การสังหารหมู่ในนครชิคาโก มีผู้เสียชีวิตกี่คน?
การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล (English: Chicago Tylenol mass murders) เป็นเหตุการณ์สังหารคนหมู่ซึ่งเกิดขึ้น ณ เขตมหานครชิคาโก (Chicago metropolitan area) รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา ในฤดูใบไม้ร่วงของ พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) เมื่อมีผู้เจือสารพิษโพแทสเซียมไซยาไนด์ (potassium cyanide)[1] ลงในยาแคปซูลแก้ปวดระดับความแรงพิเศษยี่ห้อดัง "ไทลินอล" ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตไล่เลี่ยกันจำนวนเจ็ดรายหลังจากรับประทานยาไทลินอลดังกล่าวเข้าไปแล้ว
การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
ถัดจากนั้นอีกไม่นานในวันเดียวกัน แมรี แมกฟาร์แลนด์ (Mary McFarland) แห่งเมืองเอล์มเฮิสต์ (Elmhurst) นครชิคาโก ดูปาชเคาน์ตี รัฐอิลลินอยส์, พอลา พรินส์ (Paula Prince) แห่งนครชิคาโก และแมรี เรเนอร์ (Mary Reiner) แห่งหมู่บ้านวินฟีลด์ (Winfield) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน พร้อมใจกันจบชีวิตลงหลังจากรับประทานยาแก้ปวด "ไทลินอล"[2] คืนกระจกแตก
จำนวนของการเสียชีวิตที่เกิดจากการสังหารหมู่ที่มีความแตกต่างกัน รายงานในช่วงแรกคาดว่าชาวยิว 91 คนถูกฆ่าตายระหว่างการโจมตี การวิเคราะห์สมัยใหม่แหล่งวิชาการเยอรมันโดยนักประวัติศาสตร์ เช่น ริชาร์ด เจอีแวนส์ ทำให้จำนวนเพิ่มสูงขึ้นมาก เมื่อเสียชีวิตจากการกระทำผิดหลังการจับกุมและการฆ่าตัวตายที่ตามมาจะถูกรวมยอดผู้เสียชีวิตปีนขึ้นไปเป็นจำนวนร้อย นอกจากนั้นชาวยิวกว่า 30,000 คนถูกจับกุมและคุมขังในค่ายกักกันนาซี วินาศกรรม 11 กันยายน
เหตุวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 หรือ 9/11 (ไนน์วันวัน) เป็นการการโจมตีพลีชีพที่ประสานกันสี่ครั้งต่อสหรัฐ ในนครนิวยอร์กและพื้นที่วอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2544 เช้าวันนั้น ผู้ก่อการร้าย 19 คนจากกลุ่มอิสลามหัวรุนแรงอัลกออิดะฮ์จี้อากาศยานโดยสารสี่ลำ[2][3] โจรจี้เครื่องบินนั้นนำเครื่องบินทั้งสองพุ่งชนตึกแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนครนิวยอร์กโดยเจตนา และอาคารทั้งสองถล่มลงภายในสองชั่วโมง โจรจี้เครื่องบินชนเครื่องบินลำที่สามกับอาคารเพนตากอนในอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย ส่วนเครื่องบินลำที่สี่ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 ตกในทุ่งใกล้กับแชงค์วิลล์ รัฐเพนซิลเวเนีย ก่อนถึงเป้าหมายที่โจรจี้เครื่องบินต้องการพุ่งชนอาคารรัฐสภาสหรัฐ ในวอชิงตัน ดี.ซี. หลังผู้โดยสารพยายามยึดเครื่องกลับคืน มีผู้เสียชีวิตเกือบ 3,000 คนในเหตุโจมตีดังกล่าว[4][5][6] และไม่มีผู้รอดชีวิตจากเครื่องบินทั้งสี่ลำ ยุทธการที่เซี่ยงไฮ้ (พ.ศ. 2480)
เวลา 9.00 นาฬิกาของวันที่ 13 สิงหาคม มีทหารญี่ปุ่นกว่า 100,000 นายเข้ามาในชานเมืองเซี่ยงไฮ้และระบุจุดยึดที่เขตซาเป่ย, อู่ซ่ง, และเจียงวาน ในเวลาเที่ยงวันกองพลที่ 88 ของจีนโจมตีการบุกของญี่ปุ่นด้วยปืนครก ในเวลา 16.00 น. ของวันนั้นเรือจากกองเรือที่ 3 ของจักรวรรดินาวีญี่ปุ่นในแม่น้ำหวังปู้และแยงซีเกียงโจมตีเมืองเซี่ยงไฮ้ด้วยปืนประจำเรือ ในวันที่ 14 สิงหาคมอากาศยานจีนโจมตีทิ้งระเบิดตำแหน่งของญี่ปุ่นตามมาด้วยถ้อยแถลงป้องกันตัวเองและสงครามป้องกันของรัฐบาลเจียงไคเช็ค ทหารจีนโจมตีภาคพื้นดินกลับในเวลา 15.00 น. แต่ญี่ปุ่นเสริมกำลังป้องกันในเขตสัมปทานต่างชาติทำให้การตีโต้ของจีนล้มเหลว 
ตั้งแต่วันที่ 14 สิงหาคมนั้น กองทัพอากาศสาธารณรัฐจีนได้ทำการทิ้งระเบิดเรือธงของญี่ปุ่นอิซุโมะ เป็นที่รู้จักในชื่อ "วันเสาร์ทมิฬ" เครื่องบินทิ้งระเบิดจากเครื่องบินสาธารณรัฐจีนทิ้งระเบิดพลาดในเขตสัมปทานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ ทำให้พลเรือนเสียชีวิต 700 คน เหตุการณ์ดังกล่าวมีผู้เสียชีวิตพลเรือน 3,000 คนและได้รับบาดเจ็บอันเป็นผลมาจากการทิ้งระเบิดอย่างไม่ตั้งใจโดยส่วนใหญ่เกิดที่ศูนย์รวมความบันเทิงที่ผู้ลี้ภัยพลเรือนได้รวบรวมปักหลักลี้ภัยหลังจากหนีจากการสู้รบ ขณะเดียวกันเครื่องบินญี่ปุ่นจากไต้หวันเริ่มทิ้งระเบิดเซี่ยงไฮ้ ประชาชนหนีออกจากเมืองจนเกิดเป็นความวุ่นวาย แต่การทิ้งระเบิดของญี่ปุ่นถูกกองบินที่ 4 ของเรืออากาศเอกเกาซีหางขัดขวางยิงเครื่องบินญี่ปุ่นตกไปหกลำโดยไม่ได้รับความสูญเสียใดๆทำให้มีการประกาศให้ถือว่าวันที่ 14 สิงหาคมเป็นวันกองทัพอากาศสร้างขวัญและกำลังใจ แต่เครื่องบินของจีนมีจำนวนน้อยและขาดอะไหล่ซ่อมแซม ในช่วงท้ายของการปฏิบัติการเครื่องบินจีนยิงเครื่องบินญี่ปุ่นรวม 81 ลำและจมเรือ 51 ลำแต่จีนสูญเสียเครื่องบิน 91 ลำซึ่งเท่ากับกำลังครึ่งหนึ่งของเครื่องบินจีนที่มีทั้งหมด การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ พ.ศ. 2553
พื้นที่แยกราชประสงค์ถูกล้อมด้วยรถหุ้มเกราะและพลแม่นปืนเป็นเวลาหลายวัน ก่อนหน้าวันที่ 13 พฤษภาคม[9] เย็นวันที่ 13 พฤษภาคม พล.ต.ขัตติยะ สวัสดิผล (เสธ.แดง) ผู้สนับสนุนการรักษาความปลอดภัยแก่กลุ่มผู้ชุมนุม ถูกพลแม่นปืนยิงที่ศีรษะระหว่างให้สัมภาษณ์แก่สำนักข่าวต่างประเทศ รัฐบาลได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินเพิ่มอีก 17 จังหวัดทั่วประเทศ ฝ่ายกองทัพอ้างว่าพลเรือนที่ถูกฆ่าทั้งหมดเป็นฝีมือของผู้ก่อการร้ายหรือไม่ก็เป็นผู้ก่อการร้ายติดอาวุธ และเน้นว่าบางคนถูกฆ่าโดยผู้ก่อการร้ายที่แต่งกายในชุดทหาร[10] ทางกองทัพได้ประกาศ "เขตยิงกระสุนจริง" และศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินก็ห้ามเจ้าหน้าที่แพทย์มิให้เข้าไปในเขตดังกล่าว[2][11][12][13] วันที่ 16 พฤษภาคม แกนนำ นปช. กล่าวว่า พวกตนพร้อมที่จะเจรจากับรัฐบาลทันที่ที่ทหารถูกถอนกลับไป แต่รัฐบาลเกรงว่าการถอนทหารจะเป็นการเปิดโอกาสให้มีการนำคนเติมเข้าไปในที่ชุมนุม จึงได้ปฏิเสธข้อเสนอนี้[14] รถหุ้มเกราะนำการสลายการชุมนุมครั้งสุดท้ายในตอนเช้าของวันที่ 19 พฤษภาคม เป็นเหตุให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 5 ศพ[15] มีรายงานว่าทหารได้ยิงเจ้าหน้าที่แพทย์ซึ่งเข้าไปช่วยเหลือผู้ที่ถูกยิง[15] แกนนำกลุ่มผู้ชุมนุมมอบตัวกับตำรวจและประกาศสลายการชุมนุม ในวันเดียวกัน ได้เกิดเหตุการเผาอาคารหลายแห่งทั่วประเทศ รัฐบาลจึงประกาศห้ามออกนอกเคหสถาน และทหารได้รับคำสั่งให้ยิงทุกคนที่ก่อความไม่สงบ[15] จิม โจนส์
วันที่ 14 พฤศจิกายน 1978 สส.ไรอันจากรัฐแคลิฟอร์เนีย พร้อมกับนักข่าว อดีตสาวก และครอบครัวของสาวกจำนวน 19 คนได้ไปยังประเทศกายอานา เพื่อเข้าตรวจโจนส์ทาวน์ ได้พบคนแก่และคนเจ็บถูกจับนอนเรียงกันบนเตียงเก่าๆจนแน่นไปหมด ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น แมลงวันบินว่อน มีหนอนคลานอยู่จนทั่ว เมื่อนักข่าวจะถ่ายรูปก็มียามมาห้ามไว้ วันที่ 18 พฤศจิกายน ไรอันเดินทางออกจากโจนส์ทาวน์ตามกำหนดการ และพาสาวกจำนวน 16 คนซึ่งต้องการถอนตัวกลับไปด้วย แต่เมื่อทั้งหมดกำลังจะขึ้นเครื่องบิน ได้ถูกกลุ่มสาวกติดอาวุธเข้าโจมตีสังหาร เป็นผลให้ สส.ไรอันและผู้ติดตามรวม 5 คนเสียชีวิตแต่ทว่ามีนักบินผู้หนึ่งได้พบเห็นเหตุการณ์ได้แจ้งไปยังวิทยุการบินทำให้รัฐบาลสหรัฐรับรู้และส่งกองกำลังไปยังโจนส์ทาวน์เพื่อปราบปรามลัทธินอกรีตของจิม โจนส์ เวลา 5 โมงเย็นวันเดียวกัน เพียง 40 นาทีหลังการโจมตีสนามบิน จิมรวบรวมสาวกทั้งหมดกว่า 1100 คน เข้าร่วมในพิธีกรรม "ไวท์ไนท์" โดยนำน้ำผลไม้ผสมไซยาไนด์ให้สาวกดื่ม มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 909 คน 304ศพ เป็นเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี ศพของจิมถูกพบบนแท่นเวที ที่ศีรษะด้านขวามีรอยกระสุน มีเพียง 167 คนที่รอดชีวิตมาได้ การสังหารหมู่นานกิง
การประเมินยอดผู้เสียชีวิตในการสังหารหมู่อย่างแม่นยำนั้นทำไม่ได้ เพราะบันทึกทหารญี่ปุ่นเกี่ยวกับการสังหารจำนวนมากถูกทำลายหรือเก็บไว้เป็นความลับโดยเจตนาไม่นานหลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นในปี 1945 ศาลทหารพิเศษระหว่างประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์กว่า 200,000 คน[12] ทางการจีนประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตราว 300,000 โดยอิงการประเมินของศาลชำนัญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง การประเมินจากนักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมีหลากหลายตั้งแต่ 40,000 ถึง 200,000 คน นักลัทธิแก้ประวัติศาสตร์บางคนปฏิเสธว่าไม่มีการสังหารหมู่เป็นระบบกว้างขวางเกิดขึ้นเลย โดยอ้างว่าการเสียชีวิตทั้งหมดมีคำธิบายทางทหาร เป็นอุบัติเหตุ หรือเป็นเหตุการณ์ความทารุณที่ไม่ได้รับอนุญาตที่ไม่เกี่ยวข้องกัน[13][14] เบบียาร์
