ประเทศอินโดนีเซียเป็นสมาชิกอาเซียนหรือไม่?
สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (English: Association of South East Asian Nations) หรือ อาเซียน (ASEAN) เป็นองค์การทางภูมิรัฐศาสตร์และเศรษฐกิจในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีประเทศสมาชิกทั้งหมด 10 ประเทศ ได้แก่ กัมพูชา ไทย บรูไน พม่า ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย ลาว เวียดนาม สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย อาเซียนมีพื้นที่ราว 4,479,210 ตารางกิโลเมตร มีประชากรราว 625 ล้านคน[1] ในปี พ.ศ. 2553 จีดีพีของประเทศสมาชิกรวมกันคิดเป็นมูลค่าราว 1.8 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ[2] คิดเป็นลำดับที่ 9 ของโลกเรียงตามจีดีพี อาเซียนมีภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ[3]
สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ข้อตกลงการวางกรอบเรื่องการแลกเปลี่ยนบริการเริ่มต้นขึ้นในการประชุมสุดยอดอาเซียนที่กรุงเทพมหานครในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2548[49] ภายใต้กรอบข้อตกลงดังกล่าว รัฐสมาชิกของกลุ่มอาเซียนจะสามารถประสบความสำเร็จในการเจรจาอย่างเสรีในด้านการแลกเปลี่ยนบริการ โดยมีเป้าหมายเพื่อที่จะสนับสนุนให้มีการแลกเปลี่ยนระหว่างกันมากขึ้น ผลของการเจรจาการแลกเปลี่ยนบริการซึ่งได้เริ่มดำเนินการตามหมายกำหนดการเป็นรายเฉพาะจะถูกรวมเข้ากับกรอบข้อตกลง ซึ่งหมายกำหนดการดังกล่าวมักจะเกี่ยวข้องกับกลุ่มการแลกเปลี่ยนบริการ ในปัจจุบัน พบว่ามีกลุ่มการแลกเปลี่ยนบริการจำนวนเจ็ดกลุ่มภายใต้กรอบข้อตกลงดังกล่าว[50] ประเทศอินโดนีเซียในเอเชียนบีชเกมส์ 2010
ประเทศอินโดนีเซีย ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนบีชเกมส์ 2010 ซึ่งจัดเป็นครั้งที่ 2 ในระหว่างวันที่ 8 ธันวาคม ถึง 16 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ กรุงมัสกัต ประเทศโอมาน ซึ่งอินโดนีเซียได้ส่งนักกีฬาไปเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้จำนวน 110 คน (ชาย 67 คน, หญิง 43 คน) ใน 12 ชนิดกีฬา คือ เพาะกาย, แฮนด์บอล, กาบัดดี้, ฟุตบอล, ตะกร้อชายหาด, วอลเลย์บอลชายหาด, วู้ดบอลชายหาด, เจ็ตสกี, ว่ายน้ำมาราธอน, กีฬาเรือใบ, โปโลน้ำ และสกีน้ำ โดยหลังจากจบการแข่งขัน อินโดนีเซียสามารถคว้าเหรียญทองมาได้เป็นอันดับที่ 5 คือ 3 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 6 เหรียญทองแดง รวมทั้งสิ้น 11 เหรียญ การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ลาวสนับสนุนให้บังกลาเทศเข้ามาเป็นประเทศผู้สังเกตการณ์ในอาเซียน[25] สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ผู้นำของประเทศสมาชิก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มหาเธร์ โมฮัมหมัดแห่งมาเลเซีย ตระหนักถึงความจำเป็นในการรวมกลุ่มประเทศกันอย่างจริงจัง โดยเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2540 อาเซียนได้เริ่มตั้งก่อตั้งองค์การหลายแห่งในความพยายามที่จะบรรลุเป้าหมายดังกล่าว อาเซียนบวกสามเป็นองค์การแรกที่ถูกก่อตั้งขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับจีน ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ ตามด้วยการประชุมเอเชียตะวันออก ซึ่งมีอีกสามประเทศที่เข้าร่วมด้วย คือ อินเดีย ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ กลุ่มดังกล่าวมีแผนการที่เป็นรากฐานของประชาคมเอเชียตะวันออกในอนาคต ซึ่งร่างขึ้นตามอย่างของประชาคมยุโรปซึ่งปัจจุบันสิ้นสภาพไปแล้ว หลังจากนั้น ได้มีการจัดตั้งกลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิอาเซียนขึ้น เพื่อศึกษาผลกระทบทั้งในด้านบวกและด้านลบของนโยบายดังกล่าว รวมไปถึงความเป็นไปได้ในการร่างกฎบัตรอาเซียนในอนาคต กฎบัตรอาเซียน
เมื่อเดือนธันวาคม 2540 ในการประชุม ณ กัวลาลัมเปอร์ บรรดาผู้นำประเทศสมาชิกอาเซียนได้ร่วมประกาศ “วิสัยทัศน์อาเซียน 2020” (ASEAN Vision 2020) โดยกำหนดเป้าหมายว่าภายในปี ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) อาเซียนจะมีรูปแบบความร่วมมือที่พัฒนาใกล้ชิดมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม ต่อมาในการประชุมผู้นำอาเซียน (ASEAN Summit) ครั้งที่ 9 ในเดือนตุลาคม 2546 ที่บาหลี ผู้นำอาเซียนได้ลงนามในปฏิญญาว่าด้วยความร่วมมืออาเซียน (Declaration of ASEAN Concord II หรือ Bali Concord II) เพื่อให้เกิดประชาคมอาเซียน (ASEAN Community) ภายในปี พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020) โดยจะประกอบด้วย 3 เสาหลัก (pillars) ได้แก่ ประชาคมความมั่นคงอาเซียน (ASEAN Security Community–ASC) ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Community-AEC) และประชาคมสังคม-วัฒนธรรมอาเซียน (ASEAN Socio-Cultural Community-ASCC) อาเซียนฟุตซอลแชมเปียนชิพ 2016
ภายหลังการทราบข่าวการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้เลื่อนการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันอาเซียนฟุตซอลแชมเปียนชิพ 2016 ออกไป ต่อมาอินโดนีเซียเสนอตัวรับหน้าที่เป็นเจ้าภาพแทนเพื่อจัดการแข่งขันอาเซียนฟุตซอลแชมเปียนชิพ 2016 ต่อไป แต่ทางอินโดนีเซียขอถอนตัวจากการเป็นเจ้าภาพแล้วเช่นกัน ทำให้สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียนได้เจรจากับสมาคมฟุตบอลสิงคโปร์ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคมที่ผ่านมา แต่ด้วยเวลาที่มีอยู่จำกัดทำให้สิงคโปร์ หาผู้สนับสนุนไม่ทันจึงไม่พร้อมที่จะเป็นเจ้าภาพ ทำให้ทางสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน ตัดสินใจยกเลิกการแข่งขันอาเซียนฟุตซอลแชมเปียนชิพ 2016 อย่างเป็นทางการ แต่ล่าสุด ในการประชุมสภากรรมการ ฝ่ายบริหารของสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน ได่มีมติให้ประเทศไทยกลับมาเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันที่สนามอินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก โดยเลื่อนไปเป็นเดือนมกราคม พ.ศ. 2560 โดยมีสิงคโปร์ที่จะหาสถานที่รองรับการแข่งขันในกรณีที่ประเทศไทยไม่พร้อม โดยล่าสุดทีมชาติเวียดนามและทีมชาติสิงคโปร์ เป็นสองทีมล่าสุดที่ขอถอนทีมออกจากการแข่งขันในครั้งนี้ การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1990 กลุ่มมีสมาชิกเพิ่มขึ้นเช่นเดียวกับแรงขับเคลื่อนให้บูรณาการมากขึ้น ใน พ.ศ. 2533 มาเลเซียเสนอให้จัดตั้งความร่วมมือทางเขตเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก[14] ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกอาเซียนขณะนั้น เช่นเดียวกับสาธารณรัฐประชาชนจีน ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ โดยมีเจตนาเพื่อถ่วงดุลอิทธิพลที่เพิ่มมากขึ้นของสหรัฐอเมริกาในความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (APEC) เช่นเดียวกับในภูมิภาคเอเชียโดยรวม[15][16] อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอดังกล่าวล้มเหลว เพราะได้รับเสียงคัดค้านอย่างหนักจากสหรัฐอเมริกาและญี่ปุ่น[15][17] แต่แม้จะล้มเหลว รัฐสมาชิกยังคงทำงานเพื่อบูรณาการต่อไปและอาเซียนบวกสามถูกจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2540 ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของไทย
สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีจุดเริ่มต้นนับตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2504 โดยประเทศไทย มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ได้ร่วมกันจัดตั้ง สมาคมอาสา (ASA, Association of South East Asia) ขึ้นเพื่อการร่วมมือกันทาง เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม แต่ดำเนินการได้เพียง 2 ปี ก็ต้องหยุดชะงักลง เนื่องจากความผกผันทางการเมืองระหว่างอินโดนีเซียและมาเลเซีย จนเมื่อทั้งสองประเทศฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างกัน จึงได้มีการแสวงหาลู่ทางจัดตั้งองค์การความร่วมมือทางเศรษฐกิจขึ้นในภูมิภาค "สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" และถนัด คอมันตร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของไทยสมัยรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร โดยมีการลงนาม "ปฏิญญากรุงเทพ" ที่พระราชวังสราญรมย์ เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2510 ซึ่งลงนามโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของประเทศสมาชิกก่อตั้ง 5 ประเทศ ได้แก่ อาดัม มาลิกแห่งอินโดนีเซีย, นาร์ซิโซ รามอสแห่งฟิลิปปินส์, อับดุล ราซัคแห่งมาเลเซีย, เอส. ราชารัตนัมแห่งสิงคโปร์ และถนัด คอมันตร์แห่งไทย ซึ่งถือว่าเป็นบิดาผู้ก่อตั้งองค์กร ขบวนการปาปัวเสรี
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 หมู่เกาะอินดีสตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคืออินโดนีเซีย) อยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น และมีการเรียกร้องเอกราชภายในอาณานิคมในช่วง พ.ศ. 2488 – 2493 ในขณะที่นิวกินีของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือนิวกินีตะวันตก) ถูกยึดครองโดยญี่ปุ่นเป็นบางส่วน เฉพาะทางชายฝั่งตอนเหนือ และไม่อยู่ในข้อตกลงดัตช์ – อินโดนีเซียเกี่ยวกับเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เนเธอร์แลนด์ยังคงปกครองนิวกินีตะวันตกในฐานะอาณานิคมต่อไปและจัดให้มีการเลือกตั้งในนิวกินีเมื่อ พ.ศ. 2504 ในปีเดียวกันสหรัฐได้ออกมาสนับสนุนให้อินโดนีเซียเข้าครอบครองนิวกินีตะวันตก และมีการลงนามในข้อตกลงระหว่างสหรัฐ อินโดนีเซียและเนเธอร์แลนด์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2505 แม้ว่าเนเธอร์แลนด์ต้องการให้นิวกินีตะวันตกอยู่ภายใต้การอารักขาของสหประชาชาติและจัดให้มีการลงประชามติเกี่ยวกับอนาคตของตน แต่ข้อตกลงที่ทำขึ้นทำให้สหประชาชาติไม่มีบทบาท การโอนย้ายอำนาจการปกครองในทางกฎหมายไม่ได้รับการยอมรับจากชาวปาปัวและการลงประชามติต้องล่าช้าออกไป เริ่มมีการใช้ธงชาติปาปัวในวันที่ 1 ธันวาคมของทุกปี ซึ่งการกระทำเช่นนี้ถือว่าผิดกฎหมายของอินโดนีเซีย และมีโทษจำคุก 7 -20 ปีถ้าถูกจับได้ 
