ใครเป็นผู้สร้างกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี?
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี
กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี (Orbiter Vehicle Designation: OV-103) เป็นกระสวยอวกาศลำที่ 3 ขององค์การนาซา สหรัฐอเมริกา หมายเลขประจำยาน คือ OV-103 (กระสวยอวกาศลำอื่นได้แก่ แอตแลนติส และ เอนเดฟเวอร์)
โยฮัน ก็อทฟรีท กัลเลอ
กัลเลอถึงแก่กรรมที่เมืองพ็อทซ์ดัม รัฐบรันเดินบวร์ค ประเทศเยอรมนี ด้วยวัย 98 ปี ได้มีการใช้ชื่อของกัลเลอตั้งชื่อหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์และดาวอังคารรวมทั้งวงแหวนของดาวเนปจูนเพื่อเป็นเกียรติ
NASA photo of marscrater "Galle" (a.k.a. "Happy Face Crater") อินเตอร์สเตลลาร์ ทะยานดาวกู้โลก
บนยานเอ็นดูแรนซ์ คูเปอร์เข้าร่วมกับลูกสาวของแบรนด์ นักเทคโนโลยีชีวภาพอมิเลีย นักวิทยาศาสตร์โรมิลลี และดอยล์ รวมทั้งหุ่นยนต์ ทาร์ และ เคส พวกเขาเดินทางไปดาวเสาร์ และเข้าไปในรูหนอนเพื่อมุ่งหน้าไปยังดาวมิลเลอร์ แต่พวกเขาพบว่าดาวเคราะห์นั้นอยู่ใกล้กับกาแกนทัวมากจนกระทั่งมันประสบกับการยืดของเวลาจากความโน้มถ่วงอย่างรุนแรง แต่ละชั่วโมงบนพื้นผิวดาวจะเท่ากับเจ็ดปีบนโลก ทีมได้ลงไปที่ดาวเคราะห์ซึ่งพิสูจน์ว่าไม่เหมาะสำหรับการอยู่อาศัย เนื่องจากมันปกคลุมไปด้วยมหาสมุทรตื้น ๆ และถูกรบกวนด้วยคลื่นยักษ์ ในขณะที่อมิเลียพยายามกู้ข้อมูลของมิลเลอร์ คลื่นก็กระแทกมาฆ่าดอยล์ และทำให้การออกเดินทางของกระสวยอวกาศช้าออกไป เมื่อพวกเขากลับมาที่เอ็นดูแรนซ์ เวลาก็ผ่านไปแล้ว 23 ปี กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี
หมวดหมู่:กระสวยอวกาศ หมวดหมู่:นาซา ดมีตรี อุสตีนอฟ
ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 การพัฒนาของโครงการกระสวยอวกาศในสหรัฐอเมริกาทำให้เกิดความกังวลมากในสหภาพโซเวียต ขณะที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อุสตีนอฟ รับรายงานจากนักวิเคราะห์ของเขาว่ากระสวยอวกาศสหรัฐอาจถูกนำมาปรับใช้ยิงขีปนาวุธนิวเคลียร์ตามพื้นที่เหนือดินแดนของสหภาพโซเวียต อุสตีนอฟ จึงกังวลเกี่ยวกับกระสวยอวกาศสหรัฐจึงมีการให้การพัฒนากระสวยอวกาศโซเวียตบูรัน อย่างเติมที่ เดอะ เชพ ออฟ วอเทอร์
ด้วยความที่อยากหาประโยชน์จากอมนุษย์นี้เพื่อใช้ในการแข่งขันสำรวจอวกาศ นายพล เฟรงค์ ฮอย์ท สั่งให้สตริคแลนด์ทำการชำแหละมัน นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง โรเบิร์ต ฮอฟฟ์สเตทเลอร์ ผู้ที่แท้จริงแล้วเป็นสายลับจากสหภาพโซเวียตชื่อว่า ดิมิทรี โมเซนคอฟ พยายามขอให้เก็บสิ่งมีชีวิตนี้ไว้เพื่อศึกษาต่อทว่าล้มเหลวในการโน้มน้าว ในขณะเดียวกันเขาได้รับคำสั่งจากผู้คุมที่สหภาพโซเวีตให้ทำการการุณยฆาตอมนุษย์ตัวนี้เสีย เมื่อเอไลซ่ารู้เกี่ยวกับแผนของชาวอเมริกันที่จะฆ่าอมนุษย์ตัวนี้ เธอก็โน้มน้าวให้ไจลส์ช่วยเธอนำตัวเขาออกมา โมเซนโคฟรู้ถึงแผนของอลิซ่าและเลือกจะช่วยเธอ แม้ตอนแรกจะลังเลใจ แต่ในที่สุดเซลด้าก็ช่วยในการหนีจนสำเร็จ ระวี ภาวิไล
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ระวี ภาวิไล (17 ตุลาคม พ.ศ. 2468 — 17 มีนาคม พ.ศ. 2560) เป็นราชบัณฑิต อาจารย์คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนักวิชาการด้านดาราศาสตร์ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของไทย นับเป็นบุคคลที่บุกเบิกการศึกษาด้านดาราศาสตร์รุ่นแรก ๆ ของไทย และมีส่วนให้สังคมไทย โดยเฉพาะเยาวชนให้ความสนใจการเรียนรู้ด้านดาราศาสตร์มากขึ้น สำหรับบุคคลทั่วไป อาจเริ่มรู้จักท่านดีในช่วงการมาเยือนของดาวหางฮัลเลย์ เมื่อต้นปี พ.ศ. 2529 ระวีมีผลงานงานประพันธ์และงานแปลที่น่าสนใจมากมายทั้งทางด้าน วิทยาศาสตร์ พุทธศาสนา วรรณกรรม และปรัชญา ดอร่าดิเอกซ์พลอเรอร์
ดอร่าดิเอกซ์พลอเรอร์ หรือ ดอร่าสาวน้อยนักผจญภัย ( ; ) เป็นทีวีซีรีส์แอนิเมชั่น สร้างขึ้นโดยคริส กิฟฟอร์ด, วาเลอ รีวอลช์ และ เอริก เวนเนอร์  Dora the Explorer จะกลายเป็นแอนิเมชั่นเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2543 การแสดงจะดำเนินการเกี่ยวกับนิคคาโลเดียนเครือข่ายเคเบิลทีวีรวมทั้งการเชื่อมโยงช่องนิคจูเนียร์และออกอากาศทางซีบีเอสจนถึงกันยายน พ.ศ. 2549 เสียงภาษาสเปนได้ทำการออกอากาศครั้งแรกทาง นิคคาโลเดียน ใน ประเทศสเปน ตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2551 รุ่นของโปรแกรมนี้ได้รับการดำเนินการในการเป็นส่วนหนึ่งของ Planeta U Block ซีรีส์เป็นผู้ร่วมผลิตโดยนิคจูเนียร์โปรดักชั่น และ นิคสตูดิโอแอนิเมชั่น Dora the Explorer จะเป็นหนึ่งในการแสดงที่ยาวที่สุดในการพัฒนาของนิคจูเนียร์ในช่วงฤดูกาลที่หกแสดงกลายเป็นซีรีส์ของนิคจูเนียร์ ก่อนหน้านี้คือ Blue's Clues มี 143 ตอนที่มี 144 หลังจากที่มีการออกอากาศทางโทรทัศน์ที่เสร็จสมบูรณ์ กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
หลังจากที่มีการใช้งานกระสวยอวกาศอีกครั้งในปี ค.ศ. 1988 กล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลก็มีกำหนดการส่งในปี ค.ศ. 1990 โดยจะต้องมีการล้างฝุ่นที่เกาะอยู่บนกระจกตั้งแต่สร้างเสร็จด้วยก๊าซไนโตรเจนและจะต้องถูกทดสอบให้แน่ใจว่าระบบทุกระบบยังทำงานได้เป็นปกติ ในที่สุด กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เที่ยวบินที่ STS-31 ก็ได้นำกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลขึ้นสู่วงโคจรของโลกเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1990[23] ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
เบนจามิน แฟรงคลินเดินทางจากสหรัฐอเมริกาไปฝรั่งเศสในฐานะทูตประจำฝรั่งเศส ปี ค.ศ. 1785 แฟรงคลินกลับมาจากฝรั่งเศส แต่ได้ทิ้งเบาะแสเป็นจัตุรัสกลสลักบนหัวกะโหลกในสุสานใต้ดินตรงทางเข้าจากสถานีดองแฟรฺ-รอชเชอโร [24] เป็นพิกัดเก่าแก่ของฝรั่งเศส ซึ่งพาไปยังโบสถ์แซง-ปีแอรฺ[25] หลุมศพหลุมหนึ่งนำไปสู่โถงในสุสานใต้ดินที่วาดภาพผู้นำสี่สายตระกูลหน้าบ้านที่ถูกไฟไหม้ แฟรงคลินซ่อนเบาะแสต่อไปซึ่งเป็นเพลงของโมซาร์ท รวมถึงหลอดบรรจุน้ำยาซึ่งทำงานเมื่ออัดไฟฟ้าจากฟ้าผ่าเข้าไป มาร์ก ชัทเทิลเวิร์ธ
หลังจากนั้นชัทเทิลเวิร์ธตั้งธุรกิจ Venture Capital ชื่อ HBD Venture Capital และ 25 เมษายน ค.ศ. 2002 เขาได้เป็นนักท่องเที่ยวอวกาศคนแรกๆ โดยเดินทางไปกับยาน Soyuz TM-34 ของรัสเซีย ซึ่งได้เข้าเทียบท่ากับสถานีอวกาศนานาชาติอีกด้วย ชัทเทิลเวิร์ธจ่ายเงินสำหรับการท่องเที่ยวครั้งนี้ประมาณ 20 ล้านดอลลาร์ กระซู่
ตามที่มีการบันทึกในเอกสาร ในปี พ.ศ. 2336 มีการยิงกระซู่ได้ที่บริเวณห่างจากฟอร์ต มาร์ลโบราวก์ (Fort Marlborough) 16 กิโลเมตร ใกล้กับชายฝั่งด้านตะวันตกของสุมาตรา โจเซฟ แบงส์ (Joseph Banks) นักธรรมชาติวิทยาซึ่งขณะนั้นเป็นนายกของราชสมาคมแห่งกรุงลอนดอนได้รับภาพวาดและรายละเอียดของกระซู่ และได้ตีพิมพ์เอกสารบนพื้นฐานของตัวอย่างในปีนั้น จนกระทั่งปี พ.ศ. 2357 กระซู่จึงได้รับการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์โดย โยฮันน์ ฟิสเคอร์ ฟอน วัล์ดไฮม (Johann Fischer von Waldheim) ชาวเยอรมัน นักวิทยาศาสตร์และภัณฑารักษ์แห่งพิพิธภัณฑ์ดาร์วินสเตตแห่งมอสโก ประเทศรัสเซีย[10][11] สถานีอวกาศนานาชาติ
สถานีอวกาศนานาชาติ (English: International Space Station, ISS, Russian: Междунаро́дная косми́ческая ста́нция, МКС, French: Station spatiale internationale, SSI) เป็นห้องทดลองและสถานอำนวยความสะดวกสำหรับงานค้นคว้าวิจัยในระดับนานาชาติซึ่งถูกประกอบขึ้นในวงโคจรต่ำของโลก การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 และมีแผนดำเนินการเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 2012 ขณะที่การปฏิบัติการจะดำเนินต่อไปอย่างน้อยจนถึงปี ค.ศ. 2020 หรืออาจเป็นไปได้ถึงปี ค.ศ. 2028[1][2] เราสามารถมองเห็นสถานีอวกาศนานาชาติได้ด้วยตาเปล่าจากพื้นโลก[3] เนื่องจากสถานีอวกาศแห่งนี้เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่ในระดับวงโคจรของโลก โดยมีมวลมากกว่าสถานีอวกาศใดๆที่มนุษย์เคยสร้างมาก่อนหน้านี้ทั้งหมด[4] สถานีอวกาศนานาชาติทำหน้าที่เป็นห้องทดลองวิจัยอย่างถาวรในอวกาศ ทำการทดลองด้านต่าง ๆ ได้แก่ ชีววิทยา ชีววิทยามนุษย์ ฟิสิกส์ ดาราศาสตร์ และ อุตุนิยมวิทยา ซึ่งต้องอาศัยการทดลองในสภาวะที่มีแรงโน้มถ่วงน้อยมากๆ[5][6][7] สถานีอวกาศแห่งนี้ยังทำหน้าที่เป็นสถานที่ทดสอบสำหรับระบบกระสวยอวกาศที่มีประสิทธิภาพและเชื่อถือได้ ซึ่งจำเป็นต้องใช้สำหรับปฏิบัติการระยะยาวเพื่อการไปสู่ดวงจันทร์และดาวอังคาร[8] การทดลองและการบริหารสถานีอวกาศนานาชาติดำเนินการโดยคณะนักบินอวกาศซึ่งอยู่ปฏิบัติหน้าที่ในระยะยาว สถานีเริ่มปฏิบัติการนับแต่ลูกเรือถาวรคณะแรก คือ เอ็กซ์เพดิชั่น 1 ที่ไปถึงสถานีอวกาศตั้งแต่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000 จนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 คณะลูกเรือชุด เอ็กซ์เพดิชั่น 28 อยู่ในระหว่างปฏิบัติหน้าที่[9] นับรวมแล้วปฏิบัติการนี้ได้ดำเนินการมาเป็นเวลากว่า 10 ปี และถือเป็นสถิติการอยู่อาศัยของมนุษย์ในอวกาศโดยไม่ขาดความต่อเนื่องที่ยาวนานที่สุดอีกด้วย[10] วัตถุเวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์
หมวกคัดสรรเป็นหมวกของก็อดดริก กริฟฟินดอร์ หนึ่งในสี่ผู้ก่อตั้งโรงเรียนฮอกวอตส์ เนื่องจากวันหนึ่งผู้ก่อตั้งที่สี่ปรึกษากันว่าหากวันหนี่งไม่มีพวกเขาแล้วใครจะเป็นผู้คัดเลือกนักเรียน ก็อดดริก กริฟฟินดอร์จึงถอดหมวกที่ใส่อยู่ แล้วผู้ก่อตั้งทั้งสี่ก็ร่ายเวทมนตร์ไว้ที่หมวกคัดสรร ซึ่งก็ได้ทำหน้าที่คัดสรรนักเรียนฮอกวอตส์มาโดยตลอดหมวกคัดสรรถูกเก็บไว้ที่ห้องศาสตราจารย์ใหญ่ ทำให้ได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น จึงสามารถคาดเดาเหตุการณ์ร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นในแต่ละปี และ นำมาเตือนได้ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ ฟอกส์นกฟีนิกซ์ของดัมเบิลดอร์ ได้เอาหมวกคัดสรรมาให้แฮร์รี่ที่ห้องแห่งความลับ และ ดาบกริฟฟินดอร์ที่แฮร์รี่หยิบมาจากในหมวกก็ทำให้แฮร์รี่รอดชีวิตกลับมาได้ กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
