บิกีนี เป็นชุดเดียวต่อกันได้หรือไม่ ?
บิกีนี
บิกีนี (English: bikini) โดยทั่วไป<!-- NOTE: The term "generally" is used because the term "bikini" can also refer to a man's swimsuit.-->คือชุดว่ายน้ำสองชิ้นซึ่งประกอบด้วยท่อนล่างในลักษณะกางเกงชั้นในที่ปกปิดช่วงขาหนีบและบั้นท้ายของผู้หญิง และท่อนบนลักษณะเสื้อชั้นในที่ปกปิดหน้าอก ซึ่งเปิดเผยร่างกายในส่วนกลางลำตัว รวมทั้งสะดือและเอว[1][2] ขนาดของบิกีนีชิ้นล่างมีหลากหลายตั้งแต่ปกปิดเต็ม จนถึงที่เปิดเผยแบบ ธองหรือจีสตริง
บิกีนี
การออกแบบชุดว่ายน้ำแบบสองชิ้นปรากฏขึ้นในสมัยคลาสสิก[4] ส่วนการออกแบบยุคใหม่ออกสู่สายตาสาธารณชนครั้งแรก ณ กรุงปารีส เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2489[5] วิศวกรเครื่องกลชาวฝรั่งเศส หลุยส์ เรอาร์ ได้เปิดเผยการออกแบบชุดที่เขาเรียกว่า “บิกีนี” โดยนำชื่อมาจากเกาะบิกีนีอะทอลล์ ในมหาสมุทรแปซิฟิก[6][7] ซึ่งก่อนหน้านั้นสี่วัน สหรัฐอเมริกาได้เริ่มทดสอบระเบิดนิวเคลียร์เป็นครั้งแรก เป็นส่วนของโครงการ โอเปอเรชั่น ครอสโรด ชื่อภาษาอังกฤษของเกาะมาจากชาวเยอรมันชื่อ บิกีนี ที่ตั้งให้เกาะอะทอลล์ขณะที่เป็นส่วนหนึ่งของ เยอรมัน นิวกีนี ซึ่งเป็นการรับเอาคำของภาษามาร์แชลมาใช้ จากชื่อ พิกินนี ([pʲi͡ɯɡɯ͡inʲːii̯]), หมายถึง ผิวของมะพร้าว เรอาร์ หวังว่าชุดว่ายนู้ปแบบที่เปิดเผยของเขาจะสามารถสร้างปรากฏการณ์นิยมอย่างดังระเบิดได้ทั้งทางการตลาดและในเชิงวัฒนธรรม เช่นเดียวกับการระเบิดที่เกาะบิกีนีอะทอลล์[8] Réard hoped his swimsuit's revealing style would create an "explosive commercial and cultural reaction" similar to the explosion at Bikini Atoll.[9][10][11][12][13] ชื่อสำหรับชุดของเขาจึงเป็นที่ติดหูของสื่อมวลชนและสาธารณชน[11] บิกีนี
จุดเริ่มต้นของชุดว่ายน้ำสองชิ้นสามารถย้อนไปถึงยุคโบราณที่เมือง ชาตัลเฮอยืค ในภาพแสดงเทพธิดาทรงเสือดาวสองตัว โดยสวมชุดแต่งกายในลักษณะคล้ายบิกีนี[4] และในสมัยจักรวรรดิเกรโก-โรมัน ซึ่งปรากฏภาพชุดแต่งกายเหมือนบิกีนีที่นักกีฬาหญิงสวมใส่ บนโกศและภาพวาดในสมัย 1400 ปีก่อนคริสต์ศักราช[21] ในภาพชุด Coronation of the Winner งานโมเสกบนพื้นของโรมันวิลลาในซิซิลี ซึ่งอยู่ในช่วงยุคไดโอเคลเตียน (ค.ศ. 286-305) แสดงภาพหญิงสาวที่ร่วมการแข่งขันยกน้ำหนัก ขว้างจักร และ เลี้ยงลูกบอลในชุดคล้ายบิกีนี (แบนโดกีนี ในสมัยปัจจุบัน)[5][22] ภาพโมเสก ที่ถูกพบในวิลลาโรมานา เดล คาซาเล ของซิซิลี แสดงภาพหญิงสาวสิบคนซึ่งถูกเรียกชื่อดูไม่เข้ากับยุคสมัยว่า “บิกีนี เกิร์ล” [23][24] โบราณคดีโรมัน ค้นพยภาพวาดเทพีวีนัส ในเครื่องแต่งกายที่คล้ายกัน ในปอมเปอี ภาพวาดของเทพีวีนัสได้ถูกค้นพบใน คาซาเดลลาเวเนเร[25][26][27] ในห้องทำงานของบ้านฟีลิกซ์จูเลีย[28] และในสวนกลางอาคารของ เวีย เดล แอบบอนแดนซา[29] บาทหลวง
ข้อแตกต่างของนักบวชทั้งสองนิกายคือนิกายแองกลิคันอนุญาตให้นักบวชที่สังกัดมุขมณฑลแต่งงานได้ ขณะที่บาทหลวงคาทอลิก (ไม่ว่าสังกัดมุขมณฑลหรือสังกัดคณะนักบวช) มีกฎให้ต้องถือโสดตลอดชีวิต นอกจากนี้คริสตจักรส่วนใหญ่ในแองกลิคันคอมมิวเนียนยังอนุญาตให้บวชสตรีเป็นนักบวช (priest) ได้ ซึ่งเริ่มอนุญาตมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 การเปลือยอก (ผู้ชาย)
ในกีฬาบางประเภทที่เล่นไม่เป็นทางการ อย่างเช่นฟุตบอลที่เล่นในสวน หรือการเล่นคริกเก็ตบนชายหาด ผู้เล่นสองทีมมักจะแบ่งทีมให้เห็นความแตกต่างโดยการถอดเสื้อ ในกีฬาบางประเภทการแต่งกายมีมาตรฐานการเปลือยอก โดยเฉพาะกีฬาทางน้ำอย่างเช่น ว่ายน้ำ กีฬากระโดดน้ำ เล่นเซิร์ฟ โปโลน้ำ และกีฬาทางชายหาดประเภทอื่นอย่างเช่น วอลเลย์บอลชายหาด รวมถึงกีฬาต่อสู้บางประเภทอย่างเช่น มวยหรือมวยปล้ำน้ำมัน ที่มีกฎสำหรับนักชกผู้ชายที่ห้ามสวมเสื้อ จริญญา ศิริมงคลสกุล
จริญญามักแต่งกายและมีบุคลิกอย่างผู้ชาย โดยเฉพาะทรงผมที่เป็นจุดเด่น จึงมีผู้เข้าใจผิดว่าเธอเป็นหญิงรักร่วมเพศ และในช่วงหนึ่ง มีข่าวว่าเธอเป็นคู่รักกับ มัฑณาวี คีแนน นักร้องหญิงร่วมค่าย[9] อย่างไรก็ดี จริญญาปฏิเสธข้อดังกล่าวเสมอมา โดยกล่าวว่า "...ไม่ได้คิดจะเป็นแฟนกับผู้หญิงด้วยกันแน่นอนค่ะ"[10] และเพื่อนร่วมวงทั้งสองคน คือ พรปวีณ์ และธนันต์ธรญ์ ก็ยืนยันด้วย โดยธนันต์ธรญ์ว่า "...เข้าใจว่าที่เป็นข่าวคงเพราะแก้วมีบุคลิกห้าว ๆ...หลาย ๆ คนเลยเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นทอม...ยืนยันได้ว่าเพื่อนเราเป็นสาวร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ แถมหนุ่ม ๆ ก็ขยันขายขนมจีบซะด้วย..."[11] บริตนีย์ สเปียส์
เมษายน ค.ศ. 1999 ภาพบริตนีย์บนปกนิตยสารโรลลิงสโตน ที่นอนอยู่บนเตียง โดยสวมใส่เพียงชุดชั้นในและกางเกงขาสั้น โดย สถาบันครอบครัวแห่งอเมริกา American Family Association (AFA) กล่าวว่าภาพแฟชั่นนี้ทำให้เกิดความสับสนระหว่างภาพลักษณ์ของสาวน้อยไร้เดียงสากับสาวเซ็กซี่ ทำให้กลุ่มผู้เคร่งครัดในพระเจ้าต่อต้าน ไม่สนับสนุนอัลบั้มของบริตนีย์ แต่บริตนีย์ก็ได้ชี้แจงต่อคำวิพากษ์วิจารณ์ดังกล่าวว่า ซึ่งก่อนหน้านั้นเธอได้ให้สัมภาษณ์ว่าเธอจะรักษาพรหมจรรย์ไว้จนกว่าเธอจะแต่งงาน วันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1999 บริตนีย์ได้เริ่มแสดงคอนเสิร์ตเบบีวันมอร์ไทม์ทัวร์ในอเมริกาเหนือ ซึ่งได้รับกระแสที่ดีจากที่มีการวิพากษ์วิจารณ์ภาพลักษณ์เซ็กซี่ของเธอ แต่ก็ได้รับการโต้แย้งในเรื่องเสื้อผ้าที่ดูเซ็กซี่มากเกินไป ด้วยชุดที่ปิดเฉพาะหน้าอกและโชว์สะดือที่ดูไม่เหมาะสมสำหรับเด็กสาววัยรุ่น ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2000 บริตนีย์ได้ทัวร์คอนเสิร์ตต่อเนื่องจากทัวร์แรกคือ Crazy 2k เครซี ทูเค ทัวร์ โดยบริตนีย์ได้เปิดตัวเพลงที่จะอยู่ในอัลบั้มที่ 2 ของเธอในคอนเสิร์ตนี้ด้วย สเกตลีลา
การกระโดดนั้น นอกจากจะแยกกระโดด แยกเป็นท่าเดี่ยว ๆ แล้ว ยังสามารถเป็น การกระโดดแบบต่อเนื่อง หรือ การกระโดดแบบเป็นชุด (in combination or in sequence) หลายท่าได้ โดยมากแล้วการกระโดดแบบเป็นชุด หรือ "คอมบิเนชัน" นั้น มักนิยมโดยการกระโดดใด ๆ ก็ได้ก่อนจากท่าหลักทั้ง 6 แล้วจึงกระโดดตามทันทีหลังจากเท้าขวาสัมผัสพื้นแล้ว โดยมักกระทำท่า โทลูป หรือ ลูป ตามเนื่องจากทั้งสองท่านี้จะกระโดดจากเท้าขวาอยู่แล้ว แต่หากถ้าต้องการกระโดดด้วยท่าที่ต้องกระโดดขึ้นจากเท้าซ้าย มักจะแสดงท่า "ครึ่งลูป" ทันทีที่เท้าขวาสัมผัสพื้นเพื่อปรับเท้าหลักให้ยืนด้วยเท้าซ้ายก่อนจะกระโดดท่าอื่นที่ต้องการต่อไป เรียกการกระโดดต่อเนื่องเช่นนี้ว่า "ซีเคว้นเซส" โดยการกระโดดแบบชุดนั้น นักกีฬาสามารถกระโดดต่อเนื่องกี่ครั้งก็ได้ ตามความสามารถของนักกีฬา ปัจจุบันมักจะพบเห็นการกระโดดแบบคอมบิเนชัน มากกว่าแบบ ซีเคว้นเซส ในการแข่งขัน และการกระโดดแบบเป็นชุดยังเป็นท่าบังคับในการแข่งขันโปรแกรมสั้นประเภทเดี่ยวด้วย บิกีนี
ถึงแม้ว่าจะมีความคล้ายคลึงทางภาษา เช่น bilingual และ bilateral ที่มีคำนำภาษาละตินว่า “bi-” (แปลว่า “สอง” ในภาษาละติน) คำว่า บิกีนี กลายคำมาจากคำสองส่วน [bi+kiji] โดย รูดิ เกิร์นไรค ผู้แนะนำ โมโนกีนี ในปี พ.ศ. 2507[14][15][16] Later swimsuit designs like the tan</i>kini and tri</i>kini further cemented this false assumption.[17] ชุดว่ายน้ำรูปแบบต่อมา เช่น แทงกีนี และ ไตรกีนี ยิ่งทำให้ยึดติดกับการทึกทักความหมายที่ผิดนี้มากขึ้น เวลาต่อมา คำในหมวด –กีนี (ตั้งชื่อโดยนักเขียน วิลเลียม ซาไฟร์[18]) รวมถึงหมวดคำ –อินี (ตั้งชื่อโดยดีไซเนอร์ แอนน์ โคล[19]) บิกีนีได้กลายมาสู่รูปแบบที่หลากหลาย โดยมากมักจะมีชื่อเฉพาะที่แปลกใหม่[20] ไม่ว่าจะเป็น โมโนกีนี (นูโมกีนี หรือ ยูนิกีนี) ซีกีนี แทงกีนี คามิกีนี ไฮกีนี (ฮิปกีนี) มินิกีนี และ ไมโครกีนี นิกกี้ ลี
ต่อมาในผลงานชุด Part ในปี 2002 – 2005 แม้ว่าจะไม่ได้บ้าบิ่นเหมือนชุด Project ที่ผ่านมา แต่ผลงานของเธอก็เกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์และสังคมเช่นกัน เมื่อเธอได้สร้างภาพถ่ายที่เธอเป็นผู้แสดง โดยเธอได้ถ่ายภาพตัวเองเป็นผู้หญิงกับผู้ชายและกำลังทำกิจกรรมหลายๆอย่างร่วมกัน ในต่างสถานะ โดยตัดในส่วนของผู้ชายออกให้เห็นเพียงบางส่วน เช่น แขน มือ หรือ บางภาพ โดยผลงานชุดนี้สื่อถึงความรู้สึกหรือการแสดงออกของผู้หญิงที่เปลี่ยนไปตามอิทธิพลและในแต่ละสถานะที่เป็นไปในสังคมตามแต่ละเรื่องราวที่แตกต่างกันไปในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นความ เศร้า อ้างว้าง เสียใจ สนุก หรือมีความสุข ว่าเธอจะเป็นอย่างไรขณะที่เธอโสก เมื่อเธอแต่งงานแล้ว กำลังจะแต่งงาน หรือกำลังเดท เพื่อสะท้อนถึงตัวตนและความรู้สึกของผู้หญิงที่เป็นในผ่านอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายในความสัมพันธ์ คู่นอนคืนเดียว
แต่ละคู่ที่มีความสัมพันธ์แบบคู่นอนคืนเดียว โดยทั่วไปมักไม่รู้จักกันมาก่อนหรือรู้จักกันน้อยที่จะทำความรู้จักกัน ก่อนที่พวกเขาจะมีกิจกรรมทางเพศร่วมกัน คู่นอนคืนเดียวต่างจากการมีเพศสัมพันธ์กับคนขายตัว ที่จะเกิดขึ้นโดยไม่ต้องจ่ายเงินและเป็นเพศสัมพันธ์ชั่วคราว คู่นอนคืนเดียวอาจสามารถเป็นการมีเพศสัมพันธ์แบบไม่เป็นปกติและไม่ได้วางแผนมาก่อนของคนสองคน ทั้งคู่อาจจะไม่ได้ติดต่อหรือติดต่อกันน้อย นอกเหนือไปจากการมีเพศสัมพันธ์ ชุดไทยเดิม
ชุดไทยเดิม เป็นเครื่องแต่งกายประจำชาติไทย มีประวัติความเป็นมาและเอกลักษณ์อันยาวนาน โดยสามารถแต่งกายได้ทุกเพศทุกวัย โดยผู้ชายจะสวมเสื้อราชปะแตนหรือเสื้อพระราชทาน นุ่งโจงกระเบน และสวมรองเท้า ส่วนการแต่งกายของผู้หญิงจะห่มสไบหรือสวมเสื้อปัด และนุ่งผ้าถุงหรือโจงกระเบน อิตซีบิตซีทีนนีวีนนีเยลโลว์โพลกาดอตบีกีนี
"อิตซีบิตซีทีนนีวีนนีเยลโลว์โพลกาดอตบีกีนี" () เป็นเพลงที่เล่าเรื่องของสาวขี้อายที่จะเผยตัวในชุดอาบน้ำ ที่แช่น้ำมหาสมุทรไม่ให้ใครเห็น เพลงนี้เขียนโดยพอล แวนซ์และลี พ็อกริสส์ ออกขายครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1960 โดยไบรอัน ไฮแลนด์ ที่สามารถขึ้นชาร์ตที่อันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1960 และยังติดท็อป 10 ในหลายประเทศอย่าง อันดับ 8 บนยูเคซิงเกิ้ลส์ชาร์ต เสียงผู้หญิงนับเลข "หนึ่ง สอง สาม สี่" คือเสียงของ ทรูดี เพ็กเกอร์ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 15
