สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ เสียชีวิตเมื่อไหร่?
จักรพรรดิโชวะ
สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ () หรือพระนามตามชื่อรัชสมัย คือ จักรพรรดิโชวะ () (29 เมษายน 2444 - 7 มกราคม 2532) (裕仁) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 124 ของญี่ปุ่น ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2532 (63 ปี)
ฟุจิวะระ โนะ อิชิ (จักรพรรดิโฮะริกะวะ)
ฟุจิวะระ โนะ อิชิ ( ; 1619 – 5 มีนาคม 1646) พระสนมและพระราชมารดาในจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิโฮะริกะวะ จักรพรรดิองค์ที่ 73 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิโทะบะ จักรพรรดิองค์ที่ 74 หลังจากประสูติจักรพรรดิโทะบะได้ไม่นานพระสนมอิชิก็สิ้นพระชนม์ จักรพรรดินีโคจุง
ในที่สุด สำนักพระราชวังก็ประกาศกฎหมายเรื่องการอภิเษกสมรสระหว่างมกุฎราชกุมารฮิโระฮิโตะ กับเจ้าหญิงนะงะโกะ ซึ่งจะมีขึ้นในวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1923 นับจากวันที่มีประกาศจากสำนักพระราชวังซึ่งมีขึ้นตั้งแต่วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921 และผ่านมาด้วยความเรียบร้อยมากว่าสองปี โดยเหลือเวลาเพียงสองเดือนก็จะถึงวันอภิเษกสมรส ขณะนั้นได้เกิดแผ่นดินไหวในแถบคันโต สร้างความเสียหายแก่ประชาชนชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก ทำให้ประชาชนไร้ที่อยู่อาศัยหลายล้านคน เพื่อเป็นการไว้อาลัยในเหตุการณ์ครั้งนี้ สำนักพระราชวังจึงได้เลื่อนกำหนดการอภิเษกสมรส เป็นวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1924 หรืออีกประมาณหนึ่งเดือนเศษ ซึงการอภิเษกสมรสเป็นไปได้อย่างราบรื่น และมกุฎราชกุมารฮิโระฮิโตะได้ประกาศยกเลิกระบบนางห้ามที่อนุญาตให้ชนชั้นสูงมีพระสนมได้หลายคน โดยมกุฎราชกุมารได้ปลดปล่อยพระสนม 39 พระองค์ โดยที่จะมีพระมเหสีเพียงพระองค์เดียว และเจ้าหญิงนะงะโกะ ได้รับการสถาปนาเป็น มกุฎราชกุมารีนะงะโกะ ราชสำนักเกียวโต
จนกระทั่ง โทะกุงะวะ โยะชิโนะบุ โชกุนคนสุดท้ายของญี่ปุ่นได้ตัดสินใจถวายคืนพระราชอำนาจแก่จักรพรรดิเมจิเมื่อปี ค.ศ. 1868 ทำให้องค์จักรพรรดิทรงกลับมามีพระราชอำนาจอีกครั้งหลังจากนั้นไม่กี่เดือนจักรพรรดิเมจิก็โปรดเกล้า ฯ ให้ย้ายเมืองหลวงไปยัง เอะโดะ หรือโตเกียวในปัจจุบันทำให้การปกครองที่เฮอังหรือเคียวโตะที่มีมานานถึง 1074 ปีต้องสิ้นสุดลง จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ
จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุประชวรหนักจึงสละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 16 เดือน 1 ปี คันโตะคุ ที่ 2 ตรงกับวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1045 ให้กับเจ้าชายชิกะฮิโตะพระราชโอรสองค์ใหญ่ที่รัชทายาทพระชนมายุ 19 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโกะ-เรเซ หลังจากครองสิริราชสมบัติได้เพียง 8 ปีแต่อีกเพียง 2 วันอดีตจักรพรรดิโกะ-ซุซะกุก็สวรรคตเมื่อวันที่ 18 เดือน 1 ปี คันโตะคุ ที่ 2 ตรงกับวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1045 ขณะพระชนมายุเพียง 35 พรรษา เจ้าหญิงยุกิโกะ
เจ้าหญิงยุกิโกะ ( ; 14 พฤศจิกายน 2223 – 18 มีนาคม 2263) จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นจักรพรรดินีหรือชูงูใน จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ จักรพรรดิโกะ-ไซ
เมื่อเจ้าชายซะโตะฮิโตะเริ่มเจริญพระชนมายุจักรพรรดิโกะ-ไซจึงได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายซะโตะฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเรเง็ง เมื่อวันที่ 26 เดือน 1 ปี คันบุง ที่ 3 ตรงกับวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1663  จักรพรรดิโกะ-นิโจ
จักรพรรดิโกะ-นิโจ (, 9 มีนาคม 1285 — 10 กันยายน 1308) จักรพรรดิองค์ที่ 94 แห่ง ราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้บันทึกไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
สมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ปีโชวะที่ 8 (ค.ศ. 1933, พ.ศ. 2476) ณ พระราชวังหลวง กรุงโตเกียว พระองค์เป็นพระราชบุตรลำดับที่ 5 ใน 7 พระองค์ ในจักรพรรดิโชวะกับสมเด็จพระจักรพรรดินีนะงะโกะ แต่เป็นพระราชโอรสพระองค์โต เมื่อแรกประสูติทรงดำรงพระยศเป็น เจ้าสึงุ () จักรพรรดิโชวะ
ภายหลังญี่ปุ่นยอมแพ้ สหรัฐอเมริกาได้ส่งกำลังทหารส่วนหนึ่งเข้าควบคุมญี่ปุ่น มีการเรียกร้องจากชาติฝ่ายสัมพันธมิตรโดยเฉพาะจากยุโรป ให้นำตัวสมเด็จพระจักรพรรดิมาลงโทษ นายพลดักลาส แมคอาเธอร์ ได้แสดงความคัดค้านอย่างถึงที่สุดในเรื่องนี้ ด้วยมองว่า จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ยอมแพ้อย่างไม่มีเงื่อนไข แสนยานุภาพของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นยังคงมีอยู่ และหากจะลงโทษจักรพรรดิแล้ว อาจเกิดการลุกฮือจากกองทัพญี่ปุ่นก็เป็นได้ ซึ่งจะต้องส่งกำลังทหารเข้ามาประจำการในญี่ปุ่นอีกมหาศาล อีกทั้งการบัญชาการทัพญี่ปุ่นในการบุกดินแดนต่าง ๆ เป็นการบัญชาการจากผู้นำรัฐบาลและกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นเป็นหลัก ท้ายที่สุดจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ รอดพ้นจากข้อหาอาชญากรสงคราม ฟุจิวะระ โนะ ฮิโระโกะ
ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 1612 จักรพรรดิโกะ-ซังโจ ได้สถาปนาท่านชิโจเป็น "โคไตโง" หรือ ฮองไทเฮา จากนั้นในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 1617 จักรพรรดิชิระกะวะ ได้สถาปนาให้เป็น "ไทโคไทโง" หรือ สมเด็จพระอัยยิกาเจ้า กระทั่งท่านชิโจสิ้นพระชนม์ที่ อุจิ เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 1670 จักรพรรดิโชวะ
จักรพรรดิฮิโระฮิโตะ ทรงดำเนินพระราชกรณียกิจทั่วไปที่เกี่ยวกับรัฐธรรมนูญ การขจัดทุกข์บำรุงสุขและให้กำลังใจแก่ประชาชน การปรากฏพระองค์ในพิธีการหรือเหตุการณ์สำคัญ นอกจากนี้ ยังทรงมีบทบาทสำคัญในด้านการสร้างภาพลักษณ์ทางการทูตของญี่ปุ่น เสด็จพระราชดำเนินเยือนต่างประเทศอยู่บ่อยครั้งเพื่อพบปะกับผู้นำต่างประเทศ อาทิ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (พ.ศ. 2514) , ประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด (พ.ศ. 2518) เป็นต้น ไซออนจิ โนะ คิชิ
ต่อมาเมื่อจักรพรรดิโกะ-ไดโงะถูกปลดจากราชบัลลังก์และถูกเนรเทศไปในเดือน 3 ตามปีจันทรคติตรงกับเดือนเมษายน พ.ศ. 1875 จักรพรรดินีคิชิก็ออกผนวชเป็นแม่ชีในเดือน 5 ตามปีจันทรคติตรงกับเดือนมิถุนายนปีเดียวกันกระทั่งใน พ.ศ. 1876 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะสามารถหลบหนีออกจากที่คุมขังและบุกเข้ายึดเคียวโตะพร้อมกับการขึ้นสืบราชบัลลังก์อีกครั้งและพระองค์ก็ได้สถาปนาจักรพรรดินีคิชิเป็นจักรพรรดินีอีกครั้งในเดือน 6 ตรงกับเดือนกรกฎาคมปีเดียวกันแต่พระองค์ก็ดำรงพระยศนี้เพียง 5 เดือนก็สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 11 เดือน 10 ตรงกับวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 1876 มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ
มินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ (みなもとの よしつね Minamoto no Yoshitsune หรือ 源義経 Minamoto Yoshitsune ค.ศ. 1159 - 15 มิถุนายน ค.ศ. 1189) หรือ โยะชิสึเนะแห่งมินะโมะโตะ ผู้พันของกลุ่มนักรบมินะโมะโตะในญี่ปุ่น ในช่วงระหว่างปลายยุคเฮอังถึงต้นยุคคะมะกุระ เขาเป็นหนึ่งในตำนานของผู้กล้าของญี่ปุ่น[1] ซึ่งมักจะมีการกล่าวถึงในทางวรรณกรรม และทางภาพยนตร์ จักรพรรดิโชวะ
สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะเสด็จพระราชสมภพ ณ พระราชวังอะโอะยะมะ ในกรุงโตเกียว เมื่อวันที่ 29 เมษายน ปีเมจิที่ 34 (ค.ศ.1901,พ.ศ. 2444) เป็นพระราชโอรสองค์โตในเจ้าชายโยะชิฮิโตะ มกุฎราชกุมาร (ภายหลังคือจักรพรรดิไทโช) และเจ้าหญิงซะดะโกะ มกุฎราชกุมารี (ภายหลังคือจักรพรรดินีเทเม)[1] โดยทรงราชทินนามขณะทรงพระเยาว์ ว่า เจ้ามิชิ (迪宮) ในปี พ.ศ. 2451 ทรงเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนประถมชูอิง จักรพรรดินีจิโต