ด้วยชื่อเสียงที่โด่งดังมากที่สุดและได้รับการจดบันทึกไว้อย่างดีที่สุดของการสังหารหมู่ครั้งนี้ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29-30 กันยายน ค.ศ. 1941 โดยมีชาวยิวประมาณ 33,771 คนถูกสังหาร การตัดสินใจในการสังหารชาวยิวทั้งหมดในเคียฟโดยผู้ว่าการทหาร,พลตรี Kurt Eberhard,ผู้บัญชาการตำรวจจากกองทัพกลุ่มใต้,เอ็สเอ็ส-โอเบอร์กรุพเพินฟือเรอร์ (พลโท) Friedrich Jeckeln,และหน่วยไอน์ซัทซกรุพเพน กลุ่มซี ผู้บัญชาการ Otto Rasch.มันได้เสร็จสมบูรณ์โดยทหารจาก Sonderkommando 4a พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากซีแชร์ไฮท์สโพลีไซ (SD) และกองพันตำรวจเอสเอส (Ordnungspolizei-Orpo) ได้รับการสนับสนุนจากตำรวจท้องถิ่น การสังหารหมู่ครั้งนี้นับว่าเป็นการสังหารหมู่ที่ใหญ่ที่สุดจากระบอบนาซีและผู้สมรู้ร่วมคิดมีส่วนรับผิดชอบในช่วงสงครามเพื่อต่อกรกับสหภาพโซเวียตและได้รับรำลึกว่าเป็น"การสังหารหมู่ครั้งที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของการล้างชาติโดยนาซี"จนถึงวันนั้น,มีเพียงที่มากกว่าโดย Aktion Erntefest ของเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1943 ในดินแดนโปแลนด์ภายใต้การยึดครองด้วยเหยื่อ 42,000-43,000 คนและการสังหารหมู่ที่โอเดสซาในปี ค.ศ. 1941 จากจำนวนชาวยิวมากกว่า 50,000 คน,โดยมอบหมายให้ทหารโรมาเนียเป็นผู้จัดการ. การสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ (ออสเตรเลีย)
เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ เกิดขึ้นภายในเวลา 15 วินาทีเท่านั้น[3] จากเหตุการณ์ข้างต้นนี้ มีคนตายไปแล้ว 12 ราย และบาดเจ็บมากกว่า 9 ราย ในช่วงเวลานี้ คนส่วนใหญ่หมอบอยู่ใต้โต๊ะ และหลังชั้นแสดงสินค้า นางลีเวอร์, นางเจรี, นางมอร์ และนางวานเดอร์พีร์ซ่อนตัวอยู่หลังฉากผ้า การสังหารหมู่ที่ท่าอากาศยานลอด
การสังหารหมู่ที่ท่าอากาศยานลอด เป็นการก่อการร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เมื่อสมาชิกกองทัพแดงญี่ปุ่น 3 คนที่สนับสนุนโดยฝ่ายปฏิบัติการภายนอกแนวร่วมประชาชนเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ (Popular Front for the Liberation of Palestine – External Operations; ย่อ PFLP-EO) โจมตีท่าอากาศยานลอด (ท่าอากาศยานนานาชาติเบนกูเรียนในปัจจุบัน) ใกล้เมืองเทลอาวีฟ ประเทศอิสราเอล ทำให้มีผู้เสียชีวิต 26 คน บาดเจ็บ 80 คน การสังหารหมู่ที่โรงเรียนมาร์จอรี
วันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2561 มีเหตุการณ์กราดยิงในโบสถ์มีผู้เสียชีวิต 11 ราย รัฐเพนซิลเวเนีย และวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 มีเหตุการณ์กราดยิงที่เมืองทาวน์ซันโอคส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย มีผู้เสียชีวิต 13 ราย การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ พ.ศ. 2553
การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ระหว่างวันที่ 7-19 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งรัฐบาลได้ส่งกำลังทหารพร้อมอาวุธสงคราม และรถหุ้มเกราะ เข้าปิดล้อมพื้นที่การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) บริเวณแยกราชประสงค์ ระหว่างการชุมนุมทางการเมืองเพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ยุบสภาและจัดการเลือกตั้งใหม่ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตตั้งแต่วันที่ 7 พฤษภาคม ทั้งสิ้น 59 ศพ[1] ในบรรดาผู้เสียชีวิตมีชาวต่างประเทศรวมอยู่สองศพและเจ้าหน้าที่กู้ชีพอีกสองศพ[2] ได้รับบาดเจ็บ 480 คน[3] และจนถึงวันที่ 8 มิถุนายน กลุ่มผู้ชุมนุมยังสูญหายอีกกว่า 51 คน[4] หลังแกนนำผู้ชุมนุมเข้ามอบตัวกับตำรวจเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ได้เกิดเหตุเผาอาคารหลายแห่งทั่วประเทศ รวมทั้ง เซ็นทรัลเวิลด์[5] สื่อต่างประเทศบางแห่ง ขนานนามการสลายการชุมนุมดังกล่าวว่า "สมรภูมิกรุงเทพมหานคร"[6][7] สื่อไทยบางแห่ง ขนานนามเหตุการณ์ดังกล่าวว่า "พฤษภาอำมหิต"[8] การแทรกแซงของสหรัฐอเมริกาในชิลี
หลังจากที่ CIA ล้มเหลวในการโค่นล้มประธานาธิบดีซัลวาดอร์ อัลเยนเด้ ทั้งในแผน Track I และ Track II ประธานาธิบดีนิกสันของสหรัฐอเมริกาและนายคิสซิงเจอร์ได้ประชุมกับ CIA เพื่อหาทางโค่นล้มอำนาจของประธานาธิบดีซัลวาดอร์ อัลเยนเด้ โดยได้ข้อสรุปว่าจำเป็นต้องมีรัฐประหารเกิดขึ้นในประเทศชิลี เพื่อรักษาผลประโยชน์ทางธุรกิจของสหรัฐอเมริกาและสกัดกั้นการขยายตัวของแนวคิดสังคมนิยม ในที่สุดจึงมีการเลือกนายพลปิโนเชต์เป็นหัวหน้าคณะรัฐประหาร รัฐบาลสหรัฐอเมริกาสนับสนุนทางด้านอาวุธ การข่าว รวมไปถึงงบประมาณสำหรับรัฐประหารครั้งนี้ เหตุยิงกันในออโรรา ค.ศ. 2012
มีผู้ถูกยิงทั้งหมด 70 คน เสียชีวิต 12 คน และได้รับบาดเจ็บ 58 คน ซึ่งยอดนี้ถือเป็นยอดผู้บาดเจ็บในเหตุการณ์สังหารหมู่ที่สูงที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา[1] และยังเป็นเหตุยิงกันที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดตั้งแต่การสังหารหมู่ที่โรงเรียนโคลัมไบน์ไฮสคูลใน ค.ศ. 1999 มีผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ 10 คน และอีก 2 คนเสียชีวิตระหว่างการรักษาที่โรงพยาบาล รายนามผู้เสียชีวิตมีดังต่อไปนี้ ฆาตกรจักรราศี
วันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1970 ในจดหมายที่ประทับตราไปรษณียากร เขาระบุว่าเขาผิดหวังที่ไม่มีใครสวมใส่กระดุมโซดิแอกเลย และระบุต่อว่า "ฉันยิงชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในรถที่จอดอยู่ด้วยปืนจุดสามแปดนิ้ว" ซึ่งคาดว่าน่าจะหมายถึงคดีของ ร.น. ริชารด เรดทิช ที่เกิดเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน เวลา 5.25 น. ขณะริชาร์ดกำลังเขียนตั๋วจอดรถในบริเวณที่เขารับผิดชอบอยู่ คนร้ายยิงเขาที่หัวด้วยปืนพกขนาด 0.38 นิ้ว ริชาร์ดเสียชีวิตในอีก 15 ชั่วโมงต่อมา กรมตำรวจซานฟรานซิสโกปฏิเสธความเกี่ยวข้องของคดีนี้กับโซดิแอกและยังคงจับผู้ร้ายที่ก่อเหตุไม่ได้มาจนถึงปัจจุบัน ในจดหมายยังแนบแผนที่บริเวณโดยรอบอ่าวซานฟรานซิสโกที่ผลิตขึ้นโดยบริษัทผลิตแผนที่ฟิลิปส์ 66 ยังมีรูปของภูเขาดิอาโบลซึ่งบนรูปนั้นเขาทำเครื่องหมายวงกลมขีดกากบาทเช่นเดิมแต่บนสุดของสัญลักษณ์นั้นเขาเขียนหมายเลข 0, 3, 6 และ 9 ไล่ลงมาตามลำดับเสมือนเป็นหน้าปัดนาฬิกา เขาบอกว่าเลข 0 เปรียบเสมือนทิศเหนือ และบอกว่ามันจำชี้ทางไปสู่จุดที่เขาฝังระเบิดไว้แต่ตำรวจตรวจพบว่าไม่เคยเกิดขึ้นจริง เขายังทิ้งท้ายด้วยว่า " = 12 SFPD = 0" การสังหารหมู่ที่เคลียร์เลก
ปี 1847 ชาวอเมริกันสองคน คือ แอนดรูว์ เคลเซย์ (Andrew Kelsey) และ ชาลส์ สโตน (Charles Stone) ซื้อปศุสัตว์ฝูงใหญ่จากโคเซ มานูเอล ซัลบาดอร์ บาย์เยโค (Jose Manuel Salvador Vallejo) นายทหารชาวเม็กซิโก แล้วล่องไปถึงเกาะโบโนโพทีเป็นพวกแรก ณ ที่นั้น มีชาวโปโม (Pomo) กลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นชนเผ่าฮูลานาโพ (Hoolanapo) อาศัยอยู่แล้ว ชาวอเมริกันสองคนนั้นจับเอาชาวโปโมลงเป็นทาส และทารุณกรรมนานัปการ เพื่อให้เลี้ยงปศุสัตว์ฝูงนั้นและทำไร่ไถนาให้แก่เขา ทั้งคู่เฆี่ยนตีและสังหารทาสตามอำเภอใจ ทั้งยังข่มขืนสตรีโปโมอีกจำนวนมาก วันหนึ่ง ๆ จะให้อาหารเป็นแป้งสาลีสี่ถ้วยต่อหนึ่งครอบครัว ถ้ามีผู้ขอเพิ่ม มีบันทึกไว้ว่า สโตนก็ฆ่าผู้นั้นเสียโดยไม่ชักช้า ครั้นฤดูใบไม้ร่วง ปี 1849 เคลเซย์บังคับชาวโปโมอีกกลุ่ม เป็นชายทั้งสิ้นห้าสิบคน ไปขุดหาทองให้เขา ใช้งานเสร็จแล้วก็ขายทาสโปโมพวกนี้ให้แก่นักถลุงแร่ต่อ มีบันทึกว่า ชาวโปโมกลุ่มนี้อดอยากจนตายเป็นอันมาก และเหลือรอดกลับไปหาครอบครัวเพียงคนหรือสองคนเท่านั้น การบุกยิงชาร์ลีแอบโด
เมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 2015 ที่เวลายุโรปกลางประมาณ 11:30 น. (เวลาสากลเชิงพิกัด 10:30 น.) มือปืนสวมหน้ากากสองคน ติดอาวุธปืนอาก้า, ปืนลูกซอง และเครื่องยิงจรวดอาร์พีจีได้บุกสำนักงาน "ชาร์ลีแอบโด" ซึ่งเป็นสำนักงานนิตยสารล้อเลียนฝรั่งเศสในกรุงปารีส และมักสร้างความสนใจจากทั่วโลกด้วยการเผยแพร่ภาพนบีมุฮัมมัดที่ล่อแหลมอยู่บ่อยครั้ง การโจมตีดังกล่าวส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 12 ราย ซึ่งได้แก่สเตฟาน "ชาร์บ" ชาร์บอนีเย ผู้เป็นบรรณาธิการ และพนักงานอื่น ๆ ของ "ชาร์ลีแอบโด" อีกแปดราย รวมไปจนถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจแห่งชาติอีกสองคน ในขณะที่คนอื่นอีก 11 รายได้รับบาดเจ็บ การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค
นี่เป็นเหตุการณ์ยิงกันในสถานศึกษาที่ร้ายแรงที่สุดในสหรัฐอเมริกา มากกว่ากรณีโรงเรียนมัธยมโคลัมไบน์ที่มีผู้เสียชีวิต 15 ศพ ในปีพ.ศ. 2542 และการสังหารหมู่ที่ มหาวิทยาลัยเทกซัส ออสติน ที่มีผู้เสียชีวิต 16 คน(รวมผู้ก่อเหตุ) ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2509 และเป็น เหตุการณ์ยิงประชาชนพลเรือนที่ร้ายแรง เป็นอันดับที่สอง ในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา รองจาก เหตุยิงกันที่ลาสเวกัสสตริป พ.ศ. 2560 การสังหารหมู่นานกิง
ก่อนที่จะบุกถึงนานกิงนั้นทหารญี่ปุ่นได้เข้าโจมตีเมืองซูโจวและฆ่าทุกคนที่พบ การบุกเข้าเมืองซูโจวครั้งนี้ทำให้จำนวนประชากรลดลงจาก 350,000 คนลงเหลือไม่ถึง 500 ชีวิต การสังหารหมู่ที่เคลียร์เลก
เมื่อการสังหารสงบแล้ว รัฐบาลกลางแห่งสหรัฐอเมริกาสั่งให้ชาวโปโมล่าถอยไปอาศัยในตูบ (rancheria) เล็ก ๆ ที่รัฐบาลปลูกให้ ทำให้จำนวนชาวโปโมลดน้อยถอยลงเป็นอันมากในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่เหลืออยู่ก็ดำรงชีวิตอย่างแร้นแค้น และมีหนังสือเรียนวิชาประวัติศาสตร์เพียงสองสามเล่มในรัฐแคลิฟอร์เนียที่เอ่ยถึงเหตุการณ์สังหารหมู่หรือการที่ชาวแคลิฟอร์เนียทารุณชนพื้นเมือง การล้อมเวโก
