ภาคคันไซ คืออะไร?
คันไซ
คันไซ () หรือเรียก คิงกิ (近畿) เป็นเขตแดนทางภูมิศาสตร์ของประเทศญี่ปุ่นบนเกาะฮนชู โดยเขตคันไซประกอบไปด้วย 7 จังหวัด ได้แก่ เฮียวโงะ เกียวโต โอซากะ ชิงะ นาระ วากายามะ และมิเอะ คันไซมีขนาดประมาณ 27,335.11 ตารางกิโลเมตร และประชากรประมาณ 22,757,897 คน (พ.ศ. 2553) อัตราความหนาแน่น 755.39 คน/ตารางกิโลเมตร
แขวงอุดมไซ
แขวงอุดมไซนั้นตั้งอยู่ในวงล้อมของแขวงพงสาลี หลวงพระบาง ไชยบุรี และหลวงน้ำทา ในสมัยสงครามกู้ชาติและเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทางหลวงหมายเลข 1 ตัดกับทางหลวงหมายเลข 4 เคยเป็นศูนย์กลางที่จีนใช้ส่งความช่วยเหลือผ่านไปยังขบวนการปะเทดลาวในช่วงปี พ.ศ. 2513 แต่ในปัจจุบัน อาคารกงสุลเก่าของจีนได้เปลี่ยนแปลงเป็นโรงแรมไปแล้ว รัฐบาลลาวตอบแทนจีนที่ยอมเสียค่าใช้จ่ายในการสร้างถนนด้วยการให้สัมปทานไม้ในเขตหุบเขาแขวงอุดมไซ ส่งผลให้ป่าไม้บริเวณนี้ถูกทำลายลง ปัจจุบันจีนยังมีอิทธิพลทางการค้า มีตลาดใหญ่ ๆ ขายของมากมาย ภาษาญี่ปุ่น
มี 4 ลักษณะ คือ ฮิรางานะ คะตะคะนะ คันจิ และ โรมันจิ เราจำแนกตัวอักษรญี่ปุ่นออกเป็นสองจำพวก คือ กลุ่มตัวอักษรที่ใช้แทนเสียง ซี่งได้แก่ ฮิระงะนะและคะตะคะนะ กับกลุ่มตัวอักษรที่แสดงความหมายที่เรียกว่า คันจิ โดยใช้ร่วมกับตัวเลขอารบิก และตัวอักษรโรมัน ซึ่งจะมีความหลากหลายมากกว่าภาษาที่ใช้ในประเทศใกล้เคียง เช่น ภาษาจีนซึ่งใช้ตัวอักษรจีนเป็นหลัก ส่วนภาษาเกาหลีก็จะใช้อักษรฮันกึลเป็นหลัก แขวงพิเศษของโตเกียว
ในค.ศ. 2000 รัฐสภาของญี่ปุ่นได้มอบอำนาจการปกครองส่วนท้องถิ่น (地方公共団体 "ชิโฮ โคเกียว ดันไต") ให้เขตการปกครองพิเศษทั้ง 23 แขวงของกรุงโตเกียว ส่งผลให้แต่ละเขต (区 "กุ") มีฐานะเทียบเท่ากับเมือง (市 "ชิ")  ยุทธการทะเลสาบคาซาน
เป็นเวลากว่าครึ่งศตวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ได้เกิดความขัดแย้งตามแนวชายแดนระหว่างรัสเซีย ญี่ปุ่นและจีน ตามดินแดนซึ่งในปัจจุบันเป็นภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ทางรถไฟสายจีนตะวันออก () เป็นทางรถไฟที่เชื่อมระหว่างแมนจูเรียและภาคตะวันออกไกลของรัสเซีย และทางรถไฟที่แยกไปทางทิศใต้ของทางรถไฟสายจีนตะวันออกนั้น หรือที่เรียกกันว่า ทางรถไฟสายแมนจูเรียใต้ ได้กลายมาเป็นจุดสำคัญที่นำไปสู่สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น และต่อมาได้นำไปสู่สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และสงครามชายแดนโซเวียต-ญี่ปุ่นด้วยเช่นกัน ความขัดแย้งที่ได้ขยายออกไปนั้น อย่างเช่น ความขัดแย้งจีน-โซเวียต (1929) และกรณีมุกเดน ในปี ค.ศ. 1931 คันจิ
หมวดหมู่:ภาษาญี่ปุ่น หมวดหมู่:อักษรจีน หมวดหมู่:ศัพท์ญี่ปุ่น หมวดหมู่:คันจิ สำเนียงคันไซ
สำเนียงคิงกิ () คิงกิโฮ่เกง) หรือ สำเนียงคันไซ (関西弁 คันไซเบง) คือสำเนียงท้องถิ่นของประเทศญี่ปุ่น ที่พูดกันในเขตภูมิภาคคันไซ หรือทางตะวันตกของประเทศ คนญี่ปุ่นส่วนมากจะนิยมเรียกว่า คันไซเบง มากกว่า คันจิ
ตัวอักษรจีน เผยแพร่มาสู่ประเทศญี่ปุ่นโดยผ่านหนังสือต่างๆ จากประเทศจีน หลักฐานอักษรจีนที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น คือ ตราประทับทองคำที่ได้รับจากฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในพ.ศ. 600 ชาวญี่ปุ่นเริ่มเรียนรู้ภาษาจีนโบราณด้วยตัวเองตั้งแต่เมื่อใดนั้นไม่ปรากฏแน่ชัด เอกสารลายลักษณ์อักษรฉบับแรกของญี่ปุ่นนั้น คือ หนังสือตอบกลับทางการทูตจากกษัตริย์ทั้งห้าแห่งวา (倭の五王 Wa no go-ō) (วา (倭,和 [Wa]) เป็นชื่อแรกของประเทศญี่ปุ่นที่ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์) ถึง ซุ่นฮ่องเต้ ((劉) 宋順帝) แห่งราชวงศ์หลิวซ่ง (劉宋) ของจีน ซึ่งเขียนขึ้นโดยชาวจีนที่อาศัยในประเทศญี่ปุ่น เมื่อพ.ศ. 1021 และได้รับการยกย่องว่าใช้สำนวนอุปมาอุปมัยได้อย่างยอดเยี่ยม ต่อมา จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นทรงก่อตั้งองค์กรที่เรียกว่า “ฟุฮิโตะ” ขึ้นเพื่ออ่านและเขียนภาษาจีนโบราณ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 เป็นต้นมา เอกสารภาษาจีนที่เขียนในญี่ปุ่นมักจะได้รับอิทธิพลจากภาษาญี่ปุ่น ซึ่งแสดงว่าอักษรจีนได้รับการยอมรับโดยทั่วไปในญี่ปุ่น ชุมชนกุฎีจีน
ชุมชนกุฎีจีน (หรือสะกด กะดีจีน) เป็นย่านชุมชนเก่าแก่ของฝั่งธนบุรีที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนานตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี และยังเป็นย่านชุมชนที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติ ศาสนาและวัฒนธรรมอย่างมากแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ทั้งชาวไทย จีน ฝรั่ง ญวน มอญ ฯลฯ ที่อพยพจากกรุงเก่ามาตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณด้านทิศใต้ของคลองบางหลวง หรือคลองบางกอกใหญ่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา จะเห็นได้จากเป็นแหล่งที่ตั้งศาสนสถานที่สำคัญหลายศาสนาทั้ง วัดประยุรวงศาวาส, วัดซางตาครู้ส, ศาลเจ้าเกียนอันเกง, วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร และ มัสยิดบางหลวง ตลอดริ่มฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา เขตตะนาวศรี
หลังจากได้รับเอกราชจากอังกฤษในปี ค.ศ. 1948 ดินแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือก็ได้รับการจัดตั้งเป็นรัฐกะเหรี่ยง ต่อมาใน ค.ศ. 1974 ดินแดนทางตอนเหนือที่เหลือของเขตตะนาวศรีก็ได้รับการจัดตั้งเป็นรัฐมอญ แต่เดิมเมืองเอกของเขตตะนาวศรีคือเมืองเมาะลำเลิง (มะละแหม่ง) แต่เมื่อมีการจัดตั้งเป็นรัฐมอญแล้ว เมืองเมาะลำเลิงจึงตกอยู่ในการปกครองของรัฐมอญ ต่อมาจึงมีการจัดตั้งเมืองทวายเป็นเมืองเอกของเขตตะนาวศรีแทนเมืองเมาะลำเลิงที่อยู่ในเขตของรัฐมอญ ต่อมาในปี ค.ศ. 1989 ทางการพม่าได้ทำการเปลี่ยนแปลงการสะกดชื่อเขตตะนาวศรีในอักษรโรมัน โดยจากเดิมสะกดว่า Tenasserim เปลี่ยนเป็น Tanintharyi และออกเสียงเป็นภาษาพม่าเป็น ตะนี่นตายี นั่นเองเขตตะนาวศรีมีการปกครองแบบเขตไม่ใช่รัฐ ไม่ได้มีกองกำลังแบ่งแยกดินแดนเหมือนชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ การปกครองของเขตตะนาวศรีมี 3 จังหวัดประชากรมี 1.2 ล้านคน และมีหลากหลายชาติพันธุ์ พวกที่ถือตัวเป็นชาวไทยส่วนใหญ่จะอาศัยทางใต้ของเขตตะนาวศรี นอกจากนี้ยังมีกลุ่มชาวไทยเชื้อสายลาวอพยพออกมาจากแดนไทยแถบจังหวัดราชบุรี ช่วงก่อนปี พ.ศ. 2394 โดยหนีไปยังเมืองทวาย, เมาะลำเลิง, มะริด และตะนาวศรี และนำสินค้าเข้ามาค้าขายที่บ้านจางวางบัวโรย แขวงเมืองราชบุรี ทัช
ทัช () หรือในชื่อไทยว่า ทัช ยอดรักนักกีฬา เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องยาว ที่เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างสูง เนื้อเรื่องเกี่ยวกับชีวิตวัยรุ่น และกีฬาเบสบอล ซึ่งเป็นกีฬายอดนิยมอันดับหนึ่งของคนญี่ปุ่น โดยเฉพาะวัยรุ่น โดยมีตัวละครหลักพี่น้องฝาแฝด ทัชซึยะ และ คัทซึยะ และ มินามิ เพื่อนสาวข้างบ้าน ที่ครอบครัวสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก และมีสุนัขตัวอ้วนขนฟู ชื่อ ปันจิ เขียนโดย มิซึรุ อาดาจิลิขสิทธิ์ในญี่ปุ่นเป็นของโชงะกุกัง และในประเทศไทยเป็นของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ทัชได้เคยเข้ามาฉายในเมืองไทยทางช่อง 5 ฮิการิ (ขบวนรถไฟ)
