ประเทศฟิลิปปินส์มีเมืองหลวงชื่ออะไร  ?
ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์ (English: Philippines; Filipino: Pilipinas) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (English: Republic of the Philippines; Filipino: Republika ng Pilipinas) เป็นประเทศเอกราชที่เป็นหมู่เกาะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ประกอบด้วยเกาะ 7,641 เกาะ[1] ซึ่งจัดอยู่ในเขตภูมิศาสตร์ใหญ่ 3 เขตจากเหนือจรดใต้ ได้แก่ ลูซอน, วิซายัส และมินดาเนา เมืองหลวงของประเทศคือมะนิลา ส่วนเมืองที่มีประชากรมากที่สุดคือนครเกซอน ทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของเมโทรมะนิลา[2] ฟิลิปปินส์มีอาณาเขตติดต่อกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก ทะเลฟิลิปปินทางทิศตะวันออก และทะเลเซเลบีสทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ โดยมีพรมแดนทางทะเลร่วมกับไต้หวันทางทิศเหนือ ปาเลาทางทิศตะวันออก มาเลเซียและอินโดนีเซียทางทิศใต้ และเวียดนามทางทิศตะวันตก
เขตลัมบักนางคากายัน
ลัมบักนางคากายัน (; ; อีโลคาโน: ; อีบานัก: ; อีตาวิส: ) หรือ เขตที่ 2 เป็นเขตการปกครองระดับบนสุดเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ประกอบด้วยจังหวัด 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดบาตาเนส, จังหวัดคากายัน, จังหวัดอีซาเบลา, จังหวัดนูเวบาบิซคายา และจังหวัดคีรีโน และมีนคร 4 แห่ง ได้แก่ คาวายัน, อีลากัน, ซันเตียโก และตูเกกาเรา สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2 (Second Philippine Republic) หรือสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (ภาษาญี่ปุ่น: フィリピン共和国, ภาษาฟิลิปิโน: Republika ng Pilipinas) หรือสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ญี่ปุ่นสนับสนุน (Japanese-sponsored Philippine Republic) เป็นรัฐหุ่นเชิด จัดตั้งเมื่อ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง ประธานาธิบดีเอ็มมานูเอล เกซอน ได้ประกาศที่มะนิลา เมืองหลวงให้เป็นเมืองเปิด ปกครองโดยจอร์จ บี วาร์กัส ญี่ปุ่นเข้าเมืองได้เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2485 และตั้งมะนิลาเป็นเมืองหลวง ญี่ปุ่นเข้าสู่ฟิลิปปินส์อย่างเต็มที่เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 หลังจากยุทธการคอร์เรกิดอร์
นายพลมาซาฮารุ ฮอมมา ได้ประกาศสลายเครือจักรภพฟิลิปปินส์และจัดตั้งคณะกรรมการสูงสุดฟิลิปปินส์ (Komisyong Tagapagpaganap ng Pilipinas) และให้จอร์จ วาร์กัสเป็นประธานคนแรกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2485 กาลิบาปีซึ่งเป็นตัวย่อในภาษาตากาล็อกขององค์กรบริหารแห่งฟิลิปปินส์ใหม่ (Kapisanan sa Paglilingkod sa Bagong Pilipinas) ก่อตั้งขึ้นโดยประกาศหมายเลข 109 ของคณะกรรมการสูงสุดฟิลิปปินส์ และประกาศเป็นกฎหมายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2485 คว่ำบาตรพรรคการเมืองทั้งหมดที่มีอยู่ และจัดตั้งพันธมิตรของรัฐบาลใหม่ พรรคกานับซึ่งเป็นพรรคนิยมญี่ปุ่นได้รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกาลิบาปี จังหวัดอักลัน
จังหวัดอักลัน ("Akean") (เสียงอ่านภาษาอักลัน: [ak'ɤan]) (อักลัน: "Probinsiya it Aklan"; ฮีลีไกโนน: "Kapuoran sang Aklan"; ) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือคาลีโบ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอันตีเค‎ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดคาปิซทางทิศตะวันออก จังหวัดอักลันติดกับทะเลซีบูยันและจังหวัดโรมโบลนทางทิศเหนือ ประเทศฟิลิปปินส์
ในปี ค.ศ. 2014[99] ฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่มีประชากรนับถือ แบ่งได้ดังนี้ ศาสนาคริสต์ 92% (นิกายโรมันคาทอลิก 82% นิกายโปรเตสแตนต์ 10%) ศาสนาอิสลาม 5 - 11% ศาสนาพุทธ 2% และศาสนาอื่น ๆ 1% ประเทศฟิลิปปินส์
เศรษฐกิจฟิลิปปินส์มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 34 ของโลก โดยในปี ค.ศ. 2017 มีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (ราคาตลาด) โดยประมาณอยู่ที่ 348,593 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[62] สินค้าส่งออกหลักได้แก่ ผลิตภัณฑ์สารกึ่งตัวนำและผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ บริภัณฑ์ขนส่ง เสื้อผ้า ผลิตภัณฑ์ทองแดง ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม น้ำมันมะพร้าว และผลไม้[63] คู่ค้ารายใหญ่ได้แก่ สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น จีน สิงคโปร์ เกาหลีใต้ เนเธอร์แลนด์ ฮ่องกง เยอรมนี ไต้หวัน และไทย[63] หน่วยเงินตราของประเทศคือเปโซฟิลิปปินส์ ตูเกกาเรา
นครตูเกกาเรา (อีบานัก: "Siudad nat Tuguegarao"; อีตาเวส: "Siudad yo Tuguegarao"; อีโลกาโน: "Siudad ti Tuguegarao"; ) เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดคากายันและเขตลัมบักนางคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นเมืองหลักที่สำคัญทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดของผระเทศ สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 (; ) หรือ สาธารณรัฐมาโลโลส (; ) เป็นสาธารณรัฐอายุสั้น จัดตั้งขึ้นโดยรัฐบาลปฏิวัติในฟิลิปปินส์ จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการโดยการประกาศใช้รัฐธรรมนูญมาโลโลสเมื่อ 23 มกราคม พ.ศ. 2441 ในเมืองมาโลโลส จังหวัดบูลาคัน สิ้นสุดลงเมื่อเอมีลีโอ อากีนัลโด ยอมมอบตัวต่อกองทัพสหรัฐเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2443 ที่เมืองปาลานัน จังหวัดอีซาเบลา ซึ่งเป็นการสลายตัวของสาธารณรัฐที่ 1  ตราแผ่นดินของฟิลิปปินส์
ตราแผ่นดินของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของสเปน, ใช้ตราอาร์มน้อยเป็นตราสำหรับราชสำนัก. ตราประจำเมืองมะนิลา ประกาศใช้ตามพระบรมราชโองการของ พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 (ภายหลังจากการเปลี่ยนชื่อหมู่เกาะ) เมื่อ ค.ศ. 1596. หลักฐานดังกล่าวปรากฏรูปเสาแห่งเฮอร์คิวลีส หรือ Golden Fleece อยู่บนตราแผ่นดิน ในบางโอกาสอาจมีการใช้ตราแผ่นดินรูปแบบดังกล่าว. ธงชาติฟิลิปปินส์
เมื่อถึงสมัยของการปกครองตนเองภายใช้ชื่อประเทศเครือรัฐฟิลิปปินส์ (Commonwealth of the Philippines) ซึ่งเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1935 ประธานาธิบดีมานูเอล เกซอน ได้ออกคำสั่งฝ่ายบริหารเลขที่ 23 (Executive Order No. 23) ลงวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1935 เพื่อระบุลักษณะของธงในเชิงเทคนิคโดยละเอียด สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2
ก่อนการจัดตั้งคณะกรรมการเตรียมการณ์ ญี่ปุ่นให้ทางเลือกที่จะให้ฟิลิปปินส์อยู่ภายใต้การปกครองของอาร์เตมีโอ รีการ์เต ผู้ที่ญี่ปุ่นพากลับมาจากโยโกฮามาเพื่อช่วยในการโฆษณาชวนเชื่อ อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการสูงสุดของฟิลิปปินส์ปฏิเสธทางเลือกนี้ และเลือกที่จะเป็นสาธารณรัฐ เมื่อนายกรัฐมนตรีฮิเดกิ โตโก มาเยือนฟิลิปปินส์เมื่อ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 เขาได้ให้สัญญาว่าจะให้เอกราชแก่ฟิลิปปินส์ในฐานะส่วนหนึ่งของวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา ประเทศฟิลิปปินส์
