ใครเป็นผู้ปราบวิญญาณของแม่นากพระโขนง ?
แม่นากพระโขนง
จนกระทั่งตายายคู่หนึ่งที่ไม่รู้เรื่องเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ เก็บหม้อที่ถ่วงนางนากได้ขณะทอดแหจับปลา นางนากจึงถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) สยบลงได้ กะโหลกศีรษะส่วนหน้าผากของนางนากถูกเคาะออกมาทำหัวปั้นเหน่ง เพื่อเป็นการสะกดวิญญาณ และนำนางนากสู่สุคติ หลังจากนั้น ปั้นเหน่งชิ้นนั้นก็ตกทอดไปยังเจ้าของอื่น ๆ อีกหลายมือ ตำนานรักของนางนาก นับเป็นตำนานรักอีกเรื่องหนึ่งที่ประทับใจผู้ฟังอย่างไม่รู้จบ กับความรักที่มั่นคงของนางนากที่มีต่อสามี ที่แม้แต่ความตายก็มิอาจพรากหัวใจรักของนางไปได้[2]
บุพเพสันนิวาส
วันหนึ่งเกศสุรางค์พบบทสวดมนต์กฤษณะกาลีในห้องทำงานของออกญาโหราธิบดีแต่เมื่อเธอแตะมือลง ทำให้วิญญาณออกจากร่าง พ่อเดชเข้ามาพอดีและเห็นร่างไร้วิญญาณของแม่หญิงการะเกดก็อุ้มนางเข้าไปทำพิธีร่ายมนต์กฤษณะกาลีส่วนวิญญาณของเกศสุรางค์ล่องลอยอยู่ไร้จุดหมาย อาจารย์ชีปะขาวก็อธิบายให้วิญญาณของเกศสุรางค์จนได้รู้ว่าตนเองนั้นมีฝาแฝดและส่งเธอกลับมายังยุคปัจจุบันจนได้พบว่าเรืองฤทธิ์ขอบวชตลอดชีวิต เง็กเซียนฮ่องเต้
ยี่หนึงจินกุน หลานของเง็กเซียน เป็นตัวละครในเรื่องไซอิ๋ว ท่านเป็นผู้เดียวที่สามารถปราบซุนหงอคงแล้วเอาตัวมาลงโทษบนสวรรค์ได้ แต่อย่างไรก็ตามซุนหงอคงมีฤทธิ์มากเมื่อนำตัวขึ้นสวรรค์ไปประหารก็ไม่ตาย ทางสวรรค์จึงขออาศัยบารมีพระพุทธเจ้า (พระยูไล) พระพุทธเจ้าจึงจับตัวหงอคงไปขังไว้ใต้ภูเขาเป็นเวลานานถึง 500 ปี รอจนผู้มีบุญมาช่วย ซึ่งผู้มีบุญนั้นคือพระแม่กวนอิมและพระเสวียนจั้ง และทำให้หงอคงกลับตัวกลับใจจนเข้าร่วมอัญเชิญพระไตรปิฎกอีกด้วย ยี่หนึงจินกุนมีพี่น้อง 7 คน แม่นากพระโขนง
เรื่องราวของแม่นากพระโขนงได้กลายเป็นบทประพันธ์ในรูปแบบการแสดงเป็นครั้งแรก เป็นบทละครร้องในปี พ.ศ. 2454 ในชื่อ "อีนากพระโขนง" โดย พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ แสดงที่โรงละครปรีดาลัย (โรงเรียนตะละภัฏศึกษาในปัจจุบัน) ได้รับความนิยมอย่างมากจนต้องเปิดการแสดงติดต่อกันถึง 24 คืน[8] บูเช็กเทียน
กล่าวกันว่าในปี ค.ศ. 664 สมเด็จพระจักรพรรดินีบูเช็กเทียนได้เข้าแทรกแซงการบริหารราชการในราชสำนักมากขึ้นจนทำให้จักรพรรดิเกาจงไม่พอพระทัย นอกจากนั้นพระนางยังได้ให้กัวสิงเจิน (อังกฤษ: Guo Xingzhen; จีน: 郭行真; พินอิน:Guōxíngzhēn) ผู้เป็นหมอผีลัทธิเต๋ามาทำพิธีคาถาอาคม ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามในราชสำนัก อันเคยเป็นสาเหตุให้อดีตพระอัครมเหสีหวังถูกปลดและขับไล่ออกจากราชสำนักไป ขันทีหวังฝูเชิ่ง (อังกฤษ:Wang Fusheng; จีน: 王伏勝 ; พินอิน: Wángfúshèng) จึงได้รายงานแก่จักรพรรดิเกาจงให้ทรงทราบ ยิ่งทำให้พระองค์ไม่พอพระทัยมากยิ่งขึ้น พระองค์จึงได้ปรึกษากับเสนาบดีซั่งกวนอี๋ (อังกฤษ: Shangguan Yi; จีน: 上官儀; พินอิน: Shàngguān Yí) ซึ่งได้แนะนำให้จักรพรรดิเกาจงทรงปลดจักรพรรดินีบูเช็กเทียนและขับไล่จากราชสำนักเสีย พระองค์จึงมีรับสั่งให้ซั่งกวนร่างพระบัญชาขึ้น ในขณะเดียวกันนั้นจักรพรรดินีบูเช็กเทียนก็ได้รับข่าวการขับไล่พระองค์ พระนางจึงเสด็จเข้าเฝ้าจักรพรรดิเกาจงเพื่ออ้อนวอนขอให้พระองค์พระราชทานอภัยโทษ ทำให้จักรพรรดิเกาจงทรงพระทัยอ่อนลงและกล่าวหาว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะคำแนะนำจากซั่งกวนอี๋ กาลี
พระแม่กาลี หรือ เจ้าแม่กาลี มีอำนาจฤทธิ์ในการปราบปรามสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง มีเทวานุภาพอันแรงกล้า สร้างความวิบัติแก่เหล่าอสูรอย่างรุนแรง เด็ดขาด แฝงเร้นไว้ซึ่งความน่ากลัว ผู้บูชาพระแม่กาลีอย่างถูกต้องและเคร่งครัด พระแม่จะประทานความแข็งแกร่ง ความกล้าหาญ และอำนาจเหนือผู้อื่น นะฉิ่นเหน่าง์
นะฉิ่นเหน่าง์ (; ) หรือ พระสังขทัต ตามพงศาวดารไทย เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าตองอู (สีหตู) อันเป็นพระอนุชาของพระเจ้าหงสาวดีบุเรงนอง นะฉิ่นเหน่าง์นั้นเป็นที่เลื่องลือในพม่าว่าเป็นมีความสามารถด้านการกวีสูงอย่างยิ่งและมีความรอบรู้ในพระไตรปิฎกเป็นอย่างมาก ต่อมานะฉิ่นเหน่าง์ได้ปกครองเมืองตองอูต่อจากบิดา ต่อมาได้เป็นผู้วางยาพิษปลงพระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรง โชเน็น อนเมียวจิ จอมเวทปราบมาร
แล้วอย่างนี้อนเมียวจิฝึกหัดอย่างมาซาฮิโระจะสามารถปัดเป่าภัยร้ายจากเมืองหลวงปกป้องอากิโกะจากเหล่าร้าย และทำให้เทพบริวารยอมรับในตัวเขาได้หรือไม่ เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ใกล้กับภูเขาทางตะวันตกมีเมืองโลหะนคร คนในเมืองตัดไม้จากป่ามาใช้หลอมแร่เหล็กอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดการต่อสู้กับสัตว์ป่าที่ต้องการปกป้องถิ่นอาศัยของตน การต่อสู้ครั้งหนึ่งมีหมาป่ายักษ์สามตัว นำโดยเทพเจ้าหมาป่าโมะโระ ลอบโจมตีชาวบ้านที่กำลังขนข้าว นอกจากหมาป่าสามตัวมีซัง เด็กหญิงที่โมะโระเลี้ยงไว้ติดตามมาด้วย ชาวเมืองเรียกเด็กหญิงนี้ว่า "เด็กหญิงหมาป่า" หรือ "โมะโนะโนะเกะฮิเมะ" (แปลว่า ปีศาจที่สร้างความรำคาญ หรือ ผีร้ายที่คอยก่อกวน) การต่อสู้ครั้งนี้ทั้งโมะโระและชาวบ้านต่างบาดเจ็บ วันต่อมาอะชิตะกะเดินทางมาถึงก็ได้พบผู้บาดเจ็บสลบอยู่สองคนในลำธาร ขณะที่เขาลากทั้งสองขึ้นจากน้ำก็เห็นซังกำลังรักษาแผลให้โมะโระ เมื่อซังหันมาอะชิตะกะจึงแนะนำตัวและถามหาชิชิกะมิ ซังและกลุ่มหมาป่ามิได้โต้ตอบและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว อะชิตะกะนำชาวบ้านกลับคืนสู่หมู่บ้านถลุงเหล็กผ่านป่าที่เต็มไปด้วยวิญญาณต้นไม้ขนาดเล็กที่เรียกว่าโคะดะมะ ระหว่างทางเขายังได้เห็นชิชิกะมิ (เทพเจ้าแห่งชีวิตและความตาย ซึ่งเป็นกวางคิรินในเวลากลางวัน และเป็นเงาเดินได้ในเวลากลางคืน) เดินผ่านไป แผลที่ต้องคำสาปของเขาตอบสนองกับสิ่งที่เห็นอย่างรุนแรงจนเขาต้องกดแขนข้างนั้นลงในน้ำ มือปราบกุ๊กกุ๊กกู๋
ถ้ามีการทำต่อ อาจารย์ขามฟื้นพลัง นำทัพผีมาแก้แค้นกับชิงหม้อผนึกวิญญาณอาจารย์เมฆไปได้ เป็นหม้ออันที่สองมาเล่นในตอนแรก หนึ่งตามอาจารย์ขามไป พวกสองที่ตามไม่ทันกับไม่รู้ จึงถามจากน้าไหว เพราะน้าไหวเป็นพยานคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าหนึ่งตาย ซึ่งพวกปิ๊งจะไปด้วย ตอนแรกน้าไหวไม่ยอมบอก แต่พอสองขู่ว่าจะทำให้พวกปิ๊งเห็นผี น้าไหวจึงยอมบอก สองกับปิ๊งตามไปถึงที่ซ่อนแต่ช้าไป อาจารย์เมฆถูกปลดปล่อย กับหนึ่งทำอะไรไม่ได้ จึงเกิดการต่อสู้กัน จนสองสวดส่งผีอาจารย์เมฆลงได้ กับปราบอาจารย์ขามลงได้ ทางแก๊งจงอางขาวกับอาจารย์ขามโดนพวกตำรวจจับ จนความบาดหมางของ 2 ตระกูลหมอผียุติลง กับพบศพที่ถูกอาจารย์ขามฆ่า โดยมีศพของหนึ่งด้วย สองสวดส่งศพเพื่อไม่ให้ผีมาจองเวรต่อกันอีก จากนั้นปิ๊งพาตัวน้าไหว มาให้ปากคำตำรวจเรื่องเป็นพยานตอนที่หนึ่งตาย เพื่อนำตัวอาจารย์ขามมาดำเนินคดี ถ้าขืนปล่อยอาจารย์ขามไปก็คงมาล้างแค้นอีก จึงถูกโทษประหาร ข้อหาฆาตรกรรมกับเอาศพมาทำคุณไสย กับมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งจงอางขาวด้วย จนจบเรื่อง โชเน็น อนเมียวจิ จอมเวทปราบมาร
มาซาฮิโระทุกข์ทรมานจากเลือดของจิ้งจอกสวรรค์ซึ่งไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เขาปลดปล่อยพลังอันพลุ่งพล่านทำให้เกือบโดนเลือดนั้นกลืนกิน ทว่ารอดมาได้อย่างฉิวเฉียดด้วยความช่วยเหลือของอากิโกะ ส่วนเซย์เมย์นั้นอาการยังคงย่ำแย่หลังฝืนใช้เวทถอดวิญญาณอีกครั้ง
ขณะเดียวกันพระมเหสีโชโกะซึ่งเข้าใจความรู้สึกที่ตัวเองมีต่อมาซาฮิโระเกิดความริษยาชิงชังอากิโกะผู้ผลักภาระหน้าที่ ทำให้ตนต้องทรมานอย่างแสนสาหัส ทั้งยังได้อยู่เคียงข้างคนที่เธอรัก นักบวชปีศาจโจอันซึ่งมีความแค้นต่อตระกูลฟุจิวาระจึงได้โอกาสยื่นมือแทรกแซงเข้ามาในหัวใจอันดำมืดของเธอ...! พระมหาโมคคัลลานะ
พระมหาโมคคัลลานะ ปรากฏในความเชื่อของศาสนาพุทธนิกายมหายานแบบจีน โดยเรียกว่า "มู่เหลียน" () เมื่อมารดาของพระมหาโมคคัลลานะได้ตายไป วิญญาณของนางได้ลงไปชดใช้กรรมในนรก เนื่องจากทำบาปไว้มาก วันหนึ่งพระมหาโมคคัลานะได้เพ่งจิตพิจารณาความเป็นอยู่ของมารดาตน พบว่านางต้องประสบเคราะห์กรรมอย่างมากต้องแย่งอาหารกินกับเปรต หรืออสุรกายตนอื่น ๆ ด้วยความกตัญญูพระมหาโมคคัลลานได้เพ่งจิตส่งอาหารลงไปให้ถึงในนรก แต่ก็ไม่สำเร็จเนื่องจากอาหารนั้นได้กลายเป็นเถ้าไฟไปทุกครั้ง พระมหาโมคคัลลานะมีความทุกข์ใจที่ไม่อาจช่วยมารดาของตนได้ จึงได้ไปกราบทูลปรึกษาพระพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์ได้ทรงแนะให้โปรยทานด้วยผลไม้เพื่ออุทิศแก่ดวงวิญญาณคนตายทั้งหลายใน 10 จุด ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 7 ตามปฏิทินจันทรคติแบบจีน อันเป็นที่มาของประเพณีทำบุญให้แก่คนตาย ที่เรียกว่า เทศกาลพ้อต่อ (普渡) หรือ อุลลัมพน (盂蘭勝會)http://www.84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=32&i=4 พระเมกุฏิสุทธิวงศ์
พระเมกุฏิสุทธิวงศ์ทรงพยายามแก้ไขปัญหาการขาดฐานอำนาจในเชียงใหม่ด้วยการนำขุนนางจากเมืองนายติดตามเข้ามา ขุนนางท้องถิ่นล้านนาจึงไม่พอใจนักที่ถูกลดทอนบทบาทลง ซึ่งใน ตำนานเมืองเชียงใหม่ ระบุว่า การกระทำของพระองค์ผิดจารีตล้านนาเพราะใช้จารีตเงี้ยว ส่งผลให้บ้านเมืองเสื่อม[4] ทั้งทรงรักษาสัมพันธภาพอันดีกับเมืองนายอย่างใกล้ชิด หากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมีสงคราม อีกฝ่ายหนึ่งก็จะช่วยร่วมรบด้วย การกระทำของพระเมกุฏิสุทธิวงศ์เสมือนการชักน้ำเข้าลึกชักศึกเข้าบ้าน เพราะทรงช่วยเหลือเมืองนายที่ถูกพระเจ้าบุเรงนองทรงล้อมไว้[18] ด้วยเหตุนี้พระเจ้าบุเรงนองจึงดำเนินการปราบปรามล้านนาในเวลาต่อมา[4] จิตรางคนางค์