ฮิการิ () เป็นขบวนรถไฟความเร็วสูงในประเทศญี่ปุ่น ให้บริการในเส้นทางโทไกโดชิงกันเซ็งและซันโยชิงกันเซ็ง รถไฟประเภทนี้วิ่งช้ากว่าขบวนโนโซมิ แต่ยังเร็วกว่าขบวนโคดามะ หากใช้สิทธิ์ตามบัตรผ่านรถไฟญี่ปุ่น ขบวนฮิการินี้จะเป็นรถไฟประเภทที่เร็วที่สุดที่ให้บริการบนเส้นทางโทไกโดและซันโยชิงกันเซ็ง เมื่อชิงกันเซ็งเปิดให้บริการในปี 1964 ฮิการิได้เป็นรถไฟที่เร็วที่สุดบนเส้นทางที่วิ่งจากโตเกียวไปยังสถานีชินโอซะกะ มีการหยุดรถเพียงแค่สองครั้งเท่านั้นคือที่นาโงยาและที่เกียวโต ต่อมา ฮิการิได้ขยายไปให้บริการบนซันโยชิงกันเซ็งแม้ว่ารถไฟฮิการิจะเร็วกว่าเพียงขบวนโคดามะเท่านั้น ทั้งคู่จึงได้รับฉายาสั้นๆร่วมกันว่า "ฮิดะมะ" คันโต
คันโตเป็นดินแดนแห่งพื้นที่ราบลุ่มที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น ทำให้เป็นพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุด คือ 39.6 ล้านคน กล่าวคือ 15,600 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นที่ตั้งของกรุงโตเกียวเมืองหลวงของประเทศซึ่งเป็นที่ตั้งของพระราชวังอิมพีเรียลที่ประทับของพระมหาจักรพรรดิ เป็นศูนย์กลางของหน่วยงานรัฐบาล ธุรกิจ สถาบันการศึกษา รวมทั้งสิ่งบันเทิงและความทันสมัยต่าง ๆ แต่เนื่องจากที่ดินและที่พักอาศัยในกรุงโตเกียวมีราคาแพงมาก ผู้คนส่วนใหญ่จึงพักอาศัยอยู่บริเวณชานเมืองหรือจังหวัดใกล้เคียงเช่นคานางาวะ ชิบะ หรือไซตามะ แล้วเดินทางโดยรถไฟเข้ามาทำงานหรือเรียนที่โตเกียว นอกจากกรุงโตเกียวแล้ว เมืองโยโกฮามะซึ่งเป็นเมืองท่าที่สำคัญเนื่องจากมีท่าเรือพาณิชย์นานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออกไกลก็อยู่ในภูมิภาคนี้เช่นกัน บริเวณชายฝั่งของอ่าวโตเกียวเป็นที่ตั้งของเขตอุตสาหกรรมอันได้แก่โรงงานผลิตเหล็ก ต่อเรือ ปิโตรเลียม และเครื่องใช้ไฟฟ้า ในส่วนที่เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำบางแห่งเป็นแหล่งเกษตรกรรม ทุ่งนา เพาะปลูกพืชผัก ผลไม้ ฟาร์มสุกร และฟาร์มโคนม ฤดูร้อนในแถบคันโตค่อนข้างร้อนชื้นและเหนอะหนะ ฤดูหนาวอากาศเย็น มีหิมะตกบางเบา ทางตอนใต้ของโยโกฮามะอากาศอบอุ่น กระแสน้ำญี่ปุ่น
กระแสน้ำญี่ปุ่น หรือ กระแสน้ำคูโรชิโอะ (; ) เป็นกระแสน้ำที่เป็นส่วนหนึ่งของกระแสน้ำศูนย์สูตรในมหาสมุทรแปซิฟิก สามารถเห็นได้ชัดเพราะน้ำทะเลมีสีน้ำเงินเข้ม ไหลตามชายฝั่งทะเลด้านตะวันออกของไต้หวัน และตามแนวชายฝั่งตะวันออกของเกาะฮนชูในประเทศญี่ปุ่น ไปรวมกับกระแสน้ำมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ทางใต้ของหมู่เกาะอะลูเชียน เกอิชา
คำว่า "เกอิชา" นั้น ภาษาญี่ปุ่นออกเสียงว่า "เกชะ" ในแถบคันไซเรียกว่า "เกงิ" (芸妓, げいぎ) ส่วนเกอิชาฝึกงานหรือ "เกโกะ" (芸子, げいこ) มีใช้มาตั้งแต่สมัยเมจิ ส่วนคำว่า "กีชา" ที่เรียกว่า "สาวเกอิชา" นั้น นิยมเรียกในช่วงปฏิบัติการร่วมระหว่างญี่ปุ่นกับสหรัฐอเมริกา หมายถึง หญิงขายบริการ แต่เรียกตัวเองว่า "เกอิชา" สถานีโทรทัศน์คันไซ
คันไซเทเลแคสติงคอปอร์เรชัน (; ชื่อสถานี: สถานีโทรทัศน์คันไซ ; ชื่อย่อ: KTV, 関テレ) เป็นสถานีโทรทัศน์หนึ่งในเครือข่ายฟุจินิวส์เน็ตเวิร์ก (FNN) และ ฟุจิเน็ตเวิร์กซิสเตม (FNS) ซึ่งเป็นสถานีเครือข่ายเดียวกันกับ สถานีโทรทัศน์ฟุจิ ตั้งอยู่ที่จังหวัดโอซะกะ ประเทศญี่ปุ่น แพร่ภาพในเขตพื้นที่ภูมิภาคคันไซ และเป็นบริษัทย่อยของฮันกีวฮันชินโตโฮกรุ๊ป () แขวงมินามิ
แขวงมินามิ () มีความหมายว่า แขวงใต้ เป็นเขตการปกครองระดับแขวง มีอยู่ในหลายเมืองใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น คันไซ
คุณลักษณะของชาวคันไซได้รับอิทธิพลมาจากวัฒนธรรมความเป็นเมืองการค้าของโอซากะ นักวิชาการมองว่า "ชาวคันไซเป็นนักปฏิบัติ พ่อค้า ติดดิน และมีอารมณ์ขัน ส่วนชาวคันโตจะเป็นผู้ช่ำชองโลก อนุรักษนิยม มีระเบียบแบบแผน ธำรงไว้ซึ่งประวัติศาสตร์และความเจริญก้าวหน้าของโตเกียว เมืองหลวงของแผ่นดินและมหานครที่ใหญ่ที่สุด" [3][4] คันจานิ 8
ในขณะนั้น จอห์นนี่ส์จูเนียร์ยังไม่ได้ถูกแยกออกเป็นฝั่งคันไซ (ภาคตะวันตก) และฝั่งคันโต (ภาคตะวันออก) อย่างชัดเจนเหมือนในปัจจุบัน ด้วยหน้าที่การงาน พวกจึงย้ายมาพำนักในโตเกียว โดยเริ่มจากชิบุทานิ โยโกยาม่าและมุราคามิตามลำดับ แขวงชินจูกุ
แขวงชินจูกุ () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เขตชินจูกุเป็นหนึ่งในเขตธุรกิจของมหานครโตเกียว สถานีรถไฟชินจูกุเป็นสถานีรถไฟที่มีผู้ใช้บริการต่อวันมากที่สุดในโลก และมีอาคารสำนักงานบริหารมหานครโตเกียวตั้งอยู่ พื้นที่รอบชินจูกุเป็นอีกสถานที่หนึ่งที่วัยรุ่นและนักท่องเที่ยวนิยมมาเที่ยวเป็นย่านที่มีแสงสีของโตเกียว และเป็นสถานที่ที่มีของขายมากมาย เช่น เสื้อผ้า รองเท้า เครื่องประดับ และร้านอาหารจำนวนมาก แขวงฮิงาชิยามะ
แขวงฮิงาชิยามะ () เป็นหนึ่งใน 11 เขตการปกครองในนครเกียวโต จังหวัดเกียวโต ชื่อแขวงนี้มีความหมายว่า "ภูเขาตะวันออก" ทางตะวันตกติดต่อกับแขวงชิโมเงียวโดยมีแม่น้ำคาโมะคั่นอยู่ แขวงฮิงาชิยามะเป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์มากมาย อาทิ มรดกโลกวัดคิโยมิซุ ศาลเจ้ายากาซะ ย่านกิอง วัดซันจูซังเง็ง และพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเกียวโต เอดชิ
เอดชิ หรือ ( ญี่ปุ่น: エッチ) มาจากหมวดหมู่ของการ์ตูนญี่ปุ่น คำว่า"เอดชิ" ในภาษาญี่ปุ่นหมายความว่าทะลึ่ง "เอดชิ"เป็นการ์ตูนแนวบิดเบือน คนที่รับชมควรจะอายุประมาณ 13 ปีหรือขึ้นไป ตัวอย่างเช่น อิจิโกะ 100% เป็นการ์ตูนที่มีฉากหลายฉากที่บิดเบือนหรือเหมาะกับอายุประมาณ 13 ปีหรือขึ้นไป ส่วนมากเนื้อเรื่องจะเกี่ยวกับความรักหรือการต่อสู้ ขบวนการซามูไร ชินเคนเจอร์
ขบวนการซามูไร ชินเคนเจอร์ หรือ ซามูไร เซนไท ชินเคนเจอร์ () เป็นภาพยนตร์แนวขบวนการนักสู้ลำดับที่ 33 ของประเทศญี่ปุ่น เริ่มออกอากาศที่ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 จนถึงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 ทางสถานีทีวีอาซาฮี ทุกเช้าวันอาทิตย์ เวลา 7.30-8.00 น. ในช่วงซูเปอร์ฮีโร่ ไทม์ โดยออกอากาศทั้งหมด 49 ตอน , ตอนพิเศษทางโรงภาพยนตร์อีก 3 ตอน คือ ซามูไร เซนไท ชินเคนเจอร์ ฉบับจอเงิน[1] , ซามูไร เซนไท ชินเคนเจอร์ VS โกออนเจอร์ ฉบับจอเงิน BANG![2][3] ฉายวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2010 และ เทนโซ เซนไท โกเซย์เจอร์ VS ชินเคนเจอร์ เอพพิค ON จอเงิน ตอนพิเศษทางโอวีเอ อีก1ตอน คือ คาเอรุเทคิตะ ซามูไร เซนไท ชินเคนเจอร์ โทคุเบทสึบาคุ (การกลับมาของซามูไร เซนไท ชินเคนเจอร์ ฉบับพิเศษ)ในวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 2010 และ รับเชิญในมาสค์ไรเดอร์ดีเคด ในตอนที่24 และ 25 คันจิ
เสียงคุน มีโครงสร้างพยางค์แบบ(พยัญชนะ)สระ หรือ (C)V ซึ่งเป็นโครงสร้างพยางค์ของคำญี่ปุ่นแท้ (ยะมะโตะโคะโตะบะ) เสียงคุนของคำนามและคำคุณศัพท์ปกติจะยาว 2-3 พยางค์ ในขณะที่ เสียงคุนของคำกริยายาว 1-2 พยางค์ โดยจะไม่นับอักษรฮิระงะนะเรียกว่า โอะกุริงะนะ ซึ่งอยู่ท้ายคันจิ เนื่องจากโอะกุริงะนะเป็นเพียงตัวเสริมคำ ไม่ได้เป็นเสียงหนึ่งของคันจิตัวนั้น ผู้ที่เพิ่งเริ่มศึกษาคันจิมักจะจดจำการอ่านคันจิที่มีเสียงคุนหลายพยางค์ได้ยาก อย่างไรก็ตาม คันจิที่มีเสียงคุน 3-4 พยางค์หรือมากกว่านั้นก็มีอยู่น้อย ตัวอย่างเช่น 承る (uketamawaru ได้ยิน รับรู้) และ 志 (kokorozashi ความตั้งใจ ) มีเสียงคุน 5 พยางค์ในคันจิตัวเดียว ถือเป็นคันจิที่มีเสียงคุนยาวที่สุดในคันจิชุดโจโยคันจิ แขวงพิเศษของโตเกียว
แขวงพิเศษ () เป็นเขตการปกครองระดับเทศบาลในมหานครโตเกียวซึ่งมีอยู่ทั้งหมด 23 แขวง โดยในอดีตถือเป็นส่วนของเมืองโตเกียว อันเป็นเมืองเอกของจังหวัดโตเกียว (東京府 "โตเกียว-ฟุ") ต่อมาในปีค.ศ. 1943 ได้มีการจัดตั้งจังหวัดโตเกียวขึ้นเป็นเขตปกครองรูปแบบพิเศษ และมีการแบ่งเมืองโตเกียวออกเป็น 23 แขวง แต่ละเขตมีสิทธิเลือกตั้งผู้ว่าการแขวงและปกครองตัวเองโดยอิสระจากกรุงโตเกียว ตามกฎหมายการปกครองส่วนท้องถิ่นของญี่ปุ่น (地方自治法 "ชิโฮ-จิชิ-โฮ") ชาวญี่ปุ่นมักเรียกทั้งแขวงทั้ง 23 อย่างง่ายๆว่า "นิจูซังกุ" (23区)  คันจิ