กล้องฮับเบิลเป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศตัวเดียวที่ถูกออกแบบมาให้นักบินอวกาศสามารถเข้าไปซ่อมแซมในอวกาศได้ จนถึงวันนี้ได้จัดการภารกิจซ่อมบำรุงครบแล้วทั้งหมดห้าภารกิจ ภารกิจที่ 1 คือการซ่อมแซมปัญหาด้านภาพในปี ค.ศ. 1993 ภารกิจที่ 2 คือการติดตั้งเครื่องมือสองชิ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1997 ภารกิจที่ 3 แบ่งเป็นสองภารกิจย่อยได้แก่ ภารกิจ 3A เป็นการซ่อมแซมเร่งด่วนในปี ค.ศ. 1999 และภารกิจ 3B เป็นการติดตั้งกล้องสำรวจขั้นสูงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2002 อย่างไรก็ตาม หลังจากเกิดโศกนาฏกรรมกระสวยอวกาศโคลัมเบียในปี ค.ศ. 2003 ภารกิจซ่อมบำรุงที่ห้าซึ่งมีกำหนดการในปี ค.ศ. 2004 ก็ถูกยกเลิกไปเพราะเรื่องความปลอดภัย นาซาเห็นว่าภารกิจที่ต้องใช้คนนั้นอันตรายเกินไป แต่ก็ได้ทบทวนเรื่องนี้อีกครั้ง และในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2006 ไมค์ กริฟฟิน ผู้บริหารของนาซาจึงเปิดไฟเขียวให้กับภารกิจซ่อมบำรุงฮับเบิลครั้งสุดท้ายโดยจะใช้กระสวยอวกาศแอตแลนติสขนส่งลูกเรือ ภารกิจนี้มีกำหนดการในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2008 [2][3] ทว่าในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 มีการตรวจพบข้อผิดพลาดบางประการกับตัวกล้อง[4] ทำให้ต้องเลื่อนกำหนดการซ่อมบำรุงออกไปเป็นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2009[5] เพื่อเตรียมการซ่อมแซมเพิ่มเติม กระสวยอวกาศแอตแลนติสนำยานซ่อมบำรุงขึ้นปฏิบัติการครั้งสุดท้ายเมื่อ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 เพื่อทำการซ่อมแซมและติตตั้งอุปกรณ์ใหม่เพิ่มเติม กล้องฮับเบิลกลับมาใช้งานได้ตามปกติอีกครั้งในเดือนกันยายน ค.ศ. 2009 ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย เจน คาฮิลล์ (English: Jane Cahill)[3] มีชื่อเสียงด้านศิลปะและดนตรี ให้กำเนิดศิลปินที่มีชื่อเสียงหลายคน อาทิ โวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท, มาเรีย แอนนา โมซาร์ท, โทมัส เจฟเฟอร์สัน, พาโบล ปิกัสโซ่, วินเซนต์ แวน โกะห์, ลุดวิก ฟาน เบโทเฟน, มาร์ก ทเวน, แฮร์รี่ ฮูดินี่, วอลต์ ดิสนีย์, สตีเฟน สปีลเบิร์ก, มาริลิน มอนโร, เฮนริค อิบเซ่น, ชาร์ลี แชปลิน,[4] โอคิตะ โซจิ, พอล แม็กคาร์ตนีย์, จอห์น เลนนอน, ไมเคิล แจ็กสัน รวมถึง เอลวิส เพรสลีย์ ทว่ากลับให้กำเนิดผู้นำที่อ่อนแอไร้ความสามารถ อาทิ ฟรานซ์ โจเซฟที่ 1 แห่งออสเตรีย, เมห์เม็ดที่ 6 แห่งจักรวรรดิออตโตมาน, วิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี, แมกซิมิลเลียนแห่งเม็กซิโก และจักรพรรดิผู่อี๋แห่งราชวงศ์ชิง ไอลีน คอลลินส์
ไอลีนได้บินกับกระสวยอวกาศเป็นครั้งแรกในฐานะนักบินของกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เมื่อ ปี ค.ศ. 1995 ในเที่ยวบิน STS-63 ซึ่งมีการนัดพบกับสถานีอวกาศเมียร์ของรัสเซีย คริสตา แมคออลิฟ
ในปี ค.ศ. 1985 แมคออลิฟได้รับการคัดเลือกเข้าร่วมในโครงการ นาซา คุณครูในโครงการอวกาศ ซึ่งเธอได้รับคัดเลือกจากคนมากกว่า 11,000 คน ในฐานะที่แมคออลิฟได้เป็นหนึ่งในสมาชิกคนหนึ่งของภารกิจ STS-51-L แมคออลิฟได้วางแผนไว้ว่า เธอจะกลับลงมาเป็นครูครั้งที่สอง และจะสอนเรื่องเกี่ยวกับกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ เมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1986 กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ได้เกิดระเบิดขึ้น หลังจากกระสวยอวกาศขึ้นได้เพียง 72 วินาที หลังจากที่เธอเสียชีวิต โรงเรียนและกองทุนศึกษาได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เธอ และในปี ค.ศ. 2004 แมคออลิฟได้รับรางวัล Medal of Honor Medal of Honorium ดาวหาง
ข้อถกเถียงนี้คลี่คลายเมื่อดาวหางสว่างดวงหนึ่งถูกค้นพบโดย กอตฟรีด เคียช เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1680 นักดาราศาสตร์ทั่วทั้งยุโรปพากันติดตามเส้นการเดินทางของดาวหางดวงนี้เป็นเวลาหลายเดือน ปี ค.ศ. 1681 นักบวชชาวแซกซอนชื่อ จอร์จ ซามูเอล โดเฟล (Georg Samuel Doerfel) พิสูจน์ได้ว่าดาวหางเป็นวัตถุท้องฟ้าที่เคลื่อนที่บนเส้นทางพาราโบลา โดยมีดวงอาทิตย์เป็นจุดโฟกัส ต่อมาในปี 1687 ไอแซก นิวตัน ได้เขียนในหนังสือ "Principia Mathematica" พิสูจน์ว่าวัตถุที่เคลื่อนที่ไปภายใต้กฎกำลังสองผกผัน (inverse square law) ของแรงโน้มถ่วงในเอกภพ จะต้องมีเส้นทางเป็นวงรีเหมือนภาคตัดของกรวย เขายังพิสูจน์ได้ด้วยว่าเส้นทางดาวหางบนท้องฟ้าเข้ากันพอดีกับเส้นโค้งแบบพาราโบลา โดยใช้ดาวหางปี 1680 เป็นตัวอย่างการคำนวณ วอลต์ดิสนีย์อิเมจจิเนียร์ริง
WDI เดิมใช้ชื่อว่า WED Enterprises คำว่า WED ย่อมาจาก วอลเตอร์ อีเลียส ดิสนีย์ (Walter Elias Disney) ก่อตั้งเมื่อ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1952 สำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเกรนเดล รัฐแคลิฟอเนีย สหรัฐอเมริกา. มีศูนย์ค้นคว้าวิจัยและพัฒนาอยู่ 3 แห่ง คือที่ ลองไอแลนด์, รัฐนิวยอร์ก และ รัฐแมตซาชูเซ็ตส์ ซึ่งศูนย์ทั้งสามจะมีการเชื่อมการติดต่อโดยใช้เทคโนโลยีดาวเทียม ตลอด 24 ชั่วโมง  สตาร์คราฟต์
โน้ตดนตรีใน<i data-parsoid='{"dsr":[24528,24543,2,2]}'>สตาร์คราฟต์</i>ประพันธ์โดยคีตกวีในองค์กรของบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ดีเรก ดุ๊ก และเกล็นน์ สตัฟฟอร์ดประพันธ์เพลงในรายการเลือกและเพลงในเกม ขณะที่เจสัน เฮยส์ประพันธ์เพลงที่ใช้ในคัตซีนฉาก เทรซี ดับเบิลยู. บุช ให้การสนับสนุนการประพันธ์เพลงเพิ่มเติม[36] เพลงของเกมได้รับเสียงตอบรับดีจากนักวิจารณ์ ผู้อธิบายว่า "ไพเราะกับมืดมนอย่างเหมาะสม"[8] และ "น่าประทับใจ"[37] โดยมีนักวิจารณ์คนหนึ่งชี้ว่า บางเพลงได้รับแรงบันดาลใจมาจากเพลงภาพยนตร์<i data-parsoid='{"dsr":[25187,25198,2,2]}'>เอเลียน</i>ของเจอร์รี โกลด์สมิธ[38] ซาวแทร็กแรกของเกมอย่างเป็นทางการ สตาร์คราฟต์: เกมมิวสิก วอลุม 1 ซึ่งออกในปี 2543 ซึ่งประกอบด้วยเพลงจากทั้ง<i data-parsoid='{"dsr":[25354,25369,2,2]}'>สตาร์คราฟต์</i>และ<i data-parsoid='{"dsr":[25372,25384,2,2]}'>บรูดวอร์ เช่นเดียวกับเพลงรีมิกซ์และดนตรีที่ได้แรงบันดาลใจจาก<i data-parsoid='{"dsr":[25436,25451,2,2]}'>สตาร์คราฟต์ สร้างสรรค์โดยดีเจชาวเกาหลีใต้หลายคน เน็ตวิชชันเอ็นเตอร์เทนเมนต์เป็นผู้แจกจ่ายซาวแทร็ก[39] ในเดือนกันยายน 2551 บลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่า ซาวแทร็กที่สอง สตาร์คราฟต์ออริจินัลซาวแทร็ก ออกทางไอทูนส์แล้ว ซาวแทร็กนี้ประกอบด้วยเพลงจาก<i data-parsoid='{"dsr":[25862,25877,2,2]}'>สตาร์ฟคราต์</i>และ<i data-parsoid='{"dsr":[25880,25892,2,2]}'>บรูดวอร์</i>ทั้งหมด ทั้งจากธีมในเกมจนถึงเพลงที่ใช้ในคัตซีนฉาก[40] อนาคิน สกายวอล์คเกอร์
ขณะอยู่ที่คอรัสซัง อนาคินไม่เคยหยุดหลงใหลในเครื่องจักร และที่วิหารเจไดก็เป็นที่ที่เขาสร้างดรอยด์ขึ้นมา เขายังชอบผจญภัยและหาความสนุกในวัยสิบสองปี เขาได้สร้างยานแข่งขึ้นมาและแอบลงแข่งในสนามแข่งที่ใต้เมืองกาแลกติก ในการแข่งครั้งหนึ่งเขาเกือบถูกฆ่าก่อนที่โอบีวันจะมาพบเขา วอลต์ดิสนีย์อิเมจจิเนียร์ริง
จินตวิศวกรรรมของดิสนีย์ หรือ วอลต์ดิสนีย์อิเมจจิเนียร์ริง (Walt Disney Imagineering หรือ WDI) ตั้งอยู่ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เป็นผู้ออกแบบสร้างสรรค์ทุก ๆ อย่างภายในสวนสนุกเครือดิสนีย์ ทั้ง 11 แห่งทั่วโลก  เรือประจัญบานบิสมาร์ค
เรือบิสมาร์คถูกสั่งสร้างภายใต้ชื่อ แอร์ซัทซ์ ฮานโนเฟอร์ (Ersatz Hannover) ภายใต้ข้อตกลง "เอฟ" เพื่อทดแทนเรือปืน เอสเอ็มเอส ฮันโนเฟอร์ (SMS Hannover) ที่จัดสร้างขึ้นก่อนเรือรบเดรดนอต[10] ในข้อตกลงได้มอบหมายให้อู่ต่อเรือโบลมและฟอสส์ (Blohm & Voss) ในเมืองฮัมบูร์กเป็นผู้จัดสร้าง มีการวางกระดูกงูในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 ที่ Helgen IX[11][12] เรือปล่อยลงน้ำในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1939 ระหว่างพิธีการ โดโรเท วอน เลอเวนเฟลด (Dorothee von Löwenfeld) หลานสาวนายกรัฐมนตรีออทโท ฟอน บิสมาร์คเป็นผู้ทำพิธีตั้งเรือและปล่อยเรือลงน้ำ และมีอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์ในพิธี[12] งานปรับปรุงและติดตั้งอุปกรณ์ได้ดำเนินงานหลังการปล่อยเรือลงน้ำ ในเวลานั้น หัวเรือเดิมแบบมุมตรงได้ถูกแทนที่ด้วยหัวเรือเอียงลาดแบบแอตแลนติก (Atlantic bow) ซึ่งคล้ายกับเรือประจัญบานชั้นชันฮอร์ซท (Scharnhorst) [13] บิสมาร์คเข้าประจำการในกองเรือวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1940 ขณะทำการแล่นเรือทดสอบ[14] มีหน้าที่ควบคุมทะเลบอลติก โดยมีนาวาเอก (Kapitän zur See[note 1]) แอร์นซท ลินเดมัน (Ernst Lindemann) เป็นผู้บังคับการเรือในขณะเรือเข้าประจำการ[15] กัปตันอีโอ
กัปตันอีโอ () เป็นภาพยนตร์สามมิติไซไฟ-แฟนตาซี ความยาว 17 นาที สำหรับฉายในสวนสนุกของดิสนีย์ในช่วงทศวรรษ 1980-1990 นำแสดงโดยไมเคิล แจ็กสัน กำกับโดยฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา โดยมีจอร์จ ลูคัสเป็นผู้อำนวยการสร้างบริหารและเป็นผู้ชักชวนให้คอปโปลาเป็นผู้กำกับ อนาคิน สกายวอล์คเกอร์
ไม่นานหลังจากจักรวรรดิได้ถือกำเนิดเวเดอร์ก็ได้รับมอบหมายให้ตามหาวัตถุโบราณของซิธที่เรียกกันว่า เครื่องรางเมอเออ หลังจากที่ได้ซักถามแจงค์สเขาก็ได้รู้ถึงลังลึกลับที่ยานของเขากำลังบรรทุก เวเดอร์ได้เข้าขัดขวางการแลกเปลี่ยนโดยทำการติดต่อกับเฟน เพทัวริ นักประวัติศาตร์ที่มีชื่อเสียง เวเดอร์มองหาสิ่งที่บรรจุเครื่องรางและเจไดผู้ที่สวมใส่มันอยู่ชื่อเซเลส มอร์น เมื่อเธอพบว่าซิธกำลังครองกาแลกซี่เธอก็เข้าโจมตีเขาในทันที เวเดอร์บอกให้เธอมาเป็นศิษย์ของเขา แต่ก็ปล่อยให้เขาถูกครอบครองโดยวิญญาณของคาร์เนส เมอเออโดยไม่ได้ตั้งใจ เซเลสเปลี่ยนให้มนุษย์ทุกคนในบริเวณใกล้เคียงกลายเป็นตัวแรกกูลทำให้เขาต้องหนีไป เวเดอร์หน่ายกับการแย่งเครื่องรางโดยคำนึงว่าหากเขาต้องใช้มันเพื่อทำลายพัลพาทีน กล้องโทรทรรศน์อวกาศ
กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล คือ กล้องโทรทรรศน์ในวงโคจรของโลกที่กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรีนำส่งขึ้นสู่วงโคจร เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1990 ตั้งชื่อตามนักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันชื่อ เอ็ดวิน ฮับเบิล กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลไม่ได้เป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศตัวแรกของโลก แต่มันเป็นหนึ่งในเครื่องมือวิทยาศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์การ ศึกษาดาราศาสตร์ที่ทำให้นักดาราศาสตร์ค้นพบปรากฏการณ์สำคัญต่าง ๆ อย่างมากมาย กล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลเกิดขึ้นจากความร่วมมือระหว่างองค์การนาซาและองค์การ อวกาศยุโรป การที่กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลลอยอยู่นอกชั้นบรรยากาศของโลกทำ ให้มันมีข้อได้เปรียบเหนือกว่ากล้องโทรทรรศน์ที่อยู่บนพื้นโลก นั่นคือภาพไม่ถูกรบกวนจากชั้นบรรยากาศ ไม่มีแสงพื้นหลังท้องฟ้า และสามารถสังเกตการณ์คลื่นอัลตราไวโอเลตได้โดยไม่ถูกรบกวนจากชั้นโอโซนบนโลก ตัวอย่างเช่น ภาพอวกาศห้วงลึกมากของฮับเบิลที่ถ่ายจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล คือภาพถ่ายวัตถุในช่วงคลื่นที่ตามองเห็นที่อยู่ไกลที่สุดเท่าที่เคยมีมา โครงการก่อสร้างกล้องโทรทรรศน์อวกาศเริ่มต้นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1923 กล้องฮับเบิลได้รับอนุมัติทุนสร้างในช่วงปี ค.ศ. 1970 แต่เริ่มสร้างได้ในปี ค.ศ. 1983 การสร้างกล้องฮับเบิลเป็นไปอย่างล่าช้าเนื่องด้วยปัญหาด้านงบประมาณ ปัญหาด้านเทคนิค และจากอุบัติเหตุกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์ กล้องได้ขึ้นสู่อวกาศในปี ค.ศ. 1990 แต่หลังจากที่มีการส่งกล้องฮับเบิลขึ้นสู่อวกาศไม่นานก็พบว่ากระจกหลักมี ความคลาดทรงกลมอัน เกิดจากปัญหาการควบคุมคุณภาพในการผลิต ทำให้ภาพถ่ายที่ได้สูญเสียคุณภาพไปอย่างมาก ภายหลังจากการซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1993 กล้องก็กลับมามีคุณภาพเหมือนดังที่ตั้งใจไว้ และกลายเป็นเครื่องมือในการวิจัยที่สำคัญและเป็นเสมือนฝ่ายประชาสัมพันธ์ ของวงการดาราศาสตร์ ดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์
ดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์พาร์ก () โดยทั่วไปเรียกว่า ดิสนีย์แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ () แคลิเฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ () หรือ ดีซีเอ เป็นสวนสนุกที่เมืองอนาไฮม์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นเจ้าของและดำเนินการโดยบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ ผ่านการดำเนินงานโดยบริษัทวอลต์ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์คอนซูเมอร์โปรดักส์ เป็นสวนสนุกที่สร้างโดยอิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของรัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งสร้างจาการฉลองความประสบสำเร็จในธุรกิจของดิสนีย์ พิกซาร์ และมาร์เวล เปิดให้บริการเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 เป็นสวนสนุกแห่งสองของดิสนีย์แลนด์รีสอร์ตถัดจากดิสนีย์แลนด์พาร์ก  สตีฟ จอบส์
เขาร่วมก่อตั้งแอปเปิลคอมพิวเตอร์กับสตีฟ วอซเนียก ใน ค.ศ. 1976 เป็นผู้มีส่วนช่วยทำให้แนวความคิดเรื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเป็นที่นิยมขึ้นมา ด้วยเครื่อง Apple II ต่อมา เขาเป็นผู้แรกที่มองเห็นศักยภาพทางการค้าของส่วนประสานงานผู้ใช้แบบกราฟิกส์และเม้าส์ ที่ถูกพัฒนาขึ้นในศูนย์วิจัยซีร็อกซ์พาร์ค ของบริษัทซีร็อกซ์ และได้มีการผนวกเทคโนโลยีเหล่านี้เข้าไว้ในเครื่องแมคอินทอช[4][5] หลังพ่ายแพ้ในการแย่งชิงอำนาจกับคณะกรรมการบริหารใน ค.ศ. 1984 [6] จอบส์ลาออกจากแอปเปิลและก่อตั้งเน็กซ์ บริษัทพัฒนาแพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์ โดยเฉพาะในการศึกษาขั้นอุดมศึกษาและตลาดธุรกิจ การซื้อกิจการเน็กซ์ของแอปเปิลใน ค.ศ. 1996 ทำให้จอบส์กลับเข้าทำงานในบริษัทแอปเปิลที่เขาร่วมก่อตั้งขึ้นนั้น และเขารับหน้าที่ CEO ตั้งแต่ ค.ศ. 1997 ถึง 2011 จอบส์ยังเป็นประธานบริหาร และผู้บริหารระดับสูงของพิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ ผู้นำด้านการผลิตภาพยนตร์แอนิเมชันด้วยคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ ทั้งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ 50.1% กระทั่งบริษัทวอลต์ดิสนีย์ซื้อกิจการไปใน ค.ศ. 2006[7] จอบส์เป็นผู้ถือหุ้นมากที่สุดของดิสนีย์ที่ 7% และเป็นสมาชิกคณะกรรมการบริหารของดิสนีย์[8][9][10] เบนจามิน แฟรงคลิน
ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ เขามีผลงานหลายอย่างในด้านฟิสิกส์ ผลงานที่สำคัญคือคิดค้นสายล่อฟ้า และผลงานอื่นเช่นแว่นไบโฟคอล เตาแฟรงคลิน และฮาร์โมนิกาแก้ว เขาเป็นผู้เริ่มก่อตั้งห้องสมุดแห่งแรกในสหรัฐอเมริกา และก่อตั้งสถานีดับเพลิงแห่งแรกในรัฐเพนซิลเวเนีย ผลงานในฐานะนักการเมืองเขาเป็นนักเขียนและผู้นำการเคลื่อนไหวคนสำคัญไปสู่การแยกตัวออกจากอาณานิคมและร่วมก่อตั้งชาติสหรัฐอเมริกา ในฐานะนักการทูต เขาได้เป็นทูตคนสำคัญในช่วงปฏิวัติอเมริกาเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐอเมริกาและประเทศฝรั่งเศส ซึ่งนำไปสู่การแยกตัวของประเทศจากอาณานิคมของอังกฤษในที่สุด กระจุกดาวลูกไก่
ชาลส์ เมสสิเยร์ ตรวจวัดตำแหน่งของกระจุกดาวลูกไก่และบันทึกเอาไว้ในรายการวัตถุท้องฟ้าของเมสสิเยร์ลำดับที่ M45 ซึ่งเป็นบันทึกรายการวัตถุท้องฟ้าที่ดูคล้ายดาวหาง ตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 1771 นอกเหนือจากเนบิวลานายพรานและกระจุกดาวรวงผึ้งแล้ว เมสสิเยร์ได้บันทึกกระจุกดาวลูกไก่ไว้เป็นหมายเหตุวัตถุท้องฟ้าที่น่าสนใจมาก เพราะวัตถุท้องฟ้าของเมสสิเยร์ส่วนใหญ่จะค่อนข้างจางและมีแนวโน้มที่จะสับสนกับดาวหางได้ง่าย แม้กระจุกดาวลูกไก่จะไม่มีความใกล้เคียงกับดาวหางเลย แต่เมสสิเยร์ก็ทำบันทึกรายการวัตถุท้องฟ้าที่สว่างโดดเด่นเข้าไปด้วยเพื่อให้มีจำนวนรายการของตนมากกว่าของคู่แข่ง คือนิโคลาส์ หลุยส์ เดอ ลาซายล์ วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย
วัตถุท้องฟ้าของเมซีเย () เป็นกลุ่มของวัตถุทางดาราศาสตร์ที่มีการจัดหมวดหมู่ขึ้นเป็นครั้งแรก โดยนักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ชื่อ ชาร์ล เมซีเย ในผลงานชุด ""Catalogue des Nébuleuses et des Amas d'Étoiles"" (รายการเนบิวลาและกระจุกดาว) ซึ่งเผยแพร่ในปี ค.ศ. 1771 แนวคิดเริ่มแรกของการจัดทำรายการวัตถุทางดาราศาสตร์นี้ เนื่องจากเมซีเยเป็นนักล่าดาวหาง และมีความสับสนกับวัตถุท้องฟ้าบางอย่างที่ดูคล้ายดาวหางแต่ไม่ใช่ดาวหาง เขาจึงจัดทำรายการวัตถุท้องฟ้าขึ้น โดยความช่วยเหลือของเพื่อนร่วมงานชื่อ ปีแยร์ เมแช็ง (Pierre Méchain) ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดซึ่งรวบรวมนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรมาไว้ด้วยกันเพื่อศึกษาเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับโลก ระบบสุริยะ และเอกภพ โดยอาศัยการสังเกตการณ์ผ่านอุปกรณ์สังเกตการณ์ในอวกาศ รวมถึงเป็นห้องทดลองในการวิจัยพัฒนาและควบคุมการทำงานของยานอวกาศสำหรับงานวิทยาศาสตร์ที่ไม่ต้องใช้มนุษย์ควบคุม นอกเหนือจากงานวิจัยเกี่ยวกับอวกาศ ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดยังศึกษาและพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนภารกิจการปฏิบัติงานในอวกาศรวมถึงการออกแบบและสร้างยานอวกาศด้วย นักวิทยาศาสตร์ของศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดคนหนึ่งคือ จอห์น ซี. เมเทอร์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 2006 จากผลงานการสร้างดาวเทียม COBE กราวิตี้ มฤตยูแรงโน้มถ่วง
ดร. ไรอัน สโตน (บุลล็อก) เป็นวิศวกรผู้ออกแบบเครื่องมือแพทย์ เข้าร่วมภารกิจกระสวยอวกาศเป็นครั้งแรก กับเที่ยวบิน STS-157 บัญชาการโดย แมตต์ โควาลสกี (คลูนีย์) นักบินอวกาศรุ่นเก๋า ผู้กำลังคาดหวังจะทำลายสถิติสเปซวอล์กของนักบินอวกาศรัสเซีย ขณะสโตนกำลังทำภารกิจซ่อมบำรุงกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ก็ได้รับคำสั่งจากศูนย์ควบคุมภารกิจที่ฮูสตันให้ยกเลิกภารกิจ เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุขยะอวกาศที่เกิดจากการยิงทำลายดาวเทียมของรัสเซีย พุ่งชนกันจนเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ กลายเป็นพายุขยะอวกาศทำลายล้าง ยานอวกาศ "เอกซพลอเรอร์" ของทั้งคู่ถูกทำลาย มีเพียงสโตนและโควาลสกี ที่รอดชีวิตและติดอยู่ในอวกาศโดยไม่มีการติดต่อสื่อสารกับโลก ทั้งคู่ได้หาทางกลับสู่โลก โดยอาศัยยานโซยูสของรัสเซีย ที่จอดเทียบอยู่ที่สถานีอวกาศนานาชาติ (ISS) และยานเสินโจวของจีน ที่จอดเทียบอยู่ที่สถานีอวกาศเทียนกงภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 86 ทั้งหมด 10 สาขา ได้แก่ วันอัฏฐมีบูชา
ในปี พ.ศ. 2397 นายวิลสัน นักโบราณคดีอังกฤษ ได้ทำการพิสูจน์ขั้นต้นว่าหมู่บ้านกาเซียคือกุสินารา จนในปี พ.ศ. 2404-2420 เซอร์ อเล็กซานเดอร์ คันนิ่งแฮม ได้เริ่มทำการขุดค้นเนินดินในสาลวโนทยาน จนในปี พ.ศ. 2418-2420 นายคาร์ลลีเล่ หนึ่งในผู้ช่วยในทีมขุดค้นของท่านเซอร์ อเล็กซานเดอร์ ได้ทำการขุดค้นต่อจนได้พบพระพุทธรูปปางปรินิพพาน วิหารปรินิพพาน และสถูปจำนวนมากที่ผู้ศรัทธาได้สร้างไว้ในอดีตเมื่อครั้งพระพุทธศาสนายังรุ่งเรือง โดยนายคาร์ลลีเล่ เป็นท่านแรกที่เอาใจใส่ในงานบูรณะและรักษาคุ้มครองพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่ขุดพบ ดาวเคราะห์พ้นดาวเนปจูน
ก่อนการค้นพบดาวเนปจูน นักดาราศาสตร์เชื่อกันว่าดาวเคราะห์ดวงเดียวไม่เพียงพอที่จะอธิบายถึงความคลาดเคลื่อนได้ วันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2377 ทอมัส จอห์น ฮัสซี นักดาราศาสตร์ชาวบริติช ได้รายงานถึงการถกเถียงระหว่างเขาและอาเลอซี บูวาร์ด นักดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส กับ จอร์จ บิดเดลล์ ไอรี นักดาราศาสตร์ชาวบริติช ฮัสซีรายงานว่าเมื่อเขาได้เสนอว่าการที่ดาวยูเรนัสมีวงโคจรที่ไม่ตรงกับการคำนวณนั้น เกิดจากแรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์อีกดวงหนึ่งที่ยังไม่ค้นพบต่อบูวาร์ด บูวาร์ดตอบกลับมาว่าเขาก็มีความคิดแบบเดียวกัน และได้ปรึกษากับพีเทอร์ อันเดรียส ฮันเซิน ผู้อำนวยการหอดูดาวซีแบร์กในก็อตธา เกี่ยวกับประเด็นนี้แล้ว ฮันเซินได้แสดงความคิดเห็นว่า วัตถุเดียวไม่อาจอธิบายได้ถึงความคลาดเคลื่อนในการเคลื่อนที่ของดาวยูเรนัสได้ และคาดว่าจะต้องมีดาวเคราะห์ที่อยู่พ้นจากดาวยูเรนัสออกไปอีกสองดวง สถานีอวกาศนานาชาติ
