เติ้งชุ่ยเหวิน เสียชีวิตตอนอายุเท่าไหร่?
เติ้ง ลี่จวิน
เติ้ง ลี่จวิน เสียชีวิตอย่างกะทันหันเนื่องจากโรคหอบหืด ขณะเดินทางมาพักผ่อนที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ขณะอายุได้เพียง 42 ปี
เฉียวฟง
จนเสียชีวิต หฺวัง ไถจี๋
หฺวัง ไถจี๋ ประสูติปี 1592 เป็นพระราชโอรสลำดับที่8ใน[[พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ]] กับพระนางเซี่ยวซือเกา ในช่วงที่ยังเป็นองค์ชายพระองค์ได้คุมทัพธงขาวทั้งสองและมีผลงานโดดเด่นด้านการสงคราม ปี 1626 จักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาซื่อสิ้นพระชนม์ หฺวัง ไถจี๋ ได้รับคัดเลือกให้สืบทอดตำแหน่งโดยมีองค์ชายไต้ซ่าน,องค์ชายเมิ่งกู่เอ่อไท่และองค์ชายอามินร่วมกันบริหารราชกิจ ต่อมาองค์ชายเมิ่งกู่เอ่อไท่และองค์ชายอามินกระทำความผิดจึงถูกปลดจากตำแหน่งผู้บริหารร่วมกับพระองค์ จนกระทั่งปีค.ศ.1629 องค์ชายไต้ซ่านทรงสละตำแหน่งผู้บริหารร่วม พระองค์จึงรวบอำนาจบริหารไว้แต่เพียงผู้เดียว ตลอดรัชสมัยของพระองค์ทรงสืบทอดปณิธานของนู่เอ๋อร์ฮาซื่อที่จะยึดจีนให้ได้ ทรงได้ปรับปรุงทั้งการเมืองและการทหาร ทำสงครามกับราชวงศ์หมิงโดยตลอด ในปี 1643 หฺวัง ไถจี๋ เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน พระสุนทรโวหาร (ภู่)
พระสุนทรโวหาร นามเดิม ภู่ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า สุนทรภู่ (26 มิถุนายน พ.ศ. 2329 - พ.ศ. 2398) เป็นอาลักษณ์ชาวไทยที่มีชื่อเสียงเชิงกวี ได้รับยกย่องเป็น เชกสเปียร์แห่งประเทศไทย[1] เกิดหลังจากตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ได้ 4 ปี และได้เข้ารับราชการเป็นอาลักษณ์ราชสำนักในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อสิ้นรัชกาลได้ออกบวชเป็นเวลาร่วม 20 ปี ก่อนจะกลับเข้ารับราชการอีกครั้งในปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเป็นอาลักษณ์ในสมเด็จเจ้าฟ้าจุฑามณี กรมขุนอิศเรศรังสรรค์ ในสมัยรัชกาลที่ 4 ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น พระสุนทรโวหาร เจ้ากรมอาลักษณ์ฝ่ายพระราชวังบวร ซึ่งเป็นตำแหน่งราชการสุดท้ายก่อนสิ้นชีวิต เจียง ไคเชก
ในปี ค.ศ. 1916 นักฆ่าของยฺเหวียน ชื่อไข่ได้ลักลอบเข้ามาในกองบัญชาการของฝ่ายปฏิวัติและยิงเฉิน ฉี่เหม่ยตาย การตายของเฉิน ฉี่เหม่ย สร้างความเศร้าโศกเสียใจแก่เจียง ไคเชกเป็นอย่างยิ่ง เฉินเป็นทั้งเพื่อนรัก เจ้านาย ผู้มีพระคุณและพี่น้องร่วมสาบานของเจียง ขณะนั้นเจียงอายุ 30 เขาสุขุมเยือกเย็นมากยิ่งขึ้นความตายของเฉินทำให้เจียงยิ่งตระหนักถึงการใช้ชีวิตอย่างมีสาระและไม่เที่ยวเตร็ดเตร่แบบเมื่อก่อนอีก จักรพรรดิฉงเจิน
จักรพรรดิฉงเจิน (6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1610-25 เมษายน ค.ศ. 1644) จักรพรรดิองค์ที่ 17 และองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์หมิง เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิไท่ชาง และเป็นพระราชอนุชาในจักรพรรดิเทียนฉี เมื่อพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 1627 พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา
จักรพรรดิฉงเจินทรงมุ่งมั่นที่จะกอบกู้สถานการณ์ระส่ำระสายยุ่งเหยิงที่เกิดขึ้นในราชสำนักจากความขัดแย้งระหว่างขันทีกับขุนนางราชสำนัก ทรงขับไล่ขันทีเว่ยจงเสียนที่กำลังเรืองอำนาจยิ่งออกจากตำแหน่ง และทรงเริ่มลดทอนอิทธิพลของขันที ทรงแต่งตั้งแม่ทัพนายกองที่มีความสามารถกลับสู่ตำแหน่งเดิม โดยเฉพาะกรณีแม่ทัพหยวนชงหวน ที่มีชัยชนะต่อกองทัพแมนจูมาก่อนหน้า
อย่างไรก็ตาม จีนต้องประสบภาวะภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ความไม่พอใจของประชาชนแผ่ขยายอย่างกว้างขวางรวดเร็ว ราชสำนักไม่อาจแก้ไขปัญหาได้ทันท่วงทีและมีประสิทธิภาพ ขุนนางในหัวเมืองฉ้อฉล ขูดรีดทรัพย์สิน กลั่นแกล้งประชาชนอย่างต่อเนื่อง กระทั่งในปี ค.ศ. 1644 หลี่จื้อเฉิง อดีตนายทหารผู้น้อย เริ่มรวบรวมสมัครพรรคพวกก่อการต่อต้านราชสำนักขึ้นจนสามารถยึดเมืองซีอานได้ ตั้งตนเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซุ่น กองกำลังหลี่จื้อเฉิงเคลื่อนทัพไปปิดล้อมปักกิ่งได้อย่างรวดเร็วโดยที่กองทหารของราชสำนักไม่อาจต้านทานได้เลย หลี่จื้อเฉิงยื่นคำขาดให้จักรพรรดิฉงเจินยอมจำนน บรรดาขุนนางและแม่ทัพนายกองส่วนมากยอมแพ้หรือไม่ก็หลบหนีออกจากเมืองหลวงไปก่อนหน้านั้น ในที่สุดขันทีผู้หนึ่งได้ลอบเปิดประตูเมืองให้กองทัพของหลี่จื้อเฉิงเข้าสู่เมืองหลวงได้ จักรพรรดิฉงเจินเสด็จหนีขึ้นไปยังเขาเจียงซาน ด้านเหนือของพระราชวังหลวง และผูกพระศอพระองค์เองกับต้นไม้ เสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษาเพียง 34 พรรษา จักรพรรดิเจียจิ้ง
จักรพรรดิเจียจิ้งสวรรคตในปี ค.ศ. 1567 ขณะพระชนม์ได้ 60 พรรษา ทรงครองราชย์นานถึง 45 ปี ยาวนานเป็นอันดับสองของราชวงศ์หมิง องค์ชายจูไฉ่หู พระราชโอรสจึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิหลงชิ่ง เล่าปี่
Template:CJKV; ค.ศ. 161 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 223)[1] ชื่อรองว่า เสวียนเต๋อ (玄德) เป็นขุนศึกสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกผู้ก่อตั้งรัฐฉู่ฮั่น/จ๊กฮั่น (蜀漢) ในสมัยสามก๊กและได้เป็นผู้ปกครองคนแรกของรัฐดังกล่าว แม้จะเริ่มต้นด้วยความล้มเหลวเมื่อเทียบกับคู่แข่ง ทั้งยังปราศจากขุมกำลังและสถานะทางสังคมดังที่คู่แข่งมี แต่นานวันเข้า หลิว เป้ย์ ก็ได้การสนับสนุนจากกลุ่มผู้ภักดีต่อราชวงศ์ฮั่นซึ่งต่อต้านเฉา เชา/โจโฉ (曹操) ขุนศึกผู้สามารถควบคุมการปกครองส่วนกลางรวมถึงพระเจ้าฮั่นเสี่ยน/ฮั่นเหี้ยน (漢獻帝) จักรพรรดิหุ่นเชิด ไว้ได้ ครั้นแล้ว หลิว เป้ย์ ก็ขับเคลื่อนขบวนการประชาชนเพื่อรื้อฟื้นราชวงศ์ฮั่น จนก่อตั้งดินแดนของตนซึ่งกินอาณาเขตที่ปัจจุบันคือกุ้ยโจว ฉงชิ่ง ซื่อชวน หูหนาน และบางส่วนของกานซู่กับหูเป่ย์ หลี่จิ้ง (ขุนศึก)
ต่อมาใน พ.ศ. 1161 ภายหลังจากข่าวที่จักรพรรดิสุยหยางถูกปลงพระชนม์โดยขุนศึกของเขา อี้เหวินฮ่วยจี๋ มาถึงฉางอันหลี่หยวนก็ได้บีบบังคับให้จักรพรรดิสุยกงสละราชบัลลังก์ให้กับเขาและสถาปนาราชวงศ์ถังขึ้นหลี่จื้งก็ยังคงรับใช้ราชวงศ์ใหม่และสร้างวีรกรรมความกล้าหาญในการรบไว้หลายครั้งกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 1192 หรือก่อนที่จักรพรรดิไท่จงจะสวรรคตได้ไม่นานโดยหลี่จิ้งได้รับเกียรติอย่างสูงในการฝังศพที่สุสานของเขาที่ตั้งอยู่ใกล้สุสานหลวงของจักรพรรดิไท่จง จักรพรรดิเต้ากวัง
จักรพรรดิเต้ากวัง ขึ้นครองราชย์ภายหลังการสวรรคตอย่างกะทันหันของจักรพรรดิเจี่ยชิ่ง ในปี พ.ศ. 2363 (ค.ศ. 1820) ระหว่างเสด็จแปรพระราชฐานหลบร้อนไปยังเมืองเฉิงเต๋อ ซึ่งได้มีพระราชโองการแต่งตั้งไว้ในพินัยกรรม แต่เนื่องจากการที่สวรรคตในที่ห่างไกลเมืองหลวง จึงทำให้ องค์ชายสี่ เหมี่ยนซิน พระโอรสองค์เล็กพระนางเสี้ยวเหอของคัดค้านว่า เป็นพินัยกรรมปลอม และเตรียมการจะก่อกบฏ พระองค์จึงทรงวางแผนโยนไปให้พระนางเสี้ยวเหอตัดสินและได้ขอกำลังทหารส่วนหนึ่งมาคุ้มกัน ซึ่งพระนางเสี้ยวเหอได้ยอมรับว่า พินัยกรรมนั้นเป็นของจริง และได้พระราชทานอภัยโทษประหารองค์ชายเหมี่ยนซินไว้ จักรพรรดิสุยเหวิน
จักรพรรดิสุยเหวินตี้ (Emperor Sui-Wendi) มีพระนามเดิมว่า หยางเจียน ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 641 (พ.ศ. 1084) เป็นขุนนาง ราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) ต่อมาบุตรสาวของเขาคนหนึ่งได้เป็นฮองเฮา เมื่อจักรพรรดิโจวเสวียนตี้สิ้นพระชนม์ลง และโอรสผู้เยาว์วัยได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิโจวจิ้งตี้ แห่งราชวงศ์เป่ยโจว หยางเจียนเห็นโอกาสจึงเข้ายึดราชบัลลังก์ และสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิสุยเหวินตี้ เมื่อ ค.ศ. 581 (พ.ศ. 1124) ขณะพระชนม์ 40 พรรษา จักรพรรดินีวั่นหรง
สมเด็จพระจักรพรรดินีวั่นหรงสิ้นพระชนม์ในคุกที่เมืองหยานจิ ในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2489 เพราะพระอาการข้างเคียงที่มีผลมาจากที่พระองค์ทรงพยายามเลิกฝิ่น ด้วยพระชนมายุเพียง 39 พรรษา พระศพถูกเผาในสุสานของคุกที่เมืองหยานจิน เป็นงานศพที่เรียบง่ายและไม่สมกับพระอิสริยยศของจักรพรรดินี โดยที่สมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋ทราบข่าวของวั่นหรงในอีก 3 ปีต่อมาขณะที่สมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋เองก็ยังทรงถูกคุมขังอยู่ในคุก จากคำพูดของสมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋เองว่า "ทางของเราแยกจากกันตอนที่ทหารญี่ปุ่นยอมแพ้ การเสพติดฝิ่นของเธอหนักมากและร่างกายของเธอได้อ่อนแอลงไปอย่างมาก เธอตายในอีกไม่กี่ปีต่อมาในคุกที่หยานจิน" เติ้ง ชุ่ยเหวิน
ปี 2013 ที่ผ่านมา นับว่าเป็นปีที่เติ้งชุ่ยเหวินมีงานอีเวนท์รวมไปถึงงานการกุศลมากที่สุดปีหนึ่ง ทั้งยังเป็นปีที่ชื่อของเธอกลายเป็นข่าวใหญ่ในหน้าหนังสือพิมพ์ของเกาะฮ่องกงอีกครั้ง เมื่อ TVB ประกาศแบนเติ้งชุ่ยเหวินอย่างเป็นทางการ เพราะเธอออกมาแฉและวิพากษ์วิจารณ์การทำงานที่ไม่เป็นมืออาชีพของผู้กำกับและนักเขียนบทโทรทัศน์จากเรื่อง Beauty at War หรือศึกรักจอมราชันย์ภาค 2 ละครที่เธอตั้งใจจะเล่นให้กับ TVB เป็นเรื่องสุดท้าย ก่อนจะออกไปเป็นนักแสดงอิสระอย่างเต็มตัว ชี เหม่ยเจิน
