อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส เสียชีวิตเมื่อไหร่?
อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส (Eleftherios Venizelos; ชื่อเต็ม: อีเลฟเทรีออส คีรีอาคู เวนิเซลอส ;Elefthérios Kyriákou Venizélos, กรีก: Ἐλευθέριος Κυριάκου Βενιζέλος ; 23 สิงหาคม ค.ศ. 1864 - 18 มีนาคม ค.ศ. 1936) เป็นผู้นำชาวกรีกที่ประสบความสำเร็จในขบวนการปลดปล่อยชาติกรีกและเป็นรัฐบุรุษที่มีเสน่ห์ในช่วงยุคต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นที่จดจำจากการส่งเสริมนโยบายแนวเสรีนิยมประชาธิปไตย[1][2][3] เขาได้รับการเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งกรีซหลายสมัย โดยดำรงตำแหน่งระหว่างค.ศ. 1910 ถึงค.ศ. 1920 และตั้งแต่ค.ศ. 1928 ถึงค.ศ. 1932 เวนิเซลอสเป็นผู้มีอิทธิพลอย่างลึกซึ้งในกิจการทั้งภายในและภายนอกของกรีซ ซึ่งทำให้เขาได้รับการขนานนามว่าเป็น "ผู้สร้างกรีซสมัยใหม่"[4] และยังคงเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในฐานะ "เอ็ทนาร์ช" (Ethnarch)
อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
เจ้าชายจอร์จทรงตัดสินพระทัยเดินทางไปยังยุโรปและทรงประกาศจ่อประชาชนชาวครีตันว่า "เมื่อข้าพเจ้าเดินทางไปยุโรป ข้าพเจ้าจะทวงถามมหาอำนาจถึงเรื่องการผนวก และข้าพเจ้าหวังว่าจะประสบความสำเร็จได้ด้วยเครือข่ายครอบครัวของข้าพเจ้า"[38] แถลงการณ์นี้ทรงมีถึงประชาชนโดยไม่ผ่านการรับรู้หรือความเห็นชอบจากคณะกรรมการ เวนิเซลอสได้กล่าวว่าเจ้าชายทรงปฏิบัติพระองค์ไม่เป็นที่เหมาะสมในการที่ทรงให้ความหวังแก่ประชาชนในบางสิ่งบางอย่างที่เป็นไปไม่ได้ในขณะนั้น ซึ่งเป็นไปตามที่เวนิเซลอสคาดการณ์ไว้ ในช่วงที่เจ้าชายเสด็จประพาส มหาอำนาจได้ปฏิเสธตำร้องขอของพระองค์[37][38] จักรพรรดิวิแต็ลลิอุส
เอาลุส วิแต็ลลิอุส แกร์มานิกุส เอากุสตุส (; 24 กันยายน ค.ศ. 15 – 22 ธันวาคม ค.ศ. 69) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิออโทเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 69 จนถึงวันที่ 22 ธันวาคมของปีเดียวกัน วิแต็ลลิอุสขึ้นครองราชย์ในปีของสงครามกลางเมืองที่เรียกว่าปีสี่จักรพรรดิ (Year of the four emperors) วิแต็ลลิอุสเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่ใช้ตำแหน่ง “เยอรมานิคุส” ในชื่อแทนที่ “คาเอซาร์” เพราะเป็นตำแหน่งที่มาเสียชื่อไปการกระทำของจักรพรรดิเนโร เอเธล์บาลด์ กษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์
เอเธลวูล์ฟสวรรคตในปีค.ศ.858 และอำนาจควบคุมเต็มรูปแบบถูกส่งต่อให้เอเธลบาลด์ที่อภิเษกสมรสกับพระมเหสีของพระราชบิดา จูดิธ ทว่าภายใต้แรงกดดันจากศาสนจักรการอภิเษกสมรสถูกประกาศเป็นโมฆะในปีต่อมา พระองค์สวรรคตในปีค.ศ.860 ส่งต่อบัลลังก์ให้พระอนุชา เอเธลเบิร์ท ซอโฟคลีส
ซอโฟคลีส หรือ โซโฟคลีส (; , "โซโพแคลส", ; ราว 497/6 – 406/5 ก่อนค.ศ.) เป็นหนึ่งในสามนักเขียนบทละครและโศกนาฏกรรมชาวกรีกโบราณ (ร่วมกับเอสคิลัส และยูริพิดีส) ที่ยังมีผลงานหลงเหลือมาจนเดี๋ยวนี้ ซอโฟคลีสเริ่มเขียนบทละครหลังจากเอสคิลัสและมีผลงานทั้งหมดมากกว่า 120 เรื่อง แต่มีเพียงแค่ 7 เรื่องที่ตกทอดมาถึงปัจจุบันโดยสมบูรณ์ ได้แก่ "อะแจ็กซ์", "แอนทิกะนี", "เหล่าสตรีชาวทราคิส", "พระเจ้าอีดิปัส", "อิเล็กตรา", "ฟิล็อกเตตีส" และ" อีดิปัส ณ โคโลนัส"  จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 1 โคมเนนอส
จักรพรรดิอันโดรนิคอสที่ 1 โคมเนนอส () (ราว ค.ศ. 1118 – 12 กันยายน ค.ศ. 1185) อันโดรนิคอสที่ 1 โคมเนนอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์โคมเนนอส ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างวันที่ ค.ศ. 1183 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1185 เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี
เมื่อคัสเตลลีส่งบทความของโตร์ริเชลลี เกี่ยวกับ วิถีโค้งของ โปรเจกไทล์ ชื่อว่า แมคานิกส์ แก่กาลิเลโอ ซึ่งขณะนั้นเป็นนักโทษในคฤหาสน์ของตัวเองที่ arcetri 
แม้ว่ากาลิเลโอสนใจและเชิญเขา แต่โตร์ริเชลลีไม่ได้ตัดสินใจทันที และเขาได้ไปหากาลิเลโอก่อนที่เขาจะตายเพียง 3 เดือน (บางตำรากล่าวถึงว่า เขาไปพบกาลิเลโอก่อนหน้านั้นและได้ติดตามศึกษาอยู่กับกาลิเลโอนานกว่านั้น) 
แต่ระหว่างอยู่ที่นั้น เขาได้จดบันทึกปาฐกถาสุดท้ายจากการพูดเล่าของกาลิเลโอเป็นเวลา 5 วัน และเป็นศิษย์คนสุดท้าย (หรือคนหนึ่งในกลุ่มสุดท้าย) ที่ได้ดูแลรับใช้ก่อนตาย  นักบุญเซซีลีอา
แต่การค้นคว้าของโจวันนี บัตติสตา เด รอสซี นักโบราณคดีชาวอิตาลี ดูเหมือนจะยืนยันคำกล่าวของเวนันติอุส ฟอร์ตูนาตัส (Venantius Fortunatus) บิชอปแห่งปัวตีเยในคริสต์ศตวรรที่ 6 ที่กล่าวว่าเซซีลีอาเสียชีวิตในซิซิลีในสมัยจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส (Marcus Aurelius) ระหว่างปี ค.ศ. 176 ถึงปี ค.ศ. 180 ในกรุงโรมมีมหาวิหารซันตาเชชีเลียอินตรัสเตเวเร (Santa Cecilia in Trastevere) ที่สร้างเป็นอนุสรณ์แก่นักบุญเซซีลีอาในราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 และได้รับการสร้างใหม่อย่างใหญ่โตโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปัสกัลที่ 1 ราวปี ค.ศ. 820 และอีกครั้งหนึ่งโดยพระคาร์ดินัลเปาโล เอมีลีโอ สฟอนดราตี (Paolo Emilio Sfondrati) ในปี ค.ศ. 1599 อูโก ชาเบซ
อูโก ราฟาเอล ชาเวส ฟริอัส (; 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 – 5 มีนาคม พ.ศ. 2556) เป็นเผด็จการประธานาธิบดีเวเนซุเอลาตั้งแต่ปี 2542 กระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี 2556 เขาเป็นอดีตผู้นำพรรคการเมืองขบวนการสาธารณรัฐที่ 5 นับแต่ก่อตั้งในปี 2540 ถึงปี 2550 เมื่อเขากลายเป็นผู้นำสหพรรคสังคมนิยมเวเนซุเอลา (เปซุบ) ตามข้อมูลของรัฐบาล เขามุ่งนำการปฏิรูปสังคมนิยมไปปฏิบัติในประเทศ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสังคมชื่อการปฏิวัติโบลิบาร์ที่มีการใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ สภาประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม การโอนอุตสาหกรรมหลักหลายประเภทเป็นของรัฐ การเพิ่มเงินทุนด้านสาธารณสุขและการศึกษาของรัฐ และการลดความยากจนลงอย่างสำคัญ ตามอุดมการณ์คตินิยมแบบโบลิบาร์และ "สังคมนิยมแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 21" ของเขาเอง อัลเฟรด โนเบล
ก่อนเสียชีวิตไม่นานัก อัลเฟร็ต โนเบล</b>ได้เขียนบทละครเศร้าชื่อ "เทวฑัณท์" (Nmesis)เป็นบทร้อยแก้วความยาว 4 ตอน เป็นเรื่องเกี่ยวกับสตรีอิตาลีผู้มีบทบาทสำคัญเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมอันลือลั่นในกรุงโรมในยุคนั้น บทละครได้รับการตีพิมพ์พอดีกับช่วงการตายของโนเบล หนังสือทั้งหมดถูกทำลายทันทีหลังการตายของเขา แต่ก็มีเหลือรอดอยู่ 3 เล่ม ที่เพิ่งได้รับการตีพิมพ์ใหม่เมื่อ พ.ศ. 2546 อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
ความขัดแย้งยังคงเกิดขึ้นในประเด็นอื่นอีกเมื่อ เจ้าชายมีพระประสงค์ที่จะสร้างพระราชวัง แต่เวนิเซลอสได้คัดค้านอย่างแข็งขันเพราะนั่นหมายถึงการทำให้การปกครองจะถูกจัดการอย่างถาวร ชาวครีตันได้ยอมรับเพียงชั่วคราวจนกว่าจะพบทางออกสุดท้าย[37] ความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นที่ขุ่นเคืองมากขึ้นและเวนิเซลอสได้ยืนยันอีกครั้งในการลาออกจากตำแหน่งของเขา[39] มาร์กุส ไอมิลิอุส แลปิดุส
มาร์กุส ไอมิลิอุส แลปิดุส (, 89 ปีก่อนคริสตกาล – 13 ปีก่อนคริสตกาล) แพทริเซียนผู้เป็นหนึ่งในคณะสามผู้นำที่สอง (Second Triumvirate) ร่วมกับ มาร์ก แอนโทนี และ ซีซาร์ ออกัสตัส ซึ่งแลปิดุสนั้นเป็นพันธมิตรที่สนิทกับจูเลียส ซีซาร์ เอลเกรโก
โดเมนิคอส เทโอโทโคพูลอส ( ; ค.ศ. 1541 7 เมษายน ค.ศ. 1614) หรือที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในชื่อ เอลเกรโก (El Greco; "ชาวกรีก") เป็นจิตรกร ประติมากร และสถาปนิกสมัยเรอเนซองซ์คนสำคัญของประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน เอลเกรโกมักจะลงนามในภาพเขียนด้วยชื่อเต็มเป็นภาษากรีก อัตติลา
เฟลเวียส เอเทียสหันไปเป็นปฏิปักษ์ต่ออัตติลาโดยรวบรวมกำลังจากกลุ่มชาวแฟรงก์, ชาวเบอร์กันดี และชาวเคลต์ การเคลื่อนไหวของจักรพรรดิอาวิตัส และการคืบเข้าไปทางตะวันตกของอัตติลาทำให้พระมหากษัตริย์วิซิกอธพระเจ้าธีโอดอริคที่ 1 หันไปเป็นพันธมิตรกับโรมัน กองทัพร่วมเดินทางไปถึงออร์เลอองส์ก่อนหน้างกองทัพของอัตติลา[19] ซึ่งทำให้มีโอกาสหยุดยั้งความคืบหน้าของอัตติลาได้ เฟลเวียส เอเทียสไล่ตามกองทัพของชาวฮันจนไปพบกันที่คาทาลอนัม (ปัจจุบันชาลง-อ็อง-ช็องปาญ) กองทัพของทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันในยุทธการชาลงส์ ที่ฝ่ายวิซิกอธ-โรมันได้รับชัยชนะแต่เป็นชัยชนะแบบที่เรียกว่า “ชัยชนะเพียร์ริค” (Pyrrhic victory) หรือชัยชนะที่ผู้มีชัยได้รับความเสียหายอย่างหนัก พระเจ้าธีโอดอริคที่ 1 สิ้นพระชนม์ในสนามรบและเฟลเวียส เอเทียสเองก็ไม่สามารถฉวยประโยชน์จากการได้รับชัยชนะ นักประวัติศาสตร์เอ็ดเวิร์ด กิบบอน และเอ็ดเวิร์ด ครีซีย์มีความเห็นว่าเอเทียสอาจจะพะวงถึงผลสะท้อนที่ได้รับจากชัยชนะอันท่วมท้นของวิซิกอธ พอกับความกลัวที่จะพ่ายแพ้ เฟลเวียส เอเทียสอาจจะพอใจกับผลของสงครามตรงที่ พระเจ้าธีโอดอริคที่ 1 สิ้นพระชนม์, อัตติลาต้องถอยทัพอย่างระส่ำระสาย และโรมันดูเหมือนเป็นผู้ได้รับชัยชนะ ประชาธิปไตยโดยตรง
ผู้นำประชาธิปไตยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและคงยืนที่สุดก็คือเพริคลีส (Pericles)
ภายหลังการเสียชีวิตของเขา ระบอบประชาธิปไตยของชาวเอเธนส์ก็ถูกปฏิวัติเปลี่ยนเป็นคณาธิปไตยอย่างสั้น ๆ 2 ครั้งท้ายสงครามเพโลพอนนีเซียน
แล้วต่อมาจึงฟื้นฟูอีกแม้จะเปลี่ยนไปภายใต้การปกครองของยูคลีดีส (Eucleides) ปี 403-402 ก่อน ค.ศ.
เป็นช่วงที่ได้รายละเอียดเกี่ยวกับการปกครองมากที่สุด ไม่ใช่ได้ในช่วงการปกครองของเพริคลีส
ต่อมาจึงถูกระงับอีกในปี 322 ก่อน ค.ศ. ภายใต้การปกครองของชาวมาเซโดเนีย
แม้ภายหลังสถาบันของชาวเอเธนส์จะกลับคืนมาอีก แต่ความเป็นประชาธิปไตยจริง ๆ ของระบอบก็เป็นเรื่องไม่ชัดเจน
ในปัจจุบัน รูปแบบบริสุทธิ์ของประชาธิปไตยโดยตรงมีอยู่เพียงแค่ในแคนทอนอัพเพินท์เซลล์อินเนอร์โรเดิน (Appenzell Innerrhoden) และแคนทอนกลารุส แห่งประเทศสวิตเซอร์แลนด์ 
เทียบกับสมาพันธรัฐสวิสโดยรวมที่เป็นประชาธิปไตยกึ่งโดยตรง คือเป็นประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนที่มีกลไกทางประชาธิปไตยโดยตรงที่เข้มแข็ง
ความเป็นประชาธิปไตยโดยตรงของประเทศ จะบูรณาการด้วยโครงสร้างแบบสหพันธรัฐของรัฐบาลกลาง () 
เทียบกับประเทศตะวันตกโดยมากที่เป็นระบอบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทน พระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซ
พระองค์ไม่เห็นด้วยกับอีเลฟเทริออส เวนิเซลอส ว่ากรีซควรเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นำไปสู่การแตกแยกภายในประเทศ พระองค์บังคับให้ เวนิเซลอสลาออกครั้งที่สอง แต่ในปีพ.ศ. 2460 พระองค์เสด็จลี้ภัยออกจากกรีซหลังจากภัยคุกคามจากกองกำลังอันทรงพลังที่จะทิ้งระเบิดใส่เอเธนส์ พระราชโอรสพระองค์ที่สอง เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ครองราชย์เป็นกษัตริย์ หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ เวนิเซลอสพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรและประชามติ พระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 ได้รับการเชิญเสด็จกลับ พระองค์สละราชบัลลังก์เป็นครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายเมื่อปีพ.ศ. 2465 เมื่อกรีซพ่ายแพ้ในสงครามกรีก - ตุรกีปี 2462-2465 และพระราชโอรสองค์โตสืบราชสมบัติเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 แห่งกรีซ พระเจ้าคอนสแตนตินสวรรคตในเมืองปาแลร์โม ราชอาณาจักรอิตาลี เอลิซาเบธแห่งเวดส์ สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย
พระนางเอลิซาเบธสิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 (2 มีนาคม พ.ศ. 2459 ตามปฏิทินฉบับเก่า) ที่ เคอเทีย เดอ อาร์เกส,กรุงบูคาเรสต์,ประเทศโรมาเนีย สิริพระชนมายุ 72 พรรษา ทรงสิ้นพระชนม์ก่อนที่ประเทศโรมาเนียจะประกาศสงครามกับเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่ 1 เพียงไม่กี่วัน เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี
เมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2190 ขณะอยู่ที่ฟลอเรนซ์ โตร์ริเชลลีติดเชื้อ ไทฟอยด์ และตายหลังจากนั้นไม่นาน 
พิธีศพจัดขึ้นที่ ซาน โลเรนโซ () อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
เวนิเซลอสพยายามเดินหน้าตามโครงการปฏิรูปของเขาในด้านอุดมการณ์ทางการเมืองและสังคม, การศึกษาและวรรณกรรม โดยการประนีประนอมความขัดแย้งที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งอย่างเป็นรูปธรรม ในด้านการศึกษา ตัวอย่างเช่นพลวัตในปัจจุบันได้นิยมใช้ภาษาพูด ดีโมทิกิ ได้กระตุ้นปฏิกิริยาอนุรักษนิยม ซึ่งนำไปสู่การตัดสินใจในรัฐธรรมนูญ (มาตรา 107) ที่เห็นด้วยกับภาษาทางการที่ "บริสุทธิ์" คือ ภาษาคาทาเรวูซา ซึ่งมีลักษณะกลับไปยังยุคคลาสสิก[47] มาร์กุส วิปซานิอุส อากริปปา
มาร์กุส วิปซานิอุส อากริปปา (; ประมาณ 23 ตุลาคมหรือพฤศจิกายน 64/63 ปีก่อน ค.ศ. – 12 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นรัฐบุรุษและแม่ทัพโรมัน เขาเป็นพระสหายสนิท พระชามาดา (ลูกเขย) ผู้แทนและรัฐมนตรีกลาโหมของอ็อกตาวิอุส (จักรพรรดิเอากุสตุสในอนาคต) และเป็นพระสสุระ (พ่อตา) ในจักรพรรดิติแบริอุส เขาเป็นผู้รับผิดชอบต่อชัยชนะทางทหารส่วนใหญ่ของอ็อกตาวิอุส ที่โดดเด่นที่สุดคือ ชนะยุทธนาวีที่อักติอูงเหนือกองกำลังของมาร์ก แอนโทนี และพระนางคลีโอพัตราที่ 7 แห่งอียิปต์ อะทาเนเชียสแห่งอะเล็กซานเดรีย
ในปี ค.ศ. 319 อะทาเนเชียสได้รับศีลอนุกรมขั้นพันธบริกร และรับหน้าที่เลขานุการของลุง ทั้งสองได้เดินทางไปเข้าร่วมประชุมสภาสังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 325 เพื่อแก้ปัญหาลัทธิเอเรียสที่เผยแพร่ความเชื่อว่าพระเยซูไม่ใช่พระเจ้า อะเล็กซานเดอร์ถึงแก่มรณภาพในปีต่อมา อะทาเนเชียสดำรงตำแหน่งอาร์ชบิชอปสืบแทน และสืบทอดเจตนารมณ์ของลุงในการต่อต้านลัทธิเอเรียสอย่างรุนแรง ภาครัฐมองว่าการกระทำของอะทาเนเชียสสร้างความแตกแยกให้กับจักรวรรดิ จึงสั่งเนรเทศท่านรวมทั้งสิ้น 5 ครั้ง รวมเป็นเวลานานถึง 17 ปี ท้ายที่สุดทัศนะของท่านจึงเป็นที่ยอมรับในคริสตจักร และลัทธิเอเรียสถูกประณามว่าเป็นพวกนอกรีต เอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี
หลังจากกาลิเลโอตาย เมื่อ 8 มกราคม 2184 (1642) แกรนด์ดยุก เฟอรินันโดที่สองแห่งเมดิซี () ขอให้เขารับช่วงต่อกาลิเลโอในตำแหน่ง ราชบัณฑิตย์ทางคณิตศาสตร์และ ศาสตราจารย์ทางคณิตศาสตร์ภายใต้อุปถัมภ์ของดยุก (grand-ducal mathematician and professor of mathematics) ใน มหาวิทยาลัยปิซ่า ()  ก็อทฟรีท วิลเฮ็ล์ม ไลบ์นิทซ์
ก็อทฟรีท วิลเฮ็ล์ม ฟ็อน ไลบ์นิทซ์ (; 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1646 (พ.ศ. 2189) ในเมืองไลพ์ซิจ ประเทศเยอรมนี 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1646 - 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1716 (พ.ศ. 2259)) เป็นนักปรัชญา, นักวิทยาศาสตร์, นักคณิตศาสตร์, นักการทูต, บรรณารักษ์ และนักกฎหมายชาวเยอรมัน เขาเป็นคนที่เริ่มใช้คำว่า "ฟังก์ชัน" สำหรับอธิบายปริมาณที่เกี่ยวกับเส้นโค้ง เช่น ความชันของเส้นโค้ง หรือจุดบางจุดของเส้นโค้งดังกล่าว ไลบ์นิทซ์และนิวตันได้รับการยกย่องร่วมกันว่าเป็นผู้เริ่มพัฒนาแคลคูลัส โดยเฉพาะส่วนของไลบ์นิทซ์ในการพัฒนาปริพันธ์และกฎผลคูณ รายชื่อตัวละครในแฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร
พอเมื่อรู้ว่าเอเซลเสียชีวิตจึงใช้อาเรเกรีย สาปแฟรี่เทลให้กลายเป็นหิน แต่ลูซี่เท่านั้นที่รอดจึงสั่งทาร์ทารอสว่าใครฆ่าลูซี่ได้ จะถูกเลื่อนขั้นเป็น 1 ใน ประตูผีทั้ง 9 คนใหม่ พอลูซี่เรียกราชาเทพแห่งดวงดาวออกมาสู้ ตนถูกสาปเป็นหินชั่วคราว พอคลายตัวได้สู้กับมังกรคู่ พอแอคโนโรเกียบุกมา ตนสู้ดราก้อนสเลเยอร์ทั้ง 3 ไม่ไหว จึงเริ่มโกรธกับเอาจริงจึงได้เปรียบ แต่สู้เกรย์ไม่ไหว จนถูกจีเอมม่าช่วยเอาไว้ ตนเผยร่างอีเทอร์เรียสฟอร์มสู้แพ้นัตสึกับเกรย์ พอเซเรฟชิงหนังสือ E.N.D ตนถูกเซเรฟเปลี่ยนกลับเป็นหนังสือกับเผาทิ้ง จนเสียชีวิตในที่สุด อันเดรส โบนีฟาซีโอ
อันเดรส โบนีฟาซีโอ อี เด กัสโตร (Andrés Bonifacio y de Castro) เป็นนักปฏิวัติหัวรุนแรงในการเรียกร้องเอกราชของฟิลิปปินส์จากสเปน รุ่นเดียวกับโฮเซ รีซัล และเอมีลีโอ อากีนัลโด เขาจัดตั้งสมาคมลับกาตีปูนัน (Katipunan) เพื่อต่อสู้กับสเปน ตามแผนการนั้น เขาต้องการลุกฮือขึ้นขับไล่สเปนด้วยอาวุธ แต่รีซัลไม่เห็นด้วย โบนีฟาซีโอถูกฆ่าตายเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 หลังการตายของรีซัลไม่นาน รวมอายุได้ 34 ปี ในปัจจุบัน โบนีฟาซิโอยังถือว่าเป็นวีรบุรุษแห่งมะนิลา มีอนุสรณ์สถานของเขาที่จัตุรัสลีวาซัง ถนนแมกคัลลี วันที่ 30 พฤศจิกายนของทุกปี เป็นวันโบนีฟาซิโอเพื่อระลึกถึงเขา
โบนีฟาซิโอเกิดเมื่อ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406 ที่ตำบลตอนโดในมะนิลา ครอบครัวของเขายากจนมาก และเขาเป็นกำพร้าตั้งแต่อายุ 14 ปี ในวัยเด็ก เขาประกอบอาชีพเป็นกรรมกร และขายของเก่า รับจ้างเป็นยาม เขาจึงไม่มีโอกาสได้รับการศึกษาในระบบ แต่ด้วยความเป็นคนใฝ่รู้ จึงพยายามศึกษาด้วยตนเองจนอ่านออกเขียนได้ เขาได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของโฮเซ่ ริซัลเรื่องอันล่วงละเมิดมิได้ นอกจากนั้น โบนีฟาซิโอยังได้เป็นสมาชิกรุ่นแรกๆ ของสันนิบาตฟีลีปีนาที่ริซัลก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2435 แต่หลังจากนั้นไม่นาน ริซัลถูกเนรเทศไปยังเมืองอาปีตัน สันนิบาตจึงสลายตัวลง หลังจากนั้นไม่นาน โบนีฟาซิโอจึงก่อตั้งขบวนการกาตีปูนัน ขึ้นเมื่อ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2435 โดยใช้แนวคิดของริซัลเป็นแกนหลัก จักรพรรดิเดซิอัส
จักรพรรดิเดซิอัส (; 201 – มิถุนายน 251) จักรพรรดิโรมัน จาก ค.ศ. 249 ถึง 251 ในปีสุดท้ายแห่งรัชสมัยพระองค์ปกครองร่วมกับพระราชโอรสคือ จักรพรรดิเฮแร็นนิอุส แอตรุสกุส กระทั่งทั้งสองพระองค์เสด็จสวรรคตในการรบใน ยุทธการที่เอบริตุส อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
ในเย็นวันเดียวกันกับการยิงปืนถล่ม เวนิเซลอสได้เขียนข้อความประท้วงไปยังผู้บัญชาการกองทัพเรือต่างชาติ ซึ่งลงนามโดยหัวหน้าทั้งหมดที่อยู่ที่อาโกรตีรี เขาเขียนว่ากลุ่มกบฏจะคงรักษาฐานที่มั่นไว้จนกว่าทุกๆคนถูกฆ่าโดยการสุนปืนใหญ่ของกองทัพเรือยุโรปจนหมดสิ้นแล้วเพื่อจะไม่ยอมให้พวกเติร์กยังคงดำรงอยู่ในครีต[29] ข้อความได้รั่วไหลอย่างจงใจไปยังหนังสือพิมพ์ต่างประเทศ ซึ่งได้สร้างความรู้สึกทั้งในกรีซและในยุโรป ที่ซึ่งมีความคิดในเรื่องของชาวคริสต์ ผู้ต้องการเสรีภาพของเขา ได้ถูกโจมตีโดยกองทัพเรือของชาวคริสต์ด้วยกัน ทำให้เกิดความขุ่นเคืองเป็นอันมาก ความเห็นใจทั่วทั้งยุโรปตะวันตกต่อคริสต์ศาสนิกชนในครีตได้เป็นที่ประจักษ์และได้เกิดเสียงปรบมือสรรเสริญแก่ชาวกรีกเป็นจำนวนมาก[23] เบเรนิซที่ 4
เบเรนิซที่ 4 เอพิฟิเนีย (กรีก: Βερενίκη; 77-55 ปีก่อนคริสตกาล) พระองค์ประสูติและสิ้นพระชนม์ในเมืองอเล็กซานเดรียที่อียิปต์ พระองค์เป็นเจ้าหญิงชาวกรีกแห่งราชวงศ์ปโตเลมี อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
ในการประชุมคณะกรรมการบริหาร เวนิเซลอสได้แสดงความคิดเห็นว่าเกาะไม่ได้เป็นอิสระอย่างเป็นสาระสำคัญ ตั้งแต่กำลังทหารของมหาอำนาจยังคงอยู่และมหาอำนาจยังปกครองโดยผ่านตัวแทนคือเจ้าชาย เวนิเซลลอสแนะนำว่าครั้งหนึ่งระยะเวลาการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าชายก็ต้องหมดไป จากนั้นมหาอำนาจควรจะเชิญคณะกรรมการซึ่งเป็นไปตามมาตรา 39 ของรัฐธรรมนูญ (ซึ่งถูกระงับในการประชุมที่โรม) ในการเลือกประมุขคนใหม่ โดยการนำเอาอำนาจของมหาอำนาจออกไป เมื่อกองกำลังทหารของมหาอำนาจถอนออกไปจากเกาะแล้วพร้อมกับผู้แทนของพวกเขา การรวมเข้ากับกรีซจะเป็นเรื่องง่ายที่จะสำเร็จ ข้อเสนอนี้ถูกแย่งนำไปใช้ประโยชน์โดยฝ่ายตรงข้ามของเวนิเซลอสที่กล่าวหาเขาว่า เขาอยากให้ครีตมีอำนาจอิสระ เวนิเซลอสโต้ตอบผู้กล่าวหาด้วยการยืนยันที่จะลาออกอีกครั้ง ด้วยเหตุผลที่ว่าสำหรับเขามันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำงานร่วมกับสมาชิกของคณะกรรมการ เขามั่นใจในข้าหลวงใหญ่แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้าร่วมฝ่ายค้าน[37] สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