แผนการต่อขยายสถานีอวกาศต้องหยุดชะงักไปหลังจากเกิดอุบัติเหตุกับกระสวยอวกาศโคลัมเบียในปี ค.ศ. 2003 การก่อสร้างต้องหยุดชะงักไปพร้อมกับการระงับโครงการกระสวยอวกาศ จนกระทั่งกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี่ เที่ยวบิน STS-114 ขึ้นบินอีกครั้งในปี ค.ศ. 2005[37] ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์
ดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ () เป็นสวนสนุกที่วอลต์ดิสนีย์เวิลด์ในเบย์เลก รัฐฟลอริดา มีเจ้าของและดำเนินการโดยบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ ผ่านบริษัทวอลต์ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์คอนซูเมอร์โปรดักส์ สร้างโดยบนพื้นฐานความคิดของมาร์ตี้ สคลาร์ และไมเคิล ไอส์เนอร์ เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 ในชื่อ ดิสนีย์-เอ็มจีเอ็มสตูดิโอส์ธีมพาร์ก เป็นสวนสนุกแห่งที่สามของวอลต์ดิสนีย์เวิลด์ ในแนวความคิดของโลกแห่งภาพยนตร์ โทรทัศน์ เพลง และโรงละคร แรงบันดาลใจจากยุคทองของฮอลลีวูด คาลามิตี้กันดั้ม
ได้มีการสร้างซอร์ดคาลามิตี้ทั้งหมดสามเครื่อง โดยเครื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือเครื่องสีแดงของเอ็ดเวิร์ด ฮาเรลสัน ผู้มีฉายาว่า "เอ็ด เดอะริปเปอร์" ซึ่งหลังสงครามครั้งแรก ในเนื้อเรื่องของมังงะ "กันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์" เอ็ดได้ไปเข้าร่วมกับสาธารณรัฐอเมริกาใต้ในการต่อสู้เพื่อแยกเป็นอิสระจากกลุ่มพันธมิตรโลก ซึ่งในที่สุดกลุ่มพันธมิตรโลกได้มอบซอร์ดคาลามิตี้อีกเครื่องให้กับเรน่า อิเมเลียเพื่อให้จัดการกับเอ็ด ส่วนเครื่องที่สามนั้นเป็นของโฟว์ โซเซียส หนึ่งในคอมแบทโคออร์ดิเนเตอร์ โซเซียสซีรีส์ ซึ่งถูกส่งตัวไปให้รอนโด มิน่า ซาฮาคุเพื่อตอบแทนที่ร่วมมือกับกลุ่มพันธมิตรโลก ดิสนีย์แอนิมอลคิงดอม
ดิสนีย์แอนิมอลคิงดอม () เป็นสวนสนุกสัตว์ที่วอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ตในเบย์เลก รัฐฟลอริดา เป็นเจ้าของและดำเนินการโดยบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ผ่านบริษัทวอลต์ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์คอนซูเมอร์โปรดักส์ ซึ่งเป็นสวนสนุกที่ใหญ่ที่สุดในโลกครอบคลุมพื่นที่กว่า 580 เอเคอร์ (2,347,177 ตารางเมตร) สวนสนุกเปิดให้บริการครั้งแรกในวันคุ้มครองโลก เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2541 เป็นสวนสนุกที่สร้างขึ้นแห่งที่ 4 ของวอลต์ดิสนีย์เวิลด์รีสอร์ต โดยเป็นสวนสนุกในรูปแบบของสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติและการอนุรักษ์สัตว์ป่า ซึ่งเป็นปรัชญาที่คิดขึ้นโดย วอลต์ ดิสนีย์เอง การสำรวจอวกาศ
การสำรวจอวกาศเริ่มต้นมานานตั้งแต่สมัยโบราณชาวมายาได้วาดภาพปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ต่างๆ
ชาวอียิปต์โบราณได้สร้างพีระมิดที่ชี้ถึงดวงดาวต่างๆ ที่ประเทศอังกฤษมีการสร้างสโตนเฮจซึ่งคาดการณ์ว่า
สร้างขึ้นเพื่อบอกตำแหน่งของดวงอาทิตย์และมีการเสนอข้อมูลของดวงอาทิตย์ขึ้นมาได้แก่ ดวงอาทิตย์เป็นลูกไฟกลมดวงหนึ่ง และมีการเสนอ
แนวคิดที่ว่าดวงอาทิตย์หมุนรอบโลกและแนวคิดของนิโคลัส โคเปอร์นิคัสที่เสนอว่าความจริงแล้วโลกหมุนรอบดวงอาทิตย์และมีการประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์สำหรับสังเกตการณ์วัตถุท้องฟ้าต่างๆและไขปริศนาต่างๆของวัตถุท้องฟ้าได้ แต่เพิ่งจะมีการเดินทางไปสู่อวกาศสำเร็จเป็นครั้งแรกและจริงจัง
ในปีค.ศ.1957หรือเมื่อ59ปีที่ผ่านมานี้เอง ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
แผ่นจานบินเป็นวัตถุคล้ายแผ่นดิสก์ถูกโยนและจับสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ, ซึ่งโดยทั่วไปจะเป็นพลาสติกและมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 20 ถึง 25 เซนติเมตร (8-10 นิ้ว) ที่มีขอบ. รูปทรงของแผ่นดิสก์, หน้าตัดแบบ airfoil, ช่วยให้มันบินด้วยการสร้างแรงยกตัว เมื่อมันเคลื่อนผ่านอากาศในขณะที่หมุน. ครั้งแรกรู้จักในฐานะ "Whirlo-Way", แผ่นดิสก์บินถูกคิดค้น ในปี 1949 โดยวอลเตอร์ เฟรเดอริ มอร์ริสัน ที่รวมเสน่ห์ของเขากับสิ่งประดิษฐ์และความสนใจในการบินของเขา. แกะสลักจากบล็อกที่เป็นของแข็งของสารประกอบพลาสติกที่เรียกว่า "Tenite", มอร์ริสันขายสิ่งประดิษฐ์แผ่นดิสก์บินของเขาให้กับ WHAM-O, ซึ่งแนะนำมันในปี 1957 ว่าเป็น"Pluto Platter". ในปี 1958 WHAM-O แก้ไข"Pluto Platter" และแนะนำ "FRISBIE" แผ่นดิสก์บินไปทั่วโลก. มันได้กลายเป็นความรู้สึกประทับใจในทันที.[41] คิดดี้เกรด
หลังจากนั้นไม่นาน ได้มีกำหนดการปล่อยยานท่องอวกาศขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่มนุษย์สร้างมาชื่อดุกคาลีออน แต่เชอวาลิเย่ โดทริช ได้ชิงยึดไปเป็นของตนเองและทำการวาร์ปดุกคาลีออนมาที่ไอเนอาส ตอนนั้นอาลูฟท์และโดเวลก์ซึ่งรอดชีวิตมาจากการโจมตีครั้งก่อนจะเดินเข้ามายังหอควบคุมของดุกคาลีออน โดยอาลูฟท์หมายจะฆ่าเชอวาลิเย่แล้วยึดดุกคาลีออน แต่โดเวลก์ได้ห้ามไว้ว่าไม่จำเป็นจึงถูกอาลูฟท์ยิงบาดเจ็บ เชอวาลิเย่จึงจัดการส่งอาลูฟท์เข้าไปในรีเซพชั่น ซิสเต็ม แชมเบอร์ ซึ่งเป็นระบบแยกโมเลกุลและแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานให้กับดุกคาลีออน กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี
กระสวยอวกาศลำนี้ได้ชื่อมาจากเรือสำรวจหลายลำในอดีตที่ชื่อ ดิสคัฟเวอรี โดยเรือดิสคัฟเวอรีลำแรก คือ HMS Discovery ของอังกฤษ ซึ่งเป็นเรือสำรวจที่พา เจมส์ คุก เดินทางครั้งสำคัญ นอกจากนี้ยังมีเรือดิสคัฟเวอรีอื่น ๆ อีกมากมาย กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรียังมีชื่อตรงกับยานอวกาศในภาพยนตร์เรื่อง 2001: A Space Odyssey ด้วย เขาโรไรมา
ในปี 2006 เขาโรไรมาคือจุดหมายของสารคดีชนะรางวัล เป็นรายการที่ออกอากาศ 2 ชม.ทางโทรทัศน์ของบริษัทกริฟฟอนโปรดักชัน ชื่อ"เดอะเรียลลอสต์เวิร์ล" รายการนี้ออกฉายทางช่อง แอนิมอลแพลเน็ต, ดิสคัฟเวอรีเอชดีเธียเตอร์ และโอแอลเอ็น (แคนาดา) กำกับโดย ปีเตอร์ วอน พัทคาเมอร์nสารคดีท่องเที่ยว/ผจญภัยชุดนี้โดดเด่นด้วยคณะนักสำรวจรุ่นใหม่ ประกอบไปด้วย ริค เวสต์, ดร.ฮาเซล บาร์ตัน,เซธ ฮีลด์, ดีน ฮอริสัน และ ปีเตอร์ สเปราต์ พวกเขาเดินตามรอยนักสำรวจชาวอังกฤษอิม เธิร์น และ แฮรี่ เพอร์คิน ผู้ออกตามหาพรรณพืช และสัตว์ในเขาโรไรมาเมื่อช่วงกลางศตวรรษที่ 19 การผจญภัยของนักสำรวจเหล่านั้นอาจเป็นแรงบันดาลใจให้อาเธอร์ โคแนน ดอยล์ เขียนหนังสือเกี่ยวกับคนและไดโนเสาร์ คือเรื่อง"เดอะลอสต์เวิร์ล "ตีพิมพ์ในปี 1912 ในปี 2006 คณะถ่ายทำ "เดอะเรียลลอสต์เวิร์ล "เป็นคณะสำรวจแรกที่เข้าไปสำรวจถ้ำในเขาโรไรมา หลายถ้ำถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ ภายในถ้ำพวกเขาได้ค้นพบการก่อตัวของหินรูปแครอทที่งอกอยู่ในถ้ำซึ่งมีอายุกว่า 2 พันล้านปี ดร.ฮาเซล บาร์ตันกลับมาที่ถ้ำแห่งนี้อีกครั้งในปี 2007 คณะสำรวจซึ่งสนับสนุนโดยองค์การนาซ่า เพื่อทำการวิจัยเกี่ยวกับรูปแบบการเติบโตต่างๆ บนผนังและเพดาน เช่น หลักฐานจากจุลินทรีย์ เอกซ์ตรีมโมไฟล์ ซึ่งกัดกินกำแพงที่มีพื้นฐานเป็นซิลิกา คงเหลือไว้แต่ฝุ่นผงที่ทับถมอยู่บนใยแมงมุมดึกดำบรรพ์ และก่อตัวเป็นหินย้อยที่รูปทรงเฉพาะตัว วอลต์ดิสนีย์คอนเสิร์ตฮอลล์
อาคารได้เริ่มขึ้นเมื่อลิเลียน ดิสนีย์ภรรยาของวอลต์ ดิสนีย์ บริจาคเงินเป็นจำนวน 50 ล้านดอลลาร์ ในปี 1987 เพื่อใช้สร้างสถานที่แสดงสำหรับประชาชนแห่งนครลอสแอนเจลิสและเป็นการแสดงถึงการอุทิศตัวต่องานศิลปะของวอลต์ ดิสนีย์และต่อเมือง แต่สุดท้ายอาคารแห่งนี้ต้องใช้งบประมาณสูงถึง 274 ล้านดอลลาร์ โดยแค่อาคารจอดรถอย่างเดียวก็ใช้งบถึง 110 ล้านดอลลาร์ อาคารได้ร่วมกันออกแบบอย่างซับซ้อนโดยมีเกห์รีเป็นผู้ออกแบบ และระบบเสียงภายในอาคารโดยมีนักโสตศาสตร์ชาวญี่ปุ่น "ยาซุฮิสะ โตโยต้า" (Yasuhisa Toyota) ร่วมออกแบบ อาคารได้รับคำสรรเสริญอย่างมากในความต่างจากอาคารหอประชุมของลอสแอนเจลิสมิวสิกเซนเตอร์ก่อนหน้านี้ สเปซอินเวเดอส์
"สเปซอินเวเดอร์ส" ได้รับการสร้างขึ้นโดยโทะโมะฮิโระ นิชิคะโดะ ผู้ซึ่งใช้เวลาหนึ่งปีในการออกแบบและพัฒนาฮาร์ดแวร์ที่จำเป็นในการผลิตเกมนี้ มีการรายงานถึงแรงบันดาลใจในการสร้างเกมจากที่มาที่แตกต่างกัน รวมถึงการดัดแปลงเชิงกลไกของเกม "สเปซมอนสเตอร์ส" ที่ได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1972 และความฝันเกี่ยวกับเด็กนักเรียนญี่ปุ่นที่กำลังรอซานต้าครอสและมีการโจมตีจากการบุกรุกของเหล่าเอเลี่ยน อย่างไรก็ตาม นิชิคะโดะได้อ้างว่าเกมอาเขด "เบรกเอาท์" ของอาตาริได้สร้างแรงบันดาลใจให้แก่เขา เขาได้มุ่งหมายต่อการสร้างเกมยิงที่มีความโดดเด่นของความรู้สึกเดียวกันกับความสำเร็จจากการพิชิตด่านและทำลายเป้าหมาย แต่มีกราฟิกส์ที่ซับซ้อนมากขึ้น นิชิคะโดะได้ใช้รูปแบบที่คล้ายกันกับ "เบรกเอาท์" แต่มีการเปลี่ยนแปลงทางกลศาสตร์ของเกม กระสวยอวกาศโคลัมเบีย
ในปี พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) ยานโคลัมเบียได้เข้าร่วมปฏิบัติภารกิจลำกับสอง ( ในตอนนั้นมีนักท่องอวกาศหกคน หนึ่งในนั้นเป็นนักท่องอวกาศต่างชาติบนกระสวยอวกาศคือ และเมื่อมีการนำดิสคัฟเวอรีและ แอตแลนติสเข้ามาร่วม โคลัมเบียจึงไม่ได้ถูกนำมาใช้เป็นเวลาสามปี เปอร์ซิวัล โลเวลล์
เปอร์ซิวัล โลเวลล์ (; ค.ศ. 1855 - 1916) นักธุรกิจผู้มั่งคั่ง ได้หลงเสน่ห์ของดาวอังคาร เขาจึงสร้างหอดูดาวของตนเองที่เมืองแฟล็กสตาฟฟ์ รัฐแอริโซนา สหรัฐอเมริกา เพื่อศึกษาดาวอังคารโดยเฉพาะ โลเวลล์เชื่อว่า เขาเห็นระบบของเส้นที่ลากโยงไปมาจำนวนมากบนผิวของดาวอังคาร และคิดว่าเป็นคลองขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นมาสำหรับส่งน้ำ โดยชาวดาวอังคารผู้มีความรู้ความสามารถ คนทั่วไปเห็นด้วยกับความคิดของโลเวลล์ เป็นเวลานับแรมปีที่ผู้คนคิดว่าบนดาวอังคารอาจมีคนอยู่ ใน ค.ศ. 1897 เอช.จี. เวลส์ ได้เขียนนวนิยายเรื่อง วอร์ออฟเดอะเวิลด์ส (War of the Worlds) โดยมีเค้าโครงเรื่องตามความเชื่อของโลเวลล์ ทุกวันนี้เรารู้ว่าเส้นสายต่าง ๆ ที่โลเวลล์เห็นบนดาวอังคารนั้นไม่มีอยู่จริง เอกซ์บอกซ์