ในปีพ.ศ. 2528 ปีนี้เข้าสู่ยุคทองของเธอ อย่างแท้จริง เพราะในปีนี้เธอดังมากทั้งเรื่องงานละคร และข่าวฉาวที่เข้าไปพัวพันถึงสาเหตุการตายของดาราสาวชื่อดัง องเหม่ยหลิง ในขณะนั้น มีทั้งกระแสข่าวด้านลบและด้านบวกเกี่ยวกับตัวเธอมากมาย เพราะทั้งเธอและ ทังเจิ้นเยี่ย ถูกนำไปเชื่อมโยงว่าเป็นเหตุทำให้ องเหม่ยหลิง ต้องคิดสั้น เพราะมีข่าวลือว่า ก่อนหน้านี้ ชีเหม่ยเจินได้ไปปรับทุกข์และพูดเกี่ยวกับ องเหม่ยหลิงในทางที่ไม่ดีให้ดาราหนุ่ม ทัง เจิ้นเยี่ย (ซึ่งเป็นแฟนของ องเหม่ยหลิง) ฟัง ประมาณว่า องเหม่ยหลิงคิดจะแย่งเหมียวเฉียวเหว่ยไปจากเธอ ทำให้ทังเจิ้นเยี่ยและองเหม่ยหลิงมีปากเสียงขัดแย้งกัน ซึ่งนำไปสู่การเลิกลาของทังเจิ้นเยี่ย กับ องเหม่ยหลิงในเวลาต่อมา หลายคนคาดเดาว่า นี้อาจเป็นหนึ่งในหลายสาเหตุที่ทำให้ องเหม่ยหลิง กลายเป็นโรคซึมเศร้า จนต้องคิดสั้นฆ่าตัวตาย ในเดือนพฤษภาคม ของปีเดียวกัน. จักรพรรดิเสียนเฟิง
ขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2393 (ค.ศ. 1850) ทันทีที่จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต ด้วยพระชนมายุ 19 พรรษา ซึ่งในระหว่างที่พระองค์ขึ้นครองราชย์ใหม่ ๆ พระราชประเพณีจีนห้ามจักรพรรดิองค์ใหม่มีมเหสีหรือพระสนม และต้องไว้ทุกข์เป็นเวลานานถึง 27 เดือน แต่ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคตมีพระมเหสีองค์แรกแล้ว คือ พระชายาสะโกตา ซึ่งสิ้นพระชนม์ก่อนที่จักรพรรดิเต้ากวงจะสวรรคต เมื่อจักรพรรดิเสียนเฟิงครองราชย์แล้วทรงสถาปนานางสะโกตะเป็น "สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี่ยวเต๋อเซียน"
เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์ไปแล้ว จึงมีการเลือกพระสนม โดยองค์ประธาน คือ พระนางคังฉินไท่เฟย(康慈皇贵太妃) พระมเหสีองค์หนึ่งของสมเด็จพระจักรพรรดิเต้ากวง ที่ทรงดูพระราชวังหลัง ลฺหวี่ ปู้เหวย์
ลฺหวี่ ปู้เหวย์ (291–235 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักการเมืองแห่งรัฐฉิน (秦国) ในยุครณรัฐ (戰國時代) ของประเทศจีนโบราณ เดิมเป็นพ่อค้าที่มีอิทธิพลมาก มาจากรัฐเว่ย์ (卫国) ได้คบหากับพระเจ้าฉินจวังเซียง (秦莊襄王) แต่ครั้งที่ยังเป็นเจ้าชายยศน้อยและถูกจับเป็นองค์ประกันอยู่ในรัฐจ้าว (赵国) ต่อมาลฺหวี่ ปู้เหวย์ ได้ใช้สินบนและกลวิธีต่าง ๆ ช่วยเหลือพระเจ้าฉินจวังเซียงให้ได้ครองบัลลังก์รัฐฉินสืบต่อจากพระเจ้าฉินเซี่ยวเหวิน (秦孝文王) พระบิดา เมื่อ 249 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้าฉินจวังเซียงจึงตั้งลฺหวี่ ปู้เหวย์ เป็นอัครมหาเสนาบดี (相國) มีบรรดาศักดิ์ว่า เหวินซิ่นโหฺว (文信侯) ครั้นพระเจ้าฉินจวังเซียงสิ้นพระชนม์เมื่อ 247 ปีก่อนคริสตกาล อิ๋ง เจิ้ง (嬴正) โอรส สืบราชสมบัติต่อ และเป็นที่รู้จักด้วยสมัญญา ฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝; "ปฐมจักรพรรดิฉิน") ลฺหวี่ ปู้เหวย์ ก็ได้สำเร็จราชการแทนอิ๋ง เจิ้ง และเป็นอัครมหาเสนาบดีในรัชสมัยนี้ด้วย เวิง ถงเหอ
ปี ค.ศ. 1865 เวิง ถงเหอ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นราชครูของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อ (同治) ร่วมกับราชครูอีกคน คือ หวัว เหริน (Wo Ren) ในปี ค.ศ. 1873 จักรพรรดิถงจื้อได้ขึ้นครองราชย์แต่กลับสิ้นพระชนม์ในสองปีต่อมา มีบันทึกของราชครูเวิง ถงเหอ ไว้ว่า สมเด็จพระจักรพรรดิไม่ทรงสามารถอ่านหนังสือได้จบประโยคแม้จะมีพระชนมพรรษาสิบหกพรรษาแล้วก็ตาม ทำให้พระนางซูสีไทเฮาทรงพระปริวิตกเกี่ยวกับความหย่อนพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระจักรพรรดิอย่างยิ่ง เถา ฉิน
เถา ฉิน (ค.ศ. 1915 – 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1969) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และนักเขียนบทชาวจีน เถา ฉินกำกับภาพยนตร์มากถึง 51 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1952 ถึง 1969 จักรพรรดิฮั่นอัน
เมื่อเติ้งไทเฮาสิ้นพระชนม์ในปี 121 หลิว ฮู่ ก็ถอดญาติสนิทมิตรสหายของนางออกจากตำแหน่งหน้าที่ราชการและเริ่มมั่วสุรานารีจนไม่ออกว่าราชการอีก กิจการทั้งหลายของรัฐมีขันทีทั้งหลายคอยสั่งอยู่เบื้องหลัง ขันทีเหล่านี้ล้วนฉ้อราษฎร์บังหลวงราษฎรจึงลุกฮือขึ้นทั่วแผ่นดินครั้นปี 125 หลิว ฮู่ ประพาสเมือง หนานหยาง แต่จับไข้ขณะนิวัติพระนครจนสวรรคตแบบปัจจุบันทันด่วนพระชนมายุได้สามสิบเอ็ดพรรษา หง ซิ่วเฉฺวียน
หง ซิ่วเฉฺวียน () ผู้นำกบฏไท่ผิงเทียนกั๋ว (太平天國運動) เกิดในครอบครัวชาวนาเชื้อสายจีนแคะ ในหมู่บ้านกวนลู่ผู่ อำเภอฮัวเสี้ยน มณฑลกวางตุ้ง เมื่อปี พ.ศ. 2356 ตรงกับรัชกาลที่ 2 ของไทย ปีระกา
หง ซิ่วเฉฺวียนได้ศึกษาตำราขงจื๊อ เพื่อสอบเข้ารับราชการเช่นเดียวกับชายหนุ่มทั่วไปในสมัยนั้น และสอบไล่เป็น ซิ่วไฉ (บัณฑิตระดับต้น) ที่เมืองกวางเจาถึงสามครั้ง ก็ไม่ผ่าน
ในการไปสอบ ซิ่วไฉครั้งที่สอง หง ซิ่วเฉฺวียนได้พบกับนักสอนศาสนาชาวตะวันตก และได้รับแจกหนังสือภาษาจีนอธิบายเกี่ยวกับศาสนาคริสต์จากนักสอนศาสนาผู้นั้นมาเล่มหนึ่ง หนังสือนั้นชื่อว่า "สุนทรกถาเพื่อปลุกเร้ายุคสมัย" เขียนโดยชาวจีนชื่อ เหลียง อาฝา เหลียง อาฝาเป็นผู้ช่วยของ โรเบิร์ต มอริสัน มิชชันนารีชาวอังกฤษ ผู้เดินทางมาเผยแพร่นิกายโปรเตสแทนท์ในประเทศจีนเป็นคนแรก
หนังสือเล่มนี้ยังไม่มีอิทธิพลต่อหง ซิ่วเฉฺวียน จนเมื่อสอบตกเป็นครั้งที่สาม หง ซิ่วเฉฺวียนล้มป่วยหนักเจียนตายอยู่ 40 วัน ระหว่างป่วยเกิดนิมิตว่า ถูกนำไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง มีแสงสว่างจ้า เขาถูกเปลี่ยนอวัยวะภายใน แล้วถูกนำไปพบกับ ผู้เฒ่าสวมเสื้อคลุมดำ ผู้เฒ่ามอบดาบวิเศษให้เขาเพื่อประหารปีศาจร้ายให้หมดสิ้น และผู้เฒ่านั้นได้ด่าบริภาษขงจื๊อมากมาย ซึ่งเมื่อหายป่วยแล้วหง ซิ่วเฉฺวียนเชื่อว่า ผู้เฒ่านั้นคือพระเจ้าและตัวเขาเองเป็นพระอนุชาของพระเจ้า เป็นพระเชษฐาของพระเยซูคริสต์ และพระผู้เป็นเจ้าได้มอบหมายให้เขากำจัดปีศาจร้ายให้หมด นั่นคือ ราชวงศ์ชิงนั่นเอง
หลังจากนั้น หง ซิ่วเฉฺวียนก็ได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน มีคุณลักษณะของผู้นำมากขึ้น เขาหันมาสนใจหนังสือ "สุนทรกถาเพื่อปลุกเร้ายุคสมัย" ของเหลียง อาฝา จนในที่สุด เขาก็สร้างลัทธิบูชามหาเทพ ทำการเผยแพร่จนมีผู้คนเชื่อถือตามมากขึ้นเรื่อย ๆ
หง ซิ่วเฉฺวียนสร้างลัทธิของเขาว่า พระผู้เป็นเจ้าส่งเขาลงมาโลกมนุษย์พร้อมด้วยดาบเพื่อสังหารปีศาจร้าย คริสต์ศาสนาแต่เดิมเป็นคำสอนทางศาสนาของชาวจีน เคยแพร่หลายมาก่อนลัทธิขงจื๊อ อาณาจักรจีนเดิมเป็นที่ประทับของพระผู้เป็นเจ้า หากแต่ปัจจุบันพวกปีศาจร้ายเข้ามาครองครอง พระผู้เป็นเจ้ามีประกาศิตให้หง ซิ่วเฉฺวียนมาปราบปีศาจร้าย โดยจุดสำคัญคือเรื่องความเสมอภาค ภราดรภาพ ตามอุดมคติของคริสต์ศาสนา ซึ่งเป็นแนวความคิดใหม่ที่โดนใจทาสกสิกรที่ถูกศักดินากดขี่ขูดรีดอย่างทารุณ
หง ซิ่วเฉฺวียนไปเผยแพร่ลัทธิในเขตชาวจีนแคะที่ลำบากยากจนตามภูเขาในมณฑลกวางสี และได้สหายร่วมอุดมการณ์สำคัญสี่คนซึ่งก็ล้วนเป็นคนจีนแคะทั้งสิ้น คือ หยาง ซิ่วชิง-คนเผาถ่าน, เซียว เฉากุ้ย-คนตัดฟืน, ซือ ต๋าไค-หนุ่มลูกชายเจ้าที่ดิน และวุ่ย จางฮุย-เจ้าที่ดินและนายทุนเงินกู้ ผู้ออกทุนในการเตรียมการลุกขึ้นสู้ถึงหนึ่งแสนตำลึง ทั้งสี่คนนี้ภายหลังเป็นแม่ทัพคนสำคัญของกบฏไท่ผิงเทียนกั๋ว
หง ซิ่วเฉฺวียนตระเตรียมฐานที่มั่นของกองทัพไว้แถบภูเขาจื่อจิงซาน มีกำลังพลนับหมื่นคน ทางราชสำนักแมนจูจึงส่งกองทัพไปปราบในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2393 แต่ก็พ่ายแพ้ และในครั้งนี้มีชนพื้นเมือง เช่น ชาวจ้วง, ชาวม้ง ร่วมกบฏด้วย ขงหยง
ขงหยง หรือ ขงเล่ง มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่า ข่งหรง() (ค.ศ. 153 - ค.ศ. 208) มีชื่อรองว่าเหวินจฺวี่ () เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นชาวเมืองซีฟู่ ในเขตแคว้นหลู่โก้วะ ( โลก๊ก ) อันเป็นที่เกิดของขงจื้อ เป็นเชื้อสายของขงจื้อลำดับที่ 20 มีสติปัญญาเฉียบแหลม เมื่ออายุ 10 ขวบได้ไปหาหลี่อิ๋ง เจ้าเมือง คนเฝ้าประตูไม่ให้เข้า ขงหยงอ้างว่าเป็นเพื่อนสนิทของเจ้าเมืองจึงเข้าได้ เมื่อหลีอิ๋งถามว่า เป็นเพื่อนสนิทมาตั้งแต่ครั้งไหน ขงหยงตอบว่า บรรพบุรุษของข้าพเจ้า (คือขงจื้อ) ได้ไปถามความรู้เกี่ยวกับประเพณี จากบรรพบุรุษของท่าน ( คือ เล่าจื๊อ ซึ่งชื่อจริงว่า หลีเอ๋อ ) จึงถือว่าสกุลเราสนิทมาหลายชั่วคนแล้ว บูเช็กเทียน
ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 705 พระนางบูเช็กเทียนในวัย 82 พรรษาทรงพระประชวรหนักอีกครั้ง อัครมหาเสนาบดีจาง เจี่ยนจือและพวกจึงร่วมกันก่อรัฐประหารและวางแผนสังหารพี่น้องตระกูลจาง อันมี จางเจี่ยนจือ จิ้งฮุย (อังกฤษ: Jing Hui; จีน: 敬暉; พินอิน: Jìng huī) และ หยวนซู่จี่ (อังกฤษ: Yuan Shuji; จีน: 袁恕己; พินอิน: Yuánshùjǐ) อีกทั้งยังชักชวนให้นายพลหลี่ตัวจั้ว (อังกฤษ: Li Duozuo; จีน: 李多祚; พินอิน: Lǐ Duōzuò) หลี่จ้าน (อังกฤษ: Li Dan; จีน: 李湛; พินอิน: Lǐ zhàn; หมายเหตุ 李湛, ใช้ตัวอักษรต่างจากพระนามของเจ้าชายหลี่ต้านหรือสมเด็จพระจักรพรรดิถังรุ่ยจง) และ หยางหยวนหย่าน (อังกฤษ: Yang Yuanyan; จีน: 楊元琰; พินอิน: Yángyuányǎn) รวมถึงเสนาบดีอีกคนหนึ่งคือ เหยาฉง (อังกฤษ: Yao Yuanzhi; จีน: 姚崇; พินอิน: Yáo Chóng) เข้าร่วมด้วย และได้กระทำการในวันที่ 20 กุมภาพันธ์[3] หง ซิ่วเฉฺวียน
กองกำลังสมาคมบูชาพระเจ้า (ไป้ส้างตี้หุ้ย) ของหง ซิ่วเฉฺวียนรบชนะกองทัพหลวง ก็เลยประกาศสถาปนา "ไท่ผิงเทียนกั๋ว" (太平天国) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "ไท่ผิง" (太平) ซึ่งเป็นสิ่งที่อยู่ในอุดมคติ หง ซิ่วเฉฺวียนสถาปนาตัวเองเป็น "เทียนหวาง "(ราชาแห่งสวรรค์) ประกาศยกเลิกประเพณีเก่า ๆ ที่เป็นการลิดรอนสิทธิมนุษยชนและขัดต่อศาสนาคริสต์ เช่น การรัดเท้าผู้หญิง, การมีโสเภณี, การสูบฝิ่น, การกราบไหว้บูชารูปเคารพ เป็นต้น รวมถึงให้มีการสอบจอหงวน ซึ่งได้ผู้ชนะเลิศเป็นจอหงวนหญิงคนเดียวในประวัติศาสตร์จีน คือ ฟู่ ซ่านเสียง และได้ยกพลสามหมื่นบุกเข้าโจมตีเมืองต่าง ๆ แถบกวางสีและกวางตุ้ง ได้รับชัยชนะยึดได้เมืองต่าง ๆ มากขึ้น
