ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี เกิดเมื่อไหร่?
ศิลป์ พีระศรี
ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี มีนามเดิมว่าคอร์ราโด เฟโรชี เกิดเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2435 ในเขตซานโจวันนี (San Giovanni) เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เป็นบุตรของนายอาตูโด เฟโรชีและนางซานตินา เฟโรชี ซึ่งประกอบธุรกิจการค้า และเนื่องจากเกิดและอาศัยอยู่ ณ เมืองฟลอเรนซ์ นครแห่งการกำเนิดศิลปะเรอเนซองส์ชื่อก้องของอิตาลี คอร์ราโดจึงมีความสนใจในวิชาศิลปะมาตั้งแต่วัยเด็ก คอร์ราโดนั้นมีความสนใจและชื่นชอบในผลงานประติมากรรมของมิเกลันเจโลและโลเรนโซ กีแบร์ตีในมหาวิหารฟลอเรนซ์เป็นอย่างมาก จึงได้สมัครเป็นลูกมือช่วยงานศิลปินที่มีชื่อเสียงตามสตูดิโอต่างๆของเมืองฟลอเรนซ์ เขามีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะศึกษาวิชาศิลปะและเป็นศิลปินให้ได้ อย่างไรก็ตามบิดามารดาของคอร์ราโดกลับไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขาเพราะต้องการให้มาสืบทอดธุรกิจของครอบครัวต่อไปมากกว่า แต่คอร์ราโดมีความตั้งใจที่จะศึกษาศิลปะอย่างแรงกล้า จึงได้เก็บสะสมเงินและเข้าศึกษาในสถาบันศิลปแห่งนครฟลอเรนซ์ (Accademia di Belle Arti di Firenze) หลักสูตร 7 ปี ในปีพ.ศ. 2451 และจบการศึกษาในปีพ.ศ. 2458 ในขณะที่มีอายุ 23 ปีด้วยเกียรตินิยมอันดับที่หนึ่ง และได้รับประกาศนียบัตรช่างปั้นช่างเขียน ต่อมาได้สอบคัดเลือกและได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ประจำราชวิทยาลัย ศาสตราจารย์คอร์ราโดมีความรอบรู้ทางด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ วิจารณ์ศิลป์และปรัชญาโดยเฉพาะมีความสามารถทางด้านศิลปะแขนงประติมากรรมและจิตรกรรมเป็นอย่างสูง ได้สร้างสรรค์ผลงานศิลปะไว้มากมายและได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดออกแบบอนุสาวรีย์จากรัฐบาลหลายครั้ง อาทิเช่น ผลงานอนุสาวรีย์ผู้กล้าในสงครามโลกครั้งที่ 1 บนเกาะเอลบา เป็นต้น
พระครูกรุณาวิหารี (เผือก ปัญญาธโร)
หลวงปู่เผือก (12 สิงหาคม พ.ศ. 2412 - 29 มีนาคม พ.ศ. 2501) ท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงของจังหวัดสมุทรปราการในยุคกึ่งพุทธกาล พระเครื่องของท่านมีอานุภาพมากมาย มีประสบการณ์ในทางเมตตามหานิยม แคล้วคลาดอันตราย อธิษฐานได้ตามความปรารถนากล่าวคือท่านสำเร็จผงอิทธิเจ ผงปัถมัง ยันต์นะเมตตา ยันต์ฤๅษี ฯลฯ ซึ่งได้รับการถ่ายทอดมาจาก หลวงปู่ทอง อายะนะ แห่งวัดราชโยธานั่นเอง ศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับท่านได้แก่ หลวงพ่อพัก วัดบึงทองหลาง หลวงปู่ปั้น วัดสะพานสูง (บางซื่อ) และหลวงพ่อผือก วัดลาดพร้าว
หลวงปู่เผือก ปัญญาธโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2412 ตรงกับปีที่ 1ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านคลองสำโรง จังหวัดสมุทรปราการ โยมบิดาชื่อ นายทองสุข มารดาชื่อ นางไข่ บุญสุขทอง มีพี่น้องรวม 8 คน ท่านเป็นบุตรคนที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2433 อายุครบ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทตามประเพณี ณ วัดกิ่งแก้วโดยมีหลวงปู่ทอง อายะนะ (อดีตเจ้าอาวาสวัดลาดบัวขาว) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์อิ่ม อินทสโร วัดกิ่งแก้ว เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และมีฉายาว่า ปัญญาธโร เมื่ออุปสมบทแล้วจำพรรษาที่วัดกิ่งแก้วโดยตลอด โดยได้ศึกษาภาษาไทยเพิ่มเติมจนแตกฉาน จึงเริ่มศึกษาพระธรรมวินัย อักขระขอม และฝึกการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานโดยมีพระอาจารย์อิ่ม เป็นผู้สั่งสอนอบรม
เมื่อปี พ.ศ. 2442 พระอาจารย์อิ่ม อินทสโร ได้มรณภาพลง ที่ประชุมสงฆ์และชาวบ้านเห็นพ้องต้องกันที่จะให้ท่านเป็นเจ้าอาวาสสืบต่อมา ขณะนั้นท่านมีอายุได้ 30 ปี และเมื่อท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดกิ่งแก้วแล้ว ท่านจึงได้เริ่มทำการพัฒนาอาคารสิ่งก่อสร้างต่างๆ ภายในวัดกิ่งแก้วครั้งใหญ่ด้วยความร่วมมือและพร้อมใจจากคณะสงฆ์และลูกศิษย์ ต่างช่วยแรงกายและร่วมบริจาคทรัพย์ให้การพัฒนาบูรณะวัดลุล่วงไปได้ด้วยดี ปรากฏสืบมาจนถึงวันนี้ เมื่อปีพ.ศ. 2496 ท่านเริ่มอาพาธตลอดมา และ ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2501 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช รัชกาลปัจจุบัน รวมสิริอายุได้ 88 ปี 67 พรรษา รวมระยะเวลาในการครองวัดได้นานถึง 59 ปี วิริยะ นามศิริพงศ์พันธุ์
ศาสตราจารย์ วิริยะ นามศิริพงศ์พันธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2495 เดิมทีในช่วงวัยเด็ก ท่านไม่ได้มีความพิการแต่อย่างใด แต่ด้วยความคึกคะนองในวัยเด็ก เป็นคนที่ชอบค้นคว้าและทดลองวิทยาศาสตร์ จนเกิดอุบัติเหตุขึ้นในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ 2510 ทำให้ดวงตาของท่านทั้งสองข้างบอดสนิท ภายหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ เขาเสียใจเป็นอย่างมากคิดว่าเมื่อเป็นผู้พิการก็คงไม่สามารถที่จะทำหรือปฏิบัติงานอะไรได้เหมือนที่เคยตาดีอยู่ แต่เขาก็ได้รับการแนะนำในทางที่ถูกต้องจากผู้คนรอบข้าง โดยเฉพาะ Miss. Jenivieve Caulfield (สตรีตาบอดชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งโรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพฯ) ซิสเตอร์โรสมัวร์ แม่อธิการโรงเรียนสอนคนตาบอดกรุงเทพ จึงทำให้เกิดมีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อมาในฐานะผู้พิการ เข็มรัตน์ กองสุข
รองศาสตราจารย์เข็มรัตน์ กองสุข ศิลปินแห่งชาติ ปี 2555 สาขาทัศนศิลป์ (ประติมากรรม) และอาจารย์คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
รองศาสตราจารย์เข็มรัตน์ กองสุขเกิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พุทธศักราช 2490 เป็นชาวจังหวัดสุรินทร์ โดยกำเนิด สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ปริญญาศิลปบัณฑิต เกียรตินิยม อันดับ ๒ (ประติมากรรม) และระดับปริญญาโท ปริญญาศิลปมหาบัณฑิต (ประติมากรรม) จากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เริ่มรับราชการในตาแหน่งอาจารย์ ที่คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เกษียณอายุในตาแหน่งรองศาสตราจารย์ ระดับ ๙ และได้รับการต่ออายุราชการ ๕ ปีขณะนี้กาลังทางานค้นคว้าพัฒนาผลงานทางวิชาการระดับศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี
มหาวิทยาลัยศิลปากร วันศิลป์ พีระศรี มหาวิทยาลัยศิลปากร
อนุสาวรีย์ศิลป์ พีระศรี กรุณา กุศลาสัย
กรุณา กุศลาสัย (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552) เป็นนักเขียนบทความและสารคดี เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และวัฒนธรรมอินเดีย ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลศรีบูรพา ประจำปี พ.ศ. 2538 รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2544 และ ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2546 ผลงานที่มีชื่อเสียง คือ ผลงานแปลกวีนิพนธ์ "คีตาญชลี" ของรพินทรนาถ ฐากูร และอัตชีวประวัติ ชื่อเรื่อง "ชีวิตที่เลือกไม่ได้" ศิลป์ พีระศรี
หลังจากศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรีถึงแก่อนิจกรรมไปแล้ว เหล่าลูกศิษย์ก็ได้มีความพยายามที่จะจัดสร้างอนุสาวรีย์ของศาสตราจารย์ศิลป์เพื่อเป็นเกียรติแด่ท่านที่ได้มีคุณูปการต่อศิลปะไทยและเป็นผู้ก่อตั้งและวางรากฐานให้แก่มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่เนื่องด้วยกฎหมายของประเทศไทยในตอนนั้นไม่อนุญาตให้มีการจัดตั้งอนุสาวรีย์ของคนต่างชาติในประเทศได้ ถึงอย่างนั้นอาจารย์สนั่น ศิลากรณ์ ซึ่งเป็นลูกศิษย์รุ่นแรก ๆ ของศาสตราจารย์ศิลป์ ได้แอบสร้างอนุสาวรีย์ของศาสตราจารย์ศิลป์ขนาดเท่าคนจริงขึ้น แต่ก็ไม่มีที่ที่จะสามารถจัดตั้งได้จึงจำเป็นต้องเก็บเอาไว้ในห้องคณบดีคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ จนกระทั่งในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 กลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ นำโดยพิษณุ ศุภนิมิตร ได้เข้าไปนำอนุสาวรีย์ออกมาจากห้องคณบดี ก่อฐานแล้วทำการติดตั้งอนุสาวรีย์ศาสตราจารย์ศิลป์โดยไม่เกรงกลัวกับการโดนจับ ซึ่งในปัจจุบันอนุสาวรีย์นี้ก็ยังคงตั้งอยู่เช่นเดิม โดยลานแห่งนี้มีชื่อเรียกกันในหมู่นักศึกษาว่า ลานอาจารย์ศิลป์ และยังมีการสร้างเพิ่มเติมในภายหลังที่วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์และวิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรีอีกด้วย ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา
ขุนพลน้อย เกียรติสุริยาหรือ นายธวัชชัย ประสาทศิลป์ เกิดเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2496 ที่ จังหวัดปัตตานี เป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่งในช่วง พ.ศ. 2516 - 2518 วิจารณ์ พานิช
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ วิจารณ์ พานิช (27 พฤศจิกายน 2485 -) ผู้ก่อตั้งและอดีตประธานสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย และก่อตั้งสถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม ปัจจุบันทำหน้าที่รักษาการนายกสภาสถาบันอาศรมศิลป์ ศิลป์ พีระศรี
ศาสตรจารย์คอร์ราโดได้วางหลักสูตรวิชาจิตรกรรมและประติมากรรขึ้นพร้อมกับก่อตั้งโรงเรียนประณีตศิลปกรรมขึ้น สังกัดกรมศิลปากร ภายหลังได้รวมโรงเรียนเข้ากับโรงเรียนนาฏยดุริยางคศาสตร์และเปลี่ยนชื่อเป็น “โรงเรียนศิลปากรแผนกช่าง” และพัฒนาการเรียนการสอนเรื่อยมา จนในปี พ.ศ. 2485 กรมศิลปากรได้แยกจากกระทรวงศึกษาธิการไปขึ้นอยู่กับสำนักนายกรัฐมนตรีและรัฐบาลในขณะนั้นโดย ฯพณฯจอมพล ป.พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีตระหนักถึงความสำคัญของศิลปะว่าเป็นวัฒนธรรมที่สำคัญยิ่งสาขาหนึ่งของชาติ จึงได้มีคำสั่งให้ อธิบดีกรมศิลปากร ในขณะนั้นคือ พระยาอนุมานราชธน ดำเนินการปรับปรุงหลักสูตร และตราพระราชบัญญัติ ยกฐานะโรงเรียนศิลปากรขึ้นเป็น มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2486 โดยจัดตั้งคณะจิตรกรรมและประติมากรรม ขึ้นเป็นคณะวิชาแรก ซึ่งศาสตราจารย์คอร์ราโดก็ได้ดำรงตำแหน่งคณบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยควบคู่ไปกับตำแหน่งอาจารย์ผู้สอนอีกด้วย สมเด็จพระธีรญาณมุนี (สมชาย วรชาโย)
