พรรคชาตินิยมเวียดนาม หรือเหวียตโกว๊กก่อตั้งเมื่อใด?
พรรคชาตินิยมเวียดนาม
พรรคชาตินิยมเวียดนาม (Vietnamese: Việt Nam Quốc Dân Đảng; 越南國民黨) หรือเหวียตโกว๊ก (Vietnamese: Việt Quốc 越國) เป็นพรรคการเมืองชาตินิยมในเวียดนามที่ได้พยายามกอบกู้เอกราชเวียดนามจากฝรั่งเศสในระหว่างต้นศตวรรษที่ 20 โดยได้กำเนิดในช่วงยุค 1920 เมื่อปัญญาชนวัยหนุ่มได้เริ่มเผยแผ่หลักการปฏิวัติ ในปี ค.ศ.1927 หลังจากที่สำนักพิมพ์ประสบความล้มเหลวเพราะการล่วงล้ำของฝรั่งเศสและการปิดกั้นความคิด พรรคชาตินิยมเวียดนามจึงได้ถูกก่อตั้งโดย เหงียน ท้าย ฮอก โดยนำรูปแบบมาจากพรรคก๊กมินตั๋งของประเทศจีนในยุคนั้น (รูปอักษรจีนของทั้งสองพรรคเขียนเหมือนกัน ดังนี้ 國民黨) พรรคชาตินิยมเวียดนามได้มีชนชั้นกลางเข้าร่วมด้วยอยู่พอสมควร โดยเฉพาะคุณครูอาจารย์และปัญญาชน แต่ไม่ได้รับความสนใจจากชาวนาและกรรมการ พรรคจึงได้ก่อตั้งขึ้นอย่างลับๆ
พรรคเกิ่นลาว
พรรคเกิ่นลาวหรือพรรคปฏิวัติแรงงานปัจเจกนิยม (Personalist Labor Revolutionary Party; ภาษาเวียดนาม: Cần lao Nhân vị Cách Mạng Ðảng) เป็นพรรคการเมืองลับในเวียดนามใต้ ตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนการปกครองของ โง ดิ่นห์เสี่ยม ถูกควบคุมและสั่งการโดยโงห์ ดิ่นห์ญู มีพื้นฐานมาจากทฤษฎีปัจเจกบุคคลของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกที่ได้รับอิทธิพลจากฝรั่งเศส รวมกับปรัชญาทางตะวันตกและตะวันออกอื่นๆ อย่างไรก็ตาม แทนที่พรรคนี้จะช่วยรวมประชาชนให้ต่อต้านเวียดกงอย่างเป็นหนึ่งเดียว แต่กลับเป็นเครื่องมือในการคอรัปชันของโง ดิ่นห์เสี่ยม พรรคนี้สลายตัวไปเมื่อเกิดรัฐประหารที่สหรัฐอเมริกาให้การสนับสนุนเมื่อ พ.ศ. 2506 ธงชาติเวียดนาม
สีเหลืองนับเป็นสีของชาวเวียดนามมาแต่โบราณ ปรากฏหลักฐานครั้งแรกในประวัติศาสตร์เวียดนามโบราณว่า วีรสตรีตระกูลจึงสองพี่น้องได้ใช้ธงสีเหลืองเป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้านการปกครองของจักรวรรดิจีนราชวงศ์ฮั่นใน พ.ศ. 593 ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 24 เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิซา ล็อง ทรงสถาปนาราชวงศ์เหวียนแล้ว ได้ทรงเลือกใช้ธงสีเหลืองดังกล่าวเป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิเวียดนาม ในช่วงปี พ.ศ. 2345 - พ.ศ. 2363 ธงชาติเวียดนาม
ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2459 - พ.ศ. 2468 ภายหลังจากการเนรเทศสมเด็จพระจักรพรรดิถั่ญ ท้าย และ สมเด็จพระจักรพรรดิซวี เติน ไปยังทวีปแอฟริกาโดยฝรั่งเศสแล้ว สมเด็จพระจักรพรรดิขาย ดิ่ญ ได้มีพระบรมราชโองการให้เปลี่ยนธงชาติใหม่ โดยยังคงเป็นธงพื้นสีเหลืองเช่นเดิม แต่แถบริ้วสีแดงแนวทั้ง 3 แถบได้เปลี่ยนเป็นแถบสีแดงเพียงหนึ่งเดียว แต่มีความกว้างเท่ากับแถบสีแดงทั้งสามแถบรวมกัน เพื่อสื่อความหมายถึงความเป็นเอกภาพของเวียดนามทั้งสามส่วน คือ เวียดนามเหนือ เวียดนามกลาง และเวียดนามใต้ ธงนี้มีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า ธงลองตินห์ (“Long Tinh”) พรรคประชาธิปไตยแห่งเวียดนาม
พรรคประชาธิปไตยแห่งเวียดนาม (Democratic Party of Vietnam; ภาษาเวียดนาม: Đảng Dân chủ Việt Nam) เป็นพรรคการเมืองในเวียดนามเหนือและสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ก่อตั้งเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 เพื่อรวมนักธุรกิจ ชนชั้นกลางและปัญญาชนเข้าด้วยกัน ต่อมาได้เข้าร่วมกับเวียดมินห์ พรรคนี้มีกิจกรรมในเวียดนามเหนือตั้งแต่ พ.ศ. 2497 – 2518 และจาก พ.ศ. 2518 – 2531 ในสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม พรรคนี้สนับสนุนแนวทางของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามและกลายเป็นพรรคหุ่นเชิด พรรคนี้เป็นสมาชิกของแนวร่วมปิตุภูมิเวียดนามและเป็นตัวแทนในสภาและรัฐบาลของเวียดนาม ผู้นำพรรคคือเงียมซวนแยม พรรคนี้ได้ถูกสลายตัวไปใน พ.ศ. 2531 พร้อมกับพรรคอีกพรรคที่ไม่ได้เป็นคอมมิวนิสต์ในเวียดนามคือพรรคสังคมนิยมแห่งเวียดนาม ใน พ.ศ. 2549 มีการก่อตั้งพรรคการเมืองชื่อเดียวกันคือพรรคประชาธิปไตยแห่งเวียดนามขึ้นอีก เหงียน มิญ เจี๊ยต
งฺเหวียน มิญ เจี๊ยต () อดีตประธานาธิบดีเวียดนาม เกิดเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2485 เป็นอดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม ได้รับการเลือกตั้งจากรัฐสภาเวียดนาม ให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเวียดนามเมื่อ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2549 จื๋อโกว๊กหงือ
จื๋อโกว๊กหงือ หรือ ตัวหนังสือของภาษาประจำชาติ () ใช้ในการเขียนภาษาเวียดนามอย่างเป็นทางการ จื๋อโกว๊กหงือเป็นอักษรละตินที่เพิ่มเติมเครื่องหมายต่าง ๆ เข้ามาเพื่อให้มีอักษรเพียงพอที่จะใช้เขียนภาษา อักษรดังกล่าวได้รับการคิดค้นขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยอาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด ซึ่งเป็นมิชชันนารีชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนา โดยมีรากฐานมาจากระบบที่มิชชันนารีชาวโปรตุเกสคิดไว้ก่อนหน้านั้น ในระหว่างที่เวียดนามยังเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสนั้น จื๋อโกว๊กหงือได้เป็นอักษรราชการของอาณานิคม ซึ่งได้ทำให้อักษรดังกล่าวเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นเรื่อย ๆ พรรคประชาชนแห่งชาติ (อินโดนีเซีย)
พรรคประชาชนแห่งชาติ (National People's Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Rakyat Nasional, PRN) เป็นพรรคการเมืองชาตินิยมในอินโดนีเซีย ชื่อเดิมของพรรคนี้คือพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย-เมอร์เดกา ตั้งขึ้นเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2493 หลังจากแยกตัวออกมาจากพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย การแบ่งแยกเกิดจากกลุ่มผู้สนับสนุนของของซิดิก โยโยซูการ์โต หัวหน้าพรรคที่เกิดใหม่คือ ดร. โยดี ฆอนโดกูโซโม พรรคนี้ได้ 10 ที่นั่งในสภา โดย 5 ที่นั่งมาจากกลุ่มของสาธารณรัฐแห่งสหรัฐอินโดนีเซีย อีก 5 ที่นั่งมาจากกลุ่มของอับดุลลอห์ ไอดิต ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2493 พรรคนี้ได้ลงมติไว้วางใจคณะรัฐมนตรีของนัตซีรและได้เข้าร่วมในคณะรัฐมนตรี ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 1768-1943 ราชวงศ์เจิ่น--เจิ่นถูโดะญาติของพระชายาจักรพรรดิก่อรัฐประหาร ยึดอำนาจท่ามกลางสถานการณ์กบฏและการรุกรานจากข้าศึกต่างชาติ จากนั้นได้อภิเษกสมรสกับพระนางเจียว ฮว่าง จักรพรรดินีองศ์สุดท้ายของราชวงศ์หลีแล้วยกหลานขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์เจิ่น สมัยเจิ่นเวียดนามต้องเผชิญกับศึกสงครามโดยตลอด ที่ร้ายแรงที่สุดคือการรุกรานจากพวกมองโกลและจัมปา สมัยเจิ่นก็เริ่มให้ความสำคัญกับอารยธรรมจีนมากกว่ายุคก่อนหน้าโดยเฉพาะด้านภูมิปัญญาและอักษรศาสตร์ รวมถึงการบริหารราชการแบบจีน ในสมัยนี้มีการประมวลพงศาวดารชาติเป็นครั้งแรก ชื่อว่า ด่ายเหวียตสือกี๋ หรือ บันทึกประวัติศาสตร์มหาอาณาจักรเวียด โดยราชบัณฑิต เลวันฮึว นอกจากนี้ยังเริ่มมีการประดิษฐ์อักษรของเวียดนามที่เรียกว่า อักษรโนม ขึ้นเป็นครั้งแรก ประเทศเวียดนาม
องค์ชายเหงวียนแอ๋งหรือเหงวียนฟุกอ๊าน (องเชียงสือ) ผู้นำตระกูลเหงวียน ซึ่งตั้งตนเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่แห่งราชวงศ์เหงวียน ในปี พ.ศ. 2345 สถาปนาราชธานีใหม่ที่เมืองเว้ แทนที่ทังลอง ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ฮานอย ประวัติศาสตร์เวียดนาม
