เรือบิสมาร์คมีระวางขับน้ำเต็มที่เท่าไหร่?
เรือประจัญบานบิสมาร์ค
บิสมาร์ค เป็นเรือประจัญบาน และหนึ่งในเรือรบที่มีชื่อเสียงที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง บิสมาร์คเป็นเรือลำแรกในเรือประจัญบานชั้นบิสมาร์ค ซึ่งตั้งตามชื่อนายกรัฐมนตรีของเยอรมนีสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 ออตโต ฟอน บิสมาร์ค บิสมาร์คมีระวางขับน้ำเต็มที่ถึง 50,000 ตัน และเป็นเรือประจัญบานขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่เข้าประจำการในสมัยนั้น[2]
อีซูซุ ดีแมคซ์
เป็นรุ่นขับเคลื่อน 4 ล้อ มีทั้ง 2 ประตูและ 4 ประตู โดยอุปกรณ์มาตราฐานนั้นเหมือนกับ Hi-Lander เพียงแต่เพิ่มระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ เพิ่มราวหลังคา แบ่งออกเป็น 4 เกรด ดังนี้เป็นรุ่นแต่งประจำค่าย ซึ่งได้ทำให้มีสไตล์แตกต่างไปจากรุ่นปกติ เอาใจสายซิ่ง โดยตัวเตี้ยจะใช้ชื่อว่ารุ่น Speed ส่วนตัวสูงยังคงใช้ Hi-Lander มีทั้ง 2 ประตูและ 4 ประตู แบ่งออกเป็น 5 เกรด ดังนี้ISUZU D-MAX เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ตัวรถใหม่หมดใหญ่ขึ้นกว่าเดิม พร้อมระบบช่วงล่างหน้าแบบปีกนก 2 ชั้นพร้อมคอยล์สปริง ระบบพวงมาลัยแบบแร็คแอนด์พีเนี่ยนที่ออกแบบเพื่องานบรรทุกโดยเฉพาะ และในรุ่นขับเคลื่อน 4 ล้อ หันมาใช้ระบบควบคุมแบบกดปุ่มด้วยระบบไฟฟ้าในชื่อ Touch-On-The-Fly โดยมีวิวัฒนาการ 2 Model ดังนี้ เรือยิงตอร์ปิโดยูโกสลาเวีย ที 5
เรือยิงตอร์ปิโดยูโกสลาเวีย "ที 5" มีความยาว 250 ฟุต กลุ่มเอฟ มีความยาว ความกว้าง และกินน้ำลึก มีระวางขับน้ำ 266 ตันและเพิ่มเป็น 330 ตัน เมื่อเต็มที่ สามารถบรรจุลูกเรือได้ 38-41 คน เรือขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำ "เออีจีเคอร์ทิสส์" 2 ใบพัด ขับเคลื่อนโดยหม้อไอน้ำแบบยาร์โรว์ 2 หม้อ ซึ่งเชื้อเพลิงเผาไหม้ในหม้อเป็นน้ำมันและถ่านหิน มีกำลัง 5,000 แรงม้า (3,700 กิโลวัตต์) และสูงสุดถึง 6,000 แรงม้า (4,500 กิโลวัตต์) และออกแบบมาเพื่อขับเคลื่อนเรือให้มีความเร็วสูงสุด บรรทุกเชื้อเพลิงถ่านหิน 20 ตัน และน้ำมันเชื้อเพลิง 34 ตัน ซึ่งมีระยะทางเชื้อเพลิง ที่ ในกลุ่มเอฟ จะมีปล่องควันสองปล่องซึ่งมากกว่ากลุ่มที ที่มีปล่องควันเดียวปล่อง เนื่องจากการระดมทุนที่ไม่เพียงพอ ทำให้ "87 เอฟ" และรุ่นที่เหลือของเรือยิงตอร์ปิโดชั้น "250ที" กลายเป็นเรือปฏิบัติการชายฝั่งเป็นหลักแม้ว่าจะมีเจตนาเดิมที่จะให้ปฏิบัติการใน "ทะเลน้ำลึก" เป็นครั้งแรกที่กองทัพเรือเล็กของออสเตรีย - ฮังการีที่ใช้ระบบกังหันและเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องกับระบบใหม่ เรือประจัญบานบิสมาร์ค
เรือบิสมาร์คถูกสั่งสร้างภายใต้ชื่อ แอร์ซัทซ์ ฮานโนเฟอร์ (Ersatz Hannover) ภายใต้ข้อตกลง "เอฟ" เพื่อทดแทนเรือปืน เอสเอ็มเอส ฮันโนเฟอร์ (SMS Hannover) ที่จัดสร้างขึ้นก่อนเรือรบเดรดนอต[10] ในข้อตกลงได้มอบหมายให้อู่ต่อเรือโบลมและฟอสส์ (Blohm & Voss) ในเมืองฮัมบูร์กเป็นผู้จัดสร้าง มีการวางกระดูกงูในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 ที่ Helgen IX[11][12] เรือปล่อยลงน้ำในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1939 ระหว่างพิธีการ โดโรเท วอน เลอเวนเฟลด (Dorothee von Löwenfeld) หลานสาวนายกรัฐมนตรีออทโท ฟอน บิสมาร์คเป็นผู้ทำพิธีตั้งเรือและปล่อยเรือลงน้ำ และมีอดอล์ฟ ฮิตเลอร์เป็นผู้กล่าวสุนทรพจน์ในพิธี[12] งานปรับปรุงและติดตั้งอุปกรณ์ได้ดำเนินงานหลังการปล่อยเรือลงน้ำ ในเวลานั้น หัวเรือเดิมแบบมุมตรงได้ถูกแทนที่ด้วยหัวเรือเอียงลาดแบบแอตแลนติก (Atlantic bow) ซึ่งคล้ายกับเรือประจัญบานชั้นชันฮอร์ซท (Scharnhorst) [13] บิสมาร์คเข้าประจำการในกองเรือวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1940 ขณะทำการแล่นเรือทดสอบ[14] มีหน้าที่ควบคุมทะเลบอลติก โดยมีนาวาเอก (Kapitän zur See[note 1]) แอร์นซท ลินเดมัน (Ernst Lindemann) เป็นผู้บังคับการเรือในขณะเรือเข้าประจำการ[15] เอสเอสเกรตอีสเทิร์น
ความยาวเรือ 211 เมตร เรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9
"ขนาดของเรือ" มีความยาว 44.3 เมตร ความยาวแนวน้ำหนักบรรทุกเต็มที่ 34.6 เมตร ความกว้าง 3.2 เมตร ความลึก 1.1 เมตร กินน้ำลึก 0.4 เมตร ระวางน้ำบรรทุกขับเต็มที่ 20 ตัน มีฝีพาย 50 นาย สิ้นค่าใช้จ่ายประมาณ 11.9 ล้านบาท ไวต์สตาร์ไลน์
เรือทั้งสี่จะมีขนาดกว่า 20,000 ตัน เน้นการออกแบบภายในเรือที่สะดวกสบาย ดังนั้นเรือทั้งสี่ลำนี้จึงมีความเร็วบริการประมาณ 16-17 น็อต (29.632-31.484 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ซึ่งความเร็วระดับนี้น้อยเกินกว่าจะสู้เรือของสายการเรืออื่น ๆ ได้ โดยเรือลำแรกของโครงการดังกล่าว คือเรือ อาร์เอ็มเอส เคลติค (ค.ศ. 1901) (RMS Celtic) ปล่อยลงน้ำครั้งแรกในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1901 กลายเป็นเรือใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยขนาด 21,035 ตัน ตามมาด้วยเรือ อาร์เอ็มเอส เซดริก (RMS Cedric) แต่มันไม่ได้เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก ยุทธนาวีครั้งสุดท้ายของบิสมาร์ค
หลังจากที่เรือประจัญบานบิสมาร์คได้จมเรือหลวงฮูด (51)ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิของอังกฤษในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ.1941 หลังจากที่ประชาชนทั่วทั้งอังกฤษรู้ข่าวเกี่ยวกับเรื่องเรือหลวงฮูดถูกจมโดยเรือบิสมาร์คประชาชนต่างรู้สึกโกรธแค้นและตกตะลึง ทำให้ทางกองทัพอังกฤษได้ตอบสนองอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด บิวอิคก์
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011 รถบิวอิคก์ ลูเซิร์นถูกยกเลิกหลังจากที่ถูกผลิตมา 6 ปี หลายเดือนต่อมา บิวอิคก์ได้เปิดตัวรถบิวอิคก์ เวอราโน นอกจากนี้ รถบิวอิคก์ รีกัล จีเอสก็ถูกผลิตขายอีกครั้งและกลายเป็นรถยนต์บิวอิคก์คันแรกที่มีทั้งระบบส่งกำลังแบบธรรมดาและตัวอัดบรรจุอากาศเทอร์โบในรอบกว่า 20 ปี ในปี ค.ศ. 2012 บิวอิคก์ได้เริ่มเข้าสู่ตลาดรถยนต์ไฮบริดหลังจากที่เสริมเทคโนโลยีอีอะซิสท์ (English: eAssist technology) บนรถบิวอิคก์ ละครอสและรีกัลรุ่นปี ค.ศ. 2012 ซึ่งทำให้ค่าประเมินประสิทธิภาพในการประหยัดน้ำมันสูงกว่ารุ่นที่ใช้น้ำมันถึง 38% ในขณะเดียวกัน ยอดขายของรถอ็องเคลฟก็ยังคงสูงอยู่ อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
สายการเดินเรือคูนาร์ด (Cunard Line) ซึ่งเป็นคู่แข่งรายสำคัญของไวต์สตาร์ไลน์ ได้ต่อเรือ อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย (RMS Lusitania) ต่อขึ้นในอู่ต่อเรือ John Brown เริ่มวางกระดูกในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1904 โดยในปีเดียวกัน คูนาร์ดก็สร้าง อาร์เอ็มเอส มอริเตเนีย (RMS "Mauretania") ที่ต่อขึ้นในอู่ต่อเรือ Tyneside หลังจากเสร็จสิ้นโครงการเรือลูซิเทเนียในปี ค.ศ. 1907 ได้กลายเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทนเรือ SS Kaiserin Auguste Victoria และหลังจากนั้นไม่นาน เรืออาร์เอ็มเอส มอริเตเนีย ก็ได้ตำแหน่งเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลกแทน ทั้งคู่มีขนาดใหญ่กว่า 30000 ตัน แล่นด้วยความบริการ 24 นอต (44.45 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เป็นเรือแฝดรุ่นใหม่ของคูนาร์ด เรือ
เรือในยุคนี้เน้นความสวยงามเป็นหลักบวกกับความสะดวกสบาย เรือมักจะเป็นเรือยนต์ เครื่องยนต์ไอน้ำ เครื่องยนต์เชื้อเพลิงน้ำมัน เรือจะไปอย่างช้าๆไปเร่งรีบเพื่อให้คนได้ใช้ชีวิตอยู่กับเรือลำนี้นานๆ อาจเป็น สัปดาห์ หรือ เป็นเดือน ,ไททานิกคือเรือที่โด่งดังที่สุดในโลก เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในยุคนั้น ส่วนในปัจจุบันเรือท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่ในโลกคือ เอ็มเอส โอเอซิสออฟเดอะซีส์
(Steam and Steel)ประมาณ ศ.ต.ที่ 18-19 ยุคนี้เรือรบทางทะเลมีความก้าวหน้ากว่ายุคไหนๆ เรือส่วนใหญ่เริ่มเป็นแบบสมัยใหม่แล้ว โดยส่วนประกอบส่วนใหญ่เป็นเหล็กกล้า ใช้พลังงานไอน้ำเป็นหลัก และเริ่มเลิกใช้ เสาใบแล้ว มีการใช้เรือดำน้ำในกองทัพมากขึ้นโดยหลักๆแล้วยุคนี้ เจ้าแห่งเรือยังคงเป็น อังกฤษ สหรัฐ และ เยอรมนี เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคิตตีฮอว์ค
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคิตตีฮอว์ค () เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา พัฒนามาจากเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล ตั้งชื่อตามชื่อเรือลำแรกในชั้น คือ ยูเอสเอส คิตตีฮอว์ค (CV-63) ซึ่งมาจากชื่อเมืองคิตตีฮอว์ค รัฐนอร์ทแคโรไลนา สถานที่ซึ่งพี่น้องไรต์ทดสอบเครื่องบินเป็นครั้งแรกเมื่อ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1903 บิโกร
บิกแรงก์ได้รับการออกแบบมาเพื่อให้เป็นยูนิตสนับสนุนการสู้รบของโมบิลพ็อด MP-02A อ็อกโก โดยติดบิโกรไว้บนตัวถังของยานรบซึ่งดัดแปลงจนเป็นเหมือนเกราะกระโปรงขนาดใหญ่ ทำให้เป็นโมบิลอาเมอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในช่วงสงครามหนึ่งปี บิกแรงก์สามารถเก็บอ็อกโกไว้ในตัวเพื่อทำการซ่อมบำรุงได้ ทำให้อ็อกโกสามารถสู้รบได้เป็นเวลานาน นอกจากอาวุธเดิมที่ติดบนบิโกรแล้ว บิกแรงก์ยังมีมิสไซล์ต่อต้านยานรบและพลุป้องกันบีมติดตั้งไว้ ซึ่งพลุนี้จะกระจายอนุภาคไมนอฟสกี้อย่างหนาแน่นออกมาเพื่อป้องกันบีมที่ยิงจากภายนอก บิกแรงก์ยังมีกำลังเพิ่มจากเครื่องกำเนิดพลังงานของยานรบ จึงสามารถยิงปืนใหญ่มหาอนุภาคได้รุนแรงกว่าเดิมมาก จุดอ่อนสำคัญของบิกแรงก์ก็คือความเร็วที่ต่ำมาก เรือประจัญบานบิสมาร์ค
ตามมาตรฐานของเรือ เรือจะมีลูกเรือเป็นนายทหาร 103 นาย และพลทหาร 1,962 นาย[14] ลูกเรือจัดแบ่งเป็น 12 กองพล กองพลละ 180 ถึง 220 นาย หกกองพลแรกรับผิดชอบอาวุธยุทธภัณฑ์ กองพลที่ 1 ถึงกองพลที่ 4 ดูแลหมู่ปืนหลักและหมู่ปืนรอง กองพลที่ห้าและหกรับผิดชอบปืนต่อต้านอากาศยาน กองพลที่ 7 ประกอบด้วยผู้ชำนาญเฉพาะทางซึ่งรวมถึงพ่อครัวและช่างไม้ กองพลที่ 8 มีหน้าที่ดูแลจัดการอาวุธยุทธภัณฑ์ พนักงานวิทยุ เจ้าหน้าที่ให้สัญญาณ และเจ้าหน้าที่ทหารฝ่ายพลาธิการ ประจำกองพลที่ 9 สามกองพลสุดท้ายประจำในห้องเครื่องยนต์ เมื่อบิสมาร์คออกจากท่า เรือจะมีลูกเรือมากกว่า 2,200 นาย เพราะจะนับรวมพนักงานกองเรือ ลูกเรือที่มีหน้าที่นำส่งเรือเชลย และนักข่าวสงครามบนเรือด้วย[19] พนักงานห้องเครื่องยนต์ราว 200 นายมาจากเรือลาดตระเวนเบาคาร์ลซรู (Karlsruhe) ที่สูญเสียไประหว่างปฏิบัติการเวเซรือบุง (Operation Weserübung) ซึ่งเป็นปฏิบัติการการรุกรานนอร์เวย์ของเยอรมัน[20] เอสเอสเกรตอีสเทิร์น
กล่าวได้ว่า เกรตอีสเทิร์น เป็นเรือลำแรกที่ออกมหาสมุทรได้โดยไม่โคลงเคลง เป็นพระราชวังลอยน้ำ มันถูกออกแบบให้มีความปลอดภัยเป็นเลิศ และจุผู้โดยสารได้ 4,000 คน แต่มันไม่เคยได้จุผู้โดยสารมากมายเช่นนั้น เพราะจนกว่าจะสร้างเรือเสร็จ รวมถึงการเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ ประชาชนไม่เหลือความมั่นใจในเกรตอีสเทิร์น การเดินทางแต่ละเที่ยวของมันมีผู้โดยสารโหรงเหรง บริษัทเจ้าของเรือขาดทุนยับ จนปลดระวางเรือใน ค.ศ. 1867 แอสตันมาร์ติน วัน-77
วัน-77 ขณะเป็นคอนเซปต์ มีน้ำหนัก 1,500 กิโลกรัม (3,307 lb) แต่เมื่อผลิตมาจริง กลับมีน้ำหนักเพิ่มไปเป็น 1,630 kg (3,594 lb) รถมีฐานล้อยาว 2,791 มม. (109.9 นิ้ว) ความยาวรอบคัน 4,601 มม. (181.1 นิ้ว) กว้าง 2,204 มม. (86.8 นิ้ว) และสูง 1,222 มม. (48.1 นิ้ว) วัน-77 มีอัตราการปล่อย คาร์บอนไดออกไซด์ ที่ 572 กรัม/กม. 
