พระนิคเคนโชนิน เกิดเมื่อไหร่?
พระนิกเก็ง โชนิง
พระนิคเคนโชนิน (阿部日顕, Abe Nikken หรือ 日顕上人, Nikken Shonin ; 19 ธันวาคม ค.ศ. 1922 - ปัจจุบัน) เป็นพระสังฆราชของพุทธศาสนานิกาย นิชิเรนโชชู องค์ที่ 67 ซึ่งเป็นหนึ่งในนิกายสำคัญของศาสนาพุทธนิกายนิชิเรน และยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสแห่งวัดใหญ่ไทเซขิจิ ณ ชิซุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น สานุศิษย์นิชิเรนโชชูจะขนานนามท่านว่า พระนิคเคนโชนิน, นิคเคนโชนิน เกอิคะ, โกะอิซน โชนิน, โกอินซนซะมะ หรือ โกอิรเคียวซะมะ แต่มักจะเรียกอย่างเป็นทางการว่า "พระสังฆราชองค์ที่ 67 พระนิคเคนโชนิน"(67th High Priest Nikken Shōnin.)
พระนิกเก็ง โชนิง
โซกางัคไค กล่าวว่า: พระนิคเคนโชนิน นั้นได้อิจฉานายไดซาขุ อิเคดะ ที่สามารถรวบรวมเงินบริจาคจากสมาชิกจำนวนมหาศาลเพื่อนำมาสร้างสิ่งปลูกสร้างอันยิ่งใหญ่นี้ จึงได้จัดการทำลายเสีย แล้วแสดงให้เห็นว่าตนเองก็สามารถจะสร้างสิ่งปลูกสร้างที่ยิ่งใหญ่ได้เช่นกัน โดยไม่พึ่งโซกางัคไค สมาคมสร้างคุณค่า
ในปี ค.ศ. 1991 พระนิคเคน โชนิน ประมุขสงฆ์แห่งพุทธศาสนานิชิเร็นโชชู ได้ประกาศการคว่ำบาตรต่อ ประธานสมาคมโซคากักไก ซึ่งเป็นสมาคมผู้นับถือที่ใหญ่ที่สุด โดยได้ให้เหตุผลว่า การปฏิบัติ คำสอน ของผู้นับถือจากสมาคมนี้นั้นถูกเบี่ยนเบนไปโดยผู้นำ หรือประธานสมาคม และพระสงฆ์กลุ่มหนึ่งได้ฟ้องร้องประธานสมาคมกรณีสิ่งพิมพ์สมาคมโซคาเปิดเผยพฤติกรรมเสื่อมเสียของประมุขสงฆ์ ประมุขสงฆ์งดการมอบโงะฮนซนซึ่งเป็น สิ่งสักการบูชาของผู้นับถือนิชิเร็นโชชูให้กับสมาชิกสมาคม ซึ่งโดยปกติแล้วโงะฮนซนถูกคัดลอกจากวัดใหญ่ไทเซขิจิโดยมีการทำพิธีโดยพระประมุขสงฆ์ที่วัดใหญ่ เมื่อสมาคมนำแบบพิมพ์เก่าของพระนิชิคันโชนินสังฆราชลำดับ 26 ผู้มีชื่อเสียงเป็นที่เคารพผู้ทำการรวบรวมฟื้นฟูพุทธธรรมของพระนิชิเร็นไดโชนินมาคัดลอกให้สมาชิกจึงถูกกล่าวหาว่าเป็นโงะฮนซนปลอม และในที่สุดในปี ค.ศ. 1997 ผู้นับถือทั้งหมดที่ตัดสินใจยังคงเข้ากับสมาคมโซคากักไกทั้งหมดทั่วโลก ก็ได้ถูกคว่ำบาตรออกจากการเป็นผู้นับถือพุทธศาสนานิชิเร็นโชชูด้วยเช่นกัน สมาชิกสมาคมโซคากักไกต้องงดการเดินทางไปยังวัดไทเซขิจิ เพื่อนมัสการไดโงะฮนซน ซึ่งเป็นสิ่งสักการบูชาสูงสุด โดยชักชวนให้ถอนตัวจากสมาคมโซคากักไก และกลับมาเข้ากับนิกายนิชิเรนโชชูดังเดิม ซึ่งจะต้องผ่านพิธีสำนึกผิดโดยพระสงฆ์ สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สุวรรณ สุวณฺณโชโต)
อุปสมบท วันจันทร์ที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 ตรงกับวันแรม 6 ค่ำเดือน 6 ปีมะโรง ณ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร โดยมีพระพรหมมุนี (ปลด กิตฺติโสภโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระสรภาณกวี (คอน นนฺทิโย ป.ธ.3 ต่อมาได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นราชที่ พระมงคลวัตรกวี) วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระราชเวที (ดอกไม้ อตฺตรภทฺโท ป.ธ. 6) วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ การณิก ทองเปี่ยม
การณิก ทองเปี่ยม หรือ วีเจ นิกกี้ เกิดเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2523 เป็นวีเจทางช่องเอ็มทีวีไทยแลนด์ ศึกษาจบจากคณะเศรษฐศาสตร์ (ภาคอินเตอร์) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเป็นอดีตเชียร์ลีดเดอร์ ได้จัดรายการ MTV After School รายการสดทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ ทางช่องเอ็มทีวีไทยแลนด์ นอกจากนั้นยังเคยเป็นดีเจคลื่น 99.5 Advanced Radio พระนิชิกัง
เมื่อพระนิชิคันโชนิน อายุได้ 15 ปี ได้ไปทำงานที่บ้านของเจ้านายคือท่าน ทาดะมิเนะ ซาคาอิ ที่เมืองเอโดะ จนถึงช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1683 ขณะนั้นอายุได้ 19 ปี ก็ได้มีโอกาสฟังพุทธธรรมของพระชิเรนไดโชนิน จึงเกิดความเลื่อมใสแล้วตัดสินใจบวช จึงได้ขอลาออกจากการรับราชการ แต่เจ้านายไม่ยินยอมให้ลาออกในตอนนั้น จนกระทั่งเดือนธันวาคมในปีเดียวกันท่านจึงได้สมปรารถนาที่ต้องการ โดยสามารถออกบวชได้ ท่านได้พยายามภายใต้การดูแลของพระนิชิเออิโชนิน (ประมุขสงฆ์ลำดับที่24) และในปี ค.ศ. 1711 พระนิชิเออิโชนิน ก็ได้มีคำสั่งแต่งตั้งท่านเป็นหัวหน้าฝ่ายการศึกษาอันดับที่ 6 หลังจากนั้นท่านก็ได้พยายามส่งเสริมให้การศึกษาเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น เช่น ท่านได้บรรยายธรรมนิพนธ์ เขียนคำอธิบายธรรมนิพนธ์ที่สำคัญยิ่ง5ฉบับ และยังได้เขียนบทนิพนธ์ 6 ม้วน เป็นต้น  พระยาสิงห์เสนี (สอาด สิงหเสนี)
พระยาสิงห์เสนี มีนามเดิมว่าสอาด เกิดเมื่อวันศุกร์ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 11 ปีมะแม ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2402 เป็นบุตรคนที่ 4 ของพระยาเพ็ชรชฎา (ดิศ สิงหเสนี) กับคุณหญิงนุ่ม ถึงปี พ.ศ. 2411 พระอินทรเทพ (ทับ ทรรพนันทน์) ขณะมีบรรดาศักดิ์เป็นหลวงสิทธิ์นายเวร ได้พาไปถวายตัวเป็นมหาดเล็กไล่กา พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ (ชิน บุนนาค)
อำมาตย์เอก พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ (ชิน บุนนาค) เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2423 เป็นบุตรของพระยาประภากรวงศ์วรวุฒิภักดี (ชาย) กับ มารดาชื่อ ชื่น มีพี่น้องร่วมบิดามารดาคือ หลวงประสิทธิราชศักดิ์ (ไชย บุนนาค) นายร้อยเอก กรมจเร ทหารม้า ทางด้านชีวิตครอบครัวมีบุตรธิดา 7 คน โดยบุตรที่เกิดกับคุณหญิงเปลื้อง ได้แก่ ชับ โชน และหม่อมปริม บุนนาค หม่อมในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล และ มีบุตรธิดาที่เกิดกับคุณหญิงเทียบ (ธิดานายจ่าง บุนนาค) ได้แก่ ชินเล็ก และกุลพันธ์ นิจิเร็ง
ตั้งแต่อายุได้ 16 ปี ถึง 32 ปี พระนิชิเร็งไดโชนินได้ศึกษาหลักธรรมคำสอนต่าง ๆ นับไม่ถ้วนในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะที่ ภูเขาฮิเออิ และภูเขาโคยะ โดยในช่วงเวลานั้นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนาในญี่ปุ่นอยู่ เมือง นาระ และ เกียวโต พระนิชิเร็งไดโชนินได้ประกาศว่า คำสอนที่ถูกต้องแท้จริงของพระพุทธเจ้าพระศากยมุนีพุทธะ คือ พระสัทธรรมปุณฑริกสูตร หรือ นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว ตลอดช่วงชีวิตของพระนิชิเร็งไดโชนิน ได้ทำการโต้วาทีธรรม และโจมตีหักล้างคำสอนของศาสนาพุทธนิกายอื่น ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ว่าเป็นคำสอนนอกรีต และไม่ใช่คำสอนที่แท้จริงของพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะกับ นิกายสุขาวดี และ นิกายเซ็น ซึ่งสมัยนั้นเป็นนิกายที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อสังคมญี่ปุ่น ท่านได้เขียนหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ริชโซ อันโคคุรอน หรือการยึดถือคำสอนที่ถูกต้องเพื่อให้ประเทศเกิดสันติ เมื่อ ค.ศ. 1260 เพื่อยื่นเสนอต่อรัฐบาลทหารคามาคูระซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการลำดับที่ 5 โฮโจ โทขิโยริ สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (ประจวบ กนฺตาจาโร)
อายุย่างเข้า 21 ปี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2489 โดยมีสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฏฺฐายี) ขณะทรงดำรงสมณศักดิ์ที่พระธรรมปาโมกข์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระธรรมกิจจานุการี (ผัน กิจฺจการี) วัดมกุฏกษัตริยาราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระเทพกิตติเมธี (หิ้น คนฺธาโร) วัดมกุฏกษัตริยาราม ครั้งยังดำรงสมณศักดิ์ที่พระปริยัติเมธี เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้นามฉายา กนฺตาจาโรสมเด็จพระพุทธชินวงศ์ อาพาธด้วยโรคไตวายเรื้อรัง ปอดอักเสบ หลอดเลือดหัวใจตีบ เบาหวาน เข้ารับรักษาอาการอาพาธตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ต่อมาเกิดอาการปอดติดเชื้ออย่างรุนแรงและลุกลามเข้าสู่กระแสเลือด และมรณภาพเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2551 เวลา 07:53 น. ที่ห้องซีซียู ตึกอัษฎางค์ ชั้น 3 โรงพยาบาลศิริราช สิริรวมอายุ 81 ปี 6 เดือน พรรษา 61 พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)
พระยาอุปกิตศิลปสารมีนามเดิมว่า นิ่ม กาญจนาชีวะ เป็นบุตรของ "นายหว่าง" และ "นางปลั่ง" เกิดวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 ศึกษาหาความรู้ภาษาไทยเบื้องต้นที่วัดบางประทุนนอก อำเภอบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี (ปัจจุบันคือจังหวัดกรุงเทพมหานคร) และที่วัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร ต่อมาได้บวชเป็นสามเณรและเป็นพระภิกษุที่วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร สมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน) เป็นพระอุปัชฌาย์ ระหว่างที่บวชได้ศึกษาพระธรรมวินัย จนสอบได้เปรียญธรรม 6 ประโยค และศึกษาวิชาครู พระนิกเก็ง โชนิง
ในรัชสมัยของพระนิคเคนโชนิน นั้นเป็นสมัยที่เต็มไปด้วยความสำเร็จและการขัดแย้ง พระนิคเคนได้จัดงานเฉลิมฉลองครบรอบการจากไปของพระนิชิเรนครบ 700 ปี ในปี ค.ศ. 1981, 650 ปี ครบรอบการจากไปของผู้ก่อตั้งวัดใหญ่ไทเซขิจิพระนิกโค โชนิน และ พระนิชิโมขุ โชนิน (ค.ศ. 1982), ครบรอบ 700 ปีการก่อตั้งวัดใหญ่ไทเซขิจิ (ค.ศ. 1990) และ 750 ปีของการก่อตั้งนิกายนิชิเรนโชชู (ค.ศ. 2004) พระนิจิเร็ง
