อาลีเยนอร์แห่งอากีแตนเสียชีวิตเมื่อวันที่เท่าไหร่?
อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ หรือ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส ดัชเชสแห่งอากีแตนและแกสโคนี และเคานทเทสแห่งปัวตู (ภาษาอังกฤษ: Eleanor of Aquitaine หรือ Aliénor) (ราว ค.ศ. 1122[1] - 1 เมษายน ค.ศ. 1204)
เฮย์ดาร์ อาลิเยฟ
เฮย์ดาร์ อาลิเยฟ (; ; 10 พฤษภาคม 1923 –13 ธันวาคม ค.ศ. 2003) เป็นนักการเมืองชาวอาเซอร์ไบจานและเป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 แห่งอาเซอร์ไบจานจากพรรคนิวอาเซอร์ไบจานและอดีตเลขาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์อาเซอร์ไบจานซึ่งเป็นตำแหน่งประมุขแห่งรัฐที่ปกครองอาเซอร์ไบจานโดยพฤตินัยในปี ค.ศ. 1969 ถึง 1982 อาลิเยฟถึงแก่อสัญกรรมที่ Cleveland Clinic Foundation ในสหรัฐฯ ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2003 ด้วยโรคหัวใจล้มเหลวและโรคไต ด้วยอิลฮัม อะลีเยฟ บุตรชายของเขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีแห่งอาเซอร์ไบจาน พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 (Spanish: Alfonso I; Aragonese: Alifonso I; Basque: Alfontso I.a) หรือ พระเจ้าอัลฟอนโซนักรบ (Spanish: Alfonso El Batallador; Aragonese: Alifonso lo Batallero; Basque: Alfontso Borrokalaria) เสด็จพระราชสมภพ ค.ศ. 1073 สิ้นพระชนม์เดือนกันยายน ค.ศ. 1134 ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งอารากอนและนาวาร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1104 จนถึงปี ค.ศ. 1134 กาเตรีนาแห่งซีเอนา
ในเดีอนมิถุนายน ปี ค.ศ. 1376 กาเตรีนาเดินทางไปอาวีญองด้วยตนเองในฐานะทูตของฟลอเรนซ์เพื่อไปแสวงหาสันติภาพระหว่างรัฐที่ขึ้นอยู่กับพระสันตะปาปาแต่ก็ไม่สำเร็จ นอกจากนั้นกาเตรีนาก็พยายามชักจูงให้พระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 11 ผู้พำนักและปกครองคริสตจักรอยู่ที่อาวีญงในประเทศฝรั่งเศส ให้ย้ายราชสำนักพระสันตะปาปากลับไปกรุงโรมซึ่งกาเตรีนาเห็นว่าเป็นสถานที่เหมาะสมที่จะเป็นศูนย์ของคริสตจักรที่แท้จริง (Hollister 343) กาเตรีนาสร้างความประทับใจให้แก่พระสันตะปาปาเป็นอันมากจนกระทั่งทรงย้ายราชสำนักกลับมากรุงโรมเมื่อเดีอนมกราคม ปี ค.ศ. 1377 ระหว่างศาสนเภทตะวันตก (Western Schism) เมื่อ ปี ค.ศ. 1378 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 6 ก็ทรงเรียกตัวกาเตรีนากลับมารับใช้มารับใช้ที่โรมเพื่อให้ช่วยชักจูงให้เจ้านายและพระคาร์ดินัลทั้งหลาย ว่าพระองค์เป็นพระสันตะปาปาผู้ชอบธรรม กาเตรีนาอยู่ที่โรมจนกระทั่งถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1380 แอนเญ็สแห่งอากีแตน พระราชินีแห่งเลออนและกัสติยา
ในปี ค.ศ. 1069 แอนเญ็สอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออน ในตอนที่สิ้นพระชนม์ พระบิดาของพระเจ้าอัลฟอนโซได้แบ่งราชอาณาจักรของพระองค์ออกเป็นสามส่วน พระเจ้าอัลฟอนโซกับพระเจ้าซันโชที่ 2 แห่งกัสติยา พระเชษฐา ในตอนแรกนั้นร่วมมือกันแย่งชิงราชอาณาจักรกาลิเซียมาจากพระอนุชา พระเจ้าการ์เซียที่ 2 แห่งกาลิเซีย ก่อนจะหันมารบรากันเอง ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1072 พระเจ้าอัลฟอนโซ (และน่าจะแอนเญ็สด้วย) ถูกบีบให้หนี ส่วนพระเจ้าซันโชก็ยึดอาณาจักรทั้งหมดของพระบิดา ต่อมาพระเจ้าซันโชถูกลอบสังหารในปีเดียวกันนั้น พระเจ้าอัลฟอนโซจึงกลับมาราชาภิเษกเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรของพระบิดาที่กลับมารวมกันเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1072 ซึ่งตอนนั้นพระองค์ได้อ้างตนเป็น "จักรพรรดิแห่งสเปนทั้งหมด" ด้วย กษัตริย์อาเธอร์
นอกเหนือไปจากบทกวีและนิทานเวลส์ในยุคพรีกัลฟริเดียนดังกล่าวข้างต้น อาเธอร์ยังปรากฏในเอกสารภาษาละตินที่มีอายุเก่าแก่กว่า "Historia Brittonum" และ "Annales Cambriae" อีก มีชื่อของอาเธอร์ปรากฏอยู่หลายแห่งในชีวประวัตินักบุญยุคหลังอาณาจักรโรมัน แต่ในปัจจุบันไม่มีที่ใดรับรองความน่าเชื่อถือทางประวัติศาสตร์ของแหล่งข้อมูลเหล่านั้น (ฉบับเก่าแก่ที่สุดระบุวันที่อยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11) จากบันทึกเรื่อง "Life of Saint Gildas" ที่เขียนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดย คาราด็อค แห่ง ลานคาร์ฟาน ได้ระบุไว้ว่า อาเธอร์เป็นผู้สังหารน้องชายของกิลแดส คือ Hueil และได้ช่วยภรรยาของเขานามว่า Gwenhwyfar จากกลาสเตินเบอรี่ ในบันทึกเรื่อง "Life of Saint Cadoc" ของ ไลฟริส แห่ง ลานคาร์ฟาน ซึ่งเขียนในราวคริสต์ทศวรรษ 1100 หรือก่อนนั้นเล็กน้อย ระบุว่าท่านนักบุญได้ให้ความคุ้มครองแก่บุรุษผู้หนึ่งซึ่งสังหารทหารของอาเธอร์ไป 3 คน และอาเธอร์เรียกร้องวัวฝูงหนึ่งเป็นการทดแทน นักบุญคาดอคยินดีส่งฝูงวัวตามคำขอ แต่เมื่ออาเธอร์ได้รับสัตว์เหล่านั้น ปรากฏว่ามันกลายเป็นผักกำหนึ่ง เรื่องราวคล้ายคลึงกันนี้ยังปรากฏในบันทึกชีวประวัติของ Carannog, Padarn และ Eufflam ซึ่งคาดว่าเขียนขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 มีตำนานเกี่ยวกับกษัตริย์อาเธอร์ที่ไม่ชัดเจนนักปรากฏอยู่ใน "Legenda Sancti Goeznovii" ซึ่งอ้างว่าเขียนขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ทั้ง ๆ ที่ต้นฉบับเท่าที่พบเก่าที่สุดมีอายุในราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 เท่านั้น ยังมีการอ้างอิงถึงอาเธอร์ที่สำคัญอีกแห่งหนึ่ง อยู่ใน "De Gestis Regum Anglorum" ของวิลเลียม มาล์มส์เบอรี่ และ "De Miraculis Sanctae Mariae Laudensis" ของเฮอร์มันน์ ทั้งสองเรื่องให้ข้อมูลหลักฐานแรกเกี่ยวกับความเชื่อที่ว่า อาเธอร์ยังไม่ตาย และจะหวนกลับมาในวันใดวันหนึ่ง โครงเรื่องนี้ปรากฏซ้ำอีกหลายครั้งในนิทานพื้นบ้านยุคโพสต์กัลฟริเดียน อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
พระเจ้าหลุยส์จึงทรงเข้าสงครามกับเคานท์ทีโอโบลด์และทรงอนุญาตสภากฎหมาย (seneschal) ประกาศให้การแต่งงานของราอูลที่ 1 เคานท์แห่งแวร์มองดัวกับเลโอโนราผู้เป็นหลานของทีโอโบลด์เป็นโมฆะ เพื่อให้ราอูลมาแต่งงานกับเพโทรนิลลาแห่งอากีแตนพระขนิษฐาของอาลีเยนอร์ อาลีเยนอร์ทรงยุให้พระเจ้าหลุยส์สนับสนุนการเสกสมรสที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายของพระขนิษฐากับราอูลเคานท์แห่งแวร์มองดัว เคานท์แห่งชองปาญหยามพระพักตร์โดยไปเข้าข้างพระสันตะปาปา สงครามเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1142 และสิ้นสุดในปี ค.ศ. 1144 ด้วยการยึดครองชองปาญโดยพระเจ้าหลุยส์ พระเจ้าหลุยส์ทรงโจมตีและเผาเมืองวิทรี (Vitry) ด้วยพระองค์เอง กล่าวกันว่าในการเผาเมืองประชาชนกว่าพันคนที่หนีหลบภัยเข้าไปในวัดแต่ก็ถูกเผาตาย อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
พระเจ้าเฮนรีสูญเสียโรสซามุนด์ คลิฟฟอร์ดพระสนมคนโปรดในปี ค.ศ. 1176 ทรงพบโรสซามุนด์ในปี ค.ศ. 1166 และเริ่มมีความสัมพันธ์กันในปี ค.ศ. 1173 และกล่าวกันว่าทรงคิดที่จะหย่ากับพระราชินีอาลีเยนอร์ โรสซามุนด์เป็นพระสนมคนหนึ่งในหลายคนของพระเจ้าเฮนรีแต่กับคนอื่นๆ จะเป็นความสัมพันธ์ที่เป็นไปอย่างเงียบๆ แต่กับโรสซามุนด์ไม่ทรงปิดบังและยังทรงออกหน้าออกตาด้วย ความสัมพันธ์กับโรสซามุนด์ทำให้พระลอกหนังสือที่เก่งภาษาละตินเล่นคำว่า “Rosa Immundi” ซึ่งแปลว่า “Rose of Unchastity” พระเจ้าเฮนรีทรงใช้โรสซามุนด์เป็นอาวุธในการยุให้พระราชินีอาลีเยนอร์ขอหย่า ในปี ค.ศ. 1175 ถ้าอาลีเยนอร์ทรงยอมหย่า ตามที่พระเจ้าเฮนรีต้องพระประสงค์ พระเจ้าเฮนรีก็คงอาจจะทรงตั้งให้พระราชินีอาลีเยนอร์ให้เป็นแอบเบสแห่งอารามฟองเทวฟรอด์ ถ้าทำเช่นนั้นอาลีเยนอร์ก็ทรงต้องประกาศสละทรัพย์ทางโลก (vow of poverty) ซึ่งเป็นการยกตำแหน่งและอาณาจักรครึ่งหนึ่งให้พระเจ้าเฮนรีโดยปริยาย แต่พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงมีความฉลาดเกินกว่าที่จะทรงทำเช่นนั้น แต่กระนั้นก็มีข่าวลือกันว่าโรสซามุนด์ถูกวางยาพิษโดยพระราชินีอาลีเยนอร์ เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย
เมื่อไม่ได้อาชีพทางทหารในฝรั่งเศสตามที่ต้องการ เจ้าชายเออแฌนก็ตัดสินพระทัยไปแสวงหาโอกาสในต่างประเทศ พระเชษฐาองค์หนึ่ง หลุยส์ จูเลียสเข้ารับราชการในกองทัพของพระจักรพรรดิปีก่อนหน้านั้น แต่ไปถูกสังหารทันทีในการต่อสู้กับออตโตมันเติร์กในปี ค.ศ. 1683 เมื่อข่าวการเสียชีวิตมาถึงปารีสเจ้าชายเออแฌนก็ตัดสินพระทัยหนีไปออสเตรียโดยหวังที่จะไปทำหน้าที่แทนพระเชษฐา ซึ่งก็เป็นการตัดสินใจที่มีเหตุผล เพราะหลุยส์แห่งบาเดินลูกพี่ลูกน้องของเจ้าชายเออแฌนก็รับราชการเป็นนายพลในกองทัพของพระจักรพรรดิอยู่แล้ว และพระญาติห่างๆ มักซีมีเลียนที่ 2 เอมานูเอล ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย ในคืนวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1683 เจ้าชายเออแฌนก็หนีออกจากปารีสและมุ่งไปทางตะวันออก อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
ขณะที่ทรงศึกอยู่ที่เมดิเตอร์เรเนียนพระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงศึกษาเกี่ยวกับกฎการศึกทางทะเลซึ่งเป็นรากฐานของกฎหมายราชนาวี (admiralty law) ทรงนำความรู้นี้มาเผยแพร่ยังดินแดนของพระองค์ที่เกาะโอเลรองในปี ค.ศ. 1160 และต่อมาในอังกฤษ นอกจากนั้นก็ยังทรงเป็นผู้มีบทบาทในการก่อตั้งข้อตกลงในการค้าขายระหว่างคอนสแตนติโนเปิลและเมืองท่าต่างๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ สนธิสัญญาแวร์เดิง
เมื่อหลุยส์เดอะไพอัสสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 840 โลแธร์ที่ 1 พระราชโอรสองค์โตก็อ้างสิทธิเหนือราชอาณาจักรของพระอนุชาอีกสองพระองค์และสนับสนุนสิทธิของพระนัดดาเปแปงที่ 2 ในการเป็นกษัตริย์แห่งอากีแตน หลังจากที่ทรงพ่ายแพ้ต่อพระอนุชาลุดวิกเดอะเยอรมันและชาร์ลส์เดอะบอลด์ในยุทธการฟงเตอแน (Battle of Fontenay) ในปี ค.ศ. 841 และทั้งสองพระองค์ทรงสาบานความเป็นพันธมิตรกันในคำสาบานสตราซบูร์ (Oaths of Strasbourg) ในปี ค.ศ. 842 แล้ว โลแธร์ที่ 1 ก็ทรงเต็มพระทัยมากขึ้นที่จะเข้าร่วมในการเจรจาต่อรอง พี่น้องแต่ละคนต่างก็มีอาณาจักรเป็นของตนเองแล้ว โลแธร์ครองอิตาลี, ลุดวิกเดอะเยอรมันครองบาวาเรีย และ ชาร์ลส์เดอะบอลด์ครองอากีแตน ผลของการเจรจาทำให้: แบล็กเดท
กาฬโรคมีผลต่อประชากรทุกระดับชั้นโดยไม่ไว้หน้า ไม่ว่าจะเป็นคนระดับล่างที่อยู่ในที่สกปรก หรือชนชั้นสูง พระเจ้าอัลฟองโซที่ 11 แห่งคาสตีล (Alfonso XI of Castile) เป็นกษัตริย์พระองค์เดียวที่เสด็จสวรรคตจากกาฬโรค ปีเตอร์ ออฟ อารากอน (Peter IV of Aragon) สูญเสียภรรยา ลูกสาว และหลานสาวใน 6 เดือน จักรพรรดิไบเซนไทน์ สูญเสียลูกชาย ท้าวทองกีบม้า (มารี กีมาร์)