รถจำกัดจำนวนเพียง 77 คัน ตามชื่อรุ่น "วัน-77" และจำหน่ายในราคาสูงถึง GB£1,150,000 นอกจากนี้ยังได้รับรางวัล "ออกแบบดีที่สุด" จากนิตยสาร "ออโตเอ็กซ์เพลส" (Auto Express) ของประเทศอังกฤษ เป็นต้น เรือหลวงแวนการ์ด (S28)
เรือหลวงแวนการ์ด (S28) (HMS Vanguard (S28)) เป็น เรือดำน้ำติดหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์ของอังกฤษ ติดหัวรบขีปนาวุธนิวเคลียร์แบบพร้อมยิงทันที 16 ลูก มีความยาว 492 ฟุต ระวางขับน้ำ 16,000 ตัน และความเร็ว 25 นอต ถูกปล่อยสู่ท้องทะเลในปี พ.ศ. 2535 มีลูกเรือ 145 คน เรือลาดตระเวนชั้นติคอนเดอโรกา
เรืองทั้งหมด 27 ลำ สร้างโดยอู่ต่อเรืออินกัลส์ และอู่ต่อเรือบาธไอรอนเวิร์ค (BIW) เรือทุกลำในชั้นติคอนเดอโรกา (ยกเว้นเรือ ยูเอสเอส โทมัส เอส. เกตส์) ตั้งชื่อตามเหตุการณ์การรบในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาที่สำคัญ ทั้งนี้อย่างน้อยมีเรือ 12 ลำ นำชื่อของเรือบรรทุกเครื่องบินสหรัฐอเมริกาที่เคยประจำการในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองมาตั้งใหม่อีกครั้ง เช่น ติคอนเดอโรกา, คาวเพนส์, แอนซิโอ, ยอร์กทาวน์, วัลเลย์ ฟอร์ก, บังเกอร์ ฮิลล์, แอนธีแธม, ซาน จาซินโต, เลค แชมเพล์น, ฟิลิปปินส์ ซี, พรินซ์สตัน, มอนเทอเรย์, และ เวลลา กัลฟ์ เรือหลวงกระบี่
เรือหลวงกระบี่เกิดขึ้นจากโครงการจัดสร้างเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งซึ่งมีระยะเวลาดำเนินการ 4 ปี ตั้งแต่ปีงบประมาณ 2551 - 2555 ในวงเงิน 2,931 ล้านบาท โดยปรับปรุงจากแบบเรือตรวจการณ์ไกลฝั่ง (OPV) ของเรือชั้น ริเวอร์ ของบริษัท BAE Systems โดยมี บริษัท ช.ทวี ดอลลาเซียน จำกัด (มหาชน) เป็นผู้บริหารสัญญา บริษัท อู่กรุงเทพ จำกัด รัฐวิสาหกิจในความควบคุมของกองทัพเรือ สังกัดกระทรวงกลาโหมเป็นผู้จัดสร้าง และกรมอู่ทหารเรือ เป็นผู้ควบคุมการจัดสร้างเรือตลอดกระบวนการ โดยดำเนินการต่อเรือที่อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดชของกรมอู่ทหารเรือ ในเขตอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีเสด็จมาทรงทำพิธีวางกระดูกงูเรือในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2553 จนถึงพิธีปล่อยเรือลงน้ำในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และขึ้นระวางประจำการในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2556 โดยมีพลเรือเอกสุรศักดิ์ หรุ่นเริงรมย์ ซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารเรือในขณะนั้นเป็นผู้รับมอบเรือ เรือครุฑเตร็จไตรจักร
เรือครุฑเตร็จไตรจักร เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค ลำเดิมเป็นเรือพื้นดำยาว 13 วา 1 ศอก 1 คืบ กว้าง 3 ศอก 1 คืบ 6 นิ้ว ลึก 1 ศอก 9 นิ้ว กำลัง 5 ศอก 1 คืบ 7 นิ้ว ถูกระเบิดชำรุดกรมศิลปากรเก็บหัวเรือและท้ายเรือไว้ ลำปัจจุบันสร้างใหม่เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2511 น้ำหนัก 5.97 ตัน กว้าง 1.9 เมตร ยาว 27.1 เมตร ลึก 0.52 เมตร กินน้ำลึก 0.29 เมตร ฝีพาย 34 คน นายท้าย 2 คน การแต่งกายของผู้ประจำเรือ นายลำนุ่งปูม สวมเสื้อเข้มขาบ โพกขลิบทอง ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี เรือกระบี่ปราบเมืองมาร
ส่วนลำปัจจุบันสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2510 โดยใช้หัวเรือเดิมนำมาซ่อมแซม ช่างแกะสลักลวดลายทำงานประมาณ 12 เดือน ช่างรักทำงานประมาณ 4 เดือน ช่างเขียนทำงานประมาณ 6 เดือน ช่างปิดทองและประดับกระจกทำงานประมาณ 4 เดือน น้ำหนัก 5.62 ตัน ยาว 26.80 เมตร กว้าง 2.10 เมตร ลึก 0.51 เมตร กินน้ำลึก 0.25 เมตร ฝีพาย 36 นาย นายท้าย 2 นาย หัวเรือมีช่องสำ หรับติดตั้งปืนใหญ่ 1 กระบอก ขนาด 65 มม. เหนือช่องปืนและเป็นรูปขุนกระบี่สีขาว เรือกระบี่ปราบเมืองมาร
เรือกระบี่ปราบเมืองมาร เป็นเรือพระราชพิธี ชนิดหนึ่งหน้ามีลักษณะเหมือนรูปโขน ลำเดิมเป็นเรือพื้นดำ ยาว 13 วา 2 ศอก 1 คืบ กว้าง 4 ศอก ลึก 1 ศอก กำลัง 5 ศอก 4 นิ้ว ลำเดิมถูกระเบิดเสียหาย กรมศิลปากรเก็บหัวเรือท้ายเรือไว้ ในพิพิธภัณฑ์เมื่อปี พ.ศ. 2591 เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ
แบบสุดท้ายมีมาตรฐานระวางขับน้ำ 64,000 ตัน มีระวางขับน้ำเต็มที่ 69,988 ตัน ทำให้เป็นแบบชั้นเรือประจัญบานที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเรือประจัญบานที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการสร้างมา ปืนใหญ่หลักในแบบเป็นปืนขนาด 460 มม. 9 กระบอก แบ่งเป็น 3 ป้อม ป้อมละ 3 กระบอกซึ่งมีน้ำหนักมากกว่าเรือพิฆาตในยุคคริสต์ทศวรรษที่ 1930 แบบได้รับการอนุมัติอย่างรวดเร็วจากผู้บังคับบัญชาระดับสูงของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น มีเสียงคัดค้านจำนวนมากจากนักบินของกองทัพเรือซึ่งต้องการให้สร้างเรือบรรทุกอากาศยานมากกว่าที่จะสร้างเรือประจัญบาน ในท้ายที่สุด เรือประจัญบานชั้นยะมะโตะมีแผนการจะสร้างทั้งสิ้น 5 ลำ ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี
3 เรือสาครวิสัย (M.V.SAKHON WISAI) เรือฝึกลำที่ 3 ของศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี ใช้วงเงิน 1,112 ล้านบาท ใช้เวลาก่อสร้าง 700 วัน สิ้นสุดสัญญาเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551 ออกแบบโดย IHI Marine Engineering Singapore ต่อโดยบริษัท Italthai Marine (Thailand) ขนาด 4200 ตันกรอส 1500 เดทเวทตัน ระยะทำการ 6,000 ไมล์ทะเล มีความยาว 92 เมตร กว้าง 16.80 เมตร สูง 9.30 เมตร กินน้ำลึก 6 เมตร เครื่องยนต์ขับ สามารถรับนักเรียนฝึกได้ 250 คน ครูฝึก 20 คน นายประจำเรือ 32 คน ภายในเรือประกอบด้วย ห้องเรียน ห้องจำลองการเดินเรือ และอุปกรณ์ที่ใช้ทำการฝึก
|เว็บไซต์ทางการ เรือหลวงฮูด (51)
เรือลำนี้ใช้รบในศึกสำคัญหลายครั้ง จนครั้งสำคัญที่สุดคือ สมัยสงครามโลกครั้งที่สองที่อังกฤษกับเยอรมนีปะทะในยุทธนาวีที่ช่องแคบเดนมาร์กในเดือนพฤษภาคม 1941 เรือ"ฮูด" (เรือธงกองเรือหลวงอังกฤษ) พร้อมกับเรือเรือหลวง"ปรินส์ออฟเวลส์" (53)และเรืออื่น ๆ อีก 6 ลำ ลาดตะเวนบริเวณ แอตแลนติกเหนือได้พบเยอรมนีบริเวณนั้นพอดี จำนวน 2 ลำ คือ เรือประจันบาน "บิสมาร์ค"และเรือลาดตระเวนหนัก ปรินซ์ ออยเกน ซึ่งเรือลาดตระเวนเยอรมันได้ลั่นกระสุนโจมตี ทำให้ปืนของฮูดติดขัด จวบกับเรือหลวงปรินซ์ออฟเวลส์(53) ปืนหลักมีปัญหา ทำให้อังกฤษเสียเปรียบมาก โดยกระสุนนัดนึงของบิสมาร์ค เข้าที่คลังแสงของฮูดทำให้ป้อมปืนระเบิด ทำให้เรือขาดครึ่งและจมในเวลาต่อมา บลูริบบันด์
ปัจจุบัน ถ้วยรางวัลของเฮลส์อยู่ในการครอบครองของเรือ เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ สัญชาติอเมริกัน ที่ทำลายสถิติของเรือ อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี สัญชาติอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1952 ทั้งขาตะวันออกด้วยสถิติ 3 วัน 20 ชั่วโมง 42 นาที (เฉลี่ย 35.59 นอต) และขาตะวันตกด้วยสถิติ 3 วัน 12 ชั่วโมง 12 นาที (เฉลี่ย 34.51 นอต) และยังเป็นเจ้าของสถิติขาตะวันตกอยู่จนถึงทุกวันนี้ ถ้วยรางวัลเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของท่าเรือคิงสพอยน์ นิวยอร์ก[1] อุลตร้าแมนพาวเวิร์ด
ยานรบหลักของหน่วย WINR สามารถบินขึ้นลงแนวดิ่งได้ ติตตั้งมิสไซล์ ปืนกล และ ปืนเลเซอร์ โดยสารได้ 2 คน 
ยานแม่ของหน่วย WINR มีความยาว 313 เมตร เป็นเสมือนฐานบัญชาการเคลื่อนที่ สามารถบรรทุกยานสไตรค์ V-TOL ได้ทั้งหมด 3 ลำ ติดตั้งปืนใหญ่ทรงอานุภาพ และ มิสไซล์ ภายในยานมีเครื่องมือและอาวุธยุทโรปกรณ์ต่าง ๆ พร้อมใช้งาน ด้วยความที่มีขนาดใหญ่และแรงขับสูง จึงสามารถใช้ขนย้ายสัตว์ประหลาดได้ 
รถ Hummer ขับเคลื่อน 4 ล้อ สามารถเร่งความเร็วได้ 240 กม. โดยสารได้ 6 คน 
ยานดำน้ำสำหรับภารกิจใต้น้ำลึกของหน่วย WINR ใช้งานในตอนที่ 10 ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี
ในปี พ.ศ. 2525 กรมเจ้าท่าได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลเดนมาร์ก ทั้งในเรื่องของการปรับปรุงหลักสูตร โดยส่งผู้เชี่ยวชาญจำนวน 2 นาย มาช่วยวางแผนและปรับปรุงหลักสูตรให้ได้มามาตรฐานสูงขึ้น รวมทั้งยังให้ใช้เงินกู้ไม่มีดอกเบี้ยเพื่อจัดซื้อเรือฝึกนักเรียน “วิสูตรสาคร” ขนาดระวางขับน้ำ 1,089 ตันกรอส ในวงเงิน 38 ล้านเดนนิชโคนเนอร์ (ประมาณ 100 ล้านบาท) เรือฝึกลำนี้ได้รับการออกแบบและควบคุมก่อสร้างโดยบริษัทวิศวกรที่ปรึกษาจากประเทศเดนมาร์ก เริ่มต่อสร้างในปี พ.ศ. 2528 ระยะเวลาต่อสร้าง 1 ปี ซึ่งเรือฝึกนักเรียนลำนี้นับได้ว่าเป็นเรือฝึกที่มีความสมบูรณ์และทันสมัยมากลำหนึ่งในกลุ่มประเทศอาเซียน เรือประจัญบานมูซาชิ
