มารดาของรัสเซลล์เสียชีวิตด้วยโรคอะไร?
เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
รัสเซลล์ เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่อายุได้ 2 ขวบ มารดาของเขาถึงแก่กรรมด้วยโรคคอตีบ อีกปีครึ่งต่อมาบิดาก็ลาโลกไปอีกคน ทิ้งให้รัสเซลล์กับพี่ชายชื่อ แฟรงค์ ซึ่งมีอายุมากกว่าเขา 10 ปี อยู่ในความดูแลของปู่กับย่าที่คฤหาสน์เพรมโปรค ชีวิตในวัยเด็กของรัสเชลจึงค่อนข้างที่จะสุขสบายกว่าเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน แต่ปู่กับย่าของเขาไม่ยอมส่งไปเข้าโรงเรียนด้วยเกรงว่ารัสเซลล์จะได้รับความลำบาก ย่าของเขาได้ว่าจ้างครูพิเศษไปสอนที่บ้าน ทำให้รัสเซลล์ไม่ค่อยมีโอกาสได้คบหาสมาคมกับเด็กอื่นๆ บ่อยนัก ผู้เป็นย่าเข้มงวดกวดขันในเรื่องวินัย ศาสนา และการศึกษาเป็นอย่างมาก ทำให้เขากลายเป็นเด็กที่มีปมด้อย และมีความคิดรุนแรง แต่กระนั้นเขาก็ได้รับการศึกษาอย่างดียิ่ง และด้วยเหตุที่เขาเป็นเด็กที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม จึงเรียนหนังสือได้เร็วและมากกว่าเด็กอื่นๆ เขาอ่านหนังสือแทบทุกประเภท และมีความสนใจเป็นพิเศษเกี่ยวกับศาสนา ปรากฏว่าอายุเพียง 11 ขวบเศษเท่านั้น รัสเซลก็มีความสงสัยในเรื่องศาสนา ว่านรกสวรรค์มีจริงหรือไม่ สงสัยในเรื่องของพระผู้เป็นเจ้า แต่ปู่กับย่าก็มิได้ให้คำตอบที่ถูกต้องแก่เขาเท่าที่ควร
เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
ระหว่างที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ขึ้น (พ.ศ. 2481 - 2488) รัสเซลล์ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสมาคมต่อต้านสงคราม เขาได้เขียนบทความโจมตี และประณามประเทศมหาอำนาจที่ก่อภาวะสงครามขึ้นอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจมากนัก ในขณะเดียวกันรัสเซลยังคงทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายตามมหาวิทยาลัยต่างๆ เช่นเคย ทั้งยังได้รับเชิญไปบรรยายออกอากาศในรายการ Brains Trust ทางสถานีวิทยุ บี.บี.ซี.เป็นประจำ ทำให้ชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้จักแก่คนทั่วไปอย่างกว้างขวาง ประกอบกับตำราและหนังสือต่างๆ ที่เขาแต่งขึ้นนั้น ใช้ภาษาได้สละสลวย ใช้ถ้อยคำง่ายๆ ตรงไปตรงมา แต่ใจความลึกซึ้งกินใจ พรสวรรค์ในเรื่องนี้เองที่ทำให้รัสเซลได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เมื่อปี พ.ศ. 2493 (ค.ศ. 1950) แฟลนเนอรี โอคอนเนอร์
ในปี ค.ศ. 1952 โอคอนเนอร์พบว่าตัวเองป่วยเป็นโรคลูปัส อีริทีมาโตซัส ทั่วร่าง ซึ่งเป็นโรคเดียวกับที่คร่าชีวิตบิดาของเธอ โอคอนเนอร์เสียชีวิตด้วยภาวะแทรกซ้อนจากโรคลูปัสขณะผ่าตัดเนื้องอกในปี ค.ศ. 1964 แอชตัน คุชเชอร์
แอชตันเกิดในซีดาร์แรปิด ไอโอวา เป็นลูกของคนทำงานโรงงานไดแอนและแลร์รี่ คุชเชอร์ เขามีน้องสาวชื่อทราวซ่าและแฝดคนละฝา ไมเคิลผู้ที่มีอาการ cerebral palsy ไมเคิลต้องผ่านการพ่าตัดการเปลี่ยนอวัยวะหัวใจในเหตุฉุกเฉิน ที่เป็นเหตุอันเนื่องมาจากไวรัสหัวใจ ไวรัสที่เข้าไปในร่างกายมนุษย์แล้วทำให้กล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแอลง คุชเชอร์เรียนที่วอลชิงตัน ไฮสกูลในซีดาร์แรปิด ไอโอวาอยู่หนึ่งปีก่อนที่ครอบครัวของเขาจะย้ายไปที่ทิฟฟิน ไอโอวา ที่ซึ่งเขาเรียนที่โรงเรียนเครียร์คริกอมานนา นอกจากการเป็นนักเรียนแล้ว เขายังเป็นทีมฟุตบอลให้กับโรงเรียนและเล่นในการแข่งขันโรงเรียนอีกด้วย ในเวลาเดียวกัน ชีวิตที่บ้านของเขามีแต่ยังเครียด เขาเผยว่า "ผมไม่ต้องการจะกลับมาบ้านแล้วดูว่าพี่ผมเป็นยังไงแล้วผมก็พยายามที่จะทำตัวให้ยุ่งที่สุด จะได้ไม่รู้สึกอะไรๆมาก" คุชเชอร์บอกว่าในวัยรุ่น เขาเคยคิดว่าฆ่าตัวตาย ตอนอายุสิบสาม เขาพยายามที่จะกระโดดออกจากหน้าต่างของโรงพยาบาลแต่ว่าพ่อเขาห้ามเอาไว้ในวินาทีสุดท้าย ในช่วง ๆ นี้ พ่อแม่ของเขาหย่ากัน  มารี กูว์รี
มารี สกวอดอฟสกา-กูว์รี () มีชื่อแต่แรกเกิดว่า มาเรีย ซาลอแมอา สกวอดอฟสกา (; ; 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2410 - 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2477) เป็นนักเคมีผู้ค้นพบรังสีเรเดียม ที่ใช้ยับยั้งการขยายตัวของมะเร็ง ซึ่งเป็นโรคร้ายที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่มีอัตราการตายของคนไข้เป็นอันดับหนึ่งมาทุกยุคสมัย ด้วยผลงานที่มีความสำคัญต่อมนุษยชาติเหล่านี้ ทำให้มารี กูว์รีได้รับรางวัลโนเบลถึง 2 ครั้งด้วยกัน แอกเซล โรส
แอ็กเซิล โรส มีชื่อเกิดว่า วิลเลียม บรูซ โรส จูเนียร์ ในลาฟาแยต , อินเดียน่า เป็นลูกคนแรกของ ชารอน อี (née Lintner), ขณะนั้นชารอนอียังอายุสิบหก ซึ่งเธอกำลังเรียนอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษา และพ่อของเขา วิลเลียม บรูซ โรสขณะนั้นอายุยี่สิบ . พ่อของแอกโซลกล่าวว่า "เธอเป็นตัวปัญหาในชุมชน" และการตั้งครรภ์โดยไม่วางแผน. พ่อแม่ของเขาแยกทางกันเมื่อเขาอายุได้เพียงสองขวบ , พ่อของเขายังถูกกล่าวหาว่า ลักพาตัวและทำร้ายร่างกาย ก่อนที่จะหนีไปจากเมืองลาฟาแยต แม่ของเขาแต่งงานใหม่กับ สตีเฟ่น เอล เบลีย์ และเปลี่ยนชื่อลูกชายเป็น วิลเลียม บรูซ เบลีย์. เขามีสองพี่น้องที่อายุน้อยกว่า - น้องสาว เอมี่ และลูกพี่ลูกน้อง , จวร์ตส จนอายุได้ 17 , โรสเชื่อว่าไบลีย์เป็นพ่อแม่บุญธรรม เขายังไม่เคยพบพ่อแม่แท้ๆจนโตเป็นผู้ใหญ่ , วิลเลียม บรูซ , ซีเนียร์ เขายังไม่เคยพบพ่อแม่แท้ๆจนโตเป็นผู้ใหญ่ , วิลเลียม บรูซ ซีเนียร์พ่อแท้ๆของแอกแซล โรสถูกฆาตกรรมที่เมืองมาริออน , รัฐอิลลินอยส์ ในปี 1984 โดยถูกฆาตกรรมจากคนใกล้ตัวเองและถูกตัดสินลงโทษ โรซยังไม่ได้ทราบเรื่องคดีฆาตกรรมจนกระทั่งปีถัดมา ตำนานวีรบุรุษแห่งกาแล็กซี
ประชาชนมากมายตลอดจนสภาไรชส์ทาคต่างวิพากษ์วิจารณ์นโยบายของรูดอล์ฟ รูดอล์ฟได้ตอบโต้โดยการสั่งยุบสภาและปราบปรามผู้วิจารณ์ รูดอร์ฟตั้งทบวงรักษาความสงบเรียบร้อยขึ้นมาเพื่อกำจัดศัตรูและผู้เห็นต่าง รูดอล์ฟได้จัดตั้งระบบขุนนางขึ้นมาเพื่อสนับสนุนตนเอง รูดอล์ฟสวรรคตด้วยวัย 81 ชันษาในปีอวกาศ 351 รูดอล์ฟมีโอรส 1 คนและบุตรสาว 4 คน แต่โอรสของรูดอล์ฟเกิดมาปัญญาอ่อนและสิ้นพระชนม์ไปก่อน ทำให้หลานตาของรูดอล์ฟที่อาวุโสที่สุดได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิซีกิสมุนด์ที่ 1 ไกเซอร์องค์ที่สองแห่งราชวงศ์โกลเดินบามในวัย 25 ปี ต้นรัชสมัยของเขาต้องพบกับการลุกฮือของประชาชนที่ต่อต้านรูดอล์ฟ แต่ด้วยรากฐานที่แข็งแกร่งของจักรวรรดิและพวกขุนนาง ทำให้การลุกฮือไม่เป็นผลใดๆ จักรพรรดินีอะเลคซันดรา เฟโอโดรอฟนา แห่งรัสเซีย
พระจักรพรรดินีอเล็กซานดราทรงเป็นที่รู้จักดีที่สุดในฐานะที่ทรงเป็นจักรพรรดินีพระองค์สุดท้ายของรัสเซีย เป็นหนึ่งในผู้ที่เป็นพาหะของโรคเฮโมฟีเลียและในเรื่องการสนับสนุนการควบคุมแบบเบ็ดเสร็จของจักรวรรดิรัสเซีย มิตรภาพในด้านลบกับกริกอรี รัสปูติน ผู้ลึกลับชาวรัสเซีย ถือเป็นปัจจัยสำคัญต่อพระชนม์ชีพของพระองค์ด้วย มาสค์ไรเดอร์แอ็กเซล
นายตำรวจที่มีความสามารถในการสืบสวนที่ยอดเยี่ยมแห่งเมืองฟูโตะ เป็นนายตำรวจที่จบจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจแห่งเมืองฟูโตะ โดยริวจบการศึกษาเป็นรุ่นที่ 84 ของทางโรงเรียน ผู้มีความแค้นกับโดพันท์อย่างรุนแรงเนื่องจากเขาต้องสูญเสียคนในพ่อ แม่ และฮารุโกะผู้เป็นน้องสาว ไปจากการสังหารหมู่ของโดพันท์ประเภทน้ำแข็งที่รู้แต่เพียงว่า ไกอาเมมโมรี่ที่มีชื่อว่า "ดับเบิลยู" (Weather) เมื่อ 1 ปีที่แล้วในเดือนสิงหาคม ทำให้ริวตั้งปณิธานกับตนเองว่าจะต้องล้างแค้นให้กับครอบครัวของเขาให้จงได้ และเมื่อได้พบกับหญิงสาวปริศนาที่ชื่อว่า "ชราวด์" ทำให้ริวได้กลายเป็นมาสค์ไรเดอร์แอ็กเซล เพื่อใช้ในการกำจัดโดพันท์ให้หมดไปจากเมืองฟูโตะ เซลีน ดิออน
เซลีนได้ให้ความช่วยเหลือมูลนิธิ, องค์กรการกุศลทั่วโลก โดยเฉพาะกองทุนเพื่อผู้ป่วยโรคซิสติก ไฟโบรสิสของแคนาดา () ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 โดยได้รับแรงบันดาลใจจากคาเรน หลานสาวของเธอที่เสียชีวิตด้วยโรคซิสติก ไฟโบรสิสตั้งแต่อายุ 16 ปี ในปี พ.ศ. 2546 เซลีนได้เข้าร่วมในโครงการจัดคอนเสิร์ตวันเด็กโลก () ร่วมกับจอช โกรแบน และ Yolanda Adams มีผู้ร่วมสนับสนุนเช่น แม็คโดนัลด์ รายได้จากการจัดงานครั้งนี้ได้บริจาคแก่มูลนิธิเด็กกว่า 100 ประเทศทั่วโลก รวมถึงองค์กรเกี่ยวกับสุขภาพของเด็ก นอกจากนี้เซลีนยังเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของมูลนิธิ T.J. Martell กองทุนของเจ้าหญิงไดอาน่าแห่งเวลส์ และกองทุนด้านสุขภาพและการศึกษาอีกมากมาย เซลีนร่วมบริจาคเงิน 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยพายุเฮอร์ริเคนแคทรีนา และยังเคยจัดรายการการกุศลหาทุนช่วยเหลือผู้ประสบภัยสึนามิ จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดียเมื่อปลายปี พ.ศ. 2547 ซึ่งมียอดบริจาครวมกว่า 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และล่าสุดหลังจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่มณฑลเสฉวนของจีนเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 เซลีนบริจาคเงิน 100, 000 ดอลลาร์สหรัฐแก่กองทุนเพื่อเด็กและเยาวชนของจีน พร้อมสาสน์แสดงความเสียใจอีกด้วย บ้านนี้มีรัก
แม่ของ ริน รัก และ ลิงก์ ป่วยเป็นโรคมะเร็ง คอยให้แง่คิด มีนิสัยเสียคือชอบสะสมกล้วยไม้รกบ้าน ใครมาหักกิ่งหรือทำลายกล้วยไม้ ตนจะพาลโกรธไม่สนว่าเป็นใคร กับคอยทำร้ายแฮงค์ที่มาหลอกด่าตน การตั้งครรภ์