แต่ชีวิตที่รุ่งโรจน์ของเธอก็พลันดับวูบลงเมื่อเจ้าพระยาวิชเยนทร์ผู้เป็นสามี ถูกตัดสินประหารชีวิตและริบราชบาตรหลังเกิดจลาจลก่อนสิ้นรัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเพียงไม่กี่วัน ขณะที่เจ้าพระยาวิชเยนทร์กำลังจะถูกประหารนั้น บางบันทึกระบุว่า "[นาง]เศร้าโศกร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ" บ้างก็ว่า นางมิได้ร่ำไห้ให้สามีแม้แต่น้อย แต่นางกลับถ่มน้ำลายรดหน้าสามี และไม่ยอมให้จูบลาลูก บาทหลวงอาร์ตุส เดอ ลียอน (Artus de Lionne) ที่เข้ามาเผยแผ่พระศาสนาในช่วงนั้น ได้ระบุเหตุการณ์การจัดการทรัพย์สินของเจ้าพระยาวิชเยนทร์ดังกล่าวว่า แอนน์ บุลิน
ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2079 ข่าวการสวรรคตของพระนางแคทเทอรีนก็ได้ทราบถึงพระกรรณของพระเจ้าเฮนรีและพระนางแอนน์ ทั้งคู่ได้ทรงฉลองพระองค์สีเหลืองซึ่งเป็นสีที่ไม่เป็นมงคลสำหรับสเปนจัดงานเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ หลังจากมีการชันสูตรพระศพของพระนางแคทเทอรีน แห่งอรากอนได้พบว่าพระหฤทัยของพระนางกลายเป็นสีดำ บางคนเชื่อว่าไม่พระเจ้าเฮนรีก็พระนางแอนน์ได้ลอบวางยาพิษพระนางแคทเทอรีน แต่บ้างก็ว่าพระเจ้าเฮนรีทรงเสียพระทัยในการจากไปของพระนางแคทเทอรีนอย่างมาก อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
ระยะเวลาระหว่างที่พระเจ้าเฮนรีขึ้นครองราชย์และการกำเนิดของพระราชโอรสองค์สุดท้องเป็นระยะเวลาที่เต็มไปด้วยปัญหารอบข้าง เริ่มโดยอากีแตนไม่ยอมรับการปกครองของพระเจ้าเฮนรี; การพยายามอ้างสิทธิในดินแดนทูลูสแต่ไม่สำเร็จ; เฮนรียุวกษัตริย์พระโอรสองค์รองเสกสมรสกับมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส เคานท์เทสแห่งอองจูพระราชธิดาของพระเจ้าหลุยส์; และความขัดแย้งระหว่างพระเจ้าเฮนรีกับทอมัส เบ็คเค็ทอัครมหาเสนาบดีผู้ต่อมาเป็นอัครบาทหลวงแห่งแคนเตอร์บรี ระหว่างนี้ไม่มีหลักฐานอะไรที่แสดงว่าพระราชินีอาลีเยนอร์มีบทบาทอย่างใดในเหตุการณ์ต่างๆ เหล่านี้ ภายในปี ค.ศ. 1166 พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงให้กำเนิดพระราชโอรสองค์สุดท้าย ชีวิตการสมรสระหว่างพระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าเฮนรีก็เริ่มเลวลงเป็นลำดับ พระเจ้าเฮนรีทรงยกย่องโรสซามุนด์ คลิฟฟอร์ดพระสนมคนโปรดโดยไม่ทรงปิดบัง ในปี ค.ศ. 1167 พระราชธิดาองค์ที่สามมาทิลดาแห่งอังกฤษก็เสกสมรสกับเฮนรีสิงห์แห่งแซ็กโซนี พระราชินีอาลีเยนอร์ยังประทับอยู่ที่อังกฤษกับพระธิดาจนปีหนึ่งก่อนที่มาทิลดาจะเสด็จไปนอร์มังดีในเดือนกันยายน หลังจากนั้นก็ทรงส่งสิ่งของส่วนพระองค์ไปอาร์จองตอง (Argentan) ในเดือนธันวาคมเมื่อมีการฉลองวันคริสต์มาสก็เป็นที่เห็นกันว่าทรงตกลงพระทัยที่จะแยกกับพระเจ้าเฮนรี หลังวันคริสต์มาสพระราชินีอาลีเยนอร์ก็เสด็จกลับปัวตีเย พระเจ้าเฮนรีมิได้ทรงขัดขวางแต่อย่างใดและยังทรงเดินทางไปพร้อมกับกองทหารที่ติดตามไปส่งด้วย ระหว่างทางก็ทรงโจมตีปราสาทที่เป็นของครอบครัวลูซินแยงที่แข็งข้อต่อพระองค์ เมื่อส่งแล้วก็ทรงทิ้งพระราชินีอาลีเยนอร์ให้อยู่ในความดูแลของเอิร์ลแพททริคเพื่อไปทรงงานส่วนพระองค์นอกอากีแตน เมื่อเอิร์ลแพททริคถูกฆ่าหลังจากการโจมตี พระราชินีอาลีเยนอร์จึงทรงถูกทิ้งให้ควบคุมทรัพย์สมบัติและดินแดนด้วยพระองค์เอง เออแฌน เจ้าชายที่ 11 แห่งลีญ
เออแฌน เสกสมรสกับ ฟิลิฟินส์ เดอ โนอายส์ ธิดาคนสุดท้องใน ฟร็องซัว โจเซฟ เออแฌน นโปเลียน เดอ โนอายส์ เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460 มีพระบุตรร่วมกันดังนี้
หลังจากที่พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ เออแฌน ได้สืบพระอิสริยยศเป็น 'เจ้าชายที่ 11 แห่งลีญ โดยเมื่อปี พ.ศ. 2483 การทหารของเยอรมนี (แก้ความกำกวม) ได้บุกรุกเบลเยียม พระองค์ได้ทรงร่วมรบในครั้งนี้โดยทรงเป็นผู้คุมทหารแถมหน้า และเมื่อพระองค์ปลดประจำการแล้วนั้น รัฐบาลเบลเยียมได้เห็นถึงพระภาระที่ทรงทำแก่งเบลเยียมนั้นมีมากมาย รัฐบาลเบลเยียมจึงทูลเชิญพระองค์และครอบครัว ไปประทับ ณ ปราสาทแชทอล เดอ บีลอย ซึ่งในอาณาเขตของปราสาทนั้นเป็นที่หลบพักพิงของเด็กชาวยิวที่หนีจากสงครามในครั้งนั้น โดยพระองค์และพระชายาได้รับการถวายพระเกียรติยศจาก พระราชวงศ์เบลเยียม รัฐบาลเบลเยียม ประชาชนเบลเยียม โดยการให้ทรงดำรงตำแหน่ง ฑูตประจำประเทศอินเดีย และประเทศสเปน อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
มารีแห่งฝรั่งเศส เคานท์เทสแห่งชองปาญ (ค.ศ. 1145-ค.ศ. 1198) สมรสกับเฮนรีที่ 1 เคานท์แห่งชองปาญ อลิกซ์แห่งฝรั่งเศส เคานเทสแห่งบลัวส์ (ค.ศ. 1151-ค.ศ. 1198) สมรสกับทีโอโบลด์ที่ 5 เคานท์แห่งบลัวส์ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
ในปี ค.ศ. 1137 ดยุกวิลเลียมที่ 10 ก็เดินทางจากปัวตูไปบอร์โดซ์โดยนำอาลีเยนอร์และเพโทรนิลลาไปด้วย เมื่อไปถึงบอร์โดซ์อาลีเยนอร์และเพโทรนิลลาก็ถูกทิ้งไว้ในความปกครองของเจฟฟรีย์แห่งโลรูซ์บาทหลวงแห่งบอร์โดซ์ผู้ที่วิลเลียมไว้วางใจในการดูแลความปลอดภัยของลูกสาว แล้วดยุกวิลเลียมก็เดินทางต่อไปยังมหาวิหารเซนต์เจมส์แห่งคอมโพสเตลลาทางตะวันออกเฉียงเหนือของสเปนเพื่อไปแสวงบุญ แต่เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1137 ซึ่งเป็นวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ (Good Friday) ดยุกวิลเลียมก็ล้มป่วยด้วยสาเหตุที่อาจจะมาจากอาหารเป็นพิษ วิลเลียมสิ้นชีวิตค่ำวันเดียวกัน อากีแตนจึงตกไปเป็นของอาลีเยนอร์ พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน
หลังจากสมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลลาที่ 1 แห่งกัสติยาพระมเหสีเสด็จสวรรคต ราชบัลลังก์ของพระนางได้ตกอยู่แก่พระธิดาคือ เจ้าหญิงโจแอนนา พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ได้ขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนในช่วงที่พระธิดาอยู่ที่เนเธอร์แลนด์กับพระสวามีคืออาร์คดยุคฟิลิป พระเจ้าเฟอร์ดินานด์พยายามที่จะครอบครองตำแหน่งผู้สำเร็จราชการให้ได้นานที่สุดแต่ชนชั้นสูงในกัสติยาไม่ยินยอมและให้พระเจ้าฟิลิปมาแทนพระองค์ หลังจากพระเจ้าฟิลิปเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2049 และด้วยพระนางโจแอนนาเริ่มมีพระจิตไม่ปกติและพระโอรสของพระนางคือชาลส์แห่งเจนท์ยังมีพระชันษาเพียง 6 ชันษา ทำให้พระเจ้าเฟอร์ดินานด์กลับคืนสู่พระยศเดิมอีกครั้งหนึ่ง อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 เองในขณะนั้นก็ประชวรหนักจากโรคบิด (dysentery) และดูเหมือนว่าจะไม่ทรงรอด แต่แม้ว่าจะประชวรหนักพระเจ้าหลุยส์ก็มีพระสติดีพอที่จะคำนึงถึงสถานะการณ์ของพระองค์เองและสถานะการณ์ใหม่ แทนที่จะทรงดูแลอากีแตนและอาลีเยนอร์อย่างที่ดยุกวิลเลียมขอไว้ พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ทรงตัดสินพระทัยจัดการเสกสมรสระหว่างอาลีเยนอร์กับพระโอรสของพระองค์เองแทนที่ ซึ่งทรงหวังว่าจะเป็นการผนวกดินแดนอากีแตนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส และเป็นการเพิ่มอำนาจของฝรั่งเศสและของราชวงศ์คาเปต์ ฉะนั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่ทรงได้รับข่าว พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ก็มีพระราชโองการให้หลวงพ่อซูแกร์จัดการเสกสมรสระหว่างเจ้าชายหลุยส์พระราชโอรสกับอาลีเยนอร์ เจ้าชายหลุยส์ทรงถูกส่งไปบอร์โดซ์พร้อมกับอัศวินอีก 500 คน รวมทั้ง หลวงพ่อซูแกร์, ทีโอโบลด์ที่ 2 เคานท์แห่งชองปาญ และ ราอูลที่ 1 เคานท์แห่งแวร์มองดัว อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
แม้ว่าพระเจ้าหลุยส์จะทรงเป็นผู้เคร่งครัดทางศาสนาแต่ก็มาเกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรงกับสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 1141 เรื่องตำแหน่งบาทหลวงแห่งบอร์กส์ เมื่อตำแหน่งบาทหลวงว่างลง พระเจ้าหลุยส์ก็ทรงเสนอคาร์เดิร์คองค์มนตรีคนหนึ่งของพระองค์ให้เป็นบาทหลวงคนใหม่และไม่ทรงยอมรับปีแอร์ เดอ ลา ชาร์ทร์ ผู้ซึ่งเหมาะสมกว่าและได้รับการเลือกโดยสภานักบวชแห่งบอร์กและได้รับการสถาปนาอย่างเป็นทางการจากพระสันตะปาปา พระเจ้าหลุยส์มีพระราชโองการให้ปิดประตูมหาวิหารไม่ให้บาทหลวงใหม่เข้า พระสันตะปาปาจำได้ถึงสถานะการณ์ที่คล้ายคลึงกันที่ดยุกวิลเลียมที่ 10 พระบิดาของอาลีเยนอร์ที่พยายามเนรเทศผู้สนับสนุนพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ปัวตูโดยตั้งคนของตนเองเป็นนักบวชแทนที่ พระสันตะปาปาจึงโทษว่าเป็นความผิดของอาลีเยนอร์ และพระเจ้าหลุยส์ยังไม่เจริญพระชันษาพอและควรจะทรงถูกสอนมารยาทบ้าง พระเจ้าหลุยส์พิโรธเป็นอันมากทรงสาบานต่อวัตถุมงคลว่าตราบใดที่ยังมีพระชนม์ชีพจะไม่ทรงอนุญาตให้ปีแอร์เข้าเมืองบอร์ก การกระทำของพระองค์ทำให้ทางสถาบันโรมันคาทอลิกออกประกาศลงโทษ (Interdict) ต่อพระเจ้าหลุยส์ ปีแอร์ เดอ ลา ชาร์ทร์ไปลี้ภัยอยู่กับทีโอโบลด์ที่ 2 เคานท์แห่งชองปาญ เกรียงไกร อัตตะนันทน์
จอมพลเกรียงไกร อัตตะนันทน์ เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ตกที่จังหวัดราชบุรี ระหว่างการเดินทางไปปฏิบัติราชการ เพื่อวางแผนปราบปรามผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2515 พร้อมกันกับคณะนายทหารที่ร่วมเดินทางด้วยกันอีก 12 คน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานยศจอมพลเป็นกรณีพิเศษ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2515 และยังได้เสด็จพระราชดำเนิน พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในการพระราชทานเพลิงศพ ที่เมรุหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2516 อีกด้วย อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
ทีโอโบลด์ที่ 5 เคานท์แห่งบลัวส์บุตรของทีโอโบลด์ที่ 2 เคานท์แห่งชองปาญ และเจฟฟรีที่ 6 เคานท์แห่งอองจูพระอนุชาของเฮนรีที่ เคานท์แห่งอองจูและดยุกแห่งนอร์มังดี พยายามลักตัวพระราชินีอาลีเยนอร์ในระหว่างที่ทรงเดินทางไปปัวตีเย เพื่อแต่งงานด้วยเพื่อจะได้ผนวกดินแดนที่เป็นของพระราชินีอาลีเยนอร์ เมื่อเสด็จถึงปัวตีเยพระราชินีอาลีเยนอร์จึงทรงรีบส่งตัวแทนไปเฝ้าเฮนรีที่ เคานท์แห่งอองจูและดยุกแห่งนอร์มังดีเพื่อขอให้เสด็จมาปัวตีเยเป็นการด่วนเพื่อจะได้มาเสกสมรสกับพระองค์ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1152 หกอาทิตย์หลังจากการแต่งงานครั้งแรกถูกประกาศให้เป็นโมฆะพระราชินีอาลีเยนอร์ก็ทรงเสกสมรสกับดยุกเฮนรี ที่ มหาวิหารบอร์โดซ์ ในพิธีอย่างง่าย “โดยไม่มีพิธีรีตองตามที่ควรแก่ตำแหน่ง”[3] พระราชินีอาลีเยนอร์มีพระชนมายุแก่กว่าดยุกเฮนรี 11 พรรษา แต่ทรงมีความใกล้ชิดกับดยุกเฮนรีมากกว่าพระเจ้าหลุยส์ ทั้งสองพระองค์เป็นพระญาติห่างๆ โดยทรงสืบเชึ้อสายมาจาก เออร์แมงการ์ดแห่งอองจู (Ermengarde of Anjou) (ภรรยาของโรเบิร์ตที่ 1 ดยุกแห่งเบอร์กันดี และเจฟฟรี เคานทแห่งเกติเนส์) นอกจากนั้นทั้งสองพระองค์ก็ยังสืบเชื้อสายมาจากโรเบิร์ต เคอร์โทส ดยุกแห่งนอร์มังดี (พระราชโอรสองค์โตของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ) เจ้าหญิงอลิซ เคาน์เตสแห่งแอธโลน
เจ้าหญิงอลิซ เค้านท์เตสแห่งแอธโลน หรือ อลิซ แมรี่ วิกตอเรีย ออกัสตา พอลีน หรือพระอิสริยยศแรกเดิม เจ้าหญิงอลิซแห่งออลบานี (, 
VA,
GCVO,