สมเด็จพระธีรญาณมุนี นามเดิม สมชาย พุกพุ่มพวง เกิดเมื่อวันพุธที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2490 เป็นชาวจังหวัดนครปฐม  ธนพล พีชะพัฒน์
ธนพล พีชะพัฒน์ หรือ ปั้น เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 จบการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร หรือที่คนทั่วไปรู้จักในชื่อ วิศวะอินเตอร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (SIIT)  ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์
ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ เคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข (อุดมศิลป์ ศรีแสงนาม) เมื่อปี พ.ศ. 2535 ต่อมาหลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็น ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงศึกษาธิการ (พลเรือเอกณรงค์ พิพัฒนาศัย) และต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่ง หลังจากนั้นได้รับการโปรดเกล้าฯแต่งตั้ง เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เขาได้แต่งตั้งหม่อมหลวงปริยดา ดิศกุล เป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ โดยหม่อมหลวงปริยดา ดิศกุล เป็นพี่สาว ของ พันเอก หม่อมหลวงกุลชาต ดิศกุล ผู้บังคับการกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์ วัชระ พรรณเชษฐ์
วัชระ พรรณเชษฐ์ หรือ ดร.วัชระ พรรณเชษฐ์ เกิดวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ที่ กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของ ร้อยโทอนันต์ พรรณเชษฐ์ และ นางกัลยาณี พรรณเชษฐ์ วัชระเคยเป็นหนึ่งในผู้บริหารพรรคไทยรักไทยเคยดำรงตำแหน่งเป็น กรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงอุตสาหกรรม ที่มี นายพินิจ จารุสมบัติ เป็นรัฐมนตรีว่าการใน (คณะรัฐมนตรีคณะที่ 54 ของไทย) ที่มี พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตรเป็นนายกรัฐมนตรี โดยได้รับมอบหมายให้ดูแลรับผิดชอบงานด้านอุตสาหกรรมยานยนต์ ซึ่งถือว่าตรงกับความถนัด ที่ ดร.วัชระ อยู่ในธุรกิจรถยนต์รายใหญ่มาก่อน และรัฐบาลขณะนั้นมีโครงการผลักดันประเทศไทยให้เป็น “ดีทรอยต์แห่งเอเชีย” ซึ่งเป็น 1 ใน 5 ยุทธศาสตร์ทางอุตสาหกรรมที่สำคัญของรัฐบาลทักษิณ พระครูพิศาลพรหมจรรย์ (สวัสดิ์ ปฺณณสีโล)
หลวงพ่อสวัสดิ์ ปุณณสโล ท่านเกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2451 ตรงกับปลายแผ่นดินรัชกาลที่ 5 อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่ออายุ 25 ปี ตรงกับวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2476 ณ พัทธสีมา วัดดอกไม้ ตำบลคลองโค อำเภอพิชัย จังหวัดอุตรดิสต์ โดมีหลวงพ่อกล่อม เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทได้อยู่ปฏิบัติพระอุปัชฌาย์ 2 พรรษา แล้วออกเดินธุดงค์สั่งสมประสบการณ์ในทางธรรมไปในสถานที่ต่าง ๆ เช่น ภาคเหนือ ภาคอีสาน ก่อนข้ามไปศึกษาวิชาในเขมร จนถึงปี พ.ศ. 2479 เข้าจำพรรษาอยู่ที่วัดกำแพง ก่อนที่จะเป็นเจ้าอาวาสวัดซากนิมิตรวิทยา อำเภอบ้านบึง พอถึงปี พ.ศ. 2528 ได้สร้างสำนักวิปัสสนาเม้าสุขา จากนั้นปี พ.ศ. 2530 ได้ย้ายมาเป็นเจ้าอาวาสวัดบึงบวรสถิตย์และเป็นเจ้าคณะอำเภอบ้านบึงจนถึงปี พ.ศ. 2542 หลวงพ่อท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2547 ในแผ่นดินรัชกาลปัจจุบัน รวมสิริอายุได้ 96 ปี พรรษา 70 พิเชียร อำนาจวรประเสริฐ
เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของนายบ๋วยเลี้ยง และนางงิ้น แซ่อึ้ง จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (2512-2517) โดยสอบได้เป็นที่ 1 ของประเทศในสายศิลป์ ปีการศึกษา 2516 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตร์ สาขาวิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  เคยเป็นคนเดือนตุลามาก่อน จึงมีเพื่อนที่รู้จักมากมายที่เป็นคนเดือนตุลาเช่นเดียวกัน ทั้งฝ่ายรัฐบาล, ฝ่ายค้าน, และเอ็นจีโอ โดยตอนเรียนอยู่ปี 2 ได้รับเลือกให้เป็นอุปนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (อมธ.) ฝ่ายนอก และได้เข้าไปเป็นกรรมการบริหารของศูนย์กลางประสานงานนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) และเมื่อขึ้นปี 3 ได้ตัดสินใจเข้าลงแข่งขันและได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พระครูประศาสนสิกขกิจ (พริ้ง อินทโชติ)
พระครูประศาสนสิกขกิจ หรือ หลวงพ่อพริ้ง วัดบางปะกอก [นามเดิม (หลวงพ่อ) พริ้ง เอี่ยมทศ] ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2413 ตรงกับสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นชาวคลองสาน ฝั่งธนบุรี หรือ จังหวัดธนบุรี ในสมัยนั้น เป็นบุตรของนายเวียน และนางสุ่น เอี่ยมทศ บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 7 ปี ที่ วัดสิทธาราม ศึกษาพระธรรมวินัยและฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐานกับพระมงคลเทพมุนี (พระอาจารย์เอี่ยม)อย่างเคร่งครัด ในปี พ.ศ. 2433บทที่ วัดทองนพคุณ ท่านมีวัตรปฏิบัติที่งดงาม มักออกธุดงควัตรแสวงหาวิเวกไปยังป่าเขาลำเนาไพรเสมอ จึงเป็นที่ศรัทธาเคารพนับถือของชาวบ้านทั่วไป ต่อมาได้มีผู้มานิมนต์ท่านไปเป็นเจ้าอาวาส วัดบางปะกอก เกียรติคุณของท่านยิ่งได้รับความเชื่อถือมากขึ้นอีก เมื่อพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ พระราชโอรสใน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มาเป็นศิษย์ของท่าน ทำให้บรรดาทหารเรือส่วนใหญ่เลื่อมใสมาสักการะท่านเป็นจำนวนมาก ท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูประศาสนสิกขกิจ ศิลป์ พีระศรี
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร หมวดหมู่:อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร หมวดหมู่:ชาวไทยเชื้อสายอิตาลี หมวดหมู่:ชาวอิตาลีในประเทศไทย หมวดหมู่:อาจารย์คณะศิลปกรรมศาสตร์ หมวดหมู่:ศาสตราจารย์ หมวดหมู่:บุคคลจากฟลอเรนซ์ หมวดหมู่:สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ป.ม. หมวดหมู่:สมาชิกเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ท.ช. หมวดหมู่:สมาชิกเหรียญ ร.ด.ม.(ศ) ยรรยง โอฬาระชิน
ยรรยง โอฬาระชิน (ศิลปินแห่งชาติ) เกิดปีพุทธศักราช 2481 สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัติวิชาชีพชั้นสูง จากแผนกวิชาการถ่ายภาพและภาพยนตร์ วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ) เมื่อพุทธศักราช 2506 (ช่างภาพรุ่นที่ 6) เป็นศิษย์ที่เรียนจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงหลายท่าน เช่น อาจารย์ระบิล บุนนาค อาจารย์รัตน์ เปสตันยี ศาสตราจารย์พูน เกษจำรัส ศาสตราจารย์กิตติคุณ ชะอุ่ม ประเสริฐสกุล อาจารย์จำรัส เอี่ยมพินิจ และอาจารย์ชูศักดิ์ ดิษยนันท์ 
หลังจบการศึกษาได้เข้าทำงานที่กองบัตรประชาชน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เป็นที่แรก หลังจากนั้นได้ย้ายไปทำงานในตำแหน่ง Photo Technician ที่องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาติ (FAO) ในปีพุทธศักราช 2512 ได้เข้าทำงานที่ธนาคารทหารไทย เป็นผู้ชำนาญการถ่ายภาพ จนเกษียณอายุงานในปีพุทธศักราช 2542 มานิตย์ ภู่อารีย์
เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ที่กรุงเทพมหานคร ได้รับการศึกษาทางด้านศิลปะจากวิทยาลัยเพาะช่าง แล้วจึงสอบเข้าศึกษาต่อที่คณะจิตรกรรม ประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้เดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบันวิจิตรศิลป์กรุงโรม ประเทศอิตาลี ไพศาล พืชมงคล
ไพศาล พืชมงคล (9 ตุลาคม พ.ศ. 2490 — ) เป็นกรรมการผู้ช่วยรองนายกรัฐมนตรี(พลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ) อุปนายกและเลขาธิการสมาคมวัฒนธรรมและเศรษฐกิจไทย-จีน อดีตที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (พลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ) นักกฎหมายชาวไทย อดีตสมาชิกวุฒิสภาและอดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พรพรรณ ฟูตระกูล
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.พรพรรณ ฟูตระกูล (27 กรกฎาคม 2492 - ) อาจารย์ประจำภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีผลงานวิจัยที่เน้นเรื่องท้องถิ่น เช่น ประวัติศาสตร์ภูมิสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นของไทยที่สัมพันธ์กับชื่อเรียกสถานที่นั้น ๆ นับว่าเป็นนักวิชาการทางด้านประวัติศาสตร์ศิลป์ทางด้านภูมิสถาปัตยกรรม ที่สำคัญยิ่งคนหนึ่ง  สมพล พงศ์ไทย
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์สมพล พงศ์ไทย (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 — ) เป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยบูรพา ซึ่งได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 และยังเป็นผู้ได้รับรางวัลแพทย์รางวัลมหิดลทยากร ในฐานะผู้สร้างประโยชน์แก่สังคมอย่างโดดเด่น และเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นราชบัณฑิตประเภทวิชาแพทยศาสตร์และทันตแพทยศาสตร์ สาขาวิชาสูติศาสตร์ - นรีเวชวิทยา สำนักวิทยาศาสตร์ ตั้งแต่วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2559 ศิลป์ พีระศรี
สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ (เฉพาะพระเศียร) - ทำจากสำริด ถือเป็นผลงานชิ้นแรกที่ทำให้ศาสตราจาย์ศิลป์เป็นที่รู้จัก พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (เฉพาะพระเศียร) - พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพอพระราชหฤทัยเป็นอย่างมากหลังได้เห็นพระบรมรูปของพระองค์ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครึ่งพระองค์) - ทำปูนปลาสเตอร์ ปัจจุบันอยู่ที่กองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล 2 องค์ - ทำปูนปลาสเตอร์ ปัจจุบันอยู่ที่กองหัตถศิลป์ พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า - เป็นประติมากรรมนูนต่ำด้วยปูนปลาสเตอร์ ปัจจุบันอยู่ที่หอศิลปแห่งชาติ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ (ครึ่งพระองค์) - ทำจากปูนปลาสเตอร์ ปัจจุบันอยู่ที่กองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) วัดเทพศิรินทราวาส (ครึ่งองค์) - ปัจจุบันอยู่ในกรมศิลปากร พระญาณนายก (ปลื้ม จันโทภาโส มณีนาค) วัดอุดมธานี จังหวัดนครนายก - เป็นประติมากรรมนูนสูง ทำจากปูนพลาสเตอร์ หลวงวิจิตรวาทการ (ครึ่งตัว) - ทำจากปูนปลาสเตอร์ ปัจจุบันอยู่ที่กรมศิลปากร ม.ร.ว.สาทิศ กฤดากร (เฉพาะศีรษะ) - ทำจากบรอนซ์ เจ้าของคือม.จ.รัสสาทิศ กฤดากร นางมาลินี พีระศรี (เฉพาะศีรษะ) - ปัจจุบันตั้งอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์ กรุงเทพมหานคร โรมาโน (ลูกชาย ภาพร่างไม่เสร็จ) - ปัจจุบันอยู่ที่กรมศิลปากร นางมีเซียม ยิบอินซอย (รูปเหมือนครึ่งตัว) - ทำจากบรอนซ์ ปัจจุบันอยู่ที่หอศิลปแห่งชาติ พระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล (เฉพาะพระเศียร) พระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช - ครึ่งพระองค์ ปั้นไม่เสร็จ เพราะศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ถึงแก่อนิจกรรมเสียก่อน พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)