ลัทธิแบรนช์ดาวิเดียนส์เป็นลัทธิที่เชื่อในการเสด็จมาอีกครั้งของพระเยซู เป็นกลุ่มที่แยกมาจากลัทธิดาวิเดียนเซเวนต์เดย์แอดเวนทิสต์ (Davidian Seventh-day Adventist) มีผู้นำคือเดวิด โคเรช ซึ่งประกาศว่าตนเองคือผู้เผยพระวจนะคนสุดท้าย พฤติการณ์หลายอย่างของกลุ่ม เช่น การรับสตรีวัยรุ่นเข้ามาเป็นภรรยาของโคเรช การทำธุรกิจค้าอาวุธและความสงสัยว่าภายในลัทธิมีการทารุณเด็กทางเพศ ทำให้ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 เจ้าหน้าที่ ATF ได้เข้าตรวจสอบภายในกลุ่มอาคารและเกิดการยิงต่อสู้กับสมาชิกของลัทธิ ทำให้เจ้าหน้าที่ ATF 4 นายและสมาชิกของลัทธิเสียชีวิต 6 คน หลังการปะทะ เจ้าหน้าที่จากสำนักงานสอบสวนกลาง (FBI) ได้เข้าควบคุมสถานการณ์ มีการตัดระบบสาธารณูปโภครอบ ๆ กลุ่มอาคาร พร้อมทั้งเปิดการเจรจากับโคเรชแต่ไม่เป็นผล หลังปิดล้อมอยู่นาน 51 วัน ในวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1993 เจ้าหน้าที่ FBI พร้อมด้วยยานยนต์หุ้มเกราะนำกำลังเข้าจู่โจม โดยใช้แก๊สน้ำตาเพื่อกดดันให้สมาชิกของลัทธิออกจากอาคาร ช่วงเที่ยงของวัน กลุ่มอาคารได้เกิดเหตุเพลิงไหม้และพังลงมา ทำให้สมาชิกของลัทธิส่วนใหญ่ที่เป็นเด็กและผู้หญิงขาดอากาศหายใจและถูกไฟคลอกเสียชีวิต เดวิด โคเรช ผู้นำลัทธิก็เสียชีวิตในวันนั้นเช่นกันจากการถูกยิงที่ศีรษะ ฆาตกรจักรราศี
1 สิงหาคม ค.ศ. 1969 จดหมายสามฉบับที่ถูกจัดเตรียมไว้โดยฆาตกร แต่ละฉบับถูกส่งไปยังสำนักหนังสือพิมพ์ 3 แห่ง ได้แก่ วัลเลโฮไทม์เฮรัลด์, ซานฟรานซิสโกคอร์นิเคิลส์และซานฟรานซิสโกเอ็กแซมิเนอร์ ลายลักษณ์อักษรที่แทบจะเหมือนกันของทั้งสามฉบับให้ใจความถึงการกล่าวอ้างความรับผิดชอบต่อเหตุฆาตกรรมที่ถนนเลคเฮอร์แมนและที่บลูรอคสปริงส์ ในแต่ละฉบับยังแนบชุดรหัสลับ 3 ชุด โดยใช้ 408 สัญลักษณ์ ที่ซึ่งฆาตกรอ้างถึงความเป็นลักษณะเฉพาะของรหัสลับที่เขาประดิษฐ์ขึ้น เขายังข่มขู่ให้สำนักหนังสือพิมพ์ทั้งสามตีพิมพ์เนื้อความจากจดหมายของเขาลงบนหน้าหนึ่งของแต่ละฉบับ มิเช่นนั้นเขาจะ "ฆาตกรรมผู้คนในเวลากลางคืนตลอดช่วงสุดสัปดาห์นั้น และฆ่าต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะครบหนึ่งโหล" (12 คน) ซานฟรานซิสโกคอร์นิเคิลส์ตีพิมพ์ชุดรหัสลับชุดที่สามลงบนหน้าที่ 4 ของฉบับวันต่อมา ข้าง ๆ รหัสลับ หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์คำพูดของหัวหน้าสารวัตตำรวจ สน.วัลเลโฮ แจค อี. สติทช์ ที่ว่า "เราไม่พอใจที่จดหมายถูกเขียนขึ้นโดยฆาตกร" และท้าทายให้ฆาตกรส่งจดหมายมาอีกครั้งพร้อมกับข้อเท็จจริงที่สามารถระบุถึงบุคลิกลักษณะของเขาและสามารถยืนยันได้ว่าเขาเป็นผู้ก่อเหตุที่แท้จริง[1] ต่อมาคำขู่ของฆาตกรไม่เคยเกิดขึ้นจริง และชุดรหัสลับทั้งสามถูกตีพิมพ์ในที่สุด การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
ยาแก้ปวดที่เป็นปัญหานั้นส่งมาจากโรงงานที่แตกต่างกัน แต่ด้วยความที่เหตุการณ์ตายไล่เลี่ยกันนี้เกิดขึ้นในท้องที่เดียวกัน เจ้าหน้าที่จึงจับจุดได้ว่าน่าจะเกิดความผิดปรกติในระหว่างกระบวนการผลิตยา กระนั้น ก็ยังไม่ละข้อสันนิษฐานว่าผู้ไม่ประสงค์ดีอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์เข้าไปยังห้างร้านต่าง ๆ และสับเปลี่ยนกระปุกยาไทลินอลจากหิ้งด้วยกระปุกยาไทลินอลที่มีไซยาไนด์ (cyanide) ปลอมปนอยู่แทน อนึ่ง นอกเหนือไปจากยาห้ากระปุกที่นำพาความตายไปสู่ผู้เคราะห์ร้ายเจ็ดรายข้างต้นแล้ว เจ้าหน้าที่ยังตรวจพบยาอีกสามกระปุกที่มีสารพิษปลอมปนก่อนจะถูกเปิดอีกด้วย การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันได้รับการยกย่องจากสื่อมวลชนในขณะนั้นว่าจัดการกับสถานการณ์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และช่วงนั้น หุ้นของผลิตภัณฑ์ยาไทลินอลในตลาดหลักทรัพย์ก็ร่วงลงจากร้อยละสามสิบห้าเป็นร้อยละแปด แต่ก็กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมภายในเวลาไม่ถึงปีโดยเป็นผลมาจากการได้รับยกย่องของบริษัทฯ นั่นเอง ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) บริษัทฯ ได้ผลิตยาแคปซูลขึ้นมาอีก แต่บรรจุไว้ในบรรจุภัณฑ์ปิดผนึกถึงสามชั้น และโป๊ะทับอีกสองชั้นด้วยป้ายแสดงรายละเอียดเกี่ยวกับราคาสินค้า เหตุการณ์สังหารหมู่ครั้งนี้ยังส่งผลให้ยาไทลินอลเป็นยาแก้ปวดที่ได้รับความนิยมสูงสุดในสหรัฐอเมริกาด้วย ฆาตกรจักรราศี
โซดิแอกฆาตกรรมเหยื่อในท้องที่ วัลเลโฮ ทะเลสาบเบอรีเอสซา และนครซานฟรานซิสโก ระหว่างเดือนธันวาคม ค.ศ. 1968 - ตุลาคม ค.ศ. 1969 (สันนิษฐานว่าตั้งแต่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1963 - ค.ศ. 1972) โดยเป็นชาย 4 คน หญิง 3 คน ทั้งหมดอายุระหว่าง 16 - 29 ปี และได้รับการยืนยันว่าทั้งหมดเป็นเหยื่อของโซดิแอกจริง ซึ่งจำนวนของเหยื่อที่นอกเหนือจาก 7 คนนี้ ถูกระบุเพิ่มเติมเข้าไปจากการสืบสวนที่ค้นพบความเชื่อมโยงของรูปแบบและลักษณะของเหยื่อที่ตรงกับ 7 คนก่อนหน้านี้ แต่ไม่มีหลักฐานใดที่แน่ชัดพอจะพิสูจน์ถึงความเชื่อมโยงของเหยื่อที่เหลือได้ วิกฤตการณ์ตัวประกันโรงละครมอสโก
คนร้าย 39 คนถูกสังหารโดยกองทัพรัสเซีย เช่นเดียวกับตัวประกันอย่างน้อย 129 คน (ซึ่งรวมชาวต่างชาติเก้าคน) ตัวประกันเกือบทั้งหมดที่เสียชีวิตในเหตุการณ์เสียชีวิตจากสารพิษที่สูบเข้าไปในโรงละครที่ตั้งใจใช้กับคนร้าย[2][3] การใช้แก๊สดังกล่าวถูกประณามอย่างกว้างขวางว่า "มือหนัก" แต่รัฐบาลรัสเซียยืนยันว่า ตนมีพื้นที่น้อยมากสำหรับกลวิธี โดยเผชิญหน้ากับกบฏติดอาวุธหนัก 50 คนที่เตรียมฆ่าตัวตายและตัวประกัน[4] แพทย์ในกรุงมอสโกประณามการปฏิเสธที่จะเปิดเผยเอกลักษณ์ของแก๊ส ซึ่งทำให้แพทย์ไม่สามารถช่วยชีวิตได้เพิ่มขึ้น อย่างไรก็ดี บางรายงานว่า ยานาลอกโซนสามารถใช้ช่วยชีวิตตัวประกันบางคนอย่างได้ผล[5] รวมแล้วมีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ทั้งสิ้นประมาณ 170 คน เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2549
วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2550 มีการยืนยันผู้เสียชีวิต 3 คน และอีกมากกว่า 38 คนได้รับบาดเจ็บ[1] ระเบิดอีกหนึ่งลูกได้เกิดระเบิดขึ้นภายในโรงภาพยนตร์ แต่ระเบิดลูกดังกล่าวไม่ได้รับการรายงานจนกระทั่งวันรุ่งขึ้นเนื่องจากเกรงว่าจะเป็นการเผยแพร่ในด้านลบ วันเดียวกัน เกิดระเบิดขึ้นที่มัสยิดในจังหวัดเชียงใหม่ ทางการสั่งการยกเลิกการจัดกิจกรรมวันสิ้นปีสาธารณะทั้งหมด รวมไปถึงการนับถอยหลังที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ และการทำบุญตักบาตรที่สนามหลวง[2] การสังหารหมู่นานกิง
6 สิงหาคม ค.ศ. 1937 เนื่องจากกองทัพญี่ปุ่นไม่สามารถหาอาหารมาให้แก่เชลยศึกอย่างเพียงพอได้ จึงคิดทำการสังหารเชลยศึกเสีย แต่กฎหมายระหว่างประเทศในขณะนั้นได้ให้การคุ้มครองแก่เชลยศึกอยู่ จักรพรรดิฮิโรฮิโต จึงได้มีรับสั่งแก่ทหารทุกนายให้ยกเลิกการใช้คำว่า เชลยศึก กับชาวจีนที่ถูกจับได้ และนำเชลยศึกเหล่านั้นไปทำการสังหารที่บริเวณแม่น้ำแยงซี การสังหารเชลยศึกส่วนใหญ่เกิดขึ้นในวันที่ 18 ธันวาคม (ซึ่งถูกเรียกว่า String Gorge Massacre) ทหารญี่ปุ่นใช้เวลาในช่วงเช้าเพื่อมัดเชลยศึกเหล่านั้นเข้าด้วยกันเป็นจำนวนหลายแถว และเปิดฉากยิงใส่ด้วย ปืนกล เชลยศึกที่ถูกมัดอยู่ไม่สามารถหนีได้ ทำได้เพียงกรีดร้องเท่านั้น เชลยศึกราว 57,500 คนถูกสังหาร ขึ้นทำเนียบจับตาย
วันหนึ่ง ดร.ริชาร์ด คิมเบิล (แฮร์ริสัน ฟอร์ด) ศัลยแพทย์ชื่อดังแห่งเมืองชิคาโกได้กลับมาถึงบ้านและพบว่า เฮเลน (เซล่า วอร์ด) ถูกฆ่าตายโดยคนร้ายที่เป็นชายแขนเดียว คิมเบิลกับคนร้ายจึงต่อสู้กัน แต่แล้วคนร้ายก็หนีไปได้ ทว่าหลังการสืบสวนกลับไม่พบร่องรอยการงัดแงะ รวมถึงการพุ่งเป้าไปที่ผลประโยชน์จากประกันชีวิตจำนวนมหาศาลที่เฮเลนเคยทำเอาไว้ก่อนตาย ตลอดจนเจ้าหน้าที่สายด่วน 911 เข้าใจผิดคิดว่าเฮเลนโทรมาแจ้งว่าโดนสามีทำร้าย คิมเบิลเลยกลับถูกตั้งข้อหาว่าก่อการฆาตกรรมภรรยาตัวเอง พร้อมทั้งถูกส่งตัวไปยังเรือนจำโดยรถบัสเพื่อรอวันประหาร แต่ระหว่างทางดันเกิดเหตุให้รถบัสต้องประสบอุบัติเหตุ คิมเบิลจึงสบโอกาสดังกล่าวหลบหนีไป จากนั้น แซมมวล เจราร์ด (ทอมมี่ ลี โจนส์) เจ้าหน้าที่ทางการสหรัฐฯ พร้อมด้วยลูกทีมก็ได้มาถึงที่เกิดเหตุ และเริ่มดำเนินการออกตามล่าตัวคิมเบิล ขณะเดียวกันคิมเบิลก็ลักลอบเข้าไปในโรงพยาบาลเพื่อทำแผลและโกนหนวดเพื่อเปลี่ยนรูปพรรณสัณฐาน ก่อนจะพยายามหลบหนีต่อไป กระทั่งไปโดนเจราร์ดต้อนจนมุมที่ปลายเขื่อน คิมเบิลจึงตัดสินใจกระโดดลงน้ำเบื้องล่างหายไป คดีฆาตกรรมไพ่ปริศนา
เกิดเหตุมือลึกลับคอยลอบทำร้ายบุคคลต่างๆอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ สารวัตรเมงูเระ จูโซที่ถูกลูกธนูหน้าไม้ยิง ขณะที่วิ่งออกกำลังกาย, คิซากิ เอริ ทนายความ แม่ของรันถูกวางยาพิษในช็อกโกแลต และดร.อากาสะ ฮิโรชิ ที่ถูกหน้าไม้ยิงขณะที่เปิดประตูบ้าน โดยที่แต่ละคนจะมีชื่อที่เกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์หรือจำนวนบนไพ่ และยังเป็นบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องกับ โมริ โคโกโร่ ด้วย ผู้ที่ถูกสงสัยมากที่สุดคือ มุราคามิ โจ อดีตนักพนันที่เพิ่งออกจากคุกซึ่งมีความแค้นกับโคโกโร่ ในเหตุการณ์ๆหนึ่ง อันเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้รันคิดว่าเป็นสาเหตุให้โคโกโร่ และเอริ ต้องแยกทางกัน แต่ทว่าบุคคลที่เกี่ยวข้องกับโคโกโร่ที่มีชื่อเป็นจำนวนตัวเลขก็ยังตกเป็นเป้าหมายในการลอบทำร้ายต่อไปคือสึจิ ฮิโรกิ แต่เส้นยาแดงผ่าแปด สึจิ ฮิโรกิรอดชีวิต แต่ก็ต้องพลาดโอกาสการแข่งขันอเมริกันโอเพนไป โคโกโร่นึกชื่อบุคคลต่อไปที่น่าจะมีเลขประกอบนั่นคือ สึจิ ฮิโรกิ พวกเขาจึงพากันไปคุ้มครองและได้ไปที่อะควาเรียมคริสตัล ของคุณอาซาฮี คาสึโยชิ และเจอบุคคลอีกกลุ่มหนึ่งประกอบด้วย นิชินะ มิโนรุ ,ปีเตอร์ ฟอร์ด ,ชิชิโด เอเม ,โอสะนาอิ นานะและซาวากิ โคเฮ ซึ่งชื่อของทุกคนมีตัวเลขเป็นตัวประกอบทั้งสิ้น แต่แล้วสถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นกับดักกลางทะเลที่คนร้ายวางแผนไว้ และก็เกิดการฆาตกรรมขึ้นโดยโอสะนาอิ นานะ ถูกแทง และอาซาฮี คาสึโยชิด้วย พวกโคนันจึงต้องสืบเรื่องราวพร้อมๆกับหาทางหนีออกจากอะควาเรียมคริสตัล จนกระทั่งโคนันพบตัวคนร้ายนั่นคือ ซาวากิ โคเฮ หลังจากคนร้ายจนมุมจึงจับรันเป็นตัวประกัน แต่แล้วโคนันก็ได้ยิงที่ขาของรันเพื่อช่วยชีวิตรันไว้ แล้ว ซาวากิ โคเฮ ก็ถูกจับ
ส่วนอีกคนซึ่งมีชื่อเป็นหมายเลขไพ่ แต่ไม่ได้ถูกปองร้าย คือ โอกาโนะ โทวาโกะ เพราะ โท (十) ในชื่อ โทวาโกะ แปลว่า 10 (十) การบุกครองโปแลนด์
เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1939 ฮิตเลอร์ได้ชี้แจงแก่เหล่านายทหารเยอรมันว่าจุดประสงค์ของการบุกครองนั้นมิใช่ที่นครดานซิก แต่ว่าเป็นการรวบรวมชาวเยอรมันให้เป็นหนึ่งเดียวกัน และรายละเอียดของแนวคิดนี้เป็นแนวคิดตามแนวปฏิบัติโอซท์ การโจมตีสายฟ้าแลบได้ก่อให้เกิดความสูญเสียแก่ชีวิตและทรัพย์สินของชาวโปแลนด์เป็นจำนวนมาก พลเรือนของโปแลนด์ถูกสังหารไปพร้อมกับเหล่าทหารด้วย และต่อมา รัฐบาลโปแลนด์ซึ่งจัดตั้งโดยนาซีเยอรมนีจะเป็นส่วนที่โหดร้ายที่สุดส่วนหนึ่งของสงคราม จนสิ้นสงคราม ชาวโปแลนด์เสียชีวิตไป 6 ล้านคน (คิดเป็น 20% ของชาวโปแลนด์ก่อนสงครามและชาวยิวถูกสังหารไป 90% ของจำนวนเดิม) ภารกิจชิคาโก
ในตอนเช้า กองบังคับการกองพลได้ส่งหน่วยลาดตระเวณไปช่วยเหลือในการขนย้ายอุปกรณ์จากเครื่องร่อนอยู่ในสภาพพังยับเยิน (เครื่องร่อนบางลำที่เสียหายมากจะไม่สามารถขนย้ายอุปกรณ์ได้อย่างรวดเร็ว) และนำทางพวกเขาไปที่อีส์วิลย์ (Hiesville) การเก็บรวบรวมอุปกรณ์เป็นขั้นตอนที่ใช้ระยะเวลานานมาก แต่ตอนบ่ายหน่วยลาดตระเวณได้กลับมาพร้อมรถจี๊ป 3 คัน, ปืนต่อสู้อากาศยาน 6 กระบอก ทหารอีก 115 นาย และเชลยเยอรมันอีก 35 นาย ในบันทึกของกองทัพอากาศสหรัฐ ได้ระบุไว้ว่าปฏิบัติการชิคาโกนั้น "ประสบความสำเร็จเกินความคาดหมาย" การขนส่งในชิคาโก
Chicago Transit Authority (CTA) เป็นหนึ่งในสามระบบขนส่งที่มีในเมืองชิคาโก โดยครอบคลุมเขตพื้นที่เมืองชิคาโกและเขตชานเมือง 40 เขต ระบบซีทีเอเปิดให้บริการ 24 ชม.ตลอดวันไม่มีวันหยุด โดยมีผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 1.6 ล้านเที่ยว โดยมีทั้งระบบรถเมล์และรถไฟ การสังหารหมู่
การสังหารหมู่ () หมายถึง การทำให้คนตายเป็นหมู่ในเวลาเดียวกันหรือไล่เลี่ยกัน โดยอาจเป็นการกระทำของบุคคลหนึ่งหรือกลุ่มบุคคลก็ได้ และหมายความรวมถึง การที่หน่วยงานของรัฐประหารคนเป็นหมู่โดยเจตนาและโดยการเลือกปฏิบัติ เช่น การยิงใส่กลุ่มผู้ชุมนุมประท้วงที่ปราศจากอาวุธ การทิ้งระเบิดแบบปูพรมเพื่อถล่มเมืองให้ราบเป็นหน้ากลอง การโยนระเบิดมือเข้าไปยังเรือนจำ หรือการประหารพลเรือนแบบสุ่มตัว การสังหารหมู่ยังอาจเกิดขึ้นโดยการกระทำของบุคคลที่มีความประสงค์จะทำให้คนตายเพื่อปรนเปรออารมณ์หรือความเบิกบานแห่งตน การสังหารหมู่ครั้งใหญ่ตามที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ มักเป็นการกระทำเพื่อกวาดล้างกลุ่มชาติพันธุ์หรือกลุ่มศาสนา ปราก
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ฮิตเลอร์ได้ส่งกองทหารเข้ายึดเชโกสโลวาเกียมีการสังหารล้างผลาญชาวยิวมากมาย 1942 ผู้นำนาซี Reinhard Heydrich ถูกลอบสังหาร ฮิตเล่อร์โกรธและสั่งให้มีการฆ่าล้างแค้น มีผู้บริสุทธิ์เสียชีวิตมากมาย ปลายสงคราม กองทัพอากาศอเมริกันได้โยนระเบิดถล่มกรุงปราก เนื่องจากมีการเล็งเป้าหมายผิดคิดว่าเป็นเมืองเดรสเดินของเยอรมนี ซึ่งห่างออกไปราว 83 ไมล์จากกรุงปราก มีผู้เสียชีวิตหลายร้อยและอาคารสำคัญถูกทำลายลงหลายหลัง หลังจากนั้นเช็กโกสโลวาเกียก็ถูก รัสเซียเข้าครองขับไล่ทหารเยอรมันออกไป มีการฆ่าล้างแค้น ชาวเมืองเชื้อสายเยอรมันผู้บริสุทธิ์มากมายจนกระทั่งรัฐบาลเช็กโกสโลวาเกียออกมาสั่งห้าม และลำเลียงชาวเยอรมันออกนอกประเทศ เพื่อลี้ภัยเข้าสู่เยอรมนีตะวันตก การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
โฆษกสำนักงานสืบสวนกลางฯ แถลงในนครชิคาโก โดยปฏิเสธที่จะแสดงความคิดเห็นในเรื่องข้างต้น แต่กล่าวว่าจะมีอะไรให้ได้เห็นกันอย่างแน่นอนในเร็ววันนี้[7] ทั้งนี้ เนื่องจากมีผู้ส่งความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์แก่รูปคดีไปยังสำนักงานฯ อย่างมากมาย และในแถลงการณ์ของสำนักงานฯ ก็ระบุว่าจะมีการพิจารณารื้อฟื้นคดีสังหารหมู่ในนครชิคาโกขึ้น ความตอนหนึ่งว่า "การทบทวนครั้งนี้เป็นผลส่วนหนึ่งมาจากการที่อาชญากรรมนี้ครบรอบ 25 ปีเมื่อไม่นานมานี้ทำให้เรื่องราวในคดีกลายเป็นที่สนใจของสาธารณชน นอกจากนี้แล้วจากการที่เทคโนโลยีทางนิติวิทยาศาสตร์มีความก้าวหน้ามากขึ้น ก็เป็นธรรมดาที่จะต้องมีการฟื้นคดีและค้นหาพยานหลักฐานกันอีกครา"[8] ชิคาโก (ภาพยนตร์)
ร็อกซี่ ฮาร์ท(เรเน่ เซลเวเกอร์)ฆ่าชู้รักของเธอตาย และถูกตำรวจจับเข้าคุกในคืนเดียวกัน อีกทั้งเธอยังรับรู้ว่าเธอจะต้องถูกประหารชีวิตโดยการแขวนคอทำให้เธอเศร้าใจ ในคุกเธอได้พบกับเวลม่า เคลลี่(แคเธอรีน ซีตา-โจนส์)นักเต้นคนดังของชิคาโกที่ถูกจับในข้อหาฆาตกรรม ในเวลาต่อมาร็อกซี่ได้ติดต่อกับบิลลี่ ฟรินท์(ริชาร์ด เกียร์)ทนายความมากฝีมือที่ไม่เคยแพ้คดีความ เป็นผู้ทำคดีให้เธอพ้นผิด ในขณะเดียวกันร็อกซี่กลายเป็นคนมีชื่อเสียงทั้งๆที่ยังติดคุกและเริ่มหลงตัวเอง จนกระทั่งชื่อเสียงของร็อกซี่บดบังรุ่นพี่อย่างเวลม่าที่รู้สึกอิจฉาร็อกซี่และต้องการให้ตัวเธอกลับมาโด่งดังอีกครั้ง ในชิคาโกที่ไม่เคยมีอะไรยั่งยืน ไรน์ฮาร์ท ไฮดริช
ในวันที่ 27 พฤษภาคม 1942 ไฮดริชถูกลอบโจมตีบริเวณชายเมืองทางเหนือของปราก ไฮดริชได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในกรุงปราก การลอบโจมตีนี้ปฏิบัติโดยหน่วยปฏิบัติการพิเศษของอังกฤษซึ่งได้ทำการฝึกทหารคอมมานโดชาวเช็กและชาวสโลวักที่ถูกส่งโดยรัฐบาลพลัดถิ่นเชคโกสโลวาเกียที่ต้องการสังหารเขาในปฏิบัติการแอนโธรพอยด์ ไฮดริชเสียชีวิตจากการบาดเจ็บในสัปดาห์ต่อมา หน่วยสืบราชการของนาซีได้เชื่อมโยงการลอบสังหารไปยังหมู่บ้านลิดยิตแซและแลฌากี หมู่บ้านลิดยิตแซถูกทำลายอย่างราบคาบ; ผู้ชายทั้งหมดและเด็กผู้ชายทุกคนอายุกว่า 16 ถูกยิงทิ้ง, และทั้งหมดแต่หนึ่งในจำนวนกำมือของผู้หญิงและเด็กถูกเนรเทศและสังหารในค่ายกักกันของนาซี ฟาลาเฟล
Chicago การสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ (จีน)
การสังหารหมู่พอร์ตอาร์เทอร์ เกิดขึ้นระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง เริ่มตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 และลากยาวไปสองหรือสามวัน เมื่อส่วนหน้าของกองพลที่หนึ่งแห่งกองทัพญี่ปุ่นที่สอง ภายใต้บังคับบัญชาของพลเอกตาเดียว ยามาจิ โมโตฮารุ (ค.ศ. 1841-1897) สังหารทหารช่างและพลเรือนชาวจีนไประหว่าง 1,000 ถึง 20,000 คน เหลือผู้รอดชีวิตไว้เพียง 36 คนเพื่อฝังศพ[1] ในนครชายฝั่งพอร์ตอาร์เทอร์ของจีน (ปัจจุบันคือ ลวีชุนโกว) อย่างไรก็ดี มีการสงสัยตัวเลขประเมินผู้เสียชีวิตที่สูง เพราะบันทึกร่วมสมัยของสงครามประเมินตัวเลขประชากรทั้งหมดของพอร์ตอาร์เทอร์ไว้ที่ 6,000 คน (หรือ 13,000 คน หากรวมทหารประจำนคร) [2] รายงานภายหลังประเมินว่า 18,000 คนจากทั้งสองฝ่ายเข้าต่อสู้กัน โดยชาวจีนเสียชีวิต 1,500 คน[3] การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ พ.ศ. 2553
เพชรพงษ์ กำจรกิจการ ผู้อำนวยการศูนย์เอราวัณ เปิดเผยว่าตัวเลขเมื่อเวลา 22.00 น. มีผู้เสียชีวิต 7 ศพ และได้รับบาดเจ็บทั้งสิ้น 101 คน ส่วนมากถูกกระสุนปืนยิงเข้าที่ศีรษะ ปาก และช่วงท้อง[34] ต่อมา สำนักข่าวต่างประเทศรายงานว่า มีผู้บาดเจ็บ 125 คน และเสียชีวิต 10 ศพ[35] ส่วนตามข้อมูลของเดอะเทเลกราฟนั้น ได้รายงานว่ากลุ่มผู้ชุมนุมเสียชีวิตอย่างน้อย 16 ศพ และมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 157 คน[36] การยึดกรุงไซ่ง่อน
ในวันที่ 3 เมษายน ประธานาธิบดีเจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ดแห่งสหรัฐอเมริกา ก็ประกาศให้เริ่มปฏิบัติการเบบีลิฟท์ ซึ่งเป็นการอพยพเด็กกำพร้าประมาณ 2,000 คนออกมาจากประเทศ แต่เครื่องบิน C-5A กาแลคซีลำหนึ่งที่เข้าร่วมปฏิบัติการเกิดตก ทำให้ผู้โดยสาย 138 คนเสียชีวิต และบั่นทอนกำลังใจของเจ้าหน้าที่อเมริกันอย่างมาก นอกจากเด็กกำพร้า 2,000 คนที่ถูกอพยพในปฏิบัติการเบบีลิฟท์แล้ว ปฏิบัติการนิวไลฟ์ยังทำการอพยพชาวเวียดนามอีกกว่า 110,000 คน ชิคาโก แอล
 สายสีน้ำตาล วินาศกรรม 11 กันยายน
มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 3,400 คน แบ่งเป็น เสียชีวิตบนเครื่องบิน 246 คน ในอาคารและพื้นดินของนครนิวยอร์ก 2,602 คน และในอาคารเพนตากอน 125 คน รวมถึงนักผจญเพลิงนครนิวยอร์ก 343 คน ตำรวจนครนิวยอร์ก 23 คน ตำรวจการท่าเรือของนิวยอร์กและนิวเจอร์ซี 37 คน และผู้สูญหายอีก 24 คน การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ พ.ศ. 2553
เวลา 24.00 น. ศูนย์เอราวัณ กรุงเทพมหานคร รายงานรายชื่อผู้เสียชีวิต จากเหตุการณ์ เจ้าหน้าที่ทหารกระชับพื้นที่การชุมนุม ของกลุ่มคนเสื้อแดง ตั้งแต่วันที่ 14-15 พฤษภาคม ว่ามีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 24 ศพ และบาดเจ็บ 187 คน[40] การสังหารหมู่สเรเบรนีตซา