จนกระทั่งสามารถตีนครหนานจิง ตั้งเป็นเมืองหลวงใช้ชื่อว่า "เทียนจิง" (เมืองสวรรค์) ตั้งสหายร่วมรบคนอื่น ๆ เป็น "หวาง" (อ๋อง) มากมายหลายคน แล้วหง ซิ่วเฉฺวียนก็วางมือ ไม่ค่อยยุ่งกับการบริหารดูแลบ้านเมือง ปล่อยให้หวางคนอื่น ๆ รับหน้าที่บริหาร ซึ่งเป็นจุดพลิกผันที่ทำให้กบฏไท่ผิงต้องล้มสลายในที่สุด เนื่องจากบรรดาหวางทั้งหลายชิงดีชิงเด่นกัน ต่างคนก็พยายามช่วงชิงผลประโยชน์ส่วนตัวให้ได้มากที่สุดและหนักสุดถึงขนาดฆ่ากันเอง ในขณะที่ตัวผู้นำคือ หง ซิ่วเฉฺวียน ก็ได้วางมือเร็วไปก่อนเวลา ท้ายสุดในปี พ.ศ. 2407 กบฏไท่ผิงก็ถึงจุดล่มสลายเมื่อพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อราชสำนักที่ผสมกำลังปราบปรามร่วมกับกำลังของชาติตะวันตกที่มีผลประโยชน์กับจีน เช่น อังกฤษ, ฝรั่งเศส และหง ซิ่วเฉฺวียน ได้ฆ่าตัวตาย เมื่อ พ.ศ. 2407 มีกบฏล้มตายเป็นจำนวนถึง 30 ล้านคน
ในช่วงปี พ.ศ. 2393 ถึง พ.ศ. 2399 นับเป็นช่วงรุ่งโรจน์ที่สุดของกลุ่มกบฏไท่ผิง นอกจากยึดนานกิงเป็นศูนย์กลางอำนาจได้แล้ว ยังได้ครอบครองดินแดนทั้งหมดของมณฑลเจียงซี อันฮุย และส่วนใหญ่ของมณฑลหูเป่ย์
ปัจจุบัน นักวิชาการร่วมสมัยวิเคราะห์ถึงการล่มสลายว่าเป็นเพราะกลุ่มกบฏซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวนา ไม่มีเจตจำนงทางอุดมการณ์หรืออุดมคติอย่างแท้จริง ส่วนใหญ่คำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น และเมื่อได้ผลประโยชน์แล้วแนวทางที่ดำเนินการอยู่ก็ได้ล้มเลิกไป จักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย พระพันปีหลวง
ในปี ค.ศ.1836 สมเด็จพระพันปีหลวงกงฉือทรงจัดฉลองวันคล้านวันประสูติครบรอบ 60 ปีของพระนาง จักรพรรดิเต้ากวง ทรงสร้างเครื่องทรงราชกกุธภัณฑ์มมากมายมหาศาลถวายแด่พระนางเป็นอย่างดี และเมื่อ 10 เมษายน ค.ศ.1838 สมเด็จพระพันปีหลวงกงฉือและจักรพรรดิเต้ากวง เสด็จไปคำนับบรรพกษัตริย์ที่สุสานราชวงศ์ชิงฝ่ายตะวันออกเป็น 13 วัน สมเด็จพระพันปีหลวงกงฉือทรงทิวงคต ในปี 29 ของจักรพรรดิเต้ากวง ซึ่งทเยบได้กับประมาณ เดือน มกราคม 1850 ในปฏิทินคริตศักราช. ทรงได้รับการเฉลิมพระนามหลังเสด็จสวรรคตแล้วว่า สมเด็จพระจักรพรรดินีเซี่ยวเหอรุ่ย พระพันปีหลวง และพระศพถูกฝังที่แยกต่างหากอยู่ใกล้กับสุสานจิงหลิง ในสุสานราชวงศ์ชิงฝ่ายตะวันออก. จดหมายเหตุสามก๊ก
ภายหลังในปี พ.ศ. 823 ซุนโฮแห่งง่อก๊กยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้ ตันซิ่วจึงได้ทำการปรับเปลี่ยนแก้ไขต้นฉบับร่างของจดหมายเหตุสามก๊กอีกครั้ง และในปี พ.ศ. 841 ตันซิ่วก็เสียชีวิต รวมอายุได้ 65 ปี ซึ่งภายหลังจากที่ตันซิ่วเสียชีวิต จดหมายเหตุสามก๊กที่เขียนและเรียบเรียงโดยตันซิ่วกลับได้รับการกล่าวขวัญถึงเป็นอย่างมาก ทำให้ขุนนางหลายคนได้ถวายหนังสือกราบทูลพระเจ้าจิ้นฮุ่ยตี้ ให้นำคนไปคัดลอกต้นฉบับจดหมายเหตุสามก๊กที่บ้านของตันซิ่ว หนังสือสามก๊กหรือจดหมายเหตุสามก๊กจึงเป็นที่รับรองของทางราชการ และได้เข้าไปอยู่ในหอสมุดหลวงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทัง เจิ้นเย่
ในช่วงที่มีชื่อเสียงอยู่นั้น เคยคบหาดูใจกับ อุง เหม่ยหลิง นักแสดงสาวอีกคนของวงการบันเทิงฮ่องกง แต่หลังจากนั้นไม่นานทั้งผลงานและชื่อเสียงของทัง เจิ้นเย่ ก็เริ่มสร่างซาลง จนมีข่าวในทำนองว่าอาศัยความดังของ อง เหม่ยหลิง จนในที่สุดความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ขาดสะบั้นกัน จนกระทั่งอง เหม่ยหลิง ได้กระทำอัตวินิบาตกรรมไปหลังจากวันเกิดครบรอบอายุ 26 ปีของตัวเองไปเพียงแค่สัปดาห์เดียวในปี ค.ศ. 1985 หลี่เสฺวียนป้า
หลี่เสฺวียนป้า ( , 599 – 614) พระนามรอง ต้าเต๋อ () พระราชโอรสองค์ที่ 3 ใน จักรพรรดิถังเกาจู่ สิ้นพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 614 เนื่องจากตกม้าเมื่อมีการสถาปนา ราชวงศ์ถัง ใน ค.ศ. 618 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น เว่ยหวยกงหวัง () และเนื่องจากองค์ชายหลี่เสฺวียนป้าสิ้นพระชนม์โดยไม่มีผู้สืบสายราชสกุลองค์ชาย หลี่ซื่อหมิน ผู้เป็นพระเชษฐาจึงยกโอรสองค์รองคือองค์ชาย หลี่ไท่ ให้เป็นพระโอรสบุญธรรมพร้อมกับสถาปนาเป็น เว่ยกงหวัง () เมื่อองค์ชายรัชทายาทหลี่ซื่อหมินขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิถังไท่จง ได้เปลี่ยนตัวผู้เป็นเว่ยกงหวังจากองค์ชายหลี่ไท่เป็นองค์ชาย หลี่เป่าติ้ง () เมื่อองค์ชายหลี่เป่าติ้งสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาททำให้ตำแหน่งเว่ยกงหวังต้องสิ้นสุดลง ห้าทหารเสือ
แต่ถึงแม้ห้าทหารเสือจะมีฝีมือในเชิงยุทธ์ที่เก่งกาจ แต่ก็พลาดพลั้งเสียทีแก่ศัตรูจนถึงแก่ความตายเกือบทั้งสิ้น โดยกวนอูเป็นหนึ่งในห้าทหารเสือที่พลาดพลั้งเสียทีแก่ลกซุนและลิบองเป็นรายแรกจนเสียเมืองเกงจิ๋ว ถูกจับตัวได้ที่เขาเจาสันและถูกประหารชีวิตด้วยอายุ 59 ปี กลายเป็นชนวนความแค้นแก่เตียวหุย ที่รบเร้าทวงคำสาบานในสวนท้อแก่เล่าปี่ ให้นำกำลังทหารบุกโจมตีง่อก๊กเพื่อเป็นการล้างแค้นแก่กวนอูโดยไม่ฟังคำทัดทานของขงเบ้ง จนเป็นเหตุให้เตียวหุยเสียชีวิตเป็นรายที่สองตามกวนอูด้วยอายุเพียง 54 ปี หนิงหน่อง เพชรพิณทอง
ในปี พ.ศ. 2544 หนิงหน่องมีอาการไตไม่ทำงาน ความดันโลหิตสูง และน้ำท่วมปอด ทางครอบครัวได้พาไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาลราชพฤกษ์และทำการรักษาตัวอย่างต่อเนื่อง และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 เป็นต้นมา หนิงหน่องต้องฟอกไตเดือนละ 2 ครั้ง ทั้งๆ ที่มีฐานะยากจน ไม่มีเงินรักษา จนมีอาการติดเชื้อในกระแสโลหิต และโลหิตเป็นพิษ ทำให้ไม่ตอบสนองต่อการฟอกไต และได้เสียชีวิตอย่างสงบเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ที่โรงพยาบาลราชพฤกษ์ จังหวัดขอนแก่น ด้วยอาการไตวายเรื้อรัง สิริรวมอายุได้ 67 ปี เติ้ง ชุ่ยเหวิน
เติ้งชุ่ยเหวินลืมตาดูโลกในวันที่ 2 มีนามคม ปี 1966 ณ เกาะฮ่องกง ในขณะที่ผู้เป็นแม่อายุแค่เพียง 17 ปีเท่านั้น ความไม่พร้อมในหลายๆด้าน และปัญหาเรื่องฐานะการเงิน จึงทำให้พ่อและแม่ของเธอตัดสินใจแยกทางกันเมื่อตอนที่เธออายุได้ 5 ขวบ เติ้งชุ่ยเหวินจึงเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของตากับยายผู้เข้มงวดกวดขัน และดิ้นรนหาเลี้ยงปากท้องจนสามารถส่งเสียเธอให้เรียนจบมัธยมปลายในโรงเรียนหญิงล้วนชื่อดังได้ แต่ด้วยความดุดันและช่องว่างระหว่างวัย ตลอดจนไม่ค่อยมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันอยู่บริเวณที่พักอาศัยมากนัก จึงทำให้เธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวลำพังคนเดียว หลายครั้งก็ต้องเล่นกับตัวเอง พูดกับตัวเอง อันเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอเติบโตมาเป็นคนขาดความรักความอบอุ่น มีโลกส่วนตัวสูง และชอบอยู่ลำพังคนเดียวมากกว่าอยู่ร่วมกับคนเยอะๆ[2] จอมจักรพรรดิหย่งเจิ้น
ปี ค.ศ. 1722 ราชวงศ์ชิง วันที่ 13 เดือน 11 ปีที่ 61 แห่งรัชกาลจักรพรรดิคังซี ซึ่งทรงครองราชย์ยาวนานถึง 61 ปีได้เสด็จสวรรคต องค์ชายที่ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากคังซีนั้นกลับไม่ใช่องค์ชายรองที่ดำรงตำแหน่งรัชทายาทมาเป็นเวลาเกือบสี่สิบปี ไม่ใช่องค์ชายสามผู้ที่มีความรอบรู้ ไม่ใช่องค์ชายแปดผู้ที่มีความสามารถชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่ว ไม่ใช่องค์ชายสิบสี่ที่จักรพรรดิคังซีทรงโปรดปรานเป็นที่สุด ทว่ากลับเป็นอิ้นเจิ้นองค์ชายสี่ผู้ซึ่งมีใบหน้าที่เยือกเย็น ยฺหวิ่นเหริง
ปี 1722 จักรพรรดิคังซีสวรรคต เจ้าชายสี่อิ้นเจินได้สืบทอดราชบังลังก์เป็นจักรพรรดิยงเจิ้ง อิ้นเหริงต้องเปลี่ยนพระนามเป็นยฺหวิ่นเหริง เพื่อไม่ให้ใช้คำว่า อิ้น เหมือนองค์จักรพรรดิ ในปี 1725 ยฺหวิ่นเหริงสิ้นพระชนม์ขณะยังถูกคุมขัง จักรพรรดิยงเจิ้งทรงสถาปนาให้เป็นเหอชั่วหลี่มี่ชินหวัง (和碩理密親王) เติ้ง ลี่จวิน
ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ได้มีการจัดคอนเสิร์ต “15 ปี เติ้งลี่จวิน A Special Tribute” ขึ้นที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย โดยมี 13 นักร้องชาวไทยขึ้นขับกล่อมบทเพลงของเติ้ง ลี่จวิน เพื่อเป็นการรำลึกการจากไปครบ 15 ปีของเธอ จักรพรรดิซ่งหลี่จง
จ้าว ยฺหวิน เป็นทายาทรุ่นที่สิบของจ้าว ควงอิ้น ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซ่งขึ้นเมื่อกว่า 250 ปีก่อน เดิมจ้าว ยฺหวิน มีชื่อตัวว่า "จ้าว ยฺหวี-จฺวี่" (趙與莒) เมื่อเด็กอาศัยอยู่ในเช่าซิง (紹興), เจ้อเจียง (浙江) วันหนึ่งฝนตก จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ไปหลบฝนใต้สะพาน ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหยู เทียนซี (余天錫) ขุนนางที่ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน อัครมหาเสนาบดี (丞相) ส่งมาตามหาผู้สืบราชบัลลังก์ เพราะรัชทายาทเพิ่งสิ้นพระชนม์ เมื่อทราบว่า เด็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นใคร หยู เทียนซี ก็รีบกลับไปรายงานฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน และฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน เห็นสมควรให้จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ ขึ้นเป็นรัชทายาทคนใหม่ เมื่อเป็นรัชทายาทแล้ว จ้าว ยฺหวี-จฺวี่ เปลี่ยนชื่อตัวเป็น "จ้าว กุ้ยเฉิง" (趙貴誠) ต่อมาใน ค.ศ. 1224 จักรพรรดิซ่งหนิงจงสิ้นพระชนม์ พระนางหยางไท่โฮ่ว มเหสีของซ่งหนิงจง ก็ยกจ้าว กุ้ยเฉิง ขึ้นสืบราชสมบัติต่อ และจ้าว กุ้ยเฉิง เปลี่ยนชื่อตัวอีกครั้งเป็น "จ้าว ยฺหวิน" ขงจื๊อ