เนื่องจากธรรมชาติของเกาะต่าง ๆ เป็นภูเขาไฟ ฟิลิปปินส์จึงมีทรัพยากรแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ มีผู้ประมาณว่าประเทศนี้มีแหล่งแร่ทองคำใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 2 รองจากแอฟริกาใต้ และเป็นแหล่งแร่ทองแดงที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลก[32] นอกจากนี้ยังอุดมไปด้วยนิกเกิล โครไมต์ และสังกะสี อย่างไรก็ตาม การจัดการที่ไม่ดี ความหนาแน่นสูงของประชากร และความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อมทำให้ยังไม่มีการนำทรัพยากรส่วนใหญ่ขึ้นมาใช้[32] พลังงานความร้อนใต้พิภพเป็นผลผลิตจากกิจกรรมภูเขาไฟที่ฟิลิปปินส์สามารถควบคุมจัดการจนได้ผลสำเร็จมากกว่า โดยในปัจจุบัน ประเทศนี้เป็นผู้ผลิตพลังงานความร้อนใต้พิภพที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ของโลกรองจากสหรัฐอเมริกา และพลังงานความร้อนใต้พิภพสามารถตอบสนองความต้องการใช้ไฟฟ้าได้ถึงร้อยละ 18 ของประเทศ[33] ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์ต้องเผชิญวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย ค.ศ. 1997 อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ค่าเงินเปโซลดลงอย่างต่อเนื่องและราคาหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ตกลงมาหลายจุดในช่วงแรกของวิกฤตการณ์ แต่ผลกระทบที่ฟิลิปปินส์ได้รับนั้นไม่หนักเท่าในประเทศเพื่อนบ้านบางประเทศ ส่วนใหญ่เป็นผลมาจากนโยบายการคลังแบบอนุรักษนิยมของรัฐบาล และบางส่วนเป็นผลมาจากการเฝ้าระวังและการควบคุมดูแลทางการเงินเป็นเวลาหลายสิบปีโดยกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ในขณะที่บรรดาประเทศเพื่อนบ้านได้ใช้เงินมหาศาลเพื่อกระตุ้นความเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว[77] จากนั้นเป็นต้นมาระบบเศรษฐกิจก็ส่งสัญญาณกระเตื้องขึ้น ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศเติบโตขึ้นร้อยละ 6.4 ในปี ค.ศ. 2004 และร้อยละ 7.1 ในปี ค.ศ. 2007 ซึ่งเป็นอัตราการเติบโตที่เร็วที่สุดในรอบสามทศวรรษ[78][79] อัตราการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศรายปีโดยเฉลี่ยต่อหัวในช่วงปี ค.ศ. 1966–2007 อยู่ที่ร้อยละ 1.45 เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ยร้อยละ 5.96 ของภูมิภาคเอเชียตะวันออกและแปซิฟิกโดยรวม รายได้ต่อวันของประชากรฟิลิปปินส์ร้อยละ 45 ยังคงน้อยกว่า 2 ดอลลาร์สหรัฐ[80][81][82] ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์เป็นสมาชิกจัดตั้งองค์การสหประชาชาติ องค์การการค้าโลก สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การประชุมความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก และการประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย[12] ปัจจุบันประเทศนี้ได้รับการพิจารณาว่าเป็นตลาดเกิดใหม่ (emerging market) และเป็นประเทศอุตสาหกรรมใหม่[13] ซึ่งมีระบบเศรษฐกิจที่กำลังเปลี่ยนผ่านจากระบบที่พึ่งพิงภาคเกษตรกรรมเป็นระบบที่พึ่งพิงภาคบริการและภาคการผลิตมากขึ้น[14] แอร์เอเชียเซสต์
แอร์เอเชียเซสต์ เดิมรู้จักกันในนาม สายการบินเซสต์ แอร์ และ สายการบินเอเชี่ยน สปิริต เป็นส่วนหนึ่งของ แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ได้รับการบริหารงานโดย นายไมเคิล โรเมโร (ประธานกรรมการ) เป็นสายการบินราคาประหยัด ในประเทศฟิลิปปินส์ มีฐานการบินอยู่ที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อาคิโน , กรุงมะนิลา , ประเทศฟิลิปปินส์ โดยให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศ สายการบินแอร์เอเชียเซสต์ เริ่มต้นมาจากการร่วมลงทุนของ สายการบินเซสต์ แอร์ และ สายการบินแอร์เอเชีย และมีการเปลื่ยนชื่อเป็น สายการบินแอร์เอเชียเซสต์  ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์เป็นประเทศเดียวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของตะวันตกก่อนจะได้มีโอกาสพัฒนาวัฒนธรรมของตัวเอง วัฒนธรรมฟิลิปปินส์จะมีส่วนคล้ายกับประเทศในละตินอเมริกา ประชาชนแบ่งออกเป็นชุมนุมชนทางเชื้อชาติและภาษาที่แตกต่างกัน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ () เป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้ารัฐบาลของสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ ประธานาธิบดีเป็นผู้นำของฝ่ายบริหารของรัฐบาลฟิลิปปินส์และเป็นผู้บัญชาการทหารแห่งกองทัพฟิลิปปินส์ ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ในภาษาฟิลิปีโนจะเรียกว่า Ang Pangulo หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า Presidente จังหวัดอาบรา
จังหวัดอาบรา (อีโลกาโน: Probinsia ti Abra; ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยราของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือบันเกด มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดฮีลากังอีโลโคสทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, จังหวัดอาปาเยาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดคาลิงกาทางทิศตะวันออก, จังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดตีโมกอีโลโคสทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เขตคาลาบาร์โซน
เขตคาลาบาร์โซน () หรือชื่อเดิม เซาเทิร์นตากาล็อกเมนแลนด์ หรือ เขตที่ 4-เอ เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วย 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดบาตังกัส, จังหวัดคาบีเต, จังหวัดลากูนา, จังหวัดเคโซน และจังหวัดรีซัล และมีเมืองที่มีประชากรจำนวนมากอย่างลูเซนา ชื่อของเขตนี้ มีที่มาจากส่วนหนึ่งของชื่อจังหวัดทั้งห้ามาต่อกัน เมืองหลักของเขตนี้คือเมืองคาลัมบา จังหวัดลากูนา คาลาบาร์โซนเป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดอันดับหนึ่ง และมีความหนาแน่นของประชากรเป็นอันดับที่สองของประเทศ สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 21 ค.ศ. 1976([[พ.ศ. 2519) ณ กรุง[[มอนทรีออล]] [[ควิเบก]] [[ประเทศแคนาดา]] ระหว่างวันที่ [[17 กรกฎาคม]] – [[1 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2519]]  ประเทศฟิลิปปินส์
หนังสือ และ หัวข้อที่นาสนใจ การรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์
การรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ หรือ PNR เป็นบริษัทรถไฟแห่งรัฐในประเทศฟิลิปปินส์ ให้บริการทางเดี่ยวบนเกาะลูซอน เมื่อปี ค.ศ. 2010 มีการเดินขบวนรถไฟชานเมือง ในเมโทรมะนิลาและเขตบีโคล และเปิดเดินรถไปยังเมืองไบคอลในปี ค.ศ. 2011 เดินรถทุกวันhttp://www.jica.go.jp/english/operations/evaluation/oda_loan/post/2000/pdf/02-16.pdf ประเทศฟิลิปปินส์
หลักฐานทางโบราณคดีและโบราณชีววิทยาบ่งบอกว่ามีมนุษย์โฮโมเซเปียนส์ เคยอาศัยอยู่ในเกาะปาลาวันตั้งแต่ประมาณ 50,000 ปีก่อน ชนเผ่าที่พูดภาษาในตระกูลออสโตรนีเซียนซึ่งมีถิ่นกำเนิดอยู่บนเกาะฟอร์โมซา (Formasa) หรือไต้หวันในปัจจุบันได้อพยพโดยทางเรือเข้ามาตั้งรกรากในหมู่เกาะฟิลิปปินส์ และจัดตั้งเส้นทางเครือข่ายการค้ากับเอเชียอาคเนย์ส่วนที่เหลือทั้งหมดตั้งแต่ 5,000 ปีก่อนคริสตกาล สภาพดั่งเดิมของฟิลิปปินส์ อยู่ในสภาพของยุคหินใหม่ ยังไม่ได้รับอิทธิพลของอารยธรรมอินเดียและจีน ดังเช่นประเทศอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชนชาวพื้นเมืองดั้งเดิมเป็นชนเชื้อสายอินโดนีเซีย – มลายูซึ่งอพยพเข้ามาตั่งถิ่นฐานบริเวณเกาะต่าง ๆ ของฟิลิปปินส์ การมาตั้งถิ่นฐานนั้น มาโดยเรือเป็นกลุ่ม ๆ แต่ละกลุ่มแยกย้ายไปตั้งหมู่บ้านเรียกว่า บารังไก (Barangay) ตามชื่อเรือที่ใช้อพยพมา มีหัวหน้าหมู่บ้านเรียกว่า ดาดู (Datu) ซึ่งเคยเป็นกัปตันเรือ การตั้งหมู่บ้านจะกระจายไปตามเกาะ ทำให้การติดต่อระหว่างกันไม่ค่อยมี ส่วนในด้านการปกครองนั้นเป็นแบบพ่อปกครองลูก โครงสร้างทางการปกครองเป็นแบบง่าย ๆ มี 4 ชนชั้นคือ ดาตู แลครอบครัว ขุนนาง อิสระชน ทาส ในส่วนของกฎหมายและกฎระเบียบการปกครองนั้นยังไม่มี สถาบันที่สำคัญคือ ศาสนา ซึ่งมีพ่อมดหมอผีเป็นผู้มีอิทธิพลในสังคม จากการนับถือศาสนาเป็นแบบ นับถือภูตผี บูชาธรรมชาติ พวกเขาเชื่อว่ามีพระผู้สร้างโลกสูงสุด คือ บาฮารา (Bathala) และบาอารามีสาวก ฝ่ายดีและฝ่ายชั่ว เรียกว่า ดิวาทาส (Diwatas) เป็นผู้กำหนดการประกอบพิธีบวงสรวง เทพฝ่ายดีและฝ่ายชั่วคือ พ่อมด หมอผี ว่าจะประกอบพิธีเมื่อไหร่ ที่ใด สถานที่ประกอบพิธีนั้นไม่มีเฉพาะ พ่อมด หมอผีจะเป็นผู้กำหนด ที่เป็นดังนี้เพราะสภาพภูมิศาสตร์ และสภาพธรรมชาติของหมู่เกาะ ซึ่งฟิลิปปินส์นั้นมีภัยธรรมชาติอยู่เนือง ๆ จึงทำให้พ่อมด หมอผีมีอิทธิพลต่อประชาชนมาก และมากกว่าหรือเท่ากับดาตู อีกทั้งยังได้รับค่าประกอบพิธี เครื่องเซ่นสังเวยจากประชาชนเป็นจำนวนมาก ทางด้านเศรษฐกิจนั้น ประชาชนทำการเกษตรและการประมง ไม่มีการค้าขาย มีแต่การแลกเปลี่ยนสินค้า และไม่มีการใช้เงินตรา นาน ๆ ครั้งจะมีพ่อค้าต่างชาติแวะมาจอดเรือแลกเปลี่ยนสินค้า แอร์เอเชียฟิลิปปินส์
แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ เป็นสายการบินราคาประหยัด ในประเทศฟิลิปปินส์ หรือที่เรียกว่า low-cost carrier แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ เกิดจากการร่วมลงทุนของนักธุรกิจชาวฟิลิปปินส์ ได้แก่ นางแมเรียน บี. ฮอนติเวรอส, นายอันโตนิโอ โคฮวนโก จูเนียร์และนายไมเคิล โรเมโร ในสัดส่วนเท่าๆกันรวม 60% และอีก 40% เป็นของแอร์เอเชีย เบอร์ฮัด แอร์เอเชียมาเลเซีย โดยจัดตั้งบริษัท AirAsia Incorporated (AirAsia Inc.) หรือ แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ บริษัทร่วมทุนได้รับการอนุมัติเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2553 โดยคณะกรรมการการลงทุน, ซึ่งเป็นหน่วยงานในประเทศฟิลิปปินส์.