พี่น้องผู้นำการปฏิวัติ ท้ายที่สุดในปี ค.ศ. 39 ภายใต้การปกครองอย่างกดขี่ของ โตดิงห์ (To Dinh) และตรึงหยิ (Trung Nhi) วีรสตีที่รู้จักกันในชื่อไฮบาตรึง (His Ba Trac) เป็นผู้นำในการปลดแอกได้สำเร็จ แต่เพียง 3 ปีให้หลัง กองทัพของจีนที่เหนือกว่าได้เข้าบดขยี้พวกเขา การล่มสลายของพี่น้องตระกูลตรึง ถือเป็นช่วงที่สองของการยึดครองของจีนโดยนามเวียดนั้นถูกปกครองในฐานะเป็นจังหวัดหนึ่งของจีน แต่แล้วการยึดครองของจีนก็สิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน จากบัณฑิตนามว่า หลีโบน (Ly Bon) นำกองกำลังเข้าต่อสู้และสามารถขับไล่จีนออกไปได้ หลีโบนเข้าปกครองแคว้น และขนานนามแคว้นว่าวุ้นซวน (Van Xuan) รวมทั้งตั้งราชวงศ์หลีขึ้นปกครอง และมาจนสูญอธิปไตยให้จีนอีกครั้งในปี ค.ศ. 545 อย่างไรก็ตามการต่อสู้ปฏิวัติก็ยังคงดำเนินต่อไปบ่อยครั้ง คนเข้าสู่ยุคที่ 3 ในการยึดครองของจีน ซึ่งกินเวลาจากปี ค.ศ. 603-938 ก่อนเปลี่ยนชื่อนามเวียด เสียใหม่ว่า อันนาม (An Nam) แต่ยังคงมีการจลาจลเกิดขึ้นอยู่เนื่อง ๆ แม้จะมีโครงสร้างการบริหารที่แข็งแกร่งโดยรัฐบาลจีนภายใต้ราชวงศ์ถัง จวบจนการล่มสลายของราชวงศ์ถังของจีน ส่งผลให้เกิดความปั่นป่วนตามมา สงครามที่ยึดเยื้อจบลงด้วยการรบที่แบ็คดัง (Bach Dang) ภายใต้การนำของนายพลโงเกวียน (Nho Quyen) สามารถกำจัดผู้รุกรานชาวจีนลงได้ แล้วจึงก่อตั้งราชวงศ์ของเวียดนาม ราชวงศ์แรกขึ้นมาในปีค.ศ. 939 และขนานนามประเทศว่าไดเวียด (Dai Viet) จากนั้นโงเกวี่ยน จึงตัดสินใจย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่โก่ลวา (Co Loa) ซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเอาหลากมากก่อน ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จสวรรคตลงในปีค.ศ. 967 อาณาจักต้องตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายอีกครั้ง เป็นเวลายาวนานกว่า 20 ปี เป็นที่รู้จักกันในชื่อทัพหยิสือกวาน (Thap Nhi Su Quan) หรือดินแดนแห่ง 12 แคว้น ประเทศเวียดนาม
ฝรั่งเศสแสวงหาผลประโยชน์จากการปกครองเวียดนามทางด้านเศรษฐกิจ เวียดนามเป็นแหล่งปลูกข้าวและพืชเศรษฐกิจใหม่ ๆ เช่นกาแฟ และยางพารา ส่งออกไปยังฝรั่งเศสและเป็นวัตถุดิบแก่โรงงานในฝรั่งเศส ที่ดินในเวียดนามถูกยึดและตกเป็นของชาวฝรั่งเศส และเริ่มอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเวียดนาม ขณะเดียวกันก็ส่งเสริมการศึกษาและวัฒนธรรมฝรั่งเศสให้แพร่หลายในเวียดนาม ชาวเวียดนามส่วนหนึ่งได้รับการศึกษาแบบใหม่และเริ่มต้องการอิสระในการทำงานและมีส่วนร่วมในการปกครองประเทศ นำไปสู่การก่อตัวของกลุ่มชาตินิยมต่าง ๆ ที่เข้มแข็งที่สุดคือพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนที่ตั้งขึ้นโดยโฮจิมินห์ ในปี พ.ศ. 2473 และต่อมาปรับเปลี่ยนเป็น กลุ่มเวียดมินห์ ได้นำชาวนาก่อการต่อต้านฝรั่งเศสในชนบท ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ประวัติความเป็นมาของเวียดนามสามารถสืบย้อนกลับไปได้มากกว่า 4000 ปีก่อน[1] การค้นพบทางโบราณคดีจากปี พ.ศ. 2508 ได้ค้นพบซากของสอง hominins ซึ่งเป็นมนุษย์โบราณ สายพันธุ์ของมนุษย์ที่ลิงชิมแปนซีได้แยกออกไปแล้ว โดยมีเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับ Homo erectus ทำให้สามารถย้อนไกลไปยุค สมัยไพลสโตซีนตอนกลาง อายุประมาณ 730,000-125,000 ปี เวียดนามโบราณจึงเป็นที่ตั้งของหนึ่งในอารยธรรมและสังคมที่เก่าแก่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง ทำให้ชาวเวียดนามโบราณเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกของโลกที่ทำการเกษตร[2][3] บริเวณหุบเขาแม่น้ำแดงได้สร้างธรรมชาติภูมิศาสตร์และหน่วยทางเศรษฐกิจ ล้อมรอบไปทางทิศเหนือและทิศตะวันตกด้วยภูเขาและป่า ไปทางทิศตะวันออกติดกับทะเลและทิศใต้ติดกับดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ชาวเวียดนามโบราณจำเป็นที่จะต้องมีผู้มีอำนาจคนเดียว เพื่อหาวิธีที่เพื่อป้องกันน้ำท่วมของแม่น้ำแดง, เพื่อให้ความร่วมมือในการสร้างระบบไฮดรอลิค แลกเปลี่ยนการค้าและการต่อสู้กับผู้รุกรานต่างชาติ นำไปสู่การสร้างรัฐเวียดนามครั้งแรก ประมาณ ศตวรรษที่ 29 ก่อนคริสตกาล[4][5] อีกส่วนหนึ่งที่มีอิทธิพลอย่างแท้จริงของประวัติศาสตร์ในเวียดนามเกิดขึ้นในช่วงปลายยุคสัมฤทธิ์ เมื่อวัฒนธรรมดงเซินก้าวหน้าทางอารยธรรมอย่างมาก ด้วยภูมิประเทศที่แปลกประหลาดของเวียดนามทำให้ประเทศที่ยากลำบากในการถูกโจมตีรุกรานโดยต่างชาติ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ประเทศเวียดนามภายใต้กษัตริย์หุ่ง เวือง เป็นรัฐอิสระเป็นระยะเวลานานและปกครองตัวเอง พวก ซิ๊ก ตีและราชวงศ์ฉินของชาวจีนฮั่น เป็นชนต่างชาติกลุ่มแรกที่รุกรานเวียดนาม แต่ชาวเวียดนามโบราณสามารถกอบกู้ชาติได้อย่างรวดเร็วหลังจากการรุกราน ราชวงศ์เหงียน
ราชวงศ์เหงียน (, "หญ่า-งฺเหวียน"; จื๋อโนม: , "งฺเหวียนเจี่ยว") เป็นราชวงศ์สุดท้ายของเวียดนามที่ปกครองเวียดนามมา 143 ปี เริ่มจากในปี ค.ศ. 1802 เมื่อจักรพรรดิซา ล็อง ทรงปราบดาภิเษกหลังจากปราบปรามกบฏไตเซินแล้ว และสิ้นสุดในปี ค.ศ. 1945 เมื่อจักรพรรดิบ๋าว ดั่ยทรงสละราชสมบัติ และมอบอำนาจให้กับสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ในระหว่างรัชกาลของจักรพรรดิซา ล็อง เวียดนามมีชื่อว่า เวียดนาม () อยู่อย่างปัจจุบัน แต่ในรัชสมัยของจักรพรรดิมิญ หมั่ง พระองค์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ดั่ยนาม (, แปลว่า "ชาติยิ่งใหญ่ทางตอนใต้") การปกครองของราชวงศ์เหงียนถูกจำกัดโดยอิทธิพลที่เพิ่มขึ้นของนักล่าอาณานิคมฝรั่งเศส ประเทศได้ถูกแบ่งเป็น 3 ส่วน คือ โคชินไชนาเป็นรัฐอาณานิคมโดยตรงขณะที่อันนามและตังเกี๋ยกลายเป็นรัฐอารักขาซึ่งมีอิสระเพียงในนาม สงครามกัมพูชา–เวียดนาม
ใน พ.ศ. 2528 การโดดเดี่ยวในระดับนานาชาติและปัญหาทางเศรษฐกิจทำให้เวียดนามต้องพึ่งสหภาพโซเวียตมากขึ้น โดยเฉพาะช่วงที่ทำสงครามกับจีนใน พ.ศ. 2522 สหภาพโซเวียตให้ความช่วยเหลือเวียดนาม 1.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และสูงที่สุดใน พ.ศ. 2524 – 2528 ใน พ.ศ. 2529 สหภาพโซเวียตประกาศลดความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจต่อเวียดนามลง 20% และลดความช่วยเหลือทางทหารลง 1 ใน 3 เพื่อที่จะกลับเข้าร่วมในประชาคมระดับนานาชาติอีกครั้งและเพื่อเผชิญกับความท้าทายทางเศรษฐกิจดังที่สหภาพโซเวียตและยุโรปตะวันออกต้องเผชิญ ผู้นำเวียดนามตัดสินใจปฏิรูป ในการประชุมสมัชชาใหญ่ของพรรคครั้งที่ 6 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 เลขาธิการทั่วไปของพรรคคือเหงียน วัน ลิญ ได้นำเสนอการปฏิรูปที่สำคัญคือ นโยบายโด่ยเม้ย ซึ่งในภาษาเวียดนามหมายถึงการปรับใหม่ เพื่อแก้ปัญหาเศรษฐกิจของเวียดนาม ผู้นำเวียดนามเห็นว่าปัญหาเศรษฐกิจของเวียดนามเกิดจากการถูกโดดเดี่ยวในระดับนานาชาติหลังการรุกรานกัมพูชาใน พ.ศ. 2521 และนโยบายนี้จะประสบความสำเร็จได้เมื่อเปลี่ยนแปลงนโยบายทางการทหารและต่างประเทศ ต่อมา ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2530 คณะกรรมการโปลิตบูโรของเวียดนามได้ปรับนโยบายทางการทหารและให้มีการถอนทหารออกจากกัมพูชาโดยสมบูรณ์และลดจำนวนทหารลง เหงียน วัน เถี่ยว