ขงจื๊อในวัย 51-54 ปีใช้ชีวิตวัยกลางคนคลุกคลีกับการปกครองบ้านเมืองอย่างเต็มตัว ด้วยการดูแลท้องที่เล็กๆ แห่งหนึ่งจากนั้นไม่นานก็ได้เป็นผู้คุมการโยธา และผู้ดูแลกฎหมายและการลงทัณฑ์ของแคว้นหลู่ ตามลำดับ ท่านทุ่มเทกับงานและปรารถนาให้มีการปกครองที่ดี บ้านเมืองสงบสุข แต่ต้องผิดหวังกับการเมืองภายในแคว้น จึงได้ลาออกและเดินทางเยือนแว่นแคว้นต่างๆ เผยแพร่แนวความคิดทางการปกครอง ด้วยความคาดหวังให้บรรดาผู้ปกครองยึดหลักธรรมในการบริหารบ้านเมือง สังคมเป็นระเบียบแบบแผนและสงบสุข แม้จะรู้ว่าเป้นไปได้ยากในสภาพบ้านเมืองเวลา 14 ปี จนกระทั่งอายุได้ 67 ปี จึงเดินทางกลับแคว้นหลู่ และเสียชีวิตเมื่ออายุ 73 ปี อี ซุน-ชิน
ระหว่างศึก เฉิน หลิน แม่ทัพเรือฝ่ายจีนตกอยู่ในภาวะคับขัน 2-3ครั้ง และเรือธงก็ตรงเข้ามาช่วยเขาทุกครั้ง เมื่อเชนหลิงมาเข้าพบอี ซุน-ชิน เพื่อขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ เขาพบลีวาน และได้รับแจ้งถึงมรณกรรมของอี ซุน-ชิน[21] กล่าวกันว่า เชนหลิงตกใจมาก คุกเข่าลงโขกศีรษะถึง3ครั้งและร้องไห้[22] ข่าวการจากไปของแม่ทัพลี แพร่สะพัดไปทั่วทั้งกองเรือผสมหมิง-โซซอนอย่างรวดเร็ว ทหารหาญทุกนาย ไม่ว่าจะหมิงหรือโซซอนต่างก็พากันร้องไห้ระงม[21] จักรพรรดิซ่งหลี่จง
จ้าว ยฺหวิน ครองราชย์ 40 ปี แต่ไม่ได้กระทำกิจที่เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินมากนัก จ้าว ยฺหวิน ไม่สนใจในราชการงานเมือง ช่วงแรกให้ฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ว่าราชการแทบทั้งสิ้น ครั้นฉื่อ หมี-ยฺเหวี่ยน ถึงแก่กรรมใน ค.ศ. 1233 จ้าว ยฺหวิน กลับมาบริหารอำนาจเอง แต่ไม่นานก็โอนกิจบ้านการเมืองให้แก่อัครมหาเสนาบดีคนใหม่ ส่วนตัวเองก็เอาแต่เสวยสุข ร่ำลือกันว่า ช่วงปลายรัชกาล รับสั่งให้หญิงคณิกาเข้ามาในวังหลวงเป็นนิตย์ แม้ขุนนางจะพากันต่อต้านห้ามปรามก็ตาม หวง เฟยหง
หวง เฟยหง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1924 สิริอายุได้ 76 ปี หลังจากนั้น มอก ไกวหลานพร้อมด้วยลูกศิษย์ 2 คนของหวง เฟยหง คือ หลิน จี้หรง (หลำ ไซหวิ่ง) และ ตั่ง เซาขิ่ง (Deng Shiqiong, 鄧世瓊;) ก็ได้พากันอพยพไปยังฮ่องกง อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
ในช่วงปลายทางของชีวิตไอน์ชไตน์พยายามคิดค้นทฤษฎีที่จะสามารถอธิบายแรงพื้นฐานธรรมชาติทุกชนิดได้ภายในทฤษฏีเดียวเรียกว่าทฤษฎีสนามรวม (Unified field theory) แต่ไม่สำเร็จ วันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2498 อัลแบร์ท ไอน์ชไตน์ (Albert Einstein) นักฟิสิกส์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษที่ 20 เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวาย ที่เมืองพรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซี สหรัฐอเมริกา ด้วยวัย 76 ปี ทฤษฎีในฝันของไอน์ชไตน์คงต้องรอยอดอัจฉริยะคนใหม่มาสานงานต่อให้ลุล่วง แต่ผลงานของเขานั้นมากมายและยิ่งใหญ่มากแทบไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ จักรพรรดิเฉิงฮว่า
ค.ศ. 1487 วันที่ 9 กันยายน จักรพรรดิเซี่ยนจงเสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษา 40 พรรษา ทรงครองราชย์นาน 23 ปี เมื่อ พระศพบรรจุอยู่ที่โม่วหลิง (Maoling) จักรพรรดิเฉิงฮว่าครองราชย์ตรงกับรัชกาลสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ แห่งกรุงศรีอยุธยา สามก๊ก
Template:CJKV) เป็นชาวตำบลเจวินติ้ง เมืองฉางชาน มณฑลเหอเป่ย รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าขาว บุคลิกนิสัยกล้าหาญ ซื่อสัตย์ภักดี มักสวมเกราะเงินและชำนาญการใช้ทวนเป็นอาวุธ แต่เดิมจูล่งเป็นทหารของอ้วนเสี้ยว แต่ทนกับนิสัยไม่มีสัจจะของอ้วนเสี้ยวไม่ได้จึงไปอยู่กับกองซุนจ้าน ภายหลังได้พบกับเล่าปี่และซาบซึ้งในคุณธรรมและความมีน้ำใจ เมื่อกองซุนจ้านตายจึงไปทำราชการด้วย จูล่งเป็นหนึ่งในห้าทหารเสือของเล่าปี่และเป็นกำลังสำคัญในการทำศึกสงครามเกือบทุกครั้ง วีรกรรมสำคัญของจูล่งคือเมื่อเล่าปี่พ่ายแพ้โจโฉที่ฉางปั่น ครอบครัวเล่าปี่เกิดพลัดหลงในขณะหลบหนีไปทางใต้ จูล่งได้บุกตะลุยตีฝ่ากองทัพของโจโฉเพื่อค้นหาครอบครัวของเล่าปี่ และช่วยชีวิตอาเต๊าด้วยการนำมาใส่ไว้ในเกราะเสื้อที่บริเวณหน้าอก อาศัยกำลังตัวคนเดียวตีฝ่าตะลุยกองทัพ5แสนของโจโฉและนำอาเต๊ามาคืนให้แก่เล่าปี่ได้สำเร็จ จนเป็นที่เลื่องลือกล่าวขานไปทั่วแผ่นดินจนถึงปัจจุบัน เล่าปี่ยกย่องในความกล้าหาญและสัตย์ซื่อมาก ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในห้าทหารเสือ จูล่งเป็นขุนศึกนักรบตั้งแต่วัยหนุ่มจนถึงวัยชรา ออกรบโดยไม่เคยพ่ายแพ้ ก่อนพระเจ้าเล่าปี่สิ้นพระชนม์ ได้สั่งเสียให้จูล่งช่วยดูแลเล่าเสี้ยนและครอบครัวของตนต่อไป จากนั้นจึงคอยช่วยเหลือขงเบ้งปราบภาคใต้และภาคเหนือ เป็นนักรบชื่อดังไม่กี่คนในสามก๊กที่ได้นอนตายอย่างสงบที่บ้าน เมื่อรู้ว่าจูล่งตายแล้ว ขงเบ้งถึงกับร้องไห้หนักว่าเหมือนดั่งแขนซ้ายของตนเองขาด จูล่งเสียชีวิตในปีศักราชเจี้ยนซิ่ง ปีที่ 18 รวมอายุได้ 72 ปี สังข์ พัธโนทัย
ในปี 2521 มาดามเติ้ง หยิ่ง เชา ภรรยาของนายกรัฐมนตรีโจว เอิน ไหล ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานสภาประชาชนแห่งชาติ ซึ่งเป็นตำแหน่งเทียบเท่ารองประธานาธิบดีของจีน ได้เชิญนายสังข์และครอบครัวไปเยือนประเทศจีนฉันมิตรเก่า ซึ่งขณะนั้นนายกรัฐมนตรีโจวเอินไหลของจีน ได้ถึงแก่กรรมไปแล้ว 2 ปี การเดินทางเยือนจีนครั้งนั้น นายสังข์ได้ขอให้ทางจีนพาเยือนเมืองแต้จิ๋วด้วย เพราะอยากศึกษาค้นคว้าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชาวแต้จิ๋วกับชาวไทยแต่โบราณ และเมื่อกลับมาถึงเมืองไทย นายสังข์ ได้ลงมือเขียนหนังสือเรื่อง “เที่ยวเมืองแต้จิ๋ว ความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้าตากสินกับพระเจ้ากรุงจีน” ลงนิตยสารประโคนชัย ขณะกำลังใกล้จะเขียนหนังสือจบแล้วนั้น นายสังข์ก็เกิดล้มป่วยเป็นอัมพาต และรัฐบาลจีนได้เชิญตัวนายสังข์ให้ไปรักษาตัวที่ปักกิ่ง และเมื่อกลับจากรักษาตัวที่ปักกิ่งแล้ว นายสังข์ก็ได้เขียนหนังสือเรื่อง “ไปรักษาอัมพาตที่ปักกิ่ง” รวมถึงยังพยายามมานะเขียนสารคดีประวัติศาสตร์เรื่อง “เรื่องแปลกๆของท่านจอมพลแปลก” ลงเผยแพร่ในนิตยสารประโคนชัย แม้ขณะนั้นโรคหัวใจได้เริ่มเบียดเบียนอย่างหนักแล้วก็ตาม ในบั้นปลายชีวิตนอกจากการอุทิศกำลังกายและกำลังปัญญาเพื่องานเขียนหนังสืออย่างเต็มที่แล้ว ยังช่วยงานกระชับมิตรภาพไทยจีนอยู่เป็นเนืองๆ รวมถึงยังทำงานเพื่อยุติการสู้รบกันระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์ไทยกับรัฐบาล โดยเป็นตัวกลางติดต่อประสานงานให้บุคคลชั้นนำของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ที่นายสังข์รู้จักมาก่อน เข้ามาพบปะเจรจากับฝ่ายรัฐบาลอย่างลับๆ เพื่อหาทางยุติการฆ่าฟันระหว่างคนไทยด้วยกัน โดยบุคคลสำคัญของฝ่ายรัฐบาลที่นายสังข์ติดต่อประสานงานด้วยคือ พล.อ. ชวลิต ยงใจยุทธ พล.ต. สุดสาย หัสดิน และ พล.ต.ต. เกษม แสงมิตร ซึ่งนายสังข์กับพล.อ. ชวลิต ได้ตัดสินใจที่จะเสี่ยงเข้าไปเจรจากับฝ่ายพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ทางภาคอีสานด้วย นอกจากนี้ ยังได้ช่วยงานของขบวนการกู้ชาติเขมรเสรีของ ฯพณฯ ซอนซาน นายกรัฐมนตรีแห่งรัฐบาลประชาธิปไตยกัมพูชา เพื่อหวังให้กัมพูชา ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านของไทย กลับคืนสู่ความเป็นปึกแผ่นและพ้นจากการครอบครองของเวียดนาม รวมถึงพยายามช่วยเหลือท่านอูนุ อดีตนายกรัฐมนตรีพม่าผู้เป็นประชาธิปไตย กลับคืนอำนาจ หลังจากถูก นายพลเนวิน นำทหารเข้าปฏิวัติรัฐประหาร โดยนายสังข์ ได้เป็นผู้จัดหาสถานที่ตั้งของพรรคและสถานที่ออกอากาศทางวิทยุกระจายเสียงให้แก่ท่านอูนุ เพื่อปลุกระดมชาวพม่าให้ลุกขึ้นกำจัดระบอบเผด็จการทหาร เพื่อฟื้นฟูระบอบประชาธิปไตยขึ้นใหม่ในพม่า นายสังข์ เริ่มล้มป่วยอีกครั้งด้วยโรคหัวใจ และในวันที่ 4 มิถุนายน 2529 หลังจากอาบน้ำรับประทานอาหารเช้า นายสังข์ ขอนิตยสารประโคนชัย ซึ่งตนเป็นผู้เขียนเองทั้งหมดจากนายมั่น พัธโนทัย เพื่อนำเข้าไปอ่านในห้องนอน และก็พบนอนเสียชีวิตอยู่กับพื้นห้อง โดยมีนิตยสารประโคนชัย ปิดอยู่ที่หน้าอก ซู่ชุ่น
หลังการสิ้นพระชมน์ของสมเด็ขพระจักรพรรดิเสียนเฟิงในปี ค.ศ. 1861 ซู่ชุ่น พี่ชายของซู่ชุ่นคือ ตวนหัว (อังกฤษ: Duanhua; จีนตัวย่อ: 端华; จีนตัวเต็ม: 端華; พินอิน: Duān huá) พร้อมด้วยไจ้หยวน (อังกฤษ: Zaiyuan; จีนตัวย่อ:载垣; จีนตัวเต็ม: 載垣; พินอิน: Zài yuán) และพวกอีก 5 คน ซึ่งต่างเป็นข้าราชการในรสำนักราชวงศ์ชิงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการ (Regents) เพื่อดูแลชนกลุ่มน้อยในช่วงรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิถงจื้อผู้ซึ่งยังทรงพระเยาว์ อย่างไรก็ตามผู้สำเร็จราชการไม่สามารถตัดสินใจในนโยบายสำคัญได้หากปราศจากตราประจำพระองค์ขององค์ไทเฮา (พระพันปีหลวง หรือไทโฮ่ว; 太后) ทั้งสอง คือ ซูอันไทเฮา และซูสีไทเฮา ซึ่งนำไปสู่การเพิ่มแรงเสียดทานในการบริหารงานของราชสำนักมากยิ่งขึ้น ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1861 เจ้าชายอี้ซิน (อังกฤษ: Yixin หรือ Prince Gong; จีนตัวย่อ: 奕䜣; จีนตัวเต็ม: 奕訢; พินอิน: Yìxīn) ซึ่งเป็นพระเชษฐาร่วมพระบิดา ซูอันไทเฮา และซูสีไทเฮา ร่วมกันทำรัฐประหารผู้สำเร็จราชการหรือรัฐประหารซินโหย่ว เพื่อยึดอำนาจ ทำให้สมาชิกทั้ง 8 ในสภาถูกจับกุมและซู่ชุ่นได้รับโทษประหารชีวิตโดยการตัดศรีษะในข้อหากบฏในปี ค.ศ. 1861 นั้นเอง คัง โหย่วเหวย์