ในฤดูกาลนี้เป็น ฤดูกาลที่เป็นเน้นเรื่องแฟชั่นชั้นสูงมาก สาวๆ จึงมีความโดดเด่นแตกต่างกันไป คริส และเทอร์ร่า ไวท์ สองสาวพี่น้องคู่เดียวในฤดูกาลนี้(หลังจากที่มี อแมนด้าและมิเชลล์ บาบิน ในฤดูกาลที่ 7 มาแล้ว) เคย์ซี่กลับมาอีกครั้งหลังจากที่ไม่ผ่านรอบคัดเลือกในฤดูกาลที่ 11, วาเนสซ่า ผู้มาพร้อมกับดีกรีตำแหน่งมิสมินนิโซตาในปี 2009 หลังจากที่ได้สัมภาษณ์ตัวต่อตัวกับคณะกรรมการแล้ว สาวๆ ก็ถูกคัดเลือกเหลือเพียง 14 คนเพื่อเข้าสู่บ้านนางแบบและทำการแข่งขันกันต่อไป สาวๆทั้ง 14 คนได้เดินทางมาถึงที่ เวนิส บีช, แคลิฟอร์เนีย และพวกเธอได้พบกับ แฮร๋รี่ เพอร์รี่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ เวนิส บีช ได้มอบกุญแจที่พักใหม่ให้กับพวกเธอ จากนั้นพวกเธอก็ได้เข้าไปเก็บของในบ้านที่จะต้องอยู่ในฤดูกาลนี้ และการพูดคุยของสาวๆครั้งแรกเริ่มจาก ความเปิ่นของแอน ในเรื่องสเปคของผู้ชายในฝันของเธอ ,อนามาเรีย ได้ยอมรับว่าเธอจะต้องกินแป้งในปริมาณที่จำกัด เพื่อที่เธอจะได้มีรูปร่างที่ผอมตลอดเวลา และเคย์ล่า ได้บอกว่า เธอเป็นพวกรักร่วมเพศ บียอนเซ่ โนวส์
ต่อมาเมื่ออัลบั้ม 4 ถูกปล่อยในช่วง 2011 พร้อมซิงเกิลเปิดอัลบั้มอย่าง "รันเดอะเวิลด์ (เกิร์ลส) ซึ่งประกาศความเป็นสตรีนิยมของบียอนเซ่อย่างเต็มตัว และตอกย้ำภาพลักษณ์ความเป็นสตรีนิยมให้เด่นชัดมากขึ้นอีกในเพลง "***ฟลอว์เลส" จากอัลบั้ม<i data-parsoid='{"dsr":[51249,51261,2,2]}'>บียอนเซ่ ที่มีเนื้อหาให้ผู้หญิงมีความมั่นใจในตนเอง และมีสุนทรพจน์ของชิมามานดา อะดิชี นักเขียนชาวไนจีเรียอยู่ในเพลงด้วย ต่อมาในปี 2015 บียอนเซ่ได้ร่วมแสดงในเทศกาลดนตรีเมดอินอเมริกาและเทศกาลโกลบอลซิตีเซน ซึ่งมีนัยด้านสตรีนิยมปรากฏ ออลอะเบาต์แดตเบส
เพลงถูกวิจารณ์และตีความว่าต่อต้านรูปร่างผอมและสื่อให้เป็นเรื่องน่าอับอาย จากการที่เทรนเนอร์ใช้คำว่า "skinny bitches" และสื่อถึงการต่อต้านกลุ่มสตรีนิยม เพราะในเนื้อหานั้นบอกให้ผู้หญิงจำนนต่อสายตาของผู้ชายจากท่อน "แม่บอกฉันว่าอย่าไปกังวลกับเรื่องหุ่นของตัวเอง / เธอบอกอีกว่าผู้ชายชอบบั้นท้ายใหญ่ ๆ ให้นอนกอด" (Yeah, my mama she told me don’t worry about your size / She says, ‘Boys like a little more booty to hold at night.) จอน คาร์แมนิก แห่ง "เดอะนิวยอร์กไทมส์" เรียกเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็น "ความทะเล้นแปลก ๆ ยอดนิยม" (cheeky novelty hit) และกล่าวว่า ""ฉันจะนำบั้นท้ายเธอกลับมา" (I'm bringing booty back) เธอร้องมันถึงแม้ว่าส่วนนั้นอาจจะเป็นไม้กระดานแล้ว รับประกันต่อเธอเลยว่าตรงนั้นจะไม่เคยไปไหนเลย" นักเขียนจากนิตยสารออนไลน์ "สเลต" ให้ความคิดเห็นว่าเทมโปและทำนองในท่อน "ทุก ๆ ตารางนิ้วของคุณนั้นดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า" (Every inch of you is perfect from the bottom to the top) ทำให้เขารู้สึก "จดจำได้ง่ายดาย" (effortlessly memorable) เขาเคยไปชมการทำงานของคาดิชในเพลงนี้และรู้สึกว่าคาดิชได้สร้างทำนองเพลงที่ละเอียดละอ่อนในสไตล์วินเทจแบบผู้หญิงผิวขาว โซลอิตาโล-ลาติน และเลียนแบบเสียงเพลงอย่างชำนาญจากเพลง "คัมออน-อะมายเฮาส์" ของ โรสแมรี คลูนีย์ และเพลง "เบลมอิตออนเดอะบอสซาโนวา" ของ เอดีย์ กอร์เม อย่างไรก็ตามเขาได้วิจารณ์การใช้คำว่า "เทรเบิล" (treble) ในเพลงเชิงอุปมา และกล่าวว่า "แค่หวังว่าการใช้คำในทางที่ผิดของเทรนเนอร์จะไม่ทำลายความหมายของคำในรุ่นต่อ ๆ ไป" ส่วนนิตยสาร "ไทม์" ได้จัดให้เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" อยู่ที่อันดับที่ 5 ในการจัดอันดับ "เพลงที่แย่ที่สุดในปี 2014" โดยให้เหตตุผลเพราะเพลงใช้คำว่า "skinny bitches" และจำกัดความของการคิดดีต่อรูปร่างเหมือนกับบางอย่างที่อุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อจะให้ผู้ชายชอบ สวีต ดี
สิ่งที่เหมือนกันของความเป็นผู้หญิงก็คือความหวาน แต่ว่าแต่ละคนก็จะหวานไม่เหมือนกัน ซึ่ง สวีต ดี แสดงถึงความหวาน 3 รูปแบบ ที่แตกต่างกัน
แฟนคลับส่วนใหญ่จะมองว่า “สวีต ดี” เป็นโปรเจกต์พิเศษแบบ Seven Days เพราะมินยังเป็นสมาชิกของวงซิสก้าอยู่ สืบเนื่องจากแจม อีกหนึ่งสมาชิกของซิสก้า ขอพักงานชั่วคราว แต่ในเว็บหลักของค่ายกามิกาเซ่ ก็ยืนยันว่า “สวีต ดี เป็นวงใหม่ของกามิกาเซ่” ไม่ใช่แค่โปรเจกต์พิเศษอย่างที่คิดกัน กางเกง
กางเกง หรือ กางเกงขายาว () เป็นชิ้นเสื้อผ้าซึ่งสวมใส่ร่างกายท่อนล่างตั้งแต่เอวลงไปถึงข้อเท้า คลุมขาทั้งสองแยกกัน ไม่เหมือนกับกระโปรงหรือชุดกระโปรง กางเกงขาสั้น (shorts) คล้ายกับกางเกง แต่ขากางเกงขาสั้นยาวลงมาถึงเพียงบริเวณเข่าเท่านั้น จะสูงหรือต่ำกว่าเข่านั้นขึ้นอยู่กับแบบ ชุดกีฬาฟุตบอล
กติกาฟุตบอลระบุอุปกรณ์พื้นฐานที่ต้องใส่ของนักฟุตบอลทุกคน โดยในกฎข้อ 4 กล่าวว่า นักฟุตบอลทุกคนต้องมีอุปกรณ์ 5 ชนิด คือ เสื้อ กางเกงขาสั้น ถุงเท้า รองเท้า และ สนับแข้ง[1] อนุญาตให้ผู้รักษาประตูใส่กางเกงขายาวแทนกางเกงขาสั้นได้[2] นักฟุตบอลส่วนมากใส่รองเท้าสตัด (ภาษาอังกฤษอเมริกันอาจเรียกว่า "soccer shoes"[3][4] หรือ "cleats"[4]) แต่กฎไม่ได้ระบุรายละเอียดเฉพาะของรองเท้า[1] เสื้อต้องมีแขนเสื้อ (จะแขนสั้นหรือแขนยาวก็ได้) และผู้รักษาประตูต้องสวมเสื้อที่แตกต่างจากนักฟุตบอลคนอื่น รวมถึงผู้ตัดสิน อาจใส่กางเกงซับในกันหนาวได้ แต่ต้องเป็นสีเดียวกับสีกางเกงขาสั้น สนับแข้งต้องสามารถใส่ถุงเท้าปกคลุมได้ทั้งหมด วัสดุของสนับแข้งอาจทำจากยาง พลาสติก หรือวัสดุใกล้เคียง และต้องอยู่ในระดับที่สามารถป้องกันได้อย่างสมเหตุสมผล[1] ส่วนข้อห้ามในการใช้อุปกรณ์ มีระบุไว้ในกฎว่า "ห้ามผู้เล่นสวมอุปกรณ์หรืออะไรก็ตามที่เป็นอันตรายต่อตัวเองและผู้เล่นอื่น"[1] ชุดว่ายน้ำวันพีซ
เมื่อเร็ว ๆ นี้ชุดว่ายน้ำนักกีฬาได้ใช้หลากหลายรูปแบบใหม่ของสายคล้องไหล่ รวมถึงเรเซอร์แบ็ค , เฟสแบ็ค และฟลายแบ็ค ซึ่งบางส่วนก็ยังคงนำมาใช้ในเสื้อผ้ากีฬาอื่น ๆ ชุดว่ายน้ำ
ชุดว่ายน้ำในภาษาอังกฤษ มีชื่อเรียกหลายอย่าง (ที่ไม่ใช่การแยกประเภท) เช่น swimsuit (swimmers), bathing suit (bathers), aqua jammies, swimming costume (cozzie), togs เป็นต้น แบมบิโน (วงดนตรี)
แบมบิโน เป็นเกิร์ลกรุปที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คือ การเต้นและแต่งกายด้วยชุดที่เซ็กซี่ สร้างชื่อขึ้นมาจากการเป็นวงคัฟเวอร์แดนซ์ ด้วยการขึ้นแสดงตามงานต่าง ๆ ด้วยการใช้ซิงเกิลของศิลปินที่มีชื่อเสียงต่าง ๆ เช่น "Uptown Funk" บรูโน่ มาร์ หรือ "Up & Down" ของอีเอ็กซ์ไอดี โดยสมาชิกทุกคนล้วนแต่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ยกเว้นอึนซอล และเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยก็ได้เรียนต่อในคณะที่สอนการเต้น เมื่อมาพบกับอึนซอน จึงก่อตั้งวงขึ้นมา โดยใช้เวลาประมาณ 1 ปี จึงมีผลงานออกมา สมาชิกแต่ละคนมีประสบการณ์เต้นมาคนละ 15–20 ปี และฝึกซ้อมเต้นกันสัปดาห์ละ 3–4 วัน วันละประมาณ 3–4 ชั่วโมง ปฏิบัติการครอสโรดส์
ผู้คนที่อาศัยอยู่บนเกาะบิกีนีแต่เดิมยินยอมที่จะย้ายออกจากเกาะ โดยคนส่วนมากย้ายไปอยู่ที่รองเกริคอะทอลล์ (Rongerik Atoll) และต่อมาในทศวรรษ 1950 มีการทดลองระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์อีกหลายครั้งที่จัดขึ้นบริเวณเกาะบิกีนี ทำให้เกิดการปนเปื้อนในน้ำทะเลและในอากาศอย่างมากซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตของชาวเกาะ เช่นการทำฟาร์ม และการหาปลา แม้ในปัจจุบันเกาะบิกีนีก็ยังใช้ในการอยู่อาศัยไม่ได้ แม้จะมีการยืนยันว่าผู้เกี่ยวข้องกับปฏิบัติการครอสโรดส์จะได้รับการป้องกันจากรังสีเป็นอย่างดี แต่ก็ยังมีการศึกษาที่ว่าอายุขัยเฉลี่ยของผู้เข้าร่วมปฏิบัติการลดลงสามเดือนจากคนทั่วไป ผลจากการระเบิดของ "เบเกอร์" ทำให้เรือเป้าทุกลำปนเปื้อนสารกำมันตรังสี และทำให้เกิดการฟุ้งกระจายของสารกำมันตรังสีเป็นวงกว้าง จนทำให้นักเคมีนามว่า ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งประธานของได้กล่าวถึง "เบเกอร์" ว่าเป็น "จุดเริ่มต้นของภัยพิบัตินิวเคลียร์ของโลก" การร่วมประเวณีทางหน้าอก
เฉพาะพะอิซุรินั้น เมื่อว่ากันโดยลักษณะแล้ว ก่อความเสี่ยงให้เกิดโรคส่งผ่านทางเพศสัมพันธ์ (sexually transmitted infection) น้อยมาก เพราะไม่มีการสัมผัสโดยตรงระหว่างเยื่อเมือก, ระหว่าง (transsexual) กับน้ำหล่อลื่น (homosexuales) หรือน้ำกาม จากการศึกษาพฤติกรรมการใช้ถุงยางอนามัยในประเทศนิวซีแลนด์ เมื่อลูกค้าบอกปัดไม่สวมถุงยางอนามัย บรรดาผู้ขายตัวเพื่ออามิสมักจะให้ลูกค้าประกอบกิจกรรมทางเพศอย่างอื่นที่มิใช่การสมสู่ด้วยอวัยวะเพศแทน และหนึ่งในกิจกรรมทางเลือกเช่นว่านั้น ก็คือ พะอิซุริ ซึ่งมักกระทำโดยหญิงที่มีหน้าอกใหญ่ มุ่งหมายจะให้ลูกค้ารู้สึกเสมือนร่วมประเวณีอยู่กับอวัยวะเพศหญิงจริง ๆ ในความเป็นจริงมันสัญญาณติดต่อทางเพศสัมพันธ์เช่นโรคเอดส์. บิกีนี
ชุดชั้นในบางแบบทั้งสำหรับผู้ชายและผู้หญิงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มชุดชั้นในบิกีนีด้วยความเหมือนกันทั้งขนาดและรูปแบบในส่วนท่อนล่างของชุดว่ายน้ำบิกีนี สำหรับผู้หญิง ชุดชั้นในบิกีนีหมายถึงชุดชั้นในแบบรัดรูป ชิ้นเล็กหรือแบบที่เปิดเผยส่วนสัดซึ่งให้การปกปิดช่วงกลางลำตัวน้อยกว่ากางเกงชั้นในทั่วไป สำหรับผู้ชาย บอกีนีคือชุดชั้นในซึ่งมีขนาดเล็กและเปิดเผยสัดส่วนมากกว่ากางเกงในขาสั้น บิกีนีอาจเอวต่ำหรือเว้าสูง แต่ส่วนใหญ่จะต่ำกว่าเอว มักอยู่ระดับสะโพก และโดยมากไม่มีกระเป๋าหรือชายกางเกง วงขาจะอยู่ตรงต้นขา บิกีนีสายจะมีส่วนหน้าและส่วนหลังซึ่งต่อกันตรงเป้ากางเกงโดยไม่เชื่อมต่อตรงเอว และไม่มีผืนผ้าด้านข้างทั้งสอง[128] ชุดว่ายน้ำ และชุดชั้นในมักมีรูปแบบที่ใกล้เคียงกันเนื่องจากสวมใส่แนบชิดร่างกาย ข้อแตกต่างหลักระหว่างทั้งสองอย่างคือชุดว่ายน้ำนำให้ชุดชั้นในเปิดเผยต่อสาธารณะ[129] ชุดว่ายน้ำยังคงมีรูปแบบใกล้เคียงกับชุดชั้นใน[130] และขณะเดียวกันทัศนคติที่มีต่อบิกีนีก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ชุดชั้นในถูกออกแบบไปสู่ขนาดที่เล็กลง ไม่มีตะเข็บซึ่งเน้นที่ความสบายเป็นอันดับแรก[131] บั๊ก บันจี้
พวกเธอทั้งสี่คนยังมีผลงานโฆษณาและนิตยสารที่ถ่ายร่วมกัน เช่น โฆษณาแชมพูแคลรอล, โฆษณาสกาแคร์, นิตยสาร The Boy และอีกมากมาย โปรเจกต์รันเวย์ ฤดูกาลที่ 5
นักออกแบบถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มตามสถานที่สำคัญต่างๆ ดังต่อไปนี้:ในตอนนี้ ทิม กันน์ ที่ปรึกษาประจำการแข่งขัน ได้พานักออกแบบที่เหลือทั้ง 13 คน ไปยังศูนย์ฝึกกรีฑาอาร์มอรี (Armory Track and Field Training Center) และได้แนะนำให้พบกับ นักกีฬาสเก็ตอเมริกันเหรียญทองโอลิมปิก อโพโล โอโน จากนั้นจึงได้แจ้งโจทย์ของการแข่งขันในรอบนี้ ว่านักออกแบบทุกคนจะต้องสร้างสรรค์ชุดสำหรับนักกีฬาหญิงทีมสหรัฐอเมริกา สำหรับการเดินขบวนพาเหรดในพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน นักออกแบบทุกคนมีเวลา 30 นาทีในการออกแบบและหาแรงบันดาลใจในส่วนของพิพิธภัณฑ์กรีฑาแห่งชาติ จากนั้นนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 150 ดอลลาร์ในการซื้อวัสดุเพื่อมาทำชุด และมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ นักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับสิทธิ์คุ้มกันไม่ถูกคัดออกในการแข่งขันครั้งต่อไปในตอนนี้ นักออกแบบทั้ง 12 คนได้พบกับ บรุก ชีลส์ ดาราและนักแสดงแถวหน้า ที่มามอบโจทย์ให้กับนักออกแบบ นั่นคือการสร้างสรรค์ชุดให้เธอ สำหรับตัวละคร เวนดี ฮีลลีย์ ที่เธอนั้นรับบทในละครชุดเรื่อง ลิปสติก จังเกิล (Lipstick Jungle) ซึ่งจะต้องเป็นชุดที่ใส่ได้ทั้งในตอนกลางวันและกลางคืน และสิ่งพิเศษในการแข่งขันครั้งนี้คือนักออกแบบจะต้องทำงานเป็นคู่ โดยนักออกแบบทุกคนจะมีเวลาออกแบบ 30 นาที เพื่อนำเสนอชุดที่ตนเองออกแบบกับบรุก จากนั้นบรุกจะเลือกนักออกแบบ 6 คน เพื่อเป็นหัวหน้าทีม และหัวหน้าทีมจะได้เลือกผู้ช่วย (นั่นคือนักออกแบบ 6 คนที่ไม่ได้ถูกเลือก) ต่อไป แต่ละคู่จะได้รับเงิน 150 ดอลลาร์ในการซื้อวัสดุที่จะมาใช้ในการทำชุด และมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ ชุดของนักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้ บรุกจะนำไปใส่เข้าฉากในละครชุด ลิปสติก จังเกิล ในฤดูกาลที่ 2ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 11 คนได้พบกับ คริส มาร์ช ผู้เข้าแข่งขันจากฤดูกาลที่ 4 ที่มาบอกโจทย์สำหรับการแข่งขันในรอบนี้ นั่นคือ การออกแบบชุดให้กับนางโชว์สาวประเภทสอง (Drag Queen) โดยนักออกแบบจะได้เลือกนางแบบที่รายการได้เตรียมมา ในครั้งนี้นักออกแบบจะได้เงิน 200 ดอลลาร์สำหรับซื้อวัสดุในการทำชุด และมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ นักออกแบบที่ชนะในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับสิทธิ์คุ้มกันไม่ถูกคัดออกในการแข่งขันครั้งต่อไป ปะการัง
ส่วนใหญ่แล้วปะการังจะสืบพันธุ์แบบใช้เพศ โดยประมาณแล้วร้อยละ 25 จะเป็นปะการังที่สร้างแนวปะการังที่โคโลนีหนึ่งๆจะประกอบไปด้วยเพศเดี่ยว ส่วนที่เหลือจะเป็นโคโลนีชนิดที่มีสองเพศ[9]ประมาณร้อยละ 75 ของปะการังชนิดที่สร้างแนวปะการังที่ตัวอ่อนเกิดจากการปฏิสนธิภายนอกโคโลนีแม่ โดยการปล่อยเซลล์สืบพันธุ์ (ไข่และสเปิร์ม) ออกไปสู่มวลน้ำทะเลแพร่กระจายไปได้ระยะทางไกล ๆ เมื่อเซลล์สืบพันธุ์หลอมรวมกันในระหว่างการปฏิสนธิจะเกิดเป็นตัวอ่อนขนาดจิ๋วที่เรียกว่าพลานูลาซึ่งปรกติแล้วจะเป็นรูปวงรีและมีสีชมพู ในปีหนึ่งๆโคโลนีของปะการังขนาดย่อมๆสามารถจะสร้างตัวอ่อนเหล่านี้ได้หลายพันตัวที่มากเพียงพอที่มีโอกาสจะเกิดเป็นโคโลนีใหม่เพิ่มขึ้นสักหนึ่งโคโลนี[10] ตัวอ่อนปะการังหนึ่ง ๆ จะว่ายน้ำไปหาแสงสว่างที่บริเวณผิวน้ำแล้วลอยไปตามกระแสน้ำและเจริญเติบโตในช่วงระยะเวลาหนึ่งจึงว่ายน้ำกลับลงไปหาพื้นผิวที่มันสามารถเกาะยึดและสร้างโคโลนีใหม่ได้ กระบวนการนี้มีหลายขั้นตอนและมีอัตราการล้มเหลวสูง กล่าวคือเซลล์สืบพันธุ์นับเป็นล้าน ๆ ที่โคโลนีหนึ่ง ๆ ปล่อยออกไปจะมีโอกาสรอดเกิดเป็นโคโลนีใหม่ ๆ ได้เพียง 2 หรือ 3 โคโลนีเท่านั้น ช่วงระยะเวลาตั้งแต่วางไข่ไปจนถึงเกิดเป็นโคโลนีใหม่นี้ปรกติแล้วจะใช้ระยะเวลาประมาณ 2 หรือ 3 วัน แต่ก็สามารถยาวนานออกไปได้ถึง 2 เดือนทีเดียว[11] ตัวอ่อนหนึ่งๆจะเจริญเติบโตอยู่ในโพลิฟแล้วท้ายที่สุดก็จะกลายเป็นหัวปะการังโดยการแบ่งตัวเองแบบไม่ใช้เพศและเจริญเติบโตสร้างโพลิฟใหม่ ๆ ปะการังอีกกลุ่มหนึ่งจะเกิดการปฏิสนธิภายในโคโลนีแม่คือบรรดาปะการังทั้งหลายที่ไม่ใช่ปะการังหินชนิดที่สร้างแนวปะการัง ปะการังกลุ่มนี้จะปล่อยอสุจิไปทำการปฏิสนธิกับไข่ เจริญเติบโตใหญ่ขึ้นเป็นตัวอ่อนแล้วท้ายสุดก็ถูกปล่อยออกไปสร้างโคโลนีใหม่[7] ตัวอ่อนจะเจริญเติบโตในโพลิฟของปะการังแล้วเกิดเป็นหัวปะการังโดยการแบ่งตัวเองแบบไม่อาศัยเพศแล้วเติบโตด้วยการสร้างโพลิฟใหม่ๆ บีจิวเวลด์
วิธีเล่นคือให้จับคู่อัญมณีในแนวตั้งหรือแนวนอนที่มีอัญมณีสาม หรือมากกว่าสามอันที่มีสีเดียวกัน. จะได้คะแนนพิเศษเมื่อทำการจับคู่อัญมณีได้สองคู่ในการสลับครั้งเดียว. อัญมณีจะหายไปเมื่อมีคู่กัน แล้วอัญมณีอันอื่นจะลงไปในช่องว่าง.บางครั้งการได้คู่ติดต่อกันที่เรียกว่า "cascades", จะมีได้เมื่ออันที่มีคู่หาย แล้วมีคู่ใหม่ที่ได้มาจากอัญมณีที่ตกลงมา. แล้วคุณจะได้คะแนนพิเศษ. ในเกมมีอยู่สองโหมดให้เลือก คือ. บิกีนี
ขณะที่ชุดว่ายน้ำพัฒนาไป ชุดชั้นในก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ระหว่างปี พ.ศ. 2443 ถึง พ.ศ. 2483 ความยาวของชุดว่ายน้ำก็เริ่มเปลี่ยนไปตามการออกแบบชุดชั้นใน[132] ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2463 ผู้หญิงเริ่มละทิ้งเสื้อยกทรงรัดรูป ขณะที่บริษัทคาโดลในกรุงปารีสเริ่มพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า “สายรัดหน้าอก” [133] ในช่วงยุคมหาวิกฤตเศรษฐกิจโลก กางเกงชั้นในและเสื้อยกทรงได้ริเริ่มทำขึ้น โดยใช้เส้นด้ายที่ยืดหยุ่นหลายแบบทำให้ชุดชั้นในพอดีตัวเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2473 รูปแบบของชุดชั้นในทั้งสำหรับผู้หญิงและผู้ชายได้รับอิทธิพลมาจากชุดว่ายน้ำทางยุโรป ถึงแม้ว่าช่วงเอวจะยังอยู่เหนือสะดือ แต่ช่วงขาก็ถูกยกเป็นโค้งจากเป้ากางเกงไปยังสะโพก กางเกงในนี้เป็นต้นแบบของกางเกงชั้นในแบบต่าง ๆ ตลอดช่วงศตวรรษ[134] ขนาดคัพยกทรงได้ถูกใช้เป็นมาตรฐานในปี พ.ศ. 2478 ยกทรงที่เสริมโครงลวดเกิดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2481 ในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2463 กางเกงสแกนต์ซึ่งเป็นกางเกงชั้นในแบบหนึ่งของผู้ชายเผยโฉมด้วยขอบขาที่สูง และมีระดับต่ำกว่าเอว[134] ฮาเวิร์ด ฮิวจ์ ออกแบบยกทรงดันทรงที่สวมใส่โดย เจน รัสเซล ใน The Outlaw ในปี พ.ศ. 2486 ในปี พ.ศ. 2493 เมดเดนฟอร์ม เปิดตัวยกทรงที่ดันทรงอย่างเป็นทางการครั้งแรก[133] บอยเฟรนด์ (เพลงจัสติน บีเบอร์)
โบรแกน ดริสคอล จาก เดอะฮัฟฟิงตันโพสต์ เขียนว่า บีเบอร์ "ได้แสดงให้เห็นว่าเขาโตขึ้น ขับรถเร็ว และคว้าสาวนุ่งน้อยห่มน้อยมาอยู่ในอ้อมแขน"[44] เจมส์ มอนต์โกเมอรี จากเอ็มทีวีนิวส์ เขียนว่า "เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเจ๋ง ๆ รถร้อนแรง และผู้หญิงที่ร้อนแรงยิ่งหว่า บอยเฟรนด์ เป็นชิ้นงานแห่งฝันของผู้ใหญ่คนใหม่ที่ชอบต่างเพศที่ทำงานหนักเกินไป" และเสริมอีกว่า "เป็นคลิปที่เจ๋งและมั่นใจ และยิ่งรู้ว่าเขาเป็นอย่างไรในตอนนี้ มันยิ่งเป็นคลิปที่สำคัญ"[45] บรูนา เนสซิฟ จาก อี! ออนไลน์ ให้ความเห็นสั้น ๆ ว่า บีเบอร์ "ไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป"[46] หลังจากออกจำหน่าย วิดีโอนี้ทำลายสถิติของวีโว หลังจากมียอดวิวมากที่สุดใน 24 ชั่วโมงแรกด้วยจำนวน 8.00 ล้านยอดวิว หลังจากที่สถิติเดิมทำไว้โดยเพลง "สติวปิดโฮ" ของนิกกี มินาจ (4.8 ล้านยอดวิว) และเพลง "แวร์แฮฟยูบีน" ของริอานนา (4.9 ล้านยอดวิว) [47] แต่สุดท้ายหลังจากวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 2012 มิวสิกวิดีโอเพลง "ลิฟไวล์วีร์ยัง" ของวันไดเรกชัน ถูกปล่อยออกมาก็ทำยอดวิวได้ 8.24 ล้านยอดวิวใน 24 ชั่วโมงแรก ทำลายสถิติที่บีเบอร์ได้ทำไว้ (8.00 ล้านยอดวิว) [48] ซอยคาวบอย
บาร์เกือบทั้งหมดในซอยคาวบอยจะเป็นรูปแบบบาร์อะโกโก้ ซึ่งเหมือนกับที่อื่นๆ ในประเทศไทย โดยจะมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จำหน่าย และมีผู้หญิงใส่ชุดว่ายน้ำเต้นอยู่บนเวที ในบาร์บางแห่งผู้หญิงเหล่านี้จะเปลือยท่อนบนหรือแม้กระทั่งเปลือยทั้งตัว ซึ่งถือว่าผิดกฎหมาย ผู้หญิงที่เต้นนี้ส่วนใหญ่มักจะขายบริการทางเพศด้วย พวกเธอจะดูแลลูกค้าที่จ่ายค่าธรรมเนียมบาร์ (Barfine) ซึ่งเงินส่วนหนึ่งจะถูกแบ่งให้กับพวกเธอ ส่วนการบริการทางเพศจะไม่ทำในบาร์ โดยจะทำในห้องโรงแรมของนักท่องเที่ยวหรือแล้วแต่การตกลงกัน ลูกค้าชาวไทยมักจะถูกปฏิเสธให้เข้าบาร์เหล่านี้ ยกเว้นจะมากับชาวต่างชาติ ถุงยางอนามัยสตรี
ถุงยางอนามัยสำหรับสตรีบาง นิ่ม หลวมและมีวงแหวนที่ยืดได้ทั้งสองฝั่ง และมีหลายขนาด สำหรับพวกเขาจะเข้ามาในหลากหลายขนาดนี้ สำหรับช่องคลอดส่วนใหญ่จะใช้ถุงยางอนามัยที่มีขนาดปานกลาง แต่ผู้หญิงที่เพิ่งคลอดควรลองขนาดใหญ่ก่อน ควงแหวนด้านในที่ด้านท้ายสุดของปลอกใช้ใส่ถุงยางอนามัยภายในช่องคลอดและยึดไว้ในตำแหน่งระหว่างการมีเพศสัมพันธ์ วงแหวนนอกที่ปลายเปิดของปลอกยังคงอยู่นอกช่องคลอดและครอบคลุมส่วนของอวัยวะเพศภายนอก บิกีนีอะทอลล์
บิกีนีอะทอลล์ () เป็นอะทอลล์ที่อยู่ในรายชื่อมรดกโลก ตั้งอยู่ในเขตไมโครนีเซียของมหาสมุทรแปซิฟิก เป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐหมู่เกาะมาร์แชลล์ ประกอบด้วยเกาะ 23 เกาะ ครอบคลุมพื้นที่ 229.4 ตร.ไมล์ (594.1 ตร.กม.) เคยมีการโยกย้ายประชากรออกจากเกาะหลายครั้งเนื่องจากการทดลองระเบิดปรมาณู บียอนเซ่ โนวส์
ต่อมาพวกเธอได้มีซิงเกิล "อินดีเพนเดนท์วูเมนพาร์ท1" ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2000 นั่นคือภาพยนตร์เรื่อง<i data-parsoid='{"dsr":[13874,13888,2,2]}'>นางฟ้าชาลี เพลงนี้กลายเป็นเพลงที่มีชาร์ตดีที่สุดของพวกเธอด้วยการที่อยู่อันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ด ฮอต 100 ยาวนานถึง 11 สัปดาห์ติดต่อกัน[13][18] อัลบั้มชุดที่ 3 ของพวกเธอ เซอร์ไวเวอร์ วางขายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2001 แต่ก็ได้มีปัญหาบุคคลเดิมนั้นคือลักเก็ตต์และโรเบอร์สันในเรื่องของแนวของอัลบั้มว่าได้พาดพิงไปถึงพวกเธอ[13] แต่อย่างไรก็ตามอัลบั้มนี้ก็ประสบความสำเร็จอย่างมากด้วยการเปิดตัวอันดับหนึ่งบนชาร์ทบิลบอร์ด 200 ด้วยยอดขายกว่า 663,000 ชุดในสัปดาห์แรก[19] จนถึงปัจจุบัน<i data-parsoid='{"dsr":[14971,14987,2,2]}'>เซอร์ไวเวอร์ มียอดขายมากกว่า 10 ล้านชุดทั่วโลกและยอดขายร้อยละ 40 นั้นคือยอดขายแค่ในสหรัฐอเมริกาเพียงที่เดียว[20] อัลบั้มยังมีซิงเกิลฮิตอันดับหนึ่งในบิลบอร์ดอย่างเพลง "บูตีลิเชียส" และ "เซอร์ไวเวอร์" ที่ภายหลังก็สร้างรางวัลแกรมมีสาขาการแสดงเพลงอาร์แอนด์บีคู่หรือกลุ่มด้วยเสียงร้องยอดเยี่ยมให้กับพวกเธอ ต่อมาเดสทินส์ไชลด์ได้มีอัลบั้ม 8 เดส์ออฟคริสต์มาส ซึ่งวางขายในช่วงเทศกาลคริสต์มาสของปี 2001 หลังจากนั้นก็ได้มีการพักงานชั่วคราว เพื่อที่สมาชิกแต่ละคนจะได้ออกไปทำงานเดี่ยวของตน[13] ออลอะเบาต์แดตเบส