อำมาตย์เอก พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 - 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2484) เป็นนักเขียน ผู้เชี่ยวชาญทางภาษาไทย ท่านใช้นามปากกาหลายนาม ที่รู้จักกันแพร่หลาย คือ "อ.น.ก.", "อุนิกา", "อนึก คำชูชีพ" และเป็นผู้ริเริ่มคำทักทายคำว่า "สวัสดี" และยังเป็นผู้อุทิศร่างกายเพื่อการศึกษาทางการแพทย์หรือที่เรียกว่าอาจารย์ใหญ่ เป็นท่านแรกของประเทศไทย โดยกล่าวว่า "ฉันเป็นครู ตายแล้วขอเป็นครูต่อไป" เทียนฉาย กีระนันทน์
ศาสตราจารย์กิตติคุณ เทียนฉาย กีระนันทน์ หรือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.เทียนฉาย กีระนันทน์ เกิดเมื่อปี 30 กันยายน พ.ศ. 2488 เป็นบุตรของนายเทียนวัณ กีระนันทน์ และนางองุ่น (เปล่งวานิช) กีระนันทน์ จบการศึกษารัฐศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยม) จากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, M.A. (Economics & Demography) มหาวิทยาลัยฮาวาย, A.M. และ Ph.D. ด้านเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยดุ๊ก หลักสูตรวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ว.ป.อ.รุ่น 37 ท่านเคยดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, คณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาฯ, และอธิการบดี จุฬาฯ เป็นนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาเศรษฐศาสตร์ ของ วช., บุคคลดีเด่นของชาติ คณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ พ.ศ. 2539 และดำรงตำแหน่งอื่น ๆ อีกมากมาย รพีพร พ่วงเพ็ชร
รพีพร พ่วงเพ็ชร เกิดวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2534 กำลังศึกษาที่ มหาวิทยาลัยศิลปากร กาต่ายได้มาประกวด CHO Music แต่ไม่ผ่านการออดิชั่น และได้มาประกวด เดอะ คอมเมเดียน ไทยแลนด์ ได้ผ่านเข้ารอบสู่การแข่งขัน 20 คนสุดท้าย 
แชมป์ เดอะ คอมเมเดียน ไทยแลนด์ คนแรกของเมืองไทย สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร)
สมเด็จพระมหาธีราจารย์ มีนามเดิมว่า นิยม จันทนินทร เกิดวันจันทร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2466 ตรงกับวันขึ้น 7 ค่ำ เดือน 3 ปีกุน ณ บ้านท่าหิน ตำบลธนู อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บิดามารดาชื่อนายโหร่ง-นางฮิ่ม จันทนินทร ประเทศไทย
ศิลปะไทยสมัยใหม่เริ่มด้วยการทำลายรูปแบบเดิมของสังคมหลังการปฏิวัติปี 2475 อิทธิพลศิลปะในสมัยใหม่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากงานของศิลป์ พีระศรี วัฒนธรรมอเมริกันยังมีอิทธิพลต่อศิลปินไทยที่ศึกษาในสหรัฐและภาพยนตร์ฮอลลีวูด ศิลปินสมัยใหม่อย่างกมล ทัศนาญชลีรวมความคิดแบบอเมริกันเข้าสู่ศิลปะไทย[13]:113 ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์
ศ.ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์ หรือ ศ.ดร.ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์ เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498 จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มทำงานด้วยเป็นนักข่าวที่หนังสือพิมพ์สยามรัฐ และเป็นผู้ก่อตั้ง บรรณาธิการนิตยสาร "สู่อนาคต" ซึ่งเป็นนิตยสารรายสัปดาห์ที่ได้รับรางวัลดีเด่นสำหรับเยาวชนจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมเยาวชนแห่งชาติ เมื่อปี 2524 หลังจากนั้นจึงเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช จนกระทั่งได้ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการประจำสาขาวิชารัฐศาสตร์หรือตำแหน่งคณบดี ส่วนตำแหน่งอื่นๆที่สำคัญในมหาวิทยาลัย ได้แก่ ผู้ช่วยอธิการบดี ผู้อำนวยการสำนักการศึกษาต่อเนื่อง เป็นต้น พรรณสิริ กุลนาถศิริ
ดร.พรรณสิริ กุลนาถศิริ เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 เป็นน้องสาวของนายสมศักดิ์ เทพสุทิน อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสุโขทัย แกนนำกลุ่มมัชฌิมา พรรคภูมิใจไทย สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรการศึกษา (ปกศ.) จากวิทยาลัยครูพิบูลสงคราม ระดับปริญญาตรีด้านการศึกษา จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พิษณุโลก (พ.ศ. 2523) ปริญญาโทสาขาวิทยาศาสตร์ศึกษา และสาขาบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยนเรศวร และปริญญาเอก สาขาพัฒนาสังคม จากมหาวิทยาลัยนเรศวร (พ.ศ. 2553) จีระพันธ์ วีระพงษ์
จีระพันธ์ วีระพงษ์ มีชื่อจริงว่า มานะ ศิลปดนตรี มีชื่อเล่นว่า นะ เกิดเมื่อ 10 ก.พ. 2494 เป็นชาว อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในครอบครัวนักดนตรีพิณพาทย์ โดยมีพ่อเป็นมือระนาด ดนตรีจึงอยู่ในสายเลือดของเขามาตั้งแต่เด็ก ตอนยังเล็กเขาก็ช่วยครอบครัวในเรื่องดนตรีด้วยการตีฉิ่ง และอื่นๆ พร้อมๆกับชอบการร้องเพลง โดยเขาชอบเพลงแนวเพลงของสมยศ ทัศนพันธ์ แต่ก็ไม่ได้ร้องเป็นชิ้นเป็นอัน เทพศิริ สุขโสภา
เทพศิริ สุขโสภา นักเขียน จิตรกรชาวไทย เกิดที่จังหวัดสุโขทัยเมื่อพ.ศ. 2486 เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ศิลป์ พีระศรี และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี 2560 ภัทรพล ศิลปาจารย์
ภัทรพล ศิลปาจารย์ หรือ พอล เกิดวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 พื้นเพอยู่ที่จังหวัดภูเก็ต เรียนประถมที่โรงเรียนดาราสมุทร ต่อมัธยมที่โรงเรียนภูเก็ตวิทยาลัย ถึง ม.4 สอบชิงทุนได้ไปเรียนต่อที่ Northern Potter High School ที่รัฐเพนซิลเวเนีย จบกลับมาเข้าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยโยนก จังหวัดลำปาง " (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยเนชั่น) " แล้วจึงเข้ากรุงเทพ กระทั่งจบปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ หรือเอแบค วิชาเอกการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ และต่อโทอยู่ในขณะนี้ที่เอแบค มีเป้าหมายในอนาคตว่าอยากจะเป็นทูต เปี๊ยก โปสเตอร์
เปี๊ยก โปสเตอร์ มีชื่อจริงว่า "สมบูรณ์สุข นิยมศิริ" เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2475 ที่ จังหวัดเชียงใหม่ จบมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนวัดราชาธิวาส จบการศึกษาระดับปริญญาจาก วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ เริ่มทำงานในปี พ.ศ. 2496 โดยเป็นช่างเชียนอยู่ที่ร้านไพบูลย์การช่าง รับเขียนป้ายโฆษณาสินค้าต่าง ๆ วาดรูปปกนิตยสาร ต่อมาได้เขียนภาพด้วยสีโปสเตอร์ลงในตัดเอาท์ ซึ่งต่างเอาช่างเขียนอื่นที่ใช้สีน้ำมัน ต่อมา จึงให้เขียนโปสเตอร์หนังของโรงภาพยนตร์ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา  วัชระ งามจิตรเจริญ
ศาสตราจารย์ ดร. วัชระ งามจิตรเจริญเกิดที่เขตสาธร กรุงเทพ ฯ เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2504 ศาสตราจารย์ ดร.วัชระ งามจิตรเจริญ มีผลงานทางวิชาการมากมายทั้งที่เป็นงานวิจัย หนังสือ หนังสือแปล บทความ วิทยานิพนธ์ และงานวิจัย เช่น 
หนังสือ ได้แก่ ความรู้พื้นฐานทางศาสนา,พุทธศาสนาเถรวาท หนังสือแปล ได้แก่ วิมุตติมรรค บทความ ได้แก่ พัฒนาการของมโนทัศน์เรื่องอนัตตาในพุทธปรัชญาเถรวาท,ปัญหาของขณิกวาท,บทวิพากษ์อภิธรรม วิทยานิพนธ์ อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต "นิพพานในพุทธปรัชญาเถรวาท:อัตตาหรืออนัตตา" งานวิจัย "นิพพานในพระไตรปิฎกและอรรถกถา" และผลงานวิจัยล่าสุดคือ "แนวคิดในการใช้พุทธธรรมเพื่อดำเนินการทางเศรษฐกิจในสังคมทุนนิยม: กรณีศึกษา" นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์พิเศษและวิทยากรบรรยายวิชาทางด้านปรัชญาและพุทธศาสนาตามสถาบันต่าง ๆ ตั้งแต่ระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอก เช่น มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์,มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต, วิทยาลัยพยาบาลทหารเรือ ประหยัด พงษ์ดำ
ศาสตราจารย์เกียรติคุณประหยัด พงษ์ดำ (28 ตุลาคม พ.ศ. 2477 - 19 กันยายน พ.ศ. 2557) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพพิมพ์) พ.ศ. 2541, อดีคคณบดี คณะจิตรกรรม ประติมากรรม และภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, ศิลปินชั้นเยี่ยมในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ มณฑล สงวนเสริมศรี
ศาสตราจารย์(พิเศษ) เภสัชกร มณฑล สงวนเสริมศรี (29 ธันวาคม พ.ศ. 2490 - ) ศาสตราจารย์พิเศษสาขาเภสัชศาสตร์ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร 2 วาระ (พ.ศ. 2544 - 2548 และ พ.ศ. 2548 - 2552) และอธิการบดีมหาวิทยาลัยพะเยาคนแรก (พ.ศ. 2553) ศิลป์ พีระศรี
นอกเหนือไปจากการจัดทำอนุสาวรีย์แล้วยังได้มีการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ขึ้นเพื่อเป็นเสมือนอนุสรณ์สถานแก่ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี โดยใช้ชื่อว่า พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์ โดยเป็นความร่วมมือกันระหว่างบรรดาลูกศิษย์และผู้ใกล้ชิดศาสตราจารย์ศิลป์ เพื่อรำลึกถึงคุณูปการของท่าน ตั้งอยู่ในกรมศิลปากร มีการทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2527 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 92 ปี ของท่าน โดยนายชวน หลีกภัย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในสมัยนั้นมาเป็นประธานในพิธี ซึ่งปัจจุบันพิพิธภัณฑ์แห่งนี้สังกัดในสำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กรมศิลปากร ในเครือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป ภายในตัวอาคารจัดแสดงนิทรรศการถาวร มีการแบ่งการจัดแสดงออกเป็น 2 ห้องจัดแสดง คือห้องชั้นนอกตรงทางเข้าพิพิธภัณฑ์จัดแสดงผลงานศิลปะของลูกศิษย์ผู้ใกล้ชิด อาทิเช่น ผลงานของ เฟื้อ หริพิทักษ์, ชลูด นิ่มเสมอ, เขียน ยิ้มศิริ และ สวัสดิ์ ตันติสุข ซึ่งถือเป็นศิลปินรุ่นแรก ๆ ของศิลปะไทยแบบสมัยใหม่ที่ได้สืบทอดความรู้ ความคิดสร้างสรรค์และอุดมการณ์ที่ศาสตราจารย์ศิลป์ได้วางรากฐานไว้ให้ ในส่วนของห้องที่สองหรือห้องชั้นใน จัดแสดงเครื่องมือเครื่องใช้ของศาสตราจารย์ศิลป์ในช่วงที่ท่านยังมีชีวิต เช่น โต๊ะทำงาน เครื่องพิมพ์ดีด เครื่องเล่นแผ่นเสียง เครื่องมือปั้น เป็นต้น โดยในห้องที่สองนี้ได้มีการจำลองห้องทำงานแบบดั้งเดิมในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ รวมไปถึงแบบร่างอนุสาวรีย์และประติมากรรมชิ้นสำคัญและหนังสือหายากที่ศาสตราจารย์ศิลป์เคยใช้ค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับศิลปะตะวันตกซึ่งให้บริการแก่ผู้เข้าชมอีกด้วย มหาวิทยาลัยศิลปากร
มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็น มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ในสังกัด สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา เดิมคือ "โรงเรียนประณีตศิลปกรรม สังกัด กรมศิลปากร" เปิดสอนวิชาจิตรกรรมและประติมากรรมให้แก่ข้าราชการและนักเรียนในสมัยนั้นโดยไม่เก็บค่าเล่าเรียน ศิลป์ พีระศรี (เดิมชื่อ Corrado Feroci) ชาวอิตาลีซึ่งเดินทางมารับราชการในประเทศไทยในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นผู้ก่อตั้งโรงเรียนแห่งนี้ขึ้น และได้เจริญเติบโตเป็นลำดับเรื่อยมา จนกระทั่งได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยศิลปากร" เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2486[1] คณะจิตรกรรมและประติมากรรม ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นคณะวิชาแรก (ปัจจุบันคือ คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์) ใน พ.ศ. 2498 จัดตั้งคณะสถาปัตยกรรมไทย (ซึ่งต่อมาได้ปรับหลักสูตรและเปลี่ยนชื่อเป็น คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์) และ คณะโบราณคดี หลังจากนั้นได้จัดตั้ง คณะมัณฑนศิลป์ ขึ้นในปีต่อมา เฉก ธนะสิริ
นายแพทย์ เฉก ธนะสิริ (เกิด กันยายน พ.ศ. 2468 - ) แพทย์ชาวไทย อดีตรองปลัดกรุงเทพมหานคร (นักบริหาร 10) เป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิฟื้นฟูส่งเสริมการแพทย์ไทยเดิม และชมรมอยู่ 100 ปี-ชีวีเป็นสุข ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2549 บรรหาร ศิลปอาชา
บรรหาร ศิลปอาชา (19 สิงหาคม พ.ศ. 2475 – 23 เมษายน พ.ศ. 2559) เป็นนักการเมืองชาวไทย ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 21 ประธานกรรมการมูลนิธิบรรหาร-แจ่มใส ศิลปอาชา[1] ประธานที่ปรึกษาพรรคชาติไทยพัฒนา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี 11 สมัย อดีตนายกสภามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา[2] อดีตนายกสภาสถาบันการพลศึกษา[3] อดีตกรรมการผู้จัดการ บริษัท สหศรีชัยก่อสร้าง จำกัด[4] และอดีตหัวหน้าพรรคชาติไทย ทั้งเป็นพี่ชายของชุมพล ศิลปอาชา อดีตรองนายกรัฐมนตรี พงศกร เลาหวิเชียร
พงศกร เลาหวิเชียร เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2483 ที่เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพฯ สมรสกับ รองศาสตราจารย์ พรผจง เลาหวิเชียร (สกุลเดิม : กมลเชษฐ์) มีบุตร 2 คน นายพงศกร เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2554 พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์
ศาสตราจารย์ เภสัชกร พรศักดิ์ ศรีอมรศักดิ์ เป็นเภสัชกร, อาจารย์ชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 สำเร็จการศึกษาเภสัชศาสตรบัณฑิตระดับปริญญาตรีและปริญญาโท จากคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร พรศักดิ์ได้รับรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ประจำปี พ.ศ. 2547 สาขาเภสัชศาสตร์ รางวัลสภาวิจัยแห่งชาติ: รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ 2556 สาขาวิทยาศาสตร์เคมีและเภสัช มีความเชี่ยวชาญพิเศษทางด้านเทคโนโลยีเภสัชกรรม (Pharmaceutical Technology) เน้นการพัฒนาและออกแบบรูปแบบยาและระบบนำส่งยา (Dosage Form and Drug Delivery Design) การผลิตยารูปแบบของแข็ง การใช้พอลิเมอร์ในทางเภสัชกรรมและการเกษตร และนาโนเทคโนโลยีทางเภสัชกรรม โทะชิโอะ ฮิระโนะ
ศาสตราจารย์ ดร.โทะชิโอะ ฮิระโนะ (平野 俊夫 Hirano Toshio) เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1947 ในจังหวัดโอซะกะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นนักวิทยาศาสตร์ด้านภูมิคุ้มกันวิทยา มีชื่อเสียงจากการค้นพบ interleukin-6 และวิธีการนำไปใช้รักษาโรค ปัจจุบันดำรงตำแหน่งอธิการบดี คนที่ 17 แห่งมหาวิทยาลัยโอซะกะ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 ศิลป์ พีระศรี
พ.ศ. 2470 - เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้น จัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย (จ.ม.) พ.ศ. 2475 - เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้น เบญจมาภรณ์ช้างเผือก (บ.ช.) พ.ศ. 2482 - เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้น ตริตาภรณ์มงกุฎไทย (ต.ม.) พ.ศ. 2483 - เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้น ตริตาภรณ์ช้างเผือก (ต.ช.) พ.ศ. 2492 - เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้น ทวีติยาภรณ์มงกุฎไทย (ท.ม.) พ.ศ. 2495 - เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้น ทวีติยาภรณ์ช้างเผือก (ท.ช.) พ.ศ. 2496 - เหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา (ฝ่ายพลเรือน) (ร.ด.ม.(ศ))[3] พ.ศ. 2497 - เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้น ประถมาภรณ์มงกุฎไทย (ป.ม.) บรรหาร ศิลปอาชา
ตามทะเบียนราษฎร บรรหารเกิดวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2475[5] แต่บางแหล่งว่าเกิดวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2475[6] หลวงมัศยจิตรการ (ประสพ ตีระนันทน์)
หลวงมัศยจิตรการ เป็นอดีตนักวิชาการประมง และนักวาดภาพปลาและสัตว์น้ำเพื่อการศึกษาในเชิงวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงในอดีต หลวงมัศยจิตรการ มีชื่อจริงว่า ประสพ ตีระนันทน์ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2439 ที่จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรของหลวงวิจิตรเจียรไน และนางเปี๊ยก เมื่อสำเร็จการศึกษาเบื้องต้นที่จังหวัดจันทบุรี บ้านเกิดแล้ว ได้เดินทางเข้าสู่กรุงเทพฯ เพื่อศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค
นายพีระพันธุ์ มีประสบการณ์ทำงานเป็นผู้พิพากษาและข้าราชการตุลาการมาก่อน เข้าสู่แวดวงการเมืองโดยลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.กรุงเทพมหานคร เขตห้วยขวาง ดินแดง ในปี พ.ศ. 2539 ร่วมทีมกับ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และ นายธารินทร์ นิมมานเหมินท์ บทบาทในสภา ฯ ของนายพีระพันธุ์ เป็นไปในทางการตรวจสอบการทุจริต โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทุจริตจัดซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ต่าง ๆ ของกองทัพ เคยดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการป้องกันและปราบปรามการทุจริตประพฤติมิชอบ (ป.ป.ช.) สภาผู้แทนราษฎร ในช่วงปี พ.ศ. 2544-2548 มีผลงานสำคัญคือการสอบสวนการทุจริต "ค่าโง่ทางด่วน 6,200 ล้านบาท" ซึ่งถูกนำไปใช้ในการต่อสู้คดีในชั้นศาลและประสบชัยชนะ ทำให้คนไทยไม่ต้องจ่ายค่าโง่พร้อมดอกเบี้ยนับหมื่นล้านบาท ศิลป์ พีระศรี
แต่เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจที่ตกต่ำลงอย่างมากภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ค่าครองชีพในประเทศไทยสูงขึ้น ทำให้สถานะทางการเงินของท่านได้รับผลกระทบเป็นอย่างมาก โดยศาสตราจารย์ศิลป์จำต้องขายทั้งรถยนต์และบ้าน รวมถึงที่ดิน เพื่อแก้ปัญหาวิกฤตทางการเงิน แต่ก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ในท้ายที่สุด ศาสตราจารย์ศิลป์จึงจำเป็นต้องเดินทางกลับไปยังอิตาลี ประเทศบ้านเกิดพร้อมกับครอบครัวหรือก็คือการลาออกจากราชการนั่นเอง แต่เนื่องจากงานในประเทศไทยที่ยังคงติดค้างอยู่มาก รวมไปถึงความรักในประเทศไทยและอุดมการณ์ในการพัฒนาวงการศิลปะไทยของท่าน ทำให้ศาสตราจารย์ศิลป์ตัดสินใจเดินทางกลับมารับราชการและรับตำแหน่งเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยศิลปากรอีกครั้งในพ.ศ. 2492 แต่ในครั้งนี้นางแฟนนี อิซาเบลลาและโรมาโน(ลูกชายที่เกิดในประเทศไทย) นั้นไม่ได้เดินทางกลับมาด้วย ทำให้อาจารย์ศิลป์ต้องจากครอบครัวและหยุดชีวิตสมรสของท่านลงเช่นกัน บุญเสริม วิทยชำนาญกุล
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ บุญเสริม วิทยชำนาญกุล เกิดวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2493 ที่กรุงเทพมหานคร นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย สาขากายวิภาคศาสตร์ และ ชีววิทยาระบบสืบพันธุ์ เป็นผู้บุกเบิกงานวิจัยเพื่อปรับปรุงและพัฒนาการเลี้ยงกุ้งกุลาดำในประเทศไทย โดยใช้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในการพัฒนาวิธีตรวจเชื้อและศึกษาหาวิธีป้องกันโรคไวรัสในกุ้งกุลาดำ จนได้รับรางวัล "กุ้งทองคำเกียรติยศ" จากชมรมผู้เลี้ยงกุ้งสุราษฎร์ธานี เป็นนักวิจัยในกลุ่มพัฒนาเทคโนโลยีเพื่ออุตสาหกรรมผลิตกุ้งกุลาดำ ที่ได้รับรางวัลนักเทคโนโลยีดีเด่น ของมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ประจำปี 2546 และรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มูลนิธิโทเรเพื่อการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2543 ตำแหน่งวิชาการ ศิลป์ พีระศรี