โดยมีสนามบินหลักอยู่ที่ สนามบินนานาชาติคลาร์ค หรือ สนามบินนานาชาติ Diosdado Macapagal ในเมือง แองเจเลสซิตี้ โดยใช้เวลาประมาณ 90 นาทีในการเดินทางไปกรุงมะนิลา การเลือกใช้ สนามบินนานาชาติคลาร์ค เป็นหนึ่งในพันธกิจของสายการบินที่จะพัฒนาศูนย์กลางการคมนาคมและการท่องเที่ยวภายนอกกรุงมะนิลา และเป็นส่วนหนึ่งของแผนพัฒนาประเทศในภาพรวม โดยแอร์เอเชีย ฟิลิปปินส์ วางแผนจะสร้าง สนามบินนานาชาติคลาร์คให้เป็นศูนย์กลางการบินไปสู่จุดหมายที่ได้รับความนิยม อาทิ สิงคโปร์ ฮ่องกง ไต้หวัน จีน ไทย เกาหลี และญี่ปุ่น เพื่อให้การเดินทางจะเป็นเรื่องง่าย สะดวกสบาย จังหวัดซูลู
ซูลู (ฟิลิปีโนและ) หรือ ซูก (เตาซุก: ) เป็นจังหวัดเกาะปกครองตนเองของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตปกครองตนเองในมุสลิมมินดาเนา (ARMM) เมืองหลวง คือ โฮโล และกินพื้นที่กลุ่มเกาะกลางของกลุ่มเกาะซูลู ระหว่างบาซีลันกับตาวี-ตาวี เป็นที่ตั้งของรัฐสุลต่านซูลูในประวัติศาสตร์ จังหวัดฮีลากังอีโลโคส
จังหวัดฮีลากังอีโลโคส (อีโลกาโน: Makin-amianan nga Ilocos) เป็นจังหวัดในเขตอีโลโคสของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลาวัก อยู่ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน และเป็นจังหวัดบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ผู้ใช้กฎหมายเบ็ดเสร็จในช่วงครึ่งหลังของการดำรงตำแหน่ง แต่ได้รับความนิยมน้อยในจังหวัดของเขา นอกจากนี้ ฮีลากังอีโลโคสยังเป็นจุดหมายการท่องเที่ยวภาคเหนือ โดยเป็นที่ตั้งของโรงแรมฟอร์ตอิโลคอนเดียและเมืองปากุดพุด สงครามยาเสพติดฟิลิปปินส์
โรดรีโก ดูแตร์เต ซึ่งชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ ค.ศ. 2016 ได้สัญญาว่าจะสังหารคนร้ายนับหมื่นคน และกระตุ้นให้คนในปกครองสังหารผู้ติดยา ในฐานะนายกเทศมนตรีของดาเบา ดูแตร์เตได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากกลุ่มต่าง ๆ เช่น ฮิวแมนไรตส์วอตช์ต่อการวิสามัญฆาตกรรมเด็กเร่ร่อน, ผู้มีความผิดลหุโทษ และผู้ใช้ยาเสพติดหลายร้อยคน ที่ดำเนินการโดยหน่วยมัจจุราชดาเบา ซึ่งเป็นกลุ่มศาลเตี้ยที่เขาถูกกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง ดูแตร์เตได้ยืนยันอย่างต่อเนื่องและปฏิเสธการมีส่วนร่วมของเขาในคดีฆาตกรรมของหน่วยมัจจุราชดาเบาที่ถูกกล่าวหา ดูแตร์เตได้รับประโยชน์จากรายงานในสื่อระดับชาติ ที่เขาทำให้ดาเบากลายเป็นเมืองที่ปลอดภัยที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งเขาอ้างในฐานะการมีเหตุผลอันสมควรสำหรับนโยบายยาเสพติดของเขา แม้ว่าข้อมูลตำรวจแห่งชาติแสดงให้เห็นว่าเมืองนี้มีอัตราการฆาตกรรมสูงที่สุด และมีอัตราการข่มขืนสูงเป็นอันดับสองในฟิลิปปินส์ ถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส
ถนนเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส (; ตัวย่อ EDSA) เป็นถนนกึ่งวงแหวนรอบมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ถือเป็นถนนสายสำคัญของเมโทรมะนิลา ผ่านเมืองต่าง ๆ ในเขตปริมณฑลทั้งหมด 6 เมือง ได้แก่ คาโลโอคัน, เกซอนซิตี, ซันฮวน, มันดาลูโยง, มากาตี และปาไซ โดยถนนตั้งชื่อตามเอปีฟานีโอ เด ลอส ซันโตส ซึ่งเป็นนักวิชาการ ถนนเชื่อมต่อระหว่างทางด่วนลูซอนเหนือทางทิศเหนือกับทางด่วนลูซอนใต้ทางทิศใต้ เป็นถนนสายยาวที่สุดและมีการจราจรหนาแน่นที่สุดในเขตปริมณฑล โดยมีระยะทาง อีโลอีโลซิตี
อีโลอีโลซิตี (ฮีลีไกโนน: Dakbanwa/Syudad sang Iloilo; กินาไรอา: Syudad kang/ka Iloilo; ; ) เป็นนครหนาแน่นทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะปาไนย์ในประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นเมืองหลักประจำจังหวัดอีโลอีโลในเชิงภูมิศาสตร์ แต่ปกครองตนเองอย่างเป็นอิสระ นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางของเขตมหานครอีโลอีโล-กีมารัสและภูมิภาคคันลูรังคาบีซายาอัน จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2015 พบว่ามีประชากร 447,992 คน มีอัตราการเติบโต 1.02% ส่วนในระดับมหานครมีประชากร 946,146 คน ประเทศฟิลิปปินส์
แม่น้ำที่ยาวที่สุดคือแม่น้ำคากายันในภาคเหนือของเกาะลูซอน[26] อ่าวมะนิลา (ชายฝั่งของอ่าวเป็นที่ตั้งของกรุงมะนิลาเมืองหลวง) เชื่อมต่อกับลากูนาเดบาอี (ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในฟิลิปปินส์) ผ่านแม่น้ำปาซิก อ่าวซูบิก อ่าวดาเบา และอ่าวโมโรเป็นอ่าวอื่น ๆ ที่สำคัญ ช่องแคบซันฮัวนีโคแยกเกาะซามาร์และเกาะเลเตออกจากกัน แต่ก็มีสะพานซันฮัวนีโคข้ามเหนือช่องแคบ[27] ประเทศฟิลิปปินส์
โดยฟิลิปปินส์นั้น มีภาษาประจำชาติคือ ภาษา ตากาล็อก ประเทศฟิลิปปินส์
ภูมิลักษณ์ฟิลิปปินส์ ภูเขาปีนาตูโบ เนินเขาช็อกโกแลต ในเกาะโบโฮล เอลนีโด ในเกาะปาลาวัน ภูเขาไฟตาอัล ภูเขาไฟมีพลังที่เล็กที่สุดในโลก ทิวเขาซีเยร์รามาเดร ป่าสนเขาเขตร้อนลูซอน ธงชาติฟิลิปปินส์
ประเทศฟิลิปปินส์มิได้มีการกำหนดธงชัยหรือธงสงคราม (war flag) แยกเป็นการเฉพาะอย่างที่นิยมกันในหลายประเทศ โดยใช้ธงชาติเพียงอย่างเดียวในวัตถุประสงค์ดังกล่าวด้วย โดยธงชาติฟิลิปปินส์จะเป็นเครื่องหมายแสดงออกถึงภาวะสงครามของประเทศเมื่อมีการแสดงธงโดยให้แถบสีแดงอยู่ทางด้านบน หรือแถบสีแดงอยู่ทางด้านซ้ายของสายตาผู้มองธงเมื่อแสดงธงแบบแขวนแนวตั้ง ส่วนในยามปกตินั้นจะให้แถบสีน้ำเงินอยู่ทางด้านบนของธง ตัวอย่างของการแสดงธงกลับด้านเช่นนี้ปรากฏในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์ช่วงแห่งการปฏิวัติฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1896 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และธงบางส่วนที่ผู้ประท้วงขับไล่ประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ที่รุมล้อมวังมาลากันญังชูขึ้นเป็นสัญลักษณ์ในการปฏิวัติเอ็ดซา เมื่อ ค.ศ. 1986 จังหวัดลากูนา
จังหวัดลากูนา (; ) เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน บนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือซันตาครูซ และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมโทรมะนิลา มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดรีซัลทางทิศเหนือ, จังหวัดเคโซนทางทิศตะวันออก, จังหวัดบาตังกัสทางทิศใต้ และจังหวัดคาบีเตทางทิศตะวันตก ในปี ค.ศ. 2015 ลากูนามีประชากร 3,035,081 คน และเป็นจังหวัดที่ร่ำรวยเป็นอันดับที่ 7 ของประเทศ จังหวัดลากูนาเป็นบ้านเกิดของโฮเซ รีซัล วีรบุรุษคนสำคัญของประเทศ ดีโปโลก
นครดีโปโลก (เซบัวโน: Dakbayan sa Dipolog; ; ชาบากาโน: "Ciudad de Dipolog"; Subanen: "Gembagel G'benwa Dipuleg/Bagbenwa Dipuleg") เป็นนครระดับที่ 3 และเป็นเมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดฮีลากังซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองนี้มีประชากร 130,759 คนในปี ค.ศ. 2015 รายนามประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
กษัตริย์แห่งสเปน (พ.ศ. 2108 – 2441) และ ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2441 – 2489) ได้ดำรงตำแหน่งเป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนที่จะได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2489 ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์แบ่งออกเป็น 17 เขต (regions) ซึ่งทุกจังหวัดได้ถูกจัดอยู่ใน 16 เขตเพื่อความสะดวกในการปกครอง ยกเว้นเขตนครหลวง (National Capital Region) ที่แบ่งออกเป็นเขตพิเศษ 4 แห่ง เอมีลีโอ อากีนัลโด
ในช่วงแรก ทั้งอากีนัลโดและโบนีฟัสซิโอร่วมมือกันในการจัดตั้งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ จัดตั้งสภาปฏิวัติใหญ่ทีตำบลเตเฮโรสที่เป็นที่มั่นของรัฐบาลกาตีปูนัน อากีนัลโดได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี ในการประขุมกลุ่มผู้นำนักปฏิวัติพื้นเมืองในตำบลเตเฮโรสเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2439 แต่กลับเป็นชนวนให้เขากับโบนีฟัสซิโอต้องต่อสู้กันเอง หลังจากที่โบนีฟัสซิโอถูกประหารชีวิตเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 อากีนัลโดเป็นผู้นำการปฏิวัติเพียงผู้เดียว เขาย้ายไปตั้งมั่นที่จังหวัดบาตังกัลและเทือกเขาบีอักนาบาโตตามลำดับ และประกาศจัดต้งสาธารณรัฐบีอักนาบาโตใน พ.ศ. 2440 นี้ ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์
ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์ ดำเนินการโดยกรมงานสาธารณะและทางหลวง ซึ่งได้แบ่งทางหลวงออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่ ทางหลวงสายหลัก, ทางหลวงสายรอง และทางหลวงระดับที่สาม โดยทางหลวงที่เชื่อมระหว่างเมืองใหญ่จะระบุหมายเลข N1–N82 มีทั้งถนนทางเดี่ยวและทางคู่ ภาษาฟิลิปีโน
