ริสเพอริโดน ถูกคิดค้นขึ้นเมื่อไหร่?
ริสเพอริโดน
งานศึกษาเกี่ยวกับยาเริ่มขึ้นในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 และได้รับอนุญาตให้ขายในสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2536[1][4] เป็นยาในรายการยาจำเป็นขององค์การอนามัยโลก ซึ่งเป็นยาจำเป็นสำคัญที่สุดในระบบดูแลสุขภาพพื้นฐาน[5] ปัจจุบันมีขายเป็นยาสามัญ (generic)[2] โดยในประเทศกำลังพัฒนา ราคาขายส่งอยู่ที่ 0.01-0.60 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 35 สตางค์จนถึง 21 บาท) ต่อวันโดยปี 2557[6] ส่วนค่ายาทั่วไปปี 2558 ในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ระหว่าง 100-200 ดอลลาร์ (ประมาณ 3,500-7,000 บาท) ต่อเดือน[2]
ทฤษฎีระบบควบคุม
จากความพยายามในการใช้คอมพิวเตอร์ซึ่งเป็นดิจิทัล เพื่อการควบคุมระบบซึ่งโดยส่วนใหญ่จะเป็นระบบอนาล็อก จึงส่งผลให้มีการพัฒนาทางทฤษฎี<b data-parsoid='{"dsr":[8850,8873,3,3]}'>ระบบควบคุมดิจิทัล (English: digital control) โดยในปี ค.ศ. 1952 จอห์น รากัซซินี (J.R. Ragazzini) , แฟรงคลิน (G Franklin) และ ซาเดห์ (L.A. Zadeh ผู้คิดค้นฟัซซี่ลอจิก) ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ได้พัฒนาทฤษฎีระบบแบบชักข้อมูล (sampled data systems) ขึ้น การใช้คอมพิวเตอร์ในการควบคุมกระบวนการในอุตสาหกรรมนั้น ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1959 ที่ โรงกลั่นน้ำมัน พอร์ต อาเธอร์ (Port Arthur) ในรัฐเทกซัส โปเกมอน
ในปี ค.ศ. 2006 ญี่ปุ่นได้เริ่มเจเนอเรชันที่สี่ของแฟรนไชส์ด้วยการออกจำหน่ายเกม โปเกมอน ไดมอนด์และเพิร์ล สำหรับเครื่องนินเทนโด ดีเอส เจเนอเรชันที่สี่นำเสนอโปเกมอนตัวใหม่อีก 107 ชนิด (เริ่มที่นาเอโทรุ และสิ้นสุดที่อาร์เซอุส) ทำให้มีโปเกมอนรวม 493 ชนิด[8] "จอสัมผัส" ของนินเทนโด ดีเอส ทำให้เกมมีคุณลักษณะใหม่ เช่น การทำอาหารโปเกมอนหรือพอฟฟิน (poffin) ด้วยปากกาหรือสไตลัส (stylus) และการใช้ Pokétch แนวคิดระบบการเล่นใหม่รวมไปถึงระบบการจัดประเภทโครงสร้างท่าต่อสู้ใหม่ ระบบการแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่นแบบออนไลน์และต่อสู้ผ่านการเชื่อมต่อนินเทนโดวายฟาย (Nintendo Wi-Fi Connection) การกลับมา (และส่วนเพิ่มเติม) ของระบบกลางวันกลางคืนจากเจเนอเรชันที่สอง การเพิ่มเติมการประกวดโปเกมอนของเจเนอเรชันที่สามให้เป็น "ซูเปอร์คอนเทสต์" (Super Contest) และภูมิภาคใหม่ชื่อ ซินโนะ (Sinnoh) ที่มีส่วนที่เป็นใต้ดินสำหรับระบบการเล่นแบบหลายคนนอกเหนือจากพื้นที่บนพื้นดิน เช่นเดียวกับโปเกมอน<i data-parsoid='{"dsr":[11341,11360,2,2]}'>เยลโลว์ คริสตัล และ<i data-parsoid='{"dsr":[11364,11378,2,2]}'>เอเมอรัลด์ เวอร์ชันปรับปรุงของโปเกมอนไดมอนด์แอนด์เพิร์ลมีคือ โปเกมอน แพลตินัม ออกจำหน่ายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ในญี่ปุ่น เดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 ในสหรัฐอเมริกา และเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2009 ในออสเตรเลียและยุโรป เกมภาคเสริมในเจเนอเรชันที่สี่คือภาคต่อของ<i data-parsoid='{"dsr":[11624,11643,2,2]}'>โปเกมอนสเตเดียม</i>ที่ชื่อ โปเกมอน แบทเทิลเรฟโวลูชัน สำหรับเครื่องวี ที่สามารถเชื่อมต่อวายฟายได้ด้วย[9] นินเทนโดประกาศในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2009 ว่าภาครีเมคของ<i data-parsoid='{"dsr":[12012,12041,2,2]}'>โปเกมอนโกลด์แอนด์ซิลเวอร์</i>ในชื่อ โปเกมอน ฮาร์ตโกลด์และโซลซิลเวอร์ ออกจำหน่ายสำหรับเครื่องนินเทนโด ดีเอส ภาค<i data-parsoid='{"dsr":[12130,12144,2,2]}'>ฮาร์ตโกลด์</i>และ<i data-parsoid='{"dsr":[12147,12162,2,2]}'>โซลซิลเวอร์</i>นั้น เนื้อเรื่องจะอยู่ที่ภูมิภาคโจโตและออกจำหน่ายในเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 ในญี่ปุ่น[10] ริสก์
ริสก์ (Risk) เกมกระดานลักษณะการวางแผนในการรบ คิดค้นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 โดย Albert Lamorisse ชาวฝรั่งเศส จัดจำหน่ายโดยบริษัทพาร์เกอร์บราเธอรส์บริษัทลูกของบริษัทแฮสโบร ลักษณะเกมของริสก์เป็นการวางแผนในการวางทหารในเขตประเทศต่างๆ และทำการบุกยึดดินแดนข้างเคียง โดยผู้เล่นแต่ละคนจะได้ภารกิจมา เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จะเป็นผู้ชนะของเกม ภารกิจจะมีหลายรูปแบบ เช่น ยึดครอง 2 ทวีป หรือปราบผู้เล่นสีใดสีหนึ่ง ลักษณะการเล่นเกมจะใช้ลูกเต๋าสู้กันในการโจมตีและการป้องกันดินแดน สโตรปวาเฟิล
สโตรปวาเฟิลถูกคิดค้นขึ้นครั้งแรกที่เมืองเคาดาในสมัยปลายตวรรษที่ 18 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 คนอบขนมปังใช้ของเหลือจากการทำเบเกอรี่เช่นเศษขนมปัง ทำให้หวานด้วยน้ำเชื่อม บ้างก็ว่าเคราร์ด กัมป์เฮยเซินเป็นผู้คิดค้นในระหว่าง ค.ศ. 1810 ปีที่เขาเปิดร้านถึง ค.ศ. 1840 นับว่าเป็นสูตรที่เก่าแก่ที่สุดของขนมรังผึ้งน้ำเชื่อม มีประมาณ 100 คนที่ขายขนมรังผึ้งน้ำเชื่อมในศตวรรษที่ 19 ที่เมืองเมืองเคาดา และในศตวรรษที่ 20 เริ่มมีโรงงานผลตเกิดขึ้น ในปี1960 มีทั้งหมด 17 โรงงานเฉพาะในเกาดาและ 4 แห่งยังดำเนินการอยู่จนถึงทุกวันนี้ ไรแฟมพิซิน
ยาไรแฟมพิซินถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1965 และเริ่มวางจำหน่ายในประเทศอิตาลีในปี ค.ศ. 1968 ต่อมาได้รับอนุญาติให้จำหน่ายในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1971 เป็นหนึ่งในยาที่ถูกขึ้นทะเบียนเป็นยาหลักขององค์การอนามัยโลก ปัจจุบันมีวางจำหน่ายในฐานะยาสามัญ นิจิเร็นโชชู
พระนิจิเร็นไดโชนิงคือผู้สถาปนาคำสอนเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1253 ขณะที่อายุ 32 ปี ณ เมืองคามากูระ 7 ปีต่อมาท่านได้แต่งหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ริชโชอังโกกูรงหรือการยังสันติสุขสู่บ้านเมืองด้วยการเผยแผ่คำสอนศาสนาพุทธที่แท้จริง เมื่อ ค.ศ. 1260 เพื่อยื่นเสนอต่อรัฐบาลทหารคามากูระซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการลำดับที่ 5 โฮโจ โทกิโยริ ใจความหนังสือเสนอให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกนับถือสนับสนุนคำสอนและนิกายอื่น ๆ ของศาสนาพุทธ และให้หันมาปฏิบัติคำสอนแท้จริงสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวคือสัทธรรมปุณฑริกสูตร โดยกล่าวว่าคำสอนต่าง ๆ ที่แพร่หลายในขณะนั้นล้วนแต่นอกรีตบิดเบือนเจตนาที่แท้จริงของพระพุทธ ปฏิเสธพระพุทธ ปะปนคำสอนจนคลุมเครือปราศจากความถูกต้องและไม่เหมาะกับยุคสมัย ท่านเชื่อว่ารากฐานอันมั่นคงที่เกิดจากคำสอนพุทธศาสนาที่แท้จริงจะทำให้ญี่ปุ่นและทั่วโลกสงบสุขและปลอดภัย เนื่องจากญี่ปุ่นในสมัยนั้นประสบปัญหานานัปการ ทั้งภัยธรรมชาติจากแผ่นดินไหวและพายุที่รุนแรง สภาพอากาศผิดธรรมชาติ โรคระบาด ข้าวยากหมากแพง ความระส่ำระสายแย่งชิงอำนาจภายใน และการคุกคามจากจักรวรรดิมองโกล แต่รัฐบาลทหารคามากูระปฏิเสธข้อเรียกร้องของท่านทุกครั้งที่ท่านยื่นหนังสือฉบับนี้ ท่านจึงปลีกตัวจากคามากูระและเริ่มเตรียมรากฐานการเผยแผ่หลักธรรม ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
เพนท์บอลเป็นเกมที่ผู้เล่นกำจัดฝ่ายตรงข้ามโดยการยิงพวกเขาด้วยเม็ดสีที่มักจะยิงออกมาจากปืนเพนท์บอลที่มีพลังบรรจุด้วยกระสุนทำด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์บีบอัดหรือก๊าซ HPA หรือ N20, ความคิดของเกมร่วมคิดค้นเป็นครั้งแรกในปี 1976 โดย Hayes Noel, Bob Gurnsey, และ Charles Gaines. อย่างไรก็ตาม เกมเพนท์บอลไม่ได้เล่นครั้งแรกจนถึง 27 มิถุนายน 1981.[249] เครื่องดื่มชูกำลัง
ในช่วงแรกเครื่องดื่มชูกำลังจะไม่ออกจำหน่ายในท้องตลาด แต่เครื่องดื่มชูกำลังเริ่มมีเป็นครั้งแรกในประเทศสก๊อตแลนด์เมื่อปี พ.ศ. 2444 โดยบริษัทที่ชื่อ "ไอรัล-บลู" โดยผู้ที่คิดค้นคือ "ไอรัล บริว" ส่วนในประเทศญี่ปุ่นเริ่มมีเครื่องดื่มชูกำลังครั้งแรกในช่วงทศวรรษที่ 1960 โดยลิโพวิตันดี ซึ่งมีกำลังการผลิตมากที่สุดในขณะนั้น โดยรสชาติมีความคล้ายคลึงกันกับเครื่องดื่มชูกำลังยี่ห้ออื่นที่ผลิตในประเทศเดียวกันและบรรจุอยู่ในขวดแก้วสีน้ำตาลขนาดเล็ก มีรูปร่างคล้ายขวดยา ในประเทศอังกฤษ เครื่องดื่มชูกำลังเริ่มเข้ามาเมื่อปี พ.ศ. 2472 ในช่วงแรกใช้เฉพาะในโรงพยาบาล เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยให้กลับมาแข็งแรง แต่ในช่วงทศวรรษ 1980 จุดประสงค์ของการดื่มเครื่องดื่มชูกำลังก็ถูกเปลี่ยนเป็น "ดื่มเพื่อชดเชยพลังงานที่เสียไป"  เดอะคาร์เพนเทอส์
เริ่มก่อตั้งวงครั้งแรกในปี ค.ศ.1965 โดยมีสมาชิก 3 คน คือ ริชาร์ด, แคเรน และ เวส จาคอปส์ ซึ่งเป็นเพื่อนของริชาร์ด ชื่อว่า "วงริชาร์ด คาร์เพนเทอร์ ทริโอ" เล่นเพลงแจ๊ส (ริชาร์ด: เปียโน, แคเรน: กลอง และ เวส จาคอปส์: เบสและทูบา) ในปี 1966 โจ ออสบอร์น ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของค่ายเพลง Magic Lamp Records ที่เป็นค่ายเพลงเล็ก ๆ (สำนักงานดัดแปลงจากโรงรถ) สนใจในน้ำเสียงของแคเรน จึงได้รับเป็นศิลปินในสังกัด และได้ออกซิงเกิลชื่อ Looking For Love ประมาณ 500 แผ่นเท่านั้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากขาดการโปรโมตของค่าย ในกลางปี 1966 วงริชาร์ดคาร์เพนเทอร์ทริโอได้เข้าแข่งขันรายการ Hollywood Bowl Battle of the Bands และชนะเลิศในรายการดังกล่าว ทำให้พวกเขาได้รับความสนใจและเซ็นสัญญาเข้าสังกัด RCA Records พวกเขาได้บันทึกเสียงหลายเพลงด้วยกัน แต่เนื่องจากรูปแบบที่ทำออกมาไม่ได้เป็นไปตามกระแสนิยมของตลาดช่วงนั้น ซึ่งเพลงร็อกแอนด์โรลยังเป็นที่นิยมอย่างมาก ทำให้พวกเขาถูกระงับการออกอัลบั้ม ในปี 1967 ริชาร์ดได้ตั้งวงขึ้นมาใหม่ในชื่อ Spectrum และยุบวงในปี 1968 ริสเพอริโดน
