ภาพเหมือนของโจวันนี อาร์นอลฟีนี และภรรยา เขียนโดยใคร ?
ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี (English: Arnolfini Portrait), การแต่งงานของอาร์นอลฟีนี (English: The Arnolfini Wedding) หรือ ภาพเหมือนของโจวันนี อาร์นอลฟีนี และภรรยา (Dutch: Portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw; English: Portrait of Giovanni Arnolfini and his Wife) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันบนไม้โอ๊กที่เขียนโดยยัน ฟัน ไอก์ จิตรกรเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร
การเต้นรำที่มูแล็งเดอลากาแล็ต
เรอนัวร์เขียนภาพเดียวกันที่มีขนาดเล็กกว่า (78 × 114 เซนติเมตร) ที่ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมส่วนบุคคล ภาพนี้เป็นของจอห์น เฮย์ วิทนีย์อยู่หลายปี เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 ภรรยาหม้ายของวิทนีย์ก็ขายภาพเขียนในการประมูลที่ซัทเธอร์บีส์ในนครนิวยอร์กเป็นจำนวน 78 ล้านเหรียญสหรัฐแก่ซะอิโต เรียวเอ (Saitō Ryōei) ประธานของบริษัทผลิตกระดาษของญี่ปุ่น ดอน โจวันนี
ขณะที่เลโปเรลโลกำลังอยู่กับเอลวีรา เขาก็ต้องพบกับออตตาวีโอและอันนาผู้คิดว่าเขาคือโจวันนีจึงพยายามที่จะฆ่า เอลวีราซึ่งยังรักโจวันนีอยู่เข้าไปปกป้อง เลโปเรลโลจึงอาศัยจังหวะชุลมุนเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงและหนีไป เลโปเรลโลมาพบกับโจวันนี ณ สุสานแห่งนึง และพบกับรูปปั้นทหารที่มีลักษณะคล้ายเปโดรซึ่งพยายามเตือนโจวันนี โจวันนีคิดเป็นเรื่องขบขันที่พบรูปปั้นพูดได้จึงเอ่ยปากชวนรูปปั้นนั้นไปทานอาหารเย็นด้วย โจวันนี บาลยีโอเน
บากลิโอเนได้ทำงานในตำแหน่งดีๆ ที่รวมทั้งงานในสำนักของสมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 8 และต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 งานชิ้นสำคัญเป็นงานจิตรกรรมฝาผนังในมหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรมในชาเปลบอร์เกเซ สำหรับวัดซานตามาเรียเดลลอร์โตบากลิโอเนเขียนงานภาพในชาเปลพระแม่มารีเกับเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เป็นภาพฉากชีวิตของพระแม่มารี งานอื่นๆ ที่เขียนให้วัดก็ได้แก่ภาพนักบุญเซบาสเตียน, “พระกระยาหารมื้อสุดท้าย” ที่วัดซานนิโคลาคาเชเร (San Nicola in Carcere), “นักบุญสตีเฟน” ที่มหาวิหารเปรูเจีย, และ “นักบุญแคทเธอริน” ที่โลเรโต พระสันตะปาปาปอลที่ 5 ประทานบรรดาศักดิ์ให้เป็นขุนนางในตำแหน่ง “อัศวินแห่งพระเยซู” (Order of Christ) สำหรับภาพเขียน “นักบุญปีเตอร์ชุบชีวิตทาบิธา” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1607) สำหรับมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ นอกจากนั้นบากลิโอเนก็ยังเขียนจิตรกรรมฝาผนังทั้งหมดในท้องพระโรงจุสติเซียในปราสาทเดอิโรสสิ (Rocca dei Rossi) บากลิโอเนเสียชีวิตที่กรุงโรม แฟร์ดีนันด์ โบล
ภาพเขียนที่มีชื่อเสียงที่สุดอาจจะเป็นภาพเหมือนของเอลีซาเบต บัส (Elisabeth Bas) ภรรยาของนายทหารเรือโยเคิม สวาร์เตินโฮนต์ (Jochem Swartenhont) และภาพเขียนของเจ้าของโรงแรม ภาพเขียนเหล่านี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ระบุผิดว่าเป็นงานเขียนของแร็มบรันต์ แอร์โกเล เด โรแบร์ตี
ในปี ค.ศ. 1480 แอร์โคเลก็เขียนฉากแท่นบูชาชิ้นใหญ่เป็นภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์กับนักบุญ” สำหรับวัดซานตามาเรียอินพอร์โตที่เมืองราเวนนา ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เบรราที่เมืองมิลาน ภาพเหมือนของจิโอวานนิที่ 2 เบนติโวกลิโอและจิเนฟรา เบนติโวกลิโอ (ราว ค.ศ. 1480) ที่หอศิลป์แห่งชาติในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ก็กล่าวกันว่าเป็นงานเขียนของแอร์โคเล อัล มาร์ติโน
อัล มาร์ติโน เดิมชื่อ แจสเปอร์ ชินี (Jasper Cini) เกิดที่ฟิลาเดลเฟีย เพนซิลเวเนีย บิดามารดาอพยพมาจากมอลตาและทำงานเป็นช่างก่อสร้าง อัล มาร์ติโน ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ จอห์นนี ฟอนเทน (Johnny Fontane) เป็นตัวละครนักร้องที่สนิทสนมกับครอบครัวคอร์เลโอเน ในภาพยนตร์เรื่อง "เดอะก็อดฟาเธอร์" (1972) และ "เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 3" (1990) ที่มาร์ติโนรับบท และร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ จำนวนสามเพลง คือ "Speak Softly Love" (ภาคแรก), "I Have But One Heart" (ภาคแรก) และ "To Each His Own" (ภาคสาม) ว่ากันว่าตัวละครนี้ถอดแบบมาจากชีวิตจริงของแฟรงก์ ซินาตรา ที่มีความเกี่ยวพันกับแก๊งมาเฟีย และยังใกล้เคียงกับชีวิตจริงของตัวมาร์ติโนเองด้วย  จอห์น กอลส์เวอร์ธี
จอห์น กอลส์เวอร์ธี (; 14 สิงหาคม ค.ศ. 1867 – 31 มกราคม ค.ศ. 1933) เป็นนักเขียนชาวอังกฤษ เกิดที่เขตคิงส์ตันอะพอนเทมส์ เป็นบุตรของจอห์นและบลังเช (นามสกุลเดิม บาร์ทลีต) ไบเล่ย์ ครอบครัวของกอลส์เวอร์ธีมีฐานะ กอลส์เวอร์ธีเข้าเรียนที่โรงเรียนแฮร์โรว์และวิทยาลัยนิวเพื่อเป็นทนายความ แต่ต่อมากอลส์เวอร์ธีเลือกที่จะเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อดูแลธุรกิจขนส่งของครอบครัว ระหว่างเดินทาง กอลส์เวอร์ธีได้เป็นเพื่อนกับนักเขียน โจเซฟ คอนราด ในปี ค.ศ. 1895 กอลส์เวอร์ธีเริ่มมีสัมพันธ์กับแอดา เนเมซิส เพียร์สัน คูเปอร์ ภรรยาของพันตรีอาร์เธอร์ กอลส์เวอร์ธี ลูกพี่ลูกน้องของเขา กอลส์เวอร์ธีและคูเปอร์แต่งงานกันในอีก 10 ปีต่อมาและอยู่ด้วยกันจนกระทั่งกอลส์เวอร์ธีเสียชีวิต ฟีลิปโป ลิปปี
จิตรกรรมฝาผนังภายในบริเวณที่มหาวิหารปราโตเป็นเรื่องราวของนักบุญยอห์นแบปติสต์และนักบุญสเทเฟนบนผนังตรงกันข้าม ถือกันว่าเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นงานสำคัญที่สุดและชิ้นใหญ่ที่สุดของฟิลลิปโปโดยเฉพาะภาพสะโลเมเต้นรำซึ่งมีลักษณะที่มาเห็นอีกต่อมาในงานของซันโดร บอตตีเซลลีผู้เป็นลูกศิษย์ และ ฟีลิปีโน ลิปปีผู้เป็นลูก รวมทั้งฉากที่แสดงความโศกเศร้าในการเสียชีวิตของนักบุญสเทเฟน ฉากหลังนี้เชื่อกันว่ามีภาพเหมือนของฟีลิปโป แต่ว่าจะเป็นคนใดในรูปก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ บนผนังอีกด้านหนึ่งเป็นภาพเขียนของนักบุญโจวันนี กวัลแบร์โต และนักบุญอัลแบร์โต บนเพดานเป็นภาพขนาดใหญ่ของผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน  บรอนซีโน
ภาพเหมือนชุดที่สำคัญที่สุดที่เป็นที่รู้จักกันเป็นภาพของโคสิโม เดอ เมดิชิและเลโอโนราและข้าราชสำนักเช่นบาร์โทโลมิโอ แพนชิอาทิชิ (Bartolomeo Panciatichi) และภรรยา ลูเครเซีย (Lucrezia) ภาพอันเดรีย ดอเรีย (Andrea Doria) นายทหารรับจ้างและนายพลเรือจากเจนัวแต่งตัวเป็นเทพเทพเนพจูนเป็นภาพเขียนที่ผิดจากภาพเหมือนอื่นๆ ที่บรอนซิโนเขียนแต่ก็เป็นที่นิยมกัน ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
สุนัขเป็นสัญลักษณ์ของความจงรักภักดี[8] หรืออาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่ ที่ชี้ให้เห็นถึงความต้องการที่จะมีบุตรธิดาของคู่สามีภรรยา[10] ยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ)
ภาพนี้รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า “ชายหนุ่มกับลูกแพะ” มีด้วยกันสองภาพที่เกือบจะเหมือนกันทุกอย่าง และเชื่อกันว่าทั้งสองภาพเขียนโดยคาราวัจโจ ภาพหนึ่งตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์คาปิโตลิเนในกรุงโรม และอีกภาพหนึ่งที่หอศิลป์ดอเรียแปมฟิลจ์ (Galleria Doria Pamphilj) จาโกโม บัลลา
ต่อมาในปี ค.ศ.1895 เขาและแม่ก็ย้ายไปที่กรุงโรมเพื่อไปอยู่กับลุงซึ่งเป็นคนดูแลสัตว์เลี้ยงของกษัตริย์ ซึ่งบัลลาก็ได้ช่วยงานลุงของเขาในขณะนั้นด้วย แล้วเขาได้ทำงานเป็นทั้งนักเขียนภาพประกอบ,วาดภาพล้อเลียน และวาดภาพเหมือน ปี ค.ศ.1897 ที่นี่เขาได้พบและแต่งงานกับ Elisa Marcucci [2] ใน ปี ค.ศ.1899 ผลงานของเขาถูกรวมอยู่ในเวนิซ และใน การแสดงศิลปะนานาชาติ ที่แกลเลอรี่ของ Società degli Amatori e Cultori di Belle Arti ในกรุงโรม อย่างสม่ำเสมอ จอตโต ดี บอนโดเน
ผลงานชิ้นสำคัญของจอตโตคือภาพเขียน “ความโทมนัสกับร่างพระเยซู” ในชาเปลสโครเวนยีภายในวัดในเมืองปาโดวา หรือที่รู้จักกันว่าชาเปลอารีนา ภาพเขียนนี้สำเร็จลงในปี ค.ศ. 1305 เป็นภาพที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานชั้นเอกของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น (Early Renaissance) อาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี
ระหว่าง 7 เดือนที่ฟ้องร้องกัน ก็พบว่าทาสซีมีแผนที่จะฆ่าภรรยา, ข่มขืนน้องภรรยา, และมีแผนที่จะขโมยภาพเขียนของโอราซิโอ ระหว่างนั้นอาร์เทมิเซียเองก็ถูกทรมานเพื่อเป็นการเค้นความจริงและเพื่อป้องกันการแจ้งความเท็จ ซึ่งทางการขณะนั้นเชื่อว่าถ้าผู้ถูกทรมานยังยืนยันเรื่องเดิมก็แปลว่าพูดความจริง เมื่อเสร็จศาลก็ตัดสินให้จำคุกทาสซีปึหนึ่ง การขึ้นศาลครั้งนี้มีผลต่อการต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมของสิทธิสตรีในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นที่เชื่อกันว่าภาพเขียน “จูดิธตัดหัวโฮโลเฟอร์เนส” (Giuditta che decapita Oloferne) ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1612 ถึงปี ค.ศ. 1613 เป็นภาพเขียนที่แสดงความรุนแรง ซึ่งตีความหมายกันว่าเป็นภาพเขียนที่มาจากความรู้สึกในจิตใต้สำนึกของอาร์เทมิเซียเองที่ต้องการแก้แค้นในสิ่งที่เกิดขึ้น อาร์ทิมีเซีย (แร็มบรันต์)
ภาพ "อาร์ทิมีเซีย" ที่แร็มบรันต์เขียนในปี ค.ศ. 1634 ยังไม่ทราบอย่างแน่นอนถึงเนื้อหา ในภาพเป็นหญิงสาวที่กล่าวว่าอาจจะเป็นโซโฟนิสบา (Sophonisba) หรืออาร์ทิมีเซีย (Artemisia) หรือพระราชินีโดยทั่วไปจากเครื่องทรงและเครื่องตกแต่งอันมีค่าบนร่างกาย ผู้กำลังจะรับถ้วยจากสาวใช้ ถ้าเป็นอาร์ทิมีเซียก็จะเป็นภาชนะที่มีอัฐิของพระราชสวามีกษัตริย์มอโซลัส (Mausolus) แต่ถ้าเป็นโซโฟนิสบาก็จะเป็นถ้วยยาพิษ ผู้เป็นแบบก็คงจะเป็นซัสกียา ภรรยาของแร็มบรันต์เอง อาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี
หลังจากศาลตัดสินได้เดือนหนึ่งโอราซิโอก็จัดการให้ลูกสาวแต่งงานกับเปียร์อันโตนิโอ สเตียเทซิ (Pierantonio Stiattesi) ศิลปินชั้นรองจากฟลอเรนซ์ เพื่อเป็นการกู้ชื่อเสียง หลังจากนั้นไม่นานอาร์เทมิเซียและเปียร์อันโตนิโอก็ย้ายไปฟลอเรนซ์ซึ่งอาร์เทมิเซียได้รับสัญญาให้วาดภาพที่วังบวยนาร์โรติและกลายเป็นช่างเขึยนประจำราชสำนักผู้มีชื่อเสียงและได้รับการอุปถัมป์จากตระกูลเมดิชิและพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ เป็นที่เชื่อกันว่าช่วงเวลานี้อาร์เทมิเซียเขียนภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่แกลเลอรีสปาดาที่กรุงโรม  ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
สิ่งอื่นในห้องที่แสดงฐานะก็ได้แก่โคมทองเหลืองขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราตามมาตรฐานร่วมสมัยและเป็นของมีค่า ที่อาจจะมีกลไกสำหรับดึงขึ้นลงที่ใช้ในการจุดหรือดับเทียน ที่ฟัน ไอก์ไม่ได้เขียนรายละเอียดเพราะไม่มีเนื้อที่ในภาพ กระจกโค้งนูนกลมในฉากหลังมีกรอบที่ทำด้วยไม้ที่มีภาพเขียนในชุดทุกขกิริยาของพระเยซูในช่องกลมเล็ก ๆ ล้อมรอบกรอบ กระจกนูนในภาพมีขนาดใหญ่กว่าที่สามารถทำได้ในขณะนั้น สิ่งที่ขาดไปอีกอย่างหนึ่งคือเตาผิง อีกอย่างที่แสดงฐานะอีกอย่างหนึ่งคือส้มที่อยู่บนขอบหน้าต่างและบนหีบทางซ้ายของภาพ ส้มเป็นผลไม้ที่หายากและมีราคาแพงในเบอร์กันดี และอาจจะเป็นสิ่งหนึ่งที่เป็นธุรกิจของอาร์นอลฟีนีก็เป็นได้ ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
"ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี" เป็นภาพเขียนแบบลวงตาที่น่าประทับใจสำหรับช่วงเวลาที่เขียนที่เห็นได้จากรายละเอียดต่าง ๆ ในภาพโดยเฉพาะการใช้แสง และในการสร้างช่องว่างภายในของภาพ และเป็นภาพที่ทำให้ผู้ดูสามารถเชื่อได้จริง ๆ ว่าเป็นภาพของห้องและผู้ที่อยู่ในห้อง[1] ภาพเหมือนตนเอง
จิตรกรชั้นปรมาจารย์ของอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เขียนภาพเหมือนตนเองไว้อย่างเป็นทางการ ส่วนใหญ่แล้วก็จะเขียนภาพของตนรวมไว้ในภาพเขียนใหญ่ ภาพเหมือนตนเองที่เขียนก็เป็นภาพเขียนที่ตรงไปตรงมาไม่มีการจัดท่าตั้งท่าเช่นที่ทำกันในสมัยต่อมา การเขียนแบบที่นอกแนวออกไปเช่นที่ดือเรอร์ทำก็แทบจะไม่มีผู้ใดทำตาม นอกไปจาก "ภาพเหมือนตนเองในบทเดวิด" ของจอร์โจเน (ถ้าเป็นภาพเหมือนตนเองจริง) ภาพเหมือนที่มีอยู่ก็ได้แก่ภาพเหมือนของเปียโตร เปรูจิโนที่เขียนราว ค.ศ. 1500 และภาพของพาร์มิจานิโนที่เป็นภาพเขียนเป็นเหมือนกระจากนูน และภาพเหมือนตนเองที่เป็นภาพวาดลายเส้นโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี (ค.ศ. 1512) และภาพเหมือนตนเองที่เป็นส่วนหนึ่งของภาพเขียนใหญ่ของมีเกลันเจโล ผู้เขียนใบหน้าของตนเองบนหนังที่ถูกถลกออกมาจากร่างของนักบุญบาร์โทโลมิวในภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" ภายในชาเปลซิสติน (ค.ศ. 1536-ค.ศ. 1541) และ ราฟาเอล ที่ปรากฏในภาพ "โรงเรียนแห่งเอเธนส์" (ค.ศ. 1510) หรือภาพที่เกาะไหล่เพื่อน (ค.ศ. 1518) นอกจากนั้นภาพอื่นที่เด่นก็ได้แก่ภาพเหมือนของทิเชียนที่เขียนเป็นชายสูงอายุที่เขียนเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1560, เพาโล เวโรเนเซปรากฏเป็นนักเล่นไวโอลินใส่เสื้อสีขาวในภาพ "การแต่งงานที่คานา" โดยมีทิเชียนเล่น bass viol (ค.ศ. 1562) จิตรกรทางตอนเหนือของยุโรปจะนิยมเขียนภาพเหมือนมากกว่าจิตรกรในอิตาลี ที่มักจะวางท่าเดียวกับภาพชาวเมืองผู้มีอันจะกินอื่น ๆ ที่เป็นลูกค้าผู้มาว่าจ้างให้วาด วีนัสหลับ (จอร์โจเน)
มีผู้อ้างว่าการวางท่าของวีนัสมีลักษณะคล้ายกับภาพพิมพ์แกะไม้
The pose of the figure has been connected with a figure in one of the ภาพพิมพ์แกะไม้ประกอบของหนังสือ “Hypnerotomachia Poliphili” (โพลิฟิลิตามความรักในฝัน) ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1499 แต่ภาพเปลือยขนาดใหญ่เช่นภาพนี้ที่เป็นหัวเรื่องหลักของภาพเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำกันมาก่อนในภาพเขียนในตะวันตก และเป็นภาพที่มีอิทธิพลต่อการเขียนภาพประเภทนี้ต่อมาอีกหลายร้อยปียกเว้นและงานที่แจ่มแจ้งไปกว่างานของจอร์โจเนเช่นงานพิมพ์ของจิโอวานนิ บัตติสตา พาลัมบา แม้ว่าจะมีภาพเขียนสตรีเปลือยโดยจิตรกรชั้นครูอื่นๆ ก่อนหน้านั้นอีกหลายภาพแต่ก็มีเพียงสองภาพที่เขียนโดยบอตติเชลลี “กำเนิดวีนัส” และ “ฤดูใบไม้ผลิ” เท่านั้นที่พอจะเป็นงานที่มีลักษณะใกล้เคียงพอกับภาพนี้ ความหยั่งคิดถึงธรรมชาติและความงามของสรีระเป็นเรื่องปกติของทัศนคติของจอร์โจเน การวางภาพนี้มีอิทธิพลต่อภาพเขียนในสมัยต่อมาเช่นในงานเขียนของฌอง โอกุสต์ โดมินิค อิงเกรส์ และ ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และงานที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับภาพนี้ของจอร์โจเนก็คือภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ที่เขียนโดยทิเชียน และภาพ “โอลิมเปีย” ที่เขียนโดยเอดวด มาเนท์ จัน โลเรนโซ แบร์นีนี
ภายใต้การอุปถัมภ์ของพระคาร์ดินัล Borghese แบร์นินีได้มีชื่อเสียงในฐานะประติมากรอย่างรวดเร็ว ในบรรดาผลงานบางชิ้นในระยะแรกที่สร้างให้แด่พระคาร์ดินัล มีเครื่องประดับตกแต่งสวนอย่างเช่น "The Goat Amalthea with the Infant Zeus and a Faun" และรูปสลักครึ่งตัวแฝงความหมายเชิงเปรียบเทียบอีกมากมาย เช่น "Damned Soul" และ "Blessed Soul" เมื่ออายุ 22 ปี เขาได้สร้างรูปสลักครึ่งพระองค์ของสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 และเขายังมีผลงานรูปสลักแฝงความหมายทางโลกที่จัดรวมอยู่ใน Borghese collection ของ Scipione จัดแสดงที่ Borghese Gallery ซึ่งรวมเอาผลงานชิ้นเอกดังต่อไปนี้
ผลงานทางสถาปัตยกรรมของแบร์นินีที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ จัตุรัสและแนวเสาระเบียงของมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ และยังเป็นผู้ออกแบบอาคารแบบโรมันอีกหลายแห่ง เช่น Palazzo Berberini, Palazzo Ludovisi (ชื่อปัจจุบันคือ Palazzo Montecitorio) และ Palazzo Chigi นักปรัชญาสามคน (จอร์โจเน)
นักปรัชญาสามคน (, ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะ, เวียนนาในประเทศออสเตรีย ภาพ “นักปรัชญาสามคน” เขียนเสร็จราวระหว่างปี ค.ศ. 1505 ถึงปี ค.ศ. 1509 ให้แก่ขุนนางชาวเวนิสชื่อทัดดิโอ คอนตารินิ โจวันนี บาลยีโอเน
ในบรรดาชีวประวัติที่เขียนบากลิโอเนบันทึกประวัติของคาราวัจโจผู้ที่ไม่ลงรอยด้วยแต่มีอิทธิพลต่อการเขียนของบากลิโอเนมาก คาราวัจโจถูกไล่ออกจากเมืองหลังจากที่บากลิโอเนตั้งข้อกล่าวหาว่าการเล่นเพื่อนเพศเดียวกัน (sodomy) บากลิโอเนเขียนภาพ “ความรักอันศักดิ์สิทธิ์และความรักอันเป็นราคะ” (Sacred Love Versus Profane Love) เป็นการตอบโต้ภาพ “ชัยชนะของความรัก” ของคาราวัจโจ ที่เป็นภาพของเทวดา (ความรักอันศักดิ์สิทธิ์) ยับยั้งคิวปิด (ความรักอันเป็นราคะ) กับปีศาจ (ใบหน้าเป็นของคาราวัจโจ) โยฮันน์ โซฟฟานี
ในบั้นปลายของชีวิตโซฟฟานีมีชื่อเสียงในการเขียนภาพขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนในภาพ และ งานศิลปะที่เป็นที่รู้จักกัน ภาพ "ห้องทริบิวนาในหอศิลป์อุฟฟิซิ" เป็นภาพที่แน่นไปด้วยรายละเอียด - แม้ว่าห้องทริบิวนาในหอศิลป์อุฟฟิซิเองที่แสดงงานศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 18 จะเต็มไปด้วยงานศิลปะ แต่โซฟฟานีก็ไปนำภาพเขียนจากส่วนอื่นของหอศิลป์อุฟฟิซิเข้ามาเพิ่มเติมในภาพเข้าไปอีก โจวันนี บัตติสตา ตีเอโปโล