คัง โหว่ยเหวย์ เสียชีวิตที่เมืองชิงเต่า มณฑลชานตง เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1927 สิริอายุได้ 69 ปี ภายหลังจากที่ประเทศจีนในเวลานั้นได้กลายสภาพเป็นสาธารณรัฐจีนแล้ว เฉิน เป่าเหลียน
ว่ากันว่า ในตอนนั้น หวง เจินจง เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก ต่อมาเขายังยอมรับว่าตนเองยังคงมีรูปของ เฉินเป่าเหลียน อยู่ข้างๆ เตียงนอนเพื่อระลึกถึงเธอ จนในเดือน ก.พ. 2004 เขาจึงจากไปหลังจากโดนรุมเร้าจากโรคเบาหวานอยู่นาน เมื่ออายุได้ 64 ปี จักรพรรดินีฮั่นเหวิน
เมื่อจักรพรรดิฮั่นเหวิ??ؙเสด็จสวรรคตเมื่อปี 386 องค์ชายรัชทายาทหลิวฉีพระชนม์ 31 พรรษาจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทนทรงพระนามว่า จักรพรรดิฮั่นจิง พร้อมกันนั้นยังได้สถาปนาจักรพรรดินีโต้วพระราชมารดาขึ้นเป็น พระพันปีโต้ว  ฮั่ว หยวนเจี่ย
ปี ค.ศ. 1910 เดือนมิถุนายน ฮั่ว หยวนเจี่ย ก่อตั้งสมาคมกังฟูขึ้นเพื่อสุขภาพที่เซี่ยงไฮ้ชื่อ "สมาคมชิงอู่" และได้รับความสนใจจากผู้คนสมัครเป็นลูกศิษย์จำนวนมาก ซึ่งถือเป็นการการฝ่าฝืนธรรมเนียมจีนที่จะไม่ถ่ายทอดภูมิปัญญาของตระกูลซึ่งเสมือนสมบัติล้ำค่าให้แก่บุคคลภายนอกเด็ดขาด 
สมาคมดังกล่าวนอกจากเน้นในด้านของฝึกวิทยายุทธเพื่อสุขภาพแล้ว ยังชูคำขวัญ "รักชาติ เสริมพลานามัย ยึดมั่นจริยธรรม ช่วยเหลือสังคม" ซึ่งในโอกาสครบรอบ 10 ปีของสมาคม ดร.ซุน ยัดเซ็น บิดาแห่งประเทศจีนสมัยใหม่ ได้มาเยื่ยมถึงที่และได้เขียนคำขวัญคำว่า "จิตวิญญาณแห่งผู้กล้า" ด้วยลายมือของตัวเอง
หลังจากก่อตั้งสมาคมได้แค่ 3 เดือน ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1910 ฮั่ว หยวนเจี่ยก็เสียชีวิตลง ด้วยอายุเพียงแค่ 41 ปี
โดยสาเหตุการเสียชีวิตนั้นแยกได้เป็น 2 ประเด็น คือ
1. โรคประจำตัว ซึ่ง ฮั่ว หยวนเจี่ยนั้นมีโรคประจำตัวคือ โรคดีซ่าน มาตั้งแต่เด็ก และมี ร่างกายที่อ่อนแอ และขณะนั้นอาจจะมีอาการปอดติดเชื้อเข้าร่วมด้วย หลังจากได้ผ่าศพ ฮั่ว หยวนเจี่ย ได้พบว่ามีรอยดำที่กระดูกเชิงกราน ซึ่ง เกิดจากสารหนู ซึ่งสันนิษฐาน เป็นหนึ่งในส่วนผสมของยาจีนที่ใช้รักษา ฮั่ว หยวนเจี่ย ตั้งแต่เด็ก เจิง กั๋วฟาน
เจิง กั๋วฟาน (; 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1811 – 12 มีนาคม ค.ศ. 1872) ชื่อเกิดว่า เจิง จื่อเฉิง (曾子城) ชื่อรองว่า ปั๋วหาน (伯涵) และบรรดาศักดิ์ว่า อี้หย่งโหฺวขั้นหนึ่ง (一等毅勇侯) เป็นชาวจีนสมัยปลายราชวงศ์ชิง เป็นรัฐบุรุษ นายทหาร และปรัชญาเมธีลัทธิขงจื๊อ มีชื่อเสียงจากการจัดตั้งและวางระเบียบทัพเซียง (湘軍) ซึ่งช่วยกองทัพราชวงศ์ชิงในการปราบขบวนการเมืองแมนแดนสันติ (太平天國運動) และรื้อฟื้นความเป็นปึกแผ่นของราชวงศ์ เขายังมีส่วนในการวางรูปแบบการปฏิรูปถงจื้อ (同治中興) พร้อมด้วยคนสำคัญอีกสองคน คือ จั่ว จงถัง (左宗棠) และหลี่ หงจาง (李鴻章) เพื่อยับยั้งความล่มจมของราชวงศ์ นอกจากนี้ เขาเป็นที่รู้จักเพราะวิสัยทัศน์ทางยุทธศาสตร์ ความสามารถในการปกครอง และบุคลิกภาพอันสูงศักดิ์ตามหลักปฏิบัติขงจื๊อ แต่ก็มีความโหดร้ายรุนแรงต่อกบฏที่ปราบได้ เขายังเป็นตัวอย่างของผู้ซื่อสัตย์ภักดีในยุคสมัยอลหม่าน แต่ก็มีผู้มองเขาเป็นจุดเริ่มต้นของลัทธิขุนศึก จักรพรรดิยฺเหวียนเจาจง
เมื่อจักรพรรดิยฺเหวียนฮุ่ยจงเสด็จสวรรคตในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1370 เจ้าชายอ้ายโหยวฉือหลี่ต๋าล่าพระราชโอรสองค์ใหญ่ที่รัชทายาทพระชนมายุ 30 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาโดยมีการถวายพระนามเป็นภาษามองโกลว่า ปี้หลี่เข่อถูข่าน จากนั้นจึงได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกขึ้นเมื่อวันที่ื 27 พฤษภาคมหรืออีก 4 วันต่อมาโดยตลอด 8 ปีในรัชสมัยกองทัพมองโกลสามารถเข้ายึดครองดินแดนหลายแห่งของ ราชวงศ์หมิง ไว้ได้จนกระทั่งจักรพรรดิเจาจงเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 1378 ขณะพระชนมายุเพียง 38 พรรษาโดยมี เจ้าชายทัวกู่ซือเทียมู่เอ๋อร์ (; ) พระอนุชาต่างพระมารดาขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมา เติ้ง ชุ่ยเหวิน
จุดเปลี่ยนที่ทำให้เธอกลับมารุ่งโรจน์ในวงการบันเทิงอีกครั้ง คงจะหนีไม่พ้น ศึกรักจอมราชันย์ ละครพีเรียดชื่อดังแห่งปี 2004 ที่ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายทั้งในฮ่องกง ไต้หวัน แผ่นดินใหญ่ ตลอดจนถึงประเทศไทย แต่ใครเลยจะรู้ว่าในความเป็นจริงนั้น เติ้งชุ่ยเหวินไม่ใช่คนที่ถูกวางตัวให้เล่นเป็น หยูเฟย สนมเอกคนโปรดของเจียชิ่งฮ่องเต้ในตอนแรก ทว่ากลับเป็นตัวสำรองของผู้กำกับที่ได้รับเล่นเรื่องนี้ เพราะนักแสดงหญิงคนอื่นปฏิเสธบทนี้ไปต่างหาก อีกทั้งทางทีมงานก็ไม่ได้ให้ความสำคัญในการโปรโมทเธอในฐานะ นักแสดงหญิงตัวเอกของเรื่องมากนักเมื่อเทียบกับนักแสดงนำคนอื่นๆ แต่ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ประกอบกับบทหยูเฟยที่มีลักษณะเป็นหญิงแกร่ง ฉลาดเฉลียว โหดเหี้ยมแต่ก็มีความน่ารักอ่อนโยน จึงถูกอกถูกใจผู้ชมยุคใหม่ที่เริ่มเบื่อนางเอกหงิมๆสนิมสร้อยเข้าอย่างจัง ไม่เว้นแม้กระทั่ง ฉงเหยา นักเขียนนวนิยายชื่อดังเจ้าของบทประพันธ์ชุดตำนานรักดอกเหมยและองค์หญิงกำมะลอ เธอจึงกลายเป็นนักแสดงหญิงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในละครเรื่องนั้นไปโดยปริยาย พระยาภูมีเสวิน (จิตร จิตตเสวี)
นอกจากฝีมือในการบรเลงดนตรี ท่านยังมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ เคยแสดงโขนเป็นตัวอินทรชิตหลายครั้ง และบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับดนตรีไว้ เช่น หลักการสีซอสามสาย พระราชพิธีเห่กล่อมพระบรรทม ผลงานการแต่งเพลงของท่านได้แก่ โหมโรงภูมิทองสามชั้น สอดสีเถา จำปาทองเถา และทางเดี่ยวซอสามสายอีกหลายเพลง ได้แก่ ต้นเพลงฉิ่ง ขับไม้บัณเฑาะว์ ทะแย นกขมิ้น ปลาทอง บรรทมไพร พญาครวญ พญาโศก แสนเสนาะ ทยอยเดี่ยว เชิดนอก และกราวในเถา ถึงแก่กรรมเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2519 รวมอายุได้ 82 ปี จักรพรรดินีเซี่ยวเซี่ยนตวน
ต่อมาต่งเอ้อเฟย์ให้กำเนิดโอรสในปี ค.ศ. 1657 แต่ได้สิ้นพระชนม์ก่อนที่จะถึงพระชันษาหนึ่งปี การที่พระโอรสองค์นี้สิ้นพระชนม์ ส่งผลให้พระอัครมเหสีต่งเอ้อและจักรพรรดิซุ่นจื้อ ทรงเสียพระทัยเป็นอย่างมาก ทำให้พระอัครมเหสีต่งเอ้อล้มป่วยลงและสิ้นพระชนม์ใน ปี ค.ศ. 1660 รวมพระชันษาได้ 21 ปี การที่พระสนมองค์โปรดสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันนี้ทำให้จักรพรรดิซุ่นจื้อทรงเสียพระทัยเป็นอย่างมาก ถึงกับทรงงดออกว่าราชกิจเป็นเวลาห้าวันเพื่อไว้อาลัยแก่พระสนมพระองค์นี้ พระศพของพระมเหสีต่งเอ้อถูกฝังอยู่ในสุสานราชวงศ์ชิงตะวันออก. เติ้ง ชุ่ยเหวิน
เติ้งชุ่ยเหวินนั้นมีเพื่อนสนิททั้งในและนอกวงการอยู่หลายคน ไม่ว่าจะเป็นหลอฮุ่ยเจียนผู้ล่วงลับ จางเข่ออี้ หลีเย่าเสียง หวง ชิวเซิน หวงเหว่ยเหวิน นักแต่งเพลงอันดับต้นๆของเกาะฮ่องกง ตลอดจน Sammi Cheng เจิงซิวเหวิน เจ้าของฉายาราชินีเพลงป๊อบกวางตุ้ง แต่ดูเหมือนว่าการใช้ชีวิตในระยะหลังนี้ จะทำให้เธอมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเพื่อนชาวคริสเตียนและสมาชิกในมูลนิธิมากกว่า เติ้ง อิ่งเชา
เติ้ง อิ่งเชา () (4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 - 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1992) เป็นภริยาของอดีตนายกรัฐมนตรีของสาธารณรัฐประชาชนจีน โจว เอินไหล ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการสภาที่ปรึกษาประชาชนแห่งชาติสาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างปี ค.ศ. 1983 ถึง 1988 และเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน หลัว จิง
หลัว จิง ทำงานด้านข่าวและการรายงานข่าวมา 25 ปี เขาได้ทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวซินเหวินเหลียนโปเป็นครั้งสุดท้าย ในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2551 หลัว จิง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ขณะอายุได้ 48 ปี ด้วยโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลือง ทางสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวีได้นำเสนอรายการพิเศษเพื่อไว้อาลัยให้แก่เขาเป็นกรณีพิเศษ ผู้ประกาศบางรายถึงกับร้องไห้กลางรายการ ฌ้อปาอ๋อง
ต่อมาเซี่ยงอวี่กับหลิวปังก็แตกแยกกัน ทั้งคู่ทำสงครามแย่งชิงราชบัลลังก์กันนานถึง 4 ปี ที่เรียกกันว่า สงครามฉู่-ฮั่น (Chu–Han contention , 楚汉战争) ในระยะแรก ฌ้อปาอ๋องที่มีกองกำลังมากกว่าได้รับชัยชนะต่อเนื่องกันหลายครั้ง แต่หลิวปังซึ่งได้รับการช่วยเหลือจากที่ปรึกษาและขุนพลคนสำคัญ คือ เตียวเหลียง (Zhang Liang 張良), เซี่ยวเหอ (Xiao He, 蕭何) และ ฮั่นสิน (Han Xin, 韓信) ทำให้ได้เปรียบได้ตอนท้าย และกลายมาเป็นฝ่ายยกกองทัพปิดล้อมกองทัพฌ้อ จนฌ้อปาอ๋องและหยูจี ซึ่งเป็นนางสนมไม่มีทางหนี ขณะที่กำลังถูกปิดล้อมอยู่นั้น กล่าวกันว่าฝ่ายฮั่นได้เล่นเพลงของฌ้อดังไปถึงกองทัพของฌ้อเพื่อข่มขวัญ ทำให้ฌ้อปาอ๋องเกิดมุทะลุบุกขึ้นมาตีฝ่าวงล้อม ซึ่งทำให้ต้องเสียไพร่พลที่เหลือน้อยอยู่แล้วลงไปอีก และตัวเองต้องหนีไปจนมุมที่แม่น้ำไก่เซี่ย (ปัจจุบันอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลอานฮุย) และฆ่าตัวตายด้วยการเชือดลำคอด้วยดาบในที่สุด จบชีวิตลงเมื่อปี 202 ปีก่อนคริสตกาล ขณะที่มีอายุเพียง 30 ปีเท่านั้น จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเหลียวจิ่งจง (เย่ว์ลี่เสียน) (ค.ศ. 948 - 982) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์เหลียว ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 969 - 982
เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเหลียวซื่อจง เมื่อจักรพรรดิเหลียวมู่จงทรงถูกปลงพระชนม์ระหว่างล่าสัตว์ ทรงได้รับการสนับสนุนจากราชสกุลชี่ตันทั้งสองฝ่ายและขุนนางชาวฮั่น จึงอัญเชิญองค์ชายเย่ว์ลี่เสียนขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิเหลียวจิ่งจง เมื่อพระชนม์เพียง 21 พรรษา จักรพรรดิซุ่นจื้อ
มีพระนามเดิมว่า อ้ายซินเจี๋ยว์หลอ ฝูหลิน (爱新觉罗福临) ซึ่งเป็นพระโอรสคนที่ 9 ของหวงไท่จี๋ ทรงขึ้นครองราชย์เพียงพระชนมพรรษา 6 ขวบ ในปี พ.ศ. 2186 (ค.ศ. 1643) หลังการสวรรคตของจักรพรรดิหวงไถจี๋ พระราชบิดา และเซี่ยวจวงก็เลื่อนศักดิ์ขึ้นมาเป็นไทเฮา โดยมีตัวเอ่อกุ่นที่มีศักดิ์เป็นพระปิตุลาเป็นผู้สำเร็จราชการ (摄政王) และมีเจิ้งชินหวัง (郑亲王) คอยให้การช่วยเหลือ ตั่วเอ่อกุ่นได้พยายามยึดกุมอำนาจปกครองอันแท้จริงเอาไว้ อีกทั้งยังตั้งตนเองเป็นพระราชบิดา ควบคุมกองทัพกองธงไว้ถึง 3 กองธง ในขณะที่ฮ่องเต้ปกครองอยู่เพียง 2 กองธง พระองค์ต้องอยู่ใต้การสำเร็จราชการแผ่นดินของตั่วเอ่อกุ่น พระอนุชาต่างพระมารดาของพระราชบิดา ซึ่งตั่วเอ่อกุ่นนับว่าเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลอย่างมาก อีกทั้งยังมีสิทธิ์ที่จะได้ขึ้นครองราชย์อีกด้วย ตั่วเอ่อกุ่นได้กระทำการหลายอย่างที่จะไม่ให้พระองค์เจริญชันษามาด้วยความปรีชาสามารถ เช่น ไม่สนับสนุนให้ทรงเล่าเรียน เป็นต้น แต่ทว่า อำนาจของตั่วเอ่อกุ่นก็ถูกคานจากพระนางเสี้ยวจวงไทเฮา (孝庄太后)พระมารดา กระทั่งปีค.ศ.1650 เมื่อตัวเอ่อกุ่นเสียชีวิตลง ซุ่นจื้อที่เริ่มหลุดจากการเป็นหุ่นเชิด ได้ประกาศราชโองการยกเลิกตำแหน่ง บรรดาศักดิ์ และริบทรัพย์ทั้งหมดของตัวเอ่อกุ่นเป็นการลงโทษในข้อหาใช้อำนาจบาตรใหญ่ในขณะที่มีชีวิตอยู่ นอกจากนั้นยังลือกันว่ามีการขุดศพของตัวเอ่อกุ่นขึ้นมาทำการตีด้วยไม้และโบยด้วยแส้อีกด้วย จักรพรรดิยฺเหวียนฮุ่ยจง
ยฺเหวียนฮุ่ยจง (; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1320 – 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1370) หรือ ถั่วฮฺวัน เทียมู่เอ่อร์ (; ) เสด็จสวรรคตแล้วจึงได้พระนามว่า ยฺเหวียนชุ่นตี้ () เป็นจักรพรรดิจีนแห่งราชวงศ์หยวน (ยฺเหวียน) เติ้ง ซุย
เติ้ง ซุย (鄧綏; ค.ศ. 81–121) ฐานันดรศักดิ์ จักรพรรดินีเหอซี (和熹皇后) เป็นจักรพรรดินีสมัยราชวงศ์ฮั่น เป็นมเหสีองค์ที่สองของจักรพรรดิฮั่นเหอ (漢和帝) และต่อมาเป็นพระพันปีสำเร็จราชการแทนโอรสของตน คือ จักรพรรดิฮั่นชาง (漢殤帝) รวมถึงหลานของตน คือ จักรพรรดิฮั่นอัน (漢安帝) ในช่วง ค.ศ. 106–121 ในช่วงที่พระนางสำเร็จราชการนั้น เกิดภัยธรรมชาติและสงครามกับกลุ่ม ซฺยงหนู (匈奴) และเชียง (羌) แต่พระนางสามารถรับมือได้โดยเรียบร้อย พระนางยังเป็นที่ยกย่องด้านการบริหารกระบวนการยุติธรรมทางอาญา จึงถือกันว่า พระนางเป็นผู้ปกครองที่ปรีชาสามารถ และอาจเป็นผู้บริหารที่มีประสิทธิภาพคนสุดท้ายในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เพราะผู้ปกครองนับแต่นั้นมาก็ไร้ความสามารถกันโดยมาก จักรพรรดิเหลียวต้าวจง
จักรพรรดิเหลียวต้าวจงสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1101 (พ.ศ. 1644) โดยทรงถูกพระราชโอรสปลงพระชนม์ ขณะพระชนม์ได้ 69 พรรษา จักรพรรดิเหลียวต้าวจงทรงครองราชย์ยาวนานเป็นอันดับ 2 ถึง 47 ปี โอรสอีกองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเหลียวเทียนจั้วตี้ เจี่ย จิ้งเหวิน
เจี่ย จิ้งเหวิน หรือ อลิซซา เจีย (; ชื่อภาษาอังกฤษ: Alyssa Chia, Chia Ching Wen, Jia Jing Wen) เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงจากเรื่อง ดาบมังกรหยก ในบทเตี๋ยเมี่ยง และบทบูเช็คเทียน ในบูเช็คเทียน เธอได้ชื่อว่าเป็นราชินีวงการบันเทิงไต้หวัน เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2517 ฯลฯ จักรพรรดิยฺเหวียนฮุ่ยจง
พระจักรพรรดิเหวินจงทูคเตมูร์สวรรคตใน ค.ศ. 1332 ก่อนจะสวรรคตจักรพรรดิเหวินจงทรงรู้สึกผิดต่อพระเชษฐาจักรพรรดิหมิงจงคูซาลา จึงมีพระราชโองการให้พระโอรสของจักรพรรดิหมิงจงสืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ (แม้ว่าจักรพรรดิเหวินจงจะทรงมีพระโอรสอยู่แล้วคือ เจ้าชายเอลเตกูส (El Tegus) ) ซึ่งเป็นที่คัดค้านของเอลเตมือร์เนื่องจากตนเป็นผู้ปลงพระชนม์ชีพพระจักรพรรดิหมิงจง เกรงว่าถ้าพระโอรสของจักรพรรดิหมิงจงได้ขึ้นครองราชย์แล้วตนเองจะถูกลงโทษ อย่างไรก็ตามด้วยการสนับสนุนของไทเฮาพุดาชีรี (Budashiri) พระจักรพรรดินีในจักรพรรดิเหวินจง และเนื่องจากเจ้าชายถั่วฺฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงถูกเนรเทศอยู๋ในดินแดนห่างไกล ราชสำนักจึงยกเจ้าชายรินชินบาล (Rinchinbal) พระอนุชาต่างมารดาของเจ้าชายถั่วฺฮวัน เทียมู่เอ่อร์ พระชนมายุเพียงหกพระชันษาขึ้นครองราชสมบัติเป็น จักรพรรดิยฺเหวียนหนิงจง (แต่ทว่าพระจักรพรรดิหนิงจงรินชินบาลอยู๋ในราชสมบัติได้เพียงสองเดือนก็ประชวรสวรรคต ไทเฮาพุดาชีรีจึงมีพระราชเสาวนีย์ให้เจ้าชายถั่วฺฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ทรงกลับมาครองราชย์เป็น พระจักรพรรดิถั่วฺฮวัน เทียมู่เอ่อร์ ในที่สุดใน ค.ศ. 1332 เติ้ง ชุ่ยเหวิน
และเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2016 ที่ผ่านมา เติ้งชุ่ยเหวินก็สร้างความประหลาดใจให้กับผู้ชมทั่วทั้งเกาะ ด้วยการปรากฏตัวบนหน้าจอโทรทัศน์ TVB อีกครั้งที่งานประกาศผลรางวัลประจำปี TVB Anniversary Awards ในฐานะผู้ประกาศรางวัลละครยอดเยี่ยมแห่งปี 2016 เคียงคู่กับ หลีเย่าเสียง คู่ขวัญตลอดกาลของเธอ ซึ่งการปรากฏตัวของเธอครั้งนี้นอกจากจะทำให้เรตติ้งช่วงดังกล่าวโกยเรตติ้งสูงสุดของเวลาออกอากาศงานประกาศผลรางวัล ยังเป็นการประกาศให้รู้ถึงสถานะความสัมพันธ์อันดีกับทางสถานี และโอกาสที่เธอจะกลับมารับบทนำให้กับ TVB ในอนาคตอีกด้วย หลัว จิง
หลัว จิง () (29 พฤษภาคม พ.ศ. 2504 – 5 มิถุนายน พ.ศ. 2552) เป็นผู้ประกาศข่าวทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (CCTV) และต่อมาได้เป็นโฆษกรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาเป็นที่รู้จักทั่วจีนในฐานะที่เป็นผู้ประกาศข่าวซินเหวินเหลียนโป ซึ่งจะออกอากาศเวลา 19.00 น. (ตามเวลาในประเทศจีน) ปู้เหลี่ยวฉิง
เพลง ปู้เหลี่ยวฉิง นี้ยังเป็นที่จดจำจากการเป็นเพลงที่ เติ้ง ลี่จวิน ขับร้องบันทึกเสียงสำหรับอัลบัมใหม่ไว้เป็นเพลงสุดท้าย ก่อนเธอจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1995 ที่จังหวัดเชียงใหม่  การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
ในส่วนของผู้นำในพรรคคอมมิวนิสต์เองก็ใช่ว่าจะได้รับการยกเว้น เติ้งเสี่ยวผิง กับหลิวส้าวฉี (ตอนหลังตายในที่คุมขัง) ถูกปลด จอมพล เผิงเต๋อหวาย กับเฮ่อหลง ถูกทรมานจนเสียชีวิตแล้ว ต่อมาวันที่ 22 สิงหาคม ประธานเหมา ประกาศ “ห้ามตำรวจขัดขวางขบวนการเคลื่อนไหวปฏิวัติของนิสิตนักศึกษา” และอ้างถึงพลังบริสุทธิ์ของวัยหนุ่มสาว ในช่วงเวลาดังกล่าวเรียกว่า “แดงสยอง” เฉพาะในปักกิ่ง มีคนถูกฆ่าตายถึง 1,700 คน และทั่วประเทศมีคนถูกบีบบังคับทรมานทางจิตใจอย่างรุนแรงให้ฆ่าตัวตายเอง เพื่อพ้นจากความเจ็บปวดถึง 2 แสนคน จากนั้นวันที่ 5 กันยายน ทางพรรคคอมมิวนิสต์ประกาศสนับสนุนค่าใช้จ่ายทั้งหมดสำหรับนักศึกษาและอาจารย์สถาบันการศึกษาที่จะเข้ามาเคลื่อนไหวในปักกิ่ง โดย นายกรัฐมนตรี โจวเอินไหล กระทั่งวันที่ 9 ตุลาคม หลินเปียวกล่าวหา เติ้งเสี่ยวผิง กับ หลิวส้าวฉี เป็นตัวแทนของทุนนิยม ประวัติศาสตร์สาธารณรัฐประชาชนจีน
เหมา เจ๋อตุง ถึงแก่ความตายและในที่สุด เติ้ง เสี่ยวผิง ก็ได้เป็นผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนจีนในปี 1980 จีนที่ลงทุนเพื่อทำให้เศรษฐกิจดีขึ้นและใช้นโยบายซึ่งเริ่มต้นติดตามกับแห่งอุตสาหกรรมทำให้จุดมุ่งหมายดีขึ้นที่คอนโทรลการปกครองในเซ็กเตอร์แห่งอุตสาหกรรมบนมรดกของหัวข้อของ เหมา เจ๋อตุง เติ้ง เสี่ยวผิง มีแนวความคิดของพื้นที่ในทางเศรษฐกิจพิเศษโดยใช้ เซินเจิ้นเป็นเขตเศรษฐกิจแรกของประเทศที่ซึ่งลงทุนต่างประเทศจะถูกยอมเพื่อไหลในโดยปราศจากการยับยั้งการปกครองเคร่งครัดและข้อบังคับการวิ่งในระบบทุนนิยมอย่างง่าย เติ้ง เสี่ยวผิง เน้นวางบนอุตสาหกรรมที่สว่างเป็นหินที่ก้าวเพื่อการพัฒนาของอุตสาหกรรมหนักการสนับสนุนของ เติ้ง เสี่ยวผิง ทำให้เศรษฐกิจจีนดีขึ้นชี้การพัฒนารวดเร็วของเศรษฐกิจจีน เหาเก๋อ
พระองค์ทรงได้รับศึกษาด้านการทหารตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ทรงเคยออกรบร่วมกับพระราชบิดาหลายครั้ง อีกทั้งยังทรงเคยเป็นแม่ทัพเองอีกด้วย ปีค.ศ.1636 พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นซู่ชินหวัง (肃武亲王) ซึ่งเป็นพระอิสริยยศชั้นอ๋องพระมาลาเหล็ก แต่ด้วยความเยาว์วัยและอ่อนประสบการณ์จึงทรงประมาททำให้เกิดความผิดพลาด เป็นเหตุให้ทรงถูกปลดจากตำแหน่งอ๋องหลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1643 จักรพรรดิฉงเต๋อเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันโดยไม่ได้แต่งตั้งรัชทายาทไว้ พระองค์ทรงถูกเก็งว่าจะได้เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปแต่ก็มีคู่แข่งคือเจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่น จากความวุ่นวายในการเลือกจักรพรรดิพระองค์ใหม่ ราชสำนักฝ่ายในจึงเลือกเจ้าชายฝูหลินขึ้นเป็นจักรพรรดิแทน โดยให้เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นเป็นผู้สำเร็จราชการ ในปี ค.ศ.1644 แมนจูสามารถเข้ายึดครองปักกิ่งได้สำเร็จ เจ้าชายเหาเก๋อได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพยกไปปราบมณฑลเสฉวน ด้วยความที่ไม่ลงรอยกับองค์ชายตัวเอ่อร์กุ่นทำให้เกิดเหตุขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการในขณะนั้นได้สั่งคุมขังพระองค์ เป็นเหตุให้ประชวรและสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ.1648 สิริพระชันษา 39 ปี จากเหตุการณ์นี้จักรพรรดิซุ่นจื้อทรงโกรธแค้นเจ้าชายตัวเอ่อร์กุ่นเป็นอย่างมาก จักรพรรดิเหลียงเจี้ยนเหวิน