พระนิชิเร็ง () หรือ พระนิชิเร็งไดโชนิน (ใช้ในนิกายนิชิเร็งโชชู) เป็นพระภิกษุชาวญี่ปุ่น ซึ่งนิกายนิชิเร็งโชชูเชื่อว่าท่านเป็นพระพุทธเจ้าแท้จริง ท่านคือผู้สถาปนาและริเริ่มเผยแผ่คำสอน "นัมเมียวโฮเร็งเงเคียว" บนพื้นฐานของสัทธรรมปุณฑรีกสูตร อันเป็นต้นกำเนิดของศาสนาพุทธนิกายนิชิเร็ง ซึ่งปัจจุบันได้แตกกิ่งก้านออกไปเป็นนิกายย่อย ๆ ประมาณ 32 นิกายในญี่ปุ่น และมีหลายลัทธิยืมคำสอนของท่านไปใช้ด้วย นิกายหลัก ๆ ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือนิชิเร็งโชชูและนิชิเร็งชู แต่นิกายแรกจะเป็นที่รู้จักมากกว่าเพราะมีสานุศิษย์กระจายอยู่ทั่วโลกแม้แต่ในเมืองไทย นีโคไล บุลกานิน
นีโคไล อะเลคซันโดรวิช บุลกานิน (; ; 11 มิถุนายน 2438 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518) เป็นนักการเมืองโซเวียต เป็น ผู้บัญชาการประชากลาโหม
แห่งสหภาพโซเวียตภายใต้รัฐบาลโจเซฟ สตาลิน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (พ.ศ. 2496–พ.ศ. 2498) และประธานสภารัฐมนตรีแห่งสหภาพโซเวียต (1955-1958) ภายใต้รัฐบาล นีกีตา ครุชชอฟ
บุลกานิน เกิดใน นิจนีนอฟโกรอด เขาเป็นบุตรชายของครอบครัวชนชั้นแรงงาน เขาได้เข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ พ.ศ. 2460 และได้รับแต่งตั่งเป็นหัวหน้ากรมตำรวจเชการ์ ในปีพ.ศ. 2461-พ.ศ. 2465 (หลังจากสงครามกลางเมืองรัสเซีย) เขาได้เป็นผู้บริหารโรงอุตสาหกรรมและการไฟฟ้าจนกระทั่ง พ.ศ. 2470 เขาเป็น ผู้อำนวยการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งมอสโกในปี พ.ศ. 2470-พ.ศ. 2474 บุลกานิน เป็นประธานคณะกรรมการบริหารของมอสโกในปีพ.ศ. 2474-พ.ศ. 2477,  สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก
เสด็จพระราชสมภพเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 พระองค์เป็นพระราชโอรสใน สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก และ สมเด็จพระราชินี อาชิ เชอริง ยางดน วังชุก ซึ่งเป็นพระมเหสีองค์ที่สามในบรรดาพระมเหสีทั้งสี่พระองค์ สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก มีพระขนิษฐาและพระอนุชาร่วมพระมารดา ซึ่งมีพระนามว่า เจ้าหญิงอาชิ เดเชน ยังซัม และพระอนุชามีพระนามว่า เจ้าชาย ดาโช จิกมี ดอร์จิ วังชุก มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ
มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ เกิดเมื่อค.ศ. 1159 ที่นครเฮอังเกียว (เมืองเคียวโตะในปัจจุบัน) เกิดในตระกูลเซวะเง็นจิ (清和源氏) เป็นบุตรชายคนที่เก้าของ มินะโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ (源義朝) ซึ่งเป็น<i data-parsoid='{"dsr":[1187,1198,2,2]}'>โทเรียว (棟梁) หรือประมุขตระกูลเซวะเง็นจิ เกิดกับนางโทะกิวะ-โงเซ็ง (常盤御前) ซึ่งเป็นภรรยาน้อยของโยะชิโตะโมะ เมื่อแรกเกิดโยะชิสึเนะมีชื่อว่า อุชิวะกะ-มะรุ (牛若丸) มีพี่ชายมารดาเดียวกันอยู่สองคนคือ อิมะวะกะ-มะรุ (今若丸) ต่อมาคือ พระภิกษุอะโนะ เซ็งโจ (阿野全成) และโอะสึวะกะ-มะรุ (乙若丸) ต่อมาคือพระภิกษุกิเอ็ง (義円) นิจิเร็นโชชู
พระนิจิเร็นไดโชนิงคือผู้สถาปนาคำสอนเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1253 ขณะที่อายุ 32 ปี ณ เมืองคามากูระ 7 ปีต่อมาท่านได้แต่งหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ริชโชอังโกกูรงหรือการยังสันติสุขสู่บ้านเมืองด้วยการเผยแผ่คำสอนศาสนาพุทธที่แท้จริง เมื่อ ค.ศ. 1260 เพื่อยื่นเสนอต่อรัฐบาลทหารคามากูระซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการลำดับที่ 5 โฮโจ โทกิโยริ ใจความหนังสือเสนอให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกนับถือสนับสนุนคำสอนและนิกายอื่น ๆ ของศาสนาพุทธ และให้หันมาปฏิบัติคำสอนแท้จริงสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวคือสัทธรรมปุณฑริกสูตร โดยกล่าวว่าคำสอนต่าง ๆ ที่แพร่หลายในขณะนั้นล้วนแต่นอกรีตบิดเบือนเจตนาที่แท้จริงของพระพุทธ ปฏิเสธพระพุทธ ปะปนคำสอนจนคลุมเครือปราศจากความถูกต้องและไม่เหมาะกับยุคสมัย ท่านเชื่อว่ารากฐานอันมั่นคงที่เกิดจากคำสอนพุทธศาสนาที่แท้จริงจะทำให้ญี่ปุ่นและทั่วโลกสงบสุขและปลอดภัย เนื่องจากญี่ปุ่นในสมัยนั้นประสบปัญหานานัปการ ทั้งภัยธรรมชาติจากแผ่นดินไหวและพายุที่รุนแรง สภาพอากาศผิดธรรมชาติ โรคระบาด ข้าวยากหมากแพง ความระส่ำระสายแย่งชิงอำนาจภายใน และการคุกคามจากจักรวรรดิมองโกล แต่รัฐบาลทหารคามากูระปฏิเสธข้อเรียกร้องของท่านทุกครั้งที่ท่านยื่นหนังสือฉบับนี้ ท่านจึงปลีกตัวจากคามากูระและเริ่มเตรียมรากฐานการเผยแผ่หลักธรรม นิจิเร็นโชชู
นิจิเร็นโชชูเป็นนิกายดั้งเดิมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิง โดยมีสมาชิกอยู่ทั่วโลก วัดใหญ่ของนิจิเร็นโชชู "วัดไทเซกิจิ" ได้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาฟูจิ ประเทศญี่ปุ่น ชื่อของนิกายนี้คือ นิจิเร็นโชชู แปลว่า "นิกายนิจิเร็งดั้งเดิม" และ ในบางครั้งจะถูกเรียกว่า "นิกายฟูจิ" เพราะที่ตั้งของวัดใหญ่นั้นอยู่ที่เชิงเขาฟูจินั่นเอง นิจิเร็นโชชูมีความเชื่อเรื่อง มรดกแห่งหลักธรรม ซึ่งเป็นการส่งต่อแก่นแท้ของคำสอนศาสนาพุทธของพระนิจิเร็นไดโชนิงให้กับพระสังฆราชนิกโกโชนิง ซึ่งเป็นสาวกคนสำคัญของพระนิจิเร็นไดโชนิง ซึ่งได้ถูกเลือกโดยพระนิจิเร็นไดโชนิงให้เป็นพระสังฆราชที่รับหน้าที่เผยแผ่หลักธรรมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิงในสมัยปัจฉิมธรรมหลังการดับขันธ์ของท่าน การส่งต่อมรดกแห่งหลักธรรมนี้ถูกส่งมอบให้กับบุคคลเพียงคนเดียว ตามที่ได้ถูกกล่าวไว้ในงานเขียนของพระนิจิเร็นไดโชนิง เรื่อง "หนึ่งร้อยและหกบทความ" พระนิตตะสึ
โดยพระนิทตัตสุ โชนิน ได้มีกล่าวดังนี้ในที่ประชุม ในการประชุมกลุ่มฮอกเคะโขะ ในเมษายน ปี ค.ศ. 1947 ที่วัดไทเซขิจิ พระสาสนโสภณ (เอื้อน ชินทตฺโต)
พระสาสนโสภณ มีนามเดิมว่า เอื้อน สุดเฉลียว เกิดเมื่อวันอังคารที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2442 เวลา 07:00 น. ตรงกับวันแรม 10 ค่ำ เดือนอ้าย ปีกุน ภูมิลำเนาอยู่บ้านทับช้าง แขวงคลองประเวศ เขตพระโขนง (ปัจจุบันคือแขวงประเวศ เขตประเวศ) กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรนายนิ่ม กับนางเยื้อน สุดเฉลียว หลวงพ่อกลั่น ธมฺมโชโต
หลวงกลั่น ธมฺมโชติ ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2390 ตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาเจษฎาบดินทร์ ฯ พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ ณ ต.อรัญญิก อ.นครหลวง จ.พระนครศรีอยุธยา ครอบครัวหนึ่งซึ่งมีฐานะยากจนได้ให้กำเนิดเด็กชายผู้มีบุญมาเกิด นามว่า "กลั่น" ในสมัยเด็ก ท่านต้องช่วยพ่อแม่ทำงานตามลำพัง และเพียงลำพังคนเดียว ทำให้ท่านเป็นคนเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว จนกระทั่งเมื่อมีอายุได้ 27 ปี ท่านได้อุปสมบท ณ วัดโลกยสุธาศาลาปูน โดยมี พระญาณไตรโลก (สอาด) ต่อมาเป็นพระธรรมราชานุวัตร (อาจ) เจ้าคณะใหญ่อยุธยา เป็นพระอุปัชฌายะ พระครูกุศลธรรมธาดา วัดขุนยวน (วัดพรหมนิวาส) กับ พระอธิการชื่น วัดพระญาติฯ เป็นคู่สวด ได้ฉายาว่า ธมฺมโชติ แปลว่า เป็นผู้สว่างในทางธรรม หลังจากนั้นท่านได้จำพรรษาอยู่ที่วัดประดู่ทรงธรรม ท่านได้ศึกษาพระธรรมวินัย และ เรียนรู้วิชาอาคม จนแตกฉาน เมื่อฝึกฝนวิชาต่าง ๆ จนเชี่ยวชาญแล้ว จึงได้ออกธุดงค์ไปทั่วป่าเขาลำเนาไพรเผชิญสัตว์ร้ายนานา จากออกธุดงค์ มาถึงวัดพระญาติการามในเวลาค่ำ ท่านพิจารณาว่า วัดนี้เงียบสงบดี เหมาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรม สามารถเจริญสมาธิและปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานได้สะดวก ท่านจึงได้ปักกลดพักอยู่ที่บริเวณวัดในคืนนั้น หลวงพ่อกลั่นท่านยังมีวิชาลูกเบา หรือวิชาชาตรี ซึ่งเป็นวิชาอยู่ยงคงกระพันวิชาหนึ่งขอท่าน อำนาจจิตของหลวงพ่อกลั่นนั้นมากมาย เรื่องนี้หลวงพ่ออั้นอุปัฏฐาก หลวงพ่อกลั่นได้เล่าให้ลูกศิษย์ฟังถึงครั้งที่เรียนวิปัสสนากรรมฐานกับหลวงพ่อกลั่นว่า ขณะที่เรียนกรรมฐานนั้นหลวงพ่อกลั่นได้ให้หลวงพ่ออั้นไปนั่งปฏิบัติในโบสถ์ หลวงพ่อท่านมีพระปฏิปทาที่ดี ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อปี พ.ศ. 2477 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร โมะโมะฟุกุ อันโด
โมะโมะฟุกุ อันโด () เกิดที่ประเทศไต้หวัน (5 มีนาคม พ.ศ. 2453 – 5 มกราคม พ.ศ. 2550) เป็นผู้ก่อตั้ง และประธานบริษัทนิสชินฟูดส์ () และเป็นผู้ผลิตบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นครั้งแรก โดยใช้ชื่อว่า Chikin Ramen (Chicken Ramen) พระบริสุทธศีลาจาร (วัน มนโส)
หลวงพ่อวัน มะนะโส (21 มกราคม พ.ศ. 2421 - 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503) ท่านเป็นพระคณาจารย์ผู้มีเมตตาธรรมสูง พูดจาไพเราะ ยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นที่เคราพเลื่อมใสของสาธุชนที่ได้ฟังคำสั่งสอนของท่าน ท่านเป็นผู้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย สมถะ ไม่ทะเยอทะยาน ใครที่มีวัตถุมงคลของหลวงพ่อวันติดตัวต่างประสบอภินิหารด้วยตัวเอง เป็นพระเกจิอาจารย์อันดับหนึ่งของเมืองตรัง