จิโอวานนิ บัตติสตา ติเอโปโล () (5 มีนาคม ค.ศ. 1696 - 27 มีนาคม ค.ศ. 1770) เป็นจิตรกรยุคบาโรกชาวเวนิสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และ จิตรกรรมสีน้ำมัน ติเอโปโลไม่แต่ทำงานในอิตาลีแต่ยังทำงานในเยอรมนีและสเปนด้วย. เลดี้แห่งชาลอตต์ (วอเทอร์เฮาส์)
กวีนิพนธ์นี้เป็นที่นิยมในบรรดากวีและจิตรกรกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์เป็นอันมาก และได้รับการวาดโดยจิตรกรหลายคนที่รวมทั้งดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ, วิลเลียม มอว์ เอ็กลีย์และวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ ตลอดอาชีพการงานวอเทอร์เฮาส์หมกมุ่นอยู่กับกวีนิพนธ์ของทั้งเทนนีสันและจอห์น คีตส์ และระหว่างปี ค.ศ. 1886 ถึงปี ค.ศ. 1894 วอเทอร์เฮาส์ก็เขียนภาพสามภาพจากกวีนิพนธ์ของทั้งเทนนีสัน จูเซปเป อาร์ชิมโบลโด
จูเซปเป อาร์ชิมโบลโด () (ค.ศ. 1527 - 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1593) เป็นจิตรกรชาวอิตาลีผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้เขียนภาพเหมือนแบบมีจินตนาการเช่นเขียนเป็นภาพที่ใช้ผลไม้, ผัก, ดอกไม้, ปลา และหนังสือ ที่จัดประกอบเข้าด้วยกันจนเป็นหน้าตาที่ทราบว่าเป็นภาพเหมือนของผู้ใด ดอน โจวันนี
โจวันนีหนีต่อมาจนถึงงานแต่งงานหนึ่ง เมื่อพบเจ้าสาวโจวันนีก็ได้หมายปองนางจึงบอกจะจัดงานที่ปราสาทให้และให้เลโปเรลโลพามาเซตโตผู้เป็นเจ้าบ่าวพร้อมทั้งคนอื่น ๆ ล่วงหน้าไปที่ปราสาทก่อน เหลือเพียงเจ้าสาวแซร์ลีนาอยู่แต่ผู้เดียว โจวันนีจึงเข้าไปเกี้ยวพาราสีนางโดยออกอุบายต่าง ๆ นานา แต่ทันใดนั้น เอลวีราก็เข้ามาขัดขวางและปรามไม่ให้แซร์ลีนาตกหลุมพรางจองโจวันนี ไม่นานหลังจากนั้นอันนากับออตตาวีโอก็วิ่งตามมาพบกับทั้งสาม โดยที่โจวันนีกำลังพยายามแก้ตัวกับแซร์ลีนาและหาว่านางเอลวีรานั้นสติฟั่นเฟือน พออันนาเริ่มคลับคล้ายคลับคลาว่าโจวันนีอาจจะเป็นผู้ที่สังหารพ่อของเธอโจวันนีก็ไหวตัวทันและก็หลบหนีไป ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
การวางท่าของบุคคลสองคนในภาพเป็นลักษณะการวางภาพตามที่ใช้กันในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่แสดงการสมรสและบทบาทของเพศ – สตรียืนใกล้เตียงและลึกเข้าไปในห้องทางด้านขวาของภาพเป็นสัญลักษณ์ของบทบาทในฐานะผู้ดูแลบ้าน ขณะที่โจวันนียืนอยู่ริมหน้าต่างที่เปิดที่เป็นสัญลักษณ์ของหน้าที่ที่มีในโลกภายนอก โจวันนีมองตรงมายังผู้ชมภาพโดยยกมือขวาขึ้นมาเป็นการแสดงว่าเป็นผู้มีอำนาจขณะที่มือของภรรยาอยู่ต่ำกว่าและแสดงความอ่อนน้อมกว่า ภาพเหมือนตนเอง
ภาพเหมือนตนเองของอีกอน ชีเลอวางมาตรฐานใหม่ให้แก่การเขียนภาพเหมือนตนเองทางด้านความเปิดเผย หรืออาจจะเรียกว่าออกไปทางลัทธิการแสดงอนาจาร (Exhibitionism) ที่เป็นภาพเปลือยหลายภาพในท่าต่าง ๆ และบางภาพก็เป็นภาพชีเลอกำลังสำเร็จความใคร่ หรือเมื่ออวัยวะเพศแข็งตัวในภาพ "อีรอส" ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1911 สแตนลีย์ สเป็นเซอร์ก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่เขียนในแนวนี้ เอ็ดเวิร์ด มันช์ก็เป็นศิลปินอีกผู้หนึ่งที่เขียนภาพเขียนของตนเองเป็นจำนวนมาก ที่รวมทั้งจิตรกรรม 70 ภาพ, ภาพพิมพ์ 20 ภาพ และภาพวาดลายเส้นหรือสีน้ำอีกกว่า 100 ภาพ ภาพหลายภาพที่เขียนเป็นภาพที่แสดงถึงการที่ถูกกลั่นแกล้งโดยเฉพาะจากสตรี ฟรีดา คาห์โลผู้ในชีวิตประสบอุบัติเหตุอันร้ายแรงที่ทำให้ต้องนอนเป็นคนไข้อยู่หลายปี เขียนภาพตนเองเป็นหลัก และมักจะเป็นภาพที่เกี่ยวกับความเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจ คาห์โลเขียนภาพเหมือนตนเองราว 55 ภาพที่รวมทั้งภาพตั้งแต่บั้นเอวขึ้นไปและบางภาพก็เป็นภาพการฝันร้ายที่เป็นสัญลักษณ์ของความทุกข์ทรมานทางกาย ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
นักประวัติศาสตร์ศิลปะมักซีมีลียาน มาร์เตินส์เสนอว่าเป็นภาพเขียนที่ตั้งใจจะให้เป็นของขวัญต่อตระกูลอาร์นอลฟีนีในอิตาลี ที่แสดงความอุดมสมบูรณ์และความมั่งคั่งของคู่บ่าวสาวในภาพ มาร์เตินส์มีความรู้สึกว่าเป็นเหตุผลที่อาจจะอธิบายสิ่งต่าง ๆ ที่แปลกในภาพ เช่นการที่อาร์นอลฟีนีและภรรยาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เป็นเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวขณะที่เป็นหน้าร้อนที่มีต้นเชอร์รีออกผลอยู่นอกหน้าต่าง และสาเหตุที่ฟัน ไอก์ลงชื่อตัวใหญ่โตกลางภาพเขียนว่า "ยาน เดอ ไอก์อยู่ที่นี่ ค.ศ. 1434" ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ข้อคิดเห็นใหม่ของมาร์กาเรต คอสเตอร์กล่าวว่าเป็นภาพเขียนแบบอนุสรณ์ของภรรยาผู้เสียชีวิตไปราวปีหนึ่งก่อนหน้านั้นซึ่งลบล้างทฤษฎีต่าง ๆ ที่กล่าวมาข้างต้น ภาพเหมือนของมาฟเฟโอ บาร์เบอรินิ (คาราวัจโจ)
“ภาพเหมือนของมาฟเฟโอ บาร์เบอรินิ” เป็นภาพที่เขียนราวปี ค.ศ. 1598 บาร์เบอรินิผู้มาจากครอบครัวสำคัญของฟลอเรนซ์ขณะนั้นมีอายุได้ 30 ปี และได้รับความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในตำแหน่งในสังฆาจักร บาร์เบอรินิเป็นเพื่อนของคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต ผู้เป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรกของคาราวัจโจ การอุปถัมภ์ของบาร์เบอรินิแก่คาราวัจโจดำเนินต่อมาอีกหลายปี ในปี ค.ศ. 1603 ก็จ้างให้คาราวัจโจเขียนภาพ “เอบราฮัมสังเวยไอแซ็ค” ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 บาร์เบอรินิก็ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นพระสันตะปาปาในพระนามว่าสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ลอร์น แคมป์เบลล์ในแค็ตตาล็อกของหอศิลป์แห่งชาติไม่เห็นความจำเป็นในการแสวงหาความหมายที่มีเงื่อนงำของภาพเขียนนี้นอกไปจากการเป็นภาพเหมือนของคนสองคน ที่อาจจะเป็นภาพที่เขียนขึ้นเพื่อฉลองการแต่งงานแต่ไม่ใช่เพื่อเป็นบันทึกทางกฎหมาย แคมป์เบลล์อ้างตัวอย่างของจุลจิตรกรรมจากหนังสือต้นฉบับที่แสดงภาพการเขียนอักษรบนผนังแบบตกแต่งที่นิยมทำกันในสมัยนั้น ภาพเขียนอีกภาพหนึ่งของฟัน ไอก์ของหอศิลป์แห่งชาติที่เรียกกันว่า "Leal Souvenir" มีลายเซ็นที่มีลักษณะเป็นลายเซ็นสำหรับเอกสารที่เกี่ยวกับกฎหมาย[3] โดเมนีโก กีร์ลันดาโย
ทันทีที่ได้รับงานกีร์ลันดาโยก็ได้รับคำสั่งให้บูรณะจิตรกรรมฝาผนังภายในบริเวณร้องเพลงสวดในวัดซานตามาเรียโนเวลลาซึ่งเป็นชาเปลของตระกูลริชชิแต่ทอร์นาบุโอนิและพี่น้องในตระกูลเป็นผู้ที่มีอำนาจมากกว่าจึงได้เป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการบูรณะทั้งหมดแต่มีข้อแม้—ปัญหาการรักษาตราประจำตระกูลของตระกูลริชชิซึ่งกลายมาเป็นเรื่องฟ้องร้องที่ออกจะชวนหัว จิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลทอร์นาบุโอนิเขียนโดยกีร์ลันดาโยกับผู้ช่วยอีกหลายคน เขียนเป็นสี่ตอนบนผนังสามด้าน หัวเรื่องหลักที่เขียนก็เป็นประวัติของพระแม่มารีและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ซึ่งเป็นภาพเขียนที่มีความสำคัญไม่แต่ทางศิลปะแต่เป็นภาพเขียนที่มีภาพเหมือนของบุคคลสำคัญๆ ในสมัยนั้นหลายคน ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนที่กีร์ลันดาโยมีความเชี่ยวชาญ 
ภาพเขียนชุดนี้มีภาพเหมือนของสมาชิกจากตระกูลทอร์นาบุโอนิไม่ต่ำกว่า 21 ภาพ ในภาพ "เทวดาปรากฏตัวต่อแซ็คคาไรส์" มีภาพเหมือนของ มาร์ซิลิโอ ฟิชิโน (Marsilio Ficino) นักการเมือง; ภาพ "นักบุญแอนน์และนักบุญเอลิซาเบธ" (Salutation of Anna and Elizabeth) มีภาพเหมือนของจิโอวานนา ทอร์นาบุโอนิซึ่งเดิมจอร์โจ วาซารีเชื่อว่าเป็นภาพจิเนฟรา เด เบนชิ (Ginevra de' Benci); ในภาพ "ขับนักบุญโยฮาคิมจากวัด" มีภาพเหมือนของเซบาสเตียโน มาอินาร์ดิและอเลสซิโอ บาลโดวิเน็ตติ (Alessio Baldovinetti) ภาพหลังนี้อาจจะเป็นภาพเหมือนของพ่อของกีร์ลันดาโย ชาเปลทอร์นาบุโอนิบูรณะเสร็จในปี ค.ศ. 1490 ฉากแท่นบูชาอาจจะทำโดยผู้ช่วยของน้องชายสองคนของกีร์ลันดาโยดาวิเด และ เบเนเด็ตโต ส่วนหน้าต่างทำตามแบบที่ออกโดยกีร์ลันดาโยเอง ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ฟัน ไอก์ลงชื่อและวันที่บนผนังเหนือกระจกว่า "Johannes de eyck fuit hic. 1434" ("ยาน เดอ ไอก์อยู่ที่นี่ ค.ศ. 1434") คำจารึกดูเหมือนกับเขียนบนกำแพงด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ และเขียนอย่างลักษณะการเขียนสุภาษิตหรือวลีบนผนังเช่นที่ทำกันในยุคนั้น ลายเซ็นอื่นของฟัน ไอก์ ที่เขียนแบบลวงตาเหมือนจริง (trompe l'oeil) บนกรอบไม้ที่ทำให้เหมือนกับแกะสลักลงไปบนเนื้อไม้[3] ภาพเหมือนของครอบครัวเบลเลลลิ
ภาพเหมือนของครอบครัวเบลเลลลิ () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยแอดการ์ เดอกาจิตรกรสมัยอิมเพรสชันนิสม์ชาวฝรั่งเศส ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซในปารีสในประเทศฝรั่งเศส  พระแม่มารีคาลเตลฟรังโค (จอร์โจเน)