เสียงอง () แปลว่า อ่านเอาเสียง เป็นการออกเสียงคันจิของคำนั้นตามเสียงภาษาจีน เสียงคุน () แปลว่า อ่านเอาความหมาย เป็นการออกเสียงคันจิของคำนั้นในภาษาญี่ปุ่น เปลือกสมอง
เขตสัมพันธ์ หรือ เขตประสาทสัมพันธ์ หรือ คอร์เทกซ์สัมพันธ์ (English: association areas, English: association cortex) ทำหน้าที่เป็นที่กำเนิดของประสบการณ์การรับรู้ ที่ทำความหมายเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมให้ปรากฏ (คือทำให้เราเข้าใจสิ่งแวดล้อม) ที่ทำให้เราสามารถตอบสนองกับสิ่งแวดล้อมได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสนับสนุนให้เกิดความคิดทางนามธรรม และการใช้ภาษา ส่วนของเขตสัมพันธ์ คือ สมองกลีบข้าง สมองกลีบขมับ และสมองกลีบท้ายทอย ซึ่งล้วนแต่อยู่ด้านหลังของคอร์เทกซ์ ทำหน้าที่จัดระเบียบข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึก เช่นการเห็นเป็นต้น ให้เป็นแบบจำลองเพื่อการรับรู้สิ่งแวดล้อมที่เข้ากัน (คล้องจองกัน ปะติดปะต่อกัน) โดยมีตัวเราเองเป็นศูนย์กลาง คันจิ
ในสมัยที่อักษรจีนเผยแพร่เข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นนั้น ภาษาญี่ปุ่นเองยังไม่มีตัวอักษรไว้เขียน อักษรจีนหรือคันจิจะถูกเขียนเป็นภาษาจีน และอ่านเป็นเสียงภาษาจีนทั้งหมด ต่อมาจึงเริ่มมีการใช้ระบบคัมบุน (漢文 kanbun) คือ การใช้อักษรจีนร่วมกับเครื่องหมายแสดงการออกเสียง (Diacritic) เพื่อช่วยให้ชาวญี่ปุ่นสามารถออกเสียงตัวอักษรจีนนั้นๆได้ เมื่ออ่านออกเสียงได้แล้ว ชาวญี่ปุ่นก็จะสามารถเรียงประโยคใหม่ และเติมคำช่วยตามหลักไวยากรณ์ภาษาญี่ปุ่นที่ตนเองเข้าใจ และสามารถเข้าใจประโยคภาษาจีนนั้นได้ในที่สุด เขตสายไหม
ภายหลังในพื้นที่เขตบางเขนมีความเจริญมากขึ้นทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การคมนาคม สาธารณูปโภค รวมทั้งมีประชากรหนาแน่นขึ้น เพื่อประโยชน์แก่การปกครอง การให้บริการของรัฐ และความสะดวกของประชาชน กระทรวงมหาดไทยจึงประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตบางเขน แยกพื้นที่ 3 แขวงทางตอนเหนือของเขตมาจัดตั้งเป็น เขตสายไหม ในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 และกรุงเทพมหานครได้ประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงคลองถนนเพื่อความชัดเจนในการปกครองเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน โดยประกาศทั้งสองฉบับให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายนเป็นต้นไป ประเทศกินี
แขกราด (; ) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐกินี (; ) เป็นประเทศที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา มีพรมแดนด้านทิศเหนือจรดกินีบิสเซา และเซเนกัล พรมแดนด้านทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือจรดประเทศมาลี ตะวันออกเฉียงใต้จรดโกตดิวัวร์ ทิศใต้จรดไลบีเรีย และตะวันตกจรดเซียร์ราลีโอน เป็นแหล่งต้นน้ำของแม่น้ำไนเจอร์ แม่น้ำเซเนกัล และแม่น้ำแกมเบีย ชื่อกินี (ในทางภูมิศาสตร์แล้วเป็นชื่อที่ใช้เรียกดินแดนในเขตชายฝั่งตะวันตกของทวีปแอฟริกา ตอนใต้ของทะเลทรายสะฮารา และตอนเหนือของอ่าวกินี) มีต้นกำเนิดจากภาษาเบอร์เบอร์สามารถแปลได้ว่า "ดินแดนของคนผิวดำ" คันไซ
ภาคคันไซ หมวดหมู่:ภาคในประเทศญี่ปุ่น คันจิ
ในภาษาจีน อักษรจีนหนึ่งตัวส่วนมากจะอ่านได้เพียงเสียงเดียว ยกเว้น อักษรบางตัวอ่านได้หลายเสียงและให้ความหมายต่างกัน หรือเป็นคำพ้องรูป (ภาษาจีนกลาง: 多音字, duōyīnzì) เช่น 行 (พินอิน: háng แปลว่า แถว, มืออาชีพ หรือ xíng แปลว่า เดินทาง, ปฏิบัติ) (ภาษาญี่ปุ่น: gō, gyō) ซึ่งคุณลักษณะนี้ ได้ถ่ายทอดสู่ภาษาญี่ปุ่นเช่นกัน โดจินชิ
โดจินชิ () หมายถึง สื่อสัญชาติญี่ปุ่นที่สร้างและจัดจำหน่ายโดยมือสมัครเล่น โดยอาจเป็นมังงะ อะนิเมะ นิยาย หนังสือรวมภาพเขียนหรืองานศิลปะ หรือวิดีโอเกม อย่างไรก็ดีศิลปินอาชีพหลายคนตีพิมพ์โดจินชิเพื่อเผยแพร่ผลงานของตนโดยไม่ผ่านสำนักพิมพ์ คำว่าโดจินชิสร้างมาจากคำว่า 同人 ซึ่งแปลว่า "กลุ่มคนที่มีความสนใจแบบเดียวกัน" และ 誌 ซึ่งแปลว่า "นิตยสาร" หรือ "การเผยแพร่" กลุ่มผู้สร้างโดจินชิมักเรียกตัวเองว่า "เซอร์เคิล" (サークル, circle) คันไซ
ภูมิภาคคินคิ หรือที่คนส่วนใหญ่จะเรียกกันในนามของภูมิภาคคันไซ หรือภาคกลางตอนใต้ของญี่ปุ่น ภูมิภาคคันไซแห่งนี้เป็นอีกภูมิภาคที่สำคัญแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น นอกเหนือจากภูมิภาคคันโตซึ่งเป็นที่ตั้งของกรุงโตเกียวเมืองหลวง ภูมิภาคคันไซนับเป็นภูมิภาคที่ความเจริญมาช้านานเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงของญี่ปุ่นในยุคแรก ๆ ประวัติศาสตร์คือ เมืองนาระและเมืองเกียวโต เมืองหลวงทั้งสองแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการบริหารประเทศญี่ปุ่นมานับพันปี มีพระราชวังที่ประทับองค์จักรพรรดิหรือพระราชวังอิมพีเรียล ณ เมืองเกียวโต ก่อนที่จะย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่กรุงโตเกียว นอกจากจะเป็นศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นแล้ว ภูมิภาคแห่งนี้ยังเป็นที่ตั้งของเมืองอุตสาหกรรมหลายแห่ง ได้แก่ นครโอซากะ ศูนย์กลางการค้าและอุตสาหกรรมสำคัญของประเทศเป็นเมืองใหญ่อันดับสามรองจากกรุงโตเกียวและโยโกฮามะ เมืองเกียวโตและนารา เมืองหลวงเก่าที่ยังคงอนุรักษ์โบราณสถาน โบราณวัตถุที่สำคัญและงดงามเป็นเมืองแห่งอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว รวมถึงเมืองโคเบะซึ่งเป็นเมืองท่าที่สำคัญแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น คันจิ
คำว่า "คันจิ" หากอ่านตามเสียงภาษาจีนกลางจะอ่านว่า "ฮั่นจื้อ" มีความหมายว่า ตัวอักษรของชาวฮั่น อันเป็นชนส่วนใหญ่ของประเทศจีน คำว่าภาษาจีนในภาษาจีนเอง ก็เรียกว่า ภาษาฮั่น (ภาษาจีนกลาง: 漢語 (จีนตัวเต็ม),汉语 (จีนตัวย่อ) hànyǔ) เช่นกัน เพอร์โซนา 4
รุ่นน้องของตัวเอก คันจิเป็นคนกล้าหาญ แต่อ่อนโยนและชอบงานประดิษฐ์โดยเฉพาะเย็บปักถักร้อย รวมทั้งยังชอบของน่ารักต่างๆ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้คันจิมีความกังวลว่าตัวเองอาจจะเป็นพวกรักร่วมเพศและพยายามแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวเพราะคิดว่าเป็นพฤติกรรมของลูกผู้ชาย การที่เขาพบกับนาโอโตะซึ่งดูคล้ายเด็กผู้ชายยิ่งทำให้จิตใจของเขาสับสนเข้าไปอีก เรียนไม่เก่ง คันจิถูกนาเมทาเมะผลักเข้าไปในโทรทัศน์หลังจากที่ถูกรายการโทรทัศน์บันทึกภาพขณะที่เขาล้มแก๊งมอเตอร์ไซค์กวนเมืองด้วยตัวคนเดียวและเข้าใจผิดว่าเขาเป็นหัวหน้าแก๊ง ความรู้สึกที่คันจิต้องการให้ผู้คนยอมรับเขาโดยไม่สนใจเรื่องรสนิยมทางเพศทำให้เกิดเป็นสถานีเที่ยงคืนซึ่งเป็นโรงอาบน้ำแบบซาวน่าสำหรับชายล้วนและชาโดว์ก็แสดงท่าทีเป็นเกย์อย่างชัดเจน คันจิใช้วัตถุต่างๆ เช่น เก้าอี้ โต๊ะ แผ่นกระดานเป็นอาวุธฟาด เพอร์โซนาของเขาใช้เวทมนตร์สายฟ้ากับการโจมตีทางกายภาพ เขตอภิมหานครโตเกียว
เขตอภิมหานครโตเกียว () หมายถึงพื้นที่ของโตเกียวและปริมณฑล ตั้งอยู่ในภาคคันโต ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นเขตมหานครที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ตามด้วย เขตมหานครเคฮันชิง คันจิ