คำว่าฟิลิปปินส์และตากาล็อกเป็นชื่อของภาษาที่ใกล้เคียงกัน อาจจะหมายถึงภาษาเดียวกันหรือคนละภาษาก็ได้ ภาษาฟิลิปปินส์เป็นภาษาประจำชาติของฟิลิปปินส์ มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ราวร้อยละ 30 ของประชากร 84 ล้านคน และเป็นภาษาที่สองของประชากรอีกราวร้อยละ 80 ส่วนภาษาตากาล็อกมีสถานะเป็นภาษาพื้นเมืองของชาวตากาล็อกโดยผู้พูดเป็นภาษาแม่น้อยกว่าภาษาฟิลิปปินส์ เพราะผู้ที่ไม่ใช่ชาวตากาล็อกซึ่งอยู่ห่างออกไปจากเขตของชาวตากาล็อกคือภาคกลางและภาคใต้ของเกาะลูซอน ใช้ภาษาฟิลิปปินส์เป็นภาษาแม่แต่เรียกตัวเองว่าเป็นชาวตากาล็อกด้วย โดยทั่วไปผู้ที่พูดภาษาฟิลิปปินส์เป็นภาษาแม่จะไม่มีใครพูดว่าใช้ภาษาตากาล็อกเป็นภาษาที่สอง แต่มักถือว่าเป็นผู้พูดของทั้งสองภาษา ความแตกต่างที่สำคัญอยู่ที่การเขียนและการแปรผันของคำศัพท์มากกว่า  สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
การจัดตั้งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์เป็นผลมาจากการปฏิวัติฟิลิปปินส์ต่อต้านการปกครองของสเปนในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2441 ที่จังหวัดคาบีเต การประกาศเอกราชของฟิลิปปินส์เริ่มขึ้นเมื่อมีการอ่านข้อตกลงการประกาศเอกราชของฟิลิปปินส์ ข้อตกลงนี้เขียนขึ้นเป็นภาษาสเปนโดยอัมโบรซีโอ เรียนซาเรส เบาติสตา และเป็นผู้อ่านประกาศนี้เอง สภามาโลโลสจัดประชุมเมื่อ 15 กันยายน และได้ออกรัฐธรรมนูญมาโลโลส ซึ่งประกาศใช้เมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2441 จัดตั้งรัฐบาลสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 ที่มีอากีนัลโดเป็นประธานาธิบดี ในเวลาเดียวกัน มีการลงนามในข้อตกลงปารีสเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2441 ยุติสงครามสเปน-สหรัฐอเมริกา มาตรา 3 ของข้อตกลงนี้ระบุว่าสเปนจะโอนฟิลิปปินส์ให้สหรัฐอเมริกา ปาลายัน
ปาลายัน เป็นนครและเป็นเมืองหลักของจังหวัดนูเวบาเอซีฮา ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 41,041 คน นับเป็นนครแห่งหนึ่งที่มีประชากรเบาบางที่สุดของประเทศ ปาลายันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1965 โดยคองเกรซแห่งฟิลิปปินส์ และเป็นหนึ่งในเจ็ดนครที่มีการวางแผน ได้แก่ มะนิลา, บาเกียว, เกซอนซิตี, เทรเซมาร์ติเรส, โคโรนาดัล, ซามัล และปาลายัน คาโลโอคัน
คาโลโอคัน () เป็นนครในเมโทรมะนิลาของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ทางเหนือของมะนิลา มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 5.33 ตารางกิโลเมตร เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดรีซัล ใน ค.ศ. 2015 มีประชากรทั้งหมด 1,583,978 คน ทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ และเป็นหนึ่งในเขตคามานาบา ร่วมกับมาลาโบน นาโบตัส และบาเลนซูเวลา จังหวัดเซบู
จังหวัดเซบู (; เซบัวโน: Lalawigan sa Sugbu; ) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ประกอบด้วยเกาะหลักและเกาะบริวารอีก 167 เกาะ เมืองหลักคือ เซบูซิตี ซึ่งเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงแห่งแรกของฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตัน–เซบู ตั้งอยู่บนเกาะมักตัน เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมาเป็นอันดับที่ 4 ของประเทศ จังหวัดตีโมกเลเต
จังหวัดตีโมกเลเต (เซบัวโน: Habagatang Leyte, ) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือมาอาซีน ตีโมกเลเตเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเลเตก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งจังหวัดใหม่ ตีโมกเลเตมีพื้นที่ครอบคลุมถึงเกาะลีมาซาวา สถานที่ซึ่งเชื่อว่ากันว่าเป็นแหล่งกำเนิดโรมันคาทอลิกในฟิลิปปินส์ จังหวัดนี้มีประชากรน้อยเป็นอันดับที่สองของภูมิภาค โดยมีประชากร 421,750 คนในปี ค.ศ. 2015 ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของจังหวัดตีโมกเลเตมักจะมีปัญหาอยู่บ่อยครั้ง อาทิ อุทกภัยจากแม่น้ำซูบังดากู และโคลนถล่ม ซึ่งโคลนถล่มครั้งที่ร้ายแรงที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2006 แอร์เอเชียเซสต์
หลังจากการเข้าร่วมเป็นพันธมิตรทางการบินระหว่าง แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ และ สายการบินเซสต์ แอร์ ก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อ สายการบินเซสต์ แอร์เดิมให้เป็น แอร์เอเชียเซสต์ โดย แอร์เอเชียเซสต์ ให้บริการที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อาคิโน , กรุงมะนิลา และ แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ให้บริการที่ ท่าอากาศยานนานาชาติคลาร์ค , กรุงมะนิลา 
ปัจจุบัน แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ได้ย้ายมาให้บริการที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อาคิโน , กรุงมะนิลา โดยมีเที่ยวบินร่วมกันกับ แอร์เอเชียเซสต์ จำนวน 3 เส้นทางบิน โคโรนาดัล
โคโรนาดัล หรือ มาร์เบล เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดตีโมกโคตาบาโต และเป็นศูนย์กลางทางการปกครองของเขตโซกซาร์เจน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากรทั้งสิ้น 174,942 คน โคโรนาดัลได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนครเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ต่อมาในปี ค.ศ. 2003 และ 2005 ถูกเลือกให้เป็น "เมืองเล็กที่มีการแข่งขันสูง" และในปี ค.ศ. 2005–2006 ได้รับเลือกให้เป็นเมืองธุรกิจที่เป็นมิตรที่สุดของมินดาเนา ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์แบ่งเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่น (local government units, LGUs) โดยที่มีจังหวัดเป็นหน่วยหลัก ปัจจุบันมี 81 จังหวัด (provinces) แบ่งออกเป็น นคร (cities) และ เทศบาล (municipalities) ซึ่งหน่วยการปกครองทั้งสองยังประกอบไปด้วย บารังไกย์ (barangay) อีกทอดหนึ่ง ถือเป็นหน่วยรัฐบาลท้องถิ่นที่เล็กที่สุด บาโคโลด
นครแห่งนี้มีชื่อเสียงจากเทศกาลมาสคารา ซึ่งจัดขึ้นในสัปดาห์ที่สามของเดือนตุลาคม และนครแห่งนี้ผู้คนค่อนข้างเป็นมิตร จึงมีฉายาว่า "นครแห่งรอยยิ้ม" โดยในปี ค.ศ. 2008 บาโคโลดได้อันดับที่ 1 จากการสำรวจของ "นิตยสารมันนีเซนส์" ในหัวข้อ "สถานที่อาศัยที่ดีที่สุดในฟิลิปปินส์" นอกจากนี้ยังได้รับการยกย่องโดยกรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ให้เป็นศูนย์กลางความเป็นเลิศในด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและกระบวนการจัดการธุรกิจ ต่อมาในปี ค.ศ. 2012 บาโคโลดถูกจัดให้เป็นนครที่น่าอยู่ที่สุดในประเทศ จากการสำรวจของนิตยสารออนไลน์ iKwaderno โดยได้รับคะแนนมากถึง 85.183 คะแนน เหนือกว่านครอื่น ๆ อย่างดาเบา (84.80) Marikina (84.32) มากาตี (83.87) มะนิลา (83.35) ปูเวร์โตปรินเซซา (83.03) และเซบูซิตี (83.00) ในปี ค.ศ. 2017 บาโคโลดได้รับรางวัล ""สุดยอดนครต้นแบบแห่งฟิลิปปินส์"" โดยเดอะมะนิลาไทม์ บาโคโลดยังมีชื่อเสียงในด้านอาหารอย่างปีอายา และไก่ย่างต้นตำรับ เขตบริหารคอร์ดิลเยรา
เขตบริหารคอร์ดิลเยรา (อีโลกาโน: Rehion/Deppaar Administratibo ti Kordiliera; ) หรือชื่อย่อ CAR เป็นเขตบริหารเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนเกาะลูซอน เป็นเพียงเขตเดียวของประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ล้อมรอบด้วยเขตอีโลโคสทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ และเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ ตะวันออก และตะวันออกเฉียงใต้ อ้างอิงจากสำมะโนประชากร ค.ศ. 2015 เขตนี้เป็นเขตที่มีประชากรและความหนาแน่นน้อยที่สุดของประเทศ เขตนี้ประกอบด้วย 6 จังหวัด ศูนย์กลางคือเมืองบาเกียว เอ็มเอ็นแอลโฟร์ตีเอต
MNL48 (อ่านว่า เอ็มเอ็นแอลโฟร์ตีเอต) MNL ย่อมาจาก มะนิลา (Manila) ซึ่งเป็นชื่อเมืองหลวงของประเทศฟิลิปปินส์ โดยเป็นกลุ่มไอดอลหญิงจากประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นวงน้องสาวต่างประเทศลำดับที่ 5 ของ AKB48 ซึ่งมีการประกาศการก่อตั้งวงอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2559 ที่คอนเสิร์ตของ AKB48 รวมไปถึงวงน้องสาวอีกสองวง ได้แก่ TPE48 ประเทศไต้หวัน(ภายหลังได้ยุบวงและเปลี่ยนชื่อเป็น AKB48 Team TP) และ BNK48 ประเทศไทย สำนักข่าวฟิลิปปินส์