พระแม่มารีคาลเตลฟรังโค หรือ พระแม่มารีระหว่างนักบุญฟรานซิสและนักบุญนิเคเซียส () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอร์โจเน จิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันยังคงอยู่ในมหาวิหารที่คาลเตลฟรังโคในเวเนโตในประเทศอิตาลี ภาพเหมือนของหญิงสาว (ลา ฟอร์นารินา)
ภาพเหมือนของหญิงสาว หรือ ลา ฟอร์นารินา () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โบราณแห่งชาติ, โรมในประเทศอิตาลี  จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
ขณะที่ลักษณะการเขียนภาพของจอร์โจเนเป็นลักษณะที่เห็นได้ชัดว่ามีอิทธิพลมาจากจิโอวานนี เบลลินี แต่หัวข้อที่เขียนเป็นหัวข้อที่มีความเป็นต้นฉบับและยากที่จะเข้าใจกว่างานของจิตรกรอื่นในยุคเดียวกัน ภาพเขียนภาพหนึ่งคือภาพ “พายุ” ซึ่งเป็นภาพที่ประกอบด้วยสตรีกึ่งเปลือยกำลังให้นมลูก ชายแต่งตัวเต็มที่ยืนอยู่อีกทางหนึ่ง คอลัมน์แบบคลาสสิก และสายฟ้าที่แลบแปลบอยู่ในฉากหลัง ที่อาจจะเป็นภาพของอาดัมและอีฟหลังสมัยสวนอีเด็นหรืออาจจะไม่ใช่ อีกภาพหนึ่งชื่อ “นักปรัชญาสามคน” อาจจะเป็นภาพของแมไจที่กำลังเตรียมตัวที่จะเดินทางไปแสวงหาพระบุตรผู้เกิดใหม่แต่ก็เป็นเพียงการสันนิษฐาน แต่สิ่งที่แน่คือจอร์โจเนเขียนภาพสตรีเปลือยเป็นภาพแรกที่เป็น ภาพของสตรีที่นอนเปลือยเพื่อให้ชมความงามของตัวแบบแต่เพียงอย่างเดียว นักบุญเจอโรมเขียนหนังสือ (คาราวัจโจ-วาเล็ตตา)
ตราอาร์มทางล่างขวาของภาพเขียนเป็นของอิพโพลิโต มาลัสพินา (Ippolito Malaspina) นักบวชของลัทธิอัศวินแห่งเซนต์จอห์น (ลัทธิอัศวินแห่งมอลตา) ในเนเปิลส์ มาลัสพินาเป็นญาติทางการสมรสกับออตตาวิโอ คอสตาผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของคาราวัจโจ มาลัสพินาเป็นเพื่อนของพี่น้องจุสตินีอานิผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของคาราวัจโจอีกคนหนึ่งและลูกพี่ลูกน้องของ จิโอวานนิ อันเดรีย ดอเรีย เจ้าชายแห่งเจนัวผู้สองปีก่อนหน้านั้นให้ความคุ้มครองคาราวัจโจหลังจากการต่อสู้ก่อนหน้าที่จะเกิดการฆาตกรรมในโรม อาจจะเป็นไปได้ว่าอิพโพลิโต มาลัสพินาเป็นแบบสำหรับนักบุญเจอโรมในภาพ จอร์โจ อาร์มานี
ก่อนที่อาร์มานีจะมาออกแบบเสื้อผ้านั้น อาร์มานีได้ทำงานที่ห้างสรรพสินค้า ลา รีนาเซ็นเต โดยเป็นผู้ออกแบบหน้าต่าง , ตั้งแต่ พ.ศ. 2504-พ.ศ. 2513 อาร์มานีได้เริ่มเป็นดีไซน์เนอร์ออกแบบเสื้อผ้า จนถึงปี พ.ศ. 2517 อาร์มานีและพันธมิตร เซอร์จิโอ กาเลล็อตติ ได้ก่อตั้ง จอร์โจ อาร์มานี เอสพีเอ เพื่อทำเครื่องแบบสำหรับผู้ชายเป็นหลัก ส่วนเครื่องแบบสำหรับผู้หญิงได้ทำขึ้นในปีถัดมา ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา
“ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด” เป็นงานที่เขียนราว ค.ศ. 1451 เป็นภาพเหมือนของผู้นำที่มาจากการเป็นทหารรับจ้างและขุนนางชาวอิตาลีซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาผู้ครองริมินี, ฟาโน และ เซเซนา ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
วงกลมเล็ก ๆ รอบกรอบกระจกนูน (convex mirror) บนผนังในฉากหลังของภาพวาดจากฉากของทุกขกิริยาของพระเยซู และอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของคำสัญญาของพระเจ้าที่จะทรงไถ่บาปให้แก่ผู้ที่ปรากฏอยู่ในกระจก นอกจากนั้นถ้าตีความหมายว่าเป็นภาพอนุสรณ์แล้วภาพทุกขกิริยาทางด้านภรรยาก็เป็นภาพการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูและการคืนชีพของพระองค์ ภาพทางสามีเป็นภาพที่เกี่ยวกับพระเยซูขณะที่ยังมีพระชนม์อยู่ จัมบัตติสตา ปิตโตนี
จัมบัตติสตา ปิตโตนี () หรือ โจวันนี บัตติสตา ปิตโตนี (; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1687 - 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1767) เป็นจิตรกรยุคบาโรกตอนปลายและโรโกโกชาวเวนิสในคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมสีน้ำมัน. ปิตโตนี เป็นหนึ่งในจิตรกรที่สำคัญที่สุดของประวัติศาสตร์ศิลปะอิตาเลียนทั้งหมดและตัวแทนชั้นนำของการวาดภาพชาวเวนิสศตวรรษที่ 18, ในช่วงเวลาที่เขาเป็นจิตรกรที่ถูกแสวงหามากที่สุดโดยครอบครัวของกษัตริย์ของยุโรปทั้งหมด. ภาพเหมือนผู้อุทิศ
ผู้อุทิศเริ่มจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในภาพที่อาจจะริเริ่มโดยโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น ที่จะสังเกตได้จากการแต่งตัวที่หรูและมีราคาของผู้อุทิศ ในฟลอเรนซ์ภาพเหมือนของบุคคลสำคัญๆ ในหมู่คนที่เห็นเหตุการณ์เริ่มเขียนกันแล้วในภาพเหตุการณ์ที่ประกอบด้วยชุมชน (ที่กล่าวถึงโดยลีออน บาตติสตา อัลเบอร์ติ) ในภาพ “ขบวนแมไจ” โดยเบนนอซโซ กอซโซลิ (ค.ศ. 1459-1461) ที่อยู่ในชาเปลส่วนตัวในวังเมดิชิ ที่เป็นขบวนอันหรูหราของบุคคลสำคัญๆ ของตระกูลเมดิชิและพรรคพวก ภายในปีค.ศ. 1490 เมื่อโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาเขียนจิตรกรรมฝาผนังในชาเปลทอร์นาบุโอนิเสร็จก็ได้เห็นภาพเหมือนของสมาชิกของตระกูลทอร์นาบุโอนิและพรรคพวกในหลายฉากที่เขียนและมิได้เป็นแต่ภาพคุกเข่าเช่นภาพเหมือนของจิโอวานนิ ทอร์นาบุโอนิเองและภรรยา  ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ภาพนี้เป็นภาพที่เชื่อกันอยู่เป็นเวลานานว่าเป็นภาพเหมือนของโจวันนี อาร์นอลฟีนี และโจวันนา เชนามี (ภรรยา) ภายในห้องแบบเฟลมิช แต่ในปี ค.ศ. 1997 ก็เป็นที่ทราบว่าอาร์นอลฟีนีและเชนามียังไม่แต่งงานกันในปี ค.ศ. 1447 ซึ่งเป็นเวลาสิบสามปีหลังจากปีที่ระบุว่าเป็นปีที่เขียนภาพและหกปีหลังจากที่ฟัน ไอก์ เสียชีวิตไปแล้ว ในปัจจุบันจึงเชื่อกันว่าเป็นภาพเขียนของลูกพี่ลูกน้องของโจวันนี ดี อาร์รีโก ที่ชื่อโจวันนี ดี นีโกลาโอ อาร์นอลฟีนี และภรรยา ที่อาจจะเป็นภรรยาคนที่สองที่ไม่มีเอกสารระบุ หรือตามทฤษฎีที่เสนอเมื่อไม่นานมานี้ว่าเป็นภรรยาคนแรกที่ชื่อคอสสแตนซา เทรนทาผู้ที่เสียชีวิตในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1433[2] ตามทฤษฎีนี้ก็ทำให้ภาพนี้กลายเป็นภาพอนุสรณ์แสดงให้เห็นภาพของผู้ที่ยังมีชีวิตคนหนึ่งและผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วอีกคนหนึ่ง โจวันนี ดี นีโกลาโอ อาร์นอลฟีนีเป็นพ่อค้าชาวอิตาลีที่เดิมมาจากเมืองลุกกาผู้มาตั้งถิ่นฐานในเมืองบรูชอย่างน้อยก็ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1419[3] อาร์นอลฟีนีเป็นแบบสำหรับภาพเหมือนอีกภาพหนึ่งที่เขียนโดยฟัน ไอก์ที่ปัจจุบันอยู่ที่เบอร์ลิน ที่ทำให้สันนิษฐานกันว่าอาจจะเป็นเพื่อนกับจิตรกร[4] ยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ)
ภาพนี้เป็นหนึ่งในสองภาพของ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่คาราวัจโจเขียนในปีหรือราวปี ค.ศ. 1604 (หรืออาจจะเป็นปี ค.ศ. 1605) เป็นภาพที่เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของวังคอร์ซินิ (Palazzo Corsini) ของหอศิลป์โบราณแห่งชาติ ภาพนี้ก็เช่นเดียวกับภาพที่เขียนให้กับอ็อตตาวิโอ คอสตา สัญลักษณ์ต่างๆ ถูกถอดออกหมดไม่เหลือแม้แต่ “เศษขนอูฐ” และแม้แต่กางเขนใบหญ้าตรงมุมซ้ายของภาพก็เป็นเพียงนัยยะเท่านั้น ฉากหลังและสิ่งแวดล้อมรอบตัวยิ่งมืดกว่าภาพก่อนหน้านั้น และเช่นเดียวกับภาพก่อนหน้านั้นไม่มีสิ่งประกอบที่เป็นการบรรยายเรื่องราวของภาพ จอตโต ดี บอนโดเน
จอตโต ดี บอนโดเนเป็นจิตรกรร่วมสมัยกับจิโอวานนี วิลลานิผู้กล่าวว่าจอตโตเป็นช่างผู้มีความสามารถที่สุดในสมัยนั้น เป็นผู้วาดภาพตามกฎของธรรมชาติ และจอตโตได้รับเงินเดีอนจากรัฐบาลเมืองฟลอเรนซ์เนื่องมาจากความสามารถ วีนัสหลับ (จอร์โจเน)
ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นภาพที่มีอิทธิพลต่องานเขียนอื่นๆ หลายชิ้น ในปัจจุบันเชื่อกันว่าทิเชียนเป็นผู้เขียนฉากหลังที่เป็นภูมิทัศน์ ที่มาเขียนหลังจากที่จอร์โจเนเสียชีวิตไปแล้ว ตามที่วาซาริตั้งข้อสังเกต จิตรกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี
จิโอวานนี เบลลินีเป็นจิตรกรร่วมสมัยกับพี่ชายเจ็นทิเล, พี่เขยอันเดรีย มานเทนยา และ อันโตเนลโล ดา เมสสินา จิโอวานนีทำงานส่วนใหญ่กับห้องเขียนภาพของพี่ชายและมีอิทธิพลด้านความคมของภาพต่ออันเดรีย มานเทนยา ดูเหมือนว่าจิโอวานนี เบลลินีจะไม่ได้สร้างงานที่เป็นอิสระของตนเองจนมาถึงวัยห้าสิบกว่าๆ ระหว่างสามสิบปีสุดท้ายของชีวิตจิโอวานนีก็ผลิตผลงานจำนวนมากที่เป็นงานฝีมือเยี่ยมและเป็นงานที่มีอิทธิพลต่อจิตรกรเช่นจอร์โจเน และ ทิเชียน
ตระกูลเบลลินีก็เช่นเดียวกับจิตรกรหนุ่มกว่าร่วมสมัยราฟาเอลผู้เขียนภาพพระแม่มารีขนาดเล็กเป็นจำนวนมากที่ใช้สีที่เรืองรองและจัดกว่าที่เขียนกันในฟลอเรนซ์ การวาดภาพพระแม่มารีเป็นไปอย่างขนานใหญ่และผลิตเป็นภาพเล็กๆ โดยสมาชิกคนอื่นของตระกูลเบลลินีในห้องเขียนภาพของตระกูล ภาพเล็กอีกภาพหนึ่งที่นิยมคือภาพ “พระเยซูทำสุหนัต” ที่มีอยู่ด้วยสี่หรือห้าแบบที่แทบจะเหมือนกันสนิท  ภาพเหมือนตนเอง