จักรพรรดิเหลียงเจี้ยนเหวิน (; 2 ธันวาคม 503 – 15 พฤศจิกายน 551) พระนามส่วนพระองค์ เซี่ยวกัง พระนามรอง จื่อซฺเหวียน จักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์เหลียง เดิมพระองค์มิได้เป็นรัชทายาทของ จักรพรรดิเหลียงอู่ พระราชบิดาผู้เป็นองค์ปฐมจักรพรรดิของราชวงศ์แต่พระองค์ได้เป็นรัชทายาทเมื่อ ค.ศ. 531 ภายหลังจากพระเชษฐา องค์ชายเซี่ยวทง สิ้นพระชนม์ จักรพรรดิเจียชิ่ง
สมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง (จักรพรรดิชิงเหรินจง) ( 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2303 – 2 กันยายน พ.ศ. 2363) เป็นโอรสองค์ที่ 15 ของจักรพรรดิเฉียนหลง เดิมมีพระนามว่า หย่งเยี๋ยน (顒琰) เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อปี พ.ศ. 2339 (ค.ศ. 1796) เมื่อพระชนมายุได้ 37 พรรษา ภายหลังการสละราชสมบัติของจักรพรรดิเฉียนหลง พระราชบิดา แต่อำนาจในการปกครองแผ่นดินแท้จริงยังอยู่ในจักรพรรดิเฉียนหลง เมื่อจนถึงปีที่ 3 ที่ทรงครองราชย์ พ.ศ. 2342 (ค.ศ. 1799) จักรพรรดิเฉียนหลงได้สวรรคต และพระองค์จึงได้อำนาจในการปกครองอย่างแท้จริง จอมจักรพรรดิหย่งเจิ้น
ปี ค.ศ. 1735 วันที่ 22 เดือน 8 ปีที่ 13 แห่งรัชกาลหย่งเจิ้น ประวัติศาสตร์จีนจารึกถึงหย่งเจิ้นกษัตริย์ที่ทรงตรากตรำมาตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์เสด็จสวรรคต ณ ที่ประทับงานของพระองค์เอง โจว เสวียน
ใน ค.ศ. 1957 เธอเสียชีวิตในเซี่ยงไฮ้ในสถานพยาบาลจิตเวช (mental asylum) ขณะมีอายุได้ 39 ปี ระหว่างความเคลื่อนไหวต่อต้านฝ่ายขวา (Anti-Rightist Movement) สาเหตุการเสียชีวิตที่เป็นไปได้อาจเป็นภาวะสมองอักเสบ (encephalitis) ที่เกิดหลังความเจ็บป่วยทางอารมณ์และจิตใจ โกวเล้ง
โกวเล้ง ( "กู่หลง") มีชื่อจริงว่า "เอี้ยวฮั้ว แซ่ฮิ้ม" (สำเนียงแต้จิ๋ว หากออกเสียงเป็นสำเนียงจีนกลางจะอ่านว่า สยง เย่า หัว - สยงหรือฮิ้มเป็นแซ่ แปลตามตัวอักษรว่าหมี) เกิด เมื่อ พ.ศ. 2480 เสียชีวิต 21 กันยายน พ.ศ. 2528 ที่โรงพยาบาลซันจวิน กรุงไทเป ด้วยโรคตับแข็งเพราะการดื่มสุราหนัก จนมีฉายาว่า "ปีศาจสุรา" รวมอายุ 48 ปี มีภรรยา 3 คน มีบุตร 2 คน  จาง เทียนหรัน
ผลจากการปราบปรามลัทธิ ทำให้จาง เทียนหรัน เริ่มมีสุขภาพย่ำแย่ลง จนถึงแก่กรรมวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1947 เวลาประมาณ 20:00 น. ในระหว่างเยือนเมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน หลังจากเสียชีวิตได้ 5 วัน ซุน ฮุ่ยหมิง ได้เชิญวิญญาณของจางมาเข้าทรง จึงทราบว่าเขาต้องการให้ฟังศพที่เชิงเขาหนันผิง เมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง สาวกของเขาจึงประกอบพิธีฝังตามนั้นใน 1 เดือนให้หลัง เติ้ง เสี่ยวผิง
เติ้ง เสี่ยวผิง () (22 สิงหาคม พ.ศ. 2447 - 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540) เป็นผู้เปลี่ยนแปลงพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน และดำรงตำแหน่งผู้นำสูงสุดแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ในช่วงต้นทศวรรษ 2520 ถึง พ.ศ. 2540 นับเป็นชนชั้นผู้นำรุ่นที่สองของพรรคคอมมิวนิสต์ ภายใต้การนำของเติ้งเสี่ยวผิง ประเทศจีนได้ก้าวขึ้นมาเป็นชาติที่พัฒนาด้านเศรษฐกิจเร็วที่สุดในโลก ตี๋ ชิง
เขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1057 อายุ 48 ปี ยุทธการที่อิเหลง
ผลปรากฏว่าลกซุนได้ใช้ให้ทหารนำไฟไปเผาค่ายกองทัพจ๊กก๊ก จนในที่สุดทัพจ๊กก๊กก็แตกพ่ายยับเยินไป พระเจ้าเล่าปี่หนีอย่างทุลักทุเลไปพร้อมกับกวนหินและเตียวเปา แต่ก็โดนกองทัพฝ่ายง่อก๊กนำโดยจูเหียนมาล้อมรอบ ในที่สุดจูล่งได้ตีฝ่าทัพง่อก๊กไปช่วยพระเจ้าเล่าปี่ได้ในที่สุด สงครามครั้งนี้เป็นสงครามครั้งสุดท้ายในพระชนม์ชีพของพระเจ้าเล่าปี่ เมื่อพระเจ้าเล่าปี่พ่ายแพ้กลับมา ก็อับอายที่แก้แค้นให้กวนอูและเตียวหุยผู้เป็นน้องไม่ได้ จนประชวรหนักแล้วสิ้นพระชนม์ โดยมีพระชนมายุ 63 ปี เติ้ง ชุ่ยเหวิน
ผลงานการแสดงเรื่องแรกของเธอหลังจากจบหลักสูตรก็คือ ซิยิ่นกุ้ย ผู้พิชิตตะวันออก ซึ่งนอกจากจะเป็นผลงานแจ้งเกิดของเธอแล้ว ก็ยังทำให้เธอได้พบรักกับ ว่าน จื่อเหลียง ผู้เป็นรักแรกและเป็นพระเอกของเรื่องอีกด้วย หลังจากนั้นเธอก็มีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นมังกรทลายฟ้า ดาบมังกรหยก ตอน เทพบุตรมังกรฟ้า ฤทธิ์นางจิ้งจอกและอื่นๆอีกมากมาย แต่ด้วยความที่เธอเป็นตัวของตัวเองและมีโลกส่วนตัวสูง (จนหลายคนมองว่าดื้อ) จึงทำให้เธอไม่ค่อยชอบใจกับชีวิตในวงการบันเทิงเท่าใดนัก และตัดสินใจหันหลังให้กับงานในวงการขณะที่เธอกำลังรุ่งโรจน์อย่างสุดขีด แล้วบินไปศึกษาต่อด้าน Interior design ที่มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา อันเป็นสถานที่ซึ่งมีอิทธิพลกับอุปนิสัยใจคอและตัวตนของเธอในปัจจุบันเป็นอย่างมาก เมื่อจบการศึกษาเติ้งชุ่ยเหวินก็กลับมายังบ้านเกิดเมืองนอน ด้วยตั้งใจว่าจะทำงานเก็บเงินสักก้อนเพื่อไปหลงหลักปักฐานที่ต่างประเทศ เธอจึงกลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้งด้วยชื่อเสียงที่ไม่ได้โด่งดังเท่ากับเมื่อหลายปีก่อน ด้วยความที่โตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น และเห็นโลกมากว้างขึ้น เธอจึงเปลี่ยนแผนและตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ในบ้านเกิดเมืองนอนต่อไป จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน
การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 1942 (ค.ศ. 1399) นานถึง 3 ปี ในระยะแรกฝ่ายเยี่ยนอ๋องเป็นฝ่ายเสียเปรียบเนื่องจากฝ่ายจักรพรรดิมีกองทหารปืนไฟ ซึ่งมีอานุภาพสงทำให้ต้องทรงถอยทัพกลับไปทางเหนือแต่ทหารทางใต้ไม่คุ้นเคยกับอากาศหนาวทางภาคเหนือจึงล้มป่วยเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก จนกระทั่ง พ.ศ. 1945 (ค.ศ. 1402) กองทัพของพระองค์ก็ได้ยกมาถึงชานกรุงนานกิง ซึ่งกองทัพฝ่ายวังหลวงไม่สามารถต้านทานได้อีกเนื่องจากไม่มีแม่ทัพที่ชำนาญศึกเพราะถูกประหารไปตั้งแต่ปลายรัชกาลของจักรพรรดิหงหวู่ เหล่าขุนนางต่างพากันมาสวามิภักดิ์มากขึ้น และเมื่อถึงวันที่สาม เยี่ยนอ๋องก็สามารถบุกเข้าสู่ภายในเมืองได้ ปรากฏว่าเกิดเพลิงไหม้ภายในวังหลวง และมีผู้พบพระศพของ ฮองเฮา (มเหสี) กับพระราชโอรสของหมิงฮุ่ยตี้ถูกเพลิงครอกภายในวังชั้นในแต่ไม่มีใครพบพระศพของหมิงฮุ่ยตี้ (มีผู้สันนิษฐานว่าพระองค์ลอบหนีออกไปได้และผนวชก่อนที่จะเสียเมือง) ต่อมาอีก 39 ปี ในรัชศกจ้งถ่ง มีผู้พบพระภิกษุชรารูปหนึ่งที่มีคนจำได้ว่าคือจักรพรรดิฮุ่ยตี้ หมิงอิงจงจึงมีราชโองการให้เชิญพระองค์มาประทับที่กรุงปักกิ่ง ที่ประทับของพระองค์ถูกปิดเงียบและสวรรคตอย่างสงบในกรุงปักกิ่งนั่นเอง เฉิงผิน
พระชายาเฉิง หรือ เฉิงผิน (, ? – 1784) พระชายาในพระจักรพรรดิเฉียนหลงประสูติปีใดไม่ปรากฏเป็นธิดาของ หนิ่วฮู่ลู่ มู่เค่อเติง เข้าวังถวายตัวใน ค.ศ.1757 เป็นพระสนมหลานตำแหน่งกุ้ยเหริน และใน ค.ศ.1776 จึงได้รับพระยศเป็นพระชายาเฉิง (เฉิงผิน) พระนางสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันใน ค.ศ.1784 จากการพลัดตกน้ำจึงจมน้ำสิ้นพระชนม์ในขณะที่เสด็จประพาสทางใต้กับพระจักรพรรดิเฉียนหลง หลิว เจียเหลียง
สื่อในฮ่องกงได้เปิดเผยว่า หลิวเจียเหลียง ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดังได้เสียชีวิตลงแล้วเมื่อช่วงเช้าของวันที่ 25 มิถุนายน ด้วยสาเหตุของโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวขณะที่มีอายุ 76 ปี หลังมีอาการป่วยมาหลายปี และแทบไม่มีผลงานให้เห็นเลยในระยะหลัง อี้ฉง
ในปี ค.ศ. 1850 จักรพรรดิเต้ากวงสวรรคต เจ้าชายสี่อี้จู่ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเสียนเฟิง พระองค์มีบทบาทช่วยราชการพระเชษฐาเพียงเล็กน้อย จนในปี ค.ศ. 1861 จักรพรรดิเสียนเฟิงเสด็จสวรรคต พระองค์มีบทบาทในการช่วยกงชินหวังและซูสีไทเฮาในรัฐประหารซินโหย่ว สมัยถงจื้อปีที่สาม อี้ฉงได้เป็นเจ้ากองธงแมนจูขลิบเหลืองและรับราชการมาจนถึงสมัยจักรพรรดิกวงสู อี้ฉงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1889 เจ้าหญิงไท่ผิง
องค์หญิงไท่ผิง (ค.ศ. 665 - 2 สิงหาคม ค.ศ. 713) เป็นพระธิดาในจักรพรรดินีบูเช็กเทียนและจักรพรรดิถังเกาจงและเป็นพระขนิษฐาในจักรพรรดิถังจงจงและจักรพรรดิถังรุ่ยจงเมื่อพระราชมารดาสวรรคตในปี ค.ศ. 705 และพระเชษฐาสวรรคตในปี ค.ศ. 710 จึงทรงสนับสนุนองค์ชายหลี่หลงจีพระภาติยะของพระองค์ซึ่งเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิถังรุ่ยจงให้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจจากจักรพรรดินีเว่ย ซึ่งกำลังมีอำนาจในราชสำนักต่อมาทั้ง 2 พระองค์เกิดทะเลาะกันและองค์หญิงไท่ผิงก็สิ้นพระชนม์ในเหตุการณ์ครั้งนี้เมื่อปี ค.ศ. 713 ขณะพระชนม์ได้ 48 พรรษา อิ้นหลี่