ตัวอย่างเช่น 東 ที่แปลว่า ทิศตะวันออก มีเสียงองคือ tō แต่ภาษาญี่ปุ่นก็มีคำที่แปลว่าทิศตะวันออกอยู่แล้ว คือ higashi และ azuma ดังนั้นเสียงคุนของ 東 คือ higashi และ azuma ในทางตรงกันข้าม 寸 (ภาษาจีนกลาง: cùn) ซึ่งหมายถึง หน่วยวัดความยาวหน่วยหนึ่งของจีน (ประมาณ 30 มิลลิเมตร หรือ 1.2 นิ้ว) ญี่ปุ่นไม่มีหน่วยที่สามารถเทียบได้ คันจิตัวนี้จึงมีแต่เสียงอง คือ sun และไม่มีเสียงคุน อักษรโคะคุจิ (อักษรคันจิที่ประดิษฐ์ขึ้นในญี่ปุ่น) จะมีแค่เสียงคุน ไม่มีเสียงอง โจะเซ
โจะเซ () , โรมะจิ: josei; IPA ; แปลตรงตัวว่า "ผู้หญิง") หรือ เรดิโคมิ (ญี่ปุ่น: レディコミ, โรมะจิ: redikomi; เป็นคำย่อของคำทับศัพท์คำว่า ladies' comic ในภาษาอังกฤษ) เป็นคำใช้เรียกการ์ตูนญี่ปุ่นที่ผู้หญิงหรือเด็กวัยรุ่นหญิงตอนปลายเป็นกลุ่มเป้าหมาย ภาษาอู๋
ภาษาอู๋สมัยใหม่เป็นภาษาที่ใช้โดยชาวอู๋และชาวเยว่ที่มีศูนย์กลางอยู่ทางใต้ของเจียงซูและทางเหนือของเจ๋อเจียง คำในภาษาญี่ปุ่นที่หมายถึงภาษาจีน (呉音 goon?) การออกเสียงตัวคันจินี้มาจากบริเวณที่พูดภาษาอู๋ในปัจจุบัน คันจิ
คันจิ () เป็นอักษรจีนที่ใช้ในระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นในปัจจุบัน จัดอยู่ในประเภทอักษรคำ (Logograms) ใช้ร่วมกับตัวอักษร อีก 4 ประเภท ได้แก่ ฮิรางานะ (ひらがな, 平仮名 Hiragana) คะตาคานะ (カタカナ, 片仮名 Katakana) โรมะจิ (ローマ字 Rōmaji) และตัวเลขอารบิก อาซากูซะ
อาซากูซะ () เป็นย่านสำคัญของแขวงไทโต (台東区 "Taitō-ku") กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นที่ตั้งของวัดเซ็นโซ (浅草寺 "Sensō-ji") ที่มีชื่อเสียง วัดนี้เป็นที่ประดิษฐานของพระโพธิสัตว์กวนอิม หรือที่ชาวญี่ปุ่นเรียกกันว่า "คันนง" (観音 "Kannon") อันเป็นที่เคารพบูชาของชาวญี่ปุ่นอย่างมาก นอกจากนี้ยังมีงานเทศกาลประจำปีที่มีชื่อเสียงระดับประเทศด้วย ฝ่ายอักษะ
ส่วนการรวมตัวกันเป็น "ฝ่ายอักษะ" อย่างเป็นทางการได้ชื่อหลังการลงนามสนธิสัญญาไตรภาคีระหว่างเยอรมนี อิตาลีและญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1940 ในกรุงเบอร์ลิน ซึ่งต่อมามีประเทศเข้าร่วมอีก โดยประเทศที่ทรงอำนาจทางทหารมากที่สุด ได้แก่ เยอรมนีและญี่ปุ่น โดยก่อนหน้าการลงนามสนธิสัญญาไตรภาคี เยอรมนีและญี่ปุ่นเป็นพันธมิตรกันหลังร่วมลงนามสนธิสัญญาต่อต้านองค์การคอมมิวนิสต์สากล สายโทไซ
สายโทไซ อาจหมายถึง คันจิ
นอกจากนี้ คำภาษาจีนยุคกลาง (ภาษาจีนกลาง:中古漢語, Zhōnggǔ Hànyǔ, Middle Chinese) บางคำจะมี Entering tone (入聲, rùshēng) คือเสียงของคำที่สะกดด้วย ป, ต, ก คล้ายกับคำตายในภาษาไทย คุณลักษณะนี้ไม่มีในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งมีระบบเสียงพยางค์เป็นแบบพยัญชนะ-สระ (Consonant-Vowel, CV) หรือกล่าวง่ายๆว่าภาษาญี่ปุ่นไม่มีตัวสะกดนั่นเอง ดังนั้น เสียงองของคำเหล่านี้ จึงต้องประกอบด้วย 2 ช่วงเสียง (Mora) ในพยางค์เดียว แต่ช่วงเสียงหลังเป็นเสียงที่เบากว่าช่วงเสียงแรก ช่วงเสียงหลังนี้ มักจะใช้เสียง i, ku, ki, tsu, chi หรือ n เสียงใดเสียงหนึ่ง แทนเสียงตัวสะกดของคำยืมจากภาษาจีนยุคกลางดังกล่าว อาจเป็นไปได้ว่า เสียงควบ หรือโยอง (拗音, Yōon) ในภาษาญี่ปุ่น มีที่มาจากการยืมคำภาษาจีน เนื่องจากคำภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิมไม่มีคุณลักษณะนี้ คันจิ
ในปัจจุบัน อักษรคันจิใช้เขียนเป็นส่วนหนึ่งของคำภาษาญี่ปุ่นมากมาย โดยอักษรคันจิจะเป็นขั้วคำ หรือหัวข้อของคำ (Word stem) และเติมอักษรฮิระงะนะ เพื่อการผันคำให้เป็นทั้งคำนาม คำวิเศษณ์ และคำกริยา นอกจากนี้ อักษรคันจิจะใช้เชียนชื่อสิ่งต่างๆ ทั้งชื่อบุคคล ชื่อสถานที่ ชื่อเมือง ชื่อวิชาหรือศาสตร์ต่างๆ เป็นต้น เพื่อความเป็นทางการ คันจิ
เป็นคันจิที่ยืมมาแต่เสียงอ่านโดยไม่เกี่ยวข้องกับความหมาย คันจิ
องโยะมิ () หรือ เสียงอง เป็นการอ่านคันจิในเสียงภาษาจีนแต่สำเนียงญี่ปุ่น ใช้สำหรับคำภาษาญี่ปุ่นที่ยืมจากภาษาจีน หรือ "คังโกะ" (漢語 Kango) ซึ่งคำเหล่านี้นำเข้ามาใช้ในญี่ปุ่นตั้งแต่สมัยโบราณ จากหลากหลายภูมิภาคและยุคสมัยของจีน คำเดียวกันจึงออกเสียงต่างกันไป อย่างไรก็ตาม สำหรับอักษรคันจิที่ประดิษฐ์ขึ้นในญี่ปุ่นเอง จะไม่มีเสียงอง ยกเว้นคันจิบางตัว เช่น 働 ซึ่งแปลว่า ทำงาน นั้นมีทั้งเสียงองและเสียงคุน เสียงอง คือ dō และเสียงคุน คือ hatara(ku) ส่วน 塀 แปลว่า รั้ว มีทั้งเสียงองและเสียงคุนเช่นเดียวกัน เสียงอง คือ hei และเสียงคุน คือ kaki แต่ 腺 ที่แปลว่า ต่อม เป็นคันจิที่ญี่ปุ่นประดิษฐ์เอง แต่มีแต่เสียงอง คือ sen ไม่มีเสียงคุน พายุเท็มบิง
เท็มบิง (, ) เป็นชื่อในรายชื่อพายุหมุนเขตร้อนในชุดที่ 1 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ส่งโดยประเทศญี่ปุ่น คำว่า "เท็มบิง" หมายถึง คันชั่ง และเป็นชื่อเรียกกลุ่มดาวคันชั่งในภาษาญี่ปุ่น ชื่อนี้ถูกถอนในฤดูกาล 2561 รอการตั้งชื่อมาทดแทน
พายุเท็มบิงนั้นอาจหมายถึง คันจิ
ในยุคต่อมา เริ่มมีการนำตัวอักษรจีนมาเขียนเป็นประโยคภาษาญี่ปุ่น โดยใช้ระบบที่เรียกว่า มันโยงะนะ (万葉仮名, まんようがな Man'yōgana) คือ การใช้ตัวอักษรจีนหนึ่งตัวเขียนแทนภาษาญี่ปุ่นหนึ่งพยางค์ โดยจะใช้ตัวอักษรจีนที่มีเสียงในภาษาจีนใกล้เคียงกับพยางค์ของภาษาญี่ปุ่นพยางค์นั้นๆ โดยไม่คำนึงถึงความหมายของอักษรจีนตัวนั้นเลย ระบบการเขียนนี้ปรากฏอยู่ในหนังสือรวมบทกวีชื่อมันโยชู (万葉集 Man'yōshū) แต่งขึ้นประมาณพ.ศ. 1302 ในยุคนะระ ถือเป็นวรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ของญี่ปุ่น สถานีโทรทัศน์คันไซ
KTV ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 ในชื่อ บริษัทไดคันไซทีวี (; ) หลังจากนั้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ในปีเดียวกัน ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น คันไซเทเลแคสติงคอปอร์เรชัน หลังจากนั้นได้เริ่มแพร่ภาพเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ในระบบวีเอชเอฟ ทางช่องสัญญาณที่ 8 ประเทศญี่ปุ่น
ประชากรมากกว่าร้อยละ 95 ใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาทางการ ภาษาญี่ปุ่นมีวิธีการผันคำกริยาและคำศัพท์ที่แสดงถึงสถานะระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง ซึ่งแสดงถึงลักษณะสังคมที่มีระดับขั้นของญี่ปุ่น ภาษาพูดนั้นมีทั้งภาษากลางและสำเนียงของแต่ละท้องถิ่น เช่นสำเนียงคันไซ โรงเรียนทั้งของรัฐและเอกชนมักมีวิชาภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษเป็นวิชาบังคับ คันจิ
เสียงองมักจะอยู่ในคำประสมที่เขียนด้วยคันจิสองตัว (熟語, Jukugo) โดยชาวญี่ปุ่นได้ยืมคำภาษาจีนเหล่านี้มาใช้ ซึ่งเหมือนกับการที่ภาษาไทย ยืมคำภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมรมาใช้ การยืมภาษาอยู่บนพื้นฐานที่ว่า ภาษาดั้งเดิมยังไม่มีคำให้เรียกสิ่งนั้น ยืดยาวไม่กระชับ ไม่เฉพาะเจาะจง หรือไม่ไพเราะ คำยืมจะให้ความรู้สึกไพเราะ เป็นทางการ และหรูหรามากหว่า แต่หลักการอ่านคำประสมนี้ไม่ครอบคลุมถึงการอ่านชื่อของชาวญี่ปุ่นทั่วไป ที่นามสกุล หรือชื่อ หรือทั้งนามสกุลและชื่อ ประกอบด้วยอักษรคันจิสองตัว แต่จะอ่านด้วยเสียงคุน (อย่างไรก็ตาม เสียงองก็ยังพบได้ในชื่อตัว โดยเฉพาะชื่อตัวของผู้ชาย) คันไซ
ภูมิภาคคันไซ มีทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงมากมาย เช่น ทีมเบสบอลอย่าง ฮันชิน ไทเกอร์ส ที่ใช้สนามโคชิเอ็งเป็นสนามเหย้า ทีมเบสบอลโอริกซ์ บัฟฟาโล สโมสรฟุตบอลในเจลีกอย่าง กัมบะ โอซากะ เซเรซโซ โอซากะ วิสเซล โคเบะ และเกียวโต ซังงะ คันจิ
อักษรพยางค์อีกประเภทหนึ่งของญี่ปุ่น คือ อักษรคะตะคะนะ มีต้นกำเนิดคล้ายคลึงกับอักษรฮิระงะนะ อักษรคะตะคะนะดัดแปลงมาจากอักษรมันโยงะนะเช่นกัน แต่ตัดเฉพาะบางส่วนของอักษรมันโยงะนะมาเป็นอักษรคะตะคะนะหนึ่งตัว อักษรคะตะคะนะกำเนิดในสำนักสงฆ์ยุคเฮอัน ใช้เสมือนการย่ออักษรมันโยงะนะเพื่อให้ง่ายต่อพระสงฆ์ในการศึกษาพระคัมภีร์ ดังนั้น ตัวอักษรคะนะ ของญี่ปุ่นทั้งฮิระงะนะและคะตะคะนะ จึงมีต้นกำเนิดมาจากอักษรคันจินี่เอง คันไซ (แก้ความกำกวม)
คันไซ สามารถหมายถึง คันดิน
คันดิน หรือ ตลิ่ง () หรือทำนบกั้นน้ำ คือลักษณะของความชันของพื้นที่หรือทางกั้นที่สามารถควบคุมระดับน้ำที่จะเอ่อล้นขึ้นมาจากแม่น้ำ หรือชายหาดได้ ซึ่งอาจเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติหรือมนุษย์เป็นผู้สร้างขึ้นมา โดยปกติแล้วมักจะเกิดขึ้นจากดินหรือตะกอนต่างๆ บนพื้นผิวโลก และวางตัวขนานไปกับเส้นทางน้ำหรือตามแนวชายฝั่ง คันจานิ 8
แนวเพลงของคันจานิ 8 มีความหลากหลาย เช่น ป๊อป ร็อก บัลลาด บลูส์ ฟังค์ แจ๊ส และเพลงตลกขบขัน อย่างเช่นเพลง Sukiyanen, Osaka เป็นซิงเกิลที่มีคอนโต (konto คือบทสนทนาในแบบตลก) เป็นจุดขาย โดยบทพูดมักจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามการแสดงแต่ละครั้งโดยไม่ได้เตรียมมาล่วงหน้า เสน่ห์ของคันจานิ 8 คือ บุคลิกตลกขบขันและเสียงดังซึ่งเป็นลักษณะของชาวคันไซ (สมาชิก 6 คนเป็นชาวโอซาก้า อีก 2 คนมาจาก เกียวโต และ เฮียวโงะ ซึ่งอยู่ในภูมิภาคคันไซเช่นเดียวกัน) เพลงของคันจานิ 8 เป็นการนำชีวิตจริงในเหตุการณ์ต่างๆของโอซาก้ามาเรียบเรียง ยกตัวอย่างเช่น เพลง Sukiyanen, Osaka ที่มีเนื้อหาแนะนำสถานที่ของโอซาก้า เพลง ∞saka Obaachan Rock ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับหญิงวัยกลางคนผมฟูสีม่วง ใส่เสื้อลายเสือดาว ขี่จักรยานออกไปแย่งซื้อของลดราคา บทสนทนาในเนื้อเพลงมีเนื้อหาโอ้อวดการซื้อของถูก นอกจากการร้องเพลงและเต้นรำแล้ว คันจานิ 8 ยังมีความสามารถอื่นๆ ทางด้านวงการบันเทิงอีก คือ งานพิธีกร ละครโทรทัศน์ ละครเวที แต่งเพลง เล่นดนตรี กายกรรมและแสดงตลก คันโต
คันโต () เป็นภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่นบนเกาะฮนชู ในภาคคันโตประกอบด้วย 7 จังหวัด ได้แก่กุมมะ คานางาวะ ชิบะ ไซตามะ โตเกียว โทจิงิ และอิบารากิ คันโตมีขนาดประมาณ 32,423.85 ตารางกิโลเมตร ลักษณะเป็นที่ราบลุ่มประมาณร้อยละ 40 และที่เหลือมีลักษณะเป็นภูเขา ภาคคันโตมีประชากรประมาณ 41,487,171 คน （วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548）อัตราความหนาแน่น 1,279.53 คน/ตารางกิโลเมตร คันจิ
คกคุน () หมายถึง ตัวอักษรจีน ที่ชาวญี่ปุ่นให้ความหมายภาษาญี่ปุ่นต่างไปจากความหมายดั้งเดิมในภาษาจีน ตัวอย่างเช่น สายทะนิมะชิ
สายทะนิมะชิ (สาย 2) (谷町線) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้า ระบบรถไฟใต้ดินเทศบาลโอซะกะแห่งนครโอซะกะ ภูมิภาคคันไซ ประเทศญี่ปุ่น ชื่อทางการคือ รถรางด่วนไฟฟ้า สาย 2 (高速電気軌道第2号線) ทุกสถานี มีตัวย่อขึ้นต้นด้วยตัว T จุดเด่นของเส้นทางนี้คือ มีตู้รถไฟฟ้าสำหรับสุภาพสตรี ในคันที่ 3 ของทุกขบวน ซึ่งใช้มาตั้งแต่วันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2003 มิตซูบิชิ แลนเซอร์
ในประเทศญี่ปุ่น ใช้ชื่อรุ่นนี้ว่า มิตซูบิชิ กาแลนต์ ฟอร์ติส เนื่องจากกาแลนต์รุ่นจริงได้ยกเลิกการทำตลาดในญี่ปุ่นแล้ว กาแลนต์จึงเหลือการทำตลาดในแถบอเมริกาเหนือแทน (ในปี 2556 เลิกจำหน่ายแล้ว) ที่สำคัญคือ การใช้ชื่อแลนเซอร์ชื่อเดิมจึงไม่เหมาะกับการใช้ชื่อในการทำตลาดโฉมนี้ในญี่ปุ่นนัก เนื่องจากตลาดของแลนเซอร์โฉมนี้ในญี่ปุ่นได้อยู่กึ่งกลางระหว่างตลาด C-Segment และ D-Segment ส่วนประเทศไทยใช้ชื่อในการขายว่า Lancer EX เนื่องจากยังมีการขายรุ่นที่ 8 อยู่ เพราะต้องการแบ่งแยกตลาดให้ชัดเจน แต่รุ่นนี้ไม่ประสบความสำเร็จในทุกตลาดที่นำเข้าไปจำหน่าย เนื่องจากหน้าตาที่ดุดันมาก สมรรถนะแนว GT ไม่เอาใจสุภาพสตรีซึ่งเป็นกลุ่มลูกค้าหลักของ C-Segment โดยเฉพาะในประเทศไทย และมีข่าวว่า Mitsubishi Lancer จะไม่มีรุ่นต่อไปที่พัฒนาโดย Mitsubishi Motors เอง เนื่องจากสถานะทางการเงินที่ในขณะนี้ต้องพึ่งพา Renault ผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ของฝรั่งเศส ซึ่งมีข้อตกลงว่า Renault จะต้องผลิตรถยนต์นั่ง C-Segment ให้กับ Mitsubishi Motors เพื่อส่งไปขายในตลาดโลก และผลิตรถยนต์นั่ง D-Segment ให้กับ Mitsubishi Motors ส่งไปขายในตลาดอเมริกาเหนือ แต่ต้องผลิตจากโรงงาน Renault และอาจมีความเป็นไปได้ที่ Mitsubishi Lancer ที่เปลี่ยนตราจาก C-Segment ซึ่งก็คือรุ่น Megane ของ Renault จะไม่มาทำตลาดในไทย โดยรถยนต์นั่งที่ Mitsubishi Motors จะต้องพัฒนาต่อไปแน่นอนคือ Mirage และ Attrage และอาจจะมีรถยนต์สมรรถนะสูงสืบทอดตำนานของ Lancer Evolution ออกมาอีกรุ่นหนึ่ง นอกจากนั้นไม่มีแล้ว นั่นหมายความว่า Mitsubishi Motors จะต้องเน้นตลาด Eco Car ,Crossover ,SUV และรถกระบะอย่างจริงจัง โดยต้องยอมทิ้งตลาดรถยนต์ Sedan 4 ประตูไปทั้งหมด ฮิมุระ เคนชิน
เรื่องราวของเคนชินดำเนินไปตามเหตุการณ์สมมติที่เกิดขึ้นในยุคเมจิ โดยเคนชินนั้นเป็นอดีตมือสังหารในตำนานผู้ให้สมญานามว่า "มือพิฆาตบัตโตไซ" ( ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษเรียกว่า "Battousai the Manslayer", (อนิเมะฉบับที่พากย์โดยค่าย Media Blasters) "Battousai: The Slasher" (อนิเมะฉบับที่พากย์โดยค่าย Sony English dub) และในปกหน้าของมังงะรวมเล่มภาคภาษาญี่ปุ่น ได้แปลฉายานี้เป็นภาษาอังกฤษว่า "The Unsheather") แต่มักจะถูกเรียกอย่างเฉพาะเจาะจงว่า "ฮิมุระ บัตโตไซ"() เสียมากกว่า เมื่อสิ้นยุคบะกุมะสึแล้ว เขาได้กลายเป็นซามูไรพเนจรผู้ถือดาบสลับคม () ซึ่งเป็นดาบคะตะนะที่หันคมเข้าหาตัวผู้ใช้ดาบเสียเอง อันเป็นผลทำให้เขาแทบจะฆ่าผู้ใดไม่ได้อีกต่อไป เคนชินพเนจรไปทั่วญี่ปุ่นเพื่อปกป้องและคอยให้ความช่วยเหลือผู้คน เพื่อชดใช้บาปที่ตนได้พรากชีวิตผู้อื่นในช่วงที่ยังเป็นมือสังหาร เมื่อเดินทางมาถึงโตเกียว เขาได้ให้ความช่วยเหลือหญิงสาวชื่อ คามิยะ คาโอรุ และได้รับการเชื้อเชิญให้อาศัยอยู่ในสำนักดาบของเธอในเวลาต่อมา แม้ว่าเธอจะรู้เรื่องอดึตของเคนชินแล้วก็ตาม หลังจากนั้นเคนชินก็ได้สร้างสายสัมพันธ์ที่ยาวนานตลอดชีวิตกับผู้คนอีกมากมาย อันรวมถึงบรรดาศัตรูเก่าของเขาด้วย พร้อมทั้งเผชิญหน้ากับศัตรูทั้งเก่าและใหม่อีกหลายคน ท่ามกลางการเผชิญหน้าและการสานสายสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นดังกล่าว เคนชินได้เริ่มหาทางไถ่บาปในอดีตและเอาชนะสันดาน "มือสังหาร" ของตนเองให้จงได้ แขวงคิตะ (โอซากะ)
แขวงคิตะ () เป็นหนึ่งใน 24 แขวงของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญของโอซากะและภูมิภาคคันไซ โดยมีย่านที่สำคัญคือ อุเมดะ และนากาโนะชิมะ เค็นโด
เค็นโด () เป็นศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของประเทศญี่ปุ่น เค็นโด มีความหมายว่า"วิถีแห่งดาบ" มีพื้นฐานมาจากการใช้ดาบของพวกซามูไรในสมัยก่อน สืบทอดมากันประมาณ พ.ศ. 1332 เป็นวิชาที่ใช้ดาบไม้ไผ่ ในการฝึก ด้วยกระบวนท่าการต่อสู้ที่รวดเร็ว รุนแรง เด็ดขาด ต่อเนื่อง จึงเป็นที่นิยมไปกว่า เกือบ 30 ประเทศทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย จังหวัดโอซากะ
จังหวัดโอซากะ () เป็นจังหวัดในภาคคันไซหรือคิงกิ บนเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น มีเมืองเอกคือนครโอซากะ เป็นใจกลางของพื้นที่เกียวโต-โอซากะ-โคเบะ คันทวย
คันทวย หรือ ทวย () คือส่วนหนึ่งของสถาปัตยกรรมทำหน้าที่ค้ำยันชายคา ระเบียง หรือ หลังคาของสิ่งก่อสร้าง มิริง
การประกอบอาหารในภูมิภาคคันไซนั้น มิริงจะถูกต้มก่อนเป็นระยะเวลาสั้น ๆ มิริงชนิดนี้เรียกว่า "นิกิริมิริง" (煮切り味醂) เพื่อให้แอลกอฮอล์บางส่วนระเหยไป หรือในภูมิภาคคันโต มิริงถูกนำมาใช้การบำบัด นอกจากนี้บางครั้งแล้ว มิริงยังเป็นวัตถุดิบของซอสเทริยากิ โอกูริงานะ