ยาไม่มีหลักฐานว่ามีประโยชน์ต่อการรักษาความผิดปกติในการรับประทาน (eating disorder) และความผิดปกติทางบุคลิกภาพ[29] โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์
โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ (Rhode Island School of Design) ชื่อย่อว่า ริซดี (RISD) เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงด้านการออกแบบและกราฟิกส์ดีไซน์แห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมืองโพรวิเดนซ์ ในรัฐโรดไอแลนด์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2420 (ค.ศ. 1877) โรงเรียนได้การจัดอันดับโดยนิตยสารยูเอสนิวส์ ให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำด้านศิลปกรรม นิวตรอน
นิวตรอนถูกค้นพบโดย เซอร์ เจมส์ แชดวิก (Sir James Chadwick) ที่มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ ในปี ค.ศ. 1932 โดยแชดวิกได้ทำการทดลองโดยการยิงอนุภาคแอลฟาจากพอโลเนียมใส่แผ่นโบรอนบาง ๆ และรองรับอนุภาคด้วยเครื่องตรวจจับที่บรรจุแก๊สไนโตรเจนไว้ภายใน พบว่ามีอนุภาคหนึ่งหลุดมาและเป็นกลางทางไฟฟ้า จึงตั้งชื่อให้ว่า "นิวตรอน" [9] โดยการทดลองของทอมสันและโกลด์สตีนที่ใช้หลอดรังสีแคโทดไม่สามารถตรวจพบนิวตรอนได้ เพราะนิวตรอนไม่มีปฏิกิริยากับขั้วแม่เหล็กไฟฟ้าที่ใช้ในการทดลอง ริสเพอริโดน
ตามหนังสือพิมพ์ เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล วันที่ 20 มิถุนายน 2555 "จอห์นสันและจอห์นสัน และกระทรวงยุติธรรมสหรัฐ ใกล้ถึงข้อตกลงในเรื่องการสืบสวนการโปรโหมตยารักษาโรคจิต Risperdal ที่ได้ทำเป็นระยะเวลายาวนาน โดยเป็นค่าปรับที่สูงสุดเกี่ยวกับการวางตลาดยาเท่าที่เคยมี ทุกฝ่ายพยายามจะรวมคดีในศาลจำนวนหนึ่ง การสืบสวนระดับรัฐ และการตรวจสอบอื่น ๆ เกี่ยวกับข้อกล่าวหาการวางตลาดที่ผิดกฎหมาย และกำลังต่อรองการจ่ายเงินจำนวน 1,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐหรือสูงกว่านั้น" ซึ่งในที่สุดบริษัทก็ถูกปรับ 2,200 ล้านเหรียญ (ประมาณ 69,366 ล้านบาท)[51] ยาปฏิชีวนะ
ต่อมาในปี ค.ศ. 1928, เซอร์ อเล็กซานเดอร์ เฟลมมิง ได้ค้นพบเพนิซิลลิน ซึ่งเป็นสารที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยราเพื่อฆ่าหรือหยุดการเจริญเติบโตของแบคทีเรียบางชนิด เฟลมมิงทำงานเพื่อช่วยเหลือทหารที่บาดเจ็บจากสงครามและมีการติดเชื้อแบคทีเรียของแผล ในการเพาะเชื้อแบคทีเรียก่อโรคเขาได้ค้นพบโดยบังเอิญว่าถาดเพาะเชื้อแบคทีเรียก่อโรคในบริเวณที่มีการปนเปื้อนรานั้นไม่มีการเจริญของแบคทีเรียดังกล่าว ซึ่งต่อมาทราบภายหลังว่ารานั้นคือสายพันธุ์ Penicillium chrysogenum [40] เฟลมมิงได้ตั้งสมมติฐานว่าราดังกล่าวอาจหลั่งสารบางอย่างที่มีฤทธิ์ในการต้านแบคทีเรีย เขาได้นำถาดเพาะเชื้อชิ้นนั้นไปเพาะเลี้ยงต่อ แล้วพบว่าเชื้อรานั้นได้ฆ่าแบคทีเรียที่ก่อให้เกิดโรคหลายชนิด และเขาได้ตั้งชื่อสารนั้นว่า เพนิซิลลิน เมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1929 เฟลมมิงเชื่อว่าคุณสมบัติในการต้านแบคทีเรียของสารนี้นั้นอาจเป็นประโยชน์ต่อการรักษาโรคติดเชื้อต่างๆ เขาจึงได้เริ่มศึกษาถึงคุณสมบัติทางชีววิทยาของเพนิซิลลินและพยายามที่จะใช้สารสกัดอย่างหยาบ (crude preparation) ที่ได้จากการศึกษาเพื่อรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียบางชนิด แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถพัฒนาสารนี้เพิ่มเติมต่อไปได้เนื่องจากไม่มีความช่วยเหลือนักเคมีที่มีความรู้และประสบการณ์[41][42] เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์
นิวตรอนถูกค้นพบในปี 1932. แนวคิดของปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์ที่ทำให้เกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ถูกสร้างขึ้นโดยนิวตรอนเป็นสื่อกลาง, ถูกค้นพบครั้งแรกโดยนักวิทยาศาสตร์ฮังการี Leó Szilárd, ในปี 1933. เขายื่นจดสิทธิบัตรสำหรับความคิดของเขาในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่ง่ายในปีต่อมาขณะที่เขาทำงานที่กระทรวงทหารเรือในกรุงลอนดอน[12]. อย่างไรก็ตามความคิด Szilárd ไม่ได้รวมความคิดของนิวเคลียร์ฟิชชั่นว่าเป็นแหล่งของนิวตรอน, เนื่องจากกระบวนการนั้นยังไม่ได้ถูกค้นพบ. ความคิดของ Szilárd สำหรับเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์โดยการใช้ปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์ที่กำเนิดจากนิวตรอนเป็นสื่อกลางในองค์ประกอบเบาได้พิสูจน์แล้วว่าทำงานไม่ได้. ริสเพอริโดน
ผลข้างเคียงที่สามัญรวมทั้งปัญหาการเคลื่อนไหว (extrapyramidal symptoms) ความง่วง ปัญหาในการมองเห็น ท้องผูก และน้ำหนักเพิ่ม[1][3] ผลข้างเคียงหนักอาจรวมความพิการทางการเคลื่อนไหวแบบถาวรคืออาการยึกยือเหตุยา (tardive dyskinesia) กลุ่มอาการร้ายจากยารักษาโรคจิต (neuroleptic malignant syndrome) โอกาสเสี่ยงฆ่าตัวตายสูงขึ้น และภาวะเลือดมีน้ำตาลมาก (hyperglycemia)[1][2] ในผู้สูงอายุที่มีอาการโรคจิต (psychosis) เนื่องจากภาวะสมองเสื่อม อาจจะเพิ่มโอกาสเสียชีวิต ยังไม่ชัดเจนว่ายาปลอดภัยที่จะใช้ระหว่างมีครรภ์หรือไม่ ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ปีก Rogallo เป็นถุงลมชนิดยืดหยุ่น ประกอบด้วยสองพื้นผิวรูปกรวยที่มีกรวยทั้งสองด้านชี้ไปข้างหน้า. ไม่ได้เป็นทั้งว่าว, เครื่องร่อนหรือชนิดใดของเครื่องบิน, ปีก Rogallo ส่วนใหญ่มักจะ มีให้เห็นในว่าวของเล่น แต่ถูกใช้ในการสร้างร่มชูชีพยานอวกาศในระหว่างการทดสอบเบื้องต้น สำหรับ"โปรแกรมเจมินี"ของนาซาในช่วงต้นทศวรรษ 1960s, ร่มชูชีพนำร่องได้, ยานบินขับเคลื่อนขนาดเบามากเหมือนรถสามล้อ, เช่นเดียวกับเครื่องร่อนแขวน. ก่อนสิ้น ปี 1948, วิศวกรการบินอเมริกัน ฟรานซิส Rogallo ได้ประสบความสำเร็จในการประดิษฐ์เป็นครั้งแรกสำหรับ ว่าวที่มีปีกยืดหยุ่นที่เขาเรียกว่า' Flexi-kite'. สิทธิบัตรถูกยื่นขอในปี ค.ศ. 1948 และได้รับการอนุมัติในปี ค.ศ. 1951. ภรรยาของเขา เกอร์ทรูด Rogallo ยังได้ทำผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญกับการประดิษฐ์, ด้วยการเย็บผ้าเป็นขนาดที่จำเป็นโดยใช้อุปกรณ์ในครัวเรือน เช่นผ้าม่านห้องครัว. Rogallo เชื่อว่าปีกที่มีความยืดหยุ่นจะให้เสถียรภาพที่ดีกว่าพื้นผิวที่คงที่, นำไปสู่ ​​การกำจัดเสากระโดงแข็งในระหว่างเที่ยวบิน. ด้วยเหตุนี้ แนวคิด Rogallo จะเห็นเป็นตัวอย่างที่คลาสสิกของความบริสุทธิ์และมีความมีประสิทธิภาพในการบิน.[38][39] ริชาร์ด แมดด็อกซ์
Dr.Richard Leach Maddox เป็นผู้ที่คิดค้นกระบวนการ Dry Plate ขึ้นมา และได้พัฒนาการนำ Gelatin มาใช้แทน Collodion ไม่ใช้เพราะการทำ Wet Plate ยากหรือว่าไม่ดี แต่เป็นเพราะเขาไม่สามารถทนกลิ่นของ สารอีเธอร์ ที่ใช้ละลาย Collodion ได้ ทำให้ Dr.Richard Maddox สุขภาพแย่ในปี 1878 Charles Bennet ได้ปรับปรุงการทำ Dry Plate โดยเอา Plate ที่ฉาบแล้วมาล้างในขณะที่ Gelatin ยังแห้งไม่ สนิททั้งนี้เพื่อชะล้างเอาเกลือเงินที่อยู่ใน Emulsionออกให้หมด เพราะถ้าทิ้งไว้จะตกผลึกแข็งตัวอยู่ที่ผิวของ Plate ทำให้ Plate มีตำหนิ 
Charles Bennet ได้ปรับปรุงเกี่ยวกับความไวแสงให้ Plate มีความไวแสงมากขึ้น โดยนำ Emulsion ไปทำให้สุกโดยใช้ความร้อนหลังจากล้าง Emulsion แล้ว ทำให้สามารถใช้ Plate แห้งถ่ายภาพด้วยความเร็วถึง 1/25 วินาทีและได้ เนกาติฟ ออกมาเป็นผลดี จากการค้นพบนี้วงการ
ถ่ายภาพทึ่งเป็นอย่างยิ่ง สเปอร์มีน
เกล็ดของสเปอร์มีนฟอสเฟตเปอร์ค้นพบครั้งแรกใน ค.ศ. 1678 ในน้ำอสุจิของมนุษย์โดย Anton Van Leeuwenhoek สเปอร์มีนถูกใช้ครั้งแรกโดยนักเคมีชาวเยอรมัน Ladenburg และ Abel ในปีค.ศ. 1888 และโครงสร้างที่ถูกต้องของสเปอร์ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1926 พร้อมกันในประเทศอังกฤษ (โดย Dudley, Rosenheim, และ Starling) และเยอรมนี ( โดย Wrede และคณะ) ไมโครโพรเซสเซอร์
RISC (Reduced Instruction Set Computer) คือ ไมโครโพรเซสเซอร์ที่มีคำสั่งน้อย แต่คำสั่งทำงานได้เร็ว เริ่มต้นพัฒนาด้วยความร่วมมือของ ไอบีเอ็ม มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 ไมโครโพรเซสเซอร์ที่ได้ คือ IBM 801, Stanford MIPS และ Berkeley RISC 1 และ 2 ไมโครโพรเซสเซอร์ชนิดนี้ในยุคต่อมาได้แก่ SPARC ของ ซัน ไมโครซิสเต็มส์ และ PowerPC ของ โมโตโรล่า พระนิจิเร็ง
ในบรรดาบทธรรมนิพนธ์ของพระนิชิเร็งบทธรรมนิพนธ์ริชโชอันโกกุรอน (การก่อตั้งคำสอนที่ถูกถ้วนแท้จริงเพื่อก่อเกิดประเทศสันติ) นับว่าโดดเด่นที่สุด ท่านยื่นหนังสือนี้ในวันที่ 16 กรกฎาคม 1260 ต่อรัฐบาลทหารคามาคูระภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการโฮโจ โทกิโยริซึ่งปกครองญี่ปุ่นในขณะนั้น
ใจความหนังสือเสนอให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกให้การสนับสนุนนับถือนิกายต่างๆ หันมานับถือสัทธรรมปุณฑริกสูตรแต่เพียงอย่างเดียวบ้านเมืองจึงจะสงบสุขพ้นหายนะ แต่ไม่ได้รับการสนใจจากรัฐบาลแม้ท่านจะยื่นหนังสือนี้ 3 ครั้งด้วยกัน จนทำให้ผู้นำประเทศหันมาปฏิบัติศรัทธาพุทธรรมของพระนิชิเร็นไดโชนิน พาราเซตามอล
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1880เกิดการขาดแคลนต้น ซิงโคน่า จึงได้มีการหาทางเลือกสำหรับยาลดไข้และได้ค้นพบยาลดไข้ตัวใหม่ ดังนี้ สเปรย์ละอองลอย
เป็นไปได้ว่า หลักการของละอองลอย อาจค้นพบมาตั้งแต่ก่อน คริสตทศวรรษที่ 1790 สเปรย์ละอองลอยชิ้นแรกประดิษฐ์ที่ ออสโล ประเทศนอร์เวย์ เมื่อ พ.ศ. 2469 (1926) โดย เอริค โรเธม (Erik Rotheim) วิศวกรเคมี และขายสิทธิบัตรให้บริษัทในสหรัฐอเมริกาเป็นเงิน 100,000 โครน องค์การไปรษณีย์นอร์เวย์จัดพิมพ์รูปบนแสตมป์ในโอกาสฉลองเมื่อ พ.ศ. 2543 (2000)  บิกีนี