เหยื่อที่ถูกสังหารส่วนใหญ่เป็นชายวัยผู้ใหญ่และเด็กชายวัยรุ่น แต่มีรายงานว่าเหยื่อยังรวมไปถึงเด็กชายอายุต่ำกว่า 15 ปี ชายอายุมากกว่า 65 ปี และทารกอีกหลายศพ "รายชื่อบุคคลผู้หายสาบสูญหรือถูกสังหารในสเรเบรนีตซาเบื้องต้น" ซึ่งรวบรวมขึ้นโดยคณะกรรมาธิการบุคคลหายสาบสูญสหพันธ์บอสเนีย ประกอบด้วยบุคคลจำนวน 8,373 ชื่อ ในจำนวนนี้ ราว 500 คนมีอายุน้อยกว่า 18 ปี และรวมไปถึงผู้หญิงและเด็กหญิงอีกหลายสิบคน การสังหารหมู่กาตึญ
การสังหารหมู่กาตึญ () เป็นเรื่องราวของการสังหารหมู่ชาวโปแลนด์ ดำเนินการโดยหน่วยเอ็นเควีดี (หน่วยพลาธิการประชาชนเพื่อกิจการภายใน, ตำรวจลับของโซเวียต) ในช่วงเดือนเมษายนและพฤษภาคม ปี 1940 แม้ว่าการฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในสถานที่ที่แตกต่างกันหลายสังหารหมู่เป็นชื่อหลังจากที่ป่ากาตึญพื้นที่บางส่วนของหลุมฝังถูกค้นพบครั้งแรก การก่อการกำเริบควังจู
จากรายงานของรัฐบาล ระบุว่ามีผู้เสียชีวิตเป็นประชาชน 144 คน ทหาร 22 คน และตำรวจ 4 คน มีผู้บาดเจ็บเป็นประชาชน 127 คน ทหาร 109 คน ตำรวจ 144 คน แต่จากรายงานของกลุ่มญาติผู้เสียชีวิต ระบุว่าประชาชนอย่างน้อย 165 คนเสียชีวิตระหว่างวันที่ 18 ถึง 27 พฤษภาคม มีผู้สูญหาย 65 คน สันนิษฐานว่าเสียชีวิตแล้ว  การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
สำนักงานสืบสวนกลางแห่งสหรัฐอเมริกา หรือเอฟบีไอ ขนานนามคดีนี้ว่า "การวางยาไทลินอล" (Tylenol poisonings) มีรหัสคดีว่า "TYMURS" ทั้งนี้ แม้เวลาจะล่วงเลยมานานพอสมควร และคดีนี้ก็ยังมิได้ข้อสรุปจวบจนบัดนี้ แต่ก็เป็นแรงผลักดันหนึ่งให้เกิดการปฏิรูปขนานใหญ่ซึ่งการบรรจุเภสัชภัณฑ์และกฎหมายป้องกันการยืมมือฆ่าคน การสังหารหมู่ที่โรงเรียนโยเกลา
มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์เก้าคน เป็นนักเรียนชายห้าคน นักเรียนหญิงหนึ่งคน อาจารย์ใหญ่ และพยาบาลโรงเรียน การสังหารหมู่เดปายิน พ.ศ. 2546
การสังหารหมู่เดปายิน (Depayin Massacre; ภาษาพม่า: ဒီပဲယင်း လူသတ်မှု) เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 30 พฤษภาคม ค.ศ.2003 ที่ตาบายิน เมืองในเขตสกายง์ ประเทศพม่า ในเหตุการณ์นี้ ประชาชนที่เกี่ยวข้องกับสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตยถูกฆ่าโดยฝูงชนที่รัฐบาลสนับสนุนไป 70 คน ขิ่น ยุ้นต์ อดีตนายกรัฐมนตรีของพม่าได้ให้สัมภาษณ์ในภายหลังถึงเหตุการณ์นี้เมื่อเดือน เมษายน ค.ศ. 2012 ว่า ได้มีการรักษาความปลอดภัยให้กับอองซาน ซูจีระหว่างที่เกิดการสังหารหมู่ โดยได้ให้คนของเขาเคลื่อนย้ายเธอไปไว้ในที่ที่ปลอดภัย สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
3 วันหลังจากเหตุระเบิดในบอสตันมาราธอน พ.ศ. 2556 เจ้าหน้าที่ตำรวจของสถาบัน ชอน คอลลีเออร์ ถูกยิงตายโดยผู้ต้องสงสัย (คือ Dzhokhar และ Tamerlan Tsarnaev) ซึ่งจุดชนวนการล่าอาชญากรอย่างดุเดือด ที่ส่งผลให้ปิดวิทยาเขตและเขตมหานครบอสตันตลอดวัน อีกอาทิตย์หนึ่งหลังจากนั้น ได้มีคนมางานศพของเจ้าหน้าที่ตำรวจคอลลีเออร์ ที่ทำในที่แจ้ง กว่า 10,000 คน โดยมีกลุ่มชนชาว MIT เป็นเจ้าภาพ และมีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายรัฐจากเขตนิวอิงแลนด์และประเทศแคนาดามาร่วมพิธีด้วยเป็นจำนวนหลายพัน การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
และยังมีผู้ต้องสงสัยอีกรายเป็นหญิงชาวนครชิคาโกนาม ลอรี แดน (Laurie Dann) นางมีประวัติว่าป่วยทางจิตมานานแสนนาน กับทั้งยังเคยพยายามลอบวางพิษอย่างลับ ก่อคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญในโรงเรียนมัธยมของท้องถิ่น และกระทำอัตวินิบาตกรรมอีกหลายครั้ง แต่ยังไม่มีข้อสรุปสำหรับผู้ต้องสงสัยรายนี้[5] เหตุยิงกันในโรงเรียนประถมแซนดีฮุก
เหตุยิงกันในโรงเรียนประถมแซนดีฮุก เป็นเหตุยิงกันในโรงเรียนที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ที่โรงเรียนประถมแซนดีฮุกในหมู่บ้านแซนดีฮุก เมืองนิวทาวน์ รัฐคอนเนตทิคัต สหรัฐอเมริกา มีผู้เสียชีวิตรวม 27 คน (เป็นเด็ก 20 คน) โดยอีก 1 คนเป็นมารดาผู้ยิงเสียชีวิตในเหตุต่อเนื่องกัน เด็กสามคนที่ถูกยิงได้ถูกนำส่งโรงพยาบาลด้วยอาการสาหัส ต่อมาเด็กสองในสามคนนั้นเองเสียชีวิต ผู้ก่อการครั้งนี้คืออดัม แลนซา อายุ 20 ปี ซึ่งฆ่าตัวตายหลังเกิดเหตุดังกล่าว เหตุนี้เป็นเหตุการณ์ยิงกันในโรงเรียนที่ร้ายแรงอันดับสองในประวัติศาสตร์สหรัฐหลังจากเกิดเหตุการสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค และเป็นเหตุการณ์สังหารพลเรือนร้ายแรงเป็นอันดับที่สี่ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา รองจาก เหตุยิงกันที่ลาสเวกัสสตริป พ.ศ. 2560 การสังหารหมู่ที่ พัลส์ ไนต์คลับ เมืองออร์แลนโด พ.ศ. 2559 และ การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
นักประวัติศาสตร์ได้ประมาณการชาวจีนถึง 300,000 คนที่ถูกสังหารหมู่ในการสังหารหมู่นานกิงซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของเมืองนานกิง ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1937 ในขณะที่นักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นบางคนได้แก้ไขปรับปรุงประวัติศาสตร์ซึ่งได้ปฏิเสธการสังหารหมู่ของญี่ปุ่น ชิคาโก แอล
 สายสีม่วง การลอบสังหารโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี
การลอบสังหารโรเบิร์ต ฟรานซิส "บ็อบบี้" เคนเนดี สมาชิกวุฒิสภาสหรัฐอเมริกา และเป็นน้องชายของจอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ "แจ็ก" เคนเนดี ประธานาธิบดีลำดับที่ 35 แห่งสหรัฐอเมริกาที่ถูกลอบสังหาร เกิดขึ้นหลังเที่ยงคืนในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1968 ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ระหว่างฤดูหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 1968 หลังจากที่ชนะการเลือกตั้งผู้สมัครรอบแรกในรัฐแคลิฟอร์เนียและเซาท์ดาโคตาเพื่อเป็นตัวแทนพรรคเดโมแครต เพื่อลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา โรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดีถูกยิงขณะที่เดินผ่านห้องครัวของโรงแรมแอมแบสซะดอร์ และเสียชีวิตในโรงพยาบาลกูดแซมมาไรเตน อีก 26 ชั่วโมงให้หลัง เซอร์แฮน เซอร์แฮน ผู้อพยพชาวปาเลสไตน์/จอร์แดน วัย 24 ปี ถูกตัดสินลงโทษฐานฆ่าเคนเนดีและมีโทษจำคุกตลอดชีวิต ทนายความของเซอร์แฮน ได้เปิดแถลงการณ์หลักฐานอ้างว่าเขาถูกใส่ความ การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน (Johnson & Johnson) ต้นสังกัดผู้ผลิตยาไทลินอล มีประกาศเตือนไปยังโรงพยาบาลสถานอนามัยต่าง ๆ และผู้จัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ของตน กับทั้งในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) ยังได้เรียกเก็บผลิตภัณฑ์ไทลินอลทั้งหมดทั่วประเทศกลับคืนสู่บริษัท และสั่งพักโฆษณายาไทลินอลชั่วคราว ในการนี้ ประมาณว่ายาที่ถูกเรียกคืนมีจำนวนกว่าสามสิบเอ็ดล้านกระปุก คิดเป็นมูลค่ากว่าหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ บริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสันยังแถลงทางสื่อมวลชนเตือนประชาชนทั้งหลายให้หยุดบริโภคผลิตภัณฑ์บรรดามีที่มีส่วนผสมของไทลินอลชั่วคราว อนึ่ง เมื่อแน่ชัดว่ามีแต่ยาประเภทแคปซูลที่ถูกใส่สารพิษปนเปื้อน บริษัทยังได้ปฏิรูปการบรรจุเภสัชภัณฑ์ไทลินอลโดยเปลี่ยนจากแบบแคปซูลไปเป็นแบบเม็ดแข็งทั้งหมด และยังรับแลกแบบแคปซูลที่มีการซื้อไปแล้วเป็นแบบเม็ดแข็งให้ด้วย การสังหารหมู่นานกิง
หญิงชาวจีนถูกข่มขืนเป็นจำนวนไม่ต่ำกว่า 20,000 คน ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาว คนท้อง หรือคนแก่[20] ทหารญี่ปุ่นข่มขืนชนิดไม่เลือกหน้า ไล่ตั้งแต่ชาวนา เด็กนักเรียน ครู พนักงานระดับบริหาร คนงาน อาจารย์มหาวิทยาลัย หรือแม้กระทั่งแม่ชี ต่างก็เลี่ยงไม่พ้นการถูกข่มขืนทั้งสิ้น โดยผู้หญิงคนหนึ่งจะตกไปอยู่ในมือของทหารประมาณ 15 ถึง 20 คน[21] บางคนในจำนวนนี้ถูกเรียงคิวจนถึงแก่ความตาย แต่กฎของกองทัพที่ว่าห้ามข่มขืนผู้หญิงของฝ่ายตรงกันข้ามนั้น ทำให้ทหารสังหารเหยื่อเสียเมื่อเสร็จธุระ[22] รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549
พันธมิตรฯ ใน ลอสแอนเจลิส ชุมนุมพร้อมออกแถลงการณ์สนับสนุนคณะปฏิรูปการปกครองฯ ปฏิรูปทั้งการเมือง การศึกษาและสังคม หน้าสถานกงสุลใหญ่ พันธมิตรฯ ในนครชิคาโก ออกแถลงการณ์สนับสนุนคณะปฏิรูปฯ เมื่อที่ 19 กันยายน (ตามเวลานครชิคาโก) ซึ่งเดิมได้นัดรวมตัวกันประท้วงขับไล่พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร พร้อมกับพันธมิตรฯในไทย ได้เปลี่ยนมาเป็นการชุมนุมแสดงความยินดี หลังจากทราบข่าวรัฐประหาร ในนครนิวยอร์ก มีการรวมตัวสนับสนุนคณะปฏิรูปฯ หน้าสหประชาชาติโดยมีการถือป้ายล้อเลียนพันตำรวจโททักษิณ[50] กลุ่มนักศึกษาไทยระดับปริญญาบัณฑิต มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด กลุ่ม Oxford Initiative (OI) ได้ประชุมประจำเดือนกันที่ร้านรอยัลโอ๊คผับ และแถลงแสดงความเสียใจและคัดค้านรัฐประหาร[51] สื่อมวลชนในประเทศมาเลเซียออกข่าวว่า "หากไม่มีความจำเป็นขอให้ประชาชนงดเดินทางข้ามแดนไทยเป็นการชั่วคราว เนื่องจากอยู่ในระหว่างการปฏิรูปการปกครอง และมีการประกาศใช้กฎอัยการศึกทั่วประเทศ ซึ่งอาจจะถูกจับกุมดำเนินคดีได้ หากทำผิดกฎหมายโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์" แต่ผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยวในจังหวัดภาคใต้ ได้ประชาสัมพันธ์ว่าเหตุการณ์ไม่ได้รุนแรง และไม่ได้เป็นไปตามสื่อต่างประเทศประโคมข่าวแต่อย่างใด[52] ในประเทศเกาหลีใต้ มีการรวมตัวต่อต้านรัฐประหารหน้าสถานทูตไทยในกรุงโซลเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2549[53] ไฮน์ริช ฮิมเลอร์
ฮิมเลอร์ยังได้จัดตั้งหน่วย "ไอน์ซัทซกรุพเพน" ในนามของฮิตเลอร์ และสั่งสร้างค่ายมรณะหลายแห่ง ด้วยการอำนวยความสะดวกของฮิมเลอร์นี้เอง ทำให้ชาวยิวกว่า 6 ล้านคนและชาวโรมานีอีกราว 2 ถึง 5 แสนคนถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหด และตลอดช่วงการเรืองอำนาจของนาซี มีพลเรือนถูกสังหารไปราว 11 ถึง 14 ล้านคน ส่วนมากเป็นพลเรือนชาวโปแลนด์และโซเวียต เหตุยิงกันในออโรรา ค.ศ. 2012
เหตุยิงกันในออโรรา ค.ศ. 2012 เกิดขึ้นในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) มีมือปืนเปิดฉากยิงใส่ผู้ชมภาพยนตร์เรื่อง The Dark Knight Rises (แบทแมน อัศวินรัตติกาลผงาด) รอบปฐมทัศน์เที่ยงคืน ที่โรงภาพยนตร์ซินิมาร์ก (Cinemark) ในเมืองออโรรา รัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา ทำให้มีผู้เสียชีวิต 12 คน และบาดเจ็บอีก 58 คน มือปืนสวมชุดเกราะกันกระสุนทั้งตัว และลงมือคนเดียวโดยเดินเข้าไปในโรงภาพยนตร์และปล่อยระเบิดแก๊สน้ำตา จากนั้นจึงเปิดฉากยิงใส่ผู้ชมภาพยนตร์ด้วยอาวุธปืนหลายประเภท หลังเกิดเหตุเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงสามารถจับกุมมือปืนได้หลังโรงภาพยนตร์โดยมือปืนชื่อ นายเจมส์ อีแกน โฮมส์ เป็นนักศึกษาปริญญาเอกอายุ 24 ปี การโจมตีครั้งนี้ถือเป็นเหตุการณ์ยิงกันที่มีเหยื่อ (รวมผู้บาดเจ็ดและผู้เสียชีวิต) มากที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา[1] โช ซึง-ฮี
โช ซึง-ฮี (, 18 มกราคม พ.ศ. 2527–16 เมษายน พ.ศ. 2550) เป็นนักศึกษาชาวเกาหลีใต้ ผู้ก่อเหตุสังหารหมู่ในวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2550 ยิงปืนใส่เพื่อนนักศึกษาและอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทคที่ตัวเองศึกษาอยู่ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 32 ราย ก่อนใช้ปืนฆ่าตัวตายตาม การขนส่งในชิคาโก
ซีทีเอมีรถเมล์ประมาณ 2,000 คัน ดำเนินการวิ่งใน 152 เส้นทาง ระยะทางรวม 3,658 กม. (2,273 ไมล์) โดยมีป้ายจอดรถมากกว่า 12,000 ป้าย ขณะที่รถไฟของซีทีเอประกอบด้วยตู้รถ 1,190 ตู้ให้บริการจำนวน 8 เส้นทาง รางรถไฟรวม 357 กม. (222 ไมล์) มีผู้โดยสารรถไฟประมาณ 745,000 เที่ยวต่อวัน และมีการใช้งาน 144 สถานี ในเมืองชิคาโกและพื้นที่โดยรอบ รถไฟของซีทีเอ รู้จักในชื่อ ชิคาโกเอล (Chicago L) หรือบ้างครั้งมีการย่อเหลือแค่ L หรือ El ชิคาโก แอล
 สายสีน้ำเงิน แผนลับ 20 กรกฎาคม
แผนลับดังกล่าวเป็นความพยายามสูงสุดของขบวนการกู้ชาติเยอรมันหลายกลุ่มในการโค่นรัฐบาลเยอรมันอันมีพรรคนาซีเป็นผู้นำ ความล้มเหลวทั้งในการลอบสังหารฮิตเลอร์และรัฐประหารซึ่งวางแผนให้เกิดขึ้นหลังการลอบสังหารนั้นนำไปสู่การจับกุมประชาชนอย่างน้อย 7,000 คนโดยเกสตาโพ ตามรายงานการประชุมกิจการนาวีของฟือเรอร์ มีผู้ถูกประหารชีวิต 4,980 คน การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
คดีสังหารหมู่ดังกล่าวแม้เวลาล่วงเลยมานาน แต่ก็ยังมิได้รับการคลี่คลายจวบจนบัดนี้ กระนั้น ในช่วงเกิดเหตุ มีชายนายหนึ่งนาม เจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส เขียนจดหมายไปถึงบริษัทจอห์นสันแอนด์จอห์นสัน รีดไถเงินหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐ มิฉะนั้น เขาจะไม่หยุดการสังหารหมู่โดยใช้สารพิษไซยาไนด์เช่นนี้อีก อย่างไรก็ดี เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจนำตัวเขาไปสอบสวน กลับพบว่าจดหมายเขาเป็นแค่คำลวง เนื่องจากในเวลาเกิดเหตุนั้นเขาพำนักอยู่ที่นครนิวยอร์กกับภรรยา เจมส์จึงถูกพิพากษาลงโทษฐานกรรโชกทรัพย์ ให้ถูกจำคุกสิบสามปี จากอัตราโทษสูงสุดจำคุกยี่สิบปี เขารับโทษระยะหนึ่งแล้วก็ได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระโดยมีทัณฑ์บนใน พ.ศ. 2538 (ค.ศ. 1995) ชิคาโก แอล
 สายสีส้ม ปฏิบัติการเอนเทบเบ
หลังจากการโจมตี ทีมโจมตีอิสราเอลกลับไปที่เครื่องบินของพวกเขาและเริ่มบรรทุกตัวประกัน ทหารยูกันดายิงใส่พวกเขาในช่วงดำเนินการ ส่วนหน่วยคอมมานโดอิสราเอลก็สวนกลับไปโดยใช้เอเค 47 ของพวกเขา[70] ก่อให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายในฝ่ายยูกันดา ในระหว่างการสู้รบสั้น ๆ แต่เข้มข้นนี้ ทหารยูกันดาได้ยิงออกมาจากหอควบคุมสนามบิน หน่วยคอมมานโดอย่างน้อยห้ารายได้รับบาดเจ็บ และโยนาทัน เนทันยาฮู ซึ่งเป็นผู้บัญชาการหน่วยของอิสราเอลถูกสังหาร หน่วยคอมมานโดของอิสราเอลยิงปืนกลเบาและอาร์พีจีกลับไปที่หอควบคุมเพื่อยับยั้งการยิงของฝ่ายยูกันดา อ้างอิงจากบุตรชายคนหนึ่งของอีดี อามิน เผยว่า ทหารที่ยิงเนทันยาฮูนั้น เป็นลูกพี่ลูกน้องของครอบครัวอามิน ได้ถูกฆ่าตายในการยิงกลับดังกล่าว[71] ต่อมา ฝ่ายอิสราเอลอพยพตัวประกันเสร็จสิ้น รวมถึงบรรทุกร่างของเนทันยาฮูในเครื่องบินลำหนึ่ง และออกจากท่าอากาศยาน[72] ปฏิบัติการทั้งหมดใช้เวลา 53 นาที – ซึ่งการโจมตีใช้เวลาเพียง 30 นาทีเท่านั้น มีสลัดอากาศทั้งหมด 7 ราย และทหารยูกันดาระหว่าง 33 ถึง 45 รายถูกสังหาร[25] ส่วนเครื่องบินรบมิก-17 และมิก-21 ที่สร้างขึ้นโดยโซเวียตสิบเอ็ดลำ[6] ของกองทัพอากาศยูกันดาถูกทำลายลงบนพื้นที่ท่าอากาศยานเอนเทบเบ[4][73] จากตัวประกัน 106 ราย 3 คนถูกสังหาร, 1 คนถูกทิ้งไว้ในยูกันดา (โดรา บลอค อายุ 74 ปี) และประมาณ 10 คนได้รับบาดเจ็บ ส่วนตัวประกัน 102 คนที่ได้รับการช่วยเหลือได้บินสู่ประเทศอิสราเอลผ่านกรุงไนโรบี ประเทศเคนยา ไม่นานหลังจากการโจมตี[22] การบุกยิงชาร์ลีแอบโด
วันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 2015 เวลาประมาณ 11.30 น. ตามเวลายุโรปกลาง มือปืนสวมหน้ากากสองคน ติดอาวุธปืนอาก้า, ปืนลูกซอง และเครื่องยิงจรวดอาร์พีจี ได้บุกเข้าสำนักงานใหญ่ของชาร์ลีแอบโดในปารีสพวกเขาเปิดฉากถล่มยิงด้วยปืนออโตเมติกพร้อมกับตะโกนว่า อัลเลาะห์ อัคบาร์ ดังที่ถูกบันทึกได้ในวิดีโอ มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 12 ราย และบาดเจ็บอีก 11 คนโดยมีตำรวจสองรายเป็นผู้เสียชีวิตด้วย ปริศนาฆาตกรรม โรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดี้
"Bobby" เป็นเรื่องราวของคน 22 คนที่เกี่ยวข้องกับโรงแรมแอมบาสเดอร์ ลอสแอนเจลิส ที่ซึ่งสมาชิกวุฒิสภา โรเบิร์ต เคนเนดี จากพรรคเดโมแครต จะมาปราศรัยในการหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ในคืนวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1968 ซึ่งคู่แข่งคือ สมาชิกวุฒิสภา ยูจีน แมคคาร์ธี เพิ่งจะชนะไปในรัฐมินนิโซตา ซึ่งเป็นรัฐที่แมคคาร์ธีเป็นเจ้าของพื้นที่ การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ พ.ศ. 2553
เมื่อเวลา 08.30 น. ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน กรุงเทพมหานคร หรือ ศูนย์เอราวัณ เปิดเผยจำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บจากเหตุปะทะกัน ระหว่างวันที่ 14-17 พฤษภาคม ว่า ขณะนี้มีผู้บาดเจ็บจากเหตุการณ์ดังกล่าว จำนวน 252 ราย เสียชีวิต 35 ศพ รวมถึงพลตรีขัตติยะ สวัสดิผล (เสธ.แดง) ก็เสียชีวิตลงที่วชิรพยาบาล ส่วนผู้บาดเจ็บเป็นชาวต่างชาติ มีจำนวน 6 ราย ประกอบด้วย ชาวแคนาดา ชาวโปแลนด์ ชาวพม่า ชาวไลบีเรีย ชาวอิตาลี และนิวซีแลนด์ ประเทศละ 1 ราย[47] ฆาตกรล่องหน
ต่อมาในยามเย็นของวันที่ 23 มีนาคม ปีเดียวกันนั้น ริชาร์ด กริฟฟิน () ชายวัยยี่สิบเก้าปี และพอลลี แอน มัวร์ () เพื่อนสาววัยสิบเจ็ดปีของริชาร์ด ขับรถยนต์ออกไปกระหนุงกระหนิงกันตามแถบชนบท และเช้าวันพรุ่งก็ถูกพบเป็นศพพร้อมกันในรถยนต์ซึ่งหยุดอยู่บนถนนชานเมืองเท็กซาร์คานา โบวีเคาน์ตี () รัฐเทกซัส ส่วนหนึ่งของเขตมหานครเท็กซาร์คานา คู่รักทั้งสองถูกปืนลูกโม่ขนาดจุดสามสองยิงเข้าด้านหลังศีรษะ มีการพบรอยเลือดซ่านกระเซ็นบนพื้นห่างจากที่รถยนต์จอดไปหกเมตร หนึ่งกิโลเมตร (ยี่สิบฟุต) เจ้าหน้าที่สันนิษฐานว่าพวกเขาทั้งสองถูกฆ่านอกรถและถูกจับยัดกลับเข้าไปใหม่ ข้อปัญหาแฟร์มี
ต้นแบบข้อปัญหาแฟร์มีได้แก่คำถามที่ว่า "เมืองชิคาโกมีนักตั้งเสียงเปียนโนอยู่ทั้งหมดกี่คน" คำตอบทั่วไปของคำถามนี้มีการคูณค่าโดนประมาณหลายค่าซึ่งจะให้คำตอบที่ถูกหากค่าที่ประมาณนั้นใกล้เคียงกับค่าจริง เช่น เราสามารถตั้งสมมติฐานดังนี้
จากสมมติฐานเหล่านี้ เราสามารถคำนวนจำนวนครั้งของการตั้งเสียงเปียนโดนในเมืองชิคาโกในเวลาหนึ่งปีได้
เราสามารถคำนวนในลักษณะเดียวกันเพื่อหาจำนวนครั้งซึ่งนักตั้งเสียงเปียนโนตั้งเสียงในเวลาหนึ่งปี
หากหารจะได้
จำนวนนักตั้งเสียงเปียนโนในเมืองชิคาโกคือประมาณ 290 การสังหารหมู่ที่เคลียร์เลก
การสังหารหมู่ที่เคลียร์เลก () หรือในสมัยหลังเรียก การสังหารหมู่ที่เกาะบลาดี () เป็นการสังหารหมู่ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 1850 บนเกาะอันมีชื่อเป็นภาษาโปโมว่า "โบโนโพที" (Bo-no-po-ti) หรือ "บาดอนนาโพที" (Badon-napo-ti) หมายความว่า เกาะเก่า ตั้งอยู่ทางเหนือปลายเมืองเคลียร์เลก (Clear Lake) เทศมณฑลเลก (Lake County) รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา หลังจากเหตุการณ์นี้แล้ว ผู้คนก็ขนานนามเกาะโบโนโพทีว่า "เกาะบลาดี" (Bloody Island, หมายความว่า เกาะเลือดนอง) การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค
เวลาทั้งหมดที่ใช้คือ UTC−4 ซึ่งเป็นเขตเวลาท้องถิ่นเป็นรายชื่อจากสื่อต่างๆ อย่างไม่เป็นทางการตำรวจสามารถระบุตัวคนร้ายได้แล้วคือ โช ซึงฮึย (Cho Seung-hui) นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุยี่สิบสามปีจากเกาหลีใต้ การสังหารหมู่ที่เคลียร์เลก
มีชาวโปโมรอดตายมาเพียงเล็กน้อย ในจำนวนนั้นรวมถึง นิคา (Ni'ka) เด็กหญิงวัยหกปี หรือต่อมารู้จักในชื่อ ลิวซี มัวร์ (Lucy Moore) เธอหลบใต้แม่น้ำ แล้วหักปล้องอ้อมาใช้หายใจ ในภายหลัง ลูกหลานของเธอตั้งมูลนิธิลิวซีมัวร์ (Lucy Moore Foundation) เพื่อทำงานกระชับความสัมพันธ์ระหว่างชนพื้นเมืองกับชนที่มาอยู่ใหม่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย และเพื่อให้การศึกษาเกี่ยวกับการสังหารหมู่ครั้งนี้ เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2549
อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 17 คน และคนไทยเสียชีวิต 2 คนที่โรงพยาบาลเนื่องจากอาการบาดเจ็บ ชาวฮังการีหนึ่งคนรวมอยู่ในจำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บด้วย[13] ระเบิดถูกวางไว้ที่ที่รอรถโดยสารประจำทางหน้าศูนย์การค้าเซ็นเตอร์วัน (เกาะดินแดง) และเกิดระเบิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 18.00 น. ฉีกผ่านที่รอรถโดยสารประจำทาง ทำให้หน้าต่างของร้านอาหารที่อยู่ใกล้เคียงแตก และส่งสะเก็ดออกไปทุกทิศทาง ระเบิดครั้งที่สองเกิดขึ้นในบริเวณใกล้เคียงไม่นานหลังจากนั้น[14][15][16] เขตคลองเตย ใกล้กับแยก ณ ระนอง ระเบิดถูกซุกซ่อนไว้ในถังขยะใกล้กับศาลเจ้าจีน แรงระเบิดทำให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 3 คน รวมเด็กหญิงวัย 10 ปีคนหนึ่งด้วย มีชายวัย 61 ปีเสียชีวิตที่โรงพยาบาลจากอาการบาดเจ็บ การระเบิดได้ทำให้ถังบรรจุแก๊สโพรเพนที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงเกิดระเบิดขึ้นตามมาอีก[14] แยกสะพานควาย แขวงสามเสนใน เขตพญาไท ระเบิดลูกดังกล่าวระเบิดขึ้นที่ป้อมตำรวจ มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 2 คน พยานเห็นชายคนหนึ่งโยนระเบิดมือจากสะพานลอยไปยังป้อมตำรวจ นอกจากนี้ ยังพบระเบิดซี-4 และระเบิดทีเอ็นทีที่ยังไม่ระเบิดในที่เกิดเหตุอีกด้วย ซีคอนสแควร์ เขตประเวศ พบระเบิดที่ไม่ทำงานในถังขยะใกล้กับร้านทองที่ตั้งอยู่บนชั้นหนึ่งของศูนย์การค้า โดยระเบิดดังกล่าวถูกนำไปยังที่จอดรถและเกิดระเบิดขึ้น ซึ่งทำให้เกิดความวุ่นวายตามมา แต่ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ ทางการสั่งให้ลูกค้าห้างสรรพสินค้าอพยพออกจากอาคาร ส่งผลให้หนึ่งในห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของกรุงเทพมหานคร และร้านค้าทั้งหมดต้องปิด[14] แยกแคราย ตำบลบางกระสอ ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี () ป้อมตำรวจได้เกิดระเบิดขึ้น แต่ไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บ[14] ถนนสุขุมวิท ซอย 62 ป้อมตำรวจที่ทางเข้าซอยเกิดระเบิดขึ้น แต่ไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บ[14] เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์รัชโยธิน ถนนพหลโยธิน แขวงจันทรเกษม เขตจตุจักร เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพบกระเป๋าสีดำต้องสงสัยถูกทิ้งไว้ที่ทางออกของร้านอาหารจานด่วนและวางไว้ในห้องด้านหลัง ได้เกิดระเบิดขึ้นไม่นานหลังจากนั้น ทำให้เกิดไฟฟ้าดับในพื้นที่ขายปลีกของโรงภาพยนตร์ ไม่มีรายงานผู้ได้รับบาดเจ็บ เจ้าของโรงภาพยนตร์ได้แต่เพียงแจ้งตำรวจรัชโยธินในภายหลังเมื่อวันที่ 1 มกราคม ด้วยเกรงว่าจะมีการเผยแพร่ในแง่ลบ[17] แอล คาโปน
แอลฟอนซ์ แกเบรียล คาโปน () หรือ แอล คาโปน (Al Capone; 17 มกราคม 1899 – 25 มกราคม 1947) เป็นชาวสหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นนักเลงโตในยุคประเวณีเฟื่องฟู และก่อให้เกิดองค์กรอาชญากรรมชื่อ "ก๊วนชิคาโก" (Chicago Outfit) หรือภายหลังเป็นที่รู้จักในชื่อ "พวกคาโปน" (Capones) ซึ่งอุทิศตนให้แก่การขนและค้าสุราเถื่อน รวมถึงกิจกรรมนอกรีตอย่างอื่น เช่น การค้าประเวณี ในเมืองชิคาโกระหว่างต้นทศวรรษที่ 1920 ถึงปี 1931 การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553
ในเหตุการณ์นี้มีประชาชนเสียชีวิตอย่างน้อย 58 ราย ทหารเสียชีวิต 4 ราย ตำรวจเสียชีวิต 2 ราย และชาวต่างประเทศเสียชีวิต 2 ราย รวม 66 ราย[103][104]ซึ่งรายชื่อผู้เสียชีวิตรวมถึงบริเวณถนนสีลม ถนนพระรามที่ 4[105]รวมทั้งสองเหตุการณ์เสียชีวิต 94 ราย ชิคาโก
ในปี พ.ศ. 2414 (ค.ศ. 1871) เมืองชิคาโกถูกไฟไหม้ครั้งใหญ่ในเหตุการณ์เกรตชิคาโกไฟร์ (Great Chicago Fire) โดยตึก มากกว่า 18,000 หลังเสียหาย ผู้เสียชีวิตกว่า 300 คน และประชากรมากกว่า 100,000 คน ไม่มีที่อยู่ เนื่องจากเมืองอยู่ติดกับทะเลสาบมิชิแกน ทำให้ลมโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงทำให้ไฟไหม้ลุกลามได้เร็วภายในเพียงคืนเดียว และไหม้ติดต่อกันไม่หยุดหนึ่งวัน ภายหลังจากความเสียหายในชิคาโก สถาปนิกและวิศวกรจากทั่วสหรัฐอเมริกาได้ระดมมาอยู่รวมกันที่เมืองชิคาโก ช่วยกันสร้างและออกแบบอาคารใหม่ ด้วยเนื่องในโอกาสนี้ ชิคาโกจึงได้วางผังเมืองใหม่รวมถึง ได้นำเทคโนโลยีการสร้างตึกแบบใหม่มารวมกันที่ชิคาโก ตึกระฟ้าได้มีการสร้างมากมายภายในตัวเมือง รวมถึงศูนย์กลางการเดินทางและสื่อสารในชิคาโก การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
ต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009) เจ้าหน้าที่ตำรวจสำนักงานสืบสวนกลาง หรือเอฟบีไอ กรมยุติธรรม นำกำลังเข้าจับกุมเจมส์ ดับเบิลยู. ลิวอีส อดีตผู้ต้องสงสัยรายหนึ่งในคดีสังหารหมู่นี้ ไปกักตัวไว้ชั่วคราวรอการสอบสวน และตรวจค้นบ้านพักของเขาซึ่งอยู่ ณ เมืองเคมบริดจ์ มิดเดิลเซ็กซ์เคาน์ตี (Middlesex County) รัฐแมสซาชูเซ็ตส์[6] อาชญากรรมในประเทศไทย
การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ พ.ศ. 2553 และการสลายการชุมนุมบริเวณสะพานผ่านฟ้าลีลาศ พ.ศ. 2553 มีผู้เสียชีวิตรวม 94 ราย สองเหตุการณ์นี้เป็นเหตุจลาจลระหว่างเจ้าหน้าที่กับประชาชนมีการก่อวินาศกรรมและใช้อาวุธปืนต่อสู้กับทหารและตำรวจในสองเหตุการณ์นี้เผาทำลายทรัพย์สินจนนับว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีความเสียหายด้านชีวิตคนและทรัพย์สินมากที่สุดเหตุการณ์หนึ่งในกรุงเทพมหานคร การสังหารหมู่ที่วินคท์
การสังหารหมู่ที่วินคท์()เป็นอาชญากรรมสงครามซึ่งเกิดขึ้นในหมู่บ้านวินคท์(Vinkt)และไมก์เฮม(Meighem) ใกล้กับเกนต์ ประเทศเบลเยียม ระหว่างวันที่ 26-28 พฤษภามคม ค.ศ. 1940 ในช่วงยุทธการที่ลิส ระหว่างการสังหารหมู่ มีจำนวนพลเรือนจำนวนระหว่าง 86 คนและ 140 คนถูกฆ่าตายอย่างจงใจโดยทหารเยอรมันแห่งกองทัพเวร์มัคท์จากกรมทหารราบที่ 337 เป็นการแสดงให้เห็นว่าเป็นการล้างแค้นจากการต่อต้านของกองทัพเบลเยียมในหมู่บ้าน เหตุโจมตีในลอนดอน เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2560
จึงรวมผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ 8 ราย หากนับผู้ก่อการร้ายด้วยทั้งหมด 11 ราย ในส่วนของย่านวอกซ์ฮอลล์ (Vauxhall) ตำรวจไม่ได้แถลงว่าเป็นการก่อการร้ายหรือไม่ ซึ่งหากเป็นการก่อการร้ายจะนับรวมผู้เสียชีวิตในวันดังกล่าวจากการก่อการร้ายทั้งหมด 9 ราย รวมผู้ก่อการร้าย 3 ราย เป็นจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมด 12 ราย วอตช์ดอกส์
ในเรื่องราวของวอตช์ดอกส์ จะตั้งขึ้นที่ชิคาโก ซึ่งศูนย์รวมของเครือข่ายคอมพิวเตอร์ได้เชื่อมโยงทุกๆคนและทุกๆสิ่งเข้าด้วยกัน Watch Dogs สามารถคาดการณ์ได้ถึงผลกระทบอันใหญ่หลวงของเทคโนโลยีที่เข้ามามีบทบาทสำคัญในชีวิตประจำวัน โดยมีเครือข่ายอันมหึมาของชิคาโกเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ Central Operating System (ctOS) ซึ่งมีอิทธิพลในการควบคุมเทคโนโลยีสารสนเทศที่มีอยู่ในเมืองแทบทั้งสิ้น โดยจะรวมไปถึงข้อมูลที่เป็นความลับของชาวเมืองชิคาโกได้ด้วย โดยผู้เล่นจะได้สวมบทบาทเป็น เอเดน เพียร์ซ (Aiden Pearce) แฮกเกอร์สุดเจ้าเล่ห์แล้วยังเป็นอดีตผู้ก่อการร้ายมือฉมังที่มีประวัติอันดำมืด เขาต้องการที่จะสร้างความยุติธรรมในแบบของเขาเอง ด้วยการควบคุมติดตามและเจาะเข้าไปยังระบบทำให้ผู้เล่นสามารถควบคุม ctOS ได้ด้วยมือของคุณเอง คุณสามารถดึงข้อมูลจากกล้องวงจรปิด ดาวน์โหลดข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อตามหาเป้าหมาย ควบคุมสัญญาณไฟจราจร รวมไปถึงการหยุดยั้งระบบการคมนาคมขนส่งสาธารณะ และอื่นๆอีกมากมาย การสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ พ.ศ. 2553
การปะทะกันอย่างประปรายดำเนินต่อไปในวันที่ 18 พฤษภาคม แต่การปะทะกันเหล่านี้มีความรุนแรงน้อยกว่าการเผชิญหน้าครั้งก่อน ๆ มาก[48] จำนวนผู้มีเสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น 39 ศพ ขณะที่การปะทะกันยังดำเนินต่อ เป็นที่เชื่อกันอย่างกว้างขวางว่าเจ้าหน้าที่ทหารจะสลายการชุมนุม เนื่องจากกำลังพลและรถหุ้มเกราะมารวมตัวอยู่โดยรอบบริเวณที่ชุมนุม และกระตุ้นให้ประชาชนและกลุ่มผู้ชุมนุมออกจากพื้นที่ พร้อมทั้งประกาศว่ากำลังจะดำเนินปฏิบัติการทางทหารในอีกไม่ช้า[49] หลังจากนั้นไม่นาน ทหารพร้อมด้วยรถหุ้มเกราะบุกเข้าไปผ่านสิ่งกีดขวางหลักของกลุ่มผู้ชุมนุม คนเสื้อแดงถูกยิงสองรายในช่วงแรกของปฏิบัติการ ขณะที่กลุ่มคนเสื้อแดงอื่น ๆ จุดน้ำมันก๊าดใส่สิ่งกีดขวางเพื่อขัดขวางการรุกคืบของเจ้าหน้าที่และปิดบังทัศนียภาพ[50] การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
AP. (1984, 15 January). Tylenol Figure Is Convicted. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Boston Channel. (2009, 13 February). Feds Convinced Lewis Was Tylenol Killer. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). CNN News. (2009, 4 February). Law enforcement to review Tylenol murders. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). John Douglas. (1999). The Anatomy of Motive. Scribner. ISBN 0-684-84598-9. Jonathan Saltzman. (2009, 5 February). "Fatal tampering case is renewed". Boston Globe. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Joy Bergmann. (2000, 3 November). The Tylenol Killings: A Bitter Pill. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Joyce Egginton. (1991). Day of Fury: The Story of the Tragic Shootings That Forever Changed the Village of Winnetka. William Morrow & Co. ISBN 978-0688090852. Rachael Bell. (n.d.). "The Tylenol Terrorist". Crime Library. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). The Associated Press. (2009, 4 February). FBI searches home of man linked to Tylenol deaths. [Online]. Available: <>. (Accessed: 2 May 2009). Wolnik KA, Fricke FL, Bonnin E, Gaston CM & Satzger RD. (1984, March). "The Tylenol tampering incident - tracing the source". Analytical chemistry, (56, 3). 466A–470A & 474A. ชิคาโก แอล
 สายสีชมพู อาทิตย์ทมิฬ (ค.ศ. 1939)
หลังจากที่เยอรมันได้เข้าสู่เมือง,พวกเขาได้สังหารพลเรือนชาวโปลแลนด์จำนวน 1,200-3,000 คน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการทันเนนแบร์ก,เหตุการณ์และสถานที่ของปฏิบัติการได้กลายเป็นที่รู้จักกันคือ หุบเขาแห่งความตาย (Valley of Death) ผู้ที่ถูกสังหารได้รวมถึงนายกเทศมนตรีของเมืองบึดก็อชตช์ นายเลออน บาร์ชีแชฟสกี เชลยศึกชาวโปแลนด์ 50 คนจาก บึดก็อชตช์ ซึ่งต่อมาได้ถูกกล่าวหาโดยศาลสรุป Sondergericht Bromberg ของนาซีสำหรับมีส่วนร่วมในอาทิตย์ทมิฬและถูกยิงเป้าทิ้ง. การลอบสังหารขัตติยะ สวัสดิผล
เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ได้เกิด<b data-parsoid='{"dsr":[935,969,3,3]}'>การลอบสังหารขัตติยะ สวัสดิผล</b>ด้วยอาวุธปืนสไนท์เปอร์แรงสูง ขณะที่ขัตติยะ สวัสดิผลกำลังให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนต่างประเทศบริเวณแยกศาลาแดง ภายหลังปฏิบัติการกระชับพื้นที่ของรัฐบาล[1] [2] หลังจากนั้น พล.ต.ขัตติยะ ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลหัวเฉียวและโรงพยาบาลวชิรพยาบาลตามลำดับ อย่างไรก็ตาม พล.ต.ขัตติยะ ได้เสียชีวิต เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเทค
สำนักข่าวต่างประเทศรายงานจากเมืองแบล็กส์เบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2550 ว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจรัฐเวอร์จิเนียเปิดเผยว่า เกิดเหตุยิงกันภายในมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเมื่อเวลาประมาณ 7:15 น.ของเช้าวันจันทร์ตามเวลาท้องถิ่น (UTC−4) โดยคนร้ายเป็นชายผู้หนึ่งใช้อาวุธปืนบุกเข้าไปยิงภายในบริเวณมหาวิทยาลัยและหอพักนักศึกษา สังหารผู้คนไปทั้งสิ้น 32 ศพ (33 ศพ หากรวมคนร้ายด้วย) และบาดเจ็บอีก 21 คน การสังหารหมู่ในนครชิคาโกด้วยยาไทลินอล พ.ศ. 2525
ถัดมาไม่นาน แอดัม เจเนิส (Adam Janus) แห่งหมู่บ้านอาร์ลิงทันไฮส์ (Arlington Heights) นคร เคาน์ตี และรัฐเดียวกัน ไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาลท้องถิ่น และหลังจากนั้นไม่นานอีก สแตนลีย์ เจเนิส (Stanley Janus) แห่งหมู่บ้านไลล์ ดูปาชเคาน์ตี (Lisle Village, DuPage County) นครชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ ผู้เป็นน้องชายของแอดัม เจเนิส พร้อมด้วยเธเรซา เจเนิส (Theresa Janus) ภรรยาของสแตนลีย์ ก็เสียชีวิตตามไปด้วยในวันเดียวกันขณะกำลังร่วมพิธีศพของแอดัม เจเนิส ผลการสืบสวนพบว่าทั้งหมดตายเพราะรับประทานยาแก้ปวดกระปุกเดียวกัน[2] ทูพัค ชาเคอร์
วันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1996 ชาเคอร์พร้อมด้วย ชู้ก ไนท์ และบอดี้การ์ดจำนวนหนึ่ง ได้พร้อมกันไปดูการชกมวยของ ไมค์ ไทสัน ที่เอ็มจีเอ็มแกรนด์ ในลาสเวกัสหลังจากการชกนัดนั้น ชาเคอร์และพวก ได้นั่งรถออกมาจนถึงแยกหนึ่ง ทันใดนั้นเอง ก็มีรถยนต์คาดิลแล็กสีอ่อน จอดเทียบกับรถของชาเคอร์ ในรถคันนั้นมีคนผิวดำทั้งหมดสี่คน ได้กราดยิงปืนใส่รถที่เขานั่งอยู่ ชาเคอร์ถูกยิง 4-5 นัด และถากชู้กไนท์ผู้ซึ่งเป็นคนขับ ชาเคอร์เสียชีวิต 6 วันหลังจากนั้นที่โรงพยาบาล ในวันศุกร์ที่ 13 พอดิบพอดี โดยจนถึงปัจจุบันคดีทูพัคยังไม่สามารถจับกุมคนร้ายได้ วินาศกรรม 11 กันยายน
มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้น 2,996 คนจากเหตุวินาศกรรมครั้งนี้ ประกอบด้วยโจรจี้เครื่องบิน 19 คน และเหยื่อ 2,977 คน เหยื่อนี้แบ่งเป็น 246 คนบนเครื่องบินทั้งสี่เครื่อง (ซึ่งไม่มีผู้รอดชีวิตเลยแม้แต่คนเดียว), 2,606 คนในนครนิวยอร์ก ซึ่งมีทั้งที่อยู่ในอาคารระฟ้าทั้งสองและบนพื้นดิน และ 125 คนที่อาคารเพนตากอน เหยื่อเกือบทั้งหมดเป็นพลเรือน แต่มีทหาร 55 นายเสียชีวิตที่เพนตากอน ฆาตกรจักรราศี
ย้อนความกลับไปในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เชอร์รี โจ เบทส์ อายุ 18 ปี ใช้เวลาช่วงเย็นของวันนั้นในห้องสมุดของวิทยาลัยจนกระทั่งห้องสมุดปิดเวลา 21.00 น. ผู้คนละแวกนั้นกล่าวว่าได้ยินเสียงกรีดร้องช่วงเวลาประมาณ 22.30 น. ร่างของเธอพบแป็นศพไม่ห่างจากห้องสมุดมาก อยู่ระหว่างบ้านร้างสองหลังที่ทางมหาวิทยาลัยกำลังจะรื้อถอนเพื่อปรับปรุงใหม่ สายไฟของหัวจ่ายในรถโฟล์กสวาเกนของเชอรร์รีพบว่าถูกตัดออก ร่างของเธออยู่ในสภาพถูกทุบตีอย่างโหดร้ายและถูกแทงจนถึงแก่ความตาย นาฬิกาข้อมือยี่ห้อไทเมกของผู้ชายและเสื้อที่ชายข้อมือมีรอยฉีกขาดถูกพบบริเวณใกล้เคียง หน้าปัดนาฬิกาหยุดที่ตัวเลข 12:24 แต่ตำรวจเชื่อว่าการฆาตกรรมเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นมาก ตำรวจยังพบรอยเท้าของรองเท้าที่มีใช้กันอยู่ในวงการทหาร อีกหนึ่งเดือนถัดมาในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 จดหมายที่เขียนขึ้นจากการพิมพ์ดีดถูกส่งมายังสถานีตำรวจและสำนักพิมพ์ริเวอร์ไซด์เพรสอินเตอร์ไพรส์ ชื่อที่หัวกระดาษพิมพ์ว่า "The Confession" หรือ "คำสารภาพ" ผู้ที่พิมพ์ระบุในใจความอ้างว่าเขาเป็นผู้กระทำเหตุฆาตกรรมเชอร์รี โจ เบทส์ และเล่ารายละเอียดการฆาตกรรมทั้งหมดซึ่งไม่ได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน เขายังเตือนอีกว่า "เชอร์รีไม่ใช่คนแรกและจะไม่ใช่คนสุดท้าย" ชิคาโก แอล
 สายสีเขียว เหตุระเบิดในอิสตันบูล ธันวาคม พ.ศ. 2559
ช่วงเย็นของ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2559 เกิดเหตุระเบิดสองครั้งจากระเบิดติดรถและการระเบิดฆ่าตัวตายในเขตเบชิกทัชของนครอิสตันบูล ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 46 คน และได้รับบาดเจ็บ 155 คน เหยื่อ 36 คนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ, 8 คนเป็นพลเรือน และที่เหลือยังระบุไม่ได้ กลุ่มเหยี่ยวเสรีภาพเคอร์ดิสถาน (กลุ่มกองกำลังชาตินิยมชาวเคิร์ดที่พยายามเป็นอิสระในตุรกี) ออกมารับผิดชอบเหตุดังกล่าว โดยอ้างว่าสังหารเจ้าหน้าที่ตำรวจไปได้มากกว่า 100 นาย คะระ โนะ เคียวไก
หลังจากที่ตำรวจพบศพผู้เคราะห์ร้ายเป็นรายที่ 4 โรงเรียนจึงมีคำสั่งให้งดกิจกรรมช่วงเย็นทั้งหมด ชิกิก็เป็นหนึ่งในคนที่จะกลับบ้านในเวลานี้เช่นกัน แต่เธอได้พบกับชายแปลกหน้าเข้าคนหนึ่ง เขากล่าวหากับเธอว่าเธอฆ่าคนไป 4 คนแล้ว แต่เธอก็ได้เลี่ยงที่จะตอบเขาและเดินจากไป ในขณะนั้นฝนตกพอดี เธอจึงยืนรออยู่ที่ทางเข้าโรงเรียน มิกิยะตามมาทันและให้ร่มเธอยืม เธออึ้งอยู่ซักพัก และตอบปฏิเสธพร้อมบอกว่าอีกไม่นานจะมีคนมารับเธอ บริเวณรอบตัวทั้งคู่ไม่มีใครอยู่ ชิกิทนกับความเงียบไม่ไหวจึงถามมิกิยะออกไปถึงเหตุผลที่ออกมาสาย เขาจึงตอบว่าเป็นเพราะเขาต้องไปประชุมเรื่องกิจกรรมอำลารุ่นพี่ ลิโอ ชิราซุมิ ที่จะลาออกกลางคันเพราะพบสิ่งที่ตนเองต้องการจะทำ มิกิยะถามชิกิกลับว่าทั้งที่เขาชวนเธอให้ไปเข้าประชุมด้วยกันแล้ว แต่ชิกิกลับคิดว่าเขาจริงจังเรื่องนี้ด้วย ตกดึก ชิกิได้พบกับศพของผู้เคราะห์ร้ายรายที่ 5 และพูดออกมาว่า "รายที่ 5" อย่างไร้อารมณ์ บอนนีและไคลด์
ทั้งคู่เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 เมื่อทั้งสองขับรถเข้าไปติดกับดักที่ตำรวจเตรียมไว้และถูกยิงเสียชีวิต โดยเจ้าหน้าที่จากรัฐเทกซัสและหลุยเซียนา บอนนี พาร์คเกอร์ และไคลด์ บาร์โรว์ได้สร้างความหวาดกลัวแก่ประชาชน ในช่วง 4 ปีสุดท้าย สังหารผู้คนไปถึง 12 คน ปล้นทั้งธนาคารและปั้มน้ำมัน บาร์โรว์ อายุ 25 และพาร์คเกอร์อายุ 23 ปี 