เชื่อกันว่าอันเดรอา ออร์ชานยาเขียนภาพเหมือนตนเองแทรกเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนในปี ค.ศ. 1359 ซึ่งเป็นการบันทึกอย่างน้อยก็ตามที่นักประวัติศาสตร์ศิลป์จอร์โจ วาซารีกล่าวว่าเป็นสิ่งที่จิตรกรมักจะนิยมทำกัน ในอิตาลีจอตโต ดี บอนโดเน (ค.ศ. 1267-ค.ศ. 1337) วาดภาพตนเองในภาพชุด "eminent men" ในปราสาทที่เนเปิลส์, มาซาชิโอ (ค.ศ. 1401-ค.ศ. 1428) วาดภาพตนเองเป็นหนึ่งในอัครสาวกในจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลบรันคาชชิ และ เบนนอซโซ กอซโซลิวาดภาพตนเองกับภาพเหมือนของผู้อื่นในภาพ "ขบวนแมไจ" (Procession of the Magi) (ค.ศ. 1459) ในวังเมดิชิ โดยเขียนชื่อไว้บนหมวก สองสามปีต่อมาซันโดร บอตตีเชลลีก็เลียนแบบเขียนตนเองเป็นผู้ชื่นชมคนหนึ่งในภาพ "การชื่นชมของแมไจ" ผู้หันมามองตรงมายังผู้ชมภาพ (ค.ศ. 1475) ภาพเหมือนของของสตรีสาว (ลา มูตา)
ภาพ “ภาพเหมือนของของสตรีสาว (ลา มูตา)” ที่ราฟาเอลเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 เป็นภาพของสตรีสูงศักดิ์ที่ไม่ทราบนาม ที่มีลักษณะการเขียนที่มีอิทธิพลของเลโอนาร์โด ดา วินชี บนฉากหลังที่เกือบเป็นสีดำ แม้ว่าจะเป็นภาพที่เพิ่งได้รับการระบุว่าเป็นภาพที่เขียนโดยราฟาเอลเมื่อไม่นานมานี้ แต่ก็ถือว่าเป็นภาพเหมือนชิ้นที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งของราฟาเอล จูเซปเป อาร์ชิมโบลโด
ในปี ค.ศ. 1562 จุยเซ็ปเปก็ได้รับตำแหน่งเป็นช่างเขียนภาพเหมือนประจำราชสำนักของสมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในกรุงเวียนนา และต่อมากับสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซิมิเลียนที่ 2 และพระราชโอรสสมเด็จพระจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 ที่ราชสำนักในกรุงปราก นอกจากจะเป็นช่างเขียนแล้วก็ยังเป็นนักตกแต่ง และนักออกแบบเครื่องแต่งกาย พระเจ้าออกัสตัสแห่งแซกโซนีผู้เสด็จมาเยี่ยมเวียนนาระหว่างปี ค.ศ. 1570 และ ค.ศ. 1573 ได้ทรงมีโอกาสเห็นผลงาน พระองค์จึงมีพระบรมราชโองการให้วาดภาพ "The Four Seasons" ซึ่งเป็นภาพที่รวมสัญลักษณ์การเป็นพระมหากษัตริย์ของพระองค์ ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
เหนือหัวเสาของเตียงมีรูปสลักของนักบุญมาร์กาเรตผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของสตรีผู้มีครรภ์และการให้กำเนิดทารก[8] นักบุญมาร์กาเรตเป็นนักบุญผู้ให้ความช่วยเหลือเมื่อสตรีเจ็บท้องและช่วยกำจัดความเป็นหมัน ใต้หัวเสาที่เป็นนักบุญมาร์กาเรตก็มีแปรงแขวนอยู่ที่เป็นสัญลักษณ์ของการดูแลบ้านเรือน นอกจากนั้นแล้วแปรงและลูกประคำที่มักจะเป็นของขวัญแต่งงานที่นิยมให้กันก็ตั้งอยู่สองข้างของกระจกที่อาจจะเป็นนัยยะความหมายควบของปรัชญาที่ว่า "ora et labora" หรือ "สวดมนต์ไปทำงานไป" กริสโตฟาโน อัลโลรี
งานชิ้นเอกของอัลลอริคือภาพ “จูดิธและหัวโฮโลเฟอร์นีส” ที่มีด้วยกันสองภาพๆ หนึ่งอยู่ที่พิพิธภัณฑ์พิตติที่ฟลอเรนซ์ และอีกภาพหนึ่งเป็นของหอศิลป์ควีนในลอนดอน ผู้เป็นแบบในภาพคือภรรยาน้อยของอัลลอริเองมาซซาเฟียร์รา และหัวของโฮโลเฟอร์นีสเชื่อกันว่าเป็นภาพเหมือนของอัลลอริเอง ปีเอโตร โลเรนเซตตี
พี่น้องลอเร็นเซ็ตติ, จอตโต และช่างเขียนร่วมสมัยดูเหมือนจะปฏิวัติการเขียนภาพของอิตาลีในยุคนั้นโดยการนำไอคอนจากศิลปะไบแซนไทน์มาปรับปรุงให้เป็นศิลปะที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่กระนั้นงานของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาก็ยังเป็นธรรมชาติไม่เท่าตระกูลการเขียนภาพแบบฟลอเร็นซ์ แต่จะมีแนวโน้มที่ไปทางที่มีเสน่ห์และมนต์ขลังมากกว่าจนบางครั้งดูเหมือนว่าจะออกไปทางทัศนียภาพแบบเหนือจริงของภาพเขียนสมัยใหม่เสียด้วยซ้ำ ยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ)
ถ้าภาพนี้เขียนโดยคาราวัจโจจริงก็คงเป็นภาพที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1607 ถึงปี ค.ศ.1608 เมื่ออยู่ที่มอลตา งานที่เขียนในช่วงเดียวกันนี้ก็ได้แก่ “ภาพเหมือนของอลอฟ เด วิยาคอร์ตและเด็กรับใช้” และ “การตัดหัวนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ภาพหลังอยู่ที่โอราทอรีของมหาวิหารร่วมเซนต์จอห์นและเป็นงานเขียนชิ้นเดียวที่ลงชื่อ ภาพเหมือนของบัลดัสซาเร กัสตีลโยเน (ราฟาเอล)
ภาพเขียนอาจจะเขียนโดยราฟาเอลหรือไม่ก็ได้ จากจดหมายจากปีเอโตร เบมโบ ถึงคาร์ดินัลบิบบีเอนากล่าวว่า "ภาพเหมือนของบัลดัสซาเร กัสตีลโยเน ... และของดุ๊กกวีโดบัลโดแห่งมอนเตเฟลโตรดูเหมือนว่าจะเขียนโดยลูกศิษย์ของราฟาเอล" แต่คุณภาพอันสูงของภาพเขียนและองค์ประกอบบางอย่างของภาพเขียน เช่น การแสดงออกของใบหน้าของตัวแบบ ทำให้สันนิษฐานกันว่าราฟาเอลน่าจะมีส่วนในการเขียนภาพนี้ด้วยตนเอง สิ่งที่แน่นอนคือแสงเงาและโทนที่ใช้ในการเขียนเครื่องแต่งกายและการให้แสงในภาพเป็นการเขียนโดยผู้มีความเชี่ยวชาญและมีประสบการณ์ นอกจากนั้นสายตาของตัวแบบที่มองตรงมายังผู้ชมภาพก็สร้างความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับผู้ชม พักระหว่างหนีไปอียิปต์ (คาราวัจโจ)
ปีที่วาดยังไม่สามารถตกลงกันได้ ถ้าว่ากันตามจุยเลียโน มันชินิ (Giulio Mancini) ผู้ร่วมสมัยแล้วภาพเขียนนี้และภาพ “แมรี แม็กดาเลนเศร้า” กับภาพนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ก็เขียนเมื่อคาราวัจโจพักอยู่กับฟันติโน เปตริยานิไม่นานหลังจากออกจากห้องเขียนภาพของจุยเซปเป เซซาริ ราวเดือนมกราคม ค.ศ. 1594 แต่การยอมรับเวลาที่ว่านี้ก็เป็นปัญหา เพราะไม่มีภาพเขียนดังกล่าวอยู่ในรายการสำรวจของเปตริยานิที่ทำกันในปี ค.ศ. 1600 แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเป็นภาพที่คาราวัจโจเขียนให้ผู้อุปถัมภ์คนอื่นที่ไม่ใช่เปตริยานิ นอกจากนั้นถ้าพิจารณาถึงที่มาของลักษณะการวางองค์ประกอบของภาพแล้วก็จะเห็นว่ามีความสัมพันธ์โดยตรงกับงาน “การตัดสินของเฮอร์คิวลีส” โดยอันนิบาเล คารัคชี ที่เขียนเสร็จเมื่อต้นปี ค.ศ. 1596 ซึ่งเป็นภาพที่มีชื่อเสียงและนิยมกันอย่างกว้างขวาง การวางท่าของเทวดาของคาราวัจโจใกล้เคียงกับการวางที่ของไวซ์ในภาพของคารัคชี ขณะที่จอห์น แกชในปี ค.ศ. 2003 ยอมรับคำอ้างของมันชินิ นักประวัติศาสตร์ศิลปะผู้อื่นที่รวมทั้งรอบบ์และแลงดอนในปี ค.ศ. 1998 ตั้งข้อเสนอว่าเป็นภาพที่เขียนให้คาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้อุปถัมภ์คาราวัจโจไว้ในวังระหว่างปี ค.ศ. 1595 ถึงปี ค.ศ. 1596 นอกจากนั้นแล้วรายละเอียดของภาพก็ยังแสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมกับการวาดสำหรับวงการปัญญาชนของเดล มอนเต เช่นชิ้นดนตรีที่โจเซฟถือให้เทวดาเล่นเป็นโมเต็ตที่เป็นงานที่เขียนโดยคีตกวีเฟล็มมิช โนเอล บอลเดเว็ยน (Noel Bauldeweyn) เป็นเนื้อเพลง “Quam pulchra es” (ความงดงามอันหาที่เปรียบมิได้) ที่อุทิศให้พระแม่มารีจาก “เพลงโซโลมอน” (Song of Songs หรือ Song of Solomon) ประการสุดท้ายงานนี้เป็นงานเขียนที่ยากที่จะเป็นงานเขียนที่เขียนเองโดยไม่ได้รับการจ้าง ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
หมวดหมู่:จิตรกรรมในคริสต์ทศวรรษ 1430 หมวดหมู่:ยัน ฟัน ไอก์ หมวดหมู่:จิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก หมวดหมู่:จิตรกรรมสีน้ำมัน หมวดหมู่:ภาพชีวิตประจำวัน หมวดหมู่:งานสะสมของหอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน) ทิเชียน
ในช่วงเวลานี้เช่นกันที่ทิเชียนมีโอกาสเดินทางไปกรุงโรม เป็นช่วงที่เริ่มเขียนภาพชุดวีนัสนอนเอนหลายภาพ (“วีนัสแห่งเออร์บิโน” และ “วีนัสและความรัก” ของอุฟฟิซิ และ “วีนัสกับคนเล่นออร์แกนและคิวปิด” ที่มาดริด) ที่แสดงให้เห็นปฏิกิริยาของทิเชียนต่อการได้เห็นงานประติมากรรมกรีกโรมันในโรม จอร์โจเน เริ่มเขียนภาพหัวเรื่องนี้แล้วในภาพที่เดรสเดนที่มาเขียนเสร็จโดยทิเชียนแต่แทนที่จะเป็นผ้าเดรพสีม่วงที่แทนภูมิทัศน์เปลี่ยนไปจากความกลมกลืนของสีที่ทำให้ความหมายของภาพเปลี่ยนไป ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
แม้ว่าเครื่องแต่งกายของทั้งสองคนเป็นเครื่องแต่งกายที่มีราคาสูงมาก แต่การใช้เครื่องประดับร่างกายนอกไปจากเสื้อก็เป็นไปอย่างจำกัดโดยเฉพาะในกรณีของฝ่ายชาย ภรรยาก็ใส่แต่เพียงสร้อยและแหวนทองเรียบ ๆ ทั้งนี้อาจจะเป็นเพราะเป็นการแต่งตัวให้เหมาะสมกับฐานะที่เป็นพ่อค้า เพราะภาพเหมือนของผู้มีตระกูลหรือเจ้านายในสมัยนั้นมักจะมีเครื่องตกแต่งที่เป็นทองและเสื้อผ้าที่มีค่ามากกว่าที่เห็นในภาพนี้ โบสถ์น้อยสโกรเวญญี
ชาเปลสโครเวนยีมีจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจอตโต ดี บอนโดเนที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1305 ที่เป็นงานศิลปะชิ้นเอกที่มีความสำคัญที่สุดในศิลปะตะวันตก ชาเปลอุทิศให้ “พระแม่มารีคาริตา” (Santa Maria della Carità) ในโอกาสการสมโภชน์การประกาศของเทพในปี ค.ศ. 1305 จิตรกรรมฝาผนังของจอตโตเป็นภาพชีวิตของพระแม่มารีเพื่อฉลองบทบาทในการไถ่บาปให้แก่มนุษยชาติของพระองค์ ชาเปลรู้จักกันอีกชื่อหนึ่งว่า “ชาเปลอารีนา” เพราะก่อตั้งบนที่ดินที่ซื้อโดยเอ็นริโค เดกลิ สโครเวนยีที่ติดกับโรงละครโรมัน (Amphitheatre) ซึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้ในการแห่ฉลองการสมโภชน์การประกาศของเทพมาเป็นเวลานานก่อนที่จะมาสร้างชาเปลแล้ว ในโอกาสวันอุทิศมาร์เคตโตดาปาโดวาก็ประพันธ์บทสรรเสริญ (Motet) เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1305 พระแม่มารีคาลเตลฟรังโค (จอร์โจเน)
ทหารรับจ้างทูซิโอ คอสตานโซเป็นผู้จ้างให้เขียนภาพนี้เพื่อเป็นอนุสรณ์สำหรับบุตรชายมัตเตโอผู้เสียชีวิตด้วยไข้ขณะที่ทำหน้าที่ราชการให้แก่สาธารณรัฐเวนิสในเซเรนิสสิมาระหว่างปี ค.ศ. 1503/4 หรือ ค.ศ. 1500 อีกสิ่งหนึ่งที่ทูซิโอจ้างคือที่บรรจุศพสำหรับตนเองและลูกชายภายในชาเปลที่แขวนภาพเขียนที่ตั้งอยู่สองข้างของภาพเขียน แต่ต่อมาถูกรื้อทิ้งเพื่อสร้างมหาวิหารคาลเตลฟรังโคในปี ค.ศ. 1724 สิ่งก่อสร้างใหม่ที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันนี้มีชาเปลที่ใช้เป็นที่ตั้งของภาพเขียน โดยมีร่างของมัตเตโอฝังอยู่ข้างล่าง ตราอาร์มของคอสตานโซที่เป็นซี่โครงสามคู่จะเห็นได้ที่ฐานของบัลลังก์ของพระแม่มารีและบนที่ฝังศพ นักวิชาการบางท่านสันนิษฐานว่าใบหน้าของนักบุญนิเคเซียสคือภาพเหมือนของมัตเตโอ ยาโกบ ยอร์ดานส์
ยอร์ดานส์เขียนภาพนี้หลายครั้งรวมทั้งภาพหนึ่งที่เขียน ราว ค.ศ. 1640 ที่ตั้งอยู่ที่ราชพิพิธภัณฑ์ศิลปะในบรัสเซลส์ การฉลองอีพิฟานีย์ทำกันในวันที่ 6 มกราคม ในฟลานเดอส์ เป็นงานฉลองที่เต็มไปด้วยอาหาร, ไวน์ และความสนุกสนานที่ทำกันครอบครัว คนหนึ่งในการฉลองได้รับเลือกเป็น "กษัตริย์" ของคืนนั้นที่ยอร์ดานส์เขียนเป็นผู้ที่มีอายุมากที่สุดในห้อง[24] ยอร์ดานส์เขียนหัวเรื่องเดียวกันอีกหลายครั้ง ในภาพหนึ่งมีคนในภาพถึงสิบเจ็ดคนนั่งเบียดกันในภาพ อีกภาพหนึ่งเป็นภาพที่มีช่องว่างมากกว่า ภาพแสดงอารมณ์ที่สนุกสนานของผู้อยู่ในภาพจากสีหน้าท่าทางต่าง ๆ[24] จนเกือบจะเหมือนจะเกิดความทะเลาะกันอีกไม่นานนัก บ้างก็ตั้งท่าจะอาเจียนที่ดูน่าสมเพช ยอร์ดานส์ใช้ภาพเขียนในการแสดงความไม่ชอบความมึนเมาด้วยคำขวัญที่เขียนอยู่เหนือภาพว่า "ไม่มีอะไรที่เหมือนคนบ้าไปกว่าคนเมา"[25] เจนตีเล เบลลีนี
เจ็นทิเล เบลลินีเกิดราว ค.ศ.1429 ที่ เวนิส, ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1507 เจ็นทิเลเป็นบุตรของจัคโคโป เบลลินี (Jacopo Bellini) เจ็นทิเลเป็นชื่อที่ตั้งตามเจ็นทิเล ดา ฟาเบรียโน (Gentile da Fabriano) ผู้เป็นครูของจัคโคโป เจ็นทิเล เบลลินีเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักของดยุคแห่งเวนิสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1474 จิตรกรรมบาโรกแบบเฟลมิช
แม้ว่ารูเบนส์จะมิได้เป็นเป็นจิตรกรภาพเหมือนโดยตรงแต่ก็ยังมีงานเขียนภาพเหมือนจากสมัยแรกเช่น "ภาพเหมือนของบริกิดา สปิโนลา-โดเรีย" (ค.ศ. 1606, หอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.), ภาพเหมือนของภรรยา ("นั่งในสวนฮันนีย์ซัคเคิล" (Honeysuckle Bower) และ "Het Pelsken") และภาพเขียนอีกหลายภาพของขุนนางหลายคน และเพื่อน นอกจากนั้นรูเบนส์ก็ยังมีอิทธิพลเป็นอย่างมากต่อจิตรกรภาพเหมือนของสมัยบาโรก--แอนโทนี แวน ไดค์ผู้เป็นลูกศิษย์และเป็นช่างเขียนประจำราชสำนักของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ต่อมาแวน ไดค์ก็กลายมาเป็นผู้มีอิทธิพลคนสำคัญของการเขียนภาพเหมือนในอังกฤษ ภาพเหมือนตนเอง
ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จิตรกรเฟลมิชและดัตช์เขียนภาพของตนเองมากกว่าจิตรกรในประเทศอื่นในยุโรป ในช่วงเวลานี้จิตรกรผู้มีชื่อเสียงก็จะมีฐานะทางสังคมดีพอที่จะต้องการที่จะมีภาพเขียนของตนเองเอาไว้เช่นเดียวกับผู้อยู่ฐานะเท่าเทียมกันในสังคม นอกจากเขียนภาพตนเองแล้วจิตรกรก็ยังอาจจะเขียนภาพของภรรยาและบุตรธิดา หรือญาติพี่น้องเช่นเดียวกับพฤติกรรมของชนชั้นกลางโดยทั่วไปในขณะนั้น อันโตนี ฟัน ไดก์ และ เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ต่างก็เขียนภาพของตนเองเป็นจำนวนหลายภาพ โดยเฉพาะรือเบินส์ผู้นอกจากจะเขียนภาพของตนเองแล้วก็ยังเขียนภาพของครอบครัวด้วย จอห์น เอเวอเรตต์ มิเล
ลักษณะการเขียนแบบนี้ได้รับการสนับสนุนโดยนักวิจารณ์ศิลป์จอห์น รัสคิน ผู้เป็นผู้ปกป้องศิลปะแบบก่อนราฟาเอลจากผู้ต่อต้าน ความสัมพันธ์กับรัสคินทำให้มิเลได้ทำความรู้จักกับเอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ภรรยาของรัสคิน หลังจากที่ได้พบกันเอฟฟีก็มานั่งเป็นแบบให้ในภาพ "คำสั่งปล่อย" (The Order of Release) ในขณะที่เขียนภาพสองคนก็ตกหลุมรักกัน แม้ว่าเอฟฟีจะแต่งงานกับรัสคินมาหลายปีแต่ทั้งสองก็ยังมิได้มีความสัมพันธ์กันฉันสามีภรรยา บิดามารดาของเอฟฟีสังหรณ์ว่ามีอะไรที่ไม่ปกติจึงฟ้องขอให้การแต่งงานเป็นโมฆะ (annulment) ในปี ค.ศ. 1856 หลังจากที่การแต่งงานกับรัสคินเป็นโมฆะ เอฟฟีกับมิเลก็สมรสกันและมีบุตรธิดาด้วยกันแปดคนรวมทั้ง จอห์น กิลล์ มิเล (John Guille Millais) นักธรรมชาติวิทยาผู้มีชื่อเสียงและจิตรกรเขียนภาพชีวิตป่า ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ในปี ค.ศ. 1934 เออร์วิน พานอฟสกี (Erwin Panofsky) พิมพ์บทความชื่อ ""การแต่งงานของอาร์นอลฟีนี" โดย ยัน ฟัน ไอก์" ใน "นิตยสารเบอร์ลิงตัน" กล่าวว่าลายเซ็นอันใหญ่โตของฟัน ไอก์บนผนังของด้านหลังและสิ่งอื่นในภาพก็เพื่อเป็นบ่งว่าเป็นเอกสารทางกฎหมายที่เป็นการบันทึกการสมรส[6] จอร์โจเน
เอกสารร่วมสมัยบันทึกว่างานของจอร์โจเนเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันตั้งแต่ ค.ศ. 1500 เมื่ออายุได้เพียง 23 ปีและได้รับเลือกให้เขียนภาพเหมือนของดยุกอากอสติโน บาร์เบริโก (Doge Agostino Barberigo) และทหารรับจ้างคอนซาลโว เฟอร์รันเต (Consalvo Ferrante) ในปี ค.ศ. 1504 ก็ได้รับสัญญาให้วาดฉากแท่นบูชาเป็นอนุสรณ์แก่ทหารรับจ้างอีกคนหนึ่งชื่อมัทเทโอ คอสแตนโซ (Matteo Costanzo) ภายในมหาวิหารที่เมืองบ้านเกิด ใน ค.ศ. 1507 จอร์โจเนได้รับสัญญาจากสภาเทศบาลทึ่จ่ายเป็นสิบงวดสำหรับเขึยนภาพภายในท้องพระโรง (Hall of the Audience) ภายในวังของดยุก ระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 จอร์โจเนและช่างเขียนคนอื่นๆ เพื่อเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายนอกหอพ่อค้าเยอรมัน (Fondaco dei Tedeschi)  ที่เวนิสหลังจากที่ได้ทำงานที่คล้ายคลึงกันที่คฤหาสน์ซอรันโซ (Casa Soranzo), วังกริมานีอาลลิแซวิ (Casa Grimani alli Servi) และวังอื่นๆ ที่เวนิส แต่ปัจจุบันไม่มีเหลือแล้ว บรอนซีโน
นอกจากจะเขียนภาพแล้วบรอนซิโนยังเป็นกวี บรอนซิโนเขียนภาพหลายภาพของผู้มีความสำคัญทางวรรณกรรมเช่นลอรา บัตติเฟอริ (Laura Battiferri) ภรรยาของบาร์โทโลมิโอ อัมมานาติ (Bartolommeo Ammanati) ที่พาลัซโซเวชืโอที่ฟลอเรนซ์ อาร์เตมีเซีย เจนตีเลสกี
ภาพที่อาร์เทมิเซียเขียนเป็นภาพสัญลักษณ์แฝงคติของความสามารถ (Allegoria dell'Inclinazione) ซึ่งเป็นภาพเปลือยของสตรีผู้ถือเข็มทิศและเชื่อกันว่าสตรึในรูปละม้ายตัวอาร์เทมิเซียเอง และอันที่จริงแล้ววีรสตรีในภาพเขียนทั้งหลายที่อาร์เทมิเซียเขียนต่างก็มีหน้าตาคล้ายอาร์เทมิเซีย ความสำเร็จและเพศขออาร์เทมิเซียทำให้มีข่าวลือต่างๆ ถึงชีวิตส่วนตัวของอาร์เทมิเซียเอง งานที่สำคัญในช่วงเวลานี้ก็ได้แก่ “การสนทนาของแมรี แม็กดาเลน” (La Conversione della Maddalena) และ “จูดิธกับสาวใช้” (Giuditta con la sua ancella) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์พิตติที่ฟลอเรนซ์ อาร์เทมิเซียเขียนภาพ “จูดิธตัดหัวโฮโลเฟอร์เนส” อีกครั้ง ครั้งนี้ใหญ่กว่าภาพเดิมที่เขียนที่เนเปิลส์ ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ยูฟิซิที่ฟลอเรนซ์  ภาพเหมือนของครอบครัวเบลเลลลิ