การลงประชามติมีขึ้นเมื่อ 14 กรกฎาคม – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2512 โดยผู้แทนสหประชาชาติมาถึงเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2511 เพื่อดูแลการลงประชามติ ผลของการลงมติทำให้ปาปัวกลายเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย แต่ชาวปาปัวส่วนใหญ่กล่าวว่าการลงประชามตินี้อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบาลอินโดนีเซีย สนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ () หรือ สนธิสัญญากรุงเทพ พ.ศ. 2538 เป็นสนธิสัญญาระงับอาวุธนิวเคลียร์ระหว่าง 10 รัฐสมาชิกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภายใต้องค์การอาเซียน ได้แก่ บรูไนดารุสซาลาม กัมพูชา อินโดนีเซีย มาเลเซีย พม่า สิงคโปร์ ไทย และเวียดนาม สนธิสัญญาดังกล่าวเปิดให้ลงนามที่การประชุมสนธิสัญญาในกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2538 และมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2540 และกำหนดให้ประเทศภาคีห้ามพัฒนา ผลิตหรือได้มาซึ่ง ครอบครองหรือควบคุมเหนืออาวุธนิวเคลียร์ การประชุมสุดยอดอาเซียน
{{Infobox Geopolitical organization | name = การประชุมสุดยอดอาเซียน | linking_name = การประชุมสุดยอดอาเซียน ASEAN Summit | image_map = Association of Southeast Asian Nations (orthographic projection).svg | map_caption = สีเขียวคือสมาชิกอาเซียน | motto = "One Vision, One Identity, One Community" (หนึ่งวิสัยทัศน์ หนึ่งเอกลักษณ์ หนึ่งประชาคม) | membership_type = [[รัฐสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้|รัฐสมน่าทน | image_symbol = Seal of ASEAN.svg | membership = อินโดเนซียารายา
อินโดเนซียารายา (, แปลว่า อินโดนีเซียอันยิ่งใหญ่) เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย ประพันธ์โดยวาเก รูดอล์ฟ ซูปรัตมัน ซึ่งได้นำเสนอครั้งแรกในงานสันนิบาตยุวชนแห่งชาติครั้งที่ 2 ที่เมืองปัตตาเวีย (ปัจจุบันคือจาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย) เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2471 (ค.ศ. 1928) เพื่อใช้เป็นเพลงประจำพรรคชาตินิยมอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นขบวนการต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชจากเนเธอร์แลนด์ ต่อมาเมื่ออินโดนีเซียประกาศเอกราชในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2488 (ค.ศ. 1945) เพลงนี้จึงได้รับเลือกให้ใช้เป็นเพลงชาติอินโดนีเซียสืบมาจนถึงทุกวันนี้ สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กัมพูชา นายกรัฐมนตรี ฮุน เซน ไทย นายกรัฐมนตรี ประยุทธ์ จันทร์โอชา บรูไน สุลต่าน ฮัจญี ฮัสซานัล โบลเกียห์ พม่า ประธานาธิบดี วีน-มยิน ฟิลิปปินส์ ประธานาธิบดี โรดรีโก ดูแตร์เต มาเลเซีย นายกรัฐมนตรี มาฮาดีร์ บิน โมฮามัด ลาว นายกรัฐมนตรี ทองลุน สีสุลิด เวียดนาม นายกรัฐมนตรี เหงียน ซวน ฟุก สิงคโปร์ นายกรัฐมนตรี ลี เซียนลุง อินโดนีเซีย ประธานาธิบดี โจโก วีโดโด พรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย
พรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย (Indonesian National Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Nasional Indonesia, PNI) เป็นพรรคการเมืองอินโดนีเซียก่อตั้งตั้งแต่ พ.ศ. 2470จนถึงปัจจุบัน
ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 ซูการ์โนและสมาชิกของชมรมนักศึกษาบันดุงได้จัดตั้งขบวนการเรียกว่าสมาคมแห่งชาติอินโดนีเซีย ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2471 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย องค์กรนี้มีแนวคิดที่จะเรียกร้องเอกราชทางเศรษฐกิจและการเมืองให้แก่หมู่เกาะอินโดนีเซีย โดยไม่ร่วมมือกับรัฐบาลอาณานิคมของดัตช์ เมื่อ พ.ศ. 2472 พรรคนี้มีสมาชิกราว 10,000 คน ทำให้พรรคเริ่มถูกปราบปราม ซูการ์โนเป็นหนึ่งในผู้นำพรรค 7 คนที่ถูกจับเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2472 และถูกตัดสินจำคุกในเดือนกันยายน พ.ศ. 2473 ในที่สุดพรรคได้สลายตัวไปใน พ.ศ. 2474
หลังจากการประกาศเอกราชของอินโดนีเซียในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 และได้จัดตั้งคณะกรรมการกลางแห่งชาติอินโดนีเซียเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2488 และได้จัดตั้งพรรคแห่งชาติอินโดนีเซียขึ้นอีก แต่ก็ในวันที่ 1 กันยายน ปีเดียวกัน ประเทศอินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซียมีเกาะหลัก 5 เกาะคือ นิวกินี, ชวา, กาลีมันตัน, ซูลาเวซี และสุมาตรา เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะสุมาตรา ส่วนเกาะชวาเป็นเกาะที่เล็กที่สุดในบรรดาเกาะหลักทั้ง 5 เกาะ แต่ประมาณร้อยละ 60 ของประชากรกว่า 200 ล้านคนอาศัยอยู่บนเกาะนี้และเป็นที่ตั้งกรุงจาการ์ตาซึ่งเป็นเมืองหลวง หมู่เกาะเหล่านี้อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ระหว่างมหาสมุทรอินเดียกับมหาสมุทรแปซิฟิก ชายฝั่งของประเทศอินโดนีเซียยาวประมาณ 2,600 กิโลเมตร และมีพรมแดนติดกับประเทศมาเลเซีย ปาปัวนิวกีนี และติมอร์-เลสเต พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย
ในเวลาต่อมา สมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสได้เป็นสมาชิกภายในสหภาพอิสลามซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์ สมาชิกสหภาพ 2 คนจากเซอมารังคือ เซอมวน และดาร์โซโนได้สนใจแนวคิดของเซฝลีต ในที่สุดสมาชิกสหภาพอิสลามได้ตกลงจะจัดตั้งองค์กรที่เน้นการปฏิวัติด้วยลัทธิมาร์กคือสหภาพประชาชน สมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสยังคงดำเนินงานต่อไปและตีพิมพ์ เสียงจากประชาชน ต่อมา สมาชิกภายในองค์กรได้เปลี่ยนจากที่แต่เดิมเป็นชาวดัตช์เป็นส่วนใหญ่กลายเป็นมีชาวอินโดนีเซียเป็นส่วนใหญ่ ใน พ.ศ. 2462 เหลือสมาชิกชาวดัตช์เพียง 25 คน จากสมาชิก 400 คน ศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ปัจจุบันศูนย์ฯ มีสมาชิกรวม 11 ประเทศ ได้แก่ ญี่ปุ่น มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ กัมพูชา ลาว อินโดนีเซีย เวียดนาม พม่า สิงคโปร์ บรูไน และไทย โดยเหตุที่ประเทศไทยเป็นผู้ริเริ่มเสนอโครงการก่อตั้งศูนย์ฯ ต่อที่ประชุมคณะรัฐมนตรีเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ครั้งที่ 1 เมื่อปี พ.ศ. 2509 ประเทศไทยจึงได้รับเกียรติให้เป็นที่ตั้งของสำนักเลขาธิการและสำนักงานฝ่ายฝึกอบรม และให้ผู้แทนไทยทำหน้าที่เป็นเลขาธิการและผู้อำนวยการฝ่ายฝึกอบรม มานับตั้งแต่แรกตั้งจนถึงปัจจุบัน เลขาธิการทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการปฏิบัติงาน และประสานงานระหว่างประเทศสมาชิกและประเทศหรือองค์กรอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน (ASEAN Football Championship - ชื่อเดิม ไทเกอร์คัพ) หรือ เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ (AFF Suzuki Cup) หรือเรียกย่อกันว่า อาเซียนคัพ เป็นการแข่งขันฟุตบอลระหว่างประเทศในภูมิภาคอาเซียน จัดขึ้นทุก ๆ 2 ปี โดย สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน หรือ เอเอฟเอฟ (ASEAN Football Federation - AFF) เริ่มการแข่งขันครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) ภายใต้ชื่อไทเกอร์คัพ เนื่องจากมีผู้สนับสนุนหลักคือเบียร์ไทเกอร์ จากประเทศสิงคโปร์ ภายหลังเมื่อเบียร์ไทเกอร์ได้ยกเลิกการสนับสนุน จึงเปลี่ยนชื่อจากไทเกอร์คัพเป็นอาเซียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ แต่เปลี่ยนชื่อได้แค่ปีเดียวก็มีซูซูกิเข้ามาเป็นผู้สนับสนุนใหม่ จึงเปลี่ยนชื่อเป็น เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ สืบมาจนถึงปัจจุบัน อาเซียนฟุตบอลหญิงแชมเปียนชิพ 2016
8 ทีมได้ถูกกำหนดให้มีส่วนร่วมในทัวร์นาเมนต์ใน มัณฑะเลย์, ประเทศเมียนมาร์. อินโดนีเซียได้ถูกลงโทษห้ามแข่งขันโดยฟีฟ่าในช่วงเวลาที่กลุ่มมีการประกาศออกมา. ออสเตรเลียได้ส่งทีมอายุไม่เกิน 20 ปีของพวกเขา. ญี่ปุ่น, จีนไทเป และ เกาหลีใต้ ได้ถูกรับเชิญที่จะมีส่วนร่วมเป็นแปดทีมในทัวร์นาเมนต์. อย่างไรก็ตามทั้งสามทีมก็ไม่มีการรับประกันได้ว่าการมีส่วนร่วมและติมอร์ เลสเตได้มีชื่อในแปดทีมของทัวร์นาเมนต์. สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ผู้นำของรัฐสมาชิกจะจัดการประชุมภายใน ผู้นำของรัฐสมาชิกจะหารือร่วมกันกับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในที่ประชุมกลุ่มอาเซียน การประชุมที่เรียกว่า "อาเซียนบวกสาม" ผู้นำรัฐสมาชิกจะประชุมร่วมกับผู้นำสาธารณรัฐประชาชนจีน ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ โดยจัดขึ้นพร้อมกับการประชุมสุดยอดอาเซียน การประชุมที่เรียกว่า "อาเซียน-เซอร์" ผู้นำรัฐสมาชิกจะประชุมร่วมกับผู้นำออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ ถนัด คอมันตร์
เคยดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยในหลายประเทศ เช่น สหรัฐ เป็นต้น ได้รับการยกย่องในฐานะผู้วางรากฐานความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ โดยมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการก่อตั้ง "สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" (หรืออาเซียน) ขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2510 และต่อมา พ.อ.(พิเศษ) ดร.ถนัด คอมันตร์ ยังได้รับเลือกให้เป็น สมาชิกฝ่ายไทย ใน ศาลประจำอนุญาโตตุลาการ ณ กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ มีวาระ 6 ปี ระหว่างปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2545 ประเทศปาปัวนิวกินี
