว่า โมโลตอฟ คอกเทล (Molotov Cocktail) โดยกองทัพฟินแลนด์ในช่วงสงครามฤดูหนาว ซึ่งเมื่อครั้งต้องสู้กับกองทัพของโซเวียตในช่วงนั้น กองทัพฟินแลนด์จะใช้โมโลตอฟ คอกเทล ควบคู่กับอาวุธชนิดอื่น โมโลตอฟ คอกเทล เป็นหนึ่งในระเบิดมือไม่กี่ชนิด ที่มีคุณสมบัติในการหยุดยั้งรถถังของศัตรู โดยการขว้างโมโลตอฟ คอกเทล ที่จุดชนวนแล้วให้ไปกระแทกกับเครื่องยนต์ของรถถัง เพื่อให้ตัวเครื่องยนต์ของรถถังถูกไฟเผาไหม้ ตัวรับความรู้สึก
ตัวรับความรู้สึกที่เกี่ยวกับการลิ้มรสและการได้กลิ่น ประกอบด้วยโมเลกุลหน่วยรับความรู้สึกที่มีการเข้าไปยึดกับสารเคมีเฉพาะอย่าง ตัวอย่างเช่น หน่วยรับกลิ่นในเซลล์ประสาทตัวรับกลิ่น เริ่มทำงานด้วยการมีปฏิกิริยากับโครงสร้างทางโมเลกุลของโมเลกุลมีกลิ่น และโดยนัยเดียวกัน หน่วยรับรสในปุ่มรับรส ทำปฏิกิริยากับสารเคมีในอาหารที่ก่อให้เกิดศักยะงาน ระเบิดเหม็น
ระเบิดเหม็น () หรือบางครั้งเรียกว่าระเบิดตด
เป็นชื่อเรียกทั่วไปของอุปกรณ์สร้างกลิ่นเหม็น ซึ่งมีตั้งแต่รูปแบบของเล่นที่ใช้ในการสร้างความขบขัน
จนไปถึงรูปแบบที่ใช้เป็นอาวุธในการปราบจลาจล บีเกิล
ในปี 1985 เบ็นและลิเน็ท ฮาท(Ben and Lynette Hart) ได้ทำการศึกษาบีเกิล พร้อมกับสุนัขพันธุ์อื่นๆอย่าง ยอคเชียร์ เทอเรีย(Yorkshire Terrier) เคนท์ เทอเรีย (Cairn Terrier) เวส ไฮด์แลนด์ ไวท์ เทอเรีย (West Highland White Terrier) ฟอกซ์ เทอเรีย(Fox Terrier) ผลออกมาว่าบีเกิลเป็นสุนัขที่ฉลาด และเป็นสายพันธุ์ที่ถูกพัฒนามาด้วยจุดประสงค์เดียว คือให้เป็นนักล่ามาเป็นเวลานาน ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้ฝึกค่อนข้างยาก โดยทั่วไปเมื่อมันรับคำสั่งแล้ว จะสั่งยกเลิกได้ยาก และเมื่อมันจดจำกลิ่นหนึ่งได้ มักจะถูกกลิ่นอื่นรอบตัวเบี่ยงเบนความสนใจได้ง่าย พวกมันจะไม่ค่อยยอมรับคำสั่งทั่วๆไป แต่ก็มีการตอบสนองต่ออาหารที่ดี มีความตื่นตัวสูง ช่างประจบ ในทางกลับกันก็เป็นสุนัขที่เบื่อง่าย โรคพิษสุนัขบ้า
โรคพิษสุนัขบ้า หรือ<b data-parsoid='{"dsr":[1473,1489,3,3]}'>โรคกลัวน้ำ (English: rabies, hydrophobia) เป็นโรคไวรัสที่ทำให้เกิดการอักเสบเฉียบพลันของสมองในมนุษย์และสัตว์เลือดอุ่นชนิดอื่น[1] อาการเริ่มต้นมีไข้และอาการเป็นเหน็บ ณ ตำแหน่งสัมผัส[1] อาการเหล่านี้ตามด้วยอาการต่อไปนี้อย่างหนึ่งหรือมากกว่า ได้แก่ การเคลื่อนไหวรุนแรง ความตื่นเต้นควบคุมไม่ได้ กลัวน้ำ ไม่สามารถขยับร่างกายบางส่วน สับสนและไม่รู้สึกตัว[1] เมื่อเกิดอาการแล้ว จะลงเอยด้วยถึงแก่ชีวิตแทบทั้งสิ้น[1] ช่วงเวลาระหว่างการติดต่อโรคและการเริ่มแสดงอาการนั้นปกติระหว่างหนึ่งถึงสามเดือน ทว่า ช่วงเวลานี้มีได้ตั้งแต่น้อยกว่าหนึ่งสัปดาห์จนถึงกว่าหนึ่งปี[1] เวลานี้ขึ้นอยู่กับระยะทางที่ไวรัสเข้าระบบประสาทส่วนกลาง[4] ผึ้งจดหมาย
กัส ดิงโก้ของคอนเนอร์ เป็นสุนัขที่มีความสามารถขุดหินได้อย่างง่ายดาย เพื่อให้คอนเนอร์ติดตั้งระเบิดจิตได้ เมียร์แคต
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่บางครั้งอาจมีสมาชิกถึง 30 ตัว และอยู่ร่วมกับสัตว์ขนาดเล็กชนิดอื่น ๆ เช่น กระรอกดิน ไม่ชอบอยู่กับที่ ชอบยืนชะเง้อคอ เพื่อตรวจดูและดมกลิ่นในบริเวณรอบ ๆ จะออกมารับแสงแดดในช่วงเวลาเช้าเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น เมียร์แคตถือได้ว่าเป็นสัตว์มีประสาทสัมผัสและการระแวดระวังภัยที่ดีมาก โดยเฉพาะเรื่องการรับฟังเสียงจะสามารถได้ยินเสียงในรัศมีถึง 160 ฟุต (50 เมตร) และจะอพยพย้ายที่อยู่เมื่อมีภัย ทั้งนี้โพรงของเมียร์แคตมีความลึกลงไปในใต้ดิน โพรงดินที่สร้างขึ้นสามารถเชื่อมต่อกัน ทำให้มีช่องทางเข้าออกมากขึ้นและช่วยให้มีทางหลบหนีเมื่อมีภัยมา การรับรู้รส
ช่องโซเดียมที่ว่านี้เรียกว่าช่องโซเดียมที่เนื้อเยื่อบุผิว (epithelial sodium channel, ENaC) ซึ่งมีหน่วยย่อย ๆ 3 หน่วย ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายอย่างโดยเฉพาะหนู ENaC สามารถระงับการทำงานได้ด้วยยาอะมิโลไรด์ แต่ความไวของการรู้รสเค็มเนื่องกับยาอะมิโลไรด์ในมนุษย์จะชัดเจนน้อยกว่า จึงทำให้คาดว่า อาจมีโปรตีนหน่วยรับรสอื่น ๆ อีกนอกเหนือจาก ENaC ที่ยังค้นไม่พบ เช่น Na+ อาจสามารถแพร่เข้าช่อง Na+ อาศัยความต่างทางเคมีไฟฟ้าของภายในและภายนอกเซลล์[78] เยื่อบุผิวรับกลิ่น
placode เป็นก้อนเอ็กโทเดิร์มชั่วคราว ที่อยู่ในเขตซึ่งจะพัฒนาเป็นหัวของสัตว์มีกระดูกสันหลังและเป็นที่อยู่ของอวัยวะรับความรู้สึก[12] placode ที่จะพัฒนาเป็นอวัยวะรับความรู้สึกในระยะต้น ๆ จะปรากฏโดยการแสดงออกของยีน SIX1 ซึ่งเป็น transcription factor ในตระกูล Six โดยยีนจะเป็นตัวควบคุมรายละเอียดการสร้าง preplacodal ectoderm[13] olfactory placode จะพัฒนาโดยเป็นความหนาขึ้นของเอ็กโทเดิร์มที่ไม่ใช่ประสาทในสองส่วน[14] ในหนูหริ่ง olfactory placode จะเกิดจากส่วนหน้าของหลอดประสาท (neural tube) ภายใน ~9-9.5 วันที่เริ่มพัฒนาการและไม่นานหลังจาก neural plate ปิด[10] แบดเจอร์
โดยทั่วไปแล้ว แบดเจอร์มีตัวขนาดค่อนข้างเล็กและอ้วน มีขาที่สั้น เหมาะสำหรับการขุดเป็นอย่างดี ใบหูมีขนาดเล็ก หางมีความยาวมาก หางของแบดเจอร์สามารถยาวถึง 18 ถึง 20 นิ้ว (46-51 เซนติเมตร) หรือขึ้นอยู่กับอายุ มีลายแถบเป็นการเตือนให้สัตว์ชนิดอื่น ๆ ได้รู้ว่า เป็นสัตว์ที่แข็งแรง ดุร้าย และพร้อมที่จะปกป้องตัวเองได้ทุกเมื่อ ในการสื่อสารกับพวกเดียวกัน แบดเจอร์จะสร้างกลิ่นฉุนขึ้นมาจากต่อมที่อยู่ใต้หาง กลิ่นนี้ใช้สำหรับการปักปันอาณาเขตและสร้างสัญลักษณ์เฉพาะของครอบครัว แบดเจอร์แต่ละตัวจะมีกลิ่นเฉพาะของตัวเอง และยังมีกลิ่นเฉพาะกลุ่ม ซึ่งเกิดจากการแลกเปลี่ยนกลิ่นซึ่งกันและกันอย่างต่อเนื่อง แบดเจอร์โตเต็มวัยที่ใช้เวลาอยู่นอกโพรงนาน จนกลิ่นเฉพาะกลุ่มจางหายไปก็เสี่ยงต่อการถูกปฏิเสธ แบดเจอร์สามารถสร้างเสียงที่แตกต่างกันถึง 16 เสียง ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ขยะแมวเป็นหนึ่งในจำนวนวัสดุหลายๆอย่างที่ใช้ในกล่องขยะเพื่อดูดซับความชื้นของอุจจาระ และปัสสาวะของแมว ซึ่งจะช่วยลดกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่เหม็น เช่นแอมโมเนีย และทำให้พวกมันได้รับการยอมรับให้อยู่ภายในบ้านได้มากขึ้น. ขยะแมวครั้งแรกที่มีขายในเชิงพาณิชย์คือคิตตี้ลิตเตอร์ ในปี ค.ศ. 1948 และประดิษฐ์คิดค้นโดย Ed Lowe.[35] ระบบรู้กลิ่น
ไฮโปทาลามัสได้รับข้อมูลกลิ่นจากทั้งป่องรับกลิ่นหลักโดยอ้อมผ่านส่วนต่าง ๆ ของเปลือกสมองส่วนรู้กลิ่นรวมทั้ง pyriform cortex, olfactory tubercle, อะมิกดะลา และ enterorhinal cortex[6][45] และจากป่องรับกลิ่นเสริมผ่านอะมิกดะลาส่วนใน (medial)[46] เขตลิมบิกเหล่านี้มีหน้าที่เกี่ยวกับความอยากอาหาร การสืบพันธุ์ รวมทั้งอารมณ์ แรงจูงใจ พฤติกรรม และการตอบสนองทางสรีรภาพเกี่ยวกับกลิ่น ในสัตว์ นี่อาจสำคัญต่อพฤติกรรมตอบสนองแบบเป็นรูปแบบและการตอบสนองทางสรีรภาพต่อกลิ่นของสัตว์ล่าเหยื่อหรือต่อฟีโรโมน[47][46] การรับรู้รส
รสพื้นฐานจะมีส่วนต่อความรู้สึกอร่อยของอาหารในปาก ปัจจัยอื่น ๆ รวมทั้งกลิ่น[2] ที่ตรวจจับโดยเยื่อบุผิวรับกลิ่นในจมูก[13], เนื้ออาหาร[14] ที่ตรวจจับโดยตัวรับแรงกล และประสาทกล้ามเนื้อต่าง ๆ เป็นต้น[15], อุณหภูมิที่ตรวจจับโดยปลายประสาทรับร้อน, ความเย็น (เช่นที่ได้จากเมนทอล) กับรสเผ็สที่ได้จากตัวรับรู้สารเคมี, รูปลักษณ์ที่ปรากฏของอาหาร ที่เห็นได้ผ่านเซลล์รับแสงในจอตา, และสภาพทางจิตใจเอง[16] รายชื่อตัวละครในระเบิดเถิดเทิง
แวมไพร์จากอังกฤษ อายุ 500 ปี ถูกจับผลัดจับผลูจากอังกฤษมาตั้งรกรากด้วยการทำโรงแรม ที่ถนนข้าวสาร มีนิสัยที่เป็นแวมไพร์ ชอบกินเลือด ท่ามาก และกลัวแสงอาทิตย์ เขาพยายามปกปิดความลับไม่ให้ใครรู้ว่าตนเองเป็นแวมไพร์ดูดเลือด เขาชอบมินอา ไกด์สาวเกาหลีเพราะมีหน้าตาเหมือนจังกึม อดีตคนรักเมื่อ 500 ปีที่แล้ว และพยายามจะทำให้มินอากลายเป็นแวมไพร์ให้ได้ แต่เมื่อเขาแตะตัวมินอาเมื่อไร จะรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต ทำให้เขาต้องอยู่กันห่างๆ ท่านแดร็กเสียเขี้ยวข้างซ้ายไปตั้งแต่ถูกปู่ของมินอาตามล่า ปัจจุบัน เขี้ยวข้างซ้ายของแดร็กคูล่าถูกปู่ของมินอานำมาลงอาคมแล้วทำเป็นสร้อยคอให้มินอาได้ใส่ป้องกันตัว แต่ก็ถูกด่างหลอกเอาไป