ประการแรกจะต้องใช้ท่อนไม้ขนาดใหญ่ ทั้งความยาวและความหนามาปูเป็นทางลาด เพื่อให้เรือลื่นไถลลงน้ำได้ ท่อนไม้นี้จะต่อกันกว้าง 13 ฟุต ยาว 880 ฟุต โดยต้องต่อกันอย่าง สนิท ไม่มีปุ่มปม แล้วทาด้วยไขวัว 18 ตัน เพื่อให้ลื่น แล้วทาทับด้วยน้ำมัน หล่อลื่นอีก 7 ตัน เนื่องจากอ่าวเมืองนางาซากิ นี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก บริษัทมิตซูบิชิ จึงได้นำโซ่เหล็กมาต่อกัน เป็นน้ำหนัก 2,000 ตัน ผูกไว้ที่หัวเรือ ให้เรือที่ปล่อยลงน้ำทางท้ายนั้นต้องลากโซ่นี้ไปด้วยเพื่อ ให้มีความหนืดไม่เลยไปชนฝั่งตรงข้าม นอกจากนี้ยังได้นำ สบู่เหลวอีก 2 ตัน มาชโลมให้เรือ ที่มีน้ำหนักจริงถึง 35,737 ตัน ลื่นไถลลงน้ำได้อย่างปลอดภัยอีกด้วยแต่อ่าวนางาซากิ เป็นอ่าวรูปตัว "ยู" ด้านนอกออกสู่ทะเล ดังนั้นจึงมีโอกาสที่น้ำจะเอ่อล้น ขึ้นมาบนฝั่งได้ ที่ท่าเรือนางาซากินั้น เมื่อปล่อยเรือประจัญบานมุซาชิลงน้ำแล้วประมาณ 10 นาที ระดับน้ำทะเลจะเอ่อสูงขึ้นถึง 58 เซนติเมตร นับเป็นปรากฏการณ์คล้ายกับคลื่น "สึนามิ" น้อยๆ แต่มันมิได้เกิดจากการเคลื่อนตัวของแผ่นดิน หรือ แผ่นดินไหว แต่เป็นการแทนที่น้ำ ด้วยน้ำหนักกว่า 30,000 ตัน ของเรือ มุซาชิ จึงเกิดคลื่น "สึนามิ" เทียมขึ้นมา ยังผลให้ชาว บ้านที่มีบ้านเรือนอยู่ริมฝั่ง พบว่ามีน้ำทะเลเอ่อล้นขึ้นมาถึงพื้นใต้ถุนบ้านจนเกิดโกลาหลกัน ยกใหญ่ เพราะไม่ทราบถึงสาเหตุ นอกจากนี้แม่น้ำสายเล็ก ๆ สายหนึ่งที่ไหลลงอ่าวนางาซากิ ก็มีระดับน้ำสูงขึ้นกว่าปกติ ถึง 30 เซนติเมตรอีกด้วย เมื่อดูจาก สถิติการปล่อยเรือลงน้ำของโลกแล้ว เมื่อ พ.ศ. 2477 อังกฤษได้ปล่อยเรือ โดยสารขนาดใหญ่ "ควีนแมรี่" ระวางขับน้ำ 37,387 ตัน และใน พ.ศ. 2483 ญี่ปุ่นได้ปล่อย เรือประจัญบาน มุซาชิ ซึ่งมีระวางขับน้ำขณะที่ปล่อยลงน้ำ 35,737 ตัน จึงเป็นเรือที่มีระวาง ขับน้ำเป็นลำดับที่สอง แต่เรือควีนแมรี่นั้น ได้บรรทุกน้ำถ่วงเรือไว้ประมาณ 2,000 ตัน เพื่อมิ ให้เรือลอยออกไปไกล ดังนั้นเมื่อหักน้ำหนักน้ำถ่วงเรือออกไป ก็จะเป็นระวางขับน้ำของเรือ เพียง 35,387 ตันเท่านั้น ดังนั้น เรือประจัญบาน มุซาชิ จึงครองสถิติโลก เมื่อ พ.ศ. 2485 ด้วยระวางขับน้ำขณะปล่อยลงน้ำ 35,737 ตัน ยุทธนาวีครั้งสุดท้ายของบิสมาร์ค
นายกรัฐมนตรีอังกฤษวินสตัน เชอร์ชิลได้ปฏิญาณว่า"ไม่ว่าจะเสียเท่าไหร่ เราจะต้องจมเรือบิสมาร์คให้ได้" ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่เรือหลวงฮูดอัปปางลงเรือเกือบทุกลำในกองทัพเรืออังกฤษถูกส่งออกไปภายใต้การบังคับบัญชาของพลเรือเอกจอห์น โทเวย์ โดยส่งเรือบรรทุกเครื่องบินไป 1 ลำ เรือประจัญบาน 3 ลำ เรือลาดตระเวน 3 ลำและเรือพิฆาต 6 ลำ Falkirk Wheel
วงล้อฟอลเคิร์ก เป็นลิฟต์เรือ ที่ตั้งชื่อตามเมือง Falkirk ในสกอตแลนด์ ซึ่งเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ใกล้กับลิฟต์เรือนี้ Falkirk Wheel เชื่อมต่อระหว่างคลอง Forth and Clyde และคลองยูเนียน มีความสูง 24 เมตร เปิดใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เสด็จมาเป็นประธานในงานเปิด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในงานฉลองครองราชย์ครบ 50 ปีของพระองค์ด้วย บิสมาร์ก
บิสมาร์ค หรือ บิสมาร์ก () เรือประจัญบานบิสมาร์ค
เรือบิสมาร์คติดอาวุธปืน SK C/34 ลำกล้อง 38 ซม. แปดกระบอกในป้อมปืนแฝด 4 ป้อม ป้อมปืนติดตั้งแบบซูปเปอร์ไฟร์อิ้ง (super-firing[note 3]) ป้อมปืนหน้าชื่อ "อันทอน (Anton)" และ "บรูโน (Bruno)" ป้อมหลังชื่อ "เคซาร์ (Caesar)" และ "โดรา (Dora)"[note 4] อาวุธรองประกอบด้วยปืน L/55 ลำกล้อง 15 ซม. 12 กระบอก ปืน L/65 ลำกล้อง 10.5 ซม. 16 กระบอก ปืน L/83 ลำกล้อง 3.7 ซม. 16 กระบอก และปืนต่อสู้อากาศยาน ลำกล้อง 2 ซม. 12 กระบอก เรือบิสมาร์คยังบรรทุกเครื่องบินทุ่นลอยน้ำลาดตระเวนอาราโด อาแอร์ 196 (Arado Ar 196) โรงเก็บเครื่องบินขนาดใหญ่ และเครื่องดีดแบบหัวท้ายเหมือนกัน (double-ended catapult) [14] เกราะข้างหนา 320 มม. (13 นิ้ว) และปกคลุมโดยเกราะคู่ส่วนบนและเกราะหลักของดาดฟ้าเรือหนา 50 มม. (2.0 นิ้ว) และ 100 ถึง 120 มม. (3.9 ถึง 4.7 นิ้ว) ตามลำดับ ป้อมปืนหลักได้รับการปกป้องด้วยเกราะหนา 360 มม. (14.2 นิ้ว) บริเวณด้านหน้า และหนา 220 มม. (8.7 นิ้ว) บริเวณด้านข้าง[10] ไวต์สตาร์ไลน์
สายการเดินเรือไวต์สตาร์สร้างเรือ 4 ลำ สำหรับเรือตระกูลโอเชียนิก (Oceanic-class ship) ได้แก่ อาร์เอ็มเอสโอเชียนิก (ค.ศ. 1870) (RMS Oceanic) , อาร์เอ็มเอสแอตแลนติก (RMS Atlantic) , อาร์เอ็มเอสบอลติก (1) (RMS Baltic) และ เอสเอสรีพับลิก (ค.ศ. 1872) (SS Republic) บีเอ็มเอ็กซ์
บีเอ็มเอ็กซ์ () หรือจักรยานวิบาก มักมีขนาดล้อที่ 20 นิ้ว มีการแข่งขันที่เรียกว่า บีเอ็มเอ็กซ์เรสซิง และยังมีการแสดงท่าทางผาดโผนที่เรียกว่า ฟรีสไตล์ ที่ประกอบด้วย 5 ท่าคือ สตรีท ,พาร์ก ,เวิร์ต ,เดิร์ท และ แฟลตแลนด์ เป็นการแสดงเทคนิคท่าทางต่าง ๆ บนที่ต่าง ๆ ที่แตกต่างกัน อีซูซุ
รถกระบะเพื่อการพาณิชย์ขนาด 1 ตัน อีซูซุ ดีแมคซ์ (Isuzu D-Max) รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-size SUV) [[อีซูซุ มิว-เซ เว่น|อีซูซุ มิว-เอ็กซ์]] (Isuzu MU-x) รถบรรทุกหัวลาก 10 ลัอ และ 6 ล้อ อีซูซุ คิงออฟทรัคส์ รุ่น GXZ 360/345 แรงม้า และรุ่น FORWARD TRACTOR FTR 240 แรงม้า รถบรรทุก 10 ล้อ 2 เพลา อีซูซุ คิงออฟทรัคส์ รุ่น FYH 360 แรงม้า, เอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก
เรือบริแทนนิก มีขนาดใหญ่ถึง 48,158 ตัน (เรือไททานิก มีขนาด 46,328 ตัน) ยาว 269.1 เมตร ชั้นห้องเครื่องมี 16 ห้อง หม้อน้ำรวม 29 ชุด ส่งเชื้อเพลิงให้เครื่องยนต์ 3 ตัว เครื่องยนต์ 3 ตัว หมุนใบจักร 3 ใบ มีปล่องไฟ 4 ตัว เร่งความเร็วเรือได้สูงสุด 23 น็อต (42.596 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ความเร็วมาตรฐาน 21 น็อต (38.892 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) สามารถจุผู้โดยสารได้ 2,570 คนเรือบริแทนนิกถูก ปล่อยลงน้ำเป็นครั้งแรก ใน วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1914 ตกแต่งเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1915 เรือประจัญบานบิสมาร์ค
วันที่ 6 มีนาคม เรือบิสมาร์คได้รับคำสั่งแล่นเรือไปคีล โดยมีเครื่องบินขับไล่เมสเซอร์ชมิท เบเอฟ 109 (Messerschmitt Bf 109) จำนวนหลายลำ และเรือสินค้าติดอาวุธจำนวน 2 ลำทำหน้าที่คุ้มกันระหว่างเส้นทาง พร้อมเรือตัดน้ำแข็ง เมื่อเวลา 08:45 น. วันที่ 8 มีนาคม บิสมาร์คได้เกยตื้นที่ชายฝั่งด้านใต้ของคลองคีลเป็นเวลาสั้นๆ แม้ว่าจะหลุดออกมาใต้ภายในหนึ่งชั่วโมง เรือเดินทางถึงคีลในวันถัดมา ลูกเรือได้ทำการกักตุนอาวุธยุทธภัณฑ์ เชื้อเพลิง และเสบียงอื่นๆ และดำเนินการพรางเรือด้วยลายพรางแบบแดซเซิล (dazzle paint) วันที่ 12 มีนาคม เครื่องบินทิ้งระเบิดของอังกฤษได้เข้าโจมตีท่าเรือแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ[27] วันที่ 17 มีนาคม เรือประจัญบานเก่า เอสเอ็มเอส เชลซีน (SMS Schlesien) ซึ่งปัจจุบันดัดแปลงเป็นเรือตัดน้ำแข็ง คุ้มกันฝ่าน้ำแข็งไปถึงเมืองโกเทนฮาเฟน เพื่อฝึกความพร้อมในการรบ[28] เรือประจัญบานบิสมาร์ค
ในวันที่ 24 พฤษภาคม 1941 เรือทั้ง 2 ลำ ถูกฝั่งอังกฤษตรวจจับได้ ขณะอยู่ในบริเวณสแกนดิเนเวียทำให้อังฤกษส่งเรือรบเรือประจัญบานลำใหม่ เอชเอ็มเอส ปรินส์ออฟเวลส์ เรือลาดตระเวนประจัญบานลำเก่า ฮู้ด</i>ออกไปดักโจมตีที่ช่องแคบเดนมาร์ก เวลาประมาณ 05:30 น. ของวันเสาร์ที่ 24 พฤษภาคม กองเรือเยอรมันได้เดินทางมาถึงช่องแคบเดนมาร์ก ไฮโดรโฟนของพรินซ์ออยเกนตรวจพบเรือสองลำทางกราบซ้าย[33] แต่โชคยังเป็นของอังกฤษ เมื่อผู้บังคับการเรือปรินส์ออฟเวลส์ได้สังเกตเห็นถึงความผิดพลาดและทำการเปลี่ยนเป้าหมาย ฮอลแลนด์ได้รับคำสั่งแก้ไขเป้าหมายแต่คำสั่งนั้นกลับไปไม่ถึงพลปืนของฮู้ดก่อนที่จะได้ยิงตับแรกออกไป ฮู้ดได้ยิงกระสุนนัดแรกในยุทธนาวีเมื่อเวลา 05.52 น.ในเวลารุ่งอรุณ และตามติดด้วยพรินซ์ออฟเวลส์ ระยะห่างจากเรือฝ่ายเยอรมันในตอนนั้นประมาณ 12.5 ไมล์ (20.1 กม.) การยิงตับแรกของฮู้ด กระสุนตกใกล้กับพรินซ์ออยเกน ทำให้เกิดความเสียหายเล็กน้อยใกล้กับป้อมปืนท้าย[33] กองทัพเรือไทย
ชื่อเรือที่มีระวางขับน้ำปกติตั้งแต่ 150 ตันขึ้นไป ให้ทำด้วยทองเหลืองบนพื้นสีน้ำเงิน ติดกับตัวเรือตอนท้ายสุดเหนือแนวน้ำ ยกเว้นเรือบางลำหรือบางประเภท ถ้าติดชื่อเรือบริเวณดังกล่าวไม่สะดวก ให้ติดไว้ข้างเรือตอนท้ายทั้งสองข้าง ส่วนเรือดำน้ำ ให้ติดไว้กับตัวเรือทั้งสองข้างค่อนทางหัวเรือเหนือแนวน้ำขณะลอยลำเต็มที่ ชื่อเรือที่มีระวางขับน้ำปกติต่ำกว่า 150 ตันลงมา ให้เขียนด้วยสีขาวไว้กับตัวเรือทั้งสองข้างตอนหัวเรือ ตรงกึ่งกลางระหว่างแนวน้ำกับแนวกราบเรือ ให้ติดป้ายชื่อเรือที่มีระวางขับน้ำตั้งแต่ 100 ตันขึ้นไป และเรือประเภทเรือตรวจการณ์ใกล้ฝั่ง ที่ข้างสะพานเดินเรือทั้งสองกราบ เป็นภาษาไทยอยู่ด้านบน และภาษาอังกฤษอยู่ด้านล่าง โดยลักษณะของป้ายชื่อเรือ ให้เป็นไปตามที่กองเรือยุทธการกำหนด การเขียนหมายเลขเรือให้ใช้ตัวเลขอาระบิค เอสเอสเกรตอีสเทิร์น
ความกว้างเรือ 36 เมตร เอ็มเอส อัลลัวร์ออฟเดอะซีส์
อัลลัวร์ออฟเดอะซีส์มีระวางขับน้ำ 225,282 ตัน มิติเรือกว้าง 60.5 ม. สูง 72 ม. และยาว 361.8 ม. กินน้ำลึก 22.55 ม. ตัวเรือแบ่งออกเป็น 16 ชั้น ความเร็ว 22.6 นอต บรรทุกผู้โดยสาร 5,400 คน (สูงสุด 6,300 คน) ลูกเรือ 2,165 คน เรือหลวงสินสมุทร
เรือหลวงสินสมุทร (HTMS Sinsamut) เป็นเรือดำน้ำประจำกองทัพเรือไทย เป็นประเภทเรือดำน้ำรักษาฝั่ง ขนาดเล็ก (ระวางขับน้ำต่ำกว่า 500 ตัน) ประกอบขึ้นที่อู่ต่อเรือบริษัทมิตซูบิชิ เมืองโกเบ ประเทศญี่ปุ่น พร้อมกันจำนวน 4 ลำ พร้อมกับ เรือหลวงมัจฉาณุ เรือหลวงวิรุณ และเรือหลวงพลายชุมพล โดยเรือหลวงสินสมุทร ประกอบขึ้นพร้อมกับเรือหลวงพลายชุมพล แต่มีรูปแบบแตกต่างกัน โดยเรือหลวงสินสมุทรมีลักษณะภายนอกเหมือนกับเรือหลวงมัจฉาณุและเรือหลวงวิรุณ ทุกประการ เรือหลวงจักรีนฤเบศร