สำนักข่าวฟินลิปปินส์ หรือที่รู้จักในชื่อ พีเอ็นเอ (PNA) เป็นสำนักข่าวแห่งประเทศฟิลิปปินส์ ก่อตั้งครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1973 ที่เมืองมะนิลา ปัจจุบันได้ย้ายสำนักงานมาอยู่ที่ เกซอนซิตี สงครามยาเสพติดฟิลิปปินส์
สงครามยาเสพติดฟิลิปปินส์ หรือ สงครามยาเสพติด หมายถึงนโยบายยาเสพติดของรัฐบาลฟิลิปปินส์ภายใต้ประธานาธิบดี โรดรีโก ดูแตร์เต ซึ่งดำรงตำแหน่งในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ตามที่อธิบดีกรมตำรวจแห่งชาติฟิลิปปินส์ โรนัลด์ เดลา โรซา เผย นโยบายนี้มีเป้าหมายเพื่อ "การวางตัวเป็นกลาง [กล่าวคือต่อการฆ่า] ผู้มีพฤติกรรมการใช้สารเสพติดผิดกฎหมายทั่วประเทศ" ดูแตร์เตได้เรียกร้องให้สมาชิกของชุมชนฆ่าอาชญากรที่ต้องสงสัยและผู้ติดยา การวิจัยโดยองค์กรสื่อและกลุ่มสิทธิมนุษยชนได้แสดงให้เห็นว่าตำรวจสำเร็จโทษผู้ต้องหายาเสพติดไม่มีอาวุธเป็นประจำ แล้ววางปืนและยาเสพติดเป็นหลักฐาน ส่วนทางการฟิลิปปินส์ได้ปฏิเสธการประพฤติโดยมิชอบของเจ้าหน้าที่ตำรวจ สาธารณรัฐบังซาโมโร
สาธารณรัฐบังซาโมโร (Bangsamoro Republik) หรือชื่อเป็นทางการว่าสหสหพันธรัฐแห่งสาธารณรัฐบังซาโมโร (United Federated States of Bangsamoro Republik; UFSBR) เป็นรัฐที่ไม่ได้รับการรับรองอายุสั้นที่แยกตัวออกมาจากฟิลิปปินส์ นูร์ มีซัวรี ประธานแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร เป็นผู้ประกาศเอกราชของบังซาโมโรเมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ที่ตาลิเปา ซูลู และประกาศให้เมืองหลวงอยู่ที่ดาเวา ซิตี ตามคำประกาศของมีซัวรี เขตการปกครองประกอบด้วยเกาะบาสิลัน มินดาเนา ปาลาวัน ซูลูและตาวี-ตาวี และรวมถึงรัฐซาราวะก์และซาบะฮ์ของมาเลเซียด้วย โอลิมปิกฤดูหนาว 2018
เมืองพย็องชัง " Pyeongchang " ได้ถูกเปลี่ยนชื่อทางการตลาดเป็น " PyeongChang " ด้วยการใช้ตัว "C" พิมพ์ใหญ่ (เรียกว่า CamelCase) เนื่องจากความกังวลที่ถูกหยิบยกขึ้นว่านักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ประสงค์จะมาชมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 อาจเกิดความสับสนจากเมืองพย็องชาง ไปเป็นกรุงเปียงยาง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีเหนือ[16] มะนิลา
มะนิลา (; ) เป็นเมืองหลวงของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยุ่บนชายฝั่งตะวันออกของอ่าวมะนิลา (Manila Bay) บนเกาะลูซอนซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่ทางเหนือสุดของฟิลิปปินส์ บางส่วนของเมืองมีความยากจน อย่างไรก็ดี มะนิลาเป็นเมืองที่มีชนชาติรวมกันอยู่มากมาย และเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา และอุตสหากรรมของประเทศ มะนิลาคือศูนย์กลางของเขตมหานครที่มีประชากรมากกว่า 10 ล้านคน เขต "เมโทรมะนิลา" (Metro Manila) เป็นมหานครที่ใหญ่กว่า ประกอบด้วยเมืองและเทศบาล 17 แห่ง เฉพาะเมืองมะนิลาเองเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 2 มีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน เมืองเดียวที่มีประชากรมากกว่าคือเมืองเกซอนซิตี (Quezon City) ชานเมืองและอดีตเมืองหลวง มะนิลาตั้งอยูที่ 14°35' เหนือ 121°0' ตะวันออก  จังหวัดปัมปังกา
จังหวัดปัมปังกา (กาปัมปางัน: Lalawigan ning Pampanga; ) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางลูโซน ประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางตอนเหนือของอ่าวมะนิลา ปัมปังกามีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดตาร์ลักทางทิศเหนือ, จังหวัดตาร์ลักทาง
ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, จังหวัดบูลาคันทางทิศตะวันออก, อ่าวมะนิลาทางทิศใต้, จังหวัดบาตาอันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดซัมบาเลสทางทิศตะวันตก มีเมืองหลักคือ ซันเฟร์นันโด และมีนครอิสระคือ แอนเจลิส นางงามจักรวาล 2018
โดยฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นเจ้าภาพนางงามจักรวาล 2016 ได้รับการติดต่อจากองค์กรนางงามจักรวาลให้รับหน้าที่เจ้าภาพนางงามจักรวาล 2018
ซึ่งในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 วันดา ตุลโฟ เตโอ (Wanda Tulfo Teo) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงท่องเที่ยวฟิลิปปินส์ ได้มีโอกาสพูดคุยกับประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ โรดรีโก ดูแตร์เต ในเรื่องการเป็นเจ้าภาพการประกวดนางงามจักรวาล 2018 ที่เมืองโบราไกย์ ประมาณเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 หลังจากเมืองนี้ถูกปิดให้นักท่องเที่ยวเยี่ยมชมเป็นเวลา 6 เดือน ตุลโฟ เตโอประกาศว่าฟิลิปปินส์มีโอกาสถึง 90% ในการเป็นเจ้าภาพการประกวดนางงามจักรวาล 2018 และยังเปิดเผยอีกว่าการท่องเที่ยวฟิลิปปินส์กำลังมองหาผู้สนับสนุน เนื่องจาก LCS Holdings Inc. ของ Chavit Singson (ผู้สนับสนุนหลักปี ค.ศ. 2016) ได้ออกจากการเป็นผู้สนับสนุน ภายหลังฟิลิปปินส์ได้ประกาศว่าจะไม่มีการประกวดนางงามจักรวาล 2018 และผู้สนับสนุนรายใหญ่ในการประกวดนางงามจักรวาล 2016 ได้ร้องขอให้ถอนตัวออกจากการเป็นเจ้าภาพการประกวดนางงามจักรวาล 2018 เนื่องจากประเทศมีข้อจำกัดเรื่องงบประมาณ และความกังวลด้านอื่นๆ สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์
เอ็มบีเอสถูกเปลี่ยนชื่อเป็น สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ ในช่วงเดียวกันกับที่มีการปฏิวัติพลังประชาชน โค่นล้มรัฐบาลมาร์กอสโดยการนำของนางคอราซอน อากีโน ในปี พ.ศ. 2529 โดยเอ็มบีเอสถูกนายทหารที่สนับสนุนนางอากีโนและประชาชนผู้สนับสนุนนางอากีโน เข้ายึดครองไว้ ก่อนที่นางอากีโนในฐานะประธานาธิบดีจะมีการตรารัฐบัญญัติแปลงสภาพพีทีวีเป็นรัฐวิสาหกิจ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2535 และพีทีวีเริ่มใช้ดาวเทียมปาลาปา ของอินโดนีเซีย ในการถ่ายทอดสัญญาณจากสถานีแม่ข่ายกรุงมะนิลาไปยังสถานีลูกข่ายทั่วประเทศ ทำให้พีทีวีมีสถานีลูกข่าย 32 สถานีทั่วประเทศ ครอบคบุมประชากรในประเทศฟิลิปปินส์ทั้งหมด 85 เปอร์เซ็นต์ของประชากรฟิลิปิปนส์ทั้งประเทศ ซันเฟร์นันโด (จังหวัดปัมปังกา)
ชื่อของนครตั้งชื่อตามพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 6 แห่งสเปน และอยู่ภายใต้พระบรมราชูปถัมภ์ของนักบุญเฟอร์ดินันที่ 3 แห่งแคว้นกัสติยาและเลออน โดยวันเฉลิมฉลองของเขาคือวันที่ 30 พฤษภาคม นครซันเฟร์นันโดมักเป็นที่รู้จักกันในสมญา "เมืองหลวงคริสต์มาสแห่งฟิลิปปินส์" เนื่องจากมีเทศกาลตะเกียงยักษ์ในเดือนธันวาคมของทุกปี และซีเอ็นเอ็นยกย่องให้เมืองนี้เป็น 'เมืองหลวงคริสต์มาสแห่งเอเชีย' ประเทศฟิลิปปินส์
นกประจำชาติที่รู้จักกันในชื่อนกอินทรีฟิลิปปิน (Pithecophaga jefferyi) มีลำตัวยาวที่สุดในบรรดานกอินทรีชนิดใด ๆ[42][43] น่านน้ำอาณาเขตของฟิลิปปินส์ครอบคลุมเนื้อที่กว้างขวางถึง 2,200,000 ตารางกิโลเมตร (849,425 ตารางไมล์) เป็นแหล่งกำเนิดชีวิตในท้องทะเลที่มีลักษณะเฉพาะและมีความหลากหลายอันเป็นส่วนสำคัญของสามเหลี่ยมปะการัง[44] ประมาณกันว่ามีชนิดปะการังและปลาทะเลทั้งสิ้น 500 และ 2,400 ชนิดตามลำดับ[34][38] สถิติใหม่[45][46] และการค้นพบสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่[47][48][49] ได้เพิ่มตัวเลขเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นลักษณะเฉพาะของทรัพยากรทางทะเลในฟิลิปปินส์ได้อย่างชัดเจน พืดหินปะการังตุบบาตาฮาในทะเลซูลูได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1993 นอกจากนี้ น่านน้ำฟิลิปปินส์ยังเอื้อต่อการเจริญเติบโตของปู หอยมุก และสาหร่ายทะเล[34][50] สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 17 ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) ณ กรุงโรม อิตาลีระหว่างวันที่ 25 สิงหาคม – 11 กันยายน พ.ศ. 2503 ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นสายการบินพาณิชย์ที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปเอเชียที่ยังใช้ชื่อเดิม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1941 มีท่าอากาศยานหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาตินินอยอควิโน กรุงมะนิลา และท่าอากาศยานแมคแทน-เซบู เมืองเซบู มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ศูนย์ธุรกิจการเงินธนาคารแห่งชาติฟิลิปปินส์ ที่เมืองปาเซ ให้บริการใน 19 จุดหมายภายในประเทศ และ 24 จุดหมายระหว่างประเทศ ใน 5 ทวีป เตรเซมาร์ตีเรส