ศาสตราจารย์ศิลป์ยังเป็นคนที่ตั้งใจในการทำงานอย่างแท้จริง ท่านจะมาทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ใช้เวลาพักผ่อนในช่วงกลางวันแค่สั้นๆเพื่อที่จะไม่เป็นการเสียเวลาต่อการทำงาน และจะกลับบ้านก็ต่อเมื่อค่ำแล้วเท่านั้น โดยจะใช้เวลาไปกับการทำงานในห้องทำงาน สอนนักศึกษาและหาความรู้เพิ่มเติมตลอดเวลา ในภาวะสงครามโลกครั้งที่ 2 ท่านจะพิมพ์คัดลอกเอกสารสำหรับสอนนักศึกษาไว้เพิ่มเติมอีกหนึ่งชุดเสมอเพื่อป้องกันความเสียหายจากระเบิด หลังจากสงครามสิ้นสุดท่านจำต้องขายทั้งรถ บ้านและที่ดินเพื่อแก้ปัญหาวิกฤตการเงินครอบครัว แต่ก็ยังปั่นจักรยานจากบ้านทางถนนสุขุมวิทมาสอนอยู่ทุกวัน เมื่อจำเป็นต้องเดินทางกลับอิตาลีเพราะวิกฤตทางการเงินแต่ท่านก็ยังห่วงงานที่ประเทศไทยที่ยังคงคั่งค้าง จึงจำเป็นต้องแยกทางกับครอบครัวเพื่อที่จะมาสานต่ออุดมการณ์ของท่านต่อ ในช่วงบั้นปลายแม้จะป่วยหนักแต่ศาสตราจารย์ศิลป์ก็ยังทำงานของท่านต่อ ท่านยังตรวจข้อสอบของนักศึกษาในขณะที่รักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช ท่านได้บอกกล่าวกับลูกศิษย์ไว้ว่า "นาย ถ้าฉันตาย นายนึกถึงฉัน นายรักฉัน นายไม่ต้องไปทำอะไร นายทำงาน" ซึ่งเป็นคำสอนที่ลูกศิษย์ยึดถือไว้อีกประโยคหนึ่งเพื่อช่วยสืบต่ออุดมการณ์ของศาสตรจารย์ศิลป์ในการพัฒนาวงการศิลปะไทยต่อไปตราบนานเท่านาน[2] พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช
ร้อยเอก พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช หรือ พระองค์พีระ (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 — 23 ธันวาคม พ.ศ. 2528) ทรงเป็นนักแข่งรถชาวไทย และทรงเป็นผู้เข้าแข่งขันกีฬาเรือใบในโอลิมปิก 1956, 1960, 1964 และ 1972  ธีรยุทธ ปรัชญาบำรุง
ธีรยุทธ ปรัชญาบำรุง (ชื่อเล่น: ตี๋) นักแสดงชาวไทยในบทสมทบ เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2500 สนใจการแสดงตั้งแต่เด็ก ๆ ชอบร้องเต้นและรำตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนอยู่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม เคยชนะเลิศการอ่านทำนองเสนาะแห่งประเทศไทยครั้งที่ 5 ณ โรงละครแห่งชาติ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2520 ได้เข้าอบรมการแสดงที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ทำให้ได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "เทพธิดาบาร์ 21" ในปี พ.ศ. 2521 ในบทของนักเต้นหลังจากนั้นได้ยึดอาชีพนักเต้นให้กับรายการ "มิวสิกแสควร์" และ "all star varity show" ทางช่อง 3 นับเป็นนักเต้นอาชีพยุคแรก ๆ ของไทย ด้วยประสบการณ์การเต้นรำทำให้ได้เป็นผู้ออกแบบท่าเต้นให้กับงานอีเวนท์ต่าง ๆ รวมถึงรายการโทรทัศน์ต่าง ๆ เช่น "ดาวล้านดวง, แฟนซีเกมส์, บุพเพอาละวาด" และด้วยความรักการแสดงทำให้หาเวลาไปอบรมการแสดงกับคณะละครต่าง ๆ เช่น "คณะละคร 28, พระจันทร์เสี้ยว" เป็นต้น จนในที่สุดในปี พ.ศ. 2543 ได้รับเลือกให้แสดงในบทหลวงพ่อธรรมโชติใน "บางระจัน" จากการกำกับของ ธนิตย์ จิตต์นุกูล จึงทำให้เป็นที่รู้จักและติดตามผู้ชมขึ้นมา จากนั้นจึงทำให้ได้รับบทใกล้เคียงกันนี้ตามมาจากภาพยนตร์และละครโทรทัศน์อีกหลายเรื่อง พีระ ตรีบุปผา
พีระเข้าสู่วงการเพลงโดยเริ่มแต่งเพลงเมื่อปี พ.ศ. 2492 ในระยะแรกมักจะยึดแม่แบบจากนักร้องสมยศ ทัศนพันธ์ มาใช้ในการแต่งเพลง จนขอฝากตัวเป็นศิษย์ของสมยศ นอกจากนี้ยังมีโอกาสร้องเพลงสลับภาพยนตร์ไทย และร้องเพลงออกอากาศตามสถานีวิทยุต่างๆ อีกทั้งได้ตั้งวงดนตรี "พีระศิลป์" โดยทำการบรรเลงผ่านทางสถานีวิทยุกรมประชาสัมพันธ์ โดยใช้ผลงานการประพันธ์เพลงของตัวเองทั้งหมด  พระยาพิจารณาปฤชามาตย์ (สุหร่าย วัชราภัย)
พระยาพิจารณาปฤชามาตย์ฯ เกิดในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันศุกร์ที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2412 ที่บ้านเดิม ริมถนนสีลม จังหวัดพระนคร เป็นบุตรหลวงอุปการโกษากร (เวท วัชราภัย) มารดาของท่านคือ ท่านปั้น ณ สงขลา ธิดาเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลา ลำดับที่ 6 มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 7 คน ดังนี้ ศิลป์ พีระศรี
ในช่วงบั้นปลายชีวิตของศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ท่านได้อุทิศเวลาที่เหลือให้กับวงการศิลปะไทย ทั้งการสอน การสร้างสรรค์ผลงาน รวมไปถึงการได้ศึกษาศิลปะไทยอย่างลึกซึ้ง เพื่อการสร้างสรรค์งานศิลปะไทยสมัยใหม่ที่ควรจะมีเอกลักษณ์ของไทยไว้ให้สืบต่อไปแม้ความรู้ด้านศิลปะตะวันตกเริ่มแพร่หลายแล้วก็ตาม งานของศาสตรจารย์ศิลป์จึงถือเป็นงานแรกเริ่มของศิลปะไทยสมัยใหม่ที่แม้จะได้รับอิทธิพลตะวันตกแต่ก็ผสมผสานศิลปะแบบไทยประเพณีไว้อย่างกลมกลืน ไพรัช ธัชยพงษ์
ศาสตราจารย์ ไพรัช ธัชยพงษ์ (7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2487 — ) เป็นนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไทย ผู้บุกเบิกการจัดตั้งสถาบันวิจัยระดับชาติด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ร่วมกับผู้บุกเบิกท่านอื่นๆ และทำให้ประเทศไทยได้ก้าวเข้าสู่ยุคเทคโนโลยีสารสนเทศอย่างมีแบบแผนเป็นระบบ ปัจจุบันยังเป็นกรรมการอิสระในธนาคารกสิกรไทยอีกด้วย พระพรหมวชิรญาณ (ประสิทธิ์ เขมงฺกโร)
พระพรหมวชิรญาณ (นามเดิม ประสิทธิ์ บางแห่งว่าปสฤทธิ์ นามสกุล สุทธิพันธ์) (24 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 - ปัจจุบัน) กรรมการมหาเถรสมาคม, ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 10 (ฝ่ายศาสนศึกษา) 
กรรมการสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พระพรหมวชิรญาณ มีนามเดิมว่า ประสิทธิ์ สุทธิพันธุ์ เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 ตรงกับวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 7 ปีฉลู ที่บ้านยางน้อย ตำบลก่อเอ้ อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี บิดาชื่อ ขุนก่อเอ้อุกฤษ (ผา สุทธิพันธุ์) มารดาชื่อ นางก่อเอ้อุกฤษ (ตา สุทธิพันธุ์) อารี สุทธิพันธุ์
ศาสตราจารย์พิเศษอารี สุทธิพันธุ์ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ พ.ศ. 2555 ผู้บุกเบิกจัดการเรียนการสอนวิชาเอกศิลปศึกษา ที่วิทยาลัยวิชาการศึกษา ประสานมิตร (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ) เกิดเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2473 ที่จังหวัดราชบุรี สำเร็จการศึกษาด้านศิลปะจากโรงเรียนเพาะช่าง, ระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยวิชาการศึกษา ประสานมิตร และระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยแห่งรัฐอินเดียนา สหรัฐอเมริกา พระญาณวิศิษฏ์ (ทอง จนฺทสิริ)
พระญาณวิศิษฏ์ หรือ หลวงพ่อทอง จนฺทสิริ ท่านเกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2475 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 แห่งราชวงศ์จักรี ณ พื้นเพเดิมครอบครัวเป็นชาวจังหวัดอุบลราชธานี มีพี่น้องร่วมบิดามารดาด้วยกันทั้งหมด 9 คน เป็นชาย 4 คน หญิง 5 คน ท่านเป็นบุตรคนที่ 6 ต่อมาครอบครัวอพยพย้ายถิ่นฐานมาปักหลักอยู่ ณ ต.วังใหญ่ อ.ท่าตะโก จ.นครสวรรค์ ท่านเป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 3 และอดีตเจ้าอาวาสวัดอโศการาม โดยได้รับสถาปนาตำแหน่งสืบต่อจาก  พระเทพโมลี (สำรอง คุณวุฑฺโฒ) ในชีวิตวัยเยาว์ของท่าน ท่านศึกษาจบชั้นเพียงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ต้องเลิกเรียนกลางคันเพื่อมาช่วยเหลือทางบ้านทำนาหาเลี้ยงปากท้อง 
ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อปี พ.ศ. 2494 ขณะมีอายุได้ 19 ปี ณ วัดป่าคลองกุ้ง ต.ตลาด อ.เมือง จ.จันทบุรี จนกระทั่งเมื่อมีอายุได้ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2496 ก่อนย้ายไปพักจำพรรษาอยู่ที่วัดเขาแก้ว ต.หนองตาคง อ.โป่งน้ำร้อน จ.จันทบุรี 
ผู้ที่คอยชี้ทางส่งเสริมให้ท่านได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน คือ พระสุทธิธรรมรังสีคัมภีรเมธาจารย์ (ลี ธมมฺธโร) หรือท่านพ่อลี ธมฺมธโร ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาแท้ๆ นั่นเอง หลวงพ่อทอง ได้ศึกษาวิชาความรู้จากท่าน ถึงแม้ว่าท่านจะเคยศึกษาวิชาบาลีที่กรุงเทพ ฯ มาแล้วก็ตาม จนมาถึงปี พ.ศ. 2500 ไปจำพรรษาที่สำนักสงฆ์บ้านสันกอเก็ด ต.บ้านกลาง อ.สันป่าตอง จ.เชียงใหม่ เป็นเวลา 3 ปี กระทั่งท่านพ่อลีได้มรณภาพลง ท่านจึงได้กลับมาอยู่ที่วัดอโศการาม และท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดอโศการามระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2559 ในด้านพระธรรม หลวงพ่อทองท่านมักจะเน้นเรื่องการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน และท่านก็เคยกล่าวไว้ว่า การฝึกธรรมมะ ต้องรู้จักการฝึกความอดทนไว้ก่อน และต้องมีสติด้วย เพราะมนุษย์ ไม่มีจุดยืนในความคิด ชอบใช้สติปัญญาของตนไปตัดสินโดยการสังหารกิเลสของตนเอง เมื่อสมาธิเป็นสมถะจิตจะบังเกิดความสงบ อย่างบางคนบอกอะไรอนิจจัง อะไรไม่เที่ยง อะไรก็อยู่ไม่ได้ อะไรแตกดับ ทำไมไม่ถึงวิปัสสนา เพราะใจมันยังไม่มีสมถะ ใจมันไม่นิ่ง ใจมันส่ายไปมา พอใจหยุดนิ่ง สิ่งที่เห็นคือพระ สิ่งที่เห็นด้วยใจ ไม่ได้เห็นจากดวงตา สิ่งที่มันเกิดคือผู้รู้แท้ ถ้ารู้ใจเจ้าของคือผู้รู้ตน ใจก็อยู่ที่ใจ ไม่ใช่เอาใจไปไว้ที่หัวหรือบนผม รู้จักที่มาที่ไป ไม่ใช่ไปรู้ตามหนังสือที่เขียน แล้วก็หอบสังขารไป” พระอาจารย์ทองท่านเป็นนักเทศน์ธรรมมะรูปหนึ่ง ที่ติดรับกิจนิมนต์ตลอดเวลา และเป็นศูนย์รวมใจของชาวชุมชนโดยมิเสื่อมถอย วัดอโศการามแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติอันร่มเย็นสำหรับเป็นที่พักพิงแก่มวลสรรพสัตว์ฉันใด พระอาจารย์ทองก็เป็นธงธรรมให้ร่มเงาจิตใจแก่ชาวบ้านญาติโยมฉันนั้นพระญาณวิศิษฏ์ (ทอง จนฺทสิริ) ได้มรณภาพอย่างสงบจากการอาพาธเป็นโรคมะเร็งในลำไส้มากว่า 5 ปี ที่โรงพยาบาลศิริราช เมื่อเวลาประมาณ 04.10 น.ของวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2559 สิริอายุรวม 84 ปี พรรษา 64 ษริกา สารทศิลป์ศุภา
ษริกา สารทศิลป์ศุภา เกิดวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 ที่ประเทศไทย อาศัยอยู่กับคุณพ่อและน้องชาย จบการศึกษาจากโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒ สายวิทย์-คณิต เคยศึกษาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คณะเศรษฐศาสตร์ จนถึงปี 3 จึงตัดสินใจลาออกมาทำงานตามเป้าหมายที่วางไว้ ศิลป์ พีระศรี
ด้วยคุณูปการที่ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรีมีให้ต่อประเทศไทย ทำให้มีการรำลึกถึงท่านทุกวันที่ 15 กันยายน ของทุกปี ซึ่งตรงกับวันคล้ายเกิดของท่าน เรียกกันว่าวันศิลป์ พีระศรี โดยถือเป็นวันสำคัญของวงการศิลปะไทยและนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากร ในวันศิลป์ พีระศรีนั้นมหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระจะจัดกิจกรรมขึ้นในมหาวิทยาลัยเพื่อให้ศิษย์ปัจจุบัน ศิษย์เก่าหรือผู้ที่สนใจเข้าร่วมกิจกรรมเพื่อรำลึกถึงคุณงามความดีของท่าน มีการวางดอกไม้เป็นการรำลึกถึงท่านที่ลานอนุสาวรีย์ที่คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ โดยนักศึกษาจะเปิดร้านขายของที่ระลึกและมีการแสดงดนตรีสดตลอดทั้งวัน นอกจากนั้นยังมีการเปิดให้ประชาชนเข้าร่วมแสดงความเคารพต่ออัฐิของท่านในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ศิลป์ พีระศรี อนุสรณ์ และพิธีสำคัญจะเริ่มขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งทุ่ม ซึ่งจะเป็นการจุดเทียนที่ลานอนุสาวรีย์ศาสตราจารย์ศิลป์พร้อมไปกับการร้องเพลงSanta Lucia และเพลงศิลปากรนิยมเพื่อเป็นการรำลึกถึงท่านในวันสำคัญนี้ พีระ ตรีบุปผา
พีระ ตรีบุปผา (28 เมษายน พ.ศ. 2475-27 เมษายน พ.ศ. 2545) นักแต่งเพลง นักดนตรี นักเรียบเรียงเสียงประสานชาวไทย ที่มีผลงานสร้างชื่อจากการทำเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง มนต์รักลูกทุ่ง (พ.ศ. 2513) เกิดที่อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรของนายติ่ง และนางตั่ง ตรีบุปผา สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่โรงเรียนประจำอำเภอเสนา  พระครูสิทธิสารคุณ (จาด คังคสโร)
หลวงพ่อจาด (17 มีนาคม พ.ศ. 2415 - 10 มิถุนายน พ.ศ. 2499) ท่านเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดบางกะเบา นามของท่านเป็นที่รู้จักในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง มีสมญานามเรียกขานคล้องจองว่า "จาด จง คง อี๋" สำหรับค่านิยมอันสูงสุดของวัตถุมงคลของท่านนั้นได้แก่ เหรียญลงยานั่งเต็มองค์ปี พ.ศ. 2483 ตอกหมายเลข และที่ตามมาเป็นอันดับสองคือ เหรียญ จ.เจริญลาภ ทั้งสองเหรียญนี้ถ้าอยู่ในสภาพเดิมๆสวยสมบูรณ์มีค่านิยมสูงถึงหลักแสนบาทเลยทีเดียว
หลวงพ่อจาด ท่านเกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2415 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5ของไทย ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา บิดาชื่อ นายเป๊อะ วงษ์กำนุช ส่วนมารดาได้ถึงแก่กรรมในขณะที่ท่านยังเด็ก อุปสมบทเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2436 โดยมีพระครูปราจีนมุนี (หลวงพ่อทอง) วัดหลวงปรีชากูล เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์อ้วน วัดบ้านสร้าง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์หลี วัดบางคาง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ เมื่ออุปสมบทแล้ว ท่านได้จำพรรษาที่วัดเกาะแก้วเวฬุวัน จังหวัดฉะเชิงเทรา เพื่อเรียนกรรมฐานกับพระอาจารย์จัน ครั้นพรรษาที่ 2จึงได้ไปศึกษาพระปริยัติธรรมกับพระอาจารย์อยู่ วัดไกรสีห์ กรุงเทพมหานคร เมื่อพรรษาที่ 4 ท่านได้กลับมาจำพรรษาอยู่ที่วัดบางกะเบา จังหวัดปราจีนบุรี ปี พ.ศ. 2497 เป็นเจ้าคณะแขวงอำเภอบ้านสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2461 และเป็นพระอุปัชฌาย์ในปี พ.ศ. 2470 รับสมณศักดิ์เป็น พระครูสิทธิสารคุณ วัตถุมงคลของท่านที่สร้างในครั้งที่ยิ่งใหญ่คือ ครั้นที่เกิดสงครามเอเซียบูรพาปี พ.ศ. 2483 ซึ่งพระคณาจารย์ผู้ทรงวิทยาคมทั่วประเทศก็ได้จัดสร้างวัตถุมงคลแจกทหารกันในปีนี้เป็นปีพิเศษ ส่วนหลวงพ่อจาดท่านสร้างเป็นเหรียญนั่งเต็มองค์ ด้านหลังเป็นพระมหาอุตม์นั่งอยู่กลางดอกบัว มีเนื้อเงินลงยาและเหรียญทองแดง ได้มีผู้ประจักษ์ถึงความศักดิ์สิทธิ์กันเป็นจำนวนมาก ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2499 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 9ในปัจจุบัน รวมอายุได้ 84 ปี 63 พรรษา ประหยัด พงษ์ดำ
การเรียนของท่านดำเนินไปด้วยดีจนได้รับความไว้วางใจจากท่านศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ให้ช่วยสอนวิชาพื้นฐานทางศิลปะในขณะที่ท่านยังศึกษาอยู่ในชั้นปีที่ 10 และเมื่อท่านจบการศึกษาแล้ว ท่านก็ได้รับการบรรจุเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยศิลปากร พระครูภาวนาภิรัต (ทิม อิสริโก)
หลวงปู่ทิม อิสริโก หรือ พระครูภาวนาภิรัต (16 มิถุนายน พ.ศ. 2422 — 16 ตุลาคม พ.ศ. 2518) ท่านเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดละหารไร่เป็นยอดพระคณาจารย์ที่มีพลังจิตแก่กล้ารูปหนึ่งของภาคตะวันออก ท่านเป็นคนถือสันโดษ ถือสมถะ ไม่ยึดติดทรัพย์สินใดๆ ท่านฉันอาหารเพียงมื้อเดียวและไม่ฉันเนื้อสัตว์ ท่านสามารถตัดกิเลสออกไปทั้งปวง
พระครูภาวนาภิรัต หรือที่รู้จักกันในนามว่า หลวงปู่ทิม อิสริโก ท่านเกิดเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2422 ตรงกับรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี) ที่บ้านหัวทุ่งตาบุตร ตำบลละหาร อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง ท่านเป็นหลานของหลวงปู่สังข์เฒ่า วัดเก๋งจีน ท่านได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2449 มีพระครูขาว วัดทับมา เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์สิงห์ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ พระอาจารย์เกตุ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ณ พัทธสีมาวัดละหารไร่ ได้รับฉายาว่า อิสริโก เมื่อบวชแล้วก็ได้ศึกษาวิทยาคมจากตำราของ หลวงปู่สังข์เฒ่า ศึกษาเพิ่มเติมทั้งจากฆราวาสและบรรพชิต ท่านได้ออกธุดงค์ไปหลายจังหวัด ต่อมาท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส วัดละหารไร่ และได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น พระครูภาวนาภิรัตเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2507 พระบริสุทธศีลาจาร (วัน มนโส)
หลวงพ่อวัน มะนะโส (21 มกราคม พ.ศ. 2421 - 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503) ท่านเป็นพระคณาจารย์ผู้มีเมตตาธรรมสูง พูดจาไพเราะ ยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นที่เคราพเลื่อมใสของสาธุชนที่ได้ฟังคำสั่งสอนของท่าน ท่านเป็นผู้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย สมถะ ไม่ทะเยอทะยาน ใครที่มีวัตถุมงคลของหลวงพ่อวันติดตัวต่างประสบอภินิหารด้วยตัวเอง เป็นพระเกจิอาจารย์อันดับหนึ่งของเมืองตรัง
พระบริสุทธศีลาจารย์ หรือ หลวงพ่อวัน มะนะโส ท่านเกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2421 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ บ้านโคกแตร์ อำเภอเมือง จังหวัดตรัง เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 3 คน ของนายจอก และนางคล้าย มะนะโส เมื่ออายุ 17 ปี ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดป่าพยอมตรงกับปี พ.ศ. 2438 โดยมีพระครูกาชาด วัดป่าเลไลย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและวิชาอาคม จนกระทั่งเมื่อมีอายุครบ 20 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2441 ณ พัทธสีมา วัดป่าพยอม มีหลวงพ่อคง วัดบ้านตูล เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์ใหม่ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระปล้องเป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ศึกษาพระธรรมวินัยและปรนนิบัติต่อพระอุปัชฌาย์เป็นอย่างดี และเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2445 ท่านได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดประสิทธิชัย และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอห้วยยอด วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2490 เลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระบริสุทธศีลาจารย์ และได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญที่ พระครูบริสุทธศีลาจารย์ คณะบริหารอริยวงศาวาที สังฆปาโมกข์ เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2493 หลวงพ่อเริ่มปลุกเสกวัตถุมงคลต่าง ๆดังนี้เช่น รูปหล่อลอยองค์รุ่นแรก และเหรียญรุ่นแรก สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2487 นอกจากนี้ยังมีเหรียญรุ่นสอง สร้างปีพุทธศักราช พ.ศ. 2498 ได้รับความนิยมรองลงมา ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พนัส หันนาคินทร์
ศาสตราจารย์ ดร.พนัส หันนาคินทร์ (19 มกราคม พ.ศ. 2471 - 30 มกราคม พ.ศ. 2549) อดีตอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนมัธยมสาธิตวิทยาลัยวิชาการศึกษาคนแรก (ปัจจุบัน คือ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร) อดีตรองอธิการ วิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลก และอดีตรองอธิการบดี มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพิษณุโลกคนแรก เป็นผู้บุกเบิก และก่อตั้งวิทยาลัยวิชาการพิษณุโลก จนกระทั่งเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ พิษณุโลก และมหาวิทยาลัยนเรศวร ในปัจจุบัน  พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก
พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก มีลักษณะเป็นบ้านพักอาศัยที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสภาพความเป็นอยู่ ของชาวบางกอกที่มีฐานะปานกลางในช่วงก่อนและหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2480-2500) เจ้าของบ้านเดิมคือรองศาตราจารย์วราพร สุรวดี ที่ได้รับบ้านและทรัพย์สินตกทอดมาจากมารดา คือ คุณสอาง สุรวดี (ตันบุณเต็ก) รองศาสตราจารย์วราพร สุรวดี เกิดเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2478 มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน คือ รองศาตราจารย์วราพร สุรวดี เสียชีวิตในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2560 เวลา 13.45 น. ณ โรงพยาบาลประสาท สาเหตุจากการพลัดตกจากที่สูง และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ในวันอังคารที่ 31 มกราคม 2560 ณ เมรุวัดหัวลำโพง นอกจากนี้รองศาสตราจารย์วราพร สุรวดี ยังเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิอินสาท-สอาง และมูลนิธิหมอฟรานซีส คริสเตียน อีกด้วย ศิลป์ พีระศรี