GBE; พระอิสริยยศแรกเดิม Princess Alice of Albany; 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2426 - 3 มกราคม พ.ศ. 2524) ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งของพระราชวงศ์อังกฤษ และพระราชนัดดาของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระองค์ทรงมีจุดเด่นที่ยังคงเป็นเจ้าหญิงในเชื้อพระวงศ์ที่มีพระชนม์ชีพยืนยาวที่สุดของพระราชวงศ์อังกฤษและพระราชนัดดาที่ทรงพระชนม์ชีพอยู่เป็นองค์สุดท้ายในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย อีกทั้งยังทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา และดัชเชสแห่งแซ็กโซนี พร้อมกับทั้งเจ้าหญิงแห่งเท็คจากการอภิเษกสมรสจนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2460 เมื่อพระองค์ต้องทรงสละฐานันดรศักดิ์ทั้งหมดตามพระบรมราชโองการของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 กีโยมที่ 10 ดยุกแห่งอากีแตน
กีโยมที่ 10 ดยุคแห่งอากีแตน () (ค.ศ. 1099 - 9 เมษายน ค.ศ. 1137) วิลเลียมมีบรรดาศักดิ์เป็นดยุคแห่งอากีแตน, ดยุคแห่งกาสคอญ และ เคานท์แห่งปัวตู (ในนาม 'กีโยมที่ 8') ระหว่าง ค.ศ. 1126 จนถึง ค.ศ. 1137 วิลเลียมเป็นบุตรของกีโยมที่ 9 ดยุกแห่งอากีแตนกับภรรยาคนที่สองฟิลิปปาเคานเทสแห่งตูลูส วิลเลียมเป็นพระราชบิดาของเอเลเนอร์แห่งอาควิเตน สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ แอนน์แห่งโบฮีเมีย
ในปี ค.ศ. 1377 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์หลังครองราชย์เป็นเวลา 50 ปี และเพราะพระโอรสคนโต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ (เจ้าชายดำ) สิ้นพระชนม์ไปเมื่อหนึ่งปีก่อน พระองค์จึงถูกสืบทอดต่อโดยพระนัดดาชาย พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ที่มีพระชนมายุ 10 พรรษา เมื่อริชาร์ดมีพระชนมายุ 15 พรรษา มีการมองหาเจ้าสาวให้พระองค์ และแอนน์แห่งโบฮีเมียดูเป็นตัวเลือกที่สมเหตุสมผล เนื่องจากโบฮีเมียและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกมองว่าเป็นพันธมิตรที่มีประโยชน์ในการต่อสู้กับฝรั่งเศสในสงครามร้อยปีที่กำลังดำเนินอยู่ ทว่าการแต่งงานที่เป็นประโยชน์นี้ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ขุนนางและสมาชิกรัฐสภาเพราะแอนน์ไม่มีสินสอดติดตัว อาจารย์และเพื่อนสนิทของพระบิดาของริชาร์ด เซอร์ไซมอน เดอ เบอร์ลีย์ ถูกส่งไปเจรจาเรื่องสัญญาการแต่งงานและคุ้มกันว่าที่เจ้าสาววัย 15 พรรษามาอังกฤษ หลังจากที่แอนน์มาถึงโดเวอร์ ประเทศอังกฤษ คลื่นยักษ์ทำเรือที่พระองค์ใช้เดินทางมาแตก และมันถูกมองว่าเป็นลางร้าย คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวแต่งงานกับที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์เมื่อวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1382  มุฮัมมัด อุมัร
อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 มีรายงานว่าอุมัรได้เสียชีวิตแล้วเมื่อ พ.ศ. 2556 ด้วยวัณโรค รายงานดังกล่าวได้รับการยืนยันจากหน่วยข่าวกรองอัฟกานิสถานและกลุ่มฏอลิบานในวันต่อมา โดยตำแหน่งผู้นำฏอลิบานสืบทอดต่อโดยอัคตาร์ มันศูร ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ในค.ศ. 1348 ระหว่างที่ฝรั่งเศสกำลังลุกเป็นไฟด้วยสงคราม กาฬโรคก็ระบาดมาถึงฝรั่งเศส คร่าชีวิตผู้คนหลายล้าน ทำให้ประชากรฝรั่งเศสลดลงอย่างมาก ทำให้สงครามหยุดชะงัก จนโรคระบาดเริ่มคลี่คลายในค.ศ. 1358 องค์ชายเอ็ดวาร์ด (Edward, the Black Prince) พระโอรสของพระเจ้าเอ็ดวาร์ด บุกอังกฤษจากกาสโคนี ชนะฝรั่งเศสในการรบที่ปัวติแยร์ (Poitiers) จับพระเจ้าฌองแห่งฝรั่งเศสได้ ด้วยอำนาจของฝรั่งเศสที่อ่อนแอลง ทำให้ตามชนบทไม่มีขื่อแปโจรอาละวาด ทำให้ชาวบ้านก่อจลาจลกันมากมาย พระเจ้าเอ็ดวาร์ดเห็นโอกาสจึงทรงบุกอีกครั้ง แต่ถูกองค์รัชทายาทแห่งฝรั่งเศสต้านไว้ได้ จนทำสนธิสัญญาบรีติญญี ในค.ศ. 1360 อังกฤษได้อากีแตน บรีตตานีครึ่งนึง คาเลส์ เอลิเนอร์แห่งอังกฤษ เคาน์เตสแห่งเลสเตอร์
เอเลนอร์แห่งอังกฤษ (หรือ เอเลนอร์ แพลนทาเจเนต หรือ เอเลนอร์แห่งเลสเตอร์) (ค.ศ.1215 - 13 เมษายน ค.ศ.1275) เป็นลูกคนสุดท้องของพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษกับอิซาเบลลาแห่งอ็องกูแลม พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน
พระเจ้าเฟรนานโดที่ 2, พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งอารากอน หรือ พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 5 แห่งกัสติยา (สเปน: Fernando II de Aragón, อังกฤษ: Ferdinand II of Aragon; 10 มีนาคม พ.ศ. 1995 - 23 มกราคม พ.ศ. 2059) เป็นกษัตริย์แห่งอารากอน (พ.ศ. 2022 - พ.ศ. 2059), กษัตริย์แห่งซิชิลี (พ.ศ. 2011 - พ.ศ. 2059) กษัตริย์แห่งเนเปิลส์ (พ.ศ. 2047 - พ.ศ. 2059) กษัตริย์แห่งวาเลนเซีย ซาร์ดิเนีย เคานต์แห่งบาร์เซโลนา, กษัตริย์แห่งกัสติยา (พระสวามีในพระราชินีนาถแห่งกัสติยา) (พ.ศ. 2017 - พ.ศ. 2047) และหลังจากนั้นก็เป็นกษัตริย์อย่างแท้จริงแต่แท้จริงแล้วผู้ที่ได้เป็นกษัตริย์แห่งกัสติยาคือพระธิดาของพระองค์ เจ้าหญิงโจแอนนาผู้วิปลาส อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
ราวบ่ายอ่อนๆ ทางกองหลังก็คิดว่าเกือบถึงจุดหมายที่จะตั้งค่ายบนยอดเขา ก็เริ่มระส่ำระสายแบ่งแยกเป็นกลุ่มย่อยๆ บางกลุ่มก็เดินเลยยอดเขาไปแล้วแต่บางกลุ่มก็ยังพยายามเดินให้ถึงยอด ทหารตุรกีที่เฝ้าติดตามดูมาหลายวันเห็นได้ทีก็โจมตีผู้ที่ยังไม่ได้ข้ามยอดเขา ขณะที่ทหารฝรั่งเศสและนักแสวงบุญที่ถูกโจมตีโดยคาดไม่ถึงไม่มีทางหลบหนี ผู้ที่พยายามหนีก็ถูกสังหาร ผู้คน ม้า และสิ่งของก็ถูกโยนลงไปในหุบเหวเบื้องล่าง วิลเลียมแห่งไทร์กล่าวโทษว่าความหายนะที่เกิดขึ้นเป็นเพราะการที่ต้องลากสิ่งของต่างๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นของสตรีมาด้วยกับขบวน กีโยม อาปอลีแนร์
กีโยม อาปอลีแนร์ ( หรือ Wilhelm Albert Vladimir Apollinaris de Kostrowitzky; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1880 - 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918) เป็นผู้เรียกตัวเองว่า "เจ้าชายรัสเซีย" น่าจะเกิดในโรม เป็นบุตรชายของชาวโปลผู้เป็นนักผจญภัยและ (อาจจะ) เป็นขุนนางเชื้อสายสวิส-อิตาลี อาปอลีแนร์เป็นบรรณาธิการคอลัมน์วิจารณ์หนังสือ นักเขียนเรื่องโป๊ และกวีแนวทดลองผู้เข้าไปมีส่วนร่วมกับขบวนการวรรณกรรมบุกเบิกก้าวหน้าทุกแนวของฝรั่งเศสในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาเรียนหนังสือแบบไม่เป็นโล้เป็นพายในอิตาลีและที่ภาคใต้ของฝรั่งเศส เขาย้ายไปอยู่ปารีสเมื่ออายุ 20 เคยถูกกักตัวไว้หนึ่งอาทิตย์เพราะสงสัยว่าจะขโมยภาพโมนาลิซ่า เขาได้รับสัญชาติฝรั่งเศส ร่วมรบและบาดเจ็บจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1918 คราวที่โรคไข้หวัดสเปนระบาด หลังจากแต่งงานได้ไม่นานนัก เจ้าหญิงลูอิส ดัชเชสแห่งอาร์กายล์
ขณะทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงตามเสด็จครอบครัวไปยังพระตำหนักที่ประทับต่าง ๆ เมื่อเจ้าชายอัลเบิร์ต พระชนกสิ้นพระชนม์ในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2404 ราชสำนักอังกฤษอยู่ในช่วงโศกสลดอย่างยิ่ง ซึ่งเจ้าหญิงลูอิสไม่ได้ทรงรู้สึกดีเท่าใดนัก จักรพรรดิอักบัร
ญะลาล อุดดีน มุฮัมมัด อักบัร (; , 24 ตุลาคม พ.ศ. 2085 - 27 ตุลาคม พ.ศ. 2248) หรือที่รู้จักในชื่อ อักบัรมหาราช ("Akbar the Great") เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโมกุลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2099 ถึง พ.ศ. 2148 ด้วยการให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา พระองค์จึงถือเป็นกษัตริย์มุสลิมที่อยู่ในใจประชาชนอินเดียตลอดมา พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1230 การสิ้นพระชนม์ของพระองค์มีความสำคัญคือทำให้พระโอรสของพระองค์ พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา ที่ขณะนั้นเป็นกษัตริย์แห่งกัสติยาอยู่แล้วได้สิบทอดบัลลังก์เลออนต่อจากพระบิดา ซึ่งเป็นผลมาจากการเจรจาต่อรองของเบเรงเกลา พระมารดาของพระองค์ ที่โน้มน้าวให้พระธิดาเลี้ยงสละสิทธิ์ในบัลลังก์ เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้กับอำนาจในเลออนของตน พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 ทิ้งการสู้รบทางทหารในการยึดนครฆาเอนทันทีที่ทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา และเดินทางมาเลออนเพื่อรับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์ การราชาภิเษกครั้งดังกล่าวรวมราชอาณาจักรเลออนกับกัสติยาซึ่งต่อมาจะครองความเป็นใหญ่ในคาบสมุทรไอบีเรียเข้าด้วยกัน เซอร์ไซยิด อาหมัด ข่าน
อาหมัด ข่านยังให้ความสำคัญต่อการศึกษา เขาได้ตั้งวิทยาลัยสำหรับมุสลิมขึ้นเป็นครั้งแรกที่เมืองอะลีการ์ใน พ.ศ. 2418 และต่อมาวิทยาลัยนี้ได้ยกระดับเป็นมหาวิทยาลัยมุสลิมแห่งอะลีการ์ใน พ.ศ. 2464 ในด้านการเมือง อาหมัด ข่านไม่เห็นด้วยกับการให้อินเดียเป็นเอกราชเพราะเกรงว่าผู้นับถือศาสนาฮินดูที่เป็นคนส่วนใหญ่จะกดขี่มุสลิม จึงต้องการให้อังกฤษปกครองอินเดียต่อไป เขาได้จัดตั้งสมาคมรวมชาวอินเดียผู้รักชาติขึ้นใน พ.ศ. 2431 และเขายังเป็นเจ้าของทฤษฎีชนสองชาติคือชาวอินเดียที่นับถือศาสนาฮินดูและมุสลิมนั้น เป็นคนละชนชาติกัน อาหมัด ข่านถึงแก่อนิจกรรมใน 27 มีนาคม พ.ศ. 2430 แต่ความคิดของเขาก็ยังมีอิทธิพลต่อมา เช่น อังกฤษยอมจัดให้มีการเลือกตั้งตามเขตกลุ่มชนที่นับถือศาสนาต่างกัน และยังมีส่วนต่อแนวคิดในการแยกปากีสถานออกจากอินเดียในเวลาต่อมา มาร์กาเร็ต ทิวดอร์
สมเด็จพระพันปีหลวงมาร์กาเร็ตสิ้นพระชนม์ที่ปราสาทเม็ทเวน ในเพิร์ทเชอร์ วันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1541 เฮนรี เรย์ ตำแหน่งBerwick Pursuivant ได้รายงานว่า พระนางทรงเป็นอัมพาตในวันศุกร์และทรงสิ้นพระชนม์ในวันอังคารถัดมา เนื่องจากพระนางทรงเชื่อว่าพระนางจะทรงหายจากอาการประชวร พระนางจึงไม่ทรงทำพระราชพินัยกรรม พระนางทรงส่งจดหมายถึงพระเจ้าเจมส์ ซึ่งประทับอยู่ที่พระราชวังฟอล์กแลนด์ แต่พระองค์ก็เสด็จมาไม่ทันเวลา ขณะใกล้สิ้นพระชนม์พระนางประสงค์ให้บาทหลวงที่เข้ามาประกอบพิธีแสวงหาวิธีที่ทำให้พระมหากษัตริย์และเอิร์ลแห่งแองกัสปรองดองกันได้ พระนางทรงหวังว่าพระมหากษัตริย์จะทรงพระราชทานพระราชทรัพย์ของพระนางให้กับเลดีมาร์กาเร็ต ดักลาส ธิดาของพระนาง พระเจ้าเจมส์เสด็จมาถึงหลังจากที่พระนางสิ้นพระชนม์แล้ว และพระองค์ทรงมีพระบัญชาให้โอลิเวอร์ ซินแคลร์และจอห์น เทนเนนท์ จัดเก็บทรัพย์สินของพระนาง[18] พระศพของพระนางถูกฝังที่โบสถ์เซนต์จอห์นคณะคาร์ทูเซียนในเพิร์ท (โบสถ์ถูกทำลายในระหว่างการปฏิรูปศาสนาสกอตแลนด์ ค.ศ. 1559) เอเลนอร์แห่งออสเตรีย