เตรเซมาร์ตีเรสตั้งอยู่ใจกลางจังหวัดคาบีเต มีอาณาเขตติดกับเทศบาลตันซาทางทิศเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ, ติดกับเทศบาลนาอิกทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้, ติดกับเทศบาลอินดังทางทิศใต้, ติดกับเทศบาลอะมาเดโอทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับนครเจเนรัลไตรอัสทางทิศตะวันออก เตรเซมาร์ตีเรสตั้งอยู่ห่างจากมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์ ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ประมาณหนึ่งชั่วโมง มัสบาเตซิตี
มัสบาเตซิตี (มัสบาเต: "Syudad san Masbate"; ฮีลีไกโนน: "Dakbanwa sang Masbate"; เซบัวโน: "Dakbayan sa Masbate/Syudad sa Masbate"; ) เป็นนครระดับที่ 4 และเป็นเมืองหลักของจังหวัดมัสบาเต ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 95,389 คน เป็นนครเพียงแห่งเดียวของจังหวัด และเป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรมและมีท่าเรือทางทะเลขนาดใหญ่ นครตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของเกาะมัสบาเต อยู่ห่างจากมะนิลาทางอากาศ 212 ไมล์ และทางน้ำ 362 ไมล์ ประเทศฟิลิปปินส์ในซีเกมส์ 2009
ประเทศฟิลิปปินส์ ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 25) ณ นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และพิธีปิดในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552 สาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต
สาธารณรัฐเบียก-นา-บาโต (; ) หรือที่ระบุในรัฐธรรมนูญว่าสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (; ) เป็นสาธารณรัฐแรกที่ประกาศจัดตั้งขึ้นในฟิลิปปินส์ โดยคณะปฏิวัติของเอมีลีโอ อากีนัลโด และสมาชิกกาตีปูนัน แม้ว่าจะประสบความสำเร็จ สามารถจัดตั้งสาธารณรัฐที่มีรัฐธรรมนูญแห่งแรกของฟิลิปปินส์ได้ แต่ก็สิ้นสุดลงในเวลาเพียงเดือนเดียว หลังจากมีการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างอากีนัลโดกับนายพลของสเปน เฟร์นันโด ปรีโม เด รีเบรา ทำให้อากีนัลโดต้องลี้ภัยไปฮ่องกง  สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
เมื่อฟิลิปปินส์ประกาศเอกราชเมื่อ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2441 กองทัพปฏิวัติฟิลิปปินส์ได้เปลี่ยนมาเป็นกองทัพสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ อากีนัลโดได้มอบหมายให้อันโตนีโอ ลูนาเป็นผู้บัญชาการหรือผู้ช่วยเลขาธิการทางด้านสงครามเมื่อ 28 กันยายน พ.ศ. 2441 และจัดตั้งโรงเรียนการทหารขึ้นเป็นครั้งแรกในฟิลิปปินส์ที่มาโลโลส ต่อมาในวันที่ 23 มกราคม ลูนาได้เป็นผู้บัญชาการทหารแทนอาร์เตมีโอ รีการ์เต เขาได้ปรับปรุงวินัยทหารให้ดีขึ้น สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
เมื่อได้สถาปนาขึ้นเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2441 ที่มาโลโลส มาโลโลสได้เป็นที่ตั้งรัฐบาลของรัฐบาลฟิลิปปินส์ และได้รับผลกระทบจากกองทัพสหรัฐและกองทัพฟิลิปปินส์ในการทัพมะนิลาที่ 2 เมื่อ 4 กุมภาพันธ์ กองทัพสหรัฐบุกลงมาทางเหนือจากมะนิลา เมื่อ 29 มีนาคม เมื่อกองทัพสหรัฐมาถึง ที่ตั้งของรัฐบาลก็ได้ย้ายไปซาน อิสิโดร นูเอวา เอจิยา รีซัลเมโมเรียลสเตเดียม
รีซัลเมโมเรียลแทร็กแอนด์ฟุตบอลสเตเดียม หรือ รีซัลเมโมเรียลสเตเดียม () เป็นสนามกีฬาแห่งชาติของประเทศฟิลิปปินส์ และเป็นสนามหลักของเอเชียนเกมส์ 1954 และกีฬาซีเกมส์ในครั้งที่ฟิลิปปินส์เป็นเจ้าภาพ สนามได้รับการปรับปรุงในปี ค.ศ. 2011 หลังจากที่พบว่ามีสภาพทรุดโทรมและแย่มาก สนามแห่งนี้เป็นสนามเหย้าอย่างเป็นทางการของฟุตบอลทีมชาติฟิลิปปินส์และสโมสรฟุตบอลเมรัลโคมะนิลา อาหารฟิลิปปินส์
อาหารมีตั้งแต่ง่ายมากเช่นปลาทอดเค็มและข้าวและอาหารที่มีความประณีต อาหารยอดนิยมฟิลิปปินส์ยอดนิยมได้แก่ เลชอน (lechón หมูย่างทั้งตัว), ลองกานิซา (longganisa ไส้กรอกฟิลิปปินส์), ตาปา (tapa ทำจากเนื้อวัว), ตอร์ตา (torta ไข่เจียว), อาโดโบ (adobo ไก่และ/หรือหมูต้มในกระเทียม น้ำส้มสายชู น้ำมัน และซอสถั่วเหลืองเคี่ยวจนแห้ง), กัลเดเรตา (kaldereta สตูเนื้อในซอสมะเขือเทศ), เมชาโด (mechado เนื้อปรุงกับถั่วเหลืองและซอสมะเขือเทศ), โปเชโร (pochero กล้วยและเนื้อในซอสมะเขือเทศ), อาฟริตาดา (afritada ไก่หรือหมูในซอสมะเขือเทศกับผัก), การี-กาเร (kari-kare หางวัว และผักสุกในซอสถั่วลิสง), ปาตากรอบ (ขาหมูทอด), ฮาโมนาโด (hamonado หมูหวานในซอสสับปะรด), อาหารทะเลในน้ำซุปรสเปรี้ยว, ปันสิต (pancit ก๋วยเตี๋ยว) และลุมเปีย (lumpia ปอเปี๊ยะสดหรือทอด)
ในช่วงก่อนที่สเปนเข้ามาปกครองฟิลิปปินส์ วิธีการปรุงอาหารของชาวออสโตรนีเซียนได้แก่ การต้ม นึ่ง และอบ ส่วนผสมส่วนใหญ่ได้มาจากสิ่งมีชีวิตรอบตัว เช่น ควาย วัว ไก่ และหมู รวมทั้งปลาและอาหารทะเลหลายชนิด ชาวออสโตรนีเซียนอพยพมาเมื่อ 2,657 ปีก่อนพุทธศักราชโดยมาจากที่ราบยูนนาน-กุ้ยโจวในจีนตอนใต้ และไต้หวัน ก่อนจะมาตั้งรกรากในฟิลิปปินส์ กลุ่มคนเหล่านี้นำความรู้เกี่ยวกับการปลูกข้าวและการทำเกษตรอื่นๆมาด้วย เขตกิตนางลูโซน
เขตกิตนางลูโซนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ อยู่ติดกับเขตอีโลโคสและเขตลัมบักนางคากายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตเมืองหลวงแห่งชาติ เขตคาลาบาร์โซน และอ่าวมะนิลาทางทิศใต้, ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และติดกับทะเลฟิลิปปินส์ทางทิศตะวันออก จังหวัดปังกาซีนันเคยเป็นส่วนหนึ่งของเขตนี้ก่อนย้ายไปขึ้นกับเขตอีโลโคสเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1973 ตามคำสั่งของประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ส่วนจังหวัดเอาโรราย้ายมาจากเขตเซาเทิร์นตากาล็อกตามคำสั่งฝ่ายบริหารหมายเลข 103 เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2002 นโยบายจีนเดียว
สำหรับฟิลิปปินส์ สถานฑูตที่ไม่เป็นทางการเรียกสำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมมะนิลา ถึงแม้ว่าจะเป็นสำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมแต่ที่เว็บไซต์ปรากฏชัดเจนว่าสำนักงานตัวแทนฟิลิปปินส์ในไต้หวัน และยังมีบริการต่างๆอย่างเช่นการทำวีซ่าและพาสปอร์ต อีโลอีโลซิตี
นอกจากนี้ตัวนครยังอยู่เกือบกึ่งกลางของประเทศ ทำให้ได้รับฉายา ""หัวใจของฟิลิปปินส์"" และมีคฤหาสน์ยุคอาณานิคมหลายแห่ง ทำให้ได้รับฉายา ""นครแห่งพิพิธภัณฑ์"" และ ""นครแห่งคฤหาสน์"" สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2
ลอเรลประกาศกฏอัยการศึกเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2487 ในวันที่ 23 กันยายน สาธารณรัฐประกาศสงครามกับสหรัฐและอังกฤษอย่างเป็นทางการ เมื่อสหรัฐยกทัพมาถึง รัฐบาลได้ย้ายฐานที่มั่นจากมะนิลาไปยังบากิโอ สาธารณรัฐได้ประกาศสลายตัวอย่างเป็นทางการเมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ปาไซ
ปาไซ () เป็นเมืองที่อยู่ในเขตเขตนครหลวงในประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ทางตอนเหนือของกรุงมะนิลา เมืองหลวงของประเทศ และอยู่ทางใต้ของมากาตีซิตี มีประชากรประมาณ 403,064 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2007) นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาตินีโนยอากีโน ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 2
การประชุมวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา (Greater East Asia Conference; 大東亜会議 Dai Tōa Kaigi?) เป็นการประชุมระดับนานาชาติ จัดขึ้นที่โตเกียวเมื่อ 5-6 กันยายน พ.ศ. 2486 ระหว่างรัฐที่เข้าร่วมในวงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพา เนื้อหาหลักเป็นการแสดงแนวคิดของจักรวรรดิญี่ปุ่นในการสร้างวงไพบูลย์แห่งเอเชียและปลดปล่อยเอเชียจากระบอบอาณานิคมของตะวันตก การประชุมนี้เป็นจุดเปลี่ยนของนโยบายต่างประเทศและความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นกับชาติในเอเชีย ความพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นที่กัวดาคะแนล เพิ่มความกังวลในการกำจัดบทบาททางทหารของญี่ปุ่น ทำให้ญี่ปุ่นหันมาสร้างความร่วมมือมากกว่าการปกครองแบบอาณานิคม แต่ความพยายามนี้ล่าช้าเกินไปในการรักษาจักรวรรดิ ซึ่งได้ล่มสลายภายในเวลาไม่ถึง 2 ปีหลังการประชุม
ในระหว่างที่เป็นประธานาธิบดี ลอเรลต้องเผชิญกับปัญหามากมาย เช่น การขาดแคลนอาหาร เสื้อผ้า น้ำมัน และของจำเป็นอื่นๆ กองทัพญี่ปุ่นประจำการอยู่ทั่วประเทศ ญี่ปุ่นเข้าควบคุมการคมนาคมขนส่ง สื่อ และการสื่อสาร ลอเรพยายามแสดงถึงเอกราชของรัฐในการจัดการกับปัญหาเหล่านั้น