เรือหลวง<i data-parsoid='{"dsr":[7948,7963,2,2]}'>จักรีนฤเบศร</i>เป็นเรือบรรทุกอากาศยานขนาดเล็กที่สุดในโลก[8] นำแบบแผนมาจากเรือ ปรินซีเปเดอัสตูเรียส ของกองทัพเรือสเปนซึ่งพัฒนามาจากแบบแผนเรือควบคุมทะเล (Sea Control Ship - SCS) ของกองทัพเรือสหรัฐ โดยลดระวางขับน้ำลง มีระวางขับน้ำเต็มที่ 11,544 ตัน[9] มีความยาวตลอดลำ 182.6 เมตร ความยาวที่แนวน้ำ 164.1 เมตร ความกว้างกลางลำที่แนวน้ำ 22.5 เมตร ความกว้างดาดฟ้าบิน 30.5 เมตร ความสูงถึงดาดฟ้าบิน 18.5 เมตร ความสูงยอดเสา 42 เมตร และกินน้ำลึกเต็มที่ 6.2 เมตร[9] ตัวเรือถึงฐานเรดาห์สร้างด้วยเหล็กเหนียว (Mild steel) พื้นดาดฟ้าบินสร้างด้วยเหล็กกล้าแรงดึงสูง (High Tensile Steel) และเสากระโดงเรือสร้างด้วยอะลูมิเนียมอัลลอยด์[5] กำลังพลประจำเรือประกอบด้วยนายทหาร 42 นาย พันจ่า 69 นาย จ่า 230 นาย พลทหาร 110 นาย[9] และทหารประจำหน่วยบิน 146 นาย[8] มาสค์ไรเดอร์ไกมุ
บานาน่าอาร์มส ไคโตะ ที่ใช้ บานาน่าล็อกซีด ในการแปลงร่างร่วมกับเซ็นโกคุไดรเวอร์ ข้อมูล สูง - 208 ซม. หนัก - 114 กก. พลังหมัด - 8.8 ตัน พลังเตะ - 12.4 ตัน พลังกระโดด - 24 เมตร ความเร็ว - 100 เมตร / 6.1 วินาที อาวุธ - บาน่าสเปียร์ ท่าไม้ตาย - สเปียร์ วิคตอรี่ แมงโกอาร์มส ไคโตะ ที่ใช้ แมงโกล็อกซีในการแปลงร่าง เน้นการจู่โจมโดยใช้พละกำลังเป็นหลัก ข้อมูล สูง - 208 ซม. หนัก - 114 กก. พลังหมัด - 10 ตัน พลังเตะ - 12.4 ตัน พลังกระโดด - 22 เมตร ความเร็ว - 100 เมตร / 6.5 วินาที อาวุธ - แมงโก้พันนิชเชอร์ ท่าไม้ตาย - พันนิช แมช ซุยกะอาร์มส ไคโตะ ที่ใช้ ซุยกะล็อกซีด ในการแปลงร่าง โดยได้มาจากโคตะ เพื่อจัดการเหล่าคุโรคาเงะทรูปเปอร์และซิด ข้อมูล สูง - 311 ซม. หนัก - 523 กก. พลังหมัด - 33.2 ตัน พลังเตะ - 51.8 ตัน พลังกระโดด - 3 เมตร อาวุธ - ซุยกะสเปียร์ ความเร็ว - 100 เมตร / 9.8 วินาที อิจิโกะอาร์มส กีวี่อาร์มส เมลอนอาร์มส โอสอาร์มส ริงโงะอาร์มส เลม่อนเอเนอร์จีอาร์มส ไคโตะ ที่ใช้ เจเนซิสไดร์เวอร์ และเลม่อนเอเนอร์จีล็อกซีด ในการแปลงร่าง มีจุดแตกต่างกันคือสัญลักษณ์บน ลีมอสเอเนอร์จีลังก์ จะเป็นลายบารอน ซึ่งร่างนี้ก็สามารถเปลี่ยนจากร่างหลักของบารอนได้ถ้าตอนเป็นบารอนแล้วรีบถอดเปลี่ยนเซ็นโกคุไดรเวอร์ เป็นเจเนซิสไดรเวอร์ ข้อมูล สูง - 208 ซม. หนัก - 111 กก. พลังหมัด - 15.1 ตัน พลังเตะ - 18.3 ตัน พลังกระโดด - 25 เมตร ความเร็ว - 100 เมตร / 5.9 วินาที อาวุธ - โซนิคแอร์โรว์ สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน
ฮิวมังกาสไลด์ สไลเดอร์ที่ออกแบบจากตัวละครอัลติเมทฮิวมังกาซอร์ มีลักษณะเป็นแบบรางคู่ โดยให้ผู้เล่น 2 คนนั่งบนห่วงยาง ประกอบไปด้วยการเลี้ยว การหมุนและจบด้วยการพุ่งลงมาบนอ้อมแขนของฮิวมังกาซอร์จากความสูง 8 เมตร (25 ฟุต) ด้วยความเร็ว 51 กม./ชม.[4] ครีคส์มารีเนอ
เรือที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของครีคส์มารีเนอคือ เรือ-อู ซึ่งส่วนใหญ่ได้ถูกสร้างขึ้นภายหลังจากแผนการเซ็ดได้ถูกยกเลิกไปในช่วงแรกของสงครามโลกครั้งที่สอง. "ฝูงหมาป่า"(Wolfpacks) เป็นกลยุทธ์ทางยุทธวิธีในการรวบรวมกลุ่มของเรือดำน้ำในการโจมตีขบวนเรือขนส่งสินค้าของอังกฤษได้อย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งแรกของยุทธการแห่งแอตแลนติก (Battle of the Atlantic) แต่กลยุทธ์นี้ส่วนใหญ่ถูกละทิ้งไปในช่วงครึ่งหลังของสงคราม.พร้อมกับเรืออู,ได้ตรวจค้นหาโจมตีเรือบนผิวน้ำ (รวมทั้งการสนับสนุนของเรือลาดตระเวน) ถูกนำมาใช้เพื่อทำลายการส่งสินค้าของสัมพันธมิตรในช่วงแรกของสงคราม,เรือที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดของเหล่านี้คือเรือลาดตระเวน Admiral Graf Spee และ Admiral Scheer และเรือรบประจัญบาน บิสมาร์ค.อย่างไรก็ตาม,การนำเรือคุ้มกันมาใช้ในการคุ้มครองขบวนเรือสินค้า,โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมหาสมุทรแอตแลนติก,ได้ลดประสิทธิภาพเป็นอย่างมากในการตรวจค้นหาโจมตีบนผิวน้ำต่อขบวนเรือสินค้า. อาร์เอ็มเอส ไททานิก
2 นาฬิกา 5 นาที เรือสำรองทุกลำถูกปล่อยออกไปจนหมด แต่ยังเหลือคนมากกว่า 1,500 คนบนเรือ และท้ายเรือเริ่มยกตัวขึ้น เห็นใบจักรขับเคลื่อนลอยขึ้นมาอย่างชัดเจน และยกขึ้นเรื่อย ๆ และทางด้านหัวเรือ น้ำก็เข้าท่วมสูงมิดห้องบังคับการเรือ ท้ายเรือยกตัวขึ้นสูงขึ้นเรื่อย ๆ เรือเอียงอย่างน่ากลัว ผู้โดยสารหวาดกลัว บางคนถึงกับโดดลงมาจากเรือเพื่อหวังจะว่ายไปขึ้นเรือชูชีพด้านล่าง แต่ส่วนใหญ่จะเสียชีวิตก่อนจะว่ายไปถึง เรือบรรทุกอากาศยาน
กองทัพเรือสมัยใหม่ที่ใช้เรือแบบดังกล่าวจะใช้เรือบรรทุกอากาศยานเป็นเรือหลักของกองเรือ ซึ่งเดิมที่เป็นหน้าที่ของเรือประจัญบาน ในขณะที่บางคนจดจำการที่เรือเหล่านี้เป็นเรือหลักดำน้ำพร้อมขีปนาวุธ แต่ที่จดจำกันได้มากคืออำนาจการยิงของเรือที่ใช้เป็นเครื่องขัดขว้างนิวเคลียร์ทางยุทธศาสตร์ มากกว่าหน้าที่ของเรือเหล่านี้ในกองเรือ[7] การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อตอบสนองกับการที่อำนาจทางอากาศเริ่มมีบทบาทสำคัญในการเอาชนะศัตรู สิ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงคือเครื่องบินพิสัยไกล คล่องแคล่ว และมีประสิทธิภาพ ปฏิบัติการเรือบรรทุกเครื่องบินยังคงดำเนินต่อไปภายหลังสงครามทั้งในด้านขนาดและความสำคัญ เรือบรรทุกอากาศยานขนาดหนักที่มีระวางขับน้ำ 75,000 ตันหรือมากกว่านั้น ได้กลายมาเป็นจุดสุดยอดของการพัฒนา บางลำใช้เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เป็นแหล่งพลังงานและเป็นแกนหลักของกองเรือที่ทำหน้าที่ระยะไกล เรือจู่โจมสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก เช่น ยูเอสเอส ทาราวาและเอชเอ็มเอส โอเชียน มีหน้าที่บรรทุกและรับส่งนาวิกโยธินและยังใช้เฮลิคอปเตอร์จำนวนมากเพื่อทำปฏิบัติการดังกล่าว เรือเหล่านี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า"เรือบรรทุกเครื่องบินคอมมานโด"หรือ"เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์"ซึ่งมีบทบาทรองในการบรรทุกและใช้งานอากาศยานขึ้นลงในแนวดิ่ง HIMARS
ประเภท: จรวดหลายลำกล้องขนาดเบาติดตั้งบนรถบรรทุก
ประเทศผู้ผลิต: สหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิต: Lockheed Martin
บริษัทผู้ผลิตรถบรรทุก: BAE Systems 
น้ำหนักรถ: 24,000 ปอนด์ (10,900 กก. )
ความยาว: 7 ม. (23.0 ฟุต)
กว้าง: 2.4 เมตร (7.87 ฟุต)
ความสูง: 3.2 ​​เมตร (10.5 ฟุต)
พลประจำ: 3 คน (หัวหน้าชุด, พลยิง, พลขับ)
รัศมีปฏิบัติการของรถ: 480 กม. (298 ไมล์)
ความเร็วเดินทางของรถ: 85 กม. / ชม. (52.8 mph)
จำนวนลำกล้อง: 6
ระบบอาวุธ: จรวด 6 x 227mm M270 series หรือ 1 MGM-140 ATACMS หรือจรวดอื่นๆ ที่ยิงด้วยแท่นยิง M270 Multiple Launch Rocket System ได้
ระยะยิง: 45 km (จรวด ER-MLRS), 70 km (จรวดนำวิถี GMLRS ที่เพิ่มระยะยิง)
รถบรรทุก: รถบรรทุกขนาดห้าตัน 6x6 ใช้ป็นยานพาหนะทางยุทธวิธีขนาดกลาง (FMTV) สามารถเคลื่อนย้ายด้วยเครื่องบินลำเลียง C-130 เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ
เรือประจัญบานชั้นยะมะโตะ () เป็นเรือประจัญบานของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJN) ดำเนินการจัดสร้างขึ้นระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ด้วยระวางขับน้ำเต็มที่ถึง 72,000 ตัน ทำให้ยะมะโตะเป็นชั้นเรือประจัญบานที่ใหญ่ที่สุดและติดอาวุธหนักที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา เรือชั้นนี้ติดตั้งปืนใหญ่ขนาด 460 มม. (18.1 นิ้ว) 9 กระบอกซึ่งเป็นปืนขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่มีการติดตั้งให้กับเรือรบ กระสุนปืนของแต่ละกระบอกหนัก 1,360 กก. มีพิสัยการยิงไกลกว่า 42 กม. เรือประจัญบานของชั้นนี้สร้างแล้วเสร็จตามแผน 2 ลำ ("ยะมะโตะ" และ "มูซาชิ") ส่วนลำที่ 3 ("ชินะโนะ") ถูกดัดแปลงเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินระหว่างการก่อสร้าง เรือบรรทุกอากาศยาน
India started the construction of a 40,000-tonne, 260-metre-long Vikrant-class aircraft carrier in 2009.[31] The new carrier will cost US$762million and will operate MiG-29K, naval HAL Tejas, and Sea Harrier aircraft along with the Indian-made helicopter HAL Dhruv.[31] The ship will be powered by four gas-turbine engines and will have a range of 8,000nautical miles (14,000km), carrying 160 officers, 1,400 sailors, and 30 aircraft. The carrier is being constructed by Cochin Shipyard.[31] The ship was launched in August 2013 and is scheduled for commissioning in 2018.[11][32][33][34] เรือหลวงนาคา
ลักษณะเป็นเรือสนับสนุนการยกพลขึ้นบก ติดอาวุธปืน 15 กระบอก (ตอนสร้างติดไว้ 38 กระบอก) ฉายาว่า "เรือบรรทุกปืน" ความยาวเรือตลอดลำ 47.40 เมตร ความกว้างสูงสุด 7 เมตร ระวางขับน้ำ 387 ตัน ความเร็วสูงสุด 13 น๊อต เครื่องจักรใหญ่ดีเซล 2 เครื่อง เมาส์ (รถถัง)