เหงียน วัน เถี่ยว () เป็นประธานาธิบดีของเวียดนามใต้ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2510 จนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 เขาลี้ภัยออกนอกประเทศไปก่อนที่ฝ่ายคอมมิวนิสต์จะยึดประเทศได้ เสียชีวิตเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2544 ด้วยโรคหลอดเลือดสมอง พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2471 สมาชิกหัวรุนแรงของสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนามได้แก่ โฮจิมินห์, เจิ่น วัน กุง, เหงียน ดุ๊ก กั๋ญ, จิ่ญ ดิ่ญ กื๋ว, โด๋ หง็อก ซู, เซือง หัก ดิ๊ญ, โง ซา ตึ และกีม โตน ได้จัดตั้งกลุ่มคอมมิวนิสต์กลุ่มแรกในอินโดจีนฝรั่งเศส และได้ประกาศตัวเป็นศูนย์กลางของพรรคคอมมิวนิสต์ที่จะจัดตั้งขึ้นในอนาคต เจิ่น วัน กุงได้รับเลือกเป็นเลขาธิการของกลุ่ม ทั้งนี้ กุงและอีกสองคนคือจิ่ญ ดิ่ญ กื๋ว และกีม โตนได้เข้าร่วมการประชุมของสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนาม ที่จัดในฮ่องกงเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2472 ในการประชุมครั้งนี้พวกเขาได้เสนอที่จะเปลี่ยนสมาคมไปเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แต่ถูกปฏิเสธ ทั้งสามคนได้ประท้วงโดยออกจากห้องประชุม และถูกขับออกจากสมาคมในที่สุด ธงชาติเวียดนาม
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ขบวนการกู้ชาติเวียดมินห์ ภายใต้การนำของโฮจิมินห์ ได้รวมรวมเอาดินแดนเวียดนามตอนเหนือและตอนกลางบางส่วน (มณฑลตังเกี๋ยและมณฑลอันนัม) ประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส และก่อตั้งประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม หรือประเทศเวียดนามเหนือในปี พ.ศ. 2488 ส่วนดินแดนเวียดนามตอนกลางส่วนที่เหลือและเวียดนามใต้ (มณฑลโคชินจีน) ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของฝรั่งเศส และใช้ชื่อประเทศชื่อว่า รัฐเวียดนาม ในปี พ.ศ. 2489 (ต่อมาหลังการลงนามสนธิสัญญาเจนีวาในปี พ.ศ. 2498 จึงได้รับเอกราชและใช้ชื่อประเทศใหม่ว่า สาธารณรัฐเวียดนาม) ประเทศเวียดนามทั้งสองประเทศต่างมีธงชาติของตนเอง กล่าวคือ เวียดนามเหนือใช้ธงแดงดาวทองเป็นธงชาติ ส่วนเวียดนามใต้คงใช้ธงเหลืองสามริ้วแดงเป็นธงชาติของตนเองต่อไปจนสิ้นสุดสงครามเวียดนาม หนานเยฺว่
ในสมัยราชวงศ์เหงียนหลังจากที่องเชียงสือสถาปนาตนเป็นฮ่องเต้เวียดนามว่า ซาลอง (Vietnamese: 嘉隆, Gia Long) ในปี ค.ศ.1802 ในปีต่อมา ค.ศ.1803 จักรพรรดิเวียดส่งจิ้มก้องถึงจักรพรรดิเจียชิ่งแห่งราชวงศ์ชิง (嘉慶) พร้อมถวายพระราชสาส์นขอใช้ชื่อประเทศว่า หนานเยว่ (南越) หรือ นามเหวียด ในภาษาเวียดนาม แต่จักรพรรดิจีนไม่อนุมัติชื่อนี้เพราะว่ารัฐหนานเยว่โบราณ หรือในสามก๊กเรียกว่าเมืองลำอวด คือรัฐในดินแดนจีนโบราณในพื้นที่กวางตุ้งและกวางสี จักรพรรดิเวียดจะเอาชื่อรัฐโบราณในอาณาเขตจีนก็ไม่ควร ประเทศเวียดนาม
หลังจากการยึดครองของญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2483 เวียดนามสู้รบกับฝรั่งเศสในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง 2 กันยายน โฮจิมินห์ประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ในปี พ.ศ. 2497 เวียนนามชนะผรั่งเศสอย่างเด็ดขาดในยุทธการที่เดียนเบียนฟู และทำให้เวียดนามแยกเป็นสองประเทศคือเวียดนามเหนือ (สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม) และ เวียดนามใต้ (สาธารณรัฐเวียดนาม) ต่อมาความขัดแย้งระหว่าง 2 ประเทศทวีความรุนแรงจนกลายเป็นสงครามเวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2498 –2518 รัฐบาลปฏิวัติชั่วคราวสาธารณรัฐเวียดนามใต้
รัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเวียดนามใต้ได้รับการยอมรับในฐานะรัฐบาลโดยชอบธรรมของเวียดนามใต้จากรัฐคอมมิวนิสต์ส่วนมาก และได้ลงนามในสนธิสัญญาปารีส ค.ศ. 1973 ในฐานะพรรคการเมืองเอกเทศ และได้เป็นรัฐบาลเฉพาะกาลของเวียดนามใต้อย่างแท้จริงหลังจากความพ่ายแพ้ทางการทหารของกองทัพเวียดนามใต้ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2518 และต่อมาในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 รัฐบาลชุดดังกล่าวและเวียดนามเหนือได้รวมตัวกันเพื่อจัดตั้งประเทศเวียดนามอันเป็นเอกภาพในชื่อสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม ( ; ) เป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2536 โดย เหงียน ฟุก บูจาญซึ่งกล่าวอ้างว่าเป็นสมาชิกราชวงศ์ของเวียดนามที่ลี้ภัยออกจากประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2518 องค์กรนี้เป็นองค์กรที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐพื่อจัดตั้งรัฐบาลแทนที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ในปัจจุบัน เป้าหมายของขบวนการคือสืบทอดอำนาจของจักรพรรดิเบ๋าได่ซึ่งถือเป็นผู้นำตามกฎหมายของเวียดนาม
ใน พ.ศ. 2540 จักรพรรดิเบ๋าได่สิ้นพระชนม์และพระโอรสของพระองค์คือ เจ้าชายเบ๋าลองขึ้นเป็นผู้นำของราชวงศ์เหงียน พระองค์ยืนยันไม่ยุ่งเก่ยวกับการเมืองและประทับที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสจนสิ้นพระชนม์เมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ผู้นำราชวงศ์องค์ต่อมาคือ เจ้าชายเบ๋าทาง ผู้ประกาศตัวต่อสาธารณชนเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ในชื่อบูจาญ
เจ้าชายเบ๋าลองเคยทำงานกับเจ้าชายเบ๋าวางและได้รับตำแหน่งมังกรแห่งอันนัมซึ่งไม่มีบทบาททางการเมืองในเวียดนาม กลุ่มพันธมิตรนี้ต้องการต่อสู้เพื่อฟื้นฟูระบอบราชวงศ์เช่นที่เป็นในประเทศไทยและประเทศกัมพูชา แต่ไม่ได้เป็นความปรารถนาของเจ้าชายเบ๋าลองหรือเจ้าชายเบ๋าทางเท่าใดนัก  พรรคสุวรรณภูมิ
พรรคสุวรรณภูมิ เป็นพรรคการเมืองไทย ก่อตั้งโดย ร.ต.อ. นิติภูมิ นวรัตน์ ได้รับการรับรองจาก กกต. เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2551 ในระยะแรก มีข่าวว่าพรรคสุวรรณภูมิต่อตั้งเพื่อรองรับ ส.ส. กลุ่มเพื่อนเนวิน จากพรรคพลังประชาชน หากถูกตัดสินยุบพรรคเพื่องจากคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2551 แต่ ร.ต.อ.นิติภูมิ นวรัตน์ หัวหน้าพรรคสุวรรณภูมิ ปฏิเสธว่าไม่เป็นความจริง  ประเทศเวียดนามเหนือ
หลังจากที่สงครามโลกครั้งที่สองได้ยุติลงในปี พ.ศ. 2488 เวียดนามได้ประกาศที่จะต่อสู้เพื่อให้เวียดนามหลุดพ้นจากสภาพการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสอย่างเปิดเผย ด้วยความต้องการที่จะเป็นเอกราช จึงได้มีการสู้รบกันอย่างหนักเป็นเวลานานถึง 8 ปี จนกระทั่งกองกำลังเวียดมินห์ ของพรรคนิยมคอมมิวนิสต์เวียดนามสามารถโจมตีป้อมปราการสำคัญของฝรั่งเศสที่เดียนเบียนฟูแตกลงในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 วิกฤตการณ์สงครามครั้งนั้นมีทางที่จะรุกรานจนกลายเป็นสงครามระหว่างประเทศ ฝรั่งเศสจึงยอมรับความปราชัยและสงบศึก ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการลงนามในอนุสัญญาเจนีวา พ.ศ. 2497 ที่นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีผลให้เวียดนามถูกแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ เวียดนามเหนือ และเวียดนามใต้ โดยมีเส้นขนานที่ 17 องศาเหนือเป็นเส้นแบ่งเขตเวียดนามเหนือ ยึดถือการปกครองแบบสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ ภายใต้การนำของนายโฮจิมินห์ ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ในที่สุด พ.ศ. 2497 มีการเจรจาสงบศึกกันที่นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ การตกลงครั้งนี้ เวียดนามได้เอกราช และแบ่งประเทศออกเป็น 2 ฝ่าย คือ เวียดนามเหนือ และเวียดนามใต้ เวียดนามเหนือมีโฮจิมินห์เป็นผู้นำ พยายามล้มล้างรัฐบาลเวียดนามใต้ที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ ซึ่งผู้นำ คือ โงดินห์เสี่ยม เวียดนามเหนือสนับสนุนเวียดกง หรือกลุ่มประชาชนและชาวนาเวียดนามใต้ให้ต่อต้านรัฐบาลตนเอง ทั้งสองฝ่ายต่างสู้รบกัน เวียดนามใต้ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา ส่วนเวียดกงได้รับการสนับสนุนจากเวียดนามเหนือ และสหภาพโซเวียต เมื่อ พ.ศ. 2506 โงดินห์เสี่ยม ถูกโค่นอำนาจ และเสียชีวิต เวียดนามใต้จึงขาดเสถียรภาพทางการเมือง แต่ทั้งสองฝ่ายยังคงรบกันใน พ.ศ. 2515 เวียดนามเหนือโจมตีเวียดนามใต้อย่างหนัก ทำให้สหรัฐอเมริกาต้องทิ้งระเบิดที่เมืองท่าไฮฟองของเวียดนามเหนือเพื่อช่วยเหลือเวียดนามใต้ สันนิบาตคอมมิวนิสต์นานาชาติ (เวียดนาม)