ในปี 2541 วิศวกร 3 คนจากทีมไดเรกเอกซ์ของไมโครซอฟท์ ได้แก่ Kevin Bachus, Seamus Blackley, Ted Hase และผู้นำทีมไดเรกเอกซ์ในเวลานั้นอย่าง Otto Berkes ร่วมทีมกันเพื่อทำการแกะแล็ปท็อปยี่ห้อ Dell เพื่อสร้างตัวต้นแบบของเกมคอนโซลที่มีพื้นฐานซอฟต์แวร์เป็นซอฟต์แวร์จากไมโครซอฟท์ โดยทีมนี้หวังว่าจะสามารถสร้างเกมคอนโซลที่สามารถมีอาร์ดแวร์มาตรฐานเทียบเท่ากับเกมคอนโซลตัวถัดไปจากโซนีอย่าง เพลย์สเตชัน 2 ซึ่งพวกเขามองว่าได้ดึงนักพัฒนาบางส่วนไปจากการพัฒนาเกมบนวินโดว์ โดยหลังจากทำการประกอบเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ทีมนี้ได้เข้าไปพบกับ Ed Fries ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรกิจเกมของไมโครซอฟท์ ณ เวลานั้น เพื่อนำเสนอ "ไดเรกเอกซ์ บอกซ์" ตัวต้นแบบ ซึ่งเป็นเกมคอนโซลที่มีพื้นฐานมาจากเทคโนโลยีไดเรกเอกซ์ซึ่งพัฒนาโดยกลุ่มของ Berkes โดยหลังจากได้เห็นผลิตภัณฑ์แล้ว Fries จึงได้ตัดสินใจสนับสนุนไอเดียของทีมที่จะสร้างเกมคอนโซลที่มีพื้นฐานมาจากไมโครซอฟท์ ไดเรกเอกซ์ขึ้น ดอว์น (ยานอวกาศ)
ยานสำรวจอวกาศ ดอว์น () เป็นยานสำรวจอวกาศขององค์การนาซาแบบใช้หุ่นยนต์ควบคุม ถูกส่งไปในภารกิจสำรวจดาวเคราะห์น้อยดวงที่ใหญ่ที่สุด 2 ดวงในแถบดาวเคราะห์น้อย คือ ดาวเคราะห์น้อยเวสตา และดาวเคราะห์แคระ ซีรีส ดอว์นขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2550 ถึงดาวเคราะห์น้อยเวสต้าเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งมีกำหนดจะสำรวจต่อไปจนถึงปี พ.ศ. 2555 และมีกำหนดจะไปถึงดาวเคราะห์น้อยซีรีสในปี พ.ศ. 2558 นับเป็นยานอวกาศดวงแรกที่จะไปเยือนวัตถุในระบบสุริยะทั้งสองนี้ ดอว์นเป็นนวัตกรรมใหม่ที่ออกแบบมาเพื่อให้ยานอวกาศสามารถเข้าไปอยู่ในวงโคจรรอบวัตถุทางดาราศาสตร์ ศึกษาวัตถุนั้น แล้วผละออกมาเพื่อมุ่งหน้าไปสำรวจเป้าหมายอื่น ขณะที่ยานสำรวจอวกาศอื่น ๆ ในโครงการก่อนหน้านี้ เช่นโครงการวอยเอจเจอร์ ได้ทำการสำรวจวัตถุดาราศาสตร์ต่าง ๆ โดยการเคลื่อนที่ผ่านเท่านั้น ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด
ชื่อ "ก็อดเดิร์ด" ตั้งเป็นอนุสรณ์แก่ ดร. โรเบิร์ต เอช. ก็อดเดิร์ด (Robert H. Goddard) ผู้ริเริ่มการใช้งานจรวดสมัยใหม่ในประเทศสหรัฐอเมริกา
ปัจจุบัน ศูนย์วิจัยแห่งนี้ มีคนไทยทำงานเป็นวิศวกร และ นักวิทยาศาสตร์ รวมทั้งหมด 3 คน 
ได้แก่ ดร.ก้องภพ อยู่เย็น วิศวกรด้านคลื่นไมโครเวฟรับส่งสัญญาณ เดนนิส กาบอร์
เดนนิส กาบอร์ ซีบีอี, เอฟอาร์เอส (Dennis Gabor CBE, FRS; 5 มิถุนายน ค.ศ. 1900 - 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979) นักประดิษฐ์และวิศวกรไฟฟ้าชาวอังกฤษเชื้อสายยิว-ฮังการี เป็นผู้ค้นพบหลักการของการสร้างภาพ 3 มิติแบบฮอโลกราฟี โดยบังเอิญขณะกำลังพัฒนาปรับปรุงคุณภาพของกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน การค้นพบครั้งนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ในปี ค.ศ. 1971  กระสวยอวกาศ
วันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2011 กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรีถูกปลดประจำการ กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
ภารกิจซ่อมบำรุง 3A เดินทางด้วยกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรีเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1999 โดยแยกออกมาจากภารกิจซ่อมบำรุง 3 หลังจากที่ไจโรสโคปในกล้องฮับเบิล 3 ใน 6 ตัวเกิดเสียหาย (ไจโรสโคปตัวที่สี่เสียก่อนจะเริ่มภารกิจครั้งนี้เพียงไม่กี่สัปดาห์ ส่งผลให้กล้องฮับเบิลอยู่ในสภาพใช้งานไม่ได้) ภารกิจครั้งนี้เป็นการเปลี่ยนไจโรสโคปทั้ง 6 ตัว เปลี่ยนระบบเซนเซอร์นำทางอย่างละเอียดและคอมพิวเตอร์ ติดตั้งชุดปรับปรุงความต่างศักย์และอุณหภูมิเพื่อป้องกันแบตเตอรีมีกระแสไฟฟ้ามากเกินไปและเปลี่ยนฉนวนความร้อน คอมพิวเตอร์ที่ติดตั้งใหม่สามารถประมวลผลงานบางอย่างได้เลย จากที่แต่เดิมจะต้องนำมาประมวลผลบนพื้นโลก เยิร์น อุตซอน
เยิร์น โอเบิร์ก อุตซอน (; 9 เมษายน ค.ศ. 1918 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008) เป็นสถาปนิกชาวเดนมาร์ก เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ออกแบบโรงอุปรากรซิดนีย์ และเมื่อโรงอุปรากรซิดนีย์ได้รับการประกาศเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2007 ทำให้เขาเป็นเพียงบุคคลคนที่ 2 ที่มีผลงานเป็นมรดกโลกขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ กระสวยอวกาศโคลัมเบีย
โคลัมเบียไม่ได้ถูกใช้งานเทียบท่าสถานีอวกาศใน โครงการกระสวยอวกาศ–เมียร์ (Shuttle-Mir) และโครงการสถานีอวกาศนานาชาติ เช่นเดียวกับ ชาเลนเจอร์ ซึ่งประสบอุบัติเหตุก่อน และกระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์ ซึ่งยังไม่เคยถูกใช้งานในอวกาศ
ขณะที่กระสวยดิสคัฟเวอรี แอตแลนติส และ เอนเดฟเวอร์ เคยใช้ติดต่อกับสถานีอวกาศทั้งหมด จอห์น เกล็นน์
จอห์น เกล็นน์ ได้ขึ้นสู่อวกาศอีกครั้ง เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1998 กับยานกระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี เที่ยวบินที่ STS-95 เป็น เวลา 7 วัน เพื่อศึกษาผลกระทบของการเดินทางในอวกาศกับผู้สูงอายุ แต่ก็มีบางคนคิดว่าภารกิจนี้เป็นการหาเสียงเพื่อหวังผลทางการเมืองแอบแฝง รีอาซิลเวีย
ใน พ.ศ. 2540 รีอาซิลเวียถูกพบโดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลแต่มันยังไม่ได้รับการตั้งชื่อจนกระทั่งยานสำรวจอวกาศดอว์นไปสำรวจเวสตาใน พ.ศ. 2554 ชื่อของมันตั้งตาม รีอา ซิลเวีย เทพธิดาพรหมจารีและมารดาของผู้ก่อตั้งกรุงโรม ดาร์ปา
หน่วยงานดังกล่าวถูกตั้งขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1958 โดยประธานาธิบดี ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ในชื่อสำนัก Advanced Research Projects Agency (ARPA) หลังจากการปล่อยดาวเทียมสปุตนิก 1ของโซเวียตในปี ค.ศ. 1957 ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง ภารกิจของหน่วยงานนี้คือการทำให้แน่ใจว่าสหรัฐอเมริกาจะไม่พบกับเทคโนโลยีที่ไม่รู้จัก ดาร์ปากำหนดและดำเนินโครงการวิจัยและพัฒนาโดยทำงานร่วมกับหุ้นส่วนในวงวิชาการ ในวงอุตสาหกรรม และในวงรัฐบาล เพื่อขยายขอบเขตของความรู้และเทคโนโลยี มากไปกว่าความต้องการปัจจุบันของกองทัพสหรัฐ เกมผจญภัย
เกมผจญภัยเริ่มขึ้นช่วงปี 1970 William Crowther พนักงานของบริษัท BB&N สร้างเกม Colossal Cave Adventure เกมผจญภัยเกมแรกขึ้น โดยใช้คุณลักษณะของเกมแบบข้อความนั่นคือ ถ้าอยากเดินต้องพิมพ์ Move ถ้าอยากคุยก็ต้องพิมพ์ Talk พื้นฐานทุกอย่างอยู่ที่การพิมพ์ เกมนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงจนได้ Don Woods มาช่วยโปรแกรมมิ่งอีกแรงหนึ่ง จุดเด่นของเกม Colossal Cave Adventure นั้น คือเกมผจญภัยในถ้ำ เต็มไปด้วยดาบและเวทมนตร์ หลังจากนั้นแฟนเกมของ Colossal Cave Adventure ชื่อ Scott Adams เริ่มพัฒนาเกมแบบเวกเตอร์กราฟิก โดยใช้การประมวลผลที่สูงขึ้น เขาเขียนโปรแกรมให้ Colossal Cave Adventure สามารถเล่นบนเครื่องคอมพิวเตอร์ในบ้านได้ หลังจากนั้น ในช่วงปี ค.ศ. 1978 Scott ก่อตั้ง Adventure International ผลิตเกมผจญภัยออกมา 12 เกม ก่อนจะล้มละลายในปี 1985 อุปกรณ์สังเกตการณ์ดาราศาสตร์ในวงโคจร
OAO-3 ขึ้นสู่อวกาศเมื่อ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1972 และได้ทำงานเป็นผลสำเร็จอย่างมากสำหรับโครงการ OAO ทั้งหมด ดาวเทียมนี้เป็นโครงการร่วมระหว่างนาซากับสภาวิจัยวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมของสหราชอาณาจักร มันนำเครื่องตรวจวัดรังสีเอกซ์ที่สร้างโดยห้องทดลองวิทยาศาสตร์อวกาศมุลลาร์ดของยูนิเวอร์ซิตี้คอลเลจ ลอนดอน รวมถึงกล้องโทรทรรศน์อัลตราไวโอเลตขนาด 80 ซม. จากมหาวิทยาลัยปรินซ์ตัน หลังจากที่ส่งขึ้นสำเร็จ ดาวเทียมนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โคเปอร์นิคัส" เพื่อเป็นอนุสรณ์ครบรอบวันเกิดปีที่ 500 ของนิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส โฟบอส
โฟบอสได้รับการค้นพบโดยแอซัฟ ฮอลล์ (Asaph Hall) นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1877 โดยฮอลล์ยังเป็นผู้ค้นพบดาวบริวารอีกดวงของดาวอังคารคือดีมอสด้วย แดน บีช บรัดเลย์
หมอบรัดเลย์พักอาศัยอยู่แถววัดเกาะ สำเพ็ง (วัดสัมพันธวงศ์) โดยอาศัยพักรวมกับครอบครัวของศาสนาจารย์สตีเฟน จอห์นสัน หมอบรัดเลย์เปิดโอสถศาลาขึ้นเป็นที่แรกในสยาม เพื่อทำการรักษา จ่ายยาและหนังสือเกี่ยวกับศาสนาให้กับคนไข้ แต่เนื่องจากในย่านนั้นมีชาวจีนอาศัยอยู่ กิจการนี้จึงถูกเพ่งเล็งว่าอาจทำให้ชาวจีนกระด้างกระเดื่องต่อรัฐบาลสยามได้[3] จึงกดดันให้เจ้าของที่ดินคือนายกลิ่น ไม่ให้มิชชันนารีเช่าอีกต่อไป ต่อมาจึงย้ายไปอยู่แถวกุฎีจีน ที่เป็นย่านของชาวโปรตุเกส เช่าบ้านที่ปลูกให้ฝรั่งเช่าของเจ้าพระยาพระคลัง ซึ่งต่อมาคือสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) บริเวณหน้าวัดประยุรวงศาวาส โดยหมอบรัดเลย์และคณะมิชชันนารีดัดแปลงบ้านเช่าที่พักแห่งใหม่นี้เป็น โอสถศาลา เปิดทำการเมื่อ 30 ตุลาคม 2378 กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
ริกคาร์โด จิอักโคนี (Riccardo Giacconi) ผู้อำนวยการคนแรกของสถาบันวิทยาศาสตร์กล้องโทรทรรศน์อวกาศ ประกาศในปี ค.ศ. 1986 ว่าเขาต้องการมอบ "เวลาส่วนตัวของผู้อำนวยการ" ของเขาให้กับนักดาราศาสตร์สมัครเล่น โดยเขาจะมอบเวลาให้กับการวิจัยที่ไม่ซ้ำกับนักดาราศาสตร์มืออาชีพ และการวิจัยนั้นจำเป็นที่จะต้องใช้ความสามารถของกล้องโทรทรรศน์อวกาศจริง ๆ ผลก็คือมีนักดาราศาสตร์สมัครเล่นทั้งหมด 13 คนได้ใช้กล้องฮับเบิลโดยทำการสังเกตการณ์ระหว่างปี ค.ศ. 1990 และปี ค.ศ. 1997 แต่หลังจากนั้น การตัดงบประมาณของสถาบันวิทยาศาสตร์กล้องโทรทรรศน์อวกาศก็ทำให้ไม่มีนักดาราศาสตร์สมัครเล่นคนไหนได้ใช้กล้องอีกเลย[53] สถานีอวกาศนานาชาติ
เดือนกันยายน ค.ศ. 1993 อัล กอร์ รองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา กับ วิคตอร์ เชอร์โนเมียร์ดิน นายกรัฐมนตรีรัสเซีย ได้ประกาศแผนการสำหรับสถานีอวกาศแห่งใหม่ ซึ่งในเวลาต่อมากลายเป็นสถานีอวกาศนานาชาติ[33] และเพื่อเป็นการเตรียมการโครงการใหม่นี้ ทั้งสองได้ตกลงกันว่า สหรัฐอเมริกาจะเข้าช่วยเหลือในโครงการ เมียร์ อย่างใกล้ชิดในเวลาหลายปีข้างหน้า โดยถือเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงซึ่งต่อมานับรวมเอายานในวงโคจรที่เชื่อมต่อกับเมียร์ด้วย[13] คริสต์ศตวรรษที่ 21
