สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม ขึ้นครองราชย์เมื่อใด ?
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม (3 พฤศจิกายน 1901 - 25 กันยายน 1983) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม ตั้งแต่ปีค.ศ. 1934 จนกระทั่งสละราชสมบัติในปีค.ศ. 1951 โดยครองราชสมบัติต่อของสมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงผู้เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
เมื่อคราวเสด็จนิวัติเบลเยียมในปีค.ศ. 1950 พระองค์ทรงพบกับการนัดหยุดงานครั้งที่รุนแรงและสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์เบลเยียม ผู้ชุมนุมจำนวนสามคนได้ถูกสังหารเมื่อตำรวจปราบจลาจลได้ยิงเข้าใส่ผู้ชุมนุม ทำให้ประเทศนั้นเปิดฉากเข้าสู่สงครามกลางเมือง ธงชาติเบลเยียมได้ถูกปลดลงแทนที่ด้วยธงของเขตวัลลูนในลีแยฌ และเมืองสำคัญต่างๆในฝั่งเขตวัลลูน[19] จึงทำให้พระองค์ต้องตัดสินพระทัยเพื่อรักษาความเป็นเอกภาพของอาณาจักร รวมทั้งรักษาสถาบันพระมหากษัตริย์ จึงทรงตัดสินพระทัยสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1950 เพื่อเปิดทางให้พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ เจ้าชายโบดวง ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ต่อไป ซึ่งจะมีผลบังคับใช้ในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 แต่ในความจริงแล้วรัฐบาลได้บังคับให้ทรงตัดสินพระทัยในวันนั้น ซึ่งในการ"เลื่อนการสละราชสมบัติ"ไปอีกปีหนึ่งนั้น[20] สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ ทรงถูกบังคับโดยรัฐบาลเพื่อสละราชสมบัติให้กับพระราชโอรส[21] สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
}}]] [[Category:{{subst:#switch:{{subst:uc:1983}} สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
ในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 กองทัพเยอรมันได้บุกเข้าประเทศเบลเยียม เพียงหนึ่งวันของการเข้าโจมตีแนวตั้งรับของกองทัพเบลเยียมประจำป้อมเอเบิน-เอมาเอล ได้พ่ายแพ้จากปฏิบัติการโดยกองกำลังทหารร่ม และผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดายก่อนที่กองทัพฝรั่งเศสและอังกฤษจะเดินมาถึง และในที่สุดก็พ่ายแพ้ให้กับการเตรียมการมาอย่างดีของกองทัพเยอรมันที่มีความชำนาญในการรบมากกว่า เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์
หลังจากการสวรรคตของพระอัยกาและการครองราชย์ของพระราชบิดาใน 1865 ทำให้พระองค์ได้รับตำแหน่งดยุกแห่งบราบันต์ ซึ่งเป็นตำแหน่งของทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงในราชบัลลังก์เบลเยียม ในฐานะทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงทำให้พระองค์ได้รับการคาดหลังว่าจะได้ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาเป็น สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์
การสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายเลโอโปลด์ก่อนวัยอันควร ทำให้พระราชบิดาของพระองค์เหลือพระธิดาเพียง 2 พระองค์ คือเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียมและเจ้าหญิงสเตฟานีแห่งเบลเยียม หลังการสิ้นพระชนม์ของพระราชโอรสสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีมารี เฮนเรียต ก็ทรงพยายามที่จะมีพระราชโอรสพระองค์ใหม่ พระองค์ได้ประสูติเจ้าหญิงเคลม็องทีนแห่งเบลเยียมในปี 1872 ทำให้ทั้งสองพระองค์สิ้นความหวังที่จะมีพระราชโอรส ประเทศเบลเยียม
เบลเยียมได้รับคองโกเป็นอาณานิคมในปีพ.ศ. 2451 จากที่เคยเป็นดินแดนส่วนพระองค์ของสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 เยอรมนีเข้ารุกรานเบลเยียมในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เบลเยียมเข้าครอบครองรวันดา-อุรุนดี (ปัจจุบันคือประเทศรวันดาและบุรุนดี) ซึ่งเป็นอาณานิคมของเยอรมนีในช่วงสงคราม เบลเยียมถูกรุกรานจากเยอรนีอีกครั้งในสงครามโลกครั้งที่สอง จนกระทั่งถูกปลดปล่อยโดยกองทัพสัมพันธมิตร คองโกได้รับเอกราชในปีพ.ศ. 2503 ในขณะที่รวันดา-อุรุนดีได้รับในอีกสองปีถัดมา สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาแห่งเนเธอร์แลนด์กับเจ้าชายแบร์นฮาร์ดแห่งลิพเพอ-บีสเตอร์เฟลด์ พระราชชนนีของพระองค์ทรงครองราชบัลลังก์ในปีพ.ศ. 2491 เจ้าหญิงได้ทรงเป็นทายาทโดยสันนิษฐาน เมื่อพระราชมารดาสละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2523 เจ้าหญิงเบียทริกซ์ได้สืบราชบัลลังก์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถ ทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษาทั่วไปที่ประเทศแคนาดา ในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง จากนั้นทรงสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่เนเธอร์แลนด์ในช่วงยุคหลังสงคราม ในปีพ.ศ. 2504 พระนางทรงสำเร็จการศึกษาปริญญาด้านนิติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยไลเดิน ในปีพ.ศ. 2509 เจ้าหญิงเบียทริกซ์อภิเษกสมรสกับเคลาส์ ฟอน อัมส์เบิร์ก นักการทูตชาวเยอรมัน ซึ่งมีพระโอรสร่วมกัน 3 พระองค์ ได้แก่ สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ (ประสูติ พ.ศ. 2510), เจ้าชายฟริโซแห่งออเรนจ์-นัสเซา (พ.ศ. 2511 - 2556) และเจ้าชายคอนสแตนตินแห่งเนเธอร์แลนด์ (ประสูติ พ.ศ. 2512) เจ้าชายเคลาส์สิ้นพระชนม์ในปีพ.ศ. 2545 ในช่วงที่พระนางสละราชบัลลังก์ พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์[1] จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
เจ้าชายเลโอโปลด์เสด็จพระราชสมภพในกรุงเวียนนา ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่สาม ในปี 1753 ทรงหมั้นกับ เจ้าหญิง มาเรีย บีไทรซ์ เดสเต รัชทายาทแห่งดัชชีโมเดนาและเรจโจ แต่ก็ไม่เคยมีการอภิเษกเกิดขึ้น และเจ้าหญิงมาเรียก็ไปอภิเษกกับพระอนุชาของเจ้าชายเลโอโปลด์ คือ อาร์ชดยุกแฟร์ดินันด์ แทน ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
สมาชิกราชวงศ์พระองค์อื่น ๆ ทรงปกครองในหลายประเทศของทวีปยุโรป สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม พระอนุชาในดยุกแอร์นส์ที่ 1 เสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งเบลเยียมในปี พ.ศ. 2374 และเชื้อสายของพระองค์ยังคงปกครองอยู่ในฐานะประมุขของประเทศ เจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งเบลเยียม พระราชธิดาเพียงองค์เดียวของพระองค์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีคาร์โลตาแห่งเม็กซิโก พระมเหสีในสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งเม็กซิโกในทศวรรษที่ 1860 ราชบัลลังก์ของประเทศเม็กซิโก มีรากฐานจากราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกธา นอกจากนี้แล้วเจ้าชายแฟร์ดีนันด์แห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกธา พระนัดดาของดยุกแอร์นส์ยังได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 2 แห่งโปรตุเกส และเชื้อสายของพระองค์ทรงปกครองประเทศโปรตุเกสจนกระทั่งการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นสาธารณรัฐในปี พ.ศ. 2453 เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊ก
เครื่องราชอิสริยาภรณ์มงกุฎโอ๊กสถาปนาโดยแกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 2 แห่งลักเซมเบิร์ก (และพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์) ในปี พ.ศ. 2384 ซึ่งในขณะนั้นเองแกรนด์ดัชชีลักเซมเบิร์กและราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ต่างก็อยู่ในสถานะรัฐร่วมประมุขด้วยกันทั้งคู่ หมายความว่าทั้งสองชาติมีประมุขแห่งรัฐพระองค์เดียวกัน ทั้ง ๆ ที่เป็นรัฐอธิปไตยแยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง ทั้งนี้แม้ในทางกฏหมายแล้วเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้จะมีสถานะเป็นเครื่องเชิดชูเกียรติของลักเซมเบิร์ก แต่ทั้งแกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 2 และแกรนด์ดยุกวิลเลิมที่ 3 มักจะทรงใช้เครื่องราช ฯ นี้ในฐานะเครื่องราช ฯ ประจำราชวงศ์นัสเซา พระราชทานให้แก่ประชาชนชาวดัตช์อยู่บ่อยครั้ง โดยที่รัฐบาลดัตช์ไม่มีอำนาจควบคุมแต่อย่างใด สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
ในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 พระองค์ยังคงเป็นผู้บัญชาการของกองทัพเบลเยียม และได้ทรงพบปะคณะรัฐมนตรีเป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งคณะรัฐมนตรีนั้นพยายามโน้มน้าวให้พระองค์เสด็จลี้ภัยพร้อมกับรัฐบาล อูแบร์ ปิแยร์โล นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้กล่าวเตือนพระองค์ว่าการยอมจำนนต่อสงครามนั้นเป็นหน้าที่ของรัฐบาล มิใช่ของกษัตริย์ ซึ่งพระองค์ก็ยังคงปฏิเสธที่จะลี้ภัย และยังคงอยู่ในประเทศกับกองทัพของพระองค์ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ซึ่งคณะรัฐมนตรีได้ตีความว่าพระองค์จะก่อตั้งรัฐบาลปกครองประเทศใหม่ภายใต้การควบคุมของฮิตเลอร์ ซึ่งจะถือว่าพระองค์เป็นกบฏต่อแผ่นดิน ซึ่งพระองค์ทรงคิดว่าหากทรงเสด็จลี้ภัยต่างประเทศแล้วจะกลายเป็นทหารหนีทัพ พระองค์เคยมีพระราชดำรัสไว้ว่า "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าพเจ้าก็จะยอมร่วมชะตาเดียวกันกับกองทัพของข้าพเจ้า"[1] ซึ่งที่ผ่านมาพระองค์มีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยลงรอยกันกับคณะรัฐมนตรีของพระองค์ ซึ่งมักจะเห็นได้ว่าพระองค์มักจะประพฤติตรงกันข้ามกับรัฐบาลอยู่เสมอ และทรงมักจะหาอุบายเพื่อกำจัดหรือลดอำนาจของรัฐมนตรีลง และเพิ่มอำนาจให้กับพระองค์เอง[1] สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