ซึ่งต้นแบบทั้งสองคันนั้น มีเพียงหนึ่งคันที่มีเกราะตัวถังพร้อมป้อมปืน ส่วนอีกคันนั้นไม่มีป้อมปืน ได้รับการทดลองในช่วงหลังปี 1944 ซึ่งตัวรถถังที่เสร็จสมบูรณ์นั้นมีความยาวถึง 10.2เมตร (33 ฟุต 6 นิ้ว) สูง 3.71 เมตร(12 ฟุต 2 นิ้ว) มีความกว้าง 3.63 เมตร(11.9 ฟุต) มีน้ำหนัก 188 ตัน  อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก เป็นเรือคู่แฝดกับ อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือโอลิมปิกเบากว่าไททานิก ถึง 1000 ตัน หลังจากออกบริการผู้โดยสารได้ไม่าน เรือโอลิมปิก ต้องถูกส่งซ่อมเป็นเวลา 6 เดือน เพราะเกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนกับเรืออีกลำที่ชื่อ HMS Hawke ด้วยสาเหตุที่สรุปออกมาว่ามาจาก ขนาดและความเร็วของเรือ Olympic มีผลทำให้เกิดกระแสน้ำดึงเอาเรือ Hawke เข้าไปทำให้เกิดอุบัติเหตุดังกล่าว จนเรือชำรุดเสียหายทั้งคู่ และเรือโอลิมปิกต้องถูกส่งกลับไปซ่อมแซมที่เบลฟาสต์ กัปตันเรือโอลิมปิกในครั้งนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือกัปตันเอ็ดเวิร์ด เจ. สมิท ผู้ซึ่งต่อมาเป็นกัปตันเรือมรณะไททานิกนั่นเอง
ต่อมา ใน วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 เรือไททานิกจมลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ หลังจากกชนเข้ากับภูเขาน้ำแข็ง ในการเดินทางครั้งแรก มีผู้รอดชีวิตทั้งสิ้นกว่า 700 คนและมีผู้เสียชีวิตกว่า 1,500 คน นับเป็นภัยพิบัติครั้งร้ายแรงครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์การเดินเรือ แบบเรือประจัญบาน เอ-150
แม้แบบพื้นฐานเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1941 แต่เอกสารที่เกี่ยวข้องกลับมีชะตากรรมคล้ายกับเอกสารของเรือชั้นยะมะโตะ นั้นคือเอกสารส่วนมากและแบบทางวิศวกรรมทั้งหมดถูกทำลายเมื่อสิ้นสุดสงคราม ทำให้ไม่สามารถทราบรายละเอียดทั้งหมดของเรือได้ เท่าที่ทราบเรือมีอำนาจการยิงเหนือเรือชั้นยะมะโตะ ด้วยหมู่ปืนหลักขนาด 510 มม. (20.1 นิ้ว) 6 กระบอก ติดตั้งในป้อมปืน 3 ป้อม ป้อมละ 2 กระบอก และปืนรองขนาดลำกล้อง 100 มม. (3.9 นิ้ว)/65 จำนวนมาก ระวางขับน้ำใกล้เคียงกับเรือชั้นยะมะโตะคือประมาณ 60,000–70,000 ตัน เกราะด้านข้างกราบเรืออาจหนาถึง 460 มม. (18 นิ้ว) ซึ่งเป็นขนาดหนาเกินกว่าที่โรงงานเหล็กกล้าในญี่ปุ่นจะสามารถผลิตได้ มีการใช้ "แผ่นเกราะขนาบข้างเรือคู่ (double strake)" แทน ซึ่งจะให้ประสิทธิภาพดีกว่าแบบแผ่นเดี่ยว เรือบรรทุกอากาศยาน
ราชนาวีอังกฤษกำลังสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินเอสโทฟล์ขนาดใหญ่สองลำ คือ เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นควีนอลิซาเบธ เพื่อแทนที่เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นอินวินซิเบิล เรือดังกล่าวจะมีชื่อว่าเอชเอ็มเอส ควีน อลิซาเบธและเอชเอ็มเอส พรินซ์ออฟเวลส์[16][45] ทั้งสองลำจะสามารถบรรทุกอากาศยานได้ 40 ลำและมีระวางขับน้ำประมาณ 65,000 ตัน เรือทั้งสองลำจะปฏิบัติการได้ในปีพ.ศ. 2563[18] อากาศยานที่ใช้บนเรือจะประกอบด้วยเอฟ-35บี ไลท์นิง 2[46] เรือทั้งสองลำจะเป็นเรือรบที่ใหญ่ที่สุดที่ราชนาวีอังกฤษเคยสร้าง ยูเอช-60 แบล็กฮอว์ก
ยูเอช-60 สามารถติดตั้งปีกที่ด้านบนของลำตัวเพื่อบรรทุกถังเชื้อเพลิงหรืออาวุธ ระบบปีกนี้ถูกเรียกว่าอีเอสเอสเอส ("external stores support system") มันจะมีที่ติดตั้งสองตำแหน่งบนแต่ละปีกเพื่อบรรทุกถังขนาด 870 ลิตรสองถังและถังขนาด 1,700 ลิตรสองถัง อีเอสเอสเอสยังสามารถบรรทุกอาวุธอย่างจรวด ขีปนาวุธ และแท่นปืนได้ 4,500 กิโลกรัม ระบบดังกล่าวเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2529 อย่างไรก็ตามก็พบว่าถังทั้งสี่จะบดบังมุมการยิงของปืนที่บริเวณประตู เพื่อลดปัญหาระบบถังภายนอกหรืออีทีเอส ("external tank system") พร้อมปีกที่จะบรรทุกพวกมันจึงถูกสร้างขึ้นมา  เรือประจัญบานบิสมาร์ค
การจัดสร้างและติดตั้งอุปกรณ์บนเรือเทียร์พิตส์เสร็จสมบูรณ์ล่าช้ากว่าที่คาดการณ์ อย่างไรก็ตามเรือยังคงไม่ขึ้นระวางจนกระทั่งวันที่ 25 กุมภาพันธ์ และเรือยังไม่พร้อมเข้าทำการรบจนกระทั่งปลายปี ด้วยสถานการณ์ที่ซับซ้อน เรือประจัญบานไกเซเนา (Gneisenau) ได้รับความเสียหายจากตอร์ปิโดขณะอยู่ในแบรสต์และจากระเบิดขณะอยู่ในอู่แห้ง เรือประจัญบานชาร์นฮอร์ชต (Scharnhorst) ต้องการยกเครื่องหม้อไอน้ำเพื่อสนับสนุนปฏิบัติการเบอร์ลิน ระหว่างการยกเครื่อง คนงานพบว่าหม้อไอน้ำมีสภาพเลวร้ายกว่าที่คาด เรือต้องถอนตัวจากแผนการโจมตี[30] การโจมตีของเครื่องบินทิ้งระเบิดที่คลังสรรพาวุธในคีลทำให้เกิดความล่าช้าในการซ่อมแซมเรือลาดตระเวนหนักพลเรือเอกเชร์ (Admiral Scheer) และพลเรือเอกฮิพเพอร์ (Admiral Hipper) เรือทั้งสองไม่พร้อมที่จะปฏิบัติการไปจนถึงเดือนกรกฎาคมหรือสิงหาคม[31] พลเรือเอกกึนเธอร์ ลึทเจนต์ นายทหารซึ่งได้รับเลือกเป็นผู้นำปฏิบัติการ ปรารถนาถ้ายืดเวลาปฏิบัติการออกไปอีกอย่างน้อยจนกว่าเรือชาร์นฮอร์ชตหรือเรือเทียร์พิตส์จะพร้อม[32] แต่กองบัญชาการสูงสุดกองทัพเรือตัดสินใจที่จะดำเนินการปฏิบัติการชื่อรหัส ปฏิบัติการไรนือบุง ต่อไป ซึ่งกองเรือประกอบด้วยบิสมาร์คและเรือลาดตระเวนหนักพรินซ์ออยเกน (Prinz Eugen) เท่านั้น[30] รถยนต์ประจำตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
ในปีพ.ศ. 2503 ประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมนได้สั่งรถยนต์ลินคอร์น รุ่นคอสโมโพลิแตน มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า บับเบิลท็อป โดยได้มีการขยายความยาวรถจาก 125 นิ้ว เป็น 148 นิ้ว และน้ำหนักรถได้เพิ่มขึ้น 6,450 ปอนด์ จาก 4,750 ปอนด์ โดยรถคันนี้ได้มีการตกแต่งภายในด้วยหนังสัตว์และมีการติดตั้งแสงไฟภายในตัวรถ หลังจากที่ประธานาธิบดีทรูแมนลงจากตำแหน่งไปแล้ว ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง ได้มีการติดตั้งหลังคากระจกบริเวณส่วนท้ายของรถ ช่วยให้มีที่กันฝนยามอากาศไม่ปรกติ ทำให้รถยนต์คันนี้มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นครั้งแรกที่มีการติดตั้งหลังคาและยังเป็นต้นแบบของรถยนต์ประจำจำแหน่งคันอื่นๆ อย่างไรก็ตามรถคันนี้ได้รับใช้ประธานาธิบดีในยุคต่อๆมาคือประธานาธิบดีเคนเนดี้และจอห์นสัน และปลดระวางในปีพ.ศ. 2508 นำไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เฮนรี่ ฟอร์ด เรือหลวงรอแยลชาลส์ (ค.ศ. 1655)
ด้วยระวางขับน้ำ 1229 ตัน "เนสบี" (ชื่อเดิมของเรือหลวง รอแยลชาลส์) จึงมีขนาดใหญ่กว่า "โซเวอร์ริน ออฟ เดอะ ซีส์" เรือลำดับที่หนึ่งสามชั้น ซึ่งสร้างโดย ไพนเนส พีตท์ บิดาของปีเตอร์ แต่ที่ต่างจาก "โซเวอร์ริน ออฟ เดอะ ซีส์" ก็คือ เนสบีได้เข้าประจำการเพียงสิบสองปีเท่านั้น อาร์เอ็มเอส ไททานิก
เรือ"ไททานิก"ถูกปล่อยลงน้ำเป็นครั้งแรก โดยใช้เวลาเพียง 62 วินาที เรือก็ลงสู่น้ำเป็นที่เรียบร้อย ไททานิกที่ต่อเสร็จแล้วได้กลายเป็นพาหนะที่ใหญ่ที่สุดในโลกในยุคนั้น มีความยาว 268 เมตร กว้าง 28 เมตร และความสูงวัดจากท้องเรือถึงสะพานเดินเรือ (สะพานเดินเรือหมายถึงห้องควบคุมเรือที่อยู่บนดาดฟ้า) 30 เมตร พิธีปล่อยเรือถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และมีผู้เข้าชมถึง 100,000 คน  เอสเอช-60 ซีฮอว์ก
เอสเอช-60บีนั้นมีความคล้ายคลึงกับยูเอช-60เอถึง 83% การเปลี่ยนแปลงหลักการป้องกันการกัดกร่อน เครื่องยนต์ที700 ที่ทรงพลังมากขึ้น เลื่อนตำแหน่งของล้อหลังไปด้านหน้า 13 ฟุต แทนที่ประตูด้านข้างด้วยโครงสร้างลำตัว และเพื่อจุดติดอาวุธเข้าไปสองตำแหน่ง การเปลี่ยนแปลงส่วนอื่นๆ ก็มีทั้งเซลล์เชื้อเพลิงขนาดใหญ่ขึ้น ระบบับเก็บใบพัดด้วยไฟฟ้า ครีบหางที่พับเก็บได้ และท่อปล่อยกระบอกโซนาร์ 25 ท่อที่ด้านข้าง การเปลี่ยนตำแหน่งของล้อด้านหลังทำให้ลดรอยขูดขีดที่เกิดขึ้นเมื่อจอดลงบนดาดฟ้าเรือ การตีฝ่าช่องแคบ
การตีฝ่าช่องแคบหรือปฏิบัติการเซเบอรัส(Unternehmen Zerberus) เป็นปฏิบัติการทางทะเลของเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ครีกซมารีเนอ(กองทัพเรือเยอรมัน) กองเรือรบประกอบด้วยเรือประจัญบานสองลำคือเรือระดับชาร์นฮอร์ชต-คลาส, เรือลาดตระเวนหนัก พรินซ์ ยูจีน และเรือคุ้มกัน ได้แล่นเรือเข้าหาแนวปิดกั้นของอังกฤษจากแบร็สต์ในบริตทานี ชาร์นฮอร์ชตและไกเซเนา ได้เดินทางถึงแบร็สต์ในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1941 ภายหลังจากประสบความสำเร็จในปฏิบัติการเบอร์ลินในมหาสมุทรแอตแลนติก การโจมตีฉาบฉวยต่อต้าน-พาณิชย์ที่ห่างไกลได้ถูกวางแผน(จนกระทั่งปลายเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941) และเรือได้ใช้อู่ต่อเรือที่แบร็สต์เพื่อประกอบตกแต่งใหม่และซ่อมแซม พวกเขาได้แสดงให้เห็นว่าเป็นภัยคุกคามที่สำคัญต่อขบวนเรือขนส่งสินค้าของฝ่ายสัมพันธมิตรบนมหาสมุทรแอตแลนติก หนึ่งในการโจมตีฉาบฉวยทางอากาศที่ได้ถูกดำเนินโดยกองทัพอากาศหลวง(RAF) เข้าปะทะกับสองเรือรบ ตั้งแต่วันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 (และได้มุ่งเป้าหมายไปที่เรือพรินซ์ ยูจีน ซึ่งได้ปรากฏตัวเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1941) ด้วยความเสียหายอย่างหนักที่ได้เกิดขึ้นบนเรือไกเซเนา เมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1941 และบนเรือชาร์นฮอร์ชต เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1941หลังจากได้แยกย้ายไปยัง La Pallice การซ่อมแซมจากความเสียหายในครั้งนี้ได้เสร็จสิ้นลงในเดือนสิงหาคม ได้มีการพิจารณาคำนึงถึงการให้อพยพเรือ  อาร์เอ็มเอส ลูซิเทเนีย