2001 – เดนนิส ตีโต กลายเป็นนักท่องเที่ยวอวกาศเชิงพาณิชย์คนแรกของโลก โดยได้ชำระเงิน 19 ล้านดอลาร์สหรัฐเพื่อเดินทางไปสถานีอวกาศนานาชาติ 2003 – เกิดเหตุโศกนาฏกรรมกระสวยอวกาศโคลัมเบียเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2003 – จีนส่งยานเสินโจว 5 ขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ส่งผลให้จีนเป็นประเทศที่ 3 ในโลกที่มีความสามารถส่งมนุษย์ขึ้นไปยังอวกาศได้ด้วยตัวเอง 2004 – ยาน Mars Exploration Rover 2 เครื่องลงจอดบนพื้นผิวดาวอังคาร; ยานออพพอร์ทูนิตี้ ค้นพบหลักฐานที่ว่าครั้งหนึ่งพื้นผิวดาวอังคารเคยมีน้ำ 2004 – SpaceShipOne makes the first privately funded human spaceflight, June 21 2005 – ยานไฮเกนส์ ลงจอดบนดาวไททันเมื่อวันที่ 14 มกราคม, ดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดของดาวเสาร์ 2005 – ยานนิวฮอไรซันส์ถูกส่งขึ้นไปอวกาศโดยมีภารกิจเพื่อศึกษาดาวพลูโต 2006 – ดาวพลูโตถูกลดสถานะจากดาวเคราะห์เป็นดาวเคราะห์แคระ 2007 – จีนปล่อยยานสำรวจอากาศดวงจันทร์เปนครั้งแรกภายใต้ ฉางเอ๋อ 1 เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2008 – Chinese space program launches its third manned space flight carrying its first three-person crew and conducts its first spacewalk that makes China the third nation after Russia and USA to do that, เสินโจว 7, on September 25. 2008 – ยานฟินิกส์ค้นพบน้ำแข็งบนดาวอังคาร 2009 – องค์การวิจัยอวกาศอินเดียประกาศการค้นพบน้ำบนดวงจันทร์ 2011 – NASA launches Atlantis marking an end to its three-decade shuttle program. 2012 – The 50th successful launch in a row for the European launcher Ariane 5, on August 2. 2012 – สเปซเอ็กซ์ ประสบความสำเร็จในการขนส่งสิ่งของให้แก่สถานีอวกาศนานาชาติ 2012 – นาซาประสบความสำเร็จในการนำยานคิวริออซิตีลงจอดบนบนพื้นผิวดาวอังคาร 2014 – ยานสำรวจอวกาศ Mars Orbiter Mission เข้าสู่วงโคจรขงดาวอังคารเมื่อวันที่ 24 กันยายน ส่งผลให้อินเดียเป็นประเทศที่สี่บรรลุเป้าหมายเช่นว่า 2014 – องค์การอวกาศยุโรป ประสบความสำเร็จในการนำยานยานฟีเลลงจอดบนดาวหาง 67P ซึ่งเป็นการลงจอดบนดาวหางครั้งแรกในประวัติศาสตร์ 2015 – ยานนิวฮอไรซันส์ถึงดาวพลูโตเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2015 – นาซาประกาศการค้นพบน้ำในสถานะของเหลวบนดาวอังคาร[2] 2016 – On July 4, NASA's Juno space probe maneuvered into a polar orbit to study the planet Jupiter 2017 – นักดาราศาสตร์ประกาศว่าดาวฤกษ์ แทรพพิสต์-1 มีดาวเคราะห์นอกระบบโคจรเจ็ดดวง โดยจำนวนหนึ่งอยู่ในเขตอาศัยได้ ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย<b data-parsoid='{"dsr":[6320,6339,3,3]}'>โทมัส คาฮิลล์ (English: Thomas Cahill)[3] สายตระกูลโทมัสให้กำเนิดนักสำรวจและนักกีฬาที่มีชื่อเสียง อาทิ นีล อาร์มสตรอง, พระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน, โทะโยะโทะมิ ฮิเดะโยะริ, เฮนรี ฮัดสัน, เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์, เอดมันด์ ฮิลลารี, เดวิด ลิฟวิงสโตน, โรอัลด์ อะมุนด์เซน, ลักษมี มิททาล, จอห์น เอฟ. เคนเนดี, ไทเกอร์ วูดส์, ไมเคิล เฟ็ลปส์, จอห์น แฟรงคลิน, แมนนี่ ปาเกียว, มูฮัมหมัด อาลี, แอนนี โอคเลย์, เจมส์ คุก, เมริเวเธอร์ ลูอิส, วิลเลียม คลาร์ก, ลิซ่า เลสลีย์, ไมเคิล จอร์แดน และแคนเดส ปาร์กเกอร์ รวมถึงผู้นำอย่าง จอร์จ วอชิงตัน และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14[5] วอลต์ดิสนีย์พาร์กแอนด์รีสอร์ต
เริ่มสร้างโดยวอลท์ ดิสนีย์ ในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955)ได้เปิดสวนสนุกแห่งแรกขึ้น และ ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) ได้เปิดสวนสนุกอีกแห่งขึ้น คือ Disney California Adventure สวนสนุกทั้งสองแห่งตั้งอยู่ที่ เมือง Anaheim รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย<b data-parsoid='{"dsr":[7566,7589,3,3]}'>แคทเธอรีน คาฮิลล์ (English: Katherine Cahill)[3] มีชื่อสั้นๆ ว่า อีแค็ต สายตระกูลนี้ให้กำเนิดนักประดิษฐ์ นักวิทยาศาสตร์ และอัจฉริยะมากมาย อาทิ อับราฮัม ลิงคอล์น, สตีฟ จอบส์, ไมเคิล เดลล์, กาลิเลโอ กาลิเลอี, โทมัส เอดิสัน, อเล็กซานเดอร์ กราแฮม เบลล์, อีไลอัส ฮาว, บิล เกตส์, โฮเวิร์ด คาร์เตอร์, จอห์น แฟลมสตีด, อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์, อเล็กซานเดอร์ แฮมิลตัน, ออร์วิลล์ กับวิลเบอร์ ไรท์, ลีออน เทอเรมิน, นิโคลา เทสลา, จอร์จ เฮอร์เบิร์ต, อีไล วิตนีย์, สตีเฟ่น ฮอว์คิง, แฟรงคลิน ดี. รูสเวลท์, เฮนรี ฟอร์ด, โทมัส เอดเวิร์ด ลอว์เรนซ์, มิลตัน เอส. เฮอร์ชีย์, จอห์น แคดเบอรี่, ฮิซาซิเกะ ทานากะ และมารี คูรี[7] สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์
ศาสตราจารย์ สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์ ได้รับการประกาศเกียรติคุณ ไอเซนฮาวร์ เฟลโลว์ชิพ ประจำปี 2012 (Eisenhower Fellowships) ในฐานะผู้นำยุคใหม่ด้านวิศวกรรมเทคโนโลยี จากมูลนิธิประธานาธิบดี ดไวท์ ไอเซนฮาวร์ แห่งประเทศสหรัฐอเมริกา จากการที่ ได้อุทิศตนในการวิจัยองค์ความรู้และพัฒนาวิชาการเทคโนโลยีก่อสร้างใต้ดินและอุโมงค์ เพื่อยกระดับระบบสาธารณูปโภค การบริหารจัดการน้ำ และคมนาคมโลจิสติกส์ของไทยที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน เขาได้คิดค้นทฤษฎีการคำนวณขุดเจาะอุโมงค์ที่ก้าวหน้าด้วยประสิทธิภาพและความปลอดภัยซึ่งได้รับการอ้างอิงและนำไปใช้ประโยชน์มากเป็นอันดับ 5 ของโลก และยังได้รับการประกาศเกียรติคุณเป็นนักเรียนทุนรัฐบาลไทยดีเด่นเข็มทองคำที่มีอายุน้อยที่สุดในประเทศไทยอีกด้วย อนาคิน สกายวอล์คเกอร์
นักบินที่เชี่ยวชาญ: อนาคิน สกายวอล์คเกอร์เป็นชายที่มากความสามารถ เขาเป็นที่รู้จักในทักษะการบินของเขา ทักษะที่ได้รับชื่อเสียงจากการเป็นเจไดเอซ ด้วยกิติศัพท์ที่โด่งดังจึงมีคนกล่าวกันว่าเขาเป็นนักบินที่เก่งที่สุดในกาแลคซี่ ในช่วงที่เขาเป็นทาส เขาได้สร้างชื่อเสียงแก่ตนเองด้วยการเป็นนักแข่งพ็อดเรซเซอร์ เขาเป็นหนึ่งในมนุษย์ที่น้อยนักที่จะสามารถขับพ็อดเรซเซอร์ได้ ต้องขอบคุณในพลังของเขา อนาคินยังชนะการแข่งขันบูนทาอีฟคลาสสิกเมื่อายุได้ 9 ปี ซึ่งทำให้เขาได้รับอิสรภาพ อนาคินน้อยดึงดูดความสนใจจากผู้คนมากมายของสาธารณรัฐ ขณะในยุทธการนาบู เขาได้ขับยานนาบูสตาร์ไฟเตอร์และทำลายยานควบคุมดรอยด์ได้ ความสามารถของเขาสามารถชนะสงครามได้เพียงคนเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นั่นเป็นลางบอกถึงการมาของทักษะของเขา ในช่วงสงครามโคลน อนาคินเป็นหนึ่งในนักบินที่เก่งและมีชื่อเสียงมากที่สุดของสาธารณรัฐ เขามีความสมบูรณ์แบบในการเลือกการวางแผน ที่เป็นที่รู้จักที่สุดก็คือทักษะของเขาในการเปิดฉากยิงก่อนที่จะเข้าปะทะแนวของศัตรู ทำให้มีเวลาเล็กน้อยพอให้หลบหลีก เขายังได้แสดงทักษะในการไล่ตามศัตรูได้ดีพอๆ กับการหลบหนีศัตรู ความสามารถต่อมาก็เห็นได้กับลูกชายของเขา ลุค สกายวอล์คเกอร์ ความสามารถของเขาดึงดูดความสนใจของสมุหนายกพัลพาทีนและคนในสภา ในยุทธการคอรัสซังท์ อนาคินสามารถนำยาน<i data-parsoid='{"dsr":[61873,61893,2,2]}'>อินวิซิเบิลแฮนด์</i>ลงจอดได้อย่างปลอดภัย แม้ว่าเขาจะขับมันแค่เพียงครึ่งลำก็ตาม และมันถูกสร้างมาให้ไม่สามารถลงจอดได้ กระสวยอวกาศเอนเทอร์ไพรซ์
"เอนเทอร์ไพรซ์" สร้างขึ้นเพื่อใช้ในการทดสอบการบินของกระสวยอวกาศ ในโครงการนำขึ้น-ลงจอด (Approach and Landing Test:ALT) จนบินครบห้าครั้ง แต่เดิมนั้นทางนาซาตั้งใจจะปรับปรุงยานเอ็นเทอร์ไพรซ์ไปใช้ในเที่ยวบินโคจร ซึ่งจะทำให้มันเป็นกระสวยอวกาศลำที่สองที่ขึ้นบินหลังจากกระสวยอวกาศโคลัมเบีย แต่ระหว่างการก่อสร้างยานโคลัมเบีย มีการเปลี่ยนแปลงแบบครั้งสุดท้ายไปซึ่งมีส่วนสำคัญเกี่ยวกับน้ำหนักของลำตัวยานและส่วนของปีก การปรับปรุงยานเอ็นเทอร์ไพรซ์ให้บินได้จึงหมายถึงการจะต้องรื้อชิ้นส่วนยานโคจรออกและส่งกลับไปให้ผู้รับเหมาหลายรายในส่วนต่างๆ ของประเทศ เมื่องบทำท่าจะบานปลาย จึงมีการตัดสินใจทางเลือกอื่นโดยการสร้างกระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ขึ้นครอบตัวโครงยาน (STA-099) ที่แต่เดิมเป็นอุปกรณ์ทดสอบ แล้วค่อยปรับปรุงยานเอ็นเทอร์ไพรซ์เพื่อใช้งานแทนยานชาเลนเจอร์หลังจากที่มันถูกทำลายไป ทว่าได้มีการสร้างกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ขึ้นมาจากโครงสร้างสำรองแทนที่อีกครั้ง ทอมัส เอดิสัน
ทอมัส เอดิสัน มักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้คิดค้นหลอดไฟ แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นบุคคลแรกที่จดสิทธิบัตรในการประดิษฐ์หลอดไฟจากนักวิทยาศาสตร์กว่า 20 คนที่คิดค้นหลอดไฟ และสามารถนำมาทำเป็นธุรกิจได้ เอดิสันยังคงเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริก (General Electric) บริษัทเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่ของโลก และก่อตั้งอีกหลายบริษัทในด้านไฟฟ้า หนึ่งในบริษัทของเอดิสันยังเป็นผู้คิดค้นเก้าอี้ไฟฟ้าสำหรับประหารชีวิตนักโทษอีกด้วย ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา
ในปี พ.ศ. 2505 คณะรัฐมนตรี ซึ่งมี ม.ล.ปิ่น มาลากุล เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ได้อนุมัติให้กระทรวงศึกษาธิการดำเนินการสร้างท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ และหอดูดาว ซึ่งเป็นอุปกรณ์สำคัญมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการศึกษาวิชาภูมิศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และดาราศาสตร์ ตลอดจนเป็นแหล่งที่เยาวชนสามารถไปชุมนุมหาความรู้ได้ง่าย เยาวชนจะได้เรียนจากของจำลองเหมือนของจริงทำให้เข้าใจได้ลึกซึ้งและรวดเร็วกว่าการสอนด้วยปากเปล่าทั้งก่อให้เกิดความรู้ ความคิด ความมีเหตุผลและความเพลิดเพลิน ด้วยกระทรวงศึกษาธิการได้มอบให้กองอุปกรณ์การศึกษา กรมวิชาการเป็นเจ้าของในการก่อสร้างและดำเนินการต่อไป ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ
ก่อตั้งโดย ลุค คาฮิลล์ (English: Luke Cahill)[3] มีชื่อเสียงด้านการเป็นผู้นำ นักคิด นักธุรกิจ และสายลับที่เก่งกาจ ได้แก่ ธีโอดอร์ รูสเวลต์, วินสตัน เชอร์ชิล, เบนจามิน แฟรงคลิน, เซอร์ไอแซก นิวตัน, นโปเลียน โบนาปาร์ต, ชิง ฉือ, เบนาซีร์ บุตโต, สมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย, แบร์นาร์ดิโน่ โดรเว็ตติ, อนาสตาเซียแห่งรัสเซีย, มาเรีย หลุยส์แห่งสเปน, ไมเคิล บลูมเบิร์ก, ซูซาน บี. แอนโทนี, กุสตาฟ ไอเฟล, จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช, จอร์จ ดับเบิลยู. บุช, บารัก โอบามา, จอห์น อดัมส์ รวมถึง คิม จองอิล ลูเซี่ยนให้กำเนิดผู้นำที่ดีถึง 6 ประเทศ ได้แก่ พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย, พระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร, พระเจ้าปีเตอร์ที่ 1 แห่ง เซอร์เบีย, เรมงด์ ปวงกาเร อดีตประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส และสมเด็จพระจักรพรรดิไทโชแห่งญี่ปุ่น ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากลูเซี่ยน และยังเป็นสายตระกูลที่ควบคุมแอเรีย 51 และฟอร์ต นอกซ์อีกด้วย กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์
กระสวยอวกาศชาเลนเจอร์ () รหัสประจำยานคือ OV-099 เป็นกระสวยอวกาศลำที่สองที่ใช้ปฏิบัติภารกิจในอวกาศขององค์การนาซ่า สร้างถัดจากกระสวยอวกาศโคลัมเบีย เริ่มปล่อยสู่อวกาศครั้งแรก(ภารกิจที่ STS-6) ในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) และปฏิบัติภารกิจมาแล้วถึง 9 ครั้งก่อนที่จะมาประสบอุบัติเหตุกระสวยอวกาศระเบิด(ในภารกิจที่ STS-51-L) ในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) หลังจากที่ปล่อยกระสวยสู่ท้องฟ้าได้ 73 วินาที ทำให้ลูกเรือทั้ง 7 คนในยานเสียชีวิตทั้งหมด หลังจากที่อุบัติเหตุครั้งนี้ ทาง NASA จึงได้สร้างกระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ (Space Shuttle Endeavour) ขึ้นมาปฏิบัติภารกิจแทนยานชาเลนเจอร์ ในปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) ไดโนคิง ราชันย์พันธุ์ไดโนเสาร์
และด้วยที่ริวตะได้ล่วงรู้ถึงการปรากฏตัวอย่างปริศนาของไดโนเสาร์ที่เกิดขึ้นทั่วมุมโลก และการเพิ่มพลังการต่อสู้ด้วยการ์ด ทำให้การผจญภัยของริวตะและกลุ่มD คิดส์เพื่อปกป้องไดโนเสาร์เพื่อให้รอดพ้นจากการถูกกลุ่มอัลฟ่าใช้เป็นเครื่องมือในการยึดครองโลก กลุ่มโจรสลัดจากอวกาศที่เกิดจากการรวมตัวของบุคคลทั้ง 4
ยานอวกาศลำเล็กที่ดร.โซนอยดะสร้างขึ้น โครงการอวกาศโซเวียต
ทฤษฎีของ การสำรวจอวกาศ มีพื้นฐานใน จักรวรรดิรัสเซีย ก่อน สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ด้วยงานเขียนของ คอนสแตนติน ซีออลคอฟสกี (1857-1935) ที่เผยแพร่เอกสารเป็น ในช่วงปลายศตวรรษที่19และ20และต้นในปี ค.ศ. 1929 และนำแนวคิดของ จรวดหลายตอน ด้านการปฏิบัติเกี่ยวกับการทดลองเริ่มขึ้นโดยสมาชิกของกลุ่มการศึกษาปฏิกิริยาขับเคลื่อนจรวดGIRD (ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1931) ในปี ค.ศ. 1920 และ 1930 ผู้บุกเบิกเช่น เซอร์ไก โคโรเลฟ - ผู้ที่ฝันในการเดินทางไป ดาวอังคาร[6]:5และมีฟรีดริช แซนเดอวิศวกรชาวเยอรมัน-รัสเซียร่วมทำงานอยู่ด้วย.เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1933, GIRDเปิดตัวจรวดเชื้อเพลิงเหลวโซเวียตแรก GIRD-09[7] และที่ 25 พฤศจิกายน 1933 เปิดตัวจรวดเชื้อเพลิงไฮบริด GIRD-X ใน 1940-41 การวิจัยด้านการขับเคลื่อนปฏิกิริยาที่ทำเกิดการพัฒนาและการผลิตของเครื่องยิงจรวดคัตยูช่า[8]และจรวดหลายตอน พิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพิร์ลฮาร์เบอร์
ในปี ค.ศ. 1983 พิพิธภัณฑ์อากาศยานแปซิฟิก สร้างขึ้นภายในสนามบินนานาชาติฮอนาลูลู หลังจากการกดดันจากหอการค้าฮาวาย เพื่อให้สร้างพิพิธภัณฑ์การบินในฮาวาย ให้สำเร็จ[2] ในเฟสแรกของการเปิดพิพิธภัณฑ์ใน ค.ศ. 1991 โดย Frank Der Yuen.[2] ภายใต้ความคิดที่การเปิดพิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิกเพื่อฉลองการครบรอบชัยชนะเหนือญี่ปุ่น ในค.ศ.1995[3] หลังจากเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน พิพิธภัณฑ์อากาศยานแปซิฟิกถูกระงับการปิดให้บริการโดยรัฐและถูกเคลื่อนย้ายไปในสองปีต่อมา[2] บางส่วนของส่วนจัดแสดงนำกลับมาโดยมูลนิธิพิพิธภัณฑ์การบินแปซิฟิก ซึ่งรับผิดชอบในรายการด้านการศึกษาและทุนการศึกษาอีกด้วย[2] รอย อี. ดิสนีย์
รอย เอ็ดเวิร์ด ดิสนีย์ (10 มกราคม ค.ศ. 1930 - 16 ธันวาคม ค.ศ. 2009) ผู้บริหารสูงสุดของเดอะวอลต์ดิสนีย์ เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในดิสนีย์ (มากกว่า 16 ล้านหุ้น หรือประมาณ 1%) เป็นบุตรชายของรอย โอลิเวอร์ ดิสนีย์ (รอย โอ. ดิสนีย์) พี่ชายของวอลต์ ดิสนีย์ซึ่งเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท เขาเข้าร่วมงานกับบริษัทตั้งแต่ปี 1954 และได้รับเลือกเป็นหนึ่งในคณะกรรมการบริหารบริษัทตั้งแต่ปี 1967  โครงการอวกาศโซเวียต
โคโรเลฟ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1966 มะเร็งลำไส้ใหญ่ และจากภาวะแทรกซ้อนจากโรคหัวใจและเลือดออกอย่างรุนแรง Kerim Kerimov[13] ที่เคยเป็นสถาปนิกในการออกแบบของ วอสตอค 1[14] ได้รับการแต่งตั้งประธานคณะกรรมการอวกาศโซเวียตและแผนมุ่งหน้าไปมันเป็น 25 ปี ข้างหน้า (1966-1991) เขาดูแลทุกขั้นตอนของการพัฒนาและการดำเนินงานของฃการเชื่อมของคอมเพล็กซ์ยานอวกาศเช่นเดียวกับโครงการสถานีอวกาศ หนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด Kerimov คือการเปิดตัวของสถานีอวกาศเมียร์ ในปี ค.ศ. 1986 กระสวยอวกาศแอตแลนติส
กระสวยอวกาศ "แอตแลนติส" () เป็นกระสวยอวกาศลำที่ 4 ขององค์การนาซา สหรัฐอเมริกา หมายเลขประจำยาน คือ OV-104 (กระสวยอวกาศลำอื่นได้แก่ ดิสคัฟเวอรี และ เอนเดฟเวอร์) ดาวอังคาร
ยาน"คิวริออซิตี" จากภารกิจมาร์สไซแอนซ์แลบอราทอรีซึ่งส่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อ 26 พฤศจิกายน 2011 และไปถึงดาวอังคารวันที่ 6 สิงหาคม 2012 ตามเวลาสากล มีขนาดใหญ่และล้ำหน้ามากยิ่งกว่ายานสำรวจภาคพื้นดาวอังคารรุ่นก่อน โดยสามารถเคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็ว ต่อชั่วโมง การทดลองประกอบด้วยการใช้เลเซอร์ทดสอบตัวอย่างเพื่อหาองค์ประกอบทางเคมี สามารถประเมินสรุปหินต่าง ๆ ที่พบว่ามีองค์ประกอบอย่างไรได้ที่ระยะห่าง วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2013 ยาน"คิวริออซิตี" ได้มีการเก็บตัวอย่างหินส่วนลึกซึ่งถือเป็นการเจาะศึกษาตัวอย่างหินบนดาวเคราะห์ดวงอื่นเป็นครั้งแรกโดยการเจาะด้วยสว่านบนยาน ดาวพลูโต
ในปี พ.ศ. 2449 เปอร์ซิวัล โลเวลล์ เศรษฐีนครบอสตัน ผู้ซึ่งก่อตั้งหอดูดาวโลเวลล์ ในแฟลกสแตฟฟ์ รัฐแอริโซนา ในปี พ.ศ. 2437 ได้เริ่มภารกิจการค้นหาดาวเคราะห์ดวงที่เก้า เขาได้ให้ชื่อไว้ว่า "ดาวเคราะห์ X"[16] ในปี พ.ศ. 2452 โลเวลล์และวิลเลียม เอช. พิกเกอร์ริง ได้เสนอพิกัดดาราศาสตร์ที่เป็นไปได้ของดาวเคราะห์นี้[17] โลเวลล์และทางหอดูดาวของเขายังคงดำเนินการค้นหาต่อไป จนกระทั่งโลเวลล์เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2459 แต่ก็ไม่ได้ทำให้การค้นหาหยุดชะงักลง ก่อนการเสียชีวิตของโลเวลล์ คณะสำรวจของเขาก็ได้ถ่ายภาพเบลอของดาวพลูโตสองภาพ ภาพแรกถ่ายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม และอีกภาพถ่ายเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2458 แต่พวกเขาก็ไม่ได้ยอมรับในสิ่งที่พวกเขาพบ[17][18] นอกจากนั้นยังมีการสำรวจ 14 ครั้งก่อนการค้นพบ โดยครั้งเก่าแก่ที่สุดมีขึ้นที่หอดูดาวเยอร์เกส เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2452[19] เรือกลไฟวิลลี่
ดิสนี่ย์ได้ใช้ระบบ ซินิโฟน (Cinephone) ที่ถูกพัฒนาโดย แพท พาวเวอร์ส โดยการลอกเลียนแบบมาจากระบบ โฟโนฟิลม์ (Phonofilm) ของ Lee De Forest นักประดิษฐ์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกา โดย "เรือกลไฟวิลลี่" ออกฉายครั้งแรกที่โรงภาพยนตร์ มอสส์โคโลนี่เธียเตอร์ นครนิวยอร์ก โดยฉายเป็นภาพยนตร์สั้นให้ผู้ชมได้ชมก่อนการชมภาพยนตร์เรื่อง Gang War อย่างไรก็ตามปรากฏว่า "เรือกลไฟวิลลี่" ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ขณะที่ภาพยนตร์เรื่อง Gang War ไม่ได้รับความนิยมเท่าใดนัก โดยโคลัมเบียพิกเจอร์ส ได้ตัดสินใจที่เป็นผู้จัดจำหน่าย "เรือกลไฟวิลลี่" ออกไปทั่วประเทศ ดิอะเมซิ่งเรซเอ็นดิสคัฟเวอรีแชนแนล
ดิ อะเมซิ่ง เรซ เอ็น ดิสคัฟเวอรี แชนแนล (; หรือในบางครั้งรู้จักกันในชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ลาติน อเมริกา) เป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้ทางโทรทัศน์ในเวอร์ชันของ ลาติน อเมริกา ที่สร้างมาจากเรียลลิตี้โชว์ชื่อดังของสหรัฐอเมริกา ที่ชื่อ ดิ อะเมซิ่ง เรซ โดย ดิสคัฟเวอรี แชนแนล ลาตินอเมริกา ด้วยความร่วมมือของดิสนีย์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขัน 11 ทีม ทีมละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบ โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 250,000 ดอลลาร์สหรัฐอเมริกา ข้อแตกต่างเล็กน้อยสำหรับเวอร์ชันนี้คือ Routmaker ได้ถูกเปลี่ยนเป็นสี น้ำเงิน-ดำและซองคำใบ้ได้ถูกเปลี่ยนเป็นสีน้ำงินแทนสีเหลืองดั่งเดิม รวมถึงชื่อทีมที่ขึ้นในรายการจะตามด้วยธงประเทศของตนเองด้วย การเดิทางทั้งหมดผ่าน 1 ทวีปโดยไม่ได้ออกนอกทวีปอเมริกาใต้แต่อย่างใด รวมถึงเป็น ดิ อะเมซิ่ง เรซ เวอร์ชันที่ 3 ถัดจากบราซิลและอิสราเอล ที่เส้นชัยนั้นไม่ได้อยู่ในประเทศแรกที่ออกเดินทาง ปัจจุบันยังคงผลิตฤดูกาลถัดๆ มาอยู่เรื่อยๆ และในฤดูกาลที่ 3 หลังจากเปลี่ยนช่องที่ทำการออกอากาศในฤดูกาลที่ 3 เป็นต้นมารายการจึงได้กลับไปใช้ Routmaker สีมาตรฐานของต้นฉบับ คือ เหลือง-แดงและซองคำใบ้สีเหลือง ดิสนีย์แอนิมอลคิงดอม
เป็นพื้นที่จำลองโลกแพนดอร่าจากภาพยนตร์เรื่องอวตารโดยผู้กำกับ เจมส์ แคเมรอน โดยมีเครื่องเล่นที่สำคัญ คือ อวาตารไฟลท์ออฟพาสเสจ, นาวิริเวอร์เจอร์นี โดยเปิดบริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ดิสนีย์แลนด์