เดอ สแตร์ก ได้ตอบกลับจดหมายของเชอร์ชิล ว่าเขามีเหตุผลถูกต้องแล้ว: "เจ้าชายผู้สำเร็จราชการฯ คุณสปาก และข้าพเจ้าได้อ่านจดหมายของท่าน ซึ่งได้กล่าวถึงเรื่องจริงและดูเหมือนจะเป็นเรื่องยินดียิ่งแก่พวกเรา"[7] อาร์ชดยุกรูดอล์ฟ มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2424 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงสเตฟานี่แห่งเบลเยียม พระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียม ทั้ง 2 พระองค์ทรงอภิเษกสมรส ณ มหาวิหารเซนต์ ออกัสติน กรุงเวียนนา ซึ่งงานอภิเษกสมรสครั้งนี้ ถูกจัดขึ้นอย่างเอิกเกริก หรูหรา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของประชาชน ทั้ง 2 พระองค์มีพระธิดาเพียง 1 พระองค์ คือ สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
“ด้วยความเคารพอย่างสูงต่อสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ คำพูดที่กระหม่อมใช้กล่าวในสภาสามัญชนในครั้งนั้นได้เกิดจากการไตร่ตรองอย่างระมัดระวังแล้ว ซึ่งกระหม่อมก็ไม่มีเหตุผลใดๆที่จะเปลี่ยนข้อความเหล่านั้น กระหม่อมเห็นเป็นอย่างยิ่งเหมือนผู้อื่นๆว่าพระมหากษัตริย์นั้นจะต้องได้รับคำปรึกษาจากคณะรัฐมนตรีของพระองค์ และจึงไม่ควรที่ได้รับการสนับสนุนที่จะเป็นการยอมจำนนกองทัพเบลเยียม พร้อมทั้งการอ่อนน้อมของราชอาณาจักรเบลเยียมต่อฮิตเลอร์ ซึ่งในที่สุดก็นำพาพวกเขาออกจากสงครามได้ และในที่สุดความชั่วร้ายในครั้งนั้นก็ถูกปัดเป่าไป และในที่สุดก็ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดียิ่ง กระหม่อมยากที่จะกล่าวว่าไม่มีสิ่งอันใดที่กระหม่อมกล่าวในครั้งนั้นจะสะท้อนให้เห็นถึงความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวและพระเกียรติยศของสมเด็จพระราชาธิบดีเลย[6]” สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
พ.ศ. 2481 - พ.ศ. 2523: เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์-นัสเซา เจ้าหญิงแห่งลิปเปอ-บีสเตอร์เฟลด์ (Her Royal Highness Princess Beatrix of the Netherlands, Princess of Orange-Nassau, Princess of Lippe-Biesterfeld) พ.ศ. 2523 - 30 เมษายน พ.ศ. 2556: เฮอร์มาเจสตี สมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเธอร์แลนด์ เจ้าหญิงแห่งออเร้นจ์-นัสเซา เจ้าหญิงแห่งลิปเปอ-บีสเตอร์เฟลด์ (Her Majesty Queen of the Netherlands, Princess of Orange-Nassau, Princess of Lippe-Biesterfeld) 30 เมษายน พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน: เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์, เจ้าหญิงแห่งออเร้นจ์-นัสเซา,เจ้าหญิงแห่งลิปเปอ-บีสเตอร์เฟลด์ (Her Royal Highness Princess Beatrix of the Netherlands, Princess of Orange-Nassau, Princess of Lippe-Biesterfeld)[3] กษัตริย์ในปรัสเซีย
จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 1 มีพระราชานุญาตให้ฟรีดริชที่ 3 ปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็น "กษัตริย์ในปรัสเซีย" แลกกับการสนับสนุนของราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นในสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน และสนับสนุนผู้คัดเลือกจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์คในการคัดเลือกครั้งต่อไป  แกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก
เจ้าหญิงโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งเบลเยียม ( "พระนามเต็ม" โจเซฟีน-ชาร์ล็อต อินเกบอร์ก เอลิซาเบธ มารี-โจเซ มาร์เกอริต แอสตริด; 11 ตุลาคม พ.ศ. 2470 - 10 มกราคม พ.ศ. 2548) เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่และองค์เดียวในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม และ เจ้าหญิงอัสตริดแห่งสวีเดน นอกจากนี้พระองค์ยังได้เป็นพระชายาในแกรนด์ดยุกฌ็องแห่งลักเซมเบิร์ก และพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเบลเยียมทั้งสองพระองค์คือ สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง และสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 อีกด้วย สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
ในปีค.ศ. 1944 ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ ผู้บัญชาการหน่วยเอสเอส ได้สั่งการให้เนรเทศพระองค์ไปยังเยอรมนี โดยเจ้าหญิงลิเลียนตามเสด็จพร้อมครอบครัวบนรถพระที่นั่งอีกคันหนึ่งภายใต้การรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดของหน่วยรักษาความปลอดภัยชุทซ์ชทัฟเฟิล นาซีได้คุมขังพระองค์ไว้ในป้อมปราการแห่งหนึ่งในเมืองฮีรชไตน์ในรัฐซัคเซินเป็นเวลาตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 จนถึงมีนาคม ค.ศ. 1945 และต่อมาได้ย้ายไปที่ชโตรเบิล ประเทศออสเตรีย สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
เจ้าชายฟีลิปยังทรงได้รับประกาศนียบัตรรับรองการขับเครื่องบินขับไล่ รวมทั้งกระโดดร่มและคอมมานโด ต่อมาในปี ค.ศ. 1989 ได้ทรงศึกษาต่อหลักสูตรพิเศษที่สถาบันป้องกันราชอาณาจักรขั้นสูง (Royal Higher Defence Institute) และในปีเดียวกัน ทรงได้รับการเลื่อนพระยศทางทหารเป็นพันเอก และต่อมาในปี ค.ศ. 2001 เป็นพลตรีในกองทัพบก กองทัพอากาศ และพลเรือตรีในกองทัพเรือ
หลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1993 และไม่มีพระราชโอรสหรือพระราชธิดา ทำให้เจ้าชายอัลแบร์ เจ้าชายแห่งลีแยช ทรงสืบราชสมบัติต่อ เฉลิมพระปรมาภิไธย สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระมหากษัตริย์ รัชกาลที่ 6 แห่งราชอาณาจักรเบลเยียม เจ้าชายฟีลิป จึงทรงดำรงพระราชอิสริยยศ ดยุกแห่งบราบันต์ มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม
พระองค์มีความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าดินแดนอาณานิคมในต่างทวีปนั้นเป็นกุญแจสำคัญในการสร้างความยิ่งใหญ่ให้กับประเทศได้ และพระองค์ก็ทรงบากบั่นที่จะหาดินแดนอาณานิคมสำหรับเบลเยียม ในที่สุดพระองค์ก็ได้มาซึ่งอาณานิคมในฐานะพระราชสมบัติส่วนพระองค์ โดยที่รัฐบาลนั้นเป็นผู้ให้ยืมเงินสำหรับการนี้โดยเฉพาะ สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งชาวเบลเยียม หรือ พระเจ้าอัลเบิร์ตที่ 2 (, ดัตช์: Albert Felix Humbert Theodoor Christiaan Eugène Marie) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่หก และเป็นพระราชบิดาของพระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบันของประเทศเบลเยียม ทรงครองราชย์ตั้งแต่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2536 จนกระทั่งสละราชสมบัติแก่พระโอรสของพระองค์ในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 แกรนด์ดัชเชสโฌเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก
เจ้าหญิงโจเซฟีน-ชาร์ล็อตประสูติเมื่อในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2470 ณ พระราชวังหลวง กรุงบรัสเซลส์ เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในดยุกแห่งบราบันต์ (สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3) และดัชเชสแห่งบราบันต์ พระวรชายา (เจ้าหญิงแอสตริดแห่งสวีเดน) อีกทั้งยังเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียมด้วย ในวัยเยาว์พระองค์ประทับในปราสาทสตุยเว็นแบร์ก อันเป็นตำหนักของพระชนกและพระชนนีในเขตพระราชฐานของเมืองเลเค็น และที่กรุงสต็อกโฮล์ม อันเป็นที่ประทับของเจ้าชายคาร์ล ดยุกแห่งวาสเตอร์เกิตแลนด์ และ เจ้าหญิงอินเกบอร์กแห่งเดนมาร์ก พระอัยกาและพระอัยยิกา ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 พระชนกเสวยราชสมบัติสืบต่อพระบรมอัยกาเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโพลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม และในปีต่อมา เมื่อพระชนกและพระชนนีเสด็จประพาสประเทศสวิตเซอร์แลนด์เป็นการส่วนพระองค์ สมเด็จพระราชินีแอสตริดได้สิ้นพระชนม์จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อรถพระที่นั่งสูญเสียการควบคุมบริเวณโค้งอันตรายบนถนนที่ลมแรงและแคบ เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม
เจ้าหญิงเลอาแห่งเบลเยียม พระนามเดิม เลอา อิงกา ดอรา โวลมัน (; ประสูติ 6 กุมภาพันธ์ 2494) พระชายาในเจ้าชายอาแล็กซ็องดร์แห่งเบลเยียม พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 กับลิเลียน เจ้าหญิงแห่งเรตี จักรพรรดินีมารีเยีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย (ดักมาร์แห่งเดนมาร์ก)
สมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 3 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 ณ พระราชวังลิวาเดีย ที่ประทับตากอากาศบนแหลมไครเมีย ขณะมีพระชนมพรรษาได้ 49 พรรษา สมเด็จพระจักรพรรดินีมาเรียทรงเขียนลงในสมุดบันทึกส่วนพระองค์ว่า "เราเสียใจและท้อใจอย่างที่สุด แต่เมื่อเราเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขและความสงบบนใบหน้าของเขาตามมานั้น มันก็ทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้น"[10] ในระยะเวลาที่ไม่สามารถปลอบโยนได้ของสมเด็จจักรพรรดินีมาเรีย เจ้าหญิงอเล็กซานดรา พระเชษฐภคินีและเจ้าชายแห่งเวลส์ (ต่อมาคือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7) พระเชษฐภรรดา(พี่เขย)ก็ได้เสด็จพระราชดำเนินมายังประเทศรัสเซียในอีกไม่กี่วันต่อมา เจ้าชายแห่งเวลส์ทรงวางกำหนดการพระราชพิธีพระบรมศพของสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 3 และพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสสำหรับสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 องค์พระประมุขแห่งรัสเซียพระองค์ใหม่กับเจ้าหญิงอลิกซ์ สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท
สมเด็จพระราชาธิบดีเลตซีที่ 3 แห่งเลโซโท () เป็นพระมหากษัตริย์ที่โปรดการเล่นกีฬาเทนนิส และทรงสนพระราชหฤทัยในด้านการเกษตร พระองค์ทรงเป็นประมุขหลังจากที่สมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโท เสด็จลี้ภัยทางการเมือง
พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีโมโชโชที่ 2 แห่งเลโซโทและสมเด็จพระราชินีมาโมฮาโตแห่งเลโซโท ทรงมีพระราชอนุชา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายซีอีโซแห่งเลโซโท และพระกนิษฐภคินี 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงมาซีอีโซ  สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
“การที่ทรงปฏิเสธ (ที่จะปรับความเข้าใจกับคณะรัฐมนตรี) ในครั้งนั้นทำให้พวกเขาไม่เหลือทางเลือกมากนักนอกจากย้ายไปกรุงลอนดอน ซึ่งพวกเขาสามารถที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นตัวแทนของอิสรภาพเบลเยียมได้ จากช่วงแรกที่พวกเขาไปถึงลอนดอน พวกเขายังมั่นใจว่าฝ่ายพันธมิตรจะมีชัยชนะ และถูกปฏิบัติด้วยความเคารพในฐานะพันธมิตร... ปิแอร์โล และสปาก ช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับพระองค์ในฐานะของวีรบุรุษเชลยศึก และยังกล่าวอีกว่าชาวเบลเยียมควรจะสนับสนุนพระองค์ แต่พวกเขาไม่อาจทราบได้เลยว่าพระองค์กำลังทำอะไรอยู่ในพระราชวังที่ลาเคิน พระองค์ปฏิเสธที่จะตอบกลับจดหมาย และอยู่อย่างสงบ พระองค์กำลังทำอะไรอยู่? พระองค์กำลังร่วมมือ หรือตอบโต้ฝ่ายเยอรมัน หรือพระองค์ทรงเลือกที่จะอยู่เงียบ และรอว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป[1]” สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
ประสูติ ณ พระราชวังเบลเวแดร์ ในเมืองลาเคิน ทางตอนเหนือของกรุงบรัสเซลส์ โดยทรงเข้าพิธีจุ่มศีลล้างบาป อีก 1 เดือนต่อมา เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ณ วิหารแซงต์ ฌากแห่งโควเดนแบร์ก ในกรุงบรัสเซลส์ เจ้าชายฟีลิปได้รับพระราชทานพระนามตาม เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ ทั้งนี้ สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3 ทรงรับเป็นพระบิดาอุปถัมภ์ โดยพระมารดาอุปถัมภ์คือ เจ้าหญิงหลุยซ่า รุฟโฟ่แห่งคาลาเบรีย พระอัยยิกา (พระมารดาในเจ้าหญิงเปาลา) เอ็มมาแห่งวัลเด็คและไพร์มอนต์ สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์
พระนางทรงอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเล็มที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2422 2 ปีหลังจากพระมเหสีพระองค์แรกของสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเล็มที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ คือ เจ้าหญิงโซฟีแห่งเวือร์ทเท็มแบร์กเสด็จสวรรคต พระเจ้าวิลเล็มที่ 3 ได้แต่งตั้งเจ้าหญิงพอลีนพระกนิษฐาของเจ้าหญิงเอ็มมา เป็นเจ้าหญิงไทราแห่งเดนมาร์ก
พระราชินีเอ็มมามีพระราชธิดาพระองค์เดียวคือ เจ้าหญิงวิลเฮลมินา ในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2423 ซึ่งต่อมาคือ สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ แกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์ก
ต่อมาในปี ค.ศ. 1890 สมเด็จพระเจ้าวิลเลมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์กเสด็จสวรรคต เจ้าหญิงวิลเฮลมินารัชทายาทเพียงพระองค์เดียวจึงได้ครองราชบัลลังก์เนเธอแลนด์ แต่เจ้าหญิงไม่สามารถสืบราชสมบัติลักเซมเบิร์กได้ตามกฎบัตรซาลลิค ทำให้ราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กจึงตกอยู่ที่แกรนด์ดยุกอดอล์ฟตามข้อตกลงราชสกุลนัสเซา เจ้าชายโบดวงแห่งเบลเยียม
เจ้าชายโบดวงแห่งเบลเยียม ประสูติเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2412 ณ บรัสเซลส์ เบลเยียม เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ และ เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน ทรงเป็นพระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม โดยเมื่อพระองค์ประสูตินั้น มีการเฉลิมฉลองไปทั่วประเทศและสร้างความปิติยินดีแก่พระอัยกาอย่างมาก โดยเมื่อพระองค์ประสูตินั้นทรงอยู่ในลำดับที่ 2 ต่อจากพระบิดา ซึ่งพระองค์ทรงถูกเลี้ยงดูจาก สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม พระราชปิตุลาอย่างดียิ่ง จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กษัตริย์แห่งฮังการีและโครเอเชีย ระหว่างปี 1790 ถึง 1792 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในจักรพรรดินีมาเรีย เทเรซา กับ จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 และทรงเป็นพระเชษฐาในพระนางมารี อ็องตัวแน็ต อัครมเหสีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส พระองค์ขึ้นครองบัลลังก์จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต่อจากพระเชษฐาของพระองค์ จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ที่เสด็จสวรรคตโดยปราศจากรัชทายาท จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 ทรงใช้การปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อันทรงภูมิธรรมตามรอยพระเชษฐาของพระองค์ พระเจ้าคริสเตียนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าคริสเตียนที่ 3 แห่งเดนมาร์ก () กษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ครองสิริราชสมบัติช่วง พ.ศ. 2077 - พ.ศ. 2102  สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
เจ้าชายฟีลิป ทรงเฉลิมพระนามเต็มแบบ 3 ภาษา ซึ่งเป็นภาษาประจำชาติของเบลเยียม ดังนี้ จักรพรรดิโลทาร์ที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
โลทาร์ยังส่งเสริมการขยายอำนาจของชาวเยอรมันและเผยแผ่ศาสนาคริสต์เข้าไปในอาณาบริเวณทางตะวันออกของเอ็ลเบอ ในปี ค.ศ. 1135 พระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์กประกาศตนเป็นข้าราชบริพารของจักรพรรดิโลทาร์ และเจ้าชายโปแลนด์ เจ้าชายโบเลสสวาฟที่ 3 สัญญาว่าจะจ่ายบรรณาการและได้รับโปเมอราเนียและรุยเงินเป็นที่ดินศักดินาของเยอรมนี สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
จากการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016 สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป ได้มีพระราชดำรัสแสดงความเสียพระราชหฤทัย สำนักพระราชวังของเบลเยียม ได้นำข้อความพระราชดำรัสเผยแพร่ผ่านทางทวิตเตอร์ของสำนักพระราชวัง ความว่า "รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อการเสด็จสวรรคต ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เป็นการสิ้นสุดรัชสมัยที่ยาวนาน ข้าพเจ้าขอส่งความระลึกไปถึงพระราชวงศ์ และพสกนิกรชาวไทย" นโปเลียนที่ 2
เชื้อพระวงศ์โบนาปาร์ตพระองค์ต่อมาที่ได้ขึ้นเสวยราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ปกครองฝรั่งเศสก็คือเจ้าชายหลุยส์-นโปเลียน พระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งฮอลล์แลนด์ พระอนุชาในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ซึ่งเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2395 โดยใช้พระนามว่า จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์
เจ้าชายเลโอโปลด์สิ้นพระชนม์ที่ ลาเอเกนหรือบรัสเซลส์ เมื่อ 22 มกราคม 1869 จากโรคพระปัปผาสะ (ปอด) บวมหลังจากที่ตกลงไปในบ่อน้ำ ที่งานพระศพของพระราชโอรส เป็นครั้งเดียวที่สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 ทรงกระทำเพียงครั้งเดียวในชีวิต พระองค์ทรง""ทรุดองค์ลงในที่สาธารณะคุกเข่าอยู่ข้างโลงพระศพและทรงกรรแสงอย่างบ้าคลั่ง"" พระศพของเจ้าชายเลโอโปลด์ ถูกฝังที่สุสานหลวงที่ โบสถ์พระแม่แห่งลาเคิน ในกรุงบรัสเซลส์ พระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม
พระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม (, ; 16 ธันวาคม ค.ศ. 1790 – 10 ธันวาคม ค.ศ. 1865) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรเบลเยียม พระองค์แรกโดยมีพระอิสริยยศเป็น "พระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม" (King of the Belgians) ตั้งแต่วันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1831 ภายหลังจากการได้รับอิสรภาพจากเนเธอร์แลนด์ พระองค์ทรงเป็นต้นสายของพระราชวงศ์ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทาสายเบลเยียม พระโอรสและธิดาของพระองค์รวมถึงสมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม และจักรพรรดินีคาร์ลอตตาแห่งเม็กซิโก พระองค์ยังเป็นพระมาตุจฉา(น้า) และที่ปรึกษาสำคัญของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 ทรงประกาศสละราชสมบัติอย่างเป็นทางการ โดยทรงพระราชปรารภเรื่องเกี่ยวกับปัญหาทางพระพลานมัย โดยเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 ซึ่งเป็นวันชาติเบลเยียม ทรงลงพระปรมาภิไธยสละราชสมบัติอย่างเป็นทางการให้แก่เจ้าชายฟีลิป ดยุกแห่งบราบันต์ และเสด็จขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ รัชกาลที่ 7 แห่งชาวเบลเยียม และสาบานพระองค์หน้าพระราชบัลลังก์ต่อหน้าคณะองคมนตรี นายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรี สมาชิกวุฒิสภา ณ รัฐสภาในกรุงบรัสเซลส์ สมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียมพระราชสมภพเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1973 ทรงเป็นธิดาคนแรกจากบุตรทั้งห้าคนของเคานต์ปาทริก ดูว์เดอแกม ดาโก กับเคาน์เตสอันนา มารียา (สกุลเดิม คอมอรอฟสกา) พระชนกเป็นบุตรของบารอนชาร์ล ดูว์เดอแกม ดาโก มีเชื้อสายวอลลูน ส่วนพระชนนีเป็นพระธิดาของเคานต์มีคาเอล คอมอรอฟสกี กับเจ้าหญิงโซเฟีย ซาพีฮาแห่งกราชิตชึน เจ้าหญิงสเตฟานีแห่งเบลเยียม
เจ้าหญิงสเตฟานี ประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2407 ณ พระราชวังลาเค็น ประเทศเบลเยียม เป็นพระราชธิดาใน สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียม และ พระมเหสี อาร์ชดัชเชสมารี เฮ็นเรียตแห่งออสเตรีย โดยพระองค์เป็นพระราชนัดดาแท้ๆ ในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม และสมเด็จพระจักรพรรดินีคาร์ลอต้าแห่งเม็กซิโก พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก () ทรงเป็นกษัตริย์แห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ระหว่าง ค.ศ. 1648 จนเสด็จสวรรคต ทรงเป็นพระราชโอรสองค์รองในพระเจ้าคริสเตียนที่ 4 แต่หลังพระเชษฐาเสด็จสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1647 ก็ทำให้พระองค์กลายเป็นรัชทายาทลำดับที่หนึ่งแทน หลังจากที่ทรงครองราชย์แล้ว พระองค์ได้ริเริ่มปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชในเดนมาร์ก-นอร์เวย์ใน ค.ศ. 1660 และได้รับรองทางกฎหมายในปี ค.ศ. 1665 ซึ่งปรากฏเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์นิพนธ์ตะวันตก พระองค์ยังมีรับสั่งให้สร้างพระบัลลังก์แห่งเดนมาร์ก ซึ่งตามตำนานแล้วระบุว่าบังลังก์นี้สร้างขึ้นจากเขาของยูนิคอร์นทั้งที่จริงถูกสร้างขึ้นจากงาของนาร์วาล นอกจากนี้  ราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
เจ้าชายเลโอโพลด์ (เลโอโพลด์ จอร์จ ดันแคน อัลเบิร์ต) พระราชโอรสพระองค์ที่สี่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระสวามี ประสูติเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2396 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2427 ทรงได้รับการสถาปนาให้เป็น ดยุกแห่งอัลบานี เอิร์ลแห่งคลาเรนซ์ และบารอนอาร์คโลว์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2424 พระองค์เข้าพิธีอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2425 ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ พระราชวังวินด์เซอร์ กับ เจ้าหญิงเฮเลนาแห่งวาลเด็คและไพร์มอนท์ (เฮเลนา ฟรีเดอริคา ออกุสตา; 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2404 - 1 กันยายน พ.ศ. 2465 พระธิดาในเจ้าชายจอร์จ วิคเตอร์ ดยุกแห่งวาลเด็คและไพร์มอนท์) และมีพระโอรส 1 พระองค์ พระธิดา 1 พระองค์ พระภาคิไนย 5 พระองค์ และพระภาติกา 2 พระองค์ นอกจากนี้เจ้าชายเลโอโพลด์ทรงได้รับพันธุกรรมโรคฮีโมฟิเลียมาจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระราชชนนี และดำรงพระชนม์ชีพแบบกึ่งทุพพลภาพ สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
ในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2556 สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ทรงประกาศว่า พระนางจะทรงสละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 ในวันโกนิงงินเนอดัค (วันพระราชินีนาถ)[2] โดยทรงสละราชบัลลังก์แก่พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ เจ้าชายวิลเลม-อเล็กซานเดอร์ ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงแห่งราชบัลลังก์ ทำให้พระองค์ทรงกลายเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์พระองค์แรกในรอบ 123 ปี สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป และสมเด็จพระราชินีมาตีลด์ เสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศไทยหลายครั้ง เมื่อครั้นตั้งแต่ทรงดำรงพระราชอิสริยยศ ดยุคและดัชเชสแห่งบราบันท์ โดยทรงเสริมสร้างความร่วมมือด้านการค้าและการลงทุน รวมทั้งการหาแนวทางในการทำการค้าและการลงทุนร่วมกันในสาขาที่ประเทศไทยให้ความสำคัญลำดับต้นในการพัฒนาประเทศ และที่เบลเยียมมีเทคโนโลยีและความเชี่ยวชาญคือ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและโลจิสติกส์ พลังงานสะอาดและพลังงานทดแทน สุขภาพและเวชภัณฑ์ เกษตรอาหาร เป็นต้น เป็นความร่วมมือด้านการค้าและการลงทุนในสาขาที่มีศักยภาพร่วมกันและสอดคล้องกับแผนการพัฒนาประเทศของไทย รวมทั้งเป็นการสร้างความรู้และความเข้าใจระดับประชาชนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของสองประเทศที่มีรากฐานมากกว่า 140 ปี ประเทศเนเธอร์แลนด์
เมื่อปี พ.ศ. 2338 (ค.ศ. 1795) กองทัพปฏิวัติฝรั่งเศสนำโดยพระเจ้านโปเลียนที่ 1 ได้กรีฑาทัพเข้ายึดครองเนเธอร์แลนด์ และในปี พ.ศ. 2353 (ค.ศ. 1810) เนเธอร์แลนด์ก็ได้ถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อจักรวรรดิฝรั่งเศสเสื่อมอำนาจลงเนเธอร์แลนด์จึงได้รับเอกราชคืนมาอีกครั้งในปี พ.ศ. 2357 (ค.ศ. 1814) โดยมีเบลเยียมเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ อย่างไรก็ดี เนื่องจากความแตกต่างในทุก ๆ ด้านระหว่างเนเธอร์แลนด์และเบลเยียม ประเทศทั้งสองจึงได้แยกออกจากกันอย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2382 (ค.ศ. 1839) สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
แวน เดน ดันเจิน อธิการบดีแห่งมหาวิทยาลัยเปิดแห่งบรัสเซลส์ (Université Libre de Bruxelles) ได้เขียนบันทึกส่งถึงพระองค์เมื่อ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1945 มีใจความเกี่ยวกับความวุ่นวายในเขตวัลลูน "คำถามนั้นไม่ใช่ว่าข้อกล่าวหาต่อทูลกระหม่อมจะถูกต้องหรือไม่ (เกรงแต่ว่า...) ทูลกระหม่อมมิได้เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นหนึ่งเดียวของเบลเยียมอีกต่อไปเสียแล้ว"[16] เจ้าชายแอมานุแอลแห่งเบลเยียม
เจ้าชายแอมานุแอลแห่งเบลเยียม (พระนามเต็ม: "แอมานุแอล เลโอโปลด์ ฟร็องซัว มารี", ; ประสูติ: 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548) เป็นพระราชทายาทพระองค์ที่สาม และพระราชโอรสพระองค์รองในสมเด็จพระราชาธิบดีฟิลิปแห่งเบลเยียมกับสมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม พระองค์ในปัจจุบันอยู่ในลำดับที่สามของการสืบราชสันตติวงศ์ ต่อจากพระเชษฐภคินี และพระเชษฐา คือ เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต ดัชเชสแห่งบราบันต์ และเจ้าชายกาบรีแยลแห่งเบลเยียม สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม
ในปีค.ศ. 1866 พระองค์ทรงมีพระราชโองการให้เอกอัครข้าราชทูตประจำกรุงมาดริดในขณะนั้น เป็นผู้แทนฯร้องขอดินแดนหมู่เกาะฟิลิปปินส์จากสมเด็จพระราชินีนาถอีซาเบลที่ 2 แห่งสเปน แต่อย่างไรก็ตามเอกอัครข้าราชทูตนั้นก็มิได้ทำตามที่ทรงรับสั่งเนื่องจากเห็นควรว่าเป็นการไม่เหมาะสมต่อสถานการณ์ในขณะนั้น และต่อมาพระองค์ได้มีรับสั่งให้ย้ายเอกอัครข้าราชทูตนี้โดยให้แทนที่ด้วยคนที่พร้อมที่จะเชื่อฟังพระองค์และสามารถจะทำให้แผนการของพระองค์สำเร็จลงได้ ประเทศเบลเยียม
ในปีพ.ศ. 600 จูเลียส ซีซาร์ขยายอำนาจของจักรวรรดิโรมันมายังดินแดนเบลเยียมปัจจุบัน โดยเอาชนะชนเผ่าเคลต์ที่ชื่อเบลไก (Belgae) และก่อตั้งเป็นมณฑลแกลเลียเบลจิกา ต่อมาในช่วงพุทธศตวรรษที่ 10 ดินแดนแถบนี้ก็ตกไปอยู่ในการควบคุมของชนเผ่าแฟรงก์ ก่อตั้งราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง[6] พระเจ้าโคลวิสที่ 1 ทรงรับคริสต์ศาสนาเข้ามาสู่อาณาจักร หลังจากยุคของโคลวิสแล้ว อาณาจักรของพวกแฟรงก์ก็เริ่มแตก จนกระทั่งถึงยุคของพระเจ้าชาร์เลอมาญ ซึ่งครองราชย์ตั้งแต่ปีพ.ศ. 1311 จนถึง 1357 ซึ่งได้รวบรวมอาณาจักรแฟรงก์ ปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของยุโรป สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ถึงปี ค.ศ. 1981 เจ้าชายฟีลิปทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนนายร้อยแห่งเบลเยียม (Belgian Royal Military Academy) ในรุ่นที่ 118 และต่อมาเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1980 ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายทหารยศร้อยตรี และได้เข้าสาบานพระองค์เป็นข้าราชการทหาร พระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรีย
พระเจ้าซาร์บอริสที่ 3 แห่งบัลแกเรีย(30 มกราคม พ.ศ. 2437 - 28 สิงหาคม พ.ศ. 2489)(พระนามเต็ม:บอริส คลีเมนต์ โรเบิร์ต มาเรีย ปิอุส ลุดวิก สตานิสเลาส์ ซาเวียร์[1])เป็นพระโอรสในพระเจ้าซาร์เฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งบัลแกเรียกับเจ้าหญิงมารี หลุยส์แห่งปาร์มา พระองค์ทรงขึ้นครองราชสมบัติหลังจากพระบิดาทรงสละราชบัลลังก์ในปีพ.ศ. 2461 หลังจากความพ่ายแพ้ของราชอาณาจักรบัลแกเรียในสงครามโลกครั้งที่ 1 นับเป็นการพ่ายแพ้ครั้งที่ 2 หลังจากกองทัพบัลแกเรียพ่ายแพ้ในสงครามบอลข่านครั้งที่ 2ในปีพ.ศ. 2456 ด้วยสนธิสัญญาเนยยี-เซอร์-ไซน์ทำให้บัลแกเรียต้องแบ่งดินแดนและจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามแก่ประเทศเพื่อนบ้าน ด้วยเหตุนี้ทำให้เกิดการคุกคามความมั่นคงทางการเมืองและเศรษฐกิจ ทำให้เกิดกระแสการต้องการเปลี่ยนแปลงการปกครองอย่างมากในช่วงรัชกาลของพระองค์ เจ้าชายโลร็องแห่งเบลเยียม
เจ้าชายโลร็องแห่งเบลเยียม (พระนามเต็ม: "โลร็อง เบอนัว โบดวง มารี", , ) ประสูติเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1963 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีเปาลา และพระอนุชาในสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม และ เจ้าหญิงอัสตริดแห่งเบลเยียม อาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย-เอสเต พระมหากษัตริย์เบลเยี่ยมองค์ปัจจุบัน สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงแห่งเบลเยียม
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 ได้ทรงออกพระราชบัญญัติผ่านทางรัฐสภาเพื่อที่จะถ่ายโอนพระราชอำนาจของพระองค์ให้แก่พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ได้แก่ เจ้าชายโบดวง ซึ่งได้ทรงสาบานพระองค์ต่อหน้ารัฐสภาในฐานะ "พรินส์ รอยัล" (Prince Royal) เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1950 และต่อมาได้เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 5 แห่งชาวเบลเยียม หลังจากเข้าพิธีสาบานพระองค์ต่อหน้ารัฐสภาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 หนึ่งวันหลังจากการสละราชสมบัติของพระราชบิดา โกนิงส์ดัค
ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นวันพระราชินีนาถ เจ้าชายวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชมารดา และเถลิงถวัลย์ราชสมบัติในฐานะพระราชาธิบดีแห่งเนเธอร์แลนด์พระองค์แรกในรอบ 123 ปี ดังนั้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 เป็นต้นมาวันพระราชินีนาถจึงเปลี่ยนมาเป็นวันพระราชา ทั้งยังมีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมวันที่ 30 เมษายนของทุกปี มาเป็นวันที่ 27 เมษายน ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ โดยวันพระราชาวันแรกได้จัดขึ้นในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2557 (เลื่อนขึ้นมาหนึ่งวันเนื่องจากวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2557 ตรงกับวันอาทิตย์) พระราชาธิบดีเสด็จฯ เยือนเมืองเดอไรป์และเมืองอัมสเติลเฟนตามหมายกำหนดการเดิมของพระราชินีนาถเบียทริกซ์ในปี พ.ศ. 2556 ซึ่งถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากพระราชีนาถเบียทริกซ์สละราชสมบัติในปีนั้น รายพระนามพระมหากษัตริย์และจักรพรรดิฝรั่งเศส
จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 : Second Empire (ค.ศ. 1852 - ค.ศ. 1870) • ราชวงศ์โบนาปาร์ต •พระปรมาภิไธยขึ้นครองราชย์สิ้นสุดการครองราชย์หมายเหตุจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 (Napoléon III)2 ธันวาคม ค.ศ. 1852 (พ.ศ. 2395)4 กันยายน ค.ศ. 1870 (พ.ศ. 2413)* (20 เมษายน ค.ศ. 1808 - 9 มกราคม ค.ศ. 1873) • เป็นพระภาติยะ (หลานลุง) ในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 • ทรงเป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสพระองค์แรก • ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2391 จนถึงการปราบดาภิเษก • ทรงรัฐประหารและปราบดาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศส • ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิฝรั่งเศสพระองค์สุดท้าย พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร
พระเจ้าจอร์จที่ 3 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1738 ที่ตำหนักนอร์โฟล์ค กรุงลอนดอน เป็นพระราชโอรสในเจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์และเจ้าหญิงออกัสตาแห่งซัคเซิน-โกทา ต่อมาทรงได้อภิเษกสมรสกับชาร์ลอตต์แห่งเมคเลนบูร์ก-ชเตรลิทซ์ และมีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน 15 พระองค์ นอกจะเป็นกษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่แล้ว พระองค์ยังมีพระยศเป็นดยุกแห่งเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์กและผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และต่อมาเป็นกษัตริย์ฮันโนเฟอร์เพราะรัฐผู้คัดเลือกเบราน์ชไวก์-ลือเนบูร์กได้เลื่อนฐานะขึ้นเป็นราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1814 พระเจ้าจอร์จที่ 3 เป็นกษัตริย์อังกฤษพระองค์ที่สามในราชวงศ์แฮโนเวอร์ และเป็นกษัตริย์ฮันโนเฟอร์องค์แรกของอังกฤษที่พระราชสมภพในราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และตรัสภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ และไม่เคยเสด็จไปเยอรมนี หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม
หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์แรกใน สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม และ หลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม เมื่อแรกพระราชสมภพทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม แต่แล้ว พระองค์ก็ทิวงคตด้วยพระชนมายุเพียง 9 เดือน ทำให้ตำแหน่งพระรัชทายาทตกไปเป็นของพระอนุชาพระองค์รองของพระองค์คือ สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก
ราชรัฐซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่พ.ศ. 2358 ได้ผ่านราชบัลลังก์ไปสู่พระราชบิดาของพระองค์ซึ่งได้ขึ้นครองราชย์เป็น แกรนด์ดยุกอดอลฟ์แห่งลักเซมเบิร์ก ด้วยข้อสัญญาราชสกุลนัสเซา นับได้ว่าแกรนด์ดยุคอดอลฟีทรงมีศักดิ์เป็นพระญาติลำดับที่ 17 ของพระเจ้าวิลเลมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ โดยสืบราชสกุลผ่านทางบุรุษ ที่ซึ่งมีความเกี่ยวพันที่ห่างกันมากที่สุดในประวัติศาสตร์  สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม
ในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 มีพระราชดำรัสผ่านสถานีโทรทัศน์ว่าทรงมีพระราชพระสงค์สละราชสมบัติให้เจ้าชายฟิลิป มกุฎราชกุมาร ในวันที่ 21 เดือนและปีเดียวกัน เนื่องจากทรงมีพระชนมพรรษามากและพระวรกายที่ไม่แข็งแรงเช่นในอดีต จึงทำให้พระองค์เป็นประมุขแห่งราชวงศ์พระองค์ที่ 4 ที่ทรงสละราชสมบัติในปีค.ศ. 2013 ตามจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16, สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ และฮะมัด บิน เคาะลีฟะฮ์ อัษษานีแห่งกาตาร์ และยังเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 2 ของเบลเยียมที่สละราชสมบัติต่อจากพระราชบิดา คือ สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3 ซึ่งทรงสละราชสมบัติในปีค.ศ. 1951 จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐาองค์รอง เจ้าชายชาลล์ โยเซฟ ในปี 1761 ทำให้พระองค์ต้องสืบบัลลังก์แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี ซึ่งเป็นตำแหน่งสำหรับโอรสองค์ที่สองแทนพระเชษฐา การได้เป็นรัชทายาทแห่งดัชชีทัสกานีได้เป็นเงื่อนไขที่ทำให้พระองค์ได้อภิเษกสมรสในวันที่ 5 สิงหาคม 1764 กับ อินฟันตา มาเรีย ลุยซา แห่งสเปน พระราชธิดาในพระเจ้าชาลล์ที่ 3 แห่งสเปน  สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
“ในช่วงสุดท้ายที่เบลเยียมถูกรุกราน สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 ทรงเรียกร้องให้เราช่วยเหลือ และในช่วงสุดท้ายเมื่อพวกเราไปถึง พระองค์และกองทัพอันห้าวหาญและมีประสิทธิภาพรวมกว่าครึ่งล้านคน ได้รักษาชายฝั่งเพื่อให้เราล่าถอยได้อย่างปลอดภัย แต่ทันทีทันใด และปราศจากการปรึกษาและตักเตือนใดๆ ปราศจากการปรึกษากับคณะรัฐมนตรีของพระองค์ พระองค์ได้ตัดสินพระทัยส่งทูตผู้มีอำนาจเต็มไปยังกองทัพเยอรมัน ยอมจำนนกองทัพของพระองค์ ซึ่งเป็นการเปิดช่องต่อการรุกรานชายฝั่งอันต้องใช้เป็นสถานที่ถอยทัพของเรา[5]” สมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม
ช่วงเริ่มต้นของสงคราม พระองค์ได้ทรงปฏิบัติตามคำร้องขอของสหราชอาณาจักร ที่ให้ปฏิเสธคำร้องขอของกองทัพเยอรมันในการเคลื่อนทัพผ่านเบลเยียมเพื่อเข้าโจมตีฝรั่งเศสซึ่งเป็นสัมพันธมิตรของอังกฤษในขณะนั้น ซึ่งฝ่ายเยอรมันได้คาดการณ์ไว้ว่าฝรั่งเศสจะประกาศสงครามกับเยอรมนีเพื่อสนับสนุนรัสเซีย (อังกฤษเป็นหนึ่งในชาติมหาอำนาจยุโรปในสมัยนั้นที่รับรองสถานะของการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดของเบลเยียมภายใต้สนธิสัญญาลอนดอน ค.ศ. 1839) ซึ่งพระองค์ได้ทรงตอบปฏิเสธคำร้องขอของฝ่ายเยอรมัน กองทัพเยอรมันจึงเปิดฉากบุกรุกเบลเยียม ซึ่งพระองค์ ในฐานะพระมหากษัตริย์มีพระราชอำนาจตามรัฐธรรมนูญของเบลเยียม เป็นจอมทัพของเบลเยียมและทรงกำกับดูแลเพื่อต้านกองกำลังของฝ่ายเยอรมันเป็นเวลานานพอให้กองทัพของอังกฤษและฝรั่งเศสเตรียมการสำหรับการรบในยุทธการแห่งมาร์น (6-9 กันยายน ค.ศ. 1914) พระองค์ทรงนำทัพผ่านการปิดล้อมเมืองแอนต์เวิร์ป และยุทธการแห่งอิแซร์ เมื่อกองทัพเบลเยียมถูกผลักดันให้ล่าถอยไปยังส่วนปลายที่สุดของดินแดน ซึ่งติดกับทะเลเหนือ ซึ่งเป็นสถานที่ที่กองทัพเบลเยียมได้รับการช่วยเหลือจากกองทัพไตรภาคี และทำสงครามเต็มรูปแบบในดินแดนแถบนี้กินเวลายาวนานถึงสี่ปี ซึ่งสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ได้ทรงนำทัพและบัญชาการอยู่ที่แนวหน้าเคียงข้างกับกองทัพของพระองค์ ในขณะที่สมเด็จพระราชินีนั้นทรงดูแลงานพยาบาลอยู่ที่แนวหน้า นอกจากนี้พระองค์ยังทรงมีพระบรมราชานุญาตให้พระราชโอรส เจ้าชายเลโอโปลด์ พระชันษาเพียง 14 ปีเข้าเป็นพลทหารร่วมกับกองทัพเบลเยียมในขณะนั้น
สงครามครั้งนั้นได้นำพาเบลเยียมเข้าสู่ช่วงยากลำบาก ซึ่งเกิดขึ้นจากการถูกยึดครองโดยกองทัพเยอรมัน พระองค์ด้วยทรงเกรงถึงผลลัพธ์อันร้ายแรงของสงครามต่อเบลเยียมและยุโรป รวมถึงจำนวนผู้สูญเสียอันมากมาย จึงได้ทรงเจรจาทางการทูตกับฝ่ายเยอรมันอย่างลับๆ และตกลงกันในพื้นฐานว่า "ไม่มีผู้ใดชนะ และไม่มีผู้ใดพ่ายแพ้" (no victors, no vanquished) แต่อย่างไรก็ตามทั้งฝ่ายเยอรมัน และฝ่ายไตรภาคีไม่มีผู้ใดเห็นด้วยต่อข้อเสนอของพระองค์ พระองค์จึงไม่สามารถเจรจาสันติภาพต่อไปได้อีก ท่ามกลางสถานการณ์นี้ พระองค์อาจจะพิจารณาถึงการเจรจาสงบศึกกับเยอรมนี หากแลกกับการรับรองอิสรภาพของเบลเยียม และนำพาเบลเยียมออกจากสงครามได้อย่างเด็ดขาด แต่ทัศนคติของฝ่ายเยอรมันในขณะนั้นทำให้ตัวเลือกนี้ดูจะเป็นไปไม่ได้เสียเลย เนื่องจากกองทัพฝ่ายเยอรมันนั้นกำลังใช้เบลเยียมเป็นแรงกดดันฝ่ายไตรภาคี และดังนั้นจึงไม่มีความต้องการที่จะนำความสงบสุขมาสู่ภูมิภาคนี้ได้ และช่วงปลายของสงคราม ในฐานะของผู้บัญชาการกองกำลังฟลานเดอร์ ซึ่งเป็นกองกำลังผสมระหว่างทหารเบลเยียม อังกฤษ และฝรั่งเศส พระองค์ได้นำทัพอย่างกล้าหาญและพาชัยชนะเข้าปลดปล่อยประเทศเบลเยียมจากการยึดครองของกองทัพเยอรมันได้ พระองค์และพระราชินีเสด็จนิวัติกลับกรุงบรัสเซลส์ด้วยการต้อนรับดั่งวีรบุรุษสงคราม รายพระนามพระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์
ในช่วง พ.ศ. 2102 ถึง พ.ศ. 2338 เป็นช่วงของสาธารณรัฐดัตช์ ต้นกำเนิดของพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์สามารถย้อนกลับไปถึงการแต่งตั้งวิลเลิมแห่งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ขึ้นเป็นสตัดเฮาเดอร์แห่งฮอลแลนด์ เซลันด์ และยูเทรกต์ ในปี พ.ศ. 2102 โดยพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงถูกถอดออกจากตำแหน่งและกลายเป็นผู้นำในการลุกฮือของดัตช์ ตามมาด้วยการที่ผู้สำเร็จราชการแทนได้แต่งตั้งให้พระองค์ทรงเป็นสตัดเฮาเดอร์ของจังหวัดที่เกิดการลุกฮือต่อต้านในปี พ.ศ. 2115 และสตัดเฮาเดอร์พระองค์ถัดมาทุกพระองค์ล้วนสืบเชื้อสายมาจากวิลเลิมแห่งออเรนจ์-นัสเซาหรือจากพระอนุชาของพระองค์ วิลเลิมที่ 6 เป็นพระโอรสในสตัดเฮาเดอร์พระองค์สุดท้าย ซึ่งต่อมาพระองค์ทรงทำสงครามชนะนโปเลียนที่ 1 ในปี พ.ศ. 2356 พระองค์ก็ทรงเข้ารับการสาบานพระองค์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และทรงเป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่า สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิมที่ 1 พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์
พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 ทรงครองราชย์เป็นเจ้าชายแห่งราชรัฐเนเธอร์แลนด์เมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2356 หลังจากนั้น 2 ปี พระองค์ก็ได้ทรงก่อตั้งสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ขึ้น ทำให้พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งแกรนด์ดยุกลักเซมเบิร์กอีกตำแหน่งหนึ่ง หลังจากปกครองเนเธอร์แลนด์ได้ 25 ปีพระองค์ก็สละราชสมบัติแก่พระโอรส พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
อ็องเดร เดอ สแตร์ก เป็นหนึ่งในประจักษ์พยานสำคัญของวิกฤตการณ์ของรัฐบาลเบลเยียมในปีค.ศ. 1940 ซึ่งเป็นไปตามคำร้องของเขา ว่าบันทึกประจำวันที่เขาเขียนขึ้นเกี่ยวกับเจ้าชายชาลส์ (ซึ่งได้เขียนจากการแนะนำของเชอร์ชิล) ให้ตีพิมพ์หลังจากที่เขาถึงแก่กรรมแล้วในปีค.ศ. 2003 ด้วยความช่วยเหลือ และบทนำโดยนักประวัติศาสตร์เบลเยียม ฌ็อง สเต็นเกอร์ บันทึกเล่มนี้ยังกล่าวถึงสมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง มักจะไม่ทรงโปรดผู้คนที่อยู่ตรงข้ามกับพระราชบิดาในคราที่จะต้องตอบคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งเดอ สแตร์กก็ได้กลายมาเป็นพระสหายคนสำคัญของพระองค์ ในงานพระราชทานเลี้ยงหลังจากงานพระศพของเจ้าชายชาลส์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1983 พระองค์ประทับอยู่เบื้องซ้ายของเดอ สแตร์ก[8] สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ถูกปลดปล่อยจากที่คุมขังโดยกองพันทหารม้าที่ 106 ของสหรัฐอเมริกา ในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 เนื่องจากข้อกังขาของสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำในระหว่างสงคราม พระองค์และพระราชินี รวมถึงพระราชโอรสและธิดานั้นไม่สามารถนิวัติกลับเบลเยียมได้ และใช้เวลาลี้ภัยนานถึงหกปีในเมืองเพรญี-ช็องเบซี ใกล้กับกรุงเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งพระราชกรณียกิจสำคัญในฐานะของประมุข ได้ถูกผ่านให้กับพระราชอนุชาของพระองค์ เจ้าชายชาลส์แห่งเบลเยียม เคานท์แห่งฟลานเดอร์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตามความเห็นชอบของรัฐสภาตั้งแต่ปีค.ศ. 1944 สมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 1 และ สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธแห่งเบลเยียม ทรงเชิญสื่อมาที่พระราชวังในกรุงบรัสเซลส์ โดยทรงกล่าวว่า "พระราชินีและตัวข้าพเจ้า นามอัลแบรต์ มีความประสงค์จะประกาศต่อพวกท่านให้ทราบเกี่ยวกับการอภิเษกสมรสที่จะมีขึ้นระหว่างเจ้าชายเลโอโพลด์ ดยุคแห่งบราบันต์ และ เจ้าหญิงแอสตริดแห่งสวีเดน พวกเราเห็นว่าเจ้าหญิงจะนำความรื่นรมย์และความสุขมาสู่โอรสของเรา เลโอโพลด์และแอสตริดตัดสินใจะร่วมชีวิตกันโดยปราศจากแรงกดดันหรือเหตุผลทางการเมืองใดๆ ทั้งสิ้น ความรักของทั้งสองเป็นการอยู่ร่วมกันอย่างแท้จริงท่ามกลางผู้คนที่ชอบแบบเดียวกัน" สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ ซึ่งทรงความโรแมนติกอย่างไม่เปลี่ยนแปลง ทรงกล่าวย้ำว่า "เป็นการสมรสด้วยความรัก จงได้บอกสิ่งนี้ต่อพสกนิกรของเรา ไม่มีการจัดการอะไรทั้งสิ้น ไม่มีเรื่องของการเมืองแม้แต่เพียงเรื่องเดียวมาชักจูงการติดสันใจของโอรสเรา" เจ้าหญิงแอสตริดอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469 ณ กรุงบรัสเซลส์ กับ เจ้าชายเลโอโพลด์ ดยุคแห่งบราบันต์ ซึ่งเป็นพระอิสริยยศของมกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม แล้วได้ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น เจ้าฟ้าหญิงดัชเชสแห่งบราบันต์ (Her Royal Highness The Duchess of Brabant) เจ้าหญิงโฌเซฟีน มารีแห่งเบลเยียม
เจ้าหญิงโฌเซฟีน มารีแห่งเบลเยียม ()
เจ้าหญิงโฌเซฟีน มารีแห่งเบลเยียม ประสูติเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2413 ณ บรัสเซลส์ เบลเยียม เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 3 และพระองค์ที่ 2 ใน เจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ และ เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน ทรงเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าเลโอปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม โดยทรงมีพระภคินีฝาแฝดคือ เจ้าหญิงอ็องเรียตแห่งเบลเยียม  ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์เบลเยียม
ตั้งแต่ปีค.ศ. 1991 ราชอาณาจักรเบลเยียมได้ประกาศให้ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์นั้นเป็นของสิทธิของบุตรหัวปีของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 (ในขณะนั้นทรงพระอิสริยยศเป็น "เจ้าชายแห่งลีแยฌ") ก่อน ส่วนพระบรมวงศานุวงศ์สายของพระมหากษัตริย์พระองค์ก่อนหน้า (จนถึงสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม) จะอยู่ในสิทธิแห่งการสืบราชสันตติวงศ์ด้วยหากเป็นเจ้าชายเท่านั้น (ตามหลักของสิทธิของบุตรชาย) ซึ่งจะทำให้เจ้าหญิงแห่งเบลเยียมที่มิได้อยู่ในสายของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2นั้นจะถูกข้ามผ่านไป ซึ่งในปัจจุบันนั้นไม่มีเจ้าชายแห่งเบลเยียมพระองค์ใดจากสายของพระมหากษัตริย์ก่อนหน้าสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 ที่ยังทรงพระชนม์อยู่ จึงให้ยึดจากพระบรมวงศานุวงศ์สายของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 ลงมา เจ้าชายเลโอโปลด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์
เจ้าชายเลโอโปลด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์ ()
เจ้าชายเลโอโปลด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์ ประสูติเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2398 ณ ประเทศเยอรมนี เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายเฟรเดอริกที่ 1 ดยุกแห่งอันฮัลท์ และ เจ้าหญิงอ็องตัวแน็ตแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก พระนาม เลโอโปลด์ ของพระองค์ได้รับการตั้งตามพระนามของ เจ้าชายเลโอโปลด์ที่ 4 ดยุกแห่งอันฮัลท์ จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิเลโอโปลด์(หรือลีโอโพลด์) ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (, ) (9 มิถุนายน ค.ศ. 1640 - 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1705) แห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ของจักรวรรดิระหว่างปี ค.ศ. 1658 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1705 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์รองในจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระนางมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย จักรพรรดินีมเหสีพระองค์แรก ลีโอโพลด์ทรงกลายมาเป็นรัชทายาทโดยนิตินัยหลังจากการสวรรคตด้วยโรคฝีดาษของพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งฮังการีพระเชษฐาธิราชเมื่อวันที่9 กรกฎาคม ค.ศ. 1658 สมเด็จพระราชินีฟาบิโอลาแห่งเบลเยียม
หลังครองคู่มายาวนานหลายปี สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวงก็เสด็จสวรรคตลงในปี ค.ศ. 1993 ด้วยเหตุที่กษัตริย์องค์ก่อนไม่มีพระบุตรไว้สืบราชสมบัติ ตำแหน่งพระมหากษัตริย์จึงตกไปสู่พระอนุชาธิราชและได้ครองราชย์ต่อมา คือ สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 พระองค์จึงย้ายออกจากพระราชวังลาเคินไปประทับที่ปราสาทหลังอื่น สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
หลังจากเสร็จสิ้นพระราชพิธีแล้ว สมเด็จพระราชาธิบดีและสมเด็จพระราชินีพระองค์ใหม่ ได้เสด็จออก ณ สีหบัญชร พระราชวังหลวง กรุงบรัสเซลส์ พระราชทานพระบรมราชวโรกาส ให้พสกนิกรชาวเบลเยียม เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท ชื่นชมพระบารมีและถวายพระพร โดยเมื่อเสด็จขึ้นครองราชสมบัติแล้ว เจ้าหญิงมาตีลด์ ดัชเชสแห่งบราบันท์ พระชายา ได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม และเจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ได้ขึ้นเป็นดัชเชสแห่งบราบันท์ มกุฎราชกุมารีแห่งเบลเยียม พระรัชทายาทพระองค์ต่อไป ซึ่งหากเป็นดังที่คาดการณ์กันไว้ เจ้าหญิงเอลิซาเบธจะทรงเป็นสมเด็จพระราชินีนาถพระองค์แรกของเบลเยียม แกรนด์ดยุกวิลเลมที่ 4 แห่งลักเซมเบิร์ก
ในปีพ.ศ. 2422 พระญาติของพระองค์ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของดยุกอดอลฟ์ พระราชบิดา คือ เจ้าหญิงเอ็มมาแห่งวัลเด็คและไพร์มอนต์ได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าวิลเลมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์ซึ่งทรงเป็นแกรนด์ดยุตแห่งลักเซมเบิร์กด้วย ในปีพ.ศ. 2433 พระเจ้าวิลเลมที่ 3 แห่งเนเธอร์แลนด์เสด็จสวรรคต มีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวได้สืบราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์เป็น สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ เนื่องจากพระราชโอรสของพระองค์สิ้นพระชนม์ก่อนหน้านี้แล้ว พระนางวิลเฮลมินาทรงถูกตัดสิทธิ์ในราชบัลลังก์ลักเซมเบิร์กอันเนื่องมาจากกฎหมายแซลิกที่ไม่อนุญาตให้สตรีครองบัลลังก์ สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
“หากพระเจ้าแผ่นดินนั้นไม่สามารถปกครองได้ คณะรัฐมนตรีซึ่งได้รับรู้แก่สภาพที่เป็นเหตุนั้น จะต้องทำการเรียกประชุมรัฐสภาทันที โดยจะต้องมีการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพื่อปฏิบัติพระราชภารกิจแทน[3]” เจ้าชายเลโอโปลด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์
เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2414 เจ้าชายเลโอโปลด์ที่ 4 ดยุกแห่งอันฮัลท์ พระอัยกาของพระองค์สิ้นพระชนม์ พระบิดาจึงสืบพระอิสรยยศ ดยุกแห่งอันฮัลท์ พระองค์จึงกลายเป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์
เจ้าชายเลโอโปลด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์ ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งเฮลส์และคาเซิล เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2427 โดยทั้ง 2 มีพระธิดาร่วมกันเพียงพระองค์เดียวคือ
หลังจากพระธิดาเพียงพระองค์เดียวประสูติได้เพียง 1 ชันษา เจ้าชายเลโอโปลด์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์ พระองค์ได้สิ้นพระชนม์อย่างกระทันหัน ณ คานส์ ฝรั่งเศส ด้วยที่พระองค์มีเพียงพระธิดาไม่มีพระโอรส พระอิสริยยศ เจ้าชายรัชทายาทแห่งอันฮัลท์ จึงตกไปเป็นของพระอนุชาคือ เจ้าชายฟรีดีชที่ 2 ดยุกแห่งอันฮัลท์ โดยพระชายาของพระองค์คือเจ้าหญิงเอลิซาเบธนั้น ไม่มีพระประสงค์เสกสมรสใหม่ และทรงมีพระชนม์ชีพยืนยาวมาอีก 70 ปี ก่อนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2498 สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
เนื่องจากความนิยมกษัตริย์ในสมัยนั้นสูงมาก และการลดความนิยมของรัฐบาลในช่วงยุค 1940[11] จึงทำให้เกิดวิกฤตการณ์ฝั่งรัฐบาลขึ้น จากหลักฐานจากสำนักพิมพ์ราชสำนัก ความว่า: ธงชาติเบลเยียม
ธงสามสี ดำ-เหลือง-แดงนี้ ได้ประกาศใช้เป็นธงชาติเบลเยียมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2374 ภายหลังจากที่เบลเยียมประกาศเอกราชจากเนเธอร์แลนด์สำเร็จไม่ถึง 1 ปี โดยธงแบบที่ปรากฏเมื่อแรกประกาศใช้นั้นเป็นลักษณะธงสามแถบแนวนอน เพื่อเป็นเครื่องหมายระลึกถึงธงอันเป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติบาร์บองซอนน์ในปี พ.ศ. 2332 ภายหลังจึงได้แก้ไขให้เป็นธงสามแถบแบบแนวตั้ง เพื่อหลีกเลี่ยงความคล้ายคลึงกับธงชาติเนเธอร์แลนด์ซึ่งเป็นชาติที่เคยปกครองเบลเยียมมาก่อน สมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม
เจ้าหญิงอัสตริดแห่งสวีเดน (Princess Astrid of Sweden "พระนามเต็ม" อัสตริด โซเฟีย โลวิซา ธือรา; 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 - 29 สิงหาคม พ.ศ. 2478) เป็นพระมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม และพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน โดยทรงเกี่ยวข้องเป็นพระอัยยิกาในฝ่ายพระชนกในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน เนื่องจากทรงมีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่สองในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟแห่งสวีเดน ดยุคแห่งวาสเตอร์บ็อตเต็น และเป็นพระราชชนนีของกษัตริย์แห่งเบลเยียมสองพระองค์คือ สมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง และ สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 อีกด้วย  สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์
ในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 กองทัพเยอรมันในเนเธอร์แลนด์ยอมจำนน พระราชวงศ์ได้เสด็จกลับเนเธอร์แลนด์ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2488 เจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนประถมศึกษา De Werkplaats ในบิลโทเฟน พระขนิษฐาองค์ที่สาม เจ้าหญิงคริสตินาประสูติในปีพ.ศ. 2490[4] ในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2491 พระราชมารดาของพระนาง เจ้าหญิงยูเลียนา ทรงครองราชบัลลังก์สืบต่อจากสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา ในฐานะ สมเด็จพระราชินีนาถแห่งเนเธอร์แลนด์ และเจ้าหญิงเบียทริกซ์ทรงกลายเป็นทายาทโดยสันนิษฐานแห่งราชบัลลังก์เนเธอร์แลนด์ขณะมีพระชนมายุ 10 พรรษา หลุยส์-มารีแห่งออร์เลอ็อง สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม
หลุยส์แห่งออร์เลอ็อง (พระนามเต็ม: "หลุยส์ มารี เตแรซ ชาร์ล็อต อิซาแบล", ประสูติ: 3 เมษายน ค.ศ. 1812, สวรรคต: 11 ตุลาคม ค.ศ. 1850) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งออร์เลอ็อง และสมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม พระอัครมเหสีพระองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งเบลเยียม ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์เบลเยียม  สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม
ในปีค.ศ. 1865 ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระราชบิดา ในรัชสมัยของพระองค์ได้มีความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในหลายด้าน รัฐบาลพรรคเสรีนิยมนั้นได้ปกครองเบลเยียมตั้งแต่ปีค.ศ. 1857 ถึงค.ศ. 1880 โดยเฉพาะในช่วงปลายสมัย ได้มีการผ่านร่างพระราชบัญญัติปีค.ศ. 1879 ซึ่งประกาศให้มีการศึกษาโดยไม่มีค่าใช้จ่ายในชั้นประถมศึกษา โดยมีรัฐเป็นผู้สนับสนุนค่าใช้จ่ายทั้งหมด รวมทั้งการยกเลิกการสนับสนุนจากรัฐต่อโรงเรียนประถมโรมันคาทอลิกทั้งหมด ต่อมาในปีค.ศ. 1880 พรรคคาทอลิกได้รับเสียงข้างมากในรัฐสภาและต่อมาได้แก้กฎหมายเพื่อคืนการสนับสนุนจากรัฐให้แก่โรงเรียนคาทอลิกอีกครั้งหนึ่ง ในปีค.ศ. 1855 กลุ่มการเมืองฝ่ายสังคมนิยม และสังคมนิยมประชาธิปไตยได้ร่วมมือกันจัดตั้งพรรคแรงงานขึ้น ซึ่งต่อมาได้เป็นตัวแปรทำให้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบหลายครั้งตั้งแต่มีการจัดตั้งพรรคแรงงานขึ้น ซึ่งต่อมาได้ผลักดันให้ออกพระราชบัญญัติการเลือกตั้งทั่วไปสำหรับบุรุษขึ้นในปีค.ศ. 1893 พระองค์ทรงสนับสนุนการพัฒนากองทัพเพื่อป้องกันประเทศอันถือว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับประเทศที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด และถึงกระนั้นก็ยังไม่สามารถที่จะทรงผลักดันให้มีการผ่านร่างกฎหมายการเกณฑ์ทหารได้จนกระทั่งในคืนสวรรคต พระเจ้าวาตสลัฟที่ 3 แห่งโบฮีเมีย
พระเจ้าวาตสลัฟที่ 3 แห่งโบฮีเมีย (; ; ; 6 ตุลาคม ค.ศ. 1289 – 4 สิงหาคม ค.ศ. 1306) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียและโปแลนด์ ระหว่าง ค.ศ. 1305 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1306 และเป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรฮังการี ตั้งแต่ ค.ศ. 1301 สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม
และต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ.​1944 หลังจากการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตร สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3, กับพระมเหสี เจ้าหญิงลิเลียง ซึ่งทรงอภิเษกในปีค.ศ. 1941 และพระโอรสธิดาถูกจับกุมตัวโดยกองทัพเยอรมันไปยังเมืองฮีรชไตน์ ในประเทศเยอรมนี และต่อมาที่ชโตรเบิล ประเทศออสเตรีย และถูกปลดปล่อยโดยกองทัพอเมริกันเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 เนื่องจากสถานการณ์ไม่สงบทางการเมืองในเบลเยียม พระองค์ พระมเหสี และพระราชโอรสธิดาจึงเสด็จไปประทับที่พระตำหนัก "เลอ เรอโปซัวร์" ในเมืองเพรญี-ช็องเบซี ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยเสด็จมาจากออสเตรียเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ.​ 1945 และประทับอยู่ที่นี่จนกระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ.​ 1950 ในขณะนั้น เจ้าชายอัลแบร์ได้ทรงศึกษาในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในกรุงเจนีวา ต่อมาทั้งสามพระองค์เสด็จนิวัติกลับเบลเยียมพร้อมพระราชบิดาเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1950ภายหลังจากการประกาศสละราชสมบัติเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 พระองค์ยังคงพระอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2" อยู่ ซึ่งเหมือนกับในสมัยของพระราชบิดาของพระองค์ภายหลังจากทรงสละราชสมบัติ ซึ่งยังคงเป็น สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม
เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1902 ผู้นิยมลัทธิอนาธิปไตยชาวอิตาเลียน เกนนาโร รูบิโน ได้พยายามลอบปลงพระชนม์พระองค์ในขณะที่ทรงม้าในพระราชพิธีพระบรมศพของสมเด็จพระราชินีมารี เฮนเรียตเทอพระมเหสีซึ่งเพิ่งเสด็จสวรรคตไม่นาน รูบิโนได้ยิงปืนสามนัดโดยเล็งไปที่พระองค์ขณะที่ขบวนกำลังเคลื่อนที่ผ่านหน้าเขาไป แต่กระสุนทั้งสามนัดนั้นพลาดจึงทำให้เขาถูกจับกุมในทันที สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 2 ทรงเป็นที่จดจำกันมากที่สุดในฐานะผู้ก่อตั้งและเจ้าของเพียงพระองค์เดียวของรัฐอิสระคองโก ซึ่งเป็นโครงการส่วนพระองค์ที่ดำเนินการในนามของพระองค์ พระองค์ทรงใช้เฮนรี่ มอร์ตัน สแตนเลย์ช่วยพระองค์อ้างสิทธิ์เหนือคองโก พื้นที่ซึ่งปัจจุบันคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ชาติต่าง ๆ ที่เข้าร่วมการประชุมเบอร์ลินผูกมัดให้รัฐดังกล่าวพัฒนาชีวิตของประชากร อย่างไรก็ดี นับแต่ต้น สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 2 ได้ทรงเพิกเฉยต่อเงื่อนไขเหล่านี้และปกครองคองโกอย่างโหดร้าย ทรงใช้กำลังทหารรับจ้าง เพื่อประโยชน์ส่วนพระองค์ พระองค์นำเอาความมั่งคั่งออกจากคองโก เริ่มจากการรวบรวมงาช้าง และหลังจากราคายางขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1890 ก็ทรงบีบบังคับให้ประชากรเก็บน้ำยางจากต้นยาง การปกครองอย่างโหดร้ายของพระองค์ทั้งโดยตรงและโดยอ้อมส่งผลให้มีประชาชนเสียชีวิตหลายล้านคน คองโกได้กลายมาเป็นหนึ่งในกรณีอื้อฉาวระหว่างประเทศที่เสื่อมเสียที่สุดในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 2 ท้ายที่สุดทรงถูกบีบให้ยกเลิกและโอนการควบคุมรัฐดังกล่าวให้แก่รัฐบาลเบลเยียม สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
ฟรานซ์ แวน คอเวลลาร์ท ประธานสภาผู้แทนราษฎร ได้แสดงความห่วงใยว่าจะเกิดการนัดหยุดงานทั่วไปในเขตวัลลูน และกบฏในลีแยฌ เขาได้เขียนว่า "ประเทศแห่งนี้ไม่สามารถที่จะจัดการกับปัญหาความสงบได้อย่างเรียบร้อยเนื่องจากปัญหาการขาดแคลนกองกำลังตำรวจและการขาดแคลนอาวุธ"[18] สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดัลอะซีซ อาล ซะอูด
สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดัลอะซีซ อาล ซะอูด () (พระราชสมภพ 14 เมษายน พ.ศ. 2449 - สวรรคต 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 3 แห่งซาอุดีอาระเบีย เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ อิบน์ ซะอูด  เจ้าชายชาลส์ เคานต์แห่งฟลานเดอร์
เจ้าชายชาลส์ เคานต์แห่งฟลานเดอร์ (ประสูติ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1903; สิ้นพระชนม์ 1 เมษายน ค.ศ. 1983) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 1 กับสมเด็จพระราชินีอลิซาเบธ ประสูติที่กรุงบรัสเซลส์ พระองค์ทรงปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระเชษฐา สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1944 จนกระทั่ง ค.ศ. 1950 ในฐานะ "เจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์" ปฏิบัติพระราชภารกิจแทนจนกระทั่งสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 เสด็จพระราชดำเนินกลับเบลเยียมและปฏิบัติพระราชภารกิจ แต่ต่อจากนั้นไม่นาน พระเชษฐาของพระองค์ก็ทรงสละราชสมบัติให้แก่พระโอรสพระองค์ใหญ่ คือ เจ้าชายโบดวง สมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม
ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 หลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบรต์ที่ 1 เจ้าชายเลโอโพลด์ ดยุคแห่งบราบันต์ เสวยราชสมบัติเป็น สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม (His Majesty King Leopold III of Belgium) ส่วนเจ้าหญิงแอสตริด ดัชเชสแห่งบราบันต์ พระวรชายานั้น ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระราชินีแอสตริดแห่งเบลเยียม (Her Majesty Queen Astrid of Belgium) ทั้งสองมีพระโอรสธิดา 3 พระองค์คือ หลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบรต์ที่ 1 สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโพลด์ที่ 3 และสมเด็จพระราชินีแอสตริดทรงดำเนินเข้ารัฐสภาอย่างเป็นพิธีการ โดยทรงมีเจ้าหญิงโจเซฟีน-ชาร์ล็อตและเจ้าชายโบดวง พระราชโอรสและธิดาเสด็จมาด้วย สมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโพลด์ทรงให้สัตย์ปฏิญาณต่อรัฐธรรมนูญของประเทศ ด้วยคำกล่าวว่าพระองค์ "จะอุทิศตัวเองทั้งหมดให้แก่ประเทศชาติ" ส่วนพระราชินีแอสตริดซึ่งทรงมีอารมณ์ความรู้สึกไปกับเหตุการณ์ดังกล่าวที่ทรงร่วมเป็นสักขีพยานได้ทรงอุ้มพระโอรสองค์น้อยและมอบให้แก่ประเทศชาติด้วย แสดงให้เห็นว่ารัชกาลใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เจ้าหญิงมารี-โจเซแห่งเบลเยียม
หลังจากการเอาใจออกห่างฝ่ายพันธมิตรในสงครามโลก พระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 3 พระสัสสุระที่สูญเสียความเชื่อถือของเจ้าหญิงทรงถอนตัวออกจากรัฐบาล ส่วนพระสวามีทรงกลายเป็นผู้ปฏิบัติราชการแทนองค์พระประมุขภายใต้ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแห่งราชาณาจักร เจ้าหญิงและพระสวามีเสด็จทั่วทั้งอิตาลีที่บอบช้ำจากสงคราม ซึ่งสร้างความประทับใจในทางที่ดีแก่พสกนิกร มีการคาดเด่าว่าถ้ากษัตริย์วิกเตอร์ เอ็มมานูเอลทรงสละราชสมบัติ โดยให้พระสวามีของเจ้าหญิงทรงเป็นกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2486 เรื่องที่เกี่ยวกับราชวงศ์คงจะชนะการลงประชามติในประเด็นของการเลือกเป็นสาธารณรัฐหรือราชาธิปไตย อย่างไรก็ดี พระองค์ก็ยังทรงปฏิเสธที่จะสละราชสมบัติ เพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนการลงประชามติ เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอันส่งผลต่อราชบัลลังก์ของพระโอรส จอห์นที่ 3 โซบีสกีแห่งโปแลนด์
พระเจ้าจอห์นที่ 3 โซบีสกีแห่งโปแลนด์ (; ) (17 สิงหาคม ค.ศ. 1629 – 17 มิถุนายน ค.ศ. 1696) เป็นพระมหากษัตริย์ผู้มีความสำคัญของเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียแห่งราชวงศ์โซบีสกี ผู้ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1674 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1696 พระเจ้าจอห์นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์และแกรนด์ดยุกแห่งลิทัวเนีย การครองราชสมบัติเป็นเวลายี่สิบสองปีของพระองค์เป็นรัชสมัยที่บ้านเมืองมีความมั่นคงที่เป็นที่ต้องการหลังจากสภาวะอันปั่นป่วนของความวุ่นวายที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นที่เกิดขึ้นในสมัยของความระส่ำระสายของเครือจักรภพ (Deluge) และการลุกฮือคเมลนิทสกี (Khmelnytsky Uprising) พระเจ้าจอห์นเป็นพระมหากษัตริย์ผู้เป็นที่นิยมของประชาชน และทรงเป็นนักการทหารผู้มีความสามารถ โดยเฉพาะในการต่อสู้อย่างกล้าหาญและเมื่อทรงได้รับชัยชนะต่อออตโตมันเติร์กในยุทธการเวียนนาในปี ค.ศ. 1683 ชัยชนะครั้งนี้ทำให้ทรงได้รับสมญานามจากเติร์กว่าเป็น “สิงห์แห่งลิทัวเนีย” สมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม
จากการสวรรคตของพระราชปิตุลา สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียม พระองค์จึงเสวยราชสมบัติขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียมในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1909 เนื่องจากพระราชบิดานั้นสิ้นพระชนม์ไปแล้วตั้งแต่ปีค.ศ. 1905 ในอดีตนั้น พระมหากษัตริย์เบลเยียมนั้นจะทรงกล่าวคำปฏิญาณเป็นภาษาฝรั่งเศสเท่านั้น แต่พระองค์ได้ตรัสเป็นภาษาดัตช์ด้วย พระองค์และพระราชินีนั้นเป็นที่รักใคร่ของราษฎรมากอันเนื่องมาจากความเป็นกันเองต่อพสกนิกร และความรักใคร่กลมเกลียวของทั้งสองพระองค์ ซึ่งล้วนแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับรัชกาลก่อน ซึ่งเข้มงวดทางพิธีรีตอง เผด็จการ และชีวิตส่วนตัวแบบลับๆของพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2  พระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าอองรีที่ 3 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1551 ที่พระราชวังฟงแตนโบลในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าอองรีที่ 2 และ แคทเธอรีน เดอ เมดิชิ ทรงได้รับพระนามเมื่อเสด็จพระราชสมภพว่า “Alexandre-Édouard de Valois-Angoulême” ก่อนที่จะเสด็จขึ้นครองราชย์พระองค์ทรงได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งเครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนียระหว่างปี ค.ศ. 1573 ถึงปี ค.ศ. 1574 โดยมีข้อแม้ว่าต้องทรงลงพระนามใน “Pacta conventa” ที่สัญญาว่าจะทรงมีความผ่อนผันต่อผู้นับถือศาสนาต่างๆ ในเครือจักรภพ สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม
ภายหลังจากการจำนนของพระองค์ รัฐบาลพลัดถิ่นของเบลเยียมนั้นยังลี้ภัยอยู่ในประเทศฝรั่งเศส และเมื่อฝรั่งเศสได้พ่ายแพ้แก่สงครามเมื่อปลายเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 รัฐมนตรีหลายคนพยายามที่จะกลับไปยังเบลเยียม โดยพยายามร้องขอพระบรมราชนุญาติ แต่ถูกพระองค์ทรงมีพระราชปฏิสัณฐานกลับ: สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์
หลังจากสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ พระราชมารดาสละราชสมบัติอย่างเป็นทางการในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2013 พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระองค์แรกนับตั้งแต่สมเด็จพระเจ้าวิลเลมที่ 3 เสด็จสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1890 เป็นอันสิ้นสุดการครองราชย์โดยพระมหากษัตรีย์ที่ยาวนานถึง 123 ปี และการครองราชย์โดยพระมหากษัตรีย์จะกลับมาอีกโดยพระราชธิดาของพระองค์ เจ้าหญิงคาทารีนา-อะมาเลีย เจ้าหญิงแห่งออเรนจ์ ในวันครองราชย์ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม (การออกเสียงภาษาอื่น: ; ; ; , เสด็จพระราชสมภพ 15 เมษายน ค.ศ. 1960) เป็นพระมหากษัตริย์ รัชกาลที่ 7 แห่งราชอาณาจักรเบลเยียม เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในอดีตสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และสมเด็จพระราชินีเปาลาแห่งเบลเยียม ทรงสืบราชสมบัติขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 ภายหลังจากการสละราชสมบัติของสมเด็จพระราชบิดาอันเนื่องมาจากปัญหาพระพลานามัย โดยหลังจากการเสด็จขึ้นครองราชสมบัติ เจ้าหญิงเอลีซาแบ็ต พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ จึงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น ดัชเชสแห่งบราบันท์ รัชทายาทพระองค์ต่อไปของเบลเยียม เอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม
เมื่อทรงพระราชสมภพ เจ้าชายอัลแบร์นั้นเป็นรัชทายาทอันดับที่ 3 ต่อจากพระราชบิดา และพระเชษฐา (เจ้าชายโบดวง) แต่เนื่องจากพระเชษฐานั้นสิ้นพระชนม์กระทันหันในปีค.ศ. 1891 ทำให้เจ้าชายอัลแบร์นั้นเลื่อนขึ้นมาอยู่ลำดับที่ 2 เนื่องจากทรงเป็นคนเงียบ และช่างศึกษา เจ้าชายอัลแบร์ไม่ใช่ตัวเลือกแรกของรัชทายาทที่สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2ทรงปรารถนา แต่ในที่สุดราชบัลลังก์ก็ตกเป็นของพระองค์หลังจากพระองค์ทรงเป็นเพียงรัชทายาทชายที่ยังทรงพระชนม์พระองค์เดียวในพระราชวงศ์ เจ้าชายนีกอลาแห่งเบลเยียม
เจ้าชายนีกอลาแห่งเบลเยียม เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 และพระองค์แรกในเจ้าชายโลร็องแห่งเบลเยียมกับเจ้าหญิงแกลร์แห่งเบลเยียม เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม และสมเด็จพระราชินีเปาลาแห่งเบลเยียม ทรงอยู่ในลำดับที่ 13 ในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์เบลเยียม ต่อจากเจ้าชายโลร็องแห่งเบลเยียม พระบิดาซึ่งอยู่ในลำดับที่ 11 และเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม พระภคินีซึ่งอยู่ลำดับที่ 12