เรือทั้งสี่จะมีขนาดกว่า 20,000 ตัน เน้นการออกแบบภายในเรือที่สะดวกสบาย โดยเรือลำแรกของโครงการดังกล่าวคือเรืออาร์เอ็มเอส เคลติก (ค.ศ. 1901) (RMS Celtic) ปล่อยลงน้ำครั้งแรกในวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1901 กลายเป็นเรือใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยขนาด 21,035 ตัน ตามมาด้วยเรืออาร์เอ็มเอส เซดริก (RMS Cedric) แต่มันไม่ได้เป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก เรือหลวงพระร่วง
สมรรถนะของเรือหลวงพระร่วงมีดังนี้ คือ มีระวางขับน้ำ 1,046 ตัน ความยาวตลอดลำ 83.57 เมตร ความกว้างสุด 8.34 เมตร กินน้ำลึก 4 เมตร อาวุธปืน 102 ม.ม. 3 กระบอก ปืน 76 ม.ม. 1 กระบอก ต่อมาติดปืน 40 ม.ม. 2 กระบอก ปืน 20 ม.ม. 2 กระบอก มีตอร์ปิโด 21 นิ้ว 4 ท่อ มีรางปล่อยระเบิดลึก และมีแท่นยิงปืนระเบิดลึก 2 แท่น เครื่องจักรเป็นแบบไอน้ำแบบ บี.ซี. เกียร์ เทอร์ไบน์ จำนวน 2 เครื่อง ใบจักรคู่ กำลัง 29, 000 แรงม้า ความเร็วสูงสุด 35 น นอต ความเร็วมัธยัสถ์ 14 นอต รัศมีทำการเมื่อความเร็วมัธยัสถ์ 1,896 ไมล์ ทหารประจำเรือ 135 คน เรือสุครีพครองเมือง
เรือสุครีพครองเมือง เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปสุครีพปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.45 เมตร กว้าง 1.39 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีแดง นายลำ สวมมาลา เสื้อตาดอย่างน้อย ทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัด โพกแพรสี ฝีพายสวมกางเกงมัสรู่ ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี เอลเซท 129 ฮินเดินบวร์ค
ในปีแรกคือ พ.ศ. 2479 เรือเหาะฮินเดินบวร์คเดินทางรวม 308,323 กิโลเมตร รับส่งผู้โดยสาร 2,798 คน และขนสินค้า 160 ตัน เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก 17 เที่ยว โดย 10 เที่ยวไปสหรัฐและ 7 เที่ยวไปบราซิล ในเดือนกรกฎาคมปีนั้นยังทำลายสถิติเดินทางข้ามไปกลับมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเวลาเพียง 5 วัน 19 ชั่วโมงและ 51 นาที แม็ก ชเมลิงก็ได้เดินทางกลับพร้อมด้วยชัยชนะอันยิ่งใหญ่ในวงการมวยโลกเป็นวีรบุรุษเยอรมันจากการชนะการน็อคเอาท์โจ หลุยส์ในสหรัฐฯ ในเที่ยวนี้ด้วย เรือพาลีรั้งทวีป
เรือพาลีรั้งทวีป เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค จัดเป็นเรือกระบวนปิดทอง ไม่พบหลักฐานที่สร้าง โขนเรือเป็นรูปพาลีปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.54 เมตร กว้าง 1.99 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีเขียว มีฝีพาย 34 คน นายท้าย 2 คน นายลำแต่งตัวสวมมาลา สวมเสื้อตาดอย่างน้อยทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัค โพกแพรสี ฝีพาย สวมกางเกงมัสรู่ ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี บิวอิคก์
ระหว่างปี ค.ศ. 1899 และ ค.ศ. 1902 นั้น วอลเทอร์ ลอเรนโซ มารร์ ได้สร้างรถต้นแบบสองคันที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน มีเอกสารของรถต้นแบบปี ค.ศ. 1901 หรือ ค.ศ. 1902 ที่มีการบังคับคล้ายกับด้ามของหางเสือเรือนั้นคล้ายกับรถโอลด์สโมบิล เคิร์ฟด์ แดช ในกลางปี ค.ศ. 1904 รถต้นแบบอีกคันถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบความทนทาน ซึ่งโน้มน้าวให้เจมส์ เอช. ไวติง เริ่มต้นการผลิตรถเพื่อขายให้กับประชาชนทั่วไป สถาปัตยกรรมของรถต้นแบบคันนี้ถูกใช้เป็นพื้นฐานของรถบิวอิคก์ โมเดลบี รถยนต์คันแรกของบิวอิคก์ เรือประจัญบานบิสมาร์ค
วันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1940 สามสัปดาห์หลังเข้าประจำการ เรือบิสมาร์คออกจากฮัมบูร์กเพื่อเริ่มแล่นเรือทดสอบในอ่าวคีล (Kiel Bay) [21] เรือซแพร์แบร์เชอร์ (Sperrbrecher) 13 ได้ทำหน้าที่คุ้มกันเรือเดินทางไปแหลมอาร์โคนา (Cape Arkona) ในวันที่ 28 กันยายน แล้วจึงไปถึงเมืองโกเทนฮาเฟน (Gotenhafen) เพื่อแล่นเรือทดสอบในอ่าวดันซิก (Gulf of Danzig) [22] โรงไฟฟ้าของเรือได้รับการทดสอบอย่างละเอียด มีการปรับการวัดไมล์ทะเลให้ถูกต้องแม่นยำ และการแล่นเรือความเร็วสูง ขณะที่ความเสถียรและการจัดการกลยุทธ์ที่เริ่มทดสอบ พบว่ามีข้อบกพร่องในการออกแบบ ขณะที่ความพยายามที่จะคัดท้ายเรือด้วยคนเพียงลำพังด้วยการพัฒนาปรับเปลี่ยนการพัฒนาใบจักรเรือ ลูกเรือเรียนรู้ว่าการปฏิบัตินั้นด้วยตัวคนเดียวปฏิบัติยากมาก แม้ว่า สกรูท้ายเรือจะทำงานเต็มกำลังในทิศตรงข้าม แต่ก็เพิ่มความสามารถในการเลี้ยวเพียงเล็กน้อย[23] หมู่ปืนเรือหลักทำการทดสอบยิงครั้งแรกปลายเดือนพฤศจิกายน ซึ่งจากการทดสอบพบว่าเรือเป็นแท่นปืนใหญ่ที่มีความเสถียรมาก[24] เรือได้แล่นทดสอบจนถึงเดือนธันวาคม บิสมาร์คได้เดินทางกลับไปถึงฮัมบูร์กในวันที่ 9 ธันวาคม สำหรับการปรับเปลี่ยนอีกเล็กน้อยและการติดตั้งอุปกรณ์ที่จำเป็นให้สมบูรณ์[21] ไวต์สตาร์ไลน์
ในการออกแบบขั้นต้นเรือทั้ง 3 ลำมีโครงสร้างคล้ายคลึงกัน และทั้งสามมีขนาดใหญ่กว่าเรือแฝดของคูนาร์ด ขับเคลื่อนด้วย 2 ใบจักร 2 เครื่องยนต์กระบอกสูบ แต่ต่อมาเพิ่มเครื่องยนต์เทอร์ไบน์อีกกลายเป็น 3 ใบจักร เนื่องจากเรือรุ่น 4 ลำก่อนมีเพียง 2 เครื่องยนต์สามารถทำความเร็วได้ต่ำ ในขนาดที่เรือคู่แข่งมี 4 เครื่องยนต์ เรือทั้งสามมีเสากระโดงเรือ 2 หรือ 3 แห่ง ปล่องไฟ 3 ปล่อง แต่ต่อมาเพิ่มเป็น 4 ให้เท่ากับจำนวนปล่องบนเรือ Mauretania และ Lusitania เพื่อให้เรือดูสมดุล (และหลอกว่ามีกำลังขับเคลื่อนสูง) โดย 3 ปล่องแรกจะไว้ใช้ระบายอากาศจากเครื่องยนต์ แต่ปล่องสุดท้ายไว้ใช้ระบายอากาศภายในเรือ เรือทั้ง 3 มีโครงสร้างเหมือนกันเกือบทั้งหมด รวมทั้งมีขนาดใกล้เคียงกันมาก โอลิมปิกและไททานิกถูกสร้างขึ้นก่อนที่อู่ต่อเรือในเมืองเบลฟาสต์ในไอร์แลนด์เหนืออันเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในเรื่องการต่อเรือในยุคนั้น เรือบรรทุกอากาศยาน
In August 2013, A launching ceremony for Japan's largest military ship since World War II is held in Yokohama on Tuesday, August 6. The 820-foot-long, 19,500-ton flattop เรือพิฆาตบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ชั้นอิซูโมะ will be deployed in March 2015.[12] เรือประจัญบานบิสมาร์ค
กองบัญชาการสูงสุดกองทัพเรือ (Oberkommando der Marine หรือ OKM) ซึ่งบัญชาการโดยพลเรือเอกเอริช เรเดอร์ (Erich Raeder) มีเป้าหมายที่จะคงภารกิจที่ใช้เรือขนาดหนักโจมตีเส้นทางการค้าของฝ่ายสัมพันธมิตรในมหาสมุทรแอตแลนติกต่อไป เรือประจัญบานชั้นชาร์นฮอร์ชต (Scharnhorst) สองลำที่ประจำอยู่ที่เมืองแบรสต์ (Brest) ประเทศฝรั่งเศส เป็นหัวหอกหลักในการโจมตีในมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งเวลานั้นปฏิบัติการเบอร์ลิน (Operation Berlin) เพิ่งจบลง เรือเทียร์พิตส์ซึ่งเรือพี่น้องของเรือบิสบาร์คถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว เรือบิสมาร์คและเรือเทียร์พิตส์เข้าโจมตีเข้าไปในเขตศัตรูจากทะเลบอลติกและนัดพบกับเรือชั้นชาร์นฮอร์ชตทั้งสองลำในแอตแลนติก ปฏิบัติการมีแผนเริ่มดำเนินการประมาณวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1941 ในช่วงเดือนมืดซึ่งจะทำให้ปัจจัยแวดล้อมช่วยอำนวยประโยชน์[29] เอสเอสเกรตอีสเทิร์น
ปัญหาระหว่างดำเนินโครงสร้างไม่ว่าจะเป็น เพลิงไหม้คลังเอกสารและโมเดลเรือ งบประมาณที่บานปลายหลายเท่าตัว เสียงลึกลับที่ดังมาจากท้องเรือ จนท้ายที่สุดบรูเนลก็เสียชีวิตอย่างประหลาดในเวลานั้น ด้วยเรือที่มีขนาดใหญ่เกินไปทำให้ไม่สามารถปล่อยลงน้ำได้ง่าย หรือเดินทางไปยังออสเตรเลียที่เป็นจุดหมายปลายทางเพราะไม่สามารถผ่านเส้นที่คดเคี้ยวได้ แม้ว่าเรือนี้จะงดงามดังพระราชวังลอยน้ำก็จริง แต่ก็มีปัญหาเขม่าถ่านหินระหว่างออกเดินทาง อีกทั้งยังเกิดเหตุการณ์สยองขวัญที่ไม่คาดฝันขึ้นไม่ว่าจะเป็น กว้านสมอเรือดีดใส่ลูกเรือหลายคนตกน้ำเสียชีวิต หม้อน้ำระเบิด ยังไม่นับรวมผู้เสียชีวิตในระหว่างการพยายามปล่อยลงเรือน้ำครั้งแรก หรือคนงานที่เสียชีวิตระหว่างโครงการ
แนวคิดที่จะสร้างเกรตอีสเทิร์น มีขึ้นใน ค.ศ. 1852 โดยบรูเนล สุดยอดวิศวกรแห่งยุคนั้น เรือที่เขาออกแบบ ได้เป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกมาแล้ว 2 ลำ บรูเนลได้ตัดสินใจพิสูจน์ความสามารถครั้งใหญ่ของตน โดยวางแผนจะสร้างเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกลำหนึ่งของเขา โดยมีขนาดใหญ่กว่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกในช่วงที่เขาออกแบบ 6 เท่า เมื่อโครงการนี้เผยแพร่ออกสู่สาธารณะ ประชาชนต่างสนใจ และเชื่อใจว่าบรูเนลจะต้องสร้างเรือลำนี้ได้ เรือประจัญบานบิสมาร์ค
บิสมาร์คได้ปฏิบัติการเพียงครั้งเดียวตลอดอายุการใช้งานอันสั้นของเธอ โดยจมลงในตอนเช้าของวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 ระหว่างปฏิบัติการไรนือบุง ซึ่งบิสมาร์คและเรือลาดตระเวนหนักอีกลำหนึ่งพยายามที่จะขัดขวางและทำลายขบวนเรือซึ่งแล่นระหว่างอเมริกาเหนือและสหราชอาณาจักร ขณะที่บิสมาร์คและเรือรบเยอรมันอีกลำหนึ่งกำลังพยายามที่จะแล่นออกไปยังมหาสมุทรแอตแลนติก เรือรบทั้งสองถูกค้นพบโดยกองทัพเรืออังกฤษ และถูกดึงเข้าสู่ยุทธนาวีช่องแคบเดนมาร์ก ระหว่างการรบเวลาสั้น ๆ เรือลาดตระเวนประจัญบานฮู้ด เรือธงของกองเรือหลวงและความภาคภูมิใจของกองทัพเรืออังกฤษ ถูกจมลงหลังจากถูกยิงเพียงไม่กี่นาที นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร วินสตัน เชอร์ชิลล์ ออกคำสั่ง "จมเรือบิสมาร์ค"[3] ซึ่งกระตุ้นให้กองทัพเรืออังกฤษติดตามเรือบิสมาร์คไปอย่างไม่ลดละ อาร์เอ็มเอส ไททานิก