เมื่อเอเลนอร์ยังทรงพระเยาว์ก็มีการพยายามจัดการเสกสมรสระหว่างพระองค์กับพระมหากษัตริย์ในราชอาณาจักรต่างๆ ที่รวมทั้งราชอาณาจักรอังกฤษ (พระเจ้าเฮนรีที่ 7 หรือ พระเจ้าเฮนรีที่ 8), หรือกับราชอาณาจักรฝรั่งเศส (พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 หรือ พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1) หรือกับพระมหากษัตริย์โปแลนด์ (พระเจ้าซิกิสมุนด์ที่ 1 แห่งโปแลนด์) แต่ก็ไม่เป็นที่ตกลงกันได้ ในที่สุดก็ทรงเสกสมรสกับพระเจ้ามานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกส หลังจากการเสนอการสมรสของพระเจ้ามานูเอลกับลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ล้มเหลวลง เอเลนอร์และพระเจ้ามานูเอลเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1518 มีพระราชโอรสธิดาด้วยกันสองพระองค์ มกุฎราชกุมารคาร์ลอสแห่งโปรตุเกส ผู้สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ และเจ้าหญิงมาเรีย เลดี้แห่งวิซู เอเลนอร์ทรงเป็นหม้ายเมื่อพระสวามีเสด็จสวรรคตด้วยโรคระบาดเมื่อวันที่13 ธันวาคม ค.ศ. 1521  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 1665 หมวดหมู่:คู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อังกฤษ หมวดหมู่:ราชินีแห่งฝรั่งเศส หมวดหมู่:ราชวงศ์แพลนแทเจเนต หมวดหมู่:ราชวงศ์กาเปเซียง หมวดหมู่:ราชวงศ์ปัวตีเย หมวดหมู่:ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่เป็นสตรี หมวดหมู่:ดยุกแห่งอากีแตน หมวดหมู่:บุคคลจากบอร์โด หมวดหมู่:บุคคลจากแคว้นอากีแตน อัตติลา
อัตติลา หรือที่ใช้อ้างอิงส่วนใหญ่ อัตติลาเดอะฮัน (English: Attila the Hun) (ค.ศ. 406 – ค.ศ. 453) เป็นจักรพรรดิชาวฮันผู้ครองจักรวรรดิฮัน (Hunnic Empire) ซึ่งประกอบไปด้วยกลุ่มชนเผ่าต่างๆทั้ง ฮัน ออสโตรกอท อลานส์ และเผ่าอนารยชนอื่นๆ ในดินแดนยุโรปกลางและยุโรปตะวันออก ระหว่าง ค.ศ. 434 จนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 453 ที่พระองค์ได้เสด็จสวรรคตลง ในรัชสมัยของพระองค์สามารถครอบครองดินแดนตั้งแต่ ประเทศเยอรมนีไปจนถึงแม่น้ำยูรัล และจากแม่น้ำดานูบไปจนถึงทะเลบอลติก กินพื้นที่มากกว่า 4 ล้านตารางกิโลเมตร[1] นับเป็นการครอบครองดินแดนที่มากที่สุดอาณาจักรหนึ่งในยุคมืด สมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์แห่งอิรัก
ในที่สุดสมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์ทรงจากพระเจ้าฆอซีไป เมื่อพระเจ้าฆอซีเสด็จสวรรคตจากอุบัติเหตุรถพระที่นั่งชนในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2482 นูรี อัสซะอีด นายกรัฐมนตรีซึ่งมีการสงสัยกันอย่างกว้างขวางว่ามีส่วนพัวพันในกรณีสวรรคตของพระเจ้าฆอซี ในพระราชพิธีฝังพระศพ ฝูงชนได้ตะโกนร้องว่า พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออนและกัสติยา
หลังการสิ้นพระชนม์ของอาแญ็ส กษัตริย์มีสัมพันธ์ชู้สาวกับฆิเมนา มุญโญซ ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกันสองคน คือปลายปี ค.ศ. 1079 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 อภิเษกสมรสกับกงส์ต็องส์แห่งบูร์กอญ ภรรยาม่ายของเคานต์อูกที่ 3 แห่งชาลง-ซูร์-โซน บุตรสาวของรอแบร์ผู้ชรา ดยุคแห่งบูร์กอญกับภรรยาคนแรก เอลี เดอ เซอมูร์-อ็อง-บรียอแน และเป็นพระนัดดาของพระเจ้าอูก กาแปแห่งฝรั่งเศส กงส์ต็องส์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1093 พระองค์ให้กำเนิดพระโอรสธิดาหกคนซึ่งมีเพียงคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ คือซาอีดะฮ์เป็นภรรยาของอะบู นัศร์ อัลฟัตห์ อัลมะอ์มูน ผู้ปกครองไตฟากอร์โดบา บุตรชายของอัลมุอ์ตะมิด อิบน์ อับบาด ผู้ปกครองไตฟาเซบิยา ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1091 กองทัพอัลโมราวิดปิดล้อมโจมตีนครกอร์โดบา สามีของซาอีดะฮ์ส่งภรรยาและลูก ๆ ไปอัลโมโดบาร์เดลริโอเพื่อความปลอดภัย ก่อนเสียชีวิตในวันที่ 26/27 มีนาคม หลังตกเป็นม่าย ซาอีดะฮ์ขอการคุ้มกันที่ราชสำนักของกษัตริย์แห่งเลออน เธอและลูก ๆ ของเธอเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ เธอได้รับการทำพิธีศีลล้างบาปในชื่อ อิซาเบล และกลายเป็นอนุภรรยาของกษัตริย์ และมีบุตรชายให้พระองค์หนึ่งคน คือในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1093 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 ทำสัญญาแต่งงานครั้งที่สามกับแบร์ตา ซึ่งสันนิษฐานกันว่าเป็นสมาชิกตระกูลซาวอย บุตรสาวของเคานต์อามาเดอุสที่ 2 แห่งซาวอย หลานสาวของแบร์ตาแห่งซาวอย พระมเหสีของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระองค์สิ้นพระชนม์ในช่วงระหว่างวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1099 ถึง 15 มกราคม ค.ศ. 1100 การแต่งงานครั้งนี้ไม่มีพระโอรสธิดา
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แต่งงานครั้งรองสุดท้ายกับอิซาเบล ซึ่งอาจเป็นพระธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส การแต่งงานครั้งนี้ให้กำเนิดพระธิดาสองคน คือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 อภิเษกสมรสกับพระมเหสีคนที่ห้า เบียทริซ ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นบุตรสาวของกีโยมที่ 8 ดยุคแห่งอากีแตนกับภรรยาคนที่สาม อีลเดอการ์ดแห่งบูร์กอญ การแต่งงานอาจเกิดขึ้นในเดือนแรกของปี ค.ศ. 1108 เมื่อตกเป็นม่าย พระองค์กลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอนและแต่งงานใหม่กับเอลีที่ 1 เคานต์แห่งแมน อาลิกซ์แห่งฝรั่งเศส เคาน์เตสแห่งบลัว
พระธิดาของกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสกับดัชเชสแห่งอากีแตน อาลิกซ์ถูกตั้งชื่อตามพระมาตุจฉา เปโตรนิลลาแห่งอากีแตน ที่ถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "อาลิกซ์" การประสูติของพระธิดาคนที่สองของเอเลนอร์กับหลุยส์แทนที่จะเป็นพระโอรสที่ทั้งคู่ต้องการอย่างมากเป็นหนึ่งในตะปูตัวสุดท้ายที่ตอกฝาโลงให้กับการแต่งงาน การแต่งงานของพระบิดามารดาของพระองค์ถูกประกาศเป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1152 ไม่ถึงหนึ่งปีหลังการประสูติของอาลิกซ์ พระองค์กับพระเชษฐภคินี มารี ถูกประกาศให้เป็นพระธิดาตามกฎหมาย และสิทธิ์ในการเลี้ยงดูทั้งคู่ตกเป็นของพระบิดา หลังจากนั้นไม่นานเอเลนอร์ออกจากราชสำนักฝรั่งเศสและแต่งงานกับเฮนรีที่ 2 ดยุคแห่งนอร์มองดี ที่ต่อมากลายเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร
เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2478 พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตรจาตุรนต์สิ้นพระชนม์ สภาผู้แทนราษฎรจึงได้แต่งตั้งให้นายพลเอก เจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน (อุ่ม อินทรโยธิน) เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์[12] และเมื่อเจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) ถึงแก่อสัญกรรม จึงมีการแต่งตั้งให้นายปรีดี พนมยงค์ เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แทน[13] หลังจากนั้น เมื่อเจ้าพระยาพิชเยนทรโยธิน (อุ่ม อินทรโยธิน) ถึงแก่อสัญกรรม รวมทั้ง พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่ง นายปรีดี พนมยงค์ จึงดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เพียงผู้เดียว[14] จนกระทั่งสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะเสด็จกลับสู่พระนคร[15] อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1173 เฮนรียุวกษัตริย์ หรือ เฮนรีเคานท์แห่งอองจู (พระราชโอรสองค์ที่สอง) ไม่ทรงพอใจที่พระราชบิดาไม่ยอมให้มีอำนาจใดใด และทรงได้รับการยุยงจากผู้เป็นศัตรูของพระเจ้าเฮนรีให้ก่อการปฏิวัติ เฮนรีทรงหลบหนีไปปารีส ที่ปารีสทรงได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส เฮนรีกลับมาอากีแตนอย่างลับๆ เพื่อมาชักชวนพระอนุชาอีกสองพระองค์ ริชาร์ดและเจฟฟรี ที่ยังประทับอยู่กับพระราชินีอาลีเยนอร์ให้เข้าร่วมด้วย[6] พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงส่งพระโอรสทั้งสององค์ไปฝรั่งเศสเพื่อให้ไปช่วยเฮนรีก่อการปฏิวัติต่อพระราชบิดา[7] เมื่อส่งพระโอรสไปแล้วพระราชินีอาลีเยนอร์ก็ยุยงให้ขุนนางทางใต้ให้ลุกขึ้นสนับสนุนพระโอรส[8] ระหว่างปลายเดือนมีนาคมถึงต้นเดือนพฤษภาคมพระราชินีอาลีเยนอร์ก็เดินทางจากปัวตีเยไปปารีสแต่ทรงถูกจับระหว่างทางและถูกส่งไปให้พระเจ้าเฮนรีที่รูออง พระเจ้าเฮนรีก็มิได้ทรงประกาศข่าวการจับอย่างเป็นทางการ ปีต่อมาก็ไม่เป็นที่ทราบว่าที่ประทับของพระราชินีอาลีเยนอร์อยู่ที่ใด เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1174 พระเจ้าเฮนรีก็เสด็จกลับอังกฤษจากบาร์เฟลอร์ทรงนำพระราชินีอาลีเยนอร์กลับไปด้วย เมื่อเรือถึงท่าที่เซาทแธมตันพระราชินีอาลีเยนอร์ก็ถูกนำตัวไปกักขังไม่ที่ปราสาทวินเชสเตอร์ก็ที่ปราสาทเซรัมที่เมืองซอลทบรี พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยา
เมื่ออัลฟอนโซเจ้าสมรภูมิ กษัตริย์แห่งนาวาร์และอารากอน สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาทในปี ค.ศ. 1134 พระองค์ทำพินัยกรรมให้อาณาจักรกลายเป็นภาคีทางทหาร ชนชั้นสูงของราชอาณาจักรทั้งสองไม่ยอมรับความคิดนี้ การ์ซิอา รามิเรซ เคานต์แห่งมอนซอนได้รับเลือกเป็นกษัตริย์แห่งนาวาร์ ขณะที่อัลฟอนโซอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์อารากอน แต่ขุนนางกลับเลือกผู้ท้าชิงอีกคน คือ รามิโรที่ 2 ซึ่งเป็นพระอนุชาของกษัตริย์ผู้ล่วงลับ อัลฟอนโซตอบโต้ด้วยการกลับมาอ้างสิทธิ์ในลาริโอฆา และ "พยายามผนวกดินแดนบริเวณซาราโกซาและตาราโซนา" อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
วันที่จะข้ามเขาแคดโมสพระเจ้าหลุยส์ทรงเลือกคุมกองหลังซึ่งเป็นกลุ่มของนักแสวงบุญผู้ไม่ถืออาวุธและกองเครื่องใช้ต่างๆ กองหน้าที่พระราชินีอาลีเยนอร์ร่วมเดินนำโดยเจฟฟรีแห่งแรนคองนายทหารจากแคว้นในการปกครองของอากีแตน ถึงแม้ว่าจะต้องควบคุมสิ่งของต่างแต่เจฟฟรีก็ขึ้นถึงยอดเขาแคดโมสสำเร็จ ซึ่งตามพระราชโองการแล้วเจฟฟรีก็ควรจะไปตั้งค่ายคอยรอกองหลังอยู่บนยอดเขา แต่เจฟฟรีตัดสินใจเดินทัพต่อเพื่อจะไปสมทบกับเคานท์แห่งมอเรียนพระปิตุลาของพระเจ้าหลุยส์ตรงบริเวณที่เป็นที่ราบสูงซึ่งเหมาะแก่การตั้งค่ายมากกว่า การขัดพระราชโองการเช่นนี้ดูเป็นเรื่องปกติของการเดินทัพครั้งนี้ เพราะพระเจ้าหลุยส์มิได้ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
พระเจ้าหลุยส์ทรงหลบหนีมาได้เพราะความไร้สมรรถภาพของพระองค์เนื่องด้วยความที่ไม่โปรดที่จะทรงเครื่องแบบกษัตริย์จึงทรงแต่เครื่องแบบทหารอย่างง่ายๆ เมื่อเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นจึงทรงหลบหนีมาได้โดยไม่เป็นที่สังเกต แอนเญ็สแห่งอากีแตน พระราชินีแห่งเลออนและกัสติยา
แอนเญ็ส หรือ อิเนส แห่ง อากีแตน หรือ ปัวตู เป็นพระราชินีแห่งเลออนและกัสติยาในคริสตศตวรรษที่ 11 จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออนและกัสติยา เยกาเจรีนามหาราชินี
วันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1762 เพียงแปดวันหลังจากการรัฐประหารและหกเดือนหลังจากขึ้นครองราชย์ จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 3 เสด็จสวรรคต ณ พระราชวังร็อบชา ด้วยน้ำมือของอะเล็กเซ ออร์ลอฟ (น้องชายของกริกอรี ออร์ลอฟ นายทหารคนโปรดของพระจักรพรรดินีนาถและผู้ร่วมก่อการรัฐประหาร) นักประวัติศาสตร์ไม่พบหลักฐานถึงการมีส่วนร่วมในการปลงพระชนม์ครั้งนี้ของพระนางเจ้าแคทเธอรีน นอกจากนี้ยังปรากฏว่ามีผู้อ้างสิทธิ์เหนือราชบัลลังก์อื่นด้วยนั่นคือ อดีตจักรพรรดิอีวานที่ 6 (ค.ศ. 1740 - 1764) ซึ่งถูกจองจำอยู่ ณ คุกชลึสเซลบูร์กกลางทะเลสาบลาโดกาตั้งแต่มีพระชนมายุ 6 พรรษา และเจ้าหญิงทาราคานอวา (ค.ศ. 1753 - 1775) อีวานที่ 6 ถูกปลงพระชนม์ระหว่างความพยายามในการปลดปล่อยพระองค์โดยฝ่ายกบฏต่อต้านพระนางเจ้าแคทเธอรีนซึ่งต่อมาประสบความล้มเหลว เป็นที่ปรากฏแน่ชัดว่าองค์พระจักรพรรดินีนาถทรงมีรับสั่งอย่างเข้มงวดให้ปลงพระชนม์พระบรมวงศ์องค์ใดก็ตามที่ตกเป็นเฉลยฝ่ายต่อต้านพระนาง ดังนั้นความบริสุทธิ์ของพระนางจากการปลงพระชนม์อิวานที่ 6 นี้จึงยังเป็นที่กังขา (อิวานที่ 6 ทรงเคยถูกมองว่าวิกลจริตเพราะถูกคุมขังอย่างโดดเดียวเป็นเวลาหลายปี หลายฝ่ายจึงเกรงว่าอาจไม่เหมาะที่จะขึ้นเป็นจักรพรรดิอีกครั้ง แม้จะสามารถให้ขึ้นเป็นเพียงแค่ประมุขโดยไร้ซึ่งพระราชอำนาจก็ตาม) พระเจ้าอเล็กซานเดอร์แห่งกรีซ
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์แห่งกรีซ (, "Aléxandros"; 1 สิงหาคม พ.ศ. 2436 – 25 ตุลาคม พ.ศ. 2463) เป็นพระมหากษัตริย์กรีซจาก 11 มิถุนายน พ.ศ. 2460 จนกระทั่งสวรรคตเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2463 อาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก
นับตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าปิปปินที่ 1 แห่งอากีแตนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 838 พระโอรสของพระองค์ได้รับการยอมรับจากเหล่าขุนนางอากีแตนให้เป็นพระเจ้าปิปปินที่ 2 แห่งอากีแตน แม้การสืบทอดต่อจะไม่ได้รับการยอมรับจากจักรพรรดิก็ตาม ชาร์ลผู้หัวล้านทำสงครามกับปิปปินที่ 2 ตั้งแต่เริ่มต้นรัชสมัยของพระองค์ใน ค.ศ. 840 และสนธิสัญญาแวร์เดิงได้ปฏิเสธการอ้างสิทธิ์และการยกอากีแตนให้เป็นของชาร์ล ดังนั้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 845 หลังความพ่ายแพ้ทางทหารหลายครั้ง ชาร์ลได้ลงนามในสนธิสัญญาเบอร์นัวต์-ซูร์-ลัวร์และยอมรับการปกครองของพระนัดดา ข้อตกลงนี้คงอยู่มาจนถึง 25 มีนาคม ค.ศ. 848 เมื่อบารอนอากีแตนยอมรับชาร์ลเป็นกษัตริย์ หลังจากนั้นกองทัพของชาร์ลกุมความได้เปรียบ และใน ค.ศ. 849 ก็สามารถรักษาอากีแตนเอาไว้ได้ ในเดือนพฤษภาคม ชาร์ลสวมมงกุฎให้ตนเองเป็น "กษัตริย์ของชาวแฟรงก์และชาวอากีแตน" ในเออร์ลียงส์ อาร์ชบิชอปเวนิโลแห่งซ็องส์เป็นผู้ประกอบพิธีในการราชาภิเษก ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่มีการเจิมน้ำมันหลวงในเวสต์ฟรังเกีย อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
อาลีเยนอร์แห่งอากีแตนทรงเป็นธิดาองค์โตของกีโยมที่ 10 ดยุกแห่งอากีแตน และดัชเชสเอเนอร์แห่งแชเทลเลโรลท์ ผู้เป็นธิดาของไอเมอริคที่ 1 ไวเคานท์แห่งแชเทลเลโรลท์และเคานเทสแดงเกอร์รูสผู้เป็นภรรยาน้อยของกีโยมที่ 9 ดยุกแห่งอากีแตนและพระอัยกีของพระราชินีอาลีเยนอร์ การเสกสมรสของพระบิดาและมารดาเป็นการจัดการโดยดยุกวิลเลียมที่ 9 พระราชินีอาลีเยนอร์ทรงได้รับการขนานพระนามตามพระมารดาเอเนอร์เป็น “Aliénor” จากภาษาละติน “alia Aenor” ซึ่งแปลว่า “อาลีเยนอร์อีกคนหนึ่ง” พระนามกลายมาเป็น “Eléanor” ในภาษาlangues d'oïl และ “Eleanor” ในภาษาอังกฤษ กษัตริย์อาเธอร์
หนึ่งในงานกวีนิพนธ์เวลส์ที่อ้างอิงถึงอาเธอร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด มาจากงานกวีนิพนธ์เกี่ยวกับความตายของวีรบุรุษ ชื่อ "Y Gododdin" แต่งขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 โดยกวีชื่อ Aneirin โคลงบทหนึ่งกล่าวยกย่องสดุดีนักรบผู้กล้าหาญที่สังหารศัตรูไปถึง 300 คน แม้จะมีหมายเหตุต่อท้ายว่า "เขามิใช่อาเธอร์" แต่ก็กล่าวว่าวีรกรรมของเขาในคราวนี้ยังไม่อาจเทียบกับขวัญกล้าของอาเธอร์ได้เลย "Y Gododdin" เริ่มเป็นที่รู้จักนับจากต้นฉบับงานเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ดังนั้นจึงไม่อาจตรวจสอบได้ว่าข้อความดังกล่าวนี้อยู่ในต้นฉบับดั้งเดิมหรืออยู่ในฉบับคัดลอกเรียบเรียงใหม่ แต่ในความเห็นของ จอห์น ค็อก เห็นว่าข้อความที่ระบุเวลาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 7 ขึ้นไปไม่อาจพิสูจน์ยืนยันได้ มีบทกวีหลายบทของ Taliesin กวีที่เชื่อว่ามีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 6 เอ่ยอ้างถึงอาเธอร์ไว้เช่นกัน แม้ว่าต้นฉบับบทกวีเหล่านั้นมีอายุอยู่ในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8-12 ในจำนวนนี้รวมถึง "Kadeir Teyrnon" (เก้าอี้ของเจ้าชาย) ซึ่งกล่าวอ้างถึง "อาเธอร์ผู้ได้รับพร", "Preiddeu Annwn" (ผู้ทำลาย Annwn) ซึ่งช่วยสนับสนุนข้อมูลส่วนที่อาเธอร์มีความเกี่ยวข้องกับโลกหลังความตาย และ "Marwnat vthyr pen[dragon]" (บทอาลัยแห่งยูเทอร์ เพน (ดรากอน)) ซึ่งอ้างถึงความกล้าหาญของอาเธอร์ และกล่าวเป็นนัยถึงความสัมพันธ์พ่อ-ลูกระหว่างอาเธอร์กับยูเทอร์ อันเกิดขึ้นก่อนงานเขียนของเจฟฟรีย์แห่งมอนมัท อัยมัน อัซเซาะวาฮิรี
อัยมัน มุฮัมมัด เราะบี อัซเซาะวาฮิรี (, ; เกิด 19 มิถุนายน พ.ศ. 2494) เป็นนักเทววิทยาอิสลามชาวอียิปต์ ซึ่งปัจจุบันเป็นผู้นำของกลุ่มก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์ ก่อนหน้านั้นเขาเคยเป็น "เอมีร์" (emir) คนที่สองและคนสุดท้ายของญิฮาดอิสลามอียิปต์ โดยสืบทอดตำแหน่งเอมีร์สืบต่อจากอับบัด อัล-ซูมาร์ เมื่อเขาถูกทางการอียิปต์ตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ภรรยาของอัซเซาะวาฮิรีและลูกสามคนจากทั้งหมดหกคนถูกสังหารในการโจมตีทางอากาศในอัฟกานิสถานโดยกองทัพสหรัฐเมื่อปลายปี พ.ศ. 2544 หลังเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544 จนถึงวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เขาได้รับการสันนิษฐานว่าเป็นหัวหน้าในนามของกลุ่มอัลกออิดะฮ์ภายหลังการเสียชีวิตของอุซามะฮ์ บิน ลาดิน ซึ่งรายงานดังกล่าวได้รับการยืนยันจากข้อมูลข่าวของกองบัญชาการใหญ่อัลกออิดะฮ์เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน หลังจากเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐเสนอเงินรางวัล 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐสำหรับข้อมูลที่จะนำไปสู่การจับกุมตัวอัซเซาะวาฮิรี อารากอร์น
ระหว่างปี 2957 - 2980 อารากอร์นเดินทางท่องเที่ยวไปทั่ว เขาได้ไปรับราชการอยู่กับ กษัตริย์เธงเกล แห่ง โรฮัน และสจ๊วตเอคเธลิออนที่สองแห่งกอนดอร์ เขาใช้ชื่อในระหว่างปลอมตัวนี้ว่า โธรองกิล (หมายถึง อินทรีแห่งดวงดาว) เขาเคยนำกองเรือเล็กๆ ไปปราบกบฏในอุมบาร์เมื่อปี 2980 ได้เผากองเรือคอร์แซร์ไปมากและสังหารผู้นำของคนเถื่อนพวกนั้น หลังจากชัยชนะในอุมบาร์ "โธรองกิล" ก็จากไป  เอเลเนอร์แห่งคาสตีล
ใน ค.ศ. 1252 พระเชษฐาของเอเลนอร์ พระเจ้าอัลฟองโซที่ 10 แห่งคาสตีล อ้างสิทธิ์ในดัชชีแกสโคนี, ในอากีแตน ที่เป็นของกษัตริย์แห่งอังกฤษนับตั้งแต่การอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเฮนรี่ที่ 2 ของพระมารดาของพระปัยกี (แม่ของทวด) ของเอเลนอร์ พระราชินีเอเลนอร์แห่งอากีแตน ในตอนนั้น แกสโคนีคือส่วนสุดท้ายที่ยังเหลือรอดอยู่ของจักรวรรดิอ็องฌูแว็งในฝรั่งเศส อนาริออน
เมื่อเซารอนหวนคืนมามิดเดิลเอิร์ธ ก็ยกทัพมาโจมตีกอนดอร์และยึดมินัสอิธิลไปได้ อิซิลดูร์หนีขึ้นเหนือไปขอความช่วยเหลือจากเอเลนดิล ขณะที่อนาริออนเป็นผู้สำเร็จราชการรักษาเมืองออสกิเลียธและอาณาจักรกอนดอร์ไว้ ทำให้เซารอนต้องถอยไปตั้งหลักอยู่หลังแนวขุนเขา จนกระทั่งทัพใหญ่ของเอเลนดิลยกมาถึง พวกเขาทั้งสามได้เข้าร่วมในกองทัพพันธมิตรครั้งสุดท้ายของเอลฟ์และมนุษย์ อนาริออนได้เข้ารบในสมรภูมิทุ่งดาร์กอลัด และสงครามการปิดล้อมบารัด-ดูร์ แต่แล้วก็เสียชีวิตในระหว่างการปิดล้อมครั้งนั้นในปีที่ 3340 ของยุคที่สอง  อาดอลฟ์ ตีแยร์
มารี โฌแซ็ฟ หลุยส์ อาดอลฟ์ ตีแยร์ (, 16 เมษายน พ.ศ. 2340 - 3 กันยายน พ.ศ. 2420) เป็นนักการเมืองและนักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งและเป็นนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสคนที่ 17 และ 20 ภายใต้การปกครองของพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส เป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2414 เมื่อมีอายุได้ 74 ปี และสิ้นสุดเมื่อปี พ.ศ. 2416 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2420 รวมอายุได้ 80 ปี เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งกัสติยา
แม้เอเลนอร์จะกลายเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้พระโอรส เอนริเก เมื่อพระสวามีสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1214 เอนริเกพระชนมายุเพียง 10 พรรษา เอเลนอร์โทมนัสจนพระธิดา เบเรงเกลา ต้องเป็นคนจัดการเรื่องพิธีฝังศพของพระเจ้าอัลฟอนโซ เอเลนอร์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1214 หลังพระเจ้าอัลฟอนโซสิ้นพระชนม์ไม่ถึงเดือน ทิ้งให้เบเรงเกลาเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้พระอนุชา เอนริเกสิ้นพระชนม์ตอนพระชนมายุ 13 พรรษาจากกระเบื้องหลังคาที่ตกลงมา อาเลกซานดาร์ คาราจอร์เจวิช
มกุฎราชกุมารมีพระราชดำรัสในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ว่าในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2550 มกุฎราชกุมารอเล็กซานเดอร์ทรงประกาศแผนการอัญเชิญพระบรมศพของพระราชบิดาคือสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวียกลับสู่มาตภูมิคือเซอร์เบียและฝังพระบรมศพที่สุสานหลวงพระราชวงศ์โอเปนัก ที่ซึ่งพระราชวงศ์คาราจอร์เจวิชทุกพระองค์ได้ฝังที่นี้ และพระองค์ยังทรงปรารถนาให้อัญเชิญพระบรมศพของพระราชอัยยิกาคือมาเรียแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งยูโกสลาเวียมาผังเคียงข้างพระราชอัยกาคือสมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวีย ประวัติศาสตร์แอลเบเนีย
เมื่ออำนาจจักรวรรดิไบแซนไทน์เสื่อมลง ชาวเซิร์บเข้ามาปกครองแอลเบเนีย เกิดการรบพุ่งแย่งชิงอำนาจกันเอง ชาวเซิร์บกลุ่มหนึ่งขอให้ชาวเติร์กมาช่วยฝ่ายตน ชาวเติร์กจึงถือโอกาสนั้นเข้ายึดครองแอลเบเนียใน พ.ศ. 1973 แอลเบเนียสามารถขับไล่ชาวเติร์กออกไปได้ในช่วงสั้นๆ ระหว่าง พ.ศ. 1987 - 2021 ภายใต้การนำของเกออร์กี คาสตรีออกี สกินเดอร์เบก แต่เมื่อสกินเดอร์เบกสิ้นพระชนม์ แอลเบเนียตกอยู่ใต้การปกครองชองชาวเติร์กอีกจนถึงยุคจักรวรรดิออตโตมัน แอลเบเนียเป็นอิสระจากการปกครองของจักรวรรดิออตโตมันเมื่อ พ.ศ. 2455 เนเฟอร์ติติ
อักษรจารึกชิ้นหนึ่งระบุว่าราววันที่ 21 พฤศจิกายน ในปีที่ 12 ของการครองราชย์ (1338 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการกล่าวถึงเมเคตาเตน พระธิดาเป็นครั้งสุดท้าย จึงเชื่อกันว่านางอาจจะสิ้นพระชนม์ไม่นานหลังจากนั้น รูปสลักนูนต่ำในสุสานของอาเคนาเตนในสุสานกษัตริย์แห่งอามาร์นามีรูปงานศพของนาง อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