ปัจจุบันปาปัวนิวกินีเป็นประเทศสังเกตการณ์ในสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) แอร์เอเชีย
สายการบินแอร์เอเชีย เป็นสายการบินต้นทุนต่ำที่ก่อตั้งขึ้นในประเทศมาเลเซีย และเป็นสายการบินที่ให้บริการด้วยค่าโดยสารที่ถูกที่สุดในเอเชีย[4] กลุ่มแอร์เอเชีย ดำเนินการให้บริการเที่ยวบินทั่งในประเทศ และ ระหว่างประเทศ โดยมีจุดหมายปลายทางมากกว่า 400 เมืองใน 25 ประเทศ และมีท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ โดยให้บริการที่อาคารผู้โดยสาร อาคาร KLIA2 และยังมีสายการบินไทยแอร์เอเชีย, สายการบินอินโดนีเซียแอร์เอเชีย เข้ามาใช้บริการร่วมด้วย แอร์เอเชียมาเลเซีย มีสำนักงานจดทะเบียนตั้งอยู่ที่เปอตาลิงจายา รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์[5][6] แอร์เอเชียมีแผนจะเปิดสำนักงานใหญ่ประจำภูมิภาคอาเซียนในจาการ์ตา ในปี พ.ศ. 2554[7]ขณะเดียวกันยังคงรักษาสำนักงานใหญ่ในกัวลาลัมเปอร์เอาไว้ด้วย[8] ความสัมพันธ์กับต่างประเทศของลาว
ความสัมพันธ์กับต่างประเทศของลาวนั้นหลังจากที่ขบวนการปะเทดลาวขึ้นครองอำนาจ รัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวได้เข้าร่วมเป็นรัฐบริวารของสหภาพโซเวียตและพึ่งพาความช่วยเหลือของสหภาพโซเวียตอย่างมาก นอกจากนั้น ลาวยังมีความสัมพันธ์ที่พิเศษกับเวียดนาม และลงนามในสนธิสัญญามิตรภาพและความร่วมมือกันใน พ.ศ. 2520 ซึ่งทำให้เกิดความตึงเครียดกับจีนหลังจากที่ลาวพ้นจากการโดดเดี่ยวของนานาชาติ ได้ขยายความสัมพันธ์ทางต่างประเทศกับประเทศอื่นๆ เช่น ออสเตรเลีย ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น สวีเดน และอินเดีย ความสัมพันธ์ทางการค้ากับสหรัฐอเมริกาเข้าสู่สภาวะปกติใน พ.ศ. 2547 ลาวเข้าเป็นสมาชิกอาเซียนในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2540 และสมัครเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลกในพ.ศ. 2541 และเข้าร่วมการประชุมสุดยอดอาเซียนใน พ.ศ. 2548 และยังเป็นสมาชิกองค์กรระหว่างประเทศอีกหลายองค์กร
ความสัมพันธ์กับจีนได้พัฒนาขึ้น แม้ว่าในระหว่างสงครามเวียดนามและสงครามจีน-เวียดนาม พ.ศ. 2522 ทำให้มีความตึงเครียดระหว่างลาว-จีน จนเข้าสู่สภาวะปกติใน พ.ศ. 2532
หลังจากทำสนธิสัญญากับสยามใน พ.ศ. 2436 และ พ.ศ. 2447 ฝรั่งเศสได้รวมลาวเข้ากับอินโดจีนฝรั่งเศส ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นเข้ายึดครองอินโดจีนฝรั่งเศส เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงคราม กลุ่มลาวอิสระได้ประกาศเอกราชของลาว แต่ใน พ.ศ. 2489 กองทัพฝรั่งเศสเข้ามายึดครองลาวอีกครั้ง และให้เอกราชที่จำกัดแก่ลาว ระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนได้จัดตั้งขบวนการปะเทดลาวเพื่อเรียกร้องเอกราชของลาว ลาวได้เอกราชที่สมบูรณ์หลังสนธิสัญญาเจนีวา พ.ศ. 2497 ปัจจุบันความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศอยู่ในระดับปกติ
ไทยเป็นเส้นทางหนึ่งที่ช่วยให้ลาวสามารถออกสู่ทะเลได้ ทำให้มีความสัมพันธ์ทั้งทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม แต่ทั้งสองประเทศมีความขัดแย้งกันเรื่องพรมแดน ดังเช่นที่เคยเกิดการปะทะใน พ.ศ. 2530 ในปัจจุบันมีการสร้างสะพานเชื่อมต่อระหว่างสองประเทศ
ความสัมพันธ์ระหว่างลาวและสหรัฐอเมริกาเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2493 ซึ่งลาวได้รับเอกราชที่จำกัดในสหภาพฝรั่งเศส ความสัมพันธ์นี้ยังคงอยู่ในระดับนี้จนถึง พ.ศ. 2497 สหรัฐได้ให้ความช่วยเหลือแก่ลาวฝ่ายขวาระหว่างสงครามกลางเมืองลาว ความสัมพันธ์ของทั้งสองประเทศดีขึ้นอีกครั้งหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ปัจจุบัน สหรัฐได้ให้ความช่วยเหลือแก่ลาว
เมื่อมีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวใน พ.ศ. 2518 ลาวมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเวียดนามเป็นพิเศษ ในปัจจุบัน แม้ว่าลาวจะติดต่อกับจีนและไทยมากขึ้น แต่ลาวกับเวียดนามก็มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดทั้งทางเศรษฐกิจและการลงทุน จังหวัดลำปาง
นอกจากนั้นยังมี “โครงการทางหลวงเอเชีย” ที่เป็นความร่วมมือของภูมิภาค เพื่อที่จะพัฒนาการเชื่อมโยง เมืองหลวง เมืองอุตสาหกรรม ท่าเรือ สถานที่ท่องเที่ยว และแหล่งการค้าสำคัญด้วยกัน ประเทศที่เกี่ยวข้องได้แก่ กัมพูชา ไทย เนปาล บังกลาเทศ ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย เวียดนาม ศรีลังกา ลาว อัฟกานิสถาน อินเดีย อินโดนีเซีย และอิหร่าน ความร่วมมือเกิดจาก คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจสำหรับเอเชีย และตะวันออกไกล (ECAFE ปัจจุบันคือ คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและสังคมสำหรับเอเชียและแปซิฟิก ESCAP) ในปี 2502 ต่อมาจีน พม่าและมองโกเลียได้ร่วมโครงการในปี 2531-2533 ทางหลวงเอเชียที่ผ่านประเทศไทยสายประธานที่เกี่ยวกับภาคเหนือมี 3 สายนั่นคือ การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
กัมพูชาได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์ที่ AMM ครั้งที่ 28 ที่จัดขึ้นในบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2538 รัฐมนตรีต่างประเทศกัมพูชายื่นคำขอเข้าเป็นสมาชิกอาเซียนในจดหมายลงวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2539 เช่นเดียวกับลาว กัมพูชาปรารถนาจะเข้าร่วมกับอาเซียนใน พ.ศ. 2540[4] อาลี ซัซโตรอามีโจโย
หลังจากที่อินโดนีเซียได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2492 ซัซโตรอามีโจโยได้เข้าร่วมกับพรรคชาตินิยมที่ฟื้นฟูขึ้นมาใหม่และไปเป็นเอกอัครราชทูตประจำกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และได้เป็นนายกรัฐมนตรีใน พ.ศ. 2496 รัฐบาลของเขานั้นเน้นที่การต่างประเทศที่ต้องการให้อินโดนีเซียเป็นผู้นำในกลุ่มประเทศเอเชีย-แอฟริกา และได้จัดให้มีการประชุมบันดุงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2498 แต่ก็ถูกโจมตีในด้านการจัดเก็บภาษีไม่เป็นธรรม เน้นบทบาทของชาวชวามากกว่าเกาะอื่น ๆ สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 มีการลงนามความตกลงการค้าเสรีระหว่างภูมิภาคอาเซียน 10 ประเทศ กับนิวซีแลนด์และออสเตรเลีย มีการประเมินว่าความตกลงการค้าเสรีนี้จะเพิ่มจีดีพีใน 12 ประเทศขึ้นมากกว่า 48 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ระหว่าง พ.ศ. 2543-2563[32][33] ต้นปี พ.ศ. 2554 ติมอร์-เลสเตวางแผนจะยื่นจดหมายขอสมัครเข้าเป็นสมาชิกแก่สำนักเลขาธิการอาเซียนในอินโดนีเซีย เป็นประเทศสมาชิกลำดับที่สิบเอ็ดของอาเซียนระหว่างการประชุมสุดยอดในกรุงจาการ์ตา อินโดนีเซียแสดงท่าทีต้อนรับติมอร์-เลสเตอย่างอบอุ่น[34][35][36] สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาเซียนมีจุดเริ่มต้นจากสมาคมอาสา ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2504 โดยไทย มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2510 ได้มีการลงนามใน ปฏิญญากรุงเทพฯ อาเซียนได้ถือกำเนิดขึ้นโดยมีรัฐสมาชิกเริ่มต้น 5 ประเทศ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อความร่วมมือในการเพิ่มอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจ การพัฒนาสังคม วัฒนธรรมในกลุ่มประเทศสมาชิก และการธำรงรักษาสันติภาพและความมั่นคงในภูมิภาค และเปิดโอกาสให้คลายข้อพิพาทระหว่างประเทศสมาชิกอย่างสันติ[4] หลังจาก พ.ศ. 2527 เป็นต้นมา อาเซียนมีรัฐสมาชิกเพิ่มขึ้นจนมี 10 ประเทศในปัจจุบัน กฎบัตรอาเซียนได้มีการลงนามเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งทำให้อาเซียนมีสถานะคล้ายกับสหภาพยุโรปมากยิ่งขึ้น[5] เขตการค้าเสรีอาเซียนได้เริ่มประกาศใช้ตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2553 และกำลังก้าวสู่ความเป็นประชาคมอาเซียน ซึ่งจะประกอบด้วยสามด้าน คือ ประชาคมอาเซียนด้านการเมืองและความมั่นคง ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน และประชาคมสังคมและวัฒนธรรมอาเซียน ในปี พ.ศ. 2558[6] การประกวดเพลงยูโรวิชันเอเชีย
การประกวดเพลงชิงชนะเลิศแห่งเอเชีย หรือเรียกโดยทั่วไปว่า การประกวดเพลงยูโรวิชันเอเชีย (; ) คือการประกวดเพลงประจำปี ในกลุ่มประเทศที่เป็นสมาชิกสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งเอเชีย-แปซิฟิก (Asia-Pacific Broadcasting Union: ABU) โดยประเทศที่ร่วมเข้าแข่งขันจะเลือกเพลงและนักร้อง ประเทศละหนึ่งชุดที่จะแสดงสดทางโทรทัศน์ โดยเพลงที่เข้าประกวดต้องเป็นเพลงที่แต่งขึ้นมาใหม่ทั้งเนื้อร้องและทำนอง ตลาดหลักทรัพย์อาเซียน
ตลาดหลักทรัพย์อาเซียน () เป็นตลาดในกลุ่มอาเซียน 7 แห่ง ประกอบด้วยตลาดหลักทรัพย์มาเลเซีย, อินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์ , สิงคโปร์, ไทย, โฮจิมินห์, และฮานอย โดยจะร่วมกันยกระดับหุ้นในอาเซียนให้เป็นหลักทรัพย์ที่ได้รับการยอมรับจากนักลงทุนทั้งในและนอกภูมิภาคอาเซียน โดยมีเป้าหมายร่วมกันที่จะเพิ่มสภาพคล่องของกลุ่มตลาดหลักทรัพย์อาเซียน ด้วยการส่งเสริมธุรกรรมข้ามตลาด การเพิ่มประสิทธิภาพช่องทางการเข้าถึงตลาดหลักทรัพย์อาเซียนให้สะดวกและง่ายขึ้น และการออกผลิตภัณฑ์ที่อ้างอิงหลักทรัพย์ในอาเซียน ซึ่งความร่วมมือของตลาดหลักทรัพย์อาเซียนจะเพิ่มความน่าสนใจและดึงดูดการลงทุนมายังภูมิภาค การเมืองไทย