สายการเดินเรือไวต์สตาร์จัดการเดินทางรอบปฐมฤกษ์ของเรือ"ไททานิก"ในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 โดยเดินทางจากท่าเรือเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ ไปยังนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ในการเดินทางรอบปฐมฤกษ์นี้เป็นแผนการประชาสัมพันธ์เรือไททานิกด้วย ดังนั้นจึงมีบุคคลสำคัญและบุคคลในวงสังคมชั้นสูงทั้งของอังกฤษ ทวีปยุโรป และสหรัฐอเมริการ่วมเดินทางไปด้วยเป็นจำนวนมาก รวมทั้ง เจ. พี มอร์แกน เจ้าของไวต์สตาร์ เจ. บรูซ อิสเมย์ ผู้จัดการไวต์สตาร์ รวมทั้งยังมีโทมัส แอนดรูวส์ จูเนียร์ วิศวกรอาวุโสของอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์ และวูลฟฟ์ ผู้ออกแบบและควบคุมการต่อเรือ"ไททานิก" แต่ต่อมามอร์แกนยกเลิกการเดินทางกะทันหันเนื่องจากล้มป่วย เรือพระที่นั่งอนันตนาคราช
เรือพระที่นั่งอนันตนาคราช เป็นเรือพระที่นั่งบัลลังก์ในกระบวนพยุหยาตราชลมารค สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ลำปัจจุบันมีการสร้างใหม่ ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว สำเร็จเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2457 ลำเรือภายนอกทาสีเขียว ท้องเรือภายในทาสีแดง ยาว 42.95 เมตร กว้าง 2.95 เมตร ลึก 0.76 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร ฝีพาย 54 คน นายท้าย 2 คน นายเรือ 2 คน คนถือธงท้าย 1 คน พลสัญญาณ 1 คน คนเห่เรือ 1 คน หมู่ปืนเรือ
หมู่ปืนเรือ () เป็นคำที่ใช้เรียกปืนใหญ่หรือปืนบนเรือรบ สามารถแบ่งออกได้เป็นสองประเภท คือ หมู่ปืนหลัก (main battery) และหมู่ปืนรอง (secondary battery) โดยทั่วไปหมู่ปืนหลักจะใช้ในการยิงโจมตีและหมู่ปืนรองจะใช้ในการป้องกันตนเอง เช่น เรือประจัญบานบิสมาร์คมีปืนใหญ่ 380 มม. 8 กระบอกเป็นหมู่ปืนหลัก และมีปืน 150 มม. 12 กระบอกเป็นหมู่ปืนรองสำหรับต่อต้านเรือพิฆาตและเรือตอปิโด นอกจากนี้ยังมีปืนต่อสู้อากาศยานจำนวนมากขนาด 105 มม. ถึง 20 มม. ปัจจุบันเรือรบถูกออกแบบให้ใช้ ขีปนาวุธต่อต้านเรือแทนการใช้ปืนเรือขนาดใหญ่ เช่น เรือชั้นคีร็อฟ ("Kirov" class) ของรัสเซีย กองทัพเรือไทย
เรือที่มีระวางขับน้ำปกติตั้งแต่ 150 ตันขึ้นไป กองทัพเรือใช้คำว่า "เรือหลวง" หรือคำย่อว่า "ร.ล." เป็นคำนำหน้าชื่อเรือ อันเป็นการแสดงถึงความเป็นเรือรบของพระมหากษัตริย์ โดยในภาษาอังกฤษจะใช้คำว่า "His Thai Majesty's Ship" หรือใช้คำย่อว่า "HTMS" เป็นคำนำหน้าชื่อเรือ เช่น เรือหลวงนเรศวร หรือ ร.ล.นเรศวร หรือ HTMS Naresuan ทั้งนี้ชื่อเรือเหล่านี้ให้ขอพระราชทานพระมหากษัตริย์ทรงตั้ง เรือที่มีระวางขับน้ำปกติต่ำกว่า 150 ตันลงมา กองทัพเรือใช้ตัวอักษรระบุชนิด/หน้าที่ของเรือ เป็นคำนำหน้า และมีหมายเลขเรือต่อท้าย เช่น ต.991 ทั้งนี้ชื่อเรือเหล่านี้กองทัพเรือเป็นผู้ตั้งเอง ก่อนฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ยูเอสเอส คาไพรซ์ ได้ทอดสมอในคืนนั้นจากคลื่นที่ขยายตัวจากทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตอนเที่ยงของวันที่ 18 กรกฎาคม 2396 บารอมิเตอร์ได้หยุดอยุ่ที่ 29.67 นิ้วปรอท (100.5 กิโลปสกาล) ส่วนในเรือยูเอสเอสมิสซิสซิปปีและเรือยูเอสเอส ซุสเควฮันนา ค่าความกดอากาศบารอมิเตอร์เริ่มต่ำลง ขณะที่ยูเอสเอส ซัพพลายรายงานว่ามีลมตะวันออกอย่างรุนแรง และการลดลงอย่างรวดเร็วของค่าในบารอมิเตอร์ในช่วงบ่าย อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2
เรือลำนี้มีระวางขับน้ำ 148,528 ตัน มิติเรือกว้าง 161 ฟุต สูง 236.2 ฟุต. และยาว 1,132 ฟุต ตัวเรือแบ่งออกเป็น 13 ชั้น ความเร็ว 30 นอต บรรทุกผู้โดยสาร 2,620 คน ลูกเรือ 1,253 คน ยุทธนาวีครั้งสุดท้ายของบิสมาร์ค
"ยุทธนาวีครั้งสุดท้ายของบิสมาร์ค"เป็นการรบครั้งสุดท้ายของเรือบิสมาร์ค ซึ่งได้ถูกจมลงในวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ.1941 โดยเครื่องบินสวอร์คฟิชจากเรือหลวงวิคตอเรียสเป็นเรือบรรทุกเครื่องบิน ถือเป็นจุดจบของเรือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของครีกซมารีเนอ เอลเซท 129 ฮินเดินบวร์ค
เมื่ออากาศดีขึ้น เรือเหาะฮินเดินบวร์คจึงได้มุ่งเข้าเทียบฐานจอดเลคเฮิร์ทเมื่อเวลาประมาณ 19.00 น. ที่ความสูง 215 เมตร การลงจอดที่เลคเฮิร์ทเป็นการจอดวิธิใหม่โดยมาหยุดในที่สูงแล้วหย่อนเชือกลงมาให้เครื่องกว้านบนหอคอยทำงานแทนคนจำนวนมาก แต่วิธีนี้ต้องใช้เวลามากกว่าเพราะต้องมีความแม่นยำ เมื่อเวลา 19.08 น. เรือแล่นเลี้ยวซ้ายด้วยความเร็วเต็มที่และมาถึงจุดเทียบ กัปตันเบาเครื่องยนต์และเปิดวาล์วก๊าซเพื่อให้เรือหยุดตัว เมื่อเวลา 19.14 ที่ความสูง 120 เมตร กัปตันสั่งให้เดินเครื่องถอยหลังเต็มที่เพื่อให้เรือเหาะหยุด เวลา 19.19 น. มีการทิ้งถุงน้ำถ่วงนำหนัก 3 ถุง คือ 300, 300 และ 500 กิโลกรัมเพื่อให้เรือได้ระนาบ และให้ลูกเรือ 6 คนมาถ่วงน้ำหนักอยู่ทางหัวเรือ (เสียชีวิตหมดทุกคน) แต่ความพยายามทั้งหมดไม่เป็นผล อย่างไรก็ตามกัปตันพรุสส์ก็ได้รับอนุญาตให้ทำการจอดได้ เมื่อเวลา 19.21 น.ที่ความสูง 90 เมตร มีการทิ้งเชือกผูกฐานจอดที่กำลังจะเกิดขึ้น อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก (อังกฤษ: RMS Olympic)
คือชื่อเรือเดินสมุทรของบริษัทไวท์ สตาร์ ไลน์ (White Star Line) ซึ่งครั้งหนึ่งเรือคู่นี้เคยเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1911 สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1915 ที่เบลฟาสท์, ไอร์แลนด์ (Belfast, Ireland) เรือโอลิมปิก เป็น เรือลำแรกของโครงการ เรือตระกูลโอลิมปิก (Olympic class ships) เรือหลวงจักรีนฤเบศร
เมื่อเข้าประจำการ เรือหลวง<i data-parsoid='{"dsr":[10904,10919,2,2]}'>จักรีนฤเบศร</i>ได้รับเครื่องฮ็อคเกอร์-ซิดเดลี่ย์ แฮริเออร์ เอวี-8เอส (ที่นั่งเดี่ยว) และ ทีเอวี-8เอส (สองที่นั่ง) มือสองจากกองทัพเรือสเปนเข้าประจำการจำนวน 9 ลำ ปัจจุบันประสบปัญหาการดูแลรักษาและขาดแคลนอะไหล่ ปลดประจำการหมดแล้วทั้ง 9 ลำ[12] และยังมีเฮลิคอปเตอร์ซี ฮอร์ก เอส-70บี จำนวน 6 เครื่อง[9][8][13][10] เรือหลวง<i data-parsoid='{"dsr":[11465,11480,2,2]}'>จักรีนฤเบศร</i>มีความสามารถบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ 14 ลำ เช่น ไซคอร์สกี ซี คิง, ไซคอร์สกี เอส-76 และ ซีเอช-47 ชีนุก[8] หรือเครื่องบินขึ้นลงทางดิ่ง 12 ลำ[14] มีโรงเก็บขนาด 2,125 ตารางเมตร[14]สามารถเก็บอากาศยานได้ 10 ลำ[3][10] มีดาดฟ้าบินขนาด 174.6 กว้าง 27.5 เมตร[3] และมีสถานีรับ-ส่งน้ำมันเชื้อเพลิงและสถานีจ่ายกระแสไฟฟ้าไว้บริการแก่อากาศยานที่นำเครื่องจอดลงบนดาดฟ้า ซึ่งดาดฟ้าบินนี้สามารถรับ-ส่งเฮลิคอปเตอร์ได้ทุกประเภท โดยน้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุดระหว่าง 7,000-136,000 กิโลกรัม กรณีเป็นเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่เช่น ชีนุก สามารถรับส่งได้ที่จุดรับ-ส่งที่ 4 เท่านั้น โดยการรับ-ส่งเฮลิคอปเตอร์นั้นสามารถรับ-ส่งได้ 5 เครื่องพร้อมกัน[14] มีสกีจั๊ม 12° สำหรับให้เครื่องแฮริเออร์ขึ้นบิน[3] มีลิฟท์สำหรับอากาศยาน 2 ตัวแต่ละตัวรับน้ำหนักได้ 20 ตัน[3] และมีลิฟต์ลำเลียงสรรพาวุธอีก 2 ตัว[14] กิ้งก่าบาซิลิสก์
กิ้งก่าบาซิลิสก์ โดยรวมจะมีเกล็ดสีเขียว, ขาว และดำ มีครีบบนหลังขนาดใหญ่เหมือนปลา สำหรับตัวผู้จะมีหงอนขนาดใหญ่แลดูเด่นด้วย มีความยาวเฉลี่ยประมาณ 70-75 มิลลิเมตร (2.8–3.0 นิ้ว) และมีน้ำหนักประมาณ 80 กรัม (3.2 ออนซ์) และยาวได้เต็มที่ถึง 80 เซนติเมตร กิ้งก่าบาซิลิสก์ จะอาศัยและหากินบนพื้นดินใกล้ริมน้ำ จะขึ้นต้นไม้เพื่อหลบเลี่ยงศัตรู และมีความสามารถพิเศษคือ มีความว่องไวมากจนสามารถวิ่งได้บนผิวน้ำ โดยใช้ขาคู่หลัง โดยจังหวะเปลี่ยนก้าวของกิ้งก่าบาซิลิสก์ใช้เวลาเพียงแค่ 0.052 วินาที ซึ่งการเคลื่อนที่อันรวดเร็วนี้ อุ้งเท้าของกิ้งก่าบาซิลิสก์จะสร้างฟองอากาศลงไปในน้ำด้วย จากการวิเคราะห์จากภาพถ่ายสรุปได้ว่ามีพลังงาน 3 อย่างที่ช่วยพยุงตัวไม่ให้กิ้งก่าบาซิลลิสก์จมน้ำ คือ แรงบาซิลิสก์ ซึ่งเกิดจากเท้ากระทุ้งผิวน้ำทำให้เกิดแรงพยุงตัว แรงต้านทานและแรงลอยตัวจากอากาศที่ช่วยพยุงตัวไว้ไม่ให้จม โดยจะจุ่มเท้าอีกข้างก่อนที่แรงจะหมด คิดคำนวณแล้ว พบว่ากิ้งก่าบาซิลิสก์สามารถเคลื่อนที่บนผิวน้ำได้ถึง 5 ก้าว ภายในเวลาเพียง 0.25 วินาที อันเป็นความเร็วที่แม้แต่กล้องความเร็วสูงก็ไม่อาจจับภาพได้ทัน หากเปรียบเป็นมนุษย์ ที่มีน้ำหนัก 80 กิโลกรัมต้องไปวิ่งบนผิวน้ำด้วยความเร็ว 106 กิโลเมตรต่อชั่วโมง  เรือประจัญบานบิสมาร์ค
CS1 maint: extra punctuation (link) เรือประจัญบานบิสมาร์ค
นานกว่า 2 นาทีที่ไม่มีการยิงตอบโต้จากกองเรือเยอรมัน ก่อนที่ผู้บังคับการเรือ ลินเดอมันน์ (Lindemann) จะสั่งให้ยิงตอบโต้ไปยังเรือธงของอังกฤษ ซึ่งก็คือเรือฮู้ดโดยเยอรมันสามารถระบุบได้เมื่อกองเรือรบอังกฤษได้ทำการเปลี่ยนทิศทางไปยังเรือฮู้ดเมื่อเวลา 05.55 น. กลยุทธ์นี้จะใช้เมื่อเรือพยายามจัดวางตำแหน่งของตนเองให้อยู่ในโซนคุ้มกัน เมื่ออยู่ในโซนดังกล่าวแล้วเรือจะสามารถยิงมุมสูงได้ (ยิงทำลายดาดฟ้าเรือ) และการยิงตรงของเรือศัตรูจะไม่ค่อยได้ผล แต่เมื่อพิจารณาแล้ว ฮู้ดก็ยังคงมีจุดอ่อนเล็กน้อยและการควบคุมการยิงของเยอรมันยังเหนือกว่านิดหน่อย นอกจากนี้ยังมีข้อเสียคือ ในระหว่างการแล่นเรือปืนใหญ่ 8 กระบอกจาก 18 กระบอกไม่สามารถยิงสนับสนุนได้[34] ไวต์สตาร์ไลน์