จักรพรรดินีจิโต(持統天皇 จิโต-เทนโน, พ.ศ. 1188 - 13 มกราคม พ.ศ. 1246) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีนาถแห่งญี่ปุ่นพระองค์ที่ 41 อันเนื่องมาจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามโบราณราชประเพณี จักรพรรดินีจิโตครองราชย์ตั้งแต่ปีพ.ศ. 1229 จนกระทั่งพ.ศ. 1240 เป็นระยะเวลา 11 ปี จักรพรรดิมนโตะกุ
จักรพรรดิมนโตะกุประชวรและเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันในวันที่ 27 เดือน 8 ปี เท็นอัง ที่ 2 ตรงกับวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 858 เจ้าชายโคะเระฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาจึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเซวะ โดยมีโยะชิฟุซะผู้เป็นพระอัยกา (ตา) ได้เป็น เซ็สโซ (ผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ) โดยโยะชิฟุซะนับเป็นเซ็สโซคนแรกที่ไม่ได้มาจากราชวงศ์และหลังจากโยะชิฟุซะแล้วตระกูลฟุจิวะระและตระกูลที่เป็นสาขาย่อยของฟุจิวะระก็แทบจะผูกขาดทั้งตำแหน่งเซ็สโซและ คัมปะกุ (ผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่เจริญพระชนมายุแล้ว) จนกระทั่งทั้งสองตำแหน่งนี้ได้ถูกยกเลิกไปในที่สุด สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ
เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะเสด็จสวรรคต เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 เจ้าชายอากิฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่น จึงขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์ที่ 125 ส่วนเจ้าหญิงมิจิโกะ มกุฎราชกุมารี ก็เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีตามลำดับ โดยจัดพิธีบรมราชาภิเษกขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ณ พระราชวังโตเกียว จักรพรรดิโกะ-อิชิโจ
จักรพรรดิโกะ-อิชิโจมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายอัตสึฮิระ ( , ) ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจาก จักรพรรดิซังโจ ที่สละราชบัลลังก์เนื่องจากพระเนตรมืดบอดเมื่อวันที่ 29 เดือน 1 ปี โชวะ ที่ 1 ตรงกับวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1016 เมื่อมีพระชนมายุเพียง 7 พรรษาหลังจากนั้นจึงได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิโกะ-อิชิโจที่ พระราชวังหลวงเฮอัง เมื่อวันที่ 7 เดือน 2 ปี โชวะ ที่ 1 ตรงกับวันที่ 18 มีนาคม ปีเดียวกัน มะซะโอะ คะโต
มะซะโอะ คะโต ราชบัลลังก์กิตติมศักดิ์ (; ; 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 — 30 ธันวาคม ค.ศ. 2004) และยังเป็นที่รู้จักในนาม คะโต เคนเซ (加藤剱正) เป็นนักหมากล้อมระดับอาชีพชาวญี่ปุ่น ในช่วงท้ายของขาขึ้น คะโตชนะการแข่งขันถึง 46 รายการ รวมถึงรายการโอซะถึง 8 สมัย นอกจากนี้ เขายังเป็นผู้เล่นคนที่สองที่ชนะการแข่งขันรายการระดับอาชีพถึง 1,200 ครั้ง ถัดจากหลิน ไห่เฟิง จักรพรรดิฟุชิมิ
ในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 1841 จักรพรรดิฟุชิมิได้ประกาศสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายทะเนะฮิโตะที่รัชทายาทขึ้นเป็น จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ ขณะพระชนมายุเพียง 33 พรรษาโดยทรงได้เป็น โฮโอ หรือ อดีตจักรพรรดิอันประทับในศาสนา จักรพรรดินีซุอิโกะ
จักรพรรดินีซุอิโกะ (; ; 554 – 15 เมษายน 628) เป็นพระเจ้าแผ่นดินญี่ปุ่นองค์ที่ 33 ตามลำดับการสืบสันตติวงศ์แต่โบราณ พระนางอยู่ในตำแหน่งตั้งแต่ปี 593 จนสวรรคตเมื่อปี 628 ฮิโระ มุระโมะโตะ
มูราโมโตะถูกยิงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2553 ที่ประเทศไทย ในระหว่างที่เจ้าหน้าที่ทหารบุกเข้าสลายการชุมนุมของ นปช.แดงทั้งแผ่นดิน บริเวณสะพานผ่านฟ้าลีลาศ โดยเขาได้ถ่ายภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบริเวณถนนราชดำเนิน และถูกกระสุนปืนยิงเข้าบริเวณหน้าอกเสียชีวิต ศาลอาญาชั้นต้นออกนั่งบัลลังก์เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2560 อ่านคำพิพากษา จำคุก นายกิตติศักดิ์ หรืออ้วน สุ่มศรี และนายปรีชา หรือไก่เตี้ย อยู่เย็น คนละ 10 ปี โทษฐานพกพาอาวุธ เครื่องกระสุน ระเบิดเข้าไปในที่ชุมนุม เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการตายของนายมูราโมโตะ และการตายของผู้ชุมนุมเสื้อแดงอีก 2 คน จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ
จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ ( , ) จักรพรรดิองค์ที่ 113 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นตามที่ได้จัดเรียงไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1687 — ค.ศ. 1709 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
ในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 สมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ เข้าพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ และทรงสถาปนาเจ้าฟ้าหญิงมิชิโกะ มกุฎราชกุมารี ขึ้นเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีมิชิโกะ จักรพรรดินิโจ
จักรพรรดินิโจ () (31 กรกฎาคม ค.ศ. 1143 - 5 กันยายน ค.ศ. 1165) จักรพรรดิองค์ที่ 78 แห่ง ราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้บันทึกไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ
เจ้าชายโทะมิฮิโตะในฐานะรัชทายาทขึ้นเป็นจักรพรรดิสืบต่อจาก จักรพรรดิโกะ-นิโจ พระญาติที่ประชวรและสวรรคตอย่างกระทันหัน
โดยตลอด 10 ปีในรัชกาลทั้งอดีต จักรพรรดิฟุชิมิ พระราชบิดาและอดีต จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ พระเชษฐาต่างพระราชมารดาได้ผลัดกันเป็น ไดโจโฮโอ 
( , มหาธรรมราชา) กุมพระราชอำนาจเหนือจักรพรรดิฮะนะโซะโนะ เกียวกุอง โฮโซ
เนื้อหาหลักของกระแสพระราชดำรัสคือการประกาศการยอมจำนนของญี่ปุ่นโดยจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ อย่างไรก็ตาม คำศัพท์ที่ปรากฏในพระราชดำรัสดังกล่าวเป็นศัพท์สูง ฟังเข้าใจได้ยากยิ่ง คนญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยในสมัยนั้นก็ยังไม่แน่ใจในความหมายที่แท้จริงในทันที และจากเนื้อความทั้งหมดที่สมเด็จพระจักรพรรดิทรงประกาศ แม้ว่าเนื้อหาหลักคือการยอมจำนนของญี่ปุ่น แต่ก็ไม่มีส่วนใดเลยที่ระบุคำว่า “ยอมแพ้”  จักรพรรดิฮอโนริอุส
จักรพรรดิฮอโนริอุส หรือ เฟลวิอัส ฮอโนริอุส () (9 กันยายน ค.ศ. 384 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 423) ฮอโนริอุสเป็นจักรพรรดิราชวงศ์ธีโอโดเชียนแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ครองราชย์ระหว่างวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 393 จนถึงปี ค.ศ. 395 และของจักรวรรดิโรมันตะวันตกตั้งแต่ปี ค.ศ. 395 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 423 จักรพรรดิฮอโนริอุสเป็นพระราชโอรสองค์รองของจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 1 กับพระมเหสีองค์แรกเอเลีย ฟลาซซิลลา และเป็นพระอนุชาของจักรพรรดิอาร์เคดิอัสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์หรือจักรวรรดิโรมันตะวันออก เจ้าชายนารูฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่น
ครั้นแรกพระราชสมภพ เจ้าฟ้าชายนะรุฮิโตะ ได้ดำรงพระราชอิสริยยศเป็น เจ้าชายฮิโระ () และได้ดำรงพระราชอิสริยยศนั้นมาจนถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร เป็นเวลาสองปีภายหลังจากการเสด็จสวรรคตของ สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ พระราชอัยกาของพระองค์ เมื่อปี พ.ศ. 2532 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