ถึงแม้ว่าชีวิตการสมรสระหว่างพระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าเฮนรีเป็นชีวิตสมรสที่รุนแรงเต็มไปด้วยการต่อปากต่อคำ และแม้ว่าจะมีพระสนมและทรงสั่งกักขังพระราชินีอาลีเยนอร์อยู่เป็นระยะเวลานาน แต่พระราชินีอาลีเยนอร์ก็ยังทรงกล่าวไว้ครั้งหนึ่งว่า ชีวิตแต่งงานระหว่างพระองค์กับพระเจ้าเฮนรีเป็นชีวิตที่มีความสุขกว่าชีวิตแต่งงานของพระองค์กับพระเจ้าหลุยส์ พระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าเฮนรีทรงมีความรักและนับถือซึ่งกันและกัน และทรงพยายามช่วยกันสมานสามัคคีครอบครัวเข้าด้วยกัน เอลินอร์แห่งพรอว็องส์
พระนางเอลินอร์ดูเหมือนจะอุทิศพระองค์ให้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดพระราชโอรสองค์โต เมื่อประชวรหนักในปี ค.ศ. 1246 พระองค์ก็ทรงอยู่เฝ้าที่แอบบีบิวลีถึงสามอาทิตย์ซึ่งเป็นเวลานานกว่าที่ทางอารามอนุญาตให้บุคคลภายนอกพำนัก พระองค์ทรงเป็นผู้มีส่วนทำให้พระสวามีพระราชทานดัชชีแกสโคนีให้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด แคเธอรินพระราชธิดาองค์สุดท้องดูเหมือนจะเป็นพระโรคที่ทำให้พระกรรณหนวก เมื่อสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 3 พรรษาทั้งพระนางเอลินอร์และพระเจ้าเฮนรีก็ทรงพระโทมนัสต่อการสูญเสียเป็นอันมาก อาร์นอร์
กษัตริย์แห่งอาร์นอร์องค์ที่สอง คือ อิซิลดูร์ (พระองค์เป็นกษัตริย์แห่งกอนดอร์เช่นกัน) ถูกสังหารโดย ออร์ค ซึ่งซุ่มโจมตีกองกำลังของพระองค์ในเหตุการณ์วิบัติแห่ง ทุ่งแกลดเดน โอรสองค์ใหญ่สามองค์ของอิซิลดูร์ หนึ่งในนั้นคือ เอเลนดูร์ ผู้ที่สามารถเป็นผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งพวกดูเนไดน์ผู้ลี้ภัย ได้ถูกสังหารพร้อมกับพระองค์ คงเหลือเพียงโอรสองค์ที่สี่ที่เยาว์วัยที่สุด คือ วาลันดิล รอดชีวิต เนื่องจากเวลานั้นอยู่ในอารักขาของเอลรอนด์ในริเวนเดลล์ ต่อมาวาลันดิลจึงได้กลายเป็นกษัตริย์แห่งอาร์นอร์ พระเจ้าอัลฟอนโซมหาราช
พระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซ ได้แก่ การ์เซีย, ออร์ดอญโญ, กอนซาโล, ฟรูเอลา และรามีโร ได้สบคบคิดกันต่อต้านกระองค์ โดยมีพระสสุระของการ์เซียเป็นผู้ยุยง พระเจ้าอัลฟอนโซจับการ์เซียจำคุกแต่เหล่าพระโอรสของพระองค์สามารถถอดพระองค์ออกจากตำแหน่งได้ ทรงหนีไปบูร์โกส แต่ก็กลับมาโน้มน้าวการ์เซียให้ไปสู้รบกับชาวมัวร์ร่วมกับพระองค์ ในปี ค.ศ. 910 พระเจ้าอัลฟอนโซสิ้นพระชนม์ในซาโมราด้วยสาเหตุทางธรรมชาติ ทรงครองราชย์เป็นเวลา 44 ปี หลังการสิ้นพระชนม์ราชอาณาจักรของพระองค์ถูกแบ่งออก การ์เซีย พระโอรสคนโตกลายเป็นกษัตริย์แห่งเลออน ออร์ดอญโญ พระโอรสคนที่สองขึ้นครองราชย์ในกาลิเซีย ขณะที่ฟรูเอลาได้รับอัสตูเรียสที่มีโอบิเอโดเป็นเมืองหลวง ดินแดนทั้งหมดกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้งหลังพระเจ้าการ์เซียสิ้นพระชนม์โดยไร้ซึ่งพระโอรสธิดา เลออนจึงตกเป็นของพระเจ้าออร์ดอญโญ เมื่อพระเจ้าออร์ดอญโญสิ้นพระชนม์ ดินแดนทั้งหมดกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้การปกครองของพระเจ้าฟรูเอลา ทว่าการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าฟรูเอลาในปีต่อมาได้เริ่มต้นการต่อสู้ห่ำหั่นกันเองอันนำไปสู่ความไร้เสถียรภาพในการสืบทอดบัลลังก์ที่ดำเนินอยู่เป็นเวลาหนึ่งปี พระเจ้าโคลทาร์ที่ 1
พระชายาของโคลธาร์ อินกุนด์ เรียกร้องให้พระสวามีของตนหาสามีที่คู่ควรให้กับพระขนิษฐา อาเรกุนด์ เมื่อหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ โคลธาร์จึงรับอาเรกุนด์เป็นหนึ่งในพระชายาของพระองค์เองในปี ค.ศ. 533-538 พระองค์ยังคงเป็นพระชายาจนกระทั่งพระเชษฐภคินี อินกุนด์ สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 546 หลังจากนั้นพระองค์ก็หล่นจากการเป็นที่โปรดปรานของโคลธาร์ โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี
เจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ภายในอพาร์ตเม้นต์ของพระองค์ โดยไม่เปิดเผยข้อมูลการสิ้นพระชนม์ พระอนุชาของเจ้าหญิงโซรยาคือบิจานได้เศร้าโศกเสียใจ ซึ่งต่อมาบิจานได้เสียชีวิตลงหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหญิงเพียงสัปดาห์เดียวในปารีส โดยก่อนบิจานเสียชีวิต เขาได้รำพึงรำพันว่า อาสนวิหารอาเคิน
เมื่อพระเจ้าชาร์เลอมาญสวรรคต เมื่อปี ค.ศ. 814 (พ.ศ. 1357) ร่างของพระองค์ก็ถูกฝังไว้ในว้อลท์ (vault) ที่ อาสนวิหารอาเคิน พอถึงปี 1000 พระเจ้าอ็อตโตที่สาม (Otto III) ก็เปิดที่ฝังพระศพพระเจ้าชาร์เลอมาญ ข้าราชสำนักอ็อตโตแห่งโลเมลโล (Otto of Lomello) ผู้ติดตามพระเจ้าอ็อตโตเข้าไป บันทึกไว้ว่าเมื่อเปิดที่ฝังเข้าไปแทนที่จะเห็นพระเจ้าชาร์เลอมาญนอนอยู่ กลับเห็นพระองค์ใส่มงกุฎถือคทานั่งอยู่ภายใต้ซุ้มหิน (canopy) เล็บยาวทะลุถุงมือ ร่างกายไม่เน่าเปื่อยนอกจากตรงปลายพระนาสิก พระเจ้าอ็อตโตจึงทรงเสริมให้ด้วยทอง แล้วก็ปิดหลุมหลังจากที่ถอนพระทนต์มาหนึ่งซี่ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
วิลเลียม เคานท์แห่งปัวตีเย (ค.ศ. 1153-ค.ศ. 1156) เฮนรียุวกษัตริย์ หรือ เฮนรีเคานท์แห่งอองจู (Henry the Young King) (ค.ศ. 1155-ค.ศ. 1183) สมรสกับ มาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส เคานท์เทสแห่งอองจู มาทิลดาแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งแซ็กโซนี (ค.ศ. 1156-ค.ศ. 1189) สมรสกับ ไฮน์ริช ดยุกแห่งแซ็กโซนี สมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1157-ค.ศ. 1199) พระมหากษัตริย์อังกฤษ เสกสมรสกับ เบเร็นเจเรียแห่งนาวาร์ เจฟฟรีที่ 2 ดยุกแห่งบริตานี (ค.ศ. 1158-ค.ศ. 1186) สมรสกับ คอนแสตนซ ดัชเชสแห่งบริตานี เอเลนอร์แห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งคาสตีล (ค.ศ. 1162-ค.ศ. 1214) สมรสกับ สมเด็จพระเจ้าอัลฟองโซที่ 8 แห่งคาสตีล โจนแห่งอังกฤษ พระราชินีแห่งซิซิลี (ค.ศ. 1165-ค.ศ. 1199) สมรสกับ สมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งซิซิลี และต่อมา เรย์มอนด์ที่ 4 เคานท์แห่งทูลูส สมเด็จพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1166-ค.ศ. 1216) พระมหากษัตริย์อังกฤษ เสกสมรสกับ อิสซาเบลแห่งกลอสเตอร์ และต่อมา อิสซาเบลลาแห่งอองจูเล็ม สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
เจ้าชายหลุยส์เสด็จไปถึงบอร์โดซ์เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พอวันรุ่งขึ้นก็ทรงพบกับเจฟฟรีย์แห่งโลรูซ์บาทหลวงแห่งบอร์โดซ์ผู้ดูแลอาลีเยนอร์และเพโทรนิลลา เจ้าชายหลุยส์และอาลีเยนอร์ทรงเสกสมรสกันที่มหาวิหารแซ็ง-อองเดรแห่งบอร์โดเป็นพิธีใหญ่โตมีผู้เข้าร่วมพิธีราวพันคน แต่ในเรื่องดินแดนมีข้อแม้ว่าดินแดนอากีแตนเป็นอิสระจากฝรั่งเศส และจะรวมกับฝรั่งเศสก็ต่อเมื่ออาลีเยนอร์มีพระโอรส พระโอรสองค์โตที่เกิดกับอาลีเยนอร์จึงจะได้ดำรงพระอิสริยศเป็นทั้งพระเจ้าแผ่นดินของฝรั่งเศสและดยุกแห่งอากีแตน ฉะนั้นดินแดนของอาลีเยนอร์จะไม่ได้รับการผนวกกับฝรั่งเศสจนรุ่นพระโอรสถ้าทรงมี ของขวัญที่อาลีเยนอร์ถวายเจ้าชายหลุยส์ในวันเสกสมรสเป็นแจกันทำจากควอตซ์ (rock crystal vase) ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ เจ้าชายปีแยร์ ดยุกแห่งวาเลนตินัว
โดยชีวิตเษกสมรสของทั้ 2 ไม่ได้มีความสุขเลย โดยพระองค์ได้ไปพบรักใหม่กับพยาบาลชาวอิตาลี ทั้ง 2 ทรงหย่าเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 ซึ่งบางแห่งเล่ากันว่า เป็นเพราะพระราชประสงค์ของเจ้าชายหลุยส์ที่ 2 ที่ทรงมีข้อแม้ว่าหากทรงหย่า ก็จะไม่ปลดออกจากพระอิสริยยศ เจ้าชายปีแยร์จึงทรงยอม
พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 โดยพระโรคมะเร็ง ในโรงพยาบาลกลางกรุงปารีส สิริพระชันษา 69 ชันษา โดยนิตยาสารของฝรั่งเศสได้เผยแพร้ข่าวพระศพของเจ้าชายว่า ในงานพระศพของพระองค์นั้นได้รับการถวายพระเกียรติอย่างมาก และตามประเพณีอย่างถูกต้องและสง่างาม พระเจ้าเอ็ดมันด์ที่ 2 แห่งอังกฤษ
เอเธลสตานเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1014 เอ็ดมันด์จึงกลายเป็นรัชทายาท การแก่งแย่งอำนาจระหว่างเอ็ดมันด์กับพระราชบิดาก็เริ่มเกิดขึ้น ในปี ค.ศ. 1015 พระเจ้าเอเธลเรดทรงสังหารซิกเฟิร์ธ (Sigeferth) และ มอร์คาร์ (Morcar) พันธมิตรสองคนของเอ็ดมันด์ เอ็ดมันด์จึงไปเอาตัวอีดิธแห่งอีสแองเกลียภรรยาหม้ายของซิกเฟิร์ธออกจากสำนักชีที่ถูกกักขังอยู่มาเสกสมรสด้วยเพื่อเป็นการประท้วงพระราชบิดา ระหว่างนี้ สมเด็จพระเจ้าคานูทมหาราชก็มาโจมตีอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1016 เอ็ดมันด์ร่วมกับ อูห์เรดผู้เก่งกล้า เอิร์ลแห่งนอร์ทธัมเบรีย (Uhtred the Bold, Earl of [[Northumbria) ก็ร่วมกันปฏิวัติ แต่อูห์เรดละทิ้งเอ็ดมันด์ไปเข้าข้างพระเจ้าคานูท เอ็ดมันด์จึงคืนดีกับพระราชบิดา จักรพรรดิอเล็กซานเดอร์แห่งไบแซนไทน์
อเล็กซานเดอร์ทรงได้รับการสวมมงกุฎให้เป็นพระจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาราวปี ค.ศ. 879 หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเชษฐาจักรพรรดิลีโอเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 912 แล้วอเล็กซานเดอร์ก็เป็นพระจักรพรรดิอาวุโสเคียงข้างพระราชโอรสของลีโอ--จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 7 พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิไบแซนไทน์พระองค์แรกที่ใช้คำว่า “autocrator” (αὑτοκράτωρ πιστὸς εὑσεβὴς βασιλεὺς) บนเหรียญเพื่อเป็นการฉลองการเป็นอิสระจากการเป็นพระจักรพรรดิร่วมมาถึง 33 ปี หลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงปลดที่ปรึกษาและผู้ที่ได้รับแต่งตั้งของจักรพรรดิลีโอจนแทบหมดสิ้นรวมทั้งผู้บังคับบัญชากองทัพเรือและพระสังฆราช และพระราชมารดาของคอนสแตนตินที่ 7 ผู้ทรงส่งไปไว้ในสำนักชี และทรงหันไปแต่งตั้งให้นิโคลัส มิสติคอสให้กลับมาเป็นสังฆราชอีกครั้งหลังจากที่ถูกปลดโดยลีโอเพราะไม่เห็นด้วยกับการเสกสมรสครั้งที่สี่ของพระองค์ ระหว่างรัชสมัยอันสั้นของพระองค์อเล็กซานเดอร์ก็ถูกโจมตีโดยกองทัพของอัล-มุคตาดีร์ (Al-Muqtadir) แห่งจักรวรรดิกาหลิปอับบาซียะฮ์จากตะวันออก และทรงริเริ่มสงครามกับจักรพรรดิซิเมียนที่ 1 แห่งบัลแกเรียโดยไม่ทรงส่งบรรณาการไปถวายเมื่อซิเมียนขึ้นครองราชย์ อเล็กซานเดอร์เสด็จสวรรคตหลังจากการเล่นโปโลจากความเหน็ดเหนื่อยเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 913 ตามที่อ้างกันว่าสมตามคำทำนายของพระเชษฐาที่ว่าจะทรงครองราชย์ได้เพียง 13 เดือนเท่านั้น พระยาอภัยรณฤทธิ์ (จอมถวิล อมาตยกุล)
พระยาอภัยรณฤทธิ์ (จอมถวิล อมาตยกุล) ป่วยเป็นโรคหืดเรื้อรัง และได้ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2454 สิริอายุได้ 57 ปี ได้รับพระราชทานโกศโถรองศพเป็นเกียรติยศ โดยพระบาทสมเด็จพระมงกูฏเกล้าเจ้าอยู่หัว พร้อมด้วย สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯเสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานเพลิงด้วยพระองค์เอง ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิสรยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส อาเลกซิส อาร์เกวโย