จากความรู้ในด้านศิลปะตะวันตกที่ท่านได้พร่ำสอนให้แก่ลูกศิษย์นี้เองทำให้วงการศิลปะไทยเกิดศิลปินหน้าใหม่ที่มีฝีมือและรูปแบบการสร้างสรรค์ผลงานที่แปลกใหม่ออกมาได้ ศาสตราจารย์ศิลป์ได้รับมอบหมายให้สร้างพระบรมราชนุเสาวรีย์และอนุสาวรีย์สำคัญของไทยมากมายหลายแห่ง ซึ่งท่านได้ใช้ความรู้ในด้านศิลปะตะวันตกสร้างงานแต่ก็ยังมิได้ละทิ้งความงามของศิลปะไทยหรือที่เรียกกันว่า ศิลปะแบบไทยประเพณีไป ทั้งนี้เพราะท่านได้เล็งเห็นว่าศิลปะไทยก็มีความงามและเอกลักษณ์เป็นของตน อีกทั้งช่างไทยยังได้มีการสืบทอดความรู้วิชาในด้านศิลปะไทยมายอย่างยาวนาน การที่จะทำให้วงการศิลปะไทยก้าวหน้าก็ต้องไม่ลืมรากเหง้าเดิมของไทยที่มีมาแต่โบราณ ท่านจึงได้ทำการศึกษาศิลปะไทยอย่างละเอียดโดยเฉพาะการศึกษาพระพุทธรูปในศิลปะสุโขทัยที่ท่านได้ยกย่องไว้ว่ามีความงดงามเป็นที่สุด ได้มีการศึกษารูปแบบศิลปะของพระพุทธรูปและมีบทความวิชาการตีพิมพ์ออกมามากมาย ก่อนที่จะประสบความสำเร็จในการออกแบบพระพุทธรูปพระศรีศากยะทศพลญาณ ประธานพุทธมณฑลสุทรรศน์ซึ่งถือเป็นจุดสูงสุดของความงามของศิลปะไทย มีการนำความรู้ใหม่คือศิลปะตะวันตกในลัทธิสัจนิยมที่เชื่อในเรื่องของความสมจริงมาผนวกใช้กับความงามแบบดั้งเดิมของศิลปะสุโขทัย ที่สร้างแบบศิลปะไทยประเพณีจนก่อให้เกิดความงามรูปแบบใหม่ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นและเป็นต้นแบบของศิลปะไทยสมัยใหม่อย่างแท้จริง เนื่องจากศาสตราจารย์ศิลป์ได้เป็นผู้วางรากฐานให้อย่างมั่นคง จึงส่งผลให้ศิลปินรุ่นหลังสามารถสืบทอดงานศิลปะไทยออกไปได้อย่างเต็มที่ เพ็ญพรรณ สิทธิไตรย์
เพ็ญพรรณ สิทธิไตรย์ (28 มกราคม  พ.ศ. 2469 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2558) เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ประณีตศิลป์ - แกะสลักเครื่องสด) ประจำปี พ.ศ. 2552 เป็นผู้ประดิษฐ์คิดค้นการทำอาหารแบบวิจิตร และการแกะสลักเครื่องสดเป็นรูปต่างๆ จนมีชื่อเสียงมายาวนานกว่า 50 ปี พระยาปรีชานุสาสน์ (เสริญ ปันยารชุน)
มหาอำมาตย์ตรี พระยาปรีชานุสาสน์ (เสริญ ปันยารชุน) (27 มิถุนายน พ.ศ. 2433 - 8 มีนาคม พ.ศ. 2517) อดีตปลัดทูลฉลอง กระทรวงศึกษาธิการ ผู้บังคับการโรงเรียนมหาดเล็กหลวง เชียงใหม่ รักษาการณ์ผู้บังคับการโรงเรียนราชวิทยาลัย เจ้ากรมโรงเรียนในพระบรมราชูปถัมภ์ในสมัยรัชกาลที่๖ อดีตผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัย อดีตนายกสมาคมหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย เป็นบิดาของนายอานันท์ ปันยารชุน อดีตนายกรัฐมนตรีของไทย ไพจิตร เอื้อทวีกุล
ศาสตราจารย์ ไพจิตร เอื้อทวีกุล (4 กันยายน พ.ศ. 2477 — 12 สิงหาคม พ.ศ. 2558) เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งกองทุนสนับสนุนการวิจัย โรงเรียนบริบูรณ์ศิลป์ศึกษา
โรงเรียนบริบูรณ์ศิลป์ศึกษาก่อตั้งโดยนาวาเอกบริบูรณ์ เปียทอง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2502 ณ เลขที่ 135/2 (ปัจจุบัน คือ เลขที่ 164) หมู่ที่ 1 ซอยนิเวศน์ชาวฟ้า แขวงสีกัน เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร 10210 โดยมีนาวาเอกบริบูรณ์ เปียทอง เป็นผู้รับใบอนุญาต นางฉลวย เปียทอง เป็นผู้จัดการ และนายทองใบ ฆารอำไพ เป็นครูใหญ่คนแรก โดยเริ่มจากอาคารเรือนไม้ 1 หลัง บนพื้นที่ 4 ไร่ 1 งาน ปีแรกที่เปิดดำเนินการ เปิดสอนตั้งแต่ระดับอนุบาล จนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 มีจำนวนนักเรียน 70 คน ครู 3 คน ต่อมา ปี 2504 จึงขยายห้องเรียนต่อไปจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และขยายเพิ่มขึ้นจนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 
ปัจจุบันโรงเรียนบริบูรณ์ศิลป์ศึกษาเปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นเตรียมอนุบาลถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
และแยกโรงเรียนออกเป็น 2 โรงเรียน คือ 1.โรงเรียนอนุบาลบริบูรณ์ศิลป์ และ 2.โรงเรียนบริบูรณ์ศิลป์ศึกษา ธีรยุทธ บุญมี
ศาสตราจารย์ ธีรยุทธ บุญมี (เกิด 10 มกราคม พ.ศ. 2493) เป็นนักวิชาการ นักวิจารณ์การเมือง และนักเขียนรางวัลศรีบูรพา อดีตเลขาธิการ ศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย ผู้นำนักศึกษาในเหตุการณ์ 14 ตุลา เคยเป็นอาจารย์ประจำ คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ สาขามานุษยวิทยา ในปี พ.ศ. 2555ด้วยวิธีพิเศษ อุดมศิลป์ สอนบุตรนาค
อุดมศิลป์ สอนบุตรนาค หรือที่คนทั่วไปรู้จักในชื่อ เป๊ปซี่ เกิดวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2490 เป็นอดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย ผู้เข้าแข่งขันในกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่ประเทศเม็กซิโก กับเพื่อนร่วมทีม อาทิ ชัชชัย พหลแพทย์, นิวัฒน์ ศรีสวัสดิ์ และ เกรียงศักดิ์ นุกูลสมปรารถนา ซึ่งอุดมศิลป์เป็นชาวไทยเพียงคนเดียว ที่สามารถทำประตูได้ในการแข่งขันกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกรอบ 16 ทีมสุดท้ายตราบจนปัจจุบัน ประยูร จินดาศิลป์
ประยูร จินดาศิลป์ เกิดเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2469 เป็นชาวจังหวัดเชียงใหม่ จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่น 6 รุ่นเดียวกับเชาวน์ ณศีลวันต์ ณัฐ ภมรประวัติ เติมศักดิ์ กฤษณามระ ประกายเพชร อินทุโสภณ ปรีดา พัฒนถาบุตร สวัสดิ์ โชติพานิช อนันต์ กรุแก้ว และระดับปริญญาตรี จากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่นที่ 7 พีระเพชร ศิริกุล
นายพีระเพชร ศิริกุล (เกิด 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกาฬสินธุ์ เขต 4 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2544 ในสังกัดพรรคความหวังใหม่ ปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย ศิลป์ พีระศรี
ตลอดชีวิตการทำงานของศาสตราจารย์ศิลป์ ท่านได้สร้างผลงานประติมากรรมไว้มากมาย โดยผลงานที่ยังมีอยู่มาจนถึงปัจจุบันก็อาทิเช่น พัชญา เพียรเสมอ
พัชญา เพียรเสมอ เป็นนักแสดงชาวไทย เกิดวันศุกร์ที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ที่จังหวัดราชบุรี สำหรับ ซึ่งเกิดจากคุณพ่อคุณแม่ของเธออยากได้ชื่อ 2 พยางค์และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คุณพ่อเดินลงไปเห็นชื่อร้าน พีพีเบเกอร์รี่ จึงนำมาตั้งเป็นชื่อลูก ครอบครัวเปิดเป็นอู่ซ่อมรถบรรทุกในตัวเมืองราชบุรี พีพีเรียนชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนราชโบริกานุเคราะห์ จังหวัดราชบุรี ปัจจุบันกำลังศึกษาที่ คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และได้เป็นดาวคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยาอีกด้วย นอกจากนี้สมัยเด็ก ๆ สาวพีพี ยังมีรางวัลการประกวดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นรางวัลนางนพมาศ ประกวดสุนทรพจน์ เป็นต้น มีผลงานการแสดงอย่าง "สาวน้อยอ้อยควั่น" และ "สารวัตรเถื่อน" ศิลป์ พีระศรี
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2485 ประเทศอิตาลียอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร ชาวอิตาลี ในประเทศไทยจึงตกอยู่ภายใต้การควบคุมตัวของญี่ปุ่น เนื่องจากฝ่ายญี่ปุ่นเองต้องการสืบให้ทราบว่าชาวอิตาลีกลุ่มนี้ภักดีต่อกษัตริย์แห่งราชวงศ์ซาวอยผู้ซึ่งประกาศยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรหรือสนับสนุนฝ่ายสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลีที่ประกาศขอสู้ต่อกันแน่ ทำให้ศาสราจารย์คอร์ราโดเองก็ถูกควบคุมตัวไว้เช่นกัน แต่รัฐบาลไทยได้เล็งเห็นถึงความสามารถท่านและได้ขอควบคุมตัวศาสตราจารย์คอร์ราโด เฟโรจีเอาไว้เองเพื่อคุ้มครองท่านไว้ ไม่ต้องไปถูกเกณฑ์เป็นเชลยศึกให้สร้าง ทางรถไฟสายมรณะ และสะพานข้ามแม่น้ำแคว เมืองกาญจนบุรี โดยหลวงวิจิตรวาทการ ได้ดำเนินการทำเรื่องราวขอโอนสัญชาติจากอิตาเลียนมาเป็นสัญชาติไทย โดยเปลี่ยนชื่อของท่านจากนายคอร์ราโด เฟโรจีให้มาเป็น "นายศิลป์ พีระศรี" นับแต่นั้นเป็นต้นมา เฟื้อ หริพิทักษ์
ผู้ช่วยศาสตราจารย์เฟื้อ หริพิทักษ์ (22 เมษายน พ.ศ. 2453 - 19 ตุลาคม 2536) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2528 เป็นศิลปินและจิตรกร ผู้ได้รับการยกย่องเป็น “ครูใหญ่ในวงการศิลปะ” ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการสาธารณะ เมื่อ พ.ศ. 2526 และเป็นราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์ อนุสาวรีย์วีรไทย
อนุสาวรีย์วีรไทย หรือที่ชาวเมืองนครฯ เรียกกันว่า พ่อจ่าดำ หรือ เจ้าพ่อดำ ตั้งอยู่ภายในใจกลางของค่ายวชิราวุธ กองทัพภาคที่ 4 นครศรีธรรมราช ห่างจากตัวเมืองนครศรีธรรมราช ไปตามถนนสายนครศรีธรรมราช-ท่าแพ ทางทิศเหนือประมาณ 6 กิโลเมตร เป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของ ศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี ใน สงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2484 เพื่อเป็นการรำลึกถึงวีรกรรมของเหล่าบรรดาทหารหาญที่พลีชีพ ต่อสู้ข้าศึก เพื่อปกป้องมาตุภูมิ เหตุการณ์การสู้รบในวันนั้น กองทัพไทยต้องสูญเสียกำลังทหาร และยุวชนทหาร ช่วยรบในจังหวัดปัตตานี สงขลา สุราษฎร์ธานี ชุมพร ประจวบคีรีขันธ์ และนครศรีธรรมราช รวมกว่า 100 นาย ดังปรากฏนามจารึกไว้ที่ฐานอนุสาวรีย์ ทั้ง 6 ด้านอนุสาวรีย์จ่าดำ หรือ อนุสาวรีย์วีรไทย ยังคงยืนตระหง่านบนจุด ที่ได้สู้รบปกป้องปฐพีไทยสืบมา พระครูปริยัติกิจธำรง (สมหวัง อคฺคเสโน)
พระครูปริยัติกิจธำรง (สมหวัง อคฺคเสโน)[3] นามเดิมชื่อ สมหวัง นามสกุล วิ่งรัมย์ เกิด 14 ตุลาคม พ.ศ. 2506 ภูมิลำเนาเดิม ตำบลกระหาด อำเภอจอมพระ จังหวัดสุรินทร์ ประเสริฐ มงคลศิริ
นายแพทย์ประเสริฐ มงคลศิริ เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2502 เป็นบุตรของนายเง็กฮ้อ และ นางกิมเช็ง มงคลศิริ และเป็นพี่ชายของนายประแสง มงคลศิริ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี แพทยศาสตรบัณฑิต จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล และ ปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ การเมืองการปกครอง จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง อาคารไปรษณีย์กลาง
ด้านบนของอาคารประดับด้วยรูปสลักพญาครุฑสีชมพูอิฐห้อยพวงมาลาเท้างุ้ม ขนาด 2 เท่าคนจริง ซึ่งเป็นผลงานของศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี สร้างขึ้นใน ปี พ.ศ.2486 และในช่วงสงครามมหาเอเชียบูรพา มีความเชื่อกันว่าอาคารแห่งนี้รอดพ้นจากการถูกการระเบิดทำลายได้อย่างปาฏิหาริย์ด้วยอิทธิฤทธิ์ของพญาครุฑทั้งสองคอยป้องกัน
ด้านหน้าอาคารมีลานกว้างสาธารณะที่ผู้คนในพื้นที่นิยมมาออกกำลังกายและพีกผ่อนช่วงเย็น ตรงกลางของลานประดิษฐานพระรูปสมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ผู้ก่อกำเนิดกิจการไปรษณีย์โทรเลขของไทย เปี๊ยก โปสเตอร์