เดอกาเขียนภาพ “ภาพเหมือนของครอบครัวเบลเลลลิ” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึงปี ค.ศ. 1867 เป็นงานเขียนสมัยต้นที่ยังแสดงอิทธิพลของงานคลาสสิกโดยเฉพาะงานเขียนแบบเฟล็มมิช ขณะที่ร่ำเรียนทางศิลปะอยู่ในอิตาลีเดอกาวาดภาพลอราป้าและสามีบารอนเจ็นนาโร เบลเลลลิและลูกสาวสองคนจุยลาและจิโอวานนา เดอกาใช้วิธีเขียนที่เรียนจากอิตาลีในการเขียนภาพนี้เมื่อเขียนเมื่อเดินทางกลับมาปารีส ลอราผู้เป็นพี่สาวของพ่อแต่งตัวไว้ทุกข์พ่อที่เพิ่งเสียชีวิต ที่ปรากฏอยู่ในภาพในกรอบบนผนังในฉากหลังของภาพ บารอนเป็นชาวอิตาลีที่ลี้ภัยมาจากเนเปิลส์มาพำนักที่ฟลอเรนซ์ ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ค.ศ. 1434 - ภาพเขียนเขียนและลงวันที่โดย ฟัน ไอก์ อาจจะเป็นเจ้าของโดยผู้เป็นแบบ ก่อน ค.ศ. 1516 - เป็นของดอน ดิเอโก เดอ เกบารา (เสียชีวิตที่บรัสเซลส์ ในปี ค.ศ. 1520) ข้าราชสำนักชาวสเปนของราชวงศ์ฮาพส์บวร์คที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในเนเธอร์แลนด์และอาจจะรู้จักอาร์นอลฟีนี เมื่อมาถึง ค.ศ. 1516 ก็ได้มอบภาพนี้ให้แก่อาร์คดัชเชสมาร์กาเรตแห่งออสเตรียผู้สำเร็จราชการของฮาพส์บวร์คแห่งเนเธอร์แลนด์ ค.ศ. 1516 - ภาพเขียนเป็นสิ่งแรกในรายการสำรวจภาพเขียนของอาร์คดัชเชสมาร์กาเรตที่ทำต่อหน้าพระองค์ที่เมเคอเลิน ที่มีคำบรรยายเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า "ภาพเขียนขนาดใหญ่ที่เรียกว่า "Hernoul le Fin กับภรรยาในห้อง" ที่ได้รับจากดอน ดิเอโก ที่มีตราอาร์มบนภาพดังกล่าว; เขียนโดยจิตรกรโยฮันน์" และมีข้อเขียนเล็ก ๆ บนขอบรายการว่า "เป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องใส่ล็อกเพื่อจะปิดภาพ: ตามคำสั่งของมาดาม[อาร์ชดัชเชสมาร์กาเรต]" ค.ศ. 1523-1524 - ในรายการสำรวจภาพเขียนเมเคอเลินอีกรายการหนึ่งก็มีคำบรรยายที่คล้ายคลึงกัน แต่ครั้งนี้ชื่อผู้เป็นแบบเปลี่ยนเป็น "Arnoult Fin" แทนที่จะเป็น "Hernoul le Fin" ค.ศ. 1558 - ในปี ค.ศ. 1530 มาเรียแห่งออสเตรีย หลานของอาร์คดัชเชสมาร์กาเรตก็ได้เป็นเจ้าของภาพเขียน และในปี ค.ศ. 1556 พระองค์ก็เสด็จไปพำนักในประเทศสเปน ในรายการสำรวจภาพเขียนหลังจากที่สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1558 ระบุว่าภาพเขียนตกไปเป็นของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน ภาพเขียนของพระราชธิดาสองพระองค์ของพระเจ้าเฟลิเปเห็นได้ชัดว่าวางท่าเช่นเดียวกับภาพเขียนนี้ ค.ศ. 1599 - ผู้เข้าเยี่ยมชมพระราชวังอัลกาซาร์ในมาดริดเห็นภาพเขียนภาพนี้ และมีประโยคจากโอวิดบนกรอบว่า "See that you promise: what harm is there in promises? In promises anyone can be rich." เชื่อกันว่าเดียโก เบลัซเกซ รู้จักภาพเขียนภาพนี้ซึ่งอาจจะเป็นภาพที่มีอิทธิพบต่อการเขียนภาพ "ลัสเมนินัส" ที่เป็นภาพของห้องในพระราชวังเดียวกัน ค.ศ. 1700 - ในรายการสำรวจภาพเขียนหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งสเปนภาพเขียนก็ยังคงอยู่ในพระราชวังพร้อมด้วยประโยคจากโอวิด ค.ศ. 1794 - ภาพเขียนไปอยู่ที่พระราชวังใหม่ในมาดริด ค.ศ. 1816 - ภาพเขียนไปอยู่ที่ลอนดอนโดยมีนายพันเจมส์ เฮย์เป็นเจ้าของ เฮย์นายทหารสกอตอ้างว่าหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บในยุทธการวอเตอร์ลู (Battle of Waterloo) ในปีก่อนหน้านั้นก็เห็นภาพเขียนแขวนอยู่ในห้องผู้ป่วยในบรัสเซลส์ เฮย์ก็ตกหลุมรักภาพนี้และหว่านล้อมให้เจ้าของขายให้ แต่ที่น่าจะเป็นจริงมากกว่าคือเฮย์เข้าร่วมในยุทธการที่บิตอเรียในสเปนในปี ค.ศ. 1813 ที่ฝ่ายอังกฤษปล้นรถม้าใหญ่ที่เต็มไปด้วยภาพเขียนที่โจเซฟ โบนาปาร์ต ไปขนมาจากราชสำนักสเปน เฮย์นำภาพเขียนมาถวายเจ้าชายผู้สำเร็จราชการผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักรผ่านทางเซอร์ทอมัส ลอว์เรนซ์ เจ้าชายผู้สำเร็จราชการทรงรับและตั้งไว้ที่คฤหาสน์คาร์ลตันเป็นเวลาสองปีก่อนที่จะคืนให้เฮย์ในปี ค.ศ. 1818. ราว ค.ศ. 1828 - เฮย์มอบภาพเขียนให้เพื่อนดูแลและไม่ได้พบกับเพื่อนคนนี้อีกสิบสามปี จนกระทั่งมาจัดให้ภาพเขียนออกแสงในนิทรรศการ ค.ศ. 1841 - ภาพเขียนออกแสงในนิทรรศการ ค.ศ. 1842 - หอศิลป์แห่งชาติแห่งลอนดอนที่เพิ่งก่อตั้งซื้อภาพเขียนจากเฮย์เป็นจำนวน 600 ปอนด์ บานภาพและกรอบเดิมหายไป ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ประวัติการเป็นเจ้าของของภาพเขียนเท่าที่ทราบตามลำดับเวลา:[11] วีนัสแห่งเออร์บิโน
ทิเชียนเขียนภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน” ในปี ค.ศ. 1538 ที่เป็นภาพเปลือยของหญิงสาวที่แสดงตัวเป็นวีนัสนอนเอนอยู่บนโซฟาหรือเตียงในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหราของวังเรอเนซองส์ ภาพนี้มีพื้นฐานมาจากภาพเขียนของจอร์โจเนชื่อ “วีนัสหลับ” (Sleeping Venus) ที่เขียนเมื่อราวปี ค.ศ. 1510 แต่ภาพของทิเชียนแสดงความมี sensuality มากกว่าเมื่อเทียบกับงานของจอร์โจเนที่ดูจะห่างเหิน ทิเชียนไม่ได้ใช้อุปมานิทัศน์ใดๆ ในรูปแบบที่ทำกันมา (วีนัสไม่มีสัญลักษณ์อะไรที่บ่งว่าเป็นวีนัส) แต่เป็นภาพที่ดึงดูดความรู้สึกเร้าใจอย่างไม่มีการหลีกเลี่ยง ยาโกบ ยอร์ดานส์
ยาโกบ ยอร์ดานส์, เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ และอันโตนี ฟัน ไดก์ เป็นจิตรกรสามคนที่นำความมีหน้ามีตามาสู่ตระกูลการเขียนภาพแบบแอนต์เวิร์ป (Antwerp school) ยอร์ดานส์เป็นจิตรกรในหมู่น้อยที่มิได้เดินทางไปต่างประเทศเพื่อศึกษาการเขียนภาพแบบอิตาลี และความก้าวหน้าทางอาชีพของยอร์ดานส์ก็มิได้มีอยู่ความสนใจในราชสำนักหรือความก้าวหน้าในราชสำนัก[1] นอกไปจากการเดินทางระยะสั้น ๆ ภายในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำแล้วยอร์ดานส์ก็ได้อยู่แต่ในแอนต์เวิร์ปจนตลอดชีวิต[1] นอกจากจะเป็นจิตรกรที่ประสบความสำเร็จเป็นอันมากแล้วยอร์ดานส์ก็ยังเป็นผู้ออกแบบพรมทอแขวนผนังผู้มีชื่อเสียงด้วย[2] เช่นเดียวกับรือเบินส์, งานเขียนของยอร์ดานส์จะเป็นฉากแท่นบูชา, ตำนานเทพ, และอุปมานิทัศน์ และหลังจากการเสียชีวิตของรือเบินส์ในปี ค.ศ.1640 ยอร์ดานส์ก็กลายมาเป็นจิตรกรคนสำคัญที่สุดในแอนต์เวิร์ปสำหรับงานจ้างชิ้นใหญ่ ๆ และฐานะของผู้จ้างของก็ดีขึ้นเป็นลำดับ[3] งานชิ้นที่เป็นที่รู้จักกันดีในปัจจุบันเป็นงานภาพชีวิตประจำวันขนาดใหญ่ในภาพ "กษัตริย์เสวยน้ำจัณฑ์" และภาพ "ผู้ใหญ่ร้องเพลง, เด็กร้องตาม" ผู้มีอิทธิพลต่องานเขียนของยอร์ดานส์ในทางศิลปะนอกจากจะเป็นรือเบินส์แล้วก็เป็นจิตรกรทางเหนือของอิตาลีเช่นจาโกโป บัสซาโน (Jacopo Bassano), ปาโอโล เวโรเนเซ และการาวัจโจ[1] ภาพที่ระบุว่าเขียนโดยคาราวัจโจ
มินา เกรกอริ สนับสนุนว่าเป็นงานของคาราวัจโจในปี ค.ศ. 1992 และจอห์น แกชถกเถียงกรณีนี้ใน “Melita Historica” ในปี ค.ศ. 1998 ฝ่ายผู้สนับสนุนกล่าวว่าทุกคนในภาพเป็นบุคคลเดียวกับบุคคลในภาพอื่นที่เชื่อกันว่าเขียนโดยคาราวัจโจ และยากจะเป็นไปได้ว่าผู้ที่วาดเลียนแบบจะหาแบบที่เหมือนกับแบบของคาราวัจโจเอง นอกจากนั้นก็ยังเป็นลักษณะการเขียนของคาราวัจโจ โดยเฉพาะเมื่อพำนักอยู่ที่มอลตาระหว่างปี ค.ศ. 1607 - 1608 และเป็นภาพประเภทเดียวกับเมื่อเริ่มงานเขียนภาพที่โรม  ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ด้านหลังคู่สามีภรรยาม่านแห่งการแต่งงานก็ถูกเบิก ม่านสีแดงอาจจะเป็นนัยยะถึงการสมสู่ของคู่สามีภรรยา แท่นเทศน์ของโบสถ์ซันตันเดรอา
งานชิ้นนี้มักจะได้รับการเปรียบเทียบกับแท่นเทศน์ที่แกะสลักโดยนีโกลา ปีซาโน บิดาของโจวันนีเอง ภายในหอล้างบาป เมืองปิซา และที่มหาวิหารซีเอนา ตามคำจารึกที่อยู่บนโค้งเหนือแท่นเทศน์กล่าวกันว่าเป็นงานที่ว่าจ้างโดยอาร์โนลโดและเหรัญญิกอันเดรอา วิเทลลี และ ทิโน ดี วิทาลเล เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสที่โจวันนี “มีความสามารถเหนือความรู้ความสามารถของบิดา” จากผลงานที่สร้าง โจวันนี เบลลีนี
จิโอวานนี เบลลินี () (ค.ศ. 1430 - ค.ศ. 1516) เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน เบลลินีเป็นครอบครัวจิตรกรจากเวนิส จิโอวานนี เบลลินีเป็นลูกของจาคโคโป เบลลินี เป็นน้องชายของ เจ็นทิลี เบลลินี และเป็นน้องเขยของอันเดรีย มานเทนยา (Andrea Mantegna) จิโอวานนี เบลลินีมีชื่อว่าเป็นผู้ปฏิวัติการเขียนภาพแบบเวนิสในการออกไปทางแบบที่ให้ความรู้สึกอ่อนหวาน (sensuous) และเป็นสีสรรค์ (colouristic) เบลลินีใช้สีน้ำมันที่ใสและแห้งช้าซึ่งเมื่อแห้งทำให้มีภาพมีสีเข้มขึ้น เหลือบ และเป็นเงาที่ละเอียด การใช้สีที่ sumptuous และ ภูมิทัศน์ที่มีบรรยากาศมีผลต่อการอิทธิพลต่อการเขียนภาพแบบเวนิสโดยเฉพาะต่อจอร์จิโอเนและทิเทียน ผู้เป็นลูกศิษย์ของเบลลินีเอง ภาพเหมือนตนเอง
ศิลปินบางคนวางรูปของตนเองท่ามกลางกลุ่มคนในภาพเช่นงานเขียนของยัน ฟัน ไอก์ในภาพ "ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี" ที่มีอิทธิพลต่อภาพ "นางสนองพระโอษฐ์" โดย เดียโก เบลัซเกซ ต่อมาการเขียนภาพเหมือนของกลุ่มหรือครอบครัว หรือกลุ่มสมาคม ก็ค่อยมาเป็นสิ่งที่ทำกันโดยทั่วไปมากขึ้น จูเซปเป อาร์ชิมโบลโด
งานปกติของอาร์ชิมโบลโดที่เป็นหัวข้อทางศาสนาก็หมดความนิยมกันไป แต่งานที่เป็นภาพเหมือนที่เขียนจากผัก, ผลไม้, สัตว์ทะเล และรากไม้ที่เป็นที่ชื่นชมของผู้คนร่วมสมัยก็ยังเป็นที่นิยมกันจนถึงทุกวันนี้ นักวิพากษ์ศิลปะถกเถียงกันว่าการวาดภาพประเภทนี้เป็นการวาดของผู้ที่เพียงมีความคิดที่แปลก หรือเป็นเพราะเป็นผู้มีอาการผิดปกติทางจิต นักวิชาการส่วนใหญ่มีความเห็นว่าสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเป็นสมัยที่ผู้คนนิยมปริศนาและของแปลกต่างๆ ฉะนั้นพฤติกรรมของอาร์ชิมโบลโดก็คงจะเป็นพฤติกรรมที่เหมาะสมกับสมัยมากกว่าที่จะเป็นเรื่องของความผิดปกติทางจิต