การออกแบบชุดว่ายน้ำแบบสองชิ้นปรากฏขึ้นในสมัยคลาสสิก[4] ส่วนการออกแบบยุคใหม่ออกสู่สายตาสาธารณชนครั้งแรก ณ กรุงปารีส เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2489[5] วิศวกรเครื่องกลชาวฝรั่งเศส หลุยส์ เรอาร์ ได้เปิดเผยการออกแบบชุดที่เขาเรียกว่า “บิกีนี” โดยนำชื่อมาจากเกาะบิกีนีอะทอลล์ ในมหาสมุทรแปซิฟิก[6][7] ซึ่งก่อนหน้านั้นสี่วัน สหรัฐอเมริกาได้เริ่มทดสอบระเบิดนิวเคลียร์เป็นครั้งแรก เป็นส่วนของโครงการ โอเปอเรชั่น ครอสโรด ชื่อภาษาอังกฤษของเกาะมาจากชาวเยอรมันชื่อ บิกีนี ที่ตั้งให้เกาะอะทอลล์ขณะที่เป็นส่วนหนึ่งของ เยอรมัน นิวกีนี ซึ่งเป็นการรับเอาคำของภาษามาร์แชลมาใช้ จากชื่อ พิกินนี ([pʲi͡ɯɡɯ͡inʲːii̯]), หมายถึง ผิวของมะพร้าว เรอาร์ หวังว่าชุดว่ายนู้ปแบบที่เปิดเผยของเขาจะสามารถสร้างปรากฏการณ์นิยมอย่างดังระเบิดได้ทั้งทางการตลาดและในเชิงวัฒนธรรม เช่นเดียวกับการระเบิดที่เกาะบิกีนีอะทอลล์[8] Réard hoped his swimsuit's revealing style would create an "explosive commercial and cultural reaction" similar to the explosion at Bikini Atoll.[9][10][11][12][13] ชื่อสำหรับชุดของเขาจึงเป็นที่ติดหูของสื่อมวลชนและสาธารณชน[11] ประวัติฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์
คอมพิวเตอร์ในยุคเริ่มแรกยังไม่มีชิปประมวลผลหรือระบบปฏิบัติการในปัจจุบัน โดยถ้าย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 400 กว่าปีที่แล้วส่วนใหญ่ คอมพิวเตอร์เหล่านี้มักใช้ในการคำนวณมากกว่า
อุปกรณ์ชนิดแรกของโลกที่เป็นเครื่องมือในการคำนวณก็คือลูกคิดนั่นเอง ซึ่งถือได้ว่า เป็นอุปกรณ์ใช้ช่วยการคำนวณที่เก่าแก่ที่สุดในโลกและคงยังใช้งานมาจนถึงปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2158 นักคณิตศาสตร์ชาวสก็อตแลนด์ชื่อ John Napier ได้สร้างอุปกรณ์ใช้ ช่วยการคำนวณขึ้นมา เรียกว่า Napier's Bones มีรูปร่างคล้ายสูตรคูณในปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2185 นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสชื่อ Blaise Pascal คิดว่าน่าจะมีวิธีที่จะคำนวณตัวเลขได้ง่ายกว่า เขาได้ออกแบบ เครื่องมือช่วยในการคำนวณโดย ใช้หลักการหมุนของฟันเฟืองหนึ่งอันถูกหมุนครบ 1 รอบ ฟันเฟืองอีกอันหนึ่งซึ่งอยู่ ทางด้านซ้ายจะถูกหมุนไปด้วยในเศษ 1 ส่วน 10 รอบ เครื่องมือของปาสคาลนี้ถูกเผยแพร่ออกสู่สาธารณชน เมื่อ พ.ศ. 2188 แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรเนื่องจากราคาแพง และเมื่อใช้งานจริงจะเกิดฟันเฟืองติดขัดบ่อยๆ ทำให้ผลลัพธ์ที่ได้ไม่ค่อยถูกต้องตรงความเป็นจริง
ในสมัยนั้นยังไม่มีเครื่องจักรใดที่สามารถทำตามคำสั่งหรือทำงานเองโดยอัตโนมัติได้แต่ใน พ.ศ. 2344 นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศสชื่อ Joseph Marie Jacquard ได้พยายามพัฒนาเครื่องทอผ้าโดยใช้ บัตรเจาะรูในการใส่คำสั่งให้ควบคุมเครื่องทอผ้าให้ทำตามแบบที่กำหนดไว้ และแบบดังกล่าวสามารถนำมา สร้างซ้ำๆ ได้อีกหลายครั้ง ความพยายามของ Jacquard สำเร็จลงใน พ.ศ. 2348 เครื่องทอผ้านี้ถือว่าเป็น เครื่องทำงานตามคำสั่งเป็นเครื่องแรก และตั้งแต่ Jacquard ได้ประดิษฐ์สิ่งนี้ขึ้นมาทำให้มีเครื่องกลเกิดขึ้นมาหลายอย่าง และได้มีเครื่องมือชนิดหนึ่งที่ได้เปลี่ยนวงการของเครื่องคอมพิวเตอร์และการคำนวณ โดยอุปกรณ์ที่ว่านี้มีชื่อว่าเครื่องหาผลต่าง (Difference Engine) โดยเจ้าเครื่องนี้มีความคล้ายกับเครื่องคิดเลขในปัจจุบันนั่นเอง โดย Chales Babbage เป็นผู้สร้างเครื่องนี้ขึ้นมา ในปี พ.ศ. 2373 เขาได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลอังกฤษเพื่อสร้างเครื่อง Difference Engine ขึ้นมาจริงๆ แต่ในขณะที่ Babbage ทำการสร้างเครื่อง Difference Engine อยู่นั้น ได้พัฒนาความคิดไปถึงเครื่องมือในการคำนวณที่มีความสามารถสูงกว่านี้ ซึ่งก็คือเครื่องที่เรียกว่าเครื่องวิเคราะห์ (Analytical Engine) และได้ยกเลิกโครงการสร้างเครื่อง Difference Engine ลงแล้วเริ่มต้นงานใหม่ คือ งานสร้างเครื่องวิเคราะห์ ในความคิดของเขา โดยที่เครื่องดังกล่าวประกอบไปด้วยชิ้นส่วนที่สำคัญ 4 ส่วน คือ  ริสเพอริโดน
ริสเพอริโดนโดยหลักใช้รักษาโรคจิตเภท โรคอารมณ์สองขั้ว และความหงุดหงิดของคนไข้โรคออทิซึม[7] บูโพรพิออน
บูโพรพิออนถูกสังเคราะห์ขึ้นเป็นครั้งแรกโดยนาริแมน เมห์ต้า (Nariman Mehta) เมื่อปี ค.ศ. 1969 และอยู่ภายใต้สิทธิบัตรของบริษัทเคมีภัณฑ์เบอร์โรส์ เวลคัม (Burroughs Wellcome) ซึ่งต่อภายหลังถูกควบรวมเข้ากับแกล็กโซ (Glaxo) กลายเป็นบริษัทเคมีภัณฑ์ชั้นนำของโลกที่มีชื่อเสียงอย่างแกล็กโซสมิธไคลน์ในปัจจุบัน โดยบูไพรพิออนได้รับการรับรองให้ใช้เป็นยาสำหรับการรักษาโรคในสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1989 ซึ่ง ณ ตอนนั้นบูไพรพิออนยังไม่มีชื่อสามัญ จึงมักถูกเรียกด้วยชื่อการค้า จนกระทั่งมีการกำหนดชื่อสามัญให้กับยานี้ว่า บูไพรพิออน ในปี ค.ศ. 2000[16] แทรมโพลีน
แทรมโพลีนที่มีลักษณะคล้ายกับแทรมโพลีนปัจจุบันนั้น ถูกคิดค้นและพัฒนาโดย George Nissen และ Larry Griswold ในปี คศ. 1936 โดยที่ Nissen นั้นเคยเป็นนักยิมนาสติกและนักกระโดดน้ำมาก่อน ส่วน Griswold ก็เป็นหนึ่งในทีมงานของทีมยิมนาสติกเช่นกัน ที่มหาวิทยาลัยไอโอวา สหรัฐอเมริกา
พวกเขาได้แสดงการห้อยโหนศิลปินใช้สุทธิแน่นเพื่อเพิ่มค่าความบันเทิงให้ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขาและทดลองโดยการยืดชิ้นส่วนของผ้าใบที่พวกเขาได้ใส่ grommets ตามแต่ละด้านเพื่อให้กรอบเหล็กมุมโดยวิธีการของน้ำพุขด มันถูกใช้ครั้งแรกในการฝึกอบรม tumblers แต่ไม่ช้าก็กลายเป็นที่นิยมในสิทธิของตนเอง Nissen อธิบายว่าชื่อมาจากภาษาสเปน Trampolinหมายถึงคณะกรรมการการดำน้ำ . จอร์จนิสเซ่นเคยได้ยินคำว่าทัวร์สาธิตในเม็กซิโกในปลายปี 1930 และตัดสินใจที่จะใช้รูปแบบ anglicized เป็นเครื่องหมายการค้าเครื่องในปี 1942, และ Griswold Nissen สร้าง Griswold-Nissen ผ้าใบและ Tumbling บริษัท และเริ่มทำในเชิงพาณิชย์ trampolines ในซีดาร์แรพิดส์ คำทั่วไปสำหรับผ้าใบเครื่องหมายการค้าเป็นแก้วเด้งและกีฬาที่เริ่มเป็นเด้งไม้ลอย . มันได้หายไปตั้งแต่เครื่องหมายการค้าและได้กลายเป็นเครื่องหมายการค้าทั่วไป .1968 การสาธิตการ Spaceball ในช่วงต้นของการพัฒนาของพวกเขา Nissen trampolines ที่คาดว่าจะถูกนำมาใช้ในจำนวนของพื้นที่สันทนาการรวมทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องกับมากกว่าหนึ่งผู้เข้าร่วมบน trampoline เดียวกัน เกมดังกล่าวเป็น Spaceball-เกมของทั้งสองทีมที่สองบนผ้าใบเดียวกับการสร้างขึ้นเป็นพิเศษจบ "ผนัง" และ "ผนัง" กลางผ่านที่ลูกจะได้รับการผลักดันให้สามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายในด้านอื่น ๆ สิ้นสุดผนัง บูโพรพิออน
เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2007 ผู้ให้บริการข้อมูลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสำหรับผู้บริโภคจำนวน 2 รายอย่าง ConsumerLab.com และ The People's Pharmacy ได้ตีพิมพ์ผลการทดสอบการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างบูโพรพิออนที่มีชื่อการค้าที่แตกต่างกัน[125] The People's Pharmacy ได้รับรายงานหลายฉบับเกี่ยวกับการเพิ่มขึ้นของอาการไม่พึงประสงค์และการลดลงของประสิทธิภาพของยาบูโพรพิออนต้นแบบซึ่งได้รับแจ้งต่อ ConsumerLab.com เพื่อให้มีการทดสอบผลิตภัณฑ์ที่มีปัญหา ผลการทดสอบพบว่า "หนึ่งในยาต้นแบบจำนวนหนึ่งของ Wellbutrin XL ขนาด 300มิลลิกรัม ที่ถูกจำหน่ายภายใต้ชื่อ Budeprion XL 300มิลลิกรัม มีคุณสมบัติที่ทดสอบในห้องปฏิบัติการไม่ตรงตามที่ควรจะเป็นเช่นผลิตภัณฑ์ต้นแบบ"[126] แต่องค์การอาหารและยาได้เข้ามาตรวจสอบข้อร้องเรียนดังกล่าวและได้ผลสรุปว่า Budeprion XL นั้นมีคุณสมบัติเทียบเท่ากับ Wellbutrin XL ในด้านชีวปริมาณออกฤทธิ์ของทั้งบูโพรพิออนและสารเมแทบอไลต์หลักที่ออกฤทธิ์อย่างไฮดรอกซีบูโพรพิออน นอกจากนี้ องค์การอาหารและยายังกล่าวด้วยว่า การแปรปรวนของอารมณ์ที่เป็นไปตามธรรมชาติและเกิดขึ้นประจวบเหมาะกับเวลาน่าจะเป็นคำอธิบายที่เหมาะสมในผู้ที่มีอาการซึมเศร้าที่แย่ลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากเปลี่ยนยาจาก Wellbutrin XL เป็น Budeprion XL[127] แต่ในวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 2012 องค์การอาหารและยาเองได้ประกาศแย้งถึงประเด็นดังข้างต้น หลังตรวจสอบพบว่า "Budeprion XL 300มิลลิกรัมไม่ผ่านการทดสอบความเท่าเทียมกันทางผลการรักษา (Therapeutic equivalence) เมื่อเปรียบเทียบกับ Wellbutrin XL 300มิลลิกรัม"[128] อย่างไรก็ตาม องค์การอาหารและยาไม่ได้ทดสอบชีวสมมูลของยาสามัญอื่นๆ ของ Wellbutrin XL 300 มิลลิกรัม แต่ขอให้ผู้ผลิตทั้ง 4 รายส่งข้อมูลเกี่ยวกับการทดสอบนี้ไปยังองค์การอาหารและยาภายในเดือนมีนาคม 2013 เพื่อให้องค์การอาหารและยาได้ทำการพิจารณาสูตรยาสามัญของยาดังกล่าวจากผู้ผลิตบางรายที่อาจไม่ได้รับชีวสมมูล[128] โดยผลการพิจารณาที่ประกาศออกมาในช่วงเดือนตุลาคมปีเดียวกันนั้นพบว่า ไม่มียาสามัญของ Wellbutrin XL 300 มิลลิกรัม จากผู้ผลิตใดที่ไม่มีชีวสมมูลกับยาต้นแบบ[129] ริสเพอริโดน
พึ่งพบเมื่อปี 2553 ว่า ยามีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ D-amino acid oxidase ซึ่งเร่งปฏิกิริยาการสลายตัวของ D-amino acids (เช่น สารสื่อประสาทแบบ D-alanine และ D-serine)[41] พิวรีน
สารตั้งต้นสำหรับลำดับปฏิกิริยาก็คือกรดยูริก (8) ซึ่งสกัดได้จากนิ่วไตในปี 1776 โดยนักเคมีชาวเยอรมัน-สวีเดน คาร์ล วิลเฮล์ม เชเลอ
คือ กรดยูริก (8) จะสร้างปฏิกิริยากับ phosphorus pentachloride (PCl) มีผลเป็น 2,6,8-trichloropurine (10) ซึ่งก็จะแปลงเป็น 2,6-diiodopurine (11) ด้วยไฮโดรเจนไอโอไดด์ (HI) และเกลือ Phosphonium (PHI)