แบคทีเรียที่เป็นอันตรายหรือพยาธิอาจปนเปื้อนอาหาร รวมถึง ลิสทีเรีย(Listeria ที่เป็นแบคทีเรียที่เป็นสาเหตุทำให้อาหารเน่าเสีย) และ โรคท็อกโซพลาสโมซิส(Toxoplasma gondii ซึ่งเป็นปาราสิตชนิดหนึ่ง ซึ่งเกิดในแมวและสัตว์เลือดอุ่นอื่นๆ เชื้อนี้จะเจริญในผนังลำไส้ของลำไส้เล็ก) ควรระมัดระวังในการล้างผลไม้และผักให้สะอาดที่สุดเพื่อที่จะให้เชื้อโรคเหล่านี้หมดออกไปจากการปนเปื้อนในอาหารและควรมีความรอบคอบในการปรุงอาหารที่มาจากเนื้อสัตว์ที่เหลือหรือเนื้อสัตว์แปรรูป. ชีสอ่อนอาจมีลิสทีเรีย ถ้าในนมดิบอาจจะมีความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้น. อุจจาระแมวมีความเสี่ยงโดยเฉพาะอย่างยิ่งของโรคท็อกโซพลาสโมชิสถ้ามีการสัมผัสกับอุจจาระแล้วล้างมือไม่สะอาดจะมีความเสี่ยงกับกลุ่มผู้หญิงที่กำลังตั้งท้อง เพราะหากเชื้อนี้เข้าสู่ร่างกายของคุณแม่แล้ว จะส่งต่อไปยังลูกน้อยในท้องผ่านทางรกได้ อาจเป็นสาเหตุทำให้แท้งลูก หรืออาจทำให้ลูกที่คลอดออกมาเกิดความผิดปกติทางร่างกายได้ เช่น หูหนวก ตาบอด มีอาการทางระบบประสาท ปัญญาอ่อน ฯลฯ หญิงตั้งครรภ์นี้ยังมีแนวโน้มที่จะได้รับเชื้อ Salmonella ซึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดอาหารเป็นพิษ ติดเชื้อจากไข่และสัตว์ปีก ซึ่งควรจะปรุงอาหารให้สุก การสร้างสุขอนามัยที่ดีในห้องครัวสามารถลดความเสี่ยงเหล่านี้ได้[70] รอเบิร์ต ไมลส์
ไมลส์เสียชีวิต ด้วยวัย 47 ปี ในเกาะอีบีซา ประเทศสเปน หลังจากต่อสู้กับโรคมะเร็งระยะที่ 4 นานถึง 9 เดือน เจ้าหญิงมาเรีย อเมเลียแห่งบราซิล
เพียงไม่กี่เดือนหลังจากได้รับชัยชนะ จักรพรรดิเปดรูที่ 1 เสด็จสวรรคตด้วยวัณโรค พระราชมารดาของเจ้าหญิงมาเรีย อเมเลียนำพระนางไปที่โปรตุเกส ที่ที่ทรงดำรงพระชนม์ชีพส่วนใหญ่โดยไม่ทรงเคยเสด็จไปยังบราซิลเลย รัฐบาลบราซิลปฏิเสธที่จะสถาปนาให้เจ้าหญิงมาเรีย อเมเลียเป็นพระบรมวงศานุวงศ์บราซิลเนื่องมาจากทรงประสูติในต่างประเทศ แต่เมื่อพระเชษฐาต่างพระมารดาของพระนางคือ จักรพรรดิเปดรูที่ 2 ทรงบรรลุนิติภาวะในปีพ.ศ. 2383 พระองค์ก็เข้าแทรกแซงให้เจ้าหญิงได้รับสิทธินี้สำเร็จ ราพันเซล เจ้าหญิงผมยาวกับโจรซ่าจอมแสบ
หยาดแสงอาทิตย์หยาดหนึ่งตกลงสู่พื้นโลก และงอกงามขึ้นเป็นดอกไม้เรืองแสงประกอบด้วยสรรพคุณเยียวยาความป่วยเจ็บ หญิงชรานางหนึ่งชื่อว่า "กอเธล" พบเจอเข้า จึงใช้ดอกไม้นั้นเพื่อคงความเยาว์วัยดุจหญิงสาวของตนเอง โดยวิธีร้องเพลงมนตร์แก่ดอกไม้นั้นว่า "บุปผาเรืองแสงส่อง เปล่งฤทธาของเจ้า ช่วยย้อนวันให้เรา คืนสิ่งที่เคยได้ครอง" นางนำสุ่มมาครอบดอกไม้นั้นเพื่อเก็บไว้ใช้แต่ผู้เดียว รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ
รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ () นักเขียนและกวีชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียวเมื่อปี พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) และฆ่าตัวตายด้วยการกินยาเกินขนาดเมื่อปี พ.ศ. 2470 (ค.ศ 1927) ขณะมีอายุสามสิบห้าปี ถึงแม้จะอายุสั้น ทั้งมีโรคประจำตัวหลายอย่างรวมถึงโรคประสาทเปลี้ย แต่รีวโนซูเกะ อากูตางาวะก็สร้างผลงานไว้มากมายประมาณ 140 เรื่อง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสั้นและนิยายขนาดสั้น (รวมถึงเรื่อง ราโชมอน (Rashomon) ค.ศ. 1915 อันมีชื่อเสียงโด่งดัง ต่อมานำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อก้องโดยอากิระ คูโรซาวะ) แต่ไม่มีผลงานที่เป็นนวนิยายเรื่องยาว มารดาของรีวโนซูเกะวิกลจริตและเสียชีวิตขณะที่เขายังเล็ก ลุงผู้เป็นเจ้าของนามสกุลที่เขาใช้รับเขาไปเลี้ยง เขาเข้าศึกษาด้านวรรณคดีที่มหาวิทยาลัยโตเกียว อิมพีเรียล และจบการศึกษาในปี 1916 เขาแต่งงานสองปีหลังจากนั้น มีบุตรชายสามคนและทำงานเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ ต่อมาได้เดินทางไปประเทศจีนและรัสเซีย กล่าวกันว่างานเขียนของรีวโนซูเกะ อากูตางาวะเป็นการนำประเพณีและตำนานของเอเชียมาตีความใหม่ได้อย่างมีชั้นเชิงยอดเยี่ยม โดดเด่นด้วยการผสมผสานอย่างล้ำลึกกับความคิดตะวันตกและเทคนิคทางวรรณกรรม เลส พอล
เลส พอลถึงแก่กรรมด้วยโรคปอดอักเสบแทรกที่โรงพยาบาลไวท์เพลน นิวยอร์ก เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ท่ามกลางญาติและเพื่อนฝูงรายล้อมข้างเตียง ทนายของพอลแถลงข่าวว่า พอล ได้เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลเนื่องจากการเจ็บป่วย มารีอา อิซาเบลแห่งโปรตุเกส สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน
พระราชินีมารีอา อิซาเบลทรงพระครรภ์อีกครั้งหลังจากพระราชธิดาพระองค์แรกประสูติและพระราชธิดาองค์แรกสิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุเพียง 4 เดือน แต่การมีพระประสูติกาลเป็นไปอย่างยากลำบาก การคลอดทารกได้นำส่วนของสะโพกออกมาก่อน และแพทย์ได้พบว่าทารกได้สิ้นพระชนม์แล้ว จากนั้นพระราชินีมารีอา อิซาเบลทรงหยุดหายพระทัยและคณะแพทย์ได้คิดว่าว่าพระราชินีสิ้นพระชนม์แล้ว เมื่อพวกเขาพยายามดึงและตัดทารกในครรภ์ซึ่งสิ้นพระชนม์แล้ว ทันใดนั้นพระนางทรงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรงสลบลงบนแท่นบรรทมด้วยพระอาการเสียพระโลหิตอย่างหนัก สไมล์พรีเคียว!
คุณแม่ของเรย์กะ ไรอัน ไวต์
ไรอัน ไวต์ เกิดที่โรงพยาบาลเซนต์ยอเซฟเมโมเรียล ในโคโคโม รัฐอินดีแอนา เป็นบุตรของ ญอง เอเลน (เฮล) กับฮิวเบิร์ต เวย์น ไวต์ พออายุได้ 6 วัน แพทย์วินิจฉัยว่าเขาเป็นฮีโมฟิเลีย เอ ชนิดรุนแรง ซึ่งตกทอดผ่านพันธุกรรม การแข็งตัวของเลือดผิดปกติ ที่เกิดจากความผิดปกติของยีนในโครโมโซม X ซึ่งในบางกรณีแม้กระทั่งบาดเจ็บเล็กน้อยอาจมีผลให้เลือดไหลไม่หยุดอย่างรุนแรง สำหรับการรักษา เขาได้รับ แฟกเตอร์ VIII ซึ่งผลิตมาจากพลาสม่าของผู้ไม่มีโรคฮีโมฟิเลีย ซึ่งเป็นวิธีการรักษาโรคเฮโมฟิเลียที่ใช้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะนั้น ตังเซียม
                อยู่มาวันหนึ่ง มารดาของอาหมิงรู้สึกปวดแน่นหน้าอก ระยะแรกก็ไม่ใส่ใจ ต่อมาอาการกำเริบรุนแรงขึ้น อาการปวดเหมือนกับเข็มแทงบริเวณหน้าอก ต้องนอนนิ่งอยู่บนเตียง มีเหงื่อกาฬออก แทบหมดสติ อาหมิงพยายามหาหมอ เจียดยาหลายตำรับให้มารดารับประทาน เปลี่ยนไปหายหมอ หลายตำรับ อาการคุณแม่ไม่ดีขึ้นเลย ต่อมา อาหมิงได้ข่าวล้ำลือว่า ที่เกาะกุ่ยโฉวเต่า(鬼愁岛) มีสมุนไพร ดอกสีม่วง รากสีม่วงแดง ที่สามารถรักษาโรคของมารดาได้ แต่น้อยคนที่เข้าไปที่เกาะนี้ จะรอดชีวิตกลับมาได้ เพราะมีสัตว์ร้ายและสิ่งอันตรายมากมาย แต่ด้วยความตั้งใจแน่วแน่และหัวใจที่ซื่อสัตว์มั่นคงต่อมารดาผู้บังเกิดเกล้า เขาตัดสินใจเดินทางไปยังเกาะมรณะ โดยไหว้วานเพื่อนบ้านให้ช่วยดูแลมารดาของเขา เขาเดินทางฝ่าฟันอุปสรรค แทบเอาชีวิตไม่รอด แต่ด้วยจิตใจที่แน่วแน่ และความสามารถส่วนตัว ในที่สุดเขาก็ไปถึงสมุนไพรวิเศษตัวนั้น หลังจากนำรากของสมุนไพรมาต้มน้ำให้กิน อาการของมารดาก็ดีวันดีคืน จนหายเป็นปกติ เนื่องจากสมุนไพรต้นนี้ไม่มีชื่อ ผู้คนจึงขนานนามโดยการตกผลึกความคิดจากจิตใจที่มุ่งมั่นและซื่อตรงแน่วแน่ของอาหมิง ตั้งชื่อสมุนไพรตัวนี้ว่า “ตานซิน” (丹心) หรือ “จิตภักดีซื่อตรง” ต่อมา เสียงเพี้ยนเป็น “ตานเซิน” (丹参) โรคฮีโมฟิเลียในราชวงศ์ยุโรป
นอกจากมีการสิ้นพระชนม์ด้วยโรคฮีโมฟิเลียแล้ว พระราชโอรสและธิดาจำนวนสองพระองค์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียได้สิ้นพระชนม์ก่อนพระองค์ ส่วนอีกหนึ่งพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ไม่กี่เดือนหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระองค์ ไฟนอลแฟนตาซี XII
วาน (ヴァン ; Vaan) เป็นเด็กกำพร้าอายุ 17 ปี ชนเผ่ามนุษย์ (Hume) เขาได้เสียพ่อแม่ของเขาจากกาฬโรค ไปเมื่อตอนที่เขาอายุ 12 ปี หลังจากนั้นเขาก็ได้สูญเสีย เร็กส์ พี่ชายของเขาไปเมื่อสองปีก่อน ในช่วงที่จักรวรรดิอาร์เคเดีย ได้ทำการบุกโจมตีอาณาจักรดัลมัสก้า เขาได้อาศัยและทำงานช่วยเหลืองานจิปาถะให้กับมิเกโล่ (Migelo) เพื่อเลี้ยงชีพ โดยมีเพเนโล่เป็นเพื่อนสาวคนสนิทที่โตมาด้วยกัน เวลาว่างๆ วานจะคอยล้วงกระเป๋าพวกทหารอาร์เคเดีย วานเป็นคนที่ร่าเริง และในกลุ่มเพื่อนเขามักจะคิดว่าเขาเป็นหัวหน้าเสมอ วานฝันใฝ่มาตลอดว่าเขาจะเป็นสลัดอากาศและมีเรือเหาะเป็นของตนเอง (หลังจากที่การต่อสู้ของวานและพรรคพวกของเขาจบลง) เขามักจะฝึกฝนตนเองโดยการกำจัดพวกหนูที่อยู่ในท่อระบายน้ำเสมอ ผู้เฒ่าดาลัน จึงตั้งชื่อเล่นให้ว่า วาน แรทส์เบน " (Vaan Ratsbane) "
 
เลดี้แอช หรือ อาเช่ ในภาคภาษาญี่ปุ่น มีชื่อเต็มว่า อาเชเลีย บนาร์กิน ดัลมัสก้า (アーシェ・バナルガン・ダルマスカ ; Ashelia B'nargin Dalmasca) เป็นเจ้าหญิงวัย 19 ปี ที่เคยครองอาณาจักรดัลมัสก้า เป็นบุตรสาวคนเดียวของพระราชารามินัส และเป็นทายาทคนสุดท้ายของจอมกษัตริย์เรธวอลล์ เธออภิเษกสมรสกับลอร์ดราสเลอร์ " (Rasler Heios Nabradia) " ภายหลังจากที่ จักรวรรดิอาร์เคเดียได้รุกราน เธอสูญเสียสามี บิดา รวมไปถึงอาณาจักร ทำให้เธอเป็นม่ายทั้งที่ยังสาว การแต่งงานของเธอประชาชนเชื่อว่าเป็นเหตุผลทางการเมือง แต่เธอยังคงสวมแหวนแต่งงานมาตลอด 2 ปี นับจากวันที่เธอสูญเสียสามี ประชาชนเชื่อว่าเธอตรอมใจตายแล้ว แต่ก็เป็นเพียงแค่ข่าวลวง  มาร์แซล ดูว์ช็อง
หลังจากการตายของ Sarazin-Lavassor ดูว์ช็องได้แต่งงานกับ Mary Reynolds เขาอาศัยอยู่ด้วยกันจนกระทั่งภรรยาของเขาจากไปด้วยโรคมะเร็งปากมดลูกใน ค.ศ. 1950 Neisseria meningitidis
Neisseria meningitidis ("ไนซีเรีย เมนิงไจไทดิส") เป็นแบคทีเรียกรัมลบรูปกลมอยู่เป็นคู่ อาศัยอยู่ได้ในหลายสภาวะ เป็นที่รู้จักในฐานะเป็นเชื้อก่อโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบและโรคติดเชื้อเมนิงโกคอคคัสหรือไข้กาฬหลังแอ่นอื่นๆ เช่น meningococcemia เชื้อนี้เป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิตและทุพพลภาพของเด็กและสตรีมีครรภ์ในประเทศอุตสาหกรรมและมีการระบาดในกะปิทวีปแอฟริกาและเอเชีย ริว โฮเซะ
ริวได้เสียชีวิตลง เมื่อไวท์เบส ได้ทำการบกับ คราวเลย์ ฮามอน และได้ใช้ คอร์ ไฟเตอร์พุ่งชนกับ มาเซร่า เพื่อช่วยชีวิตของ อามุโร่ เรย์ ซึ่งขับ กันดั้ม (RX-78) และเป็นที่น่าเสียใจของลูกเรือทุกคน