ซึ่งทางรัฐบาลก็ต้องนำกฎหมายฉบับนี้กลับไปกำหนดวันสละราชบัลลังก์ของจักรพรรดิและวันประกอบพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิองค์ใหม่ก่อนจะนำขึ้นทูลเกล้าให้องค์จักรพรรดิลงพระปรมาภิไธยโดยผลของกฎหมายฉบับนี้คือเมื่อสมเด็จจักรพรรดิอะกิฮิโตะสละราชบัลลังก์แล้วพระองค์จะได้รับพระยศเป็น โจโค หรือ ไดโจเท็นโน อันมีความหมายว่าจักรพรรดิที่สละราชบัลลังก์แล้วพร้อมกับพระนามอย่างเป็นทางการของพระองค์ที่จะเปลี่ยนเป็น จักรพรรดิเฮเซ เจ้าชายโทะชิฮิโตะ คุโจ
เจ้าชายโทชิฮิโตะ ทรงมีส่วนร่วมในการปกครองประเทศในสมัยที่สมเด็จพระจักรพรรดิไทโชประชวร และจักรพรรดินีเทเม พระขนิษฏาของพระองค์สำเร็จราชการแทน ทรงมีส่วนร่วมในการคัดค้านการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง จนเกิดการทะเลาะกับพระจักรพรรดิโชวะ
เจ้าชายโทะชิฮิโตะ ทรงดำรงตำแหน่งเป็นพระมาตุลาจนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุได้ 58 พรรษา ณ ปราสาทฟุจิวะระ กรุงโตเกียว ว่ากันว่าพระองค์ทรงถูกปลงพระชนม์เนื่องจากทรงประกาศคัดค้านการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองอย่างเปิดเผย ส่งผลให้ผู้ที่สนับสนุนการเข้าร่วมสงครามไม่พอใจจึงวางแผนปลงพระชนม์พระองคด้วยยาพิษเสีย ซึ่งเรื่องนียังไม่มีผลสรุปที่แน่ชัดว่าแท้ที่จริงแล้วคนปลงพระชนม์เป็นใคร แล้วพระองค์ถูกปลงพระชนม์จริงหรือไม่ การสิ้นพระชนม์ของพระองค์ทำให้ สมเด็จพระจักรพรรดินีเทเมกริ้ว และสงสัยอย่างยิ่ง ส่งผลให้พระองค์ออกต่อต้านสงครามจนเกิดการทะเลาะกับสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ พระโอรสของพระองค์เองขึ้น แต่บางคนก็คาดว่าพระองค์ประชวรและสรรคตด้วยโรคชรา จักรพรรดิบุเระสึ
จักรพรรดิบุเระสึเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 507 (พ.ศ. 1050) โดยไร้รัชทายาททำให้สายราชสกุลของจักรพรรดินิงเก็งรวมถึงราชวงศ์แรกที่ปกครองญี่ปุ่นมาตั้งแต่ 660 ปีก่อนคริสตกาลสิ้นสุดลงโดย ขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักได้ยกเจ้าชายฮิโกะฟุโตะพระชนมายุ 57 พรรษาขึ้นสืบราชบัลลังก์ทันทีเป็น จักรพรรดิเคไต อันเป็นจุดเริ่มต้นของราชวงศ์ที่ 2 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ () หรือนักบุญไฮน์ริชคณะเบเนดิกติน (Saint Henry, Obl.S.B.) (6 พฤษภาคม ค.ศ. 973 - 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สมัยราชวงศ์ออทโท ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่าง ค.ศ. 1014 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1024 นอกจากจะเป็นประมุขจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แล้วจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ยังเป็นพระมหากษัตริย์ของเยอรมนีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1002 อิตาลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1004 และดยุกแห่งบาวาเรียระหว่างปี ค.ศ. 995 ถึงปี ค.ศ. 1005 พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมันพระองค์เดียวที่ได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญ ฮิเดกิ โทโจ
ฮิเดกิ โทโจ เป็นนายทหารอาชีพที่มีเกียรติประวัติดีเด่น เป็นคนดีซื่อสัตย์และมีคุณสมบัติครบถ้วนของความเป็นสุภาพบุรุษตามมาตรฐาน ของซามูไร เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงทหารบกในรัฐบาลของเจ้าชายโคโนเอะ เมื่อที่ประชุมร่วมกับสมเด็จพระจักรพรรดิของรัฐบาลโน้มเอียงไปในทางการทำสงคราม เจ้าชายโคโนเอะได้กราบถวายบังคมลาออกจากนายกรัฐมนตรี และ โทโจ ได้รับแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นสืบต่อมา อันเป็นการเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยการถล่มเพิร์ลฮาเบอร์ พร้อม ๆ บุกเข้าสู่อินโดจีน สยาม มลายู ฟิลิปปินส์ ฯลฯ ในเวลาต่อ ๆ มา ด้วยชัยชนะติดต่อกันมาระยะหนึ่ง ก่อนจะเริ่มพ่ายแพ้และกลายเป็นฝ่ายรับหลังยุทธนาวีที่มิดเวย์ ในช่วงแรกๆจะมีขบวนการสันติภาพที่ก่อตั้งขึ้นโดยอดีตนายกรัฐมนตรี ข้าราชสำนัก และแม้กระทั่งเชื้อพระวงศ์บางองค์ ให้ปลดโทโจออกตามคำเรียกร้องของฝ่ายที่ต้องการจะหยุดยั้งสงครามไว้ แต่สมเด็จพระจักรพรรดิก็ไม่ทรงยอดปลดโทโจออกตามคำเรียกร้อง เพราะในระหว่างสงครามยังไงเสียญี่ปุ่นก็ต้องอาศัยโทโจดำเนินการรบ แต่เมื่อชัดเจนว่าญี่ปุ่นกำลังเพลี่ยงพล้ำในสงครามหลังจากยุทธการโอะกินะวะ อันเป็นผลจากการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ถล่มฮิโระชิมะและนะงะซะกิ และการประกาศสงครามต่อญี่ปุ่นของสหภาพโซเวียต เมื่อสหรัฐอเมริกาประกาศให้ญี่ปุ่นยอมแพ้โดยไม่มีเงื่อนไข โทโจ จึงลาออกและสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตทรงประกาศยุติสงครามด้วยการยอมแพ้ต่อฝ่ายสัมพันธมิตรอย่างไม่มีเงื่อนไข โดยหวังว่าทางสหรัฐอเมริกาจะใจกว้างกว่าสหภาพโซเวียต ช่วง 1 วันก่อนจักรพรรดิฮิโรฮิโตทรงประกาศยอมแพ้สงครามอย่างไม่มีเงื่อนไข มีความพยายามจากนายทหารฝ่ายขวาจัดบางกลุ่มพยายามก่อการรัฐประหาร เพื่อให้กองทัพสู้ตายและไม่ยอมแพ้แต่ศัตรู ทหารกบฏบางส่วนก็ฆ่าตัวตายหนีความผิดแต่ไม่ประสบความสำเร็จ หลังจากจักรพรรดิทรงประกาศยอมแพ้ในวันที่ 15 สิงหาคมแล้ว  จักรพรรดินีเมโช
สมเด็จพระจักรพรรดินีเมโช (9 มกราคม 1624 – 4 ธันวาคม 1696) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่ 109 ของประเทศญี่ปุ่น พระนางครองราชย์เมื่อ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1629 ต่อจากจักรพรรดิโกะ-มิซุโน และผู้ที่มาครองราชย์ต่อจากพระนางคือจักรพรรดิโกะ-โคเมียว สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ
สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ (; 20 ตุลาคม พ.ศ. 2477) มีพระนามเดิมว่า มิจิโกะ โชดะ () เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีอัครมเหสีในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ จักรพรรดินิมเมียว
จักรพรรดินิมเมียวสวรรคตในวันที่ 21 เดือน 3 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 850 ขณะพระชนมายุได้ 41 พรรษาครองสิริราชสมบัติได้ 17 ปีภายหลังจากสวรรคตแล้วได้มีการถวายพระนามให้พระองค์ว่า จักรพรรดิฟุกะกุซะ () ตามนามพระราชสุสานของพระองค์ต่อมาพระนามนี้ได้อนุโลมนำไปใช้เป็นพระนามของ จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ 
จักรพรรดิองค์ที่ 89 ที่ปกครองในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 13 เจ้าชายทากาฮิโตะ เจ้ามิกาซะ
เจ้าชายทะกะฮิโตะ เจ้ามิกะซะ () (2 ธันวาคม พ.ศ. 2458 - 27 ตุลาคม พ.ศ. 2559) เป็นพระโอรสองค์สุดท้องใน สมเด็จพระจักรพรรดิไทโช และ สมเด็จพระจักรพรรดินีเทเม และเป็นพระอนุชาในจักรพรรดิโชวะ และเป็นพระปิตุลาของสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงคิกุโกะแห่งทะกะมะสึ เจ้ามิกะซะถือเป็นเชื้อพระวงศ์ที่พระชนมายุยืนยาวที่สุดในราชวงศ์ญี่ปุ่น เจ้าหญิงคุนิโกะ
เจ้าหญิงคุนิโกะ ( ; 1752 – 26 กันยายน 1825) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นทั้งพระเชษฐภคินีและพระราชมารดาบุญธรรมของ จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ จักรพรรดินีโคจุง
สมเด็จพระจักรพรรดินีนะงะโกะ พระพันปีหลวง เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2543 สิริพระชนมายุได้ 97 พรรษา หลังจากพระราชพิธีพระบรมศพ สมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะได้ทรงอัญเชิญพระศพไปที่ สวนฮะจิโอจิ กรุงโตเกียวเคียงข้างพระราชสวามีของพระองค์  จักรพรรดิฟุชิมิ
ในปี พ.ศ. 1851 จักรพรรดิโกะ-นิโจทรงพระประชวรและสวรรคตอย่างกะทันหันทำให้ เจ้าชายโทะมิฮิโตะ ที่รัชทายาทจากสายจิเมียวอินซึ่งเป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในอดีตจักรพรรดิฟุชิมิได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาทำให้อดีตจักรพรรดิฟุชิมิได้กลับมาดำรงพระยศโฮโออีกครั้ง ยุคเฮอัง
พระจักรพรรดิอุดะ (宇多, Uda) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์เดียวที่พระมารดาไม่ได้มาจากตระกูลฟุจิวะระ พระจักรพรรดิอุดะทรงสละราชสมบัติในค.ศ. 897 มอบราชสมบัติแก่พระโอรสคือพระจักรพรรดิไดโงะ (醍醐, Daigo) โดยให้ฟุจิวะระ โทะกิฮิระ (藤原 時平, Fujiwara Tokihira) และสุงะวะระ มิฉิซะเนะ (菅原 道真, Sugawara Michizane) คอยช่วยเหลือพระจักรพรรดิที่ทรงพระเยาว์ แต่ฟุจิวะระ โทะกิฮิระ เมื่อได้เป็น"เซ็สโช"แล้วก็ได้ใส่ร้ายป้ายสีซุงะวะระ มิฉิซะเนะคู่แข่งทางการเมืองของตน จนซุงะวะระถูกเนรเทศและเสียชีวิตในค.ศ. 903 ทันใดนั้นที่เมืองเฮอังก็เกิดภัยภิบัติต่างๆ พระโอรสของพระจักรพรรดิไดโงะรวมทั้งโทะกิฮิระต่างเสียชีวิตจากโรตระบาด จนพระจักรพรรดิไดโงะทรงต้องขอขมาต่อวิญญาณของสุงะวะระ ทำลายเอกสารบันทึกเกี่ยวกับความผิดของสุงะวะระ และยกย่องให้สุงะวะระเป็นเทพแห่งนักปราชญ์ตามศาสนาชินโต
วัฒนธรรมที่เป็นรูปแบบของญี่ปุ่นโดดเด่นมากในสมัยเฮอัง ในศตวรรษที่ 9 ญี่ปุ่นยังคงรับวัฒนธรรมของราชวงศ์ถังอยู่ พุทธศาสนานิกายมิเคียว (密教 Mikkyou) กับการเขียนรูปประโยคแบบจีนแพร่หลายมาก พอเข้าสู่ศตวรรษที่ 10 หลังจากที่ญี่ปุ่นไม่ได้ติดต่อโดยตรงกับภาคพื้นทวีปแล้ว ได้เกิดวัฒนธรรมชนชั้นสูงที่มีลักษณะพิเศษเฉพาะของญี่ปุ่นเอง วรรณกรรมที่เด่นในเวลานี้ อาทิ “โคะคินวะกะชู” (古今和歌集 Kokinwakashuu) เป็นหนังสือรวมกวีนิพนธ์ญี่ปุ่นเล่มแรกตามพระราชโองการของจักรพรรดิ (ในต้นศตวรรษที่ 10) “ตำนานเก็นจิ” (源氏物語 Genji Monogatari) นวนิยายเรื่องยาวที่นับว่าเก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งโลก (ประมาณต้นศตวรรษที่ 11) และ “มะคุระโนะโซชิ” (枕草子 Makura-no-sōshi) หนังสือข้างหมอน (ประมาณ ค.ศ. 1000) วรรณกรรมเหล่านี้เขียนด้วยตัวอักษร "คะนะ" อีกด้วย ตั้งแต่ช่วงหลังศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา พุทธศาสนานิกายโจโดะ (浄土教 Joudo-kyo) ซึ่งมุ่งหวังความสุขในชาติหน้าเป็นที่นับถืออย่างแพร่หลายเช่นเดียวกับนิกายมิคเคียว ที่หวังผลประโยชน์เฉพาะในชาตินี้ และเราจะเห็นถึงความมีเอกลักษณ์แบบญี่ปุ่นปรากฏอยู่ในวรรณกรรมกับงานศิลปะ เช่น สถาปัตยกรรม การเขียนภาพ การแกะสลัก เป็นต้น จักรพรรดิโชวะ
แม้ว่าสมเด็จพระจักรพรรดิจะรอดพ้นจากข้อหาอาชญากรสงคราม แต่ทรงถูกบังคับ[8] ให้ปฏิเสธการเรียกร้องรัฐชินโตที่จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นเป็น อะระฮิโตะงะมิ หรือพระเจ้าที่มีตัวตน สิ่งนี้เป็นแรงจูงใจจากข้อเท็จจริงที่ว่า ตามรัฐธรรมนูญแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น ค.ศ. 1889 บัญญัติให้จักรพรรดิมีพระราชอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมาจากความเชื่อของชินโตที่ว่า พระราชวงศ์แห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นเป็นสืบเชื้อสายมาจากจันทรเทพ สึกุโยะมิ และ สุริยะเทพี อะมะเตะระซุ ซึ่งจักรพรรดิฮิโระฮิโตะยืนกรานในความเชื่อนี้ ดังในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2488 ตรัสกับรองสมุหพระราชวัง มิชิโอะ คิโนะชิตะ ว่า "เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ที่จะบอกว่า ความคิดที่ว่าเท็นโน (จักรพรรดิ) เป็นลูกหลานของเทพเจ้านั้น เป็นความคิดที่ผิด แต่เป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้อย่างยิ่งหากจะบอกว่า เรื่องที่เท็นโนเป็นลูกหลานของเทพเจ้า เป็นเรื่องเพ้อเจ้อ "[9] จักรพรรดิโกซางะ
จักรพรรดิโกะ-ซะงะเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1272 ขณะพระชนม์ได้ 51 พรรษา จักรพรรดิออทโทที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ () (ค.ศ. 1175 หรือ ค.ศ. 1176 - 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1218) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์เวลฟ ระหว่างปี ค.ศ. 1198 แต่ถูกปลดจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1215 ออตโตเป็นพระราชโอรสในไฮน์ริคที่ 12 ดยุคแห่งบาวาเรีย และ มาทิลดา แพลนทาเจเน็ท เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1218 จักรพรรดิโชวะ
เจ้าหญิงชิเงะโกะ เจ้าเทะรุ () ประสูติเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2468 เสกสมรสกับเจ้าชายโมริฮิโตะ ฮิงะชิกุนิ ต่อมาพระสวามีของเจ้าหญิงชิเงโกะได้ถูกสหรัฐอเมริกาถอดพระยศเป็นสามัญชน เจ้าหญิงชิเงโกะจึงเป็น "นางชิเงะโกะ ฮิงะชิกุนิ" () มีพระโอรส-ธิดา 5 พระองค์ และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 เจ้าหญิงซะชิโกะ เจ้าฮิซะ () ประสูติ 10 กันยายน พ.ศ. 2470 พระราชธิดาองค์ที่สอง โดยต่อมาอีก 4 เดือนหลังจากพระประสูติกาล พระธิดาองค์น้อยนี้ก็มีพระอาการพระโลหิตเป็นพิษ โดยต่อมา 2 เดือน เจ้าหญิงซะชิโกะจึงสิ้นพระชนม์อย่างสงบ เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2471 เจ้าหญิงคะซุโกะ เจ้าทะกะ () ประสูติเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2472 ต่อมาเจ้าหญิงทากะได้เสกสมรสกับนายโทะชิมิชิ ทะคะสึตะซะ เจ้าหญิงทะกะจึงลาออกจากฐานันดรศักดิ์ และใช้พระนามเป็น "นางคะซุโกะ ทะคะสึคะซะ" และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 เจ้าหญิงอะสึโกะ เจ้าโยะริ () ประสูติ 7 มีนาคม พ.ศ. 2474 เจ้าหญิงโยะริได้เสกสมรสแล้วกับนายทะกะมะซะ อิเกะดะ เจ้าหญิงโยะริจึงลาออกจากฐานันดรศักดิ์ และใช้พระนามเป็น "นางอะสึโกะ อิเกะดะ" เจ้าชายอะกิฮิโตะ มกุฎราชกุมาร () เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2476 ต่อมาพระองค์ได้ขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ปัจจุบัน ออกพระนามว่า "สมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ" อภิเษกสมรสกับนางสาวโชดะ มิชิโกะ มีพระราชโอรส-ธิดา 3 พระองค์ เจ้าชายมะซะฮิโตะ เจ้าโยะชิ () ประสูติเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ปัจจุบันมีออกพระนามว่า "เจ้าชายมะซะฮิโตะ เจ้าชายฮิตะชิ" () เสกสมรสกับสึงะรุ ฮะนะโกะ แต่ไม่มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน เจ้าหญิงทะกะโกะ เจ้าซุงะ () ประสูติเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2482 ต่อมาเจ้าหญิงซุงะได้เสกสมรสกับนายฮิซะนะงะ ชิมะสึ เจ้าหญิงซุงะจึงลาออกจากฐานันดรศักดิ์เป็น นางทะคะโกะ ชิมะสึ มีพระโอรส 1 พระองค์ ฮิจิกาตะ โทชิโซ
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1868 ฮิจิกาตะและโอโตริ เคซูเกะนำกองทัพฝ่ายโทะกุงะวะยึดครองป้อมโกเรียวกากุ (ป้อมดาวห้าแฉก) ในการรบที่ฮาโกดาเตะ และดำเนินการกวาดล้างผู้ต่อต้านในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง เมื่อมีการประกาศตั้งสาธารณรัฐเอโซะในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน ฮิจิกาตะก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองรัฐมนตรีกระทรวงทหารบก กองทัพฝ่ายพระจักรพรรดิดำเนินการโจมตีเอโซะต่อเนื่องทั้งทางบกและทางทะเล จนกระทั่งเมื่อมาถึงจุดสุดท้ายแห่งความขัดแย้งของการปฏิวัติ ในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1869 (นับตามปฏิทินจันทรคติของญี่ปุ่นคือวันที่ 11 เดือน 5) ฮิจิกาตะได้เสียชีวิตระหว่างการรบบนหลังม้าจากการถูกกระสุนปืนเข้าที่สำคัญบริเวณด้านหลังส่วนล่างของเขา หลังจากนั้นอีก 1 สัปดาห์ ป้อมโกเรียวกากุก็ตกเป็นของกองทัพฝ่ายพระจักรพรรดิ กองทัพทั้งหมดของสาธารณรัฐเอโซะได้ยอมจำนนต่อรัฐบาลเมจิในที่สุด จักรพรรดิอันโตะกุ
จักรพรรดิอันโตะกุ () มีพระนามเดิมว่า โทะโกะฮิโตะ ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นช่วงปี ค.ศ. 1180 - 1185 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
เจ้าชายนะรุฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่น () ประสูติเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ปัจจุบันอภิเษกสมรสกับมะซะโกะ โอะวะดะ มีพระราชธิดาด้วยกัน 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงไอโกะ เจ้าโทะชิ เจ้าชายฟุมิฮิโตะ เจ้าอะกิชิโนะ () หรือ เจ้าชายฟุมิฮิโตะ ประสูติเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ปัจจุบันอภิเษกสมรสกับคิโกะ คะวะชิมะ มีพระราชโอรส และพระราชธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ ได้แก่ เจ้าหญิงมะโกะแห่งอะกิชิโนะ, เจ้าหญิงกะโกะแห่งอะกิชิโนะ และเจ้าชายฮิซะฮิโตะแห่งอะกิชิโนะ อดีตเจ้าหญิงซะยะโกะ เจ้าโนะริ () ประสูติเมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2512 ต่อมามาสมรสกับสามัญชนนามว่า โยะชิกิ คุโระดะ เจ้าหญิงจึงต้องสละฐานันดรศักดิ์ตามกฎมณเฑียรบาลของญี่ปุ่น และเปลี่ยนชื่อเป็น ซะยะโกะ คุโระดะ () สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
ขณะที่เจ้าชายนะรุฮิโตะพระราชโอรสองค์ใหญ่ที่มกุฎราชกุมารก็จะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อในทันทีพร้อมกับพระนามของพระองค์ที่จะเปลี่ยนเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินะรุฮิโตะ พร้อมกันนั้นทางรัฐบาลญี่ปุ่นก็จะได้ถวายนามรัชศกใหม่เพื่อใช้แทนรัชศก เฮเซ ที่จะสิ้นสุดลงไปในวันเดียวกันนอกจากนี้ลำดับสิทธิ์ในการสืบราชสันตติวงศ์ของญี่ปุ่นก็จะมีการเปลี่ยนแปลงคือ เจ้าชายฟุมิฮิโตะ เจ้าอะกิชิโนะ พระอนุชาก็จะขยับขึ้นเป็นรัชทายาทลำดับที่ 1 ขณะที่ เจ้าชายฮิซะฮิโตะแห่งอะกิชิโนะ พระนัดดาจะขยับขึ้นเป็นรัชทายาทลำดับที่ 2 และ เจ้าชายมะซะฮิโตะ เจ้าฮิตะชิ พระปิตุลา (อา) จะขยับขึ้นเป็นรัชทายาทลำดับที่ 3 จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ
อดีตจักรพรรดิซุโตะกุพิโรธมากที่พระองค์และพระโอรสถูกกีดกันจากราชสมบัติ จึงวางแผนก่อสงครามเพื่อยึดอำนาจคืนเมื่ออดีตจักรพรรดิโทะบะสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1156 โดยขอกำลังพลจากซะมุไรตระกูลมินะโมะโตะและตระกูลไทระ เกิดเป็นสงครามโฮเง็ง (保元の乱) โดยที่ฝ่ายของจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ ได้รับการสนับสนุนจาก"คัมปะกุ"ฟุจิวะระ โนะ ทะดะมิชิ และพระภิกษุชินเซ หรือฟุจิวะระ โนะ มิชิโนะริ ผู้ซึ่งได้ทำการติดต่อให้มินะโมะโตะ โนะ โยะชิโตะโมะ และ ไทระ โนะ คิโยะโมะริ มาเป็นผู้นำทัพฝ่ายของพระองค์ ผลคือฝ่ายของพระองค์เป็นฝ่ายชนะ อดีตจักรพรรดิซุโตะกุและพระโอรสทรงถูกเนรเทศ จักรพรรดิไทโช
ต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2469 มีประกาศว่าจักพรรดิไทโชประชวรด้วยอาการบวมของพระปับผาสะ และ สิ้นพระชนม์ลงด้วยอาการพระหทัยวาย ในเวลา 1.25 นาฬิกา ของวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ที่พระราชวังฮะยะมะ จังหวัดคะนะกะวะ พระองค์ได้รับการขนานนามว่า จักพรรดิองค์แรกแห่งโตเกียว จักรพรรดิฮั่นเหอ
สมเด็จพระจักรพรรดิเหอแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเหอตี้ (ค.ศ. 79 - 13 มกราคม ค.ศ. 105) ทรงพระนามเดิมว่าองค์รัชทายาทหลิวจ้าว โดยเป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิฮั่นจางตี้ และพระสนมเหลียง แต่ภายหลังทรงได้เป็นพระราชโอรสบุญธรรมในตู้ฮองเฮา เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 88 (พ.ศ. 631) องค์รัชทายาทหลิวจ้าวจึงเสด็จขึ้นครองราชย์
เป็น จักรพรรดิฮั่นเหอตี้ เมื่อพระชนม์เพียง 9 พรรษา จักรพรรดิชิโจ
จักรพรรดิชิโจ (,) (17 มีนาคม ค.ศ. 1231 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1242) จักรพรรดิญี่ปุ่น องค์ที่ 87 อันเนื่องมาจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามโบราณราชประเพณี สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2559 สถานีกระจายเสียงแห่งชาติเอ็นเอชเค รายงานว่า สมเด็จพระจักรพรรดิเตรียมการสละราชสมบัติ เพื่อประโยชน์ต่อพระราชบุตรพระองค์โต คือ เจ้าชายนะรุฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่นภายในอีกไม่กี่ปี โดยทรงอ้างถึงพระชนมายุขององค์มกุฎราชกุมาร การสละราชสมบัติในราชวงศ์ญี่ปุ่นไม่ปรากฏมานับตั้งแต่ในรัชสมัยของจักรพรรดิโคกะกุ เมื่อปี 2360 อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่อาวุโสของสำนักพระราชวังญี่ปุ่น ได้ออกมาปฏิเสธข่าวดังกล่าวว่า ไม่มีแผนอย่างเป็นทางการใด ๆ สำหรับให้สมเด็จพระจักรพรรดิสละราชสมบัติ การสละราชสมบัติที่อาจเกิดขึ้นสำหรับสมเด็จพระจักรพรรดินั้น จะต้องมีการแก้ไขกฎราชวงศ์ ซึ่งในปัจจุบันยังไม่มีข้อกำหนดสำหรับการกระทำนั้น[6][7] เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2559 สมเด็จพระจักรพรรดิมีพระราชดำรัสสดผ่านทางโทรทัศน์ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่พบได้ยาก โดยตรัสย้ำถึงพระชนมายุที่มากขึ้นและพระพลานามัยที่โทรมลง[8] การที่มีพระราชดำรัสผ่านโทรทัศน์ครั้งนี้จึงตีความกันว่า พระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะสละราชสมบัติ[9] ตามข้อมูลของรัฐบาลญี่ปุ่นระบุว่า เพื่อหลีกเลี่ยงการแทรกแซงกฎราชวงศ์และกฎการสืบราชสันตติวงศ์ จึงมีการพิจารณายกเว้นเป็นกรณีพิเศษครั้งเดียว ซึ่งเปิดทางให้พระองค์สละราชสมบัติได้ ซึ่งคาดว่าจะทรงสละราชสมบัติในวันที่ 31 ธันวาคม 2561[3] จักรพรรดิเฮเซ (อะเตะ)
เมื่อจักรพรรดิคัมมุเสด็จสวรรคตในวันที่ 17 เดือน 3 ปี เอ็นระคุ ที่ 25 ตรงกับวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 806 เจ้าชายอะเตะพระราชโอรสองค์ใหญ่ที่รัชทายาทพระชนมายุ 32 พรรษาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเฮเซ โดยได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 18 เดือน 5 ปี ไดโด ที่ 1 ตรงกับวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 806 และในวันรุ่งขึ้นคือวันที่ 19 เดือน 5 ปี ไดโด ที่ 1 ตรงกับวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 806 จักรพรรดิเฮเซได้จัดพระราชพิธีสถาปนาเจ้าชายคะมิโนะพระราชอนุชาขึ้นเป็นรัชทายาท จักรพรรดิโมะโมะโซะโนะ
จักรพรรดิโมะโมะโซะโนะเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 12 เดือน 7 ปี โฮเระกิ ที่ 12 ตรงกับวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1762 ที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ ขณะพระชนมายุเพียง 21 พรรษาโดยก่อนสวรรคตจักรพรรดิโมะโมะโซะโนะได้มอบราชบัลลังก์ให้กับเจ้าหญิงโทะชิโกะพระเชษฐภคินี (พี่สาว) ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดินีโกะ-ซะกุระมะชิ แทนที่จะเป็นเจ้าชายฮิเดะฮิโตะพระราชโอรสองค์ใหญ่ของจักรพรรดิโมะโมะโซะโนะที่ต่อมาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ จักรพรรดิองค์ที่ 118 เนื่องจากทั้งสองพระองค์ดำริว่าเจ้าชายฮิเดะฮิโตะยังทรงพระเยาว์เกินไปที่จะบริหารราชการแผ่นดิน ฮิโร โอโนดะ
ร้อยตรี ฮิโร โอโนดะ () เป็นนายทหารจักรวรรดิญี่ปุ่นผู้ร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่สอง และหลบซ่อนตัวอยู่ในประเทศฟิลิปปินส์เป็นเวลากว่าสามสิบปีหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ยุติลงแล้ว เพราะไม่เชื่อว่าสงครามสิ้นสุดลง เขายอมมอบตัวในปี 1974 มินะโมะโตะ โนะ อะริโกะ
หลังจาก สงครามปีโจคิว เมื่อ ค.ศ. 1221 จักรพรรดินีอะริโกะ พระราชชนนีได้ออกบวชเป็นแม่ชีมีฉายาทางธรรมว่า โชเมมง-อิง กระทั่งถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1257 ในรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ จักรพรรดิหงจื้อ
สมเด็จพระจักรพรรดิหงจื้อ (30 กรกฎาคม ค.ศ. 1470 – 8 มิถุนายน ค.ศ. 1505) ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1487-1505 (พ.ศ. 2030-2048)
เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิเฉิงฮว่า เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 1487 องค์ชายจูโย่วเฉิง พระราชโอรสที่เป็นรัชทายาท จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหงจื้อ ขณะพระชนม์ 17 พรรษา ตลอด 18 ปีในรัชกาล ทรงทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น สวรรคตในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1505 (พ.ศ. 2048) ขณะพระชนม์เพียง 35 พรรษา จักรพรรดินะกะมิกะโดะ