โอกูริงานะ () คือ คานะที่ต่อท้ายคันจิในภาษาญี่ปุ่น มักใช้ผันคำคุณศัพท์และคำกริยา โอกูริงานะยังใช้บอกกาล ความเป็นบอกเล่า/ปฏิเสธ ความสุภาพ และทำหน้าที่ต่าง ๆ ได้อีกมากมาย ปัจจุบันโอกูริงานะเขียนด้วยฮิรางานะ ในอดีตเขียนด้วยคาตากานะ ซันอิง
ซันอิง () เป็นอนุภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่น หมายถึงบริเวณภาคใต้ของเกาะฮนชู เกาะหลักของญี่ปุ่น เป็นอนุภูมิภาคของภาคชูโงกุ ทางด้านตะวันตกติดกับทะเลญี่ปุ่น ในยุคปัจจุบัน ภาคซํนอิง ประกอบด้วย จังหวัดชิมาเนะ จังหวัดทตโตริ และตอนเหนือของจังหวัดยามางูจิ ทั้งนี้ในบางครั้งอาจรวมถึงตอนเหนือของจังหวัดเฮียวโงะและตอนเหนือของจังหวัดเกียวโต ซูชิ
ซูชิ () หรือ ข้าวปั้นมีหน้า เป็นอาหารญี่ปุ่น ที่ข้าวมีส่วนผสมของน้ำส้มสายชู และกินคู่กับปลา เนื้อ หรือของคาวชนิดต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ซูชิมักจะหมายถึงอาหารที่มีส่วนประกอบของซูชิเมชิ (寿司飯, ข้าวที่ผสมน้ำส้มสายชู) และมีหน้าแบบต่าง ๆ หน้าที่นิยมได้แก่ อาหารทะเล ผัก ไข่ เห็ด เนื้อที่นำมาใช้อาจจะเป็นเนื้อดิบหรือเนื้อที่ผ่านกระบวนการทำอาหารแล้ว สำหรับในประเทศอื่น และซูชิส่วนใหญ่มักใส่วาซาบิบนข้าวเพื่อให้ได้ความอร่อยมากยิ่งขึ้น คันไตคอลเลกชัน (อนิเมะ)
คันไตคอลเลกชัน -คังโคเระ- (, ) เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นที่สร้างมาจากเกมในชื่อเดียวกัน สร้างโดยสตูดิโอดิโอมีเดีย กำกับโดย เคโซ คุซะคะวะ ออกอากาศทางช่องโตเกียวเอ็มเอกซ์ และเคบีเอส และสถานีโทรทัศน์ช่องอื่นทั่วประเทศญี่ปุ่น คะมิกะเซะ
คะมิกะเซะ () หรือ เรียกอย่างเป็นทางการว่า กองกำลังจู่โจมพิเศษ (特別攻撃隊 "โทะกุเบะสึโคเกะกิไต") เป็นคำในภาษาญี่ปุ่นมีความหมายว่าลมสวรรค์ หรือลมแห่งเทวะ คะมิกะเซะในภาษาญี่ปุ่น ถูกนำมาใช้เรียกลมสลาตัน และนำมาใช้เป็นชื่อฝูงบินและนักบินคะมิกะเซะเท่านั้น ต่างไปจากในภาษาอังกฤษที่ชาวตะวันตกนำคำๆ นี้มาใช้เรียกการโจมตีแบบพลีชีพ (suicide attacks) คำ ๆ นี้ได้ถูกนำมาใช้เรียกอากาศยานพลีชีพของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งบรรทุกระเบิดและพุ่งเข้าชนเรือ และคำนี้ยังหมายถึงนักบินผู้บังคับอากาศยานประเภทนี้ด้วย แขวงบุงเกียว
บุงเกียว () เป็น 1 ใน 23 แขวงพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่กึ่งกลางโตเกียว เป็นศูนย์กลางของสถานศึกษาและย่านที่พักอาศัยในโตเกียว มีประวัติย้อนไปในสมัยเมจิ เป็นย่านที่พักอาศัยของนักประพันธ์ นักวิชาการ นักการเมือง  แมนจูเรีย
แมนจูเรีย (simplified Chinese:满洲; traditional Chinese:滿洲; pinyin:Mǎnzhōu) เป็นแคว้นหนึ่งทางเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ ในบางบริบทอาจหมายถึงแคว้นหนึ่งของประเทศจีน[1][2][3] (ปัจจุบันเรียกว่าจีนตะวันออกเฉียงเหนือ (simplified Chinese:东北; traditional Chinese:東北; pinyin:Dōngběi) ) หรือครอบคลุมถึงประเทศรัสเซีย ดินแดนนี้เป็นถิ่นอาศัยของชาวเซียนเปย์ ชาวชี่ตัน และชาวแมนจู (ชื่อแคว้นมาจากชื่อชนกลุ่มนี้) ซึ่งสถาปนารัฐของตนขึ้นหลายรัฐในดินแดนนี้ คันจานิ 8
25 สิงหาคม 2004 เป็นวันเดบิวต์ซิงเกิลครั้งแรกของ คันจานิ8 ในแบบKansai-limited (แบบจำนวนจำกัดในภาษาคันไซ) โดยซิงเกิลนี้มีชื่อว่า Naniwa Iroha Bushi ขายให้เฉพาะภูมิภาคคันไซ และเพลงนี้ก็ฮิตจนได้ที่8ของOricon singles chart ไปครอง ต่อมา วันพฤหัสบดีที่ 22 กันยายน ปี2004 ซิงเกิลNaniwa Iroha Bushi ก็ได้ถูกนำมาขายอีกครั้งในแบบจำหน่ายทั่วประเทศ ซึ่งก็ติดอันดับ1ของOricon weekly singles chartsประจำสัปดาห์ และก็เป็นครั้งแรกของเพลงแนวEnkaที่ได้กลับมาเป็นที่1อีกครั้งในรอบ17ปี การวางจำหน่ายทั่วประเทศนี้สร้างความแน่ใจทีจะมีซิงเกิลที่2ออกมา เขตคันนายาว
ประมาณปี พ.ศ. 2386 (รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้ยกทัพไปปราบกบฏที่เมืองนครจำปาศักดิ์และเมืองหลวงพระบางจนได้รับชัยชนะ และได้กวาดต้อนครอบครัวจากหัวเมืองรายทางเข้ามายังกรุงเทพมหานคร โดยให้ตั้งถิ่นฐานอยู่แถบคลองกุ่ม ต่อมามีผู้คนอพยพเข้าไปอยู่อาศัยในย่านนี้และย่านใกล้เคียงมากขึ้น พื้นที่บางส่วนกลายเป็นที่ทำนาผืนใหญ่ ในการทำนาก็จะมีการสร้างแนวดินให้พูนสูงขึ้นจากท้องนาเพื่อกั้นที่นาเป็นส่วน ๆ หรือเพื่อกักเก็บน้ำไว้ใช้สำหรับปลูกข้าว ซึ่งก็คือ "คันนา" มีที่นาอยู่ผืนหนึ่งใกล้กับคลองแสนแสบ กินอาณาเขตตั้งแต่ท้ายหมู่บ้านสุเหร่าแดง (ปัจจุบันคือบริเวณถนนเสรีไทย) ไปสิ้นสุดตรงบริเวณที่เรียกว่า "โรงแดง" เพราะเป็นที่ตั้งของบ้านหลังหนึ่งที่มุงหลังคาสังกะสีเป็นสนิม มองเห็นเป็นสีแดงแต่ไกล (ปัจจุบันคือบริเวณถนนรามอินทรา) เรียกได้ว่าเป็นนาที่มีคันยาวมากที่สุด จึงสันนิษฐานว่าเป็นที่มาของชื่อ "คันนายาว" คันจิ
ลำดับของบุชุ (部首) จำนวนขีด（総画数） เสียงของคันจิ กินซะ
กินซะ () หรือที่คนไทยนิยมเรียกว่า "กินซ่า" เป็นย่านในชูโอ กรุงโตเกียว เหนือแขวงชิมบาชิ ใต้ย่านยาเอซุกับเคียวบาชิ ทางตะวันตกของแขวงสึกิจิ และทางตะวันออกของย่านยูรากูโจกับอูชิไซไวโช มีชื่อเสียงเพราะมากด้วยร้านรวงหรูหรา ทั้งยังถือกันว่าเป็นย่านการค้าราคาแพงมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก รันชู
ทะสึ คาชิระ (辰 かしら) หมายถึง กลุ่มวุ้นที่ถัดจากแผ่นปิดเหงือกมาถึงบริเวณเหนือริมฝีปาก ซึ่งเป็นก้อนเนื้อชิ้นใหญ่มีลักษณะเหมือนเขี้ยว ซึ่งชาวไทยเรียกว่า "เขี้ยว" ขณะที่ชาวญี่ปุ่นเรียกว่า "หน้ามังกร" แขวงนากะเงียว
แขวงนากะเงียว () เป็นหนึ่งใน 11 แขวงการปกครองในนครเกียวโต จังหวัดเกียวโต ชื่อแขวงนี้มีความหมายว่า "กลางกรุง" เป็นแขวงศูนย์กลางของนครเกียวโต เป็นที่ตั้งของปราสาทนิโจและตลาดนิชิกิ ทุกๆเดือนกรกฎาคมจะมีการจัดเทศกาลกิองในแขวงแห่งนี้ แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ พ.ศ. 2554
TEP ปัจจุบันไม่สามารถผลิตกระแสไฟฟ้าเพิ่มเติมให้กับเขตคันโตได้ เพราะเครื่องปฏิกรณ์ของ TEP เองก็ได้รับความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหวด้วยเช่นกัน คันไซอิเล็กทริกพาวเวอร์คอมปานี (Kepco) ไม่สามารถแบ่งกระแสไฟฟ้าให้ได้ เพราะระบบของบริษัททำงานอยู่ที่ 60 เฮิรตซ์ ขณะที่ของ TEPCO และ TEP ทำงานที่ 50 เฮิรตซ์ ซึ่งเป็นผลมาจากการพัฒนาทางอุตสาหกรรมและสาธารณูปโภคในยุคเริ่มแรกในคริสต์ทศวรรษ 1880 ซึ่งทำให้ญี่ปุ่นไม่มีสายส่งไฟฟ้าทั่วประเทศที่เป็นเอกภาพ สถานีย่อยสองแห่งในชิซูโอกะและนางาโนะสามารถแปลงความถี่และส่งกระแสไฟฟ้าจากคันไซไปยังคันโตและโทโฮกุแต่มีกำลังสูงสุดจำกัดอยู่ที่ 1 กิกะวัตต์ และจากความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเครื่องปฏิกรณ์หลายเครื่องนั้น อาจต้องใช้เวลาหลายปีจึงจะฟื้นฟูระดับการผลิตกระแสไฟฟ้าทางตะวันออกของญี่ปุ่นให้กลับคืนสู่ระดับก่อนเกิดแผ่นดินไหว ประเทศญี่ปุ่น
สงครามโลกครั้งที่หนึ่งทำให้ญี่ปุ่นซึ่งอยู่ฝ่ายสัมพันธมิตรผู้ชนะ สามารถขยายอำนาจและอาณาเขตในทวีปเอเชียต่อไปอีก ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีช่วง "ประชาธิปไตยไทโช" (พ.ศ. 2455–2469) แต่คริสต์ทศวรรษ 1920 (ประมาณพุทธทศวรรษ 2460) ประชาธิปไตยที่เปราะบางตกอยู่ภายใต้การเลื่อนทางการเมืองสู่ฟาสซิสต์ มีการผ่านกฎหมายปราบปรามการเห็นต่างทางการเมืองและมีความพยายามรัฐประหารหลายครั้ง "ยุคโชวะ" ต่อมาอำนาจของกองทัพเริ่มเพิ่มขึ้นและนำญี่ปุ่นสู่การขยายอาณาเขตและการเสริมสร้างแสนยานุภาพ ตลอดจนเผด็จการเบ็ดเสร็จและลัทธิคลั่งชาติซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอุดมการณ์ฟาสซิสต์ ในปี 2474 ประเทศญี่ปุ่นบุกครองและยึดครองแมนจูเรีย เมื่อนานาชาติประณามการครอบครองนี้ ประเทศญี่ปุ่นก็ลาออกจากสันนิบาตชาติในปี 2476 ในปี 2479 ญี่ปุ่นลงนามกติกาสัญญาต่อต้านโคมินเทิร์นกับนาซีเยอรมนี และกติกาสัญญาไตรภาคีในปี 2483 เข้าร่วมกับฝ่ายอักษะ หลังพ่ายในสงครามชายแดนโซเวียต–ญี่ปุ่นที่กินเวลาสั้น ๆ ประเทศญี่ปุ่นเจรจากติกาสัญญาความเป็นกลางโซเวียต–ญี่ปุ่น ซึ่งกินเวลาถึงปี 2488 เมื่อสหภาพโซเวียตบุกครองแมนจูเรีย
ในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้เสริมสร้างอำนาจทางการทหารให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น หลังจากญี่ปุ่นถูกกีดกันทางการค้าจากสหรัฐอเมริกา ต่อมาจึงได้เปิดฉากสงครามในแถบเอเชียแปซิฟิก (ซึ่งรู้จักกันทั่วไปในชื่อ สงครามมหาเอเชียบูรพา) ในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484 โดยการโจมตีฐานทัพเรือสหรัฐอเมริกาที่อ่าวเพิร์ล และการยาตราทัพเข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นดินแดนอาณานิคมของสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักรและเนเธอร์แลนด์ ตลอดสงครามครั้งนั้น ญี่ปุ่นสามารถยึดครองประเทศต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ทั้งหมด แต่หลังจากที่ญี่ปุ่นพ่ายแพ้ให้แก่สหรัฐอเมริกาในการรบทางน้ำในมหาสมุทรแปซิฟิกหลังจากยุทธนาวีแห่งมิดเวย์ (พ.ศ. 2485) ญี่ปุ่นก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้แก่ฝ่ายสัมพันธมิตรโดยง่าย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับระเบิดปรมาณูของสหรัฐอเมริกา ซึ่งถูกทิ้งที่เมืองฮิโรชิมาและนางาซากิ (ในวันที่ 6 และ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ตามลำดับ) และการรุกรานของสหภาพโซเวียต (วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2488) ญี่ปุ่นจึงประกาศยอมแพ้อย่างไม่มีเงื่อนไขในวันที่ 15 สิงหาคม ปีเดียวกัน สงครามทำให้ญี่ปุ่นต้องสูญเสียพลเมืองนับล้านคนและทำให้อุตสาหกรรมและโครงสร้างพื้นฐานของประเทศเสียหายอย่างหนัก ฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งนำโดยสหรัฐอเมริกาได้ส่งพลเอกดักลาส แมกอาร์เธอร์เข้ามาควบคุมญี่ปุ่นตั้งแต่หลังสงครามจบ คันจานิ 8
Kanjani Eight ( 関ジャニ∞ kanjani eito คันจานิเอท) คือ กลุ่มศิลปินภายใต้สังกัด Johnny & Associates ที่มีภูมิลำเนาอยู่ในภูมิภาคคันไซ (ภาคตะวันตกของญี่ปุ่น) และเซ็นสัญญากับบริษัท Teichiku Records คันจานิ 8 มาจากการรวบรวมสมาชิกจากคันไซจูเนียร์ที่มีชื่อเสียงรวมกันในปี 2002 โดยชื่อวง Kanjani8 มีที่มาจากการนำคำ 3 คำมารวมกัน คือ kan จาก Kansai jani จาก Johnny ในภาษาญี่ปุ่น และ 8 ซึ่งหมายถึงจำนวนสมาชิกที่มี 8 คน โดยเลข 8 ถูกเขียนให้เป็นเครื่องหมาย infinity (∞) สื่อความหมายว่า 無限の可能性を หรือ ความเป็นไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด โคคิว
โคคิว () ส่วนหนึ่งของฝ่ายในของ พระราชวังหลวง ของญี่ปุ่นที่เรียกว่า ไดริ ("Dairi") ซึ่งใช้เป็นที่ประทับของพระราชวงศ์ฝ่ายหญิงและที่พำนักของบรรดานางในและนางกำนัล คันจิ
藤 ภาษาญี่ปุ่น: fuji, ฟุจิ แปลว่า ต้นวิสเทอเรีย แต่ ภาษาจีนกลาง: téng, เติ๋ง แปลว่า หวาย, อ้อย 沖 ภาษาญี่ปุ่น: oki, โอะคิ แปลว่า ห่างจากชายฝั่ง แต่ ภาษาจีนกลาง: chōng, ชง แปลว่า ชำระล้าง 椿 ภาษาญี่ปุ่น: tsubaki, สึบะกิ แปลว่า ดอกคาเมลเลีย แต่ ภาษาจีนกลาง: chūn, ชุน แปลว่า ต้นไม้แห่งสวรรค์ (Ailanthus, ต้นไม้วงศ์มะยมป่า) แขวงคิตะ
แขวงคิตะ () มีความหมายว่า แขวงเหนือ เป็นเขตการปกครองระดับแขวง มีอยู่ในหลายเมืองใหญ่ของประเทศญี่ปุ่น โรคคาวาซากิ
โรคคาวาซากิ (; ) หรือ กลุ่มอาการเยื่อเมือกผิวหนังต่อมน้ำเหลือง (; MCLS, MLNS หรือ MCLNS) เป็นโรคที่พบในเด็กญี่ปุ่นเป็นที่แรก โดยนายโทมิซากุ คาวาซากิ (ชื่ออื่น : Tomisaku Kawazaki) เมื่อ พ.ศ. 2510 โดยส่วยใหญ่จะพบในเด็ก อาการที่พบของโรคที่ประกอบด้วยอาการมีไข้สูง (fever) เกิดจากหลอดเลือดแดงอักเสบ มีการเปลี่ยนแปลงของผิวหนัง (peeling of the palm) และเยื่อบุผิว และต่อมน้ำเหลืองที่คอโต และ ตาแดง (congested conjuctiva) และ ภาวะเส้นโลหิตแดงหัวใจโป่งพองเป็นถุงขังโลหิตไว้ (coronary anuerysm) เป็นโรคที่พบในเด็กชายมากกว่าเด็กหญิง อัตราชายต่อหญิง 1.5 : 1 พบในเด็กเล็กประมาณร้อยละ 50 ของผู้ป่วยอายุน้อยกว่า 2 ปี ร้อยละ 80 อายุน้อยกว่า 4 ปี พบได้ทุกเชื้อชาติในโลกแต่พบมากโดยเฉพาะในเด็กญี่ปุ่นมากกว่าชาติอื่นๆ  สำนักรินไซ
ในยุคคะมะกุระ ได้มีความพยายามที่จะตั้งสำนักรินไซในแผ่นดินญี่ปุ่นโดยความพยายามของภิกษุนามว่า "เมียวอัง เอไซ" ที่ก่อนหน้าในปี 1168 ภิกษุเอไซได้เดินทางไปยังแผ่นดินจีนเพื่อศึกษาเท็นไดเป็นระยะเวลากว่ายี่สิบปี และในปี 1187 ภิกษุเอไซก็ได้เดินทางไปยังจีนอีกครั้ง และเมื่อกลับมายังญี่ปุ่น เขาได้ตั้งสำนักสาขาหลินจิ้ในญี่ปุ่น ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนาม "รินไซ" ทั้งนี้ ในหลายสิบปีต่อมา ภิกษุนาม "นัมโป โชเมียว" ก็ได้เดินทางไปยังจีนเพื่อศึกษาวิถีหลินจี้เช่นเดียวกัน และเมื่อภิกษุโชเมียวกลับมายังญี่ปุ่นก็ได้มาก่อตั้งสำนักรินไซสายโอโตกัง คันจานิ 8
คันจานิ8ได้เริ่มดำเนินการทัวร์ทั่วประเทศรอบที่3 กับชื่อว่า 47-Prefecture Eh!Honma!?Bikkuri!! Tour 2007 เท่าที่วางแผนครั้งแรกอาจจะทัวร์เพิ่ม30จังหวัด แต่คันจานิ8ขอร้องว่าให้เป็น47จังหวัดของญี่ปุ่นได้มั๊ย (ญี่ปุ่นมีทั้งหมด47จังหวัด) นั่นเป็นครั้งแรกของประวัติศาสตร์ของJohnny&Associates ทัวร์ได้เริ่มวันที่ 3 พฤษภาคม 2007 ที่โยโกฮาม่า และกลุ่มคนดูก็มีขนาดขึ้นๆลงๆบ้าง อย่าง1,000คนที่ ยามานาชิ ถึง 55,000คนที่โตเกียวโดม การเพิ่มวันของโอกินาว่า ได้เพิ่มหลังจากวันประกาศของทัวร์ ทัวร์ครั้งนี้มีการแสดง 113ครั้งจากการทัวร์ทั้งหมดของทั้งหมด กับประเมิณยอดรวมทั้งหมดก็เป็น650,000คน จากที่ได้รายการงานเป็นทัวร์ที่ใหญ่ที่สุดในปี2007ของการแสดงต่างๆในญี่ปุ่น ทัวร์ครั้งนี้จบลงและแสดงครั้งสุดท้ายที่ โอกินาว่า ในวันที่ 30 กันยายน 2007 คันจิ
เป็นคันจิที่กำเนิดขึ้นแรกสุดแสดงรูปลักษณะของสิ่งต่างๆส่วนใหญ่เป็นชื่อสิ่งของ คันจิประเภทนี้มีประมาณ 600 ตัว ตัวอย่างเช่น 目 แปลว่า ตา, 木 แปลว่า ต้นไม้ คันจิ
การอ่านคันจิตามเสียงองส่วนมาก จะเป็นเสียงคันอง สำหรับโกะอง จะอยู่ในศัพท์ทางพุทธศาสนา เช่น 極楽 (gokuraku, สวรรค์) และอยู่ในคำภาษาญี่ปุ่นที่ยืมจากภาษาจีน (คังโกะ) ยุคแรก เช่น ตัวเลข เป็นต้น ส่วนโทองนั้น อยู่ในคันจิยุคหลังๆบางคำ เช่น 椅子 (isu, เก้าอี้) 布団 (futon, ฟูกปูนอน) และ 行灯 (andon, โคมกระดาษ) เป็นต้น คันจิ
เป็นคันจิที่นำคันจิที่แสดงความหมายกับส่วนที่แสดงเสียงมาประกอบกันเป็นคันจิใหม่ที่มีความหมายใหม่ คันจิประเภทนี้มีประมาณร้อยละ 90 ของคันจิทั้งหมด คิวชู เดอะซีรีส์
การเดินทางใน 7 จังหวัด 30 วัน บนเกาะคิวชู แดนและเอ๊ะจะต้องออกท้าทายท่องโลกกว้างด้วยการเล่นดนตรีข้างถนนขาย CD จำนวน 999 แผ่น มีเงินติดตัวเพียง 999 เยน เปลี่ยนเป็นเงินค่าครองชีพสำหรับอาหารการกิน ค่ารถ ค่าเรือ เพื่อจะส่งพวกเขาไปต่อยังจุดหมายต่างๆ ตามเส้นทางที่เขาทั้งคู่ต้องสัญจรผ่านไป ซึ่งนั่นเอง จึงเป็นเหตุผลให้แดนและเอ๊ะต้องมีอาชีพเสริมในขณะที่ว่างจากการเล่นดนตรี อาชีพอะไรที่จะเหมาะกับป็อปสตาร์อย่างพวกเขา รัฐบาลญี่ปุ่นยื่นข้อเสนอให้ที่พักแต่แดนและเอ๊ะต้องทำงานแลกกับที่พักตามแต่ละสถานที่ แต่ละอาชีพ ของบ้านเรือนที่พวกเขาไปอาศัยอยู่ แดนต้องเก็บองุ่นและปลูกผัก ส่วนเอ๊ะก็คงไม่พ้นงานหนัก ล้างห้องน้ำ ขัดอ่างออนเซน แต่อย่างไรเสียในทุกวันทั้งคู่จะต้องออกเดินทางสานต่อความตั้งใจแรกของเขา ที่พยายามจะผลักดันตัวเองให้ไปถึงเป้าหมาย ของการเป็นนักดนตรีอย่างแท้จริง โดยเริ่มต้นจากการเป็น Street Singer เพราะแดนต้องการจะพิสูจน์ตัวเองสักครั้งหนึ่งว่า ถ้าถอดนามสกุล D2B ออกไป เขาจะยังเป็นเอ็นเตอร์เทนเนอร์ตัวจริงอยู่หรือไม่
ส่วนเอ๊ะเขายังจะเป็นผู้สร้างความสุขอย่างที่เขาคิดหรือเปล่า หากเขาไม่ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกวง ละอองฟอง อย่างที่เป็นอยู่ กับเพลงที่แต่งขึ้นเองใหม่แกะกล่อง และแปลงเนื้อ เพื่อต้องร้องเป็นภาษาญี่ปุ่น นั่นก็ยากพอแล้วสำหรับเขาทั้งสองแถมยังต้องทำให้คนหันมามอง หยุดฟัง ปรบมือ แล้วอุดหนุน CD ที่มีจำนวนมากถึง 999 แผ่น ให้หมดภายใน 30 วัน เพื่อเป้าหมายสูงสุดคือการได้ขึ้นเวที Fukuoka Asian Party เพื่อสร้างความภาคภูมิใจให้กับประเทศไทย และสร้างความสุขให้กับชาวญี่ปุ่น จึงกลายมาเป็นเรื่องราวระหว่างการเดินทางของ 2 หนุ่มฮิปสเตอร์ ท่ามกลางวัฒนธรรมไทย-ญี่ปุ่น ถูกแลกเปลี่ยนกันผ่านบทเพลง ที่จะทำให้คุณสนุก สุข ยิ้ม และหัวเราะไปกับสีสันและอุปสรรคของชีวิตจริงใน 30 วันของเขาทั้งคู่ ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ
และภายหลังใด้ทำเป็นภาคเรคเมค และ อีกเรื่องคือ souten no ken ใช้ชื่ออังกฤษคือ fist of blue sky ใช้ชื่อไทยว่า ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ เพลงหมัดฟ้าคำราม เป็นเรื่องราว ของ คาซุมิ เคนชิโร่ ซึ่งเป็นผู้สบทอดคนที่64 คนละคนกับเคน ชิโร่ในภาคหลัก ซึ่งเป็นผู้สืบทอดคนที่ 66 โดยมีเนื้อเรื่องว่า เคนชิโร่ ใด้ถูกช่วยโดยมาเฟียจีน จากนั้นในเวลาต่อมา เขาใด้กลับมาใช้ชีวิตปกติ แต่แล้วเขาใด้รู้ข่าวว่า แก็งมาเฟียที่เคยช่วยเขาไว้ใด้ถูกโค่นลง เขาจึงต้องกลับไปช่วย 
ในประเทศไทย ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ ถือเป็นจุดกำเนิดศัพท์เฉพาะที่ใช้เรียกประเภทของโดจินชิแบบเป็นภาษาพูดว่า K (บ้างก็เรียก พลัง K) โดยมาจากอักษรคำแรกของชื่อเคนชิโร่ในภาษาอังกฤษ (Kenshiro) ซึ่งเป็นแนวที่เอาตัวละครในเรื่องมาเขียนล้อเลียนโดยให้มีกล้ามและหน้าตาเหมือนกับตัวละครในเรื่องฤทธิ์หมัดดาวเหนือ (รวมถึงการล้อเลียนฉากต่อสู้และแผลเป็นรูปดาวเหนือ 7 แห่ง) ถ้าเป็นแนวการ์ตูนปกติ K จะมาจากคำว่า "คินนิคุ" (Kinniku) ที่แปลว่ากล้ามเนื้อ ซึ่งจะหมายถึงการ์ตูนที่ตัวละครเน้นกล้ามเนื้อเป็นส่วนใหญ่ คันจิ
ตัวอย่างเช่น 泉 จากคำว่า 温泉 (onsen) มีเสียงองคือ せん (sen) ส่วนเสียงคุนคือ いずみ (izumi) มีความหมายว่าน้ำพุ อย่างไรก็ตามมีหลายคำในภาษาญี่ปุ่นที่อ่านออกเสียงไม่ตรงกับคันจิที่เขียน ซึ่งเป็นการอ่านแบบพิเศษ โดยผู้ที่เรียนภาษาญี่ปุ่นจำเป็นต้องจดจำข้อยกเว้นเหล่านี้เอง เนื่องจากการใช้คันจิสื่อความหมายมากกว่าเสียง ตัวอย่างเช่น 上手 อ่านว่า じょうず (jouzu) แปลว่า เก่ง, เชี่ยวชาญ โดยประกอบจากคันจิ 2 ตัวคือ 上 หมายความว่า "ข้างบน, เหนือ" และ 手 หมายความว่า "มือ" ทั้งที่ปกติแล้ว 手 จะไม่อ่านออกเสียงว่า ず (zu) แคว้นคันธุลี
"แคว้นคันธุลี" หรือ แคว้นคันโธลี ตั้งอยู่เหนือแคว้นพันพันทางแหลมสุวรรณภูมิ รุ่งเรืองอยู่ในพุทธศตวรรษที่ 4–8 แต่รุ่งเรืองอยู่ได้ไม่นานก็ถูกรวมเข้าอยู่ในรัฐพันพัน ใน พุทธศตวรรษที่ 7 และพันพันเจริญรุ่งเรืองมากมีอาณาเขตจดคาบสมุทร หลังจากนั้นแคว้นพันพันได้ย้ายเมืองไปตั้งอยู่ริมทะเล และสถาปนาชื่อเมืองใหม่ว่าเมืองโพ-ธิ ที่จีนเรียกว่าโฟ-ชิใน พุทธศตวรรษ ที่ 12 ชื่อนี้บางทีก็บันทึกว่า ศรีโพธิ์ ศรีโพธิ หรือสิริโพธิ ต่อมาภายหลังเจริญมากมีการส่งทูตติดต่อกับจีนหลายครั้ง ยุคมูโรมาจิ
ในยุคมุโระมะชิพุทธศาสนานิกายมหายานยังคงเป็นศาสนาประจำชาติของญี่ปุ่น พุทธศาสนาในยุคมุโระมะชิมีการพัฒนาที่ต่อเนื่องมาจากยุคคะมะกุระ ในยุคมุโระมะชิพุทธศาสนานิกายเซ็น (Zen Buddhism) ซึ่งเผยแพร่จากประเทศจีนเข้ามาสู่ญี่ปุ่นช่วงปลายสมัยคะมะกุระขึ้นมามีอำนาจเนื่องจากได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโชกุนฯ รัฐบาลโชกุนมุโระมะชิมีอำนาจในการจัดการการปกครองคณะสงฆ์นิกายเซ็นในญี่ปุ่น หลักการและคำสอนของนิกายเซ็นเน้นเรื่องการวิปัสสนาและการฝึกจิตฝึกตน ซึ่งสอดคล้องกับวิถีชีวิตนักรบของชนขั้นซะมุไร หลักปฏิบัติของนิกายเซ็นประกอบด้วย "ซะเซ็ง" ( การนั่งสมาธิ) "โคอัง" ( การปุจฉาวิสัชนา) และ"ซะมุ" ( การฝึกตน) ในสมัยมุโระมะชิ นิกายเซ็นในญี่ปุ่นมีสองสำนักด้วยกันได้แก่
ในบรรดาสองสำนัก นิกายเซ็นสำนักริงไซได้รับการอุปถัมภ์จากรัฐบาลโชกุนฯมากที่สุด พระสงฆ์ในนิกายริงไซมีบทบาทและอำนาจในการเมือง ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้เป็นผู้ตืดต่อสื่อกลางระหว่างรัฐบาลโชกุนและราชสำนักจีนราชวงศ์หมิง เป็นผู้แปลภาษาและเป็นผู้นำคณะทูต ในสมัยของโชกุนโยะชิมิสึมีการจัดตั้งรูปแบบการปกครองคณะสงฆ์นิกายเซ็นขึ้น เรียกว่า ระบบปัญจบรรพต หรือ "โกะซัง" () ซึ่งได้รับแบบอย่างมาจากจีนสมัยราชวงศ์ซ่ง โดยจัดแบ่งวัดนิกายเซ็นออกเป็นระดับต่างๆ โดยที่มีวัดห้าแห่งในเมืองเกียวโตและเมืองคะมะกุระเป็นวัดระดับสูง ต่ำกว่าวัดระดับสูงหรือ"โกะซัง"ลงมาคือวัดระดับกลางเรียกว่า "จิเซ็ตซึ" () และต่ำกว่าวัดระดับกลางลงมาเรียกว่าวัดระดับล่าง เรียกว่า "โชะซัง" () กองทัพคันโต
กองทัพคันโต () หรือ กองทัพกวันตง (; "gwandong-gun"; , ความหมาย: "กองทัพประตูตะวันออก") คือกลุ่มกองทัพของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นับเป็นกองกำลังที่ใหญ่ที่สุดและทรงเกียรติที่สุดของกองทัพจักรวรรดิ นายทหารหลายนายจากหน่วยนี้ เช่น เสนาธิการทหารเซย์ชิโร อิทะงะกิ หรือ พลเอกฮิเดกิ โตโจ ต่างได้ดำรงตำแหน่งระดับสูงทั้งในราชการทหารและรัฐบาลพลเรือนของญี่ปุ่น อนึ่ง กองทัพคันโตยังเป็นหน่วยที่มีส่วนรับผิดชอบอย่างยิ่งในการก่อตั้งจักรวรรดิแมนจูกัว อันเป็นรัฐหุ่นเชิดภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น เขตคันนายาว
ตำบลคันนายาว ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นท้องที่การปกครองท้องที่หนึ่งของอำเภอบางกะปิ จังหวัดพระนคร โดยในปี พ.ศ. 2506 กระทรวงมหาดไทยได้ขยายเขตสุขาภิบาลบางกะปิให้ครอบคลุมถึงตำบลคันนายาวด้วย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และในปีถัดมา (พ.ศ. 2515) จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครองใหม่จากอำเภอและตำบลเป็นเขตและแขวงตามลำดับ ตำบลคันนายาวจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงคันนายาว อยู่ในการปกครองของเขตบางกะปิ ยุคคามากูระ
สมัยคะมะคุระเป็นสมัยแรกที่นักรบหรือซามูไร () ขึ้นมากลายเป็นชนชั้นปกครองแทนที่พระจักรพรรดิและนักปราชญ์ที่เป็นพลเรือนดังที่เคยเป็นมาในยุคเฮอัง มีผู้นำของการปกครองคือโชกุนซึ่งอาศัยอยู่ที่เมืองคะมะกุระ หรือเรียกว่า คามาคูระ-โดโนะ () มีอำนาจเสมอเหมือนเป็นเจ้าผู้ปกครองญี่ปุ่นแทนที่พระจักรพรรดิ สถานที่จัดการปกครองไม่มีความหรูหราเช่นเกียวโตทำให้ศูนย์การปกครองที่คะมะคุระถูกเรียกว่า รัฐบาลเต็นต์ หรือ "บากูฟุ" () มีสภาขุนนางซึ่งมีอำนาจตัดสินใจเกี่ยวกับการปกครองเรียกว่า "มันโดะโกะโระ" () สงครามทำให้ชนชั้นนักรบได้เข้าครอบครองที่ดินต่างๆซึ่งแต่ก่อนเป็นของราชสำนักเกียวโต เป็นจุดเริ่มต้นของญี่ปุ่นสมัยศักดินา โดยนักรบที่เป็นนายจะแบ่งที่ดินให้แก่ข้ารับใช้ของตนตามระบอบศักดินาสวามิภักดิ์ (Feudalism) โดยที่ซะมุไรผู้ถือครองที่ดินเรียกว่า "จิโต" () ในขณะที่"บากูฟุ"แต่งตั้งซะมุไรไปปกครองแว่นแคว้นเรียกว่า "ชูโง" () ทับซ้อนกับระบอบเจ้าผู้ปกครองแคว้นเดิมที่ได้รับแต่งตั้งจากราชสำนักเกียวโต