เนื้อหาของเพลงนั้นเปรียบเทียบได้กับเพลง "บิวติฟูล์" ของคริสตินา อากีเลรา ในรูปแบบที่ทันสมัยขึ้น ส่วนนักวิจาร์ณนั้นเปรียบเทียบให้เหมือนกับเพลงของอากีเลรา "เอนต์โนอัธเธอร์แมน" เนื้อหายังเกี่ยวกับทัศนคติต่อร่างกายในเชิงบวกซึ่งคล้ายกับเพลง "ทราย" ของโคลบี คาเลต์ และเพลง "ยูแอนด์ไอ (โนบอดี้อินเดอะเวิลด์)" ของจอห์น เลเจนด์ ตัวเพลงสื่อให้เห็นถึงทัศนคติที่มองว่ารูปร่างผอมได้รับการตีค่าสูงเกินไปในสังคม และส่งเสริมให้ยอมรับต่อรูปร่างและหุ่นต่าง ๆ ที่มีทั้งชายและหญิง จากเนื้อเพลงว่า "ทุก ๆ ตารางนิ้วของคุณนั้นดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า / ชัดเจนแล้วนะว่าฉันไม่ได้ผอมแห้ง แต่ฉันก็สามารถส่ายก้นอย่างที่ฉันควรจะทำ" (Every inch of you is perfect from the bottom to the top / It's pretty clear I ain't no size 2, but I can shake it, shake it like I'm supposed to do) ในท่อน "ฉันจะนำบั้นท้ายเธอกลับมา" (I'm bringing booty back) เปรียบเทียบได้กับเพลง "เซ็กซีแบ็ก" ของจัสติน ทิมเบอร์เลก โดยความหมายแฝงของเพลงทั้งหมดนั้นมีความใกล้เคียงกับหลายเพลง เช่น เพลง "วีอาร์ฮูวีอาร์" ของเคชา, เพลง "ฟักกิงเพอร์เฟกต์" ของพิงก์, เพลง "เบรฟ" ของซารา บาเรลเลส และเพลง "เบลอเร็ดไลน์" ของโรบิน ธิก เป็นต้น นอกจากนี้เพลงยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับบั้นท้ายของผู้หญิงซึ่งเปรียบเทียบได้กับเพลง "เบบี้กอตแบ็ก" ของเซอร์มิกซ์อะลอต, เพลง "อนาคอนดา" ของนิกกี มินาจ และเพลง "บูทตี้" ของเจนนิเฟอร์ โลเปซ มหาอัคคีภัยชิโระกิยะ
มีรายงานข่าวว่า ในอัคคีภัยคราวนั้น บรรดาพนักงานหญิงที่สวมกิโมโนไม่ยอมกระโดดจากหลังคาลงสู่ฟูกเบื้องล่าง เพราะกระดากอายเกลือกผู้คนจะเห็นว่าไม่นุ่งชั้นใน และยอมตายอยู่ในกองเพลิงแทน ข่าวนี้ชาวยุโรปสนใจเป็นอันมาก ขณะที่ในประเทศญี่ปุ่นเองโจษจันกันจนกลายเป็นตำนานพื้นบ้าน (urban legend) ว่า ผู้บริหารห้างสรรพสินค้าต้องสั่งให้พนักงานหญิงนุ่งชั้นในหรือกางเกงขาสั้นเมื่อสวมกิโมโน ต่อมา จึงกลายเป็นรสนิยมอย่างใหม่ไป เครื่องแบบนักเรียน
ทุกโรงเรียนจะมีเครื่องแบบภาคฤดูร้อน (ชุดผู้ชายประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็ก ชุดผู้หญิงประกอบด้วยเครื่องแบบน้ำหนักเบา และกระโปรงตาหมากรุก) และชุดกีฬา นักเรียนอาจแต่งกายแตกต่างกันในชั้นเรียนเดียวกันก็ได้ ขึ้นอยู่กับกฎระเบียบของแต่ละโรงเรียน นักเรียนบางคนอาจฝ่าฝืนกฎด้วยการใส่เครื่องแบบผิดระเบียบหรือใส่เครื่องแบบข้อห้ามต่างๆ เช่น ถุงเท้าหย่อนๆขนาดใหญ่และติดเข็มกลัด นักเรียนหญิงอาจใส่กระโปรงสั้นๆ นักเรียนชายอาจใส่กางเกงระดับสะโพก ไม่ผูกเนคไท และปลดกระดุมเสื้อ แฟชั่นฮิปฮอป
ในยุคของฮิป-ป็อป ยังมีการแบ่งแยกแฟชั่นระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง ที่แต่ก่อนดูคล้ายคลึงกัน แฟชั่นฮิปฮอปผู้หญิงจะเลียนแบบการแต่งกายของผู้ชาย อย่างเช่นใส่ยีนส์หลวม ๆ ,แว่นตากันแดด "Loc", รองเท้าบู้ตหนัก ๆ ศิลปินที่แต่งตัวอย่าง ดาแบร็ต ซึ่งเธอจะแต่งหน้าบ้าง ต่อมาอุตสาหกรรมแฟชั่นได้ผลิตกางเกงและบู้ตที่ดูเป็นผู้หญิงขึ้น ศิลปินหญิงที่เป็นผู้นำเช่น ลิล คิม และ ฟ็อกซี บราวน์ ที่มีรูปลักษณ์ตื่นเต้น ผจญภัย ส่วนแฟชั่นฮิปฮอปผู้หญิงที่ดูหรูหรา เช่น คิโมรา ลี ซิมมอนส์ เจ้าของไลน์เสื้อผ้า Baby Phat ขณะที่ลอรีน ฮิลล์ และ อีฟ ดูเป็นอนุรักษณ์นิยม แต่ยังคงนำความรู้สึกความเป็นผู้หญิงและฮิปฮอปเข้าด้วยกัน ทรู บิวตี้
ผู้เข้าแข่งขันที่ได้ถูกแบ่งออกเป็นสองทีมเพื่อถ่าย “ภาพการเคลื่อนไหว” เหล่าคนงามได้ถูกส่งไปโรงยิมเพื่อถ่ายรูปขณะเล่นกีฬาชนิดต่างๆ และถ้าทีมไหนทำภาพถ่ายออกมาไม่ดี หัวหน้าทีมจะต้องรับผิดชอบด้วยการไปหอความงามด้วยกันทันที ซึ่งแต่ละคนจะต้องถ่ายภาพขณะเล่นกีฬาชนิดต่างๆ ดังนี้ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 17
บีอังก้ารู้สึกไม่พอใจที่เธอ จะต้องถูกต่อผมสีแดง และแชนน่อน ปฏิเสธที่จะสวมชุดชั้นใน ซึ่งเธอได้เลือกที่จะสวมชุดว่ายน้ำแทน ซึ่งทำให้มิสเตอร์เจย์ สับสนเป็นอย่างมาก ในระหว่างการถ่ายภาพ ไอซิส, แองเจลี, ลิซ่า และลอร่า ทำออกมาได้ดี ในขณะที่ บีอังก้า, บริททานี่ และอเล็กซานเดรีย ต้องพยายามอย่างหนัก เพื่อที่ถ่ายภาพออกมาให้ดี หลังจากถ่ายภาพจบ มิสเตอร์เจย์ได้บอกกับสาวๆว่า พวกเธอจะต้องพบกับ คณะกรรมการ ต่อหน้าผู้ชม ที่ลาน โนเกีย พลาซ่า โดยกรรมการพิเศษรับเชิญคนแรกของฤดูกาลนี้ คือ นิคกี้ มินาจ อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 15
การถ่ายภาพประจำสัปดาห์นี้คือ สาวๆจะต้องถ่ายภาพบิวตี้ ช็อท กับเครื่องเพชรและอาหารทะเล โดยที่พวกเธอทุกคนจะต้องถ่ายภาพใต้กระจกที่มีน้ำด้านบน ในการถ่ายภาพ สาวๆส่วนใหญ่ทำออกมาได้ดี ในขณะที่ ริอันน่า ถูกตำหนิว่า ทำหน้าได้เพียงแค่แบบเดียว และลิซ มีข้ออ้างว่า เธอวางตัวลำบากในการถ่ายภาพ เนื่องจากคอนแทคเลนส์ของเธอเกิดเบี้ยว ซึ่งทำให้ มิสเตอร์เจย์รำคาญเป็นอย่างมาก จักรยาน
คำอื่น ๆ ที่มีความหมายว่าจักรยานนั้นรวมถึงคำว่า "bike",[7] "pushbike",[8] "pedal cycle",[9] หรือ "cycle".[10] ในยูนิโคด เลขฐานสิบหกสำหรับ "bicycle" คือ 1F6B2. และข้อความ 🚲 [11] บิกีนี
บิกีนีในยุคใหม่ทำให้เป็นที่นิยมโดยวิศวกรชาวฝรั่งเศส หลุยส์ เรอาร์ และนักออกแบบแฟชั่น ฌัก แอ็ง ณ กรุงปารีส ในปี พ.ศ. 2489 การริเริ่มนำมาใช้ก่อให้เกิดข้อขัดแย้ง และหลายประเทศทางตะวันตกมีการห้ามในบริเวณชายหาดและพื้นที่สาธารณะหลายแห่ง โดยทางสำนักวาติกันได้ประกาศให้เป็นสิ่งผิดศีลธรรม[3] บิกีนีได้รับความนิยมขึ้นโดย บรีฌิต บาร์โด และเออร์ซูล่า แอนเดรส และได้กลายมาเป็นที่ใช้กันทั่วไปในประเทศตะวันตกในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 (ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ถึง 2512) อาคารชุด
อาคารชุด หรือ คอนโดมิเนียม () เป็นที่อยู่อาศัยรูปแบบหนึ่งที่เจ้าของห้องชุดจะต้องแบ่งปันกรรมสิทธิ์หรือความเป็นเจ้าของร่วมกับเจ้าของห้องชุดอื่น ๆ ในพื้นที่ส่วนกลาง เช่น ทางเดิน บริเวณห้องโถง บันได ลิฟต์ โรงจอดรถ สระว่ายน้ำ สนามเด็กเล่น ซึ่งเจ้าของห้องทุกคนจะเป็นเจ้าของร่วมตามกฎหมาย ลักษณะของห้องในอาคารชุดจะเหมือนกับห้องอยู่อาศัย เพียงแต่เราเป็นเจ้าของห้อง ไม่ใช่ผู้เช่า บิกีนี
ในปี พ.ศ. 2542 สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ (FIVB) ได้กำหนดมาตรฐานชุดเครื่องแบบวอลเลย์บอลชายหาดให้ชุดว่ายน้ำเป็นเครื่องแบบจำเป็นสำหรับทั้งผู้ชายและผู้หญิง[143] ซึ่งทำให้เกิดความขุ่นเคืองของนักกีฬาหลายคน[144] ตามกฎระเบียบของ FIVB ผู้เล่นวอลเลย์บอลชายหาดหญิงสามารถเลือกเล่นโดยใส่ชุดกางเกงขาสั้นหรือชุดว่ายน้ำแบบชิ้นเดียว[145][146] แต่ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะใส่บิกีนี[141] ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2555 สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติประกาศอนุญาตให้ใส่กางเกงขาสั้น (ยาวไม่เกิน 3 ซ.ม. (1.2 นิ้ว) เหนือเข่า) และเสื้อมีแขนในการแข่งขันโอลิปิก ณ กรุงลอนดอน ริชาร์ด เบเกอร์ โฆษกของสหพันธ์ กล่าวว่า “มีหลายประเทศในกลุ่มที่มีเงื่อนไขทางศาสนา และวัฒนธรรม ชุดเครื่องแบบจึงต้องปรับให้ยืดหนุ่นได้กว่านี้” [147] ในช่วงการแข่งขัน อากาศในลอนดอนในช่วงปี พ.ศ. 2555 หยาวเย็นมากจนบางครั้งผู้เข้าแข่งขันต้องใส่เสื้อเชิ้ต และกางเกงเลกกิ้ง[148] ในปี พ.ศ. 2549 ในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ที่โดฮา ประเทศการ์ตา มีประเทศในกลุ่มมุสลิมเพียงประเทศเดียวในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาด เนื่องจากข้อกังวลว่าชุดเครื่องแบบไม่เหมาะสม โดยทีมอิรักปฏิเสธที่จะสวมบิกีนี[149] บิกีนี
* หมวดหมู่:1940s fashion หมวดหมู่:20th-century fashion หมวดหมู่:ประวัติศาสตร์แฟชั่น หมวดหมู่:1946 introductions หมวดหมู่:Bikini Atoll หมวดหมู่:ชุดว่ายน้ำ มิแรนดา เคอร์
ในบางสื่ออ้างว่าการถ่ายภาพให้กับนิตยสารดอลลี่ของเธอ(รวมถึงการถ่ายแบบวัย 14 ปีของมิรันดา) ประกอบไปด้วยสื่ออนาจารของสื่อมวลชล, มิเรนด้ากล่าวว่า "สื่อในเวลาที่เขาพยายามที่ยึดติดเกาะติดกับสิ่งใดๆ ที่ทำแล้วมีความเกี่ยวข้องกับสิ่งลามกอนาจาร. "ดอลลี่" เป็นเพียงนิตยสารสำหรับวัยทีนไม่ใช่นิตยสารสำหรับผู้ชาย และฉันสวมเสื้อผ้าเต็มเมื่อเป็นการถ่ายภาพเกี่ยวกับฤดูหนาว พวกเขาตอกย้ำกับบางสิ่งที่มันไม่มีอะไรเลย"
มิแรนดาเซ็นสัญญากับ ชิคเมเนทเมนต์ซิดนีย์ดิวิชั่น เธอเริ่มที่เป็นที่รู้จักเปิดเผยมากขึ้นหลังจากโฆษณาชุดเดินชายหาดที่โดดเด่นของออสเตรเลียที่อยู่ในเครือบิลาบอง, มิแรนดาเป็นนางแบบของแบรนด์ชุดเซิฟ และก็มีการทำงานให้กับแบรนด์ของ Tigerlily, Roxy, Billabong Girls, และ One Teaspoon. เป็นการเพิ่มโปรไฟล์ของเธอในตลาดออสเตรเลียและตลาดในเอเชีย, หลังจากที่มิแรนดาย้ายมาที่เมืองนิวยอร์ก เธอกลายเป็นเจ้าของร่วมกับ Bowery Ballroom. เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น
ชุดนักเรียนชั้นมัธยมประกอบด้วยชุดเครื่องแบบทหารสำหรับเด็กผู้ชายและชุดกะลาสีสำหรับเด็กผู้หญิง ชุดเหล่านี้มีต้นกำเนิดมาจากชุดทหารในยุคเมจิ ซึ่งลอกแบบมาจากชุดนาวีของยุโรป ปัจจุบันยังคงมีการใช้ชุดเหล่านี้อยู่ หลายโรงเรียนเปลี่ยนไปใช้ชุดตามโรงเรียนสอนศาสนาของตะวันตก ชุดของผู้ชายประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว เนคไท เสื้อแจ๊คเก็ตที่มีตราโรงเรียน และกางเกงขายาว (มักเป็นคนละสีกับเสื้อแจ๊คเก็ต) ชุดผู้หญิงประกอบด้วยเสื้อสีขาว เนคไท เสื้อแจ๊คเก็ตที่มีตราโรงเรียน และกระโปรงตาหมากรุก เค้กบายดิโอเชียน