ในปี โฮเอะ ที่ 5 ตรงกับ ค.ศ. 1708 จักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้โปรดให้จัดพิธีสถาปนาเจ้าชายยะซุฮิโตะพระราชโอรสองค์ที่ 5 ขึ้นเป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์หลังจากนั้นไม่นานจักรพรรดิฮิงะชิยะมะได้ประกาศสละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายยะซุฮิโตะขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดินะกะมิกะโดะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 6 ปี โฮเอะ ที่ 6 ตรงกับวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1709 โดยได้มีการจัดพิธีราชาภิเษกขึ้นที่ พระราชวังหลวงเคียวโตะ เมื่อวันที่ 11 เดือน 11 ปี โฮเอะ ที่ 7 ตรงกับวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1710  จักรพรรดิโอจิง
จนกระทั่งจักรพรรดินีจิงงุสิ้นพระชนม์ในวันที่ 17 เดือน 4 ปีจิงงุที่ 69 ตรงกับวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 269 (พ.ศ. 812) เจ้าหญิงฮิโระโกะ
เจ้าหญิงฮิโระโกะ ( ; ? – 24 พฤษภาคม 1493) เจ้าหญิงและพระสนมในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็ยพระธิดาใน เจ้าชายยะซุอะกิระ พระราชโอรสองค์ที่ 2 และอดีตรัชทายาทใน จักรพรรดิไดโงะ ต่อมาพระองค์ได้เข้าถวายตัวเป็นพระสนมใน จักรพรรดิซุซะกุ และได้มีพระประสูติกาลพระราชธิดาพระองค์เดียวคือ เจ้าหญิงมะซะโกะ ซึ่งต่อมาได้ถวายตัวเป็นจักรพรรดินีใน จักรพรรดิเรเซ แต่หลังจากนั้นไม่นานเจ้าหญิงฮิโระโกะก็เกิดประชวรขึ้นเนื่องจากพระอาการตกพระโลหิตจนกระทั่งสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 1993 จักรพรรดิโคกะกุ
ในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะทรงได้รับการสถาปนาเป็นพระราชโอรสบุญธรรมใน จักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะ เนื่องจากองค์จักรพรรดิมีพระราชธิดาพระองค์เดียวและในวันนั้นจักรพรรดิโกะ-โมะโมะโซะโนะก็สวรรคตหลังจากนั้นอีก 5 วันคือวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1779 เจ้าชายโทะโมะฮิโตะพระชนมายุเพียง 8 พรรษาทรงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ จักรพรรดิซุโตะกุ
จักรพรรดิซุโตะกุ ( , , 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1119 - 14 กันยายน ค.ศ. 1164) จักรพรรดิองค์ที่ 75 แห่ง ราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้บันทึกไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ทรงครอง ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ระหว่าง ค.ศ. 1123 - ค.ศ. 1142 ตระกูลโฮโจ
หลังจาก  จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ  เสด็จสวรรคตลง
ในปี  ค.ศ. 1192  โยะริโตะโมะจึงได้รับพระราชทาน
ตำแหน่ง  เซไตโชกุน  เป็นคนแรกจาก  จักรพรรดิโกะ-โทะบะ  ยิ่งทำให้ตระกูลโฮโจทรงอำนาจและอิทธิพล
มากขึ้น จักรพรรดิชิโจ
รัชสมัยของจักรพรรดิชิโจอยู่ระหว่างวันที่ 17 พฤศจิกายน 1775 - 10 กุมภาพันธ์ 1785 จักรพรรดิชิโจทรงเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1785 ขณะพระชนม์เพียง 10 พรรษา จักรพรรดิมนโตะกุ
หลังจากครองสิริราชสมบัติได้เพียงเดือนเศษพระอัยยิกา (ย่า) ของจักรพรรดิคือ ทะชิบะนะ โนะ คะชิโกะ หรือ จักรพรรดินีดันริน อดีตจักรพรรดินีใน จักรพรรดิซะงะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 และเป็นพระราชมารดาของจักรพรรดินิมเมียวได้สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 4 เดือน 5 ปี คาโช ที่ 3 ตรงกับวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 850 จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิเลโอโปลด์(หรือลีโอโพลด์) ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (, ) (9 มิถุนายน ค.ศ. 1640 - 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1705) แห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ของจักรวรรดิระหว่างปี ค.ศ. 1658 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1705 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์รองในจักรพรรดิแฟร์ดีนันด์ที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระนางมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย จักรพรรดินีมเหสีพระองค์แรก ลีโอโพลด์ทรงกลายมาเป็นรัชทายาทโดยนิตินัยหลังจากการสวรรคตด้วยโรคฝีดาษของพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 4 แห่งฮังการีพระเชษฐาธิราชเมื่อวันที่9 กรกฎาคม ค.ศ. 1658 การยอมจำนนของญี่ปุ่น
วันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สหรัฐอเมริกาทิ้งระเบิดปรมาณูที่นครฮิโรชิมะ เย็นวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สหภาพโซเวียตประกาศสงครามต่อญี่ปุ่น อันเป็นไปตามความตกลงยอลตา แต่ละเมิดสนธิสัญญาความเป็นกลางโซเวียต–ญี่ปุ่น และไม่นานหลังเที่ยงคืนวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สหภาพโซเวียตบุกครองรัฐหุ่นเชิดแมนจูกัวของจักรวรรดิญี่ปุ่น วันเดียวกัน สหรัฐอเมริกาทิ้งระเบิดปรมาณูลูกที่สองที่นางาซากิ ความตระหนกจากเหตุการณ์ต่าง ๆ ทำให้สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะทรงเข้าแทรกแซงและบัญชาให้ผู้นำบิ๊กซิกส์ยอมรับเงื่อนไขยุติสงครามที่ฝ่ายสัมพันธมิตรตั้งไว้ในแถลงการณ์พอตสดัม หลังการเจรจาหลังฉากหลายวันและรัฐประหารที่ล้มเหลว สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะจึงพระราชทานพระราชดำรัสทางวิทยุที่บันทึกไว้แพร่สัญญาณทั่วจักรวรรดิเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ในพระราชดำรัสดังกล่าว อันเรียกว่า เกียวกุอง โฮโซ พระองค์ทรงประกาศว่าญี่ปุ่นยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร จักรพรรดิเรเง็ง
จนกระทั่งวันที่ 6 เดือน 8 ปี เคียวโฮ ที่ 17 ตรงกับวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1732 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิฮิงะชิยะมะจักรพรรดิองค์ที่ 114 ผู้เป็นพระราชนัดดาอดีตจักรพรรดิเรเง็งหรือพระภิกษุโซโจเสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมายุ 79 พรรษา เจ้าชายนารูฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560 สำนักพระราชวังอิมพีเรียล ได้ประการว่าสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ จะทรงสละราชสมบัติในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2562 เนื่องจากทรงเห็นว่าทรงอยู่ในวัยพระชราภาพ อีกทั้งพระพลานามัยที่อ่อนล้าลง ทำให้ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจได้ยากลำบากขึ้น และจะทรงเปิดทางให้ เจ้าฟ้าชายนะรุฮิโตะ มกุฎราชกุมาร ขึ้นครองราชสมบัติแทน  สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
ในญี่ปุ่น การเอ่ยถึงพระจักรพรรดิ ไม่นิยมเรียกพระนามของพระองค์โดยตรง เช่นเดียวกับในประเทศไทย แต่จะเอ่ยถึงพระองค์ว่า เท็นโน เฮกะ () หรือ สมเด็จพระจักรพรรดิ และรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะจะเรียกว่า ยุคเฮเซ () หลังจากที่สิ้นยุคของพระองค์แล้ว อาจมีการขนานพระนามพระองค์ว่า จักรพรรดิเฮเซ เจ้าหญิงอะกิโกะ (พระราชธิดาในจักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ)
เจ้าหญิงอะกิโกะสิ้นพระชนม์ในรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-ซะงะ จักรพรรดิองค์ที่ 88 เมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 1789 จักรพรรดิโคโตกุ