เจ้าชายพระราชสวามีสิ้นพระชนม์ด้วยโรคไทฟอยด์[5]อย่างที่สงสัยกันเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1861 ได้สร้างความโทมนัสอย่างแสนสาหัสให้กับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียซึ่งได้ทรงตกอยู่ในสภาพการไว้ทุกข์กึ่งถาวรและฉลองพระองค์เป็นสีดำตลอดพระชนม์ชีพที่เหลือ พระองค์ทรงหลีกเลี่ยงการปรากฏองค์ในที่สาธารณะและไม่ค่อยเสด็จเข้ากรุงลอนดอนในอีกหลายปีต่อมา การหลบพระองค์จากสาธารณชนทำให้มีพระนามเรียกเล่น ๆ ว่า "แม่หม้ายแห่งวินด์เซอร์" พระองค์ทรงเห็นเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ที่ทรงใช้ชีวิตวัยเยาว์อย่างไม่รอบคอบและเหลวไหลไร้สาระ เป็นต้นเหตุของการสิ้นพระชนม์ของพระชนก ปาฏิหาริย์สุดท้ายและความตายของนักบุญเซโนเบียส (บอตติเชลลี)
ภาพ “ปาฏิหาริย์สุดท้ายและความตายของนักบุญเซโนเบียส” ที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1505 เป็นภาพในภาพชุดสี่ภาพของชีวิตและงานของนักบุญเซโนเบียส (ค.ศ. 337-ค.ศ. 417) ผู้เป็นพระสังฆราชองค์แรกของฟลอเรนซ์  เบเรงเกลาแห่งกัสติยา
เบเรงเกลา (Spanish: Berenguela) หรือ มหาราชินี (la Grande) เสด็จพระราชสมภพ ค.ศ. 1179 หรือไม่ก็ ค.ศ. 1180 สิ้นพระชนม์ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1246 เป็นพระราชินีผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งกัสติยา[1] ในปี ค.ศ. 1217 และพระราชินีคู่สมรสแห่งเลออนตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1197 ถึงปี ค.ศ. 1204 ในฐานะพระโอรสธิดาคนโตและทายาทโดยสันนิษฐานของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา พระองค์เป็นเจ้าสาวผู้เป็นที่หมายตา และถูกหมั้นหมายกับค็อนราท พระโอรสของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หลังค็อนราทสิ้นพระชนม์ พระองค์อภิเษกสมรสกับลูกพี่ลูกน้อง พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน เพื่อรักษาสันติภาพระหว่างกษัตริย์แห่งเลออนกับพระบิดา ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันห้าคนก่อนการแต่งงานจะถูกพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงประกาศให้เป็นโมฆะ เฟือร์เอลีเซอ
เฟือร์เอลีเซอ (; แปลว่า "สำหรับเอลีเซอ") เป็นชื่อที่นิยมใช้เรียกผลงาน บากาเตลหมายเลข 25 ในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์ ของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ที่ลงวันที่ประพันธ์ไว้เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1810 เป็นหนึ่งในผลงานสำหรับเดี่ยวเปียโนของเบทโฮเฟินที่มีชื่อเสียงที่สุด ต้นฉบับโน้ตเพลงของผลงานชิ้นนี้ได้สูญหายไป และถูกค้นพบในภายหลังโดยลูทวิช โนล และเผยแพร่เป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1865 หลังจากเบทโฮเฟินเสียชีวิตไปแล้ว 38 ปี จักรพรรดิฟลาวิอุส วาแลริอุส แซเวรุส
จักรพรรดิฟลาวิอุส วาแลริอุส แซเวรุส () ( – 16 กันยายน ค.ศ. 307) ฟลาวิอุส วาแลริอุส แซเวรุสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมัน ฟลาวิอุส วาแลริอุส แซเวรุสมีตำแหน่งเป็นซีซาร์ทางตะวันตกภายใต้คอนแสตนติอัส คลอรัสระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 305 ถึงฤดูร้อน ค.ศ. 306 และตั้งแต่ฤดูร้อน ค.ศ. 306 ถึงเดือนมีนาคม หรือเมษายน ค.ศ. 307 เป็นออกัสตัสในตะวันตกแข่งกับจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1, จักรพรรดิแม็กเซนติอัส และจักรพรรดิแม็กซิเมียน ซันโดร บอตตีเชลลี
อเลสซานโดร ดี มาริอาโน ดี วานนี ฟิลิเปปิ หรือ ซานโดร บอตติเชลลี หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า บอตติเชลลี (; 1 มีนาคม ค.ศ. 1444 (พ.ศ. 1987/88) - 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1510(พ.ศ. 2053) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีแห่งตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ระหว่างยุคเรอเนสซองซ์ตอนต้น เพียงไม่ถึงร้อยปึต่อมาวิธีการเขียนตระกูลนี้ (ภายใต้การอุปถัมภ์ของลอเรนโซ เดอ เมดิชิ) ก็ถูกจัดโดยจอร์โจ วาซารีให้เป็น “ยุคทอง” ในบทนำของหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ของชีวประวัติของบอตติเชลลี ชื่อเสียงของบอตติเชลลีได้รับความเสียหายหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้วมาจนกระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาบอตติเชลลีก็ได้รับความนับถือว่าเป็นจิตรกรฝีมือดีของสมัยเรอเนสซองซ์ตอนต้นของอิตาลีหรือสมัยที่เรียกกันในภาษาอิตาลีว่า “ควัตโตรเชนโต” ผลงานที่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของงานเขียนแบบฟลอเรนซ์ก็ได้แก่ “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ” ทิพยทัศน์ของกางเขน (ห้องราฟาเอล)
ทิพยทัศน์ของกางเขน () เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอล]]ผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 หลังจากที่ราฟาเอลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1520 ผู้ที่เขียนอาจจะเป็นจานฟรานเชสโค เพ็นนิ, จุยลิโอ โรมาโน และราฟฟาเอลลิโน เดล โคลเล (Raffaellino del Colle) นาร์ซิสซัส
ตำนานนี้หลายรุ่นสืบทอดจนถึงปัจจุบันจากแหล่งโบราณ รุ่นคลาสสิกเล่าโดย โอวิด พบในหนังสือเมตามอร์โฟเซส (Metamorphoses, ประพันธ์เสร็จใน ค.ศ. 8) เล่ม 3 อันเป็นเรื่องราวของนาร์ซิสซัสกับเอ็คโค รุ่นก่อนหน้านั้นคาดว่าประพันธ์โดยกวี พาร์ธีนิอัส แห่งไนเซีย (Parthenius of Nicaea) ราว 50 ปีก่อน ค.ศ. เพิ่งจะถูกค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ที่ออกซฟอร์ด ไม่เหมือนกับรุ่นของโอวิด รุ่นนี้จบลงด้วยนาร์ซิสซัสฆ่าตัวตาย ส่วนรุ่นของโคนอน (Conon) นักประพันธ์ร่วมสมัยกับโอวิด จบเรื่องด้วยนาร์ซิสซัสฆ่าตัวตายเช่นกัน อีกศตวรรษต่อมา นักเขียนเรื่องเดินทาง พอเซเนียส (Pausanias) บันทึกเรื่องราวต่างไป โดยนาร์ซิสซัสตกหลุมรักกับน้องสาวฝาแฝดมากกว่าตัวเขาเอง อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 บรรพบุรุษของเวนิเซลอส ชื่อว่า คราฟวาตัส อาศัยอยู่ที่เมืองมีสตราส์ ในเพโลพอนนีสตอนใต้ ในช่วงที่จักรวรรดิออตโตมันเข้ารุกรานคาบสมุทรในปีค.ศ. 1770 สมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวคราฟวาตัส นามว่า เวนิเซลอส คราฟวาตัส ซึ่งเป็นน้องชายคนสุดท้องของครอบครัว ได้เตรียมการหลบหนีไปยังครีตและลงหลักปักฐานที่นั่นด้วยตัวเอง ลูกชายของเขาไเละงนามสกุลของบรรพบุรุษและเรียกนามสกุลตนเองว่า เวนิเซลอส ครอบครัวมีต้นกำเนิดเป็นชาวลาโคเนีย, ชาวมานีออทและชาวครีตัน[6] สฟิงซ์
เรื่องราวเกี่ยวกับสฟิงซ์ของกรีก ที่โด่งดังเรื่องหนึ่งคือ เรื่องของ เจ้าแม่เฮรา (Hera) ซึ่งมอบหมายหน้าที่ลงโทษชาวเมืองธีบีส (Thebes) เพราะความเมามายไร้สติของพวกเขา หลังจากที่ ไดโอนิซุส เทพแห่งเมรัยได้มาสอนการทำไวน์ ให้แก่ชาวเมืองนี้ ตามปกติสฟิงซ์จะไม่เข้าขย้ำเหยื่อ ที่ผ่านมาในทันทีทันใด แต่จะให้โอกาสเหยื่อด้วยการถามปัญหา ที่เรียกกันว่าปัญหาของตัวสฟิงซ์ (The Riddle of the Sphinx) ซึ่งสัญญาจะปล่อยเหยื่อเป็นอิสระ หากตอบปัญหาของนางได้ 
ตามท้องเรื่องที่จะกล่าวถึง เอดิปุส (Oedipus) แห่งโครินท์ผ่านมาในเมืองธีบีสพอดิบพอดี สฟิงซ์กระโดดออกมา จากหลังพุ่มไม้ แลบลิ้นเลียปากด้วยความอยากกินเนื้อ ก่อนจะส่งเสียงคำรามให้ขวัญหาย เข้าใส่เอดิปุสและถามปัญหา "อะไรเอ่ยเดินสี่ตีนในยามเช้า เดินสอง ตีน ในยามสาย และเดินสามตีนในยามเย็น….? "อ๋อ มันก็คือมนุษย์นั่นแล ย่อมเดินด้วยการคลานทั้งมือและเข่า เมื่อยังเป็นเด็ก ยืนด้วยขาสอง ข้าง เมื่อโตเต็มที่ และต้องใช้ไม้เท้าพยุงตัวเอง เป็นขาที่สามในยามสายัณห์ของชีวิต" เอดิปุสตอบอย่างไม่ลังเล สฟิงซ์เมื่อได้ฟังคำตอบ ที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากมนุษย์หน้าไหนเลย ถึงกับกรีดร้องด้วยความเจ็บใจ นางโผบินขึ้น บนฟ้า แล้วทิ้งตัวดิ่งลงฆ่าตัวตายในทะเล เอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ
เอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ (12 ตุลาคม พ.ศ. 2437 - 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 พระนามเต็ม: เอลิซาเบธ ชาร์ล็อต โจเซฟีน อเล็กซานดรา วิกตอเรีย) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ พระมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 แห่งกรีซ พระนางเป็นพระธิดาของสมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนียกับเจ้าหญิงมารีแห่งเอดินบะระ เจ้าหญิงอีเรเนอแห่งเฮ็สเซินและไรน์
ในปี พ.ศ. 2416 ทั้งครอบครัวรู้สึกโศกเศร้าเมื่อเจ้าชายฟรีดริช ซึ่งมีพระนามเรียกเล่นว่า "ฟริตตี้" พระอนุชาที่ประชวรโรคเฮโมฟีเลียของเจ้าหญิงอีเรเนอ พลัดตกจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ พระเศียรติดอยู่กับราวระเบียง และได้สิ้นพระชนม์ในอีกหลายชั่วโมงต่อมาเนื่องจากพระโลหิตคั่งในสมอง ต่อมาอีกหลายเดือนหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระโอรสวัยเยาว์ เจ้าหญิงอลิซก็ทรงนำพระโอรสและธิดาไปยังหลุมฝังพระศพเพื่อสวดมนต์ต์และทรงหดหู่เมื่อถึงการฉลองครบรอบที่เกี่ยวกับพระองค์ ในฤดูใบไม้ร่วงของปี พ.ศ. 2421 เจ้าหญิงอีเรเนอ พระภคินี พระอนุชา พระกนิษฐาและพระชนกประชวรด้วยโรคคอตีบ เจ้าหญิงมารี ซึ่งมีพระนามเรียกเล่นว่า "เมย์" ก็ได้สิ้นพระชนม์ด้วยโรคนี้ ส่วนพระชนนีซึ่งทรงเหนื่อยล้าจากการพยาบาลพระโอรสและธิดา ทรงติดโรคนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อทรงทราบว่าประชวรใกล้สิ้นพระชนม์ เจ้าหญิงอลิซก็ทรงสั่งเสียความปรารถนาต่างๆ รวมถึงคำแนะนำในการเลี้ยงดูพระธิดาและดูแลการบ้านการเรือนกับพระสวามี เจ้าหญิงสิ้นพระชนม์ด้วยพระโรคคอตีบเมื่อธันวาคม พ.ศ. 2421 เจ้าหญิงแคทเธอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก
นับจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงเบียทริซแห่งสเปนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 เลดี้ แคทเธอรีนจึงเป็นพระราชปนัดดาหญิงที่มีพระชนม์ชีพอยู่เป็นพระองค์สุดท้ายของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย อีกทั้งยังเป็นพระราชนัดดาหญิงพระองค์สุดท้ายในสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนีด้วย การสิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ณ เมืองมาร์โลว์ มณฑลบัคกิงแฮมไชร์ (94 ชันษา 4 เดือน 28 วัน) ทำให้มีพระราชปนัดดาที่ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเพียงพระองค์เดียวคือ เค้านท์ คาร์ล โยฮัน เบอร์นาด็อต อดีตเจ้าชายแห่งสวีเดน ("ประสูติ" 31 ตุลาคม พ.ศ. 2459) อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1897 ความรุนแรงและความวุ่นวายได้ทวีมากขึ้นบนเกาะ ทำให้เกิดการแบ่งเป็นสองขั้ว การสังหารหมู่ประชากรที่นับถือศาสนาคริสต์ได้เกิดขึ้นในชาเนีย[13][14][15][16]และเรทีมโน[16][17][18] รัฐบาลกรีกได้รับแรงกดดันจากประชาชน การไม่ยอมอ่อนข้อกับสถานะทางการเมือง กลุ่มชาตินิยมแบบสุดโต่งคือกลุ่มเอ็ทนีกิ เอไทเรเอีย (Ethniki Etaireia)ที่เกิดขึ้น[19] และความไม่พอใจที่มหาอำนาจไม่เต็มใจเข้าแทรกแซง ทำให้รัฐบาลกรีกได้ตัดสินใจที่จะส่งเรือรบและบุคลากรทางกองทัพเพื่อปกป้องชาวกรีกครีตัน[20] มหาอำนาจไม่มีทางเลือกอื่นและจะดำเนินการยึดครองเกาะ แต่ก็สายไปแล้ว กองทัพกรีกประมาณ 2,000 นายได้ขึ้นฝั่งที่โคลิมวารีในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897[21] และภายใต้การบังคับบัญชาของพันเอกทีโมลีออน วัสซอส ได้ประกาศว่าเขายึดเกาะนี้ "ในนามของพระมหากษัตริย์แห่งเฮลลีนส์" และนั่นคือการประกาศรวมครีตเข้ากับกรีซ[22] สิ่งนี้ทำให้เกิดการลุกฮือขึ้นทั่วทั้งเกาะในทันที มหาอำนาจตัดสินใจปิดล้อมครีตด้วยกองทัพเรือและกองทัพบก ดังนั้นจึงสามารถหยุดกองทัพกรีกที่กำลังจะเข้าเมืองชาเนียได้[23] ดัชเชสเอลีซาเบทแห่งเวือร์ทเทมแบร์ก
อาร์คดัชเชสเอลิซาเบธทรงสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2333 ซึ่งเมื่อทรงให้ประสูติกาลพระธิดาแล้ว พระองค์ทรงเสียพระโลหิตมาก และสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา โดยพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ก่อนสมเด็จพระจักรพรรดิโจเซฟเพียง 2 วัน ซึ่งเป็นที่น่าเสียดายอย่างยิ่งที่พระองค์ทรงไม่มีโอกาสที่จะได้เป็นจักรพรรดินีเลย โดยรวมพระชันษาของพระองค์เพียง 23 ชันษาเท่านั้น อาร์คิมิดีส
อาร์คิมิดีสเสียชีวิตเมื่อปีที่ 212 ก่อนคริสตกาลระหว่างสงครามพิวนิกครั้งที่สอง เมื่อกองทัพโรมันภายใต้การนำทัพของนายพลมาร์คัส เคลาดิอัส มาร์เซลลัส เข้ายึดเมืองซีรากูซาได้หลังจากปิดล้อมอยู่ 2 ปี ตามบันทึกอันโด่งดังของพลูตาร์ค อาร์คิมิดีสกำลังขบคิดแผนภาพทางคณิตศาสตร์ชิ้นหนึ่งระหว่างที่นครถูกยึด ทหารโรมันคนหนึ่งสั่งให้เขาออกมาพบกับนายพลมาร์เซลลัส แต่เขาปฏิเสธโดยบอกว่าต้องแก้ปัญหาให้เสร็จเสียก่อน ทหารผู้นั้นจึงบันดาลโทสะและสังหารอาร์คิมิดีสด้วยดาบ พลูตาร์คยังบันทึกเรื่องเล่าอีกเรื่องหนึ่งว่าอาร์คิมิดีสถูกสังหารขณะพยายามจำนนต่อทหารโรมัน ตามเรื่องหลังนี้ อาร์คิมิดีสถือเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ชิ้นหนึ่ง และถูกสังหารเนื่องจากทหารนึกว่ามันเป็นสิ่งมีค่า บันทึกเล่าว่านายพลมาร์เซลลัสโกรธมากเมื่อทราบเรื่องการเสียชีวิตของอาร์คิมิดีส ด้วยถือว่าเขาเป็นทรัพย์สมบัติอันเลอค่ายิ่งทางวิทยาศาสตร์ ทั้งยังออกคำสั่งไปแล้วว่าห้ามทำอันตรายแก่เขาโดยเด็ดขาด พระเจ้าอเล็กซานเดอร์แห่งกรีซ
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์อภิเษกสมรสกับอัสปาซียา มาโนสในปี พ.ศ. 2462 กระตุ้นให้เกิดเรื่องอื้อฉาวที่สำคัญที่ทำให้ทั้งสองพระองค์ออกจากกรีซเป็นเวลาหลายเดือน ไม่นานหลังจากที่กลับไปกรีซกับพระมเหสี พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ถูกกัดโดยลิงบาร์บารีในประเทศและเสียชีวิตจากโรคโลหิตเป็นพิษ การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของกษัตริย์ทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับการอยู่รอดของสถาบันพระมหากษัตริย์และทำให้การปกครองในระบอบการปกครองของ Venizelist ล้มเหลว หลังจากพ่ายแพ้การเลือกตั้งทั่วไปและการลงประชามติพระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 แห่งกรีซได้รับการเชิญเสด็จนิวัติ จักรพรรดินีไอรีนแห่งเอเธนส์
ในปีค.ศ. 802 กลุ่มขุนนางแพทริเซียนได้สมคบคิดวางแฟนโค่นล้มพระนางและสถาปนานิเคโฟรอส เสนาบดีคลัง (โลโกเททิส ตูร์ เกอนิโค) จักรพรรดินีไอรีนทรงถูกเนรเทศไปยังเลสบอส ทรงถูกบังคับให้ปั่นขนแกะเพื่อเป็นรายได้ยังชีพ พระนางไอรีนสวรรคตในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 803 จักรพรรดิแซเวรุส อาแล็กซันแดร์
จักรพรรดิแซเวรุส อาแล็กซันแดร์ หรือ มาร์คัส ออเรลิอัส แซเวรุส อาแล็กซันแดร์ () (1 ตุลาคม ค.ศ. 208 – 18 มีนาคม ค.ศ. 235) แซเวรุส อาแล็กซันแดร์เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันของราชวงศ์เซเวอรัน ผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิเอลากาบาลัสผู้ถูกลอบสังหารในปี ค.ศ. 222 จนเสด็จสวรรคตโดยการถูกลอบสังหารเช่นกันเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 235 ที่เป็นการเริ่มยุคประวัติศาสตร์โรมันที่เรียกว่ายุควิกฤติการณ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 3 (Crisis of the Third Century) ที่ยาวนานเกือบห้าสิบปีเมื่อจักรวรรดิโรมันต้องเผชิญกับสงครามกลางเมือง, ภาวะความวุ่นวายทางเศรษฐกิจ, การปฏิวัติในบริเวณต่างๆ ในจักรวรรดิ และอันตรายจากภายนอกที่แทบจะทำให้จักรวรรดิเกือบล่มสลาย  โอลกา คอนสแตนตินอฟนาแห่งรัสเซีย
ด้วยความที่ยังไม่เห็นด้วยกับการเสด็จกลับมาของพระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 และมกุฎราชกุมารจอร์จ รัฐบาลของอีเลฟเทริออส เวนิเซลอสจึงเสนอราชบัลลังก์แก่พระโอรสองค์ที่สามในพระเจ้าคอนสแตนตินคือ เจ้าชายปัพโลส แต่เจ้าชายทรงปฏิเสธที่จะครองบัลลังก์ก่อนพระราชบิดาและพระเชษฐา เว้นแต่จะมีการลงประชามติเพื่อให้พระองค์เป็นประมุขแห่งรัฐ แต่ในช่วงวันที่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์สวรรคต เวนิเซลอสพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งทั่วไปในกรีซ ค.ศ. 1920 ในวันที่ 17 พฤศจิกายน พลเรือตรี ปัพโลส โคอันตูริโอทิส ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตั้งแต่การสวรรคตของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์และเป็นฝ่ายเวนิเซลอส ได้ลาออกจากการเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และนายกรัฐมนตรีคนใหม่ คือ ดีมิทริออส รอลลิส ได้ทูลเชิญให้สมเด็จพระพันปีหลวงโอลกาขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระองค์ทรงดำรงในตำแหน่งนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือนจนกระทั่งพระเจ้าคอนสแตนตินที่ 1 พระโอรสกลับคืนสู่ราชบัลลังก์ในวันที่ 19 ธันวาคม หลังจากการลงประชามติในกรีซ ค.ศ. 1920 ประชาชน 99% สนับสนุนการกลับคืนสู่บัลลังก์ของพระองค์ สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก
วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2472 เวลา 16.45 น. พระองค์เสด็จสวรรคตด้วยพระโรคฝีบิดในพระยกนะ (ตับ) โดยมีโรคแทรกซ้อนคือพระปัปผาสะบวมน้ำและพระหทัยวาย พระชนมายุได้ 37 พรรษา 8 เดือน 23 วัน หลังจากทรงทนทรมานอยู่ได้ 3 เดือนครึ่ง[24] มีพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ ณ พระเมรุท้องสนามหลวงเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2473[29][30] อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
“เป็นวันที่สำคัญในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 เมื่อ...เขาปฏิเสธคำสั่งของมหาอำนาจผู้ปกครองและมีวลีที่งดงามในหนังสือพิมพ์กรีกว่า "ท้าทายกองทัพเรือแห่งยุโรป"[27]” วีนีซีอุส เอลีอัส เตย์เชย์รา
วีนีซีอุส เอลีอัส เตย์เชย์รา (; 31 ธันวาคม ค.ศ. 1977 — ) หรือที่รู้จักโดยทั่วไปในชื่อ วีนีซีอุส เป็นนักกีฬาฟุตซอลชาวบราซิล ผู้ซึ่งเล่นให้แก่ทีมอินเตลี/ออร์ลังเจียในตำแหน่งครอบจักรวาล และเป็นน้องชายของเลนีซิโอ วิลเฮลมึส
จนกว่าจะเสียชีพ อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
เจ้าชายจอร์จทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงใหญ่แห่งครีตเป็นระยะเวลา 3 ปี[37] ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1898 พระองค์ได้เสด็จมาถึงชาเนีย ที่ซึ่งทรงได้รับการต้อนรับอย่างคาดไม่ถึง ในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1899 ข้าหลวงใหญ่ทรงแต่งตั้งคณะกรรมการบริหารอันประกอบด้วยผู้นำชาวครีตัน เวนิเซลอสได้ดำรงเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมและคณะกรรมการที่เหลือได้เริ่มต้นที่จะก่อตั้งรัฐขึ้นมา หลังจากที่เวนิเซลอสได้ผ่านตัวบทกฎหมายออกมาในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1900 ความขัดแย้งระหว่างเขาและเจ้าชายจอร์จได้เกิดขึ้น แอร์เรียน
แอร์เรียนแห่งนิโคเมเดีย (), ลูกิอุส ฟลาวิอุส อาร์ริอานุส () หรือ อาร์เรียโนส (; ราว ค.ศ. 86 – หลังจาก ค.ศ. 146) เป็นนักประวัติศาสตร์ ข้าราชการ นักการทหาร นักปรัชญาชาวโรมันเชื้อสายกรีกของกรีกในสมัยโรมันและไบแซนไทน์ แอร์เรียนก็เช่นเดียวกับนักเขียนอื่นในสมัยโซฟิสติกที่ 2 (Second Sophistic) ที่เขียนโดยใช้ภาษากรีกแอตทิกา (Attic Greek) งานเขียนของแอร์เรียนเป็นงานเขียนตามปรัชญาของเอพิกทีทัส (Epictetus) ที่รวมทั้ง "การเดินทัพของอเล็กซานเดอร์" () ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับรายละเอียดในการการรณรงค์ของอเล็กซานเดอร์มหาราช และ "อินดิกา" () ที่บรรยายการเดินทางของเนอาร์คัส (Nearchus) จากอินเดียติดตามการพิชิตของอเล็กซานเดอร์ และงานเขียนสั้น ๆ อื่น ๆ งานเขียนของแอร์เรียนถือกันว่าเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับรายละเอียดการรณรงค์ของอเล็กซานเดอร์มหาราชและเป็นผู้ริเริ่มการเขียนประวัติศาสตร์จากมุมมองของการยุทธการคนแรกคนหนึ่ง กาลิเลโอ กาลิเลอี
กาลิเลโอ กาลิเลอี (Italian: Galileo Galilei; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1564 - 8 มกราคม ค.ศ. 1642) เป็นชาวทัสกันหรือชาวอิตาลี ซึ่งมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการปฏิวัติวิทยาศาสตร์ ผลงานของกาลิเลโอมีมากมาย งานที่โดดเด่นเช่นการพัฒนาเทคนิคของกล้องโทรทรรศน์และผลสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ที่สำคัญจากกล้องโทรทรรศน์ที่พัฒนามากขึ้น งานของเขาช่วยสนับสนุนแนวคิดของโคเปอร์นิคัสอย่างชัดเจนที่สุด กาลิเลโอได้รับขนานนามว่าเป็น "บิดาแห่งดาราศาสตร์สมัยใหม่"[1] "บิดาแห่งฟิสิกส์สมัยใหม่"[2] "บิดาแห่งวิทยาศาสตร์"[2] และ "บิดาแห่งวิทยาศาสตร์ยุคใหม่"[3] อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
Check date values in: |date= (help) Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help) Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help) จักรพรรดิเอลากาบาลุส
จักรพรรดิเอลากาบาลุส หรือ เฮลิโอกาบาลัส หรือ มาร์คัส ออเรลิอัส อันโตนินัส () (ราว ค.ศ. 203 – 11 มีนาคม ค.ศ. 222) เอลากาบาลุสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันของราชวงศ์เซเวอรัน ผู้ระหว่างปี ค.ศ. 218 จนถึงปี ค.ศ. 222 เอลากาบาลุสทรงเป็นชาวซีเรียจากทางฝ่ายพระมารดา เมื่อยังทรงพระเยาว์ทรงเป็นนักบวชของเทพเจ้าเอล-กาบาลที่เมืองบ้านเกิดอีเมซา เมื่อขึ้นครองราชย์ทรงได้รับพระนามว่า มาร์คัส ออเรลิอัส อันโตนินัส ออกัสตัส “เอลากาบาลุส” เป็นพระนามที่ทรงได้รับหลังจากที่เสด็จสวรรคตไปแล้ว เวนิส บ.ข.ส.