มิวสิกวิดีโอเพลง "เค้กบายดิโอเชียน" กำกับโดยแบล็กคอฟฟี และจีจี เฮอดีด ออกฉายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 คริสตินา การิบัลดิ จาก"เอ็มทีวี" เขียนว่า "ดีเอ็นซีอี ได้แก่ โจ จู ลี โคล วิตเทิล และแจ็ก ลอว์เลส แสดงเพลงอยู่หน้าเค้กก้อนใหญ่บนชายหาด หลังจากนั้นไม่นาน ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งสวมชุดบิกินีมาร่วมกับ 'ทีมดีเอ็นซีอี' สร้างฟองสบู่และเอาเค้กป้ายหน้ากันขณะที่เขาพบคู่แข่ง ได้แก่ เดอะแฟตจูว" วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2014
วิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ 2014 (อังกฤษ: Victoria's Secret Fashion Show 2014) เป็นการแสดงวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์ประจำปีที่ได้รับการสนับสนุนจากวิกตอเรียส์ซีเคร็ต แบรนด์ชุดชั้นในและชุดนอน วิกตอเรียส์ซีเคร็ตใช้เพื่อเป็นการโปรโมตและทำการตลาดสินค้า โดยการแสดงมีนางแบบชั้นนำของโลก เช่น นางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ต เช่น อาดรียานา ลีมา, อาเลซังดรา อังบรอซียู, คาร์ลี คลอสส์, ลินด์ซีย์ เอลลิงสัน, กันดิส สวาเนปุล, เดาท์เซน โครส์, ลิลี ออลดริดจ์, และเบฮาตี ปรินส์ลัว อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 21
วันรุ่งขึ้น พวกเขาถูกพาไปยัง ชายหาด และได้พบกับ เคลลี่ ครูโทน และ ยู ไซ ที่จะมาเป็นผู้กำกับการถ่ายภาพให้แก่พวกเขาในทุกๆการถ่ายภาพของฤดูกาลนี้ หลังจากนั้น พวกเขาจึงไปถ่ายภาพในชุดว่ายน้ำ แบบเดี่ยวทีละคน ก่อนที่จะรวมกัน แล้วนอนบนผืนทราย โดยถ่ายภาพเป็นกลุ่มขนาดใหญ่ บิกีนี
ชุดว่ายน้ำมักแสดงในชุดเสื้อผ้าของจีออร์จีโอ อาร์มานี Dolce & Gabbana และ พอลสมิท โดยมักเป็นสีดำ และเล็กพอดีตัว กลับไปสู่รูปแบบในยุคปี พ.ศ. 2473 และ 2483 โฆษณาของ จานนี เวอร์ซาเช แสดงภาพผู้เล่นน้ำในไมอามีที่ดูสง่างามตัดกับชุดว่ายน้ำกึ่งกีฬา กางเกงขาสั้นเหนือเข่าตัวหลวมสีสดใส หรือกางเกงขาสั้น ดีไซเนอร์ชาวกรีก นิโคส อโพสโตพูลูส ออกแบบชุดที่แตกต่างออกไป (สำหรับทั้งสองเพศ แต่เน้นไปที่ผู้ชาย) เพื่อสร้างสรรค์โครงสร้างร่างกาย ตัดและเย็บติดเข้ากับโครงร่างและลักษณะของเพศ[177] บิกีนีส่วนบนของผู้ชายก็มีปรากฏ[178] อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 19
ในการถ่ายภาพประจำสัปดาห์ สาวๆจะได้ถ่ายแฟชั่นแนว สตีมพังค์ ซึ่งต้องถ่ายร่วมกับนกฮูก ที่ชื่อ กรูวี่ และมีฉากเป็นสถานีรถไฟ บริททานี่ ได้ถาม ไบรอันบอย เกี่ยวกับปฏิกิริยาของเขา ระหว่างการตัดสินครั้งก่อน เธอจึงได้รับคำตอบที่ชัดเจน และเธอยังได้รับการตอบที่ดี จากการถ่ายภาพด้วย ในขณะที่ ลอร่า ถ่ายภาพออกมาได้อย่างสวยงาม และสมบูรณ์แบบ คริสติน มีปัญหาในการทำงานร่วมกับ นกฮูก เธอจึงต้องพยายามอย่างหนักในการถ่ายภาพ วิกทอเรีย สร้างเรื่องราวเป็นพื้นหลังในการถ่ายภาพ แต่ก็ยังไม่สามารถถ่ายภาพออกมาให้ดีได้ และอีวอน ที่จะต้องถูกเปลี่ยนกระโปรง ในระหว่างการถ่ายภาพ เธอจึงได้แลบลิ้นและทำท่าไม่พอใจออกมา ไบรอันบอยจึงได้ตำหนิการกระทำของเธอ จึงเกิดการโต้เถียงระหว่างเธอกับเขา หลังจากเกิดความตึงเครียด เธอจึงได้ไปขอโทษ ไบรอันบอย ในภายหลัง กางเกงขาสั้น
กางเกงขาสั้น คือเครื่องแต่งกายที่เป็นผ้าสองส่วน ทั้งผู้หญิงและผู้ชายมักสวมใส่หุ้มร่างกายส่วนเชิงกราน รอบเอว และคลุมขาท่อนบน บางครั้งอาจยืดลงมาถึงใต้เข่าก็มี แต่จะไม่คลุมทั้งขา ถุงยางอนามัย
ถุงยางอนามัย (อังกฤษ: condom) เป็นอุปกรณ์ประเภทสิ่งกีดขวางที่ใช้ระหว่างร่วมเพศเพื่อลดโอกาสการตั้งครรภ์หรือการติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ มีทั้งสำหรับเพศหญิงและเพศชาย เมื่อใช้อย่างถูกต้องทุกครั้งที่ร่วมเพศ ผู้หญิงที่คู่นอนใช้ถุงยางอนามัยชายมีอัตราการตั้งครรภ์อยู่ที่ 2% ต่อปี โดยมีอัตราการตั้งครรภ์เมื่อใช้แบบทั่วไปอยู่ที่ 18% ต่อปี การใช้ถุงยางอนามัยลดโอกาสการติดโรคหนองในแท้, โรคหนองในเทียม, เชื้อทริโคโมแนส, เชื้อไวรัสตับอักเสบ บี, โรคเอดส์ และซิฟิลิส กิโมโน
กิโมโนประกอบด้วยเสื้อนะงะงิ (長着) ซึ่งมีลักษณะเป็นคลุมขนาดยาวที่มีแขนเสื้อที่มีความกว้างมาก และสายโอบิ (帯) ซึ่งใช้รัดเสื้อคลุมนี้ให้อยู่คงที่ ชุดกิโมโนทั้งของหญิงและชายเมื่อใส่แล้วจะพรางรูปของผู้สวมใส่ไม่ให้เห็นสัดส่วนที่แท้จริง ชุดกิโมโนของผู้หญิงโสดเป็นกิโมโนแขนยาว ลวดลายที่นิยมคือลายดอกซากุระ กิโมโนของผู้หญิงแต่งงานแล้วจะเป็นกิโมโนแขนสั้นสีไม่ฉูดฉาดมาก เฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์
นอกจากนี้เฮเลน่าก็เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งซึ่งมีความเป็นตัวของตัวเองสูงไม่แพ้กัน เธอมักจะปรากฏตัวในงานต่างๆด้วยเสื้อผ้าหน้าผมสุดแหวกแนวไม่แคร์สังคม เธอกล่าวว่าเธอจะไม่มีทางซื้อเสื้อผ้ามาเพื่อใส่ครั้งเดียวแล้วทิ้งอย่างแน่นอน เธอชอบชุดที่ใช้ได้จริงและประยุกต์ได้หลากหลายมากกว่า และยังกล่าวอีกว่าแฟชันคือเรื่องของความสนุก การได้แต่งตัวในแบบของตัวเองหรือแบบที่ตนเองอยากใส่โดยไม่จำเป็นต้องสนใจใครก็คือความสนุกอย่างหนึ่ง ซึ่งบางครั้งเธอก็ให้ลูกๆมาร่วมสนุกกับเธอด้วยการให้พวกเค้าช่วยแต่งตัวให้เธออีกด้วย ถึงแม้การแต่งกายออกงานของเธอจะแปลกแหวกแนวประหนึ่งเลดี้กาก้า (ซึ่งเธอเคยแซวตัวเองขำๆว่าเป็น เลดี้ฮาฮ่า) และมักจะถูกกูรูแฟชั่นวิพากษ์วิจารณ์อยู่เสมอ แต่เธอกลับเป็นนักแสดงที่มีโอกาสขึ้นปกนิตยสารแฟชั่นชื่อดังมาแล้วมากมายทั้งในอังกฤษ อเมริกา อิตาลี่ ญี่ปุ่นและอีกหลายๆประเทศ รวมถึงการเล่นโฆษณาและเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับแบรนด์ชั้นนำอย่าง มาร์ก จาคอบส์, ปราด้า, ไดเอ็ท โค้ก เป็นต้น
ล่าสุดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ปี 2014 สำนักข่าว E! Online ได้ออกมาเปิดเผยว่าเธอและทิม เบอร์ตัน ได้ตกลงแยกทางกันด้วยดีแล้ว โดยทั้งคู่จะยังคงความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันและช่วยกันเลี้ยงลูกทั้ง 2 คนในฐานะพ่อและแม่ต่อไป บิกีนี
ปี พ.ศ. 2540 เจมี่ ฟอกซ์ นางงามแมริแลนด์ กลายเป็นผู้เข้าประกวดคนแรกใน 50 ปี ที่เข้าแข่งในชุดว่ายน้ำสองชิ้นในช่วงการประกวดชุดว่ายน้ำรอบคัดเลือกของเวทีการประกวดมิสอเมริกา.[78] ถึงแม้ว่าชุดว่ายน้ำแบบชิ้นเดียวจะกลับมานิยมในช่วงปี พ.ศ. 2531 และ พ.ศ. 2541[79] บริษัทของเรอาร์ปิดลงในปี พ.ศ. 2531[80] สี่ปีหลังจากที่เขาเสียชีวิต[81] ในช่วงปลายศตวรรษ บิกีนีกลายเป็นชุดว่ายน้ำที่ได้รับความนิยมสูงสุดทั่วโลก โอลิวิเย่ร์ เซราท นักประวัติศาสตร์ด้านแฟชั่นชาวฝรั่งเศสกล่าวถึงเหตุนี้ว่าเป็นเพราะ “พลังของผู้หญิง ไม่ใช่พลังของแฟชั่น” เขาอธิบายว่า “การปลดปล่อยเป็นอิสระของชุดว่ายน้ำมักถูกเชื่อมโยงไปยังการปลดปล่อยสู่อิสรภาพของผู้หญิง”[5] ถึงแม้แบบสำรวจหนึ่งจะชี้ว่าบิกีนีร้อยละ 85 ไม่เคยสัมผัสกับน้ำเลย[82] เหล่านักแสดงสาวในภาพยนตร์แอคชั่น นางฟ้าชาลี Full Throttle และBlue Crushได้สร้างให้ชุดว่ายน้ำสองชิ้นกลายเป็น “ความเท่าเทียมในสหศวรรษกับชุดเกราะ” จีน่า เบลลาฟอนเต้ กล่าวในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์[32] โยนี
แคมใหญ่, แคมเล็กและกลีบคลุมปุ่มกระสัน (clitoral hood) เป็นกำเนิดเดียวกันกับถุงอัณฑะ (scrotum), ผิวหนังรอบองคชาต (shaft skin of the penis) และหนังหุ้มปลายองคชาต (foreskin) ตามลำดับ การประกวดความงาม
ความต้องการสำหรับผู้เข้าแข่งขันที่จะสวมใส่ชุดว่ายน้ำเป็นด้านการโต้เถียงของการแข่งขันต่างๆ การถกเถียงกันมากขึ้นด้วยความนิยมเพิ่มขึ้นหลังจากที่บิกินี่ 1946 บิกินี่เป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับการประกวดมิสอเมริกา 1947 เพราะโรมันคาทอลิกประท้วงได้ เมื่อการประกวดมิสเวิลด์เริ่มขึ้นเมื่อปี 1951 มีเสียงโห่ร้องเมื่อผู้ชนะได้สวมมงกุฎในชุดบิกินี่ พระสันตะปาปาปิอุสประณามการขึ้นครองบัลลังก์เป็นบาป และประเทศที่มีประเพณีทางศาสนาขู่ว่าจะให้ตัวแทนถอนตัวในการประกวด บิกินี่ถูกแบนสำหรับการแข่งขันในอนาคตและอื่น ๆ มันยังไม่ถึงปลายยุค 90 ที่พวกเขาได้รับอนุญาตอีกครั้ง แต่ยังก่อให้เกิดการโต้เถียงกันเมื่อมีการแข่งขันในประเทศที่ บิกินี่ (หรือชุดว่ายน้ำทั่วไป) สังคมไม่ชอบ ยกตัวอย่างเช่น 2003 Vida Samadzai จากอัฟกานิสถานทำให้เกิดความโกลาหลในประเทศบ้านเกิดของเธอเมื่อเธอเข้าร่วมการประกวดนางงามโลกในชุดบิกินี่ ในปี 2013 รอบชุดว่ายน้ำของการประกวดมิสเวิลด์ถูกทิ้งเพราะการประท้วงของชาวมุสลิมในบาหลี (อินโดนีเซีย) ซึ่งการแข่งขันเกิดขึ้น และในปี 2014 การแข่งขันในรอบชุดว่ายน้ำของมิสเวิลด์ ยกเลิกการจัดประกวด ชุดกีฬาฟุตบอล
ในกีฬาฟุตบอล ชุดกีฬา หมายถึง อุปกรณ์มาตรฐานและเครื่องแต่งกายของนักฟุตบอล ในภาษาอังกฤษ สำเนียงบริเตนใช้คำว่า "kit" หรือ "strip" และสำเนียงอเมริกันใช้คำว่า "uniform" ตามกติกานั้นกำหนดให้ใช้ชุดกีฬา และห้ามไม่ให้สวมใส่สิ่งที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อตนเองและผู้เล่นอื่น ในการแข่งขันแต่ละแห่งนั้นอาจระบุเงื่อนไขเฉพาะ เช่น กฎบังคับด้านขนาดของโลโก้ที่แสดงบนเสื้อและกล่าวว่า ในการแข่งขันแต่ละนัดระหว่าง 2 ทีมนั้น หากสีของชุดกีฬาเหมือนหรือคล้ายกัน ทีมเยือนจะต้องเปลี่ยนไปเป็นอีกชุด แบรคิโอพอด
แม้ว่าหอยกาบคู่และแบรคิโอพอดจะมีลักษณะภายนอกละม้ายคล้ายคลึงกัน แต่ที่แท้จริงแล้วมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเจน โดยปรกติแล้วหอยกาบคู่จะมีระนาบสมมาตรอยู่ระหว่างเปลือกฝาทั้งสอง ขณะที่แบรคิโอพอดจะมีระนาบสมมาตรแบบสมมาตรด้านข้าง คือระนาบสมมาตรจะตั้งฉากกับแนวหับเผย (hinge) เปลือกฝาทั้งสองของแบรคิโอพอดแตกต่างกันทั้งขนาดและรูปร่าง หอยกาบคู่ใช้กล้ามเนื้อแอดดักเตอร์ในการทำให้เปลือกฝาทั้งสองมาปะกบกันและจะเปิดอ้าออกโดยใช้ลิกาเมนต์ด้านนอกหรือด้านในทันทีที่กล้ามเนื้อแอดดักเตอร์คลายตัว ขณะที่แบรคิโอพอดใช้กล้ามเนื้อดิดักเตอร์ด้านในดึงให้ฝาทั้งสองเปิดออก และจะปิดปะกบเข้าหากันด้วยกล้ามเนื้อแอดดักเตอร์  บียอนเซ่ โนวส์
โนวส์เป็นที่รู้จักกันในเรื่องสัญลักษณ์ของเพศ[72][73] ตามที่เธอได้พูดไว้ว่า "ฉันชอบที่จะแต่งตัวเซ็กซี่และทำตัวเองให้เหมือนสตรีทั่วไป" แต่เธอก็ได้บอกว่าการแต่งตัวบนเวทีก็ "สำหรับการแสดงบนเวทีเท่านั้น"[74] เนื่องจากเธอเป็นคนที่ชื่นชอบและหลงใหลในแฟชั่น โนวส์ได้ผสมผสานองค์ประกอบของศิลปะกับมิวสิกวิดีโอและการแสดงของเธอ แฟชั่นดีไซเนอร์ชาวอิตาเลียน โรเบอร์โต คาวาลลิ กล่าวไว้ว่า "เธอจะใช้สไตล์ที่แตกต่างกัน พยายามให้เข้าดนตรีในขณะแสดง"[75] นิตยสาร พีเพิล ได้จัดให้โนวส์เป็นคนดังที่มีแต่งตัวได้ดีที่สุดในปี 2007[76] แม่ของโนวส์ได้เขียนหนังสือในปี 2002 โดยชื่อว่า เดสทินีส์สไตล์: บูตีลิเชียสแฟชั่น, บิวติฟูล์แอนด์ไลฟ์สไตล์ซีเครตฟรอมเดสทินีส์ไชลด์ เป็นบันทึกที่ว่าแฟชั่นมีส่วนต่อความสำเร็จของเดสทินีส์ไชลด์มากแค่ไหน[77] ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์
"...เสื้อผ้าที่เรารับจากโรงงานอื่นมาทำ รับต่อกันมาหลายทอด ตัวหนึ่งทำ 20-30 ขั้นตอน แต่เราได้ค่าแรงตัวละ 16 บาท ซึ่งมันน้อยมาก ถ้าเรารับเองทำเอง ไม่ต้องผ่านใคร ชีวิตความเป็นอยู่ของเราน่าจะดีกว่านี้..." (สุนี นามโส, สมาชิก"กลุ่มโซลิดาริตี้") บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
นอกจากนี้ สมาชิกวงทุกคนยังมีข้อพึงปฏิบัติตามเป็นจำนวนมาก อาทิเช่น การห้ามทำศัลยกรรม ห้ามถ่ายแบบแฟชั่นแนวเซ็กซี่ ห้ามถ่ายรูปคู่ร่วมกับผู้อื่นในที่สาธารณะ ฯลฯ รวมไปถึงธรรมเนียมปฏิบัติบางข้อที่ไม่ปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษร เช่น การห้ามมีความรัก ซึ่งธรรมเนียมเหล่านี้ จิรัฐได้กล่าวไว้ว่าเป็นผลพวงมาจากมาจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น และเป็นการตอบสนองจุดประสงค์ที่ต้องการให้วงมีภาพลักษณ์ที่ดีต่อเยาวชน[173][174] ถุงยางอนามัย
ถุงยางอนามัยธรรมดามักจะใช้ได้กับองคชาตเกือบทุกแบบ โดยอาจให้ความสบายหรือมีความเสี่ยงที่จะหลุดไม่เท่ากัน ผู้ผลิตถุงยางอนามัยหลายรายวางขายขนาดใหญ่หรือเล็กพิเศษ ผู้ผลิตบางรายยังขายถุงยางอนามัยขนาดตามสั่ง โดยอ้างว่าเชื่อถือได้มากกว่า ทำให้รู้สึกดีกว่า และใส่สบายกว่า บางงานวิจัยพบว่าองคชาตขนาดใหญ่กว่าและถุงยางอนามัยขนาดเล็กกว่ามีความสัมพันธ์กับโอกาสการรั่วของถุงยางที่เพิ่มขึ้นและอัตราการลื่นหลุดที่ลดลง ทว่าการทดลองอื่นยังไม่มีข้อสรุปที่ชัดเจน ชุดชั้นในสตรี
ชุดชั้นในถูกออกแบบด้วยผ้าให้มีความยืดหยุ่น และตกแต่งสวยงาม เช่น ไลคร่า ไนลอน (ไนลอนสามล้อ) เส้นใยสังเคราะห์ แพรซาติน ลูกไม้ ผ้าไหม ผ้าเชียร์ สิ่งทอ ชุดชั้นในผ้าฝ้ายหรือผ้าสังเคราะห์บางชนิดก็เป็นชุดชั้นในสตรี ถุงน่อง
ถุงน่อง คือเครื่องแต่งกายแบบยางยืดที่ใช้ใส่เพื่อคลุมเท้าและขาส่วนล่างได้พอดี มีหลากหลายสี หลากหลายรูปแบบ มีลักษณะโปร่งใส ถุงน่องเป็นที่นิยมสวมใส่เป็นแฟชั่นความงามของผู้หญิง อาจใส่เพื่อเพิ่มความอบอุ่น 
ร้อยปีหลังคริสตกาล ผู้ชายชาวโรมันนิยมสวมถุงเท้าทำด้วยผ้าสูงถึงหน้าแข้ง เรียกว่า 'อูโด' (udo หรือ udoenes เมื่อเป็นพหูพจน์) ต่อมาช่างเสื้อก็ตัดให้ยาวขึ้นถึงเข่า และจะสวมกับรองเท้าบู๊ตเสมอ ถ้าผู้ชายคนใดสวมอูโดโดยไม่สวมบู้ต ก็จะถูกตำหนิและถูกล้อเลียนว่าเป็นผู้ชายไม่แท้
น่าเสียดายที่ประวัติศาสตร์บันทึกเรื่องนี้เอาไว้ไม่ละเอียดนักจึงไม่มีหลักฐานอธิบายว่าทำไมต่อมาการล้อเลียนผู้ชายที่สวมถุงน่องจึงหมดไป จนถุงน่องกลายมาเป็นเครื่องแต่งกายของผู้ชายไปเลยในคริสต์ศตวรรษที่ ๔ ถุงน่องผ้าลินินสีขาวเป็นส่วนหนึ่งของชุดที่พระในศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกสวมในพิธีชุมนุมสวด หลักฐานที่สำคัญก็คือภาพโมเสกในโบสถ์ที่ทำขึ้นในศตวรรษต่อมาที่แสดงให้เห็นว่าทั้งพระคริสต์และฆราวาสของจักรวรรดิโรมันนิยมสวมถุงน่องกัน
ความนิยมอย่างจริง ๆ จัง ๆ เริ่มในศตวรรษที่ ๑๑ ซึ่งถุงน่องวิวัฒนาการมาเป็นกางเกงแทนที่จะเป็นถุงสองข้าง เมื่อวิลเลียมผู้ชนะสิบทิศ ยกทัพข้ามช่องแคบอังกฤษใน ปี ค.ศ. ๑๐๖๖ และปราบดาภิเษกเป็นกษัตริย์นอร์มันแห่งอังกฤษ พระราชโอรสของพระองค์โปรดการสวมกางเกงถุงน่อง (ลักษณะไม่ต่างจากถุงน่องที่นิยมกันในปัจจุบันนัก) ราคาแพง จนถึงศตวรรษที่ ๑๔ ถุงน่องเริ่ม 'เปิดเผย' รูปร่างที่อยู่ภายใต้ถุงน่องนั้นอย่างชัดเจน โดยเฉพาะในหมู่วัยรุ่นซึ่งนิยมแบบและสีแปลก ๆ จนผู้เคร่งศาสนาพากันประณามว่าไม่สุภาพ
ในปี ค.ศ. ๑๕๖๑ พระนางเจ้าอลิชาเบธทรงสวมถุงน่องผ้าไหม ซึ่งนับเป็นถุงน่องผ้าไหมคู่แรกของโลก และทรงสวมแต่ถุงน่องชนิดนี้ต่อมาตลอดพระชนมายุของพระองค์ ต่อมาในปี ค.ศ. ๑๕๘๙ มีผู้ริเริ่มทำถุงน่องด้วยเครื่องจักร โดยใช้ด้ายเดี่ยวถักทอผ่านชุดกระสวย อันเป็นวิทยาการที่บุกเบิกวงการอุตสาหกรรมชุดสั้นใน
ส่วนถุงน่องไนลอนอย่างที่ใช้กันทุกวันนี้ เริ่มมีขึ้นเป็นทางการเมื่อวันที่ ๑๕ พฤษภาคม ค.ศ. ๑๙๔๐ ก่อนหน้านั้นบริษัทเคมีชื่อดูปอง ประกาศความสำเร็จในการค้นพบไนลอน ซึ่งเป็นความหวังใหม่แก่วงการอุตสาหกรรมชุดชั้นใน เพราะช่วงนั้นเกิดการขาดแคลนผ้าไหมอย่างหนัก บริษัทดูปองได้สั่งให้โรงงานต่าง ๆ ทำถุงน่องด้วยไนลอน แล้วเก็บไว้จนกว่าจะถึงวันที่ ๑๕ พฤษภาคม 'วันไนลอน' จึงนำออกขายตามห้างร้านต่าง ๆ สตรีทั่วอเมริกาต่างตื่นเต้นเฝ้ารอวันนี้ ประวัติศาสตร์แฟชั่นบันทึกว่าไม่เคยมีสินค้าอุปโภคชนิดใดที่สร้างความฮือฮาได้เท่านี้ แผนกชุดชั้นในของห้างร้านบางแห่งเกือบถึงขั้นจลาจล ประมาณว่าถึงสิ้นปีนั้น ถุงน่องผู้หญิงขายได้ถึง ๓๖ ล้านคู่ ตัวเลขอาจมากกว่านี้ด้วยซ้ำถ้ามีถุงน่องป้อนตลาดเพิ่มขึ้น ถุงน่องขาเรียว
จากเครื่องแต่งกายของพระมาเป็นชุดนักรบและแฟชั่นของวัยรุ่นชาย ถุงน่องกลายเป็นอาภรณ์เฉพาะของผู้หญิงได้อย่างไร
นักประวัติศาสตร์แฟชั่นไม่แน่ใจนัก เป็นไปได้ว่าในอดีตผู้หญิงอาจสวมถุงน่องด้วยเช่นกัน แต่กระโปรงยาวปิดขาจึงทำให้มองไม่เห็น หลักฐานแน่ชัดที่บอกว่าในอดีตผู้หญิงสวมถุงน่อง ก็คือในศตวรรษที่ ๑๖ หนึ่งในบรรดาของกำนัลจากอังกฤษถึงราชินีแห่งสเปนนั้นเป็นถุงน่อง แต่เอกอัครราชทูตสเปนแสดงความไม่พอใจต่อของกำนัลชิ้นนั้น และบอกให้นำกลับไป คงเป็นเพราะถุงน่องเป็นเรื่องส่วนตัวของผู้หญิงนั่นเอง
ผิดกับในสมัยนี้ที่เห็นผู้หญิงใส่ถุงน่องกันทั่วไป ด้วยสีสันและลวดลายหลากหลาย... ดูเพลิดเพลินมิใช่น้อย เดสทินีส์ไชลด์
เดสทินีส์ไชลด์ () เป็นวงหญิงล้วนแนวอาร์แอนด์บี และป็อป มีสมาชิกคือ นักร้องนำ บียอนเซ่ โนวส์ เคลลี โรว์แลนด์ และ มิเชลล์ วิลเลียมส์ ออกผลงานอัลบั้มหลัก 4 สตูดิโออัลบั้ม และ มีซิงเกิลอันดับ 1 ในอเมริกา 4 ซิงเกิล รวมทั้งออกผลงานเดี่ยวแล้ว พวกเธอมียอดขาย 50 ล้านชุดทั่วโลก และ 17.5 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา และจากการอ้างโดยเวิลด์มิวสิกอวอร์ดส พวกเธอเป็นกลุ่มศิลปินหญิงที่ขายดีที่สุดตลอดกาล นิตยสารบิลบอร์ดจัดอันดับศิลปินกลุ่ม 3 คน พวกเธอก็เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ดนตรีที่ดีที่สุดตลอดกาล  บิกีนี
เดอะการ์เดียนรายงานว่า ภาพของบาร์โดทำให้ เซนต์โทรเปส กลายเป็นเมืองหลวงแห่งบิกีนีของโลก โดยมีบาร์โดเป็นต้นแบบของสาวงามในชุดว่ายน้ำแห่งเมืองกาน ภาพถ่ายของบาร์โดช่วยส่งให้งานเทศกาลเป็นที่รู้จัก ขณะเดียวกันงานเมืองงานก็ถือเป็นจุดหักเหสำคัญของหน้าที่การงานของเธอในปี พ.ศ. 2495 บาร์โดใส่บิกีนีในภาพยนตร์ Manina, the Girl in the Bikini (พ.ศ. 2495 ฉายประเทศฝรั่งเศสในชื่อ Manina, la fille sans voiles) ซึ่งเป็นที่กล่าวขวัญด้วยชุดว่ายน้ำของเธอที่ดูจะเกินควรไป ในปี พ.ศ. 2496 ที่งานเทศกาลเมืองกาน บาร์โด มาร่วมงานพร้อมสามีและผู้จัดการ โรเจอร์ วาดิม ได้รับความสนใจจากช่างภาพด้วยการสวมบิกีนีบนชายหาดทางตอนใต้ของฝรั่งเศส นิตยสารโว้ก เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2496 ลงภาพชุดโดยบริษัทแคลิฟอร์เนีย ไมว่าจะเป็น โคลด์ ออฟ แคลิฟอร์เนีย คาลเท็กซ์ แคทาลิน่า แอนด์ โรส แมรี่ รีดส์ เพลงของไบรอัน ไฮแลนด์ "Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini" ขึ้นอันดับ 1 ของ ชาร์ตบิลบอร์ด ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2503 บอกเล่าเรื่องราวของหญิงสาวที่เขินอายที่จะใส่บิกีนีบนชายหาดโดยคิดว่ามันโป๊เปลือยเกินไป นิตยสารเพลย์บอย ขึ้นปกชุดบิกีนีเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2505 นิตยสารสปอร์ต อิลัสเตรท ฉบับชุดว่ายน้ำ ได้เปิดตัวในสองปีต่อมาด้วยปกของ บาเบ็ทท์ มาร์ช ในชุดบิกีนีสีขาว บิกีนี
ที่เมืองหูหลูเต่า ในเขตมณฑลเหลียวหนิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ได้สร้างสถิติโลกจากการเดินพาเหรดบิกีนีที่ใหญ่ที่สุดในปี พ.ศ. 2555 ด้วยผู้ร่วมงาน 1,085 คน และมีการถ่ายรูปผู้หญิง 3,090 คน[83][84] เบ็ธ ดินคัฟ ชาร์ลตัน ผู้ร่วมวิจัยแห่งสถาบัน Costume Institute of the Metropolitan Museum of Art กล่าวว่า “บิกีนีแสดงถึงการก้าวกระโดดทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับความตระหนักถึงร่างกาย ข้อคำนึงทางศีลธรรม และทัศนคติทางเพศ” [32] ในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2543 บิกีนีกลายเป็นธุรกิจทีสร้างรายได้ 811 ล้านดอลลลาร์ต่อปี อ้างอิงจาก NPD Group บริษัทด้านข้อมูลผู้บริโภคและธุรกิจค้าปลีก,[85] และได้จุดประกายให้เกิดธุรกิจใหม่ เช่น บิกีนีแวกซ์ และ การทำผิวสีแทน[86] ดิอะเมซิ่งเรซ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์อเมริกัน)
ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 10 - 12 ทีม ใน ดิ อะเมซิ่ง เรซ จะเป็นทีมผู้เข้าแข่งขันสองคนที่รู้จักกันมาก่อนแล้ว (ยกเว้นหนึ่งครั้งในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา คือ ดิ อะเมซิ่ง เรซ 8 ที่เป็นการแข่งขันเป็นครอบครัวทีมละ 4 คน) จากจำนวนทีมที่เข้าแข่งขันทั้งหมด ทีมที่เข้าแข่งขันล้วนแสดงให้เห็นถึงสถิติของอายุ การเข้ากันทางเพศ และความสัมพันธ์ที่แตกต่างกัน ความสัมพันธ์ในการแข่งขันที่พบเห็นเช่นคู่แต่งงานที่แต่งงานกันมานานแล้ว คู่พี่น้อง (รวมถึงแฝด) คู่พ่อแม่ (รวมถึงหลานกับปู่ย่าตายาย) เพื่อน (เพื่อนร่วมห้อง, เพื่อนนักศึกษา, เพื่อนรักซึ่งเป็นเพศเดียวกัน, เพื่อนในโรงเรียนมัธยม, เพื่อนที่คบกันมานาน และเพื่อนในลักษณะอื่น ๆ) คู่รักโรแมนติก (ทั้งรักต่างเพศ และ รักเพศเดียวกัน) รวมไปถึงคู่สามีภรรยาที่เพิ่งเดทกันหรือแยกกันอยู่ กลไกความสัมพันธ์ในหลายด้านระหว่างสมาชิกในทีม ในระหว่างการแข่งขันเป็นหนึ่งในจุดสนใจของรายการ สมาชิกในทีมจะต้องแข่งขันร่วมกัน โดยไม่สามารถแยกกันได้ (ยกเว้นคำสั่งบอกให้ทำเป็นเวลาชั่วคราว) หากมีสมาชิกของทีมบาดเจ็บและไม่สามารถจบการแข่งขันได้ ทีมจะต้องถูกทำโทษ (เช่นมาร์แชลล์กับแลนซ์ในซีซั่นที่ 5) สมาชิกในทีมทั้งสองคนยังจะต้องเข้ามาที่จุดหยุดพักด้วยกันเพื่อเช็กอิน[1] ทิศทางในการแข่งขันหลายอย่างเช่น ตัวผู้เข้าแข่งขันเอง การออกอากาศการแข่งขัน การโปรโมตการแข่งขันและการสนทนาระหว่างฟิลกับทีมที่ถูกคัดออกนั้น จะเป็นตัวเน้นผลกระทบของความสัมพันธ์ระหว่างการแข่งขัน แรกเริ่มแล้วผู้สมัครในการแข่งขันจะต้องรู้จักและมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันมาอย่างน้อย 3 ปี และผู้เข้าแข่งขันในคนละทีมกันจะต้องไม่รู้จักกันมาก่อนแล้ว ซึ่งจะทำให้มีการออกอากาศความสัมพันธ์ในทีมได้อย่างถูกต้องโดยที่ไม่ต้องยุ่งยากกับความสัมพันธ์ระหว่างทีม เกอิชา