พระบริสุทธศีลาจารย์ หรือ หลวงพ่อวัน มะนะโส ท่านเกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2421 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านโคกแตร์ อำเภอเมือง จังหวัดตรัง เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 3 คน ของนายจอก และนางคล้าย มะนะโส เมื่ออายุ 17 ปี ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดป่าพยอมตรงกับปี พ.ศ. 2438 โดยมีพระครูกาชาด วัดป่าเลไลย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและวิชาอาคม จนกระทั่งเมื่อมีอายุครบ 20 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2441 ณ พัทธสีมา วัดป่าพยอม มีหลวงพ่อคง วัดบ้านตูล เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์ใหม่ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระปล้องเป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและปรนนิบัติต่อพระอุปัชฌาย์เป็นอย่างดี และเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2445 ท่านได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดประสิทธิชัย และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอห้วยยอด วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2490 เลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระบริสุทธศีลาจารย์ และได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระครูบริสุทธศีลาจารย์ คณะบริหารอริยวงศาวาที สังฆปาโมกข์ เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2493 หลวงพ่อเริ่มปลุกเสกวัตถุมงคลต่าง ๆดังนี้เช่น รูปหล่อลอยองค์รุ่นแรก และเหรียญรุ่นแรก สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2487 นอกจากนี้ยังมีเหรียญรุ่นสอง สร้างปีพุทธศักราช พ.ศ. 2498 ได้รับความนิยมรองลงมา ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พระครูอนุศาสน์กิจจาทร (เขียว กิตฺติคุโณ)
พ่อท่านเขียว ท่านเกิดเมื่อเดือน สิงหาคม พ.ศ. 2472 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ณ ตำบลหน้าถ้ำ อำเภอเมือง จังหวัดยะลา เป็นบุตรของนายทอง เพชรภักดี และ นางกิ๊ม นวลศรี ครอบครัวชาวนาในจังหวัดยะลา เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวนพี่น้องร่วมบิดามารดาทั้งหมด 7 คน ช่วงชีวิตในวัยเด็ก ท่านเรียนจบแค่เพียงชั้นระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เพราะบิดาถึงแก่กรรม จึงต้องออกมาช่วยมารดาทำงานเพื่อช่วยเหลือครอบครัว จนกระทั่งเมื่อมีอายุได้ 20 ปี จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดนางโอ (หรือวัดบุพนิมิต) ในปัจจุบัน ตำบลแม่ลาน (ปัจจุบันเปลี่ยนเป็น อำเภอแม่ลาน) จังหวัดปัตตานีเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2492 โดยมีพระครูมนูญสมณการ วัดพลานุภาพ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการแดง ธมฺมโชโต เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอธิการคำ ติสสโร เป็นพระอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสานความรู้วิชาให้แก่พ่อท่านเขียวก่อนอุปสมบท หลังจากนั้นท่านจึงได้ฝึกฝนสวดมนต์บทต่าง ๆ ในเจ็ดตำนานและการสวดภาณยักษ์  คิลเลียน อิกนาซ ดินเซนฮอฟเฟอร์
คิลเลียน อิกนาซ ดินเซนฮอฟเฟอร์ (ภาษาเยอรมัน: Kilian Ignaz Dientzenhofer; ภาษาเช็ก: Kilián Ignác Dientzenhofer) เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1689 ที่เมืองปราก สาธารณรัฐเช็ก ตายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1751 คิลเลียนเป็นสถาปนิกบาโรกแบบโบฮีเมีย เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลดินเซนฮอฟเฟอร์ซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงทางสถาปัตยกรรม และเป็นลูกของ คริสตอฟ ดินเซนฮอฟเฟอร์ (Christoph Dientzenhofer) แม่เป็นชาวโบฮีเมีย ระหว่างมีชีวิตอยู่คิลเลียนทำงานร่วมกับพ่อ และ แจน บลาเลซ ซานทินี อิเกล (Jan Blažej Santini-Aichel) หรือที่รู้จักกันว่า จิโอวานนี ซานทินี (Giovanni Santini) พระนางอินซ็อน
พระนางประสูติที่ อันซาน เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2162 ในรัชสมัย เจ้าชายควังแฮ พระราชาลำดับที่ 15 พระบิดาของพระนางคือ ชังยู สมาชิกของตระกูลชังแห่งด็อกซู และพระมารดาของพระนางคือ ท่านหญิงคิม ของตระกูลคิมแห่ง อันดง ตะคีนโซ
โซ หรือ ตะคีนโซ หรือ ทะขิ่นโส (, ) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2449 เป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเมื่อ พ.ศ. 2472 และเป็นหนึ่งในตะคีน 30 คนที่ร่วมมือกับอองซานในการต่อสู้กับอังกฤษและญี่ปุ่นตามลำดับ ชีวิตส่วนใหญ่ของตะคีนโซหมดไปกับการต่อสู้ใต้ดินกับพรรคคอมมิวนิสต์ (พม่า) หรือพรรคธงแดงที่แยกตัวออกมาจากพรรคธงขาว เขาถูกกองทัพพม่าจับตัวได้ใน พ.ศ. 2513 และปล่อยตัวใน พ.ศ. 2517 หลังเหตุการณ์การก่อการกำเริบ 8888 ตะขิ่นโซเข้าร่วมกับพรรคเอกภาพและสันติภาพเพื่อเตรียมเข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2533 แต่เขาเสียชีวิตไปก่อนเมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 พระธรรมเสนานี (ชุณห์ กิตฺติวณฺโณ)
พระธรรมเสนานี (ชุณห์ กิตฺติวณฺโณ) (9 กุมภาพันธ์ 2468) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดนครปฐม เจ้าอาวาสวัดวังตะกู อาจารย์ใหญ่โรงเรียนสหศึกษาบาลี องค์พระปฐมเจดีย์ มีนามเดิม ชื่อ ชุณห์ ภูศรี เกิดเมื่อวันอังคารที่ 9 กุมภาพันธ์ 2468 เกิดที่บ้านวังตะกู หมู่ที่ 8 ต.วังตะกู อ.เมือง จ.นคร ปฐม เคยรับราชการเป็นครูสอนที่โรงเรียนประชาบาลบ้านบ่อด่าน วัดทัพยายท้าว กระทั่งเมื่ออายุครบเกณฑ์ ได้เข้าพิธีอุปสมบท เมื่อวันพุธที่ 11 ก.ค. 2488 ณ วัดทัพหลวง โดยมีพระราชธรรมาภรณ์ วัดดอนยายหอม เป็นพระอุปัชฌาย์, พระวิหารการโกวิท วัดทัพหลวง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอธิการไข่ วัดม่วงตารศ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ 
ได้รับฉายา กิตฺติวณฺโณ มีความหมายว่า ผู้มีชื่อเสียงดีงาม หลังอุปสมบท มุ่งมั่นศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรม สามารถสอบได้นักธรรมชั้นตรี-โท-เอก ตามลำดับ จากสำนักเรียนวัดปากน้ำภาษีเจริญ สร้างคุณูปการต่อชาวเมืองนครปฐมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะงานด้านการศึกษา ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2494 ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นครูสอนพระปริยัติธรรม ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการคุมสอบธรรมสนามหลวง เป็นเจ้าสำนักเรียนวัดวังตะกู
เป็นกรรมการตรวจประโยคธรรมสนามหลวงนักธรรมชั้นตรี ปัจจุบัน ยังเป็นกรรม การอบรมบาลีก่อนสอบสนามหลวงที่วัดไร่ขิง และที่สำคัญงานศึกษาพระปริยัติธรรมทั้งแผนกธรรมและบาลี ในสำนักเรียนมีนักเรียนสอบบาลีได้ทุกปี โดยเฉพาะประโยค ป.ธ.9 นอกจากนี้ ยังมีความรู้ความเชี่ยวชาญด้านภาษาจีน พูดและเขียนได้ อ่านและเขียนอักษรขอมก็ได้ งานเผยแผ่ ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นพระธรรมทูตประจำจังหวัดนครปฐม เป็นวิทยากรอบรมและบรรยายธรรมแก่ข้าราชการตำรวจสถานีภูธรจังหวัดนครปฐม เป็นวิทยากรอบรมและบรรยายธรรมแก่นักโทษในเรือนจำกลางประจำจังหวัดนครปฐม ส่งเสริมกิจกรรมเกี่ยวกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ท่านได้อบรมศีลธรรมแก่ประชาชนในวันธรรมสวนะเป็นประจำ รวมทั้งนำข้าราชการคณะครู นักเรียน ตลอดถึงพุทธศาสนิกชน เวียนเทียนในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เป็นประจำทุกปี งานสาธารณูปการ ท่านได้สร้างกำแพงรอบวัด ห้องสุขา ห้องสมุด ห้องอบรมพระวิปัสสนาจารย์จังหวัดนครปฐม โรงครัวของวัด ซ่อมอุโบสถหลังเก่าทำเป็นวิหาร งานสาธารณสงเคราะห์ บริจาคเงินส่วนตัวเข้ามูลนิธิราชประชานุเคราะห์ ร่วมสร้างหอประชุมของอำเภอเมืองนครปฐม ตั้งทุนมูลนิธิโรงพยาบาลกำแพงแสน เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ทอดผ้าป่าสามัคคี หาเงินเข้าชมรมเรารักแม่น้ำท่าจีน ซึ่งมีวัดอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน 30 กว่าวัด อีกทั้งเป็นประธานจัดให้มีการอบรมเรื่องโภชนาการแก่ประชาชนตำบลวังตะกู ร่วมกับองค์การบริหารส่วนตำบลวังตะกู ส่วนงานในตำแหน่งหน้าที่ จัดประชุมพระสังฆาธิการทุกระดับในเขตปกครอง ตามมติมหาเถรสมาคมทุกปี คอยหมั่นตรวจเยี่ยมวัดต่างๆ ในเขตพื้นที่ปกครอง จัดปฏิบัติธรรมแนวมหาสติปัฏฐาน จัดสัมมนาเพิ่มความรู้ความสามารถแก่พระสังฆาธิการทุกระดับในปกครองทุกปี กวดขันเรื่องระเบียบวินัยแก่พระสังฆาธิการทุกระดับในเขตปกครองให้อยู่กันด้วยความเรียบร้อย ท่านมีแนวความคิดส่งเสริมการสวดมนต์ให้สวดถูกอักขรวิธี ถูกสังโยค และใช้บทสวดมนต์ให้ตรงกับงานบุญต่างๆ มีการจัดอบรมซ้อมสวดพระกรรมวาจาจารย์ ก่อนการแต่งตั้งเป็นพระคู่สวด จัดอบรมกวดวิชานักธรรมชั้นเอก ก่อนสอบสนามหลวง ปีละ 15 วัน เป็นเวลานาน กว่า 20 ปี เน้นให้พระภิกษุ-สามเณรในจังหวัดนครปฐมทุกรุป ทำอุโบสถกรรม สวดพระปาฏิโมกข์ตลอดปี ท่านยังมีโอกาสไปศึกษาดูงานในต่างประเทศ อาทิ วัดไทยลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา และได้รับอาราธนาไปดูงานด้านพระพุทธศาสนา ที่วัดเส้าหลิน วัดที่ปักกิ่งและกวางเจา สาธารณรัฐประชาชนจีน  พระนิชโช (นิชิเร็งชู)
พระนิชโชเคยเป็น พระสงฆ์นิกายเทียนไท้ มาก่อนที่จะพบพระนิชิเรน หลังจากการดับขันธ์ของพระนิชิเรน พระนิชโชได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงปฏิรูปนิกายขึ้นมาใหม่ เขาได้สร้าง วัดเมียวฮอกเกะจิ ในปีค.ศ. 1284 โดยนิกายของท่านได้ยึดความสัมพันธ์ที่ดีกับนิกายเที้ยนไท้ ไดซะกุ อิเกะดะ
ในปี ค.ศ. 1991 พระนิคเค่น โชนิน พระสังฆราชแห่งพุทธศาสนานิชิเรนโชชู ได้ประกาศการคว่ำบาตรต่อ ประธานสมาคมสร้างคุณค่า "ไดซาขุ อิเคดะ" ซึ่งเป็นสมาคมผู้นับถือที่ใหญ่ที่สุด โดยได้ให้เหตุผลว่า การปฏิบัติ คำสอน ของผู้นับถือจากสมคมนี้นั้นถูกเบี่ยนเบนไปโดยผู้นำ หรือประธานสมาคม และประธานสมาคมยังมีข้อพิพาทกับพระสงฆ์ ซึ่งผู้นำฝ่ายสงฆ์ในสมัยนั้นมีปัญหาเรื่องการใช้เงินบริจาคของสมาชิกอย่างไม่เหมาะสม รวมทั้งเที่ยวสถานบันเทิง อีกทั้งทางนิคเค่นได้กล่าวหาว่าได้มีการประดิษฐ์ "โงะฮนซนปลอม" โงะฮนซนเป็นสิ่งสักการบูชาของผู้นับถือนิชิเรนโชชู ซึ่งโดยปกติแล้วโงะฮนซนจะต้องถูกคัดลอกโดยสมเด็จพระสังฆราชจากวัดใหญ่ไทเซขิจิเท่านั้น และจะต้องมีการทำพิธีเปิดเนตรที่กระทำโดยสมเด็จพระสังฆราชที่วัดใหญ่เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นจะถือเป็น "โงะฮนซนปลอม" ดังนั้น สมาชิกของสมาคมจึงไม่สามารถได้รับบุญกุศล แต่ต้องขึ้นกับพระสงฆ์เท่านั้น ประคอง นิมมานเหมินท์
ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.ประคอง นิมมานเหมินท์ (27 พฤษภาคม 2482 - ) นักวิชาการผู้เชี่ยวชาญภาษาไทยและวรรณคดีไทยเป็นผู้บุกเบิกการศึกษาวรรณกรรมท้องถิ่นด้วยการเขียนวิทยานิพนธ์เรื่อง "ลักษณะวรรณกรรมภาคเหนือ" และจากนั้นยังมีผลงานศึกษาเปรียบเทียบวรรณกรรมไทยและวรรณกรรมชนชาติไทจำนวนมาก พระนิกเก็ง โชนิง
เมื่อพระนิคเคนโชนินขึ้นดำรงตำแหน่งสังฆราชแห่งนิชิเรนโชชู ในขณะนั้น สมาคมโซกา งัคไค ก็อยู่ภายใต้การนำของ ไดซาขุ อิเคดะ โดยในระหว่างนั้นนั่นเอง สมาคมโซกา งัคไค จะเป็นผู้ประสานงานระหว่างผู้นับถือทั่วโลกกับวัดใหญ่ไทเซขิจิ ซึ่งสมเด็จพระสังฆราชนิคเคนโชนิน ได้พบเห็นพฤติกรรมอันไม่ชอบมาพากลของ ประธานอิเคดะ และคณะผู้บริหาร ทั้งในเรื่องเงินบริจาคจากสมาชิกทั่วโลกที่มหาศาล และในเรื่องการบิดเบือนคำสอน และวิถีการปฏิบัติ รวมทั้งการปลอมแปลงโงะฮนซน(สิ่งสักการบูชาสูงสุด) ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญมากที่สุด โดยในเรื่องการปลอมแปลงโงะฮนซนนี้ว่ากันว่าถูกจับได้ครั้งแรกโดยสมเด็จพระสังฆราชนิตทัทสุ โชนิน มาก่อนแล้ว แต่สมเด็จพระสังฆราชได้อภัยโทษให้ แต่อย่างไรก็ตามพระนิคเคน โชนิน ได้ตัดสินใจคว่ำบาตร ไดซาขุ อิเคดะ ประธานสมาคมโซกา งัคไคในปี ค.ศ. 1991 และต่อมาในปี ค.ศ. 1997 สมาชิกของสมาคมโซกา งัคไค ทุกๆคนจำนวน กว่า 10 ล้านคนทั่วโลก ได้ถูกคว่ำบาตรออกจากการเป็นนิชิเรนโชชูอย่างเป็นทางการ หลวงพ่อโหน่ง อินฺทสุวณฺโณ
หลวงพ่อโหน่ง อินฺทสุวณฺโณ (พ.ศ. 2408 — 25 ธันวาคม พ.ศ. 2477) เป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดคลองมะดัน จังหวัดสุพรรณบุรี 
หลวงพ่อโหน่ง อินฺทสุวณฺโณ ท่านเกิดในปี พ.ศ. 2408 ตรงกับปลายรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นชางตำบลบ้านตาล อำเภอสองพี่น้อง เป็นบุตรของนายโต และนางจ้อย มีพี่น้องทั้งหมด 9 คน ท่านเป็นคนที่ 2 อุปสมบทเมื่อปี พ.ศ. 2432 ณ วัดสองพี่น้อง โดยมีพระอาจารย์จันทร์ วัดทุ่งคอก เป็นอุปัชฌาย์ พระอาจารย์ดิษฐ์และพระอธิการสุด เป็นพระกรรมวาจาจารย์และพระอนุสาวนาจารย์ ตามลำดับ ตั้งแต่บวชมา ท่านไม่เคยฉันเนื้อสัตว์เลย เมื่ออุปสมบทแล้วก็ได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดทุ่งคอก 2 พรรษา วัดสองพี่น้อง 7 พรรษา จากนั้นก็มาจำพรรษาอยู่ที่วัดใหม่อัมพวัน (วัดคลองมะดัน) ตลอดมา ท่านได้มาเป็นเจ้าอาวาสวัดใหม่อัมพวัน ท่านได้ทำนุบำรุงวัดจนรุ่งเรือง หลวงพ่อท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2477 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร รวมสิริอายุได้ 69 ปี นับพรรษาได้ 45 พรรษา พระญาณวิสาลเถร (หา สุภโร)
พระญาณวิสาลเถร (หา สุภโร) หรือ หลวงปู่ไดโนเสาร์ พระภิกษุในพุทธศาสนานิกายเถรวาท คณะธรรมยุตินิกาย ชาวจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ในราชทินนามตามสัญญาบัตรว่า พระญาณวิสาลเถร เจ้าอาวาสวัดสักกะวัน (ภูกุ้มข้าว) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ และอดีตรองเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์เป็นพระเถราจารย์ผู้ปฏิบัติตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด เป็นที่น่าเคารพสักการบูชาของบรรดาศิษยานุศิษย์ ซึ่งเป็นที่ประจักษ์แก่พุทธศาสนิกชนทุกหมู่เหล่า และได้ค้นพบกระดูกไดโนเสาร์ ทำให้มีการขุดค้น โดยเป็นแหล่งไดโนเสาร์กินพืชที่สมบูรณ์ที่สุดของประเทศไทย[1] และยังมีการสร้างพิพิธภัณฑ์สิรินธร บริเวณที่ขุดค้นพบอีกด้วย[2] นิคโคโล เดลอาร์คา
เดลอาร์คาเกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 1435 อาจจะที่เมืองอพูเลียหรืออาจจะที่เมืองบารีในประเทศอิตาลี และอาจจะใช้เวลาระยะหนึ่งในดาลเมเชีย (Dalmatia) เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1494 ชื่อสกุล “dell’Arca” มาจากงานชิ้นหนึ่งที่ทำชื่อ “Arca di San Domenico” (หีบแห่งซานโดเม็นนิโค) ซึ่งเป็นอนุสรณ์ของนักบุญโดมินิคที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลโดมินิคที่บาซิลิกาซานโดเม็นนิโค (Basilica of San Domenico) ที่โบโลนยา ซี กนูดีกล่าวว่าเดลอาร์คาได้รับการฝึกโดยประติมากรจากดาลเมเชียชื่อจอร์จิโอ เซเบนิโค (Giorgio da Sebenico) นักประวัติศาสตร์ศิลปะบางคนสันนิษฐานว่ามีเชื้อสายมาจากชนชาวสลาฟ พระนิกโก
ผู้นับถือศาสนาพุทธนิกายนิชิเรนสายของพระนิกโค หรือก็คือ นิชิเรนโชชู เชื่อว่าพระนิกโคเป็นผู้สืบทอดอย่างถูกต้องและบริสุทธิ์ของพระนิชิเรน ในฐานะ พระสังฆราชหรือพระสัฆนายกแห่งนิชิเรนโชชู โดยได้อ้างอิงจากเอกสาร ในเดือน 9 ตามจันทรคติของปี ค.ศ. 1282 ที่มีชื่อว่า นิชิเรน อิชิโกะ กุโฮะ ฟุโซะกุโช หรือ จดหมายที่กำหนดคำสอนทั้งหมดที่จะถูกส่งต่อในช่วงชีวิตของพระนิชิเรน ในเอกสารฉับบนี้ พระนิชิเรนได้มอบหมาย คำสอนทั้งหมดของชีวิตท่าน ให้แก่พระนิกโค และแต่งตั้งให้เป็น ผู้นำสูงสุดแห่งการสืบทอดคำสอนที่ถูกต้องแท้จริง อย่างไรก็ตาม พระสงฆ์อาวุโสรูปอื่นๆที่ไม่ได้รับการแต่งตั้งนั้น ได้ปฏิเสธการแต่งตั้งครั้งนี้ และตั้งนิกาย นิชิเรนชู ขึ้นมา พระยานรินทรราชเสนี (พร้อม มิตรภักดี)
เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2415 ตรงกับ วันพุธ แรม 9 ค่ำ เดือนยี่ ปีวอก บิดาคือ พระยามหานทีศรีบรรพตภูมิพิทักษ์ (จั่น มิตรภักดี) จางวางเมืองนครสวรรค์ (ผู้ว่าราชการจังหวัด)- ราชทินนาม มหานทีศรีบรรพตภูมิพิทักษ์ แปลว่า ผู้พิทักษ์ปกป้องรักษาภูเขาและแม่น้ำใหญ่ ซึ่งก็คือแม่น้ำเจ้าพระยา อันมีแหล่งกำเนิดมาจากปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ มารดาคือคุณหญิงเจิม มหานทีศรีบรรพตภูมิพิทักษ์ บรรพบุรุษต้นตระกูล มิตรภักดี ทางฝ่ายบิดานั้น สามารถสืบขึ้นไปได้จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามลำดับดังนี้ ทวดของ พันเอก พระยานรินทรราชเสนี (พร้อม มิตรภักดี) คือ เจ้าพระยายมราช (บุนนาค ตะเฆ่ทับ) ปู่ คือ พระยาไกรเพชร รัตนสงคราม รามภักดี พิริยะพาหะ (มิตร)  นีโครโนมิคอน
ในปี 1228 บาทหลวงลัทธิโดมินิกัน "ออเล วอร์เมียส"ได้แปลนีโครโนมิคอนเป็นภาษาละติน (ในความเป็นจริงนั้น ออเล วอร์มเป็นแพทย์ชาวเดนนิชและมีชีวิตอยู่ในช่วง 1588 ถึง 1655) สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9ได้สั่งให้นีโครโนมิคอนทั้งสองภาษาเป็นหนังสือต้องห้ามในปี 1232 แต่ก็มีการพิมพ์ฉบับภาษาละตินในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในประเทศเยอรมนีและช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17ในประเทศสเปน ส่วนฉบับภาษากรีกนั้นมีการเผยแพร่ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16ในประเทศอิตาลี นิจิเร็นโชชู
นิจิเร็นโชชูในปัจจุบันอยู่ภายใต้การนำของประมุขสงฆ์ลำดับที่ 68 พระนิชิเนียว โชนิง ซึ่งได้สืบทอดมรดกแห่งหลักธรรมมาตั้งแต่สมัยของพระนิกโกโชนิง โดยได้ส่งต่อมรดกนี้มาเป็นเวลา 750 ปี  พระนิกโก
พระนิกโค (日興 "Nikkō") (ค.ศ. 1246 - ค.ศ. 1333) หรือ พระนิกโค โชนิน เป็นผู้ก่อตั้งนิกายย่อยของศาสนาพุทธ นิกายนิชิเรน ซึ่งคือ นิชิเรนโชชู นามแบบเต็มของท่านคือ ฮะวะคิ-โบะ เบียวคุเร็น อาจาริ นิกโค (伯耆房 白蓮阿闍梨 日興 "Hawaki-bō Byakuren Ajari Nikkō") สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (ประจวบ กนฺตาจาโร)
อายุได้ 12 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480 ณ วัดเหนือบางแพ ตำบลบางแพ อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี โดยมีพระธรรมเสนานี (เงิน นนฺโท) วัดสัตตนารถปริวัตรวรวิหาร อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูนาถ สุมโน เจ้าอาวาสวัดเหนือบางแพ ตำบลบางแพ อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี เป็นพระศีลาจารย์ พระนางอินว็อน
พระมเหสีอินว็อน สกุลคิม แห่งคยองจู (인원왕후 김씨) เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1687 เมื่อวันที่ 29 เดือน 9 เป็นปีที่ 13 ในรัชกาลของพระเจ้าซุกจง พระนางเป็นธิดาคนที่ 2 ของ คิม จู ชิน (Hangul: 김주신, Hanja: 金柱臣) กับสตรีสกุลโจ แห่งอิมชอน (Hangul: 임천 조씨, Hanja: 林川 趙氏) พระนางมีพระเชษฐา 2 คนคือ คิม ฮู ยอน (Hangul: 김후연, Hanja: 金後衍) และ คิม กู ยอน (Hangul: 김구연, Hanja: 金九衍) ส่วนพระเชษฐภคินีของพระนางสมรสกับ ลี ด็อก อิน (Hangul: 시장이덕린, Hanja: 郡守李德隣) พระขนิษฐาของพระนางสมรสกับ ยุน มยอง กโย (Hangul: 윤면교, Hanja: 尹勉教)  พระพรหมมุนี (แฟง กิตฺติสาโร)
พระพรหมมุนี มีนามเดิมว่าแฟง เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2380 ตรงกับแรม 12 ค่ำ เดือน 9 ปีระกา เป็นบุตรนายคงกับนางปาน บ้านอยู่คลองสามเสนฝั่งเหนือ ตรงข้ามวัดอภัยทายาราม เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร อยู่ในสังกัดพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคัคณางคยุคล กรมหลวงพิชิตปรีชากร นิจิเร็ง
พุทธศาสนานิชิเร็น (, "นิชิเร็น-เคอิ โช ชูฮะ") เป็นหนึ่งในนิกายทางมหายานของพุทธศาสนา ที่ยึดตามคำสอนของ พระสงฆ์ชาวญี่ปุ่นชื่อ พระนิชิเร็ง (ค.ศ. 1222– ค.ศ. 1282) รูปแบบของศาสนาพุทธนิกายนี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อสังคมญี่ปุ่นหลายช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ นิชิเร็นโชชูจะเชื่อใน คัมภีร์ สัทธรรมปุณฑริกสูตร และเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีธรรมชาติพุทธะอยู่ในชีวิตของแต่ละคนอยู่แล้ว จึงทำให้มนุษย์ทุกคนสามารถบรรลุพุทธภาวะได้ในช่วงชีวิตนี้ ซึ่งพระนิชิเร็ง ได้เห็นความเบี่ยนเบนทางคำสอนของ มหายานในสมัยนั้น นิกายนิชิเร็นมีแตกแยกออกเป็นหลาย ๆ นิกายย่อยและลัทธิต่าง ๆ อีกมากมาย อีกทั้งยังมีแยกออกเป็นกลุ่มศาสนาใหม่มากมาย โดยบางนิกายจะใช้บทสวดเดียวกัน แต่จะมีความแตกต่างในการปฏิบัติ และคำสอน ผู้นับถือนิกายนิชิเร็นจะเชื่อว่าการปฏิบัติธรรมจะสามารถนำพาความสุข และสันติสุขมาสู่โลก สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ
สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2477 ณ กรุงโตเกียว เป็นบุตรสาวคนโตของฮิเดซาบูโร โชดะ () กับฟูมิโกะ โซเอจิมะ () บิดาเป็นประธานและประธานกิตติมศักดิ์ของบริษัทนิชชิน พระองค์เติบโตในโตเกียวโดยได้รับการปลูกฝังด้านการศึกษาจากครอบครัวทั้งแบบดั้งเดิมและตะวันตก มีการเรียนภาษาอังกฤษและเปียโน ทรงเรียนรู้ในศิลปะด้านงานเขียน การทำอาหาร และโคโด (ศิลปะการใช้เครื่องหอม) ทั้งนี้พระองค์มีพื้นฐานครอบครัวที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ทว่าส่วนพระองค์มิเคยรับศีลล้างบาปมาก่อนเลย พระนิกเก็ง โชนิง
พระนิคเคนโชนิน ประสูติวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1922 ในโตเกียว มีนามในวัยเด็กว่า ชิโบุ อาเบะ เป็นบุตรชายของ โฮอุน อาเบะ ซึ่งได้เป็นเจ้าอาวาสของวัดโจเซ็นจิ ในซุมิดะ, โตเกียว และในภายหลังได้ดำรงตำแหน่งป็น สมเด็จพระสังฆราชองค์ที่ 50 พระนิชิไค โชนิน ชิโนบุ ได้บวชเป็นพระสงฆ์ในปี ค.ศ. 1928 และเปลี่ยนชื่อเป็น พระชินโน (信雄) พระชินโนสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยริชโช ในปี ค.ศ. 1943 ภายหลังจากการร่วมรบในฐานะทหารเรือญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ 2 ก็ได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสของวัดสำคัญๆ ถึงสามวัดด้วยกันคือ วัดฮนเกียวจิ (โตเกียว ค.ศ. 1947) เฮอันจิ (เกียวโต ค.ศ. 1963) และภายหลังวัดโจเซ็นจิ (โตเกียว) และได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานของ เคียวกะบุคุ (แผนกที่รับผิดชอบการศึกษาธรรมและรักษาความดั้งเดิมของหลักธรรม) ในปี ค.ศ. 1961 ในตำแหน่งนี้ ท่านจึงเป็นหนึงใน พระสงฆ์สองท่านแรกที่ได้เดินทางไปยังต่างประเทศเพื่อทำพิธีรับศีล (Gukujai โกคุไจ) กับสมาชิกผู้นับถือใหม่ต่างประเทศ ขณะเดียวันสมเด็จพระสังฆราชในขณะนั้นได้ตั้งนามใหม่ให้ท่านว่า เอ็ตสุโยะ (越洋: "บุรุษที่ข้ามทะเล") ท่านได้ดำรงตำแหน่งเป็น นิชิเรนโชชู โซคัน หรือตำแหน่งสูงสุดอันดับที่สองของพระสงฆ์นิกายนิชิเรนโชชูในปี ค.ศ. 1979 และในที่สุดท่านก็ได้ดำรงตำแหน่งเป็น สมเด็จพระสังฆราช ภายหลังจากการดับขันธ์ของสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 66 พระนิททัตสุโชนิน ในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1979 ในช่วงเวลานั้นท่านได้เปลี่ยนชื่อนิชิโกะ (ชื่อซึ่งเริ่มต้นด้วย นิชิ ซึ่งเป็นชื่อที่พระสงฆ์ทุกๆรูปจะต้องมี แต่จะใช้เฉพาะในโอกาสเป็นทางการหรือใช้กับพระสงฆ์อาวุโสเท่านั้น) ของท่านจาก นิชิจิ (日慈) เป็น นิคเคน (日顕) นิก มิลเลอร์
ไมเคิล นิโคลส์ (Michael Nicholls; เกิด 20 สิงหาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวออสเตรเลียที่ได้เซ็นสัญญากับWWEสังกัดค่ายNXTภายใต้ชื่อ นิก มิลเลอร์ (Nick Miller) เขาได้ปล้ำในระดับนานาชาติในประเทศออสเตรเลีย, สหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น เขาเป็นที่รู้จักดีในการทำงานของเขาในสมาคม Pro Wrestling Noah เป็นหนึ่งในทีม The Mighty Don't Kneel เป็นอดีตแชมป์ GHC Tag Team Champion 2สมัย สมาคมอื่นๆที่เขาได้ปล้ำ ได้แก่ New Japan Pro Wrestling ในญี่ปุ่น และOhio Valley Wrestling, Pro Wrestling Guerrilla, และ Ring of Honor ในสหรัฐอเมริกา นิก รอบินสัน
นิโคลัส จอห์น "นิก" รอบินสัน () เกิด 22 มีนาคม ค.ศ. 1995 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ตอนที่เขายังเด็กได้แสดงละครเวทีเรื่อง "A Christmas Carol" และ "Mame" (ทั้งสองเรื่องในปี ค.ศ. 2008) หลังจากนั้นแสดงในรายการซิตคอมทางโทรทัศน์เรื่อง "Melissa & Joey" (2010–2015) เขายังรับบทสมทบในภาพยนตร์นวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง "Jurassic World" (2015) ซึ่งถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาล เขายังรับบทในเรื่อง "The Kings of Summer" (2013), "The 5th Wave" (2016) และ "Everything, Everything" (2017) จนในปี 2018 รอบินสันแสดงในบท ไซมอน สเปียร์ ในภาพยนตร์ดราม่ารักตลก เรื่อง "Love, Simon" พระนิกเก็ง โชนิง
พระนิคเคน โชนิน ยังได้ทรงทำพระราชกรณียกิจที่จะฟื้นฟูความศรัทธาของนิกายนิชิเรนโชชู ซึ่งได้สูญลายไปในระหว่างที่นิกายนิชิเรนโชชูได้ติดต่อกับองค์กร โซกางัคไค และ เอสจีไอ ซึ่งเคยเป็นองค์กรฆราวาสของนิกายนิชิเรนโชชู และทำหน้าที่เผยแผ่ธรรมในฐานะฆราวาส หลังจากที่นิกายนิชิเรนโชชูได้ทำการขับไล่สมาคมสร้างคุณค่าออกจากนิกายแล้วนั้น พระนิคเคนโชนิน ยังได้ทำลายสิ่งปลูกสร้างคอนกรีตซึ่งได้ถูกสร้างถวายโดยสมาชิกของโซกางัคไค และแทนที่ด้วยวิหารที่เหมาะกับบรรยากาศ และความปลอดภัยที่สูงขึ้น โดยยึดหลักความดั้งเดิมของศาสนาพุทธญี่ปุ่น สมเด็จพระมเหศวรนโรดม จักรพงศ์
สมเด็จพระมเหศวรนโรดม จักรพงศ์ ( : ประสูติ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1945 -) พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ พงสานมุนี จึงถือว่าพระองค์เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดาของพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี พระมหากษัตริย์กัมพูชาองค์ปัจจุบัน ประคิณ ชุมสาย ณ อยุธยา
ประคิณเกิดเมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2462 ในครอบครัวคริสตัง เป็นธิดาของแสง กรองทอง (นามทางศาสนา ยอห์น บัปติสตา) กับประคอง กรองทอง (นามทางศาสนา โรซา) เธอมีเชื้อสายจีนจากปู่ มีชื่อทางศาสนาว่าเออเชนี ตั้งตามชื่อนักบุญเอวเยน (Eugène) ส่วนชื่อจริงมารดาตั้งตามพจนานุกรมปัลเลอกัวซ์ แปลว่า "ประคับประคอง" ยวง นิตโย
พระคุณเจ้ายอแซฟ ยวง นิตโย มีนามเดิมว่า เคียมสูน นิตโย เป็นบุตรของนาย (ธอมัส) ฟุ้งและนาง (อันนา) กิมกี่ นิตโย เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2451 ที่อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ราวปี พ.ศ. 2456 ย้ายมาอยู่เป็นนักเรียนประจำที่โรงเรียนซางตาครู้สคอนแวนท์ ต่อมาเข้าศึกษาที่เซมินารีบางนกแขวก จนจบการศึกษา จึงถูกส่งไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปอนตีฟีเชียอูร์บานีอานา กรุงโรม ประเทศอิตาลี เมื่อเรียนจบก็ได้รับศีลอนุกรมขั้นบาทหลวงเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2478 โดยมีบิชอปเกรกัวร์-ปีแยร์ อากายาเนียน (ภายหลังได้เป็นพระคาร์ดินัลบิชอปแห่งอัลบาโน)  ความคิดเห็นทางศาสนาของไอแซค นิวตัน
ไอแซก นิวตัน (25 ธันวาคม 1642 – 20 มีนาคม 1727)[1] เป็นนักศาสนศาตร์ที่มีความรู้และความเชียวชาญ (ตามความเห็นของบุคคลที่อยู่ในยุคเดียวกัน).[2][3][4] เขาเขียนผลงานขึ้นหลายฉบับซึ่งปัจจุบันอาจถูกจัดได้ว่าเป็น การเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ และ บทความทางด้านศาสนาที่เกี่ยวข้องกับการตีความคัมภีร์ไบเบิล.[5] นิโคลัส ฮอคสมอร์
นิโคลัส ฮอคสมอร์ (, ออกเสียง) (ราว ค.ศ. 1661 - 25 มีนาคม ค.ศ. 1736) เป็นสถาปนิกของสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอังกฤษของในคริสต์ศตวรรษที่ 18
นักประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมเฮาเวิร์ด โคลวินบรรยายฮอคสมอร์ว่าเป็นสถาปนิกผู้ "มีความมั่นใจในความรู้ทางคลาสสิกกว่าจอห์น แวนบรูห์ผู้ไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการทางสถาปัตยกรรม, มีจินตนาการการเห็นการไกลมากกว่าผู้รอบรู้เช่นคริสโตเฟอร์ เร็น" ระหว่าง ค.ศ. 1684 จนถึงราว ค.ศ. 1700 ฮอคสมอร์ทำงานกับคริสโตเฟอร์ เร็นผู้เป็นครูในโครงการต่างที่รวมทั้งโรงพยาบาลเชลเซีย, มหาวิหารเซนต์พอล, พระราชวังแฮมพ์ตันคอร์ท และ โรงพยาบาลกรีนนิช ความสัมพันธ์กับเร็นทำให้ฮอคสมอร์ได้รับหน้าที่การงานในตำแหน่งที่ดี พระนิกเก็ง โชนิง
แม้พระนิคเคนโชนิน จะดำรงตำแหน่งเป็นสมเด็จพระสังฆราชแห่งนิชิเรนโชชู ก็ตามแต่ผู้นับถือจากโซกางัคไค ได้ออกมาแสดงตนและกล่าวหาว่าพระนิคเคนโชนินนั้น มีพฤติกรรมที่เบี่ยนเบน และไม่เหมาะสมกับตำแหน่งพระสังฆราช ทำให้ศาสนจักรเสื่อมเสีย สมาชิกจากโซกางัคไคจะเรียกนิกายนิชิเร็นโชชู ในปัจจุบันว่า นิกายนิคเคน และกล่าวหาพระนิคเคน โชนิน ว่าเป็นสงฆ์ที่ชั่วร้าย ซึ่งเรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องที่ทำให้พระนิคเคน โชนิน เสียหายและถูกประณามจากผู้นับถือจากโซกา งัคไคด้วย พระนิกโก
ว่ากันว่าพระนิกโค เข้าเป็นศิษย์ของ พระนิชิเร็นไดโชนิน ระหว่างปี ค.ศ. 1258 และ ปี ค.ศ. 1260 ซึ่งไม่ระบุเวลาที่แน่ชัด ท่านได้ตามรับใช้พระนิชิเรนอย่างใกล้ชิด จนถึงวันที่ท่านดับขันธ์ จากบันทึกของนิชิเรนโชชู พระนิกโคยังได้โดนเนรเทศพร้อม ๆ กับพระนิชิเรนถึงสองครั้ง และยังเป็นผู้ทำการเก็บรักษาบทธรรมนิพนธ์ที่พระนิชิเรนเขียนไว้อย่างมหาศาล โดยได้ทำการเก็บรักษาอย่างดีและระมัดระวัง พระนิกโก
ในปี ค.ศ. 2015 นี้ จะเป็นปีแห่งการเฉลิมฉลองครบรอบ 770 ปี ของการประสูติของพระนิกโค โชนิน โดยนิกาย นิชิเรนโชชู พระโคตมพุทธเจ้า
คัมภีร์พุทธศาสนาทั้งนิกายเถรวาทและนิกายมหายานบันทึกตรงกันว่า พระโคตมพุทธเจ้าทรงดำรงพระชนมชีพอยู่ระหว่าง 80 ปีก่อนพุทธศักราช จนถึงเริ่มพุทธศักราชซึ่งเป็นวันปรินิพพาน ตรงกับ 543 ปี ก่อนคริสตกาลตามตำราไทยซึ่งอ้างอิงปฏิทินสุริยคติไทยและปฏิทินจันทรคติไทย และตรงกับ 483 ปีก่อนคริสตกาลตามปฏิทินสากล[2] เจ้าชายนิโคไลแห่งเดนมาร์ก
เจ้าชายนิโคไลแห่งเดนมาร์กประสูติเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน (Rigshospitalet) เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก กับเคาน์เตสอเล็กซันดราแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก อดีตพระชายา เป็นพระราชนัดดาพระองค์แรกในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก กับเจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก พระราชสวามี เจ้าชายนิโคไลมีพระอนุชาร่วมพระมารดาคือ เจ้าชายเฟลิกซ์ และมีพระอนุชาและพระขนิษฐาต่างพระมารดาคือเจ้าชายเฮนริก และเจ้าหญิงอะธีนา ประวัติศาสนาพุทธ