ประเทศไทยเข้าไปมีบทบาทเต็มในองค์กรทั้งระดับภูมิภาคและระดับระหว่างประเทศ โดยได้พัฒนาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับประเทศสมาชิกอาเซียน ซึ่งมีการจัดการประชุมรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศและกระทรวงเศรษฐกิจทุกปี ความร่วมมือในภูมิภาคกำลังดำเนินการทั้งในด้านเศรษฐกิจ การค้า การธนาคาร การเมืองและวัฒนธรรม ประเทศไทยยังได้ส่งทหารเข้าร่วมในกองกำลังนานาชาติในติมอร์ตะวันออก, อัฟกานิสถาน, อิรัก, บุรุนดี และปัจจุบัน ในดาร์ฟูร์ ประเทศซูดาน อีกด้วย ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของไทย
ประเทศไทยเข้าไปมีส่วนร่วมทั้งในองค์การระหว่างประเทศและองค์การระดับภูมิภาค โดยได้พัฒนาความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับประเทศสมาชิกอาเซียนอื่น ๆ ซึ่งได้จัดการประชุมระดับนานาชาติและการต่างประเทศประจำปี ความร่วมมือในภูมิภาคกำลังก้าวไปข้างหน้าทั้งในด้านเศรษฐกิจ การค้า การธนาคาร การเมืองและวัฒนธรรม ในปี 2546 ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมเอเปก ศุภชัย พานิชภักดิ์ อดีตรองนายกรัฐมนตรีของไทย ปัจจุบันรับตำแหน่งเลขาธิการใหญ่การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการค้าและการพัฒนา (UNCTAD) ในปี 2548 ประเทศไทยเข้าร่วมการประชุมสุดยอดผู้นำเอเชียตะวันออกเป็นครั้งแรก สหภาพอิสรชน
สหภาพอิสรชน (; ) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียซึ่งสนับสนุนอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ศรี มุลยานี อินดราวาตี พรรคนี้ก่อตั้งเมื่อ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ในจาการ์ตาโดยนักกิจกรรมจากความสามัคคีแห่งประชาชนอินโดนีเซียเพื่อความยุติธรรม (Solidaritas Masyarakat Indonesia untuk Keadilan) พรรคนี้ต้องการสนับสนุนอินดราวาตีขึ้นเป็นประธานาธิบดีในพ.ศ. 2557 อย่างไรก็ตาม พรรคล้มเหลวในกระบวนการยืนยันที่กระทรวงกฏหมายและสิทธิมนุษยชน พรรคได้ยื่นอุทธรณ์ต่อศาลรัฐธรรมนูญ ซึ่งศาลได้มีคำตอบมาในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งศาลได้ให้พรรคปฏิบัติตามกฎหมายพรรคการเมืองให้มีตัวแทนทั้งใน 33 จังหวัด พรรคต้องรอถึง 22 สิงหาคม พ.ศ. 2554 จึงได้ตัวแทนครบทุกจังหวัด และได้ผ่านกระบวนการลงทะเบียนในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2554 การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ระหว่างการประชุมรัฐมนตรีอาเซียนครั้งที่ 29 ซึ่งจัดขึ้นในกรุงจาการ์ตา ใน พ.ศ. 2539 รัฐมนตรีต่างประเทศปาปัวนิวกินี Kilroy Genia แสดงความปรารถนาของปาปัวนิวกินีในการเสริมสร้างปฏิสัมพันธ์กับอาเซียน โดยเสนอว่าปาปัวนิวกินีจะขอเป็นสมาชิกประเภทสมทบถาวรของอาเซียน[19] นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันของปาปัวนิวกินี Michael Somare ชี้ระหว่างการเดินทางเยือนฟิลิปปินส์ใน พ.ศ. 2552 ว่า ประเทศของเขาพร้อมและสามารถเติมเต็มข้อกำหนดสมาชิกภาพในการรวมกลุ่มภูมิภาค[20] สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน
ปัจจุบันเอเอฟเอฟได้มีสมาชิกใหม่คือติมอร์-เลสเต เพิ่มเข้ามาในปี พ.ศ. 2547 และออสเตรเลีย ที่เข้าร่วมการแข่งขันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 และได้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2556 ดิอาเซียนเวย์
กรมอาเซียน กระทรวงการต่างประเทศแห่งราชอาณาจักรไทย ได้ดำเนินการเป็นเจ้าภาพจัดการประกวดเพลงประจำอาเซียนระดับภูมิภาคในรอบแรก เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ที่โรงแรม Pullman Bangkok King Power โดยมีกรรมการจากประเทศสมาชิกอาเซียนประเทศละ 1 คน ซึ่งคณะกรรมการการประกวดได้คัดเลือกเพลงจำนวน 10 เพลงให้เข้ารอบสุดท้าย จากผลงานที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมด 99 เพลง และได้ดำเนินการประกวดรอบตัดสิน เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 โดยคณะผู้ตัดสินประกอบด้วยกรรมการจากอาเซียน 10 คนในรอบแรก และจากประเทศนอกอาเซียนอีก 3 คน ได้แก่ ประเทศญี่ปุ่น ประเทศจีน และประเทศออสเตรเลีย โดยที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์เลือกเพลง "The ASEAN Way" (ดิอาเซียนเวย์) ของประเทศไทย ซึ่งประพันธ์โดยกิตติคุณ สดประเสริฐ (ทำนองและเรียบเรียง) สำเภา ไตรอุดม (ทำนอง) และพะยอม วลัยพัชรา (เนื้อร้อง) ให้เป็นเพลงประจำอาเซียน ประเทศมาเลเซีย
นับตั้งแต่ได้รับเอกราช มาเลเซียเป็นประเทศที่มีประวัติทางเศรษฐกิจที่ดีที่สุดประเทศหนึ่งในเอเชีย โดยมีค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศเติบโตขึ้นเฉลี่ยร้อยละ 6.5 ต่อปีเป็นเวลาเกือบ 50 ปี[2] ระบบเศรษฐกิจแต่เดิมได้รับการขับเคลื่อนด้วยทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่ แต่ก็กำลังขยายตัวในภาควิทยาศาสตร์ การท่องเที่ยว การพาณิชย์ และการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ทุกวันนี้ มาเลเซียเป็นประเทศอุตสาหกรรมใหม่ที่ใช้ระบบเศรษฐกิจแบบตลาดเสรี ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 3 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (รองจากอินโดนีเซียและไทย) เป็นสมาชิกจัดตั้งสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก และองค์การความร่วมมืออิสลาม และเป็นสมาชิกของความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก เครือจักรภพแห่งชาติ และขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2016
สมาคมฟุตบอลอินโดนีเซีย ซึ่งถูกพักการแข่งขันจากฟีฟ่า และพวกเขาจะไม่สามารถร่วมการแข่งขันได้หากยังไม่มีการเตรียมตัวยื่นอุธรณ์ โดยเอเอฟเอฟกำหนดเวลาให้ถึงวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2559 อินโดนีเซียแอร์เอเชีย
อินโดนีเซียแอร์เอเชีย เริ่มมาจากสายการบิน Awair (Air Wagon International) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 โดยนายAbdurrahman Wahid, อดีตประธาน Nahdlatul Ulama Muslim organisation นายAbdurrahman Wahid มีหุ้นอยู่ในสายการบินถึง 40% และเริ่มดำเนินการเมื่อ 22 มิถุนายน 2543 ด้วยเครื่องบินแอร์บัส 300/310 แต่ทุกเที่ยวถูกระงับในปี 2545, สายการบินAwair ได้ตัดสินเข้าร่วมกับ แอร์เอเชีย ซึ่งเป็นสายการบินจากมาเลเซียในเดือธันวาคม ปี 2547 และเปลี่ยนชื่อเป็น อินโดนีเซียแอร์เอเชีย เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2548 เพื่อให้เป็นไปในทิศทางเดียวกันกับ สายการบิน แอร์เอเชีย การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นกระบวนการซึ่งขยายสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยการรับรัฐสมาชิกใหม่เข้ามา กระบวนการดังกล่าวเริ่มต้นขึ้นเมื่อสมาชิกก่อตั้งห้าประเทศ ที่ได้ลงนามในปฏิญญากรุงเทพ ใน พ.ศ. 2510 นับตั้งแต่นั้น ประเทศสมาชิกอาเซียนได้เพิ่มเป็นสิบประเทศ โดยประเทศล่าสุดที่เข้าร่วมกับอาเซียนคือ กัมพูชา ใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบัน การเจรจารับเข้าเป็นสมาชิกกำลังอยู่ในระหว่างขั้นตอนกับสองรัฐ ได้แก่ ปาปัวนิวกินี[1][2] กับติมอร์-เลสเต[3] พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2458 สมาคมได้ตีพิมพ์หนังสือภาษาดัตช์ โลกเสรี (Het Vrije Woord) บรรณาธิการคือ อดอล์ฟ บาร์ สมาคมนี้ไม่ได้มีเป้าหมายในการเรียกร้องเอกราชเมื่อแรกก่อตั้ง ในช่วงดังกล่าวสมาคมนี้มีสมาชิกประมาณ 100 คน เป็นชาวอินโดนีเซียเพียง 3 คน สมาคมนี้ได้กลายเป็นสมาคมหัวรุนแรงและต่อต้านการควบคุมจากศูนย์กลาง สมาชิกพรรค SDAP ในเนเธอร์แลนด์เริ่มลำบากใจที่จะร่วมมือกับสมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีส ใน พ.ศ. 2460 กลุ่มปฏิรูปของสมาคมได้แยกตัวออกไปตั้งพรรคประชาธิปไตยสังคมอินดีส ในปีเดียวกันนี้ สมาคมประชาธิปไตยสังคมอินดีสได้ตีพิมพ์เอกสารเป็นภาษาอินโดนีเซียครั้งแรกในชื่อ เสียงเสรีภาพ (Soeara Merdeka) ระบบขนส่งมวลชนเร็ว
ส่วนในอาเซียนได้มีระบบขนส่งมวลชนเร็วที่เก่าแก่มี ฟิลิปปินส์ ในปี พ.ศ. 2527, สิงคโปร์ ในปี พ.ศ. 2530, มาเลเซีย ในปี พ.ศ. 2539, ไทย ในปี พ.ศ. 2542, เวียดนาม ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2562, อินโดนีเซีย ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2562 เรือดำน้ำในอาเซียน
ในปัจจุบันข้อพิพาทเกี่ยวกับสิทธิ์เหนือหมู่เกาะสแปรตลีย์ระหว่างจีน ฟิลิปปินส์ เวียดนาม มาเลเซีย บรูไนและไต้หวัน จึงทำให้หลายประเทศในอาเซียนจำเป็นต้องจัดหาเรือดำน้ำโดยเร็วเพื่อใช้ในการปกป้องเกาะที่ยึดไว้อยู่ ซึ่งแบ่งได้เป็นจีน 9 เกาะ, ไต้หวัน 1 เกาะ, เวียดนาม 29 เกาะ, ฟิลิปปินส์ 11 เกาะ, มาเลเซีย 3 เกาะ ส่วนบรูไนอ้างสิทธิอย่างเดียว ไม่ได้ยึดเกาะ ซึ่งจีน ไต้หวัน และ เวียดนาม อ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะสแปร็ตลีย์ทั้งหมด ส่วนมาเลเซีย ฟิลิปปินส์ บรูไน อ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะสแปร็ตลีย์เพียงบางส่วน คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 61
วันที่ 1 มกราคม 2562 ประเทศไทยได้รับตำแหน่งประธานสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อามีร์ ชารีฟุดดิน
อามีร์ ชารีฟุดดิน ฮาราฮัป () เป็นนักชาตินิยมอินโดนีเซียผู้ก่อตั้งพรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย และเป็นนายกรัฐมนตรีระหว่าง พ.ศ. 2490–2491 เอเชียนเกมส์ 2018
ประเทศอินโดนีเซียได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพกีฬาเอเชียนเกมส์อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2557 ในการประชุมสามัญแห่งสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย สมัยที่ 33 ณ เมืองอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ กรุงจาการ์ตาเคยเป็นเจ้าภาพมา 1 ครั้ง คือ กีฬาเอเชียนเกมส์ 1962 (พ.ศ. 2505) ซึ่งครั้งนี้กรุงจาการ์ตาเป็นเมืองที่ 3 ที่ได้จัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์มากกว่า 1 ครั้ง และเมืองปาเล็มบังเป็นเมืองที่อยู่นอกเขตเมืองหลวงเมืองที่ 5 ที่ได้จัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ รวมถึงกรุงจาการ์ตาก็ได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพกีฬาเอเชียนพาราเกมส์ 2018 สำหรับนักกีฬาคนพิการเช่นกัน ความร่วมมือทางเขตเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก
ความร่วมมือทางเขตเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก (; EAEC) หรือ กลุ่มเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก (; EAEG) เป็นเขตการค้าเสรีภูมิภาคซึ่งได้รับการเสนอในปี พ.ศ. 2533 โดยนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย มหาเธร์ บิน โมฮัมหมัด และผนึกกำลังรัฐสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีน เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ติมอร์-เลสเตซึ่งได้รับเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2545 ได้ปรากฏต่อสาธารณะเป็นครั้งแรกในการแข่งขันซีเกมส์ นับแต่ พ.ศ. 2546 ได้รับเชิญเข้าร่วมการประชุมอาเซียนว่าด้วยความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิกเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 2548 ทำให้เป็นประเทศที่ 25 ที่เข้าร่วมการประชุมดังกล่าว อุปสรรคสำคัญของติมอร์-เลสเตคือ การรักษาสถานทูตในทุกประเทศสมาชิกอาเซียน จากสมาชิกในความร่วมมือภูมิภาคปัจจุบัน 10 ประเทศ แต่ติมอร์-เลสเตยังมีสถานทูตในสี่ประเทศเท่านั้น[23] ประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต ฌูแซ รามุช-ออร์ตา หวังว่าจะได้รับสมาชิกภาพก่อน พ.ศ. 2555[24] การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ASC ได้ขยายอำนาจของคณะทำงานที่กำลังศึกษาสมาชิกภาพของกัมพูชาและลาวให้รวมสมาชิกภาพของพม่าด้วย[4] ลาวและพม่าได้เข้าเป็นสมาชิกอาเซียนเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 กัมพูชาเองก็มีกำหนดเข้าร่วมพร้อมกับลาวและพม่าเช่นกัน แต่ถูกเลื่อนออกไปเพราะการต่อสู้ทางการเมืองภายในประเทศ ภายหลังประเทศเข้าเป็นสมาชิกเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2542 หลังรัฐบาลมีเสถียรภาพมั่นคงแล้ว[12][13] สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประเทศผู้เข้าร่วมประชุมประกอบด้วย ชาติอาเซียน 10 ประเทศร่วมกับจีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ อินเดีย ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ ซึ่งมีประชากรรวมกันเกือบครึ่งหนึ่งของโลก เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2553 รัสเซียและสหรัฐอมริกาได้รับเชิญเข้าร่วมเป็นสมาชิกเต็มตัวอย่างเป็นทางการ ประธานาธิบดีของทั้งสองประเทศเข้าร่วมการประชุมสุดยอดใน พ.ศ. 2554 พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย (ปาร์ซี)
พรรคสังคมนิยมอินโดนีเซีย (ปาร์ซี) (Socialist Party of Indonesia; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Sosialis Indonesia, Parsi) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซียก่อตั้งจากการประชุมในยอร์กยาการ์ตา เมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 โดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อามีร์ ซารีฟุดดินเป็นหัวหน้าพรรค สมาชิกส่วนใหญ่เป็นทีมงานของซารีฟุดดินในชวาตะวันออก เป็นกลุ่มฝ่ายซ้ายเน้นชาตินิยมและนิยมซูการ์โน มีสมาชิกบางส่วนอยู่ในเนเธอร์แลนด์ระหว่างสงคราม แต่เข้าร่วมการต่อต้านฟาสซิสต์ที่นั่น จุดประสงค์แรกของปาร์ซีคือเรียกร้องเอกราชจากระบบอาณานิคม และสร้างสังคมแบบสังคมนิยม กฎบัตรอาเซียน
อาเซียนก่อตั้งขึ้นโดยตราสารที่เรียกว่า ปฏิญญาอาเซียน หรือที่รู้จักในชื่อ ปฏิญญากรุงเทพ (Bangkok Declaration) โดยหากพิจารณาจากเนื้อหาของตราสารและสถานการณ์ทางการเมืองระหว่างประเทศในช่วง พ.ศ. 2510 พิจารณาได้ว่าอาเซียนจำต้องอาศัยรูปแบบความร่วมมือเชิงมิตรภาพในภูมิภาคและเลี่ยงการกำหนดสิทธิหน้าที่ในทางกฎหมายระหว่างประเทศ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้นำในภูมิภาคได้อาศัยอาเซียนเป็นเวทีดำเนินความร่วมมือบนพื้นฐานของความยินยอมและความสมัครใจของสมาชิกเป็นหลัก การดำเนินการอยู่บนพื้นฐานของการปรึกษาหารือหรือการอาศัยฉันทามติ โดยเลี่ยงการอ้างสิทธิหน้าที่และการแทรกแซงทางการเมืองระหว่างสมาชิก (non intervention) ซึ่งแนวปฏิบัตินี้ที่เรียกว่า “The ASEAN Way” ได้ช่วยให้ความร่วมมือดำเนินมาได้โดยปราศจากความขัดแย้งรุนแรงแม้ว่าสมาชิกแต่ละประเทศจะมีระบบกฎหมายและนโยบายทางการเมืองที่แตกต่างกัน ดังนั้น เมื่ออาเซียนมิได้มุ่งที่จะนำกฎหมายระหว่างประเทศมาเป็นฐานในการดำเนินการ จึงมิได้มีการจัดทำสนธิสัญญาหรือกฎบัตรอาเซียนมาตั้งแต่ต้น ตุนกู อับดุล ระฮ์มัน
ปี ค.ศ. 1961 ได้ร่วมเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสมาคมอาเซียน (ASA - the Association of Southeast Asia) ที่ภายหลังในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1967 เปลี่ยนมาเป็น ASEAN (the Association of Southeast Asian Nations) โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๔
          นอกจากนี้โรงเรียนยังได้พัฒนาบุคลากรให้มีการเพิ่มพูนความรู้ และสนับสนุนให้เข้ารับการอบรมและสัมมนาทั้งหน่วยงานภายนอกและภายในโรงเรียน การศึกษาดูงานทั้งในประเทศและต่างประเทศ ประเทศในกลุ่มสมาชิกประชาคมอาเซียน เช่น สมาพันธรัฐมาเลเซีย สาธารณรัฐอินโดนีเซีย สาธารณะรัฐสังคมนิยมเวียดนาม สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว สาธารณรัฐประชาชนจีน ส่งเสริมให้ครูทุกคนใช้สื่อนวัตกรรมเทคโนโลยีตามโครงการห้องเรียนคุณภาพ สนับสนุนให้ครูได้ศึกษาต่อ และจัดทำผลงานทางวิชาการเพื่อเลื่อนวิทยฐานะ เป็นครูมืออาชีพ พัฒนาด้านการเรียนการสอน จัดทำหลักสูตรสถานศึกษา มุ่งสู่โรงเรียนมาตรฐานสากล ประเทศอินโดนีเซีย
อย่างไรก็ตาม ยังมีสิ่งที่สะท้อนปัญหาความไม่สมดุลในการจัดการศึกษาของอินโดนีเซีย เนื่องจากอินโดนีเซียมีประชากรจำนวนมากที่สุดในอาเซียนคือ 243 ล้านคน แต่มีผู้เข้าสูงการศึกษาขั้นสูงหรือระดับปริญญาตรีขึ้นไปประมาณ 4.8 ล้านคนเท่านั้น ทั้งกลุ่มคนเหล่านี้ก็สนใจที่จะศึกษาต่อในต่างประเทศเพื่อสร้างโอกาสในการทำงาน เคยมีผลสำรวจระบุว่า นายจ้างในอินโดนีเซียยินดีรับผู้จบการศึกษาจากต่างประเทศมากกว่าผู้ที่จบในประเทศค่านิยมแบบนี้จึงผลักดันให้เยาวชนอินโดนีเซียต้องออกไปศึกษาต่อขั้นสูงในต่างประเทศแทน ประเทศอินโดนีเซีย
เมื่อญี่ปุ่นแพ้สงครามและประกาศยอมจำนนต่อฝ่ายพันธมิตร อินโดนีเซียได้ถือโอกาสประกาศเอกราชใน พ.ศ. 2488 แต่เนเธอร์แลนด์เจ้าของอาณานิคมเดิมไม่ยอมรับการประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย จึงยกกองทัพเข้าปราบปราม ผลจากการสู้รบปรากฏว่าเนเธอร์แลนด์ไม่สามารถปราบปรามกองทัพอินโดนีเซียได้ จากนั้นอังกฤษซึ่งเป็นพันธมิตรกับเนเธอร์แลนด์จึงเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยเพื่อให้ยุติความขัดแย้งกัน โดยให้ทั้งสองฝ่ายลงนามในข้อตกลงลิงกาจาตี (Linggadjati Agreement) เมื่อ พ.ศ. 2489 โดยเนเธอร์แลนด์ยอมรับอำนาจรัฐของรัฐบาลอินโดนีเซียในเกาะชวาและสุมาตรา ต่อมาภายหลังเนเธอร์แลนด์ได้ละเมิดข้อตกลงโดยได้นำทหารเข้าโจมตีอินโดนีเซียทำให้ประเทศอื่น ๆ เช่น ออสเตรเลีย อินเดีย ได้ยื่นเรื่องให้คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเข้าจัดการ สหประชาชาติได้เข้าระงับข้อพิพาทโดยตั้งคณะกรรมการประกอบด้วยออสเตรเลีย เบลเยียม และสหรัฐอเมริกา เพื่อทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยประนีประนอมและได้เรียกร้องให้หยุดยิง แต่เนเธอร์แลนด์ได้เข้าจับกุมผู้นำคนสำคัญของอินโดนีเซีย คือ ซูการ์โนและฮัตตาไปกักขัง ต่อมาทหารอินโดนีเซียสามารถช่วยเหลือนำตัวผู้นำทั้งสองออกมาได้ ในระยะนี้ทุกประเทศทั่วโลกต่างตำหนิการกระทำของเนเธอร์แลนด์อย่างยิ่งและคณะมนตรีความมั่นคงได้กดดันให้เนเธอร์แลนด์มอบเอกราชแก่อินโดนีเซีย ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน
ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ดำเนินการควบคู่ไปกับ ประชาคมการเมืองและความมั่นคงอาเซียน (ASEAN Political-Security Community: APSC) และประชาคมสังคม-วัฒนธรรมอาเซียน (ASEAN Socio-Cultural Community: ASCC) ซึ่งเป็นสามส่วนหลักของประชาคมอาเซียน  ภูมิศาสตร์เอเชีย
ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเอเชียคือคาบสมุทรมลายู (เป็นจุดสิ้นสุดของเอเชียแผ่นดินใหญ่) และมีหมู่เกาะของประเทศอินโดนีเซียเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตของทวีปเอเชียซึ่งรวมเกาะเล็กเกาะน้อยที่เป็นหมู่เกาะร้างของประเทศอินโดนีเซียด้วยแต่สำหรับเกาะนิวกินีนั้นถือว่าเป็นเกาะของทวีปออสเตรเลีย ถึงแม้ทวีปออสเตรเลียจะอยู่ใกล้กับทวีปเอเชียมากแต่ก็ถือว่าเป็นอีกทวีปนึงเนื่องจากทั้งสองทวีปนี้อยู่บนเปลือกโลกคนละแผ่นกันส่วนหมู่เกาะของประเทศญี่ปุ่นที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปออสเตรเลียนั้นก็ถือว่าเป็นหมู่เกาะของโอเชียเนีย ฟุตบอลทีมชาติไทย
ในปี พ.ศ. 2537 ไทยได้ร่วมก่อตั้งสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน (เอเอฟเอฟ) กับอีก 9 ประเทศในภูมิภาคอาเซียน และนอกจากนี้ ประเทศไทยได้มีการเชิญสโมสรชั้นนำจากทั่วโลก มาแข่งขันกับในประเทศไทยหลายครั้ง ได้แก่ เอฟซีปอร์โต (2540) อินเตอร์มิลาน (2540) โบคาจูเนียร์ (2540) ลิเวอร์พูล (2544) นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (2547) เอฟเวอร์ตัน (2548) โบลตันวันเดอร์เรอร์ (2548) แมนเชสเตอร์ซิตี (2548 ที่ไทย และ 2550 ที่อังกฤษ[3]) และสโมสรชั้นนำอื่น ๆ และในปี 2551 ไทยตกรอบฟุตบอลรอบคัดเลือก รอบ 20 ทีมสุดท้าย โดยได้อยู่สายเดียวกับทีมอย่าง ญี่ปุ่น โอมาน บาห์เรน โดยไทยแข่ง 6 นัด ไม่ชนะใครเลย แพ้ 5 เสมอ 1 ทำให้ชาญวิทย์ ผลชีวิน ลาออกจากตำแหน่ง หลังจากนั้นไม่นาน ปีเตอร์ รีด อดีตนักเตะเอฟเวอร์ตันและทีมชาติอังกฤษก็เข้ามารับตำแหน่งแทนแต่ไทย ก็พลาดแชมป์ อาเซียนฟุตบอลแชมเปียนชิพ 2007 โดยการแพ้ทีมชาติเวียดนามรวมผลสองนัด 3-2 และยังพลาดคิงส์คัพอีกรายการหนึ่ง โดยดวลจุดโทษแพ้ ทีมชาติเดนมาร์ก จากเหตุการณ์ดังกล่าว ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 ปีเตอร์ รีด จึงถูกปลดออกจากตำแหน่งรวมทั้งอนาคตที่ไม่แน่นอนในการคุมทีมชาติเพราะรีดมีข่าวว่าจะไปทำงานที่สโมสรฟุตบอลสโตกซิตี โดยเป็นผู้ช่วยของ โทนี พูลิส ผู้จัดการทีมสโตกซิตี ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2016
การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2016 หรือในชื่อ เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2016 ตามชื่อของผู้สนับสนุน ซึ่งในปีนี้เป็นการแข่งขันครั้งที่ 11 ของ สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน ซึ่งเป็นสหพันธ์ฟุตบอลของ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยในปีนี้รอบแบ่งกลุ่มจะจัดการแข่งขันที่ประเทศเมียนมาและฟิลิปปินส์ (ตั้งแต่รอบรองชนะเลิศเป็นต้นไปจะจัดแข่งขันที่ประเทศของชาติที่ผ่านเข้ารอบเท่านั้น). การประชุมสุดยอดอาเซียน
สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เมื่อก้าวเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 21 ประเด็นปัญหาเริ่มมีความเกี่ยวข้องกับปัญหาทางด้านสิ่งแวดล้อมมากขึ้น โดยกลุ่มประเทศสมาชิกได้เริ่มเจรจากันถึงข้อตกลงด้านสิ่งแวดล้อม รวมไปถึง การลงนามในความตกลงอาเซียนว่าด้วยมลพิษจากหมอกควันข้ามแดน ในปี พ.ศ. 2545 ในความพยายามที่จะจำกัดขอบเขตของมลภาวะฟ้าหลัวในเขตพื้นที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้[59] แต่ทว่าในพื้นที่ก็ยังเกิดปัญหาฟ้าหลัวในประเทศมาเลเซีย ในปี พ.ศ. 2548 และปัญหาฟ้าหลัวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในปี พ.ศ. 2549 ส่วนสนธิสัญญาฉบับอื่นที่ได้รับการลงนามโดยสมาชิกอาเซียนได้แก่ ปฏิญญาเซบูว่าด้วยความมั่นคงทางพลังงานเอเชียตะวันออก[60] เครือข่ายกำกับดูแลสัตว์ป่าอาเซียนในปี พ.ศ. 2549[61] และ หุ้นส่วนเอเชีย-แปซิฟิกว่าด้วยการพัฒนาความสะอาดและสภาพอากาศ ซึ่งเป็นการตอบสนองต่อปรากฏการณ์โลกร้อน และผลกระทบทางด้านลบต่อการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ ใน พ.ศ. 2550 ปฏิญญาเซบูว่าด้วยความมั่นคงทางพลังงานเอเชียตะวันออก ซึ่งลงนามในกลุ่มอาเซียน ร่วมกับจีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ อินเดีย ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ ซึ่งเป็นการสร้างความมั่นคงทางพลังงานด้วยการหาพลังงานทางเลือกเพื่อใช้ทดแทนเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์ การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การประชุมอาเซียนว่าด้วยความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก (ASEAN Regional Forum, ARF) เวทีอภิปรายพหุภาคีในหมู่ประเทศเอเชีย-แปซิฟิก มีเป้าหมายเพื่อส่งเสริมการเจรจาและการปรึกษาระหว่างประเทศ ทั้งยังสนับสนุนการเสริมสร้างความเชื่อมั่นและการทูตเชิงป้องกันทั่วภูมิภาค[7] เกณฑ์สมาชิกภาพสำหรับ ARF เช่นเดียวกับคู่เจรจาอื่น ๆ ระบุไว้ระหว่าง ARF ครั้งที่สองใน พ.ศ. 2539 ในกรุงจาการ์ตา รัฐมนตรี ARF รับเกณฑ์ที่ว่า ผู้ที่จะเข้าเป็นสมาชิก ARF ต้องเป็นรัฐอธิปไตย ซึ่งคำสั่งของจีน ชัดเจนว่าต้องไม่นับรวมไต้หวัน พวกเขาต้อง "ปฏิบัติตามและเคารพการตัดสินใจและแถลงการณ์ที่ ARF กระทำไว้แล้วอย่างเต็มที่" เกณฑ์ดังกล่าวเน้นว่า สมาชิกอาเซียนมีส่วนใน ARF "โดยอัตโนมัติ"[5] สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
นอกเหนือจากความร่วมมือช่วยเหลือพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศสมาชิกแล้ว อาเซียนยังมีวัตถุประสงค์ในการธำรงรักษาสันติภาพและความมั่นคงในภูมิภาค ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2538 มีการลงนามสนธิสัญญาเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพื่อให้ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นเขตปลอดอาวุธนิวเคลียร์ สนธิสัญญาฉบับดังกล่าวเริ่มมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2540 ซึ่งเป็นการห้ามอาวุธนิวเคลียร์ทุกประเภทในภูมิภาค[19] สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน
สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน () หรือ เอเอฟเอฟ () เป็นองค์กรย่อยของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย สำหรับจัดการแข่งขันฟุตบอลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเอฟเอฟก่อตั้งในปี พ.ศ. 2537 โดยมี 10 ประเทศสมาชิกอาเซียนในปัจจุบันเป็นสมาชิกก่อตั้ง และในปี พ.ศ. 2539 ได้มีการจัดการแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน และ พ.ศ. 2545 มีการจัดการแข่งขัน อาเซียนคลับแชมเปียนชิพ และ พ.ศ. 2559 จัดการแข่งขัน อาเซียนซูเปอร์ลีก ประเทศไทย
ปัจจุบัน ประเทศไทยมีบทบาทมากขึ้นในเวทีระหว่างประเทศ โดยเข้าไปมีส่วนร่วมในองค์การระหว่างประเทศและองค์การท้องถิ่น ประเทศไทยเป็นพันธมิตรที่สำคัญของสหรัฐมาตั้งแต่การลงนามองค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในปี 2497 ประเทศไทยเป็นประเทศผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) และมีความสัมพันธ์กับประเทศสมาชิก ทั้งในด้านเศรษฐกิจ การค้า การธนาคาร การเมือง และด้านวัฒนธรรม นอกจากนี้ ประเทศไทยยังได้ให้ความร่วมมือกับองค์การท้องถิ่น อาทิ องค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป[53] พรรคสมาคมอิสลามแห่งอินโดนีเซีย
พรรคสมาคมอิสลามแห่งอินโดนีเซีย (Islamic Association Party of Indonesia; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Sarekat Islam Indonesia) เป็นพรรคการเมืองที่นิยมอิสลามในอินโดนีเซียก่อนที่จะรวมเข้ากับพรรคสหพัฒนาการ 
สมาคมอิสลามเป็นขบวนการที่เกิดขึ้นก่อนสงครามโลกในอินโดนีเซีย ตั้งแต่ยังเป็นอาณานิคม พรรคนี้ได้จัดตั้งขึ้นในช่วงที่พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียได้รับความนิยมอย่างสูง และสนับสนุนพรรคแห่งชาติอินโดนีเซียของซูการ์โน พรรคนี้เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันใน พ.ศ. 2472 และหลังจากนั้นไม่กี่ปีต่อมา พรรคมีความเห็นว่าเรื่องชาตินิยมที่พรรคอื่นเน้นนั้นเป็นสิ่งที่มาจากมนุษย์มากกว่าพระเจ้า ต่อมาพรรคนี้อ่อนแอลงเพราะถูกกดดันจากดัตช์ และโยโจอามิโนโต ผู้ตั้งพรรคถึงแก่กรรม เมื่อญี่ปุ่นเข้ามาปกครองได้สั่งให้ยุติกิจกรรมของทุกพรรค แลสนับสนุนให้ตั้งพรรคมัสยูมี ใน พ.ศ. 2486 เพื่อควบคุมอิสลามในอินโดนีเซีย ซึ่งพรรคนีได้เข้าร่วมด้วย
ในพ.ศ. 2490 พรรคมัสยูมีและสมาคมอิสลามได้แตกคอกัน ทำให้สมาคมอิสลามแยกตัวออกมาเป็นองค์กรต่างหาก ซึ่งพรรคนี้ได้รับการสนับสนุนน้อยกว่าพรรคมัสยูมีที่เน้นชาตินิยมแต่ก็ยังได้รับการเลือกตั้ง จน พ.ศ. 2516 จึงตัดสินใจรวมเข้ากับพรรคสหพัฒนาการ แม้ว่าใน พ.ศ. 2514 ยังได้รับการเลือกตั้งถึง 10 ที่นั่ง การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ค่อนข้างขวางกั้นการสมัครเข้าเป็นสมาชิกอาเซียนของปาปัวนิวกินี แม้จะตั้งอยู่ไม่ห่างจากกรุงจาการ์ตา อันเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่อาเซียน มากไปกว่าตอนเหนือของพม่า แต่ในทางภูมิศาสตร์ ปาปัวนิวกินีมิใช่ส่วนหนึ่งของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หรือทวีปเอเชีย เมื่อปาปัวนิวกินีได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์เมื่อ พ.ศ. 2519 อาเซียนก็ได้รับรองว่าปาปัวนิวกินีมีภูมิภาคการเมืองและเศรษฐกิจเดียวกับสมาชิกอาเซียน และเชื่อมโยงกันทางภูมิศาสตร์ เพราะปาปัวนิวกินีกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของเกาะนิวกินีขนาดใหญ่ ซึ่งอีกครึ่งหนึ่งของเกาะเป็นที่ตั้งของจังหวัดปาปัวและปาปัวตะวันตกของอินโดนีเซีย นับแต่นั้น ปาปัวนิวกินีก็รอคอยนาน 35 ปีที่จะกลายเป็นสมาชิกเต็มตัว ทวีปเอเชีย
โครงสร้างทางเศรษฐกิจของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่เป็นแบบเกษตรกรรม ยกเว้นสิงคโปร์และบรูไนซึ่งมีการพัฒนาอุตสาหกรรมก้าวหน้าไปมาก ในขณะเดียวกันทุกประเทศก็พัฒนาอุตสาหกรรมจนมีความก้าวหน้าไปมาก เช่น ไทย มาเลเซีย เวียดนาม และอินโดนีเซีย ในปัจจุบัน กลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีการรวมกลุ่มกันเป็นสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการร่วมมือกันทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีเมืองใหญ่ที่สำคัญหลายเมือง เช่น จาการ์ตา (เมืองใหญ่ที่สุดในภูมิภาค) กรุงเทพมหานคร เชียงใหม่ สงขลา โฮจิมินห์ซิตี ฮานอย ปูตราจายา กัวลาลัมเปอร์ สิงคโปร์ บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ภูเก็ต เป็นต้น เอเชียนเกมส์
ในประวัติศาสตร์ของเอเชียนเกมส์ มีชาติเจ้าภาพจัดการแข่งขันแล้ว 9 ประเทศ โดยมี 46 ประเทศเข้าร่วม ยกเว้นอิสราเอลซึ่งถูกกีดกันออกจากเอเชียนเกมส์ หลังจากที่เข้าร่วมเป็นคราวสุดท้ายในเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 7 ที่ประเทศอิหร่าน สำหรับเอเชียนเกมส์ครั้งหลังสุดได้จัดขึ้นที่ เมืองจาการ์ตาของประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 18 สิงหาคม-2 กันยายน พ.ศ. 2561 (ค.ศ. 2018) และการแข่งขันครั้งต่อไป จะจัดขึ้นที่หางโจวของประเทศจีน ในปี พ.ศ. 2565 (ค.ศ. 2022) แอร์เอเชีย