สันนิบาตคอมมิวนิสต์นานาชาติ (International Communist League) เป็นพรรคการเมืองนิยมลัทธิทรอตสกี ก่อตั้งโดยกลุ่มเดือนตุลาคมใน พ.ศ. 2475 โดยแยกตัวออกมาจากกลุ่มอินโดจีนที่นิยมลัทธิบอลเชวิก-เลนิน กลุ่มนี้ได้ออกหนังสือพิมพ์ชื่อ Thang muoi (เดือนตุลาคม) ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ตามตำนานเป็นเวลาเกือบสามพันปี จากจุดเริ่มต้นของรอบ 2879 ก่อนคริสตกาล (หรือต้นศตวรรษที่ 7) อาณาจักรเวียดนามได้ถูกปกครองโดย ถุก ฟ๋าน ในปี 258 ก่อนคริสตกาล ยุคโห่งบั่งได้แบ่งออกเป็นราชวงศ์ 18 ราชวงศ์ แต่ละราชวงศ์อยู่บนพื้นฐานของเชื้อสายของกษัตริย์ ตลอดยุคนี้ประเทศพบการเปลี่ยนแปลงมากมาย การเปลี่ยนแปลงบางอย่างนำไปสู่ความรุนแรงหรือสงคราม เนื่องจากข้อมูลหลักฐานที่จำกัดของหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษร แหล่งข้อมูลหลักของข้อมูลเกี่ยวกับระยะเวลาของยุคราชวงศ์โห่งบั่ง คือร่องรอยต่างๆ วัตถุและสิ่งประดิษฐ์ที่ได้รับการขุดค้นพบมาจากแหล่งโบราณคดี อีกทั้งการศึกษาจากตำนานและนิยายโบราณจำนวนมาก ดินแดนเวียดนามเริ่มต้นจากการเป็นรัฐที่มีชนเผ่าหลากหลายอยู่อาศัยกันอย่างกระจัดกระจาย โดยมีกษัตริย์ กิง เดือง เวือง รวบรวมบรรดารัฐเล็กๆ ในช่วง 2,879 ปีก่อนคริสตกาล ผู้ปกครองชาวเวียดนามยุคโบราณสมัยนี้รู้จักกันในนามของ กษัตริย์ ที่ชาวเวียดนาม เรียกว่า หุ่ง (Vietnamese: Hùng Vương) ใกล้เคียงคำภาษาไทย-ลาว คำว่า ขุน (ท้าวฮุ่ง ท้าวเจือง) ประเทศเวียดนามใต้
ในอดีต เวียดนามใต้เคยเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสในชื่อ "โคชินไชนา" หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เวียดมินห์ซึ่งนำโดยโฮจิมินห์ สถาปนารัฐคอมมิวนิสต์ขึ้นที่ฮานอย ในปีพ.ศ. 2492นักการเมืองที่ไม่ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ ก่อตั้งรัฐบาลขึ้นที่เมืองไซ่ง่อนซึ่งนำโดยอดีตจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ในปี 2498 บ๋าว ดั่ย ถูกปลดโดยนายกรัฐมนตรีโง ดิ่ญ เสี่ยม และแต่งตั้งตนขึ้นเป็นประธานาธิบดี หลังจากเสี่ยมเสียชีวิตจากการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2506 ได้มีรัฐบาลทหารอายุสั้นหลายสมัยได้ปกครองเวียดนามใต้จนถึงปี พ.ศ. 2510 พลโท เหงียน วัน เถี่ยวได้ขึ้นเป็นประธานาธิบดีและได้ปกครองเวียดนามใต้จนถึงปี พ.ศ. 2518 สงครามเวียดนามเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2502 โดยกองกำลังเวียดกงซึ่งได้รับสนับสนุนโดยเวียดนามเหนือ การรบถึงจุดตัดสินในปีพ.ศ. 2511 แม้จะมีสนธิสัญญาสันติภาพในปีพ.ศ. 2516 แต่การรบยังคงต่อเนื่องจนกระทั่ง กองทัพเวียดนามเหนือยึดกรุงไซ่ง่อนได้ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2518 พรรคประชาชนปฏิวัติกัมพูชา
พรรคประชาชนปฏิวัติกัมพูชา ( "คณบกฺสบฺรชาชนบฎิวตฺตน์กมฺพุชา"; ) เป็นพรรครัฐบาลและเป็นพรรคการเมืองพรรคเดียวในสมัยสาธารณรัฐประชามานิตกัมพูชา ก่อตั้งเมื่อ 8 มกราคม พ.ศ. 2522 เริ่มปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2524 โดยกล่าวอ้างว่ามีการก่อตั้งพรรคตั้งแต่ พ.ศ. 2494 พรรคนี้มีความสัมพันธ์กับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
เลขาธิการและประมุขรัฐในสมัยที่พรรคครองอำนาจคือเฮง สำริน แต่ผู้ที่มีอำนาจอยู่เบื้อหลังคือ ฮุน เซน ในช่วงที่มีการประชุมนานาชาติว่าด้วยกัมพูชาในปารีสเมื่อ พ.ศ. 2534 ทางพรรคได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคประชาชนกัมพูชาและเปลี่ยนแนวคิดทางการเมืองแบบคอมมิวนิสต์มาเป็นการเมืองแบบพหุนิยมแทน ในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2536 พรรคได้รับเลือกตั้งเป็นอันดับสองและเข้าร่วมในรัฐบาลผสมโดยฮุน เซน ได้เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สอง โด๋ยเม้ย
โด๋ยเม้ย () เป็นภาษาเวียดนามแปลว่าบูรณะหรือดำเนินการใหม่ เป็นนโยบายเศรษฐกิจของเวียดนามที่เสนอโดยเหงียน วัน ลิญ เป็นการเน้นตลาดเสรีแต่ใช้ระบบการเมืองแบบคอมมิวนิสต์ นโยบายนี้ได้เสนอในที่ประชุมสภาแห่งชาติครั้งที่ 6 พ.ศ. 2529 และครั้งที่ 7 พ.ศ. 2534 การเสนอนโยบายนี้เกิดจากความล้มเหลวของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามที่ไม่สามารถทำให้เศรษฐกิจของเวียดนามดีขึ้น นโยบายนี้ต่างจากเปเรสตรอยกาของสหภาพโซเวียต เพราะการปรับโครงสร้างใหม่ เป็นสิ่งที่ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์เห็นว่าเป็นการทำลายบทบาทของพรรค ทำให้กลุ่มอนุรักษนิยมเปิดกว้างทางเศรษฐกิจอย่างระมัดระวัง ทำให้การดำเนินการตามนโยบายโด๋ยเม้ยเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ พรรคประชาชนปฏิวัติ (เวียดนาม)
พรรคประชาชนปฏิวัติ (People's Revolutionary Party) เป็นพรรคการเมืองในเวียดนามใต้ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นผู้นำในการลุกฮือขึ้นของเวียดกง พรรคนี้ได้รวมเข้ากับพรรคแรงงานในเวียดนามเหนือกลายเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม  ไถหนาน
ในปี 1949 เกิดสงครามกลางเมืองในประเทศจีน ส่งผลให้พรรคสังคมนิยม (; Communist Party) ได้เป็นใหญ่ พรรคสังคมนิยมเปลี่ยนรูปแบบการปกครองจากระบอบประชาธิปไตยเป็นระบอบสังคมนิยม และเรียกประเทศเสียใหม่ว่า "สาธารณรัฐประชาชนจีน" พรรคชาตินิยมจึงหนีมายังเกาะไต้หวัน และจัดตั้งการปกครองบนพื้นที่ไต้หวันแยกเป็นประเทศต่างหากจากสาธารณรัฐประชาชนจีน เรียกว่า "สาธารณรัฐจีน" แต่พรรคสังคมนิยมยังคงถือว่า พื้นที่ไต้หวันเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน กับทั้งสาธารณรัฐจีนเองก็ยังไม่เป็นที่ยอมรับของนานาชาติว่าเป็นประเทศเอกราชมาจนปัจจุบัน หวอ วัน เกียต
หวอ วัน เกียต () เกียตเป็นประธานสภารัฐมนตรีแห่งเวียดนามในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534 โดยขึ้นมาแทนที่โด๊ เหมื่อยที่ขึ้นไปเป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรค เกียตเกิดเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 ที่เกิ่นเทอในครอบครัวชนชั้นกลาง เขาเข้าร่วมกับกลุ่มปฏิวัติตั้งแต่ พ.ศ. 2483 โดยทำงานในภาคใต้ และได้เป็นเลขาธิการคณะกรรมการเมืองไซ่ง่อน เมื่อสงครามยุติ เขายังดำรงตำแหน่งต่อไปในโฮจิมินห์ซิตี แนวนโยบายของเขาคือเน้นเศรษฐกิจที่ปฏิบัติได้จริงและไม่ถือลัทธิคอมมิวนิสต์อย่างเคร่งครัด เขามีส่วนร่วมในการปฏิรูปเศรษฐกิจใน พ.ศ. 2529 เขาได้เป็นนายกรัฐมนตรีเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2535 และมุ่งเน้นการพัฒนาเศรษฐกิจและการพัฒนาความสัมพันธ์กับอาเซียน เขาลาออกจากนายกรัฐมนตรีเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2540 และลาออกจากคณะกรรมการพรรคในเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน เขาเสียชีวิตเมื่อ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2551 สงครามเวียดนาม