พระโคตมพุทธเจ้า หรือ พระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายสิทธัตถะ เป็นพระโอรสของพระเจ้าสุทโธทนะและพระนางสิริมหามายา ประสูติในราชตระกูลศากยวงศ์ แห่งกรุงกบิลพัสดุ์ พระองค์ทรงออกผนวชเมื่อพระชนมายุ 29 พรรษา บำเพ็ญเพียรอยู่ 6 ปี จึงตรัสรู้เมื่อพระชนมายุ 35 พรรษา และทรงประกาศพระศาสนาอยู่ 45 ปี จึงเสด็จปรินิพพานเมื่อพระชนมายุได้ 80 พรรษา[1] ซึ่งเป็นการเริ่มต้นของการนับปีพุทธศักราช พระเขมสารโสภณ (ธรรมนูญ ธุวสีโล)
สอบได้นักธรรมเอกเมื่อปี พ.ศ. 2486 พระเขมสารโสภณ เป็นพระนักพัฒนา สาธารณูปการทำนุบำรุง ก่อสร้าง ซ่อมแซม เสนาสนะต่าง ๆของวัด กฎีเก่าชำรุดทรุดโทรมก็สร้างใหม่ สร้างกุฏีแบบคอนเรีตเสริมเหล็กซ่อมสร้างช่อฟ้าพระอุโบสถแทนของเก่าซึ่งชำรุดทรุดโทรมสร้างเขื่อนกั้นดินไหลในช่วงฤดูฝน เป็นประธานการก่อสร้างอาคารเรียน โรงเรียนชลบุรี "สุขบท" และโรงเรียนประถม "พุทธยาคม" งานก่อสร้างวัดเขาไผ่ และโรงเรียนวัดเขาไผ่ ในยามที่ชาวบ้านเจ็บป่วยท่านได้จะเดินทางไปเยี่ยมเยียนเสมอ ท่านสามารถเข้าถึงจิตใจของชาวบ้านชาววัด ประสานความร่วมมือร่วมใจของพระ เณร อุบาสก อบาสิกา ศิกษย์วัด ให้มีความสามัคคีกันได้เป็นอย่างดี 
วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2523 เวลา 21.45น. โรงบาลพยาลชลบุรี สิริอายุ 66 ปี พรรษา 45 เป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 4 ของวัดเขาบางทราย จังหวัดชลบุรี พระนิชิกัง
ในปี ค.ศ. 1718 พระนิชิคันโชนินก็ได้รับการสืบทอดจากพระนิชิยูโชนิน (ประมุขสงฆ์ลำดับที่25) และได้เป็นประมุขสงฆ์ลำดับที่ 26 ท่านอยู่ในตำแหน่งประมุขสงฆ์เป็นเวลา 3 ปี หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1720 ท่านก็ได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับพระนิชิโยโชนิน แล้วท่านก็กลับไปอยู่ที่หอศึกษาธรรมอีกครั้งหนึ่ง ท่านก็ได้ทำการสอนคำอธิบายธรรมนิพนธ์ แต่พระนิชิโยโชนิน ก็อยู่ตำแหน่งประมุขสงฆ์ได้แค่ 4 ปีก็ได้มรณภาพ ดังนั้นพระนิชิคันโชนินจึงต้องกลับมาเป็นประมุขสงฆ์อีกครั้งหนึ่ง และอยู่ตำแหน่งนี้ 4 ปี ท่านได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ในการฟื้นฟูพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน อย่างมากมาย และท่านได้มรณภาพลงอย่างสงบในปี ค.ศ. 1726 ตอนนั้นท่านอายุ 62 ปี ท่านหญิงนิโจ
ท่านหญิงนิโจเกิดเมื่อ ค.ศ. 1258 ในรัชสมัยจักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะใน ตระกูลโคะงะ อันเป็นตระกูลสาขาของ ตระกูลมินะโมะโตะ สืบเชื้อสายจาก มุระกะมิเก็นจิ ตระกูลที่สืบเชื้อสายจาก จักรพรรดิมุระกะมิ จักรพรรดิองค์ที่ 62 โดยพ่อและปู่ของท่านหญิงคือ มินะโมะโตะ โนะ มะซะตะดะ และ โคะงะ มิชิเตะรุ เป็นขุนนางที่มีตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก พระมหาวีระ
พระมหาวีระ หรือ นิครนถนาฏบุตร เป็นศาสดาของศาสนาเชน ประสูติก่อนคริสต์ศักราช 599 ปี ในวันที่ประสูติสมาชิกในครอบครัวได้มารวมตัวกันในงานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่ บิดาของเขาได้กล่าวว่า ครอบครัวของเราได้รับความผาสุกและความดีงามตั้งแต่แม่ของมหาวีระได้ตั้งครรภ์และทั้ง 2 นั้นได้ตั้งชื่อลูกที่เกิดมาว่า วรรธมานะ แปลว่า ความเพิ่มพูน หรือผู้ที่เจริญ แต่ว่าบรรดาสานุศิษย์ของมหาวีระได้เรียกว่า มหาวีระและพวกเขาได้อ้างว่าชื่อนี้คือชื่อที่บรรดาเทพเจ้าเรียกกัน ความหมายคือ ผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ มหาวีระนั้นเป็นลูกคนที่ 2 เขาได้ใช้ชีวิตในช่วงแรกๆอยู่ในอ้อมกอดของบิดามารดา ได้รับความสุขสบายอย่างมากมายโดยมีคนรับใช้อำนวยความสะดวกให้แก่เขา
มหาวีระนั้นเป็นผู้ที่ยกย่องให้เกียรติ ต่อบิดามารดาอย่างมาก ต่อมาเมื่อเติบใหญ่ขึ้น ได้สมรสกับหญิงคนหนึ่งและมีลูกสาวหนึ่งคน มหาวีระนั้นได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเพราะว่าเขานั้นเป็นลูกชายเจ้าเมือง บ้านของบิดาของเขานั้นเป็นที่เยี่ยมเยือนของบรรดานักบวชและพระ ทุกๆครั้งที่บรรดานักบวชได้ไปเยี่ยมเยือน พวกเขาเหล่านี้จะได้รับการต้อนรับอย่างดีและสมเกียรติ และมหาวีระก็จะไปนั่งฟังคำสอนจากพวกเขาเหล่านี้ ซึ่งทำให้เขานั้นประหลาดใจในคำสอนเหล่านั้นและตัวเขาเองนั้นมีความปรารถนาที่จะติดตามพวกนักบวชเหล่านี้ แต่เพราะความรักที่มีให้กับบิดามารดาได้มายับยั้งเขาจากการทำให้บรรลุตามความปรารถนา โดยเขารู้ดีว่าท่านทั้ง 2 นั้นไม่ต้องการให้ มหาวีระอยู่ในหนทางของนักบวช  สมเด็จพระราชินีซังเก โชเดน วังชุก
สมเด็จพระราชินีซังเก โชเดน วังชุก พระบรมราชชนนี (Her Majesty Queen Sangay Choden Wangchuck, Queen Mother of Bhutan, พระราชสมภพ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1963 -) ทรงเป็นหนึ่งในพระอัครมเหสีพระองค์ที่ 4 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก พระบรมราชชนกใน สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรภูฏานพระองค์ปัจจุบัน โดยสมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก พระบรมราชสวามีของพระองค์ ได้ทรงสละราชสมบัติให้พระราชโอรสพระองค์โตที่พระราชสมภพในสมเด็จพระบรมราชินีหรือพระอัครมเหสีพระองค์ที่สามให้ทรงขึ้นครองราชย์ โดยสมเด็จพระราชินีทั้งหมด 4 พระองค์นั้นเป็นพระพี่น้องกันทั้งหมด พระนิตตะสึ
โซกา งัคไค เป็นสมาคมผ้นับถือที่ใหญ่ที่สุดของนิกายนิชิเรนโชชูในสมัยนั้น ซึ่งต่อมาได้โดนควำบาตรออกจากศาสนาในปี ค.ศ. 1991 โดยสมเด็จพระสังฆราชนิคเค่น โชนิน โดยได้ให้เหตุผลว่า ประธานของสมาคม และผู้นำระดับสูง มีความเชื่อที่บิดเบือน และสอนหลักธรรมที่บิดเบือน ไปจากความเชื่อที่ถูกต้องดั้งเดิม  พระครูนิสิตคุณากร (กัน คงฺครตโน)
พระครูนิสิตคุณากร(กัน คงฺครตโน) ได้บรรพชาเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2453 เมื่ออายุได้ 19 ปี โดยมีพระอธิการอ่อง วัดพระปรางค์เหลือง เป็นพระอุปัชฌาย์และได้อุปสมบท เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2456 ณ พัทธสีมาวัดเขาแก้ว โดยมีพระอธิการออ่อง วัดพระปรางค์เหลือง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการไข่ วัดอินทาราม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระญาณกิติ (ยอด อกฺกวํโส) (ต่อมาได้รับการเลื่อนสมณศีกดิ์เป็น พระธรรมไตรโลกาจารย์ (ยอด อกฺกวํโส)) วัดเขาแก้ว เป็นอนุสาวนาจารย์  พระพุทธิสารโสภณ (เดช กตปุญฺโญ)
พระพุทธิสารโสภณ รองศาสตราจารย์ ดร. นามเดิม เดช นามสกุล ศาลา ฉายา กตปุญฺโญ เป็นบุตรของนายทอก กับนางใบ ศาลา เกิดเมื่อวันอังคารที่ 25 พฤศจิกายน พุทธศักราช 2493 บ้านเลขที่ 33 อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พุทธศักราช 2506 วัดสุทธิมงคล อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร ต่อมาอุปสมบทเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พุทธศักราช 2513 วัดสามัคคีบำเพ็ญผล อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร โดยมีพระครูพุฒิวราคม (พุฒิ ยโส) วัดคามวาสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูวิจิตรธรรมสาร (วิสุธรรม จนฺทสาโร) วัดมัชฌันติการาม เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระครูวิทิตคุณาภรณ์ (เกิ่ง วิทิโต) วัดสามัคคีบำเพ็ญผล อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ พระนิชิโร
พระนิชิโร (日朗, ค.ศ. 1245- ค.ศ. 1320) เป็นสาวกและศิษย์เอกของพระนิชิเรน และเป็นหลานของพระนิชโช พระครูพิพัฒน์ศีลคุณ (พูน โสวณฺโณ)
ท่านมีนามว่า " พูน " นามสกุล " อินทรมังคละ " ท่านเป็นบุตรของท่าน ขุนคลังอินทร์ กับนางมงคล อินทรมังคละ ท่านเกิดที่บ้านท้ายดอน ตำบลเหมือง (บางพระ) อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี ท่านเกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2433 ตรงกับวันศุกร์ ขึ้น 11 เดือน 11 ปีกุน พระนิจิเร็ง
ในบรรดาบทธรรมนิพนธ์ของพระนิชิเร็งบทธรรมนิพนธ์ริชโชอันโกกุรอน (การก่อตั้งคำสอนที่ถูกถ้วนแท้จริงเพื่อก่อเกิดประเทศสันติ) นับว่าโดดเด่นที่สุด ท่านยื่นหนังสือนี้ในวันที่ 16 กรกฎาคม 1260 ต่อรัฐบาลทหารคามาคูระภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการโฮโจ โทกิโยริซึ่งปกครองญี่ปุ่นในขณะนั้น
ใจความหนังสือเสนอให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกให้การสนับสนุนนับถือนิกายต่างๆ หันมานับถือสัทธรรมปุณฑริกสูตรแต่เพียงอย่างเดียวบ้านเมืองจึงจะสงบสุขพ้นหายนะ แต่ไม่ได้รับการสนใจจากรัฐบาลแม้ท่านจะยื่นหนังสือนี้ 3 ครั้งด้วยกัน จนทำให้ผู้นำประเทศหันมาปฏิบัติศรัทธาพุทธรรมของพระนิชิเร็นไดโชนิน พระนิกเก็ง โชนิง
โซกางัคไค กล่าวว่า: พระนิคเคนโชนิน นั้นได้กระทำผิดอย่างมหันต์ด้วยการคบชู้สู่สาวกับหญิงเกอิชา ซึ่งเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมอย่างร้ายแรงสำหรับพระสงฆ์ และเป็นความผิดอย่างร้ายแรงสำหรับพระสังฆราช โดยได้อ้างรูปภาพที่พระนิคเคนโชนินถ่ายรูปร่วมกับเหล่าหญิงเกอิชา พระนิกเก็ง โชนิง
กรณีรูปภาพพระนิคเคนโชนิน ร่วมกับหญิงเกอิชา พระครูประศาสนสิกขกิจ (พริ้ง อินทโชติ)