อาร์เกวโยป้องกันตำแหน่งครั้งสุดท้ายในรุ่นไลต์เวต เมื่อชนะน็อกยก 5 ต่อแอนดี แกนิกัน เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 และข้ามขึ้นไปชิงแชมป์โลกรุ่นที่ 4 ในรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวต สมาคมมวยโลก กับแอรอน ไพรเออร์ นักมวยอันตรายชาวอเมริกัน ผู้ยังไม่เคยแพ้ใครในขณะนั้น สงครามร้อยปี
ในค.ศ. 1348 ระหว่างที่ฝรั่งเศสกำลังลุกเป็นไฟด้วยสงคราม กาฬโรคก็ระบาดมาถึงฝรั่งเศสคร่าชีวิตผู้คนไปเป็นจำนวนมาก เจ้าชายดำพระโอรสของพระเจ้าเอ็ดวาร์ด บุกอังกฤษจากกาสโคนี ชนะฝรั่งเศสในศึกปัวติเยร์ (Poitiers) จับพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศสได้ ด้วยอำนาจของฝรั่งเศสที่อ่อนแอลง ทำให้ตามชนบทไม่มีขื่อแปโจรอาละวาด ทำให้ชาวบ้านก่อจลาจลกันมากมาย พระเจ้าเอ็ดวาร์ดเห็นโอกาสจึงทรงบุกอีกครั้ง แต่ถูกองค์รัชทายาทแห่งฝรั่งเศสต้านไว้ได้ จนทำสนธิสัญญาบรีติญญี (Bretigny) ในค.ศ. 1360 อังกฤษได้อากีแตน บรีตตานีครึ่งนึง และเมืองท่าคาเลส์ สมเด็จพระราชินีอาลียาแห่งจอร์แดน
หลังการครองคู่กับพระราชาธิบดีฮุสเซนได้ไม่นาน ในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1977 พระองค์ก็เสด็จสวรรคตจากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์พระที่นั่งตก สิริรวมพระชนมายุได้ 28 พรรษา พระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษ
ในปีค.ศ.937 คอนสแตนตินที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์ร่วมมือกับเอียวแกนแห่งสแตรธไคลด์และโอลาฟ กรุธฟริธสัน กษัตริย์แห่งดับลินรุกรานอังกฤษ กษัตริย์เดินทัพขึ้นเหนือเพื่อประจันหน้ากับพวกเขา ได้รับชัยชนะอันเรืองรองที่สมรภูมิแห่งบรูนันเบอร์ในปีค.ศ.937 เหนือการรุกรานร่วมของกองกำลังชาวไวกิ้งและชาวสก็อตแลนด์ จดหมายเหตุของอัลสเตอร์บันทึกเรื่องสมรภูมิไว้ว่า"'สมรภูมิครั้งใหญ่ ที่น่าเศร้าและน่าหวาดกลัวคือการสู้รบอย่างไร้ความปราณี ที่สังหารชาวนอร์ธจำนวนนับพันๆ และอีกฝั่ง ชาวแซ็กซันก็ถูกสังหาร แต่เอเธลสตาน กษัตริย์ของแซ็กซัน ได้ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ไปครอง"'บรูนันเบอร์ถูกเข้าใจว่าเป็นหนึ่งในสมรภูมิที่นองเลือดที่สุดของยุค กษัตริย์ห้าพระองค์กับเอิร์ลเจ็ดคนสูญเสียชีวิตไปกับการถูกสังหารโหด พระญาติของกษัตริย์ อัลฟริกกับเอเธลวินและบิชอปแซ็กซันที่มีชื่อเสียงก็ถูกสังหารโหดเช่นกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมรภูมิยังไม่ทราบแน่ชัด แต่ตามที่แหล่งข้อมูลบางแห่งบอกมา ชาวเวสเซ็กซ์ใช้ทหารม้าจัดการกับศัตรู ขัดกับความเชื่อยอดนิยมที่ว่าชาวอังกฤษช่วงต้นต่อสู้บนพื้นราบ ทหารม้าในกองกำลังแซ็กซันเป็นไปได้สูงว่าเป็นทหารรับจ้าง ตัวพงศาวดารแองโกลแซ็กซันเองไม่ได้พูดถึงการใช้ทหารม้าและเชื่อกันว่าคำพูดที่ว่าชาวแซ็กซันใช้ทหารม้าเกิดจากการแปลความ "eorodcistum" ของแองโกลแซ็กซันที่ผิดพลาด ซึ่งหมายความว่ากองทหารไม่ใช่ทหารม้า คอนสแตนตินแห่งสก็อตแลนด์หนีไปจากสมรภูมิหลังจากลูกชายของพระองค์ถูกสังหารในการต่อสู้ เจ้าหญิงอลิซ เคาน์เตสแห่งแอธโลน
ลอร์ดแอธโลนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2500 ณ พระราชวังเคนซิงตัน กรุงลอนดอน ส่วนเจ้าหญิงอลิซก็ทรงดำรงพระชนม์ชีพอยู่จนถึงวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2524 และสิ้นพระชนม์ลงเมื่อพระชนมายุ 97 พรรษา 10 เดือน 9 วัน ทำให้ทรงเป็นเจ้าหญิงอังกฤษจากเชื้อพระวงศ์ที่มีพระชนม์ชีพยาวนานที่สุดและพระราชนัดดาที่มีพระชนม์ชีพยืนยาวที่สุดของสมเด็จพระราชีนีนาถวิกตอเรีย แต่กระนั้น สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระบรมราชชนนีทรงเป็นสมาชิกของพระราชวงศ์อังกฤษจากการอภิเษกสมรสที่มีพระชนม์ชีพยืนยาวที่สุดจนกระทั่งเจ้าฟ้าหญิงอลิซ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ ทรงทำลายสถิตินี้ลงในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 โดยทรงดำรงพระชนม์ชีพยาวนานกว่า 100 พรรษา  อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
สมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 3ไม่ทรงยอมให้สองพระองค์ทรงหย่ากันอย่างที่พระราชินีอาลีเยนอร์หวัง นอกจากนั้นยังทรงพยายามให้สองพระองค์คืนดีกันอีกด้วย ทรงเน้นความถูกต้องตามกฎหมายของการเสกสมรสและทรงย้ำว่าการเสกสมรสเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้เป็นโมฆะไม่ได้ไม่ว่าด้วยข้ออ้างใดใด ในที่สุดก็ทรงจัดการให้พระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าหลุยส์บรรทมบนพระแท่นเดียวกันที่พระสันตะปาปาทรงเตรียมให้ด้วยพระองค์เอง พระราชินีอาลีเยนอร์และพระเจ้าหลุยส์จึงมีพระราชธิดาองค์ที่สองอลิกซ์แห่งฝรั่งเศส เคานเทสแห่งบลัวส์ (Alix of France, Countess of Blois) แต่การมีพระราชธิดาก็มิได้ช่วยให้สถานะการณ์ระหว่างสองพระองค์ดีขึ้นแต่อย่างใด เจ้าพระยาวิชเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน)
เมื่อพระเพทราชากุมอำนาจการสำเร็จราชการแผ่นดินแล้ว ก็จับกุมเจ้าพระยาวิชเยนทร์และผู้ติดตามรวมถึงราชนิกุลองค์ต่าง ๆ และนำไปประหารชีวิตในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2231 ในวัยเพียง 40 ปี เมื่อสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงทราบถึงเหตุดังกล่าว พระองค์ทรงกริ้วมาก แต่ไม่มีพระวรกายแข็งแรงเพียงพอที่จะทำการใด ๆ และเสด็จสวรรคตในอีกไม่กี่วันต่อมา บรรดาขุนนางได้อัญเชิญ พระเพทราชา ขึ้นครองราชย์โดยการปราบดาภิเษก ทรงพระนามว่า สมเด็จพระมหาบุรุษวิสุทธิเดชอุดม หรือ สมเด็จพระเพทราชา และปกครองโดยมีนโยบายต่อต้านชาวต่างชาติ ส่งผลให้เกิดการขับไล่ชาวต่างชาติแทบทั้งหมดออกจากราชอาณาจักรกรุงศรีอยุธยา การตีความกันไปต่าง ๆ นานาถึงเหตุจูงใจที่ทำให้สมเด็จพระเพทราชาสั่งจับกุมและประหารชีวิตเจ้าพระยาวิชเยนทร์เป็นผลให้จุดยืนของกรีกในประวัติศาสตร์ไทยเป็นเรื่องที่ยังหาข้อสรุปมิได้ นักประวัติศาสตร์ที่เห็นด้วยกับการกระทำของพระองค์มองเจ้าพระยาวิชเยนทร์ว่าเป็นชาวต่างชาติที่ฉวยโอกาสมาใช้อิทธิพลเข้าควบคุมราชอาณาจักรในนามของผลประโยชน์จากชาติตะวันตก แต่นักประวัติศาสตร์อีกกลุ่มหนึ่งมองว่าเจ้าพระยาวิชเยนทร์เป็นแพะรับบาป เป็นช่องว่างให้สมเด็จพระเพทราชาสามารถเข้ายึดอำนาจจากองค์รัชทายาทได้โดยนำเอาความริษยาและความระแวงที่มีต่อเจ้าพระยาวิชเยนทร์มาเป็นมูลเหตุสนับสนุน ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
จนในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 อำนาจของกษัตริย์ฝรั่งเศสจึงเริ่มจะแผ่ขยาย เพราะบรรดาขุนนางต่างใช้กำลังไปมากในสงครามครูเสด ทำให้เริ่มจะอ่อนแอ พระเจ้าหลุยส์ที่6 ทรงปราบปรามบารอนโจร (Robber Barons) ที่คอยปล้มสะดมเรือต่างๆและมีอำนาจในปารีส ทรงทุบทำลายปราสาทของบารอนพวกนี้ และทรงดำเนินนโยบายที่แข็งกร้าวกับพวกขุนนาง ขุนนางคนใดไม่เชื่อฟังจะถูกยึดที่ดินหรือส่งกำลังไปปราบปราม 
ในค.ศ. 1137 พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 ทรงอภิเษกสมรสกับเอเลเนอร์แห่งอากีแตน (Eleanor of Aquitaine) บุตรสาวของดยุคแห่งอากีแตนอันกว้างใหญ่ ทำให้ฝรั่งเศสมีสิทธิจะยึดแคว้นใหญ่นี้ได้ ในค.ศ. 1154 เฮนรี พลันตาจาเนต (Henry Plantaganet) ดยุคแห่งอังชู ได้เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ พระเจ้าหลุยส์ทรงเข้าร่วมสงครามครูเสดครั้งที่ 2ทำให้ทรงมีความขัดแย้งกับราชินีเอเลเนอร์ ทำให้มีการหย่าขาดจากกันในค.ศ. 1152 เอเลเนอร์แห่งอากีแตนต่อมาอภิเษกกับเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ ประจวบเหมาะกับที่ดยุคแห่งอากีแตนสิ้นชีวิต ทำให้อังกฤษได้แคว้นอากีแตนอันกว้างใหญ่ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสไปครอง กลายเป็นจักรวรรดิแองเจวิน (Angevin Empire) ผลคืออังกฤษเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงต่อกษัตริย์ฝรั่งเศส อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
อาลีเยนอร์แห่งอากีแตนทรงได้รับการเลี้ยงดูขึ้นมาในราชสำนักที่ถือกันว่ามีวัฒนธรรมดีที่สุดราชสำนักหนึ่งในยุโรปในสมัยนั้น ซึ่งเป็นที่กำเนิดของปรัชญารักในราชสำนัก (courtly love) ดยุกวิลเลียมที่ 10 พยายามส่งเสริมให้พระราชินีอาลีเยนอร์มีการศึกษาที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าภาษาแม่ของพระราชินีอาลีเยนอร์จะเป็นภาษาปัวเตแวน (Poitevin) แต่ก็ทรงได้รับการศึกษาในภาษาละติน การดนตรี วรรณคดี การทรงม้า การล่าด้วยเหยี่ยว และการล่าสัตว์ อาลีเยนอร์มีพระลักษณะที่ชอบการสังคม มีพระปรีชาสามารถฉลาดเฉลียว และทรงมีชื่อว่าเป็นผู้มีหัวแข็ง นอกจากนั้นก็ทรงมีชื่อว่ามีพระสิริโฉมงดงามโดยผู้คนร่วมสมัยแต่ไม่มีหลักฐานคำบรรยายความงามของพระองค์หลงเหลืออยู่ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
อาลีเยนอร์มีพระชนมายุได้ 15 พรรษาเมื่อได้เป็นดัชเชสแห่งอากีแตนซึ่งทำให้เป็นผู้ที่เป็นที่ต้องการในการเสกสมรสไปทั้งยุโรป ในสมัยนั้นการลักพาตัวของผู้มีตำแหน่งดีเป็นการกระทำที่ยอมรับกันว่าว่าเป็นวิธีที่เร็วที่สุดที่จะได้ดินแดนและตำแหน่งใหม่ แต่วิลเลียมบอกพินัยกรรมในวันที่สิ้นชีวิตยกอากีแตนให้อาลีเยนอร์และขอให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส พระนามเล่น “พระเจ้าหลุยส์อ้วน” ให้เป็นผู้ดูแลอาลีเยนอร์ ดยุกวิลเลียมขอให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ทรงดูแลทั้งแผ่นดินอากีแตนและอาลีเยนอร์ และให้หาสามีที่เหมาะสมให้ วิลเลียมสั่งให้รักษาข้อความในพินัยกรรมไว้เป็นความลับจนกว่าจะถึงพระหัตถ์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ผู้ถือพินัยกรรมจึงเดินทางอย่างเร่งด่วนข้ามเทือกเขาพิเรนีสโดยแวะที่บอร์โดซ์เพื่อบอกข่าวแก่บาทหลวงแห่งบอร์โดซ์ก่อนที่จะเดินทางไปเฝ้าพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 ที่ปารีส อเดลีซาแห่งลูแว็ง
ในปลายปี ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 อยู่ในนอร์ม็องดีกำลังรับมือกับการก่อกบฏโดยเหล่าบารอนในนอร์ม็องดีใต้ เฮนรีเดินทางไปปราสาทที่แซ็งต์-เดอนีส์-ซ็อง-ลียงส์ นอร์ม็องดี (ทุกวันนี้เรียกว่าลียงส์-ลา-ฟอเรต์) เพื่อล่าสัตว์ อ้างอิงตามนักพงศาวดาร เฮนรีแห่งฮันติงดอน เฮนรีกินปลาแลมเพรย์ ปลาไหลตัวเล็ก อาการอาหารเป็นพิษอาจกำเริบ ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา ร่างของเฮนรีถูกนำกลับไปอังกฤษที่ซึ่งพระองค์ถูกฝังที่เรดิงแอบบีย์ อาเดลิซาปรากฏตัวที่หลุมฝังศพของเฮนรีในวันครบรอบปีแรกของการสิ้นพระชนม์ เรดิงแอบบีย์กับหลุมศพของเฮนรีถูกทำลายในปี ค.ศ. 1538 ในช่วงการยุบอารามของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ ราชวงศ์แพลนทาเจเน็ท ราชวงศ์กาเปเซียง สงครามครูเสด ประวัติศาสตร์อังกฤษ กีโยมที่ 9 ดยุกแห่งอากีแตน