เวนิสได้ชิงแชมป์โลกในรุ่นฟลายเวท ของสภามวยโลก (WBC) ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2515 ที่อินดอร์สเตเดียม หัวหมาก กับ เบตูลิโอ กอนซาเลซ แชมป์โลกชาวเวเนซุเอลา เวนิสเป็นฝ่ายชนะน็อกในยกที่ 10 ไปได้อย่างงดงาม ท่ามกลางจำนวนผู้ชมถึง 30,000 คน และพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จมาทอดพระเนตรการชกด้วยพระองค์เอง โดยเวนิสถือเป็นแชมป์โลกชาวไทยคนแรกด้วยที่เป็นมวยถนัดซ้าย เวนิสป้องกันตำแหน่งไว้ได้เพียงครั้งเดียว โดยชนะคะแนน เออร์ปิโต้ ซาลาวาร์เรีย นักมวยชาวฟิลิปปินส์ ผู้เคยชนะชาติชาย เชี่ยวน้อย มาแล้ว พร้อมกับได้แชมป์ของสถาบันเดอะริง (The Ring) ด้วย จากนั้นเวนิสได้เดินทางไปชกนอกรอบกับนักมวยเม็กซิกันถึงถิ่นประเทศเม็กซิโก เมื่อ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 โดยชนะน็อกฮูลิโอ กัวเรโรได้ในยกที่ 6 จากนั้นเวนิสต้องสละแชมป์โลกไป เนื่องจากไม่สามารถรักษาน้ำหนักตัวให้อยู่ในพิกัดได้ Classical Greece
ในศตวรรษนี้นครรัฐเอเธนส์มีความโดดเด่นที่สุด เพราะเอเธนส์ทิ้งงานเขียนทั้งทางประวัติศาสตร์ กฎหมาย และวรรณคดีไว้มากกว่านครรัฐกรีกโบราณอื่นทั้งหมด จึงอาจกล่าวได้ว่าเหตุการณ์สำคัญเหตุการณ์แรกเกิดขึ้นในปีที่ 508 ก่อนค.ศ. เมื่อไคลส์ธีนีส (Cleisthenes) ร่วมมือกับสปาร์ตาโค่น ฮิปปิอัส ทรราชคนสุดท้ายของเอเธนส์ลงจากอำนาจ และสามารถร่วมมือกับสภาห้าร้อยคน (); สภา"บูแล") ชิงอำนาจมาจากอิซาโกรัส (Isagoras) ได้ และเริ่มปฏิรูปเอเธนส์ แต่ถ้ามองให้กว้างออกไปทั่วทั้งแผ่นดินกรีซ ก็อาจพูดได้ว่าการก่อกบฏไอโอเนีย เมื่อปีที่ 500 ก่อนค.ศ. มีความสำคัญในฐานะเหตุการณ์ที่กระตุ้นให้จักรวรรดิเปอร์เซียเปิดฉากรุกรานกรีซในปีที่ 492 ก่อนค.ศ. ทัพของเปอร์เซียถูกพิชิตในปีที่ 492 ก่อนค.ศ. แต่อีกทศวรรษต่อมาเปอร์เซียก็ยกทัพกลับมาอีกเป็นครั้งที่สอง (ในปีที่ 481-479 ก่อนค.ศ.) ทว่าก็ล้มเหลวอีกแม้ว่าจะสามารถเดินทัพเข้าครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของกรีซได้ และได้ชัยชนะทั้งในยุทธการที่เทอร์โมพิลี และยุทธนาวีที่อาร์เตมิเซียม หลังจากเสร็จศึกกับเปอร์เซียแล้ว สันนิบาตดีเลียนก็ถูกสถาปนาขึ้นภายใต้อิทธิพลครอบงำ (hegemon) ของเอเธนส์ และถูกเอเธนส์ใช้เป็นเครื่องมือสร้างอำนาจและความมั่งคั่ง ความไม่รู้จักพอของเอเธนส์ทำให้เกิดการลุกฮือขึ้นในบรรดานครรัฐพันธมิตร ซึ่งล้วนถูกเอเธนส์ใช้กำลังทหารเข้ากำหราบ แต่พลวัตทางอำนาจของเอเธนส์ทำให้สปาร์ตาตื่นขึ้นมา และนำมาซึ่งสงครามเพโลพอนนีเซียน ในปีที่ 431 ก่อนค.ศ. สงครามดำเนินไปในสมรภูมิทั่วทั้งโลกอารยธรรมของกรีซเป็นเวลาเกือบ 30 ปี โดยมีการสงบศึกเพียงช่วงสั้นๆ จนในที่สุดเอเธนส์ก็ถูกพิชิตลงอย่างเด็ดขาด ในปีที่ 404 ก่อนค.ศ. เรื่องราวในศตวรรษที่ 5 ก่อนค.ศ. ของกรีซในยุคคลาสสิกก็ปิดฉากลง ด้วยความวุ่นวายทางการเมืองของเอเธนส์หลังจากนั้น อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2407 หมวดหมู่:ชาวกรีก หมวดหมู่:ประเทศกรีซ หมวดหมู่:นายกรัฐมนตรีกรีซ หมวดหมู่:บุคคลจากครีต หมวดหมู่:เกาะครีต วิลเลียม เฮสติงส์ บารอนเฮสติงส์ที่ 1
วิลเลียม เฮสติงส บารอนเฮสติงสที่ 1 () (ราว ค.ศ. 1431 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1483) วิลเลียม เฮสติงสเป็นขุนนางชาวอังกฤษผู้มีบทบาทในสงครามดอกกุหลาบผู้มีอำนาจสูงสุดในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 เสด็จสวรรคตเฮสติงสก็หันไปสนับสนุนดยุคแห่งกลอสเตอร์ในการเป็นปฏิปักษ์ต่อพระราชินีหม้ายเอลิซาเบธ วูดวิลล์และพระญาติพระวงศ์ของพระองค์ แต่เฮสติงสไม่สนับสนุนความคิดของดยุคแห่งกลอสเตอร์ที่จะชิงราชบัลลังก์จากพระราชนัดดาสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 ดยุคแห่งกลอสเตอร์จึงกำจัดเฮสติงส วิลเลียม เชกสเปียร์
วิลเลียม เชกสเปียร์ (English: William Shakespeare; รับศีล 26 เมษายน ค.ศ. 1564 - 23 เมษายน ค.ศ. 1616[1]) เป็นกวีและนักเขียนบทละครชาวอังกฤษ ได้รับยกย่องทั่วไปว่าเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ของอังกฤษและของโลก[2] มักเรียกขานกันว่าเขาเป็นกวีแห่งชาติของอังกฤษ และ "Bard of Avon" (กวีแห่งเอวอน) งานเขียนของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน ประกอบด้วยบทละคร 38 เรื่อง กวีนิพนธ์แบบซอนเน็ต 154 เรื่อง กวีนิพนธ์อย่างยาว 2 เรื่อง และบทกวีแบบอื่นๆ อีกหลายชุด บทละครของเขาได้รับการแปลออกไปเป็นภาษาต่างๆ มากมาย และเป็นที่นิยมนำมาแสดงมากที่สุดในบรรดาบทละครทั้งหมด[3] เอเธล์เบิร์ท กษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์
เอเธลเบิร์ทสวรรคตในปีค.ศ.866 ตอนอายุประมาณ 35 ปี แม้พระองค์จะมีโอรส เอเธลวาลด์ และโอรสคนอื่นๆอีก แต่พระองค์ได้รับการสันตติวงศ์บัลลังก์แห่งเวสเซ็กซ์โดยพระอนุชา เอเธลเร็ด พระองค์ครองราชย์ได้เพียงห้าปี รายชื่อตัวละครในแฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร
ในปี X792 หลังจบศึกอวตาร ถูกเซเรฟชวนเข้าร่วมสงคราม ในศึกอัลวาเรซ คิดกำจัดกราก้อนสเลเยอร์ทั้งหมด กับทำลายทั้งทวีป ฆ่าก๊อด เซเรน่าทิ้งอย่างง่ายดาย พอพบไอลีนก็สู้กันจนติดกับถูกยูนิเวิร์ส วันถูกส่งไปก้นทะเล พอไอลีนเสียชีวิต ยูนิเวิร์ส วัน คลาย ตนกลับมาขยี้ศพไอลีน ไล่ล่าเวนดี้ที่หนีขึ้นคริสติน่า แต่ตนถูกส่งเข้าไปในช่องว่างระหว่างเวลา แต่ตนก็กินมิติจนหลอมรวมเป็นหนึ่งร่างมังกรบุกไปแมคโนโลเกีย ส่วนวิณญญาณก็คุมมิติเวลาจับดราก้อนสเลเยอร์ทั้ง 7 มาเป็นพลังงาน แต่พอทั้ง 7 คลายจากผนึกมาท้าตนสู้ จึงเกิดศึกตัดสินขึ้น ซึ่งตนแพ้นัตสึจนเสียชีวิตในที่สุด จักรพรรดินิโคลอส คานาบอส
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ดูคาสผู้โค่นราชบัลลังก์ของจักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 อันเจลอส และ จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 4 อันเจลอสทรงพยายามมอบตำแหน่งสำคัญในการบริหารให้แต่นิโคลอสก็ไม่ทรงยอมรับข้อตกลง เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 5 ก็ทรงจับนิโคลอสคุมขังและสังหารในวันเดียวกันกับที่สังหารจักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 4 จักรพรรดิยูลิอุส แนโปส
จักรพรรดิยูลิอุส แนโปส () (ราว ค.ศ. 430 – ค.ศ. 480) ยูลิอุส แนโปสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันตะวันตก ผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิไกลเซริอัสในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 474 จนถึงวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 475 โดยทรงปกครองจากอิตาลี และระหว่างปี ค.ศ. 475 จนถึง ค.ศ. 480 จากดาลเมเชีย ยูลิอุส แนโปสทรงปกครองช่วงเวลาสุดท้ายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก นักประวัติศาสตร์บางคนถือว่าทรงเป็นจักรวรรดิองค์สุดท้าย แต่บางคนก็ว่าจักรพรรดิโรมิวลัส ออกัสตัสเป็นองค์สุดท้ายในปี ค.ศ. 476 อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
ในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1905 กลุ่มกบฏได้รวมตัวกันที่เทริโซและประกาศ "การรวมสหภาพทางการเมืองกับกรีซภายใต้รัฐธรรมนูญเสรีฉบับเดียว"[41] การแก้ไขปัญหาได้ถูกส่งไปยังมหาอำนาจ ที่ซึ่งกำลังถกเถียงถึงข้อตกลงชั่วคราวที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายซึ่งกำลังขัดขวางการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของเกาะ และทางออกเดียวในการแก้ไข "ปัญหาครีตัน" คือการรวมเข้ากับกรีซ ข้าหลวงใหญ่พร้อมความเห็นชอบจากมหาอำนาจได้ตอบไปยังกลุ่มกบฏว่าจะนำกำลังทหารเข้ามาปราบปราม[37] อย่างไรก็ตาม ผู้แทนหลายคนได้มาเข้าร่วมกับเวนิเซลอส กงสุลของมหาอำนาจหลังได้พบกับเวนิเซลอสที่มอร์นีส์โดยพยายามจะบรรลุข้อตกลงการเจรจา แต่ก็ไม่เป็นผล คณะรัฐบาลปฏิวัติได้เรียกร้องว่าครีตควรจะมีระบอบการปกครองที่คล้ายคลึงกับรูเมเลียตะวันออก ในวันที่ 18 กรกฎาคม มหาอำนาจได้ประกาศกฎอัยการศึก แต่นั่นก็ไม่สามารถยับยั้งกลุ่มกบฏได้ ในวันที่ 15 สิงหาคม การประชุมประจำที่ชาเนียได้ลงมติเห็นชอบการปฏิรูปที่เวนิเซลอสเสนอมากที่สุด กงสุลของมหาอำนาจได้พบกับเวนิเซลอสอีกครั้งและยอมรับการปฏิรูปที่เขาเสนอ สิ่งนี้นำไปสู่จุดสิ้นสุดกบฏเทริโซ และการลาออกจากตำแหน่งของเจ้าชายจอร์จในฐานะข้าหลวงใหญ่ มหาอำนาจได้มอบหมายอำนาจในการเลือกข้าหลวงของเกาะคนใหม่แก่พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ ทำให้อำนาจในการปกครองโดยพฤตินัยของจักรวรรดิออตโตมันเป็นอันโมฆะ อดีตนายกรัฐมนตรีกรีซ อเล็กซานดรอส ไซมิส ได้ถูกเลือกให้เป็นข้าหลวงใหญ่ และเจ้าหน้าที่และนายทหารชั้นประทวนชาวกรีกได้รับอนุญาตให้ดำเนินการในองค์กรกองทหารครีต ทันทีที่องค์กรกองทหารได้รับการจัดตั้ง ทหารต่างชาติได้ถอนกำลังออกจากเกาะ นี้ถือเป็นชัยชนะส่วนบุคคลของเวนิเซลอส ที่ได้มีชื่อเสียงไม่เพียงแต่ในกรีซแต่ในยุโรปด้วย[37] อาร์คิมิดีส
ซิเซโร (106-43 ปีก่อนคริสตกาล) กล่าวถึงอาร์คิมิดีสสั้น ๆ ในงานเขียนประเภทบทสนทนาของเขาเรื่อง "De re publica" ซึ่งเป็นบทสนทนาสมมุติที่เกิดขึ้นในปี 129 ก่อนคริสตกาล หลังจากการปิดล้อมซีรากูซาเมื่อปีที่ 212 ก่อนคริสตกาลแล้ว เล่ากันว่านายพลมาร์คัส เคลาดิอัส มาร์เซลลัส นำเอาเครื่องกลไก 2 ชิ้นที่ใช้ช่วยในการศึกษาดาราศาสตร์กลับไปยังโรม เครื่องกลไกนี้ช่วยแสดงการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวเคราะห์ 5 ดวง ซิเซโรระบุถึงเครื่องกลไกที่คล้ายคลึงกันนี้ว่าออกแบบโดยทาเลสแห่งไมเลทัส และยูโดซุสแห่งคไนดัส ในงานเขียนนั้นกล่าวว่า มาร์เซลลัสเก็บเครื่องมือชิ้นหนึ่งเอาไว้เป็นของสะสมส่วนตัวจากซีรากูซา ส่วนอีกชิ้นหนึ่งส่งไปยังวิหารแห่งความบริสุทธิ์ในกรุงโรม ตามงานเขียนของซิเซโร ไกอัส ซุพิซิอุส กัลลัส ได้สาธิตเครื่องกลไกของมาร์เซลลัสให้แก่ ลูเชียส ฟูเรียส ฟิลุส ซึ่งบรรยายเอาไว้ว่า กำเนิดวีนัส (บอตติเชลลี)
ภาพใหญ่เช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ” อาจจะเขียนสำหรับวิลลาดิคาสเตลโลของลอเร็นโซ ดิ เปียร์ฟรานเชสโค เดอ เมดิชิ (Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici) ราวปี ค.ศ. 1482 หรืออาจจะก่อนหน้านั้นก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่า “วีนัส” ที่เขียนให้ลอเร็นโซและที่กล่าวถึงโดยจอร์โจ วาซารีอาจจะเป็นงานคนละชิ้นกับชิ้นนี้ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่าเป็นงานที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองความรักของจุยเลียโน ดิ เปียโร เดอ เมดิชิ (Giuliano di Piero de' Medici) (ผู้ที่เสียชีวิตในกรณีการคบคิดพัซซิในปี ค.ศ. 1478) ต่อซิโมเน็ตตา คัตตาเนโอ เวสปุชชิ (Simonetta Cattaneo Vespucci) ผู้ที่พำนักอยู่ที่เมืองพอร์โตเวเนเร ที่ติดทะเลและเป็นเมืองที่ตำนานว่าเป็นที่เกิดของวีนัส เชื่อกันว่าบอตติเชลลีเองก็หลงรักซิโมเน็ตตาคนสวยผู้เป็นภรรยาน้อยของเดอ เมดิชิ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการเขียนภาพนี้ก็ตาม ภาพก็ยังมีความคล้ายคลึงที่เห็นได้ชัดกับมหากาพย์ “มหากาพย์เมตะมอร์ฟอร์ซิส” และ “Fasti” โดยโอวิด และ “Verses” โดย โพลิเซียโน นอกจากนั้นก็ยังเชื่อกันว่าซิโมเน็ตตาเป็นนางแบบของวีนัสและของสตรีในภาพอื่นๆ ที่บอตติเชลลีเขียนเช่นภาพ “ฤดูใบไม้ผลิ”
เทพีวีนัสลอยมาจากทะเลมาเกยฝั่งบนหอยที่ถูกเป่ามาโดยเซไฟรัส (Zephyrus) ผู้เป็นเทพแห่งลมตะวันตกและเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่ โดยมีเทพีองค์หนึ่งของเทพีโฮแร (Horae) ซึ่งเป็นเทพีแห่งฤดูมารออยู่และยื่นมอบเสื้อคลุมลายดอกไม้ให้ เอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ
เหล่าคอมมิวนิสต์มีอำนาตเต็มหลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 พวกเขาได้พยายามต่อต้านประเทศที่ปกครองด้วยระบอบกษัตริย์และสาธารณรัฐและพยายามเปลี่ยนแปลงให้เป็นคอมมิวนิสต์ และปัญหานี้ยังคงยืดเยื้อในโรมาเนีย สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนียทรงถูกบังคับให้ลงนามสละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2490 พระราชวงศ์ทุกพระองค์ต้องเสด็จออกจากแผ่นดินโรมาเนีย ในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2491 รถไฟพระที่นั่งที่ซึ่งมีพระราชาธิบดีไมเคิล,สมเด็จพระราชชนนีเฮเลนและเจ้าหญิงอีเลียนา มุ่งหน้าสู่บันล็อก บนชานชลาไม้ของบันล็อก มีสตรี 3 คนรออยู่ซึ่งก็คือ เจ้าหญิงเอลิซาเบธ อดีตพระราชินีแห่งกรีซ พร้อมทั้งนางสนองโอษฐ์อีก 2 คน ทั้ง 3 ยืนรอด้วยความหนาวเย็นพร้อมสัมภาระส่วนพระองค์ แต่หลังจากทรงขึ้นรถไฟได้ไม่นาน พระองค์ทรงระลึกถึงความทรงจำที่ตรึงในจิตใจอยู่เบื้องหลัง ประเทศนี้เป็นที่ที่พระองค์ทรงเจริญพระชันษา ที่ที่ประทับอยู่ทั้งสุขและทุกข์ พระองค์ทรงรู้สึกว่าจะต้องแยกจากที่แห่งนี้อีกตลอดกาลโดยทรงทราบว่าพระชนม์ชีพจะอยู่ไม่ถึง 10 ปี [12] หลังจากใช้เวลาอันสั้นประทับร่วมกับพระราชวงศ์ในเยอรมนี ที่ซิกมารินเกน เจ้าหญิงเสด็จไปประทับที่เมืองคานส์ ซึ่งทรงเช่าอพาร์ทเมนต์ ทรงใช้พระชนม์ชีพบั้นปลายด้วยการเล่นเปียโน เจ้าหญิงเอลิซาเบธ อดีตพระราชินีแห่งกรีซทรงสิ้นพระชนม์ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 สิริพระชนมายุ 62 พรรษา พระศพถูกฝังที่เฟรนซ์ รีเวียรา ลิโต ซิสโนริโอ
จากนั้น ซิสนอริโตขึ้นชกชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทที่ฟิลิปปินส์ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ฟิลิป พาร์คอน ไปในปี พ.ศ. 2550 ซิสนอริโตมาชกในเมืองไทยสองครั้งติดต่อกัน โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ยก 4 เมื่อวันที่ 21 มกราคม ซึ่งการขึ้นชกครั้งนี้ของซิสนอริโตไม่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการมวยของฟิลิปปินส์ และขึ้นชกโดยไม่มีใบอนุญาตจากทางฟิลิปปินส์ให้ขึ้นชก หลังจากนั้น ซิสนอริโตมาชกกับฉัตรชัย อีลิทยิม เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ที่สนามกีฬาโรงเรียนมัธยมวัดสิงห์ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร โดยเป็นการมาชกแบบไม่มีใบอนุญาตอีกเช่นกัน ผลปรากฏว่าซิสโนริโตเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 4 ซิสนอริโตบอบช้ำจากการชกครั้งนี้มาก และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 เมษายน เวลา 21.15 น. ที่โรงพยาบาลปิยะมินทร์ ถนนบางนา-ตราด เนื่องจากสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจากการชกกับฉัตรชัย หลังจากแพทย์พยายามผ่าตัดช่วยชีวิตแล้วแต่ไม่สำเร็จเนื่องจากมีเลือดคั่งในสมองมากและก้อนเลือดกดทับก้านสมอง สิริอายุได้ 25 ปี จักรพรรดิติแบริอุสที่ 2
จักรพรรดิติแบริอุสที่ 2 กงสตันตีนุส หรือ เฟลเวียส ติแบริอุส กงสตันตีนุสัส ออกัสตัส (; ) (ราว ค.ศ. 520/ค.ศ. 535 – 14 สิงหาคม ค.ศ. 582) ติแบริอุสทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ของราชวงศ์จัสติเนียน ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 574 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 582  เอลิเนอร์แห่งอังกฤษ เคาน์เตสแห่งเลสเตอร์
ก่อนวิลเลี่ยม มาร์แชลจะตายในค.ศ.1219 ได้มีการสัญญาว่าจะยกเอเลนอร์ให้กับลูกชายของเขาที่ชื่อวิลเลี่ยมเช่นกัน ทั้งคู่แต่งานกันเมื่อ 23 เมษายน ค.ศ.1224 ที่โบสถ์นิวเทมเปิ้ลในลอนดอน วิลเลี่ยมผู้ลูกอายุ 34 ปี ส่วนเอเลนอร์อายุเพียง 9 ปี เขาตายในลอนดอนเมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ.1231 ก่อนวันครบรอบปีที่เจ็ดของทั้งคู่ การแต่งงานครั้งนี้ไม่มีลูก จักรพรรดิเกลาดิอุส กอทิกุส
จักรพรรดิเกลาดิอุส กอทิกุส หรือ จักรพรรดิเกลาดิอุสที่ 2 () (10 พฤษภาคม ค.ศ. 213 – มกราคม ค.ศ. 270) เกลาดิอุส กอทิกุสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิกาลลิเอนัสในปี ค.ศ. 268 จนเสด็จสวรรคตในเดือนมกราคม ค.ศ. 270 โดยมีจักรพรรดิควินทิลลัสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอส (, ) (ค.ศ. 1048 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118) อเล็กซิออสที่ 1 โคมเนนอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ผู้ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากจักรพรรดินิเคโฟรอสที่ 3 โบตาเนอาตีสเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1081 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1118 โดยมีพระราชโอรสจักรพรรดิจอห์นที่ 2 โคมเนนอสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา อเล็กซิออสทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์โคมเนนอส รัชสมัยของอเล็กซิออสเป็นรัชสมัยที่เต็มไปด้วยการสงครามทั้งจากฝ่ายเซลจุคตุรกี (Seljuk Turks) ในเอเชียไมเนอร์และจากนอร์มันทางตะวันตกของคาบสมุทรบอลข่าน พระองค์ทรงสามารถหยุดยั้งความเสื่อมของจักรวรรดิและทรงเริ่มการเปลี่ยนแปลงทางการทหาร, ทางการเศรษฐกิจ และทางการได้ดินแดนคืนที่เรียกว่่าสมัย “การปฏิรูปโคมีเนียน” (Komnenian restoration) อเล็กซิออสทรงยื่นคำร้องไปยังยุโรปตะวันตกให้มาช่วยต่อต้านฝ่ายตุรกีและทรงเป็นผู้มีส่วนในการเริ่มสงครามครูเสด เจ้าหญิงยาโนเรียแห่งบราซิล
เจ้าหญิงยาโนเรีย เคานท์เตสแห่งอควิลาสิ้นพระชนม์ที่นีซ ประเทศฝรั่งเศส ในวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 สิริพระชนมายุ 79 พรรษา เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเปดรูที่ 1 และจักรพรรดินีมาเรีย ลีโอโพลดีนาที่สิ้นพระชนม์เป็นพระองค์สุดท้าย ชื่อเมืองยาโนเรียในรัฐมีนัสเชไรส์ ถูกตั้งขึ้นเพื่อเป็นพระเกียรติแก่พระนาง ลัทธิเอเรียส
ลัทธิเอเรียส () เป็นแนวคำสอนทางเทววิทยาของเอเรียส (ราว ค.ศ. 250–ค.ศ. 336) บาทหลวงที่สังคายนาไนเซียครั้งที่ 1 ปี ค.ศ. 325 ประกาศว่าเป็นพวกนอกรีต แต่มาได้รับการยกโทษให้ในการประชุมซีนอดแห่งไทร์ครั้งที่ 1 ปี ค.ศ. 335 แต่ต่อมาก็ถูกประกาศว่าเป็นผู้นอกรีตอีกหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว กล่าวกันว่าจักรพรรดิคอนสแตนติอุสที่ 2 (ค.ศ. 337-ค.ศ. 361) และจักรพรรดิวาเลนส์ (ค.ศ. 364-ค.ศ. 378) ทรงนับถือลัทธิเอเรียสหรืออาจจะลัทธิกึ่งเอเรียส จักรพรรดิเกลาดิอุส
ติแบริอุส เกลาดิอุส ไกซาร์ เอากุสตุส แกร์มานิกุส (; 1 สิงหาคม 10 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 13 ตุลาคม ค.ศ. 54) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมัน ปกครองตั้งแต่วันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 41 สืบต่อจากจักรพรรดิกาลิกุลา จนกระทั่งสวรรคตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 54 นักประวัติศาสตร์ในยุคโบราณต่างกล่าวว่า อากริปปีนาผู้เยาว์ พระมเหสีของพระองค์เป็นผู้ปลงพระชนม์ด้วยการให้หมอหลวงนำขนนกหรือเห็ดเคลือบยาพิษเข้าปาก แต่นักประวัติศาสตร์ในปัจจุบันบางคนยังไม่ปักใจเชื่อ อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
สถานการณ์ในครีตช่วงต้นชีวิตของเวนิเซลอสเป็นที่ราบรื่น จักรวรรดิออตโตมันถูกบั่นทอนทำลายด้วยการปฏิรูปซึ่งอยู่ภายใต้ความกดดันของนานาชาติ ในขณะที่ชาวครีตปรารถนาที่จะเห็นสุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ทรงละทิ้ง "พวกนอกรีตที่น่ารังเกียจ"[8] ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่แน่นอนเหล่านี้ เวนิเซลอสได้เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเลือกตั้งในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1889 ในฐานะที่เป็นสมาชิกพรรคเสรีนิยมของเกาะ[7] ในฐานะผู้แทน เขาได้ประสบความสำเร็จจากการพูดที่มีคารมคมคายและความคิดเห็นที่รุนแรงของเขา[9] อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
เวนิเซลอสในฐานะที่เป็นตัวแทนของกองกำลังกบฏได้พบกับนายพลเรือของมหาอำนาจบนเรือรบรัสเซียในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1897 แม้ว่าจะไม่มีความคืบหน้าในการพบปะกันครั้งนี้ เขาได้ชักชวนให้นายพลพาเขาไปรอบเกาะภายใต้การคุ้มครองเพื่อสำรวจความคิดเห็นประชาชนเกี่ยวกับคำถามว่าความเป็นอิสระหรือการรวมเป็นสหภาพเดียวกับกรีซ[30] ในขณะที่ประชากรชาวครีตันส่วนใหญ่แรกเริ่มสนับสนุนการรวมเป็นสหภาพ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเทสซาลีได้เปลี่ยนความคิดเห็นของประชาชนไปเป็นการเป็นรัฐอิสระโดยทันที เฮราคลิตุส
เฮราคลิตุสชาวเอเฟซัส (; กรีกโบราณ: Ἡράκλειτος ὁ Ἐφέσιος — ) (ราว 535 ปีก่อนคริสต์ศักราช - 475 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นนักปรัชญายุคก่อนโสกราตีสชาวกรีกผู้ที่เดิมมาจากเอเฟซัสใน ไอโอเนียบนฝั่งทะเลอานาโตเลีย อัตติลา
หลังจากถอยทัพออกจากอิตาลีกลับไปยังพระราชวังทางอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำดานูบ อัตติลาก็วางแผนที่จะเข้าโจมตีคอนสแตนติโนเปิลอีกครั้งเพื่อไปทวงบรรณาการที่จักรพรรดิมาร์เชียนทรงสั่งให้ยุติ (จักรพรรดิมาร์เชียนผู้ครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิธีโอโดเซียสมีพระบรมราชโองการให้ยุติการส่งบรรณาการเมื่อปลายปี ค.ศ. 450 ขณะที่อัตติลาไปทำการรณรงค์ทางทหารอยู่ทางตะวันตก นอกจากนั้นการรุกรานในคาบสมุทรบอลข่านหลายครั้งของอัตติลาก็ทำให้ไม่เหลืออะไรให้ปล้นสดมอีกเท่าใดนัก) แต่อัตติลามาเสด็จสวรรคตเมื่อต้นปี ค.ศ. 453 เสียก่อน โดยทั่วไปแล้วจากพริสคัสกล่าวว่าในการเลี้ยงเพื่อเฉลิมฉลองการแต่งงานครั้งล่าสุดกับสตรีสาวสวยอิลดิโค (ถ้าเป็นชื่อที่ไม่ได้แผลงมาก็อาจจะเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากกอธ) [23] อัตติลามีอาการตกเลือดกำเดาอย่างหนัก และสำลักจนสิ้นพระชนม์ อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าพระองค์ประชวรด้วยเลือดออกภายในหลังจากที่เสวยน้ำจัณฑ์ไปเป็นอันมาก ด้วยอาการที่เรียกว่า หลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร (esophageal varices) เมื่อหลอดเลือดขยายตัวในบริเวณตอนล่างของหลอดอาหารแตกที่ทำให้เสียชีวิตจากการเสียเลือด[24] จักรพรรดิกาเลริอุส
จักรพรรดิกาเลริอุส หรือ กาอิอัส กาเลริอุส วาเลริอัส แม็กซิมิอานัส () (ราว ค.ศ. 260 – ปลายเมษายนหรือต้นพฤษภาคม ค.ศ. 311) กาเลริอุสทรงเป็นซีซาร์ภายใต้จักรพรรดิไดโอคลีเชียนระหว่างราววันที่ 1 มีนาคม หรือ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 293 ถึงวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 305 ต่อมาก็ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันร่วมกับคอนแสตนติอัส คลอรัสระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 305 ถึงปลายเดือนเมษายนหรือต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 311, ร่วมกับเฟลเวียส วาเลริอัส เซเวรัส จนถึงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 307, ร่วมกับคอนสแตนตินที่ 1 จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 308 และร่วมกับลิซินิอัส จนถึง ค.ศ. 311 ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล
ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล (English: Florence Nightingale) (เครื่องราชอิสริยาภรณ์ OM, เข็มกาชาดหลวง) (12 พฤษภาคม พ.ศ. 2363 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2453) ได้รับการขนานนามและเป็นที่รู้จักว่า "สุภาพสตรีแห่งดวงประทีป" (Lady of the Lamp) เนื่องจากภาพลักษณ์ติดตาของผู้คนที่เห็นกิจวัตรการตรวจดูแลผู้ได้รับบาดเจ็บแม้ยามค่ำคืน และถือว่าเป็นผู้บุกเบิกด้านพยาบาลศาสตร์ยุคใหม่ ยกระดับวิชาชีพพยาบาล นอกจากนี้ยังมีบทบาทผลักดัน การพัฒนาด้านสถิติศาสตร์ เอมีลีโอ อากีนัลโด
หลังจากนั้น อากีนัลโดถูกเนรเทศไปยังเกาะกวม ก่อนจะถูกส่งตัวกลับมายังมะนิลาใน พ.ศ. 2446 ต่อมา เขาไปอยู่ที่ฮ่องกงและไม่มีบทบาททางการเมืองใดๆ อีก จน พ.ศ. 2478 เขาได้ออกมาต่อต้านมานูเอล เกซอนที่จะเป็นประธานาธิบดีของฟิลิปปินส์ภายใต้การปกครองระบบเครือรัฐ แต่ไม่สำเร็จและถูกลงโทษอย่างหนัก อากีนัลโดมีชีวิตจนถึง พ.ศ. 2507 ก่อนจะเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจเมื่ออายุ 94 ปี เฟรเดอริกาแห่งฮาโนเวอร์ สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ
รัฐบาลเผด็จการได้สิ้นสุดในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 และไม่มีการฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ ได้มีการลงประชามติเกี่ยวกับสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนติน ร้อยละ 70 สนับสนุนระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ
สมเด็จพระราชินีเฟรเดอริกาสิ้นพระชนม์ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524ในช่วงการลี้ภัยที่กรุงมาดริดในระหว่างการผ่าตัดดวงพระเนตร ได้มีการรายงานการสิ้นพระชนม์ของพระนางในหนังสือพิมพ์ เดอะ นิวยอร์ก ไทม์ว่าทรงสิ้นพระชนม์ระหว่างการผ่าตัดเปลือกพระเนตรที่ซึ่งทรงไปผ่าตัดบ่อยๆ แต่มีข่าวลือว่าพระนางสิ้นพระชนม์จากการศัลยกรรมพระเนตร บางแหล่งข่าวรายงานว่า พระนางสิ้นพระชนม์จากภาวะพระหทัยวาย พระศพของพระนางได้ฝังที่ พระราชวังตาโตย อันเดรส โบนีฟาซีโอ
โบนีฟาซิโอได้ร่วมมือกับเอมีลีโอ อากีนัลโด และได้ตกลงตั้งสภาปฏิวัติใหญ่ขึ้นที่เตเฮโรส และมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2439 ปรากฏว่าอากีนัลโดได้เป็นประธานาธิบดี โบนีฟาซิโอได้เป็นผู้อำนวยการทางด้านมหาดไทย แต่ก็มีผู้คัดค้านอีกทำให้เขาเสียหน้า ในที่สุดจึงถอนตัว ไม่ยอมรับสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ กลุ่มของโบนีฟาซิโอกับกลุ่มของอากีนัลโดจึงต่อสู้กัน ผลปรากฏว่าโบนีฟาซิโอเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ถูกจับตัวได้และถูกประหารชีวิตเมื่อ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 ขบวนการกาตีปูนันจึงสิ้นสุดลง
ใน พ.ศ. 2461 สหรัฐอเมริกาได้สนับสนุนให้ฟิลิปปินส์หาศพของโบนีฟาซิโอที่อาจจะหลงเหลืออยู่ในมารากอนดอน และมีผู้พบโครงกระดูกที่คาดว่าจะเป็นของโบนีฟาซิโอในไร่อ้อย และได้นำมาเก็บรักษาไว้ เมื่ออากีนัลโดออกมาต่อต้าน เอ็มมานูเอล เกซอน ใน พ.ศ. 2478 เกซอนได้พยายามปลุกระดมเกี่ยวกับความทรงจำถึงโบนีฟาซิโอ เพื่อต่อต้านอากีนัลโด เพราะอากีนัลโดเป็นผู้ประหารชีวิตโบนีฟาซิโอ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ญี่ปุ่นรุกรานฟิลิปปินส์ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 และเข้ายึดครองมะนิลา กระดูกของโบนีฟาซิโอได้หายไป . จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 4 อันเจลอส
จักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 4 อันเจลอส (; ) (ราว ค.ศ. 1182 – 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1204) อเล็กซิออสที่ 4 อันเจลอสเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ของราชวงศ์อันเจลิด ผู้ทรงครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1203 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1204 โดยมีจักรพรรดินิโคลอส คานาบอสเป็นผู้ครองราชย์ต่อมา อเล็กซิออสที่เสด็จพระราชสมภพเมื่อราว ค.ศ. 1182 เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิไอแซ็คที่ 2 อันเจลอสและไอรีนพระอัครมเหสีพระองค์แรก เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิอเล็กซิออสที่ 3 อันเจลอส สงครามกลางเมืองกรีซ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2490 ผู้นำKKEตัดสินใจที่จะย้ายจากยุทธวิธีการรบแบบกองโจร ในเดือนธันวาคมKKEประกาศการก่อตัวของรัฐบาลประชาธิปไตยเฉพาะกาลกับVafiadisได้เป็นนายกรัฐมนตรีรัฐบาลเอเธนส์และต่างประเทศไม่มีการยอมรับรัฐบาลชุดนี้ กลยุทธ์ใหม่นำเข้า DSE พยายามในค่าใช้จ่ายที่จะยึดเมืองสำคัญเป็นที่นั่งของรัฐบาลและในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2490,DSE 1200 นาย สู้ถูกฆ่าตายในการต่อสู้ที่ตั้งอยู่รอบ Konitsa ในเวลาเดียวกัน, กลยุทธ์ที่บังคับให้รัฐบาลที่จะเพิ่มขนาดของกองทัพ กับการควบคุมของเมืองใหญ่ที่รัฐบาลแตกลงในสมาชิกเคและโซเซียลหลายคนถูกขังบนเกาะ Makronisos ฝ่าย DSE ดำเนินการสงครามกองโจรทั่วกรีซ; สามกองกับ พ.ศ. 2491 นับ 20,000 คนควบคุม 70% ของเพโลทางทหารและการเมือง; กองพันชื่อหลังจากELASกำลังทำงานอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงเหนือกรีซและในหมู่เกาะ Lesvos, Limnos, Ikaria, มอสต้า, Evoia และเป็นกลุ่มของหมู่เกาะ ไอแซก นิวตัน
สมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอนหลายคน (สมาคมซึ่งนิวตันเป็นสมาชิกอยู่ด้วย) เริ่มกล่าวหาไลบ์นิซว่าลอกเลียนผลงานของนิวตันในปี พ.ศ. 2242 ข้อโต้แย้งรุนแรงขึ้นถึงขั้นแตกหักในปี 2254 เมื่อทางราชสมาคมฯ ประกาศในงานศึกษาชิ้นหนึ่งว่า นิวตันคือผู้ค้นพบแคลคูลัสที่แท้จริง และตราหน้าไลบ์นิซว่าเป็นจอมหลอกลวง งานศึกษาชิ้นนั้นกลายเป็นที่เคลือบแคลงสงสัยเมื่อพบในภายหลังว่าตัวนิวตันนั่นเองที่เป็นคนเขียนบทสรุปของงานโดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับไลบ์นิซ ข้อขัดแย้งในเรื่องนี้กลายเป็นรอยด่างพร้อยในชีวิตของทั้งนิวตันและไลบ์นิซตราบจนกระทั่งไลบ์นิซเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2259[31] เอลิซาเบธแห่งเวดส์ สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย
ในช่วงบั้นปลายพระชนม์ชีพ พระราชาธิบดีคาโรลและพระราชินีเอลิซาเบธได้พยายามปรับความสัมพันธ์กันโดยทรงเข้าพระทัยและให้อภัยซึ่งกันและกัน ทั้งสองพระองค์กลายเป็นมิตรที่ดีต่อกันในบั้นปลายพระชนม์ชีพ สมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2457 (27 กันยายน พ.ศ. 2457 ตามปฏิทินฉบับเก่า) พระราชนัดดาได้สืบราชสมบัติต่อโดยมีพระนามว่า สมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย พระนางเอลิซาเบธได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระพันปีหลวง พระนางทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจทางการกุศลอย่างมากมายได้แก่ ทรงก่อตั้งองค์การสงเคราะห์คนตาบอดในพระราชินูปถัมภ์ของพระนางและทรงอุปถัมภ์ศิลปะ การดนตรีและวรรณคดีของโรมาเนีย อีลี เมตช์นิคอฟ
อิลียา อิลยิช เมชนิคอฟ (, ) หรือ อีลี เมตช์นิคอฟ (Élie Metchnikoff, Élie Metchnikoff) (15 พฤษภาคม (แบบเก่า 3 พฤษภาคม) ค.ศ. 1845 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1916) เป็นนักสัตววิทยาชาวรัสเซีย เป็นผู้ค้นพบกระบวนการฟาโกไซโทซิสจากการทดลองกับตัวอ่อนของดาวทะเล ผลงานดังกล่าวทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับเพาล์ เอร์ลิชในปี ค.ศ. 1908 นอกจากนี้เขายังนิยามคำว่า "gerontology" สำหรับการศึกษาด้านอายุขัย ทิวซิดิดีส
หลักฐานที่เหลืออยู่เกี่ยวกับชีวิตของทิวซิดิดีส มาจากหลักฐานในยุคโบราณต่อมาซึ่งค่อนข้างน่าเชื่อถือน้อยกว่า จากข้อมูลของ Pausanias นักภูมิศาสตร์ชาวกรีก กล่าวว่าบุคคลที่ชื่อ Oenobius สามารถอนุญาตให้ Thucydedes กลับเอเธนส์ได้ตามกฎหมาย สันนิษฐานว่าอยู่ในช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากที่แอมฟิโพลิสยอมจำนนและจุดสิ้นสุดของสงครามในช่วงก่อนคริสต์ศักราช 404 ปี Pausanias ยังระบุว่า ทิวซิดิดีสถูกฆาตกรรมระหว่างเดินทางกลับเอเธนส์ ยังมีข้อสงสัยอีกมากในบันทึกนี้ ดูจากหลักฐานที่กล่าวว่าทิวซิดิดีสมีชีวิตอยู่ในช่วตอนปลายก่อนคริสต์ศักราช 397 ปี พลูทาร์ก ผู้พิพากษาและทูตชาวกรีก ยืนยันว่า ทิวซิดิดีสยังมีชีวิตอยู่เมื่อกลับสู่เอเธนส์และอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินของครอบครัว Cimon กาลิเลโอ กาลิเลอี
จากเอกสารการค้นคว้าและทดลองของเขา ทำให้เขาถูกตัดสินว่าต้องสงสัยร้ายแรงในการเป็นพวกนอกรีต กาลิเลโอถูกควบคุมตัวอย่างเข้มงวด นับแต่ปี ค.ศ. 1634 เป็นต้นไป เขาต้องอยู่แต่ในบ้านชนบทที่อาร์เชตรี นอกเมืองฟลอเรนซ์ กาลิเลโอตาบอดอย่างถาวรในปี ค.ศ. 1638 ทั้งยังต้องทุกข์ทรมานจากโรคไส้เลื่อนและโรคนอนไม่หลับ ต่อมาเขาจึงได้รับอนุญาตให้ไปยังฟลอเรนซ์ได้เพื่อรักษาตัว เขายังคงออกต้อนรับผู้มาเยี่ยมเยือนอยู่เสมอตราบจนปี ค.ศ. 1642 ซึ่งเขาเสียชีวิตด้วยอาการไข้สูงและหัวใจล้มเหลว[13][14] อเดลีซาแห่งลูแว็ง
ในปลายปี ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 อยู่ในนอร์ม็องดีกำลังรับมือกับการก่อกบฏโดยเหล่าบารอนในนอร์ม็องดีใต้ เฮนรีเดินทางไปปราสาทที่แซ็งต์-เดอนีส์-ซ็อง-ลียงส์ นอร์ม็องดี (ทุกวันนี้เรียกว่าลียงส์-ลา-ฟอเรต์) เพื่อล่าสัตว์ อ้างอิงตามนักพงศาวดาร เฮนรีแห่งฮันติงดอน เฮนรีกินปลาแลมเพรย์ ปลาไหลตัวเล็ก อาการอาหารเป็นพิษอาจกำเริบ ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1135 พระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษสิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 67 พรรษา ร่างของเฮนรีถูกนำกลับไปอังกฤษที่ซึ่งพระองค์ถูกฝังที่เรดิงแอบบีย์ อาเดลิซาปรากฏตัวที่หลุมฝังศพของเฮนรีในวันครบรอบปีแรกของการสิ้นพระชนม์ เรดิงแอบบีย์กับหลุมศพของเฮนรีถูกทำลายในปี ค.ศ. 1538 ในช่วงการยุบอารามของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งเฮสส์และไรน์
เมื่อปี พ.ศ. 2421 เจ้าหญิงวิกตอเรียทรงได้รับเชื้อโรคคอตีบ เจ้าหญิงเอลลาทรงย้ายออกจากห้องทันที พระองค์ทรงเป็นสมาชิกในครอบครัวพระองค์เดียวที่รอดพ้นจากโรคดังกล่าว พระชนนีได้พยาบาลดูแลเจ้าหญิงวิกตอเรียและสมาชิกพระองค์อื่นๆ อยู่เป็นเวลาหลายวัน และในที่สุดเจ้าหญิงมารี พระขนิษฐาองค์เล็กของเจ้าหญิงได้สิ้นพระชนม์ลง เมื่อครอบครัวดูเหมือนว่าอาการดีขึ้น พระชนนีของเจ้าหญิงวิกตอเรียเริ่มประชวร พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันครอบรอบการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายอัลเบิร์ต[6] ในฐานะพระธิดาองค์ใหญ่ เจ้าหญิงวิกตอเรียทรงรับหน้าที่เหมือนเป็นมารดาให้กับพระโอรสและธิดาองค์เล็กๆ และเสด็จเคียงข้างพระชนก[7] พระองค์ทรงเขียนว่า "การสิ้นพระชนม์ของพระมารดาเป็นการสูญเสียที่ไม่สามารถเรียกคืนได้ ช่วงวัยเด็กของเราจบสิ้นลงพร้อมกับการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ เพราะว่าเราได้กลายเป็นพี่ใหญ่สุดและมีความรับผิดชอบมากที่สุด"[8] เอเธล์บาลด์ กษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์
'ครั้นเมื่อพระเจ้าเอเธลวูล์ฟสวรรคต เอเธลบาลด์ โอรสของพระองค์ ฝ่าฝืนข้อห้ามของพระเจ้าและเกียรติของชาวคริสต์ และยังขัดแย้งกับธรรมเนียมของเหล่าคนนอกรีตทั้งหลาย รับช่วงต่อเตียงอภิเษกสมรสของพระราชบิดาและอภิเษกสมรสกับจูดิธ ธิดาของชาร์ล กษัตริย์ของชาวแฟรงก์ ก่อเกิดความไม่เห็นด้วยครั้งใหญ่จากทุกคนที่ได้ยินเรื่องนี้'แม้จะมีเรื่องฉาวโฉ่กับพระมารดาเลี้ยง แต่เอเธลบาลด์ก็เป็นกษัตริย์ที่ได้รับความนิยม พระองค์สวรรคตที่เชอร์บอร์นในดอร์เซ็ตในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ.860 พระชนมพรรษาราว 35 พรรษา หลังครองราชย์ได้สี่ปี พระองค์ถูกฝังที่เชอร์บอร์นแอบบีย์ หลุมฝังพระศพของพระองค์และของพระอนุชา เอเธลเบิร์ทแห่งเวสเซ็กซ์ อยู่ในนอร์ธไคร์ไอส์เอลของแอบบีย์ เอสคิลัส
เอสคีลัส (; "ไอส-คู-ลอส"; ; ราว 525/524 – 456/455 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักประพันธ์บทละครชาวกรีกโบราณ และได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาแห่งโศกนาฏกรรม งานประพันธ์ของเอสคีลัสเป็นงานโศกนาฏกรรมชุดแรกสุดที่เหลือรอดมาจากยุคโบราณ และความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับงานประเภทนี้ในสมัยแรกเริ่ม ล้วนแต่ได้มาจากการอนุมานผ่านงานที่หลงเหลืออยู่ของท่าน เอสคีลัสจึงเป็นบุคคลที่สำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์วรรณกรรมกรีกโบราณ อริสโตเติลให้เครดิตเอสคีลิสในฐานะเป็นศิลปินคนแรกที่ขยายจำนวนนักแสดงบนเวทีการละครของกรีก ทำให้สามารถนำเสนอความขัดแย้งระหว่างตัวละครได้ ในขณะที่ก่อนหน้านั้นการละครของกรีกมีแค่ตัวนักแสดงนำกับกลุ่มประสานเสียง (คอรัส) อาร์ซิโนเอที่ 4
อาร์ซิโนเอที่ 4 (กรีก: Ἀρσινόη; ประสูติ 68 หรือ 59 ปีก่อนคริสตกาล - สิ้นพระชนม์ 41 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นหนึ่งในสี่ของพระราชโอรสและพระราชธิดา พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์สุดท้องของทอเลมีที่ 12 อูเทเลส กับพระมเหสีไม่ทราบพระนาม และเป็นผู้ปกครองอียิปต์ร่วมกันกับทอเลมีที่ 13 ระหว่าง 48 - 47 ปีก่อนคริสตกาล ทำให้พระองค์เป็นหนึ่งในสมาชิกพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ทอเลมีของอียิปต์โบราณ พระนางอาร์ซิโนเอที่ 4 เป็นพระขนิษฐาของพระนางคลีโอพัตราที่ 7 และเป็นพระภคินีของฟาโรห์ทอเลมีที่ 13 อีเลฟเทริออส เวนิเซลอส
ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (ค.ศ. 1914 - 1918) เขาได้นำกรีซไปเข้ากับฝ่ายสัมพันธมิตร เพื่อขยายพรมแดนกรีก อย่างไรก็ตาม ด้วยนโยบายต่างประเทศที่สนับสนุนฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำให้เขามีความขัดแย้งโดยตรงกับสถาบันพระมหากษัตริย์ ซึ่งก่อให้เกิดความแตกแยกแห่งชาติ ความแตกแยกนี้ได้ก่อให้เกิดการแบ่งขั้วในหมู่ประชาชนระหว่างฝ่ายกษัตริย์นิยมและกลุ่มนิยมเวนิเซลอส (Venizelists; เวนิเซลิสต์) และเกิดการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจระหว่างทั้งสองกลุ่มที่ได้บั่นทอนทำลายการเมืองและชีวิตทางสังคมของกรีซมาเป็นเวลานานหลายทศวรรษ[5] ต่อมาฝ่ายสัมพันธมิตรได้รับชัยชนะ เวนิเซลอสได้รับดินแดนใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอานาโตเลีย ซึ่งทำให้แนวคิดกรีกเมกาลีใกล้เคียงความเป็นจริงยิ่งขึ้น แม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จ แต่เวนิเซลอสได้พ่ายแพ้การเลือกตั้งในปีค.ศ. 1920 ซึ่งในที่สุดทำให้กรีซพ่ายแพ้ในสงครามกรีก-ตุรกี (1919 - 1922) เวนิเซลอสซึ่งได้เนรเทศตัวเองออกไป ได้เป็นตัวแทนของกรีซในการเจรจาที่นำไปสู่การลงนามในสนธิสัญญาโลซานและข้อตกลงการแลกเปลี่ยนร่วมกันในระดับประชากรระหว่างกรีซและตุรกี