ผลที่ได้จะรีดิวซ์เป็นพิวรีน (1) โดยใช้ผงสังกะสี เฮลิคอปเตอร์
ในปี ค.ศ. 1861 คำว่า "เฮลิคอปเตอร์" ได้รับการบัญญัติชื่อเรียกโดย กุสตาฟ เดอ พอนดัน ดามาโคร์ท (Gustave de Ponton d'Amécourt), นักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศสที่ได้จัดการแสดงสาธิตเล็ก ๆ ให้เห็นถึงแบบจำลองที่ขับเคลื่อนด้วยพลังไอน้ำ ในขณะที่มีการเฉลิมฉลองกับการมีการประยุกต์ใช้งานนวัตกรรมใหม่ ๆ, คือ โลหะอะลูมิเนียม, แบบจำลองต่าง ๆ ที่ประดิษฐ์สร้างกันขึ้นมาก็ไม่เคยสามารถบินยกตัวมันเองขึ้นจากพื้นได้เลย ดามาโคร์ทนั้นได้มีส่วนร่วมทางด้านเกี่ยวกับภาษาศาสตร์ในการที่จะมีชีวิตอยู่ดูผลงานเพื่อให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องของการบินในแนวตั้งที่เขาคิดวาดภาพจินตนาการเอาไว้ในท้ายที่สุด พลังไอน้ำนั้นก็ได้รับความนิยมกับนักประดิษฐ์คนอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน ในปี ค.ศ. 1878 อากาศยานแบบไร้คนขับได้ถูกสร้างขึ้นโดยนักประดิษฐ์ชาวอิตาเลียนชื่อ เอนริโก ฟอร์ลานินี่ (Enrico Forlanini) โดยใช้กำลังที่ถูกขับเคลื่อนโดยเครื่องจักรไอน้ำ, เป็นการบินครั้งแรกที่เครื่องสามารถทะยานลอยตัวขึ้นไปที่ระดับความสูง 12 เมตร (40 ฟุต), ซึ่งมันได้ทำการบินร่อน (hovered) อยู่นานเป็นเวลาประมาณ 20 วินาทีหลังจากที่ได้พยายามทำการบินขึ้นไปในแนวดิ่ง นักประดิษฐ์ชื่อ เอ็มมานูเอล ดีย์เอด (Emmanuel Dieuaide) ได้ทำการออกแบบเฮลิคอปเตอร์ใช้กำลังจากเครื่องจักรไอน้ำโดยการออกแบบที่โดดเด่นโดยใช้ใบพัดโรเตอร์หมุนทวนเข็มนาฬิกาขับเคลื่อนด้วยพลังไอน้ำโดยใช้กำลังไอน้ำที่ขับเคลื่อนผ่านมาทางท่อที่ต่อมาจากหม้อไอน้ำที่ติดตั้งอยู่บนพื้นดิน [7] ในปี ค.ศ. 1887 นักประดิษฐ์ชาวกรุงปารีส, กุสตาฟ ทรูย์เว (Gustave Trouvé) ได้ออกแบบสร้างและทำการบินเฮลิคอปเตอร์แบบที่ใช้สายไฟฟ้าเป็นสายยึดโยงไว้เวลาขณะที่กำลังทำการบิน (tethered electric model helicopter) ริสเพอริโดน
—National Center for Biotechnology Information. —U.S. National Library of Medicine พาราคว็อท
พาราคว็อท () เป็นชื่อการค้าของ "N","N"′-ไดเมทิลl-4,4′-ไบไพริดิเนียม ไดคลอไรด์ เป็นยากำจัดวัชพืชชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมที่สุดในโลก ถูกสังเคราะห์ขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1882 แต่ถูกนำมาใช้กำจัดวัชพืชครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1955 ผลิตจำหน่ายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 โดยบริษัท ไอซีไอ ปัจจุบันทำการตลาดโดยบริษัท ซินเจนทา  ไอศกรีมแท่ง
มีบันทึกว่า ไอศกรีมแท่งนั้นเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1905 เมื่อแฟร็งก์ เอ็ปเพอร์สัน (Frank Epperson) เด็กชายวัยสิบเอ็ดปีชาวนครซานฟราสซิสโกคนหนึ่ง ลืมแก้วบรรจุน้ำผสมผงโซดาเสียบแท่งไม้กวนอาหารทิ้งไว้ที่ชานหลังบ้าน พอตกดึก อุณหภูมิลดลง ครั้นรุ่งเช้า เอ็ปเพอร์สันนึกขึ้นได้ และกลับไปหลังบ้านเพื่อจะนำน้ำโซดานั้นมาดื่ม แต่พบว่า น้ำในแก้วแข็งตัวเสียแล้ว เขาจึงนำแก้วดังกล่าวผ่านน้ำร้อนชั่วประเดี๋ยวเพื่อให้น้ำแข็งเลื่อนหลุดจากแก้วได้เขาจึงได้โซดาแท่งมารับประทาน แจสเปอร์ จอนส์
ระหว่าง ค.ศ. 1959 จอห์นได้สร้างสรรค์ชิ้นงานสำริดที่ผลิตขึ้นด้วยความพิถีพิถันจากวัตถุธรรมดาสามัญ เช่น ไฟฉาย และหลอดไฟ เริ่มด้วยงานค้นคว้าของเขาเกี่ยวกับวัตถุที่เป็นเหมือนสัญลักษณ์ โดยตั้งข้อสงสัยในเรื่องแนวคิดของความจริงในความสัมพันธ์ที่โยงไปสู่ตัวแทนของเขา ในปีถัดมาเขาประดิษฐ์กาแฟกระป๋องภายใต้ชื่อยี่ห้อ Sararin ซึ่งใช้ได้จริง พู่กันและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กระป๋องทั้งหมด จนกระทั่งถึงงานสำริดทั้งสองชิ้น การเลือกกระป๋องเบียร์ Baliantine ได้รับมาจากเรื่องราวเล็กๆน้อยๆของศิลปินที่ได้ฟัง William de Kooning บรรยายเกี่ยวกับความสามารถของ Leo Castelli ในการค้าขายอย่างแท้จริง แม้กระทั่งกระป๋องเบียร์ 2 กระป๋อง จอห์นยึดถือแนวคิดในงานกระป๋องทั้ง 2 ใบของเขา แม้ว่ามันจะมียี่ห้อและรายละเอียดการวาดที่เหมือนกัน แท้ที่จริงทั้งสองมีการออกแบบที่ต่างกัน กระป๋องด้านซ้ายคือรูปแบบของสมัยที่นิยมแบบเก่า ถูกเปิดโดยรูเล็กๆที่ผิวด้านบน (เห็นเหมือนรอยโดนเจาะ 2 รอย) ในขณะที่กระป๋องอีกใบหนึ่งคือรูปแบบใหม่ที่มาพร้อมกับฝาที่เปิด การพิจารณาถึงผลิตภัณฑ์ชั้นรองนี้พัฒนาโดยการอธิบายด้วยวิธีการที่แยบยล ที่ซึ่งจอห์นเขียนถึงความเหมือนกันทางโลกท่ามกลางความแตกต่างที่ดูไม่โดดเด่น ริสเพอริโดน
หมวดหมู่:Atypical antipsychotics หมวดหมู่:ออทิซึม หมวดหมู่:Benzisoxazoles หมวดหมู่:Janssen Pharmaceutica หมวดหมู่:Lactams หมวดหมู่:Organofluorides หมวดหมู่:Piperidines หมวดหมู่:ยาหลักขององค์การอนามัยโลก พิเพอรีน
พิเพอรีน () เป็นแอลคาลอยด์ในกลุ่ม Piperidine พบมากในเมล็ดพริกไทยและดีปลี ซึ่งอยู่ในวงศ์ Piperaceae สารพิเพอรีน เป็นสารที่ให้รสร้อน ออกฤทธิ์กระตุ้นต่อมรับรส ทำให้กรดในในกระเพาะถูกหลั่งขึ้นมา มีฤทธิ์ในการขับเหงื่อ ปัสสาวะ และไล่แมลงด้วย หลุยส์ วิตตอง
ในช่วงเวลานี้หลุยส์วิตตองเริ่มนำเอาหนังมาใช้ในผลิตภัณฑ์ส่วนใหญ่ซึ่งมีตั้งแต่กระเป๋าและกระเป๋าถือขนาดเล็กไปจนถึงกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ บริษัทได้ปรับปรุงลายผ้ามอนอแกรมในปี ค.ศ.1959 เพื่อเพิ่มความนุ่มนวลให้กับกระเป๋า เป็นที่เชื่อกันว่าในปี ค.ศ.1920 การปลอมแปลงได้กลายเป็นประเด็นสำคัญที่จะดำเนินต่อไปในศตวรรษที่ 21 ในปี 1966 กระเป๋าพาพิลลอนได้เปิดตัว (กระเป๋าทรงกระบอกที่ยังคงเป็นที่นิยมในปัจจุบัน) โดยปี ค.ศ.1977 มีรายได้ประจำปีไม่เกิน 70 ล้านฟรังก์ (48 ล้านบาท) หนึ่งปีต่อมาได้เปิดร้านครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น ในกรุงโตเกียวและโอซะกะ ในปี ค.ศ.1981 ริษัทได้ร่วมมือกับ อเมริกาส์คัพ เพื่อสร้างหลุยส์วิตตองคัพ สำหรับการแข่งขันเรือยอชท์ หลังจากที่หลุยส์ วิตตอง ขยายสาขาในเอเชียด้วยการเปิดสาขาในกรุงไทเปในประเทศไต้หวันในปี ค.ศ.1983 และในกรุงโซลประเทศเกาหลีใต้ในปี ค.ศ.1984 ในปี ค.ศ.1985 สายหนังอีพิ ถูกนำมาใช้ ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (หลัง ค.ศ. 1991)
ใน ค.ศ. 1641, สิทธิบัตรแรกในอเมริกาเหนือออกให้กับ ซามูเอล วินสโลว โดยศาลทั่วไปของแมสซาชูเซตสำหรับวิธีการใหม่ของการทำเกลือ.[1][2][3] วันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1790 ประธานาธิบดีจอร์จ วอชิงตัน ลงนามใน กฎหมายสิทธิบัตร 1790 (1 Stat. 109) เพื่อใช้เป็นกฎหมายที่ประกาศว่า สิทธิบัตรจะออกให้กับ "ศิลปะที่มีประโยชน์ใดๆ, การผลิต, เครื่องยนต์, เครื่องจักร, หรืออุปกรณ์, หรือ การปรับปรุงใดๆ ที่ไม่เป็นที่รู้จักหรือถูกใช้มาก่อน.""[4] วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1790, ซามูเอล ฮอปกินส์ แห่งพิตต์สฟอร์ด, รัฐเวอร์มอนต์ กลายเป็นคนแรกในประเทศสหรัฐอเมริกาในการยื่นแบบและได้รับสิทธิบัตรสำหรับวิธีการที่ดีขึ้นของ " การทำหม้อ และขี้เถ้าไข่มุก."[5] กฎหมายสิทธิบัตร 1836 (Ch. 357, 5 Stat. 117) ชี้แจงเพิ่มเติมกฎหมายสิทธิบัตรประเทศสหรัฐอเมริกา ที่มีขอบเขตของการจัดตั้งสำนักงานสิทธิบัตรเพื่อใช้เป็นที่ยื่นขอจดสิทธิบัตร, ทำการประมวลผล, และอนุญาต, ขึ้นอยู่กับภาษาและขอบเขตของการประดิษฐ์ของผู้ร้อง, สำหรับ ระยะคุ้มครองสิทธิบัตรจาก 14 ปีที่มีส่วนขยายเพิ่มขึ้นไปอีกถึง 7 ปี.[4] อย่างไรก็ตาม ข้อตกลงรอบอุรุกวัยของกฎหมายปี 1994 (English: Uruguay Round Agreements Act of 1994 (URAA)) เปลี่ยนระยะคุ้มครองสิทธิบัตรในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นรวม 20 ปี, มีผลสำหรับการยื่นแบบขอสิทธิบัตรในหรือหลังวันที่ 8 มิถุนายน 1995, จึงเป็นการนำกฎหมายสิทธิบัตรของประเทศสหรัฐอเมริกาให้สอดคล้องกับกฎหมายสิทธิบัตรระหว่างประเทศ.[6] บทบัญญัติสมัยใหม่ของกฎหมายที่ใช้กับสิ่งประดิษฐ์ถูกนำออกมาใช้ ใน หัวเรื่องที่ 35 ของรหัสสหรัฐอเมริกา (Ch. 950, ตอน 1, 66 Stat 792) กระดาษอิเล็กทรอนิกส์
กระดาษอิเล็กทรอนิกส์นั้นมีการพัฒนาครั้งแรก ในราวทศวรรษ 1970 โดย Nick Sheridon แห่งศูนย์วิจัยแพโล แอลโต ของซีรอกซ์ กระดาษอิเล็กทรอนิกส์ชิ้นแรก เรียกว่า Gyricon ประกอบด้วยทรงกลมโพลีเอทีลีน มีขนาดระหว่าง 20-100 ไมโครเมตร แต่ละทรงกลมประกอบด้วยพลาสติกสีดำมีประจุลบที่ด้านหนึ่ง และพลาสติกสีขาวมีประจุบวกอีกด้านหนึ่ง ทรงกลมนี้ถูกฝังอยู่ในแผ่นซิลิโคนโปร่งใส แต่ละลูกจะแขวนลอยอยู่ในฟองน้ำมัน ทำให้มันสามารถหมุนไปได้โดยอิสระ สภาพขั้วของแรงดันไฟฟ้าที่จ่ายให้ขั้วไฟฟ้าแต่ละคู่ จะพิจารณาว่าด้านขาวหรือด้านดำที่หันขึ้นด้านบน และจะทำให้พิกเซลสีดำหรือสีขาวปรากฏขึ้น นิวตรอน
นิวตรอนเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการผลิตพลังงานนิวเคลียร์ ในทศวรรษหลังจากที่นิวตรอนที่ถูกค้นพบในปี 1932[4] นิวตรอนถูกนำมาใช้เพื่อให้เกิดการกลายพันธ์ของนิวเคลียส (English: nuclear transmutation) ในหลายประเภท ด้วยการค้นพบของ นิวเคลียร์ฟิชชัน ในปี 1938[5] ทุกคนก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า ถ้าการฟิชชันสามารถผลิตนิวตรอนขึ้นมาได้ นิวตรอนแต่ละตัวเหล่านี้อาจก่อให้เกิดฟิชชันต่อไปได้อีกในกระบวนการต่อเนื่องที่เรียกว่า ปฏิกิริยาลูกโซ่นิวเคลียร์[6] เหตุการณ์และการค้นพบเหล่านี้นำไปสู่​​เครื่องปฏิกรณ์ที่ยั่งยืนด้วยตนเองเป็นครั้งแรก (Chicago Pile-1, 1942) และอาวุธนิวเคลียร์ครั้งแรก (ทรินิตี้ 1945) แพริโดเลีย
ในปี ค.ศ. 1971 นักเขียนชาวลัตเวีย Konstantīns Raudive พิมพ์หนังสือ Breakthrough (การค้นพบ) ให้รายละเอียดกับสิ่งที่ขาเชื่อว่าเป็นการค้นพบ electronic voice phenomenon (ปรากฏการณ์เสียงอิเล็กทรอนิกส์ ตัวย่อ EVP) ซึ่งต่อมาได้รับคำอธิบายว่าเป็นปรากฏการณ์แพริโดเลียทางหู[6] เซพเพลิน
เซพเพลิน () เป็นเรือเหาะมีโครง (rigid airship) ประเภทหนึ่ง บุกเบิกโดยเคานท์เฟอร์ดินันด์ ฟอน เซพเพลิน ชาวเยอรมัน ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 แนวคิดของเซพเพลินร่างไว้ครั้งแรกใน ค.ศ. 1874 และสรุปรายละเอียดใน ค.ศ. 1893 จดสิทธิบัตรในเยอรมนีใน ค.ศ. 1895 และในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1899 หลังแบบเซพเพลินประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่น คำว่า "เซพเพลิน" ก็ได้ถูกใช้หมายถึงเรือเหาะมีโครงทุกประเภทอย่างไม่เป็นทางการ เซพเพลินบินเชิงพาณิชย์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1910 โดยดอยท์เชอ ลุฟท์ชิฟฟาทส์-อาเก (DELAG) สายการบินแรกของโลกในกรมสรรพากร จนถึงกลาง ค.ศ. 1914 DELAG รับส่งผู้โดยสารกว่า 34,000 คน ในกว่า 1,500 เที่ยวบิน หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งปะทุ กองทัพเยอรมันใช้เซพเพลินอย่างกว้างขวางเพื่อทิ้งระเบิดและสอดแนม ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ห่วงบาสงอได้ เป็นห่วงบาสเก็ตบอลที่สามารถโค้งงอได้เล็กน้อย เมื่อผู้เล่นยัดห่วงบาสเกตบอลแล้วมันจะดีดกลับทันทีเป็นรูปร่างเดิมเมื่อผู้เล่นปล่อยมือ. มันจะช่วยให้ผู้เล่นสามารถ dunk ลูกโดยไม่ทำให้แป้นบาสแตกและจะช่วยลดความเป็นไปได้ของการบาดเจ็บที่ข้อมือ. อ้างถึง Lemelson Center, หน่วยร่วมมือของ สถาบันสมิธโซเนียน ในกรุงวอชิงตันดีซี, ห่วงบาสงอได้ถูกคิดค้นโดย อาร์เธอร์ Ehrat. หลังจากหกปี, จาก กรกฎาคม 1976 ถึงธันวาคม 1982, Ehrat ได้ยื่นรับสิทธิบัตร(สิทธิบัตรสหรัฐอเมริกาเลขที่ 4365802). ใบสมัครของเขาถูกปฏิเสธถึงสองครั้ง, เนื่องจากผู้ตรวจสอบสิทธิบัตร พอล ชาปิโร ให้ข้อสังเกตว่า เฟรเดอริก C. Tyner ได้ถือสิทธิบัตรสำหรับอุปกรณ์ที่คล้ายกัน (สิทธิบัตรสหรัฐอเมริกาเลขที่ 4111420). อย่างไรก็ตาม ศาลอุทธรณ์ตัดสินเป็นประโยชน์กับ Ehrat, เมื่อเขาได้พิสูจน์ด้วยการรับรองสำเนาของการตรวจสอบที่ไม่ผ่านและร่างคร่าวๆของสิ่งประดิษฐ์ของเขา, ว่าเขากำลังทำงานอยู่กับเป้าหมายของห่วงบาสเกตบอลที่งอได้ของเขาในปี 1975 ก่อนที่ เฟรเดอริก เทย์เนอร์ จะมีความคิดในเรื่องนี้ของเขา.[237] ริสเพอริโดน
ในโรคซึมเศร้า ถ้ายาที่รักษาในเบื้องต้น (ซึ่งปกติเป็นยากลุ่ม SSRI) ไม่ช่วยบรรเทาอาการพอเพียง มีเทคนิคให้ยาเพิ่ม (adjuncts) คือ ใช้ยารักษาโรคจิต (antipsychotic) รวมกับยาแก้ซึมเศร้า โดยเฉพาะยารักษาโรคจิตแบบ atypical เช่น aripiprazole, quetiapine, olanzapine, และ ริสเปอริโดน[27] ริสเพอริโดน
นักวิชาการบางท่านแนะนำให้จำกัดใช้ยานี้และยา aripiprazole ในบุคคลที่มีปัญหาพฤติกรรมมากที่สุดเพื่อลดโอกาสเสี่ยงต่อผลข้างเคียงที่ไม่ต้องการของยาให้น้อยที่สุด[25] ส่วนหลักฐานประสิทธิภาพของยากับวัยรุ่นและผู้ใหญ่วัยต้นที่มีโรคออทิซิมชัดเจนน้อยกว่า[26] ลูกบาศก์ของรูบิก
ลูกบาศก์ของรูบิกได้รับการคิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1974 โดยแอร์เนอ รูบิก สถาปนิกชาวฮังการีผู้สนใจในเรขาคณิตและรูปทรงสามมิติ แอร์เนอได้จดสิทธิบัตร HU170062 สิ่งประดิษฐ์ในชื่อ "ลูกบาศก์มหัศจรรย์" (Magic Cube) ในปี ค.ศ. 1975 ที่ประเทศฮังการี แต่ไม่ได้จดสิทธิบัตรนานาชาติ มีการผลิตชุดแรกเพื่อสำรวจตลาดในปลายปี ค.ศ. 1977 โดยจำหน่ายในร้านของเล่นในกรุงบูดาเปสต์ โรคริดสีดวงทวาร
ในปี 460 ก่อนคริสต์ศักราช งานเขียนของฮิปพอคราทีส (Hippocratic corpus) ได้บรรยายวิธีรักษาพยาบาลซึ่งคล้ายเคียงกับวิธีสมัยใหม่คือการรัดหนังยางไว้ว่า “หัวริดสีดวงต่าง ๆ นั้น เมื่อรักษา ท่านอาจทำด้วยการเอาเข็มยึดตรึงพวกมันไว้ แล้วผูกพวกมันด้วยเส้นด้ายขนสัตว์ที่หนา ๆ และอย่ากวนหรือชะน้ำหรือทายา จนกว่าจะหลุดออกไปเอง โดยทิ้งหัวหนึ่งเหลือไว้เสมอ และเมื่อผู้ป่วยหายดีขึ้น จัดให้ทานยาสมุนไพรคือเฮลเลอบอร์ (Hellebore เพื่อให้ถ่าย) ”[10] คัมภีร์ไบเบิลก็อาจกล่าวถึงโรคริดสีดวงทวารไว้ด้วย[9] พอล ดิแรก
ซึ่งสมการดังกล่าวเป็นที่มาและอธิบายพฤติกรรมของปฏิอนุภาค โดยพบว่าจากการแก้สมการจะได้คำตอบที่เป็นไปได้อย่างทัดเทียมกัน 2 คำตอบ และได้ประกาศ ในปี ค.ศ.1931 ว่า อิเล็กตรอน มี 2 ชนิด คือ ชนิดมีประจุไฟฟ้าลบ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดี และชนิดใหม่มีประจุไฟฟ้าบวก จากนั้นอิเล็กตรอนมีประจุไฟฟ้าบวกก็ถูกค้นพบจริงจากการทดลอง ผู้ค้นพบปฏิอนุภาคของอิเล็กตรอน หรือ โปสิตรอน คือ คาร์ล เดวิด แอน เดอร์สัน (Carl David Anderson) ในปี ค.ศ.1932 จากการศึกษารังสีคอสมิก โดยเขาเคยได้เสนอชื่อเรียกอนุภาคอิเล็กตรอนที่คุ้นเคยกันดี ซึ่งมีประจุไฟฟ้าเป็นลบว่า เนกาตรอน (Negatron) แต่ไม่เป็นที่นิยมเรียกกันชื่อนี้จึงเลือนหายไป ซินโครตรอน
แนวคิดเรื่องซินโครตรอนได้ถูกคิดค้นโดย วลาดิเมียร์ เว็คสเลอร์ ในปี ค.ศ.1944. เอ็ดวิน แมคมิลานได้สร้างเครื่องซินโครตรอนอิเล็กตรอนเครื่องแรกในปี ค.ศ.1945 เครื่องซินโครตรอนโปรตอนเครื่องแรกออกแบบโดยเซอร์มาร์คัส โอลิแฟนท์ และสร้างในปี ค.ศ.1952. ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
จานเสียงเลเซอร์เป็นแผ่นเสียงที่เล่นโดยใช้แสงเลเซอร์เป็นตัวรับแทนเข็มปลายเพชรแบบดั้งเดิม. ระบบการเล่นนี้มีข้อได้เปรียบที่ไม่ซ้ำใครเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสทางกายภาพกับแผ่นบันทึกในระหว่างการเล่น; แทนที่จะทำอย่างนั้น, ลำแสงที่โฟกัสจะกวาดตามร่องที่สูงต่ำของสัญญาณบนไวนิลด้วยแรงเสียดทานเป็นศูนย์, แบบเดียวกับที่อ่านแผ่น CD. จานเสียงเลเซอร์ถูกคิดขึ้นเป็นครั้งแรก โดย โรเบิร์ต เอส Reis, ในขณะที่ทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านการประมวลผลสัญญาณแอนะล็อกสำหรับกองทัพอากาศสหรัฐ และกระทรวงกลาโหมสหรัฐ.[257] โอเทลโล่
โอเทลโล่ () เป็นหมากกระดานชนิดหนึ่ง ซึ่งมีรูปแบบและกติกาที่เรียบง่าย ตัวหมากมีสีขาวและสีดำ คล้ายกับหมากล้อมโอเทลโล่ เป็นหมากกระดานที่ถูกคิดค้นในราวปี ค.ศ. 1880 โดยชาวอังกฤษ นามว่า ลูอิส วอเตอร์แมน แรกเริ่มมีชื่อว่า รีเวอร์ซี่ (Reversi) ต่อมาในปี ค.ศ. 1898 บริษัท ราเวนส์เบอร์เกอร์ (Ravensburger) ประเทศเยอรมันได้ทำการซื้อลิขสิทธิ์ และทำการจำหน่ายหมากกระดานชนิดนี้เป็นครั้งแรก ในชื่อเกมว่า รีเวอร์ซี่ ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ปืนเรดาร์หรือปืนความเร็วเป็นปืน Doppler ขนาดเล็กที่ใช้ในการตรวจสอบความเร็วของวัตถุ, มันทำงานขึ้นอยู่กับปรากฏการณ์ดอปเพลอร์(English: Doppler effect) ที่นำไปใช้กับ ลำแสงเรดาร์ในการวัดความเร็วของวัตถุที่มันยิงไปถึง. ปืนเรดาร์อาจจะเป็นแบบมือถือหรือติดตั้งบนยานพาหนะ. ไบรซ์ เค บราวน์ คิดค้นปืนเรดาร์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954.[90] ปุ่มกระสัน
ในบทความทางการแพทย์ ได้รับรองการมีอยู่จริงของคลิตอริสเป็นครั้งแรกในศตวรรษที่ 16 โดยเรอัลโด โคลอมโบ (Realdo Colombo) อาจารย์ด้านศัลยกรรมแห่งมหาวิทยาลัยพาดัว (University of Padua) ประเทศอิตาลี โดยเขาได้เขียนหนังสือชื่อ De re anatomica ขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1559 ซึ่งได้อ้างถึง "ที่ตั้งแห่งสำราญของหญิง" (seat of woman's delight) พลังงานนิวเคลียร์
ในปี 1932 เจมส์ แชดวิกค้นพบนิวตรอน[26] ซึ่งได้รับการยอมรับในทันทีว่าเป็นเครื่องมือที่มีศักยภาพสำหรับการทดลองนิวเคลียร์เพราะมันไม่มีประจุไฟฟ้า. การทดลองด้วยการระดมยิงวัสดุด้วยนิวตรอนทำให้ Frédéric และ Irène Joliot-Curie ได้ค้นพบกัมมันตภาพรังสีที่ถูกสร้างขึ้นในปี 1934, ซึ่งยอมให้ทำการสร้างองค์ประกอบที่เหมือนเรเดียมด้วยราคาน้อยกว่าเรเดียมธรรมชาติ[27]. งานต่อไปโดย Enrico Fermi ในปี 1930s เน้นการใช้นิวตรอนช้าในการเพิ่มประสิทธิภาพของกัมมันตภาพรังสีที่เกิด. การทดลองที่ระดมยิงยูเรเนียมด้วยนิวตรอนทำให้ Fermi เชื่อว่าเขาได้สร้างองค์ประกอบ transuranic ขึ้นใหม่ซึ่งได้รับการขนานนามว่า hesperium. [28]. ริสเพอริโดน
ริสเพอริโดนเป็นยากลุ่ม atypical antipsychotic กลไกการออกฤทธิ์ของมันยังไม่ชัดเจน แต่เชื่อว่าเกี่ยวกับความเป็นปฏิปักษ์ต่อระบบโดพามีน (dopamine antagonist)[1] ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
อุปกรณ์ Digital Micromirror Device (DMD) เป็นชิปซิลิกอนที่มีกระจกอะลูมิเนียมขนาดจิ๋วแขวนอยู่ถึง 2 ล้านชิ้น, ทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมแบบดิจิตอลที่เอียงหลายพันครั้งต่อวินาที เพื่อที่จะสร้างภาพโดยการยิงพัลส์ดิจิตอลผ่านเลนส์ฉายไปที่จอโทรทัศน์หรือจอภาพยนตร์. อุปกรณ์ Digital Micromirror Device ถูกคิดค้นโดย ดร. Larry Hornbeck ขณะที่ทำงานที่ Texas Instruments และยังถือสิทธิบัตรหลายรายการที่เกี่ยวข้องกับเทคโนโลยี DMD อีกด้วย. [264] ภาษาเอสเปรันโต
ภาษาเอสเปรันโตคิดค้นขึ้นช่วงปลาย คริสต์ทศวรรษ 1870 และต้น คริสต์ทศวรรษ 1880 โดยซาเมนฮอฟในช่วงเวลาพัฒนา 10 ปีนั้น ซาเมนฮอฟได้ใช้เวลาในการแปลวรรณกรรมต่าง ๆ มาเป็นภาษาเอสเปรันโต รวมทั้งการเขียนและพัฒนาหลักไวยกรณ์ต่างๆของภาษา โดยหนังสือไวยกรณ์เล่มแรกในภาษาเอสเปรันโต ชื่อ Международный языкъ. Предисловіе и полный учебникъ หรือที่เรียกกันว่า อูนูอาลิโบร (Unua Libro ความหมายในภาษาเอสเปรันโตว่า "หนังสือเล่มแรก") ตีพิมพ์ที่ กรุงวอร์ซอว์ ในเดือน กรกฎาคม พ.ศ. 2430 ซึ่งหลังจากนั้นจำนวนผู้ใช้ภาษาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วภายใน 20 ปีต่อมา โดยเริ่มต้นจากจักรวรรดิรัสเซีย และ ยุโรปตะวันออก และได้เข้าสู่ ยุโรปตะวันตก อเมริกา ประเทศจีน และ ประเทศญี่ปุ่น ต่อมาในปี พ.ศ. 2448 การประชุมเอสเปรันโตสากล ได้จัดตั้งขึ้น โดยจัดครั้งแรกที่เมือง บูโลญจน์ ซูร์ แมร์ (Boulogne-sur-Mer) ในประเทศฝรั่งเศส และหลังจากนั้นมีการจัดประชุมกันทุกปี (ยกเว้นช่วงสงครามโลก) โดยเปลี่ยนสถานที่จัดไปทั่วโลก ดอกซีไซคลีน