เปี๊ยก โปสเตอร์ (18 ตุลาคม พ.ศ. 2475 - ) ผู้กำกับภาพยนตร์ไทย และศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์) ประจำปี พ.ศ. 2558 ผู้มีชื่อเสียง อดีตเป็นช่างวาดภาพป้ายโฆษณาภาพยนตร์ ก่อนมาเอาดีในด้านกำกับหนัง ที่เคยกำกับหนังไทยมากว่า 28 เรื่อง ในยุคแรกๆ นิยมตั้งชื่อภาพยนตร์ด้วยคำพยางค์เดียวจนกลายเป็นเอกลักษณ์ ผลงานสร้างชื่อเสียง อาทิ โทน ชู้ ผลงานสร้างชื่อในยุคต่อมาได้แก่ วัยอลวน ภาพยนตร์เรื่องเป็นหนังรักวัยรุ่น ใช้ดาราหน้าใหม่นำแสดง คือไพโรจน์ สังวริบุตร และลลนา สุลาวัลย์ ฉีกแนวภาพยนตร์ในยุคนั้น ทำเงินได้จำนวนมาก ทำให้มีการสร้างภาคต่อ คือรักอุตลุด และ ชื่นชุลมุน ตามมา ทั้งไพโรจน์ และลลนา กลายเป็นดาราดังเปรี้ยงปร้างในชั่วข้ามคืน  พระครูนิวาสธรรมขันธ์ (เดิม พุทฺธสโร)
หลวงพ่อเดิม พุทธสโร (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2403 — 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2494) เทพเจ้าแห่งนครสวรรค์ ผู้สร้างมีดหมอที่โด่งดังมากที่สุดในประเทศไทย ท่านมีลูกศิษย์มาขอศึกษาวิชาพุทธาคมมากมายเช่น หลวงพ่อกัน วัดเขาแก้ว หลวงพ่อกวย วัดโฆสิตาราม หลวงพ่อเชื้อ วัดใหม่บำเพ็ญบุญ เป็นต้น ท่านมีรูปร่างสูงใหญ่ และมีอิริยาบถงามสง่า จึงเป็นที่เคารพยำเกรงของคนทั่วไป ศิลป์ พีระศรี
ศาสตราจารย์ศิลป์ยังเป็นผู้วางรากฐานที่เข้มแข็งให้แก่วงการศิลปะไทยสมัยใหม่จากการที่ได้พร่ำสอนและผลักดันลูกศิษย์ให้ได้มีความรู้ความสามารถในวิชาศิลปะทั้งงานจิตรกรรมและงานช่าง มีจุดประสงค์ให้คนไทยมีความรู้ความเข้าใจในศิลปะและสามารถสร้างสรรค์งานศิลปะได้ด้วยความสามารถของบุคลากรของตนเอง การก่อตั้งมหาวิทยาลัยศิลปากรจึงเปรียบเสมือนการหว่านเมล็ดพันธุ์ให้แก่คนไทยเพื่อที่จะออกไปสร้างศิลปะเพื่อแผ่นดินของตน และถึงแม้จะริเริ่มรากฐานของความรู้ด้านศิลปะตะวันตกในประเทศไทย แต่ในขณะเดียวกันศาสตรจารย์ศิลป์ก็ได้ศึกษาศิลปะไทยอย่างลึกซึ้ง เนื่องจากต้องการให้คนไทยรักษาความงามของศิลปะไทยเอาไว้ จึงได้เกิดการสร้างลูกศิษย์ที่มีความรู้ทั้งงานศิลปะตะวันตกและศิลปะไทยออกไปเป็นกำลังสำคัญให้แก่วงการศิลปะไทยเป็นจำนวนมาก และเกิดรูปแบบงานศิลปะไทยสมัยใหม่ในที่สุด สง่า สรรพศรี
ศาสตราจารย์ สง่า สรรพศรี (วันจันทร์ ที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2475 - 29 มกราคม พ.ศ. 2542) เกิดที่ จ.เชียงใหม่ เป็นบุตรของนายมุ่ง และนางอุสา สรรพศรี สมรสกับ รศ.วชิรา สรรพศรี มีบุตร 1 คน คือ รศ.ดร.ชโยดม สรรพศรี คณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ศ.ดร.สง่า สรรพศรี เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม สมาชิกวุฒิสภา และตำแหน่งทางวิชาการอื่นๆ หลายตำแหน่ง ชิ้น ศิลปบรรเลง
คุณหญิงชิ้น ศิลปบรรเลง รับราชการโดยสอบได้วุฒิครู พ.ม. ใน พ.ศ. 2483 ได้ยึดอาชีพเป็นครูมาตลอดจนเกษียณอายุ โดยเริ่มรับราชการเป็นครูที่โรงเรียนเบญจมาราชาลัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2476 ถึง พ.ศ. 2477 ได้ย้ายไปสอนที่โรงเรียนนาฎดุริยางค์ กรมศิลปากร ในฐานะผู้เริ่มก่อตั้งโรงเรียนร่วมกับหลวงวิจิตรวาทการ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกนาฎดุริยางค์เป็นเวลา 20 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2497 จึงย้ายมาประจำอยู่ที่โรงเรียนฝึกหัดครูพระนคร สังกัดกรมการฝึกหัดครู พ.ศ. 2504 ได้รับทุนไปดูงานด้านโทรทัศน์เพื่อการศึกษา ณ ประเทศอิตาลี ประเทศอังกฤษ และประเทศอเมริกา กลับมาแล้วย้ายไปประจำอยู่โรงเรียนฝึกหัดครูธนบุรี แล้วย้ายไปประจำที่วิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร จนเกษียณอายุเมื่อ พ.ศ. 2509 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2525 ดำรงตำแหน่งประธานมูลนิธิหลวงประดิษฐ์ไพเราะ คุณหญิงชิ้น เรียนดนตรีจากบิดาโดยตรงชำนาญทั้งการบรรเลง ขับร้อง ประพันธ์บทเพลง จนแม้แต่การบันทึกบทเพลงลงเป็นโน้ตแบบต่าง ๆ เป็นผู้รวบรวมผลงานจากบิดาไว้มากที่สุดแล้วถ่ายทอดให้แก่ศิษย์อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มีความอุตสาหะ อดทนเป็นยอดเยี่ยมและเป็นครูที่ประเสริฐที่สุดคนหนึ่ง ทำหน้าที่ครูอย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยการตั้งใจสอนและเสียสละเพื่อศิษย์เป็นอันมาก เป็นผู้ร่วมงานก่อตั้งวงดนตรีของคุรุสภา เป็นกรรมการจัดบทวิทยุโรงเรียน ก่อตั้งโรงเรียนนาฎศิลป์และดนตรีผกาวลี และร่วมงานบันทึกเพลงกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยแห่งมลรัฐคาลิฟอร์เนีย (ยูซีเอสเอ) รวมทั้งเป็นกำลังสำคัญในการก่อตั้งวงดนตรีโรงเรียนวัดบวรนิเวศ ซึ่งศิษย์จากวงนี้ได้รับการยกย่องว่า เป็นดนตรีไทยระดับมัธยมศึกษาที่มีฝีมือดี ได้รับรางวัลในการบรรเลงดนตรีไทยอยู่เป็นประจำในด้านชีวิตครอบครัว ท่านสมรสกับนายประสงค์ ไชยพรรค เมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๔ มีบุตรี ๑ คน ชื่อ มธุรส วิสุทธกุล เป็นอาจารย์สอนอยู่ภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยรามคำแหงในด้านชีวิตครอบครัว ท่านสมรสกับนายประสงค์ ไชยพรรค เมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๔ มีบุตรี ๑ คน ชื่อ มธุรส วิสุทธกุล เป็นอาจารย์สอนอยู่ภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์
ดร.ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์ เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 ในวัยเยาว์ ศุภชัยได้แรงบันดาลใจจากความประทับใจจากการแสดงของศิลปินโขนและละคร กอปรกับนโยบายสนับสนุนการเรียนนาฏศิลป์นอกเวลาของโรงเรียน 
ทำให้ศุภชัยได้แสดงความสามารถทางนาฏศิลป์มาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา และได้ศึกษาต่อด้านนาฏศิลป์และเป็นนักแสดงของกรมศิลปากรควบคู่กันไป ศุภชัยสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก ศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขานาฏยศิลป์ไทย จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และในปัจจุบัน ได้ดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีคณะศิลปนาฏดุริยางค์ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์  พจน์ สะเพียรชัย
ศาสตราจารย์ ดร.พจน์ สะเพียรชัย (25 ธันวาคม 2475 - 27 ตุลาคม 2560) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ อดีตรักษาการอธิการบดีมหาวิทยาลัยบูรพา อดีตนายกสภาสถาบันการเรียนรู้เพื่อปวงชน และอดีตนายกสภามหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี พิไล พูลสวัสดิ์
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ พิไล พูลสวัสดิ์ (เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489) เป็นนักวิทยาศาสตร์และนักอนุรักษ์ชาวไทย ที่มีผลงานวิจัยดีเยี่ยมด้านปักษีวิทยา (Ornithology) นิเวศวิทยาสัตว์ป่า (Wildlife Ecology) และปรสิตวิทยา (Parasitology: Avian diseases) เป็นผู้ที่มุ่งมั่นทำวิจัยระยะยาว เพื่อการอนุรักษ์สัตว์ป่าและทรัพยากรธรรมชาติให้คงอยู่อย่างยั่งยืน ทำกิจกรรมเผยเพื่อเผยแพร่ความรู้ในการอนุรักษ์นกเงือกและทรัพยากรธรรมชาติอย่างเข้มแข็ง จนได้รับการขนานนามว่า "มารดาแห่งนกเงือก (GREAT MOTHER OF THE HORNBILLS)ก่อให้เกิดการขับเคลื่อนทางสังคมเพื่อการคุ้มครอง-อนุรักษ์นกเงือกและธรรมชาติ จนได้เป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับรางวัลผู้ทรงเกียรติด้านการอนุรักษ์ธรรมชาติระดับโลก พร้อมกันถึง 2 รางวัล เมื่อปี พ.ศ. 2549 ได้แก่รางวัล The 2006 ROLEX Awards for Enterprises จาก Rolex SA ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และ The 52nd Annual Chevron Conservation Awards จาก Chevron Corporation ประเทศสหรัฐอเมริกาและได้รับ พระราชทานเหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา สาขาวิทยาศาสตร์ ประจำปี 2550จากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุยเดช โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ เป็นผู้แทนพระองค์ ตำแหน่งวิชาการ วัชระ สงวนสมบัติ
วัชระ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2519 ที่จังหวัดสมุทรสงคราม ในวัยเด็กชื่นชอบธรรมชาติรอบตัว จึงทำให้เริ่มสนใจในธรรมชาติวิทยาและสัตววิทยา โดยชื่นชมและติดตามผลงานของ นายแพทย์บุญส่ง เลขะกุล นักธรรมชาติวิืทยาและนักอนุรักษ์ธรรมชาติที่มีชื่อเสียง  ยืน ภู่วรวรรณ
รองศาสตราจารย์ ยืน ภู่วรวรรณ (เกิด 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493) เป็นนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ชาวไทย เคยเป็นอาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ และดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อยู่ก่อนเกษียณอายุราชการ รศ. ยืนมีผลงานเด่นในด้านการพัฒนาการประมวลภาษาธรรมชาติด้วยคอมพิวเตอร์ในภาษาไทย และการการพัฒนาโครงสร้างระบบเทคโนโลยีสารสนเทศของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หม่อมหลวงพีระพงศ์ เกษมศรี
หม่อมหลวงพีระพงศ์ เกษมศรี (24 กันยายน พ.ศ. 2475 - 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ) อดีตเอกอัครราชทูตผู้แทนถาวรแห่งประเทศไทยประจำสหประชาชาติ อดีตเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงโตเกียว และ กรุงวอชิงตัน อดีตราชเลขาธิการ และ อดีตประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ (พฤษภาคม พ.ศ. 2528 และ กรกฎาคม พ.ศ. 2529)ท่านได้ล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งหลอดอาหาร และถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ด้วยวัย 65 ปี  ศิลป์ พีระศรี
คอลัมน์ รู้ไปโม้ด Oscar Nalesini, L'Asia Sud-orientale nella cultura italiana. Bibliografia analitica ragionata, 1475-2005. Roma, Istituto Italiano per l'Africa e l'Oriente, 2009 ISBN 978-88-6323-284-4. พระเจริญวิศวกรรม (เจริญ เชนะกุล)
ศาสตราจารย์กิตติคุณ อำมาตย์เอก พระเจริญวิศวกรรม (26 เมษายน พ.ศ. 2438 - 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2530) มีนามเดิมว่า เจริญ เชนะกุล ปรมาจารย์หรือครูใหญ่ของเหล่าช่างทั้งปวง อดีตคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สมาชิกผู้ก่อตั้งวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์[1] ท่านได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้วางรากฐานให้แก่วงการวิศวกรรมศาสตร์ของไทย และ บิดาแห่งวิศวกรไทย[2][3] นอกจากนั้นยังเป็น นายกคณะฟุตบอลแห่งสยาม คนที่ 5[4]