วอลต์ ดิสนีย์ได้นำเสนอแนวคิดดิสนีย์แลนด์หลังจากไปเที่ยวสวนสนุกที่ต่าง ๆ พร้อมกับลูกสาวของเขาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 และ 1940 เขาจินตนาการถึงการสร้างสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ติดกับสตูดิโอของเขาในเบอร์แบงก์เพื่อสร้างความบันเทิงให้กับแฟน ๆ ที่อยากไป อย่างไรก็ตามในไม่ช้าเขาก็ตระหนักว่าขนาดที่เสนอไปนั้นมีขนาดเล็กเกินไป หลังจากซื้อที่ปรึกษาเพื่อช่วยให้เขาพิจารณาไซต์ที่เหมาะสมสำหรับโครงการของเขาดิสนีย์ได้ซื้อพื้นที่ 160 เอเคอร์ ที่อยู่ใกล้กับอนาไฮม์ในปี ค.ศ. 1953 การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1954 และสวนสาธารณะได้เปิดตัวในงานแถลงข่าวถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์เอบีซีเครือข่ายเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1955
ตั้งแต่ดิสนีย์แลนด์เปิดบริการได้รับการขยายและปรับปรุงที่สำคัญ รวมถึงการเพิ่มของนิวออร์ลีนส์สแควร์ในปี ค.ศ. 1966 แบร์คันทรี (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นคลิตเตอร์คันทรี) ในปี ค.ศ. 1972 มิกกี้ทูนทาวน์ในปี ค.ศ. 1993 และ ในปี ค.ศ. 2019 เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 2001 เมเว็น
ยานสำรวจอวกาศเมเว็น () ย่อจาก Mars Atmosphere and Volatile Evolution (ชั้นบรรยากาศและวิวัฒนาการของสารระเหยได้ของดาวอังคาร) เป็นยานสำรวจอวกาศที่ปฏิบัติภารกิจสำรวจชั้นบรรยากาศของดาวอังคาร ดำเนินโดยองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ (นาซา) ภารกิจนี้เป็นโครงการหนึ่งในแผนงานมาร์ส-สเค้าท์ (Mars Scout Program) ยานเมเว็นถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ณ ฐานทัพอากาศแหลมคะแนเวอรัล รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา นำส่งโดยจรวดพาหนะประเภทแอตลาส วี (Atlas V) ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์
ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1986 โดยกระสวยอวกาศส่วนโคจร"แชลเลนเจอร์" (โอวี-099) (ภารกิจเอสทีเอส-51-แอล) ของนาซา แตกเป็นเสี่ยง ๆ 73 วินาทีหลังออกบิน ทำให้สมาชิกลูกเรือทั้งเจ็ดคนเสียชีวิต เป็นนักบินอวกาศของนาซาห้าคนและผู้ชำนาญพิเศษน้ำหนักบรรทุก (Payload Specialist) สองคน ยานอวกาศนั้นแตกทลายเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก นอกชายฝั่งแหลมคะแนเวอรัล รัฐฟลอริดา เมื่อเวลา 11.39 เวลามาตรฐานตะวันออก (16:39 UTC) การแตกทลายของยานเริ่มหลังผนึกโอริงในเครื่องเร่งความเร็วจรวด (solid rocket booster, SRB) ด้านขวาหลุดออกเมื่อปล่อยจรวด ความล้มเหลวของโอริงทำให้มีรอยแตกตามข้อของ SRB ที่มันผนึกไว้ ทำให้แก๊สเผาไหม้แรงดันสูงจากในมอเตอร์จรวดแข็งรั่วออกมาภายนอกและมีผลต่อฮาร์ดแวร์ยึดข้อสนามท้ายเครื่อง SRB และถังเชื้อเพลิงภายนอกติดกัน ทำให้มีการแยกการยึดข้อสนามท้ายจรวดของ SRB ด้านขวามือและการล้มเหลวทางโครงสร้างของถังภายนอก แรงทางอากาศพลศาสตร์พังส่วนโคจรนั้น กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล
กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล (English: Hubble Space Telescope) คือ กล้องโทรทรรศน์ในวงโคจรของโลกที่กระสวยอวกาศดิสคัฟเวอรี นำส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1990 ตั้งชื่อตามนักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันชื่อ เอ็ดวิน ฮับเบิล กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลไม่ได้เป็นกล้องโทรทรรศน์อวกาศตัวแรกของโลก แต่มันเป็นหนึ่งในเครื่องมือวิทยาศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์การศึกษาดาราศาสตร์ที่ทำให้นักดาราศาสตร์ค้นพบปรากฏการณ์สำคัญต่าง ๆ อย่างมากมาย กล้องโทรทรรศน์ฮับเบิลเกิดขึ้นจากความร่วมมือระหว่างองค์การนาซาและองค์การอวกาศยุโรป โดยเป็นหนึ่งในโครงการหอดูดาวเอกขององค์การนาซาที่ประกอบด้วย กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล กล้องรังสีแกมมาคอมป์ตัน กล้องรังสีเอกซ์จันทรา และกล้องโทรทรรศน์อวกาศสปิตเซอร์[1] ไพโอเนียร์ 11
ไพโอเนียร์ 11 () คือยานสำรวจอวกาศแบบไม่มีคนบังคับที่เดินทางระหว่างดาวเคราะห์ ขึ้นสู่อวกาศเมื่อ 6 เมษายน ค.ศ. 1973 เป็นยานสำรวจอวกาศในโครงการไพโอเนียร์ เพื่อศึกษาแถบดาวเคราะห์น้อย ,สภาพแวดล้อมรอบดาวพฤหัสบดี ,ลมสุริยะ ,รังสีคอสมิก และดาวเสาร์ และท้ายที่สุดได้ไกลออกไปในระบบสุริยะ และเฮลิโอสเฟียร์ เป็นการสำรวจแรกที่พบดาวเสาร์ และครั้งที่สองที่บินผ่านแถบดาวเคราะห์น้อย และดาวพฤหัสบดี แต่เนื่องจากข้อจำกัดของพลังงานและระยะทางมากมายในการสำรวจ การสื่อสารได้สูญหายไปตั้งแต่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์
กระสวยอวกาศเอนเดฟเวอร์ () เป็นกระสวยอวกาศลำที่ 5 ขององค์การนาซา สหรัฐอเมริกา หมายเลขประจำยาน คือ OV-105 (กระสวยอวกาศลำอื่นได้แก่ "ดิสคัฟเวอรี" และ "แอตแลนติส") เ"อนเดฟเวอร์"เป็นกระสวยอวกาศที่นาซาสร้างขึ้นใช้งานเป็นลำสุดท้าย เซียร์เกย์ โคโรเลฟ
เซียร์เกย์ ปัฟโลวิช โคโรเลฟ (, ; ) ,12 มกราคม พ.ศ. 2450 [O.S. 30 ธันวาคม] พ.ศ. 2436 -23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509) เป็นหัวหน้าวิศวกรจรวดโซเวียตและนักออกแบบยานอวกาศในระหว่างการแข่งขันอวกาศระหว่างสหรัฐฯและสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามเย็น เขาได้รับกาารยกย่องเป็นบิดาแห่งการสำรวจอวกาศ เขามีส่วนในการพัฒนาจรวด อาร์-7 ,สปุตนิค ,ไลก้า สิ่งมีชีวิตตัวแรกในอวกาศและการส่งมนุษย์คนแรกไปอวกาศ สตาร์ เทรค: ดิสคัฟเวอรี่
Sonequa Martin-Green รับบทเป็น Michael Burnham เป็นต้นเรือของยานอวกาศ USS "Shenzhou" และต่อมาของยาน USS "Discovery" นักแสดงสมทบอื่นๆ ได้แก่ Doug Jones, Shazad Latif, Anthory Rapp, Mary Wiseman และ Jason Isaacs โลกมหัศจรรย์ของแฮร์รี่ พอตเตอร์ (ยูนิเวอร์แซลออร์แลนโดรีสอร์ต)
วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอได้ทำสัญญาซื้อลิขสิทธิ์กับวอร์เนอร์บราเธอร์ส และ เจ. เค. โรว์ลิ่ง ในการสร้างสวนสนุก แฮร์รี่ พอตเตอร์ขึ้นบนพื้นที่ของยูนิเวอร์แซล ออร์แลนโด รีสอร์ต [2] โดยทางสวนสนุกเริ่มเคลียร์พื้นที่ในปลายปี พ.ศ. 2550 และเริ่มก่อสร้างเมื่อต้นปี พ.ศ. 2551 ยานอวกาศ
ยานอวกาศโคจรที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้เป็นบางส่วนลำแรกเป็นแบบไม่ใช่แคปซูลและมีปีก, กระสวยอวกาศ, ถูกส่งขึ้นโดยสหรัฐอเมริกาในวันครบรอบปีที่ 20 ของการบินของ ยูริ กาการิน ในวันที่ 12 เมษายน 1981 ระหว่างยุคกระสวย, ยานแบบ orbiters 6 ลำถูกสร้างขึ้น, ทุกลำทำการบินในชั้นบรรยากาศและห้าลำในจำนวนนั้นทำการบินในอวกาศ. ยาน Enterprise ถูกใช้เฉพาะการทดสอบการบินเข้าหาและการลงจอด, การปล่อยตัวจากทางด้านหลังของโบอิ้ง 747 SCA และการร่อนไปหลุมจอดที่เอ็ดเวิร์ด AFB แคลิฟอร์เนีย. กระสวยอวกาศลำแรกที่ได้บินไปในอวกาศคือยาน<i data-parsoid='{"dsr":[6115,6128,2,2]}'>โคลัมเบีย</i>ตามด้วย<i data-parsoid='{"dsr":[6135,6149,2,2]}'>ชาเลนเจอร์, Discovery, Atlantis และ Endeavour. Endeavour ถูกสร้างขึ้นเพื่อแทนที่ชาเลนเจอร์เมื่อมันหายไปในเดือนมกราคมปี 1986 โคลัมเบียระเบิดขึ้นในระหว่างการบินกลับในเดือนกุมภาพันธ์ 2003 ดาวหาง
อย่างไรก็ดี การค้นพบอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับดาวหางได้บดบังสมมุติฐานเหล่านี้เป็นเวลาเกือบศตวรรษ ตลอดช่วง ค.ศ. 1864-1866 นักดาราศาสตร์ชาวอิตาลี ชื่อจิโอวานนิ เชียพาเรลลิ คำนวณวงโคจรของดาวตกจากฝนดาวตกเพอร์ซิอัส (Perseid) ความคล้ายกันของวงโคจร ทำให้เขาสันนิษฐานได้อย่างถูกต้องว่าฝนดาวตกเพอร์ซิอัสเป็นชิ้นส่วนที่เกิดจากดาวหางสวิฟต์-ทัตเทิล การเชื่อมโยงระหว่างดาวหางกับฝนดาวตกได้รับการยืนยันเมื่อเกิดฝนดาวตกกลุ่มใหญ่จากวงโคจรของดาวหางบีลาในปี 1872 ซึ่งตรวจพบว่าดาวหางได้แยกออกเป็นสองส่วนหลังการปรากฏตัวในปี ค.ศ. 1846 และไม่มีการพบอีกเลยหลังปี 1852 เมื่อนั้นจึงเกิดทฤษฎีเกี่ยวกับโครงสร้างของดาวหางว่าประกอบด้วย "กลุ่มเศษหิน" เคลือบด้านนอกไว้ด้วยชั้นน้ำแข็ง ดาวหางเองเคอ
ดาวหางเองเคอนับเป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรดวงที่สอง ที่ได้รับการตั้งชื่อตามระบบการตั้งชื่อแบบใหม่ ตามหลังดวงแรกคือดาวหางฮัลเลย์ (1P/Halley) โดยใช้ชื่อของผู้คำนวณวงโคจรอย่างถูกต้องมาใช้เป็นชื่อดาวหาง แทนที่จะใช้ชื่อผู้ค้นพบคนแรกตามแบบอย่างการตั้งชื่อดาวหางตามปกติ ผู้ค้นพบดาวหางเองเคอเป็นคนแรกคือ ปิแอร์ เมอแชง (Pierre Méchain) สตาร์ เทรค
ยีน ร็อดเดนเบอร์รี ผู้สร้างสตาร์ เทรค นั้นได้รับแรงบัลดาลใจมาจาก ละครโทรทัศน์แนวตะวันตกเรื่อง เวกอนเทรน (Wagon Train), นวนิยายเรื่อง โฮเรโช ฮอร์นโบลเวอร์ (Horatio Hornblower) และ การเดินทางของกัลลิเวอร์ (Gulliver's Travels) โดยเนื้อเรื่องดั้งเดิมกล่าวถึงการผจญภัยระหว่างดวงดาวของ เจมส์ ที. เคิร์ก กัปตันยานอวกาศและลูกเรือ เอนเทอร์ไพรซ์ ในช่วงศตวรรษที่ 23 โดยในละครโทรทัศน์ชุดแรกนั้น หรือในปัจจุบันเรียกว่า ดิออริจินอลซีรีส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อปีค.ศ. 1966 ทางช่อง NBC เป็นเวลา 3 ปี ต่อด้วย สตาร์ เทรค: ดิแอะนิเมเต็ดซีรีส์ และภาพยนตร์อีก 6 ภาค หลังจากนั้นก็มีละครโทรทัศน์แยกออกมาอีก 4 ชุด ได้แก่ สตาร์ เทรค: เดอะเน็กซ์เจเนอเรชัน กล่าวถึงลูกเรือของยานอวกาศ เอนเทอร์ไพรซ์ ลำใหม่ โดยดำเนินเรื่องหลังละครโทรทัศน์ชุด ดิออริจินอลซีรีส์ เป็นเวลา 70 ปีและมีภาพยนตร์อีก 4 ภาค, สตาร์ เทรค: ดีพสเปซไนน์ และ สตาร์ เทรค: โวเยเจอร์ ดำเนินเรื่องช่วงเวลาในช่วงเดียวกับ เดอะเน็กซ์เจเนอเรชัน และ สตาร์ เทรค: เอนเทอร์ไพรซ์ ดำเนินเรื่องก่อน ดิออริจินอลซีรีส์ ต่อมาเมื่อปี ค.ศ. 2009 ได้ออกฉายภาพยนตร์ชื่อ สตาร์ เทรค: สงครามพิฆาตจักรวาล ซึ่งดำเนินเรื่องก่อน ดิออริจินอลซีรีส์ แต่อยู่ในช่วงเวลาที่แตกต่าง โดยใช้ตัวละครดั้งเดิมจาก ดิออริจินอลซีรีส์ แต่ใช้นักแสดงที่อายุน้อยกว่า[Note 3] ภาคต่อมา สตาร์ เทรค ทะยานสู่ห้วงมืด ออกฉายเมื่อ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 และภาคล่าสุด สตาร์ เทรค ข้ามขอบจักรวาล ออกฉายเมื่อ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 ในโอกาสฉลองครบรอบ 50 ปี ละครโทรทัศน์ชุดใหม่ชื่อ สตาร์ เทรค: ดิสคัฟเวอรี จะออกอากาศในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ทาง ซีบีเอส ออล แอคเซสส์