โดยเฉพาะกับ ฮายาโตะ โคบายาชิ ซึ่งเห็น ริว เสมือนพี่ที่สั่งสอน หลายๆสิ่งให้แก่เขา แนนซี เรแกน
ในเดือนตุลาคม ปีค.ศ. 1987 เธอตรวจพบมะเร็งเต้านมข้างซ้ายจากการตรวจแมมโมแกรม และเข้ารับการผ่าตัดในวันที่ 17 ตุลาคมในปีเดียวกัน หลังจากนั้น 10 วันแม่ของเธอเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดสมอง หลังจากการผ่าตัด ทำให้ผู้หญิงหลายคนทั่วสหรัฐฯ เข้าตรวจมะเร็งเต้านมเช่นเดียวกับเธอ เจ. เค. โรว์ลิง
เมื่อเดินทางกลับถึงแฟลตของเธอที่อยู่แถวสถานีรถไฟแคลปแฮมจังชั่น เธอจึงเริ่มลงมือเขียนในทันที[23][44] และในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน แอนน์ แม่ของเธอเสียชีวิตหลังจากทนทุกข์กับโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งมานานกว่า 10 ปี[23] โรว์ลิงไม่เคยบอกแม่ว่าในตอนนั้นเธอกำลังเขียนแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่[19] และการตายของแม่ก็ส่งผลกระทบต่องานเขียนของโรว์ลิงเป็นอย่างมาก เธอจึงสามารถเพิ่มเติมรายละเอียดเรื่องการสูญเสียพ่อแม่ของแฮร์รี่ได้มากกว่าเดิมเนื่องจากเธอรู้ดีว่ามันรู้สึกอย่างไร[45] Rance
ในภาค 3 มิลลี่ได้ร่วมต่อสู้ด้วยกันกับแรนซ์ในกองกำลังปลดปล่อยลีซาส อย่างไรก็ตามเธอได้ทำผิดพลาดบ่อยครั้งในการสู้รบจนทำให้แรนซ์เป็นกังวล น้องสาวของเธอบอกว่าพักหลังสุขภาพของพี่ไม่ค่อยดี มิลลี่ได้รับยาจากซิสเตอร์เซล แต่เนื้อเรื่องไม่ได้อธิบายเกี่ยวกับอาการของเธอหรือโรคที่เธอเป็น โรซาลีนน์ คาร์เตอร์
วิลเบิร์น สมิธ ผู้เป็นบิดาเสียชีวิตในปี 1940 ที่เมืองลิวเคเมีย ขณะนั้นโรซาลีนน์อายุ 13 ปี เธอได้ช่วยมารดาในการออกแบบชุด เธอเข้าศึกษาที่โรงเรียนวาเลดิทอเรียนและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยจอร์เจียเซาท์เวสต์ รัสเซลล์ แบรนด์
รัสเซลล์ เอ็ดเวิร์ด แบรนด์ () (เกิด 4 มิถุนายน ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดงตลก นักแสดง นักจัดรายการวิทยุ นักเขียน และนักกิจกรรมชาวอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 2004 มีชื่อเสียงในทางไม่ดีนักจากบทบาทพิธีกรรายการบิกบราเธอส์บิกเมาธ์ รายการในเครือของแฟรนไชส์รายการ"บิกบราเธอร์" ในปี ค.ศ. 2007 ได้รับบทหลักในภาพยนตร์เรื่อง "โอย หัวใจรุ่งริ่ง โดนทิ้งครับผม" ซึ่งนำไปสู่ภาคต่อในเรื่อง "จับร็อคซ่าส์มาโชว์เฟี้ยว" เมื่อปี ค.ศ. 2010 เขายังเป็นนักพากย์เสียงภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง "มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด" (2010) "ฮอพ กระต่ายซูเปอร์จัมพ์" (2011) และ "มิสเตอร์แสบร้ายเกินพิกัด 2" (2013) เขายังแสดงเป็นตัวละครหลักในภาพยนตร์ฉบับทำใหม่เรื่อง "อาเธอร์" เมื่อปี ค.ศ. 2011 ด้วย อะเลคเซย์ นีโคลาเยวิช ซาเรวิชแห่งรัสเซีย
ซาเรวิชอะเลกเซย์ นิโคไลเยวิช ทรงมีโรคประจำพระองค์คือ โรคราชวงศ์ (royal Disease) หรือฮีโมฟิเลีย โดยผู้เป็นพระมารดาคือจักรพรรดินีอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซียนั้นได้ทรงเป็นพาหะโรคฮีโมฟิเลีย เนื่องด้วยสืบเชื้อสายมาจากสมเด็จพระบรมราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักรนั่นเอง เอมิลี่ สาวน้อยหัวใจสะดุดรัก
เอมิลี ปูแลง เติบโตอย่างโดดเดี่ยวจากเด็กคนอื่นๆ ราฟาเอล พ่อผู้เงียบขรึม และ ชอบปลีกตัวทางสังคม ซึ่งเคยทำงานเป็นหมอทหาร วินิจฉัยอย่างผิดพลาดเกี่ยวกับ อาการไฮเปอร์เทนชัน (hypertension) หรือโรคหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ ซึ่งเกิดขึ้นจากการที่เธอมีอาการตื่นเต้นเมื่อพ่อของเธอแตะตัวเธอ เพราะพ่อของเธอจะแตะตัวเธอเฉพาะเวลาตรวจโรคเท่านั้น แม่ของเธอ ชื่อ อแมนดีน เป็นครูสอนในชั้นประถมที่มีอาการผิดปกติทางประสาทตื่นตัว ได้ทำการสอนหนังสือให้กับเธอ อแมนดีนเสียชีวิตเมื่อเอมิลี่ยังเล็ก เนื่องจากอุบัติเหตุประหลาดที่เกิดจากการฆ่าตัวตายของผู้หญิงคนหนึ่งที่กระโดดลงมาจาก วิหารนอร์ทเธอร์ดาม และ หล่นทับแม่ของเธอเสียชีวิต ราฟาเอล พ่อของเธอ ได้ถอยตัวเองออกจากสังคมและอุทิศชีวิตของเขาให้กับการสร้างสถานที่บูชาและเก็บเถ้ากระดูกภรรยาของเขาที่สวนหลังบ้านเพื่อระลึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับอแมนดีน เอมิลี่จึงได้เพลิดเพลินกับตัวเธอเองด้วยการปรุงแต่งจินตนาการที่แปลกประหลาดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆที่ไม่มีชีวิตให้เคลื่อนไหว สต็องดาล
ในช่วงท้ายของชีวิต สต็องดาลป่วยเป็นโรคซิฟิลิส การรักษาด้วยโพแทสเซียมไอโอไดด์และปรอททำให้ร่างกายของเขายิ่งทรุดหนัก สต็องดาลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1842 หลังจากเป็นลมชักบนถนนในกรุงปารีส ราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
เจ้าหญิงอลิกซ์แห่งเฮสส์และไรน์ พระธิดาพระองค์ที่หกในเจ้าหญิงอลิซและแกรนด์ดยุกลุดวิกแห่งเฮสส์และไรน์ และพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ดำรงพระราชอิสริยยศเป็น<b data-parsoid='{"dsr":[63055,63092,3,3]}'>สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งรัสเซีย เมื่ออภิเษกสมรสกับสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลาสที่ 2 แห่งรัสเซีย เมื่อในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 ณ กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย พระองค์ทรงเป็นพาหะของโรคฮีโมฟิเลียและได้นำพันธุกรรมบกพร่องเข้าไปสู่ราชวงศ์โรมานอฟของรัสเซีย โดยส่งผ่านโรคไปยังพระโอรสเพียงพระองค์เดียวคือ แกรนด์ดยุกอเล็กซิส มกุฎราชกุมารแห่งรัสเซีย และเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญซึ่งทำให้เกิดการล่มสลายของจักรวรรดิรัสเซียในช่วงการปฏิวัติรัสเซียเมื่อปี พ.ศ. 2460 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์
ในปี พ.ศ. 2462 พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ ประชวรด้วยพระโรคที่ต่อมลูกหมากและมีการแทรกซ้อนต่อไปยังพระวักกะ (ไต)[12] จึงทรงขอลาพักราชการในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2462 เพื่อรักษาพระองค์แต่อาการยังไม่ทุเลา ต่อมาจึงเสด็จไปรักษาพระองค์ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส แต่พระโรคที่พระวักกะก็ยังทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นเกินที่แพทย์จะเยียวยาได้ จนกระทั่งถึงวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2463 เวลาประมาณ 21 นาฬิกา จึงสิ้นพระชนม์ สิริพระชันษา 45 ปี 9 เดือน 17 วัน รายชื่อตัวละครในโซลอีทเตอร์
=กลุ่มเมดูซ่า=
พากษ์โดย พนาวรรณ ศรีวะโลสกุล (ไทย)
พี่น้องคนกลางใน 3 พี่น้องกอร์กอน กับเป็นแม่แท้ๆของโครน่า ทำวิจับเลือดสีดำกับลูก ถึงกับทรมานเลี้ยงแบบผิดๆ กับปลอมเป็นครูพยาบาลในชิบุเซ็น หมายคืนชีพชิบุเซ็นหมายคืนชีพคิชิน พอเริ่มแผน สู้สไตน์กับสปิริต จนตนโดนกำจัดไปครั้งหนึ่ง แต่วิญญาณสิงไปอยู่ในงู กับไปสิงในร่างของเด็กผู้หญิงที่ชื่อ เรเชล กับชิงบีลในศึกชิงบรีลไป โดยยอมมอบตัวกับชิบุเซ็นนำทางพวกมากะ ไปบุกถล่มอราคโนโฟเบีย เพื่อยึดร่างของอราคเน่ เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 2
ในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2554 เจ้าชายอาลี เรซา ทรงปลงพระชนม์ด้วยพระแสงปืนในบ้านพักในบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา สาเหตุเกิดจากโรคซึมเศร้าที่มีมายาวนานตั้งแต่การสูญเสียพระราชบิดา และเจ้าหญิงไลลา พระขนิษฐาองค์เล็ก รวมไปถึงการวิตกกังวลเกี่ยวกับการเมืองของอิหร่าน สิริพระชนมายุได้ 44 พรรษา เกอร์ตี คอรี
เกอร์ตี เทเรซา คอรี (; นามสกุลเดิม: แรดนิตซ์ (Radnitz); 15 สิงหาคม ค.ศ. 1896 – 26 ตุลาคม ค.ศ. 1957) เป็นนักชีวเคมีชาวเช็ก/อเมริกัน เกิดที่เมืองปราก จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (ปัจจุบันอยู่ในสาธารณรัฐเช็ก) เป็นบุตรสาวของออตโตและมาร์ธา แรดนิตซ์ เรียนที่โรงเรียนแพทย์ของมหาวิทยาลัยชาลส์ ปราก ขณะเรียนอยู่ที่นั่น เกอร์ตีพบกับคาร์ล คอรี ทั้งคู่แต่งงานกันหลังเรียนจบในปี ค.ศ. 1920 และย้ายไปอยู่ที่เมืองเวียนนา โดยเกอร์ตีทำงานที่โรงพยาบาลเด็ก ส่วนคาร์ลทำงานที่ห้องปฏิบัติการ สองปีต่อมา เกอร์ตีและคาร์ลย้ายไปที่สหรัฐอเมริกาและทำงานที่สถาบันมะเร็งรอสเวลล์พาร์กในเมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก ทั้งคู่ร่วมกันศึกษากระบวนการเมแทบอลิซึมของคาร์โบไฮเดรตและค้นพบวัฏจักรคอรี ซึ่งเป็นการสร้างแลคเตตจากกระบวนการไกลโคไลซิสแบบไม่ใช้ออกซิเจน ต่อมาในปี ค.ศ. 1931 เกอร์ตีและคาร์ลย้ายไปที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี คาร์ลได้รับตำแหน่งนักวิจัย ส่วนเกอร์ตีรับตำแหน่งผู้ร่วมวิจัยที่โรงเรียนแพทย์มหาวิทยาลัยวอชิงตัน ทั้งคู่ค้นพบกลูโคส 1-ฟอสเฟตและอธิบายโครงสร้างของเอนไซม์ ฟอสโฟรีเลส ในปี ค.ศ. 1947 สามี-ภรรยาคอรีและเบอร์นาโด ฮูสเซย์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ เกอร์ตีเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาการแพทย์และสตรีคนที่สามที่ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาวิทยาศาสตร์ โคลอี้ ซัลลิแวน
แม่ของโคลอี้ชื่อว่า มออิรา ซัลลิแวน (Moira Sullivan) ซึ่งได้รับผลกระทบจากห่าอุกกาบาตที่ถล่มใส่สมอลวิลล์ในปี 2532 แล้วหลังจากนั้น 3 ปีเธอจึงตัดสินใจออกจากชีวิตของเกบและโคลอี้ โดยโคลอี้รู้เพียงว่าเป็นการหย่า แต่ต่อมาในภาคที่ 6 กลับพบว่าที่แม่ของโคลอี้นั้นแกล้งบ้าและมีพลังพิเศษในการสะกดจิต เธอได้ใช้พลังนี้ในการสะกดจิตคนที่เล็กซ์จับตัวไปวิจัยเรื่องหินอุกกาบาตไปสังหารเล็กซ์เสีย และยังไม่แน่ว่าโคลอี้จะได้รับผลกระทบจากอุกกาบาตด้วยหรือไม่ เนื่องจากเธอถูกคนที่มีความสามารถพิเศษในการตรวจคนที่ปฏิกิริยาจากอุกกาบาตอย่างโตเบียสซึ่งทำงานให้เล็กซ์จับไปวิจัย เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
ในระหว่างนั้น รัสเซลยังได้รับเชิญให้ไปเป็นอาจารย์พิเศษตามสถาบันต่างๆ ทั้งในสหราชอาณาจักร และในสหรัฐอเมริกาเป็นประจำ เขายังคงดำเนินกิจการโรงเรียนทดลองเรื่อยมา จนถึงปี พ.ศ. 2478 ก็เกิดระหองระแหงกันขึ้นกับภรรยา ในที่สุดต้องหย่าขาดจากกัน รุ่งขึ้นอีก 1 ปี รัสเซลได้พบรักกับพาตริเซีย สเปนซ์ (Patricia Spence) และได้แต่งงานอีกเป็นครั้งที่ 3 ส่วนโรงเรียนทดลองของเขานั้น ได้มอบให้ โดรา แบร็ค (Dora Black) ดำเนินการต่อไป โฮเซ รีซัล
แม่ของรีซัลถูกตัดสินจำคุก 2 ปี ด้วยข้อหาวางยาพิษเพื่อนบ้าน พี่ชายของเขาถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะใกล้ชิดกับกลุ่มบาทหลวงชาวพื้นเมืองที่ถูกศาสนจักรสเปนสั่งแขวนคอ เมื่อ พ.ศ. 2415 ในมรสุมชีวิตดังกล่าว รีซัลมีอายุเพียง 10-11 ปี เท่านั้น ในที่สุดรีซัลจึงถูกส่งไปเรียนแพทย์ในยุโรปเป็นเวลา 5 ปี ซึ่งกลายเป็นห้วงเวลาที่เขาได้เพาะบ่มอุดมการณ์เพื่อต่อสู้กับเจ้าอาณานิคมสเปน โรคฮีโมฟิเลียในราชวงศ์ยุโรป
เจ้าฟ้าหญิงวิกตอเรีย พระวรราชกุมารี พระราชธิดาองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียมิได้ทรงมีพาหะของโรคฮีโมฟิเลีย เนื่องจากมิปรากฏการเป็นโรคดังกล่าวในเชื้อสายของพระองค์ ส่วนเจ้าฟ้าหญิงเฮเลนา พระราชธิดาองค์ที่ห้าอาจจะทรงเป็นหรือมิได้ทรงเป็นพาหะก็ได้ เพราะมีพระโอรสที่มีพระพลานามัยแข็งแร็งสองพระองค์ที่เจริญพระชันษาถึงวัยหนุ่ม แต่ก็มีพระโอรสสองพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่เมื่อแรกประสูติ ส่วนพระธิดาสองพระองค์ไม่มีพระโอรสหรือธิดาเลย ในขณะที่เจ้าหญิงหลุยส์ พระราชธิดาองค์ที่หกสิ้นพระชนม์โดยไม่มีพระโอรสและธิดา นอกจากนั้นสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เจ้าฟ้าชายอัลเฟรด และเจ้าฟ้าชายอาร์เธอร์ พระโอรสทั้งสามพระองค์ไม่ได้ประชวรด้วยโรคฮีโมฟิเลียเลย อย่างไรก็ดีเจ้าฟ้าชายเลโอโพลด์เป็นพระโอรสที่ประชวรด้วยโรคฮีโมฟิเลีย ส่วนเจ้าฟ้าหญิงอลิซและเจ้าฟ้าหญิงเบียทริซนั้นทรงเป็นพาหะของโรคเจ้าชายมอริสแห่งเท็ค พระโอรสองค์เล็กในเจ้าฟ้าหญิงอลิซ สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงเป็นทารก จึงไม่เป็นที่ทราบว่าพระองค์ทรงเป็นโรคฮีโมฟิเลียหรือไม่ ส่วนเลดี้ เมย์ อาเบล สมิธ พระนัดดาในเจ้าชายเลโอโพลด์ ไม่ได้เป็นพาหะอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากยังไม่ปรากฏโรคฮีโมฟิเลียในเชื้อสายเลยในปัจจุบัน โรคฮีโมฟิเลียได้สูญหายไปจากพระราชวงศ์ในทวีปยุโรปแล้ว เชื้อพระวงศ์องค์สุดท้ายในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียที่ประชวรด้วยโรคนี้คือ เจ้าชายกอนซาโลแห่งสเปน (24 ตุลาคม พ.ศ. 2457 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2477) นับแต่นั้นมีพระโอรสหลายพระองค์ได้ประสูติมาและไม่มีพระองค์ใดประชวรด้วยโรคฮีโมฟิเลียเลย แต่อย่างไรก็ดี เนื่องจากยังคงมีพันธุกรรมโรคฮีโมฟิเลียหลบซ่อนอยู่ในผู้หญิงแค่หน่วยพันธุกรรมเลวเพียงหนึ่งเดียว และเชื้อพระวงศ์สตรีในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียยังคงมีชีวิตอยู่ในหลายพระราชวงศ์ในปัจจุบัน จึงยังคงมีโอกาสอยู่บ้างที่โรคฮีโมฟิเลียจะปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์สเปนของเจ้าหญิงเบียทริซเชื้อพระวงศ์ยุคใหม่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียคนหนึ่งนั้นได้รับการตรวจวินิจฉัยว่าป่วยเป็นโรคฮีโมฟิเลียคือ เฟอร์ดินานด์ ซอลท์มันน์ พระโอรสในเจ้าหญิงซีเนียแห่งโฮเฮ็นโลเฮ-แล็งเก็นบูร์ก ซึ่งเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2548 เจ้าหญิงซีเนียทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ทางสายพระราชโอรสของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย แต่โรคทางพันธุกรรมไม่ได้ตกทอดมาทางสายราชตระกูลของพระมารดาของเจ้าหญิงคือ ราชตระกูลโครย (the Croÿs) หากโรคนี้ถ่ายทอดมาจากเจ้าหญิงซีเนีย จะมีความเป็นไปได้สองประการ อย่างแรกคือพระองค์ทรงได้รับพันธุกรรมของโรคนี้มาจากพระบิดาคือ เจ้าชายคราฟท์แห่งโฮเฮ็นโลเฮ-แล็งเก็นบูร์ก ซึ่งเป็นสายพระโลหิตของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียผ่านทางพระราชธิดา เจ้าชายคราฟท์ทรงมีปัญหาโลหิตแข็งตัวยาก ซึ่งทำให้เชื่อกันว่าพระองค์อาจทรงเป็นฮีโมฟิเลียแบบอ่อน หากเจ้าชายประชวรด้วยโรคฮีโมฟิเลีย ในฐานะที่เป็นพระธิดาของคนป่วยโรคฮีโมฟิเลีย เจ้าหญิงซีเนียมีโอกาสร้อยละร้อยในการเป็นพาหะ ส่วนความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งคือ เจ้าหญิงซีเนียทรงมีการกลายพันธุ์แบบใหม่เกิดขึ้นในระบบพันธุกรรม เช่นเดียวกับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ตราบาปลิขิตรัก
ในปีค.ศ. 1999 ไบรโอนี่ในวัยชรา(วาเนสซา เรดเกรฟ)ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับนวนิยายเรื่องสุดท้ายของเธอ ไบรโอนี่เปิดเผยว่าเธอเป็นโรค Vascular dementia ทำให้ความจำของเธอจะเสื่อมลงในไม่ช้า นอกจากนี้เธอยังเปิดเผยอีกว่าตอนจบของนิยายกับชีวิตจริงไม่เหมือนกัน ในความจริงเธอไม่ได้ไปหาเซซิเลีย เซซิเลียกับร็อบบีเองก็ไม่ได้พบกันหรือใช้ชีวิตร่วมกัน เพราะร็อบบีได้เสียชีวิตที่ดันเคิร์ก ส่วนเซซิเลียจมน้ำจากเหตุการณ์ท่อระเบิดที่สถานีรถไฟใต้ดิน เสียชีวิตเช่นกัน ไบรโอนี่กล่าวว่านวนิยายเรื่องนี้คือการไถ่บาป(Atonement)ของเธอ ราพันเซล
มีสามีและภรรยาโดดเดี่ยวคู่หนึ่ง อยากมีบุตรสักคน วันหนึ่ง พวกเขาทราบว่าภรรยาจะมีลูก สามีเป็นสุขมาก จนสัญญาว่าจะทำอะไรก็ได้ที่จะโปรดภรรยาเขา ทุกๆ วัน เมื่อยามที่ภรรยารอลูกเกิด เธอก็มองสวนงดงามของบ้านข้างๆ มันเป็นสวนของแม่มดที่มีพลังอำนาจมหาศาลตนหนึ่ง สวนนั้นเต็มไปด้วยดอกราพันเซล และภรรยาใคร่อยากทานสลัดแสนอร่อยที่ใช้ดอกนั้นเป็นวัตถุดิบหลัก แต่เธอและสามีเธอจน และดอกราพันเซลเป็นสิ่งที่ทำให้เธอนึกถึงความจนเสมอ เรื่องนี้ทำให้เธอเป็นทุกข์มาก สามีไม่สามารถทนมองภรรยาเขาเศร้า คืนนั้น เขาแอบเข้าไปในสวนของแม่มด และเด็ดเอาราพันเซลมาส่วนหนึ่ง เขานำพวกมันมาให้ภรรยาเขา เธอทานสลัดดอกราพันเซลของเธอ และโปรดมาก แต่ในไม่ช้า เธอก็ใคร่อยากได้อีก งูแมวเซาอินเดีย
งูแมวเซาอินเดีย หรือ งูพิษรัสเซลล์ (; ) งูพิษชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในทวีปเอเชียในหลากหลายประเทศ จัดเป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล "Daboia" ในวงศ์ Viperidae ลำไส้เล็กอักเสบจากเชื้อโรตาไวรัส
โรคติดเชื้อโรตาไวรัสโดยทั่วไปแล้วรักษาได้ไม่ยาก แต่ถึงกระนั้นทั่วโลกก็ยังมีเด็กอายุน้อยกว่า 5 ปีที่เสียชีวิตจากการติดเชื้อนี้ถึงปีละเกือบ 500,000 คน และป่วยหนักเกือบสองล้านคน แม้ในประเทศสหรัฐอเมริกาก่อนจะมีโครงการให้วัคซีนโรตาไวรัสอย่างแพร่หลาย จำนวนผู้ป่วยกระเพาะและลำไส้อักเสบรุนแรงจากโรตาไวรัสก็ยังสูงถึงปีละ 2.7 ล้านคน ต้องนอนรักษาในโรงพยาบาล 60,000 และเสียชีวิต 37 คน ยุทธศาสตร์ทางสาธารณสุขที่สำคัญต่อการรับมือโรคนี้คือการบำบัดด้วยการให้สารน้ำชดเชยผ่านการกินในผู้ที่ป่วยแล้ว และการให้วัคซีนต่อโรตาไวรัสเพื่อป้องกันโรคในผู้ที่ยังไม่ป่วย ในประเทศที่มีนโยบายให้วัคซีนต่อโรตาไวรัสเป็นส่วนหนึ่งของวัคซีนมาตรฐานระดับประเทศ ต่างมีอุบัติการณ์และความรุนแรงของการติดเชื้อโรตาไวรัสลงเป็นอย่างมากทั้งสิ้น
โรคลำไส้อักเสบจากโรตาไวรัสเป็นโรคที่มีอาการได้ตั้งแต่เล็กน้อยไปจนถึงรุนแรง โดยผู้ป่วยจะมีอาการไข้ต่ำ อาเจียน และถ่ายเหลวเป็นน้ำ หลังจากติดเชื้อแล้วจะมีระยะฟักตัวประมาณ 2 วันก่อนมีอาการ อาการแรกเริ่มมักเป็นอาการอาเจียน หลังจากนั้นจึงมีอาการถ่ายเหลวอย่างมาก ซึ่งจะเป็นอยู่ 4-8 วัน หลังจากนั้นจึงเริ่มมีอาการดีขึ้นได้เอง สามารถพบภาวะขาดน้ำได้บ่อยกว่าโรคท้องร่วงจากเชื้อแบคทีเรีย และภาวะขาดน้ำนี้เองที่เป็นสาเหตุการเสียชีวิตที่พบบ่อยที่สุดในผู้ป่วยติดเชื้อโรตาไวรัส เกลี เราบัล
อังเกอลา มาเรีย "เกลี" เราบัล () เป็นหลานสาวของลูกพี่ลูกน้องที่ร่วมฝ่ายบิดาของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ เกิดในเมืองลินซ์, ออสเตรีย-ฮังการี. เธอเป็นลูกคนที่สองและลูกสาวคนโตของลีโอ เราบัล ซีเนียร์.กับพี่สาวร่วมบิดาของฮิตเลอร์ แองเจลา เราบัล. เธอได้อาศัยและอยู่ภายใต้การดูแลของลุงของเธอ(ฮิตเลอร์)เมื่อปี 1925 ฮิตเลอร์หลงรักเธอมากจนถึงขนาดประกาศว่า เธอคือรักแรกของเขา ต่อมาเธอเสียชีวิตเมือวันที่ 18 กันยายน 1931 โดยถูกระบุว่า เธอฆ่าตัวตาย สาเหตุนั้นมาจากได้รับความกดดันจากการดูแลคุมเข้มงวดของฮิตเลอร์มากเกินไป แต่ทว่าก็มีบางหลายคนไม่เชื่อว่าเธอฆ่าตัวตายแต่กลับถูกฆ่าตายโดยฮิตเลอร์เพราะเชื่อว่าฮิตเลอร์กับเกลีมีความสัมพันธ์ทางเพศแบบรุนแรง(ซาดิสม์และมาโซคิสม์) ฮิตเลอร์รู้สึกว่าจะควบคุมเกลีไม่ได้และเธอจะแฉความลับไปให้สาธารณชนรับรู้ นอกจากนั้นยังเชื่อว่าเธอไปมีความสัมพันธ์กับชาวยิว ฮิตเลอร์รับรู้และโกรธจัดมากจนถึงกับสั่งพวกเอสเอสให้ฆ่าเธอแต่กลับไม่ได้ปรากฏแก่ความจริงใด ต่อมาศพของเธอถูกฝังไปที่สุสานกลางในเมืองกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ริสา หงษ์หิรัญ
ริสา หงษ์หิรัญ หรือ โค้ช เบคกี้ รัสเซลล์ (Coach Becky Russell) ชื่อจริง รมิดา รัสเซลล์ มณีเสถียร ชื่อเล่น เบคกี้ กรรมการบริหารและผู้อำนวยการฝ่ายบูติคสตรี บริษัท ไอ.ซี.ซี.อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน) ดารานักแสดง นางแบบสาว อดีตสาวแพรว และรองมิสไทยแลนด์เวิลด์ อันดับ 1 ในปี พ.ศ. 2531 (1988) เจ้าของแบรนด์ Becky Russell (เบคกี้ รัสเซลล์)
ริสา หงษ์หิรัญ เป็นลูกครึ่งอเมริกัน-ฟิลิปปินส์ เกิดและเติบโตที่ประเทศไทย มาสค์ไรเดอร์เอเทอร์นัล
ผู้นำกลุ่มทหารรับจ้าง NEVER อดีตโครงการของกองทุน X ที่ถูกระงับไป เคยเสียชีวิตมาก่อนด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่เพราะแม่ของเขา ไดโด มาเรีย นำเขาเข้าร่วมโครงการนี้จึงได้คืนชีพขึ้นมา เช่นเดียวกับสมาชิก NEVER คนอื่นๆ คัตสึมิต้องคอยฉีดสารเพื่อคงสภาพร่างกายไว้ตลอดเวลา แต่ก็ทำให้ร่างกายของเขาทนทานและเกือบเป็นอมตะ เขาเป็นผู้ที่เข้ากับเอเทอร์นัลเมมโมรี่ได้ดีที่สุด จนสามารถทำให้ไรเดอร์เอเทอร์นัล ปรากฏร่างสมบูรณ์ หรือร่างบลูแฟลร์ได้ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
ชีวิตครอบครัวของรัสเซลนั้นออกจะลุ่มๆ ดอนๆ และเกิดปัญหาแตกร้าวกันหลายครั้ง จนกระทั่งครั้งสุดท้าย เขาได้หย่าขาดจากพราติเซีย สเปนซ์อีกเมื่อปี พ.ศ. 2495 (ค.ศ. 1952) และได้พบรักครั้งที่ 4 กับเอดิธ ฟินซ์ (Edith Finch) สตรีชาวอเมริกัน ต่อมาอีก 2 ปี เขาได้สร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองครั้งสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง โดยการเข้าร่วมเป็นสมาชิกของสถาบันค้นคว้าและวิจัยทางวิทยาศาตร์ของสหรัฐ ร่วมกับนักวิทยาศาสตร์คนอื่ ๆ จนสามารถสร้างระเบิดไฮโดรเจนได้เป็นผลสำเร็จ เมื่อปี พ.ศ. 2497 (ค.ศ. 1954) จักรพรรดิพอลที่ 1 แห่งรัสเซีย
พระองค์ขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากพระราชมาดา จากการที่พระราชมารดาเกิดอาการโรคหลอดเลือดสมอง ในวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2339 และสวรรคตบนแท่นบรรทมอย่างสงบหลังจากฟื้นสติขึ้นมาได้ไม่นาน การกระทำแรกของพระองค์ในการเป็นพระจักรพรรดิคือการสั่งให้ไต่สวนเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อทราบแน่ชัดแล้วว่าพระราชมารดาสวรรคตจริงจึงได้ออกคำสั่งให้ทำลายพินัยกรรมของพระมารดาทิ้ง ซึ่งเป็นที่กล่าวลือกันว่าพินัยกรรมฉบับนี้เขียนขึ้นจากความปรารถนาที่แคทเธอรีนต้องการจะกีดกันพระองค์จากราชบัลลังก์รัสเซียและยกให้อเล็กซานเดอร์ พระนัดดาพระองค์โตแทน ซึ่งจากความกลัวนี้เองที่น่าจะทำให้พระองค์ประกาศพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบสันตติวงศ์รัสเซียปี พ.ศ. 2340 หรือเป็นที่รู้จักในนาม "กฎหมายพอลล์ไลน์" เพื่อเป็นการจำกัดหลักในการสรรหารัชทายาทขึ้นสืบราชบัลลังก์ในราชวงศ์โรมานอฟ ซึ่งก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแก้ไขโดยรัชทายาทของพระองค์เลย  จ็อนเบอเน แรมซีย์
ศพของจ็อนเบอเนฝังไว้ที่ป่าช้าวัดเซนต์เจมส์ เมืองแมรีเอตตา รัฐจอร์เจีย โดยเมื่อเอลิซาเบธ แพสช์ แรมซีย์ (Elizabeth Pasch Ramsey) บุตรของนายแรมซีย์กับภริยาเก่า ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตายในปี 1992 อายุได้ยี่สิบสองปี และเมื่อนางแรมซีย์ตายในปี 2006 ด้วยมะเร็งปากมดลูก อายุได้สี่สิบเก้าปี แล้ว ก็นำศพของทั้งสองมาฝังไว้เคียงข้างจ็อนเบอเนตามลำดับ หม่อมคัทริน ณ พิศณุโลก
พ่อของคัทรินได้เสียตั้งแต่เธออายุได้เดือนเศษ คัทรินจึงอยู่กับแม่ ได้เลี้ยงดูอยู่ที่เมืองเคียฟและได้รับการศึกษาตามสมควรแก่ฐานะ คือมีพี่เลี้ยงเป็นฝรั่งเศสเพื่อสอนภาษาและภายหลังก็ไปโรงเรียน ต่อมาได้เกิดสงครามระหว่างรัสเซียและญี่ปุ่นตอนเธออายุ 16 ปี ซึ่งเธอได้สูญเสียแม่ไปจากโรคมะเร็ง[6] เธอจึงตัดสินใจแสวงหาโชคและอนาคตที่ดีกว่า โดยการยืมเงินจากลุงมาก้อนหนึ่งไปที่กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ไปอยู่กับพี่ชายอีวานซึ่งเป็นนักเรียนมหาวิทยาลัย และแคทยาได้เรียนเป็นนางพยาบาลสำหรับการรบ มิใช่นางพยาบาลอาชีพธรรมดา โดยอาศัยอยู่กับลูกพี่ลูกน้องของมารดาเธอคือ น้าโซเฟีย ซึ่งแต่งงานอยู่กับนายแพทย์ที่ชื่อ โบโรดิน จนกระทั่งได้พบกับเจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาภ ที่บ้านของนางคราโปวิตซกี ที่เธอมักจัดงานเลี้ยงและเชิญหนุ่มสาวมาเสมอ ร็อกเซลานา
ฮิวร์เรม ซุลตาน (; ตุรกีออตโตมัน: خُرَّم سلطان) หรือเป็นที่รู้จักในพระนามว่า ร็อกเซลานา (; ราว พ.ศ. 2045 – 15 เมษายน พ.ศ. 2101) เป็นพระชายาเอกในสุลต่านสุลัยมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ไข้รากสาดน้อย
ไข้รากสาดน้อย หรือ ไข้ไทฟอยด์ () เป็นการเจ็บป่วยที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย "Salmonella enterica" serovar Typhi พบได้ทั่วโลกโดยติดต่อผ่านทางการรับประทานอาหารหรือน้ำดื่มที่ปนเปื้อนอุจจาระของผู้ป่วย โดยเชื้อแบคทีเรียก่อโรคนี้จะเจาะทะลุผนังลำไส้แล้วถูกจับกินโดยเซลล์แมโครฟาจ (macrophage) จากนั้นเชื้อ "Salmonella typhi" จะเปลี่ยนโครงสร้างตัวเองเพื่อดื้อต่อการทำลายและสามารถหลบหนีออกจากแมโครฟาจได้ กลไกดังกล่าวทำให้เชื้อดื้อต่อการทำลายโดยแกรนูโลไซต์ ระบบคอมพลีเมนต์ และระบบภูมิคุ้มกัน จากนั้นเชื้อก่อโรคจะกระจายไปทั่วร่างกายผ่านทางน้ำเหลืองขณะที่อยู่ในเซลล์แมโครฟาจ ทำให้เชื้อเข้าสู่ระบบเรติคูโลเอนโดทีเลียม (reticuloendothelial system) และไปยังอวัยวะต่างๆ ทั่วร่างกาย เบียทริซแห่งอังกฤษ
พระเชษฐาคนโตของพระองค์ เอ็ดเวิร์ด ล้มป่วยร้ายแรงในตอนที่พระองค์ยังเด็กมาก แม้จะทรงหายดี แต่พระขนิษฐาของเบียทริซ แคทเธอรีน สิ้นพระชนม์ด้วยวัยที่เด็กมาก ทิ้งพระบิดามารดาของเบียทริซให้จมอยู่กับความเศร้า แคทเธอรีน ที่มีความเป็นไปได้ว่าเป็นโรคเสื่อมที่เป็นสาเหตุให้พระองค์หูหนวก สิ้นพระชนม์ตอนพระชนมายุ 4 พรรษา เจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2548 พระองค์ทรงเข้ารับการรักษาพระอาการสมองที่โรงพยาบาลเมื่องแนนซี ประเทศฝรั่งเศส ทำให้หลายคนสงสัยว่าพระองค์อาจความจำเสื่อม อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 พระองค์ก็ยังจำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นพระราชมารดา พระเชษฐา หรือแม้แต่พระบิดา เป็นต้น ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ สิริพระชนมายุ 85 พรรษา เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
รัสเซลล์ เกิดที่เมืองเทรลเลค (Trelleck) แคว้นมอนมอธเชอร์ (Monmouthshire) สหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2415 (ค.ศ. 1872) บิดาเป็นขุนนางชั้นวิสเคานท์ชื่ออัมเบอร์เลย์ (Amberley) ซึ่งเป็นบุตรชายคนที่ 3 ของลอร์ด จอห์น รัสเซลล์ (Lord John Russell) อดีตนายกรัฐมนตรี 2 สมัย ผู้สนับสนุนพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิมนุษยชนฉบับแรก และยังเป็นผู้ส่งเสริมเสรีภาพของประชาชนมาตลอดชีวิต เป็นผู้ที่มีแนวคิดเสรีนิยมจัด ท่านลอร์ด จอห์น รัสเซลล์ ผู้นี้เองเป็นคนริเริ่มส่งเสริมและเปิดให้มีการค้าโดยเสรี ให้คนยิวทำมาหากินอย่างอิสระในอังกฤษ และส่งเสริมเสรีภาพในการนับถือศาสนาอีกด้วย ส่วนมารดาของรัสเซลล์ ชื่อนางแคทธริน เป็นบุตรีของท่านบารอน สแตนเลย์ ขุนนางแห่งเมืองอัลเตอร์เลย์ (Alterley) ราพันเซล
เจ้าชายร่วงตกลงบนขวากหนาม ที่ตำบาดเฉียดลูกตาของเขา ซึ่งทำให้ตาเขาบอด เมื่อไม่มีตาที่มองได้และภรรยาแสนรัก เขาได้ท่องไปที่ที่ความโชคร้ายจะพาไป หลายฤดูผ่านไป และแล้ววันหนึ่งฤดูใบไม้ผลิ เจ้าชายได้ยินเสียงผู้หญิงร้องเพลง เขาเดินตามเสียงเพลงนั้น เมื่อเขาผู้ที่ร่ำร้อง เขาก็ได้พบราพันเซลและเธอมีลูกสองคนแล้ว ซึ่งเป็นลูกของเขาทั้งสองนั้นเอง ราพันเซลได้คลอดฝาแฝดของเจ้าชายในป่าโดยลำพัง ราพันเซลร้องไห้ด้วยความสุข และน้ำตาเธอที่เปี่ยมไปด้วยรักแท้ได้รักษาตาของสามีเธอ อำนาจร้ายของแม่มดได้จบลง กาบริเอลา มิสตรัล
กาบริเอลา มิสตรัล เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1889 บิดาเป็นครู ส่วนมารดาเป็นช่างเย็บผ้า บิดาของมิสตรัลทิ้งครอบครัวไปเมื่อเธอมีอายุได้สามปี ด้วยฐานะที่ยากจน มิสตรัลในวัยสิบห้าปีก็ทำงานช่วยครอบครัวโดยการเป็นผู้ช่วยครู หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ได้พบกับคนรักของเธอ โรเมลิโอ อูเรตา ผู้ซึ่งต่อมากระทำอัตวินิบาตกรรมในปี ค.ศ. 1909 การเสียชีวิตของอูเรตาส่งผลต่อบทกวีของมิสตรัลในเวลาต่อมาอย่างมาก ในปี ค.ศ. 1914 มิสตรัลก็ได้รับรางวัลชนะเลิศจากการประกวดวรรณกรรมระดับประเทศ จากผลงาน "Sonnets of Death" หลังรับรางวัลนี้ มิสตรัลก็ใช้นามปากกา "กาบริเอลา มิสตรัล" อย่างเป็นทางการ โดยมาจากชื่อของกวีที่เธอชื่นชอบสองคนคือกาบรีเอเล ดันนุนซีโอ และเฟรเดริก มิสทราล เจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา
จักรพรรดิคาร์ลมีพระพลานามัยไม่ดีมาช่วงระยะเวลาหนึ่ง หลังจากเสด็จไปซื้อของเล่นให้กับอาร์ชดยุกคาร์ล ลุดวิก พระโอรสในวันที่อากาศเย็นจัดในเมืองฟุงฌาล พระองค์ประชวรด้วยโรคหลอดพระวาโยอักเสบ และลุกลามกลายเป็นโรคพระปัปผาสะบวมอย่างรวดเร็ว ซึ่งในสมัยนั้นยังไม่มีการรักษาด้วยการแพทย์สมัยใหม่ได้ พระโอรสธิดาและข้าราชบริพารหลายคนล้มป่วยด้วยเช่นกัน และจักรพรรดินีซีตา (ซึ่งในขณะนั้นมีพระครรภ์แปดเดือน) ทรงรักษาพยาบาลทุกพระองค์ จักรพรรดิมีพระอาการแย่ลงเป็นลำดับและเสด็จสวรรคคเมื่อวันที่ 1 เมษายน โดยมีพระราชดำรัสสุดท้ายกับจักรพรรดินีว่า ""เรารักเจ้ามากเหลือเกิน"" หลังจากงานพระศพเสร็จสิ้น ผู้ร่วมงานคนหนึ่งได้กล่าวถึงจักรพรรดินีซีตาว่า ""สตรีผู้นี้ควรเป็นที่ชื่นชมจริงๆ พระองค์ไม่สูญเสียความสุขุมเยือกเย็นแม้แต่สักวินาทีเดียวเลย พระองค์ทรงทักทายผู้คนรอบด้านและพูดคุยกับคนทีมาช่วยเหลืองานพระศพด้วย ทุกคนประทับใจเสน่ห์ของพระองค์กันทุกคน"" จักรพรรดินีซีตาทรงฉลองพระองค์สีดำไว้ทุกข์ให้กับพระราชสวามีตลอดระยะ 67 ปีของการเป็นม่าย เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) รัสเซลล์ได้เข้าร่วมกับกลุ่มชน แสดงการไว้อาลัยต่อชีวิตของชาวญี่ปุ่นนับแสนๆ คน ที่ถูกระเบิดปรมาณูลูกแรกของสหรัฐฯ โดยที่เขาได้เปิดการปราศัยขึ้นท่ามกลางฝูงชนนับหมื่นๆ คน ซึ่งเป็นการละเมิดข้อห้ามของรัฐบาลอังกฤษในเวลานั้น ผลที่ได้รับก็คือเขาถูกจับเข้าคุกเป็นเวลาถึง 2 เดือนเศษ ซึ่งในขณะนั้นเขามีอายุร่วม 88 ปีเศษแล้ว บรรดาฝูงชนที่ไปฟังคำพิพากษาตัดสินจำคุกเขาในวันนั้น ต่างอุทานว่าเป็นการกระทำที่น่าอับอายที่สุดของรัฐบาลอังกฤษ ที่จับคนแก่ไปทรมาน แต่สำหรับตัวเขาเองกลับมองไปในแง่ที่ปราศจากอคติ โดยเขาได้เขียนบันทึกไว้ในอัตตชีวประวัติเล่มที่ 3 ของเขาว่า “คำกล่าวประณามรัฐบาลของผู้ที่มาฟังคำพิพากษาในวันนั้นทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกไม่พอใจจริง ๆ ข้าพเจ้าทราบดีว่าผู้คนเหล่านั้นปรารถนาดีต่อข้าพเจ้า แต่ข้าพเจ้าก็ได้ตั้งใจทำความผิดทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ข้าพเจ้ามองไม่เห็นว่าอายุของคนจะช่วยระงับยับยั้งมิให้เขาทำผิดได้อย่างไร หากแต่จะมีส่วนส่งเสริมให้ทำผิดบ่อยยิ่งขึ้นเสียมากกว่า ผู้พิพากษาก็คงเข้าใจเรื่องนี้ดี ว่าอะไรควรไม่ควร จึงตัดสินให้ข้าพเจ้าต้องโทษตามกระบิลเมือง” กริกอรี รัสปูติน
ในเดือน เมษายน ค.ศ. 1907 รัสปูตินถูกเชื้อเชิญอีกครั้งโดย Tsarskoye Selo , ในครั้งนี้เพื่อพบกับ Tsarevich Alexe 
ซึ่งเป็นเด็กที่มีอาการบาดเจ็บจากโรคฮีโมฟีเลียบี , ซึ่งแน่นอนไม่เป็นที่รู้กันอย่างสาธารณะว่ารัชทายาทจะติดโรคฮีโมฟีเลียบี โดยโรคนี้ค่อนข้างจะแพร่หลายในพระบรมวงศานุวงศ์ในแถบยุโรป. เมื่อแพทย์ไม่รักษาได้จึงทำให้เกิดความหมดหวัง Tsarina นั้นยังคงรอคอยความช่วยเหลือจากใครสักคน โดยเธอได้สูญเสียแม่ ,พี่ชาย , น้องสาว เมื่อเธอยังเป็นเด็ก
รัสปูตินบอกสามารถที่จะรักษาได้โดยการอธิษฐานภาวนาแด่พระเจ้า ซึ่งนั้นทำให้ญาติของเธอมีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
และก็ช่วยเบาบางจิตใจของเด็กและอาการได้อย่างดี ซึ่งก่อนหน้านี้มีการคาดการณ์จากหมอว่าเธอจะตายในเร็ววัน โดย Tsarevich แสดงให้เห็นสัญญาณของการฟื้นตัวอย่างมีนัยสำคัญ Yes! พรีเคียว 5
คุณแม่ของอุราระ เสียชีวิตแล้ว คำประกาศเจตนารัสเซลล์–ไอน์สไตน์
แถลงการณ์รัสเซลล์–ไอน์สไตน์ เป็นแถลงการณ์ของเบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ในกรุงลอนดอน เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 ระหว่างสงครามเย็น แถลงการณ์นี้มีสาระสำคัญเน้นย้ำถึงภัยจากอาวุธนิวเคลียร์และเรียกร้องให้ผู้นำชาติต่าง ๆ หามติร่วมกันเพื่อป้องกันความขัดแย้งในระดับนานาชาติ ผู้ลงนามในแถลงการณ์นี้ประกอบด้วยนักวิทยาศาสตร์และปัญญาชนชั้นนำ รวมถึงอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ที่ลงนามก่อนเสียชีวิตในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1955 ไม่กี่วัน หลังจากประกาศไม่นาน ไซรัส เอส. อีตันได้เสนอและสนับสนุนให้จัดการประชุมดังกล่าวขึ้น ดังที่ได้เรียกร้องไว้ในแถลงการณ์ โดยจัดในพักวอช รัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา ซึ่งเป็นบ้านเกิดของอีตัน การประชุมดังกล่าวมีขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1957 และถือเป็นการประชุมครั้งแรกของการประชุมพักวอชว่าด้วยวิทยาศาสตร์และกิจการโลก เอเลเนอร์แห่งคาสตีล
ไม่นานหลังการประสูติพระราชบุตรคนที่สิบห้า เบียทริซ สุขภาพของเอเลนอร์เริ่มทรุดโทรม ใน ค.ศ. 1287 ขณะที่อยู่ในแกสโคนี พระองค์ทรมานจากไข้จับสั่น ที่เป็นไปได้ว่าเป็นมาลาเรียสายพันธุ์ร้ายแรง ในฤดูใบไมผลิของ ค.ศ. 1290 ข่าวใหม่มาถึงราชสำนักว่ามาร์กาเร็ต สาวน้อยแห่งนอร์เวย์ ทายาทของสกอตแลนด์ สิ้นพระชนม์ สองสามีภรรยาเดินทางมุ่งหน้าไปลินคอล์น พระราชินีเอเลนอร์ไม่สบายด้วยอาการป่วยเป็นไข้ เป็นไปได้ว่าไข้จับสั่นใน ค.ศ. 1287 กำเริบ อาการของพระราชินีเอเลนอร์แย่ลงเมื่อทั้งคู่ไปถึงหมู่บ้านฮาร์บีย์ในน็อตติ้งแฮมเชียร์ และพระองค์สิ้นพระชนม์ที่นั่น โดยมีพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดอยู่ที่เตียงที่สิ้นพระชนม์ในบ่ายของวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1290 พระชนมายุ 49 พรรษา เดบบี เรย์โนลส์
วันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2016 เสียชีวิตด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก หลังจากที่ลูกสาวของเธอ แคร์รี ฟิชเชอร์เสียชีวิตก่อนหน้านั้น 1 วัน ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล
เธอและผู้ร่วมอุดมการณ์เริ่มทำความสะอาดหน่วยพยาบาลและอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน และจัดระบบการรักษาดูแลคนไข้เสียใหม่ อย่างไรก็ตาม ช่วงที่เธออยู่ที่สคูตารี อัตราความตายก็ยังไม่หยุด แต่เพิ่งเริ่ม จำนวนผู้ตายอาจสูงที่สุดในบรรดาหน่วยพยาบาลอื่นในเขต ระหว่างฤดูหนาวแรกของเธอ มีทหาร 4077 คนตายที่สคูตารี ผู้ที่ตายจาก ไข้รากสาดใหญ่, ไข้รากสาดน้อย, อหิวาตกโรค และโรคบิด มีเป็น 10 เท่าของที่ตายจากบาดแผลในการรบ ไม่ใช่เกิดจากการจัดระเบียบใหม่ แต่เกิดจากสภาพแวดล้อมในหน่วยพยาบาลค่ายทหารชั่วคราว เป็นอันตรายเกินไปสำหรับคนไข้ เพราะจำนวนผู้บาดเจ็บแออัดเกินไป อีกทั้ง ข้อบกพร่องของท่อระบายน้ำ และขาดการระบายอากาศ รัฐบาลสหราชอาณาจักรเพิ่งส่งคณะกรรมการด้านสุขอนามัยมาถึงสคูตารีเมื่อ มีนาคม พ.ศ. 2398 (1855) ซึ่งก็เกือบ 6 เดือนหลังจากเธอมาถึง มีการปรับปรุงท่อระบายน้ำและระบบระบายอากาศ แล้วอัตราความตายก็ลดลงอย่างรวดเร็ว เธอยังดำเนินการด้านสุขอนามัยต่อไป โดยเชื่อว่า อัตราความตายสัมพันธ์กับโภชนาการที่ขาดแคลน และการหักโหมงานของทหาร อีกด้วย สมาคมโรคหัวใจแห่งอเมริกา
ในปี ค.ศ. 2012 มิเชลล์ วิลเลียมส์ ซึ่งเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงและนักแสดงหญิงได้เป็นทูตในการรณรงค์ "พาวเวอร์ทูเอ็นสโตรก" ในบทพูดของเธอ-เธอได้กล่าวว่า "ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นพันธมิตรกับการรณรงค์ [...] พ่อของฉันเป็นโรคหลอดเลือดสมองในปี ค.ศ. 2005 เนื่องจากการสูบบุหรี่, เบาหวาน และการลดน้ำหนักในแบบที่อาจทำลายสุขภาพ รวมถึงย่าของฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคหลอดเลือดสมองในปี ค.ศ. 2006 เมื่อเธอไปหาหมอเพื่อรับการรักษาผู้ป่วยนอกแบบง่าย ๆ ฉันนำความรู้มาสู่ผู้คนเพื่อให้รู้ว่าโรคหลอดเลือดสมองสามารถป้องกันได้ มาดูแลตัวเองกันเถอะ…ขั้นตอนแรกคือความรู้เกี่ยวกับสุขภาพของคุณ" เจ้าหญิงมะซะโกะ (จักรพรรดิเรเซ)
เมื่อเจ้าหญิงมะซะโกะประสูตินั้นพระบิดาคืออดีตจักรพรรดิซุซะกุได้สละราชบัลลังก์ไปแล้วตั้งแต่ พ.ศ. 1489 และหลังจากประสูติได้ไม่นานเจ้าหญิงฮิโระโกะพระมารดาก็เกิดพระอาการตกพระโลหิตและสิ้นพระชนม์ในอีก 2 ปีต่อมาคือ พ.ศ. 1495 อดีตจักรพรรดิซุซะกุพระบิดาก็สิ้นพระชนม์ลงอีกทำให้ จักรพรรดิมุระกะมิ ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) ได้รับอุปการะเจ้าหญิงมะซะโกะ สจวร์ต รัสเซลล์
รัสเซลล์เกิดที่เมืองพอร์ธสมัธ ประเทศอังกฤษ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี เกียรตินิยมอันดับหนึ่งสาขาฟิสิกส์ ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในปี ค.ศ. 1982 จากนั้นจบการศึกษาระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดด้านวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ในปี ค.ศ. 1986 หลังจบการศึกษาได้ทำงานเป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์จนปัจจุบันได้เป็นศาสตราจารย์ประจำสาขาวิชาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ นอกจากนั้น ยังเป็นศาสตราจารย์พิเศษทางด้านศัลกรรมประสาทวิทยาที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโกหลังจากอุทิศตนทำงานวิจัยด้านสรีรวิทยาคำนวณ เจ้าหญิงอีเรเนอแห่งเฮ็สเซินและไรน์
ในปี พ.ศ. 2416 ทั้งครอบครัวรู้สึกโศกเศร้าเมื่อเจ้าชายฟรีดริช ซึ่งมีพระนามเรียกเล่นว่า "ฟริตตี้" พระอนุชาที่ประชวรโรคเฮโมฟีเลียของเจ้าหญิงอีเรเนอ พลัดตกจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ พระเศียรติดอยู่กับราวระเบียง และได้สิ้นพระชนม์ในอีกหลายชั่วโมงต่อมาเนื่องจากพระโลหิตคั่งในสมอง ต่อมาอีกหลายเดือนหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระโอรสวัยเยาว์ เจ้าหญิงอลิซก็ทรงนำพระโอรสและธิดาไปยังหลุมฝังพระศพเพื่อสวดมนต์ต์และทรงหดหู่เมื่อถึงการฉลองครบรอบที่เกี่ยวกับพระองค์ ในฤดูใบไม้ร่วงของปี พ.ศ. 2421 เจ้าหญิงอีเรเนอ พระภคินี พระอนุชา พระกนิษฐาและพระชนกประชวรด้วยโรคคอตีบ เจ้าหญิงมารี ซึ่งมีพระนามเรียกเล่นว่า "เมย์" ก็ได้สิ้นพระชนม์ด้วยโรคนี้ ส่วนพระชนนีซึ่งทรงเหนื่อยล้าจากการพยาบาลพระโอรสและธิดา ทรงติดโรคนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อทรงทราบว่าประชวรใกล้สิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงอลิซก็ทรงสั่งเสียความปรารถนาต่างๆ รวมถึงคำแนะนำในการเลี้ยงดูพระธิดาและดูแลการบ้านการเรือนกับพระสวามี เจ้าหญิงสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคคอตีบเมื่อธันวาคม พ.ศ. 2421 เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
เบอร์ทรันด์ อาร์เทอร์ วิลเลียม รัสเซลล์[1] (English: Bertrand Arthur William Russell; 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2415 - 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513) เป็นหนึ่งในนักคณิตศาสตร์ นักปรัชญา นักตรรกวิทยา ที่มีอิทธิพลอย่างสูงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาเป็นนักปรัชญาการศึกษาหัวรุนแรงที่มีบทบาทสำคัญยิ่งคนหนึ่งของอังกฤษ เป็นผู้ที่ได้สร้างผลงานด้านการศึกษาในแนวปฏิรูปไว้มากมายหลายแขนง ซึ่งเป็นที่ยอมรับและมีอิทธิพลต่อการศึกษาในปัจจุบันอย่างมาก บรรดานักปรัชญารู้จักเขาในฐานะของผู้ให้กำเนิดทฤษฎีความรู้ (Epistemology หรือ Theory of Knowledge) นักคณิตศาสตร์รู้จักรัสเซลในฐานะบิดาแห่งตรรกวิทยา ผู้เขียนตำราคลาสสิกทางคณิตศาสตร์ คือหนังสือชื่อ Principia Mathematica นักฟิสิกส์รู้จักเขาในฐานะของผู้แต่งตำรา ABC of Relativity สำหรับคนทั่วไปรู้จักรัสเซลล์ในฐานะของนักจิตวิทยา นักการศึกษา นักการเมือง และนักเขียนผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เมื่อปี พ.ศ. 2493 แอกเซล โรส