อาร์ชิมโบลโดเสียชีวิตที่มิลานหลังจากที่ยุติการรับราชการในกรุงเวียนนา ในระหว่างช่วงหลังของอาชีพที่ได้ทำการเขียนภาพเหมือนของสมเด็จพระจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 และภาพเหมือนตนเองเป็นคนสี่ฤดู ชาวอิตาลีร่วมสมัยสรรเสริญเกียรติคุณของงานของอาร์ชิมโบลโดด้วยโคลงกลอนและบทสรรเสริญ
เมื่อกองทัพสวีเดนเข้าโจมตีกรุงปรากในปี ค.ศ. 1648 ระหว่างสงครามสามสิบปี ภาพเขียนหลายภาพของอาร์ชิมโบลโดก็ถูกนำไปจากงานสะสมของสมเด็จพระจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 โจวันนี ปีซาโน
ลูกศิษย์คนหนึ่งของจิโอวานนีคือ[[จิโอวานนี ดิ บาลดูชิโอ]] (Giovanni di Balduccio) ผู้ที่กลายมาเป็นประติมากรคนสำคัญ และสถาปนิกและประติมากร [[อากอสติโน ดา เซียนนา]] (Agostino da Siena) นอกจากนั้นปิซาโนก็ยังมีอิทธิพลต่อ[[เปียโตร ลอเร็นเซ็ตตี]] (Pietro Lorenzetti) [[จอร์โจ วาซารี]]รวมชีวประวัติของจิโอวานนีในหนังสือ “[[ชีวิตจิตรกร, ประติมากร, และสถาปนิกผู้ดีเด่น]]” โยฮันเนิส เฟอร์เมร์
โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ เกิดมาในครอบครัวชนชั้นกลางในเมืองเดลฟท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ และหลังจากนั้นไม่กี่วันเขารับศีลบัพติศมาเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1632 ถึงแม้ว่าเฟอร์เมร์จะมาจากครอบครัวโปรเตสแตนต์ แต่เขากลับแต่งงานกับกาตารีนา โบลเนิส ผู้ซึ่งนับถือนิกายโรมันคาทอลิก เขาทั้งสองย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านของแม่ยายซึ่งมีฐานะร่ำรวยกว่า เฟอร์เมร์อาศัยอยู่ที่นั่นตลอดชีวิต โดยวาดภาพในห้องด้านหน้าบนชั้นสอง ภรรยาของเขาให้กำเนิดบุตร 14 คน ภาพเหมือน
งานภาพเหมือนที่มีชื่อที่สุดที่เป็นที่รู้จักันทั่วโลกคือภาพ “โมนาลิซา” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชีเป็นภาพสตรีที่ไม่ทราบชื่อที่มีรอยยิ้มปริศนา ภาพเหมือนที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบพบเมื่อปี ค.ศ. 2006 โดย เจอราร์ด โจดีย์ นักโทษท้องถิ่นในถ้ำวิลโอเนอร์ไม่ใกลจากอังโจเลม ที่เชื่อว่ามีอายุถึง 27,000 ปี[1] ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์
“ภาพเหมือนของมาดามเอ็กซ์” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1884 เป็นภาพเหมือนของมาดามเวอร์จินี อเมลี อเว็นโย โกโทรภรรยาของปิแยร์ โกโทร เวอร์จินีเป็นชาวอเมริกันที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในปารีสที่แต่งงานกับนายธนาคารฝรั่งเศสและกลายเป็นคนสำคัญในสังคมชั้นสูงในฝรั่งเศส ผู้มีชื่อเสียงในทางที่ไม่ซื่อตรงต่อสามี เวอร์จินีมีความภูมิใจในความงามของตัวเองและหาวิธีต่างๆ ที่ช่วยเพิ่มและรักษาความงามนั้น ยาโกบ ยอร์ดานส์
นอกจากจะมีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนแล้ว ยอร์ดานส์ยังนิยมเขียนภาพจากตำนานเทพและอุปมานิทัศน์ และสร้างภาพพิมพ์กัดกรด (etching) และนอกจากมักจะเขียนภาพจิตรกรรมประวัติศาสตร์แล้ว ยอร์ดานส์ก็เขียนภาพประกอบสุภาษิตเฟลมิชเช่นภาพ "Old Sing so the Young Twitter" และภาพเกี่ยวกับเทศกาลต่างของเฟลมิชเช่นภาพ "กษัตริย์เสวยน้ำจัณฑ์"[4] ภาพเขียนหลายภาพของยอร์ดานส์เป็นนัยยะว่าเป็นผู้ชอบเขียนภาพสัตว์ ในภาพมักจะมีสัตว์หลายชนิดจากสิ่งแวดล้อมรอบตัวซึ่งได้แก่วัว ม้า ไก่ แมว หมา และแกะ[13] หลังจากที่กลายเป็นจิตรกรสำคัญหลังจากการเสียชีวิตของรือเบินส์ ในปี ค.ศ. 1640 แล้ว[14] ยอร์ดานส์จึงเริ่มได้รับสัญญาการเขียนภาพจากราชสำนักโดยเฉพาะจากทางเหนือ[4] และได้รับสัญญาต่อจากรือเบินส์เช่นจากพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน ที่ให้เขียนภาพเฮอร์คิวลีสและแอนดรอมิดาที่รือเบินส์เริ่มไว้ให้เสร็จ ยุทธการสะพานมิลเวียน (โรมาโน)
ยุทธการสะพานมิลเวียน (ภาษาอังกฤษ: The Battle of the Milvian Bridge หรือ The Battle at Pons Milvius) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจุยลิโอ โรมาโนและผู้ช่วยของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่อาจเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”  ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
จากการศึกษาภาพนี้อย่างละเอียด ศิลปินเดวิด ฮอกนีย์ (David Hockney) และนักฟิสิกส์ชาลส์ เอ็ม. แฟลโก (Charles M. Falco) ก็ตั้งสมมุติฐานว่าฟัน ไอก์ ใช้อุปกรณ์ที่เรียกว่ากล้องทาบเงาในการช่วยเขียนภาพ อย่างน้อยก็ในบางส่วนของภาพ ข้อสันนิษฐานนี้เป็นที่รู้จักกันว่า วิทยานิพนธ์ฮอกนีย์-แฟลโก (Hockney–Falco thesis) ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี
ยัน ฟัน ไอก์เขียนภาพ "ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี" ในปี ค.ศ. 1434 เป็นภาพที่เชื่อกันว่าเป็นภาพเหมือนของโจวันนี อาร์นอลฟีนี (Giovanni Arnolfini) พ่อค้าจากเมืองลุกกาในอิตาลีและภรรยาในห้องที่อาจจะเป็นที่บ้านที่พำนักอยู่ในเมืองบรูชในฟลานเดอส์ เป็นภาพที่ถือกันว่าเป็นภาพที่มีความเป็นต้นตอและความซับซ้อนมากที่สุดภาพหนึ่งของจิตรกรรมตะวันตก ฟัน ไอก์ลงชื่อและวันที่ว่าวาดในปี ค.ศ. 1434 ต่อมาหอศิลป์แห่งชาติแห่งลอนดอนซื้อภาพเขียนนี้ในปี ค.ศ. 1842 วีนัสหลับ (จอร์โจเน)
ภาพ “วีนัสหลับ” เป็นงานหนึ่งในงานเขียนสุดท้ายของจอร์โจเนที่เป็นภาพสตรีเปลือย ที่ดูเหมือนร่างจะมีส่วนโค้งเว้าตามแนวเนินในฉากหลัง ดูเหมือนว่าจอร์โจเนจะเขียนรายละเอียดของแสงเงาของฉากหลังอย่างบรรจง การเลือกเขียนสตรีเปลือยเป็นแนวการเขียนที่เป็นการปฏิวัติทางศิลปะและเป็นจุดที่ผู้เชี่ยวชาญบางท่านถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นของศิลปะยุคใหม่ จอร์โจเนมาเสียชีวิตเสียก่อนที่ภาพเขียนนี้จะเขียนเสร็จ ซึ่งทำให้เชื่อกันว่าทิเชียนมาเขียนภูมิทัศน์และท้องฟ้าในฉากหลัง ที่ทิเชียนนำมาเขียนต่อมาในภาพ “วีนัสแห่งเออร์บิโน”  อูกโน (มิเล)
อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว ไม่ยอมป้องกันตัวเองโดยการติดตราโรมันคาทอลิก หรือ อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว () หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า อูกโน () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1852 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมส่วนบุคคล  โจวันนี บัตติสตา ตีเอโปโล
ในปี ค.ศ. 1719 ติเอโปโลก็สมรสกับมาเรีย เซซิเลีย การ์ดิน้องสาวของจิตรกรเวนิสฟรานเชสโค (Francesco Guardi) และจิโอวานนิ อันโตนิโอ การ์ดิ (Giovanni Antonio Guardi) ติเอโปโลและมาเรียมีบุตรธิดาด้วยกันเก้าคน สี่คนเป็นลูกสาว ลูกชายสามคนรอดมาจนโต สองคนhad nine children. Four daughters and three sons survived childhood. Two sons, จิโอวานนิ โดเมนิโค และ โลเร็นโซ บาลดิสเซราเป็นจิตรกรร่วมกับติเอโปโล และต่อมาต่างก็มีชื่อเสียงพอสมควร ลูกชายคนที่สามเป็นนักบวช การพิสูจน์โดยไฟของโมเสส (จอร์โจเน)
จอร์โจเนเขียนภาพ “การพิสูจน์โดยไฟของโมเสส” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1501 ซึ่งเป็นปีหลังจากที่ย้ายไปเวนิส ภาพการพิสูจน์เป็นภาพที่มีเนื้อหาและขนาดใกล้เคียงกับภาพ “การตัดสินของซาโลมอน” ที่ก็เป็นงานสะสมของหอศิลป์อุฟฟิซิเช่นกัน ยานนี
"Yanni Live in Acropolis" เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดครั้งแรกของยานนี และเป็นครั้งแรกของการแสดงที่ใช้วงออร์เคสตราในการแสดงร่วมกับวงดนตรีหลักของยานนีด้วย การแสดงที่โรงละคอรเอรอเดส อัตติกอส มีชาร์แดด โรฮานี เป็นวาทยากรผู้ควบคุมวงดนตรี ร่วมกับวงรอยัลฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตรา โดยการแสดงครั้งนี้นอกจากโรฮานีจะเป็นวาทยกรแล้ว ยังได้ร่วมบรรเลงไวโอลินคู่กับคาเรน บริกกส์ นักไวโอลินในวงหลักของยานนี เจ้าของฉายา "หญิงสาวชุดแดง" ในเพลง "Within Attraction" อีกด้วย  ภาพเหมือนของอันเดรอา นาวาเจโร และอากอสติโน เบอัซซาโน (ราฟาเอล)
ภาพเหมือนของอันเดรอา นาวาเจโร และอากอสติโน เบอัซซาโน () เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ดอเรีย แปมฟิลจ์ในกรุงโรมในประเทศอิตาลี “ภาพเหมือนของอันเดรอา นาวาเจโร และอากอสติโน เบอัซซาโน” เขียนในปี ค.ศ. 1516 โจวันนี บาลยีโอเน
จิโอวานนิ บากลิโอเน (ภาษาอิตาลี: Giovanni Baglione หรือ Il Sordo del Barozzo) (ค.ศ. 1566 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1643) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกสมัยต้นและนักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง