โยฮัน เซบัสทีอัน บัค เสียชีวิตเมื่อไหร่?
โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
โยฮัน เซบัสทีอัน บัค (German: Johann Sebastian Bach) เป็นคีตกวีและนักออร์แกนชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2228 (ค.ศ. 1685) ในครอบครัวนักดนตรี ที่เมืองไอเซอนัค บัคแต่งเพลงไว้มากมายโดยดั้งเดิมเป็นเพลงสำหรับใช้ในโบสถ์ เช่น "แพชชัน" บัคถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2293 ที่เมืองไลพ์ซิช
รอเบิร์ต ฮุก
รอเบิร์ต ฮุก (; 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2178 - 3 มีนาคม พ.ศ. 2246) เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษเจ้าของคำพูดที่ว่า “ความจริงเท่านั้นที่รู้” เป็นผู้ได้ใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องพบเซลล์ในจุกไม้คอร์ก และอีกไม่นานก็พบในเนื้อเยื่อพืชที่ยังมีชีวิต เขาเป็นผู้บัญญัติคำว่า "เซลล์" ขึ้นเป็นครั้งแรก โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ
อุลริช ฟรีดรีช วิลเฮ็ล์ม โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ () เป็นนักการเมืองชาวเยอรมัน เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศของนาซีเยอรมนี ซึ่งเขาได้เป็นตัวแทนในการลงนามกติกาสัญญาไตรภาคีอันเป็นการสถาปนาฝ่ายอักษะอย่างเป็นทางการ ตลอดจนกติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพกับสหภาพโซเวียต เมื่อสิ้นสงครามเขาถูกตั้งข้อหาให้เป็นอาชญากรสงครามและได้รับโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในช่วงการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1946 จอห์น แบกคัส
จอห์น แบกคัส (, (3 ธันวาคม พ.ศ. 2467 – 17 มีนาคม พ.ศ. 2550) ผู้บุกเบิกในวงการวิทยาการคอมพิวเตอร์ เป็นผู้คิดค้น ภาษาฟอร์แทรน (FORTRAN) ซึ่งเป็นภาษาระดับสูงภาษาแรกที่มีการใช้งานจริง และออกแบบ Backus-Naur form สำหรับการอธิบายภาษาโปรแกรมอย่างเป็นทางการ คริสท็อฟ วิลลีบัลท์ กลุค
ต่อมาวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1787 ได้มีการเลี้ยงอาหารแก่เพื่อนชาวปารีสที่มาเยี่ยมเขาและขณะนั้นมาเรียนเน่มีเหตุต้องลุกจากโต๊ะอาหารไปธุระประมาณ 2-3 นาที บนโต๊ะนั้นมีสุราอย่างแรงใช้จิบเวลาหลังอาหารว่างอยู่ 2 แก้ว เพื่อให้แก่แขก แต่แขกคนหนึ่งไม่ดื่มเหล้า กลุ๊คจึงหยิบมาดื่ม เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้วกลุ๊คพยายามจะลุกจากเกาอี้ แต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะกลายเป็นอัมพาตเนื่องจากเส้นโลหิตในสมองแตก หลังจากนั้นเพียง 2-3 ชั่งโมงเขาก็สิ้นใจ ขณะที่มีอายุ 73 ปี ฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน
ต่อมาหลังออสเตรียได้ผนวกรวมกับเยอรมนี เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นเอกอัครทูตประจำออสเตรียตั้งแต่ ค.ศ. 1934–1938 และเอกอัครทูตประจำตุรกี ค.ศ. 1939–1944 ต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เขาถูกนำตัวพิจารณาคดีที่เนือร์นแบร์กพร้อมสมาชิกนาซี เขาถูกศาลตัดสินว่าไม่มีความผิด แต่ถึงแม้ว่าจะถูกประกาศว่าไม่มีความผิดที่เนือร์นแบร์ก ฟ็อน พาเพนได้ถูกจัดว่าเป็นอาชญากรสงครามใน ค.ศ. 1947 โดยศาลลบล้างความเป็นนาซี และถูกตัดสินให้ใช้แรงงานหนักเป็นเวลาแปดปี เขาถูกตัดสินว่าไม่มีความผิดหลังจากอุทธรณ์เมื่อรับโทษไปแล้วสองปี ต่อมาเขาได้เสียชีวิตในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 ณ โอเบอร์ซัสบัคในเยอรมนีตะวันตก ดีร์ก ฟัน บาบือเริน
ในปลายปี ค.ศ. 1620 บาบือเรินก็กลับไปยูเทรกต์และเริ่มเขียนภาพชีวิตประจำวันจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1624 เมื่อมีอายุเพียงสามสิบปี บาบือเริน, แฮ็นดริก เตอร์บรึคเคิน และเคราร์ด ฟัน โฮนต์ฮอสต์ ร่วมกันก่อตั้งลักษณะการเขียนภาพที่ปัจจุบันเรียกกันว่า "ตระกูลการเขียนภาพแบบการาวัจโจแห่งยูเทรกต์" ร่างของบาบือเรินถูกฝังเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1624 ในโบสถ์บืร์ () ซึ่งเป็นโบสถ์ยุคกลางที่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เครื่องดนตรีลาน () ราว ค.ศ. 1629 กวีและคีตกวีโกนสตันไตน์ เฮยเคินส์ (Constantijn Huygens) ตั้งข้อสังเกตว่าบาบือเรินเป็นจิตรกรคนสำคัญคนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ที่มีงานเขียนในต้น ๆ คริสต์ทศวรรษของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ยัน บัปติสต์ ฟัน แฮ็ลโมนต์
ยัน บัปติสต์ ฟัน แฮ็ลโมนต์ (, 12 มกราคม พ.ศ. 2123 – 30 ธันวาคม พ.ศ. 2187) เป็นนักเคมี นักสรีรวิทยา และแพทย์ชาวเฟลมิช เขาศึกษาค้นคว้าและวิจัยในช่วงเวลาหลังจากแพราเซลซัส ฟัน แฮ็ลโมนต์เป็นที่รู้จักในปัจจุบันจากความคิดเกี่ยวกับทฤษฎีที่ว่าสิ่งมีชีวิตเกิดจากสิ่งไม่มีชีวิต, การทดลองปลูกต้นหลิวซึ่งนำไปสู่การศึกษากระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง และการนำคำว่า "gas" (มาจากคำภาษากรีกว่า chaos) มาใช้ในวงศัพท์ของนักวิทยาศาสตร์ วิลเฮ็ล์ม ฟริค
วิลเฮ็ล์ม ฟริค (12 มีนาคม 1877 - 16 ตุลาคม 1946) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันที่โดดเด่นที่สุดของพรรคนาซีซึ่งทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยแห่งไรซ์ในคณะรัฐมนตรีฮิตเลอร์ (1933-1943) และเป็นผู้สำเร็จราชการคนสุดท้ายของรัฐอารักขาแห่งโบฮีเมียและโมราเวีย.หลังสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง,เขาได้ถูกตั้งข้อกล่าวหาว่ามีส่วนร่วมในการวางแผนและดำเนินการรุกราน,อาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์กและถูกพบว่ามีความผิดจริงจึงถูกพิพากษาโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ ด้วยอายุวัย 69 ปี. พระครูสาธกธรรมคุณ (ลั้ง สุทสฺสโน)
เมื่ออุปสมบทแล้ว จำพรรษาอยู่วัดสันติธาราวาส (ทุ่งละหาร) ตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ระหว่างจำพรรษาอยู่ที่วัดสันติธาราวาส (ทุ่งละหาร) ศึกษาพระธรรมวินัยจนจบนักธรรมชั้นเอก และศึกษาวิชาโหราศาสตร์ พยากรณ์ชะตาชีวิต และศึกษาวิชาไสยศาสตร์จากหลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ เรียนวิชาคาถาอาคม เช่นลงปลัดขิก เสกปลัดขิก ที่โด่งดังอยู่ทุกวันนี้ และยังรักษาโรคภัยไข้เจ็บด้วย คาถาอาคมเสก เป่าน้ำมนต์ พ่นน้ำหมาก และยังรักษาผู้ป่วยเกี่ยวกับเส้น เดินไม่ได้ ด้วยการใช้ขวานคัด สามวันหาย เป็นที่รู้จักกันทั่วไป หลวงพ่อได้เรียนโดยตรง จากหลวงพ่ออี๋หลวงพ่อลั้ง บวชได้ 3 พรรษา ท่านดำริจะสร้างวัดที่หมู่บ้านอำเภอ เพราะเป็นบ้านเกิดของหลวงพ่อเอง อีกทั้งเห็นความลำบากของชาวบ้านอำเภอ ต้องไปทำบุญถึงวัดทุ่งละหาน ซึ้งระยะทางประมาณ 3.5 กิโลเมตร จึงมาปรึกษากับนายเริ่ม รัตนเหลี่ยม ผู้ใหญ่บ้าน หมู่ที่ 4 บ้านอำเภอ ผู้ใหญ่บ้านได้ประชุมชาวบ้านขอบริจาคที่ดินหลวงพ่อลั้ง ได้มรณภาพ ด้วยความสงบ เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2533 เวลา 06.45 น. รวมสิริอายุได้ 74 ปี พรรษา 51 โยฮัน เบ็คมัน
โยฮัน เบ็คมัน (; 4 มิถุนายน ค.ศ. 1739 − ค.ศ. 1811) เป็นนักเขียนสาขาวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมัน ผลงานชิ้นสำคัญของโยฮัน เบ็คมันคือ (ประวัติการประดิษฐ์ การค้นพบ และที่มา) ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1780−1805  ไฮน์ริช ยูลีอุส ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์ก
ไฮน์ริช ยูลีอุส ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์ก (, ; 15 ตุลาคม ค.ศ. 1564 - 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1613) ไฮน์ริช ยูลีอุสเป็นดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนบูร์กและเจ้าชายแห่งวูลเฟนบืตเตลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1589 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1613 ในปี ค.ศ. 1576 ไฮน์ริช ยูลีอุสก็ได้รับตำแหน่งเป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยเฮลมชเตดท์ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยโปรเตสแตนต์ เจมส์ บรูก
บรูกเสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2411จากเส้นโลหิตในสมองแตก 3 ครั้งในเวลา 10 ปี หลานชายของบรูก ชื่อ ชาร์ลส์ แอนโทนี จอห์นสัน บรูก ซึ่งเป็นรายามุดา (มกุฎราชกุมาร) ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงดำแหน่ง "รายา" องค์ต่อมา แฮโรลด์ สตีเฟน แบล็ก
แฮโรลด์ สตีเฟน แบล็ก (; 14 เมษายน ค.ศ. 1898 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 1983) เป็นวิศวกรไฟฟ้าชาวอเมริกัน ผู้ปฏิวัติสาขาอิเล็กทรอนิกส์ประยุกต์ด้วยการประดิษฐ์วงจรขยายสัญญาณการป้อนกลับแบบลบ () ในปี ค.ศ. 1927 ซึ่งอาจเป็นการก้าวกระโดดครั้งสำคัญที่สุดในสาขาอิเล็กทรอนิกส์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพราะสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้อย่างกว้างขวาง เดิมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหลายที่มนุษย์สร้างขึ้น (ท่อสุญญากาศ, ทรานซิสเตอร์แบบไบโพลาร์ หรือแบบ MOS) ล้วนเป็นอุปกรณ์แบบไม่เป็นเชิงเส้น การประดิษฐ์คิดค้นวงจรป้อนกลับแบบลบนั้นทำให้การขยายสัญญาณให้มีความเป็นเชิงเส้นอย่างสูงนั้นสามารถเป็นไปได้ อย่างไรก็ดีวงจรขยายสัญญาณแบบป้อนกลับแบบลบก็อาจมีความไม่เสถียรสูงอันเนื่องมาจากการแกว่งของสัญญาณ เมื่อแก้ปัญหาเรื่องเสถียรภาพได้ วงจรขยายสัญญาณการป้อนกลับแบบลบนี้จึงเป็นประโยชน์อย่างยิ่งยวดในสาขาอิเล็กทรอนิกส์ ผลงานอันโด่งดังของแบล็กคือ "Stabilized feedback amplifiers" ตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 1934 โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
งานของบัคโดดเด่นในทุกแง่มุม ด้วยความพิถีพิถันของบทเพลงที่เต็มไปด้วย ท่วงทำนอง เสียงประสาน หรือเทคนิคการสอดประสานกันของท่วงทำนองต่าง ๆ รูปแบบที่สมบูรณ์แบบ เทคนิคที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี การศึกษาค้นคว้า แรงบันดาลใจอันเต็มเปี่ยม รวมทั้งปริมาณของบทเพลงที่แต่ง ทำให้งานของบัคหลุดจากวงจรทั่วไปของงานสร้างสรรค์ที่ปกติแล้วจะเริ่มต้น เจริญเติบโตถึงขีดสุด แล้วเสื่อมสลาย นั่นคือไม่ว่าจะเป็นเพลงที่บัคได้ประพันธ์ไว้ตั้งแต่วัยเยาว์ หรือเพลงที่ประพันธ์ในช่วงหลังของชีวิตนั้นจะมีคุณภาพทัดเทียมกัน เตียวเอ๊ก
เมื่อ ขงเบ้ง อัครมหาเสนาบดีและสมุหนายกแห่งจ๊กก๊กถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 234 เตียวเอ๊กได้จับมือกับ เกียงอุย ขุนศึกผู้เป็นมือขวาคนสนิทของขงเบ้งในการปกป้องอาณาจักรจ๊กก๊กจนกระทั่ง จ๊กก๊กล่มสลาย ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 263 เตียวเอ๊กและเกียงอุยจึงได้ยอมแพ้ สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2
เมื่อวันเสาร์ที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2005 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ก็สิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 84 พรรษา เมื่อเวลา 21.37 น. ตามเวลาท้องถิ่น หรือเวลา 02.37 น. ของวันอาทิตย์ (ที่ 3) ตามเวลาในประเทศไทย หลังจากที่คืนวันพฤหัสบดีที่ 31 มีนาคม ทรงมีไข้สูง อันเป็นผลจากการติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะ หลังจากนั้นทรงช็อค และมีอาการพระหทัยล้มเหลว จากนั้นพระอาการของพระองค์ก็ทรุดหนักลงเรื่อยๆ จนสิ้นพระชนม์อย่างสงบในที่สุดในห้องส่วนพระองค์ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
เมื่อโยฮัน เซบัสทีอัน บัค ดนตรีบาโรคได้ถึงจุดสุดยอดและถึงกาลสิ้นสุดในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากการเสียชีวิตของบัค ดนตรีของเขาถูกลืม เนื่องด้วยเพราะมันล้าสมัยไปแล้ว เช่นเดียวกับเทคนิคการสอดประสานกันของท่วงทำนองต่างๆที่เขาพัฒนาให้มันสมบูรณ์แบบอย่างหาใดเทียม ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ดยุกเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งออสเตรีย, ดยุกแห่งสติเรีย, คารินเธีย, ทิโรล, และเฟอร์เธอร์ ออสเตรีย ตั้งแต่พ.ศ. 1908 – พ.ศ. 1929 (1365-1386) ทรงสิ้นพระชนม์ในสมรภูมิเซ็มแพ็ช ดยุกวิลเฮล์มแห่งออสเตรีย; ดยุกแห่งอินเนอร์ ออสเตรีย, คารินเธีย และสติเรีย ตั้งแต่พ.ศ. 1929 – พ.ศ. 1949 (1386–1406) ดยุกเลโอโปลด์ที่ 4 แห่งออสเตรีย, ดยุกแห่งออสเตรีย และอินเนอร์ ออสเตรียตั้งแต่พ.ศ. 1949 – พ.ศ. 1954 (1406-1411) , ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งเฟอร์เธอร์ ออสเตรียในพ.ศ. 1934, ดยุกแห่งทิโรลตั้งแต่พ.ศ. 1938 – พ.ศ. 1945 โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ระหว่างปี พ.ศ. 2268(ค.ศ.1725) ถึง พ.ศ. 2293(ค.ศ.1750) หรือเป็นระยะเวลากว่า 25 ปีที่บัคพำนักอยู่ที่เมืองไลพ์ซิจ บัคได้สืบทอดตำแหน่งผู้อำนวยการดนตรีของโบสถ์เซนต์ โธมัส ในนิกายลูเธอรัน ต่อจากโยฮัน คูห์นาว เขาเป็นครูสอนดนตรีและภาษาละติน แต่ก็ยังต้องประพันธ์เพลงจำนวนมากให้กับโบสถ์ โดยมีบทเพลงคันตาต้า (Cantata) ทุกวันอาทิตย์และวันนักขัตฤกษ์ ในขณะดำรงตำแหน่งนี้ เขาได้ประพันธ์คันตาต้าไว้กว่า 126 บท แต่บทเพลงดังกล่าวมักจะไม่ได้รับการถ่ายทอดออกมาอย่างที่ควรเนื่องจากขาดแคลนเครื่องดนตรี และนักดนตรีที่มีฝีมือ จุลจิตรกรรมภาพเหมือน
แต่จิตรกรชาวฝรั่งเศสที่เป็นที่นิยมก็ได้แก่ฌอง-แบ็พทิสต์ ฌาคส์ โอกุสแตง (ค.ศ. 1759–ค.ศ. 1832) and ฌอง-แบ็พทิสต์ อิซาเบย์ [ค.ศ. 1767–ค.ศ. 1855) ผู้เขียนภาพเหมือนของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และข้าราชสำนัก โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ในปีพ.ศ. 2246 (ค.ศ.1703) บัคได้กลายเป็นนักเล่นออร์แกนประจำเมืองอาร์นสตัดต์ เขาเริ่มมีชื่อเสียงอย่างรวดเร็วในฐานะนักดนตรีเอก และนักดนตรีที่เล่นสดได้โดยไม่ต้องดูโน้ต โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
« บัคเป็นคนประเภทที่เห็นคนอื่นๆเป็นเพียงเด็กน้อยในสายตาของเขา » โรเบิร์ต อเล็กซานเดอร์ ชูมันน์ « หากไม่มีบัค เทววิทยาคงขาดเป้าหมาย การสร้างโลกของพระเจ้ากลายเป็นเพียงตำนาน และความว่างเปล่ากลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้», « หากมีใครสักคนที่เป็นหนี้บุญคุณบัคทุกอย่าง นั่นคงเป็นพระเจ้า », ซิโอร็อง, Syllogismes de l'amertume สำนักพิมพ์กัลลิมาร์ « ดนตรีของบัคมีแนวโน้มจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิต มีชีพจร และอารมณ์ความรู้สึก» ปิแอร์ วิดาล « มีบัคก่อน...แล้วจึงมีคนอื่นๆตามมา » พาโบล คาซาลส์ « ถึงแม้ข้าพเจ้าจะมีความรักในศิลปินคนอื่น – ไม่ได้รักเบทโฮเฟิน และโมทซาร์ทน้อยไปกว่ากัน – ข้าพเจ้าก็ไม่อาจเห็นด้วยกับคำกล่าวของคาซาลส์ได้ บัคโดดเด่นกว่าพวกเขาเหล่านั้นทั้งหมด » ปอล โทเทลลิเยร์ จอห์น ล็อก
จอห์น ล็อก (; 29 สิงหาคม พ.ศ. 2175-28 ตุลาคม พ.ศ. 2247) เป็นนักปรัชญา ชาวอังกฤษ ในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 17 ความสนใจหลักของเขาคือสังคมและทฤษฎีของความรู้ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
บัคเป็นนักประพันธ์ดนตรีสมัยบาโรค เขาสร้างดนตรีของเขาจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของยุคสมัย บัคมีอิทธิพลอย่างสูงและยืนยาวต่อการพัฒนาดนตรีตะวันตก แม้แต่นักประพันธ์เพลงผู้ยิ่งใหญ่ เช่น โมทซาร์ท, เบทโฮเฟิน ยังยอมรับบัคในฐานะปรมาจารย์ สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16
หลังจากสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 เมษายน 2548 พระองค์ก็ทรงได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปาเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2548 เมื่อพระชนมายุ 78 พรรษา เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาที่มีอายุมากที่สุดที่เคยได้รับเลือก นับตั้งแต่สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 (พ.ศ. 2273) และเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาชาวเยอรมันพระองค์แรกตั้งแต่สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 (1522–1523) (สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 ทรงเป็นชาวเยอรมันด้วย เพราะในสมัยของพระองค์ เนเธอร์แลนด์รวมอยู่ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งปกครองโดยบรรพบุรุษของชาวเยอรมันในปัจจุบัน) (สมเด็จพระสันตะปาปาองค์สุดท้ายก่อนหน้าพระองค์ที่มาจากดินแดนที่อยู่ในเขตเยอรมนีปัจจุบันคือสมเด็จพระสันตะปาปาวิกเตอร์ที่ 2 ซึ่งดำรงตำแหน่งในปี 1055-1057) ฮันส์ เย็ชช็อนเน็ค
ฮันส์ เย็ชช็อนเน็ค (; 9 เมษายน ค.ศ. 1899 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1943) เป็นพลเอกเยอรมันและหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการทหารของลุฟท์วัฟเฟอแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ฆ่าตัวตายในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1943 ภายหลังจากเกิดความผิดพลาดที่ได้ออกคำสั่งให้ปืนต่อต้านอากาศยานยิงใส่เครื่องบินรบเยอรมันที่รวมตัวบนท้องฟ้าอยู่ใกล้กับกรุงเบอร์ลิน คริสท็อฟ วิลลีบัลท์ กลุค
คริสท็อฟ วิลลีบัลท์ ริทเทอร์ ฟ็อน กลุค (German: Christoph Willibald Ritter von Gluck; 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2257 – 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2330) เป็นคีตกวีที่สำคัญของโลกชาวเยอรมันในยุคของดนตรีคลาสสิก เขาเป็นผู้บุกเบิกในการทำอุปรากรภาษาเยอรมันเนื่องจากสมัยนั้นมีแต่อุปรากรภาษาอิตาลี ออร์เคสตราลสวีต (บัค)
ออร์เคสตราลสวีต () หรือบางครั้งเรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า อูแวร์ตูร์ () จำนวน 4 ชิ้นของโยฮัน เซบัสทีอัน บัค มีรหัสแคตาล็อก BWV 1066–1069 เป็นผลงานประพันธ์ในช่วงปี ค.ศ. 1725 ถึง 1735 ขณะบัคใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองไลพ์ซิจ เป็นดนตรีแบบบาโรกที่เปิดตัวด้วยทำนองเชื่องช้า และตามด้วยท่อนฟิวก์ที่เร่งจังหวะเร็วขึ้น เฮนดริค เวด โบดี
เฮนดริค เวด โบดี (; 24 ธันวาคม ค.ศ. 1905 – 21 มิถุนายน ค.ศ. 1982) เป็นวิศวกร นักวิจัย นักประดิษฐ์ นักเขียน และนักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกันเชื้อสายดัทช์ เป็นผู้บุกเบิกทฤษฎีระบบควบคุมยุคใหม่และระบบโทรคมนาคมทางอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งได้ปฏิวัติทั้งเนื้อหาและกระบวนวิธีในการทำวิจัย ออทโท ฟอน ฮับส์บูร์ก
ออทโท ฟอน ฮับส์บูร์กทรงอภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสและพระธิดารวม 7 พระองค์ และยังมีพระราชนัดดารวมทั้งหมด 23 พระองค์ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน พระชายาในปี พ.ศ. 2553 ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาพระองค์ก็ทรงหยุดการปรากฏพระองค์ในที่สาธารณะ ซึ่งพระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 98 พรรษา ในวันจันทร์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ณ บ้านพักส่วนพระองค์ในพ็อกกิง, เยอรมนี ทั้งนี้โฆษกส่วนพระองค์ยังกล่าวด้วยว่าพระองค์สิ้นพระชนม์ ""อย่างสงบและไร้ซึ่งความเจ็บปวดขณะบรรทม"" โดยพระองค์มีพระชนมายุยืนยาวกว่าพระอนุชาเฟลิกซ์, พระโอรสธิดาอีก 7 พระองค์, พระนัดดาอีก 22 พระองค์ และพระปนัดดาอีก 2 พระองค์ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
บุตรชายที่เขาได้ฝึกสอนดนตรีไว้ ไม่ว่าจะเป็นวิลเฮ็ล์ม ฟรีดมานน์ บัค คาร์ล ฟิลลิป เอ็มมานูเอ็ล บัค โยฮัน คริสตอฟ ฟรีดริช บัค และ โยฮัน คริสเตียน บัค ได้รับถ่ายทอดพรสวรรค์บางส่วนจากบิดา และได้รับถ่ายทอดเทคนิคการเล่นจากบัค ก็ได้ทอดทิ้งแนวทางดนตรีของบิดาเพื่อไปสนใจกับแนวดนตรีที่ทันสมัยกว่าในที่สุด เช่นเดียวกับนักดนตรีร่วมสมัยเดียวกันกับบัค (เป็นต้นว่า เกออร์ก ฟิลลิป เทเลมันน์ ผู้มีอายุแก่กว่าบัคสี่ปี ก็ได้รับอิทธิพลจากดนตรีที่ทันสมัยกว่า) ฌ็อง-ดอมีนิก โบบี
ฌ็อง-ดอมีนิก โบบี (, 30 เมษายน พ.ศ. 2495 – 9 มีนาคม พ.ศ. 2540) เป็นนักหนังสือพิมพ์ นักเขียน และบรรณาธิการของนิตยสาร ELLE เมื่อวันที่วันที่ 8 ธันวาคม 1995 ขณะเขามีวัยได้ 43 ปี เกิดอาการเส้นเลือดสมองแตก ทำให้ก้านสมองเสียหาย เขาสลบไป 20 วัน และเมื่อฟื้นขึ้นมาเขาพบว่าตัวเองไม่สามารถพูดได้ และเป็นอัมพาตเกือบทั้งตัว  ลุดวิจ เบค
ในขณะที่เขาทำหน้าที่เป็นเสนาธิการของกองทัพบกเยอรมันในช่วงประหว่างปี ค.ศ. 1935 และ 1938 เบครู้สึกผิดหวังอย่างมาก เขาได้มีจุดยืนอยู่ในการต่อต้านในระบอบเผด็จการที่เพิ่มมากขึ้นของระบอบนาซีและนโยบายต่างประเทศที่ก้าวร้าวของฮิตเลอร์ เบคได้ลาออกจากตำแหน่งเสนาธิการในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1938 จากจุดนี้ เบคได้เชื่อว่าฮิตเลอร์ไม่สามารถมีอำนาจสำหรับสิ่งที่ดีได้และทั้งฮิตเลอร์และพรรคนาซีสมควรต้องถูกลบออกจากรัฐบาล เขาได้กลายเป็นผู้นำที่สำคัญในการสมรู้ร่วมคิดต่อต้านฮิตเลอร์และได้วางตัวเองว่าจะเป็นประมุขแห่งรัฐ ถ้าหากแผนลับ 20 กรกฎาคมนั้นประสบความสำเร็จ แต่เมื่อแผนได้ล้มเหลว เบคก็ได้ถูกจับกุม ในรายงานว่าเขาได้พยายามจะฆ่าตัวตายด้วยการใช้ปืนจ่อยิงศรีษะแต่กลับพลาดจุดสำคัญทำให้ไม่ตายและถูกยิงซ้ำจนตายในที่สุด โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ผลงานดนตรีของบัคเรียงลำดับตัวเลขตามหลังคำว่า BWV ซึ่งเป็นตัวย่อของ Bach Werke Verzeichnis แปลว่า แคตตาล็อกผลงานของบัค ตีพิมพ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1950 เรียบเรียงโดยโวล์ฟกัง ชมีเดอร์ (Wolfgang Schmieder). แคตตาล็อกนี้ไม่ได้ถูกเรียงลำดับตามเวลาที่ประพันธ์ แต่เรียงตามลักษณะของบทประพันธ์. เช่น BWV 1-224 เป็นผลงานคันตาต้า, BWV 225–48 เป็นผลงานสำหรับกลุ่มนักร้องประสานเสียง, BWV 250–524 เป็นผลงานขับร้องและดนตรีศาสนา, BWV 525–748 เป็นผลงานสำหรับออร์แกน, BWV 772–994 เป็นผลงานสำหรับเครื่องดนตรีคีย์บอร์ด, BWV 995–1000 เป็นผลงานสำหรับลิวท์, BWV 1001–40 เป็นผลงานดนตรีเชมเบอร์ (chamber music), BWV 1041–71 เป็นผลงานสำหรับวงดุริยางค์ และ BWV 1072–1126 เป็นผลงานแคนนอน และ ฟิวก์ ในขั้นตอนการจัดเรียงแคตตาล็อกนี้ ชมีเดอร์เรียบเรียงตาม Bach Gesellschaft Ausgabe ที่เป็นผลงานของบัคแบบครบถ้วนที่ตีพิมพ์ขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1850-1905. เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย
ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1720 อิทธิพลและความสามารถทางการทูตของของเจ้าชายเออแฌนก็สามารถสร้างความมั่นคงให้แก่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปัญญาขัดแย้งต่างๆ ที่เกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์ แต่ในบั้นปลายของชีวิตความเหนื่อยร้าและสุขภาพทางจิตที่เปราะบางทำให้พระองค์ไม่ทรงประสบความสำเร็จในฐานะผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดในการพยายามยุติสงครามสืบราชบัลลังก์โปแลนด์ได้ แต่กระนั้นในออสเตรีย ชื่อเสียงของเจ้าชายเออแฌนก็ไม่มีผู้ใดเทียมได้ ความเห็นเกี่ยวกับบุคลิกของเจ้าชายเออแฌนอาจจะแตกต่างกันไป แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่จะค้านความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่พระองค์ทรงป้องกันจักรวรรดิฮาพส์บวร์คจากถูกกลืนไปเป็นของฝรั่งเศส และทรงหยุดยั้งการรุกรานมาทางตะวันตกของจักรวรรดิออตโตมัน และปลดปล่อยยุโรปกลางจากการยึดครองของออตโตมันที่ดำเนินมาเป็นเวลาร้อยห้าสิบปี นอกจากนั้นเจ้าชายเออแฌนก็ยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะคนสำคัญ เจ้าชายเออแฌนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1736 เมื่อมีพระชนมายุได้ 72 พรรษา โยฮันน์ บาลทาซาร์ น็อยมัน
โยฮันน์ บาลทาซาร์ น็อยมัน (; 27 มกราคม ค.ศ. 1687 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1753) เป็นวิศวกรทางยุทธศาสตร์ และ สถาปนิกชาวเยอรมันสมัยบาโรกที่ผสมผสานการออกแบบจากหลายประเทศเข้าด้วยกัน เช่น ประเทศออสเตรีย ประเทศฝรั่งเศส ประเทศอิตาลี และ โบฮิเมีย โดยออกมาเป็นสิ่งก่อสร้างที่สง่างามเช่นที่ วังเวิทซเบิร์ก (Würzburg Residence) และ มหาวิหารเฟียร์เซ็นไฮลิเก็น (Vierzehnheiligen) ที่ใกล้เมืองแบมเบิร์ก (Bamberg) สิ่งก่อสร้างทั้งสองถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นของยุคนั้น กาย ฟอกส์
ในปี ค.ศ. 1579 เมื่อกายอายุได้แปดขวบ บิดาเขาเสียชีวิต อีกหลายปีให้หลังมารดาสมรสใหม่กับเดนิส เบย์นบริดจ์ (Denis Baynbridge) ผู้นับถือคาทอลิกชาวบ้านสกอตตัน เขตแฮร์โรเกต ฟอกส์อาจเปลี่ยนมานับถือคาทอลิกตามความนิยมเรคิวซันซีของตระกูลเบย์นบริดจ์ และตามสายคาทอลิกของตระกูลพุลลีน (Pulleyn) และเพอร์ซีแห่งบ้านสกอตตัน[8] รวมทั้งจากสมัยที่เขาเรียนที่โรงเรียนเซนต์ปีเตอส์ในเมืองยอร์ก ผู้ว่าการโรงเรียนนี้รับโทษจำคุก 20 ปีฐานเรคิวซันซี ส่วนครูใหญ่ จอห์น พุลลีน มาจากตระกูลนักเรคิวซันซีที่สำคัญ คือ ตระกูลพุลลีนแห่งบ้านบลับเบอร์เฮาซิส (Blubberhouses) ในหนังสือ เดอะพุลลีนส์ออฟยอร์กเชอร์ (The Pulleynes of Yorkshire) งานปี ค.ศ. 1915 ผู้ประพันธ์ แคเธอริน พุลลีน เสนอว่า การศึกษาคาทอลิกของฟอกส์มาจากญาติฝั่งแฮร์ริงตันของเขา ซึ่งทราบกันว่าให้ที่ซ่อนเร้นแก่นักบวชผู้กระทำความผิด นักบวชหนึ่งในนั้นภายหลังเดินทางกับฟอกส์ไปฟลานเดอส์ในปี ค.ศ. 1592–1593 ด้วย[9] ศิษย์ของฟอกส์มีจอห์น ไรต์ และน้องชาย คริสโตเฟอร์ (ต่อมาทั้งคู่เข้าร่วมกับฟอกส์ในแผนดินปืน) และออสวัลด์ เทซิมอนด์ (Oswald Tesimond), เอดเวิร์ด โอลด์คอร์น (Edward Oldcorne) และรอเบิร์ต มิดเดิลตัน ซึ่งได้บวชเป็นบาทหลวง (มิดเดิลตันถูกประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1601)[10] จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช
จอร์จ เฮอร์เบิร์ต วอล์กเกอร์ บุช (; 12 มิถุนายน พ.ศ. 2468 – 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 41 ของสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2532–พ.ศ. 2536) และเป็นบิดาของจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ประธานาธิบดีคนที่ 43 โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ในระหว่างปี พ.ศ. 2251 ถึง พ.ศ. 2260 บัคดำรงตำแหน่งนักเล่นออร์แกน และนักไวโอลินเดี่ยวมือหนึ่ง ประจำวิหารส่วนตัวของดยุคแห่งไวมาร์ ทำให้เขามีทั้งออร์แกน เครื่องดนตรีและนักร้องประจำวงในครอบครอง ช่วงเวลาดังกล่าวเป็นช่วงเวลาแห่งการสร้างสรรค์ผลงานของบัคมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเพลงบรรเลงด้วยออร์แกน คันตาต้า เพลงสำหรับฮาร์ปซิคอร์ด ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากปรมาจารย์ทางดนตรีชาวอิตาเลียนทั้งหลาย โยฮันเนิส กูเทินแบร์ค
โยฮันเนิส เก็นส์ไฟลช์ ซัวร์ ลาเดิน ซุม กูเทินแบร์ค (; ประมาณ ค.ศ. 1400 – 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1468) เป็นช่างเหล็ก ช่างทอง ช่างพิมพ์ และนักประดิษฐ์ชาวเยอรมัน มีชื่อเสียงจากการมีส่วนพัฒนาเทคโนโลยีการพิมพ์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1450 ซึ่งรวมถึงตัวพิมพ์โลหะอัลลอย และหมึกพิมพ์ที่ใช้น้ำมันเป็นฐาน แม่พิมพ์สำหรับหล่อตัวพิมพ์ได้อย่างแม่นยำ และแท่นพิมพ์แบบกดแบบใหม่ ซึ่งพัฒนาจากเครื่องกดที่ใช้ในการทำไวน์ ฌัก ออแฟนบัก
ฌัก ออแฟนบัก (, ) ชื่อเมื่อเกิดคือ ยาค็อบ ออฟเฟนบัค (; 20 มิถุนายน พ.ศ. 2362 - 5 ตุลาคม พ.ศ. 2423) เป็นคีตกวีชาวเยอรมันที่โอนสัญชาติเป็นฝรั่งเศส โฟสแต็ง ซูลุก
โฟสแต็ง-เอลี ซูลุก (; 15 สิงหาคม 1782 - 6 สิงหาคม 1867) หรือ จักรพรรดิโฟสแต็งที่ 1 แห่งเฮติ () พระองค์เป็นนายทหารในกองทัพเฮติ เมื่อประธานาธิบดีฌ็อง-บาติสต์ รีเช ถึงแก่อสัญกรรม พระองค์จึงได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเฮติในปี 1847 เมื่อปี 1849 พระองค์จึงประกาศตนเป็นจักรพรรดิภายใต้พระนาม "สมเด็จพระจักรพรรดิโฟสแต็งที่ 1 แห่งเฮติ" หลังจากที่พระองค์ครองราชย์พระองค์ก็ได้กำจัดกองทัพของชนชั้นปกครองผิวดำที่มีตำแหน่งทางการบริหารประเทศ พระองค์ได้สร้างตำรวจลับและกองทัพส่วนตัว ในปี 1849 พระองค์สร้างสังคมชั้นสูงขึ้น และพระองค์ก็พยายามที่จะทำสงครามเอาชนะสาธารณรัฐโดมินิกันแต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ในที่สุด ฟาบร์ แฌฟราร์ก็ได้ทำลายอำนาจของพระองค์ และบังคับให้พระองค์ต้องสละราชบัลลังก์ในปี 1859 คิม กู
คิม กู (; ; 29 สิงหาคม ค.ศ. 1876 — 26 มิถุนายน ค.ศ. 1949) หรือที่รู้จักกันในนามปากกา เบ็คบอม (; ) เป็นประธานาธิบดีคนที่หก และต่อมาเป็นประธานาธิบดีคนสุดท้ายของการปกครองเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเกาหลี เขาเป็นนักการเมือง, นักการศึกษา และผู้นำของการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชของเกาหลี โดยต่อต้านการยึดครองเกาหลีของญี่ปุ่น ที่อยู่ในช่วง ค.ศ. 1910 ถึง 1945 และกิจกรรมชุมนุมเพื่อรวมเอกราชเกาหลีขึ้นใหม่ ตั้งแต่แบ่งประเทศใน ค.ศ. 1945 เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
ฮินเดินบวร์คได้เกษียณอีกครั้งในปี ค.ศ. 1919 แต่ได้กลับมาสู่ชีวิตสาธารณะในปี ค.ศ. 1925 เพื่อสมัครลงรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนที่สองแห่งเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1932 เขาได้ถูกชักชวนให้รีบสมัครลงรับเลือกตั้งอีกครั้งในฐานะประธานาธิบดีเยอรมัน แม้ว่าเขาจะมีอายุ 84 ปี และสุขภาพที่ค่อนข้างแย่ เพราะเขาได้รับการยอมรับว่าเขาเป็นผู้สมัครลงรับเลือกตั้งคนเดียวที่จะสามารถเอาชนะฮิตเลอร์ได้ ฮินเดินบวร์คได้สมัครลงรับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งรอบสอง เขาได้ขัดขวางฮิตเลอร์และมีบทบาทสำคัญในการเพิ่มเสถียรภาพทางการเมืองมากขึ้นในสาธารณรัฐไวมาร์ซึ่งลงเอยด้วยการเถลิงอำนาจของฮิตเลอร์ เขาได้ยุบสภาในไรชส์ทาคสองครั้งในปี ค.ศ. 1932 และในที่สุดก็ต้องจำใจยอมที่จะแต่งตั้งฮิตเลอร์เป็นนายกรัฐมนตรีเยอรมนีในเดือนมกราคม ค.ศ. 1933 การที่ฮินเดินบวร์คทำเช่นนี้เพื่อตอบสนองความต้องการของฮิตเลอร์ที่เขาควรที่จะมีบทบาทเป็นส่วนหนึ่งในรัฐบาลไวมาร์ นับตั้งแต่ฮิตเลอร์ได้เป็นผู้นำของพรรคนาซีที่ได้รับชัยชนะในคะแนนเสียงมากที่สุดในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1932 (ส่วนใหญ่พรรคไม่ประสบความสำเร็จ) ในเดือนกุมภาพันธ์ เขาได้ลงนามในกฤษฎีกาเพลิงไหม้ไรชส์ทาค ซึ่งได้ระงับเสรีภาพของประชาชน และในเดือนมีนาคม เขาได้ลงนามอนุมัติรัฐบัญญัติมอบอำนาจ เมื่อปีค.ศ. 1933 ซึ่งทำให้ระบอบการปกครองฮิตเลอร์มีอำนาจมากขึ้นได้ตามใจชอบ ฮินเดินบวร์คได้ถึงแก่อสัญกรรมในปีต่อมา ภายหลังซึ่งฮิตเลอร์ได้ประกาศแต่งตั้งให้ตัวเขาเองในฐานะ "ฟือเรอร์อุนท์ไรชส์คันทซ์เลอร์" หรือผู้นำสูงสุดและนายกรัฐมนตรีซึ่งได้แทนที่ทั้งตำแหน่งประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรี แอ็นสท์ บุช (จอมพล)
จอมพล แอ็นสท์ แบร์นฮาร์ท วิลเฮ็ล์ม บุช (; 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1885 – 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1945) เป็นจอมพลชาวเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งได้เป็นผู้บัญชาการในกองทัพที่ 16 และต่อมาอยู่ในกองทัพกลุ่มกลาง เขาได้รับเหรียญกางเขนเหล็กกางเขนอัศวินประดับด้วยใบโอ๊ก เจมส์ บรูก
เซอร์ เจมส์ บรูก รายาแห่งซาราวะก์ (; 29 เมษายน พ.ศ. 2346 – 11 มิถุนายน พ.ศ. 2411) หรือคนไทยในอดีตเรียกว่า เย สัปบุรุษ เป็นนักผจญภัยชาวอังกฤษ และเป็นรายาผิวขาวแห่งซาราวะก์คนแรกที่แต่งตั้งโดยสุลต่านแห่งบรูไน โยฮันเนิส บรามส์
โยฮันเนิส บรามส์ (; 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2376 - 3 เมษายน พ.ศ. 2440 พ.ศ. 2440) เป็นคีตกวีและวาทยกรชาวเยอรมัน หลายคนยกย่องเขาในฐานะทายาททางดนตรีของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ซิมโฟนีบทแรกของเขาได้รับการยกย่องจาก ฮันส์ ฟ็อน บือโล ว่าเป็นซิมโฟนีบทที่ 10 ของเบทโฮเฟิน แปลก พิบูลสงคราม
จอมพล ป. พิบูลสงคราม ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2507 ในเวลาประมาณ 20.30 น. ณ บ้านพักส่วนตัว ชานกรุงโตเกียว สิริอายุได้ 67 ปี โดยก่อนตาย ยังมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงเหมือนคนปกติ ยังรับประทานอาหารมื้อเที่ยงพร้อมกับครอบครัวและคนสนิทได้เหมือนปกติ แต่ทว่าเมื่อถึงเวลาเย็นก็ได้ทรุดลงและถึงแก่ความตายอย่างกะทันหัน (ซึ่งในเรื่องนี้บางส่วนเชื่อกันว่าเป็นการลอบวางยาพิษ ทั้งนี้เนื่องจากก่อนหน้านั้น จอมพล ป. เริ่มได้สานสัมพันธ์กับ นายปรีดี พนมยงค์ อดีตนายกรัฐมนตรีซึ่งเป็นสมาชิกคณะราษฎรยุคก่อตั้งมาด้วยกัน แม้ครั้งหนึ่งทั้งคู่จะเคยเป็นศัตรูทางการเมืองกันมาก่อนก็ตาม แต่ทว่าในเวลานั้นทั้งคู่ต่างก็หมดอำนาจและต้องลี้ภัยในต่างประเทศด้วยกัน แม้จะอยู่คนละที่ แต่ก็มีการติดต่อกันทางจดหมาย โดยมีผู้อาสาเดินจดหมายให้ และใช้รหัสลับแทนชื่อในการติดต่อกัน ซึ่งสถานการณ์การเมืองในขณะนั้น จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ที่กระทำการรัฐประหารจอมพล ป. ไปเมื่อปี พ.ศ. 2500 ก็ถึงแก่อสัญกรรมไปก่อนหน้านั้นในปี พ.ศ. 2506 จึงมีการคาดหมายว่า อีกไม่นานทั้งจอมพล ป. และนายปรีดีจะเดินทางกลับสู่ประเทศไทย โดยเฉพาะนายปรีดีจะกลับมาแก้ข้อกล่าวหาในคดีสวรรคต และทั้งคู่จะร่วมกันรื้อฟื้นอำนาจทางการเมืองทางสายของคณะราษฎรขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่หมดบทบาทไปเลยอย่างสิ้นเชิงจากการรัฐประหารของจอมพลสฤษดิ์)[11] จอห์น บราวน์
จอห์น บราวน์ () (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2343 - 2 ธันวาคม พ.ศ. 2402) เป็นนักต่อสู้เพื่อการเลิกทาสชาวอเมริกัน ผู้ซึ่งได้สนับสนุนและลงมือก่อการกบฏ โดยใช้ความรุนแรงและอาวุธ เป็นหนทางเพื่อหยุดยั้งภาวะทาสที่เกิดขึ้นในสมัยของเขา จอห์น บราวน์ยังเป็นผู้นำการสังหารหมู่ที่ห้วยพอตตาวาโทมี่ (Pottawatomie Massacre) ในปี พ.ศ. 2399 ที่เขตแฟรงคลิน (Franklin County) รัฐแคนซัส อันเป็นหนึ่งในหลายๆ การต่อสู้ระหว่างฝ่ายมีทาสกับฝ่ายเลิกทาสในแคนซัส ที่เรียกรวมกันว่าแคนซัสนองเลือด (Bleeding Kansas) และมีชื่อจากการบุกโจมตีที่ไม่ประสบความสำเร็จ ที่ฮาร์เปอร์ เฟอรรี่ (Harpers Ferry) ในปี พ.ศ. 2402 โยฮัน ไบเออร์
โยฮัน ไบเออร์ (; ค.ศ. 1572 – 7 มีนาคม ค.ศ. 1625) เป็นทนายความชาวเยอรมันและนักเขียนแผนที่ดาว เกิดที่เมืองไรน์ แคว้นบาวาเรีย ในปี ค.ศ. 1572 เริ่มต้นการศึกษาด้านปรัชญาที่อิงก็อลชตัทในปี ค.ศ. 1592 จากนั้นย้ายมาเอาคส์บวร์คและเริ่มต้นอาชีพทนายความ ระหว่างที่อยู่เมืองเอาคส์บวร์ค เขาเริ่มสนใจดาราศาสตร์ เขาได้เป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายแก่สภามนตรีเมืองเอาคส์บวร์คในปี ค.ศ. 1612 และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1625 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ดยุกรูดอล์ฟที่ 2 แห่งออสเตรีย พระราชโอรสในรูดอล์ฟที่ 1 ดยุกแห่งสติเรีย; พ.ศ. 1825 – พ.ศ. 1826 (1282–1283) ทรงถูกลอบปลงพระชนม์โดยพระอนุชาของพระองค์เอง ดยุกอัลเบรชท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย พระอนุชาในดยุกรูดอล์ฟ ผู้ซึ่งเชื่อว่า ทรงลอบปลงพระชนม์พระเชษฐาของพระองค์เอง; พ.ศ. 1826 – พ.ศ. 1851 (1282–1308) ได้ทรงดำรงตำแหน่งเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในพ.ศ. 1841 ดยุกรูดอล์ฟที่ 3 แห่งออสเตรีย; เป็นประมุขชั่วคราวตั้งแต่พ.ศ. 1841 – พ.ศ. 1850 (1298–1307) ดยุกฟรีดริชที่ 1 แห่งออสเตรีย หรือรู้จักกันในนาม ฟรีดริชผู้หล่อเหลา (Friedrich the Handsome; (Friedrich der Schöne) ; พ.ศ. 1851 – พ.ศ. 1873 (1308–1330) ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จักรพรรดิลุดวิกที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่พ.ศ. 1868 ดยุกเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งออสเตรีย; พ.ศ. 1851 – พ.ศ. 1869 (1308–1326) ดยุกอัลเบรชท์ที่ 2 แห่งออสเตรีย; ดยุกแห่งวอร์เดอร์เอิสเตอร์ไรค์ (Vorderösterreich) ตั้งแต่พ.ศ. 1869 – พ.ศ. 1901 (1326–1358) , และดยุกแห่งออสเตรีย ตั้งแต่พ.ศ. 1873 – พ.ศ. 1901 (1330–1358) , และดยุกแห่งคารินเธีย ตั้งแต่พ.ศ. 1878 – พ.ศ. 1901 (1335-1358) ออทโทผู้ร่าเริง Otto the Jolly (der Fröhliche) ปกครองพร้อมกับดยุกอัลเบรชท์; ดยุกแห่งออสเตรีย ตั้งแต่พ.ศ. 1873 – พ.ศ. 1882 (1330–1339) และดยุกแห่งคารินเธียตั้งแต่พ.ศ. 1906 ดยุกรูดอล์ฟที่ 4 แห่งออสเตรีย รู้จักกันในนาม รูดอล์ฟผู้ก่อตั้ง (Rudolf the Founder (der Stifter)) ; ดยุกแห่งออสเตรียและสติเรียตั้งแต่พ.ศ. 1901 – พ.ศ. 1908 (1358–1365) , และดยุกแห่งทิโรล ตั้งแต่พ.ศ. 1906 ไอเซนัค
ไอเซนัค () เป็นเมืองชนบทในรัฐทือริงเงิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแฟรงก์เฟิร์ตไปราว 200 กิโลเมตร ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของทือริงเงินระหว่างศตวรรษที่ 12 ถึง 13 ปราสาทวาร์ทบูร์กในเมืองนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก อุตสาหกรรมหลักของเมืองคืออุตสาหกรรมยานยนต์ เมืองไอเซนัคเป็นบ้านเกิดของโยฮันน์ เซบาสเตียน บาค คีตกวีในยุคบาโรก ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ในสามก๊ก
ใน"จดหมายเหตุสามก๊ก" บทชีวประวัติโจโฉได้บันทึกว่าโจโฉเสียชีวิตที่เมืองลกเอี๋ยงในปี ค.ศ. 220 ขณะอายุได้ 66 ปี (นับอายุแบบจีน). ส่วนบทชีวประวัติฮัวโต๋ได้บันทึกว่าโจโฉสั่งประหารฮัวโต๋เมื่อฮัวโต๋ปฏิเสธที่จะรักษาอาการปวดศีรษะเรื้อรังของโจโฉ ต่อมาโจโฉเสียใจที่สั่งประหารฮัวโต๋ไป เพราะบุตรของโจโฉชื่อโจฉอง (เฉาชง) ป่วยเสียชีวิตขณะอายุยังน้อย และโจโฉเชื่อว่าถ้าฮัวโต๋ยังอยู่คงสามารถรักษาโจฉองได้ บทชีวประวัติฮัวโต๋ไม่ได้ระบุปีที่ฮัวโต๋เสียชีวิต แต่อนุมานได้ว่าฮัวโต๋เสียชีวิตก่อนปี ค.ศ. 208 ซึ่งเป็นปีที่โจฉองเสียชีวิต ดังนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวรรณกรรม"สามก๊ก"จึงเป็นเรื่องที่แต่งเสริมขึ้นมา ทอคคาตา แอนด์ ฟิวก์ ในบันไดเสียง ดี ไมเนอร์ (BWV 565)
สืบเนื่องจากต้นฉบับของบทประพันธ์ที่มีลายเซ็นของบัคได้สูญหายไปแล้ว ปัจจุบันมีเพียงสำเนาที่คัดลอกโดยโยฮันน์ ริงค์โดยไม่ได้ระบุวันที่ เพียงแต่ระบุว่าเป็น "Toccata Con Fuga" ของ J.S. Bach โดยที่โยฮันน์ ริงค์ ได้ทำสำเนาจากบทประพันธ์ของคีตกวีอีกหลายท่าน เช่น จอร์จ บอห์ม โยฮันน์ พาเคลเบล โยฮันน์ ไฮน์ริก บัตต์สเตตต์ ดีเทอริก บักซเทอฮูด ปัจจุบันจึงมีข้อโต้แย้งว่าบัคอาจจะไม่ได้เป็นผู้ประพันธ์ผลงานชิ้นนี้ ออทโท ฟอน ฮับส์บูร์ก
ออทโท ฟอน ฮับส์บูร์ก มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย ฮังการี โครเอเชีย และโบฮีเมีย (; พระนามเต็ม: "ฟรันซ์ โยเซฟ ออทโท โรเบิร์ต มาเรีย แอนตัน คาร์ล แมกซ์ เฮ็นริค ซิกส์ตัส เซเวอร์ เฟลิกซ์ เรเนตัส ลุดวิก แกตัน พิอุส อิกเนเชียส ฟอน ฮับส์บูร์ก-ลอแรน"; Franz Joseph Otto Robert Maria Anton Karl Max Heinrich Sixtus Xaver Felix Renatus Ludwig Gaetan Pius Ignatius von Habsburg-Lorraine) (20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 - 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2554) ทรงเป็นอดีตประมุขแห่งราชวงศ์ของอดีตจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี หรือออสเตรีย ฮังการี สาธารณรัฐเช็ก โครเอเชีย สโลวีเนีย สโลวาเกีย และบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เป็นพระโอรสองค์โตในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย (สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 4 แห่งฮังการี) และ จักรพรรดินีซีต้าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงเป็นอดีตสมาชิกของสภายุโรป สมาคมคริสเตียนแห่งบาวาเรีย และทรงเคยเป็นประธานสหภาพแพนยุโรปนานาชาติ (International Paneuropean Union) อีกด้วย โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
บัคถือกำเนิดในครอบครัวนักดนตรีที่ยึดอาชีพนักดนตรีประจำราชสำนัก ประจำเมืองและโบสถ์ในมณฑลทูรินจ์มาหลายชั่วอายุ ซึ่งก็นับได้ว่าโยฮัน เซบัสทีอัน บัค เป็นรุ่นที่ห้าแล้ว หากจะนับกันตั้งแต่บรรพบุรุษที่บัครู้จัก นั่นคือนายเวียต บัค ผู้มีชีวิตในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในฐานะเจ้าของโรงโม่และนักดนตรีสมัครเล่นในฮังการี ตั้งแต่บัคเกิด สมาชิกครอบครับบัคที่เล่นดนตรีมีจำนวนหลายสิบคน ทำให้ตระกูลบัคกลายเป็นครอบครัวนักดนตรีที่สำคัญและเป็นที่รู้จักมากที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรีตะวันตก ยัง บัค
เดวิด ดาร์เนลล์ บราวน์ () เกิดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1981 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ยัง บัค () เป็นแร็ปเปอร์อเมริกัน เคยเซ็นสัญญากัน ค่ายจี-ยูนิต และแคชวิลล์เรคคอร์ด ยัง บัค เป็นอดีตสมาชิกวงฮิปฮอปจากนิวยอร์กที่ชื่อ จี-ยูนิต โบสถ์นักบุญโธมัส (ไลพ์ซิก)
เนื่องจาก คริสตจักรในประเทศเยอรมนี นิยมใช้ออแกน เป็นเครื่องดนตรีที่ใช้บรรเลงเพลงนมัสการในคริสตจักร โดยเฉพาะที่โบสถ์แห่งนี้เป็นที่ทำงานของ โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค นักประพันธ์เพลงชื่อดังของโลก ที่ได้ประพันธ์เพลงเพื่อนมัสการพระเจ้าคริสตจักรในเทศกาลต่าง ๆ ในช่วงที่ท่านทำงานประจำโบสถ์ในเมืองไลพ์ซิก แต่ออแกนที่ใช้ในยุคที่โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค ดำรงชีวิตอยู่นั้น ไม่หลงเหลือให้เห็นในปัจจุบันแล้ว ปัจจุบันในโบสถ์นักบุญโธมัส มีออแกนอยู่ทั้งสิ้น 2 หลัง ได้แก่ แผนลับ 20 กรกฎาคม
เมื่อเรแมร์เข้าควบคุมสถานการณ์ในกรุงเบอร์ลินและข่าวสะพัดไปว่าฮิตเลอร์ยังมีชีวิตอยู่ สมาชิกที่ไม่ค่อยเด็ดเดี่ยวของการคบคิดในกรุงเบอร์ลินเริ่มเปลี่ยนฝ่าย มีการต่อสู้ในเบนด์แลร์บล็อกระหว่างนายทหารที่สนับสนุนและคัดค้านรัฐประหาร และชเตาฟ์เฟนแบร์กได้รับบาดเจ็บ เมื่อเวลา 23.00 น. ฟรอมม์กลับเข้าควบคุม และหวังว่าการแสดงความภักดีอย่างออกนอกหน้าจะช่วยเขาได้ เมื่อเบคทราบว่าสถานการณ์สิ้นหวัง ยิงตัวตาย เป็นผู้ฆ่าตัวตายคนแรกในหลายวันให้หลัง แม้ทีแรกเบคเพียงแค่ทำให้ตัวบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น เขาถูกทหารยิงที่คอ ฟรอมม์จัดศาลทหารเฉพาะหน้าอันประกอบด้วยตัวเขาเอง และพิพากษาลงโทษประหารชีวิตออลบริชท์ ชเตาฟ์เฟนแบร์ก แฮฟเทิน และออลบริชท์ แมร์ทซ์ ฟอน เควียร์นไฮม์ นายทหารอีกคน เมื่อเวลา 00.10 น. ชอองวันที่ 21 กรกฎาคม พวกเขาถูกประหารชีวิตในลานด้านนอก ซึ่งอาจเป็นเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาเปิดเผยการมีส่วนของฟรอมม์ มีผู้อื่นจะถูกประหารชีวิตอีกเช่นกัน แต่เมื่อเวลา 00.30 น. เอ็สเอ็สนำโดยออทโท สกอร์เซนีมาถึงและห้ามประหารชีวิตเพิ่ม ฟรีดริช กุสทัฟ ยาค็อพ เฮ็นเลอ
ฟรีดริช กุสทัฟ ยาค็อพ เฮ็นเลอ (; 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1809 – 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1885) เป็นพยาธิแพทย์และนักกายวิภาคศาสตร์ชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองเฟือร์ทในราชอาณาจักรบาวาเรีย เข้าเรียนด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์คและมหาวิทยาลัยบ็อน ก่อนจะทำงานด้านกายวิภาคศาสตร์ที่เบอร์ลิน ต่อมาในปี ค.ศ. 1844 เขาเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค และย้ายไปเกิททิงเงิน เฮ็นเลอตีพิมพ์ "คู่มือระบบกายวิภาคศาสตร์มนุษย์" ("Handbook of Systematic Human Anatomy") ซึ่งเป็นตำราด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มีข้อมูลครบถ้วนที่สุดในเวลานั้น และพัฒนาแนวคิดที่เป็นต้นแบบให้โรแบร์ท ค็อค ค้นพบทฤษฎีเชื้อโรคในเวลาต่อมา เขาเสียชีวิตที่เกิททิงเงินในปี ค.ศ. 1885 ยัน ฮุส
ยัน ฮุสเกิดที่เมืองฮูซิเนตส์ ราชอาณาจักรโบฮีเมีย (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเช็ก) เมื่อประมาณปี ค.ศ. 1369 หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ย้ายไปอยู่ที่ปราก และเรียนจบที่มหาวิทยาลัยปราก หลังเรียนจบ ฮุสก็บวชเป็นบาทหลวงและเทศนาตามเมืองต่าง ๆ และขึ้นดำรงตำแหน่งอธิการบดีของมหาวิทยาลัยปรากหลังจากนั้น 2-3 ปี ฮุสมีความสนใจในแนวคิดของจอห์น วิคลิฟฟ์ (John Wycliffe) นักปรัชญาศาสนาชาวอังกฤษ และผลักดันให้เกิดการปฏิรูปศาสนา เนื่องจากเห็นถึงความเสื่อมทรามทางศีลธรรมของบรรดานักบวช นอกจากนี้ ฮุสยังแปลหนังสือของวิคลิฟฟ์ซึ่งเป็นหนังสือที่ทางคริสตจักรสั่งห้ามอีกด้วย ทำให้ในปี ค.ศ. 1409 เขาถูกขับออกจากศาสนาโดยพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 5 ฮุสลี้ภัยไปที่เมืองคอนสตันซ์ในเยอรมนี ด้วยความช่วยเหลือจากจักรพรรดิซีกิสมุนด์ แต่ก็ถูกจับตัวที่นั่น เขาถูกไต่สวนและถูกตัดสินว่ามีความผิดจริงในฐานเป็นบุคคลนอกรีต จนที่สุด ในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1415 ฮุสก็ถูกมัดติดกับเสาและเผาทั้งเป็น เถ้ากระดูกของเขาถูกนำไปทิ้งที่แม่น้ำไรน์ โยฮันน์ แบพทิสท์ ซิมเมอร์มันน์
โยฮันน์ แบพทิสท์ ซิมเมอร์มันน์ () เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1680 ที่หมู่บ้านไกส์พ้อยน์ (Gaispoint) ใกล้เมืองเวสโซบรุน (Wessobrunn) เสียชีวิตวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1758 ที่มิวเชิน ประเทศเยอรมนี เป็นสถาปนิกและช่างปูนปั้นแบบแบบโรโคโคของประเทศเยอรมนี พุ่ม สาคร
เมื่อรัสเซียมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นคอมมิวนิสต์ในปี พ.ศ. 2460 ได้หันไปร่วมกับนายทหารรัสเซียที่นิยมการปฏิวัติอยู่พักหนึ่ง แต่ได้หลบหนีออกจากประเทศรัสเซียไปประเทศฝรั่งเศส ทำงานเป็นเสมียนธนาคาร จนกระทั่งพระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ได้ทรงชวนมาเป็นเลขานุการประจำตัวหม่อมคัทริน ถึงแก่กรรมที่บ้านเทรเดซี ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490[2] คเยแบ็ก
คเยแบ็ก (; ? – 20 สิงหาคม 660) แม่ทัพคนสำคัญในช่วงปลายของอาณาจักรแพ็กเจ หนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ผู้มีชื่อเสียงจากการนำทหารแพ็กเจเพียง 5,000 นายต่อสู้กับทหารเกือบ 200,000 คนของชิลลาและต้าถังจนตัวตายพร้อมกับทหารทั้งหมดของตนเองในยุทธการที่ฮวังซันบ็อลเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 660 จนกลายเป็นวีรบุรุษและเล่าขานเรื่องราวนี้สืบมาจนถึงทุกวันนี้ หลังจากนั้นไม่นานอาณาจักรแพ็กเจก็ยอมแพ้และล่มสลายในที่สุด เจค บักก์
เจค็อบ เอ็ดวิน เคนเนดี (; 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537) หรือชื่อในวงการ เจค บักก์ () เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวอังกฤษ งานเพลงของเขาได้รับอิทธิพลมาจาก โดโนแวน, จอห์นนี แคช, จิมิ เฮนดริกซ์, อาร์กติกมังกีส์, เดอะ บีเทิลส์ และ โอเอซิส  ยัน ฮุส
ยัน ฮุส (, ) หรือ จอห์น ฮัส (; ประมาณ ค.ศ. 1369 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1415) เป็นนักปรัชญาและบาทหลวงชาวเช็ก ถือเป็นบุคคลแรก ๆ ที่มีแนวคิดในการปฏิรูปศาสนา ยาโกบึส แฮ็นรีกึส วันต์โฮฟฟ์
ใน ค.ศ. 1878 ยาโกบึสแต่งงานกับ Johanna Francina Mees มีบุตรสาวสองคนชื่อว่า Johanna Francina และ Aleida Jacoba และบุตรชายสองคนชื่อว่า Jacobus Henricus van 't Hoff III และ Govert Jacob
ยาโกบึสเสียชีวิตลงเมื่ออายุ 58 ปีในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1911 โดยมีสาเหตุการเสียชีวิตคือวัณโรค โบสถ์นักบุญโธมัส (ไลพ์ซิก)
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 วันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1943 โบสถ์นักบุญโธมัส ถูกระเบิดของฝ่ายสัมพันธมิตรทำความเสียหาย และคงสภาพเช่นนั้นกระทั่งในปี ค.ศ. 1990 ภายหลังการรวมเยอรมนีสองประเทศจึงได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ โดยการบูรณะในครั้งนั้นแล้วเสร็จเพื่อเฉลิมฉลองงานครบรอบ 250 ปี วันเสียชีวิตของ โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค ซึ่งตรงกับวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 ซึ่งรวมถึงการสร้างออแกนหลังใหม่ของโบสถ์ด้วย การบูรณะครั้งนี้ได้รับเงินสนับสนุนจากสหภาพยุโรป เจ้าชายมัคซีมีลีอานแห่งบาเดิน
มัคซีมีลีอาน, มาร์คกราฟแห่งบาเดิน (มัคซีมีลีอาน อเล็กซานเดอร์ ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม; 10 กรกฏาคม ค.ศ. 1867 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1929), ยังที่รู้จักกันคือ มัค ฟ็อน บาเดิน เป็นเจ้าชายเยอรมันและนักการเมือง พระองค์ได้ถือว่าเป็นทายาทของบังลังก์แกรนด์ดัชเชสแห่งบาเดิน และในเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ได้ทำหน้าที่เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิเยอรมัน พระองค์ได้เรียกร้องเพื่อสันติภาพในนามของเยอรมนีในช่วงท้ายสงครามโลกครั้งที่หนึ่งมาจากหลักการสิบสี่ข้อของประธานาธิบดีสหรัฐ วูดโรว์ วิลสัน ซึ่งรวมถึงการเปลี่ยนแปลงจากรัฐบาลมาเป็นระบบรัฐสภาทันที โดยส่งมอบตำแหน่งนายกรัฐมนตรีให้กับผู้นำพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนี(SPD) ฟรีดริช เอเบิร์ท และการประกาศโดยฝ่ายเดียวในการสละบังลังก์ของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 จุดเริ่มต้นของสาธารณรัฐไวมาร์ ลุดวิจ เบค
ลุดวิจ ออกุส ธีโอดอร์ เบค(; 4 มิถุนาย ค.ศ. 1880 – 21 กรกฏาคม ค.ศ. 1944)เป็นนายพลชาวเยอรมันและเป็นเสนาธิการเยอรมันในช่วงปีแรกของระบอบนาซีในเยอรมนีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ลุดวิจ เบคไม่เคยเป็นสมาชิกพรรคนาซี อย่างไรก็ตามในช่วงแรกของปี ค.ศ. 1930 เขาได้สนับสนุนการประณามอย่างรุนแรงของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ที่มีต่อสนธิสัญญาแวร์ซายและเชื่อมั่นในความต้องการสำหรับเยอรมนีในการฟื้นฟูกองทัพและอาวุธยุโธปกรณ์ขึ้นมาใหม่ เบคได้มีข้อสงสัยอย่างแรงที่เกี่ยวกับความต้องการของนาซีที่เจ้าหน้าที่เยอรมันทั้งหมดได้กล่าวคำสาบานสัตย์ปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีต่อฮิตเลอร์โดยไร้เงื่อนไขและข้อสงสัยใดๆในปี ค.ศ. 1934 ถึงแม้ว่าเขาได้เชื่อว่าเยอรมนีต้องการรัฐบาลที่เข้มแข็งและฮิตเลอร์จะสามารถประสบความสำเร็จในเรื่องนี้ได้ตราบเท่าที่เขาได้รับอิทธิพลโดยองค์ประกอบเดิมภายในกองทัพมากกว่าหน่วยชตูร์มับไทลุง(SA)และหน่วยชุทซ์ชทัฟเฟิล(SS) จักรพรรดิซีกิสมุนด์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิซีกิสมุนด์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ () (14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1368 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437) แห่งราชวงศ์ลักเซมเบิร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างวันที่ ค.ศ. 1433 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1437 ซิกิสมุนด์เป็นพระมหากษัตริย์ที่ครองราชอาณาจักรฮังการีเป็นระยะเวลานานที่สุด เป็นเวลาถึง 50 ปีตั้งแต่ ค.ศ. 1387 จนถึง ค.ศ. 1437 และยังเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย, ลอมบาร์เดีย และเยอรมนี ซิกิสมุนด์ทรงเป็นผู้หนุนหลังคนสำคัญของสภาสังคายนาแห่งคอนสแตนส์ (Council of Constance) ที่เป็นการยุติศาสนเภทตะวันตก (Western Schism) ที่นำไปสู่การยุติสงครามฮุสไซต์ (Hussite Wars) ต่อมาด้วย ราชรัฐอันส์บัค
เมื่อฟรีดริชเสียชีวิตเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1440 ดินแดนก็ถูกแบ่งระหว่างลูกชายจอห์นผู้ได้รับไบรอยท์ (บรันเดินบวร์ค-คุล์มบาค), ฟรีดริชที่ 2 ได้รับบรันเดินบวร์ค และ อัลเบร็คท์ได้รับอันส์บัค หลังจากนั้นอันส์บัคก็ถูกปกครองโดยสาขาราชตระกูล (cadet branch) โฮเฮนโซลเลิร์น แต่ประมุขมักจะมีบรรดาศักดิ์เป็น "มากราฟแห่งบรันเดินบวร์ค-อันส์บัค" เพิร์ล เอส. บัค
เพิร์ล ไซเดนสทริคเกอร์ บัค (; 26 มิถุนายน ค.ศ. 1892 – 6 มีนาคม ค.ศ. 1973) หรือ เพิร์ล เอส. บัค เป็นนักเขียนชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียนผู้ถ่ายทอดชีวิตชนบทของชาวจีน เธอได้รับรางวัลพูลิตเซอร์ ในปี ค.ศ. 1932 จากหนังสือ "The Good Earth" (ทรัพย์ในดิน) และต่อมาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1938 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ดยุกอัลเบรชท์ที่ 3 แห่งออสเตรีย; ตั้งแต่พ.ศ. 1929 – พ.ศ. 1938 (1386-1395) ดยุกอัลเบรชท์ที่ 4 แห่งออสเตรีย; พ.ศ. 1938 – พ.ศ. 1947 (1395–1404) ดยุกอัลเบรชท์ที่ 5 แห่งออสเตรีย; พ.ศ. 1947 – พ.ศ. 1982 (1404–1439) ภายหลังทรงได้เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ตั้งแต่พ.ศ. 1981 โดยทรงฉลองปรมาภิไธยว่า จักรพรรดิอัลเบรชท์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ลาดิสเลาส์ โพสธูมัส พ.ศ. 1987 – พ.ศ. 1990 (1444 – 1457) จอห์น วิลค์ส บูธ
จอห์น วิลค์ส บูธ (; 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1838 - 26 เมษายน ค.ศ. 1865) เป็นนักแสดงละครเวทีชาวอเมริกันที่เป็นคนลอบสังหารประธานาธิบดี อับราฮัม ลินคอล์นที่โรงละครฟอร์ดส, กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ในวันที่ 14 เมษายน 1865 บูธเป็นสมาชิกจากครอบครัวนักแสดงละครเวทีที่โด่งดังจากรัฐแมริแลนด์ และในทศวรรษที่ 1860 นั้นเอง เขาก็กลายเป็นนักแสดงที่โด่งดังเช่นกัน บูธมีความคิดเห็นโน้มเอียงเข้าข้างฝ่ายสมาพันธ์และประณามการบริหารของลินคอล์นอย่างรุนแรง และคับแค้นเป็นอย่างมากเมื่อฝ่ายใต้แพ้สงครามกลางเมืองอเมริกัน เขาต่อต้านแนวคิดที่จะล้มล้างระบบทาสในสหรัฐฯ และข้อเสนอของลินคอล์นที่จะขยายสิทธิ์เลือกตั้งไปยังทาสที่เป็นไทแล้ว โทมัส ฮอบส์
แม้ว่าฮอบส์จะมีโอกาสได้คลุกคลีกับนักปรัชญามีชื่อเช่น เบน จอนสัน และ ฟรานซิส เบคอนมานานแต่ก็ไม่ได้สนใจด้านปรัชญาจนกระทั่งถึงหลังจาก พ.ศ. 2172 คาเวนดิชซึ่งได้เลื่อนเป็นเอร์ลแห่งเดวอนไชร์ผู้เป็นนายจ้างฮอบส์ได้เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2171 และภริยาหม้ายของคาเวนดิชได้บอกเลิกจ้างเขา แต่ในเวลาต่อมาฮอบบส์ก็ได้งานใหม่เป็นครูกวดวิชาให้กับลูกของเซอร์เกอร์วาส คลิฟตันซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในปารีสและจบลงเมื่อ พ.ศ. 2174 เนื่องจากการได้พบกับครอบครัวคาเวนดิชอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้เป็นงานกวดวิชาให้กับลูกชายของนักเรียนเก่า ในช่วงต่อมาอีก 7 ปี ฮอบส์ได้เพิ่มพูนความรู้ด้านปรัชญาไปพร้อมกับงานกวดวิชาซึ่งทำให้เขาเกิดความอยากรู้อยากอภิปรายเกี่ยวปรัชญามากขึ้นและได้กลายเป็นนักอภิปรายปรัชญาหลักที่เป็น "ขาประจำ" ในยุโรป และจากปี พ.ศ. 2180 เป็นต้นมา ฮอบส์ได้ถือว่าตนเองเป็นนักปรัชญาและผู้รอบรู้
ที่ปารีสฮอบส์ได้ศึกษาลัทธิปรัชญาในหลายๆ ด้านและได้ทดลองเข้าถึงปัญหาด้วยแนวทางฟิสิกส์ ได้พยายามไปถึงการวางระบบความคิดที่ละเอียดบรรจงขึ้นซึ่งได้กลายเป็นงานที่ฮอบบ์ได้อุทิศชีวิตให้ ฮอบส์ได้ทำศาสตรนิพนธ์หลายเรื่อง เช่นเกี่ยวกับลัทธิที่เป็นระบบเกี่ยวกับร่างกายเพื่อแสดงให้เห็นว่าปรากฏการณ์ทางกายภาพสามารถอธิบายอาการเคลื่อนไหวได้อย่างไร ฮอบบ์ได้แยกเอา "มนุษย์" ออกจาก"อาณาจักรของธรรมชาติ"และ"พืชพรรณ" ในอีกศาสนตรนิพนธ์หนึ่ง ฮอบบ์ได้แสดงให้เห็นว่าการเคลื่อนไหวเฉพาะบางอย่างของร่างกายเนื่องมาจากผลของปรากฏการณ์"ผัสสาการ" (ศัพท์ปรัชญา = sensation) "ความรู้" "วิภาพ" (ความชอบ = affection) และ"กัมมภาวะ" (ความดูดดื่ม, กิเลส = passion) และสุดท้ายในศาสตรนิพนธ์อันลือชื่อ ฮอบบ์แสดงให้เห็นว่ามนุษย์ถูกผลักดันเข้าสังคมได้อย่างไรและตั้งประเด็นว่าจะต้องออกกฎระเบียบใช้บังคับหากไม่ต้องการให้มนุษย์ต้องตกสู่ "ความเหี้ยมโหดและความทุกข์ระทม" ทำให้ฮอบบ์เสนอการรวมปรากฏการณ์ที่ว่าแยกกันของ "ร่างกาย" "มนุษย์"และ "รัฐ" เข้าเป็นหนึ่งเดียว รูด็อล์ฟ เฮ็ส
เฮ็สยังสนใจการบิน โดยเรียนบินอากาศยานที่ซับซ้อนขึ้นซึ่งมาพัฒนาเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองอุบัติ เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 1941 เขาบินเดี่ยวไปประเทศสกอตแลนด์ ซึ่งเขาหวังจัดการเจรจาสันติภาพกับดุ๊กแฮมิลตัน ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นคนสำคัญในฝ่ายค้านของรัฐบาลอังกฤษ เฮ็สถูกจับกุมทันทีที่มาถึงและถูกอังกฤษควบคุมตัวจนสิ้นสงคราม(หลังจากฮิตเลอร์ได้ทราบการกระทำของเฮ็สทำให้เขาโกรธมากและทำการปลดเขาออกจากรองฟือเรอร์และได้แต่งตั้งมาร์ติน บอรมันแทน) เมื่อเขากลับประเทศเยอรมนีเพื่อรับการไต่สวนในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์กอาชญากรสงครามคนสำคัญในปี 1946 ตลอดการไต่สวน เขาอ้างว่าป่วยเป็นภาวะเสียความจำ แต่ภายหลังรับว่าเป็นอุบาย เฮ็สถูกพิพากษาลงโทษฐานอาชญากรรมต่อสันติภาพและคบคิดกับผู้นำเยอรมันอื่นเพื่อก่ออาชญากรรมและถูกย้ายไปเรือนจำซแพนเดาในปี 1947 ซึ่งเขารับโทษจำคุกตลอดชีวิต ความพยายามซ้ำ ๆ ของสมาชิกครอบครัวและนักการเมืองคนสำคัญเพื่อให้ปล่อยตัวเขาถูกสหภาพโซเวียตขัดขวาง ขณะยังถูกควบคุมตัวในซแพนเดา เขาเสียชีวิตโดยดูเหมือนฆ่าตัวตายในปี 1987 เมื่ออายุ 93 ปี หลังเสียชีวิต เรือนจำถูกทำลายเพื่อมิให้กลายเป็นที่บูชาของนีโอนาซี โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
มาร์เซล ดูเปรสามารถบรรเลงบทเพลงทุกบทของบัคด้วยออร์แกนได้อย่างขึ้นใจ เช่นเดียวกับเฮลมุท วาลคา นักเล่นออร์แกนชาวเยอรมัน ผู้ที่ตาบอดตั้งแต่เกิด แต่ก็ได้หัดเล่นเพลงของบัคโดยอาศัยการฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ บารุค สปิโนซา
เบเนดิคตัส เดอ สปิโนซา หรือ บารุค สปิโนซา หรือชื่อในภาษาลาตินของเขาคือ เบเนดิก (24 พ.ย. ค.ศ. 1632 (พ.ศ. 2175) - 21 ก.พ. ค.ศ. 1677 (พ.ศ. 2220) จากผู้อาวุโสชาวยิว และเป็นที่รู้จักในชื่อ "เบนโต เดอ สปิโนซา" หรือ "เบนโต เอสปิโนซา" ในชุมชนที่เขาได้เติบโตขึ้น   เรอเน เดส์การตส์ กอทท์ฟรีด ไลบ์นิซ และสปิโนซา) เป็นนักเหตุผลนิยมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของปรัชญาคริสต์ศตวรรษที่ 17   เขาได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้ริเริ่มการวิพากษ์เกี่ยวกับไบเบิล ผลงานชิ้นสำคัญของเขาคือหนังสือ "จริยศาสตร์" เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค
ความล้มเหลวในปฏิบัติการไต้ฝุ่นทำให้ฮิตเลอร์ไม่ลังเลอีกต่อไปที่จะปลดเขาจากตำแหน่งบัญชาการ หลังจากถูกปลดในวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1942 เขาก็ไม่เคยเข้าร่วมการบัญชาการใด ๆ อีก บ็อคเป็นนายทหารที่มีมนุษยธรรม หน่วยทหารของเขาไม่เคยกระทำการละเมิดมนุษยธรรมใด ๆ แก่พลเรือน หลังสงครามสิ้นสุดเขาจึงรอดพ้นจากการถูกตั้งข้อหา อย่างไรก็ตาม บ็อคพร้อมด้วยภรรยาและลูกเลี้ยงของเขาถูกสังหารโดยการกราดยิงจากเครื่องบินรบของอังกฤษในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ขณะเดินทางโดยรถยนต์ไปยังฮัมบวร์ค เขาเสียชีวิตในวันต่อมา โอดะ โนบูนางะ
ในค.ศ. 1582 มิซึฮิเดะได้รับมอบหมายให้นำกำลังเสริมไปช่วยเหลือฮิเดะโยะชิในฐานะผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของฮิเดะโยะชิ ซึ่งเป็นการดูถูกมิซึฮิเดะอย่างมากด้วยเหตุที่มิซึฮิเดะมีตำแหน่งและอำนาจไม่ได้เป็นรองจากฮิเดะโยะชิ[4] เวลานั้น มิซึฮิเดะทราบว่าโนะบุนะงะเพิ่งเสร็จสิ้นจากงานเลี้ยงน้ำชาต้อนรับอิเอะยะซึ แล้วเดินทางพร้อมทหารองครักษ์ประจำตัวไม่ถึงร้อยคนไปพำนักอยู่ที่วัดฮนโน (本能寺(Honnō-ji)) ในเมืองเกียวโต ซึ่งอยู่ในเขตปกครองของโนะบุนะงะเอง ทำให้เขาประมาทและไม่ได้เตรียมตัวว่าจะโดนก่อกบฎหรือลอบโจมตี[5] มิซึฮิเดะแสร้งทำเป็นว่ายกทัพออกไปจากเมืองเกียวโตแต่กลับมาเข้าบุกโจมตีวัดฮนโน ฝ่ายโนะบุนะงะมีกองกำลังเพียงเล็กน้อยไม่สามารถต้านทานได้ ไม่มีใครพบร่างของโนะบุนะงะแต่คาดว่าโนะบุนะงะน่าจะกระทำการ<i data-parsoid='{"dsr":[19027,19039,2,2]}'>เซ็ปปุกุ</i>ถึงแก่กรรมไปในวัดฮนโนนั่นเอง โอะดะ โนะบุตะดะ (織田信忠(Oda Nobutada)) บุตรชายคนโตของโนะบุนะงะถูกปิดล้อมอยู่ในวัดอีกแห่งหนึ่งในเกียวโตเช่นกัน และกระทำการ<i data-parsoid='{"dsr":[19198,19210,2,2]}'>เซ็ปปุกุ</i>เสียชีวิตไปเช่นเดียวกับบิดา โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ชีวิตของโยฮัน เซบาสเทียน บัค โดย โยฮัน นิโคเลาส์ ฟอร์เคล: หนังสือเล่มแรกที่เล่าชีวประวัติของบัค (ค.ศ. 1802) ฟินเซนต์ ฟัน โคค
ฟินเซนต์ วิลเลิม ฟัน โคค (; 30 มีนาคม ค.ศ. 1853 — 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1890) คนไทยมักเรียก วินเซนต์ แวน โก๊ะ เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในลัทธิประทับใจยุคหลัง ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้มีชื่อเสียงและอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก เขาสร้างสรรค์งานศิลป์กว่า 2,100 ชิ้นในเวลาเพียงสิบปีกว่า ในจำนวนนี้เป็นภาพสีน้ำมัน 860 ชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่ผลิตขึ้นในสองปีสุดท้ายของชีวิตเขา ผลงานของเขามีทั้งภาพภูมิประเทศ ภาพนิ่ง ภาพคนเหมือน และภาพเหมือนตนเอง ซึ่งล้วนมีลักษณะเด่นเป็นสีสันจัดจ้านและงานพู่กันที่ฉวัดเฉวียนแฝงอารมณ์ชวนประทับใจอันช่วยสร้างรากฐานให้แก่ศิลปะสมัยใหม่ หลังทนทุกข์เพราะไข้ใจและความจนมานานหลายปี เขาปลิดชีวิตตนเองเมื่ออายุได้ 37 ปี ฟิลิป บูเลอร์
ฟิลิป บูเลอร์(11 กันยายน ค.ศ. 1899 – 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1945)เป็นเจ้าหน้าที่ระดับอาวุโสของพรรคนาซี,ผู้ได้เป็นทั้งไรชส์ไลเทอร์(ผู้นำของชาติ) และผู้นำของทำเนียบสำนักงานใหญ่ฟือเรอร์ของพรรคนาซี เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นเอสเอส-โอแบร์กรุพเพนฟือแรร์ในหน่วยอัลล์เกอไมเนอ เอ็สเอ็ส ผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบจากโครงการการการุณยฆาตของนาซี คือ อัคซีโยน เท4 ที่ได้ทำการสังหารผู้พิการและเด็กไปมากกว่า 70,000 คนในนาซีเยอรมนี เช่นเดียวกันกับการเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของโครงการอัคซีโยน 14เอฟ13, หรือเรียกว่า "Sonderbehandlung" ("การรักษาแบบพิเศษ") ซึ่งได้สังหารนักโทษค่ายกักกันไปจำนวน 15,000-20,000 คน โยฮัน พัคเค็ลเบิล
โยฮัน พัคเค็ลเบิล (; 1 กันยายน พ.ศ. 2196 – 3 มีนาคม พ.ศ. 2249) เป็นนักดนตรีชาวเยอรมัน เป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นคีตกวีและนักเล่นออร์แกนที่สำคัญคนหนึ่งในช่วงกลางของยุคบาโรก ผลงานที่เป็นที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีคือ แคนอนของพัคเค็ลเบิล โยห์น ราเบอ
โยห์น ราเบอ (; 23 พฤศจิกายน 1882 — 5 มกราคม 1950) เป็นนักธุรกิจชาวเยอรมันผู้เป็นที่รู้จักกันในความพยายามที่จะหยุดยั้งการสังหารหมู่นานกิงของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างการยึดครองนานกิง และการทำงานของเขาในการป้องกันและช่วยเหลือประชาชนจีนในช่วงเหตุการณ์การสังหารหมู่นานกิง เขตปลอดภัยนานกิงที่เขาช่วยสร้างขึ้นนั้น ได้กลายมาเป็นที่พำนักและช่วยให้ชาวจีนประมาณ 200,000 คน รอดจากการสังหารหมู่ โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2228 ยโฮันน์ ซเบาสเทียน บัค ยโฮันน์ ซเบาสเทียน บัค หมวดหมู่:นักออร์แกน หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเทือริงเงิน โยฮันน์ เบาฮีน
โยฮันน์ เบาฮีน (; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1541 – 26 ตุลาคม ค.ศ. 1613) หรือ ฌ็อง โบแอ็ง () เป็นนักพฤกษศาสตร์ชาวสวิส เป็นบุตรของฌ็อง โบแอ็ง แพทย์ชาวฝรั่งเศสที่ย้ายมาอยู่ที่เมืองบาเซิลหลังเปลี่ยนมานับถือนิกายโปรเตสแตนต์ โยฮันน์มีน้องชายที่เป็นนักพฤกษศาสตร์เหมือนกันคือคัสพาร์ เบาฮีน โยฮันน์เรียนวิชาพฤกษศาสตร์กับเลออนฮาร์ท ฟุคส์ที่เมืองทือบิงเงินและร่วมเดินทางไปกับค็อนราท เก็สส์เนอร์ ก่อนจะทำงานเป็นแพทย์ที่บาเซิล ในปี ค.ศ. 1570 เขาได้รับเชิญให้ไปเป็นแพทย์ประจำตัวดยุกเฟรเดริกที่ 1 แห่งเวือร์ทเทมแบร์ก ที่เมืองมงเบลียาร์ โยฮันน์ทำงานอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1613 จอห์น เวนน์
จอห์น เวนน์เกิดเมื่อ ค.ศ. 1834 เป็นบุตรชายของเฮนรี เวนน์ และมาร์ธา ไซก์ ในวัยเด็ก เขาเรียนที่ไฮเกตและอิซลิงตัน เมื่ออายุได้ 23 ปี เวนน์ก็เรียนจบจาก Gonville and Caius College มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ หลังจากนั้นเขาก็บวชเป็นบาทหลวง ช่วงทศวรรษ 1880 เวนน์กลับมาเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัย และออกหนังสือ "Symbolic Logic" ซึ่งเป็นการต่อยอดจากทฤษฎีของจอร์จ บูล สิ่งนี้ในเวลาต่อมารู้จักกันในชื่อ "แผนภาพเวนน์" ต่อมาในปี ค.ศ. 1883 เวนน์ก็ได้รับเลือกให้เป็นภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน เขาเสียชีวิตที่เคมบริดจ์ในปี ค.ศ. 1923 ขณะมีอายุได้ 88 ปี โจน ไบซ์
โจน แชนดอส ไบซ์ () หรือ โจน ไบซ์ (, เกิดวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1941) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักดนตรีแนวเพลงโฟล์ก และนักกิจกรรมทางสังคม เป็นที่รู้จักจากการแต่งเพลงที่มักเกี่ยวข้องกับเนื้อหาของความยุติธรรมทางสังคมและการต่อต้าน ไบซ์ได้อยู่ในวงการดนตรีมามากกว่า 55 ปี ออกอัลบั้มมาแล้วกว่า 30 อัลบั้ม เธอร้องเพลงภาษาสเปนและภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว นอกจากนี้ยังไบซ์ยังร้องเพลงเป็นภาษาอื่น ๆ ได้อีกกว่า 6 ภาษา ทำให้ถือเป็นศิลปินโฟล์กคนสำคัญคนหนึ่งในยุคนั้น จนต่อมาเธอจะได้เปลี่ยนแนวดนตรีตามกระแสนิยมไปในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ที่ได้แปรสภาพจากโฟล์กร็อกและป็อปสู่คันทรีและกอสเปล ไบซ์มักแต่งและร้องเพลงด้วยตัวเอง และยังได้ร่วมงานดนตรีกับศิลปินอื่น ๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็นออลแมนบราเดอส์แบนด์, เดอะบีเทิลส์, แจ็กสัน บราวน์, ลีโอนาร์ด โคเฮน, วูดดี กัทรี, ไวโอเลตา พาร์รา, เดอะโรลลิงสโตนส์, พีท ซีเกอร์, พอล ไซมอน, สตีวี วันเดอร์ และอื่น ๆ อีกมาก นอกจากนี้ยังได้ร่วมงานกับศิลปินสมัยใหม่ทั้งไรอัน แอดัมส์, โจช ริตเทอร์, สตีฟ เอิร์ล และนาตาลี เมอร์แชนต์  จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์
จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ บารอนแห่งเคนส์ ที่หนึ่ง (; 5 มิถุนายน พ.ศ. 2426 – 21 เมษายน พ.ศ. 2489) เป็นนักเศรษฐศาสตร์ ชาวอังกฤษ เกิดที่ เคมบริดจ์, ประเทศอังกฤษ, สหราชอาณาจักร ผู้เสนอแนวคิดเศรษฐศาสตร์แบบเคนส์ (Keynesian Economics) แนวความคิดทางเศรษศาสตร์ของเคนส์มีอิทธิพลต่อทฤษฎีเศรษศาสตร์มหภาคสมัยใหม่เป็นอย่างมาก รวมไปถึงนโยบายเศรษฐกิจที่รัฐบาลนำมาใช้ในการบริหารเศรษฐกิจของประเทศ เริ่มแรกเคนส์ศึกษาเรื่องสาเหตุของวัฏจักรธุรกิจ () และเรียกร้องให้มีการใช้นโยบายทางการคลังและการเงินเพื่อผ่อนคลายผลกระทบที่เกิดจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยและตกต่ำ เคนส์ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบิดาของเศรษฐศาสตร์มหภาคยุคใหม่และนับได้ว่าเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่มีอิทธิพลทางความคิดมากที่สุดของศตวรรษที่ยี่สิบ แจ็ก เครูแอ็ก
แจ็ก เครูแอ็ก ( ชื่อเกิด Jean-Louis Lebris de Kérouac; 12 มีนาคม ค.ศ. 1922 – 21 ตุลาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักเขียนนวนิยายและกวีชาวอเมริกัน เขาถูกมองว่าเป็นผู้คัดค้านการบูชารูปเคารพ และผู้บุกเบิกคนกลุ่มบีตเจเนอเรชัน ร่วมกับวิลเลียม เอส. บาโรส์ และอัลเลน กินส์เบิร์ก เครูแอ็กมีวิธีการเขียนร้อยแก้วตามสัญชาตญาณ ด้านใจความในงานเขียนของเขาจะครอบคลุมกับหัวข้อเช่น จิตวิญญาณคาทอลิก ดนตรีแจ๊ส ความสำส่อน พุทธศาสนา ยาเสพติด ความยากจน และการเดินทาง เขาเป็นคนดังใต้ดินและเป็นผู้ริเริ่มการเคลื่อนไหวฮิปปีร่วมกับคนกลุ่มบีตคนอื่น ๆ แม้ว่าเขายังเป็นปฏิปักษ์ต่อลัทธิการเมืองหัวรุนแรงบางกลุ่ม ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คเริ่มระส่ำระส่าย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งเกิดจากการที่นักชาตินิยมชาวบอสเนียเชื้อสายเซอร์เบีย ลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย และพระชายา เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1914 ออสเตรียเรียกร้องให้เซอร์เบียรับผิดชอบ แต่ทางการเซอร์เบียเมินเฉย เป็นเหตุให้ออสเตรีย ประกาศสงครามกับราชอาณาจักรเซอร์เบียทันที จนเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 ออสเตรีย ซึ่งมีเยอรมนี เข้าช่วย ได้แพ้สงครามในที่สุด องค์พระประมุของค์สุดท้ายของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย ได้ทรงประกาศแยกออสเตรีย และฮังการีออกจากกัน ทำให้มีการล้มล้างจักรวรรดิ เป็นเหตุให้จักรวรรดิล่มสลายลงในที่สุด อย่างไรก็ตาม พระองค์ยังไม่ได้ทรงสละราชสมบัติ พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแห่งออสเตรีย จวบจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1922 โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน รู้จักบทเพลงสำหรับคลาวิคอร์ดของบัคเป็นอย่างดี จนสามารถบรรเลงบทเพลงส่วนใหญ่ได้ขึ้นใจ ตั้งแต่วัยเด็ก ฮีเยโรนีมึส โบส
ฮีเยโรนีมึส โบส (; ราว ค.ศ. 1450 - 9 สิงหาคม ค.ศ. 1516) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เรอแนซ็องส์) คนสำคัญของประเทศเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมันและบานพับภาพ ภาพเขียนหลายภาพของโบสเป็นภาพความล้มเหลวทางจริยธรรมของมนุษย์ โบสใช้ภาพปีศาจ, มนุษย์ครึ่งสัตว์, และเครื่องกลไกในการสร้างความกลัว, ความสับสน และการแสดงความเลวของมนุษย์ งานจะซับซ้อนและมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง เต็มไปด้วยจินตนาการและการใช้รูปสัญลักษณ์ บางสัญลักษณ์ก็เป็นสัญลักษณ์ที่ตีความหมายได้ยากแม้แต่ในสมัยของโบสเอง โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
บัคได้ใช้แนวทางเดิมในการประพันธ์บทเพลงใหม่ ๆ แต่ความเป็นอัจฉริยะ ความคิดสร้างสรรค์ และความฉลาดของเขาทำให้ผลงานทุกชิ้นมีเอกลักษณ์ และถูกนับเป็นหนึ่งในผลงานยอดเยี่ยมแห่งประวัติศาสตร์ดนตรีตะวันตก โดยเฉพาะ "เซนต์แมทธิวแพชชัน" "แมส ในบันไดเสียงบีไมเนอร์" "เว็ลเท็มเปอร์คลาเวียร์" "มิวสิกคัล ออฟเฟอริ่ง" ดนตรีของบัคหลุดพ้นจากรูปแบบทั่วไป โดยที่เขาได้ใช้ความสามารถของเขาอย่างเต็มพิกัด และถ่ายทอดออกมาเป็นบทเพลงจนถึงขีดสุดของความสมบูรณ์แบบ ซีเอ็ม พังก์
ฟิลลิป แจ็ก "ฟิล" บรูกส์ (Phillip Jack "Phil" Brooks)[1][2] เกิด 26 ตุลาคม ค.ศ. 1978[3][4] เป็นที่รู้จักกันดีในนาม ซีเอ็ม พังก์ (CM Punk)[5] เป็นนักต่อสู้แบบผสม, นักเขียนหนังสือการ์ตูน, นักแสดง และนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวอเมริกัน ปัจจุบันเขาเซ็นสัญญากับสมาคม อัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ (UFC) เขาเป็นอดีตแชมป์ WWE ที่ยาวนานที่สุดในยุคใหม่ด้วยเวลา 434 วัน ตั้งแต่ 20 พฤศจิกายน 2011 ถึง 27 มกราคม 2013 เขาได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในฐานะแชมป์ที่ยาวนานที่สุดอันดับ 6 ของตลอดเวลา เช่นเดียวกับที่ยาวที่สุดตั้งแต่ปี 1988[6][7] โยฮัน เซบัสทีอัน บัค
ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2250(ค.ศ.1707) ถึง พ.ศ. 2251(ค.ศ.1708) เขาได้เป็นนักเล่นออร์แกนประจำเมืองมุห์ลโฮเซน บัคได้ประพันธ์เพลงแคนตาตาบทแรกขึ้น ซึ่งเป็นบทนำก่อนที่เขาจะเริ่มประพันธ์บทเพลงทางศาสนาอันยิ่งใหญ่อลังการ และเขายังได้ประพันธ์บทเพลงสำหรับบรรเลงด้วยออร์แกนเพิ่มเติมด้วย อันเป็นผลงานที่ยืนยันถึงความอัจฉริยะ ความลึกซึ้ง และความงามอันบริสุทธิ์ของเขา ทำให้บัคกลายเป็นนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ในบรรดาบทเพลงทางศาสนาแล้ว ตลอดชั่วชีวิตของบัค เขาได้ใช้เวลากับการประพันธ์เพลงคันตาต้า ร่วมห้าปี หรือกว่าสามร้อยชิ้น ในบรรดาบทเพลงราวห้าสิบชิ้นที่สูญหายไปนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพลงที่ถูกประพันธ์ขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าว กวนอู
จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ของจีนโบราณ กวนอูอาจมีชีวิตก่อนงักฮุยเป็นเวลาเกือบพันปี กล่าวคือกวนอูเป็นบุคคลสำคัญในสมัยยุคสามก๊ก (พ.ศ. 763 - พ.ศ. 823) แต่งักฮุยมีชีวิตอยู่ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (พ.ศ. 1503 - พ.ศ. 1822) กวนอูและงักฮุยเป็นวีรบุรุษที่เป็นที่กล่าวขานกันสืบต่อกันมาเป็นเวลานานในเรื่องของความสัตย์ซื่อและจงรักภักดี ในประเทศไทยชื่อเสียงและกิตติศัพท์ความสัตย์ซื่อ กตัญญูรู้คุณคนของกวนอูอาจจะเป็นที่กล่าวขานและรู้จักกันมากกว่างักฮุย เนื่องจากกวนอูเป็นตัวละครสำคัญในสามก๊กซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็นเทพบู๊ () และมีสถานะเทียบกับเทพบุ๋น () คือขงจื๊อ พ.ศ. 2501
2 กรกฎาคม - มยุรา เศวตศิลา นักแสดงและพิธีกรชาวไทย 8 กรกฎาคม - เควิน เบคอน นักแสดงชายชาวอเมริกัน 11 กรกฎาคม - ประดิษฐ์ วรรณรัตน์ สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ 17 กรกฎาคม - หว่อง ก๊า ไหว่ ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฮ่องกง 21 กรกฎาคม - ลิลีนา โบดอค นักเขียนแฟนตาซีชาวอาร์เจนตินา (ถึงแก่กรรม 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561) 22 กรกฎาคม - นิพนธ์ บุญญามณี นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสงขลา 25 กรกฎาคม - วิเชียร ฤกษ์ไพศาล บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด(มหาชน) 28 กรกฎาคม - เทร์รี ฟอกซ์ นักกรีฑาชาวแคนาดา (ถึงแก่กรรม 28 มิถุนายน พ.ศ. 2524) 30 กรกฎาคม - เคต บุช นักร้อง-นักแต่งเพลง นักดนตรี