ในการจัดการกับปัญหาการขาดแคลนอาหาร เขาจัดให้มีตัวแทนสำหรับแจกจ่ายข้าว แม้ว่าข้าวส่วนใหญ่ถูกทหารญี่ปุ่นริบ มะนิลาเป็นหนึ่งในหลายสถานที่ที่ขาดแคลนอาหาร โดยเฉพาะระหว่างพายุไต้ฝุ่นขึ้นฝั่งเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2486 ประชาชนถูกบังคับให้ใช้ที่ดินปลูกผัก เช่น ผักบุ้ง ญี่ปุ่นซึ่งต้องการเพิ่มผลผลิตข้าวในประเทศ ได้นำข้าวโฮไรซึ่งเป็นข้าวพันธุ์เบาที่เคยปลูกในไต้หวัน ข้าวโฮไรนี่คาดว่าจะทำให้ฟิลิปปินส์มีข้าวเพียงพอใน พ.ศ. 2486 แต่ฝนตกหนักใน พ.ศ. 2485 ทำให้ไม่เกิดขึ้น ประเทศฟิลิปปินส์
ภาคการเดินทางและท่องเที่ยวมีบทบาทสำคัญต่อเศรษฐกิจฟิลิปปินส์ โดยสร้างมูลค่าเพิ่มแก่ระบบเศรษฐกิจคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 7.1 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศในปี ค.ศ. 2013[95] และสร้างตำแหน่งงาน 1,226,500 ตำแหน่ง หรือร้อยละ 3.2 ของการจ้างงานทั้งหมด[96] ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 ฟิลิปปินส์ได้ต้อนรับผู้มาเยือนชาวต่างชาติทั้งหมด 2,882,737 คน (เพิ่มขึ้นร้อยละ 14.43 เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันของปี ค.ศ. 2016) ผู้มาเยือนจากภูมิภาคเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียใต้รวมกันคิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 60.72 ในขณะที่ผู้มาเยือนจากทวีปอเมริกาและจากทวีปยุโรปมีสัดส่วนอยู่ที่ร้อยละ 18.52 และร้อยละ 11.26 ตามลำดับ[97] หน่วยงานที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการและส่งเสริมภาคการท่องเที่ยวของฟิลิปปินส์คือกระทรวงการท่องเที่ยว ประเทศฟิลิปปินส์ในเอเชียนเกมส์ 1951
ประเทศฟิลิปปินส์ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1951 ซึ่งได้จัดขึ้นเป็นครั้งแรก ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ในระหว่างวันที่ 4 - 11 มีนาคม ค.ศ. 1951 (พ.ศ. 2494) โดยหลังจากจบการแข่งขัน ทีมชาติฟิลิปปินส์สามารถคว้าเหรียญรางวัลมาได้ 5 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 8 เหรียญทองแดง รวม 19 เหรียญ โดยอยู่ในอันดับที่ 5 ในตารางสรุปเหรียญรางวัล โรซัส (จังหวัดคาปิซ)
โรซัสเป็นศูนย์กลางของเกาะปาไนย์ ทั้งในด้านการศึกษา การค้า และเศรษฐกิจ นอกจากนี้ยังมีท้องทะเลที่อุดมสมบูรณ์ จนได้่รับฉายา "เมืองแห่งอาหารทะเลของฟิลิปปินส์" นครแห่งนี้ได้รับรางวัลนครที่สะอาดที่สุดในภูมิภาคคันลูรังคาบีซายาอัน ในงานประกวดความสะอาดและสิ่งแวดล้อมของ Gawad Pangulo sa Kapaligiran (GPK) และกรมสาธารณสุข (DOH) ยังจัดให้ที่นี่เป็นนครที่ปลอดยาสูบอย่างสมบูรณ์ นอกจากนี้ยังได้รับตราประทับเมืองที่ดูแลรักษาความสะอาดยอดเยี่ยมจากกรมการปกครองภายใน (DILG) และชนะเลิศสถานีตำรวจที่ดีที่สุดในภูมิภาค จัดอันดับโดยกรมตำรวจแห่งชาติฟิลิปปินส์ จังหวัดซีลางังดาเบา
จังหวัดซีลางังดาเบามีชื่อเสียงสำหรับแหล่งเพาะปลูกมะพร้าวรายใหญ่ของประเทศ จนได้รับสมญาว่า "เมืองแห่งมะพร้าวของฟิลิปปินส์" ความสัมพันธ์ฟิลิปปินส์–รัสเซีย
รัสเซียมีสถานทูตอยู่ที่กรุงมะนิลา ส่วนฟิลิปปินส์มีสถานทูตในกรุงมอสโก และสถานกงสุลกิตติมศักดิ์สองแห่ง (ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กและวลาดีวอสตอค) เตรเซมาร์ตีเรส
นครเตรเซมาร์ตีเรส (; เรียกสั้น ๆ ว่า เทรเซ) เป็นนครศูนย์กลางโดยพฤตินัยของจังหวัดคาบีเต ประเทศฟิลิปปินส์ และมีสำนักงานราชการหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 155,713 คน หากดูจากระดับรายได้ จะถือว่าเป็นนครระดับที่หนึ่ง จังหวัดลาอูนีโยน
จังหวัดลาอูนีโยน (อีโลกาโน: Probinsia ti La Union; ปังกาซีนัน: Luyag na La Union) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่ในเขตอีโลโคสบนเกาะลูซอน เมืองหลักคือเมืองซันเฟร์นันโด ซึ่งยังถือเป็นเมืองหลักของเขตอีโลโคสอีกด้วย ซันเฟร์นันโด (จังหวัดปัมปังกา)
นครซันเฟร์นันโด (กาปัมปางัน: Lakanbalen ning San Fernando; ) เป็นนครและเมืองหลักของจังหวัดปัมปังกา ประเทศฟิลิปปินส์ ใน ค.ศ. 2015 มีประชากร 306,659 คน ซันเฟร์นันโดเป็นศูนย์กลางของเขตกิตนางลูโซน อยู่ห่างจากมะนิลาไปทางทิศเหนือ  ความสัมพันธ์ฟิลิปปินส์–รัสเซีย
ในปี ค.ศ. 1813 อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ทรงพระบรมราชูปถัมภ์ที่สร้างโดยปีเตอร์ โดเบล เกี่ยวกับการค้าและการพัฒนาร่วมกับประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งโดเบลเป็นนักธุรกิจชาวอเมริกันที่เกิดในไอร์แลนด์ผู้อาศัยอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขาเป็นคนแรกที่เริ่มต้นการส่งเสริมความสัมพันธ์กับรัสเซียตะวันออกไกล โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณคาบสมุทรคัมชัตคา ในที่สุดรัสเซียตัดสินใจที่จะจัดตั้งภารกิจทางการทูตแห่งแรกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อปี ค.ศ. 1817 - โดยมีสถานกงสุลใหญ่ในกรุงมะนิลา ปีเตอร์ โดเบล กลายเป็นพลเมืองแปลงสัญชาติและใช้ชื่อเพตร์ วาซิลีวิช โดเบล รวมทั้งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลใหญ่ในประเทศฟิลิปปินส์ เกซอนซิตี
เกซอนซิตี (; ฟิลิปีโน: Lungsod Quezon) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในประเทศฟิลิปปินส์ เคยเป็นเมืองหลวงของฟิลิปปินส์ระหว่างปี ค.ศ. 1948–1976 ตั้งอยู่บนเกาะลูซอน เมืองนี้ตั้งชื่อตามอดีตประธานาธิบดี มานูเอล แอล. เกซอน ศาสนาพุทธในประเทศฟิลิปปินส์
ประเทศฟิลิปปินส์ เป็นประเทศที่มีพลเมืองส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และใหญ่เป็นอันดับ 4 ของโลก แต่ในเวลาเดียวกันก็มีกลุ่มศาสนาต่าง ๆ อยู่ในประเทศด้วยกัน ทั้งอิสลาม พุทธ ฮินดู และศาสนาอื่น ๆ บนเอกภาพที่หลากหลาย
พระพุทธศาสนาในประเทศฟิลิปปินส์ เริ่มต้นมาตั้งแต่สมัยอาณาจักรศรีวิชัยเรืองอำนาจทางฝั่งมลายู ได้แผ่ขยายวัฒนธรรมมาถึงฟิลิปปินส์ในศตวรรษที่ 7 จนถึงศตวรรษที่ 13 แล้วมีชาวจีนโพ้นทะเล(อาจจะนับถือลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อด้วย) ในศตวรรษที่ 14 จนถึงศตวรรษที่ 20 และชาวญี่ปุ่น(อาจนับถือลัทธิชินโตด้วย) ที่อพยพตั้งรกรากในฟิลิปปินส์ ได้นำพระพุทธศาสนานิกายมหายานเข้ามาด้วย ในขณะที่ชาวฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่นับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกซึ่งสเปนมาเผยแพร่เมื่อสมัยฟิลิปปินส์เป็นเมืองขึ้นของสเปน และสมัยฟิลิปปินส์เป็นเมืองขึ้นของสหรัฐอเมริกา ก็ได้เผยแพร่ศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแทนต์ แต่ก่อนหน้านั้นศาสนาอิสลามก็ได้มาเผยแพร่และนิยมมากทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ และต่อมาชาวอินเดีย-ปากีสถาน อพยพมาตั้งถิ่นฐานในฟิลิปปินส์ก็ได้นำศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เข้ามาด้วย  สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ที่ 1 ก่อตั้งขึ้นหลังการประกาศเอกราชของฟิลิปปินส์และการล่มสลายของการปกครองฟิลิปปินส์โดยสเปน ได้ร่างรัฐธรรมนูญโดยสภาร่างรัฐธรรมนูญในโบสถ์บาราโซอาอิในมาโลโลสเมื่อ พ.ศ. 2442 เพื่อแทนที่รัฐบาลปฏิวัติเมื่อ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2441 รัฐบาลปฏิวัตินี้ตั้งขึ้นแทนรัฐบาลของอากีนัลโดเมื่อ 24 พฤษภาคม ซึ่งได้แต่งตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อ 18 มิถุนายน รัฐธรรมนูญได้รับการรับรองจากรัฐสภาเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2441 และประกาศใช้ในวันรุ่งขึ้น อากีนัลโดได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2441 ประเทศฟิลิปปินส์
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ฟิลิปปินส์ได้รับการจัดให้เป็นประเทศที่มั่งคั่งที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เป็นรองเพียงญี่ปุ่นเท่านั้น[74][75][76] จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1960 สมรรถนะทางเศรษฐกิจของประเทศจึงเริ่มถูกแซง เศรษฐกิจเข้าสู่ภาวะชะงักงันภายใต้การปกครองแบบเผด็จการของประธานาธิบดีเฟร์ดีนันด์ มาร์โคส เนื่องจากระบอบมาร์โคสได้บ่มเพาะปัญหาการจัดการเศรษฐกิจที่ไม่ดีและความผันผวนทางการเมืองเอาไว้[74][76] ระบบเศรษฐกิจเติบโตทางอย่างเชื่องช้าและประสบภาวะถดถอยเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษ 1990 จึงเริ่มฟื้นตัวตามแผนการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจ[74][76] อีมุส