ครอบครัวไบลีย์เคร่งครัดในศาสนา โรสและครอบครัวของเขามักเข้าโบสถ์เพนเทคอสต์อยู่บ่อยครั้ง , ซึ่งเขาจะต้องมาโบสถ์ 3-8 ครั้งต่อสัปดาห์อีกทั้งยังต้องมาโรงเรียนคริสถ์ทุกวันอาทิตย์ โรสได้อธิบายเกี่ยวกับเรื่องการเรียนภายหลังว่า เขารู้สึกไม่สบายใจนักเพราะโดนกดขี่ โรสได้อธิบายไว้ดังนี้ "เราต้องการได้โทรทัศน์ภายในอาทิตย์เดียว แต่พ่อเลี้ยงผมโยนมันเพราะพวกเขามีจิตใจอำมหิต ผมไม่ได้รับการยินยอมให้ฟังเพลง ผู้หญิงคือปีศาจ ทุกสิ่งคือปีศาจ" เทรซี บอนด์
แม่ของเทรซี่ เสียชีวิตในปี 1955 ; พ่อของเธอก็ส่งเธอไปอยู่โรงเรียนประจำในประเทศสวิสเซอร์แลนด์ หลังจากนั้นเธอก็แต่งงานกับชาวอิตาเลียน เคานต์ กูลิโอ ดิ วิเซนโซ ที่ในช่วงการแต่งงานของพวกเขาได้ถือของส่วนใหญ่ของเงินของเธอก่อนที่ในที่สุดก็ทิ้งเธอไว้; เขาก็เสียชีวิตขณะขับรถมาเซราติในบริษัทแห่งหนึ่งของเมียน้อยของเขา ในระหว่างการแต่งงานครั้งนี้เทรซี่มีลูกคนที่เสียชีวิตจากโรคเยื่อหุ้มสมองไขสันหลัง เธอหมดหวังและเศร้าโศก เทรซี่พยายามฆ่าตัวตายด้วยการเดินลงไปในทะเลในโปรตุเกส แต่ถูกเจมส์ บอนด์ ช่วยไว้ โดโลเรส โอริออร์แดน
10 เมษายน 2005 โดโลเรส โอ’ริออร์แดน ให้กำเนิดลูกสาว ดาโกตา เรน ปัจจุบัน เธอใช้ชีวิตอยู่ในฮาวธ์, ดับลิน และยังมีกระท่อมอยู่ในออนตาริโอ แคนาดา และบ้านพักตากอากาศในเบนิสซา ประเทศสเปน เธอยังเป็นเจ้าของฟาร์มขนาด 150 เอเคอร์ ที่มีชื่อว่า Riversfield Stud ตั้งอยู่ในคิลมัลล็อก, ไลม์ริก ซึ่งเธอเป็นเจ้าของมาตั้งแต่ปี 1998 และตั้งใจที่จะสร้างบ้านและคอกม้าขึ้นที่นั่นด้วย
15 มกราคม 2018 โดโลเรส โอริออร์แดน เสียชีวิตในห้องพักโรงแรมที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ระหว่างการเดินทางไปบันทึกเสียงผลงานเพลง โดยสาเหตุการเสียชีวิตนั้นยังไม่มีการเปิดเผย อเล็กซานเดอร์ คาลเดอร์
สามปีต่อมาเมื่อคาลเดอร์อายุได้เจ็ดปีและเมื่อพี่สาวอายุได้เก้าปี สเตอร์ลิง คาลเดอร์ก็ล้มป่วยด้วยวัณโรค บิดามารดาจึงไปรักษาตัวอยู่ที่ฟาร์มปศุสัตว์ที่ออราเคิลในแอริโซนาทิ้งลูกๆ ไว้ให้อยู่ในความดูแลของเพื่อนของครอบครัวอยู่ปีหนึ่ง[8] ครอบครัวกลับมาพบกันอีกครั้งในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1906 และพักอยู่ที่ฟาร์มในแอริโซนาจนถึงฤดูใบไม้ร่วงปีเดียวกัน[9] เพียงแค่ใจเรารักกัน
ในขณะที่หัวใจทุกดวงกำลังเจ็บปวด ทุกคนก็ได้รับข่าวร้ายเพิ่มขึ้นเมื่อพบว่ายอนซูป่วยด้วยโรคลูคีเมีย โอกาสรอดมีน้อยมาก ถ้าไม่ได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายไขกระดูกโดยเร็ว ซึ่งยอนซูก็ไม่ได้ใส่ใจการรักษาและอยู่อย่างหมดอาลัยตายอยาก ซอนเจ และทุกคนรู้ว่าที่ยอนซูเป็นเช่นนั้นเพราะอะไร ซอนเจจึงออกตามหามินชอลและขอร้องให้มินชอลกลับไปหายอนซู โดยบอกกับมินชอลว่าเขายกโทษให้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ครอบครัวมินชอลทำกับเขาและแม่ ทั้งมินชอลและซอนเจต่างเช้าใจ กันและพร้อมที่จะละทิฐิ และเปิดใจให้กันเพียงเพราะความรักที่มีให้ผู้หญิงคนนี้ "ยอนซู" มินชอลแต่งงานกับยอนซูทั้งคู่กำลังมีความสุข โดยที่มินชอลไม่รู้เรื่องโรคร้ายของยอนซู เพราะเธอขอร้องไม่ให้ใคร บอกเรื่องนี้กับมินชอล แต่ในขณะเดียวกันอาการ ของยอนซูก็ทรุด ลงเรื่อยๆ จนวันหนึ่งอาการของเธอทรุดหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล  เอลวิส เพรสลีย์
ไม่นานเพรสลีย์ก็เข้าร่วมฝึกเบื้องต้นที่ฟอร์ตฮูด มีนักธุรกิจที่ชื่อเอ็ดดี้ ฟาดาล ที่เคยพบเขาในทัวร์ที่เทกซัส เข้าเยี่ยมเขา ฟาดาลกล่าวว่า เพรสลีย์เชื่อว่าอาชีพเขาได้จบลงแล้ว— "เขาเชื่อเช่นนั้นอย่างมาก" ใน 2 สัปดาห์ของต้นเดือนมิถุนายน เพรสลีย์ไถศีรษะขาว 5 ด้านที่แนชวิลล์ เขากลับไปฝึกต่อแต่พอต้นเดือนสิงหาคม แม่ของเขาซึ่งป่วยเป็นโรคตับอักเสบ และอาการของเธอก็แย่ลง เพรสลีย์ได้เร่งกลับมาเยี่ยมเธอโดยด่วน ถึงเมมฟิสเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม หลังจากนั้น 2 วันเธอก็เสียชีวิตจากภาวะหัวใจวาย อายุได้ 46 ปี ทำให้เกิดความเสียใจกับเพรสลีย์อย่างมาก  ฟรีดริช รัทเซล
บิดาของรัทเซลเป็นผู้ดูแลและจัดการพิพิธภัณฑ์ของแกรนด์ดยุคแห่งบาเดน เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายในเมืองคาร์ลสรูเออเป็นเวลาหกปีก่อนจะเข้าฝึกงานเป็นผู้ผสมยาเมื่ออายุ 15 ปี ใน ค.ศ. 1863 เขาเดินทางไปยังเมืองรัพเพอชวิลริมทะเลสาบซูริค สวิตเซอร์แลนด์ เพื่อศึกษาวิชาคลาสสิก และเป็นผู้ผสมยาที่เมืองเมิร์สในเขตรูห์รระหว่าง ค.ศ. 1868 – 1866 ก่อนจะเข้าศึกษาเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ที่โรงเรียนมัธยมปลายในเมืองคาร์ลสรูเออและสมัครเป็นนักศึกษาสาขาสัตววิทยาที่มหาวิทยาลัยไฮเดลเบิร์ก มหาวิทยาเจนา และมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์ ตามลำดับ จนจบการศึกษาใน ค.ศ. 1868 เขาได้ศึกษาสัตววิทยาใน ค.ศ. 1869 และตีพิมพ์ผลงานเรื่อง "ธรรมชาติและพัฒนาการของโลกอินทรีย์" (Sein und Werden der organischen Welt) ซึ่งได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของดาร์วิน รักมันป่วย
ต่อมา Kumail ทราบข่าวว่า Emily ถูกนำส่งโรงพยาบาล เขาทราบจากแพทย์ว่าเธอมีการติดเชื้อที่ปอดอย่างรุนแรง จำเป็นต้องใส่ท่อช่วยหายใจและใช้ยาทำให้หมดสติตลอดการใช้เครื่องช่วยหายใจ เขาลงชื่อยินยอมให้แพทย์ดำเนินการรักษา และโทรศัพท์ติดต่อพ่อแม่ของ Emily คือ Terry และ Beth ทั้งสองทราบดีเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับ Emily รวมไปถึงเรื่องที่เขาทำร้ายจิตใจเธอ และยืนยันกับ Kumail ว่าเขาไม่จำเป็นต้องอยู่เฝ้า Emily แต่ Kumail ก็ยืนยันขออยู่เฝ้า เมื่อเวลาผ่านไปทั้งสามต้องรับมือกับความเปลี่ยนแปลงของอาการเจ็บป่วยของ Emily และค่อยๆ ใกล้ชิดและเข้าใจกันมากขึ้นเรื่อยๆ หม่อมราชวงศ์นริศรา จักรพงษ์
แต่เมื่ออายุได้ 7 ขวบ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ก็สิ้นพระชนม์ด้วยโรคมะเร็ง และไม่กี่ปีหม่อมเอลิสะเบธ ก็ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคมะเร็งเช่นกัน จึงย้ายไปอยู่กับน้าที่ค่อนข้างเอียงซ้ายและไม่ชอบความเป็น “เจ้า” จึงสบประมาทว่า ชีวิตนี้คงไม่เอาไหน ต่อมาเมื่ออายุ 18 ปีจึงออกจากบ้านน้า ขณะนั้นไม่มีอะไรติดตัวมาเลย โดยทำงานเลี้ยงด้วยลำแข้งตัวเอง ทำงานเสิร์ฟอาหาร  อิซาเบล มาร์แชล
อิซาเบลเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว อายุเพียง 30 ปี เธอพิสูจน์ให้เห็นแล้วถึงความสามารถในการตั้งครรภ์และความสามารถในการมีลูกชายที่สุขภาพดี หลักฐานคือลูกน้อยหกคนของเธอที่มีสามคนเป็นผู้ชาย เป็นไปได้อย่างมากว่านั่นคือเหตุผลที่ทำให้ริชาร์ด เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์คนที่ 1 ขอเธอแต่งงาน และอิซาเบลตอบตกลง แม้สามีของเธอเพิ่งตายไปเพียงห้าเดือน ทั้งสองแต่งงานกันเมื่อ 30 มีนาคม ค.ศ.1231 ที่โบสถ์ฟาวลีย์ สร้างความไม่พอใจเป็นอย่างมากให้แก่พระเชษฐาของริชาร์ด พระเจ้าเฮนรี่ ที่ได้จัดเตรียมการแต่งงานที่สร้างประโยชน์มากกว่าไว้ให้ริชาร์ด อิซาเบลกับริชาร์ดเข้ากันได้ดีพอควร แม้ริชาร์ดจะมีชื่อเสียงเรื่องความเป็นเสือผู้หญิงและเป็นที่รู้กันว่ามีภรรยาลับในช่วงหลังจากที่แต่งงานกันแล้ว ทั้งคู่เป็นพ่อแม่ของลูกสี่คนที่มีสามคนตายในวัยทารกอิซาเบลตายด้วยอาการตับล้มเหลวที่มีการหดตัวในขณะคลอดลูก เมื่อ 17 มกราคม ค.ศ.1240 ที่ปราสาทเบอร์เคมสเต็ด อายุ 39 ปี จีเซลล์
จีเซลล์เป็นเด็กสาวที่อาศัยอยู่กับแม่ในไร่องุ่นแถบแคว้นไรน์แลนด์ วันหนึ่งเธอได้พบกับดยุคอัลเบรชต์แห่งซิเลเซีย ที่กำลังจะแต่งงานกับเจ้าหญิงบาธิลด์ ธิดาของเจ้าชายแห่งฮุสตัน และได้ปลอมตัวเป็นชาวบ้านชื่อ รอยส์ เพื่อออกเที่ยวเตร่ จีเซลล์ตกหลุมรักรอยส์ตั้งแต่แรกพบ ทั้งที่ถูกห้ามปรามจากเพื่อนชายและแม่  ราพันเซล เจ้าหญิงผมยาวกับโจรซ่าจอมแสบ
หลายร้อยปีผ่านไป เกิดมีอาณาจักรขึ้นบริเวณนั้น ราชินีอันเป็นที่รักแห่งอาณาจักรดังกล่าวประชวรขณะใกล้ให้ประสูติกาล ทหารและพลเมืองช่วยกันค้นหาวิธีแก้ไข และพบดอกไม้นั้นเข้าโดยบังเอิญ ราชินีทรงได้รับการรักษา และมีประสูติกาลแก่ธิดาพระนามว่า "ราพันเซล" ผู้มีเกศางามดังทอง และบัดนี้ เกศาของพระธิดากลายเป็นแหล่งสรรพคุณวิเศษของดอกไม้นั้นแทน ในคืนนั้น กอเธลลักพาพระธิดาไปซ่อนไว้ในหอคอยสูงกลางป่า แล้วเลี้ยงดูประดุจบุตรในอุทร เพื่อใช้ผมของราพันเซลช่วยให้ตนเองคงความเยาว์วัยต่อไป นางทราบดีว่า ถ้าตัดผมของราพันเซลออก ผมนั้นจะเสื่อมสรรพคุณ และเปลี่ยนจากสีทองเป็นสีน้ำตาลทันที ดังนั้น นางจึงปล่อยให้เกศาของราพันเซลยาวโดยมิได้ตัดเลย และมิให้ราพันเซลออกนอกหอคอยเลย ทั้งนี้ ทุก ๆ ปี ในวันคล้ายวันประสูติราพันเซล พระราชาและราษฎรของพระองค์จะปล่อยโคมลอยนับแสนดวงขึ้นสู่ฟ้า พวกเขาหวังว่าโคมลอยจะนำพาพระธิดาของพวกเขากลับมาอีกครั้ง เจ้าหญิงอีเรเนอแห่งเฮ็สเซินและไรน์
เจ้าหญิงอีเรเนอแห่งเฮ็สเซินและไรน์ (Princess Irene of Hesse and by Rhine "พระนามเต็ม" อีเรเนอ หลุยส์ มาเรีย แอนนา; "ประสูติ" 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2409 "สิ้นพระชนม์" 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2496) เป็นพระธิดาในลำดับที่สามของเจ้าหญิงอลิซแห่งสหราชอาณาจักรและแกรนด์ดยุคลุดวิจที่ 4 แห่งเฮ็สเซินและไรน์ และมีพระอัยกาและอัยยิกาฝ่ายพระชนนีคือ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา ส่วนพระอัยกาและอัยยิกาฝ่ายพระชนกคือ เจ้าชายคาร์ลแห่งเฮ็สเซินและไรน์ และ เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งปรัสเซีย พระองค์เป็นพระชายาในเจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย พระญาติชั้นที่หนึ่ง และนอกจากนี้ก็ทรงเป็นพาหะของโรคเฮโมฟีเลียเช่นเดียวกับพระกนิษฐาคือ เจ้าหญิงอลิกซ์ โดยพระโอรสสองในสามพระองค์ประชวรเป็นโรคเฮโมฟีเลียด้วย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
ครั้นถึง ปี ค.ศ.1904 เมื่อโทลคีนมีอายุได้ 12 ปี มาเบลก็เสียชีวิตลงด้วยโรคเบาหวาน ในยุคนั้นยังไม่มีอินซูลิน มาเบลในวัย 34 ปี จึงถือว่ามีชีวิตอยู่ได้ยาวนานมากแล้วโดยไม่มียารักษา นับแต่นั้นมาจนตลอดช่วงชีวิตของโทลคีน เขารำลึกถึงแม่ในฐานะคริสตชนผู้มีศรัทธาแรงกล้า ซึ่งส่งอิทธิพลต่อเขาในการนับถือนิกายโรมันคาทอลิกอย่างเคร่งครัด[6] นาราซากิ เรียว
หลังจากเรียวมะเสียชีวิต เธอได้สมรสใหม่กับพ่อค้าที่ชื่อนิชิมูระ มัตสึเบ () และรับบุตรของน้องสาวมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ซึ่งต่อมาได้เสียชีวิตในช่วงวัยรุ่น ส่วนเธอในปัจฉิมวัยก็ป่วยด้วยพิษสุราเรื้อรัง เพราะยังรำพึงรำพันถึงสามีคนแรกเป็นนิจ ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2449 เมื่ออายุได้ 64 ปี เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเฮสส์และไรน์
เมื่อปี พ.ศ. 2421 เจ้าหญิงวิกตอเรียทรงได้รับเชื้อโรคคอตีบ เจ้าหญิงเอลลาทรงย้ายออกจากห้องทันที พระองค์ทรงเป็นสมาชิกในครอบครัวพระองค์เดียวที่รอดพ้นจากโรคดังกล่าว พระชนนีได้พยาบาลดูแลเจ้าหญิงวิกตอเรียและสมาชิกพระองค์อื่นๆ อยู่เป็นเวลาหลายวัน และในที่สุดเจ้าหญิงมารี พระขนิษฐาองค์เล็กของเจ้าหญิงได้สิ้นพระชนม์ลง เมื่อครอบครัวดูเหมือนว่าอาการดีขึ้น พระชนนีของเจ้าหญิงวิกตอเรียเริ่มประชวร พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันครอบรอบการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายอัลเบิร์ต[6] ในฐานะพระธิดาองค์ใหญ่ เจ้าหญิงวิกตอเรียทรงรับหน้าที่เหมือนเป็นมารดาให้กับพระโอรสและธิดาองค์เล็กๆ และเสด็จเคียงข้างพระชนก[7] พระองค์ทรงเขียนว่า "การสิ้นพระชนม์ของพระมารดาเป็นการสูญเสียที่ไม่สามารถเรียกคืนได้ ช่วงวัยเด็กของเราจบสิ้นลงพร้อมกับการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ เพราะว่าเราได้กลายเป็นพี่ใหญ่สุดและมีความรับผิดชอบมากที่สุด"[8] เนลสัน แมนเดลา
นับแต่เขาเกษียณตนเอง หนึ่งในงานที่แมนเดลาให้ความสำคัญอันดับแรก ๆ คืองานเกี่ยวกับการต่อต้านโรคเอดส์ เขาได้ขึ้นกล่าวปิดในการประชุมนานาชาติเพื่อต่อต้านโรคเอดส์ครั้งที่ 13 เมื่อปี พ.ศ. 2543 ที่เมืองเดอร์บา ประเทศแอฟริกาใต้[119] ปี พ.ศ. 2546 เขาได้ให้การสนับสนุนกับโครงการรณรงค์เพื่อระดมทุนสำหรับการต่อต้านโรคเอดส์ ชื่อโครงการว่า 46664 ซึ่งตั้งชื่อตามหมายเลขนักโทษของเขา[120] เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2547 เขาบินมายังกรุงเทพฯ เพื่อขึ้นกล่าวในการประชุมนานาชาติเพื่อต่อต้านโรคเอดส์ ครั้งที่ 14[121] บุตรชายของเขาคือ มัคกาโธ แมนเดลา เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2548[122] กิจกรรมต่าง ๆ ที่แมนเดลาทำเพื่อต่อต้านโรคเอดส์ได้มีการรวบรวมเอาไว้ในหนังสือของสเตฟานี โนเลน ชื่อ 28: Stories of AIDS in Africa โรนัลด์ รอสส์
เซอร์โรนัลด์ รอสส์ KCB (Sir Ronald Ross; 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1857 – 16 กันยายน ค.ศ. 1932) เป็นแพทย์ชาวอังกฤษ-อินเดีย ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์เมื่อปี ค.ศ. 1902 เนื่องจากการค้นพบวงจรชีวิตของปรสิตโรคมาลาเรีย "พลาสโมเดียม" (Plasmodium) โรซี
วันที่ 17 เมษายน 2017 Rosey ได้เสียชีวิตลงด้วยวัยเพียง 47 ปี จากอาการภาวะหัวใจวาย เกรกอรี เลอมาร์ชาล
สมาคมเกรกอรี เลอมาร์ชาล (L’Association Grégory Lemarchal) ได้รับประกาศเป็นสมาคมเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2007 มีวัตถุประสงค์เพื่อเอาชนะโรคซิสติก ไฟโบรซิส
หลังจากการเสียชีวิตของเกรกอรี เลอมาร์ชาล พ่อแม่ของเขา โลรองซ์และปิแยร์ (Lauraence และ Pierre) น้องสาวเขา เลสลี (Leslie) และคนรักของเขา การีน แฟร์รี (Karine Ferri) ซึ่งทั้งสี่คนล้วนเป็นสมาชิกคณะกรรมการบริหารสมาคมเกรกอรี เลอมาร์ชาล ได้เล็งเห็นว่าความสำเร็จของเขาในฐานะศิลปินและการต่อสู้กับโรคร้ายนั้นส่งผลกระทบต่อจิตสำนึกของผู้คน กรณีเช่นนี้จึงเป็นการดีที่จะต่อต้านเพื่อผลประโยชน์ต่อคนที่เป็นโรคซิสติก ไฟโบรซิส โชตะ มัตสึดะ
แต่คุณพ่อยูซากุ มาเสียชีวิต ด้วยวัยเพียง 40 ปี ด้วยโรคมะเร็ง จึงเป็นภาระของแม่ที่ต้องเลี้ยงลูกโดยลำพัง มิเชลล์ ราดรีเกซ
ราดรีเกซ เกิดที่เมืองแซนแอนโทนีโอ (San Antonio) รัฐเทกซัส สหรัฐอเมริกา แม่ของเธอ คาเมน มิลาดี้ ราดรีเกซ เป็นคนพื้นเมืองของโดมินิกัน และพ่อของเธอ ราฟาเอล ราดรีเกซ เป็นชาวเปอร์โตริโก ทำงานในกองทัพสหรัฐ[8][9][10] ราดรีเกซได้ย้ายตามแม่ของเธอไปอยู่สาธารณรัฐโดมินิกันเมื่อเธออายุได้ 8 ขวบและอาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งอายุ 11 ปี หลังจากนั้นเธอย้ายไปอยู่ที่เปอร์โตริโกจนอายุได้ 17 ปี และสุดท้ายเธอตั้งรกรากที่เมืองเจอร์ซีย์ (Jersey City) รัฐนิวเจอร์ซีย์ เธอหยุดเรียนไปตอนมัธยมปลายแต่ก็มาเรียนGED ต่อ[11] เธอถูกไล่ออกมา 5 โรงเรียน[12] เธอเข้าเรียนหลักสูตรเร่งรัดที่โรงเรียนทางธุรกิจก่อนที่จะออกจากอาชีพนักแสดง โดยเธอนั้นมีความฝันสูงสุดที่จะเป็นนักเขียนบทและผู้อำนวยการสร้าง[13] โรคฮีโมฟิเลียในราชวงศ์ยุโรป
เนื่องจากสายพระโลหิตพระองค์สุดท้ายซึ่งเป็นโรคฮีโมฟิเลียในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2488 ประเภทของโรคฮีโมฟิเลียที่พบในพระราชวงศ์ของพระองค์ยังไม่ทราบแน่ชัดจนกระทั่งปี พ.ศ. 2552 การวิเคราะห์พันธุกรรมในกระดูกของราชวงศ์โรมานอฟที่ถูกสังหาร โดยเฉพาะกระดูกของแกรนด์ดยุคอเล็กซิส มกุฎราชกุมารแห่งรัสเซีย ทำให้นายเยฟเจนี โรกาเอฟและทีมงานสามารถระบุได้ว่า "โรคราชวงศ์" แท้จริงแล้วเป็น "โรคฮีโมฟิเลีย ชนิดบี" เจ. เค. โรว์ลิง
โรว์ลิงได้มอบเงินและให้การสนับสนุนแก่งานวิจัยและการรักษาโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง ซึ่งเป็นโรคที่แม่ของเธอป่วยก่อนที่จะเสียชีวิตลงในปี 1990 จากนั้นในปี 2006 โรว์ลิงบริจาคเงินจำนวนมากเพื่อการสร้างศูนย์ปฏิรูปทางการแพทย์แห่งใหม่ที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ ภายหลังใช้ชื่อว่าคลินิคแอนน์ โรว์ลิงเพื่อการปฏิรูปประสาทวิทยา[177] ในปี 2010 เธอบริจาคเงินให้กับศูนย์เพิ่มอีก 10 ล้านปอนด์[178] นอกจากนี้ประเทศสก็อตแลนด์ซึ่งเป็นประเทศที่โรว์ลิงให้การดูแลอยู่ยังมีอัตราผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งมากที่สุดในโลกอย่างไม่ทราบเหตุผลแน่ชัด ในปี 2003 โรว์ลิงได้เข้าร่วมการรณรงค์เพื่อสร้างมาตรฐานสากลเกี่ยวกับการดูแลผู้ปวยโรคนี้[179] อย่างไรก็ตามในปี 2009 เธอประกาศขอถอนตัวออกจากการเป็นผู้อุปถัมภ์ของสมาคมผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งในสก็อตแลนด์หรือเอ็มเอสเอสเอส พร้อมระบุว่าเธอไม่สามารถแก้ไขปัญหาความบาดหมางกันระหว่างองค์กรทางเหนือกับสาขาทางใต้ที่มีอย่างไม่หยุดยั้งได้ เป็นการบั่นทอนกำลังใจและนำไปสู่การลาออกในที่สุด[179] การเจริญผิดปกติของหลอดลมและเนื้อปอด
การเจริญผิดปกติของหลอดลมและเนื้อปอด () หรือแต่เดิมเคยถูกเรียกว่า chronic lung disease of infancy (โรคปอดเรื้อรังในทารก) เป็นโรคปอดเรื้อรังอย่างหนึ่ง ที่พบบ่อยในทารกที่คลอดก่อนกำหนด เป็นสาเหตุการเสียชีวิตและทุพพลภาพที่สำคัญอย่างหนึ่งของทารก โรคนี้มักพบในทารกที่มีน้ำหนักตัวน้อย และที่ได้รับการช่วยหายใจด้วยเครื่องช่วยหายใจเพื่อรักษากลุ่มอาการหายใจลำบากในทารกแรกเกิด (respiratory distress syndrome, RDS) โรคนี้มีการกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารวิชาการเมื่อ ค.ศ. 1967 แต่เดิมเชื่อว่าเป็นผลจากออกซิเจนและการช่วยหายใจในทารกคลอดก่อนกำหนดที่มี RDS ในปัจจุบันนิยามของ BPD มีการพัฒนาไปเรื่อยๆ ตามเวลา สาเหตุส่วนใหญ่เป็นจากการที่มีทารกที่คลอดก่อนกำหนดมากๆ รอดชีวิตมามากขึ้น มีการให้การดูแลทารกแรกเกิดที่ทั่วถึงมากขึ้น มีการให้สารสร้างแรงตึงผิว, การให้กลูโคคอร์ติคอยด์ก่อนคลอด เพื่อรักษา RDS มากขึ้น และมีการใช้เครื่องช่วยหายใจที่เหมาะสม (less aggressive) มากขึ้น เป็นต้น มิเชลล์ ราดรีเกซ
ในช่วงเวลาหนึ่งเธอถูกเลี้ยงโดยคุณยายและถูกนำขึ้นเป็นพยานพระยะโฮวา ตามศาสนาแม่ของเธอ แม้ว่าเธอจะเริ่มละทิ้งศรัทธา[14][15] การทดสอบดีเอ็นเอของโรดิเกซจัดทำขึ้นตามโปรแกรมของรายการโทรทัศน์ที่มีชื่อว่า Finding Your Roots ว่าบรรพบุรุษของเป็น 72.4% ยุโรป, 21.3% แอฟริกัน, and 6.3%เป็นชนพื้นเมืองอเมริกัน[16] ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีบางส่วนขัดแย้งกันระหว่างเชื้อชาติกับครอบครัวของเธอ ตั้งแต่พ่อของเธอเป็นเปอร์โตริโกผิวขาวและแม่ของเธอซึ่งเป็นโดมินิกันซึ่งเป็นผิวสี ธีโอดอร์ โรสเวลต์
ธีโอดอร์ รูสเวลต์ เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2401 ที่รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เขาเป็นบุตรคนที่ 2 ของ ธีโอดอร์ รูสเวลต์ ซีเนียร์ (หรือผู้พ่อ) กับนางมิทที บูลลอช เขามีพี่น้องไม่รวมตัวเขา 3 คนคือ แอนนา โควเลส รูสเวลต์ (พี่สาว) เอลเลียท บูลลอช รูสเวลต์ (น้องชาย) คอรินี รูสเวลต์ โรบินสัน (น้องสาว) ในวัยเด็กนั้น รูสเวลต์เป็นเด็กที่มีร่างกายอ่อนแอ และป่วยเป็นโรคหอบหืด ซึ่งในวัยเด็กรูสเวลต์ ซีเนียร์ พ่อของเขาได้มีอิทธิพลต่อตัวเขามาก ซึ่งเป็นแรงพลักดันและแรงบรรดาลใจของเขาในเวลาต่อมา