ในปี พ.ศ. 2546 แอร์เอเชียได้เปิดตัวท่าอากาศยานรองแห่งที่สองที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเซไน ใน รัฐยะโฮร์ บาห์รู ซึ่งใกล้กับประเทศสิงคโปร์และเปิดตัวเที่ยวบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกด้วย โดยบินตรงสู่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย และเริ่มมีการจัดตั้งสายการบินไทยแอร์เอเชีย เปิดเส้นทางบินสู่ประเทศสิงคโปร์, มาเก๊า, เซียะเหมิน ประเทศจีน, กรุงมะนิลา, ประเทศเวียดนาม ประเทศกัมพูชา และ ประเทศพม่า ในปัจจุบันแอร์เอเชียมาเลเซีย มีท่าอากาศยานรองอีกสองแห่งในมาเลเซียตะวันออก ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ตั้งอยู่ในเมืองกูชิง รัฐซาราวะก์ และ ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ตั้งอยู่ในเมืองโกตากีนาบาลู รัฐซาบะฮ์ สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ในขณะที่สาธารณรัฐประชาชนจีน ผลักดันให้จัดตั้งเขตการค้าเสรีจีน-อาเซียน เกาหลีใต้ก็ได้ผลักดันให้มีการจัดตั้งเขตการค้าเสรีเอเชียตะวันออก ด้วยการผนึกสาธารณรัฐประชาชนจีน ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้เข้ากับกลุ่มประเทศอาเซียนที่เรียกชื่อว่า "อาเซียนบวกสาม" (APT) แต่สาธารณรัฐประชาชนจีน เดินหน้าจัดตั้งเขตการค้าเสรีจีน-อาเซียน โดยกีดกันญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ด้วยความจงใจ แม้ว่าตามข้อตกลงในการจัดซื้อเขตการค้าเสรีจีน-อาเซียน จะมีแผนที่จะผนวกเกาหลีใต้และญี่ปุ่นเข้ามาในภายหลังเพื่อเป็นอาเซียนบวกสาม แต่มิได้กำหนดเงื่อนเวลาอันแน่นอน อันทำให้เขตการค้าเสรีอาเซียนบวกสาม อาเซียนทีวี
สถานีโทรทัศน์แห่งอาเซียน () หรือ อาเซียนทีวี เป็นช่องรายการที่ผลิตโดย บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ในนาม สถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมเอ็มคอท ได้ร่วมกับ บริษัท เนชั่น บรอดแคสติ้ง คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ตามมติของคณะรัฐมนตรี ซึ่งประชุมที่อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ออกอากาศต่อจาก เอ็มคอท สถานีที่ 2 (MCOT 2) เพื่อนำเสนอรายการเชิงศิลปวัฒนธรรม เอกลักษณ์ทางสังคมและเศรษฐกิจ วิถีชีวิต สารคดี ตลอดจนข่าวสารและความเป็นไป ของประเทศต่างๆ ซึ่งเป็นสมาชิกถาวรของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพื่อเป็นสื่อกลางในการประสานความเข้าใจอันดีของชาติสมาชิก ทั้งระหว่างรัฐต่อรัฐ รัฐต่อประชาชน และประชาชนต่อประชาชน โดยออกอากาศทางช่อง 99 ในระบบดิจิตอลของทรูวิชั่นส์, เครือข่ายดาวเทียมซี-แบนด์ และทางเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ตอนหลังได้ออกอากาศผ่านจานเหลือง ดีทีวี ทางช่อง 115 ในระบบกล่องทุกรุ่น อย่างเป็นทางการ  การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
รัฐมนตรีต่างประเทศพม่าเข้าร่วม AMM ครั้งที่ 28 จัดขึ้นในบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ในฐานะแขกของรัฐเจ้าภาพ เขาเข้าร่วม AMM ครั้งที่ 27 จัดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ในฐานะเดียวกัน ระหว่าง AMM ครั้งที่ 28 พม่าเข้าเป็นภาคีสนธิสัญญาไมตรีและความร่วมมือในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยื่นคำขอสถานะผู้สังเกตการณ์อาเซียน ประมุขรัฐบาลพม่า พร้อมด้วยประมุขแห่งรัฐบาลลาวและกัมพูชา เข้าร่วมประชุมกับประมุขรัฐบาลอาเซียนระหว่างการประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียนครั้งที่ห้า จัดขึ้นในกรุงเทพมหานคร วันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2538 เขาแสดงความหวังว่า พม่าจะได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์อาเซียนในการประชุม AMM ครั้งถัดไป คือครั้งที่ 29 ที่จัดขึ้นในอินโดนีเซีย ใน พ.ศ. 2539[4] การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ใน พ.ศ. 2519 รัฐปาปัวนิวกินีในเมลานีเซีย ได้รับสถานะผู้สังเกตการณ์[9] กลุ่มอาเซียนมีสมาชิกเพิ่มขึ้นเมื่อบรูไนดารุสซาลามเข้าเป็นสมาชิกลำดับที่หก เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2527 เพียงแค่สัปดาห์เดียวหลังประเทศได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 1 มกราคม ปีนั้น[10] วันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 เวียดนามเข้าเป็นสมาชิกลำดับที่เจ็ด[11] ความตกลงอาเซียนว่าด้วยมลพิษจากหมอกควันข้ามแดน
ความตกลงเป็นปฏิกิริยาตอบโต้วิกฤติการณ์ด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ที่ส่วนใหญ่มีสาเหตุมาจากการถางป่าโดยการเผาในเกาะสุมาตราในอินโดนีเชีย ภาพจากดาวเทียมแสดงให้เห็นจุดต่างๆ ทั่วบอร์เนียว, สุมาตรา, คาบสมุทรมาลายู และอื่นๆ ที่มีผลกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงต่อมาเลเซีย, สิงคโปร์ และบ้างในประเทศไทย และ บรูไน สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
รากฐานของการก่อตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนเริ่มต้นมาจากเขตการค้าเสรีอาเซียน[45] ซึ่งเป็นการลดอัตราภาษีศุลกากรเพื่อให้สินค้าภายในอาเซียนเกิดการหมุนเวียน เขตการค้าเสรีอาเซียนเป็นข้อตกลงโดยสมาชิกกลุ่มอาเซียนซึ่งกังวลต่อผลิตภัณฑ์หัตถกรรมท้องถิ่นของตน ได้รับการลงนามในสิงคโปร์เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2535 ประกอบไปด้วยประเทศสมาชิก 10 ประเทศ คือ บรูไน อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์และไทย เวียดนาม (เข้าร่วมในปี 2538) ลาว พม่า (เข้าร่วมในปี 2540) และกัมพูชา (เข้าร่วมในปี 2542)[46][47] เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีพื้นที่ประมาณ 4,000,000ตารางกิโลเมตร (1.6ล้านตารางไมล์) มีประชากรมากกว่า 628 ล้านคนในปี พ.ศ. 2558 โดยกว่าหนึ่งในห้า (125ล้านคน) อยู่บนเกาะชวาของอินโดนีเซีย ซึ่งเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่มีความหนาแน่นที่สุดในโลก ด้วยความที่ประเทศอินโดนีเซียมีประชากรถึง 230 ล้านคน ทำให้เป็นประเทศที่มีประชากรหนาแน่นมากเป็นอันดับ 4 ของโลก เอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีความหลากหลายทางเชื้อชาติและศาสนาที่จะแตกต่างไปในแต่ละประเทศ มีชาวจีนโพ้นทะเล 30ล้านคน อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ โดยที่เด่นชัดที่สุดคือที่เกาะคริสต์มาส, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์, สิงคโปร์, อินโดนีเซีย และไทย รวมถึงชาวฮั้วในเวียดนาม สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ความประสงค์ของการจัดตั้งกลุ่มอาเซียนขึ้นมาเกิดจากความต้องการสภาพแวดล้อมภายนอกเพื่อที่ผู้ปกครองของประเทศสมาชิกจะสามารถมุ่งความสนใจไปที่การสร้างประเทศ ความกังวลต่อการแพร่ขยายของคอมมิวนิสต์ร่วมกัน ความศรัทธาหรือความเชื่อถือต่อมหาอำนาจภายนอกที่เสื่อมถอยลงในช่วงพุทธทศวรรษ 2500 รวมไปถึงความต้องการการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ การจัดตั้งกลุ่มอาเซียนมีวัตถุประสงค์แตกต่างจากสหภาพยุโรป เพราะกลุ่มอาเซียนถูกสร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนความเป็นชาตินิยม[8] ตราสัญลักษณ์สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ตราสัญลักษณ์อาเซียน กำหนดขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2540 ส่วนคำแนะนำอย่างเป็นทางการในการใช้ตราสัญลักษณ์ กำหนดเมื่อ 8 เมษายน พ.ศ. 2553 มีสัญลักษณ์ เป๊นรวงข้าว 10 ต้นมัดรวมกันอยู่ในวงกลมสีแดง ล้อมด้วยสีขาวและสีน้ำเงินตามลำดับ โดยมีความหมายดังนี้ สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ในปัจจุบัน สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ประกอบด้วยประเทศสมาชิกจำนวน 10 ประเทศ คิดเป็นพื้นที่ประมาณ 4.5 ล้านตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 560 ล้านคน (ข้อมูลในปี พ.ศ. 2549) [37] ยอดเขาที่สูงสุดในภูมิภาค คือ ยอดเขาคากาโบราซีในพม่า ซึ่งมีความสูง 5,881 เมตร และมีอาณาเขตติดต่อกับจีน อินเดีย บังกลาเทศ อินโดนีเซียแอร์เอเชีย
กลุ่มแอร์เอเชีย กลุ่มแอร์เอเชียเป็นกลุ่มสายการบินต้นทุนต่ำรายใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียที่ดำเนินการโดยฝูงบินแอร์บัสทั้งหมด โดยสายการบินยังเป็นลูกค้าเครื่องบินตระกูล เอ320 รายใหญ่ที่สุดด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบินทั้งหมด 475 ลำ แบ่งออกเป็น เอ320 นีโอ จำนวน 264 ลำ และเอ320 ซีโอ จำนวน 211 ลำ แอร์เอเชียเอ็กซ์ สั่งซื้อเครื่องบินลำตัวกว้าง เอ330-300 จำนวน 26 ลำ และ เอ350 เอ็กซ์ดับเบิลยูบีอีกจำนวน 10 ลำ ปัจจุบันเครื่องบินแอร์บัสทั้งสิ้น 141 ลำกำลังให้บริการจาก 16 ฐานการบินของกลุ่มแอร์เอเชีย ( ไทยแอร์เอเชีย FD, แอร์เอเชียมาเลเซีย AK, อินโดนีเซียแอร์เอเชีย QZ, แอร์เอเชียเจแปน JW, แอร์เอเชียฟิลิปปินส์ PQ,  แอร์เอเชียเซสต์ Z2, แอร์เอเชีย เอกซ์ D7, ไทยแอร์เอเชียเอกซ์ XJ ) การประชุมสุดยอดอาเซียน
| admin_center_type = กองบัญชาการ | admin_center = | leader_name1 = [1] | leader_title2 = ประธาน | leader_name2 = ลี เซียน ลุง | leader_title3 = เลขาธิการ | leader_name3 = | established = 8 สิงหาคม 2510 | official_website = }} การดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ
นายกษิต ภิรมย์ ได้เดินทางไปร่วมประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียนที่ กรุงจาร์กาตา ประเทศอินโดนีเซีย เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ เดินทางไปกรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย เพื่อเข้าร่วมประชุม การประชุมสุดยอดอาเซี่ยน ครั้งที่ 18ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 4-8 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
ด้านรัฐมนตรีต่างประเทศอินโดนีเซียได้เยือนประเทศไทยเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2554
วันที่ 6-8 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 นายกษิต ภิรมย์ ได้เดินทางไปประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียน ที่ กรุงจาร์กาตา ประเทศอินโดนีเซีย
วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้เดินทางไปประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียนที่ กรุงจาร์กาตา ประเทศอินโดนีเซีย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม พลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ ได้เข้าร่วมประชุมรัฐมนตรีกลาโหมอาเซียน ครั้งที่ 5 ( ADMM 5 ) ณ กรุงจาการ์ตา สาธารณรัฐอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 18-20 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
วันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2554นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีพร้อมคณะ เดินทางถึงท่าอากาศยานฮาร์ลิมเปอร์ดานา กุสุมา เพื่อเข้าร่วมการประชุม World Economic Forum on East Asia ครั้งที่ 20 ที่จาการ์ตาหรือการประชุมเศรษฐกิจโลกในประเด็นเอเชียตะวันออกนายกรัฐมนตรีได้หารือกับ Mr.Klaus Schwab ผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการบริหาร World Economic Forum ที่โรงแรมแชงกรีล่า จาร์กาตา สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาเซียนได้เปิดการค้าเสรีกับประเทศภายนอกหลายประเทศ ทั้งจีน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และล่าสุด อินเดีย[55] ข้อตกลงการค้าเสรีกับประเทศจีนได้สร้างเขตการค้าเสรีจีน-อาเซียน ในปัจจุบัน อาเซียนนั้นกำลังเจรจากับสหภาพยุโรปในการที่จะทำการค้าเสรีด้วยกัน[56] ผลดีของข้อตกลงนั้น คือการเปิดโอกาสการค้าของอาเซียน ให้มีศักยภาพและขยายตัวมากขึ้น รวมไปถึงการลงทุนจากต่างชาติด้วย[57] ไต้หวันยังแสดงความสนใจที่จะทำข้อตกลงกับอาเซียน แต่ได้รับการคัดค้านทางการทูตจากประเทศจีน[58] พรรคเอกภาพอินโดนีเซีย
พรรคเอกภาพอินโดนีเซีย (Indonesian Unity Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Sarikat Indonesia) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย มีจุดกำเนิดจากการประชุมของพรรคการเมือง 15 พรรคในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งล้มเหลวในการทำให้ถึงคะแนนขั้นต่ำในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 โดยมีแนวคิดที่พรรคการเมืองเหล่านี้จะมารวมตัวกันและจัดตั้งพรรคการเมืองใหม่ แต่เนื่องจากมีความแตกต่างทางด้านศาสนาและแนวความคิด ทำให้มี 3 พรรคที่แยกออกไป ต่อมามีอีก 2 พรรคที่แยกตัว ที่เหลืออีก 10 พรรค ตกลงรวมตัวเป็นพันธมิตร ได้มีการลงนามในบันทึกข้อตกลงทางการเมืองโบโกร์เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ซึ่งมีพรรคการเมืองที่ร่วมลงนามเพียง 8 พรรค และในเดือนต่อมา จึงตั้งพรรคการเมืองใหม่ขึ้น  เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
ในการแข่งขันครั้งนี้ มีประเทศเข้าแข่งขันทั้งสิ้น 31 ประเทศ โดยมีประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศศรีลังกา, ประเทศติมอร์-เลสเต, ประเทศเติร์กเมนิสถาน และประเทศเวียดนาม ได้เข้าร่วมการแข่งขันเป็นครั้งแรก ส่วน 3 ประเทศที่พลาดการเข้าแข่งขัน คื่อ ประเทศอัฟกานิสถาน (ไม่ส่งรายชื่อนักกีฬาในเวลาที่กำหนด), ประเทศกัมพูชา และ ประเทศอิรัก (ไม่ได้เป็นสมาชิกของสหพันธ์สเกตนานาชาติ และได้ถูกปฏิเสธในการเข้าร่วม) สมาคมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สมาคมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (Association of South-East Asia; ASA) เป็นการจัดตั้งองค์กรเพื่อแสดงความร่วมมือในภูมิภาค ตั้งขึ้นเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ที่กรุงเทพ สมาชิกประกอบด้วยไทย สหพันธรัฐมลายา ฟิลิปปินส์ เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงนอกเหนือจากพันธมิตรทางทหารคือซีโต้ แต่อีกสองปีต่อมาก็ประสบความล้มเหลว ซึ่งเป็นผลมาจากกรณีพิพาทระหว่างมลายากับฟิลิปปินส์ในการอ้างกรรมสิทธิ์เหนือซาบะฮ์ของฟิลิปปินส์ ฟิลิปปินส์หันไปสนับสนุนอินโดนีเซียในการดำเนินนโยบายเผชิญหน้ากับมาเลเซีย เพื่อขัดขวางการก่อตั้งมาเลเซีย มีความพยายามฟื้นฟูอาสาขึ้นอีกใน พ.ศ. 2509 แต่ในที่สุดก็ถูกแทนที่ด้วยอาเซียนที่ก่อตั้งใน พ.ศ. 2510 สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
นอกเหนือจากการประชุมที่กล่าวมาข้างต้น อาเซียนยังได้มีการจัดการประชุมอื่นขึ้นอีก[70] ประกอบด้วย การประชุมรัฐมนตรีอาเซียนประจำปี[71] รวมไปถึงคณะกรรมการย่อย อย่างเช่น ศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้[72] การประชุมดังกล่าวมักจะมีหัวข้อการประชุมที่เฉพาะเจาะจง อย่างเช่น ความมั่นคงระหว่างประเทศ[70] สิ่งแวดล้อม[70][73] ซึ่งผู้ที่เข้าร่วมประชุมจะเป็นรัฐมนตรีแทนที่จะเป็นหัวหน้าคณะรัฐบาลทั้งหมด กฎบัตรอาเซียน
กฎบัตรอาเซียน เป็นร่างสนธิสัญญาที่ทำร่วมกันระหว่างประเทศสมาชิกในสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพื่อเป็นเครื่องมือในการวางกรอบทางกฎหมายและโครงสร้างองค์กรของสมาคม ทั้งนี้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของอาเซียนในการดำเนินการตามวัตถุประสงค์และเป้าหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการขับเคลื่อนการรวมตัวเป็นประชาคมอาเซียน ภายในปี พ.ศ. 2558 ตามที่ผู้นำอาเซียนได้ตกลงกันไว้ การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก
แนวคิดกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกถูกเสนอเป็นครั้งแรกในปี 1991 โดยนายกรัฐมนตรีมหาเธร์ โมฮัมหมัดของประเทศมาเลเซีย ในรายงานของ East Asia Study Group ในปี 2002 ได้ก่อตั้งกลุ่มอาเซียนบวกสาม ซึ่งเป็นกลุ่มประเทศเอเชียที่นำโดยอาเซียน และประเทศที่เกี่ยวข้อง และใช้ชื่อนี้แทนการประชุมอาเซียนเรื่อยมา สหพันธ์เอเชียนเกมส์
หลังจากนั้น คณะอนุกรรมการเสนอขอแก้ไขชื่อสหพันธ์ จากเดิมคือสหพันธ์กีฬาสมัครเล่นแห่งเอเชีย (Asian Amateur Athletic Federation) เป็นสหพันธ์เอเชียนเกมส์ เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจคลาดเคลื่อนจากความหมายจริง ที่อาจเกิดขึ้นจากการใช้คำว่า “Athletic” ซึ่งแปลได้ทั้ง “กีฬา” และ “กรีฑา” โดยอัฟกานิสถาน พม่า อินเดีย ปากีสถาน และฟิลิปปินส์ ถือเป็น 5 ชาติสมาชิกก่อตั้งสหพันธ์เอเชียนเกมส์ หลังจากลงนามในธรรมนูญสหพันธ์ฉบับสมบูรณ์ ซึ่งผู้แทนของอีก 4 ประเทศก็ร่วมลงนามเช่นกัน แต่ยังจำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากรัฐบาล หรือสมาคมกีฬาแห่งชาติเหล่านั้นเสียก่อน โอกาสเดียวกันนั้น สหพันธ์จัดการเลือกตั้งผู้บริหารชุดแรก โดยมี"มหาราชาธิราช ญาดาวินทร์ ซิงห์" เป็นประธาน "จอร์จ บาร์โตโลเม วาร์กัส" เป็นรองประธาน และ"กูรู ดัตท์ สนธิ" เป็นเลขาธิการกับเหรัญญิก ฮ่องกง
ได้แก่ สิงคโปร์ มาเลเซีย ไทย ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย (เฉพาะประเทศสมาชิกอาเซียนที่ติดอันดับกลุ่มประเทศคู่ค้าสำคัญ 30 อันดับแรกของฮ่องกง) การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 ติมอร์-เลสเตได้ยื่นคำร้องขอเป็นสมาชิกอาเซียน[21] ซึ่งเป็นท่าทีที่ได้รับการสนับสนุนจากอินโดนีเซีย[22] ตลาดหลักทรัพย์อาเซียน
ตลาดหลักทรัพย์มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์, สิงคโปร์ และไทย จะเริ่มดำเนินงานภายในสิ้นปี พ.ศ. 2554 โดยจะดำเนินงานให้มีการซื้อขายข้ามระบบระหว่างประเทศกันได้ใน 4 ประเทศดังกล่าว ส่วนตลาดหลักทรัพย์อินโดนีเซียและเวียดนามจะเข้าร่วมภายในปี พ.ศ. 2556 นอกจากนั้นตลาดหลักทรัพย์ในกลุ่มประเทศอาเซียนอื่นๆอาจมีการพิจารณาเข้าร่วมหลังจากนั้น ยกเว้นประเทศบรูไนที่อาจไม่เข้าร่วมในตลาดหลักทรัพย์อาเซียน สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สำนักเลขาธิการอาเซียนก่อตั้งขึ้นโดยรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของอาเซียนเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2519 ในตอนนั้นตั้งอยู่ที่กระทรวงการต่างประเทศของอินโดนีเซีย สำนักเลขาธิการอาเซียนแห่งปัจจุบันตั้งอยู่ที่ 70A Jalan Sisingamangaraja กรุงจาการ์ตา ซึ่งซูฮาร์โต ประธานาธิบดีอินโดนีเซียขณะนั้น ก่อตั้งในปี 2524 เศรษฐกิจไทย
ในปี พ.ศ. 2562 ประเทศไทยเป็นประธานสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ฟิสิกส์โอลิมปิกระดับทวีปเอเชีย
ในปี พ.ศ. 2542 ดร.โยฮันเนส เซอร์ยา หัวหน้าทีมฟิสิกส์ของประเทศอินโดนีเซีย และศาสตราจารย์ ดร. วาลเดอร์มาร์ กอร์ซโควสกี ประธานของคณะกรรมการฟิสิกส์โอลิมปิก ได้จัดการแข่งขันฟิสิกส์โอลิมปิกระดับทวีปเอเชียขึ้นเป็นครั้งแรกที่เมืองคาราวาสิ ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 23 เมษายน ถึง 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 โดยมีประเทศเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 12 ประเทศ ซึ่งได้จัดต่อเนื่องมาทุกๆ ปี โดยประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันอย่างสม่ำเสมอได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศจีน ประเทศอินเดีย ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศอิสราเอล ประเทศคาซัคสถาน ประเทศมาเลเซีย ประเทศมองโกเลีย ประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศไต้หวัน ประเทศทาจิกิสถาน ประเทศไทย และประเทศเวียดนาม ความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค
ความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค () คือแผนความตกลงเกี่ยวกับเขตการค้าเสรี ระหว่าง 10 ชาติสมาชิกอาเซียน และ 6 ชาติคู่เจรจา (ได้แก่ จีน ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ อินเดีย ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์) ซึ่งการเจรจาเกี่ยวกับความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาคนี้ได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในการประชุมอาเซียนที่ประเทศกัมพูชาเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555