พระครูประศาสนสิกขกิจ หรือ หลวงพ่อพริ้ง วัดบางปะกอก [นามเดิม (หลวงพ่อ) พริ้ง เอี่ยมทศ] ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2413 ตรงกับสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นชาวคลองสาน ฝั่งธนบุรี หรือ จังหวัดธนบุรี ในสมัยนั้น เป็นบุตรของนายเวียน และนางสุ่น เอี่ยมทศ บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 7 ปี ที่ วัดสิทธาราม ศึกษาพระธรรมวินัยและฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐานกับพระมงคลเทพมุนี (พระอาจารย์เอี่ยม)อย่างเคร่งครัด ในปี พ.ศ. 2433บทที่ วัดทองนพคุณ ท่านมีวัตรปฏิบัติที่งดงาม มักออกธุดงควัตรแสวงหาวิเวกไปยังป่าเขาลำเนาไพรเสมอ จึงเป็นที่ศรัทธาเคารพนับถือของชาวบ้านทั่วไป ต่อมาได้มีผู้มานิมนต์ท่านไปเป็นเจ้าอาวาส วัดบางปะกอก เกียรติคุณของท่านยิ่งได้รับความเชื่อถือมากขึ้นอีก เมื่อพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ พระราชโอรสใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มาเป็นศิษย์ของท่าน ทำให้บรรดาทหารเรือส่วนใหญ่เลื่อมใสมาสักการะท่านเป็นจำนวนมาก ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูประศาสนสิกขกิจ พระนิชิกัง
พระนิชิคัน (ค.ศ. 1665 - ค.ศ. 1726) หรือ พระนิชิคัน โชนิน เป็นประมุขสงฆ์ของพุทธศาสนานิกายนิชิเรนโชชู เป็นผู้ที่ทำให้พุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน มีความเจริญรุ่งเรือง นอกเหนือจากพระนิกโคโชนินและพระนิชิโมขุโชนินแล้ว พระนิชิคันโชนินนับว่าเป็นประมุขสงฆ์อันดับ 1 ของการศรัทธาที่ขึ้นตรงต่อพระนิชิเรนไดโชนิน พระนิชิคันโชนินเป็นพระสงฆ์ที่มีชื่อเสียงในฐานะเป็น บรรพบุรุษแห่งการฟื้นฟูพุทธธรรม กล่าวคือ หลังจากที่พระนิชิเรนไดโชนินดับขันธ์แล้วประมาณ 400 ปี ท่านก็ได้เป็นผู้ทำลายคำสอนต่างๆ ในประเทศญี่ปุ่นที่บิดเบือนไปจากพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน ท่านได้ชี้ชัดให้เห็นถึงความถูกต้องของพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนินทั้งภายในและภายนอกนิกาย แล้วยังได้จัดให้มีการศึกษาที่ถูกต้องโดยกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของพระนิชิเรนไดโชนิน ดังนั้น ท่านได้สมญานามว่า ท่านคันที่เคารพยิ่ง มาตั้งแต่สมัยนั้น ท่านได้รับการยกย่องว่ามีความศรัทธาและผลงานที่ยิ่งใหญ่ มินะโมะโตะ โนะ โยะชิอิเอะ
มินะโมะโตะ โนะ โยะชิอิเอะ ( ; 1582 – 4 สิงหาคม 1649) ซะมุไรจาก ตระกูลมินะโมะโตะ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการรบหลายครั้งจนได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ชินจุฟุโชกุน หรือ จอมทัพปกป้องด้านเหนือ พระนิจิเร็ง
พระนิชิเร็งมรณภาพ ณ คฤหาสน์ของอิเคงามิ มูเนนากะ เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1282 (พ.ศ. 1825) เวลา 8.00 น. สิริอายุได้ 60 ปี โดยก่อนมรณภาพท่านได้เทศนาริชโชอันโกกุรอนให้แก่สานุศิษย์ที่มารวมตัวกันเป็นครั้งสุดท้าย มีตำนานที่เล่าต่อกันมาว่ายามที่ท่านมรณภาพนั้นเกิดแผ่นดินไหวชนิดไม่รุนแรง และดอกซากุระในสวนคฤหาสน์อิเคงามิผลิบานนอกฤดูกาล นิน่า ซิโมน
Eunice Kathleen Waymon หรือที่เรารู้ใจักในนาม Nina Simone เกิดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2476 เธอเป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเปียโน และและนักต่อสู้เรียกร้องสิทธิมนุษยชน ชาวอเมริกัน ผู้มีผลงานเพลงหลากหลายแนวที่สุดคนหนึ่ง Simone เป็นศิลปินแนวแจ๊ส งานของเธอมีความเป็นเอกลักษณ์ ทั้ง แจ๊ส โซล โฟล์ก อาร์แอนด์บี และ ป็อป เสียงของเธอทั้งมีพลังในการขับร้องรวมถึงโทนเสียงที่น่าหลงใหล Simone มีงานทั้งงานแสดงสดและอัดเสียงมากกว่า 40 ชุด ในปี 2501 เธอมีผลงานชิ้นแรกชื่อ Little Girl Blue (ชื่อที่ตั้งไว้เดิมก่อนที่จะออกมาคือ "the biggest body of her work being")  พระเทพวิมลมุนี (กฤช กิตฺติวํโส)
พระเทพวิมลมุนี (กฤช กิตฺติวํโส) นามเดิมว่า กฤช ประเวสจินดา เกิดเมื่อวันพุธ แรม 2 ค่ำ เดือน 3 ปีมะเมีย จุลศักราช 1192 ตรงกับวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 ณ บ้านปลายคลองเขื่อนขัน อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร เป็นบุตรของนายแย้ม ประเวสจินดา และนางวะ ประเวสจินดา เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์
เซียร์เกย์ มีไคโลวิช ไอเซนสไตน์ (; ) (26 มกราคม ค.ศ. 1898 - 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948) เป็นผู้กำกับนักปฏิวัติวงการภาพยนตร์ชาวโซเวียต เป็นนักทฤษฎีภาพยนตร์ ผลงานภาพยนตร์เงียบของเขาอย่างเช่น "Strike", "โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน" และ "ออคเตียบร์" และผลงานมหากาพย์อิงประวัติศาสตร์อย่าง "อะเลคซันดร์ เนฟสกี" และ "Ivan the Terrible" ผลงานของเขาเป็นอิทธิพลให้แก่วงการผู้สร้างภาพยนตร์ยุคแรก นิตยสาร Sight and Sound ได้ให้ภาพยนตร์ "โบรเนโนเซตส์โปติออมกิน" ของเขาติดอันดับที่ 11 ของภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล พระครูวิมลสมณวัตร (เพี้ยน อคฺคธมฺโม)
เมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 3 ปีขาล พุทธศักราช 2469 ที่บ้านเกริ่นกฐิน ตำบลบ้านชี อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี ครอบครัวมีอาชีพเกษตรกรรม มีพี่น้อง 7 ท่านคือ
1.นายพัว ยอดวัน 
2.พระครูวิมลสมณวัตร (หลวงพ่อเพี้ยน อัคคธัมโม)
3. หลวงพ่อผิน ยอดวัน มรณภาพแล้ว
4. นางฉลวย ยอดวัน(เพ็ชรคง)
5. นางน้ำเย็น ยอดวัน(นวลเมฆ)
6. นางลำใย ยอดวัน
7. นางสำรวย ยอดวัน
ท่านศึกษาจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ต่อมาได้ออกอุปสมบท เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2519 ณ พัทธสีมาวัดกำแพง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี โดยมีพระครูพิพัฒน์สารคุณ (ทองเจือ) เจ้าอาวาสวัดกำแพง เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับสมณฉายาว่า อคฺคธมฺโม แปลว่า ผู้ยิ่งใหญ่ในธรรม ภายหลังเข้ารับการอุปสมบท เพื่อบำเพ็ญสมณกิจ สวดมนต์ เจริญจิตตภาวนา โดยได้ทบทวนสรรพวิชาที่ได้ร่ำเรียนวิทยาคมมาจากหลวงพ่อปาน วัดเกริ่นกฐิน และการถ่ายทอดมาจากโยมบิดาของท่าน เป็นผู้ที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ จนเป็นที่เคารพศรัทธาของชาวบ้าน ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดเกริ่นกฐินสืบต่อมา และเป็นเจ้าตำรับสุดยอดเครื่องรางของขลัง ตะกรุดโทน และ ผ้ายันต์แดง พระนิกโก
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นนี้ ส่งผลให้พระนิกโคเล็งเห็นว่า การเผยแผ่ธรรมของพระนิชิเรนคงไม่อาจดำเนินต่อไปได้ ณ วัดคุอนจิ แห่งเขามิโนบุอีกต่อไป ในฐานะที่เป็นพระสงฆ์ที่พระนิชิเรนแต่งตั้งให้เป็นพระสังฆราช พระนิกโคได้วางแผนว่าถึงเวลาแล้วที่จะไปจากเขามิโนบุ พระนิกโคจึงได้เดินทางออกจากเขามิโนบุ พร้อมกับได้นำไดโงะฮนซน อัฐิของพระนิชิเรน และของตกทอดต่าง ๆ จากพระนิชิเรน และได้ออกจากเขามิโนบุพร้อมกับลูกศิษย์ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1289 นันโจะ โทะชิมัตุ ฆราวาสที่นับถือได้มอบที่ดินบริเวณใกล้ภูเขาไฟฟูจิให้กับพระนิกโค ภายหลังได้บริจาคให้สร้างเป็นวัด ซึ่งต่อมาคือวัดไทเซขิจิ ซึ่งเป็นวัดใหญ่และศูนย์กลางของนิชิเรนโชชู นิมิต มนัสพล
นิมิต มนัสพล หรือ โยชิ เกิดเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2530 มีพี่ชาย 2 คน เป็นหนึ่งในสมาชิกวง ซีควินท์ (C-Quint) อุปนิสัย Charm (คุยเก่ง ยิ้มง่าย และเข้ากับทุกคน) ปัจจุบันได้ผันตัวเองเป็นโปรดิวเซอร์และพิธีกรรายการ On the way และทำธุรกิจส่วนตัว สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปลด กิตฺติโสภโณ)
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช มีพระนามเดิมว่า ปลด เกตุทัต ประสูติเมื่อวันจันทร์ที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2432 ตรงกับแรม 13 ค่ำ เดือน 6 ปีฉลู ณ บ้านในตรอกหลังตลาดพาหุรัด ติดกับวัดราชบุรณราชวรวิหาร[1] เป็นบุตรขุนพิษณุโลกประชานาถ (ล้ำ เกตุทัต) กับนางปลั่ง พระชนกของพระองค์เป็นเจ้ากรมคนแรกในสมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมขุนพิษณุโลกประชานาถ แต่ด้วยปัญหาสุขภาพจึงได้กราบทูลลาออกก่อนที่จะทรงกรมหลวง สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (ประจวบ กนฺตาจาโร)
สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ นามเดิม ประจวบ เนียมหอม เกิดเมื่อวันจันทร์ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 8 ปีขาล ตรงกับวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2469 ที่หมู่บ้านโรงจีน ตำบลบางแพ อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี เป็นบุตรคนที่หนึ่งของคุณพ่อคง คุณแม่ท้อน เนียมหอม ได้เข้าเรียนระดับประถมเมื่ออายุ 10 ปี ที่โรงเรียนเฉลียววิทยา วัดเหนือ บางแพ ทิก เญิ้ต หั่ญ
ทิกเญิ้ตแห่ง เกิดเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดกว๋างจิ ในภาคกลางของประเทศเวียดนาม ท่านมีชื่อเดิมว่า เหงวียนเซวินบ่าว (Nguyễn Xuân Bảo) ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรที่ วัดตื่อเหียว (Từ Hiếu) เมื่อ พ.ศ. 2485 ขณะมีอายุได้ 16 ปี และได้อุปสมบทเป็นพระในเวลาต่อมา ช่วงแรกที่อยู่ในเวียดนาม ท่านได้พยายามฟื้นฟูพระพุทธศาสนาด้วยการเขียนบทความ แต่กลับได้รับการต่อต้านจากผู้นำองค์กรชาวพุทธและรัฐบาลเป็นอย่างมาก สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สุวรรณ สุวณฺณโชโต)
สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ มีนามเดิมว่า สุวรรณ เขื่อนเพ็ชร เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2463 แรม 4 ค่ำ เดือน 7 ปีวอก ณ บ้านนางแล ตำบลนางแล อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย โยมมารดาชื่อ ขันแก้ว เวียงมูล โยมบิดาชื่อ จี วงศ์เรืองศรี เมื่อเกิดมาอาจารย์ได้ให้ชื่อไว้ในดวงชะตา (ใบลานจารเขียน) วัน เดือน ปี และเวลาเกิด พร้อมกับแจ้งชื่อพ่อและแม่ไว้ด้วยว่า “ดวงทิพย์” ภายหลังในฐานะเป็นบุตรคนหัวปี จึงมีชื่อเรียกกันว่า “คำอ้าย” และใช้ชื่อคำอ้ายนี้ตลอดมา จนถึงเวลาได้รับการบรรพชาเป็นสามเณร ก็มีชื่อว่า สามเณรคำอ้าย แต่เมื่อมาอยู่กรุงเทพมหานคร อาจารย์ได้เปลี่ยนชื่อให้ใหม่ว่า สุวรรณ ได้ชื่อฉายาจากพระอุปัชฌาย์ว่า สุวณฺณโชโต  พระนิชโช (นิชิเร็งโชชู)