สมเด็จพระจักรพรรดิโคโตกุ (ภาษาญี่ปุ่น: 孝徳天皇, Kōtoku-tennō?) (ค.ศ. 596 - 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 654) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 36 แห่งญี่ปุ่น ทรงปกครองญี่ปุ่นในฐานะพระจักรพรรดิเป็นเวลา 9 ปี ตั้งแต่วันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 645 จนกระทั่งสวรรคตเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 654 ชิเงโกะ ฮิงาชิกูนิ
ชิเงะโกะ ฮิงะชิกุนิ () (6 ธันวาคม พ.ศ. 2468 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) มีพระนามเดิมคือ เจ้าหญิงชิเงะโกะ เจ้าเทะรุ และภายหลังเสกสมรสกับ เจ้าชายโมะริฮิโระแห่งฮิงะชิกุนิ ทรงพระนามว่า เจ้าหญิงชิเงะโกะ พระชายาโมะริฮิโระแห่งฮิงะชิกุนิ () พระองค์ทรงเป็นพระราชธิดาพระองค์โตใน สมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ และสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง อีกทั้งยังเป็นพระเชษฐภคินีพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะแห่งญี่ปุ่น ภายหลังพระสวามีของพระองค์และครอบครัวถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ พระองค์จึงเป็นสามัญชนใช้พระนามเป็นนางชิเงะโกะ ฮิงะชิกุนิ สงครามโลกครั้งที่สองในประเทศไทย
สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะทรงประกาศยอมจำนนและมีพระบรมราชโองการให้ทหารญี่ปุ่นทั่วโลกวางอาวุธ รวมทั้งในประเทศไทยด้วย ทางญี่ปุ่นก็ได้ทำพิธียอมจำนนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2488 ที่อ่าวโตเกียว พันตรี ควง อภัยวงศ์ ได้ออก "ประกาศสันติภาพ" มีผลให้การประกาศสงครามของไทยต่อฝ่ายสัมพันธมิตรเป็นโมฆะ พันตรี ควง อภัยวงศ์ ได้ลาออกจากเก้าอี้นายกรัฐมนตรี และร้องขอให้ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแทน ด้านหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช ก็สามารถเจรจากับอังกฤษและสามารถตกลงกันได้ในที่สุด  จักรพรรดิอิจิโจ
จักรพรรดิอิชิโจสละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 13 เดือน 6 ปี คันโค ที่ 8 ตรงกับวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1011 หรือ 1 วันหลังจากเฉลิมพระชนมายุครบ 31 พรรษาให้กับ เจ้าชายอิยะซะดะ ผู้เป็นพระภาดาและเป็นที่รัชทายาทขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิซังโจ หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 24 ปีแต่หลังจากนั้นอีก 9 วันอดีตจักรพรรดิอิชิโจก็เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 22 เดือน 6 ปี คันโค ที่ 8 ตรงกับวันที่ 25 กรกฎาคม ขณะพระชนมายุเพียง 31 พรรษา จักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวง
จักรพรรดินีเอโช พระพันปีหลวงเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2440 ขณะมีพระชนมายุ 62 พรรษา มีพระราชพิธีปลงพระบรมศพ ณ วัดเซ็นนีว เขตฮิงะชิยะมะ เมืองเคียวโตะ มีพระอนุสรณ์เกี่ยวกับพระองค์ภายในสถานที่เก็บพระบรมศพของพระสวามีเรียกว่า "โนะชิ โนะ สึกิโนะวะ โนะ ฮิงะชิยะมะ โนะ มิซะซะงิ" (Nochi-no-tsukinowa no higashiyama no misasagi) โดยจักรพรรดิเมจิและจักรพรรดินีโชเก็งมิได้เสด็จมาร่วมในพระราชพิธีปลงพระบรมศพด้วย แต่ได้เสด็จมาเคารพหลุมฝังพระบรมศพภายหลังในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ฮิโระ ซางะ
ระหว่างการอพยพของแมนจูเรียจากการโจมตีของสหภาพโซเวียต เจ้าหญิงฮิโระต้องแยกจากเจ้าชายผู่เจี๋ย ขณะที่เจ้าชายผู่เจี๋ยต้องติดตามจักรพรรดิผู่อี๋พระเชษฐาเสด็จลี้ภัยทางเครื่องบิน เจ้าหญิงฮิโระและเจ้าหญิงหยุนเฉิงพระธิดาได้ถูกส่งไปเกาหลีโดยทางรถไฟพร้อมกับสมเด็จพระจักรพรรดินีวั่นหรง รถไฟพระที่นั่งได้ถูกควบคุมโดยกองทัพพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่ตาลิทโจว แมนจูกัวในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489 ในเดือนเมษายนทั้งหมดทรงถูกคุมขังไว้ที่คุกเมืองฉางชุน จนได้รับการปล่อยตัวและถูกคุมขังอีกครั้งที่คุกมณฑลจี๋หลิน เมื่อกองทัพพรรคก๊กมินตั๋งได้ทิ้งระเบิดมณฑลจี๋หลิน ทั้งหมดจึงถูกย้ายไปคุมขังที่คุกเมืองหยานจี เจ้าหญิงฮิโระและพระธิดาได้ถูกย้ายไปคุมขังที่คุกเมืองเซี่ยงไฮ้ และได้รับการส่งกลับไปยังญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2504 หลังจากพระสวามีทรงพ้นโทษ ทั้งคู่ได้รับการยินยอมให้ประทับอยู่ร่วมกันที่เมืองปักกิ่งโดยโจว เอินไหล ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ซึ่งทั้ง 2 พระองค์ไม่เคยห่างกัน โดยใช้ชีวิตแบบสามัญชน จนกระทั่ง พ.ศ. 2530 เจ้าหญิงฮิโระ ซางะสิ้นพระชนม์ สิริพระชนมายุ 73 พรรษา จักรพรรดิโชวะ
ในตอนต้นรัชสมัยของพระองค์ จักรวรรดิญี่ปุ่นในขณะนั้น ได้กลายเป็นชาติมหาอำนาจของโลกแล้ว ด้วยขนาดเศรษฐกิจที่ใหญ่เป็นอันดับ 9 ของโลก จักรพรรดิฮิโระฮิโตะทรงดำรงตำแหน่งประมุขแห่งรัฐของจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่น ในรัชสมัยของพระองค์ ญี่ปุ่นได้เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งทำให้ในห้วงเวลานั้น จักรวรรดิญี่ปุ่นแผ่อำนาจและดินแดนไปทั่วเอเชียบูรพาโดยที่ไม่มีชาติใด ๆ จะสามารถต้านทาน ภายหลังสงครามสิ้นสุดลงบนความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่น พระองค์ไม่ได้ถูกดำเนินคดีในข้อหาอาชญากรสงครามดังเช่นผู้นำคนอื่น ๆ ของชาติฝ่ายอักษะ และภายหลังสงคราม พระองค์ทรงเป็นสัญลักษณ์ของรัฐใหม่ในการกอบกู้ประเทศชาติที่ได้รับความเสียหายจากสงคราม ในตอนปลายรัชกาล ประเทศญี่ปุ่นก็สามารถกลับมายืนหยัดในฐานะชาติมหาอำนาจทางเศรษฐกิจอันดับ 2 ของโลก ริวตาโร ฮาชิโมโตะ
ปี พ.ศ. 2541 ริวตาโร ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเพื่อแสดงความรับผิดชอบในความผิดพลาดของตนเองที่ทำให้พรรคพ่ายแพ้การเลือกตั้งและนายเคโซ โอบูจิ ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีแทน อย่างไรก็ตามภายหลังพ้นตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ริวตาโรประสบปัญหาด้านสุขภาพได้เข้ารับการผ่าตัดในช่องท้อง และเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ขณะมีอายุได้ 68 ปี คิโดะ ทากาโยชิ
คิโดะ ทากาโยชิ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1877 ด้วยโรคภัยไข้เจ็บซึ่งเบียดเบียนมานานปี ในเวลานั้นเป็นช่วงที่ญี่ปุ่นกำลังเผชิญกับกบฏซัตสึมะ โอดะ โนบูนางะ
ในค.ศ. 1582 มิซึฮิเดะได้รับมอบหมายให้นำกำลังเสริมไปช่วยเหลือฮิเดะโยะชิในฐานะผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของฮิเดะโยะชิ ซึ่งเป็นการดูถูกมิซึฮิเดะอย่างมากด้วยเหตุที่มิซึฮิเดะมีตำแหน่งและอำนาจไม่ได้เป็นรองจากฮิเดะโยะชิ[4] เวลานั้น มิซึฮิเดะทราบว่าโนะบุนะงะเพิ่งเสร็จสิ้นจากงานเลี้ยงน้ำชาต้อนรับอิเอะยะซึ แล้วเดินทางพร้อมทหารองครักษ์ประจำตัวไม่ถึงร้อยคนไปพำนักอยู่ที่วัดฮนโน (本能寺(Honnō-ji)) ในเมืองเกียวโต ซึ่งอยู่ในเขตปกครองของโนะบุนะงะเอง ทำให้เขาประมาทและไม่ได้เตรียมตัวว่าจะโดนก่อกบฎหรือลอบโจมตี[5] มิซึฮิเดะแสร้งทำเป็นว่ายกทัพออกไปจากเมืองเกียวโตแต่กลับมาเข้าบุกโจมตีวัดฮนโน ฝ่ายโนะบุนะงะมีกองกำลังเพียงเล็กน้อยไม่สามารถต้านทานได้ ไม่มีใครพบร่างของโนะบุนะงะแต่คาดว่าโนะบุนะงะน่าจะกระทำการ<i data-parsoid='{"dsr":[19027,19039,2,2]}'>เซ็ปปุกุ</i>ถึงแก่กรรมไปในวัดฮนโนนั่นเอง โอะดะ โนะบุตะดะ (織田信忠(Oda Nobutada)) บุตรชายคนโตของโนะบุนะงะถูกปิดล้อมอยู่ในวัดอีกแห่งหนึ่งในเกียวโตเช่นกัน และกระทำการ<i data-parsoid='{"dsr":[19198,19210,2,2]}'>เซ็ปปุกุ</i>เสียชีวิตไปเช่นเดียวกับบิดา เจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ
เจ้าชายฮิซาฮิโตะแห่งอากิชิโนะ (, ประสูติ 6 กันยายน พ.ศ. 2549) พระบุตรองค์ที่สามและพระโอรสพระองค์แรกในเจ้าชายฟุมิฮิโตะ เจ้าชายอากิชิโนะ กับเจ้าหญิงคิโกะ พระชายาฯ ทรงเป็นรัชทายาทลำดับที่สามในการสืบราชบัลลังก์ญี่ปุ่น โดยพระองค์ถือว่าเป็นพระราชนัดดาชายเพียงพระองค์เดียวใน สมเด็จพระจักรพรรดิอะกิฮิโตะ และ สมเด็จพระจักรพรรดินีมิชิโกะ วันโชวะ
สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะสวรรคตเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 จึงเลิกการเฉลิมฉลองวันที่ 29 เมษายนของทุกปี ในฐานะวันคล้ายวันพระราชสมภพ และเปลี่ยนเป็นวันสีเขียว ซึ่งอยู่ในสัปดาห์ทอง (Golden Week) ของญี่ปุ่นแทน ประกอบด้วยวันสีเขียว (29 เมษายน) วันที่ระลึกรัฐธรรมนูญ (3 พฤษภาคม) วันหยุดราชการ (4 พฤษภาคม) และวันเด็กแห่งชาติ (5 พฤษภาคม) แต่หลังจากออกกฎหมายใหม่ วันสีเขียวย้ายไปเป็นวันที่ 4 พฤษภาคม ส่วนวันที่ 29 เมษายนของทุกปี ตั้งชื่อใหม่เป็นวันโชวะตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 คุโจ ฮิซะตะดะ
คุโจว ฮิสะทาดะ (ญี่ปุ่น :九条 尚忠, Kujō Hisatada? พ.ศ. 2341- พ.ศ. 2414) บุตรชายของนิโจ ฮารุทากะ เป็นสมาชิกของตระกูลฟุจิวะระ และ ตระกูลคุโจว เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นคัมปะกุในช่วงปี พ.ศ. 2399 ถึง พ.ศ. 2405 และได้เกษียณอายุในปี พ.ศ. 2406 หลังจากการเกษียณเขาได้ไปบวชเป็นพระในศาสนาพุทธ ฮิสะทาดะ เสียชีวิตด้วยโรคชราในวัย 73 ปี จักรพรรดิโชวะ
ภายหลังการสวรรคตของพระราชบิดา สมเด็จพระจักรพรรดิไทโช เจ้าชายฮิโระฮิโตะจึงได้เสด็จขึ้นครองราชสมบัติ ในนามรัชสมัยใหม่ว่า โชวะ ที่หมายถึงสันติภาพอันส่องสว่าง ซึ่งภายหลังจากการสวรรคตของพระราชบิดาไม่นาน จักรพรรดิโยะชิฮิโตะถูกออกพระนามเป็น "จักรพรรดิไทโช" จักรพรรดิหุมายูง
นะซีร์ อุดดีน มุฮัมมัด ฮุมายูน () หรือนิยมเรียกพระนามว่า จักรพรรดิหุมายูง (; ; "ราชสมภพ" 7 มีนาคม ค.ศ. 1508 - "สวรรคต" 17 มกราคม ค.ศ. 1556) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โมกุล ซึ่งทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา คือสมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ ซึ่งปกครองอาณาจักรโมกุลอันกว้างขวางที่รวมถึงอัฟกานิสถาน, ปากีสถาน และอินเดียทางตอนเหนือในปัจจุบัน ทรงปกครองจักรวรรดิทั้งหมดสองช่วงคือ ช่วงแรก ระหว่าง 26 ธันวาคม ค.ศ. 1530 - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1540 และช่วงที่สอง ระหว่าง 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1555 จนกระทั่งสวรรคตเมื่อ 17 มกราคม ค.ศ. 1556 ซึ่งคล้ายกับกรณีของพระราชบิดาซึ่งเสียอาณาจักรในช่วงแรกของรัชสมัย แต่ด้วยความช่วยเหลือจากราชวงศ์ซาฟาวิดแห่งเปอร์เซีย พระองค์สามารถเอาชนะกลับคืนได้กว้างขวางกว่าเดิม ในขณะที่สวรรคต จักรวรรดิโมกุลได้ขยายอาณาบริเวณกว่าหนึ่งล้านตารางกิโลเมตร จักรพรรดิโชวะ
แม้กระแสการรบจะพัดย้อนไปกระหน่ำญี่ปุ่นแทน สงครามก็ยังไม่อาจยุติลงได้ ดูเหมือนว่าจักรพรรดิฮิโระฮิโตะกลับเป็นผู้ต่อเวลาทำสงครามออกไปเสียเองถึง 2 ทางด้วยกัน ประการแรก แม้ในช่วงแรก ๆ จะมีขบวนการสันติภาพที่ก่อตั้งขึ้นโดยอดีตนายกรัฐมนตรี ข้าราชสำนัก และแม้กระทั่งเชื้อพระวงศ์บางองค์ แต่สมเด็จพระจักรพรรดิก็ไม่ทรงยอดปลดโทโจออกตามคำเรียกร้องของสมาชิกขบวนการที่ต้องการจะหยุดยั้งสงครามไว้ให้ได้ เพราะในระหว่างยังไงเสียญี่ปุ่นก็ต้องอาศัยโทโจดำเนินการรบไปจนกว่าสถานะของญี่ปุ่นในการเจรจาสันติภาพจะดีขึ้น และบรรลุเงื่อนไขตามที่ญี่ปุ่นต่อรอง โดยพระองค์ตรัสกับ เจ้าทะกะมะสึ พระอนุชาองค์รองว่า จักรพรรดิโระกุโจ
จักรพรรดิโระกุโจ () (28 ธันวาคม ค.ศ. 1164 - 31 สิงหาคม ค.ศ. 1176) จักรพรรดิองค์ที่ 79 แห่ง ราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้บันทึกไว้ รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น ทรงครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1165 - ค.ศ. 1168 จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ
จักรพรรดิเรเง็งได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายอะซะฮิโตะพระชนมายุเพียง 11 พรรษาขึ้นเป็น จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ เมื่อวันที่ 21 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 โดยได้จัดพิธีราชาภิเษกในอีก 4 วันต่อมาคือวันที่ 25 เดือน 3 ปี โจเคียว ที่ 4 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1687 หลังจากสละราชบัลลังก์แล้วอดีตจักรพรรดิเรเง็งได้เสด็จไปประทับที่ พระราชวังหลวงเซนโต จักรพรรดิเมจิ
สมเด็จพระจักรพรรดิมุตสึฮิโตะ () พระนามตามรัชสมัยคือ จักรพรรดิเมจิ () ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 122 ของประเทศญี่ปุ่น ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1867 ด้วยพระชนมายุเพียง 14 พรรษาจนเสด็จสรรคต ญี่ปุ่นได้ก้าวขึ้นมาเป็นชาติมหาอำนาจในรัชสมัยของพระองค์ จักรพรรดิหงอู่
จักรพรรดิหงอู่ทรงครองราชย์สมบัติเป็นเวลายาวนานถึง 30 ปี เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1941 (ค.ศ. 1398) สิริพระชนมพรรษา 70 พรรษา พระบรมศพได้รับการเชิญไปประดิษฐานไว้ที่สุสานหลวงหมิงเซี่ยว เชิงเขาจื่อจินซาน ชานกรุงหนานจิง เจ้าชายฟุรุฮิโตะ โนะ โอเอะ
เจ้าชายฟุรุฮิโตะ โนะ โอเอะ ( ; ? – 7 ตุลาคม 1188) เจ้าชายและพระสัสสุระแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิโจะเม จักรพรรดิองค์ที่ 34 และเป็นพระสัสสุระ (พ่อตา) ใน จักรพรรดิเท็นจิ จักรพรรดิองค์ที่ 38 เนื่องจากพระธิดาของเจ้าชายฟุรุฮิโตะคือ ยะมะโตะฮิเมะ โนะ โอกิมิ ได้เข้าพิธีอภิเษกเป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิเท็นจิ วันโชวะ
วันโชวะ () คือวันหยุดของประเทศญี่ปุ่น ตรงกับวันที่ 29 เมษายนของทุกปี เพื่อเป็นเกียรติแด่วันคล้ายวันพระราชสมภพสมเด็จพระจักรพรรดิญี่ปุ่นแห่งยุคโชวะ (สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ) พ.ศ. 2468-2532 จุดประสงค์ของวันหยุดนี้เพื่อที่จะปลุกใจสาธารณชนในช่วงที่สับสนของยุคโชวะ  จักรพรรดิเฮเซ (อะเตะ)
หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 3 ปีจักรพรรดิเฮเซเกิดพระอาการประชวรหนักและคิดว่าคงไม่รอดแน่จึงสละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 1 เดือน 4 ปี ไดโด ที่ 4 ตรงกับวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 809 ขณะพระชนมายุ 34 พรรษาเจ้าชายคะมิโนะที่รัชทายาทจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิซะงะ อดีตจักรพรรดิเฮเซจึงเสด็จกลับไปประทับที่ นะระ เมืองหลวงเก่าทำให้พระองค์มีอีกพระนามหนึ่งว่า นะระ โนะ มิกะโดะ () หรือ จักรพรรดิแห่งนะระ () จักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ
เมื่อ ค.ศ. 1161 อดีตจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะ ทรงรับไทระ โนะ ชิเงะโกะ (平滋子) น้องสะใภ้ของไทระ โนะ คิโยะโมะริ เข้ามาเป็นสนมองค์ใหม่ แล้วประสูติพระโอรสคือองค์ชายโนะริฮิโตะ (憲仁親王) ในขณะที่จักรพรรดินิโจทรงยังไม่มีพระโอรส จักรพรรดินิโจจึงทรงเกรงว่าอดีตจักรพรรดิจะให้องค์ชายโนะริฮิโตะเป็นผู้สืบทอดต่อจากพระองค์ ใน ค.ศ. 1164 จักรพรรดินิโจมีพระโอรสในที่สุด จึงทรงรีบสละราชบัลลังก์ให้แก่พระโอรสขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิโระกุโจ อดีตจักรพรรดินิโจสวรรคตในปีต่อมา ค.ศ. 1165 ด้วยความช่วยเหลือของคิโยะโมะริ อดีตจักรพรรดิโกะ-ชิระกะวะทรงให้จักรพรรดิโระกุโจสละราชสมบัติใน ค.ศ. 1168 แล้วมอบให้แก่องค์ชายโนะริฮิโตะ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิทะกะกุระ จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ
วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 1891 อดีตจักรพรรดิฮะนะโซะโนะประชวรและสวรรคตขณะพระชนมายุเพียง 51 พรรษา เจ้าหญิงซาชิโกะ เจ้าหญิงฮิซะ
โดยต่อมาอีก 4 เดือนหลังจากพระประสูติกาล พระธิดาองค์น้อยนี้ก็มีพระอาการพระโลหิตเป็นพิษ ทำให้พระวรกายบวมผิดปกติ แม้จะอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดจากแพทย์และพยาบาลในโรงพยาบาล ต่อมา 2 เดือน เจ้าหญิงซะชิโกะจึงสิ้นพระชนม์อย่างสงบเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2471 สร้างความโศกเศร้าระทมพระทัยแก่สมเด็จพระจักรพรรดินีนะงะโกะเป็นอย่างมาก