อีมุสอยู่ห่างจากเมโทรมะนิลาไปทางทิศใต้ และเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับชัยชนะสองครั้งเหนือจักรวรรดิสเปนในการปฏิวัติฟิลิปปิน สงครามสองครั้งนั้นได้แก่ สงครามอีมุส เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1896 และสงครามอะลาปัน เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1898 โดยในครั้งนั้น ธงชาติฟิลิปปินส์ผืนแรกได้โบกสะพัด ทำให้เมืองนี้ได้รับฉายา "เมืองหลวงแห่งธงชาติของฟิลิปปินส์" และมีการเฉลิมฉลองทุก ๆ ปี และมีการจัดแสดงเรื่องราวของสงครามไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์อีมุส อีมุสได้รับการยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ประเทศฟิลิปปินส์
ฟิลิปปินส์อยู่ในเขตภูมิอากาศภาคพื้นสมุทรเขตร้อนซึ่งโดยปกติจะมีอากาศร้อนและชื้น มีฤดูกาล 3 ฤดูกาล ได้แก่ ตักอีนิต ([tag-init]error: {{lang}}: text has italic markup (help)) หรือ ตักอาเรา ([tag-araw]error: {{lang}}: text has italic markup (help)) ซึ่งเป็นฤดูร้อนหรือฤดูที่มีอากาศแห้งร้อนตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม, ตักอูลัน ([tag-ulan]error: {{lang}}: text has italic markup (help)) หรือฤดูฝนตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนพฤศจิกายน และ ตักลามิก ([taglamig]error: {{lang}}: text has italic markup (help)) หรือฤดูที่มีอากาศแห้งเย็นตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ มรสุมตะวันตกเฉียงใต้ (ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม) มีชื่อเป็นภาษาท้องถิ่นว่า ฮากาบัต ([habagat]error: {{lang}}: text has italic markup (help)) และลมแห้งของมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ (ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนเมษายน) มีชื่อเป็นภาษาท้องถิ่นว่า อามีฮัน ([amihan]error: {{lang}}: text has italic markup (help))[55] อุณหภูมิโดยทั่วไปอยู่ในพิสัยตั้งแต่ 21 องศาเซลเซียส (70 องศาฟาเรนไฮต์) ถึง 32 องศาเซลเซียส (90 องศาฟาเรนไฮต์) แต่อาจเย็นหรือร้อนกว่านี้ขึ้นอยู่กับฤดูกาล เดือนที่มีอากาศเย็นที่สุดคือเดือนมกราคม ส่วนเดือนที่มีอากาศอบอุ่นที่สุดคือเดือนพฤษภาคม[17][56] สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์
เอ็นบีเอ็นได้เปลี่ยนชื่อกลับไปเป็น สถานีโทรทัศน์ประชาชนฟิลิปปินส์ เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 ตามดำริของประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนที่ 3 และมีการปรับสภาพองค์กรครั้งใหญ่ในสองปีต่อมา พ.ศ. 2556 เพื่อให้สามารถแข่งขันกับสถานีโทรทัศน์เอกชนได้ เช่น เพิ่มกำลังส่งเครื่องส่งเพื่อให้สามารถส่งออกอากาศได้ชัดเจนยิ่งขึ้น พร้อมเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ทันสมัยในสำนักงานที่เกซอนซิตี เส้นแบ่งเขตวันสากล
ฟิลิปปินส์ซึ่งเดิมเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุปราชแห่งนิวสเปน มีการติดต่อสื่อสารสำคัญที่สุดกับเมืองอากาปุลโกในเม็กซิโกมาเป็นเวลานาน และถูกกำหนดอยู่ฝั่งตะวันออกของเส้นแบ่งเขตวัน แม้จะอยู่ที่ริมตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก เวลา 00.01 น. วันอังคารในลอนดอน จึงเป็นเวลา 17.21 น. วันจันทร์ในอากาปุลโก และราว 08.05 น. วันจันทร์ในมะนิลา ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1840 ความสนใจการค้าเปลี่ยนไปยังจีน หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ และพื้นที่ใกล้เคียง ฟิลิปปินส์จึงเปลี่ยนไปอยู่ทางฟากตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวัน วันจันทร์ที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1844 จึงตามด้วยวันพุธที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1845 ทำให้ปีนั้นฟิลิปปินส์มี 365 วัน ทั้ง ๆ ที่เป็นปีอธิกสุรทิน รถไฟชานเมืองของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์
เส้นทางในปัจจุบันวางตัวในแนวเหนือ-ใต้ ให้บริการระหว่างเมืองโทนโดไปยังจังหวัดลากูนา โดยผ่านทางมะนิลา, มากาตี, ตากีกซิตี, ปารานาคีซิตี และมุนตินลูปาซิตี ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปไลต์เรล สาย 1 ได้ที่สถานีรถไฟบลูเมนทริต, ไลต์เรล สาย 2 ได้ที่สถานีรถไฟซันตาเมซา และเมโทร สาย 3 ได้ที่สถานีรถไฟอีดีเอสเอ กระทรวงเกษตร (ฟิลิปปินส์)
กระทรวงเกษตรแห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ (อักษรย่อ คือ DA; ), เป็นกระทรวงที่บริหารโดยรัฐบาลฟิลิปปินส์ มีหน้าที่รับผิดชอบและส่งเสริมด้านการเกษตร และการพัฒนาด้านการประมง เพื่อให้เป็นมาตราฐานเดียวกัน โดยทีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ถนนอิลิปติคอล, ดิลิแมน, เกซอนซิตี อีซาเบลา (จังหวัดบาซีลัน)
นครอีซาเบลา (เตาซุก: "Bandar Isabela"; ชาบากาโน: "Ciudad de Isabela"; ) เป็นนครระดับที่ 4 ในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 112,788 คนในปี ค.ศ. 2015 เมืองมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า อีซาเบลาเดอบาซีลัน เพื่อป้องกันความสับสนกับจังหวัดอีซาเบลาบนเกาะลูซอน แม้ว่าพื้นที่ของจังหวัดบาซีลัน ซึ่งเป็นที่ตั้งเชิงภูมิศาสตร์ของตัวเมือง จะอยู่ในเขตปกครองตนเองในมินดาเนามุสลิม (ARMM) แต่ตัวเมืองอีซาเบลากลับถูกจัดให้อยู่ในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์
อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีอยู่ที่ประมาณ 26.6 องศาเซลเซียส (79.9 องศาฟาเรนไฮต์)[55] ทั้งนี้ ทำเลที่ตั้งในแง่ละติจูดและลองจิจูดไม่ใช่ปัจจัยสำคัญในการพิจารณาอุณหภูมิ เพราะไม่ว่าจะอยู่เหนือสุด ใต้สุด ตะวันออกสุด หรือตะวันตกสุดของประเทศ อุณหภูมิที่ระดับน้ำทะเลก็มีแนวโน้มที่จะอยู่ในพิสัยเดียวกัน ระดับความสูงของพื้นที่มักจะส่งผลต่ออุณหภูมิมากกว่า อุณหภูมิเฉลี่ยรายปีของเมืองบากีโยที่ระดับความสูง 1,500 เมตร (4,900 ฟุต) จากระดับน้ำทะเลคือ 18.3 องศาเซลเซียส (64.9 องศาฟาเรนไฮต์) ทำให้เมืองนี้เป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมในฤดูร้อน[55] จังหวัดนูเวบาเอซีฮา
จังหวัดนูเวบาเอซีฮา (ตากาล็อก: Lalawigan ng Nueva Ecija; อีโลกาโน: Probinsia ti Nueva Ecija; กาปัมปางัน: Lalawigan ning Nueva Ecija; ปังกาซีนัน: Luyag na Nueva Ecija) () (: 034900000; ) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ตั้งอยู่ในเขตกิตนางลูโซน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือปาลายัน อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดบูลาคัน, ปัมปังกา, ตาร์ลัก, ปังกาซีนัน, นูเวบาบิซคายา และเอาโรรา โดยจังหวัดนูเวบาเอซีฮามีแหล่งปลูกข้าวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ จึงได้รับสมญาว่า "ชามข้าวแห่งฟิลิปปินส์" สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ในเอเชียนเกมส์ 2010
สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010(พ.ศ. 2553) จัดขึ้นที่ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ประเทศฟิลิปปินส์
เฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน มาถึงหมู่เกาะฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1521 (พ.ศ. 2064) มีเกล โลเปซ เด เลกัซปี มาถึงฟิลิปปินส์ในปี ค.ศ. 1565 (พ.ศ. 2108) และตั้งชุมชนชาวสเปนขึ้น ซึ่งนำไปสู่การตั้งอาณานิคมในเวลาต่อมา หลังจากนั้น นักบวชศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกได้แปรศาสนาของชาวเกาะทั้งหมดให้หันมานับถือศาสนาคริสต์ ในช่วง 300 ปีนับจากนั้น กองทัพสเปนได้ต่อสู้กับเหตุการณ์กบฏต่าง ๆ มากมาย ทั้งจากชนพื้นเมืองและจากชาติอื่นที่พยายามเข้ามาครอบครองอาณานิคม ซึ่งได้แก่ อังกฤษ จีน ฮอลันดา ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และโปรตุเกส สเปนสูญเสียไปมากที่สุดในช่วงที่อังกฤษเข้าครอบครองเมืองหลวงเป็นการชั่วคราวในช่วงสงครามเจ็ดปี (Seven Years' War) หมู่เกาะฟิลิปปินส์อยู่ใต้การปกครองของสเปนในฐานะอาณานิคมของสเปนใหม่ (New Spain) นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1565 (พ.ศ. 2108) ถึงปี ค.ศ. 1821 (พ.ศ. 2364) และนับจากนั้นฟิลิปปินส์ก็อยู่ใต้การปกครองของสเปนโดยตรง การเดินเรือมะนิลาแกลเลียน (Manila Galleon) จากฟิลิปปินส์ไปเม็กซิโก เริ่มต้นขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 และหมู่เกาะฟิลิปปินส์เปิดตัวเองเข้าสู่การค้าโลกในปี ค.ศ. 1834