พระนิชโช โชนิน (24 กันยายน ค.ศ. 1879 - 14 ตุลาคม ค.ศ. 1957) เป็นพระสังฆราชแห่งนิชิเรนโชชู องค์ที่ 64 และทรงเป็นเจ้าอาวาสวัดใหญ่ไทเซขิจิด้วย มินะโมะโตะ โนะ ซะเนะโตะโมะ
ซะเนะโตะโมะ เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1192 ที่  คะมะกุระ  เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของปฐมโชกุนโยะริโตะโมะและโฮโจ มะซะโกะมีพี่ชาย 1 
คนคือโชกุนโยะริอิเอะ พระครูปริยัติกิจธำรง (สมหวัง อคฺคเสโน)
พระครูปริยัติกิจธำรง (สมหวัง อคฺคเสโน)[3] นามเดิมชื่อ สมหวัง นามสกุล วิ่งรัมย์ เกิด 14 ตุลาคม พ.ศ. 2506 ภูมิลำเนาเดิม ตำบลกระหาด อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์ เจ้าชายนิโคไลแห่งเดนมาร์ก
เจ้าชายนิโคไล วิลเลียม อเล็กซานเดอร์ เฟรเดอริกแห่งเดนมาร์ก เคานต์แห่งมงเปอซา (; 28 สิงหาคม พ.ศ. 2542) เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก กับเคาน์เตสอเล็กซันดราแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก อดีตพระชายา มีพระอนุชาร่วมพระมารดาคือเจ้าชายเฟลิกซ์ และมีพระอนุชาและพระขนิษฐาต่างพระมารดาคือ เจ้าชายเฮนริกและเจ้าหญิงอะธีนา หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต
พระอุปฌาย์คง ธมฺมโชโต หรือ หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต (3 เมษายน พ.ศ. 2407 – 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486) อดีตเจ้าอาวาสวัดบางกะพ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นพระอาจารย์ที่มีชื่อเสียงรูปหนึ่งในอดีต ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองรองจาก หลวงพ่อแก้ว วัดพวงมาลัย เหรียญที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือ เหรียญทองแดงเป็นเหรียญยอดนิยมอันดับที่ 4 ของชุดเบญจภาคีเหรียญ ที่มีราคาสูงและหายากยิ่ง รองลงมาคือเหรียญรุ่นปาดตาลปี พ.ศ. 2486 เนื่อเงินลงยา ที่มีประสบการณ์สูงส่ง ขนาดมีดปาดตาลที่คมกริบยังไม่ระคายผิว 
หลวงพ่อคง ธมฺมโชโต ท่านเกิดเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2407 ณ ตำบลบางสำโรง อำเภอบางคณฑี จังหวัดสุมทรสงคราม โยมบิดาชื่อ เกตุ โยมมารดาชื่อ นางทองอยู่ นามสกุลเดิมคือ จันทร์ประเสิรฐ เล่ากันว่าท่านเกิดในเรือนแพ ซึ่งเรือนหลังนี้มีอาถรรพ์ คือถ้าใครถือกำเนิดในห้องเล็กที่ใต้เรือน จะต้องเป็นผู้ชาย และครองเพศเป็นพระตลอดชีวิต ซึ่งหลวงพ่อทิม วัดเหมืองใหม่ก็เกิดในเรือนนี้เช่นเดียวกัน ก่อนหน้าหลวงพ่อทิมก็มีคนเกิดในเรือนหลังนี้ซึ่งดำรงอยู่ในสมณเพศตลอดชีวิตเช่นเดียวกัน ต่อมาโยมบิดามารดาของหลวงพ่อคงได้ซื้อเรือนนี้มาอีกทอดหนึ่ง พออายุได้ 12 ปี ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณร เพื่อเล่าเรียนอักษรไทยและขอม ต่อมาเมื่อมีอายุได้ 19 ปี ท่านได้ลาสิกขาบทเพื่อไปช่วยบิดาและมารดาของท่านประกอบอาชีพ ครั้นเมื่อมีอายุครบ 20 ปี โดยบริบูรณ์ ท่านได้อุปสมบท ณ วัดเหมืองใหม่ เมื่อวันศุกร์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือน สิงหาคม พ.ศ. 2427 โดยมีพระอาจารย์ด้วง เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอธิการจุ้ย เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอธิการทิม วัดเหมืองใหม่ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ พร้อมพระในที่ประชุมสงฆ์ 25 รูป เมื่ออุปสมบทแล้ว ได้รับฉายาทางธรรมว่า ธมฺมโชโต แปลว่า ผู้รุ่งเรืองในธรรม
เมื่ออุปสมบทแล้วท่านได้ศึกษาคำภีร์มูลกัจจายซึ่งเป็นตำราเรียนบาลีไวยากรณ์ในสมัยโบราณ มีความลึกซึ้งมากเต็มไปด้วยสูตรสนธิต่าง ๆ หลวงพ่อคงท่านศึกษาพระคำภีร์นี้กับพระอาจารย์นกซึ่งเป็นอุบาสกในละแวกนั้นเป็นเวลา 13 ปี จนมีความคล่องแคล่วสามารถแปลธรรมบทตลอดจนคำภีร์ต่าง ๆได้ นอกจากนี้หลวงพ่อคงท่านยังสนใจการศึกษาพระเวทย์วิทยาคม โดยท่านได้ศึกษากับปรมจารย์ชื่อดัง เริ่มแรกท่านได้ศึกษาคำภีร์นี้กับพระอาจารย์ด้วง ซึ่งท่านเชี่ยวชาญการลบผงวิเศษ เป็นที่นับถือในสมัยนั้น ท่านได้เล่าเรียนกับหลวงพ่อตาด วัดบางวันทอง ในยุคนั้นไม่มีใครรู้จักหลวงพ่อตาด เพราะท่านเป็นพระเถระผู้ที่มีวิทยาคมอันแก่กล้าโดยเฉพาะวิชานะปัดตลอดของท่านนับว่าเป็นยอด ขนาดที่ว่าสามารถเป่าศีรษะทะลุถึงกระดานนั่งได้ วิชานี้ หลวงพ่อทองสุข ก็ได้ไปรำเรียนมา หลวงพ่อคง ยังได้ไปศึกษากับหลวงพ่อหรุ่น วัดช้างเผือกผู้เชี่ยวชาญในพระกัมฐาน ท่านนั่งสมาธิยามมรณภาพ พระสมัยก่อนเวลาใครจะออกรุกขมูลต้องไปขอให้หลวงพ่อคุมให้  พระเทพสิทธิมุนี (บุญสิน อุตฺตมชาโต)
พระเทพสิทธิมุนี นามเดิม บุญสิน นามสกุล ขุนอุดม เกิดวันอาทิตย์ ที่ 29 เมษายน 2494 ตรงกับแรม 8 ค่ำ เดือน 5 ปีเถาะ ณ บ้านเลขที่ 41 หมู่ที่ 3 ตำบลหงษ์เจริญ อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร บิดาชื่อ สาย มารดาชื่อ นิจ บรรพชาเมื่อวันที่ 18 เดือนเมษายน พ.ศ. 2508 ณ วัดหงษ์ปิยาราม ตำบลหงษ์เจริย อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร มีพระครูสุพรตประสาธน์ วัดเขาแก้ว จังหวัดชุมพร เป็นพระอุปัชฌาย์ อุปสมบทเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2517 ณ วัดดุสิดารามวรวิหาร แขวงอรุณอมรินทร์ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร มีพระธรรมญาณมุนี (วรรณ มนุญฺโญ) ขณะยังเป็นพระวิสุทธิโสภณ วัดดุสิดารามวรวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระพุทธวรญาณ (ทอง สุวณฺณสาโร)
พระพุทธวรญาณ (ทอง สุวณฺณสาโร) นามเดิมว่า ทอง นาคประเสริฐ เกิดเมื่อวันศุกร์ ขึ้น 12 ค่ำ เดือน 2 (เดือนยี่) ปีมะแม ตรงกับวันศุกร์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2462 ที่บ้านหมู่ที่ 9 ตำบลบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นบุตรของนายห้อย นาคประเสริฐ และนางเสงี่ยม นาคประเสริฐ เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร)
เจ้าพระยานครศรีธรรมราช (น้อย ณ นคร) เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2319[1] ที่เมืองนครศรีธรรมราช ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เป็นพระราชโอรสสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช[2] ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงปราง และยังเป็นบุตรบุญธรรมของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (พัฒน์ ณ นคร) ซึ่งมีบันทึกในจดหมายเหตุความทรงจำของกรมหลวงนรินทรเทวี ตอนที่ตรัสถึงเจ้าพระยานคร (น้อย) และเจ้าจอมมารดาปรางในสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชว่า อู๋ ฉีหลง
อู๋ ฉีหลง หรือ นิกกี้ วู (; ชื่อภาษาอังกฤษ: Nicholas "Nicky" Wu, Wu qilong) เป็นนักร้องและนักแสดงที่มีชื่อเสียงจากเรื่อง ปู้ปู้จิงซิน ในบทหย่งเจิ้งฮ่องเต้ เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2513 หรือ ค.ศ. 1970 ชีวิตในวัยรุ่นของเขาต้องรับภาระเป็นหัวหน้าครอบครัวแทนพ่อของเขา เนื่องจากว่าพ่อของเขากำลังหนีหนี้อยู่ และในช่วงอายุ 18 ปีนี่เอง ทำให้เขาเข้าสู่วงการบันเทิงในฐานะสมาชิกวง เสียวหู่ตุ้ย พร้อมทั้งโด่งดังร่วมกับซูโหย่วเผิง ซึ่งเขากับซูโหย่วเผิงนั้น ได้เป็นจตุรเทพไต้หวันร่วมกันอีกด้วย พระนาคเสนเถระ
พระนาคเสนเถระ (นาคหมายถึงพญานาค และเสนหมายถึงทหาร นาคเสนจึงหมายถึงทหารของพญานาค) บิดามารดาเป็นพราหมณ์ เมื่ออายุได้ 7 ขวบ บิดามารดาจึงให้เรียนไตรเพท อันเป็นวิชาของพราหมณ์ และได้บวชเป็นเณรในพระพุทธศาสนา ต่อมาอุปัชฌาย์เป็นพระเถระอยู่ที่วัดอโศการาม กรุงปาฏลีบุตร โดยพระโรหณะเป็นผู้อุปัชฌาย์ มีชีวิตอยู่ในราวปี พ.ศ. 390 เป็นผู้ตอบคำถามทางพุทธศาสนาที่ได้รับการบันทึกไว้โดย พระเจ้ามิลินท์ (เมนันเดอร์) กษัตริย์ อินโด-กรีก ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย (ปัจจุบันคือประเทศปากีสถาน) บทบันทึกการสนทนานี้เรียกว่า มิลินทปัญหา พระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ)
พระรัตนธัชมุนี มีนามเดิมว่า แบน ฤทธิโชติ เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2427 ตรงกับวันขึ้น 9 ค่ำ เดือน 7 ปีวอก เวลา 22.15 น. เป็นบุตรของหมื่นทิพยจักษุ (ขาว ฤทธิโชติ) กับนางเป็ด นามสกุลเดิม ธรรมิกกุล ภูมิลำเนาอยู่บ้านดอนทะเล หมู่ 2 ตำบลปากพูน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ท่านมีพี่น้องร่วมมารดาบิดาเดียวกัน 3 คน ชื่อสิน เรือง และขาบ ตามลำดับ ต่อมาได้เรียนหนังสือที่วัดจนจบชั้นประถมศึกษา เบนิกโน อากีโน จูเนียร์
เบนิกโน ไซมอน "นินอย" อากีโน จูเนียร์ (Benigno Simeon "Ninoy" Aquino, Jr., "เกิด" 11 มีนาคม พ.ศ. 2475 "ถึงแก่อสัญกรรม" 21 สิงหาคม พ.ศ. 2526) หรือรู้จักกันดีในชื่อ "เบนิกโน อากีโน จูเนียร์" (Benigno Aquino, Jr.) ดำรงตำแหน่งเป็นวุฒิสมาชิกของฟิลิปปินส์ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ
มินะโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะ (みなもと の よりとも Minamoto no Yoritomo หรือ 源 頼朝 Minamoto Yoritomo) หรือ โยะริโตะโมะแห่งมินะโมะโตะ เป็นผู้ก่อตั้งรัฐบาลโชกุนคะมะกุระ และดำรงตำแหน่งโชกุนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1192 - 1199[1] พระครูนิวาสธรรมขันธ์ (เดิม พุทฺธสโร)
หลวงพ่อเดิม พุทธสโร (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2403 — 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2494) เทพเจ้าแห่งนครสวรรค์ ผู้สร้างมีดหมอที่โด่งดังมากที่สุดในประเทศไทย ท่านมีลูกศิษย์มาขอศึกษาวิชาพุทธาคมมากมายเช่น หลวงพ่อกัน วัดเขาแก้ว หลวงพ่อกวย วัดโฆสิตาราม หลวงพ่อเชื้อ วัดใหม่บำเพ็ญบุญ เป็นต้น ท่านมีรูปร่างสูงใหญ่ และมีอิริยาบถงามสง่า จึงเป็นที่เคารพยำเกรงของคนทั่วไป