หลังจากมีการค้นพบเพนิซิลลิน ยาดังกล่าวได้เข้ามามีส่วนในการปฏิวัติการรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นอย่างมาก ในห้วงเวลานั้นบริษัทยาหลายบริษัทได้มุ่งเป้ามายังการคิดค้นพัฒนายาปฏิชีวนะชนิดใหม่โดยใช้กระบวนการการสำรวจทางชีวภาพ (Bioprospecting) เพื่อค้นหาโครงสร้างต้นแบบของยาปฏิชีวนะกันอย่างแพร่หลาย อเมริกันไซยานามิดถือเป็นหนึ่งบริษัทในจำนวนนี้ โดยในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1940 นักเคมีของบริษัทดังกล่าวได้ค้นพบคลอร์เตตราไซคลีน ซึ่งเป็นยาปฏิชีวนะชนิดแรกของกลุ่มเตตราซัยคลีนที่ถูกค้นพบ[9] หลังจากนั้นไม่นานนัก นักวิทยาศาสตร์ของไฟเซอร์ได้ค้นพบยาปฏิชีวนะอีกชนิดหนึ่งในกลุ่มเดียวกันและถูกให้ชื่อว่าออกซิเตตราไซคลีน และต่อมาได้มีการผลิตยาดังกล่าวเพื่อการจำหน่ายเชิงพาณิชย์ภายใต้ชื่อการค้า Terramycin ยาปฏิชีวนะทั้งสองชนิดที่ถูกค้นพบนี้ล้วนเป็นผลผลิตที่ได้จากธรรมชาติ เช่นเดียวกันกับเพนิซิลลินที่นักวิทยาศาสตร์ในขณะนั้นล้วนเชื่อว่า ยาปฏิชีวนะที่เป็นผลิตผลที่ได้จากธรรมชาตินี้ล้วนมีประสิทธิภาพในการรักษาที่สมบูรณ์แบบกว่ายาที่ได้จากแหล่งอื่น การปรับเปลี่ยนโครงสร้างของยาเหล่านี้อาจทำให้ประสิทธิภาพของยาลดลงจากเดิมก็เป็นได้ อย่างไรก็ตาม ทีมนักวิทยาศาสตร์ของไซเฟอร์ภายใต้การนำของลอยด์ คอนโอเวอร์ (Lloyd Conover) ได้ทำการดัดแปลงโครงสร้างของยาปฏิชีวนะสองชนิดดังข้างต้น ซึ่งนำไปสู่การค้นพบเตตราซัยคลีน ซึ่งถือเป็นยาปฏิชีวนะกึ่งสังเคราะห์ตัวแรกของกลุ่มนี้ ต่อมาในช่วงต้นของคริสต์ทศวรรษ 1960 ทีมวิจัยของชาร์ลี สตีเฟน (Charlie Stephens) ได้ทำการศึกษาดัดแปลงโครงสร้างของยาดังกล่าวจนได้อนุพันธุ์ของเตตราซัยคลีนที่มีความคงตัวและมีประสิทธิภาพเชิงเภสัชวิทยามากขึ้น โดยยาที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยทีมวิจัยข้างต้นก็คือ ดอกซีไซคลีน โดยดอกซีไซคลีนได้รับการรับรองจากองค์การอาหารและยาของสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1967[9] ฟิสิกส์นิวเคลียร์
Rutherford model ทำงานได้ค่อนข้างดีจนกระทั่งการศึกษาของสปินนิวเคลียร์ () ได้มีการดำเนินการโดยนายฝรังโก Rasetti ที่สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียในปี 1929 โดยในปี 1925 เป็นที่รู้จักกันว่าโปรตอนและอิเล็กตรอนมีสปินเท่ากับ 1/2 และใน Rutherford model ของไนโตรเจน-14, 20 จากทั้งหมด 21 อนุภาคนิวเคลียร์ควรจะมีการจับคู่กันเพื่อหักล้างการสปินของกันและกัน และอนุภาคแปลกสุดท้ายควรจะเหลือนิวเคลียสที่มีสปินสุทธิเท่ากับ 1/2 อย่างไรก็ตาม Rasetti ค้นพบว่าไนโตรเจน-14 มีสปินเท่ากับ 1 ริสเพอริโดน
ริสเพอริโดนจะผ่านการสลายตัวในตับและการขับออกทางไต แนะนำให้ใช้ยาขนาดต่ำสำหรับคนไข้ที่มีโรคตับหรือไตหนัก[30] เมแทบอไลต์ออกฤทธิ์ของยา คือ paliperidone ก็ใช้เป็นยารักษาโรคจิตเหมือนกัน (antipsychotic)[39] ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ใน ค.ศ. 1641, สิทธิบัตรแรกในอเมริกาเหนือออกให้กับ ซามูเอล วินสโลว โดยศาลทั่วไปของแมสซาชูเซตสำหรับวิธีการใหม่ของการทำเกลือ.[1][2][3] วันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1790 ประธานาธิบดีจอร์จ วอชิงตัน ลงนามใน กฎหมายสิทธิบัตร 1790 (1 Stat. 109) เพื่อใช้เป็นกฎหมายที่ประกาศว่า สิทธิบัตรจะออกให้กับ "ศิลปะที่มีประโยชน์ใดๆ, การผลิต, เครื่องยนต์, เครื่องจักร, หรืออุปกรณ์, หรือ การปรับปรุงใดๆ ที่ไม่เป็นที่รู้จักหรือถูกใช้มาก่อน.""[4] วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1790, ซามูเอล ฮอปกินส์ แห่งพิตต์สฟอร์ด, รัฐเวอร์มอนต์ กลายเป็นคนแรกในประเทศสหรัฐอเมริกาในการยื่นแบบและได้รับสิทธิบัตรสำหรับวิธีการที่ดีขึ้นของ " การทำหม้อ และขี้เถ้าไข่มุก."[5] กฎหมายสิทธิบัตร 1836 (Ch. 357, 5 Stat. 117) ชี้แจงเพิ่มเติมกฎหมายสิทธิบัตรประเทศสหรัฐอเมริกา ที่มีขอบเขตของการจัดตั้งสำนักงานสิทธิบัตรเพื่อใช้เป็นที่ยื่นขอจดสิทธิบัตร, ทำการประมวลผล, และอนุญาต, ขึ้นอยู่กับภาษาและขอบเขตของการประดิษฐ์ของผู้ร้อง, สำหรับ ระยะคุ้มครองสิทธิบัตรจาก 14 ปีที่มีส่วนขยายเพิ่มขึ้นไปอีกถึง 7 ปี.[4] อย่างไรก็ตาม ข้อตกลงรอบอุรุกวัยของกฎหมายปี 1994 (English: Uruguay Round Agreements Act of 1994 (URAA)) เปลี่ยนระยะคุ้มครองสิทธิบัตรในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นรวม 20 ปี, มีผลสำหรับการยื่นแบบขอสิทธิบัตรในหรือหลังวันที่ 8 มิถุนายน 1995, จึงเป็นการนำกฎหมายสิทธิบัตรของประเทศสหรัฐอเมริกาให้สอดคล้องกับกฎหมายสิทธิบัตรระหว่างประเทศ.[6] บทบัญญัติสมัยใหม่ของกฎหมายที่ใช้กับสิ่งประดิษฐ์ถูกนำออกมาใช้ ใน หัวเรื่องที่ 35 ของรหัสสหรัฐอเมริกา (Ch. 950, ตอน 1, 66 Stat 792) ไอบิวพรอเฟน
ไอบิวพรอเฟนนั้น สตูเวิร์ด แอดัมส์ (Stewart Adams) ค้นพบใน ค.ศ. 1961 และนำออกขายในชื่อ "บรูเฟน" (Brufen) ภายหลังมียี่ห้ออื่น ๆ อีก เช่น "แอดวิล" (Advil), "มอตริน" (Motrin), และ "นูโรเฟน" (Nurofen) ไอบิวพรอเฟนเริ่มตีตลาดในสหราชอาณาจักรเมื่อ ค.ศ. 1969 และในสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1974 ไอบิวพรอเฟนยังได้รับการบรรจุในทะเบียนต้นแบบยาสำคัญขององค์การอนามัยโลก ซึ่งมีรายการยาที่สำคัญอย่างยิ่งยวดและจำเป็นต่อระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน วุพเพอร์ทาล
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 เมืองนี้เป็นหนึ่งในเมืองอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป ปัจจุบันยังคงเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญ ผลิตสิ่งทอ โลหกรรม เคมีภัณฑ์ เภสัชภัณฑ์ (ยาแอสไพรินได้รับการคิดค้นที่เมืองนี้ในปี ค.ศ. 1897 โดยบริษัทไบเออร์) สินค้าอิเล็กทรอนิกส์ รถยนต์ ยาง ยานพาหนะ และเครื่องมือการพิมพ์ ริสเพอริโดน
ในเดือนสิงหาคม 2555 บริษัทตกลงจ่าย 181 ล้านเหรียญสหรัฐแก่มลรัฐ 36 รัฐเพื่อยุติการฟ้องคดีว่า บริษัทได้โปรโหมตยาเพื่อใช้ในการรักษานอกป้ายรวมทั้ง ภาวะสมองเสื่อม การจัดการความโกรธ และโรควิตกกังวล[52] ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
กอร์เท็กซ์ เป็นผ้ากันน้ำระบายอากาศได้และถูกทำขึ้นโดยใช้กระบวนการพอลิเมออิมัลชัน กับกรด perfluorooctanoic fluorosurfactant. กอร์เท็กซ์ ร่วมคิดค้นโดย Wilbert L. กอร์ , Rowena เทย์เลอร์ และ ลูกชายของกอร์ โรเบิร์ต ดับบลิว กอร์ สำหรับใช้ในอวกาศ. โรเบิร์ต กอร์ ได้รับสิทธิบัตรวันที่ 27 เมษายน 1976 สำหรับ รูปแบบที่มีรูพรุน ของ polytetrafluoroethylene ที่มีโครงสร้างขนาดเล็กที่โดดเด่นด้วยโหนดที่เชื่อมต่อกันโดยเส้นใยฝอย. โรเบิร์ต กอร์, Rowena เทย์เลอร์ และ ซามูเอล อัลเลน ได้รับการจดสิทธิบัตรเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 1980 สำหรับ "ลามิเนตกันน้ำ".[238] ดอกซีไซคลีน
ในขณะที่สิทธิบัตรของดอกซีไซคลีนเริ่มขึ้นใกล้จะหมดอายุลงในช่วงต้นทศวรรษ 1970 สิทธิบัตรของยานี้ได้คดีความฟ้องร้องกันระหว่างไฟเซอร์กับอินเตอร์เนชันแนล เรคติไฟเออร์ (International Rectifier)[11] ซึ่งคดีความดังกล่าวนั้นไม่สามารถหาข้อยุติได้จนถึงปี ค.ศ. 1983 จึงถือได้ว่าคดีการฟ้องร้องดังกล่าวเป็นคดีที่เกี่ยวเนื่องกับสิทธิบัตรที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาในขณะนั้น[12] โดยศาลตัดสินให้ไฟเซอร์ชนะคดีในครั้งนี้ และอินเตอร์เนชันแนล เรคติไฟเออร์จำเป็นต้องจ่ายค่าปรับสำหรับการละเมิดสิทธิบัตรยานี้ อย่างไรก็ตาม แทนที่ไฟเซอร์จะเรียกร้องค่าเสียหายเป็นเงินค่าปรับ กลับประสงค์ที่จะเข้าไปควบคุมกิจการด้านสัตวแพทย์และวัตถุเจือปนอาหาร (food additive) ของราเชลล์แลบอราทอรีส์ (Rachelle Laboratories) ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัทคู่ความแทน และอินเตอร์เนชันแนล เรคติไฟเออร์ก็ให้ความยินยอมในประเด็นนี้[12] ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
(อย่าสับสนกับ--สิ่งประดิษฐ์ 1893--ที่มีชื่อเดียวกัน) "Zipper" เป็นเครื่องเล่นสนุกตื่นเต้นได้รับความนิยมที่งาน carnivals และสวนสนุกในประเทศสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, ออสเตรเลียและ นิวซีแลนด์. มันมีแรง G ในแนวตั้งที่แข็งแกร่ง, แกว่งหลายรอบ, และความรู้สึกที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้. รูปแบบพื้นฐานของเครื่องเล่นคือหมุนเป็นรูปไข่เป็นเวลานานด้วยสายเคเบิลรอบขอบ ของมันที่ดึง 12 กระเช้ารอบเครื่องเล่น. Zipper ถูกออกแบบมาให้สามารถขนส่งได้และประกอบใหม่จากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง. Zipper ถูกคิดค้นในปี 1968 โดยโจเซฟ บราวน์ แห่ง Chance Morgan. ตั้งแต่นั้น, มากกว่า 200 เครื่องได้ถูกสร้างและจัดจำหน่ายทั่วโลกทำให้มันเป็นหนึ่งของเครื่องเล่นที่ผลิตมากที่สุดและทันสมัย​​ตลอดกาล.[189] ยางพารา
โดยเมื่อพ.ศ. 2313 โจเซฟ พริลลี่ ค้นพบว่า ยางมีคุณสมบัติพิเศษ สามารถลบรอยดินสอออกได้โดยไม่ทำให้กระดาษเสียหาย ต่อมาในปี พ.ศ. 2366 ชาล์ล แมกกินตอซ นำยางมาผลิตเสื้อกันฝนจำหน่ายในสก็อตแลนด์เป็นครั้งแรก และในปีพ.ศ. 2389 โทมัส แฮนค็อค ประดิษฐ์ยางตันสำหรับรถม้าทรงของพระนางเจ้าวิคตอเรีย และพัฒนาจนในปี พ.ศ. 2438 ประดิษฐ์เป็นล้อรถยนต์ได้สำเร็จ ริสเพอริโดน
ยาดูจะมีอนาคตในการรักษาโรคย้ำคิดย้ำทำที่ดื้อการรักษา เมื่อยา serotonin reuptake inhibitor ไม่พอเพียง[28] พิวรีน
นักเคมีชาวเยอรมัน Hermann Emil Fischer เป็นผู้บัญญัติคำว่า purine ขึ้นในปี ค.ศ. 1884
จากคำว่า pure urine (ปัสสาวะบริสุทธิ์)
แล้วต่อมาจึงสังเคราะห์มันได้เป็นครั้งแรกในปี 1898 ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
สีสเปรย์ ที่เรียกว่า aerosol paint เป็นสีที่บรรจุมาในภาชนะปิดผนึกที่มีแรงดันและถูกปล่อยออกมาเป็นสเปรย์หมอกละเอียดเมื่อกดปุ่มวาล์วที่ฝา. เป็นรูปแบบหนึ่งของการวาดภาพด้วยสเปรย์, สีสเปรย์ให้พื้นผิวที่เรียบและเคลือบอย่างสม่ำเสมอ, ซึ่งแตกต่างกับสีที่ทาด้วยลูกกลิ้งหรือใช้แปรงจำนวนมาก. ในปี 1949 เอ็ด ซีย์มัวร์ แห่ง Sycamore, อิลลินอยส์ คิดค้นสีสเปรย์ ซึ่งเขาคิดอยู่บนพื้นฐานของหลักการเดียวกับสเปรย์น้ำหอมและยาฆ่าแมลง. การขนส่งปรากฏในกระป๋องขนาดเล็กของสีที่บรรจุด้วยสารฉีดเป็นละอองและปิดด้วยหัวฉีดสเปรย์.[52] ปฏิสสาร
ทฤษฎีใหม่ของปฏิสสารเริ่มต้นขึ้นในปี 1928 ด้วยรายงานการวิจัย โดยพอล ดิแรก (Paul Dirac) ดิแรกตระหนักถึงความเป็นไปได้ของหลักสัมพัทธภาพของเขาเวอร์ชันสมการคลื่นชเรอดิงเงอร์ สำหรับอิเล็กตรอนที่คาดการณ์ถึงการมีอยู่ของ แอนติอิเล็กตรอน ซึ่งถูกค้นพบโดย คาร์ล ดี แอนเดอสัน (Carl D. Anderson) ในปี 1932 และตั้งชื่อว่าโพสิตรอน (ศัพท์ย่อของ"อิเล็กตรอนบวก") แม้ว่า โดยส่วนตัวดิแรกเองจะไม่ได้ใช้คำเรียกว่าปฏิสสารก็ตาม แต่มันก็เพียงพอกับการใช้เรียกคุณสมบัติตามธรรมชาติของแอนติอิเล็กตรอน (antielectron) แอนติโปรตอน (antiproton) ฯลฯ ตารางธาตุที่สมบูรณ์ของปฏิสสารได้ถูกสร้างขึ้นโดย ชาร์ล ฌาแน (Charles Janet) ในปี 1929  ริสเพอริโดน
ริสเพอริโดน (English: Risperidone) หรือชื่อทางการค้าคือ ไรสเปอร์ดัล (Risperdal) เป็นยาระงับอาการทางจิต[1] ใช้โดยหลักเพื่อรักษาโรคจิตเภท โรคอารมณ์สองขั้ว และความหงุดหงิดของคนไข้โรคออทิซึม เป็นยาที่ใช้รับประทานหรือฉีดในกล้ามเนื้อ[1] โดยแบบฉีดมีฤทธิ์ยาวนานประมาณ 2 อาทิตย์[2] ไดโอด
ในปี พ.ศ. 2417 นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน คาร์ล เฟอร์ดินานด์ บรวน ค้นพบคุณสมบัติการนำไฟฟ้าข้างเดียวของผลึก บรวนจดสิทธิบัตรการเรียงกระแสของผลึกในปี พ.ศ. 2442 โดยการเรียงตัวของผลึกคอปเปอร์ออกไซด์กับเซเลเนียมถูกนำไปประยุกต์ใช้ในงานไฟฟ้ากำลังในอีก 20 ปีต่อมา ความคิดแทรกซอน
คนไข้ที่มีความคิดแทรกซอนรุนแรงและไม่ตอบสนองต่อ SSRI หรือยาแก้ซึมเศร้าอื่น ๆ อาจจะต้องได้ยารักษาโรคจิตตรงแบบ (typical) หรือนอกแบบ (atypical) รวมทั้งริสเพอริโดน (ชื่อการค้า Risperdal), ziprasidone (Geodon), haloperidol (Haldol), และ pimozide (Orap) [63] Technological applications of superconductivity
สคิดกระแสสลับ
ถูกสร้างขึ้นในปี 1965 โดย โรเบิร์ต เจคเลวิส จอน เจ แลมเบ อาโนด ซิลเวอร์และเจมป์ เอ็ดเวอร์ ไซเมอร์แมน(James Edward Zimmerman) โดยมีหลักการพื้นฐานจาก ปรากฏการณ์โจเซฟสันกระแสสลับ และใช้รอยต่อเพียงรอยต่อเดียว ทำให้มีความไวที่ต่ำกว่า สคิดกระแสตรง แต่ก็มีราคาที่ถูกกว่าและใช้งานได้สะดวกกว่า ยาปฏิชีวนะ
ยาปฏิชีวนะสังเคราะห์เป็นวิทยาศาตร์ที่พัฒนาขึ้นแรกเริ่มในเยอรมนีในปีทศวรรษที่ 1880 โดยเพาล์ เอร์ลิช – แพทย์และนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน[16] เอร์ลิชพบว่าสีย้อมบางชนิดสามารถทำให้เซลล์สัตว์, มนุษย์ หรือแบคทีเรียติดสีได้ ขณะที่เซลล์สิงมีชีวิตอื่นไม่ติดสีดังกล่าว จากนั้นเขาจึงมีความคิดว่ามีความเป็นไปได้ที่จะใช้สารเคมีบางอย่างที่จำเพาะต่อเซลล์หนึ่งๆมาเป็นยาที่ใช้ฆ่าแบคทีเรียก่อโรคได้โดยไม่ก่อให้เกิดอันตรายแก่มนุษย์ หลังจากนั้นเขาได้ทำการศึกษาสีย้อมที่มีฤทธิ์ต้านจุลชีพหลายร้อยชนิด จนในที่สุด เขาก็ได้พบสารที่มีฤทธิ์ต้านแบคทีเรียที่มีชื่อว่า ซาลวาซาน ในปี ค.ศ. 1907[16][47][48] ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ อาร์สเฟนามิน[49][50] ยุคของการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะนั้นเริ่มต้นขึ้นเมื่อมีการค้นพบยาปฏิชีวนะสังเคราะห์ที่เป็นอนุพันธ์ของสารหนูโดยอัลเฟรด เบอร์ธม (Alfred Bertheim) และเอร์ลิช เมื่อปี ค.ศ. 1907[51][52] เอร์ลิชและเบอร์ธมได้ศึกษาทดลองรักษาโรคทริปาโนโซมิเอซิสในหนูไมซ์ และการติดเชื้อแบคทีเรียสกุลสไปโรคีทในกระต่ายด้วยสารเคมีจากสีย้อมหลายชนิด การทดลองในช่วงแรกนั้นประสบความล้มเหลวเนื่องจากสีย้อมเหล่านั้นก่อให้เกิดพิษต่อสัตว์ทดลองมากเกินไป ต่อมาเพาล์ เอร์ลิชได้ทำการศึกษาเพื่อค้นหายาปฏิชีวนะในการรักษาซิฟิลิสตามคำร้องขอของกองทัพในขณะนั้น โดยทำการศึกษาร่วมกับซาฮาชิโร ฮาตะ–นักจุลชีววิทยาชาวญี่ปุ่น จนค้นพบสารที่มีคุณสมบัติตามต้องการจากบรรดาสารเคมีที่ทำการศึกษาทั้งหมด 606 ชนิด ใน ค.ศ. 1910 เอร์ลิช และฮาตะได้เผยแพร่การค้นพบที่สำคัญครั้งนี้สู่สาธารณะ ณ งานการประชุมอายุรศาสตร์ที่เมืองวีสบาเดิน โดยทั้งสองได้ตั้งชื่อยาดังกล่าวว่า 606[50] จากนั้นบริษัทฮุชต์ (Hoechst) ได้เริ่มทำการผลิตยาดังกล่าวออกสู่ตลาดยาในช่วงปลายทศวรรษที่ 1910 ภายใต้ชื่อการค้า Salvarsan ในปัจจุบันยานี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ อาร์สเฟนามิน[50] โดยถูกนำมาใช้เป็นยารักษาซิฟิลิสในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากการค้นพบอาร์สเฟนามินนี้ ทำให้เอร์ลิชได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาและการแพทย์ในปี ค.ศ. 1908 จากการศึกษาค้นคว้าด้านระบบภูมิคุ้มกัน[53] ส่วนซาฮาชิโร ฮาตะได้รับการเสนอชื่อให้เข้ารับรางวัลโนเบลสาขาเคมีในปี ค.ศ. 1911 และสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ในปี ค.ศ. 1912 และ 1913[54] พิคาชู
พิคาชูออกแบบโดยอะสึโกะ นิชิดะ และตรวจทานโดยเคน ซุงิโมะริ พิคาชูปรากฏครั้งแรกในเกมเกมโปเกมอนเรด</i>และ<i data-parsoid='{"dsr":[1774,1782,2,2]}'>กรีน และต่อมาปรากฏในเกมโปเกมอน เรดและบลู ซึ่งเป็นเกมแรกในชุด<i data-parsoid='{"dsr":[1887,1898,2,2]}'>โปเกมอนที่วางจำหน่ายทั่วโลก สำหรับเครื่องเกมบอยรุ่นแรก คณิตวิเคราะห์
ในช่วงกลางศตวรรษ รีมันน์ได้คิดค้นทฤษฎีของการหาปริพันธ์ ต่อมาในศตวรรษที่ 19 ช่วงปลายได้มีการทำให้การวิเคราะห์มีความเป็นเลขคณิตมากขึ้นโดยไวแยร์สตราสส์ผู้ซึ่งเชื่อว่าการวิเคราะห์แบบเรขาคณิตทำให้การวิเคราะห์สับสนง่ายและพัฒนาความเข้าใจลิมิตโดยใช้(ε, δ) และทำให้เกิดพื้นฐานริเริ่มของคณิตวิเคราะห์นั่นเอง ริสเพอริโดน
ประโยชน์ของยาเพื่อรักษาแบบดำรงสภาพ (maintenance) มีข้อสรุปที่ต่าง ๆ กัน งานปริทัศน์เป็นระบบปี 2555 สรุปว่า มีหลักฐานที่หนักแน่นว่าริสเพอริโดนมีประสิทธิผลกว่ายาระงับอาการทางจิตรุ่นแรก ทั้งหมดยกเว้น haloperidol แต่หลักฐานที่สนับสนุนว่าดีกว่ายาหลอกไม่ชัดเจน[10] ส่วนงานทบทวนวรรณกรรมปี 2554 สรุปว่า ยามีประสิทธิผลป้องกันการเกิดขึ้นอีกของโรคมากกว่ายารักษาโรคจิตรุ่นแรกและรุ่นสองทังหมดยกเว้น olanzapine และ clozapine[11] ส่วนงานทบทวนแบบคอเครนปี 2553 พบประโยชน์เล็กน้อยในช่วง 2-3 สัปดาห์แรกในการรักษาโรคจิตเภท แต่งานก็อ้างปัญหาด้วยว่ามีความเอนเอียง (bias) ว่ายามีประโยชน์[12] แพริตีบิต
แต่เดิม "แพริตีแทร็ก" (parity track) ได้เสนอขึ้นเป็นครั้งแรกพร้อมกับแถบแม่เหล็กสำรองข้อมูลใน ค.ศ. 1951 แพริตีในลักษณะนี้เป็นการตรวจสอบด้วยส่วนซ้ำซ้อนแนวตั้งหรือตามขวาง (transverse redundancy check) ซึ่งกระทำผ่านสัญญาณคู่ขนานหลายสัญญาณไขว้ข้ามกัน สิ่งนี้สามารถผสานได้กับแพริตีที่คำนวณโดยบิตหลายบิตที่ส่งมาจากสัญญาณเดียว นั่นคือการตรวจสอบด้วยส่วนซ้ำซ้อนตามยาว (longitudinal redundancy check) ในบัสคู่ขนาน จะมีหนึ่งบิตเพื่อการตรวจสอบด้วยส่วนซ้ำซ้อนตามยาว ต่อสัญญาณคู่ขนานหนึ่งคู่ เปียโน
เปียโนถูกคิดค้นขึ้นที่เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี โดยบาร์โธโลมีโอ คริสโตโฟรี รายละเอียดเวลาที่คริสโตโฟรีประดิษฐ์เปียโนเครื่องแรกนั้นไม่ชัดเจน แต่จากบันทึกของครอบครัวเมดิชิ ผู้ที่ว่าจ้างคริสโตโฟรี ปรากฏว่ามีเปียโนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1700 คริสโตโฟรีสร้างเปียโนอีก 20 เครื่องก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1731 และเปียโน 3 ตัวของเขาที่ยังคงอยู่ในปัจจุบันย้อนมาจากช่วงปี ค.ศ. 1720 การคุมกำเนิด
ใน ค.ศ. 1909 ริชาร์ด ริกเตอร์ พัฒนาห่วงอนามัยแบบแรกจากลำไส้ของตัวไหม โดยได้รับการพัฒนาต่อมาจนออกสู่ตลาดในประเทศเยอรมันช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ใน ค.ศ. 1951 นักเคมีชื่อ คาร์ล เจอราสซี (Carl Djerassi) จากเม็กซิโกซิตีสร้างฮอร์โมนในยาเม็ดโปรเจสเตอโรนโดยใช้มันสายพันธุ์แม็กซิกัน เจอราสซีได้สร้างยาเม็ดคุมกำเนิดขึ้นมาทว่าขาดทรัพยากรณ์ในการกระจายยาให้ผู้ใช้ การทำแท้งด้วยยากลายเป็นอีกทางเลือกของการทำแท้งโดยศัลยกรรมหลังการพัฒนาของสารที่มีโครงสร้างคล้ายโพรสตาแกลนดินในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และยาไมฟีพริสโตน (mifepristone) ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ริสเพอริโดน
คาร์บามาเซพีนและยาเสริมเอนไซม์ (enzyme inducer) อื่น ๆ อาจจะลดระดับริสเพอริโดนในน้ำเลือด[30] ดังนั้น ถ้ากำลังทานทั้งยาคาร์บามาเซพีนและริสเพอริโดน อาจจะต้องเพิ่มขนาดของริสเพอริโดน ซึ่งไม่ควรจะเกินกว่า 2 เท่าจากดั้งเดิม[23] ส่วนยาที่ยับยั้งเอนไซม์ CYP2D6 เช่นยากลุ่ม SSRI อาจเพิ่มระดับริสเพอริโดนในน้ำเลือด[30] เพราะริสเพอริโดนอาจทำให้ความดันโลหิตต่ำ จึงควรสอดส่องระมัดระวังถ้าคนไข้กำลังทานยาลดความดันเพื่อป้องกันความดันต่ำเกิน[23] มีรายงานว่าการใช้ริสเพอริโดนร่วมกับยากลุ่ม SSRI มีผลให้เกิดเซโรโทนินเป็นพิษ (serotonin syndrome)[31] ทฤษฎีระบบควบคุม