http://www.languedoc-france.info/190202_aquitaine.htm กาตาลินาแห่งอารากอน
เมื่อเจ้าชายอาเทอร์แห่งเวลส์สิ้นพระชนม์ตั้งแต่เยาว์วัยในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2045 ทำให้เจ้าหญิงกาตาลินาต้องกลายเป็นม่าย พระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษเริ่มหนักใจเพราะสินสมรสเดิมต้องตกเป็นของพระบิดาของเจ้าหญิงกาตาลินา จึงให้พระนางเสกสมรสกับเจ้าชายเฮนรีซึ่งพระนางสูงวัยกว่าเจ้าชายถึง 5 ปี การเสกสมรสครั้งนี้พระสันตปาปาทรงยินยอม เพราะความสัมพันธ์ของเจ้าหญิงกาตาลินากับเจ้าชายอาเทอร์ไม่มีอะไรมากมาย การเสกสมรสครั้งนี้นับเป็นการแสดงอำนาจของพระสันตปาปาที่มีเหนือกษัตริย์ในสมัยนั้น อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
นอกจากนั้นการที่ไม่มีพระราชโอรสก็ยังเป็นเหตุที่ทำให้ขุนนางฝรั่งเศสไม่พึงพอใจและแป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์มากขึ้น แต่การเป็นปฏิปักษ์นี้กลับเป็นสิ่งที่มีประโยชน์กับพระราชินีอาลีเยนอร์เพราะช่วยทำให้การหย่าร้างเป็นไปตามที่ทรงต้องการ พระเจ้าหลุยส์ไม่ทรงมีทางเลีอก เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1152 ทั้งสองพระองค์ทรงพบกันที่ปราสาทโบจองซี (Beaugency) เพื่อให้ทางสถาบันศาสนาประกาศให้การแต่งงานของทั้งสองพระองค์เป็นโมฆะ อัครบาทหลวงอิว ซองส์ (Archbishop Hugh Sens) อัครบาทหลวงแห่งฝรั่งเศสเป็นประธานโดยมีพระเจ้าหลุยส์และพระราชินีอาลีเยนอร์ อัครบาทหลวงแห่งบอร์โดซ์ อัครบาทหลวงแห่งรูออง และอัครบาทหลวงแซมซองแห่งแรงส์เป็นตัวแทนพระราชินีอาลีเยนอร์ เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1152 อัครบาทหลวงทั้งสี่โดยการยอมรับของสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 3ก็ประกาศให้การเสกสมรสระหว่างพระเจ้าหลุยส์และพระราชินีอาลีเยนอร์เป็นโมฆะ (annulment) ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นการแต่งงานของญาติที่ห่างกัน 4 ช่วง (consanguinity within the fourth degree) (พระเจ้าหลุยส์และพระราชินีอาลีเยนอร์เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ โดยทั้งสองพระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้ารอแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส) พระราชธิดาทั้งสองพระองค์ถูกประกาศว่าเป็นลูกนอกสมรส และให้พระเจ้าหลุยส์เป็นผู้ดูแล พระเจ้าหลุยส์ทรงยืนยันกับอัครบาทหลวงแซมซองว่าดินแดนที่เป็นของพระราชินีอาลีเยนอร์แต่ก่อนเสกสมรสก็ยังทรงเป็นของพระองค์ตามเดิม สมเด็จพระราชินีอะลียะฮ์แห่งอิรัก
สมเด็จพระราชชนนีอะลียะฮ์แห่งอิรักสิ้นพระชนม์ในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ณ แบกแดด ประเทศอิรัก สิริพระชนมายุ 39 พรรษา อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
เมื่อกองทัพครูเสดเข้าสู่เอเชียไมเนอร์สถานะการณ์ก็เริ่มเลวลง แต่พระเจ้าหลุยส์และพระราชินีอาลีเยนอร์ยังทรงคิดว่าสถานะการณ์ยังอยู่ในสภาพดี จักรพรรดิไบแซนไทน์ทรงรายงานว่าพระเจ้าคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนีทรงได้รับชัยชนะต่อกองทัพตุรกี (ซึ่งอันที่จริงแล้วกองทัพเยอรมันถูกสังหารอย่างเกือบไม่เหลือหรอ) แต่เมื่อทรงตั้งค่ายอยู่ที่นิเซีย (Nicea) กองทหารเยอรมันที่รอดมาได้รวมทั้งพระเจ้าคอนราดเองที่อยู่ในสภาพที่ร่อแร่ ก็มาถึงค่ายทหารฝรั่งเศส และนำข่าวการพ่ายแพ้อย่างยับเยินมาบอก กองทหารฝรั่งเศสกับกองทหารเยอรมันที่เหลือก็รวมตัวเดินทัพอย่างไม่เป็นระเบียบต่อไปยังอันติออค กองทหารยังมีกำลังใจดีในวันก่อนวันคริสต์มาสเมื่อตั้งค่ายที่อีฟิซัส แต่ถูกกองทหารตุรกีซุ่มโจมตีแต่ทหารฝรั่งเศสสามารถตอบโต้ได้ กาตาลินาแห่งอารากอน
พระนางสิ้นพระชนม์ในพระราชวังคิมบอลตันในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2079 พระอิศริยยศของพระนางสุดท้ายคือเจ้าหญิงแห่งเวลส์ หลังจากพระนางสวรรคตพระเจ้าเฮนรีทรงเสียพระทัยมาก แต่พระนางแอนน์ โบลีนกลับมีความปีติมากกว่าใคร ๆ ที่อริเก่าของพระนางได้สิ้นชีพลง แต่ในไม่กี่เดือนต่อมาแอนน์ โบลีนได้ถูกสั่งประหารชีวิตในข้อหามีเป็นทุรยศด้วยการคบชู้สู่ชายและข้อหาทรงดำรงเป็นแม่มดโดยทรงถูกใส่ร้ายโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เนื่องจากทรงผิดสัญญาในการให้กำเนิดพระโอรส คลีโอพัตรา
หลังการรบที่อ่าวแอคติอุม อ็อกตาเวียนยกพลขึ้นบกบุกอียิปต์ ขณะใกล้ถึงอเล็กซานเดรีย กองกำลังของแอนโทนีหนีทัพไปร่วมด้วย คลีโอพัตรา และ มาร์ค แอนโทนี ตัดสินใจฆ่าตัวตาย โดยพระนางใช้งูพิษปลิดชีพพระองค์เองเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ในปีที่ 30 ก่อนคริสตกาล ซีซาเรียน โอรสของพระนางที่เกิดกับจูเลียส ซีซาร์ ถูก อ็อกตาเวียนปลงพระชนม์ ส่วนโอรสธิดาอีกสามพระองค์ที่เกิดกับแอนโทนี รอดชีวิตและต้องเดินทางไปโรม โดยการร้องขอและช่วยเหลือของ อ็อกตาเวีย อดีตภรรยาของเขา พระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ
พระเจ้าเฮนรีและเอลินอร์แห่งอากีแตนมีพระราชโอรสและธิดาด้วยกัน 8 พระองค์ คือ วิลเลียม เคานต์แห่งปัวตีเย เฮนรียุวกษัตริย์ พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ เจฟฟรีย์ที่ 2 ดยุกแห่งบริตตานี พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ มาทิลดาแห่งอังกฤษ ดัชเชสแห่งแซกโซนี เลโอโนราแห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีแห่งคาสตีล และโจนแห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีแห่งซิซิลี วิลเลียมสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เฮนรีเคานต์แห่งอ็องฌูจึงได้รับราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์ร่วมแทนที่ แต่ในเมื่อเฮนรีมิได้เป็นพระมหากษัตริย์ด้วยพระองค์เองจึงได้เรียกกันในพระนาม “เฮนรียุวกษัตริย์” (Henry the Young King) แทนที่จะมีพระนามว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ตามนิตินัยเฮนรีควรจะเป็นผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดา ริชาร์ดควรจะได้ดินแดนของพระราชมารดา และจอห์นควรจะเป็นลอร์ดแห่งไอร์แลนด์ แต่เหตุการณ์มิได้เป็นไปตามที่คาดหมายกันว่าควรจะเป็น กีโยมที่ 9 ดยุกแห่งอากีแตน
พระสันตะปาปาเออร์บันที่ 2 ใช้เวลาในช่วงคริสต์มาสปี ค.ศ. 1095 ที่ราชสำนักของวิลเลียมที่ 9 พระสันตะปาปาปลุกเร้าให้เขารับกางเขนและออกเดินทางไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่วิลเลียมกำลังสนใจอาณาเขตของเคานต์แห่งตูลูซที่ดยุกแห่งอากีแตนเชื่อกันว่าเป็นสิทธิ์ของตน ยิ่งมีการแต่งงานกับฟิลิปปามาเสริม วิลเลียมจึงอาศัยช่วงที่เรย์มงด์ที่ 4 เคานต์แห่งตูลูซ ลุงของภรรยาไม่อยู่ อ้างสิทธิ์ในตูลูซ เออร์บันไม่เออออด้วย ดังนั้นเมื่อไม่มีการช่วยเหลือจากศาสนจักร วิลเลียมกับฟิลิปปาจึงถูกจับกุมตัวในปี ค.ศ. 1098 ลงโทษที่ทั้งคู่ทำการคุกคามด้วยการตัดขาดออกจากศาสนา ส่วนหนึ่งเพราะหลีกเลี่ยงไม่ได้ วิลเลียมจึงเข้าร่วมสงครามครูเสดปี ค.ศ. 1101 ออกเดินทางไล่ล่าความสำเร็จในสงครามครูเสดครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1099 เพื่อหาเงินทุน เขาจำนองตูลูซกับแบร์นาร์ด์แห่งตูลูซ บุตรชายของเรย์มงด์ที่ 4 เขาไปถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1101 และอยู่ที่นั่นจนถึงปีต่อมา วิลเลียมต่อสู้ ส่วนใหญ่เป็นสงครามเล็ก ๆ ในอานาโตเลียโดยไม่มีความสำเร็จที่โดดเด่น ความประมาทของเขาทำให้กองทัพถูกซุ่มโจมตีหลายครั้ง ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1101 กองทัพทั้งหมดของเขาถูกทำลายโดยชาวเติร์กที่เฮราเคลีย ตัววิลเลียมเองหนีมาได้อย่างหวุดหวิด ตามที่ออร์เดอริค วิทาลิสเล่า เขาไปถึงแอนเทียชพร้อมกับสหายที่รอดชีวิตเพียง 6 คน กีโยมที่ 9 ดยุกแห่งอากีแตน
หลังฟิลิปปาตาย แอร์มองการ์ด ภรรยาคนแรกของวิลเลียม รีบย้ายจากฟงเตฟรูลด์แอบบีย์มาที่ราชสำนักอากีแตน เธอขอกลับมาเป็นดัชเชสแห่งอากีแตน ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1119 เธอไปโผล่ที่การประชุมสภาที่แรมส์ที่มีพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตัสที่ 2 เป็นประธาน เพื่อขอให้พระสันตะปาปาตัดขาดวิลเลียมออกจากศาสนา (แม้เขาจะถูกตัดขาดออกจากศาสนาอยู่แล้ว), ขับไล่ดองเฌอโรซ์ออกไปจากพระราชวังของดยุก และคืนตำแหน่งโดยชอบธรรมให้กับเธอ (แอร์มองการ์ด) พระสันตะปาปาปฏิเสธที่จะทำตามที่เธอขอ และการถูกตัดขาดจากศาสนาที่มีอยู่ของวิลเลียมถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 1220 แต่เธอสร้างปัญหาให้กับวิลเลียมต่อตลอดหลายปีหลังจกนั้น ซึ่งมีส่วนทำให้เขาตัดสินใจไปสมทบกับกองทัพที่กำลังต่อสู้อยู่กับชาวมัวร์ในสเปน วิลเลียมไปสมทบกับราชอาณาจักรคาสตีลและเลออน ช่วงปี ค.ศ. 1120 ถึง ค.ศ. 1123 กองทหารของอากีแตนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพระราชินีอูร์ราคาแห่งคาสตีล ด้วยความพยายามที่จะพิชิตชาวมัวร์แห่งกอร์โดบาและจบเรกองกีสตา แอนน์แห่งโบฮีเมีย
ในเดือนมิถุนายนของปี ค.ศ. 1394 แอนน์ป่วยเป็นกาฬโรคขณะอยู่ที่พระราชวังชีนกับพระสวามี ทรงสิ้นพระชนม์สามวันต่อมาในวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1394 ด้วยพระชนมายุ 28 พรรษา พระเจ้าริชาร์ดโศกเศร้าอย่างยิ่งกับการสิ้นพระชนม์ของแอนน์จนสั่งให้ทำลายพระราชวังชีน เป็นเวลาเกือบ 20 ปีที่มันมีสภาพเป็นซากปรักหักพังจนกระทั่งพระเจ้าเฮนรีที่ 5 เริ่มโครงการสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1414 พระเจ้าริชาร์ดจัดพิธีศพให้แอนน์อย่างยิ่งใหญ่งดงาม มีการจุดเทียนและคบเพลิงที่ทำจากไขที่นำเข้าพิเศษมาจากฟลานเดอร์ส์ตลอดทางจากพระราชวังชีนถึงเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ ผู้ร่วมพิธีทุกคนสวมเสื้อผ้าดำล้วนและผ้าคลุมศีรษะสีดำ พระเจ้าริชาร์ดโกรธเมื่อริชาร์ด ฟิตซ์อลัน เอิร์ลที่ 11 แห่งอารันเดลมาถึงพิธีศพช้า กษัตริย์ฟาดหน้าเอิร์ลด้วยคทา และริชาร์ดได้สร้างหลุมฝังศพให้พระมเหสีที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน
จอห์น สปีดสันนิษฐานกันว่าพระเจ้าเฮนรีและอาลีเยนอร์อาจจะมีพระโอรสด้วยกันอีกองค์หนึ่งเป็นผู้ชายชื่อฟิลิป[4]แต่คงจะเสียชีวิตตั้งแต่ยังเป็นทารก[5] โจแอนนาแห่งนาวาร์
ในปี ค.ศ. 1418 ขณะที่พระเจ้าเฮนรีที่ 5 กำลังต่อสู้อยู่ในฝรั่งเศสอีกครั้งและพระอนุชา จอห์น ดยุคแห่งเบดฟอร์ด กำลังทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน โจนถูกจับกุมอย่างกระทันหันและถูกกล่าวหาว่าใช้เวทมนตร์คาถาวางยาพิษกษัตริย์ พระองค์ถูกส่งตัวไปปราสาทเพเวนซีย์ในซัสเซ็กซ์ ประเทศอังกฤษ ที่พระองค์ใช้เวลาอยู่ที่นั่น 4 ปีจนถูกปล่อยตัวในปี ค.ศ. 1422 พระองค์ใช้ชีวิตอยู่อย่างเงียบๆ ผ่านรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 และเข้าสู่รัชสมัยของพระโอรสของเฮนรี พระเจ้าเฮนรีที่ 6 โจนสิ้นพระชนม์ในวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1437 ที่ที่พำนักที่ทรงโปรด ปราสาทฮาเวอริง ด้วยพระชนมายุราว 67 พรรษา ทรงถูกฝังอยู่กับพระเจ้าเฮนรีที่ 4 ที่อาสนวิหารแคนเทอร์บรี