แต่จนแล้วจนรอด “ภัย” ที่พระฤๅษีเตือนไว้ก็ลอบเข้ามาถึงทุกคนจนได้...ดารินตื่นขึ้นมาในกลางดึก และพบว่าไฟทุกกองในแค้มป์นั้นดับหมด และมีร่างสองสามร่าง สูงโย่ง เข้ามานั่งอยู่ริมกองไฟอันมอดเชื้อ ครั้นเปิดไฟฉายดูก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นว่าเป็นผีดิบนิทรานคร บริวารของมันตรัย หล่อนเขย่าปลุกพี่ชายทั้งสองอันนอนขนาบนั้นขึ้น แต่เท่าไรๆ เชษฐาและอนุชาก็นอนหลับไม่ได้สติ ถึงไชยยันต์เองก็เช่นกัน ดารินก็ทำใจดีสู้เสือ ลุกขึ้นมาหาทางเสวนากับผีดิบเหล่านั้น แต่มันก็ไม่อาจพูดอะไรได้ ดารินเดินไปพบคะหยิ่นนอนไม่ได้สติอยู่ทางหนึ่ง และพบหนานอินซึ่งนอนหันหัวออกปากทางด่านคุมอยู่ แน่นิ่งไม่ไหวติงราวกับโดนสะกด ทันใดนั้นเอง ผีดิบตัวมหึมา อันเป็นที่สิงร่างของมันตรัยก็ก้าวออกมาจากความมืด และเรียกหล่อนว่า “จิตรางคนางค์” หลังจากนั้น ทั้งสองฝ่ายต่างก็สนทนากัน ดารินนั้นงงตื้อไปหมด จากสิ่งที่มันตรัยพูด มันตรัยบอกว่า หล่อนคือ “จิตรางคนางค์” มกุฎราชกุมารีนิทรานครกลับชาติมาเกิด และมันตรัยเองนั้นปองรักจิตรางคนางค์มานานแล้ว แต่จิตรางคนางค์กลับปลงพระชนม์ตนเองหนีมันตรัยมาเกิดใหม่ ส่วนรพินทร์นั้นก็เช่นกัน เขาคือ “อัคนีรุทร์” คู้แค้นทางความรักของมันตรัยเช่นเดียวกัน แล้วมันตรัยก็สะกดเอาดารินจะก้าวออกจากแค้มป์ เผอิญจากการสะกดนั้น ทำให้ปืนของดารินที่หล่อนถืออยู่หล่นลงกับอกหนานอิน หนานอินก็ได้สติขึ้นมา ตะครุบปืนนั้นไว้ก่อนจะเหนี่ยวไกลั่นกระสุนใส่มันตรัยผงะ กระชากสติดารินขึ้นมา ทันใดนั้นเอง ทั้งแค้มป์ก็อลหม่านไปทั่ว ทุกคนตื่นขึ้นและพบผีดิบสองตัวอยู่กลางแค้มป์ ต่างยิงกันสนั่นหวั่นไหว ดารินกับหนานอินเองต้องหลบวิถีกระสุนกันอลวน ปล่อยให้มันตรัยหลุดไปได้ อนุชายิงตัวหนึ่งแก้มซีกซ้ายเหวอะไป แต่มันก็ยังเดินเทิ่งๆอยู่เป็นที่น่าสยองขวัญ ส่วนอีกตัวถูกเชษฐาซึ่งเชาวน์ไวดีกว่าคนอื่น ยิงตัดกระดูกข้อเท้าล้มลง เหลือเป็นเชลยอยู่ในแค้มป์หนึ่งตัว ขณะที่อีกสองตัวคือตัวที่แก้มเหวอะกับมันตรัยนั้น หนีไปได้ โรงแรมผี (นวนิยาย)
วิญญาณหลวงนฤบาลฯ จึงเข้าสิงนายเปลื้องแล้วบังคับให้ไปฆ่าป้าชื่น ป้าของมยุรีที่มาพักโรงแรม เมื่อฆ่าเสร็จก็หนีไป ทุกคนบอกกับผู้กองชิงชัยว่า นายเปลื้องเป็นคนฆ่า แต่เชื่อว่าเป็นเพราะผีร้ายเข้าสิงให้ทำ ขอให้ตำรวจอย่าเพิ่งทำอันตรายนายเปลื้อง แต่เมื่อนายเปลื้องกลับมาเพื่อมอบตัว วิญญาณหลวงนฤบาลฯ ก็เข้าสิงอีก แล้วบังคับให้นายเปลื้องต่อสู้ ยิงกับตำรวจจนถูกตำรวจยิงตาย พระอุรุเวลกัสสปะ
ในราตรีนั้น พระพุทธองค์ทรงทรมานพญานาค ด้วยวิธีต่าง ๆ ทรงเข้าเตโชกสิณสมาบัติบันดาลให้เปลวไฟรุ่งโรจน์โชตนาการทั่วโรงไฟ เหล่าชฎิลทั้งหลายต่างมองดูด้วยความดีใจว่า “พระสมณะ คงจะวอดวาย ในกองเพลิงด้วยพิษของพญานาค อย่างแน่นอน” ในที่สุด พระพุทธองค์ ก็ทรงปราบพญานาค จนสิ้นฤทธิ์โดยสิ้นเชิงแล้วจับเอาลงไปขดไว้ในบาตรรุ่งเช้า อุรุเวลกัสสปะ พาศิษย์ชฎิลมาตรวจดู เมื่อเป็นเหตุการณ์เช่นนั้นจึงคิดว่า “พระสมณะนี้ มีอานุภาพมาก สามารถปราบพญานาคให้พ่ายแพ้ได้ แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมิได้เป็นพระอรหันต์เหมือนเรา” คิดดังนี้แล้ว จงยังมิยอมรับนับถือ แต่ก็รู้สึกเลื่อมใสในอิทธิปาฏิหาริย์ และนิมนต์ให้พักอยู่ต่อไปได้ โดยพวกตนจะเป็นผู้นำอาหารมาถวายทุกวัน แม่นากพระโขนง
เรื่องราวของแม่นากพระโขนงปรากฏอยู่ทั่วไปตามความเชื่อของคนไทยร่วมสมัยและตราบจนปัจจุบัน เช่น เชื่อว่าชื่อสี่แยกมหานาค ที่เขตดุสิตในปัจจุบัน มาจากการที่แม่นากอาละวาดขยายตัวให้ใหญ่ และล้นเกล้ารัชกาลที่ 4 ก็ยังเคยเสด็จทอดพระเนตรด้วย[2] หรือ เชื่อว่าพระรูปที่มาปราบแม่นากได้นั้นคือสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) เป็นต้น อีกทั้งยังเชื่อว่าท่านเป็นคนเจาะกะโหลกที่หน้าผากของแม่นากทำเป็นปั้นเหน่ง เพื่อสะกดวิญญาณแม่นาก และได้สร้างห้องเพื่อเก็บปั้นเหน่งชิ้นนี้ไว้ต่างหาก หรือหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ก็ยังได้เขียนบันทึกเอาไว้ว่า เมื่อ พ.ศ. 2468 ซึ่งเป็นสมัยที่ท่านยังเป็นเด็ก ท่านเคยเห็นเรือนของแม่นากด้วย เป็นเรือนลักษณะเหมือนเรือนไทยภาคกลางทั่วไปอยู่ติดริมคลองพระโขนง มีเสาเรือนสูง มีห้องครัวอยู่ด้านหลัง ซึ่งปัจจุบันนี้ได้ถูกรื้อถอนไปแล้ว [2] และยังเคยขึ้นไปบนศาลาการเปรียญของวัดมหาบุศย์ด้วย ในขณะนั้นศาลาการเปรียญหลังใหม่ บนฝ้าเพดานมีรอยเท้าเปื้อนโคลนคล้ายรอยเท้าคนเหยียบย่ำไปมาหลายรอย สมภารบอกว่าเป็นรอยเท้าของแม่นาก[4] จิตรางคนางค์
คณะดารินพักที่หน้าผาตะเคียนทอง ด้วยความฉงนสงสัยหนักว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ดารินได้จุดธูปขึ้น นั่งธูป บูชาพระฤๅษีโกฑัญญะ จนท่านมาเปิดโลกให้ แล้ววราดาชรี ซึ่งเป็นเทวนารีที่สถิตอยู่ยังขุนเขานี้ก็มานำดารินออกตระเวนไปทั่วบริเวณตะเคียนทองเพื่อให้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด ดารินนั่งธูปไปนานถึง 55 นาที 34 วินาที หลังจากตื่นขึ้นจากฌาน หล่อนก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เห็นมาให้ทั้งคณะฟัง เมื่ออนุชามีทีท่าไม่เชื่อนัก ดารินจึงตกปากว่าพรุ่งนี้จะพาไปดูสถานที่ ดังนั้น เช้าของวันรุ่งขึ้น ดารินจึงนำทั้งคณะไปพบร่องรอยทุกอย่าง ซึ่งตรงกับที่หล่อนเล่าไว้แต่ต้นทุกประการ ทั้งคณะพักกันอีกช่วงหนึ่งเพื่ออาบน้ำ ช่วงนี้เองที่ดารินเห็นผีดิบมาด้อมดู ก็ยิงใส่ ไล่ไป เฮ้งบ่อกี้ จอมยุทธ์พยัคฆ์หมัดเมา
แรกเริ่มเป็นเรื่องราวของใต้ฟ้าไร้พ่ายที่ย้อนเวลากลับมาเพื่อฆ่าวาวา อดีตคนรักเก่า ต่อมาก็เกิดการต่อสู้ เลยทำให้ความทรงจำที่ใต้ฟ้าไร้พ่ายปิดผนึกไว้ ค่อย ๆ ทยอยเปิดออกมา ด้านเฮ้งบ่อกี้ ได้ทำการต่อสู้กับนิกายแดงและนิกายเหลือง ที่กำลังต้องการตัวลูกของเขากับเซียนเอ๋อ และต่อมาก็กลายเป็นเหตุการณ์ของราชินีตะวันจันทรา แต่ก็ถูกเฮ้งบ่อกี้จัดการได้ในที่สุด โชเน็น อนเมียวจิ จอมเวทปราบมาร
สัญญาณอันตรายปรากฏขึ้นอีกคำรบ จู่ ๆ ผู้คนมากมายหายตัวไปอย่างลึกลับ เหล่าอสูรร้ายคุกคามเมืองหลวงด้วยวิธีพรางตัวอย่างแยบยล แถมยังคืบคลานเข้าใกล้อากิโกะเข้าไปทุกขณะ มาซาฮิโระจึงตั้งปณิธานว่าต้องกำจัดอสูรจากต่างแดนตนนี้ให้ได้ เพื่อทำลายคำสาปที่พันธนาการชีวิตของอากิโกะ มหากาลี เทวีพิทักษ์โลก
พระแม่กาลี คือร่างที่แบ่งภาคมาจาก "พระอุมาเทวี(พระแม่อุมา)"หรือ"พระแม่ปารวตี" โดยทรงมีจุดประสงค์เพื่อลงมาปราบอสูรที่มีนามว่า อสูรทารุณ กล่าวกันว่า อสูรทารุณ เป็นอสูรที่ฆ่าไม่ตาย และหากเมื่อใดที่เลือดหยดลงถึงพื้น เลือดนั้นก็จะทวีขึ้นเรื่อยไปไม่หมดสิ้น ด้วยความคิดที่ว่าตนเองมีอิทธิฤทธิ์มากมายเหนือใคร และไม่มีใครสามารถฆ่าได้ จึงทำให้อสูรทารุณเกิดฮึกเหิมลำพองในความเก่งกาจของตน และได้นำอิทธิฤทธิ์ความเก่งกาจมาใช้กลั่นแกล้งผู้คน และเทวดาทั่วไป จนในวันหนึ่งก็เกิดความคิดที่จะครอบครองโลกทั้งสาม พระแม่ตริปุรสุนทรี
พระแม่ตรีปุระสุนทรี (สันสกฤต : त्रिपुरा सुंदरी)(แปลว่า ผู้งามในสามโลก) หรือ พระแม่ลลิตาเทวี เป็นเทวสตรี ในศาสนาฮินดู เป็น ๑ ใน ๑๐ ของพระแม่ทศมหาวิทยา โดยพระแม่ตรีปุระสุนทรียังทรงเป็นพระเทวีผู้อำนาจที่สุดในพระแม่ทศมหาวิทยาเพราะมีพลังวิทยาของพระเทวีในกลุ่มทศมหาวิทยาทั้งหมดมารวมอยู่ในพลังวิทยาของพระแม่ตรีปุระสุนทรีเพียงพระองค์เดียว
พระแม่ตรีปุระสุนทรีทรงมีลักษณะเป็นหญิงสาวอายุ ๑๖ ปี ทรงมีพระเกศาสีดำพร้อมกับมีกลิ่นดอกอโศก, จำปา และปันนาค โดยพระแม่ทรงกำเนิดขึ้นมาเพื่อปราบอสูรนามว่าภันทาสูรที่ออกอาละวาดทั้งสามโลกในยามนั้น และทรงชุบชีวิตพระกามเทพซึ่งโดนพระศิวะเปิดพระเนตรที่สามเผากลายเป็นเถ้าธุลี แม่นากพระโขนง
เวลาผ่านไป ท้องของนางนากก็ยิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ จนครบกำหนดคลอด หมอตำแยก็มาทำคลอดให้ ทว่าลูกของนางนากไม่ยอมกลับหัว จึงไม่สามารถคลอดออกมาตามธรรมชาติ ยังผลให้นางนากเจ็บปวดเป็นยิ่งนัก และในที่สุดนางนากก็ทานความเจ็บปวดไว้ไม่ไหว สิ้นใจไปพร้อมกับลูกในท้อง กลายเป็นผีตายทั้งกลม บั้งไฟพญานาค
น.พ.มนัส กนกศิลป์ กล่าวในนิตยสารศิลปวัฒนธรรม ฉบับเดือนกุมภาพันธ์ 2538 ว่า "บั้งไฟพญานาคน่าจะเป็นสสาร และจะต้องมีมวล เพราะแหวกนํ้าขึ้นมาได้ จึงน่าจะเป็นก๊าซไม่มีสี ไม่มีกลิ่น จุดติดไฟได้เอง และต้องเบากว่าอากาศ"[4] เขายังพบว่าความเป็นกรดด่างของน้ำในแม่น้ำโขงสอดคล้องกับระบบนิเวศน์ที่จะเกิดการหมักมีเทน ซึ่งเขาเคยไปวางทุ่นดักก๊าซในแม่น้ำโขง และพบว่าก๊าซที่ดักได้ในแม่น้ำโขงสามารถนำไปจุดติดไฟ จะเกิดการพุ่งวูบขึ้นมีสีออกเป็นแดงอมชมพู ส่วนคำถามที่ว่าทำไมบั้งไฟพญานาคถึงเกิดขึ้นในคืนวันออกพรรษา เขาบอกว่าในคืนนั้นมีอ็อกซิเจน ก๊าซที่ช่วยให้ติดไฟสูงสุดในรอบปี ซึ่งก็เกิดจากอิทธิพลของแรงโน้มถ่วงพลังงานรังสีของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และโลก[5] ท้าวสุรนารี
ท้าวสุรนารี หรือ คุณหญิงโม (ต้นฉบับว่า ท่านผู้หญิงโม้)[1] นิยมเรียกว่า ย่าโม (พ.ศ. 2314 — พ.ศ. 2395) เป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ไทยในฐานะวีรสตรีมีส่วนกอบกู้เมืองนครราชสีมาจากกองทัพเจ้าอนุวงศ์ พระมหากษัตริย์เวียงจันทน์ เมื่อปี พ.ศ. 2369 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายหลังคุณหญิงโมได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นท้าวสุรนารี[1] พระแม่นวทุรคา
รูปลักษณ์ของพระองค์: พระแม่กาตญายนีหรือพระแม่ทุรคา ทรงประทับบนสิงห์ที่มีชื่อว่า<i data-parsoid='{"dsr":[5933,5948,2,2]}'>สีหะพานาราช เมื่อพระแม่เสด็จไปที่ไหน พวกเหล่าอสูรจะเกรงกลัวเป็นอันมาก มีพระกร2พระกร พระหัตถ์ขวาทำมือภัยมุทรา พระหัตถ์ซ้ายถือดาบ พระหัตถ์ขวาบนทรงทำมือวราทามุทราและพระหัตถ์ซ้ายบนถือดอกบัว บางแห่งนิยมบูชาพระแม่กาตญายนีในรูปของพระแม่ทุรคาหรือพระแม่มหิษาสุรมรรทินี ทรงปราบมหิษาสูร มีพระกร10พระกร ถือจักร สังข์ ดาบ คฑา ธนู ลูกศร งู ดอกบัว ถ้วยไฟ และตรีศูล นะ (วิญญาณ)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงกล่าวไว้ในหนังสือเที่ยวเมืองพม่า กล่าวว่ามีนะถึง 37 ตน เรียกว่า นะมิน (กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงเรียกว่า "แน็ตมิน") หรือ นะหลวง และมีตำราว่าด้วยเรื่องนะ ชื่อว่ามหาคีตะเมคะนี (Maha Gita Megani) ซึ่งอยู่ในคัมภีร์โลกาพยุหะ อันเป็นตำราประเพณีของพม่า ซึ่งเซอร์ยอช สก็อต เป็นผู้เรียบเรียงหนังสือภิธานเมืองพม่าเหนือ หรือ Upper Burma Gasetteer มีรายชื่อเมืองและประวัติของนะหลวงทั้ง 37 ตน บอกถึงธรรมเนียมลงนะซึ่งส่วนใหญ่คนทรงจะเป็นผู้หญิง และนะแต่ละตนจะมีการขับร้อง การฟ้อนรำ เครื่องดนตรี และเพลงเฉพาะตน โดยในวัดเจดีย์ชเวสิโกน เมืองพุกาม มีการสร้างนะที่ทำจากไม้ ขนาดเท่าหุ่นกระบอกที่มีครบอยู่ 37 ตนเพียงแห่งเดียว ซึ่งแต่ละตัวต่างแต่งตัวด้วยอาภรณ์หลากสี ตั้งอยู่บนฐานชุกชีในวิหารยาวประมาณ 4 ห้อง มีเพียงรูปเดียวที่มีขนาดเท่าคนจริงสวมเครื่องทรงกษัตริย์ซึ่งคือพระอินทร์ผู้เป็นหัวหน้าแห่งนะทั้งปวง ปริศนา! นักล่าผี
มาอิหลุดปากเรื่องการสาปแช่งโดยใช้ตุ๊กตาฟางทำให้นาลนึกถึงศาสตร์การสาปแช่งเอนมิ (การเขียนชื่อของผู้ต้องการสาปลงบนตุ๊กตาแล้วเอาไปฝังในดิน เป็นการของให้วิญญาณช่วยสาปแข่งแทน) มาอิและนาลพบตุ๊กตาสาปแช่งจำนวนมากเพราะมาอิตกลงไปในท่อน้ำ นาลคลี่คลายคดีทั้งหมดได้และพบว่าคนที่ทำการสาปแช่งคืออาจารย์อุบุซึนะ เค อาจารย์ที่คอยช่วนคาไซและเธอเองก็เป็นเกลารีนี่ หลังจากจบคดีนาลให้มาอิทดสอบพลังจิต ผลคือมาอิมีพลังเซนซิทีฟแฝงอยู่ (ผู้มีพลังไซคิก ESP) แม่นาค (ละครโทรทัศน์)
นักแสดงสาวและผู้กำกับมากฝีมืออย่าง "ชุดาภา จันทเขตต์" ก็เคยรับทแม่นาคใน "แม่นาคคืนชีพ" ปี พ.ศ. 2533 โรงแรมผี (นวนิยาย)
เมื่อทุกคนทราบเรื่องก็กลัว แล้วคืนนั้นวิญญาณของนายปั้นก็ได้มาเข้าฝันปริญญาบอกวิธีกำจัดวิญญาณผีร้าย โดยให้ปริญญาไปตามหาพระพุทธรูปแก้วที่เคยอยู่ประจำในโรงแรมกลับคืนมา วิญญาณผีร้ายก็จะเข้ามาในโรงแรมไม่ได้ แต่ปริญญาก็ตามหาพระพุทธรูปไม่พบเพราะมีการให้ต่อ ๆ กันไป ระหว่างนั้น วิญญาณหลวงนฤบาลฯ ก็ยังคงอาละวาด ทำให้คนงานของวิสูตรที่มาก่อสร้างโรงแรมตายไปและยังสะกดจิตให้มยุรีไปผูกคอตาย หลอกให้ปัทมาไปถ้ำค้างคาวเพื่อจะฆ่าทิ้ง แต่ทั้งสองคนก็รอดมาได้เพราะปริญญากับวิสูตรช่วยไว้ได้ทัน พระแม่อัมพิกา
พระแม่อัมพิกา (สันสกฤษ๋: अम्बिका อังกฤษ: Ambika Devi) หรือ พระแม่เกาศิกี (สันสกฤษ: अम्बिका อังกฤษ: Kaushiki Devi) ทรงเป็นเทวสตรีในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ทรงเป็นอวตารปางหนึ่งของพระแม่ปารวาตี หรือ พระแม่อุมาที่คนไทยคุ้นเคย บทบาทสำคัญของพระองค์คือ พระองค์ทรงสังหารอสูรสองพี่น้องคือ สุมภ และ นิสุมภ ที่คอยหลังรักพระแม่อยู่เสมอ แต่สุดท้ายถูกพระแม่สังหารจนสิ้นชีพ แม่นากพระโขนง
สยามประเภท - พ.ศ. 2442 โดย ก.ศ.ร. กุหลาบ นากพระโขนงที่สอง - พ.ศ. 2467 โดย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (หนึ่งในตอนของนิทานทองอิน) ดาม นางนากฉบับบางกอกการเมือง - พ.ศ. 2470 โดย ขุนชาญคดี กลอนแปดแม่นาคพระโขนง - หนังสือพิมพ์สยามราษฎร์ ปี พ.ศ. 2475 โดย ประภาศรี ผีอีนากพระโขนง - นิยาย ปี พ.ศ. 2481 นางนาคพระโขนง - นิยายตลกชุด สามเกลอ ปี พ.ศ. 2495 โดย ป. อินทรปาลิต แม่นากพระโขนง - นิยายภาพ พ.ศ. 2503 โดย ประพัฒน์ ตรีณรงค์ นิยายเรื่องแม่นาคพระโขนง - (ไม่มีข้อมูลผู้แต่งและปีพิมพ์) การ์ตูน แม่นาคพระโขนง - (ไม่มีข้อมูลผู้แต่งและปีพิมพ์) เปิดตำนานแม่นากพระโขนง - พ.ศ. 2543 โดย เอนก นาวิกมูล มือปราบกุ๊กกุ๊กกู๋
พอโดนจับฟังเรื่องอาจารย์ขาม ก็สงสัยจึงถาม แต่น้าไหวไม่บอก อาจารย์ขามควบคุมศพมาฆ่าพวกตำรวจ ตนปราบอาจารย์ขามได้ เพราะถูกพวกผีที่ตนเคยช่วยมาช่วยไว้ จากนั้นถูกหนึ่งไปนั่งสมาธิถึงเช้าได้ฟังความจริงของครอบครัวจนเข้าใจ แต่หนึ่งก็ก่อเรื่องให้ตนหลอกปิ๊งว่าหนึ่งไปเกิดแล้ว จนถูกผีเล่นงาน พอปราบผีอาจารย์ขามลงได้หมด ก็จีบปิ๊ง ซึ่งตนก็พยายาม บั้งไฟพญานาค
น.พ.มนัส กนกศิลป์ ผู้ศึกษาบั้งไฟพญานาคมาอย่างยาวนาน เผยว่า ปริมาณของบั้งไฟพญานาคจะลดลงเรื่อย ๆ ในแต่ละปี ล้วนแล้วเกิดจากระบบนิเวศ และเงื่อนไขของเวลา ไม่แน่ว่าในปีต่อไปจะมีโอกาสได้เห็นปรากฏการณ์บั้งไฟพญานาคอีกหรือไม่ เรื่องดินฟ้าอากาศที่แปรปรวน การเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำในแม่น้ำโขง ตลอดจนภาวะโลกร้อนในปัจจุบันอาจเป็นตัวแปรหนึ่งที่ทำให้บั้งไฟพญานาคลดจำนวนลงจนหมดไป[3] นางกวัก
ที่มาที่ไปของนางกวักนั้นไม่เป็นที่แน่ชัดนัก และคาดว่าน่าจะเกิดจากพัฒนาการนับถือผีของคนไทย ตาม "บทสวดคาถาบูชานางกวัก" กล่าวว่านางกวักเป็นบุตรีของปู่เจ้าเขาเขียว ดังปรากฏความว่า แม่นากพระโขนง
และเชื่อว่ายังมีผู้สืบเชื้อสายจากแม่นากมาจนถึงปัจจุบัน หนึ่งในนั้น คือ พีท ทองเจือ ดารานักแสดงชื่อดัง[6] พระนทีกัสสปเถระ
ในราตรีนั้น พระพุทธองค์ทรงทรมานพญานาค ด้วยวิธีต่าง ๆ ทรงเข้าเตโชกสิณสมาบัติบันดาลให้เปลวไฟรุ่งโรจน์โชตนาการทั่วโรงไฟ เหล่าชฎิลทั้งหลายต่างมองดูด้วยความดีใจว่า “พระสมณะ คงจะวอดวาย ในกองเพลิงด้วยพิษของพญานาค อย่างแน่นอน” ในที่สุด พระพุทธองค์ ก็ทรงปราบพญานาค จนสิ้นฤทธิ์โดยสิ้นเชิงแล้วจับเอาลงไปขดไว้ในบาตรรุ่งเช้า อุรุเวลกัสสปะ พาศิษย์ชฎิลมาตรวจดู เมื่อเป็นเหตุการณ์เช่นนั้นจึงคิดว่า “พระสมณะนี้ มีอานุภาพมาก สามารถปราบพญานาคให้พ่ายแพ้ได้ แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมิได้เป็นพระอรหันต์เหมือนเรา” คิดดังนี้แล้ว จงยังมิยอมรับนับถือ แต่ก็รู้สึกเลื่อมใสในอิทธิปาฏิหาริย์ และนิมนต์ให้พักอยู่ต่อไปได้ โดยพวกตนจะเป็นผู้นำอาหารมาถวายทุกวัน ขมังเวทล่าสังหาร
เหล่านักล่าวิญญาณ ปิศาจ และมนุษย์จึงต้องร่วมมือกันกำจัดสวีฝู เพื่อไม่ให้เกิดหายนะครั้งใหญ่ แต่แล้วเมื่ออูฉานผู้กล้าแกร่งกับมอรันปิศาจร้ายบุกเข้าไปในนครจักรพรรดิใต้ดิน กลับพลาดท่าเสียทีให้แก่สวีฝู อูฉานเคยสัญญากับมอรันไว้ว่าหากช่วยให้เอาชนะสวีฝูได้จะให้กินแขนซ้ายของตัวเอง แต่เมื่อต้องผิดสัญญา อูฉานจึงทิ้งท้ายคำสาบานไว้ว่าลูกหลานนักล่าวิญญาณทุกรุ่นจะรับหน้าที่สังหารสวีฝูให้ได้ มิฉะนั้น แต่ละครอบครัวจะมีลูกได้เพียงแค่คนเดียว  สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก
ในวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2447 หลังจากพิธีโสกันต์ได้ 1 ปี สมเด็จพระบรมราชชนก พร้อมด้วยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฏราชกุมาร (ต่อมาคือพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว) ทรงผนวชเป็นสามเณร ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ และหม่อมเจ้าพระสถาพรพิริยพรตเป็นพระศีลาจารย์[7] ได้รับพระนามฉายาว่า มหิตลาตุโล[8] ระหว่างผนวชประทับที่ตำหนักทรงพรต วัดบวรนิเวศวิหาร ต่อมาในวันที่ 10 ธันวาคม ศกนั้น จึงฉลองการทรงผนวช ณ ท้องพระโรงกลาง พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท[9] และทรงลาผนวชเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2447[10] พระมหาเทวีแห่งหงสาวดี
แต่เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้พระยาน้อยทรงตระหนักว่า พระมหาเทวีทรงมีอำนาจเหนือแผ่นดินหงสาวดีมากเพียงไร และพระยาน้อยทรงเชื่อว่า พระนางจะเอาชายชู้มานั่งราชบัลลังก์ พระยาน้อยจึงทรงถือพระนางเป็นศัตรูสำคัญ สมิงชีพรายเห็นสบโอกาส จึงยุแยงพระยาน้อยว่า พระมหาเทวี กับสมิงมะราหู ชายชู้ วางแผนจับพระยาน้อยประหารชิงบัลลังก์อยู่แล้ว ครั้นวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1383 พระยาน้อยจึงตัดสินพระทัยก่อกบฏ เช้ามืดวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1383 พระยาน้อยนำกำลัง 30 นายหนีออกจากเมืองพะโคไปยึดเมืองตะเกิงตั้งกองบัญชาการ กำเนิดเจ้าแม่กวนอิม (ละครโทรทัศน์)
หยุนเทียนหลาง เป็นทายาทขุนนางที่มีความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อชาติบ้านเมือง เนื่องจากลอบปลงพระชนม์เอง ด้วยการกินยาพิษ เมี่ยวจวงอ๋อง ล้างแค้นให้พ่อนี้เองจึงเป็นเหตุให้ได้พบกับองค์หญิงเมี่ยวซ่านในที่สุด ถึงแม้หยุนเทียนหลางมีใจให้องค์หญิงเมี่ยวซ่านก็ตาม แต่น่าเสียดายที่องค์หญิงเมี่ยวซ่านศรัทธาในพุทธศาสนา ทำให้หยุนเทียนหลางไม่สมหวังในความรัก มือปราบกุ๊กกุ๊กกู๋
เมื่อ 4 ปีก่อน (พ.ศ 2554 ก่อนจะตาย) ทำงานเป็นนายแบงค์ คบกับปิ๊งอยู่ พ่อมาบอกเรื่องหมอผี ทำห้ตนเห็นผี หลังเลิกงานแบงค์ ร่วมมือกับน้าไหวมาช่วยพ่อปราบผี กับลบความจำสองและชาวบ้านเรื่องหมอผี วันหนึ่งตนไปง้อปิ๊งโดยบอกเรื่องหมอผี พวกผีอาจารย์ขามไปสิงทำร้ายสอง แต่ถูกพ่อช่วยทัน พ่อสู้ชนะอาจารย์ขาม แต่พลาดท่าถูกฆ่ากลายเป็นผีอยู่เคียงข้างตน ตนจึงเป็นหมอผีต่อ ในงานศพพ่อบอกปิ๊งเรื่องหมอผีกับลบความจำให้เครื่องป้องกันผี ตนเข้าใจความรู้สึกของพ่อที่คอยไล่สองไป กับรับฝึกเป็นหมอผี โดยรู้สึกผิดที่ตนเป็นต้นเหตุมาตลอด เมื่อฝึกเสร็จ พ่อไปเกิด ก็สืบหาอาจารย์ขาม น้าไหวก็คอยห้ามตนก็ไม่สน พอพบก็คิดล้างแค้นสู้แพ้อาจารย์ขามถูกฆ่ากับตายเป็นผีเหมือนพ่อ ส่วนน้าไหวที่เป็นผู้ช่วยตน คือพยานคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ เสียใจจึงหนีกลับมานำหม้อวิญญาณอาจารย์เมฆไปซ่อนในห้องลับอีกครั้ง โดยทั้งคู่หาทางทำลายผีอาขารย์เมฆไปในตัว เจมินี่ คาน่อน
หลังจากนั้น คาน่อนได้กลับไปดูแลเสาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ซึ่งเขาพบว่า อิกกิได้กลับมาจากมิติอื่นได้โดยความช่วยเหลือของอาธีน่า ทั้งคู่สู้กัน แต่ครั้งนี้อิกกิรับไว้ได้ คาน่นอนถูกหมัดมายาปีศาจ จนคาน่อนแฉความจริง กับอิกกิบอกว่าคาน่อน พูกความช่วยเหลือโดยอาธีน่า จึงรอดจากคุกศิลาหลายครั้ง คาน่อนจึงยอมบอกว่าซ่อนคนโทผนึกวิญญาณโปเซดอน ในเสาเมนเบรดวินเนอร์นั่นเอง แม่นากพระโขนง
นางนาคพระโขนง - โดย หม่อมหลวงเปลื้อง อิศรางกูร ณ อยุธยาและคุณครูละม่อม อิศรางกูร ณ อยุธยา แม่นาคพระโขนง - โดย คณะเกศทิพย์ (จำนวน 20 ตอน) วิญญาณรักของแม่นาค - โดย คณะแก้วฟ้า แม่นาคพระโขนง - โดย คณะกันตนา นางนาก - โดย คณะ ๒๑๓ การละคร แม่นาคพระโขนง - โดย คณะรังสิมันต์ แม่นาคพระโขนง - โดย คณะเสนีย์ บุษปะเกศ แม่นาค - โดย คณะมิตรมงคล แม่นาคพระโขนง - โดย คณะผาสุกวัฒนารมย์ แม่นาคพระโขนง - โดย คณะนีลิกานนท์ โชเน็น อนเมียวจิ จอมเวทปราบมาร
มาซาจิกะกับมาซาฮิโระรับภารกิจปัดเป่านางยักษ์ซึ่งตามรังควานบุตรชายของโชนะกอนซึ่งมีนิสัยเจ้าชู้ประตูดิน ทว่าเวทของมาซาฮิโระกลับทำอะไรนางยักษ์ไม่ได้แม้แต่น้อย นันโทปนันทะ
พญานันโทปนันทนาคราช เป็นพญานาคมีทิฏฐิมานะ มีฤทธิ์มาก ครั้งหนึ่งพระผู้มีพระภาคพร้อมพระสาวกเหาะไปในอากาศด้วยกำลังอภิญญาผ่านเศียรของพญานันโทปนันทนาคราช ด้วยความโกรธพญานาคนี้จึงแสดงฤทธิ์ พระพุทธองค์จึงมีพุทธบัญชาให้พระมหาโมคคัลลานะไปปราบ พระมหาโมคคัลลานะจึงแปลงเป็นพญานาคราช อันมีอัตภาพใหญ่โตกว่าพญานันโทปนันทนาคราชถึงสองเท่า ทั้งสองได้แสดงฤทธิ์สู้กัน แต่พญานันโทปนันทนาคราชสู้ไม่ได้ในที่สุดจึงยอมแพ้ พญานันโทปนันทนาคราชทราบว่าพญานาคแปลงนี้ คือพระอรหันต์สาวกของพระบรมศาสดา จึงมีอานุภาพมากเกินที่ตนจะต้านทานได้ ขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์
ในอดีตเมื่อประมาณ 1,000 ปี ก่อน ค.ศ. 2000 กลุ่มอสูรชั่วร้าย นาม ออร์ค ได้ทำการเข่นฆ่ามนุษย์อย่างเลือดเย็นและใช้ด้านมืดของมนุษย์เป็นพลังงานเพิ่มชีวิต แต่แล้ว เหล่าสรรพสัตว์และมุราชาคิ หญิงร่างทรงแห่งเทพเจ้าสรรพสัตว์ รวมไปถึงเหล่านักรบกาโอเรนเจอร์รุ่นแรก ต่างร่วมใจกันปราบปรามและทำการผนึกออร์ค ได้เป็นผลสำเร็จ
ปัจจุบัน ในปีค.ศ. 2001 ออร์ค ได้หลุดจากการจองจำและเริ่มทำการยึดครองโลกอีกครั้ง เทโทมุ หลานสาวของมุราชาคิ ได้ทำการตามหาผู้สืบเชื้อสายนักรบกาโอเรนเจอร์และผู้มีคุณสมบัติที่สามารถสื่อถึงจิตวิญญาณแห่งสรรพสัตว์ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการคืนชีพของออร์คอีกครั้ง ขมังเวทล่าสังหาร
หลังจากนั้นเขาก็เดินทางไปยังโตเกียวตามลำพัง หมายจะสังหารสวีฝูทำลายคำสาปของเผ่าพันธุ์ เขายกเจ้าผู้ดีให้อูลาลา ไม่พึ่งพาแมววิเศษอีกต่อไป หันมาเลือกใช้วิธี “เขมือบวิญญาณ” ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นแทน เขาก่อคดีฆาตกรรมเพื่อล่าวิญญาณจนได้รับฉายาว่า “ฆาตกรฆ่าทั้งกลม” ในโตเกียว แต่แล้วก็ธาตุไฟเข้าแทรกเพราะเขมือบวิญญาณร้ายมากเกินไป โชคดีที่มิยาซาวะเจ้าหน้าที่หน่วยเฉพาะกิจวีและเฉินมู่เซิงนักล่าแวมไพร์ร่วมมือกันช่วยไว้ จึงได้ไปพบผู้เฒ่าเจ ซึ่งช่วยทำให้แขนที่ขาดกลายเป็นอาวุธวิญญาณ มีความรู้สึกนึกคิดขึ้นอีกครั้ง พละกำลังของเขาสูงขึ้นอีกขั้นภายในเวลาอันรวดเร็ว ตอนนี้กำลังร่วมทีมกับ “มนุษย์ศาสตรา” เฉินมู่เซิง  ไทฟอน
ไทฟอน () เป็นอสูรกายยักษ์ซึ่งได้เกิดมาจากพระแม่ธรณีไกอา (บ้างคัมภีร์บอกว่าเป็นเจอา ไกอา หรือไมอา) กับปีศาจทาร์ทารัสซึ่งถือกำเนิดเป็นไทฟอน (ในหนังสือ Mythology ของเฮดิธ แฮมิลต้น อธิบายไว้ว่าไทฟอนเป็นอสุรกายร้อยหัว ตาลุกไฟ และสามารถพ่นไฟได้)บ้างก็ว่าร่างกายเป็นคน น้ำตาเป็นพิษ มีหัวร้อยหัว ซึ่งเจอาได้สั่งให้ไทฟอนไปโค่นเขาโอลิมปัส พลังของไทฟอนร้ายกาจถึงขั้นสามารถกางปีกปิดโลกได้ เมื่อเคลื่อนไหวร่างกายจะกลายเป็นพายุขนาดใหญ่ นอกจากนี้ไทฟอนยังเป็นบิดาของปิศาจทั้งปวง ส่วนมารดาของปิศาจทั้งปวงนั้นคืออีคิดน่า
และต่อมาผู้คนที่เคยเรียกพายุนี้ว่า ไทฟอน ก็เพี้ยนมาเป็น ไต้ฝุ่น จนถึงทุกวันนี้ รายชื่อตัวละครในมืออสูรล่าปิศาจ
พลังของทามาโมะมีระดับที่ใกล้เคียงกับนูเบ ช่วงท้ายของเรื่องได้รับหางของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ทำให้พลังเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว แม้ว่าจะดูเหมือนกับเป็นศัตรูของนูเบ แต่ทั้งคู่ก็ร่วมต่อสู้กันมาหลายครั้ง ปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดมาจากเขตนรกโลกันต์ แม้ว่าจะมีพลังมาก แต่ด้านความฉลาดอ่อนสุด เป็นปีศาจที่กินวิญญาณของครูมินาโกะเข้าไป แต่ก็ถูกครูมินาโกะสะกดวิญญาณจากด้านใน และก็กลายมาเป็นมืออสูรที่ร้ายกาจของนูเบ ตอนท้ายเรื่องครูมินาโกะไม่สามารถสะกดพลังของบากิได้ บากิจึงคลายผนึกออกมาจากมือของนูเบและคิดจะทำลายโลกมนุษย์ทิ้ง แต่ด้วยความช่วยเหลือของมิงคิทำให้บากิเข้าใจเรื่องความ"รัก"ของมนุษย์ และลงเอยด้วยการยอมมาเป็นมืออสูรให้นุเอโนะ เมสุเกะ ดังเดิม มาริโอ้ เมาเร่อ
ในปี พ.ศ. 2556 มาริโอ้มีผลงานแสดงภาพยนตร์กับจีเอ็มเอ็ม ไท หับ หรือจีทีเอช เรื่อง "พี่มาก..พระโขนง" ซึ่งดัดแปลงจากเรื่องแม่นากพระโขนง ผีพื้นบ้านไทย กำกับโดย บรรจง ปิสัญธนะกุล ผู้มีชื่อเสียงจากผลงาน "สี่แพร่ง" ตอน คนกลาง, "ห้าแพร่ง" ตอน คนกอง และ "กวน มึน โฮ" ซึ่งมาริโอ้ได้รับบทเป็นพี่มากหรือพี่มาร์ค แสดงคู่กับดาวิกา โฮร์เน่ รับบทเป็นแม่นาก พร้อมด้วย ณัฏฐพงษ์ ชาติพงษ์, พงศธร จงวิลาส, อัฒรุต คงราศรี และกันตพัฒน์ สีดา ซึ่งเคยร่วมแสดงใน "สี่แพร่ง" และ "ห้าแพร่ง" มาแล้ว ตัวละครพี่มาก บรรจงเลือกมาริโอ้เพราะเคยได้ร่วมงานโฆษณาด้วยกันมาก่อน และเห็นว่ามาริโอ้เล่นได้หลากหลาย และเห็นว่าคนส่วนใหญ่เมื่อคิดถึงพี่มาก จะนึกถึงผู้ชายหน้าไทย ๆ หากเป็นมาริโอ้ คงแปลกดี และเมื่ออยู่กับตัวละคร 4 คนข้างต้นคงสนุกดี  หม่อมเหม็น
ในปี พ.ศ. 2352 หลังพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกฯ เสด็จสวรรคตได้เพียง 3 วัน เกิดการกล่าวโทษว่าพระองค์คบคิดกับขุนนางจำนวนหนึ่งว่าคิดแย่งชิงราชสมบัติ จนเกิดคดีเป็นกบฏ หลังจากไต่สวนได้ความเป็นจริง พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย จึงโปรดให้ชำระโทษถอดพระยศ ลงพระราชอาญา ให้สำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ที่วัดปทุมคงคา เมื่อวันพุธ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 10 จ.ศ. 1171 หรือวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2352 พร้อมพระอนุชาต่างมารดา คือพระองค์เจ้าชายอรนิกา และพระขนิษฐา พระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ ซึ่งถูกข้อหาสมรู้ร่วมคิด ผู้ร่วมสมรู้ร่วมคิดอื่นได้ถูกประหารชีวิตที่สำเหร่ รวมทั้งพระโอรสทั้งหมดในเจ้าฟ้ากรมขุนกษัตรานุชิตถูกสำเร็จโทษด้วยวิธีการถ่วงน้ำ ในเหตุกบฏเจ้าฟ้าเหม็นด้วย  แม่นากพระโขนง
ถึงอย่างไร ความเชื่อเรื่องแม่นากพระโขนง ก็ยังปรากฏอยู่ในความเชื่อของคนไทย ณ วัดมหาบุศย์ ภายในซอยสุขุมวิท 77 (ถนนอ่อนนุช) เขตสวนหลวง ปัจจุบันนี้ มีศาลแม่นากตั้งอยู่ ซึ่งเป็นที่สักการบูชาอย่างมากของบุคคลในและนอกพื้นที่ โดยบุคคลเหล่านี้จะเรียกแม่นากด้วยความเคารพว่า "ย่านาก" บ้างก็เชื่อว่าร่างของแม่นากถูกฝังอยู่ระหว่างต้นตะเคียนคู่ภายในศาล[5] โดยมีผู้มาบนบานขอในสิ่งที่ตนต้องการเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะเรื่องความรัก [5] พระแม่มนสาเทวี
พระแม่มนสาเทวี เทวีแห่งอสรพิษ พระธิดาของพระศิวะกับพระแม่คงคา มีตาที่ 3 เหมือนพระศิวะ โดยพระองค์นั้นเป็นเทพแห่งงูและนาค ซึ่งพระแม่นั้นมีเทวลักษณะเป็นเทพธิดางดงามและมักจะมีงูพันตามตัว ที่คอ ที่แขนเป็นต้น พระแม่ทรงมีพาหนะเป็นห่านขาว บางตำนานกล่าวว่าพระแม่มนสาเทวี กับ พระยามีหรือยมุนา บุตรีแห่งพระศิวะกับพระแม่คงคาเป็นองค์เดียวกัน
พระแม่มนสามีเรื่องเล่าการกำเนิดหลายตำนานเช่น บางตำนานว่าเป็นธิดาของพระศิวะโดยมิได้กล่าวว่ากับพระชายาองค์ใด อีกตำนานก็ว่าเป็นพระบุตรีแห่งฤษีกัศยปะเทพบิดรกับพระแม่กัทรุ (มารดาแห่งนาค) พระแม่จึงเท่ากับเป็นพระน้องนางแห่งอนันตนาคราชและนาคต่างๆ 
พระแม่มนสาเป็นพระชายาแห่งฤษีนามว่า"ชรัศการุ" และทรงมีพระโอรสนามว่า "อาศติกะ" เปลวฟ้าผ่าปฐพี
ในอดีตของญี่ปุ่นในช่วงปี ค.ศ. 1500 - ค.ศ. 1700 นินจาเงาอัคคีมีชื่อเสียงโด่งดังและมีความรุ่งเรื่องถึงขีดสุด มีชื่อเสียงในเรื่องของความสามารถในการสร้างอาวุธพลังจิตขึ้นมาหลายอย่าง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้ อาวุธอสูรเป็นอาวุธที่มีความแปลกพิสดารในตัวเอง เกิดจากการใช้พลังหยินและหยาง รวมทั้งศาสตร์ทางด้านฮวงจุ้ย[1] เรกกะและคุเร เป็นพี่น้องต่างมารดาของโอกะ หัวหน้านินจาเงาอัคคีรุ่นที่ 6 ที่เกิดในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน เรกกะเกิดจากคาเงโฮชิ ภรรยาคนที่หนึ่ง คุเรเกิดจากเรนนะ ภรรยาคนที่สอง ตามกฎของเงาอัคคี ผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้านินจางาอัคคีมีเพียงคนเดียว คุเรถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวกาลกิณีแห่งหมู่บ้านและถูกกำจัด นาค
พญานาค หมายถึง วิชาแพทย์ ที่พระวิศวามิตร์เล่าไว้ในบ่อเกิดรามเกียรติ์ว่า เทวดาและอสูรต้องการเป็นอมตะ จึงทำพิธีกวนเกษียรสมุทร โดยใช้เขามนทรคีรีเป็นไม้กวน นำพญาวาสุกรี (พญานาค) เป็นเชือก เป็นผลให้เกิดประถมแพทย์ "ธันวันตะรี" ซึ่งผู้ชำนาญในอายุรเวท[2] เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
ชาวโลหะนครต้อนรับอะชิตะกะอย่างอบอุ่น เอะโบะชิ ผู้นำของเมืองนี้เล่าว่า นะโกะหมูป่ายักษ์ที่เป็นต้นเหตุนำเขามาที่นี้เคยเป็นเทพเจ้าประจำป่าแห่งนี้ แต่เอะโบะชิยิงนะโกะทำให้คุ้มคลั่งกลายร่างเป็นปีศาจ เมื่อทราบเรื่องแขนขวาของอะชิตะกะก็มีความคลั่งแค้นจะฆ่าเอะโบะชิ เขาต้องใช้มือซ้ายระงับไว้ คนโรคเรื้อนที่เอะโบะชิชุบเลี้ยงไว้เพื่อประดิษฐ์ปืนร้องขอชีวิตของเอะโบะชิ และรับรองว่านางเป็นคนดี เป็นผู้ดูแลพวกเขามาโดยตลอดโดยมิได้รังเกียจ เอะโบะชิยังซื้อหญิงโสเภณีมาทำงานเพื่อปลดปล่อยหญิงเหล่านั้นจากซ่อง ระหว่างที่เอะโบะชิพาอะชิตะกะชมเมืองอยู่นั่นเอง ซังก็ลอบเข้ามาในเมืองเพื่อสังหารเอะโบะชิ อะชิตะกะเข้าขัดขวางโดยแสดงให้ทุกคนเห็นว่าความแค้นนี่แหละเป็นเหตุให้เขาต้องเขาสาปและใช้พลังจากแขนนั้นหยุดยั้งการต่อสู้ของทั้งสอง ทั้งสองสลบไปเพราะโดนอะชิตะกะทุบ อะชิตะกะตัดสินใจพาซังออกไปจากเมือง แม้จะถูกยิงทะลุอกอะชิตะกะก็ยังดึงดันใช้พลังจากแขนที่ต้องคำสาปเปิดประตูเมืองขี่ยักกุรุนำซังที่หมดสติออกไปยังป่าได้โดยมีหมาป่าสองตัวติดตามไป แต่ในที่สุดอะชิตะกะก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวร่วงลงจากหลังยักกุรุ พี่มาก..พระโขนง
ในด้านเสียงวิจารณ์ อำนาจ เกิดเทพจากผู้จัดการออนไลน์ กล่าวว่า หากนำโจทย์ที่ตั้งไว้ว่าจะทำหนังเรื่องนี้โดยใช้ "ตลก" นำหน้านั้นถือเป็นอะไรที่น่าสนใจไม่น้อย[32] นันทขว้าง สิรสุนทร มองเห็นจุดแข็งของ พี่มาก..พระโขนง มาจากผู้กำกับที่เป็นคนกำหนดทิศทางของหนัง ทั้งบท การแสดง การคัดเลือกนักแสดง การออกแบบการผลิต ฯลฯ ทำให้เข้าใจคนดูหนังยุคนี้อย่างลึก ซึ่งทำให้การวางจังหวะของหนัง การวางมุกต่าง ๆ น่าจะโดนใจคนดู[33] อภินันท์ บุญเรืองพะเนา มองว่าสิ่งที่ยอดเยี่ยมของภาพยนตร์ที่บอกเล่าเรื่องราวของตำนานแม่นาก พระโขนง เรื่องนี้คือการกล้าที่จะริเริ่มอะไรใหม่ ๆ ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนมุมมองจากตัวนากมาเป็นมาก ซึ่งผู้สร้างก็กล้าฉีกขนบตั้งแต่การตั้งชื่อเรื่องเลยทีเดียว[28] อัญชลี ชัยวรพร กล่าวว่า พี่มาก..พระโขนง น่าจะอยู่ในลักษณะของการเขียนใหม่ขยายและเน้นจุดเก่าบางเรื่อง พร้อมทั้งเสนอมุมมองพี่มากในตอนจบ [34] แม่นาค (ละครโทรทัศน์)
พ.ศ. 2516 ฮอทถึงขนาดถูกนำมาทำเป็นภาพยนตร์ 2 ครั้ง คือ "แม่นาคพระโขนง" และ "แม่นาคอาละวาด" ผู้มารับบทนี้คือ "สุภัค ลิขิตกุล" อดีตนางงาม รัฐประหารวังหลวงพม่า พ.ศ. 2421–2422
ประมุขของฝ่ายในของพม่าในขณะนั้นคือ พระนางชเวผยาจี มีตำแหน่งเป็นพระอัครมเหสีหรือ นันมะดอมิผยาคองจี้[19] พระนางชเวผยาจีเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าบาจีดอ (รัชกาลที่ 8) มีศักดิ์เป็นพระขนิษฐาต่างมารดาในพระเจ้ามินดง แต่พระนางไม่ได้ให้กำเนิดพระโอรสหรือธิดา และไม่ทรงสร้างอิทธิพลใด ๆ ทำให้อำนาจและอิทธิพลของราชสำนักฝ่ายในที่แท้จริงตกไปอยู่กับ พระนางสิ่งผยูมะฉิ่ง หรือที่เป็นที่รู้จักในพระนามว่า พระนางอเลนันดอ (ประสูติ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2364 – สิ้นพระชนม์ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443) เดิมมีพระนามว่า เจ้าหญิงศุภยากะเล พระราชธิดาในพระเจ้าบาจีดอ (รัชกาลที่ 7) ที่ประสูติแต่พระนางนันมะดอ แหม่นุ พระมเหสีเอก พระนางแหม่นุ พระราชมารดาของพระนางทรงเคยสร้างอิทธิพลในการเมืองเหนือพระเจ้าบาจีดอ จนกระทั่งถูกโค่นล้มอำนาจโดยพระเจ้าแสรกแมงหรือพระเจ้าตายาวะดี พระอนุชาในพระเจ้าบาจีดอ ซึ่งไม่พอใจการขึ้นสู่อำนาจของพระนางแหม่นุ พระอัครมเหสีนันมะดอ แหม่นุถูกประหารชีวิต[20] เจ้าหญิงศุภยากะเลหรือพระนางสิ่งผยูมะฉิ่งได้ทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้ามินดง ในปี พ.ศ. 2396 และมีพระอิสริยยศเป็นพระมเหสีตำหนักกลางหรือพระมเหสีรองในพระเจ้ามินดง แต่ในช่วงต้นรัชกาลทรงมีอิทธิพลน้อยเนื่องจากมีพระประสูติกาลแต่เพียงพระราชธิดา 3 พระองค์ที่ดำรงพระชนม์ชีพจนเจริญพระชันษา ได้แก่ พระนางศุภยาจี, พระนางศุภยาลัต และพระนางศุภยากะเล เจ้าหญิงเต่งกะด๊ะ
ในปีพ.ศ. 2421 ขณะทรงมีพระชนมายุราว 13 พรรษา พระเจ้ามินดง พระราชบิดาได้เสด็จสวรรคต เจ้าหญิงมโหย่ติทรงเป็นหนึ่งในเชื้อพระวงศ์ที่รอดพ้นการปลงพระชนม์หมู่ในเหตุการณ์รัฐประหารวังหลวงพม่า พ.ศ. 2421 - 2422 ที่ดำเนินการโดยพระนางซินผิ่วมะฉิ่น พระมเหสีตำหนักกลางในพระเจ้ามินดง และอัครมหาเสนาบดีในพระเจ้ามินดง คือ เกงหวุ่นมินจี ซึ่งเป็นพันธมิตรของพระนางซินผิ่วมะฉิ่น และเต่งกะด๊ะมินจี เสนาบดีผู้มีอิทธิพลในสภาลุดต่ออีกคนหนึ่ง การก่อรัฐประหารครั้งนี้เพื่อเปิดทางให้พระเจ้าธีบอ กษัตริย์พระองค์ใหม่ขึ้นสู่ราชบัลลังก์คองบองได้อย่างมั่นคง เหล่าพระเชษฐา อนุชาและพระภคินีต่างมารดาของเจ้าหญิงมโหย่ติที่มีสิทธิในราชบัลลังก์และอิทธิพลสูงในราชสำนักต่างถูกปลงพระชนม์ เจ้าหญิงมโหย่ติ และพระราชธิดาอีกสองพระองค์ของพระเจ้ามินดงที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาทยาสิ่น ไม่ได้ถูกปลงพระชนม์ อาจเป็นเพราะพระนางซินผิ่วมะฉิ่นเห็นว่าไม่ได้มีอิทธิพลอะไรในราชสำนัก และต่างยังเยาว์พระชันษา กงจักรปีศาจ
หมวดสุดท้าย “Who Killed Ananda ? ใครปลงพระชนม์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล” เป็นการวิเคราะห์ของครูเกอร์จากหลักฐาน นำไปสู่ข้อสรุปของเขาที่ว่าคำอธิบายที่น่าพอใจคือทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมปลงพระชนม์ตัวพระองค์เอง เขาสนับสนุนทฤษฏีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลและเพื่อนนักศึกษานิติศาสตร์ แมรีเลน เฟอร์รารี (Marylene Ferrari) ซึ่งความสัมพันธ์ดังกล่าวไม่ได้รับการยอมรับในกลุ่มสนับสนุนสถาบันกษัตริย์ในสยาม แม่นากพระโขนง
ครั้นเมื่อนายมากกลับมาอยู่ที่บ้าน ผีนางนากก็คอยพยายามรั้งนายมากให้อยู่ที่บ้านตลอดเวลา ไม่ให้ออกไปพบใคร เพราะเกรงว่านายมากจะรู้ความจริงจากชาวบ้าน นายมากก็เชื่อเมีย เพราะรักเมีย ไม่ว่าใครที่มาพบเจอนายมากจะบอกนายมากอย่างไร นายมากก็ไม่เชื่อว่าเมียตัวเองตายไปแล้ว จนวันหนึ่งขณะที่นางนากตำน้ำพริกอยู่บนบ้าน นางนากทำมะนาวตกลงไปใต้ถุนบ้าน ด้วยความรีบร้อน นางจึงเอื้อมมือยาวลงมาจากร่องบนพื้นเรือนเพื่อเก็บมะนาวที่อยู่ใต้ถุนบ้าน นายมากขณะนั้น บังเอิญผ่านมาเห็นพอดี จึงปักใจเชื่ออย่างเต็มร้อย ว่าเมียตัวเองเป็นผีตามที่ชาวบ้านว่ากัน เทศกาลกฤษณชันมาษฏมี
รายละเอียดของเทศกาลกฤษณะชันมัสตมิส คือ ครั้งหนึ่ง ในสมัยยุคมหากาพย์ ณ เมืองมถุรา มี กษัตริย์ผู้ปกครอง ชื่อ กังสะ ซึ่งแย่งอำนาจมาจาก ท้าวอุคระเสน ได้ปกครองเมืองอย่างไร้ ทศพิธราชธรรม และ พญากังสะ ก็ ได้จับ พระวสุเทพ และ นางเทวกี มาขังคุก สาเหตุ ที่ พญากัสะ จับ พระวสุเทพ และ นางเทวี มาขังคุก ก็เพราะว่า เมื่อ ตอนที่ พญากังสะ ออกเที่ยวป่า ได้ยินเสี่ยงจากสวรรค์ว่า บุตรคนที่แปดของนางเทวกีจะฆ่าพญากงส์ พญากังสะจึงฆ่าลูกทุกคนของนางเทวกี หลังจากฆ่าหกคนแรกแล้ว คนที่เจ็ด โยคะนิทรา ก็ย้ายไปอยู่ในครรภ์ของ นางโรหิณี ภรรยา อีกคนของ พระวสุเทพ เมื่อ พระวิษณุ ทราบเรื่อง จึง อวตารลงมาเป็น พระกฤษณะ จากนั้น โยคะนิทรา ก็ได้ดลใจ ให้เครื่องมือที่ คุมขัง พระวสุเทพ และ นางเทวกี หลุดออก และ โยคะนิทรา ก็ได้ดลใจให้ พระวสุเทพ นำ พระกฤษณะ ออกจาก คุกเมืองมถุรา และ ได้ข้าม แม่น้ำยมุนา เมื่อถึงกลางน้ำ พระบาทของ พระกฤษณะ ได้ถูกน้ำในแม่น้ำ จู่ๆ แม่น้ำ ก็แยกเป็นทางเดินให้ พระวสุเทพ ระหว่างนั้น มีฝนตก ก็ มี นาค 7 เศียร มาบังฝน ให้ พระกฤษณะ สุดท้าย พระวสุเทพ ก็นำ พระกฤษณะ ไปให้ นันทะ และ นางยโสธา ที่ หมู่บ้านโคกุล ได้สำเร็จ พระคยากัสสปะ
ในราตรีนั้น พระพุทธองค์ทรงทรมานพญานาค ด้วยวิธีต่าง ๆ ทรงเข้าเตโชกสิณสมาบัติบันดาลให้เปลวไฟรุ่งโรจน์โชตนาการทั่วโรงไฟ เหล่าชฎิลทั้งหลายต่างมองดูด้วยความดีใจว่า “พระสมณะ คงจะวอดวาย ในกองเพลิงด้วยพิษของพญานาค อย่างแน่นอน” ในที่สุด พระพุทธองค์ ก็ทรงปราบพญานาค จนสิ้นฤทธิ์โดยสิ้นเชิงแล้วจับเอาลงไปขดไว้ในบาตรรุ่งเช้า อุรุเวลกัสสปะ พาศิษย์ชฎิลมาตรวจดู เมื่อเป็นเหตุการณ์เช่นนั้นจึงคิดว่า “พระสมณะนี้ มีอานุภาพมาก สามารถปราบพญานาคให้พ่ายแพ้ได้ แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมิได้เป็นพระอรหันต์เหมือนเรา” คิดดังนี้แล้ว จงยังมิยอมรับนับถือ แต่ก็รู้สึกเลื่อมใสในอิทธิปาฏิหาริย์ และนิมนต์ให้พักอยู่ต่อไปได้ โดยพวกตนจะเป็นผู้นำอาหารมาถวายทุกวัน มือปราบกุ๊กกุ๊กกู๋
สองเป็นหมอผีไประยะหนึ่งก็เริ่มคิดว่าที่ช่วยคนเลวปราบผีที่มาจองเวร จึงหันมาช่วยผีด้วย ซึ่งหนึ่งก็เห็นด้วย โดยวิธีช่วยผีของสองคือพูดกล่อมให้ผียอมเข้าใจ พอปิ๊งสืบเบาะแสจนพบว่าหนึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องกับอาจารย์ขามจึงจับสองเพราะเข้าใจผิด แล้วสองก็สงสัยตาม แต่น้าไหวก็ไม่บอก พออาจารย์ขามควบคุมศพมาหวังฆ่าปิดปากพวกตำรวจ สองจึงจัดการอาจารย์ขามลงได้ ปิ๊งที่อยู่ในเหตุการณ์จึงเชื่อเรื่องผี หลังจากนั้นหนึ่งจึงให้สองนั่งสมาธิทั้งคืนแล้วค่อยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง จนสองเข้าใจ สองไปหาปิ๊งเพื่อบอกเรื่องหนึ่งตายแล้ว กับหลอกว่าหนึ่งไปเกิดจนปิ๊งตัดใจ ทางอาจารย์ขามส่งผีมาจัดการสอง แต่สองก็ปราบผีได้หมด จนกลับมามีชีวิตตามปกติกับปราบผีต่อไป แต่ก็ถูกพวกเด็กขี้สงสัยกล่าวหาว่าเป็นนักต้มตุ๋นกับช่วยพวกเด็กนั้นจากผีได้ สองก็เป็นหมอผีต่อไป โดยไม่สนว่าใครจะเชื่อหรือไม่จึงเรื่องถูกตัดจบไป ท้าวเวสวัณ
คนไทยโบราณนิยมนำผ้ายันต์รูปยักษ์ผูกไว้ที่หัวเตียงเด็กเพื่อป้องกันวิญญาณชั่วร้ายไม่ให้มารังควานแก่เด็ก ท้าวกุเวรองค์นี้มีกล่าวถึงในอาฏานาฏิยปริตรว่านำเทวดาในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกามาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า และได้ถวายสัตย์ที่จะดูแลพระพุทธเจ้าและเหล่าสาวกไม่ให้ยักษ์หรือบริวารอื่น ๆ ของท้าวจตุโลกบาลไปรังควาน ทัตซึมิยะ มานะ