เกอิชาไม่ใช่โสเภณี แม้ว่าในอดีตจะมีการขายพรหมจารีอย่างถูกต้อง และเกอิชาก็ไม่จำเป็นต้องมีเพศสัมพันธ์กับลูกค้า แม้ว่าลูกค้าจะจ่ายเงินซื้อเพื่อการนี้ก็ตาม เกอิชากับโสเภณีมีความแตกต่างพอสมควร โดยสังเกตอย่างง่ายจากการแต่งตัว โดยที่โสเภณีจะมีสายโอบิผูกชุดที่สามารถแกะได้จากข้างหน้า เพื่อความสะดวกในถอดชุดออกออก เครื่องประดับของเหล่าหญิงโสเภณีมีความงดงาม หรูหรา ฟู่ฟ่า ในขณะที่เกอิชามีผ้าโอบิผูกจากข้างหลังตามชุดกิโมโนทั่วไป เครื่องประดับนั้นจะเรียบง่ายแต่แสดงออกถึงความสวยงามตามธรรมชาติ ในรูปแบบของศิลปะได้อย่างดีทีเดียว บิกีนี
เออร์ซูล่า แอนเดรส สวมบทบาทฮันนีไรเดอร์ ในปี พ.ศ. 2505 ในภาพยนตร์เจมส์บอนด์ ดร.โน สวมบิกีนีสีขาวซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักว่า “ดร.โน บิกีนี” ได้รับการพูดถึงว่าเป็นบิกีนีที่มีชื่อเสียงที่สุดตลอดกาล และเป็นสัญลักษณ์ในโลกภาพยนตร์ และประวัติศาสตร์วงการแฟชั่น[67][68][69] แอนเดรสกล่าวว่าเธอเป็นหนี้บุญคุณบิกีนีขาวชุดนั้น “บิกีนีชุดนี้ทำให้ฉันประสบความสำเร็จ จากการแสดงเป็นสาวบอนด์ ในภาพยนตร์ ดร.โน ฉันได้มีอิสระที่จะเลือกบทบาทการแสดงในอนาคต และยังได้รับอิสระทางการเงินอีกด้วย” [67][70] ในปี พ.ศ. 2544 แอนเดรส ขาย ดร.โน บิกีนี ที่เธอใส่ในภาพยนตร์ในงานประมูลชุดไปด้วยราคา 35,000 ปอนด์ (61,500 ดอลลาร์สหรัฐ) ในปี พ.ศ. 2508 หญิงคนหนึ่งกล่าวกับนิตยสารไทม์ ว่า “เกือบจะถือว่าโบราณ ถ้าไม่ใส่บิกีนี” จากนั้นสองปีต่อมา นิตยสารก็เขียนว่า หญิงสาวร้อยละ 65 ให้การยอมรับบิกีนี[61] ราเควล เวลซ์ ใส่บิกีนีหนังกวางในภาพยนตร์ in One Million Years B.C. (พ.ศ. 2509) ซึ่งส่งให้เธอดังเป็นสาวโปสเตอร์ทันที บทบาทของเธอในบิกีนีขนสัตว์ส่งให้เธอเป็นสัญลักษณ์ในแวดวงแฟชั่น และรูปภาพของเธอในชุดบิกีนีกลายเป็นภาพโปสเตอร์ที่ขายดีที่สุด[83] เวลซ์ ปรากฏกายในโฆษณาในฐานะ “ผู้สวมใส่บิกีนีชุดแรกของมวลมนุษยชาติ” และต่อมาบิกีนีขนสัตว์ก็กลายเป็นรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบในช่วงยุค พ.ศ. 2503 ในปี พ.ศ. 2554 นิตยสารไทม์ จัดอันดับให้บิกีนี B.C. ของเวลซ์ เป็น “หนึ่งในสิบของบิกีนียุควัฒนธรรมร่วมสมัย” [67][70] ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 1999
ชุดแข่งขันหลักของทั้งแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและบาเยิร์นมิวนิกต่างเป็นสีแดงล้วนทั้งคู่ ตามระเบียบของยูฟ่าจึงต้องมีการสโมสรใดสโมสรหนึ่งเปลี่ยนแปลง จึงมีการเสี่ยงกันโดยการโยนเหรียญ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชนะ จึงได้สวมชุดที่เป็นสีหลักของสโมสร คือ เสื้อสีแดง, กางเกงขาสั้นสีขาวและถุงเท้าสีขาว ในขณะที่บาเยิร์นมิวนิกสวมเสื้อสีเงิน, กางเกงขาสั้นและถุงเท้าสีเงินที่มีแถบสีแดง บิกีนี
ในช่วงการแข่งขันโอลิมปิกปี พ.ศ. 2547 กลุ่มนักเต้นวาบหวิวจาก หมู่เกาะคะแนรี ได้ให้ความบันเทิงแก่ผู้ชม แต่ก็เรียกเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมายจากผู้แข่งขันหญิง[155][156] ในช่วงเวลาพักครึ่งระหว่างการแข่งขันกลุ่มคนในชุดบิกีนีได้วิ่งเข้าไปที่บริเวณชายหาดและเต้นประกอบเพลง เทคโน-ป๊อป นักกีฬาชาวออสเตรเลีย นิโคล แซนเดอสัน กว่าวว่า “มันเป็นการไม่ให้เกียรติผู้เล่นหญิง ฉันเชื่อว่าผู้ชมชายคงจะชอบมัน แต่ฉันคิดว่ามันเป็นการล่วงละเมิดกันไปสักนิด” [157] บิกีนี
ความสำเร็จของบิกีนีในช่วงแรกนี้ส่วนหนึ่งจึงมาจากการจำกัดปริมาณการใช้ผ้าภายหลังสงคราม[45]ดีไซน์ของเรอาร์เป็นที่นิยมส่งให้ธุรกิจของเขารุ่งเรืองในประเทศฝรั่งเศส จากข้อมูล WordIQ.com เป็นเวลานานกว่า 15 ปีที่ บิกีนีจะได้รับการยอมรับในสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2494 บิกีนีถูกสั่งห้ามในเวทีการประกวดมิสเวิลด์ ในปี พ.ศ. 2500 บรีฌิต บาร์โด ใส่บิกีนีในภาพยนตร์ And God Created Woman ซึ่งสร้างตลาดสำหรับชุดว่ายน้ำในสหรัฐอเมริกา และในปี พ.ศ. 2503 เพลงของไบรอัน ไฮแลนด์ Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini ทำให้เกิดการซื้อบิกีนีอย่างมากมาย และในที่สุดบิกีนีก็เป็นที่นิยม ในปี พ.ศ. 2506 ภาพยนตร์ Beach Party นำแสดงโดย แอนเน็ต ฟูนิเซลโล และ แฟรงกี้ อวาลอน นำมาซึ่งภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีบิกีนีเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมร่วมสมัย แม้ว่าดีไซน์ของแอ็ง จะเป็นชุดแบบแรกที่ปรากฏบนชายหาด แต่ชุดว่ายน้ำสองชิ้นรูปแบบของเรอาร์กลับเป็นบิกีนีแบบที่ติดตลาด[46][5] เมื่อชุดเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก คำเรียกนี้จึงกลายมาเป็นคำทั่วไปหรือคำสามัญที่ใช้สำหรับชุดว่ายน้ำสองชิ้นแทนที่แต่ดั้งเดิมใช้เรียกชื่อตราสินค้า มิสแกรนด์ภูเก็ต
2016: ชุดเพอรานากันพิมาน เป็นชุดที่ผสมผสานกันระหว่างสองวัฒนธรรม ของชุดไทยราชนิยม และชุดหญิงงามแห่งหัวเมืองใต้ ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากชุดไทยบรมพิมาน นำมาประยุกต์รวมกับชุดร่วมสมัย และเครื่องประดับแบบบ่าบ๋าผสมไข่มุกแห่งท้องทะเลอันดามันของชาวภูเก็ต บอมบ์สูท
มีหลายชิ้นส่วนของชุดกันระเบิดที่ทับซ้อนกันเพื่อการป้องกันสูงสุด โดยเป็นชุดป้องกันในรูปแบบต่างกันที่หลากหลาย มันสามารถยับยั้งหรือหักเหแรงกระแทกที่มาจากวัตถุระเบิด นอกจากนี้ยังสามารถหยุดหรือลดแรงอัดจากคลื่นระเบิดที่ส่งผ่านไปยังบุคคลที่อยู่ภายในชุด ชุดกันระเบิดส่วนใหญ่ ดังเช่น แอดวานซ์บอมบ์สูท ได้มีการใช้ชั้นของเคฟลาร์, โฟม และพลาสติก ทำขึ้นแบบสำเร็จ บิกีนี
ในปี พ.ศ. 2536 ซูซี่ เมนเกส บรรณาธิการแฟชั่นของ อินเตอร์เนชั่นแนล เฮอราล ทรีบูน แนะนำว่า ผู้หญิงควรปฏิวัติตัวเองจาก “รูปร่างในอุดมคติ” และ การเปิดเผยบิกีนี เธอเขียนว่า “ที่จริงแล้ว บนชายหาดหรือบนถนน หญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดและสวยที่สุด (ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในคนที่กล้าเปิดเผย) ตัดสินใจได้ว่าการเปิดเผยเช่นนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว” [66] อย่างไรก็ตาม แกเบรียล รีซ นักวอลเลย์บอลชายหาดมืออาชีพ กล่าวว่า “ความมั่นใจเพียงอย่างเดียวก็สามารถทำให้บิกีนีเซ็กซี่ได้”[192][182] บิกีนี
ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2463 และปี พ.ศ. 2473 ผู้คนเริ่มเปลี่ยนจาก “การลงเล่นน้ำ” ไปเป็น “การอาบแดด” ที่โรงอาบน้ำ และ สปา การออกแบบชุดว่ายน้ำจึงเปลี่ยนจากการเน้นด้านการใช้งานไปเป็นเพื่อประดับตกแต่ง เรยอน ถูกนำมาใช้ในช่วงปี พ.ศ. 2463 ในการผลิตชุดว่ายน้ำแบบรัดรูป[33] หากแต่ความทนทานโดยเฉพาะเมื่อเปียกน้ำยังคงเป็นปัญหา[34] มีการนำผ้ายืด และ ผ้าไหม มาใช้บ้าง ในปี พ.ศ. 2473 ผู้ผลิตได้ลดระดับคอเสื้อให้ต่ำลง เอาแขนเสื้อออก และปรับด้านข้างให้กระชับตัวขึ้น ด้วยผ้าแบบใหม่ที่พัฒนาขึ้น โดยเฉพาะผ้ายางเลเท็กซ์ และ ผ้าไนล่อน[35] ตลอดช่วงปี พ.ศ. 2473 เป็นต้นมา ชุดว่ายน้ำค่อย ๆ รัดรูปมากขึ้นโดยมีสายคล้องไหล่ที่สามารถปลดลงได้เพื่อการทำให้ผิวสีแทน[36] การบินไทย
การบินไทยทำข้อตกลงการทำการบินร่วม กับสายการบินต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:
การบินไทยเป็นหนึ่งในไม่กี่สายการบินที่มีระเบียบการเปลี่ยนเครื่องแบบในตลอดการเดินทาง โดยพนักงานต้อนรับหญิงประจำเที่ยวบินระหว่างประเทศจะต้องเปลี่ยนเครื่องแบบจากชุดสูทสีม่วง (สำหรับแต่งกายนอกห้องโดยสาร) เป็นชุดไทยประเพณี (เห็นได้จากโฆษณาของสายการบิน) ขณะต้อนรับผู้โดยสารที่ขึ้นเครื่องบิน และต้องเปลี่ยนกลับเป็นชุดสูทเมื่อนำผู้โดยสารออกจากเครื่องบิน เว็บไซต์อาสค์เมนจัดอันดับ สุดยอดแอร์โฮสเตทสาวที่ฮอทที่สุด 10 สายการบินทั่วโลก โดยการบินไทยได้อันดับที่ 7 เว็บไซต์อาร์คเมนส์ ให้เหตุผลว่า พนักงานต้อนรับหญิงบนเครื่องบินดูดีในชุดเครื่องแบบโทนสีม่วง-ทอง รูปร่างหน้าตาสวยงาม การบริการระหว่างการเดินทางดี นอกจากนี้ยังยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นมิตรและมารยาทงามอีกด้วยนอกจากนี้ การบินไทยยังถูกจัดให้เป็นสายการบินที่ดีที่สุด ลำดับ 5 ของโลกนอกจากนี้การบินไทยเป็นสายการบินที่คำนึงถึงสุขภาพผู้โดยสารเป็นสำคัญ โดยที่ผ่านมาการบินไทยได้นำเครื่องลงจอดฉุกเฉินที่ท่าอากาศยานนะฮะท่าอากาศยานแองเคอเรจ ซึ่งเป็นการลงจอดนอกแผนการบิน เนื่องจากกรณีผู้โดยสารป่วย บิกีนี
ในปี พ.ศ. 2450 แอนเนตต์ เคลเลอร์แมน นักว่ายน้ำและนักแสดงชาวออสเตรเลีย ถูกจับกุมที่ชายหาดบอสตัน จากการสวมใส่ชุดว่ายน้ำชิ้นเดียวแขนกุดที่รัดรูปปกปิดจากคอถึงนิ้วเท้าโดยเป็นชุดที่เธอรับแบบมาจากอังกฤษ[30] ถึงแม้ว่าชุดว่ายน้ำสำหรับผู้หญิงจะเป็นที่ยอมรับกันในบางส่วนของยุโรปในปี พ.ศ. 2453 แล้วก็ตาม[31] ในปี พ.ศ. 2456 คาร์ล แจนแซ่น ดีไซเนอร์ผู้ได้รับแรงบันดาลใจจากการแข่งขันว่ายน้ำหญิงในโอลิมปิก ได้ออกแบบชุดว่ายน้ำสองชิ้นชุดแรกขึ้น ชุดรัดรูปชิ้นเดียวที่ท่อนล่างเป็นขาสั้น และท่อนบนเป็นแขนสั้น[32] บียอนเซ่ โนวส์
ปี 2005 โนวส์เปิดตัวธุรกิจห้องเสื้อที่เธอได้ร่วมมือกับทีน่า โนวส์ (แม่ของเธอ) โดยใช้ชื่อว่า เฮาส์ออฟเดเรออน (House of Deréon) [94] (เดเรออน คือชื่อยายของเธอ) ซึ่งงานออกแบบได้รับแรงบันดาลใจมาจากบรรพบุรุษในตระกูล ทัวร์คอนเสิร์ต เดสทินีฟูล์ฟิลด์ ... แอนด์เลิฟวิงอิทเวิลด์ทัวร์ ของเดสทินีส์ไชลด์ ได้เลือกใช้ชุดจากห้องเสื้อนี้ของเธอเองทั้งหมด ปัจจุบันได้มีการประยุกต์ธุรกิจนี้ร่วมกับผลงานของเธอที่ออกมาในขณะนั้นด้วย บียอนเซ่ โนวส์