นอกจากนั้นแล้วแนวความคิดของการควบคุมที่ซับซ้อนขึ้นโดยมีการรวม ข้อกำหนดความต้องการทางด้านประสิทธิภาพ (performance) ในการออกแบบระบบควบคุม ซึ่งเรียกว่า ระบบควบคุมแบบเหมาะสมที่สุด (optimal control) รากฐานของทฤษฎีระบบควบคุมแบบเหมาะสมที่สุดนี้มีมายาวนานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1696 จาก หลักของความเหมาะสมที่สุด (principle of optimality) ในปัญหา บราคิสโตโครน (Brachistochrone curve) และ แคลคูลัสของการแปรผัน (Calculus of variations) ในปีค.ศ. 1957 ริชาร์ด เบลแมน ได้ประยุกต์ใช้วิธีการกำหนดการพลวัตของเขาในการแก้ปัญหาระบบควบคุมแบบเหมาะสมที่สุด แบบเวลาไม่ต่อเนื่อง ต่อมาในปีค.ศ. 1958 พอนเทรียกิน (L.S. Pontryagin) ได้พัฒนา หลักการมากที่สุด (maximum principle หรือบางครั้งก็เรียก minimum principle) สำหรับแก้ปัญหาในรูปของแคลคูลัสของการแปรผัน แบบเวลาต่อเนื่อง ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์, หรือฮาร์ดไดรฟ์, ฮาร์ดดิสก์, หรือ ดิสก์ไดรฟ์ เป็นอุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลไม่ระเหยที่เก็บข้อมูลที่เข้ารหัสแบบดิจิตอลบนจานที่หมุนอย่างรวดเร็วที่มีพื้นผิวเป็นแม่เหล็ก. ฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์ถูกคิดค้นโดย Reynold Johnson และแนะนำในเชิงพาณิชย์ในปี 1956 กับ คอมพิวเตอร์ IBM 305 RAMAC.[94] เรเปียร์
เรเปียร์ (rapier) มีจุดกำเนิดในประเทศสเปนเรียก เอสปาด้าโรเปร่า (Espada Ropera) เป็นดาบชนิด ใบยาว ผอมบาง ปลายแหลมคม ได้รับความนิยมสูงสุดในทวีปยุโรปช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ คริสต์ศตวรรษที่ 17 (ยุโรปใหม่ยุคต้น) ใช้ต่อสู้โดยการแทง จิ้ม (อาจจะใช้ฟันได้บ้างในบางองศาแต่ไม่ค่อยสะดวกนัก เพราะใบดาบบาง) ใบดาบอาจจะมีคมด้านเดียว หรือทั้งสองด้าน หรืออาจจะคมแค่ครึ่งปลาย โกร่งดาบมักจะมีลวดลายสวยงามสลับซับซ้อน เรเปียร์มีพัฒนาการและความแตกต่างกันหลากหลายรูปแบบ ดาบในยุคต่อๆ มา ถูกพัฒนาให้สั้นลง ใบใหญ่กว่า เพื่อใช้ฟาดฟัน ทั้งรุกและรับได้ดีขึ้น คนยุคหลังรู้จักเรเปียร์มากขึ้นเพราะภาพยนตร์เรื่องสามทหารเสือ มอริส วิลคินส์
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง มอริสได้พัฒนาระบบกันเรดาร์ที่มหาวิทยาลัยเบอร์มิงแฮม ต่อมาได้ทำวิจัยด้านการแยกไอโซโทปที่โครงการแมนฮัตตัน (Manhattan Project) มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ระหว่างปี พ.ศ. 2484-2485[4] ชิงช้าสวรรค์
ชิงช้าสวรรค์ประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1893 โดยจอร์จ เฟอร์ริส และเป็นสัญลักษณ์โดดเด่นในงานแสดงสินค้าที่ชิคาโก ได้รับการขนานนามตามชื่อผู้ประดิษฐ์ว่า Ferris Wheel หรือบ้างก็เรียก Chicago Wheel  บูโพรพิออน
ในปี ค.ศ. 1996 องค์การอาหารและยาได้ประกาศรับรองบูโพรพิออนรูปแบบออกฤทธิ์นานภายใต้ชื่อการค้า Wellbutrin SR ที่ต้องชนิดรับประทานวันละ 2 ครั้ง ต่างจาก Wellbutrin ที่เป็นบูโพรพิออนรูปแบบที่ออกฤทธิ์ทันทีที่จำเป็นต้องรับประทานยาถึงวันละ 3 ครั้ง[121] ต่อมาปี ค.ศ. 2003 องค์การอาหารและยาได้รับรองบูโพรพิออนรูปแบบออกฤทธิ์นานอีกชนิดหนึ่ง คือ Wellbutrin XL ซึ่งสามารถบริหารได้โดยการรับประทานเพียงวันละ 1 ในเวลานั้นทั้ง Wellbutrin SR และ XL เป็นยาต้นแบบที่มีจำหน่ายเฉพาะในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา โดยในแคนาดา ยาต้นแบบบูโพรพิออนภายใต้ชื่อ Wellbutrin XR นั้นอยู่ภายใต้การกระจายสินค้าโดยบริษัทมีแลน ส่วนข้อบ่งใช้ของบูดพรพิออนในการเป็นสารช่วยเลิกบุหรี่นั้นได้รับการรับรองจากองค์การอาหารและยาเมื่อปี ค.ศ. 1997 ในชื่อการค้า Zyban[121] จากนั้นในปี ค.ศ. 2006 Wellbutrin XL ก็ได้รับการรับรองให้ใช้ในการรักษาโรคซึมเศร้าตามฤดูกาลด้วยเพิ่มเติม[122] ยาปฏิชีวนะ
หลังจากการค้นพบเพนิซิลลินเพียงไม่กี่ปี พบว่ายาดังกล่าวเป็นที่นิยมและแพร่หลายเป็นอย่างมาก โดยในปี ค.ศ. 1945 มีการผลิตเพนิซิลลินขึ้นมากถึง 646 พันล้านยูนิต แต่ต่อมาหลังมีการพัฒนายากลุ่มดังกล่าวจนได้เป็นยากลุ่มเซฟาโลสปอริน ทำให้แนวโน้มการใช้ยาปฏิชีวนะนั้นโน้มเอียงมาทางยากลุ่มนี้มากขึ้น โดยในปี ค.ศ. 1980 ยากลุ่มเซฟาโลสปอรินเป็นยาปฏิชีวนะที่ถูกผลิตขึ้นเชิงการค้ามากที่สุด ตามมาด้วยแอมพิซิลลิน และเตตราไซคลีน ตามลำดับ เป็นที่คาดการณ์กันว่าในปีนั้นมีการผลิตยาปฏิชีวนะในปริมาณรวมมากถึง 100 ล้านกิโลกรัม มูลค่าการซื้อขายเฉพาะยาปฏิชีวนะในสหรัฐอเมริกาในปีนั้นมีมากถึง 1000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่วนมูลค่าทางการตลาดของยาปฏิชีวนะทั้งหมดในปัจจุบันนั้นมีมูลค่าประมาณ 20000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[149] ทั้งนี้ ในการคิดค้นและพัฒนายาปฏิชีวนะชนิดใหม่เข้าสู่ตลาดยาในปัจจุบันนั้นต้องใช้งบประมาณประมาณ 1200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[150] แต่ด้วยมูลค่าทางการตลาดที่มหาศาลของยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่งๆ ทำให้ธุรกิจด้านการคิดค้นพัฒนายาชนิดนี้ออกจำหน่ายในตลาดยานั้นมีการแข่งขันกันเป็นอย่างมาก โดยการดำเนินงานวิจัยเพื่อคิดค้นและพัฒนายาใหม่ในปัจจุบันมักเป็นการดำเนินงานโดยบริษัทที่เน้นการดำเนินธุรกิจจัดจำหน่ายเคมีภัณฑ์และโภคภัณฑ์ (Commodity chemical) เป็นส่วนมาก[151] ดอมเพริโดน
ยาเป็นสารอนุพันธ์ของ benzimidazole และสัมพันธ์ทางโครงสร้างกับยารักษาโรคจิตกลุ่ม butyrophenone เช่น haloperidolดอมเพริโดน (domperidone) เป็นชื่อสามัญของยา เป็นชื่อระหว่างประเทศที่ไม่มีเจ้าของ (), ชื่อยาที่รับอนุญาตของอเมริกา (), ชื่อยาที่ได้รับอนุญาตของอังกฤษ (), และชื่อยาที่รับอนุญาตของญี่ปุ่น () ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
สเปรดชีตอิเล็กทรอนิกส์เป็นแอปพลิเคชันจัดระเบียบข้อมูลสารสนเทศให้อยู่ในรูปซอฟต์แวร์ คอมพิวเตอร์ที่กำหนดด้วยคอลัมน์(แนวตั้ง) และแถว(แนวนอน). ถูกใช้เป็นหลักเพื่อวัตถุประสงค์ทางธุรกิจและการบัญชี, ข้อมูลนั้นจะสามารถ "บวกขึ้นไป" ตามสูตรที่จะให้ผลรวม ทั้งหมด. โปรแกรมสเปรดชีทสรุปข้อมูลสารสนเทศจากหลายแหล่งให้อยู่ในที่เดียวกันและนำเสนอผลลัพธ์ในรูปแบบที่จะช่วยให้ผู้ตัดสินใจเห็น"ภาพใหญ่"ทางการเงินของบริษัท. สเปรดชีต ในกระดาษได้มีการใช้โดยนักบัญชีเป็นเวลาหลายร้อยปี. อย่างไรก็ตาม สเปรดชีตอิเล็กทรอนิกส์ที่ทำงานด้วยคอมพิวเตอร์เป็นแหล่งกำเนิดมากขึ้นล่าสุด. ในปี 1961, ริชาร์ด Mattessich, อาจารย์มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียที่เบิร์กลีย์, ได้บุกเบิกแนวคิดของ speadsheets อิเล็กทรอนิกส์สำหรับใช้ในการบัญชีธุรกิจ. ในฤดูใบไม้ร่วงของปี 1978, นักเรียน โรงเรียนธุรกิจฮาร์วาร์ด Dan Bricklin, เกิดความคิดสำหรับเครื่องคิดเลขแบบโต้ตอบที่สามารถมองเห็นได้. Bricklin และ Bob Frankston จึงร่วมกันคิดค้นโปรแกรมซอฟต์แวร์ VisiCalc, "โปรแกรมนักฆ่า"และสเปรดชีตอิเล็กทรอนิกส์ตัวแรกของโลกสำหรับใช้ในคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล.[134][135] ออลดริน
ออลดรินสังเคราะห์โดยการรวมเฮกซะคลอโรไซโคลเพนตะไดอีนและนอร์บอร์นาไดอีน ด้วยปฏิกิริยาดีลส์–อัลเดอร์
ออลดรินได้ชื่อตามนักเคมีชาวเยอรมัน คูร์ท อัลเดอร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ค้นพบชนิดของการเกิดปฏิกิริยานี้ ออลดรินและสารกำจัดศัตรูพืชกลุ่มไซโคลไดอีนถูกผลิตระหว่างค.ศ. 1946 และ 1976 ประมาณ 270 ล้านกิโลกรัม เมื่อเข้าสู่ดิน บนพื้นผิวพืช หรือในอวัยวะย่อยอาหารของแมลง ออลดริน ถูกออกซิไดส์ไปเป็นดีลดริน ซึ่งมีฤทธิ์เป็นสารฆ่าแมลงมากขึ้น ปฏิทรรศน์ของรัสเซิลล์
ปฏิทรรศน์ของรัสเซิลล์ () คือ ปฏิทรรศน์ที่ถูกค้นพบโดยเบอร์แทรนด์ รัสเซิลล์ ใน ค.ศ. 1901 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าทฤษฎีเซตสามัญของคันทอร์และเฟรเกอ มีความขัดแย้ง  ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ฟันเลื่อยแบบ chipper เป็นฟันแบบหนึ่งของเลื่อยแบบโซ่. การใช้ฟันที่โค้งงอไปด้านบนของห่วงโซ่, มีฟันที่ชี้ไปทางซ้ายและขวาสลับกัน. ในปี 1946, คนตัดไม้ชาวอเมริกัน โจเซฟ บูฟอร์ด คอคส์, ชาวออริกอน ได้คิดค้นฟันแบบชิปเปอร์ซึ่งในวันนี้ยังคงใช้กันอย่างแพร่หลาย และ เป็นหนึ่งในอิทธิพลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของการตัดไม้.[20] ระบบพิกัดเชิงขั้ว
มีการนำแนวคิดเรื่องมุมและรัศมีมาใช้ตั้งแต่สมัยโบราณในหนึ่งสหัสวรรษก่อนคริสต์ศักราช นักดาราศาสตร์ชาวกรีกที่ชื่อฮิปปาร์คัส (190-120 BCE) สร้างตารางฟังก์ชันคอร์ดที่ให้ความยาวของคอร์ดสำหรับแต่ละมุม และมีการอ้างอิงว่าเขาใช้ระบบพิกัดเชิงขั้วในการพิสูจน์ตำแหน่งของดวงดาว
ใน "On Spirals (ว่าด้วยเส้นเกลียว)" อาร์คิมิดีสบรรยายถึงวงก้นหอยอาร์คิมิดีสว่ารัศมีของฟังก์ชันขึ้นกับมุม อย่างไรก็ตามสิ่งที่ชาวกรีกเหล่านี้ทำก็ยังไม่ขยายออกไปถึงระบบพิกัดเชิงขั้วที่สมบูรณ์ ริสเพอริโดน
หนังสือการจ่ายยาของสหราชอาณาจักร (British National Formulary) แนะนำให้ลดยารักษาโรคจิตอย่างช้า ๆ เพื่อเลี่ยงอาการขาดยาแบบฉับพลันหรือโรคกำเริบอย่างรวดเร็ว[32] นักวิชาการบางท่านอ้างว่า อาการอื่นทางกายและทางจิตเวชที่เกี่ยวกับความไวของระบบโดพามีนในระดับสูง รวมทั้ง อาการยึกยือเหตุยา (dyskinesia) และอาการโรคจิตฉับพลัน (acute psychosis) เป็นอาการขาดยาที่สามัญในบุคคลผู้รักษาด้วยยากลุ่ม neuroleptics[33][34][35][36] ซึ่งทำให้นักวิชาการบางท่านเสนอว่า กระบวนการขาดยาเองอาจจะเลียนอาการโรคจิตเภท เพราะว่าคนไข้ที่ก่อนหน้านี้ไม่มีโรคก็เกิดอาการโรคจิตเภทด้วย ซึ่งแสดงความเป็นไปได้ของโรคจิตเหตุยาในคนไข้ที่ปัจจุบันหรือที่อดีตรักษาด้วยยารักษาโรคจิตในระดับอัตราที่ยังไม่ปรากฏ ประเด็นนี้ยังไม่มีข้อยุติ และเป็นเรื่องสร้างความขัดแย้งในระดับสูงสำหรับวงการแพทย์และสุขภาพจิต และในสาธารณชน[37]