เมื่อจักรพรรดิยงเจิ้งประชวรหนักใกล้สวรรคตองค์ชายยฺหวินหลี่ได้ตอบรับและสนับสนุนองค์รัชทายาทให้ขึ้นสืบราชบัลลังก์, องค์ชายหงลี่ จักรพรรดิยงเจิ้งเสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1735 และสืบราชบัลลังก์โดยองค์ชายหงลี่ซึ่งในประวัติศาสตร์รู้จักในพระนาม จักรพรรดิเฉียนหลง เฉิน เป่าเหลียน
ในปี ค.ศ. 1999 เฉินเป่าเหลียน เดินทางไปไต้หวันเพื่อขอคืนดีกับ หวง เจินจง แต่เขาก็ยังปฏิเสธ หลังจากนั้นอีกสามปี ดาราสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นอดีตราชินีหนังเกรดสาม จึงตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงมาจากชั้นที่ 24 ของอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่ง และเสียชีวิตลงในวันที่ 31 ก.ค. 2002 กวนอู
ในวัยหนุ่มฉกรรจ์กวนอูได้พลั้งมือฆ่าปลัดอำเภอและน้าชายตายจนต้องหลบหนีการจับกุม และพบกับเล่าปี่และเตียวหุยจนร่วมสาบานตนเป็นพี่น้องกันในสวนท้อ ร่วมทำศึกกับเล่าปี่มาโดยตลอด เป็นหนึ่งในห้าทหารเสือของเล่าปี่ ครองเกงจิ๋วร่วมกับกวนเป๋งบุตรบุญธรรมและจิวฉอง ภายหลังถูกแผนกลยุทธ์ปิดฟ้าข้ามทะเลของลกซุนและลิบองจนเสียเมืองเกงจิ๋ว กวนอูคับแค้นใจที่พลาดท่าเสียทีทั้งสองจึงนำทัพไปตีเกงจิ๋วเพื่อแย่งชิงคืน แต่ถูกจูเหียนและพัวเจี้ยงจับได้พร้อมกวนเป๋งที่เขาเจาสันและถูกประหารชีวิตในปี 763 รวมอายุได้ 59 ปี (ในประวัติศาสตร์ส่วนมากบอกว่ากวนอูตายตอนอายุ 59 ปี แต่ก็มีบางประวัติศาสตร์บอกว่าได้ตายตอนอายุ 58 ปี) ราชวงศ์ชิง
จักรพรรดิไท่จงสวรรคตอย่างกะทันหันในเดือนกันยายน พ.ศ. 2186 โดยไม่มีการแต่งตั้งรัชทายาท โดยปกติชาวแมนจูจะคัดเลือกผู้นำของพวกเขาผ่านสภาขุนนาง ราชวงศ์ชิงไม่มีระบบการสืบทอดตำแหน่งรัชทายาทจนกระทั่งถึงรัชสมัยจักรพรรดิคังซี ผู้ที่กุมอำนาจมากที่สุดในเวลานั้นโอรสชายที่อายุมากที่สุด เหาเก๋อ และ พระเชษฐาของพระองค์ คือ ตัวเอ่อร์กุ่น ตัวเอ่อร์กุ่นได้เจรจาประนีประนอมเพื่อไม่ต้องการให้เกิดการแย่งชิงบัลลังก์รัชทายาทจึงอัญเชิญ "ฝูหลิน" โอรสวัยห้าชันษาขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิซุ่นจื้อ โดยมีตัวเอ่อร์กุ่นเป็นผู้สำเร็จราชการ และเป็นผู้นำโดยพฤตินัยของแมนจู เติ้งเมิ่งนฺหวี่
จักรพรรดินีเติ้งเมิ่งนฺหวี่ () (สิ้นพระชนม์ 165) บางทีรู้จักในพระนาม เหลียงเมิ่งนฺหวี่ () หรือบางครั้งในพระนาม ปั๋วเหลียงนฺหวี่ () จักรพรรดินีระหว่าง ราชวงศ์ฮั่น พระนางเป็นจักรพรรดินีองค์ที่ 2 ของ จักรพรรดิฮั่นหฺวัน เติ้ง ลี่จวิน
แม้ว่า เติ้ง ลี่จวินจะได้เดินทางไปแสดงตามประเทศต่างๆ ทั่วโลกตลอดชีวิตการเป็นนักร้อง แต่เธอก็ไม่เคยไปแสดงในสาธารณรัฐประชาชนจีนเลย แม้เธอหวังมาโดยตลอด จนในที่สุด ในช่วงทศวรรษ 1990 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เชิญเธอไปแสดงในประเทศจีน แต่ยังไม่ทันที่ความฝันของเธอจะเป็นจริง เติ้ง ลี่จวินก็มาเสียชีวิตเสียก่อน ขงจื๊อ
Template:CJKV; English: Confucius ; ภาษาไทยมีเรียกกันหลายชื่อ เช่น ขงฟู่จื่อ ขงบรมครูจื่อ ข่งชิว) (ตามธรรมเนียม, 8 กันยายน 551 - 479 ปีก่อน ค.ศ.) หรือ วันที่ 27 เดือน 8 (八月廿七日) ตามปฏิทินทางจันทรคติของจีน [1] ชื่อรอง จ้งหนี เป็นนักคิดและนักปรัชญาสังคมที่มีชื่อเสียงของจีน คำสอนของขงจื๊อนั้น ฝังรากอิทธิพลลึกลงไปในสังคมเอเชียตะวันออกมาเป็นเวลาถึง 20 ศตวรรษ หลักปรัชญาของขงจื๊อนั้นเน้นเกี่ยวกับศีลธรรมส่วนตัว และศีลธรรมในการปกครอง ความถูกต้องเหมาะสมของความสัมพันธ์ในสังคม และ ความยุติธรรมและบริสุทธิ์ใจ เติ้ง ลี่จวิน
ตั้งแต่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ เติ้ง ลี่จวิน ป่วยด้วยโรคหอบหืดเรื้อรังมาตลอด จนในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 เติ้ง ลี่จวิน เสียชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคหอบหืดขั้นรุนแรง ขณะมาพักผ่อน ณ โรงแรมอิมพีเรียล แม่ปิง จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย ด้วยอายุ 42 ปี (43 ปีตามปฏิทินจีน) หย่งหวง
ติ้งชินหวัง พระนามเดิมหย่งหวง () เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ชิง ประสูติวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ.1728 เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในจักรพรรดิเฉียนหลงกับเจ๋อหมิ่นหวงกุ้ยเฟย์ ตระกูลฟู่ฉา ในปี ค.ศ.1748 พระจักรพรรดิเฉียนหลงเสด็จประพาสทางภาคใต้ของประเทศจีน และจักรพรรดินีเซี่ยวเสียนฉุน ตระกูลฟู่ฉาสวรรคตอย่างกะทันหัน พระจักรพรรดิจึงทรงมอบหมายให้เจ้าชายหย่งหวงในฐานะที่เป็นเจ้าชายพระองค์ใหญ่เป็นผู้ดูแลงานพระราชพิธีพระศพของพระจักรพรรดินีพร้อมด้วยเจ้าชายสามหย่งจาง แต่เพราะเจ้าชายทั้งสองพระองค์ไม่ได้มีท่าทีที่โศกเศร้าแต่อย่างใดกับการสวรรคตลยเป็นเหตุให้พระจักรพรรดิพิโรธหนัก จนทรงตำหนิเจ้าชายทั้งสองอย่างร้ายแรงถึงขั้นทรงลบรายชื่อเจ้าชายทั้งสองออกจากการคัดเลือกรัชทายาท เจ้าชายหย่งหวงทรงเป็นสมาชิกสังกัดกองธงน้ำเงิน สิ้นพระชนม์วันที่ 21 เมษายน ค.ศ.1750 ขณะพระชันษาได้ 22 ปี ภายหลังสิ้นพระชนม์จึงได้รับพระอิสริยยศเป็นติ้งอันชินหวัง (定安親王) เหมย ยั่นฟาง
ส่วนภาพยนตร์ "เหมยเยี่ยนฟาง" เป็นนักแสดงคุณภาพรายหนึ่งของฮ่องกง และมีผลงานที่โดดเด่นไม่น้อย โดยเมื่อปี 1984 เธอเริ่มคว้ารางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง Behind the Yellow Line หรือ รักนี้เพื่อเธอในภาคภาษาไทย ซึ่งเธอแสดงคู่กับ เลสลี่ จาง และในปี 1987 เธอได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในงานประกวดภาพยนตร์ม้าทองคำของไต้หวัน และรางวัลช้างทองคำของฮ่องกงจากภาพยนตร์เรื่อง Rouge ซึ่งก็แสดงร่วมกับ เลสลี่ จาง เช่นเดียวกัน 
เหมยเยี่ยนฟัง ต่อสู้กับโรคมะเร็งปากมดลูกมานาน ในที่สุดเมื่อวันที่ 30 ธ.ค.2003 เธอก็จบชีวิตลงอย่างสงบ ท่ามกลางหมู่ญาติและเพื่อนฝูง ด้วยวัยเพียง 40 ปี  จักรพรรดิเทียนฉี่
จักรพรรดิเทียนฉี่สวรรคตในปี ค.ศ. 1627 (พ.ศ. 2170) ขณะพระชนม์เพียง 22 พรรษา องค์ชายจูหยูเจี้ยน พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฉงเจิน โดยในรัชกาลของจักรพรรดิฉงเจินนี้ ราชวงศ์หมิงต้องล่มสลายลงเพราะพ่ายแพ้แก่กองทัพแมนจู และองค์จักรพรรดิทรงทำอัตวินิบาตกรรม (ปลงพระชนม์เอง) เมื่อ ค.ศ. 1644 (พ.ศ. 2187) ขณะพระชนม์เพียง 33 พรรษา เติ้ง ยฺหวี่
หลังจักรพรรดิฮั่นกวังอู่สวรรคตใน ค.ศ. 57 เติ้ง ยฺหวี่ ซึ่งเป็นที่นับถือในฐานะผู้นำของหมู่ผู้เคยถวายความช่วยเหลือแก่ฮั่นกวังอู่ในการรื้อฟื้นราชวงศ์ฮั่นได้รับตำแหน่งกิตติมศักดิ์จากจักรพรรดิฮั่นหมิง (漢明帝) โอรสของฮั่นกวังอู่ โดยได้เป็นราชครู (太傅; "ครูใหญ่") จาง ชุนหัว
ปีค.ศ.247 เดือน 4 จางชุนฮัวได้ลาโลกไปเมื่ออายุ 59 ปี มีเรื่องเล่าว่า ก่อนที่จางชุนฮัวจะเสียชีวิต ซือหม่าอี้หลงรักนางป๋อฟู่เหริน (柏夫人) ที่เป็นอนุภรรยาจนหัวปักหัวป้ำ ทำให้จางชุนฮัวไม่มีโอกาสได้เจอหน้าสามี  หวัง เจิ้งจฺวิน
ครั้น 7 ปีก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฮั่นเฉิงสิ้นพระชนม์กะทันหัน เอกสารประวัติศาสตร์บางฉบับระบุว่า เป็นเพราะเสวยยาปลุกกำหนัดที่จ้าว เหอเต๋อ ถวายมากเกินไป หลังจากนั้น หลิว ซิน ก็ขึ้นสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิฮั่นอาย จักรพรรดิเซฺวียนเต๋อ
สมเด็จพระจักรพรรดิหมิงซวนจง หรือ จูเจียนจี หรือ องค์ชายจู () ( ค.ศ. 1426-1435 ) ครองราชย์ทรงพระนามว่าหมิงซวนจง ( 宣 宗 ) รัชศกซวนเต๋อ ( 宣 徳 ) ทรงเป็นจักรพรรดิที่พระทัยอ่อน ในตอนต้นรัชกาลมีพระญาติก่อกบฏเมื่อปราบปรามได้สำเร็จพระองค์ก็มิได้ลงโทษ ในปี ค.ศ. 1431 มีพระบรมราชโองการให้เจิ้งเหอเป็นแม่ทัพนำกองเรือออกเดินทางอีกเป็นครั้งที่ 7 ( ครั้งสุดท้าย ) กลับเข้ามาถึงปักกิ่งเมื่อ 1433 ทรงครองราชย์นาน 10 ปี สวรรคตเมื่อพระชนมพรรษา 36 พรรษา พระบรมศพถูกอัญเชิญไปบรรจุที่สุสาน จิ่นหลิง เติ้ง ชุ่ยเหวิน
เมื่อเรียนจบมัธยมศึกษา เติ้งชุ่ยเหวินผู้โหยหาอิสระเสรีจากการถูกควบคุมอย่างเข้มงวดจากครอบครัว ก็ตัดสินใจหันหลังให้กับการเรียนในระดับมหาวิทยาลัยและตั้งหน้าตั้งตาหางานทำในทันที ซึ่งงานที่เธอหมายมั่นปั้นมือในตอนแรกนั้นก็คืองานแอร์โฮสเตส ซึ่งเป็นงานที่สาวๆหลายคนต่างพากันใฝ่ฝัน แต่โชคชะตาก็ไม่ได้กำหนดให้เธอเกิดมาเป็นนางฟ้าอยู่บนเครื่องบิน เติ้งชุ่ยเหวินที่กำลังผิดหวังจากการถูกปฏิเสธก็บังเอิญได้ไปพบกับป้ายรับสมัครนักเรียนการแสดงรุ่นใหม่ของ TVB เข้า ด้วยความที่เป็นคนชอบดูละครโทรทัศน์ประกอบกับหน้าตาไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่นัก เธอจึงลองเสี่ยงดวงด้วยการหอบเอาความพลาดหวังจากงานแอร์โฮสเตสครั้งนั้น ไปสมัครเข้าโรงเรียนการแสดงของ TVB และได้กลายมาเป็นนักแสดงรุ่นใหม่ของช่องในที่สุด ทว่าหลังจากที่เธอเริ่มเข้าวงการได้เพียงไม่นาน ที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเธอนั่นก็คือตายายก็เสียชีวิตไปในเวลาอันรวดเร็ว เติ้งชุ่ยเหวินจึงต้องใช้ชีวิตอยู่ลำพังคนเดียวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การปฏิวัติทางวัฒนธรรม
หลังการเสียชีวิตของหลินเปียว เหมายังมองไม่เห็นผู้สืบทอดอำนาจ จึงได้ย้าย หวางหงเหวิน 王洪文  จากเซี่ยงไฮ้มาปักกิ่งในเดือนกันยายน 1972 และได้เป็นคณะกรรมการกลางของพรรคในอันดับสองรองจากโจวเอินไหล เหมือนหมายมั่นจะให้เป็นผู้สืบทอด ในขณะเดียวกันเติ้งเสี่ยวผิง ก็ได้กลับคืนสู่อำนาจอีกครั้งภายในความช่วยเหลือของโจวเอินไหล จากผลกระทบในการแย่งชิงอำนาจของหลินเปียว ทำให้เหมาไม่อาจที่จะไม่พึ่งพาโจวเอินไหลกับเติ้งเสี่ยวผิง แต่เหมาก็ไม่คิดจะโอนอำนาจให้เติ้ง แต่ถ้าเทียบกำลังอำนาจ “ฝ่ายซ้ายจัด” (Far-left politics) ของฝ่ายตนแล้ว เหมาก็ยังไม่ค่อยชอบ “ฝ่ายซ้ายกลาง” (Centre-left politics)ของเติ้ง