ก่อนที่จะมีคนมาชิงต่อจากด่าง เพื่อนำไปคืนชีพลินคอร์น ท่านแดร็กเคยถูกลินคอร์นสะกดจิต แต่ก็ได้สติอีกครั้งเพราะความรักของมินอาที่มีต่อท่านแดร็ก ต่อมา ท่านแดร็กก็ถูกวิญญาณของลินคอร์นสิงร่างหลังจากที่ทำลายร่างของลินคอร์นแล้ว และท่านแดร็กก็ตายลงเพราะถูกมินอาตอกลิ่มที่หน้าอก และวิญญารของลินคอร์นก็สลายไปพร้อมกัน แต่แล้ว ท่านแดร็กก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะมินอาแบ่งอายุให้ท่านแดร็ก จากนั้น ทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขโหน่ง (2541 - 2555 ,2561 - ปัจจุบัน) ใน "ระเบิดเถิดเทิง , ระเบิดเถิดเทิง รุ่น 3 , ระเบิดเถิดเทิง ลั่นทุ่ง" ,"ระเบิดเถิดเทิง ซอยข้าใครอย่าแตะ" รายชื่อของวิเศษของโดราเอมอน
ขนมปังช่วยจำ [2] ดูรายละเอียดที่ ขนมปังช่วยจำ(ตอน ขนมปังช่วยจำ) ขนมหมาหลงทาง [14] หากคุณกินขนมนี้เข้าไปแล้วจะหาทางกลับบ้านไม่ถูก เหมือนสุนัขข้างถนน (ตอน บ้านไกลออกไปทุกทีๆ) ขลุ่ยใบแฝด เป็นอุปกรณ์ที่เหมาะกับคีโบและสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ ถ้าเป่าก็จะมีลมขึ้นมาทันที (ปรากฏเห็นครั้งแรกในโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ฉบับหนังสือการ์ตูน ตอน โนบิตะกับตำนานยักษ์พฤกษา) ขลุ่ยเปลี่ยนใจ เสียงที่ออกจากขลุ่ยนี้ จะทำให้ประสาทเพี้ยนไป คิดอะไรไว้จะทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม (ตอน กลับหัวกลับหาง) เข็มกลัดซาบซึ้ง เพียงติดเข็มกลัดนี้ที่หน้าอกถ้ามีใครทำอะไรให้ไม่ว่าจะเป็นเรี่องเล็กหรือเรื่องใหญ่แค่ไหนก็จะซาบซึ้งสุดๆ แบบว่าขอบใจจริงๆ แต่ถ้าติดเข็มกลัดกลับหลังปุ๊บ จะขี้บ่นไม่เลิก เข็มกลัดทดสอบคู่รัก ถ้าหากไม่แน่ใจว่าแต่งงานกับคนนี้แล้วจะรักกันตลอดไปหรือไม่ ก็สามารถใช้เข็มกลัดคู่นี้ทดสอบได้ เข็มกลัดเพื่อนคู่ใจ หากท่านนำเข็มกลัดรูปนั้นๆ กับเพื่อนที่ต้องการ ก็จะสามารถขอความช่วยเหลือได้ แม้แต่เรื่องฉุกเฉิน ก็จะมีแสงปรากฏขึ้นมา (ตอน เข็มกลัดเพื่อนคู่ใจ) เข็มกลัดเลือกที่รักมักที่ชัง หากคุณติดเข็มกลัดนี้จะมีแต่คนเอ็นดูและเข้าข้างเราตลอดเวลาจนเป็นความลำเอียง (ตอน ต้นไม้เลือกที่รักมักที่ชัง) เข็มกลัดและไมค์ชมรมความคิดความเชื่อ เมื่อติดเข็มกลัดแล้วพูดความเชื่อลงไปในไมค์ (เช่น โลกแบน โลกกลวง ผีมีจริง) เราจะเห็นความเชื่อนั้นๆ[23](ตอน เข็มกลัดสมาชิกชมรมต่างความคิด) เข็มกลัดแสดงละคร ไม่ว่าจะกล้าหรือไม่กล้าแสดงละคร เข็มกลัดนี้สามารถทำให้คุณแสดงละครได้ เข็มกลัด 4 ฤดู หากคุณชอบฤดูไหน ก็หมุนไปที่ฤดูนั้นแล้วบรรยากาศรอบตัวคุณก็จะเปลี่ยนฤดูได้ดั่งใจ (ตอน เข็มกลัด 4 ฤดู) เข็มขัดเวลา เข็มขัดนี้สามารถย้อนเวลาได้เหมือนไทม์แมชชีนแต่มันเปลี่ยนแค่ยุคสมัย สถานที่ไม่เปลี่ยน (ตอน เรื่องติดเกาะในอดีตอันไกลโพ้น) เข็มเร่งฮอร์โมน ถ้าหากฉีดเข็มนี้เข้าไปในต้นไม้ละก็ มันก็จะให้ผลที่กินได้อร่อยมากๆ ไขลานเร็วจี๋ นำไปติดที่หลังแล้วหมุน 3 รอบ จะทำให้เคลื่อนไหวได้เร็วจี๋ แต่ถ้าหมุนเกิน 3 รอบขึ้นไปจะทำให้เร็วจนเกิดอุบัติเหตุแทน(ตอน ไขลานเร็วจี๋) ไข่เกิดเป็นสัตว์แทน [43] แค่นำคนที่ต้องการแปลงร่างเป็นสัตว์เข้าไปอยู่ในไข่ คนนั้นก็จะเป็นสัตว์ตามที่คุณเลือกไว้ (ตอน ไม่ต้องการโนบิตะที่เป็นแมวหรือฮะ) ไข่ตรึงใจ เป็นไข่คล้ายๆแคปซูลข้างในกลวงเปิดได้ถ้าคุณนำคนเข้าไปรอสัก 15 นาทีคนที่อยู่ข้างในจะออกมาเห็นหน้าใครเป็นคนแรกจะรักติดตรึงใจไปตลอดกาล[37](ตอน ชิซุจังในไข่) ไข่นกกาเหว่า คุณต้องนำไข่ใส่กระเป๋าแล้วเดินเข้าบ้านไหนก็ได้ เจ้าของบ้านจะเลี้ยงดูปูเสื่อคุณอย่างกับลูกในใส้จนกว่าจะนำไข่ออกจากกระเป๋า[27](ตอน ไข่นกกาเหว่า) ไข่มุกสำเร็จรูป [38] อะไรก็ตามที่ใส่เข้าไปในนี้ จะกลายเป็นไข่มุกทันที ไข่ประสบการณ์เทพนิยาย ภายในมีเมล็ดเทพนิยายเมื่อนำไปฝังในบริเวณที่จุดเริ่มต้นของเรื่องจะเกิดประสบการณ์นั้นทันที (ตอนเจ้าหญิงคางูยะที่โนบิตะดูแล) ขวดนำทาง ขวดนี้จะพาคุณไปยังจุดหมายแค่จับปากขวดไว้ตัวเราก็จะเข้าไปในขวดแล้วลอยไปตามน้ำไปยังจุดหมายที่เราต้องการ ข้าวเหนียวจับเงา ใช้จับเงาที่ถูกตัดไป (ตอนกรรไกรตัดเงา) รายชื่อของวิเศษของโดราเอมอน
ลวดขุดตรงนี้ซิ [5] เส้นลวดที่สามารถใช้ในการหาของที่หายได้ลึกถึงใต้ดิน เช่นเหรียญ 100 เยนที่ทำตกในสนามหญ้า ลานสกีฉบับกระเป๋า อยู่ในห้องก็เล่นสกีได้ด้วยลานสกีรุ่นชักรอก ลานสกีในกล่อง พอสร้างลานสกีในกล่องแล้ว เราก็ย่อตัวคนให้เล็กลงแล้วเข้าไปสนุกได้เต็มที่ ลำโพงคำพูดเป็นจริง [37] นำไปไว้ในปาก เนื่องจากมีขนาดเล็ก เมื่อพูดเรื่องอะไร ก็จะเป็นจริง ลำแสงถนน [26] ไม่มีข้อมูล ลิปสติกปากหวาน [1] (แต่โดราเอมอนฉบับแอนิเมชันรุ่นแรกๆ นั้น เรียกว่า "ลิปสติกประจบเก่ง") เมื่อทาลิปสติกที่ริมฝีปาก ไม่ว่าจะกล่าวอะไรแม้แต่ในทางลบ ผู้ฟังก็จะชื่นชมในคำพูดนั้น ลิปสติกชวนเทลาะ เมื่อทาลิปสติกที่ริมฝีปาก ไม่ว่าจะกล่าวอะไร ก็จะชวนเทลาะทันที ลิฟต์ทันใจ [พิเศษ3] เมื่อยิงปลายเชือกไปติดไว้ในที่สูงๆ ก็จะสามารถใช้ลิฟต์ได้ทันที ลิฟท์เพลท เป็นลิฟท์ที่มีแค่กระดานแผ่นเดียว เมื่อบอกชื่อชั้นจะลอยขึ้นไปในความสูงของชั้นนั้นๆทันที[37] ลิฟต์สี่มิติ มีรีโมทคอนโทลสามารถขึ้นท้องฟ้าหรือลงใต้ดินได้ ลูกกวาดถ่วงเวลา ลูกอมนี้จะช่วยให้เสียงเดินทางช้ากว่าปกติ 10 นาที ลูกกวาดไม่อยากได้เงิน อมลูกกวาดนี้แล้ว จะไม่อยากได้เงิน ถึงขนาดไม่อยากเห็นเลย ลูกกวาดอยากให้เงิน อมลูกกวาดนี้เข้าไป จะอยากแจกเงินขึ้นมาทันที ลูกเกาลัดเลื่อนกำหนด จะช่วยเลื่อนเวลาโชคร้ายออกไป แต่ก็หนีไม่พ้น หรือใช้เลื่อนเวลาโชคดีให้มาหาเร็วขึ้น[43] ลูกแก้วจมน้ำ ปรากฏครั้งแรกในโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน โนบิตะและอัศวินแดนวิหค ซึ่งนำมาใช้เพื่อให้โต๊ะที่ยามเฝ้าซูเนะโอะและไจแอนท์ภายในห้องขังจมลงพื้นดิน ลูกข่างมหัศจรรย์ [23] ไม่มีข้อมูล ลูกไม้โทรจิต ถ้ากินเข้าไป ถึงไม่พูด สิ่งที่เราคิดก็สื่อไปถึงคนๆ นั้นได้ ลูกหินเปลี่ยนร่าง 7 สี เพียงบอกสิ่งที่ต้องการเปลี่ยนร่าง เมื่อโยนลงไปแล้ว จะเปลี่ยนร่างในทันที มีฤทธิ์เพียง 3 นาที ลูกอมทำนายฝัน [43]เมื่อกินเข้าไปแล้วนอน จะฝันเห็นอนาคต แต่ต้องตีความให้ได้ ลูกอมเป็นจริง เมื่อกินเข้าเวลาพูดอะไรก็จะเป็นจริงทุกอย่าง โลชั่นวิ่งเร็ว ถ้าทาที่ขา จะวิ่งได้เร็วสุดๆ แต่มีฤทธิ์เพียงแป๊บเดียว (ปรากฏเห็นครั้งแรกในโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน สงครามอวกาศ) ลูกอ๊อดตัวโน้ต</b>เมื่อร้องเนื้อเพลงให้ฟัง ลูกอ๊อดจะแต่งทำนองเพลงให้ แลคเกอร์เก็บของเข้าที่* เมื่อฉีดแล้วของจะถูกซ่อนหายไป แลคเกอร์เปิดที่ซ่อน* เมื่อฉีดแล้วของจะออกมาจากที่ซ่อน โกลเดินริทรีฟเวอร์
โกลเดินริทรีฟเวอร์ เป็นสุนัขที่มีความเฉลียวฉลาดมากมากจนสามารถนำมาฝึกเพื่อใช้งานได้ เนื่องจากเป็นสุนัขที่มีขนาดปานกลาง จัดว่าเป็นสุนัขที่มีประสาทสัมผัสที่ดีทั้งในด้านของการฟังเสียง การดมกลิ่นสะกดรอย นอกจากนี้ยังมีสายตาอันเฉียบคมและแม่นยำ ด้วยเหตุนี้วงการทหารและตำรวจในหลายๆ ประเทศจึงได้นำสุนัขพันธุ์นี้มาฝึกเพื่อไว้ช่วยงานราชการ อาทิเช่น ตรวจค้นยาเสพติด, ดมกลิ่นสะกดรอยคนร้าย, ยามรักษาความปลอดภัย แต่ที่ดูเหมือนจะได้รับความนิยมสูงสุด ก็เห็นจะได้แก่ฝึกให้เป็นสุนัขนำทางคนตาบอด ทั้งนี้เพราะโกลเดินริทรีฟเวอร์เป็นสุนัขซึ่งฉลาด แต่ไม่ค่อยเจ้าเล่ห์หรือซุกซนเหมือนสุนัขบางพันธุ์ ขนชั้นนอกแน่น เงา หยิกเป็นลอนเล็กน้อย และราบเรียบไปตามลำตัว กันน้ำได้ดี ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ
หรือ ดร.เฉื่อย อดีตคนในซอยเถิดเทิง น้าของบัวและบูม เฉื่อยได้ออกจากซอยเถิดเทิงไปทำงานให้กับองค์กรนาซ่าที่อเมริกา ในตำแหน่งผู้วิเคราะห์วัตถุที่เร็วกว่าแสง และกลายเป็นบุคคลที่มีแต่คนต้องการตัว อันเนื่องมาจากสมองอันชาญฉลาดของเขาจากการที่เขาคิดและประดิษฐ์สิ่งของต่างๆในล้ำสมัย(ทั้งที่ใช้งานได้และไม่ได้) มาตั้งแต่ที่เขายังเปิดร้านซ่อมอุปกรณ์ไฟฟ้าในซอยเถิดเทิง และเป็นต้นแบบของบูมที่เป็นคนชอบประดิษฐ์ของเช่นกัน เฉื่อยปรากฏตัวในตอนเฉื่อย Come back โดยเฉื่อยที่ตัวอยู่อเมริกาได้ส่งหุ่นยนต์ที่มีลักษณะหน้าตาเหมือนตน มายังซอยเถิดเทิง เพื่อดูความเป็นอยู่ของคนในซอย และต้องการพาบูมไปเรียนต่อ(สุดท้ายบูมไม่ไปเรียนต่อ) พร้อมลูกน้องฝรั่งอีกสองคนที่คอยดูแลหุ่นยนต์เฉื่อย ซึ่งทำให้คนในซอยเข้าใจผิด คิดว่าเฉื่อยตัวจริงได้กลับมาในซอยอีกครั้ง และคิดว่าสองลูกน้องนั้น คือโจรลักพาตัวเฉื่อย ทำให้ต้องปกป้องหุ่นยนต์เฉื่อยอยู่ตลอดเวลา จนมาวันหนึ่งเท่งโหน่งได้พาหุ่นยนต์เฉื่อยมายังร้านอาหารของแก้ว ด้วยความไม่รู้ทำให้แก้วได้ป้อนบะหมี่ใส่หุ่นยนต์เฉื่อยจนเกิดเสียและพังในที่สุด สกังก์
สกังก์เป็นสัตว์ที่ขึ้นชื่อในเรื่องการป้องกันตัว ด้วยการฉีดสารเคมีสีเหลืองที่มีกลิ่นฉุนมาก ตลบอบอวลไปในอากาศได้เป็นเวลานาน ซึ่งสารเคมีนี้ปล่อยมาจากต่อมลูกกลมคล้ายลูกองุ่น 2 ต่อมใกล้ก้น เมื่อสกังก์จะปล่อยจะใช้กล้ามเนื้อบีบพ่นออกมา ซึ่งสามารถพุ่งได้ไกลถึง 25 ฟุต แม้จะหันหลังให้ก็ตาม แต่ก็สามารถปล่อยได้แม่นยำโดยเฉพาะใส่บริเวณใบหน้าและดวงตาของผู้รุกราน ซึ่งมีฤทธิ์ทำให้รู้สึกแสบร้อน และตาบอดไปชั่วขณะ เพื่อที่สกังก์จะได้มีเวลาหนี แต่ก็ไม่สามารถใช้ได้กับสัตว์นักล่าทุกประเภท เช่น นกเค้าใหญ่ซึ่งไม่มีประสาทดมกลิ่นและจู่โจมเหยื่อส่วนหลังจากบนอากาศอย่างเงียบเฉียบ และหากสกังก์ปล่อยสารเคมีนี้แล้ว ต้องใช้เวลานานถึง 10 วัน ที่จะผลิตสารนี้ให้เต็ม ดังนั้นสกังก์จึงไม่ใช้วิธีนี้บ่อย ๆ หากไม่จำเป็นจริง ๆ แก๊สน้ำตา
ทางกรมวิทยาศาสตร์ทหารบกได้ทำวิจัยลูกระเบิดขว้างแก๊สน้ำตา มีระยะเวลาการเกิดควัน 50 วินาที ครอบคลุมพื้นที่ 150 ตารางเมตร อุบัติเหตุนิวเคลียร์เกาะทรีไมล์
นักวิจัยที่วิทยาลัยดิกคินสันที่อยู่ใกล้เคียง - ซึ่งมีอุปกรณ์การตรวจสอบรังสีที่มีความไวมากพอที่จะตรวจจับการทดสอบอาวุธปรมาณูในบรรยากาศของจีนได้ - ได้เก็บตัวอย่างดินจากพื้นที่ปลอดภัยสองสัปดาห์และตรวจไม่พบระดับที่สูงมากขึ้นของกัมมันตภาพรังสี ยกเว้นหลังจากฝนตก (น่าจะเกิดจากเรดอนธรรมชาติ ไม่ใช่เกิดจากอุบัติเหตุ) นอกจากนี้ กวางหางขาวที่หากินในระยะ 50 ไมล์ (80 กิโลเมตร) จากเครื่องปฏิกรณ์ภายหลังจากที่เกิดเหตุถูกพบว่ามีระดับที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของซีเซียม-137 มากกว่าในกวางในมณฑลที่อยู่โดยรอบโรงไฟฟ้าอีกด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น ระดับที่สูงขึ้นยังคงต่ำกว่ากวางที่พบเห็นในส่วนอื่น ๆ ของประเทศในช่วงสูงสุดของการทดสอบอาวุธในบรรยากาศ ถ้าหากมีการปลดปล่อยของกัมมันตภาพรังสีในระดับที่สูงขึ้นจริง ระดับที่เพิ่มขึ้นของไอโอดีน-131 และซีเซียม-137 น่าจะมีการคาดหวังว่าจะถูกตรวจพบในนมตัวอย่างจากวัวและแพะ ระดับที่สูงยังตรวจไม่พบ การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ต่อมาตั้งข้อสังเกตว่าตัวเลขการปล่อยรังสีอย่างเป็นทางการมีความสอดคล้องกับข้อมูลที่มีอยู่ในเครื่องวัดปริมาณรังสี () แม้ว่าคนอื่นจะสังเกตเห็นความไม่สมบูรณ์ของข้อมูลนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการปลดปล่อยในช่วงต้น สุนัขเก็บเหยื่อ
สุนัขเก็บเหยื่อ หรือ รีทรีฟเวอร์ () เป็นประเภทของสุนัข (Dog type) ที่เรียกว่าสุนัขล่าเหยื่อที่มีหน้าที่ไปเก็บเหยื่อที่นักล่าสัตว์ล่าได้ สุนัขเก็บเหยื่อเป็นสุนัขที่ผสมพันธุ์ขึ้นเพื่อใช้ในการไปนำนกหรือสัตว์อื่นกลับมาให้เจ้าของโดยไม่ทำความเสียหายให้กับเหยื่อที่คาบกลับมาแม้ว่าบางครั้งจะมีการใช้สเปเนียลหรือสุนัขชี้เหยื่อในการไปคาบเหยื่อกลับมา สุนัขเก็บเหยื่อมีความชำนาญในการหาเหยื่อที่แตกต่างจากพันธุ์อื่นตรงที่คาบไม่หลุด ฉะนั้นการผสมพันธุ์สุนัขประเภทนี้จึงเน้นให้ปากนุ่มและมีความเต็มใจที่จะเอาใจเจ้าของ, ต้องการเรียนรู้ และเชื่อฟังดี ปากนุ่มหมายถึงความเต็มใจของสุนัขที่จะคาบเหยื่อในปากโดยไม่กัดเนื้อเหยื่อ ถ้าสุนัขมี "ปากแข็ง" ก็เป็นจุดอ่อนของสุนัขล่าเหยื่อและยากที่จะแก้ไข ที่ทำให้เหยื่อเสียและกินไม่ได้ ป่องรู้กลิ่น
เหมือนกับป่องรับกลิ่นหลัก แอกซอนขาเข้าของป่องรับกลิ่นเสริมจะไปสุดที่ไซแนปส์ซึ่งเชื่อมกับเซลล์ไมทรัลและ tufted cell ภายในโกลเมอรูลัส
โดยป่องรับกลิ่นเสริมจะได้แอกซอนขาเข้าจาก vomeronasal organ
ซึ่งเป็นเยื่อรับความรู้สึกต่างหากจากเยื่อรับกลิ่น และตรวจจับสิ่งเร้าเคมีเช่นฟีโรโมนที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมทางสังคมและทางการสืบพันธุ์ แต่ก็อาจจะตรวจจับกลิ่นทั่ว ๆ ไปได้ด้วย
มีสันนิษฐานว่า เพื่อจะให้ปั๊มของอวัยวะเริ่มทำงาน เยื่อรับกลิ่นหลักจะต้องได้กลิ่นที่สมควรก่อน
แต่ก็ยังเป็นไปได้อยู่ว่า ระบบรับกลิ่นเสริมทำงานขนานกับหรือต่างหากจากการรับกลิ่นทั่วไป เหตุยิงกันในออโรรา ค.ศ. 2012
หนึ่งวันหลังเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่ก็สามารถปลดลวดสะดุดระเบิดและอุปกรณ์ระเบิดได้บางส่วน[75] โดยใช้ตะขอเกี่ยวและรถติดบันไดของตำรวจดับเพลิง เพื่อเปิดทางให้คนหรือหุ่นยนต์สามารถเข้าไปในห้องพักได้[76] ตำรวจฝ่ายสืบสวนทำการเก็บหลักฐานต่างๆ ในห้องพักของผู้ต้องหา และพบสิ่งของหลายๆ อย่างซึ่งหนึ่งในนั้นรวมถึงหน้ากากแบทแมน โดยตำรวจเก็บหลักฐานจากห้องพักของเขาเสร็จแล้ว แต่ยังไม่อนุญาตให้ผู้อาศัยกลับเข้าไปในอาคารเนื่องจากกลัวอันตรายที่เกิดจากสารเคมี[77] เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวว่าพบหน้ากากแบทแมนภายในอพาร์ทเมนต์[78] ในวันที่ 23 กรกฎาคม เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงรวบรวมหลักฐานในอพาร์ทเมนต์เสร็จ[79] และอนุญาตให้ผู้อยู่อาศัยกลับเข้าไปอาศัยในอีก 2 วันต่อมา[80] อาร์ดวาร์ก
อาร์ดวาร์ก เป็นสัตว์ที่มีประสาทการรับกลิ่นและรับฟังอย่างดีเยี่ยม โดยหูสามารถรับฟังเสียงเคลื่อนไหวของแมลงซึ่งอยู่ใต้ดินได้ โดยจะออกหากินในเวลากลางคืนหรือพลบค่ำ ด้วยการสูดกลิ่นไปเรื่อย ๆ กินอาหารจำพวกแมลงที่อยู่ตามพื้นดิน เช่น มดหรือปลวก โดยใช้กรงเล็บที่แหลมคมขุดหรือเซาะทำลายจอมปลวก แล้วใช้ลิ้นเลียเข้าปาก ซึ่งวัน ๆ หนึ่งอาจเดินหากินได้ไกล 48 กิโลเมตร และกินปลวกได้มากถึงวันละ 5 ลิตร จัดว่าเป็นสัตว์ที่มีความสามารถในการหลบหลีกซ่อนตัวได้อย่างว่องไวมาก  ออสการ์ (แมวพยาบาล)
อย่างไรก็ดี ทฤษฎีเกี่ยวกับกลิ่นเป็นเพียงแค่แนวคิดหนึ่ง
คือ คุณหมอแดเนียล เอสเต็ป ผู้เป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับพฤติกรรมสัตว์ในเมืองลิ๊ตเติลตัน รัฐโคโลราโด เสนอว่า
"สิ่งหนึ่งที่เกิดกับผู้ใกล้จะเสียชีวิตก็คือจะไม่มีการเคลื่อนไหวมากนัก
บางทีเจ้าแมวอาจจะจับได้ว่า คนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงอาจจะนิ่งมาก
นี่อาจจะไม่ใช่เป็นประเด็นของกลิ่นหรือเสียง แต่อาจจะประเด็นเกี่ยวกับการไม่มีการเคลื่อนไหว" เซเบิล
ปัจจุบัน การล่าเซเบิลยังคงมีอยู่ โดยใช้ปืนไรเฟิลและสุนัขพันธุ์ล่าเหยื่อในการดมกลิ่นและไล่ล่า เช่น ไซบีเรียนฮัสกี้  โรคพิษสุนัขบ้า
การวินิจฉัยโรคพิษสุนัขบ้าอาจทำได้ยาก เนื่องจากผู้ป่วยระยะแรกจะอาการคล้ายคลึงกับโรคอื่นๆ หรือเหมือนการมีบุคลิกก้าวร้าวโดยทั่วไป[19] วิธีที่ให้ผลแม่นยำสามารถอ้างอิงได้ในการวินิจฉัยโรคนี้ต้องทำโดยการตรวจหาแอนติบอดีด้วยสารเรืองแสง (FAT) ซึ่งเป็นวิธีที่แนะนำโดยองค์การอนามัยโลก[20] วิธีนี้อาศัยโมเลกุลตรวจจับที่เรืองแสงได้ (นิยมใช้เป็นฟลูออเรสซีนไอโซไทโอไซยาเนต) ที่จับกับแอนติบอดีที่จำเพาะต่อเชื้อพิษสุนัขบ้า ทำให้สามารถจับกับแอนติเจนของเชื้อ และสามารถตรวจพบได้ด้วยวิธีการทำให้เรืองแสงและตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์ (fluorescent microscopy technique) วิธีตรวจหาแอนติเจนของเชื้อด้วยการย้อมสิ่งส่งตรวจโดยตรงด้วยสารเรืองแสงนี้เป็นวิธีเดียวที่สามารถตรวจหาเชื้อได้โดยตรง ที่รวดเร็วและประหยัดที่สุด โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยอาการหรือแหล่งที่มาของผู้ป่วยหรือสัตว์ที่ป่วย อย่างไรก็ดีสิ่งส่งตรวจที่เน่าเสียอาจทำให้ผลการตรวจด้วยวิธีนี้ไม่แม่นยำได้[21] การตรวจด้วยวิธี RTPCR เป็นวิธีตรวจวินิจฉัยอีกวิธีหนึ่งที่มีความไวและความจำเพาะสูง และสะดวกมากพอที่จะสามารถใช้เป็นวิธีพื้นฐานได้ในห้องปฏิบัติการที่มีศักยภาพเพียงพอ[22] โดยเฉพาะในการตรวจสิ่งส่งตรวจที่เน่าเสียแล้ว[23]หรือเก็บไว้นาน[24] นอกจากนี้ยังสามารถตรวจวินิจฉัยได้อย่างแม่นยำจากการตรวจชิ้นเนื้อของสมองจากร่างที่เสียชีวิตแล้ว หรืออาจใช้น้ำลาย ปัสสาวะ หรือน้ำหล่อสมองไขสันหลังของร่างที่เสียชีวิตแล้ว ก็ได้เช่นกัน แต่ผลจะไม่แม่นยำเท่าใช้ชิ้นเนื้อสมอง[21] การตรวจพบอินคลูชันบอดีที่เรียกว่าเนกริบอดีในเซลล์สมองถือเป็นการวินิจฉัยโรคพิษสุนัขบ้าได้ 100% แต่พบในผู้ป่วยหรือสัตว์ป่วยเพียง 80% เท่านั้น[25] กรณีมีผู้ป่วยถูกสัตว์กัด หากเป็นไปได้ควรตามสัตว์ที่กัดนั้นมาตรวจหาเชื้อ[26] ระเบิดพลาสติก
ระเบิดพลาสติกนั้นมักจะใช้กันในหมู่วิศวกรและวิศวกรโจมตี การใช้งานระเบิดพลาสติกในเชิงพานิชย์ที่พบได้มากที่สุด ก็คือ เพื่อเสริมความแข็งของโลหะที่มีส่วนผสมของแมงกานีสสูง วัสดุนี้มักจะใช้เป็นส่วนประกอบของรางรถไฟ และอุปกรณ์ขุดดิน แต่ผู้ก่อการร้ายบางกลุ่มก็ใช้ระเบิดพลาสติกด้วย โดยเฉพาะระเบิดพลาสติก Semtex  ระเบิดเหม็น
ระเบิดเหม็นแบบที่ใช้เพื่อความสนุก มักจะมาในรูปแบบซองพลาสติกทึบขนาดเล็ก มีไส้ในซ้อนกันสองชั้น,
โดยชั้นในจะบรรจุสารละลายเหลว ส่วนชั้นนอกบรรจุผงเคมี, เมื่อบีบหรือเหยียบจนซองชั้นในแตก
สารละลายจะทำปฏิกิริยากับผงเคมีที่อยู่ชั้นนอกจนเกิดเป็นก๊าซไข่เน่าซึ่งทำให้ซองชั้นนอกพอง,
เมื่อถูกเหยียบอีกครั้ง ซองชั้นนอกจะแตก ปล่อยก๊าซไข่เน่าออกมาจนเกิดเป็นกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้ง ออสการ์ (แมวพยาบาล)
น.พ. โจน เทโน ผู้เป็นศาสตราจารย์ทางสุขภาพชุมชน ที่วิทยาลัยแพทย์ของมหาวิทยาลัยบราวน์ ผู้ดูแลคนไข้ที่ศูนย์สเตียร์เฮาส์และพบเจอกับออสการ์เป็นประจำได้กล่าวไว้ว่า
คุณหมอโดซ่า (ผู้ทำงานอยู่กับวิทยาลัยแพทย์เดียวกัน) ได้พรรณนาถึงปรากฏการณ์นี้ในบทความวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ของ"วารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์" ไว้ว่า
" (ออสการ์) มักจะไม่ค่อยพลาด มันดูเหมือนจะเข้าใจว่าเมื่อไรคนไข้ใกล้จะเสียชีวิต" 
โดยสันนิษฐานว่า
"เจ้าแมวอาจจะได้กลิ่นอะไรโดยเฉพาะเกี่ยวเนื่องกับความตาย"
ส่วนคุณหมอเทโนสนับสนุนความคิดนี้ว่า
"ข้าพเจ้าเชื่อว่า มีสารอะไรบางอย่างที่ปล่อยออกมาเมื่อเรากำลังจะตาย และเจ้าแมวก็ได้กลิ่นรับรู้สารเหล่านั้น" ระบบรู้กลิ่น
ถึงกระนั้น การได้กลิ่นก็พิจารณาว่าเป็นประสาทสัมผัสที่แย่ที่สุดอย่างหนึ่งในมนุษย์ โดยมีสัตว์อื่น ๆ ที่รู้กลิ่นได้ดีกว่า เช่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเกินกว่าครึ่ง ซึ่งอาจเป็นเพราะมนุษย์มีประเภทหน่วยรับกลิ่นที่น้อยกว่า และมีเขตในสมองส่วนหน้าที่อุทิศให้กับการแปลผลข้อมูลกลิ่นที่เล็กกว่าโดยเปรียบเทียบ[4][5] ป่องรู้กลิ่น
ในสัตว์มีกระดูกสันหลังโดยมาก ป่องรับกลิ่นเป็นส่วนหน้าสุด (rostral) ของสมอง ดังที่เห็นในหนู
แต่ในมนุษย์ ป่องรับกลิ่นอยู่ที่ด้านล่างสุด (inferior) ของสมอง
ป่องรับกลิ่นมีฐานและเครื่องคุ้มกันเป็นส่วนของกระดูกเอทมอยด์คือแผ่นกระดูกพรุน (cribriform plate) ซึ่งในสัตว์มีกระดูกสันหลัง จะเป็นตัวแยกป่องจากเยื่อรับกลิ่น (olfactory epithelium) 
แอกซอนจากเซลล์ประสาทรับกลิ่นที่เยื่อรับกลิ่นซึ่งบุบางส่วนของโพรงจมูก จะรวมตัวเป็นมัด ๆ ซึ่งรวม ๆ กันเรียกว่า ประสาทรับกลิ่น/ฆานประสาท (olfactory nerve) แล้ววิ่งผ่านแผ่นกระดูกพรุนไปยังโครงสร้างนิวโรพิลที่เรียกว่าโกลเมอรูลัสในป่องรับกลิ่น โดยไปสุดเป็นไซแนปส์ที่สื่อประสาทแบบเร้าด้วยกลูตาเมต ระเบิดเถิดเทิงซอยข้าใครอย่าแตะ
อดีตนายตำรวจขี้โวที่ประจำการอยู่ในซอยเถิดเทิง จ่าพันได้ปรากฏตัวในตอนเท่งโหน่งถล่มรังโจร โดยเขาได้รับหน้าที่ตำรวจสายสืบ และแอบแฝงมาเป็นพวกโจรค้ายาเสพติดที่ทำอาชีพขายครีมบังหน้า โดยจ่าพันได้ขอให้เท่งโหน่งมาช่วยเป็นสายสืบและเข้าพวกโจรกับตนด้วยเพื่อช่วยกันจับตัวคนร้าย จนต่อมาพวกโจรได้รู้ว่าทั้งสามคนคือสายสืบ ทำให้เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด แต่สุดท้ายก็ได้รับการช่วยเหลือจากเสี่ยหมีและตำรวจที่มาช่วยจับทีหลัง
อดีตเจ้าของบ้านของพ่อมหา เป็นพี่น้องของบูม มีบุคลิกขึ้นๆลงๆเพี้ยนๆเสมอ บัวถูกพ่อมหาสั่งให้ดูแลที่บ้านของตน โดยเมื่อเท่งต้องการที่จะขายที่บ้านของพ่อมหาให้เสี่ยหมี บัวไม่ยอมและไม่เซ็นสัญญาขายบ้านให้ จนเกิดเป็นเรื่องเป็นราว บัวได้ออกจากบ้านไปเพื่อหาคำตอบบางอย่างในชีวีตของเขา และได้เขียนจดหมายทิ้งไว้ในบ้าน และได้ให้หญิง เพื่อนสนิทของบัวมาดูแลบ้านพ่อมหาแทนเพลงเปิด-ปิดรายการ วัตถุระเบิด