วันที่ 13 ธันวาคม 2013 โนวส์ได้ออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ใช้ชื่อว่า บียอนเซ่ ลงบนไอทูนส์โดยปราศจากการประกาศล่วงหน้า และขึ้นแท่นบิลบอร์ดอันดับที่ 1 ในบิลบอร์ด 200 ทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่มีอัลบั้ม 5 อัลบั้มแรกเปิดตัวบนชาร์ตด้วยอันดับ 1 อัลบั้มนี้ได้รับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในทางที่ดีและขายได้ 617,000 ชุด ภายใน 3 วันในสหรัฐฯ (828,773 ทั่วโลก) เป็นอัลบั้มที่สร้างปรากฏเหนือความคาดหมายในวงการเพลงส่งท้ายปี โดยนำเสนอในรูปแบบเพลงจำนวน 14 เพลง (16 เพลง ["โกสต์" / "ฮอนเท็ด" และ "ยอนเซ่" / "พาร์ทิชั่น" เป็นเพลงต่อ]) และมิวสิกวีดีโอ 17 เพลง แถมโบนัสวิดีโอ "โกรนวูแมน" โดยมีบูทส์, ทิมบาแลนด์, จัสติน ทิมเบอร์เลค‎, เจ ร๊อซ, เจย์ ซี, พาเรียล, เดอะ ดรีม, ฮิตบอย, ไรอัน แทนเดอร์, เซีย, มิเกล, เดรก, มาจิด จอร์แดน, แฟรงก์ โอเชียน ฯลฯ เป็นโปรดิวเซอร์ [64] บียอนเซ่ปล่อยซิงเกิลเอ็กโอและดรังอินเลิฟที่พีกขึ้นอันดับ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 หลังจากการแสดงที่งานประกาศผลรางวัลแกรมมี 2014 ตามด้วยพาร์ทิชั่นและพริตทีเฮิร์ตส เดือนเมษายน 2014 บียอนเซ่และเจย์ซีประกาศทัวร์คอนเสิร์ตร่วมกันอย่างเป็นทางการ ใช้ชื่อว่า "ออนเดอะรันทัวร์" โดยกวาดรายได้กว่าร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐด้วยจำนวนรอบ 21 รอบ ในเดือนสิงหาคม 2014 เธอได้รับรางวัลไมเคิลแจ็กสันแวนการ์ดในงานประกาศผลรางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส 2014 และยังชนะอีก 3 รางวัล ได้แก่ Best Video with a Social Message และ Best Cinematography จากพริตทีเฮิร์ตสและ Best Collaboration จากดรังอินเลิฟ ในเดือนพฤศจิกายน นิตยสารฟอบส์รายงานว่า บียอนเซ่เป็นผู้หญิงในวงการเพลงที่ทำรายได้สูงสุดติดกันเป็นปีที่ 2 โดยทำรายได้ไป 115 ล้านดอลลาร์สหรัฐภายในหนึ่งปี ซึ่งมากกว่ารายได้ของเธอในปี 2013 กว่าสองเท่า ต่อมาบียอนเซ่ปล่อย บียอนเซ่ ฉบับแพลตินั่ม พร้อม 2 เพลงใหม่ ได้แก่ 7/11 และริงออฟ และ 4 เพลงรีมิกซ์ หนึ่งในนั้นมีสแตนดิงออนเดอะซัน ซึ่งเป็นเพลงที่ใช้ในโฆษณาของ H&M ด้วย บิกีนี
ความนิยมของฟิตเนสในช่วงปี พ.ศ. 2523 นำไปสู่การก้าวกระโดดของการพัฒนาการของบิกีนี มิลล์ กล่าวว่า “ช่วงขาเว้าสูงมาก ขณะที่ด้านหน้าลงต่ำมาก และสายก็เล็กบางมาก” [183] นิตยสารผู้หญิงใช้ค่ำเช่น “หน้าท้องบิกีนี”[184] และมีโปรแกรมออกกำลังเกิดขึ้นเพื่อสร้าง “ร่างกายบิกีนี” [185] “บิกีนีฟิตเนส” ชิ้นเล็กผลิตขึ้นโดยไลคร่าเพื่อตอบสนองร่างกายที่แข็งแกร่ง[186] ทำให้เห็นชัดเจนโดย แอล แมคเฟอร์สัน ซึ่งขึ้นปกสปอร์ต อิลัสเตรทฉบับชุดว่ายน้ำหกครั้ง[86] ภาพยนตร์ เช่น Blue Crush และ รายการโทรทัศน์ เช่น เซิร์ฟเกิร์ล ได้รวมแนวคิดของนางแบบบิกีนี และนักกีฬาเข้าด้วยกัน ยิ่งเน้นย้ำอุดมคติรูปร่างที่ดี[187] ชุดว่ายน้ำวันพีซ
ก่อนที่ความนิยมของชุดว่ายน้ำทูพีซ และชุดบิกินี เกือบทั้งหมดชุดว่ายน้ำเพศหญิงเป็นหนึ่งในชิ้นส่วนและคนสวมชุดว่ายน้ำที่คล้ายกันที่ปกคลุมทั้งลำตัวของตนเอง บิกีนี
ในช่วงเวลาเดียวกัน หลุยส์ เรอาร์ ได้ออกแบบชุดว่ายน้ำสองชิ้นของเขาเองเพื่อมาแข่งขันกัน โดยเขาเรียกว่า เดอะบิกีนี [39] ชุดบิกีนีของเรอาร์ เหนือกว่าอะตอมของแอ็งที่ความสั้นกะทัดรัด เป็นชุดในรูปแบบเสื้อชั้นในและผืนผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นที่ต่อกันด้วยสายผ้า โดยชิ้นล่างได้ตัดผ้าส่วนบนแบบขแงแอ็งออกไป ด้วยขนาดรวมของผ้า 30 ตารางนิ้ว (200 ซ.ม.2) ด้วยลายพิมพ์แบบหนังสือพิมพ์ซึ่งใช้คำโฆษณาว่า “เล็กกว่าชุดว่ายน้ำที่เล็กที่สุด” [40][41] ผ้ากันเปื้อน
มะเอะกะเกะ() เป็นชุดกันเปื้อนที่ใช้ผ้าสะอาดพาดห้อยไว้บริเวณหน้าขา แล้วใช้สายรัดชุดกิโมโนที่เรียกว่า “โอบิ” รัดในอยู่กับตัว แต่เดิมในสมัยมุโรมาจิตอนปลายถือเป็นชุดทำงานของหญิงรับใช้
ปัจจุบันมะเอะกะเกะมีการพัฒนาเปลี่ยนไป จนมีลักษณะไม่ต่างไปจากผ้ากันเปื้อนแบบครึ่งตัวคือไม่ได้ใช้ผ้าคาดไว้กับโอบิเหมือนอดีต แต่อย่างไรก็ตามในปัจจุบันเมื่อพูดถึงมะเอะกะเกะนั้นจะหมายถึงผ้ากันเปื้อนแบบครึ่งตัวที่มักใส่โดยพ่อค้ามากกว่า Get Ride! แอมไดรเวอร์
แอมแจ็คเก็ต คือ ชุดที่ใช้ในการต่อสู้กับบั๊คชีนของเหล่าแอมไดรเวอร์ โดยปกติแอมแจ็คเก็ตจะมีลักษณะคล้ายกับชุดประดำน้ำ ในชุดจะมีรหัสข้อมูลของผู้สวมใส่ เมื่อทำการต่อสู้จะสวมเกราะอีกชั้นเพื่อป้องกันการโจมตีและลดแรงกระแทกในระดับขั้นต้นจากการต่อสู้กับบั๊คชีน แต่มีข้อเสียคือ ไม่สามารถป้องกันแสงเลเซอร์ได้ เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น
ทุกโรงเรียนจะมีเครื่องแบบภาคฤดูร้อน (ชุดผู้ชายประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็ก ชุดผู้หญิงประกอบด้วยเครื่องแบบน้ำหนักเบา และกระโปรงตาหมากรุก) และชุดกีฬา นักเรียนอาจแต่งกายแตกต่างกันในชั้นเรียนเดียวกันก็ได้ ขึ้นอยู่กับกฎระเบียบของแต่ละโรงเรียน นักเรียนบางคนอาจฝ่าฝืนกฎด้วยการใส่เครื่องแบบผิดระเบียบหรือใส่เครื่องแบบข้อห้ามต่าง ๆ เช่น ถุงเท้าหย่อน ๆ ขนาดใหญ่และติดเข็มกลัด นักเรียนหญิงอาจใส่กระโปรงสั้น ๆ นักเรียนชายอาจใส่กางเกงระดับสะโพก ไม่ผูกเนคไท และปลดกระดุมเสื้อ บิกีนี
(Bikinis from 1946 to 2013.) บิกีนี
ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2493 ดาราฮอลลีวุด เช่น เอวา การ์ดเนอร์ ริต้า เฮย์เวิร์ท ลาน่า เทอเนอร์ [61][62] อลิซาเบธ เทย์เลอร์ [63] ทิน่า ลูอิส [64] มาริลีน มอนโร[65] เอสเทอร์ วิลเลียม และ เบ็ตตี้ เกรเบิล[66] ได้สร้างชื่อด้วยภาพลักษณ์ที่เร่าร้อนจากการสวมใส่บิกีนีถ่ายแบบ ภาพโปสเตอร์ของ เฮย์เวิร์ท และ วิลเลียมได้รับการเผยแพร่อย่างกว้างขวางในสหรัฐอเมริกา[32] ในยุโรป บรีฌิต บาร์โด ถูกถ่ายภาพขณะสวมชุดบิกีนีที่ชายหาดในงานเทศกาลภาพยนตร์เมืองกาน ในปี พ.ศ. 2496 เช่นเดียวกับภาพของ อานิต้า เอคเบิร์ก และ โซเฟีย ลอเรน ภาพถ่ายในรูปแบบที่เย้ายวนใจของนักแสดงหรือนางแบบชื่อดังกลายเป็นที่พบเห็นได้ทั่วไป ส่งผลสำคัญให้บิกีนีพุ่งสู่ความนิยมในกระแสหลัก บอมบ์สูท
ชิ้นส่วนของบอมบ์สูททับซ้อนกับชิ้นวัสดุอื่น ๆ เพื่อการป้องกันสูงสุดสำหรับผู้สวมใส่ไม่ว่าจะหันหน้าไปทางวัตถุระเบิดหรืออยู่ห่างจากวัตถุระเบิด ชุดบอมบ์สูทสามารถป้องกันได้หลายสถาน มันสามารถหักเหหรือหยุดแรงกระแทกที่อาจมาจากวัตถุระเบิดแสวงเครื่อง ประการที่สอง มันสามารถป้องกันโดยการหยุดคลื่นกระแทกจากการกระจายและการทำร้ายผู้สวมใส่ ซึ่งโดยปกติแล้ว เคฟลาร์, โฟม และพลาสติก ต่างมีลักษณะเป็นชั้นและปกคลุมด้วยวัสดุสารหน่วงไฟเพื่อให้สัมฤทธิ์ผลต่อการปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าว บิกีนี
ในปี พ.ศ. 2493 เฟรด โคลด์ นักธุรกิจชุดว่ายน้ำชาวอเมริกัน ผู้เป็นเจ้าของบริษัท Cole of California กล่าวกับนิตยสารไทม์ว่า บิกีนีถูกออกแบบมาเพื่อผู้หญิงตัวเล็ก เพราะสาวฝรั่งเศสมีขาที่สั้น ชุดว่ายน้ำจึงต้องทำให้สูงขึ้นด้านข้างเพื่อให้ขาพวกเขาดูยาวขึ้น[32] เดอะนิวยอร์กไทมส์รายงานความเห็นว่าบิกีนีเหมาะสำหรับคนที่<i data-parsoid='{"dsr":[77239,77266,2,2]}'>ไม่อ้วนหรือไม่ผอมเกินไป[181] ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2503 เอมิลี่ โพส นักเขียนด้านมารยาทสังคมกล่าวว่า “บิกีนีเหมาะกับร่างกายที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น และไม่ใช่สำหรับคนอายุน้อยมาก” [182] ในหนังสื่อ เดอะ บิกีนี เคลลี่ คิโลเร็น เบนซิมอน และ นอร์มา คามาลี นักออกแบบชุดว่ายน้ำ กล่าวว่า “ใครก็ตามที่มีหน้าท้อง ไม่ควรใส่บิกีนี” [182] จากนั้น นักออกแบบบิกีนีรวมถึงมาเรีย มิลล์ จึงสนับสนุนผู้หญิงทุกวัย และรูปร่างทุกแบบให้สวมใส่ ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2513 จึงเห็นรูปร่างที่ผอมเพรียวในอุดมคติอย่าง เชอรีล ทีค ผู้มีโครงร่างเป็นที่นิยมในช่วงยุคศตวรรษที่ 21 บิกีนี
มีการออกกฎของชุดแต่งกาย “กางเกงว่ายน้ำ” (บิกีนีขาสั้น) สำหรับผู้ชาย และบิกีนีสำหรับผู้หญิง[165] นักเพาะกายหญิงในอเมริกาถูกสั่งห้ามสวมใส่ธองหรือชุดว่ายน้ำ T-back ในการแข่งขันซึ่งออกอากาศทางโทรทัศน์ ถึงแม้จะมีการอนุญาตให้สำหรับองค์กรฟิตเนสบางแห่งในกิจกรรมที่จัดแบบปิด[166] สำหรับผู้ชาย มีการกำหนดเครื่องแต่งกายไว้ “เฉพาะชุดว่ายน้ำขาสั้น (ไม่ใช่ขาสั้น กางเกงที่ตัดออก หรือ กางเกงสปีโด้)” กฎแบบเดียวกันโดย Family, Career and Community Leaders of America – FCCLA รัฐเวอร์จิเนีย สั่งห้ามบิกีนีชิ้นเล็ก หรือ ชุดแบบธองสำหรับผู้หญิง และระบุ “กางเกงว่ายน้ำ” สำหรับผู้ชาย (“ไมใช่สปีโด้”) [167] เพลย์บอย บันนี
เพลย์บอย บันนี () เป็นพนักงานเสิร์ฟหญิงในเพลย์บอยคลับ เพลย์บอยคลับถูกเปิดจากเดิมในปี ค.ศ. 1960 จนถึง ค.ศ. 1988 คลับเปิดใหม่ในสถานที่หนึ่งในโรงแรมเดอะ พาล์มสในลาส เวกัส ในปี ค.ศ. 2006 เหล่าบันนีมักจะสวมชุดเครื่องแต่งกายที่เรียกว่า "ชุดบันนี" แรงบันดาลใจจากเสื้อคลุมสวมตัวนำโชคกระต่ายเพลย์บอย ประกอบด้วยชุดรัดทรง ,หูบันนี ,ปกคอเสื้อ ,ข้อมือ และหางปุยฟู อเนโดกิ
เมื่อทั้งคู่กับมาถึงบ้าน นัตสิกิบอกให้โคตะลองใส่ชุดว่ายน้ำที่เธอเลือกมาให้โคตะใส่ดู และอยู่ดีๆ เพื่อนๆของโคตะก็แห่กันมาทำให้เข้าใจผิดว่าโคตะมีอะไรกันกับนัตสึกิ และ ซากุไร คานาเดะ ที่โคตะแอบชอบก็อยู่ด้วย และวันนั้นเพื่อนๆของโคตะที่มาทั้งหมดก็ค้างอยู่ที่บ้านของโคตะ Mint To Be นายนั่นแหละ… คู่แท้ของฉัน
เรื่องราววุ่น ๆ เริ่มขึ้นเมื่อบีบีต้องเข้าร่วมโครงการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมที่มีมินท์เป็นหัวเรือใหญ่อย่างจำใจ เพื่อหักห้ามใจจากมินท์ บีบีต้องคอยสะกดจิตตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าตอนนี้เธอคือบีบีคนใหม่ที่ทิ้งอดีตไปหมดแล้ว แต่เมื่อต้องกลับมาใกล้ชิดกับมินท์ทุกวันเหมือนเมื่อก่อน ทำให้บีบีชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอควรทิ้งความรักในอดีตไว้ข้างหลังหรือจะกลับมาคว้ามันไว้ดี... บิกีนี
มีหลักฐานว่าผู้หญิงโรมันเล่น Expulsim Ludere หรือแฮนด์บอลยุคเริ่มแรก โดยส่วมใส่ชุดซึ่งถูกระบุว่าเป็น บิกีนี[138] บิกีนีกลายมาเป็นส่วนสำคัญในการทำการตลาดของกีฬาผู้หญิงหลายประเภทซึ่งก่อให้เกิดการต่อต้านอยู่บ้าง[138] บิกีนีเป็นเครื่องแบบกีฬาที่เป็นทางการของวอลเลย์บอลชายหาด และเป็นที่แพร่หลายในกลุ่มนักกีฬา เมืองปอร์โตเซกูโร