เธอเป็นคนผิวดำและเป็นมิโกะผู้ขจัดวิญญาณ เธอทำงานพาร์ตไทม์เป็นมิโกะที่ศาลเจ้าทัตสึมิยะ และที่สำคัญมีความสามารถในการใช้อาวุธปืนกระสุนอาคมและกระสุนกักวัญญาณ นอกจากนี้ยังมีกระสุนดัชนี (นำเหรียญ 500 เยนมาเป็นกระสุน) ที่ใช้ดีดใส่คูตอนแข่งงานจ้าวยุทธ มานะรู้ความลับของเนกิเมื่อเธอ คู และคาเอเดะ ช่วยเนกิชิงตัวโคโนกะจากองเมียวฝ่ายคันไซในระหว่างการไปทัศนศึกษาที่เกียวโต รายชื่อตัวละครในพระอภัยมณี
ต่อมาพระอภัยมณีได้ครองเมืองผลึกด้วยการเสกสมรสกับนางสุวรรณมาลี ธิดาของท้าวสิลราช เจ้าเมืองผลึก[3] และได้ทำสงครามกับเมืองลังกาอย่างยืดเยื้อยาวนานหลายปี จนกระทั่งได้นางละเวงวัณฬาเจ้าเมืองลังกาเป็นภรรยา[4] และมีบุตรด้วยกันคนหนึ่ง คือ มังคลา ตอนท้ายเรื่องหลังเสร็จสงครามปราบมังคลาซึ่งได้ก่อสงครามระหว่างญาติวงศ์ด้วยกันจนพระอภัยมณีต้องยกทัพไปปราบปราม พระอภัยมณีก็ได้ตัดสินใจออกบวชเป็นฤๅษีที่เขาสิงคุตร์ในเกาะลังกา โดยนางสุวรรณมาลีและนางละเวงได้ออกบวชตามพระอภัยมณีด้วย โรงแรมผี (นวนิยาย)
และเมื่อยังไม่ได้พระพุทธรูปแก้วกลับคืน วิสูตรกับปริญญาจึงไปปรึกษาหมอผีและได้รับคำแนะนำว่า ให้ไปจัดการขุดศพของหลวงนฤบาลฯ ที่ยังไม่เผาเอาขึ้นมาสะกดวิญญาณไว้ก่อน แต่เมื่อไปถึงป่าช้าก็พบว่า ในหลุมศพที่ขุดขึ้นมานั้น ไม่มีศพหลวงนฤบาลฯ แต่กลายเป็นศพนายปั้นที่หายไป แล้ววิญญาณหลวงนฤบาลฯ ก็อาละวาดจนทั้งสองคนต้องรีบกลับโรงแรม เมื่อไปถึงก็พบว่า ปัทมากับมยุรีหายไป ระหว่างนั้น นายเพิ่มคนเก่าแก่ของหลวงนฤบาลฯ ก็ส่งจดหมายมาบอกว่า แท้จริงแล้ว ศพหลวงนฤบาลฯ ถูกย้ายมาเก็บไว้ที่ห้องใต้ดินของโรงแรมแห่งนี้เพื่อหวังจะแก้แค้นครอบครัวนี้ ทุกคนจึงคิดว่า ปัทมากับมยุรีจะต้องถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินของโรงแรม จึงช่วยกันค้นหาทางเข้าห้องใต้ดิน เมื่อค้นพบ ก็เป็นเวลาที่วิญญาณหลวงนฤบาลฯ กำลังอาละวาดเล่นงานสองสาวอยู่ พอเห็นว่า ทุกคนมากันพร้อมหน้า วิญญาณหลวงนฤบาลฯ ก็แสดงอิทธิฤทธิ์ให้ตึกเกิดสั่นสะเทือนจะถล่มลงมาเพื่อฆ่าทุกคน ระหว่างนั้น ไอ้น้อย บ๋อยโรงแรมก็เอาห่อผ้าใส่ของชิ้นหนึ่งลงมาให้ บอกว่า มีคนฝากมาให้ เมื่อวิสูตรคลี่ผ้าออกดู ก็พบว่า ข้างในเป็นพระพุทธรูปแก้วที่หายไปนั่นเอง ทันใดนั้นเมื่อปรากฏพระพุทธรูปเต็มองค์ ตึกก็หยุดสั่นสะเทือน ลมพายุก็หยุดพัด แล้วจึงค่อย ๆ ปรากฏร่างของหลวงนฤบาลฯ ออกมา แต่เมื่อวิญญาณร้ายเห็นพระพุทธรูปแก้ว ก็ตกใจ วิสูตรเป็นผู้ถือพระพุทธรูปแก้ว โดยให้ทุกคนช่วยกันตั้งจิตอธิษฐาน...แล้วอำนาจแห่งธรรมะก็บันดาลให้เกิดเป็นแสงสีประกายรุ้ง สาดส่องไปกระทบยังร่างหลวงนฤบาลฯ เกิดเป็นไฟลุกท่วมตัวหลวงนฤบาลฯ ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แล้วร่างค่อย ๆ มอดไหม้กลายเป็นผงธุลีสิ้นฤทธิ์ไป เหตุร้ายในโรงแรมแห่งนี้ก็สงบลง ตัวละครในโทโฮโปรเจกต์
เธอสวม "ชิเมนาว่า" รูปงูเป็นสัญลักษณ์ที่เธอเอาชนะเหนือสุวาโกะได้
สุวาโกะเป็นเทพเจ้าที่แท้จริงของศาลเจ้าโมริยะ ในอดีต เธอสามารถปราบเทพแห่งคำสาป "มิชางุจิ" และได้กลายเป็นเทพเจ้าที่เป็นที่รักของทุกคน หลังจากนั้น เธอก็ถูกจัดการโดยคานาโกะ แต่ว่าผู้คนส่วนใหญ่ในอาณาจักรยังคงหวาดกลัวต่อมิชางุจิ จึงไม่สามารถยอมรับคานาโกะให้เป็นเทพเจ้าองค์ใหม่ได้ อานิก อัมระนันทน์
นางอานิก อัมระนันทน์ (สกุลเดิม: วิเชียรเจริญ) เกิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2499 ที่กรุงเทพมหานคร ชื่อของอานิก มีความหมายว่า "อันเป็นที่รัก" เป็นบุตรีของศาสตราจารย์ ดร.อดุล วิเชียรเจริญ ประธานคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยอนุสัญญาคุ้มครองมรดกโลก อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร และผู้ก่อตั้งคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กับแม่ชีคุณหญิงกนิษฐา วิเชียรเจริญ อดีตนายก สมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรี นักต่อสู้เพื่อสิทธิสตรี และสถานะของแม่ชีไทย นางอานิกเป็นบุตรคนกลาง มีพี่ชายคือ นายเอม วิเชียรเจริญ และมีน้องชายคือ นายอาจ วิเชียรเจริญ  รายชื่อตัวละครในสาวน้อยจอมเวท นาโนฮะ
เธอเป็นนักอัญเชิญแมลงที่มีความสามารถในการควบคุมวัตถุอนินทรีย์ได้ อีกทั้งยังสามารถอัญเชิญ การิว ซึ่งเป็นนักรบแมลงที่มีความเก่งกาจมากด้วย เป็นนักอัญเชิญที่มีเวทมนตร์โจมตีที่รุนแรงผิดกับคาโร และยังอัญเชิญระยะไกลได้อีกด้วย
เธอร่วมมือกับ สกาลิเอ็ตดี้ เพราะต้องการหา เรลิค เบอร์11 ที่จะทำให้แม่ของเธอที่กำลังนอนป่วยอยู่หายจากโรคที่ไม่ทราบสาเหตุได้เร็วขึ้น กวนอิม
พระโพธิสัตว์กวนอิม (ประสูติ 19 เดือนยี่จีน) เดิมเป็นเทพธิดาซึ่งต้องการช่วยปลดเปลื้องทุกข์ภัยแก่มวลมนุษย์ ในชาติสุดท้ายจึงจุติลงมายังโลกมนุษย์นาม เจ้าหญิงเมี่ยวซ่าน เป็นพระราชธิดาองค์เล็กของกษัตริย์แห่งอาณาจักรซิงหลิง พระนามว่า พระเจ้าเมี่ยวจวง กับ<b data-parsoid='{"dsr":[2572,2594,3,3]}'>พระนางเซี่ยวหลิน (พระนางเป๋าเต๋อ) มีพระพี่นาง 2 พระองค์ คือ เจ้าหญิงเมี่ยวอิม และ<b data-parsoid='{"dsr":[2665,2689,3,3]}'>เจ้าหญิงเมี่ยวหยวน แม่นากพระโขนง
และสิ่งที่เชื่อว่าเป็นปั้นเหน่งที่ทำจากหน้าผากกะโหลกแม่นาก ปัจจุบันถูกครอบครองโดยนักสะสมพระเครื่องผู้หนึ่ง[7] นางกวัก
นางกวักปรากฏอยู่ในนิทานพื้นบ้านลพบุรีที่รับอิทธิพลจากรามเกียรติ์ฉบับพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยมีเนื้อเรื่องว่าพระรามได้ต่อสู้กับท้าวกกขนาก (รามเกียรติ์ฉบับพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ 1 เรียกท้าวอุณาราช) เจ้าเมืองสิงขรผู้มีใจอยุติธรรม ด้วยการแผลงศรพรหมมาสตร์ตรึงท้าวกกขนากไว้บนเขาวงพระจันทร์ และสาปว่าท้าวกกขนากจะออกไปได้ก็ต่อเมื่อถึงยุคพระศรีอาริย์ หรือลูกศรที่ตรึงท้าวกกขนากถูกรดด้วยน้ำส้มสายชูเท่านั้น หลังจากเหตุการณ์นั้นนางนงประจันทร์ธิดาท้าวกกขนากจึงเพียรทอผ้าไตรจีวรจากใยบัวเตรียมถวายพระศรีอาริย์ในอนาคต มิหนำซ้ำวันดีคืนดีนางนงประจันทร์จะแปลงกายเป็นหญิงสาวมาซื้อน้ำส้มสายชูหวังใจจะนำน้ำส้มสายชูนั้นไปราดรดศรพรหมมาสตร์ ชาวบ้านที่ทราบดังนั้นก็โกรธและรังเกียจนางนงประจันทร์ด้วยเกรงว่าหากท้าวกกขนากหลุดพ้นออกมาก็จะทำร้ายผู้คนอีก ด้วยเหตุนี้ปู่เจ้าเขาเขียวซึ่งเป็นสหายสนิทของท้าวกกขนากก็เกิดมีใจสงสารนางนงประจันทร์ จึงส่งนางกวักซึ่งเป็นธิดาไปอยู่เป็นเพื่อนนางนงประจันทร์ หลังจากนั้นเป็นต้นมา จากเดิมที่เคยมีผู้คนรังเกียจนางนงประจันทร์ ก็กลับมีแต่คนรักใคร่ นำลาภมาให้ นางนงประจันทร์จึงยกย่องนางกวักว่าเป็นหญิงผู้นำความสมบูรณ์ในโภคทรัพย์ พระเจ้าใหญ่วัดหงษ์
พระญาคูเจ้าธุดงค์รอบๆ บริเวณนี้เป็นเวลา 5 วัน ไม่ได้ฉันน้ำฉันอาหารเลย ขณะนั้นเกิดรู้สึกหิวน้ำ จึงสำรวจอีกครั้ง ก็ไม่มีหนองน้ำ จึงตัดสินใจเด็ดใบหญ้าคาแถวนั้นมา 5 ใบ แล้วบริกรรมพระคาถา ใบหญ้าคาก็ประสานกันเป็นหยดน้ำให้พระญาคูได้ฉัน แล้วปักกรดอยู่บริเวณห่างจากสระน้ำประมาณ 20 วา แต่มองไม่เห็นสระน้ำ อาจเป็นเพราะรุขเทวดาบังตาเอาไว้ ทันใดนั้นได้ปรากฏหญิงคนหนึ่งขึ้น แต่งตัวเหมือนคนมียศถาบรรดาศักดิ์ เวลาขณะนั้นประมาณ 5 โมงเย็น หญิงที่ปรากฏกายขึ้นมานั้นคือ พระพี่เลี้ยงหรือแม่นมนวลจันทร์นั่นเอง ได้เล่าความเป็นมาให้หลวงปู่ลุนได้ฟังพร้อมกับเปิดมนต์กำบังตาออกให้หลวงปู่ลุนได้เห็นสระน้ำได้ฉันน้ำและสรงน้ำ แล้ววิญญาณของนางก็หายไป กำเหลง
กำเหลง มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่ากานหนิง (; ) มีชื่อรองว่าซิงป้า ( ; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เป็นแม่ทัพที่อาจหาญ และบ้าบิ่นที่สุดคนหนึ่งในเรื่อง สามก๊ก
กำเหลงเป็นชาวอำเภอหลินเจียง(ลิมกั๋ง)เมืองปาจวิ้น มณฑลเจียงสี เดิมเป็นโจรสลัดปล้นสะดมในแถบแม่น้ำและทะเลสาบในภาคกลาง แต่ต่อมากลับใจมารับราชการ ได้เคยก่อกบฏต่อต้านเล่าเจี้ยงแต่พ่ายแพ้ หนีมาอยู่กับเล่าเปียว แต่ก็ไม่พอใจ ทำให้เขาคิดหลบหนีมาง่อก๊ก แต่โดนหองจอ เจ้าเมืองกังแฮรั้งตัวไว้ ในระหว่างนั้นได้ช่วยหองจอทำศึกกับซุนเกี๋ยนแห่งง่อก๊ก และได้สังหารเล่งโฉ แม่ทัพของซุนเกี๋ยนที่ตามโจมตีหองจอ ต่อมากำเหลงได้คำแนะนำจากโซหุย ทำให้หลบหนีมาง่อก๊กได้สำเร็จ แล้วกลับมาเป็นฝ่ายนำทัพของซุนเซ๊ก(บุตรชายซุนเกี๋ยน)เข้าตีกังแฮ สังหารหองจอได้สำเร็จ แต่การที่กำเหลงเคยสังหารเล่งโฉ ทำให้เล่งทองบุตรชายของเล่งโฉ คิดสังหารกำเหลงตลอดเวลา ซุนกวนจึงคิดจะเกลี้ยกล่อมให้เล่งทองคืนดีกับกำเหลงหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่งในการศึกกับวุยก๊ก ที่หัปป๋า แม่ทัพวุย นำโดยเตียวเลี้ยว งักจิ้น ลิเตียน เล่งทองได้ประลองเพลงทวนบนหลังม้ากับงักจิ้น โจโฉได้สั่งให้คนสนิทยิงธนูถูกม้าของเล่งทอง ทำให้เล่งทองตกม้าเกือบเสียทีแก่งักจิ้น กำเหลงได้ยิงเกาทัณฑ์ถูกงักจิ้นตกจากหลังม้า ทำให้ทหารง่อก๊กไปช่วยเล่งทองได้ทัน เล่งทองจึงสำนึกบุญคุณของกำเหลง และเลิกพยาบาทกำเหลงในที่สุด วู่หยา
วู่หยาเป็นแม่มดที่ถูกอาจารย์ดาฉีขังไว้ในกล่องปริศนาเมื่อ 1500 ปีที่แล้ว และถูกปล่อยออกมาโดย แจ๊ก สไปเซอร์ แต่เธอก็เหลือเพียงแค่วิญญาณเท่านั้น เมื่อมีเชนกังวูกำลังเผยตัว วู่หยาจะสามารถรับรู้ได้ ในตอนจบของฤดูกาลที่ 1 เรมุนโด้ได้ร่วมมือกับวู่หยา โดยใช้หางพญานาคและคันฉ่องส่องกลับเพื่อทำให้วู่หยากลับคืนสู่ร่างเดิม แต่ต่อมาเรมุนโด้ได้จับวู่หยาใส่กล่องปริศนาของอาจารย์ดาฉี ในตอนจบของฤดูกาลที่ 2 เชสยังใช้หางพญานาคและคันฉ่องส่องกลับเพื่อทำให้วู่หยากลับคืนสู่ร่างเดิมอีกครั้ง สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร
เมื่อพระองค์มีพระชันษาครบ 13 พรรษา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดการพระราชพิธีโสกันต์อย่างใหญ่ โดยโปรดให้พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคมเป็นอธิบดีดำเนินการสร้างเขาไกรลาศบริเวณสนามหญ้าหน้าพระที่นั่งจักรีมหาปราสาท พระราชพิธีโสกันต์จัดขึ้นระหว่างวันที่ 18-25 มกราคม พ.ศ. 2433 จากนั้นได้ทรงผนวชเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2434 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระปวเรศวริยาลงกรณ์ เป็นพระอุปัชฌาย์[3] ผนวชแล้วประทับ ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร จนถึงวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2434 จึงลาผนวช[4] นะ (วิญญาณ)
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงได้กล่าวเกี่ยวกับอิทธิฤทธิปาฏิหาริย์ของนะ ในช่วงรัชสมัยของพระเจ้ามินดง เนื่องจากพระเจ้ามินดงได้มีพระดำริให้ทำการรื้อศาลนะแห่งหนึ่งทำให้พระองค์ประชวร ดังมีข้อความดังนี้ มือปราบกุ๊กกุ๊กกู๋
พออาจารย์ขามควบคุมศพสู้แพ้สอง ตนถูกสองให้บอกความจริง ตนจึงให้สองไปนั่งสมาธิทั้งคืนพอเช้าค่อยเล่ากับบอกสาเหตุ กับให้สองช่วยโกหกว่าไปเกิดแล้ว เพื่อให้ปิ๊งตัดใจ ตนก็รู้สึกแย่ที่ต้องตัดใจยากกว่าเก่า กับก่อเรื่องทำให้สองผิดศีลจนโดนผีเล่นงานไป พอชาวบ้านมาสร้างศาลเจ้าแม่แตงอ่อนใหม่ จึงถูกแตงอ่อนชวนย้ายไปอยู่ศาล แต่ก็แวะกลับมาตลอด พอเห็นปิ๊งเริ่มมีใจให้สอง จึงขอให้สองจีบปิ๊ง เพื่อให้ปิ๊งลืมตน โชเน็น อนเมียวจิ จอมเวทปราบมาร
พร้อมกันนั้นให้ความร่วมมือนักบวชปีศาจโจอันเข้าจู่โจมพระมหเสีโชโกะอีกครั้ง...! แม่นากพระโขนง
แม่นาค (ละครโทรทัศน์) เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
อะชิตะกะเจ้าชายองค์สุดท้ายแห่งเอะมิชิต่อสู้กับปีศาจหมูป่ายักษ์ที่รุกเข้ามา เขาจำต้องยิงธนูฆ่าปีศาจเพื่อปกป้องหมู่บ้าน ระหว่างการต่อสู้เขาได้รับบาดเจ็บที่แขน มิโกะเฒ่าประจำหมู่บ้านทำนายว่าแผลที่แขนขวาต้องคำสาปและจะขยายไปทำให้ถึงแก่ชีวิตในที่สุด อะชิตะกะบอกว่ายอมรับผลที่ตามมาได้ตั้งแต่ชักคันธนูขี้นแล้ว เขาตัดสินใจเดินทางไปยังดินแดนทางตะวันตกเพื่อตามหาที่มาของหมูป่า และหาสาเหตุที่ทำให้เทพเจ้าหมูป่ากลายร่างเป็นปีศาจ ซึ่งอาจมีทางช่วยแก้ไขคำสาปได้แทนที่จะอยู่รอความตาย อะชิตะกะตัดมวยผมออกต่อหน้าที่ประชุมเป็นสัญลักษณ์ของการจากไปอย่างถาวรและตายจากสังคมที่เขาอยู่[4] อะชิตะกะได้รับกริชแก้วจากเด็กสาวในหมู่บ้านไว้แล้วขี่ยักกุรุกวางแดงคู่ใจของเขาออกจากหมู่บ้านไปในกลางดึก นางกาลอัคคีนาคราช
ก่อนที่สหบดีพรหมสร้างกรุงพิชัยลงกา แต่เดิมเกาะทวีปรังกา (ลังกา) นั้นปกครองโดยท้าวสหมลิวัน และธาดาพรหม อสูรเกิดบางหมางกับพระนารายณ์ และ พระนารายณ์เห็นว่าอสูรเหล่านี้ต่อไปจะเป็นภัยแก่โลกจึงยกทัพมาปราบเสีย สหมลิวันพลาดพลั้งมิอาจเอาชนะพระนายรายณ์ได้จึงจำใจทิ้งเมืองบนเกาะทวีปรังกา (ลังกา)นั้นแล้วหลบหนีไปยังบาดาล แล้วตั้งอาณาจักรขึ้นใหม่และเป็นปฐมวงศ์อสูรแห่งเมืองบาดาล ส่วนเกาะทวีปรังกา (ลังกา)นั้นก็ร้างไปไม่มีผู้ใดปกครอง จนสหบดีพรหม สร้างกรุงพิชัยลงกาตั้งให้ธาดาพรหมเป็นกษัตริย์ครองกรุงลงกานามว่า จตุรพักตร์ เป็นปฐมกษัตริย์เชื้อสาย อสุรพรหมพงศ์ ต้นตระกูลของทศกัณฐ์
ท้าวสหมลิวัณโยกย้ายเหล่าอสูรหลบหนีไปยังเมืองบาดาล ซึ่งเดิมเป็นที่อยู่ของพวกนาค ถูกรุกรานโดยเหล่าอสูรก็ไม่พอใจ พญากาลนาคราช (บิดาของนางนาคที่เล่นชู้กับงูดิน ในกำเนิดนางมณโฑ) จึงยกทัพของเหล่านาคไปยุงกรุงสหมลิวัน และทำศึกจนฝ่ายอสูรเพลี่ยงพล้ำเกือบปราชัย ท้าวสหมลิวันเจ้าแห่งอสูรจึงขอส่งขอความช่วยเหลือจากท้าวลัสเตียน เจ้าเมืองลงกา และท้าวลัสเตียน เจ้าเมืองลงกาได้ยกทัพอสูรมาช่วยและได้รับชัยชนะ
และสามารถจับพญากาลนาคได้ แต่ไว้ชีวิต พญากาลนาคจึงถวายราชธิดานาคของตนให้แก่ท้าวลัสเตียนเป็นบรรรณาการแต่ ท้าวลัสเตียนทรงพระชราภาพมากแล้ว มเหสีและสนมก็มีอยู่จำนวนมาก จึงมอบให้เป็นชายาของทศกัณฐ์  ให้เป็นพระมเหสีสูงศักดิ์ กว่านางสนมทั้งปวงของทศกัณฐ์ ก่อนที่จะสละราชสมบัติ โดยแต่งตั้งทศกัณฐ์ ครองเมืองลงกา ต่อมา และมีนางอัคคีเป็นอัครมเหสีสูงศักดิ์กว่านางสนมทั้งแปดหมื่นสี่พันตนของทศกัณฐ์ หลังจากทศกัณฐ์ชลอเขาไกรลาสให้ตั้งตรงได้และได้รับพระราชทานนางมณโฑจากองค์พระอิศวรมา ทศกัณฐ์จึงสถาปนานางมณโฑให้เป็นพระอัครมเหสีเอกแทนเพราะได้รับพระราชทานนางมณโฑจากองค์พระอิศวรซึ่งเป็นองค์เทวะผู้เป็นใหญ่ และเป็นนางพระกำนัลเก่าพระอุมาเทวี พระชายาของพระอิศวร ดังปารากฏในภาพ
จิตรกรรมมหากาพย์รามเกียรติ์ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม หลายตอน ซึ่งนางกาลอัคคี(ทรงมงกุฏยอดนางนาค)จะประทับถัดมาจากนางมณโฑเป็นองค์ที่สองเสมอ. บั้งไฟพญานาค
บั้งไฟพญานาค หรือก่อนปี พ.ศ. 2529 เรียก บั้งไฟผี[1] เป็นปรากฏการณ์ที่กล่าวกันว่าเห็นที่แม่น้ำโขง ลักษณะเป็นลูกกลมเรืองแสงลอยขึ้นจากน้ำขึ้นไปในอากาศ จำนวนลูกไฟมีรายงานระหว่างหลายสิบถึงหลายพันลูกต่อคืน[2] บั้งไฟพญานาคเกิดช่วงวันออกพรรษาทุกปี แม่นาค (ละครโทรทัศน์)
ต่อมาหนัง "แม่นาค" เริ่มทำออกมาจนเฝือ และเกิด "แม่นาคอเมริกา" มีดาราฝรั่งมาแสดง และเมื่อไปไกลได้ถึงอเมริกาปีต่อมาเราก็ได้เห็น "แม่นาคบุกโตเกียว" โดย "ภาวนา ชนะจิต" ฉายา "ไข่มุกแห่งเอเชีย" ซึ่งเพิ่งจบชีวิตไปอย่างปริศนา ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ในสามก๊ก
หลังกวนอูเสียชีวิต วิญญาณของกวนอูได้ลอยไปพร้อมร้องว่า ""เอาศีรษะมาคืนให้เรา"" วิญญาณของกวนอูมาถึงเขาจวนหยกสัน นอกเมืองตงหยง (ตองเอี๋ยง) แล้วได้พบกับเภาเจ๋ง หลวงจีนที่เคยช่วยชีวิตกวนอูเมื่อหลายปีก่อนที่ด่านกิสุยก๋วน เภาเจ๋งได้บอกกับวิญญาณของกวนอูว่า ""กงเกวียนกำเกวียนตัวฆ่าเขา เขาฆ่าตัว เมื่อท่านฆ่างันเหลียง บุนทิวแลนายด่านห้าตำบลเสีย ใครมาทวงศีรษะแก่ท่านบ้าง ครั้งนี้ท่านเสียทีแก่ข้าศึกถึงแก่ความตายแล้ว ท่านมาร้องทวงศีรษะแก่ใครเล่า"" วิญญาณของกวนอูได้ยินก็คิดได้แล้วหายตัวไป นับแต่นั้นมาก็สิงสถิตอยู่ที่เขาจวนหยกสันและปกป้องชาวบ้านจากสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง ชาวบ้านได้สร้างศาลบนเขาขึ้นเพื่อเคารพวิญญาณของกวนอู ส่วนเภาเจ๋งก็ปลูกกระท่อมหญ้าขึ้นที่บริเวณตีนเขาจวนหยกสันด้านตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงปีสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก วัดจวนหยก (玉泉寺) วัดเก่าแก่ของแดนเมืองตงหยงที่เป็นจุดกำเนิดของการสักการะกวนอูได้ถูกสร้างตรงตำแหน่งที่เป็นกระท่อมหญ้าหลังนั้น การสร้างวัดได้แล้วเสร็จในสมัยราชวงศ์สุย  กวนอิม
ต่อมาเจ้าหญิงสามพระองค์ได้ถูกขับไปทำงานหนักในสวนดอกไม้ เช่น หาบน้ำ ปลูกดอกไม้ ทั้งนี้เพื่อทรมานให้เปลี่ยนความตั้งใจ แต่ก็มีเหล่ารุกขเทวดามาช่วยทำแทนให้ทั้งหมด เมื่อพระเจ้าเมี่ยวจวงเห็นว่าไม่ได้ผล จึงรับสั่งให้หัวหน้าแม่ชี นำเจ้าหญิงทั้งสามไปอยู่ที่วัดนกยูงขาว และให้เอางานของแม่ชีทั้งวัดมอบให้เจ้าหญิงเมี่ยวซ่านทำพระองค์เดียว แต่พระองค์มีพระทัยเด็ดเดี่ยว ไม่เกี่ยงงานการต่างๆ ก็มีเหล่าเทพารักษ์มาช่วยทำแทนให้อีก พระเจ้าเมี่ยวจวงเข้าพระทัยว่า พวกแม่ชีไม่กล้าเคี่ยวเข็ญใช้งานหนัก ก็ยิ่งทรงกริ้วหนักขึ้น สั่งให้ทหารเผาวัดนกยูงขาวจนวอดเป็นจุณไป พร้อมกับพวกแม่ชีทั้งวัด มีแต่เจ้าหญิงเมี่ยวซ่านเท่านั้นที่ปลอดภัยรอดชีวิตมาได้ พระอภัยมณี
พระอภัยมณี ศรีสุวรรณ สินสมุทร และสุดสาคร ช่วยเมืองผลึกรบจนสามารถเอาชนะทัพอื่น ๆ ได้ พระอภัยมณีได้รูปวาดนางละเวงที่ลงเสน่ห์ทำให้เมืองต่าง ๆ พากันยกมารบเมืองผลึกตามคำขอนางนาง แล้วเกิดต้องมนต์ของนางละเวงเสียเอง พระอภัยยกทัพตามไปตีเมืองลังกา แต่รบกันเท่าใดก็ไม่แพ้ชนะเสียที ต่อมาพระอภัยมณีลอบติดรถนางละเวงเข้าไปในวัง เมื่อนางละเวงได้พบพระอภัยก็ฆ่าไม่ลง กลับหลงรักจนได้เป็นสามีภรรยากัน ส่วนบริวารอื่นของนางละเวงคือนางยุพาผกา รำภาสะหรี และสุลาลีวัน ใช้เสน่ห์กับฝ่ายพระอภัยมณี ได้แก่ ศรีสุวรรณ สินสมุทร และแม้แต่สุดสาครที่ครองตนเป็นฤๅษีก็ต้องมนต์ไปด้วย จนทั้งหมดหลงมัวเมาติดพันอยู่ในลังกาไม่ยอมกลับเมืองผลึก นางสุวรรณมาลีกับอรุณรัศมีและเสาวคนธ์จึงมาตาม แต่ไม่เป็นผล จนต้องให้หัสไชยช่วยแก้เสน่ห์ให้ลุงและเหล่าพี่ กษัตริย์ทั้งหมดยอมสงบศึกต่อกัน แต่นางเสาวคนธ์แค้นสุดสาครจึงหนีไปเมืองวาหุโลม สุดสาครต้องติดตามไปจนภายหลังจึงได้อภิเษกกัน พระยาภักดีนุชิต
พระยาภักดีนุชิต (?-2091) หรือ หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ขุนนางคนสำคัญในแผ่นดิน สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ และเป็น 1 ใน 4 ผู้ร่วมก่อการโค่นล้ม ขุนวรวงศาธิราช และ แม่อยู่หัวศรีสุดาจันทร์ พระวิษณุ