วัตถุระเบิด () เป็นสารเคมีที่ทำปฏิกิริยาได้ซึ่งมีพลังงานศักย์มาก ซึ่งหากสารชนิดดังกล่าวถูกปล่อยออกมาโดยฉับพลันอาจทำให้เกิดการระเบิด (explosion) ได้ โดยมักจะเกิดแสง ความร้อน เสียง และความดันตามมาด้วย พลังของคลาร์ก เค้นท์
ความสามารถนี้ เป็นความสามารถที่คลาร์ก เค้นท์ได้มาขณะที่มองครูคนใหม่ที่สอนวิชาชีววิทยาแล้วเกิดความรู้สึกทางเพศ ทำให้เขาต้องระบายอารมณ์ออกมาด้วยวิธีการทำสายตาความร้อน ทำให้สิ่งของถูกเผาไหม้ แต่คลาร์กก็สามารถควบคุมสายตาความร้อนได้และใช้มันอย่างเป็นประโยชน์ในหลายกรณี อย่างกรณีที่โจนาธานที่ถูกสะกดจิตจะยิงเล็กซ์ แล้วเขาใช้สายตาความร้อนหลอมละลายกระสุนที่โจนาธานยิงความสามารถนี้ เป็นผลจากการที่คลาร์ก เค้นท์ตาบอดชั่วคราวหลังจากใช้สายตาความร้อนในการยิงไปหาโจรปล้นร้านเพชร แต่กลับโดนคริปโตไนท์สีเขียวซึ่งสะท้อนแสงกลับมาทำให้เขาตาบอด ร่างกายของคลาร์กได้สร้างพลังใหม่ซึ่งทำให้คลาร์กสามารถดักฟังได้แม้กระทั่งเสียงกระซิบและเสียงในโทรศัพท์ ซึ่งทำให้คลาร์กรู้ว่าโคลอี้ ซัลลิแวนและไลโอเนล ลูเธอร์กำลังร่วมกันสืบความลับเขา และทำให้เขาสามารถรู้ได้ว่าใครลักพาตัวพีท รอสส์ไป ความสามารถนี้ทำให้คลาร์กได้รู้เจตนาของใครหลายคนที่พยายามเรียกเขามาและปองร้ายเขากับเพื่อน รวมทั้งใช้ดักฟังในสิ่งผิดปกติได้ความสามารถนี้ ไม่ใช่ความสามารถของคลาร์กขณะที่อยู่ในสภาวะปกติ แต่เป็นความสามารถของเขาหลังจากการฟื้นฟูโดยจอร์เอล พ่อที่แท้จริงของเขาและทำให้ตัวตนของคลาร์ก เค้นท์เสื่อมสูญ เขาได้ใช้ความสามารถนี้ในการเอาคริสตัลแห่งความรู้ชิ้นแรกจากเล็กซ์มาได้ขณะที่เล็กซ์กำลังเชยชมมันอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของเขาความสามารถนี้คลาร์กได้ใช้เมื่อกาเบรียล เพื่อนของโคลอี้ยิงจรวดขีปนาวุธติดหัวรบนิวเคลียร์เพื่อทำลายสมอลวิลล์ซึ่งเป็นเมืองที่เขาเกลียด หลังจากที่โคลอี้หยุดยั้งกาเบรียลไม่ได้ ความสามารถนี้เป็นความสามารถที่ถกเถียงกันว่า มันปรากฏครั้งแรกในตอนที่เท่าไร เนื่องจากภาคที่ 2 ตอนที่ 12 คลาร์กก็กระโดดข้ามจากยอดตึกเดลี่แพลเน็ตไปที่ตึกลูเธอร์คอร์ปได้ โดยที่ตึกอยู่ห่างกัน 200 ฟุตความสามารถนี้คลาร์กได้มาหลังจากที่เขาได้ฟื้นฟูเมืองเมโทรโพลิสจากการทำลายของปีศาจซอดแล้วเกิดป่วยเป็นครั้งแรก เพียงแค่เขาจามก็ทำให้ประตูโรงนาของเขาหลุดออกทั้งแผ่นและไปกระเด็นตกลงต่อหน้าโลอิส เลน ขณะที่เธอวิ่งอยู่ห่างจากฟาร์มไปไม่มาก ทำให้เธอเริ่มสงสัยในตัวคลาร์ก เค้นท์ จิตพยาธิวิทยาสัตว์
การกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหารก็พบบ่อยในสัตว์เลี้ยงด้วย
แม้ว่ายาเช่นฟลูอ๊อกซิตินบ่อยครั้งจะช่วยบรระเทาพฤติกรรมปัญหาในสุนัขเลี้ยง แต่ก็จะไม่ช่วยโรคการกิน
มีสุนัขเลี้ยงพันธุ์ wire fox terrier ชื่อบัมบลีย์ที่ได้ออกรายการทีวี 20/20 ในสหรัฐอเมริกา
เพราะโรคการกินของหมา ข้อความต่อไปนี้มาจากหมอคนหนึ่ง
หมอได้กล่าวถึงงานวิจัยที่สัมพันธ์โรคหิวไม่หาย (Bulimia nervosa) และอาการย้ำกินเกิน (compulsive overeating) กับการชักในมนุษย์
แล้วเสนอว่า ยากันชักอาจสามารถใช้รักษาการกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหารในสัตว์ได้ ตัวรับรู้สารเคมี
ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง การได้กลิ่นจะเกิดที่จมูก
สิ่งเร้าซึ่งเป็นสารเคมีที่ระเหยได้จะเข้าจมูกไปถึงร่องรับกลิ่น (olfactory cleft) ที่บุด้วยเยื่อรับกลิ่น (olfactory epithelium)
ซึ่งมีเซลล์อยู่ 3 ชนิด คือ เซลล์สนับสนุน (supporting) เซลล์ฐาน (basal) และเซลล์รับกลิ่น (olfactory sensory neuron)
แม้ทั้งหมดจะสำคัญในการได้กลิ่น แต่เซลล์รับกลิ่นเท่านั้นจะสัมผัสกับสิ่งเร้า
หลังจากที่ขนเซลล์ (cilia) ซึ่งยื่นออกจากเซลล์ได้รับสิ่งเร้าคือสารเคมีแล้ว
เซลล์ก็จะส่งศักยะงานผ่านแผ่นกระดูกพรุน (cribiform plate) ไปยังโกลเมอรูลัสภายในป่องรับกลิ่น (olfactory bulb)
แม้ร่องรับกลิ่นจะอยู่ใกล้สมอง
แต่มันก็ตอบสนองช้า และบ่อยครั้งต้องได้โมเลกุลจำนวนมากเพื่อจะจุดชนวนการยิงศักยะงาน