สายการเดินเรือไวต์สตาร์ ได้ซื้อ SS Bismarck และเปลี่ยนชื่อ เป็น RMS Majestic เอสเอสเกรตอีสเทิร์น
เอสเอสเกรตอีสเทิร์น () คือเรือเดินสมุทรประเภทเรือกลไฟของสายการเดินเรือ "อีสเทิร์น สตีม เนวิเกชั่น คอมปานี" (Eastern Steam Navigation Company) ในปี ค.ศ. 1857 โดยวิศวกรผู้ออกแบบชาวอังกฤษ อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล (Isambard Kingdom Brunel) ผู้ริเริ่มการต่อเรือด้วยเหล็กกล้าและใช้ใบจักรแบบสกรูครั้งแรกของโลก (เรือเอสเอสเกรตบริเตน) และเรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์นนี้ยังเป็นเรือลำแรกของโลกที่สร้างผนังท้องเรือสองชั้น เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์
เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์สามารถมีความยาวของดาดฟ้าเรือเต็มที่ได้เท่ากับเรือรบหลวงโอเชี่ยนของราชนาวีอังกฤษหรือมีลานจอดขนาดใหญ่สำหรับเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งส่วนมากจะอยู่ที่กราบเรือ เหมือนกับเรือชั้นมอสคาว่าของกองทัพเรือโซเวียตหรือเรืออาร์กัสของกองเรือหลวงสนับสนุนของราชนาวีอังกฤษ ดาดฟ้าเรือที่มีความยาวเต็มที่นั้นออกแบบมาเพื่อให้มีพื้นที่ในการลงจอดสำหรับเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งการออกแบบดังกล่าวยังถูกนำเอาไปใช้ในโรงเก็บอากาศยานบนเรืออีกด้วย เรือหลวงรอแยลชาลส์ (ค.ศ. 1655)
เรือหลวง "รอแยลชาลส์ () เป็นเรือรบบรรจุปืนใหญ่ 80 กระบอก ถูกออกแบบให้เป็นเรือรบลำดับที่หนึ่งในกระบวนรบแห่งราชนาวีอังกฤษ แต่เดิมทีเธอถูกตั้งชื่อว่า เนสบี" สร้างโดย ปีเตอร์ พีตท์ และถูกปล่อยลงน้ำที่อู่แห้งวูลวิชใน ค.ศ. 1655 เพื่อใช้ประจำการในกองทัพเรือแห่งเครือจักรภพอังกฤษ และถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ชัยชนะเหนือพวกสนับสนุนราชวงศ์ของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ในสงครามกลางเมืองอังกฤษใน ค.ศ. 1645 เธอถูกสั่งต่อใน ค.ศ. 1654 ในฐานะหนึ่งในสี่เรือรบลำดับที่สอง ซึ่งมีความมุ่งหมายที่จะให้มีอัตราบรรจุปืน 60 กระบอก แต่ทว่าในระหว่างการก่อสร้าง เธอถูกปรับปรุงให้มีช่องยิงเต็มที่ตลอดด่านฟ้าเรือชั้นบน (เมื่อเทียบกับเรือรบในชั้นเดียวกันที่มีช่วงยิงเพียงบางส่วนซึ่งไม่มีช่องยิงบนด่านฟ้าชั้นนี้) และถูกปรับระดับให้เป็นเรือรบลำดับที่หนึ่ง เรือประจัญบานบิสมาร์ค
เรือบิสมาร์คมีระวางขับน้ำมาตรฐาน 41,700 ตัน (41,000 ลองตัน[note 2]) และมีระวางขับน้ำเต็มที่ 50,300 ตัน (49,500 ลองตัน) มีความยาวตลอดลำ 251 เมตร (823 ฟุต 6 นิ้ว), กว้าง 36 เมตร (118 ฟุต 1 นิ้ว) และกินน้ำลึกสูงสุด 9.9 เมตร (32 ฟุต 6 นิ้ว) [10] เรือบิสมาร์คเป็นเรือประจัญบานเยอรมันที่ใหญ่ที่สุด[16] และมีระวางขับน้ำมากกว่าเรือประจัญบานของชาติอื่นๆ ในยุโรป ยกเว้นเรือ เอชเอ็มเอส แวนการ์ด (HMS Vanguard) [17] เรือมีแหล่งกำลังเป็นกังหันไอน้ำโบลมและฟอสส์แบบเปลี่ยนเกียร์ได้ 3 กังกัน และหม้อไอน้ำความร้อนยวดยิ่งวักเนอร์ (Wagner) ซึ่งใช้น้ำมันเป็นเชื้อเพลิง 12 หม้อ ให้กำลังถึง 150,170 แรงม้า (shaft horsepower) (111,980 กิโลวัตต์) ให้ความเร็วสูงสุด 30.01 นอต (55.58 กม./ชม.; 34.53 ไมล์/ชม.) ในตอนแล่นทดสอบ มีระยะทำการ 8,870 ไมล์ทะเล (16,430 กม.; 10,210 ไมล์) ที่ความเร็ว 19kn (35km/h; 22mph)[10] เรือบิสมาร์คติดตั้งเรดาร์ค้นหา FuMO 23 สามชุด ติดไว้ด้านหน้าเรือ กล้องวัดระยะท้ายเรือ และยกพื้นที่อยู่ส่วนบนสุดของเสาหน้ากระโดงเรือ[18] เรือประจัญบานบิสมาร์ค
การอับปางของเรือลำนี้เกิดขึ้นหลังการปฏิบัติการไรนือบุง นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร วินสตัน เชอร์ชิลล์ ออกคำสั่ง "จมเรือบิสมาร์ค" ซึ่งกระตุ้นให้กองทัพเรืออังกฤษติดตามเรือบิสมาร์คไปอย่างไม่ลดละ และในระหว่างที่เรือกำลังกลับจากปฏิบัติการนี้ เวลา 09:02 am เครื่องบินรบอังกฤษได้ระดมยิงตอร์ปิโดจำนวนมาก ทำให้เจ้าหน้าที่เรือเสียชีวิตกันมากมาย และหางเสือเรือทรงตัวไม่ได้ และเรือรบ 4 ลำของอังกฤษ ได้ยิงปืนใหญ่ถล่มเรือ Bismarck จนเรือเสียหายอย่างรุนแรง และในที่สุดเวลา 10:20 am เรือก็อับปางลง พร้อมชีวิตของเจ้าหน้าที่เรือ 2,200 ชีวิต มีเพียง 114 ชีวิตเท่านั้นที่รอดมาได้ กองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น
มีระบบอาวุธปล่อยพื้น-สู่-พื้น แบบท่อคู่ SSM 1 B (Type 90 ship-to-ship missile) ซึ่งมีช่วงหมัดยาวถึง 200km แต่มีน้ำหนักเพียง 260kg เท่านั้น สำหรับทำลายเรือรบ, ปืนใหญ่ขนาด 76 มม.Otobreda รุ่น super rapid จำนวน 1 กระบอก และปืนกลขนาด12.7 มม จำนวน 2 กระบอก 
เรดาร์JRC OPS-20 ที่มีรูปแบบเป็น I-band ที่คลื่นความถี่ 8 ถึง 10GHz
เรือชั้น Hayabusa มีระวางขับน้ำสูงสุด 240 ตัน มีความยาว 50.1 เมตรและกว้าง 8.4 เมตร ขับเคลื่อนด้วยระบบ General electric LM 500-G07 Gas-turbine จำนวน 3 เครื่อง สามารถทำความเร็วได้สูงสุด 46 นอต(ประมาณ 85 กม.ต่อชั่วโมง) มีพลประจำเรือ 21 นาย
เรือชั้นนี้ถูกสร้างขึ้นมา จำนวนทั้งสิ้น 6 ลำคือ PG 824 Hayabusa,PG 825 Wakataka,PG 826 Otaka,PG 827 Kumataka,PG 828 Umitaka และ PG 829 Shiratakaเรือสนับสนุนการกวาดทุ่นระเบิด (MST-MCL) 4 ลำ
เรือดำน้ำ (SS) 17 ลำ
เรือกวาดทุ่นระเบิดไกลฝั่ง (ทะเลลึก) (MSO) 3 ลำ อาร์เอ็มเอส ไททานิก
ปีเดียวกันนั้น บุคคลสำคัญของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ได้ร่วมจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้าน downshire Belgrave Square ในกรุงลอนดอน เพื่อร่วมกันคิดรูปแบบเรือลำที่ดีกว่าเรือแฝดคู่นั้น และนั่นก็เป็นสาเหตุในการต่อเรือไททานิก
หลังอาร์เอ็มเอส "มอริทาเนีย" เป็นเรือโดยสารใหญ่ที่สุดในโลกมาราว 4 ปี เรือลำแรกในโครงการต่อเรือ 3 ลำของไวต์สตาร์ไลน์ (เป็นการต่อเรือขนาดใหญ่ 3 ใบเถา เน้นรูปแบบการบริการของสายการเดินเรือที่หรูหราเป็นหลัก) ชื่อ RMS "Olympic" สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1911 มีขนาดใหญ่กว่าเรือ RMS "Mauretania" มากกว่า 40% ทำให้กลายเป็นเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก และต่อมา เรือลำที่สองในโครงการ ชื่ออาร์เอ็มเอส "ไททานิก" สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1912 เป็นเรือโดยสารใหญ่ที่สุดในโลกแทน"โอลิมปิก" อาร์เอ็มเอส ไททานิก
บุคคลที่รอดชีวิตบางคนที่น่ากล่าวถึงคือ เจ. บรูซ อิสเมย์ กรรมการผู้จัดการไวต์สตาร์ ผู้คนส่วนใหญ่ต่างสงสัยกันว่าอิสเมย์รอดมาได้อย่างไรทั้ง ๆ ที่ผู้ชายส่วนใหญ่เสียชีวิตหมดเนื่องจากสละที่นั่งให้แก่สตรีและเด็ก ชีวิตในช่วงหลังของอิสเมย์ต้องล้มละลายทางเกียรติยศเพราะสังคมตราหน้าว่าเขารอดมาได้เพราะแย่งที่ของสตรีและเด็ก บางคนก็พูดกันว่าอิสเมย์พรางตัวเป็นหญิงเพื่อลงเรือ แต่อิสเมย์ชี้แจงว่าตนลงเรือชูชีพลำสุดท้าย เมื่อเห็นยังมีที่ว่างจึงได้ลงเรือไปและก็ไม่ได้พรางตัวเป็นสตรีแต่อย่างใด 
มอลลี บราวน์ (Molly Brown) ซึ่งเป็นพวกเศรษฐีใหม่ที่เดินทางไปกับเรือไททานิก เมื่ออยู่ในเรือ ชูชีพนางบราวน์ได้แสดงความเข้มแข็งและกล้าหาญ ในสภาพที่ทุกคนหมดเรี่ยวแรง เธอได้แสดงบทบาทผู้นำโดยให้สั่งคนในเรือช่วยกันพายเรือมุ่งไปยังเรือคาร์เพเทีย และพยายามช่วยคนที่ตกน้ำ หลังจากวิกฤตการณ์ครั้งนี้ ชีวิตของนางบราวน์ก็รุ่งเรืองขึ้น จากเดิมที่สังคมชั้นสูงในเมืองเดนเวอร์ไม่ยอมรับเธอ แต่จากวีรกรรมอันกล้าหาญทำให้เธอก้าวไปไกลถึงขนาดได้รับเสนอการชื่อให้เข้าชิงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาทีเดียว รวมทั้งยังมีผู้นำเรื่องราวของเธอไปสร้างเป็นภาพยนตร์ แต่อย่างไรก็ดี ในบั้นปลายของชีวิต เธอก็เปลี่ยนไปกลายเป็นคนที่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว บีทีอาร์-3
ตัวรถมีน้ำหนัก 16.4 ตัน บรรทุกพลขับ 3 นาย และลำเลียงพลอีก 6 นาย ใช้เครื่องยนต์ดีเซล Deutz AG ขนาด 326 แรงม้าของเยอรมนี สามารถวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด 85 กิโลเมตรต่อชั่วโมง อาวุธหลักประกอบด้วยปืนใหญ่ขนาด 30 มม. และปืนกลขนาด 7.62 มม. รถลำเลียงพลบีทีอาร์-3 เป็นพาหนะสะเทินน้ำสะเทินบก สามารถลอยน้ำและขับเคลื่อนด้วยเครื่องพ่นน้ำที่ติดตั้งอยู่ด้านท้าย
ในน้ำ 8-10 กม./ชม. 
ในภูมิประเทศ 350 กม. เรือหลวงวิกตอรี
เรือหลวง"วิกตอรี" () เป็นเรือแนวเส้นประจัญบานชั้นเอก ติดตั้งปืน 104 กระบอก ของราชนาวีอังกฤษ สั่งให้ต่อขึ้นเมื่อ ปี ค.ศ. 1758 วางกระดูกงูเรือในปี 1759 และปล่อยลงน้ำในปี 1765 เรือหลวงวิกตอรีเป็นที่รู้จักดีที่สุด ในฐานะเรือธงของลอร์ดเนลสัน ในยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ ปี ค.ศ. 1805 ซึ่งอังกฤษได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนือกองเรือรบฝรั่งเศส เรือประจัญบาน
ในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1939-1945) ชาติต่าง ๆ ที่ร่วมสงคราม ต่างสร้างเรือประจัญบานขึ้นมา เช่น "บิสมาร์ค" ของเยอรมนี, "ไอโอวา" ของสหรัฐอเมริกา, และ"ยามาโตะ" ของจักรวรรดิญี่ปุ่น