มัตสยาวตาร (อวตารเป็นปลาศพริ) เพื่อช่วยเหลือพระสัตพรตกับเหล่ามวลมนุษย์และสัตว์ให้พ้นจากน้ำท่วมโลกและปราบอสูรหัยครีพซึ่งลักเอาคัมภีร์พระเวทของพระพรหม กูรมาวตาร (อวตารเป็นเต่า) เพื่อรองรับเขามันทระในพิธีกวนเกษียรสมุทรของเหล่าเทวดาและอสูร วราหาวตาร (อวตารเป็นหมูป่า) มีสองตำนานหลัก ๆ คือ 1) เพื่อปราบอสูรนาม "หิรัณยากษะ" ซึ่งลักเอาแผ่นธรณีไปโดยการม้วนแล้วเหน็บไว้ที่ข้างกาย และ 2) เพื่อยุติการประลองพลังอำนาจกันระหว่างพระศิวะและพระพรหม นรสิงหาวตาร (อวตารเป็นนรสิงห์) เพื่อปราบอสูรนาม "หิรัณยกศิปุ" ผู้เป็นน้องชายของ "หิรัณยากษะ" วามนาวตาร (อวตารเป็นพราหมณ์เตี้ย) เพื่อปราบอสูรนาม "พาลี" ผู้เป็นเหลนของ "หิรัณยกศิปุ" ปรศุรามาวตาร (อวตารเป็นพราหมณ์ผู้ใช้ขวานเป็นอาวุธ) เพื่อปราบกษัตริย์ (ผู้เป็นมนุษย์) นาม "อรชุน" หรือ "การตวีรยะอรชุน" ผู้มี 1 พันมือ ผู้ก่อยุคเข็ญและทำลายล้างศาสนา รามาวตาร หรือ รามจันทราวตาร (อวตารเป็นพระราม กษัตริย์แห่งอโยธยา) เพื่อปราบรากษสนาม "ราวณะ" หรือ "ราพณ์" หรือที่คนไทยรู้จักกันดีในนาม "ทศกัณฐ์" กษัตริย์แห่งกรุงลงกา - ปางนี้เป็นหลักในการจัด จารีต และ ขนบธรรมเนียม ประเพณีของสังคมอินเดีย กฤษณาวตาร (อวตารเป็นพระกฤษณะ) เพื่อปราบท้าวกังสะ กษัตริย์ผู้ชั่วร้ายแห่งนครมธุราและอสูรอีกมากมายเช่น อสูรศักตาสูร อสูรตรีนะวัตร อสูรบากาสูร ฯลฯ เป็นต้น รวมถึงการสนับสนุนให้ยุธิษฐิระเป็นจักรพรรดิโดยการเป็นสารภีให้แก่อรชุนในสงครามทุ่งคุรุเกษตร พุทธาวตาร (อวตารเป็นพระโคตมพุทธเจ้า) เพื่อหลอกลวงชนที่ชั่วร้าย ทั้งอสูร แทตย์ ทานพ ฯลฯ เพื่อให้หลงเชื่อในสิ่งที่ผิดและจะได้รับผลร้ายแห่งมิจฉาทิฐิ (เนื่องจากพวกพราหมณ์ไม่สามารถเอาชนะพระพุทธศาสนาได้เลย ก็ได้ยกเอาพระพุทธเจ้ามาเป็นปางที่ 9 ของพระนารายณ์เพื่อเป็นการทำลายความศรัทธาพระพุทธศาสนาในอินเดีย) กัลกยาวตาร หรือ กัลกิยาวตาร (อวตารเป็นมนุษย์ผู้ขี่ม้าขาว หรือ กัลกี) เป็นอวตารที่ยังไม่เกิดขึ้น แต่เป็นการทำนายอนาคตไว้ว่า ในยามที่เป็นปลายแห่งกลียุค ที่ที่เมื่อผู้คนไม่รู้จักธรรมะ ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีอีกต่อไป โลกทั้งโลกต้องเผชิญกับยุคเข็ญไปทุกหย่อมหญ้า จะมีบุรุษขี่ม้าขาวปรากฏตัวขึ้นเพื่อปัดเป่าความทุกข์ยาก และนำธรรมะกลับมาสู่มวลมนุษย์อีกครั้งหนึ่ง แม่นากพระโขนง
และ กรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ เคยทรงครอบครองกระดูกหน้าผากของแม่นากนี้ด้วยเช่นกัน โดยไม่ทราบว่าใครเป็นผู้นำมาถวาย[3] นูระหลานจอมภูต
กลุ่มปีศาจซึ่งมีฐานกำลังอยู่ในพื้นที่ของชิโกกุ มีความทะเยอทะยานที่จะยึดครองแถบพื้นที่เดิมของกลุ่มนูระ แต่เมื่อพ่ายแพ้ต่อกลุ่มนูระก็ล่าถอยกลับไปชื่อเดิมคือ อินุงามิ เกียวบุ ทามะซึสะ โดย อินุงามิ เดียวบุ ดานุกิ เพื่อให้เรียนรู้ความผิดพลาด เคยเป็นผู้นำกลุ่มขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ บุตรชายคนที่ 8 จากภรรยาคนที่ 88 ของ "อินุงามิ เกียวบุ ดานุกิ" มีความทะเยอทะยานที่จะปกครองแผ่นดินทั้งหมดด้วยพลัง นิสัยเป็นพวกเย่อหยิ่ง มีความหยิ่งผยองทะเยอทะยานสูง โดยเขาได้รับดาบนาม "ค้อนจอมมาร" ซึ่งสามารถดูดกลืนพลังจากปีศาจที่ฆ่ามาเพิ่มให้ผู้ใช้จึงตัดสินใจทำสงครามกับกลุ่มนูระ แต่แล้วก็ถูกปราบโดยริคุโอะซึ่งท้ายที่สุดก็กลับไปชิโกกุแต่โดยดี ปัจจุบันกลับมาร่วมมือกับกลุ่มนูระติดตามริคุโอะไปปราบองเมียวจิจากบ้านโกคะโดอินปีศาจทานุกิอันเป็นนายเหนือหัวของเหล่าปีศาจแห่งชิโกกุ บิดาของทามะซึกิ ในอดีตได้นำเหล่าปีศาจทานุกิเพื่อหมายจะบุกยึดปราสาทของมนุษย์ แต่แล้วก็ต้องถูกจัดการโดยนักรบผู้ถือครองดาบ "ค้อนจอมมาร" จนต้องมาอยู่อย่างสงบ รู้จักกับนูราริเฮียงจากที่เมื่อก่อนได้รับข้อเสนอว่าจะให้ความช่วยเหลือระหว่างการต่อสู้โดยแลกเปลี่ยนที่จะต้องไปเป็นหนึ่งในขบวนร้อยอสูรของกลุ่มนูระปีศาจสุนัข หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เดิมทีแล้วเป็นลูกหลานของผู้โดนวิชาสาปแช่งย้อนคืนจึงมีพลังของปีศาจสุนัขแฝงอยู่ จะมีพลังมากขึ้นเมื่อเกิดความโกรธแค้น สุดท้ายก็ถูกกำจัดโดยทามะซึกิปีศาจล้างหัตถ์ หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ ลักษณะเป็นพวกบ้าพลังไม่ต่างอะไรกับอาโอตะโบ แต่ก็แพ้อาโอตะโบในสภาพ"อัญเชิญจอมพลัง"ปีศาจจับแขนเสื้อ หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เป็นปีศาจที่มีลักษณะคล้ายตุ๊กตาตัวเล็กหินสวมเสื้อกันฝนแบบญี่ปุ่น สามารถสาปอีกฝ่ายให้ถึงตายได้เมื่อจับแขนเสื้อแล้วผู้ถูกจับเหลียวมามอง ได้รับมอบหมายให้สังหารภูมิเทพในบริเวณเขตอิทธิพลของกลุ่มนูระ แต่สุดท้ายถูกกำจัดโดยคุโรตะโบปีศาจเข็ม หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เป็นปีศาจหญิงที่ภักดีต่อทามะซึกิอย่างมาก แต่สุดท้ายก็ถูกสังหารด้วยน้ำมือทามะซึกิเพื่อมาเป็นพลังให้ค้อนจอมมาร ผีตายทั้งกลม
ผีตายทั้งกลม (หรือบางครั้งเรียกว่า ผีตายท้องกลม ซึ่งเป็นคำที่ใช้ผิด) เป็นผีไทยลักษณะหนึ่ง โดยผู้หญิงที่ตายขณะที่กำลังตั้งครรภ์ลูกในท้องหรือขณะที่กำลังคลอดลูก ถ้าในขณะที่กำลังจะคลอดลูกนั้นแล้วเกิดตายขึ้นมาทั้งแม่และลูกถือว่าเป็นการตายโหงอีกรูปแบบหนึ่ง นางนาค หรือแม่นาคพระโขนงก็เป็นผีตายทั้งกลมเช่นกัน ผีตายทั้งกลมจะสำแดงอาการหลอกหลอนคนในรูปแบบต่าง ๆ เช่น ถ้าใครเดินผ่านบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมในยามค่ำคืน จะได้ยินเสียงกล่อมเด็กดังวังเวงมาจากในบ้านที่มีหญิงตายทั้งกลมนั้น หรือหนักหน่อยอาจจะมีคนเห็นเปลเด็กผูกอยู่บนคบไม้สูง โดยมีผีตายทั้งกลมนั่งกล่อมลูกอยู่ข้างล่าง ส่วนมือยืดยาวขึ้นไปบนคบไม้ ไกวเปลให้ลูก ศึกกุมภกรรณ 2527
. . กุมภกรรณรักความสะอาดสะอ้านยิ่งนัก จึงทนอยู่ไม่ได้ ต้องเลิกพิธีกลับไป แล้วยกทัพมารบใหม่ คราวนี้พระลักษณ์ออกรบ เลยถูกหอกโมขศักดิ์สลบ ถ้าแสงอาทิตย์ฉายมาเมื่อไหร่ก็ต้องตาย พระลักษณ์ถูกหอกตอนพลบค่ำพิเภกจึงแนะวิธิให้ว่า ให้หนุมานไปเก็บยาสังกรณีตรีชวาบนยอดเขาสรรพยามาให้ทันก่อนสว่าง ยานั้นจะแก้ให้หอกหลุดฟื้นได้ และต้องมีน้ำกระสายยาจากแม่น้ำปัญจมหานทีด้วย ใช้ทาชโลมแผล
. . หนุมานรีบเหาะไปห้ามรถพระอาทิตย์ ที่ยอดเขาคันยุธรไว้ก่อน พระอาทิตย์บอกว่าห้ามธรรมชาติหน้าที่ของโลกไม่ได้ แต่ท่านจะชักรถเข้าก้อนเมฆหนาทึบไม่ให้แสงสว่างมาได้แล้วลูกพระพายก็ไปเก็บยาสองอย่างมา และเหาะไปขอน้ำปัญจมหานทีที่พระพรตพระสัตรุเมืองอโยธยาเมื่อได้ครบแล้ว หนุมานก็นำมาให้พิเภกบดยาด้วยอาคม แล้วทาแผล หอกวิเศษก็หลุดและพระลักษณ์ฟื้นได้ 
. . กุมภกรรณจึงคิดการศึกใหม่ โดยทำพิธีทดน้ำไม่ให้ไหลผ่านกองทัพพระราม จะได้อดน้ำตายหมด พระรามได้เรียกพิเภกมาถามเรื่องน้ำไม่ไหล ก็รู้ว่า กุมภกรรณซ่อนตัว ทดน้ำไว้ แต่ไม่มีใครรู้ที่ซ่อน นอกจากนางคันธมาลี หนุมานจึงปลอมเป็นนางกำนัลรับใช้คันธมาลี แล้วหลอกถามเพื่อนนางกำนัลได้รู้ว่า กุมภกรรณหายตัวในพิธีทดน้ำ
. . นางกำนัล 4 นางกับนางคันธมาลีมีหน้าที่เก็บดอกไม้หอมไปถวายทุกวัน ดังนั้น หนุมานจึงลอบออกไป และแปลงเป็นเหยี่ยวบินไปที่สวนดอกไม้ แอบจับนางกำนัลผู้หนึ่งใน 4 นางนั้นไปฆ่า แล้วตนแปลงกายเป็นนางกำนัลผู้นั้นแทน จึงได้ถือพานดอกไม้ไปในที่ทำพิธีทดน้ำด้วย แล้วแผลงฤทธิ์ทำลายพิธีทดน้ำได้
. . . รุ่งขึ้นกุมภกรรณยกทัพมารบอีกทั้ง ๆ ทีเกิดลางร้ายสารพัด จึงต้องตายด้วยศรพระนารายณ์อวตาร ก่อนตายได้ทูลขอสำนึกผิดจึงได้เกิดใหม่ในสวรรค์  นางนาก
"นางนาก" เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองในการกำกับของ นนทรีย์ นิมิบุตร ที่ประสบความสำเร็จมาแล้วอย่างงดงามจาก "2499 อันธพาลครองเมือง" เมื่อ 2 ปีก่อน (พ.ศ. 2540) ซึ่งในเรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน โดยที่เนื้อเรื่องก็คือเนื้อเรื่องของแม่นาคพระโขนงที่คนไทยรู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่ทว่า ครั้งนี้ ได้เปลี่ยนรายละเอียดต่าง ๆ ที่เคยคุ้นเคยให้สมจริงมากที่สุด เช่น เรียกชื่อแม่นาคว่า นางนาก, มีเหตุการณ์สุริยคราสเป็นฉากเปิดเรื่อง หรือ ให้นางนากยืนกลับหัวบนขื่อ ตามความเชื่อที่เล่ากันมา เป็นต้น 15 ค่ำ เดือน 11
15 ค่ำ เดือน 11 เป็นภาพยนตร์อื้อฉาวแห่งปี พ.ศ. 2545 เพราะถูกชาวหนองคายบางส่วนประท้วงเรียกร้องไม่ให้ฉาย หาว่ามีการบิดเบือนเนื้อเรื่องเกี่ยวกับบั้งไฟพญานาค ปรากฏการณ์ประหลาดที่มีลูกไฟผุดขึ้นจากลำน้ำโขงที่จังหวัดหนองคายในช่วงเทศกาลวันออกพรรษา มีความเชื่อแต่โบราณว่าพญานาค ซึ่งเป็นสัตว์ในนิยายปรัมปรา เป็นผู้จุดบั้งไฟเพื่อบูชาพระพุทธเจ้า ภาพยนตร์แสดงให้เห็นนักวิจัยที่ออกค้นหาสาเหตุ พบเงื่อนงำมากมาย อาทิ พยานที่เคยพบหรือร่องรอยการเลื้อย แต่ที่สุดก็ว่าระบุว่าเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ ภาพยนตร์สื่อให้เห็นว่าบั้งไฟพญานาคเกิดจากฝีมือพระภิกษุ ซึ่งจำวัดอยู่ในวัดในฝั่งประเทศลาว โดยมอบหมายให้เด็กที่อาศัยอยู่ในวัดตั้งแต่เล็ก เป็นคนดำน้ำลงไปจุดพลุ โดยทำสืบทอดมาแต่โบราณเพื่อให้คนหันมาศรัทธาในพระพุทธศาสนา หลังจากมีโอกาสไปร่ำเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ทางการกีฬาในกรุงเทพฯ ทำให้เด็กวัดไม่อยากกิจกรรมซึ่งตนเองคิดว่าหลอกลวงประชาชนอีกต่อไป ในปีสุดท้ายจึงปฏิเสธที่จะทำอีก สุดท้ายหลวงพ่อตัดสินใจทำด้วยตนเอง และถึงแก่มรณภาพในเวลาต่อมา และตอนจบของภาพยนตร์ซึ้งกินใจจนคนดูอาจคาดไม่ถึง และข้ออ้างของผู้กำกับ จิระ มะลิกุล ที่เรียกร้องให้ชาวหนองคายที่ประท้วงภาพยนตร์เรื่องนี้ ดูให้จบเรื่องก่อน พระแม่นวทุรคา
ประวัติความเป็นมาของพระองค์: พระองค์ถือกำเนิดมาเพื่อมาปราบอสูรที่มีชื่อว่า มหิษาสูร พระองค์เป็นบุตรีของพระเจ้ากาฏญาญัณ เรื่องราวมีอยู่ว่า ครั้งหนึ่งกาฎญาญัณได้บำเพ็ญตบะอย่างเคร่งครีด เพื่อที่จะให้ นางฟ้าหรือมหาเทวี ได้จุติลงมาเกิดเป็นบุตรีของตน ด้วยเหตุนี้ พระแม่ทุรคาได้จุติลงมาเป็นบุตรีของกาฏญาญัณ และได้พระนามที่เรียกขานว่า พระนางกาตญายนี นางนาก
นางนาก เป็นภาพยนตร์ไทยที่มีเค้าโครงเรื่องจากแม่นาคพระโขนง เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และรางวัลในรัชกาลที่ 4 เกิดสุริยคราสขึ้น ผู้คนแตกตื่น เหมือนกับเป็นเหตุบอกลางร้าย มาก (วินัย ไกรบุตร) ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารรบที่ชายแดน ปล่อยให้เมียสาวที่กำลังท้องแก่ชื่อ นาก (อินทิรา เจริญปุระ) อยู่เพียงคนเดียว นากต้องลำบากตรากตรำทำนาอยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่ท้องแก่ใกล้คลอด เมื่อเจ็บท้องใกล้คลอด มีลางร้ายนกแสกบินผ่านหลังคาบ้าน นากเสียชีวิตพร้อมลูกขณะคลอด แต่วิญญาณของนางยังคงไม่ไปไหน วนเวียนอยู่บริเวณบ้านและรอคอยการกลับมาของผัวรัก และเมื่อมากกลับมา ผู้คนพยายามบอกมากเกี่ยวกับเรื่องนากที่ตายไปแล้ว มากไม่เชื่อ นากเองก็อาละวาดหักคอผู้คนที่พยามยามบอกเรื่องนี้แก่มาก 