เวียดมินห์ก่อตั้งขึ้นเป็นสันนิบาตเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศส แต่ก็ต่อต้านการยึดครองของญี่ปุ่นในปี 2488 ด้วยสาเหตุเดียวกัน สหรัฐและพรรคชาตินิยมจีนสนับสนุนเวียดมินห์ในการต่อสู้กับการยึดครองของญี่ปุ่น ทว่า ทีแรกเวียดมินห์ยังไม่มีกำลังพอต่อสู้ในยุทธการแท้จริง ผู้นำเวียดมินห์ โฮจิมินห์ ต้องสงสัยว่าเป็นคอมมิวนิสต์และถูกพรรคชาตินิยมจีนจำคุกเป็นเวลาหนึ่งปี ธงชาติเวียดนาม
พ.ศ. 2433 สมเด็จพระจักรพรรดิถั่ญ ท้าย ได้มีพระราชโองการให้เปลี่ยนธงแบบเดิมที่มีอักษรจีน (จื๋อญอ) ประกอบในธงเป็นธงแบบใหม่ ซึ่งมีลักษณะเป็นธงสีเหลืองกลางมีแถบริ้วสีแดงสามริ้ว ธงนี้ได้ใช้ในฐานะธงชาติเวียดนามแบบแรกสุดอย่างเป็นทางการตั้งแต่ พ.ศ. 2433 - พ.ศ. 2463 และนับเป็นธงชาติของคนเวียดนามอย่างแท้จริงธงแรกเช่นกัน เพราะธงนี้ไม่ใช่เป็นแต่เพียงธงของจักรพรรดิดังในอดีตที่ผ่านมา แต่ยังเป็นธงที่สะท้อนถึงแรงบันดาลใจและความหวังของประชาชน ในความเป็นเอกราชและการรวมชาติเวียดนามให้เป็นหนึ่งเดียวอีกด้วย พรรคมาตุภูมิ
พรรคมาตุภูมิ () เป็นพรรคการเมืองในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2551 โดยมีชื่อเดิมว่า "พรรคราษฎร" และเริ่มมีบทบาททางการเมืองในช่วงปลายปี พ.ศ. 2551 ภายหลังการเข้าสมัครเป็นสมาชิกพรรคของกลุ่มวาดะห์ และกลุ่มปากน้ำ นำโดยนายวัฒนา อัศวเหม และ พลเอก ดร.สนธิ บุญยรัตกลิน เป็นหัวหน้าพรรค ปัจจุบัน พ.ศ. 2561 พรรคมาตุภูมิถูกยุบเนื่องจากไร้ผู้สนับสนุนพรรคที่เข้มแข็ง และ พลเอก ดร.สนธิ บุญยรัตกลินได้แก้ปัญหาโดยการนำสมาชิกพรรคที่เหลือเข้าร่วมพรรคชาติไทยพัฒนา โดยพรรคมาตุภูมิได้จัดประชุมคณะกรรมการบริหารพรรค ครั้งที่ 1/2561 เมื่อวันอังคารที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ซึ่งที่ประชุมมีมติเลิกพรรคมาตุภูมิและได้ส่งเรื่องให้ กกต. พิจารณาซึ่งที่ประชุม กกต. ครั้งที่ 70/2561 (34) วันจันทร์ที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2561 เห็นชอบให้ยุบเลิกพรรคมาตุภูมิพร้อมกับพรรคการเมืองอีก 2 พรรคคือ พรรคเสรีนิยม และ พรรคพลังพลเมือง โดยได้มีการประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 135 ตอน 111 ก หน้า 1 เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2561 เล สวน
เล สวน หรือ เล หยวน () เป็นเลขาธิการของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2503 จนถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 สวนเป็นผู้นำที่สำคัญของพรรคหลังโฮจิมินห์ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อ พ.ศ. 2512
สวนเกิดเมื่อ 7 เมษายน พ.ศ. 2450 ที่จังหวัดกว๋างจิ บิดาเป็นเจ้าหน้าที่รถไฟ เขาเข้าร่วมกับโฮจิมินห์เมื่อ พ.ศ. 2471 เขาเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนเมื่อ พ.ศ. 2473 เขาถูกฝรั่งเศสจับกุมและติดคุกนานถึง 10 ปี ได้รับการปล่อยตัวเมื่อ พ.ศ. 2488 สวนมีบทบาทในการส่งเสริมการปฏิวัติในภาคใต้ จนมีการแบ่งแยกเวียดนามเป็นสองประเทศ เขาจึงเดินทางมายังฮานอยใน พ.ศ. 2500 และร่วมงานกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม จนกระทั่งมีการรวมประเทศ สวนเป็นผู้มีอิทธิพลในพรรค และเลือกดำเนินนโยบายสังคมนิยมแบบไม่ยืดหยุ่น รวมทั้งการรุกรานกัมพูชา และนิยมสหภาพโซเวียตจนตัดความสัมพันธ์กับสาธารณรัฐประชาชนจีน หลังจากที่สวนเสียชีวิตแล้ว นโยบายของพรรคจึงเน้นไปในทางปฏิรูปมากขึ้น ธงชาติเวียดนาม
ธงนี้ออกแบบครั้งแรกโดยเหวียนฮิ้วเทียน (เวียดนาม: Nguyễn Hữu Tiến) ซึ่งเป็นนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์ที่เข้าร่วมการต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2483 การต่อต้านครั้งนั้นประสบความล้มเหลว เหวียนฮิ้วเทียนจึงถูกจับกุมตัวและถูกประหารชีวิตพร้อมกับผู้นำคนอื่นๆ ที่เข้าร่วมการต่อต้านครั้งนั้นด้วย ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามเหนือ
ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามเหนือเป็นทีมชาติของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ระหว่าง พ.ศ. 2492 - 2518 ซึ่งเกิดขึ้นหลังมีการแบ่งดินแดนเวียดนามเป็นเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ หลังจากการรวมประเทศ ระหว่าง พ.ศ. 2519 - 2533 ไม่มีการแข่งขันของทีมจากเวียดนาม ตั้งแต่ พ.ศ. 2534 เป็นต้นมา ได้มีการแข่งขันในนามฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม การแข่งขันของฟุตบอลทีมชาติเวียดนามเหนือเป็นการแข่งขันระหว่างประเทศสังคมนิยม ไม่เคยเข้าแข่งขันฟุตบอลโลกและฟุตบอลเอเชียนคัพ
ข้อมูลจาก พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา
ผู้นำของเขมรแดงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ คณะกรรมการของพรรคระหว่างครองอำนาจได้แก่ 
ในระหว่างที่มีอำนาจ เขมรแดงจัดการให้ประเทศปลอดจากอิทธิพลของต่างชาติ ปิดโรงเรียน โรงพยาบาล โรงงานอุตสาหกรรม ยกเลิกธนาคาร การเงิน สกุลเงิน สั่งให้การนับถือศาสนาผิดกฎหมาย บังคับให้ประชาชนอพยพออกจากเมือง ไปอยู่ในนารวม เพื่อเปลี่ยนชาวกัมพูชาทั้งหมดให้เป็นประชาชนเก่าที่อยู่ได้ด้วยการเกษตร ทำให้ประชาชนจำนวนมากต้องล้มตาย ทั้งการขาดอาหาร โรคระบาด และถูกประหาร ในพนมเปญและเมืองอื่นๆ เขมรแดงบังคับให้ประชาชนอพยพออกมาเพราะอ้างว่าสหรัฐอเมริกาจะมาทิ้งระเบิด ประชาชนต้องไปอยู่ตามคอมมูน และค่ายสำหรับใช้แรงงาน คนบางกลุ่มถูกเลือกไปประหารชีวิต เช่นเจ้าหน้าที่ของสาธารณรัฐเขมร และคนที่มีความรู้ รวมทั้งคนที่สงสัยว่าจะทรยศ
อย่างไรก็ตาม ภายในพรรคได้เกิดความแตกแยกภายในโดยเกิดกลุ่มที่ต่อต้าน พล พตขึ้น โดยเกิดการต่อต้านใน พ.ศ. 2520 และ 2521 ทำให้มีผู้ถูกประหารชีวิตนับพันคนรวมทั้งผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ด้วย ทั้งนี้ ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์รุ่นเก่าที่เคยมีความเกี่ยวข้องกับเวียดนามจะตกเป็นเป้าหมายของ พล พต
ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2520 พล พตประกาศถึงการมีอยู่ของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาในสุนทรพจน์นาน 5 ชั่วโมง โดยประกาศตั้งอังการ์ (ภาษาเขมร: អង្គការ หมายถึงองค์กร) เป็นหน่วยงานที่ครองอำนาจสูงสุดในกัมพูชา ก่อนหน้านี้การมีอยู่ของพรรคถือว่าเป็นความลับ และพล พตยังคงถือเป็นความลับอยู่ในช่วงสองปีแรกที่ขึ้นครองอำนาจ เพื่อป้องกันศัตรูภายใน การประกาศการมีอยู่ของพรรคเกิดขึ้นในช่วงสั้นๆก่อนที่ พล พตจะเดินทางไปเยือนจีน และเขมรแดงต้องพึ่งพาจีนมากขึ้นในการต่อต้านเวียดนาม พล พตกล่าวว่าพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2503 โดยไม่เกี่ยวข้องกับลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2521 เนื่องจากความขัดแย้งที่สะสมมาหลายปี ทำให้มีผู้อพยพชาวกัมพูชาจำนวนมากเข้าไปสู่เวียดนาม พล พตกลัวการโจมตีของเวียดนาม จึงให้กองทหารของเขาข้ามแดนเข้าไปในเวียดนามและเผาทำลายหมู่บ้านโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากจีนหรือสหรัฐ ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2522กลุ่มนิยมเวียดนามในพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชานำโดยแปน โสวัณได้จัดการประชุมพรรคใกล้กับชายแดนเวียดนามและได้ร่วมมือกับเฮง สัมรินจัดตั้งแนวร่วมสามัคคีประชาชาติกู้ชาติกัมพูชา เพื่อต่อต้านเขมรแดง ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์แตกออกเป็นสองส่วน กลุ่มที่นำโดยแปน โสวัณแยกไปเป็นอีกพรรคหนึ่ง โฮจิมินห์
โฮจิมินห์เดินทางกลับมาเวียดนามอีกครั้งในปีพ.ศ. 2484 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฝรั่งเศสในขณะนั้นถูกนาซีเยอรมนีบุกยึดครอง และกลายสภาพเป็นรัฐบาลหุ่นเชิดให้แก่นาซีเยอรมนี รัฐบาลอินโดจีนจึงรับนโยบายในการปกครองเวียดนามจากนาซีเป็นหลัก โฮจิมินห์จึงสบโอกาสรวบรวมชาวเวียดนามส่วนใหญ่แล้วตั้งเป็นฝ่ายเวียดมินห์ เตรียมแผนที่จะประกาศเอกราชจากฝรั่งเศสให้ประชาชนชาวเวียดนาม ซึ่งชาวเวียดนามในขณะนั้นยังไม่มีการศึกษา และส่วนใหญ่อดอยากยากจน โฮจิมินห์ได้เข้าถึงตัวชาวบ้านระดับล่าง ด้วยการทำตัวกลมกลืนผูกมิตรไปกับชาวบ้าน ได้พูดคุยและทำความเข้าใจกันอย่างง่าย ๆ และเพิ่มจำนวนสมาชิกขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยการบอกแบบปากต่อปาก ซึ่งหนึ่งในสมาชิกคนสำคัญ ก็คือ หวอ เงวียน ซ้าป ซึ่งต่อมาเป็นนายพลและสหายคนสำคัญของโฮจิมินห์ อีกทั้งทั้งคู่ยังเป็นคู่เขยของกันและกัน เนื่องจากภรรยาของทั้งคู่นั้นเป็นพี่น้องกัน และในช่วงนี้เองที่ชื่อ "โฮจิมินห์" ได้ถูกใช้ออกมาเป็นครั้งแรก  ประเทศเวียดนาม
การกู้เอกราชและก่อตั้ง ราชวงศ์เล (ยุคหลัง) พ.ศ. 1971-2331 เล่เหล่ย ชาวเมืองแทงหวา ทางใต้ของฮานอย ได้รวบรวมสมัครพรรคพวกตั้งตนขึ้นเป็นผู้นำเวียดนาม ขับไล่จีนออกจากเวียดนามได้สำเร็จ ต่อมาในปี พ.ศ. 1971 เลเหล่ยขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ สถาปนา ราชวงศ์เล ขึ้น มีราชธานีที่ฮานอยหรือทังลองและราชธานีอีกแห่งคือที่เมืองแทงหวา (ทันห์ว้า) หรือ ราชธานีตะวันตก ซึ่งเป็นถิ่นฐานเดิมของเลเหล่ยและตระกูลเล ต่อมาเลเหล่ยได้รับการถวายพระนามว่า เลไถโต๋ สงครามเวียดนาม
ในเดือนธันวาคม 2503 มีการก่อตั้งแนวร่วมปลดปล่อยชาติ (หรือเวียดกง) อย่างเป็นทางการโดยมุ่งหมายสร้างเอกภาพนักกิจกรรมต่อต้านรัฐบาลเวียดนามทั้งหมดซึ่งรวมถึงที่มิใช่คอมมิวนิสต์ด้วย ตามเอกสารเพนตากอน เวียดกง "เน้นความสำคัญต่อการถอนที่ปรึกษาและอิทธิพลของอเมริกา การปฏิรูปที่ดินและการเปิดเสรีรัฐบาลเวียดนาม รัฐบาลผสมและการประกาศความเป็นกลางของเวียดนาม" บ่อยครั้งผู้นำองค์การถูกปิดเป็นความลับ พรรคชาตินิยมเวียดนาม
ปลายปี ค.ศ. 1929 พรรคได้เริ่มอ่อนแอลงจากการแตกแยกภายในพรรคเอง ภายใต้การกดดันที่เพิ่มมากขึ้นของฝรั่งเศส ผู้นำของพรรคหลายคนได้เปลี่ยนวิธีการต่อต้านฝรั่งเศสจากการลอบสังหารเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสเปลี่ยนเป็นการขับไล่โดยการก่อจลาจล หลังจากที่รวบรวมอาวุธมาได้แล้ว พรรคจึงได้ทำการก่อการกำเริบเอียนบ๊าย ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 เพื่อให้การก่อกำเริบเป็นไปอย่างแพร่หลายและรวดเร็ว พรรคได้ร่วมกับกองทหารเวียดนามของฝรั่งเศสที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจซึ่งได้ทำการต่อต้านฝรั่งเศสด้วยเช่นกันนั้น การก่อเริบจึงได้ลุกลามอย่างรวดเร็วแต่ก็ถูกปราบปรามลงอย่างง่ายดาย ด้วยการลงโทษที่รุนแรง ห้อกและผู้นำคนอื่นได้ถูกจับกุมและประหารชีวิตและพรรคก็ไม่ได้กลับมามีความเข้มแข็งในเวียดนามอีก พรรคราษฎร (พ.ศ. 2517)
พรรคราษฎร () พรรคการเมืองของไทยในอดีตที่จดทะเบียนจัดตั้ง
ตาม รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517 และ พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2517 เป็นลำดับที่ ๘/๒๕๑๗ เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 มีนาย ไถง สุวรรณทัต อดีตผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ อดีตเจ้าของหมู่บ้านเศรษฐกิจ ธนบุรี และอดีต ส.ส. พรรคประชาธิปัตย์ 5 สมัยเจ้าของฉายา ผู้แทนขาเดียว หรือ ไถงขาเดียว เนื่องจากโดนคนร้ายปาระเบิดจนขาขวาขาดเป็นหัวหน้าพรรคและนาย ไพรรัตน์ วิเศษโกสิน เป็นเลขาธิการพรรค  ราชวงศ์ห่งบ่าง
ในช่วงไม่กี่พันปีปลายยุคหิน ประชากรที่อาศัยอยู่ได้ขยายตัวและแพร่กระจายไปยังทุกส่วนของเวียดนาม คนโบราณส่วนใหญ่อาศัยอยู่ใกล้กับแม่น้ำแดง แม่น้ำก๋า และแม่น้ำหมา ชนเผ่าเวียดนามร่วมรวมตัวกันอย่างมั่นคงในช่วงเวลานี้ ดินแดนของพวกเขารวมเขตแดนของประเทศจีนในปัจจุบันถึงฝั่งแม่น้ำโห่งในดินแดนภาคเหนือของเวียดนาม ศตวรรษของการพัฒนาอารยธรรมและเศรษฐกิจขึ้นอยู่กับการเพาะปลูกข้าวในเขตชลประทาน เป็นปัจจัยที่ได้สนับสนุนให้นำไปสู่การพัฒนาชนเผ่าและการตั้งถิ่นฐานของชุมชน
เกิดเหตุการณ์ทางการเมืองที่สำคัญขึ้นเมื่อ หลก ตุก ขึ้นสู่อำนาจ เขารวบรวมชนเผ่าอื่น ๆ และประสบความสำเร็จในการจัดกลุ่มรัฐทั้งหมดที่เข้าเป็นส่วนหนึ่งภายใต้อำนาจของเขา ภายในอาณาเขตของเขาเป็นประเทศเอกภาพในประมาณ 2,879 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลก ตุก ได้สถาปนาตั้งตนเป็นกษัตริย์นามว่า กิญ เซือง เวือง () และตั้งชื่ออาณาจักรใหม่ว่า ซิกกวี๋ หลก ตุ๊กได้ใช้ระบบการปกครองแบบราชาธิปไตยที่เก่าแก่ที่สุดในประวัติศาสตร์เวียดนาม เขาถือว่าเป็นบรรพบุรุษของ กษัตริย์หุ่ง ในฐานะบิดาผู้ก่อตั้งชาติเวียดนาม และได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในวีรบุรุษของชาติ ด้วยการสอนผู้คนในอาณาจักรของเขาให้รู้จักเพาะปลูกข้าว สันนิบาตฟื้นฟูเวียดนาม
สันนิบาตฟื้นฟูเวียดนาม (Vietnam Restoration League; ภาษาเวียดนาม: Việt Nam Quang Phục Hội) หรือกวางฝุกโห่ย เป็นองค์กรปฏิวัตินิยมสาธารณรัฐและชาตินิยมที่มีกิจกรรมในราว พ.ศ. 2454 ผู้นำคือฟาน โบ่ย เจา และเจ้าชายเกื๊องเด๋ ก่อตั้งเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2454 มีจุดประสงค์เพื่อล้มล้างการปกครองของฝรั่งเศสในเวียดนามและจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตย องค์กรนี้ล้มเหลวในการโจมตีและการจัดกิจกรรมอย่างต่อเนื่อง และสมาชิกขององค์กรถูกจับกุมจำนวนมาก เหงียน เติ๊น สุง
เหงียน เติ๊น สุง (; 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 — ) คืออดีตนายกรัฐมนตรีของเวียดนาม ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐสภาเวียดนาม เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีหลังจากที่ฟาน วัน ขาย นายกรัฐมนตรีคนก่อนหน้าลาออก เหงียน เติ๊น สุงได้รับเลือกให้เป็นผู้นำอันดับสามของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามต่อจากประธานาธิบดีเจือง เติ๊น ซาง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมฝุ่ง กวาง ทัญ พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา
ใน พ.ศ. 2494 หลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนยุบตัวลง ก็ได้มีการจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์เอกเทศขึ้น 3 พรรค ได้แก่ พรรคกรรมกรเวียดนาม (parti des travailleurs du Viêt Nam) ในเวียด-ขบวนการปะเทดลาว (Pathed Lao) ในลาว และพรรคปฏิวัติประชาชนเขมร (Parti révolutionnaire du peuple du Kampuchea – PRPK) ในกัมพูชา โดยพรรคที่ถือว่ามีบทบาทในการเคลื่อนไหวมากที่สุดคือพรรคกรรมกรเวียดนาม พรรคชาตินิยมเวียดนาม
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2488 ญี่ปุ่นได้จัดตั้งจักรวรรดิเวียดนามขึ้นเป็นรัฐหุ่นเชิด และได้ปล่อยตัวนักกิจกรรมทางการเมืองที่ต่อต้านฝรั่งเศสหลายคน รวมทั้งสมาชิกพรรคชาตินิยมเวียดนาม ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 กลุ่มเวียดมินห์ของโฮจิมินห์ได้ขึ้นสู่อำนาจและจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลหลังจากญี่ปุ่นถอนตัวออกไปจากเวียดนาม กลุ่มพรรคชาตินิยมเวียดนามประมาณ 100 คน ได้เดินทางจากจีนเข้าสู่เวียดนามแต่กลับถูกเวียดมิญสังหารที่แนวชายแดน พรรคชาตินิยมเวียดนามในเวียดนามเหนือได้รับการสนับสนุนจากพรรคก๊กมินตั๋งในจีน พรรคชาตินิยมได้ควบคุมที่มั่นตามแนวชายแดนจีน-เวียดนามใกล้ลาวก่าย พวกเขาได้ตั้งสถาบันวิชาการทหารที่เยนไบ๊ เพื่อฝึกทหารของตนเอง พรรคชาตินิยมเวียดนามได้จัดตั้งกลุ่มในฮานอยและออกหนังสือพิมพ์เพื่อเผยแพร่นโยบายและอุดมการณ์ สาธารณรัฐประชามานิตกัมพูชา
ในระยะเริ่มแรก พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามสนับสนุนกลุ่มเขมรแดงในการต่อต้านรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรของนายพลลน นลระหว่าง พ.ศ. 2513 – 2518 แต่ไม่นานหลังจากเขมรแดงขึ้นครองอำนาจ ความขัดแย้งได้เริ่มขึ้นในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ทหารเขมรแดงบุกยึดเกาะฝูกว๊ก (Phu Quoc) และเกาะโท้เชา (Tho Chau) ฆ่าพลเรือนชาวเวียดนามไป 500 คน เวียดนามตอบโต้การยึดเกาะทั้งสองอย่างรุนแรง สุดท้ายสามารถเจรจากันได้[4] พรรคชาตินิยมเวียดนาม
หลังจากเหตุการณ์เอียนบ๊าย พรรคชาตินิยมเวียดนามได้แยกย้ายกันไป ลี ฮู กัญ ได้พยายามฟื้นฟูพรรคโดยรวบรวมสมาชิกที่เหลือเข้าด้วยกัน กลุ่มที่ยังจงรักภักดีต่อฮอกยังคงเคลื่อนไหวในฮานอยและไฮฟอง ความล้มเหลวในการพยายามลอบสังหารนายทหารฝรั่งเศสทำให้ถูกฝรั่งเศสปราบปรามอย่างหนัก ใน พ.ศ. 2474 – 2475 ผู้ที่รอดชีวิตจึงลี้ภัยไปยูนนาน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ผู้สนับสนุนกลุ่มของเงียบยังเคลื่อนไหวอยู่ พรรคชาตินิยมเวียดนามในยูนนานกลายเป็นส่วนหนึ่งของพรรคก๊กมินตั๋งในจีน ประวัติศาสตร์เวียดนาม
เจี่ยวด่า ได้ก่อตั้งอาณาจักรอิสระแห่งนามเวียด ขึ้น อันรวมไปถึงดินแดนส่วนใหญ่ทางใต้ของจีนในปัจจุบันนี้ด้วย และได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์ในปีที่ 208 ก่อนคริสตกาล ทรงตั้งราชวงศ์เตรียวซึ่งมีอายุต่อมาจนถึงศตวรรษที่ 3 โดยมีเมืองหลวงอยู่ใกล้กับกวางตุ้ง ในปัจจุบัน อิทธิพลของจีน ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เตียวนามเวียด ในช่วงนี้เป็นช่างที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งแผนการของจักรพรรดิจีนองค์หนึ่ง ที่ตั้งพระทัยจะยึดครองนามเวียด ไม่ถึงศตวรรษต่อมาพระเจ้าหวูฮี จักพรรดิแห่งฮั่น ได้ทรองยกทัพจำนวนมหาศาลมาเพื่อยึดทรองนามเวียด ในที่สุดเวียดก็ต้องพ่ายแพ้แก่ผู้รุกรายชาวฮั่น ประเทศนี้ตกเป็นเมืองประเทศราชของจีนภายใต้ชื่อใหม่ว่า ยาวจี๋ มีการแต่งตั้งผู้บริหารระดับสูงขึ้นมาเป้นผู้ปกครอง และมีความพยายามที่จะเผยแพร่วรรณคดี ศิลปะ และเทคนิคทางการเกษตรของจีน แต่ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากชาวเวียดนาม พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
พรรคนี้ก่อตั้งใหม่อีกครั้งในนามพรรคแรงงานเวียดนาม () เมื่อปี พ.ศ. 2494 ในการประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคครั้งที่ 2 ในสงครามอินโดจีนครั้งแรก การประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่ฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2503 ซึ่งเน้นการเผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือหรือสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม รวมทั้งให้มีการสนับสนุนการปลดปล่อยในภาคใต้ การประชุมใหญ่ครั้งที่ 4 มีขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 หลังสิ้นสุดสงครามเวียดนามและเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม เหงียน หง็อก เทอ
เขาดำรงตำแน่งนายกรัฐมนตรีเวียดนามใต้ตั้งแต่ 6 พฤศจิกายน 1963 – 30 มกราคม 1964 รวมระยะเวลาค่อนข้างสั้นเพียงประมาณ 3 เดือน 25 วัน
โดยเขาดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของสาธารณรัฐเวียดนาม ในสมัยรัฐบาลของเซือง วัน มิญ และเขาหมดวาระลงพร้อมกับรัฐบาลเซือง วัน มิญ เพราะถูกรัฐประหาร โดยนายพลเหงียน คั้ญ เกาะฟู้โกว๊ก
หลังจากที่จีนแผ่นดินใหญ่อยู่ภายใต้การควบคุมของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ใน พ.ศ. 2492 นายพลฮวงเจีย ได้นำทหารฝ่ายสาธารณรัฐจีน 33,000 คนจากมณฑลหูหนานมาสู่เวียดนามและตั้งมั่นที่เกาะฟู้โกว๊กก่อนจะกลับไปยังเกาะไต้หวันใน พ.ศ. 2496 ในปัจจุบันได้มีเกาะเล็ก ๆ ในทะเลสาบเช็งกิงในไต้หวันซึ่งสร้างขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2498 และตั้งชื่อว่าฟู้โกว๊กเพื่อรำลึกถึงเกาะที่พวกเขาเคยอยู่ ในระหว่างสงครามเวียดนาม เกาะนี้เป็นที่คุมขังนักโทษขนาดใหญ่ของเวียดนามใต้ ใน พ.ศ. 2516 มีผู้ถูกคุมขังถึง 40,000 คน ประเทศเวียดนามใต้
สาธารณรัฐเวียดนาม เป็นรัฐที่ปกครองบริเวณตอนใต้ของเวียดนามระหว่างปี พ.ศ. 2498 ถึง พ.ศ. 2518 ซึ่งต่างชาติโดยเฉพาะรัฐประชาธิปไตยและชาติต่อต้านคอมมิวนิสต์นิยมเรียกในชื่อว่า เวียดนามใต้ คำเรียก "เวียดนามเหนือ" และ"เวียดนามใต้" ถูกใช้อย่างแพร่หลายในปี พ.ศ. 2497 ในการประชุมที่เจนีวา ซึ่งแบ่งประเทศเวียดนามออกเป็นสองส่วนโดยเส้นขนานที่ 17 ในระหว่างสงครามเวียดนาม เวียดนามใต้ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา สงครามเวียดนาม
ประเทศเวียดนามถูกแบ่งชั่วคราวที่เส้นขนานที่ 17 และภายใต้เงื่อนไขของข้อตกลงเจนีวา พลเรือนได้รับโอกาสให้เคลื่อนย้ายอย่างเสรีระหว่างสองรัฐชั่วคราวเป็นเวลา 300 วัน มีกำหนดจัดการเลือกตั้งทั่วประเทศในปี 2499 เพื่อตั้งรัฐบาลรวม ชาวเวียดนามเหนือประมาณหนึ่งล้านคน ส่วนใหญ่เป็นคาทอลิกชนกลุ่มน้อย หนีลงใต้ ด้วยกลัวถูกคอมมิวนิสต์เบียดเบียน หลังการรณรงค์โฆษณาชวนเชื่อของอเมริกาที่ใช้คำขวัญอย่าง "พระนางมารีย์พรหมจารีมุ่งหน้าลงใต้" และได้รับการช่วยเหลือโดยโครงการย้ายที่อยู่ที่สหรัฐจัดหาทุน 93 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งรวมการใช้กองเรือที่เจ็ดขนผู้ลี้ภัยข้ามฟาก อาจมีมากถึงสองล้านคนหากไม่ถูกเวียดมินห์หยุดไว้ก่อน ตั้งใจว่าผู้ลี้ภัยชาวเวียดนามเหนือจะให้ระบอบโง ดิ่ญ เสี่ยมมีเขตเลือกตั้งต่อต้านคอมมิวนิสต์ที่เข้มแข็ง เสี่ยมต่อมาตั้งคาทอลิกเวียดนามเหนือและกลางดำรงตำแหน่งสำคัญในรัฐบาลเขา ประวัติศาสตร์เวียดนาม
หลังจากนั้นอาน เซือง เวือง ได้รวบรวมกองทัพเอาชนะและโค่นล้มราชวงศ์ที่ 18 ของกษัตริย์หุ่งแห่งราชวงศ์ห่งบ่าง ในช่วง 258 ปีก่อนคริสตกาล อาน เซือง เวือง เปลี่ยนชื่อประเทศจากอาณาจักรวันลางมาเป็นเอิวหลักและสถาปนาเมืองหลวงใกล้กับเมืองฟู้เถาะ ทางตอนเหนือของเวียดนาม และได้สร้างป้อมปราการโก๋ลวาหรือป้อมเกลียวยาวประมาณ 10 ไมล์ ทางตอนเหนือของเมืองหลวง กองทัพรบนอกประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลฝรั่งเศส
ในปี ค.ศ. 1946 กลุ่มชาตินิยม และในเวลาต่อมา ขบวนการเคลื่อนไหวกบฏประชาชนคอมมิวนิสต์ได้เคลื่อนไหวต่อต้านการปกครองอาณานิคมในอินโดจีนฝรั่งเศส จากนั้นได้ขยายวงกว้างไปจนถึงราชอาณาจักรลาว ราชอาณาจักรกัมพูชา ตังเกี๋ย (เวียดนามเหนือ) จักรวรรดิอันนัม (เวียดนามกลาง) และโคชินจีน (เวียดนามใต้) รัฐทั้งหมดเป็นรัฐในอารักขายกเว้นโคชินจีนซึ่งเป็นอาณานิคมอันมีไซ่ง่อนเป็นเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1946 รัฐเหล่านี้จะกลายมาเป็นสหรัฐภายในสหภาพฝรั่งเศส และภายในปี ค.ศ. 1949 ตังเกี๋ย อันนัมและสาธารณรัฐโคชินจีนจะถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นรัฐเวียดนาม กองกำลังเวียดมินห์ นำโดย โฮจิมินห์ ได้ครอบงำขบวนการเคลื่อนไหวชาตินิยมอื่น ๆ และจัดรูปแบบตนเองเป็นกองทัพปฏิวัติโดยใช้สงครามกองโจร จากนั้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 เนื่องจากได้รับความสนับสนุนอย่างมากจากจีน เวียดมินห์ได้เปลี่ยนมาเป็นสงครามตามแบบแทน ตามการนับเวลาอย่างเป็นทางการ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1946 จนกระทั่งวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 ภายหลังการตกลงกันในสนธิสัญญาสันติภาพเจนีวา ธงชาติเวียดนาม
ธงชาติเวียดนาม ในปัจจุบันเป็นธงชาติของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม มีชื่อที่เรียกโดยทั่วไปอีกชื่อหนึ่งว่า "ธงแดงดาวเหลือง" เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 ในฐานะธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (ประเทศเวียดนามเหนือ) และได้กลายเป็นธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 หลังสิ้นสุดสงครามเวียดนามและการรวมชาติระหว่างเวียดนามเหนือกับเวียดนามใต้  สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง
ณ การประชุมพอทสดัมในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 เสนาธิการร่วม (Combined Chiefs of Staff) ตัดสินใจว่าอินโดจีนใต้ละติจูด 16 องศาเหนือจะรวมอยู่ในกองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภายใต้พลเรือเอกเมานต์แบ็ทแตนชาวบริติช กำลังญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ทางใต้เส้นนั้นยอมจำนนต่อเขาและกำลังญี่ปุ่นเหนือเส้นนั้นยอมจำนนต่อจอมทัพเจียง ไคเช็ก ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1945 กำลังจีนเข้าตังเกี๋ยและกำลังรบเฉพาะกิจบริติชขนาดเล็กขึ้นบกที่ไซ่ง่อน จีนยอมรับรัฐบาลเวียดนามภายใต้โฮจิมินห์ ซึ่งกำลังต่อต้านเวียดมินห์ตั้ง ซึ่งขณะนั้นครองอำนาจอยู่ในกรุงฮานอย ฝ่ายบริเตนไม่ยอมตามในไซ่ง่อน และยอมให้ฝรั่งเศสที่นั่นตั้งแต่ต้น ซึ่งต่อต้านการสนับสนุนเวียดมินห์ที่ดูเช่นนั้นโดยผู้แทนโอเอสเอสของอเมริกา ในวันวี-เจ 2 กันยายน โฮจิมินห์ประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามในกรุงฮานอย สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามปกครองเป็นรัฐบาลพลเรือนเดียวในเวียดนามทั้งหมดเป็นเวลาประมาณ 20 วัน หลังจักรพรรดิบ๋าว ดั๋ยสละราชสมับติ ซึ่งปกครองในการปกครองของญี่ปุ่น ฉะนั้นเวียดมินห์จึงถือเป็น "หุ่นเชิดญี่ปุ่น" วันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1945 ด้วยทราบถึงผู้บัญชาการบริติชในไซ่ง่อน กำลังฝรั่งเศสโค่นรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนเวียดนามท้องถิ่น และประกาศฟื้นฟูอำนาจของฝรั่งเศสในโคชินจีน การสงครามกองโจรพลันเริ่มรอบไซ่ง่อน ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ตั้งแต่สมัยโบราณ บริเวณประเทศเวียดนามตอนเหนือสมัยปัจจุบันและภาคใต้ของจีนมีผู้คนจำนวนมากหลากหลายเชื้อชาติ ได้มีหัวหน้าเผ่าเวียดผู้หนึ่งนามว่า ลก ตุ๊ก (2919-2794 ก่อนคริสตกาล) ผู้ซึ่งได้ประสบความสำเร็จในการขึ้นสู่ฐานะหัวหน้าเผ่าและได้มีความพยายามครั้งแรกเพื่อรวมทุกเผ่าให้เป็นหนึ่งเดียว ประมาณ 2879 ก่อนคริสตกาล ในขณะที่พระองค์ประสบความสำเร็จในรวบรวมกลุ่มรัฐทั้งหมดให้ในอาณาเขตของพระองค์ บรรดาชนเผ่าต่างๆได้มีการชุมนุมโดยประกาศให้ พระองค์ขึ้นปราบดาภิเษก เป็นกษัตริย์มีพระนามว่า กิญ เซือง เวือง พรรคชาตินิยมเวียดนาม
การจัดรูปแบบของพรรคใช้ตามพรรคก๊กมินตั๋งในจีน แต่ไม่มีความสัมพันธ์โดยตรงระหว่างระหว่างกัน การต่อสู้เน้นการต่อสู้ทางทหารเพื่อยึดอำนาจ และการฝึกอบรมประชาชนระยะหนึ่งก่อนจะจัดตั้งรัฐบาลตามรัฐธรรมนูญ สมาชิกพรรคส่วนใหญ่เป็นครู ลูกจ้างของอาณานิคมฝรั่งเศสหรือเจ้าหน้าที่ในกองทัพอาณานิคม มีกรรมกรน้อยมาก ความนิยมของพรรคตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรู้สึกต่อต้านฝรั่งเศสในเวียดนามภาคเหนือในทศวรรษ 2463 พรรคนี้ได้มองหาแนวร่วมจากกลุ่มชาตินิยมอื่นๆในเวียดนามเพื่อร่วมต่อสู้เรียกร้องเอกราช พรรคได้ประณามพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามของโฮจิมินห์ในการที่ทรยศต่อฟาน โบ่ย เจิว นักชาตินิยม โดยจับตัวส่งให้ฝรั่งเศสเพื่อแลกเงินค่าหัว[8] หวอ เงวียน ซ้าป
ใน พ.ศ. 2484 ซ้าบกลับมายังเวียดนามในฐานะที่ปรึกษาของโฮจิมินห์และเป็นผู้ร้วมก่อตั้งเวียดมินห์ เพื่อต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส เมื่อประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2488 ซ้าบได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยและผู้บัญชาการทหารสูงสุด และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเมื่อ พ.ศ. 2491 และเป็นผู้บัญชาการฝ่ายทหารในยุทธการที่เดียนเบียนฟูเมื่อ พ.ศ. 2497 จนได้รับชัยชนะ พรรคชาตินิยมเวียดนาม
พรรคชาตินิยมเวียดนามค่อยๆถูกกลืนเข้ากับองค์กรเรียกร้องเอกราชเวียดนามที่นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนของโฮจิมินห์ ใน พ.ศ. 2483 โฮได้เดินทางมายังยูนนาน เขาได้เสนอความร่วมมือระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนกับขบวนการชาตินิยมเช่น พรรคชาตินิยมเวียดนาม ในเวลานั้น สงครามโลกครั้งที่ 2 ได้เกิดขึ้นแล้ว ญี่ปุ่นได้เข้ามาครอบงำจีนตะวันออก และเข้ามามีอำนาจแทนที่ฝรั่งเศสในเวียดนาม โฮได้เดินทางต่อไปกวางสี ซึ่งเป็นที่กองทัพของฝ่ายชาตินิยมต่อต้านญี่ปุ่นตั้งอยู่และร่วมมือกับพรรคก๊กมินตั๋งของจีน และความร่วมมือของนักชาตินิยมได้เกิดขึ้น โฮได้จัดตั้งสันนิบาตเอกราชเวียดนามหรือเวียดมิญ โฮ หง็อก ลาม หรือต่อมาคือฝั่ม วัน ดง ซึ่งเป็นนักชาตินิยมในพรรคชาตินิยมเวียดนามได้เข้าร่วมกับโฮ ต่อมา เวียดมิญ ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อเต็มเป็นสันนิบาตปลดปล่อยเวียดนาม ไม่ใช่สถานการณ์ที่ง่ายนัก ผู้นำพรรคชาตินิยมเวียดนามอีกคนนึง เจี่ยว หอย กง ซึ่งจบมาจากสถาบันวิชาการทหารก๊กมินตั๋งต้องการท้าทายพรรคคอมมิวนิสต์ในระยะเริ่มต้น ในขณะที่วู ฮอง คาน เป็นผู้นำกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์หัวรุนแรงในพรรคชาตินิยมเวียดนาม สันนิบาตปฏิวัติเวียดนามเป็นสหภาพของกลุ่มชาตินิยมเวียดนามหลายกลุ่ม นำโดย กลุ่มพรรคชาตินิยมเวียดนามที่นิยมจีน นายพลจากก๊กมินตั๋ง จาง ฟากุย ได้สร้างสันนิบาตขึ้นมาเพื่อสร้างอิทธิพลของจีนในอินโดจีนเพื่อต่อต้านฝรั่งเศสและญี่ปุ่น[10] สันนิบาตนี้นำโดยเหงียน ไฮ ทาน ซึ่งเกิดในจีนและพูดภาษาเวียดนามไม่ได้ นายพลจางพยายามขัดขวางกลุ่มคอมมิวนิสต์ในเวียดนามและโฮจิมินห์ไม่ให้เข้ามาสร้างอิทธิพลในสันนิบาต ก๊กมินตั๋งให้ความช่วยเหลือเวียดนามกลุ่มนี้ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น[11] หวอ เงวียน ซ้าป
หวอ เงวียน ซ้าป หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ โวเหงียนเกี๊ยบ (; 25 สิงหาคม พ.ศ. 2454 - 4 ตุลาคม พ.ศ. 2556) เป็นนายทหารนอกราชการสังกัดกองทัพประชาชนเวียดนามและนักการเมือง เขาเป็นผู้บัญชาการหลักสงครามใหญ่ 2 ครั้ง คือ สงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2489-2497) และสงครามเวียดนาม (อีกนัยหนึ่งคือสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2, พ.ศ. 2503-2518) และมีส่วนร่วมในยุทธการครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์อันได้แก่ยุทธการที่หลั่งเซิน (พ.ศ. 2493) ยุทธการที่ฮหว่าบิ่ญ (พ.ศ. 2494-2495) ยุทธการที่เดียนเบียนฟู (1954) การรุกวันตรุษญวน (พ.ศ. 2511) การรุกวันอีสเตอร์ (ในเวียดนามเรียกชื่อว่า "การรุกเหงียนเว้", พ.ศ. 2515) การทัพโฮจิมินห์ (พ.ศ. 2518) และ สงครามจีน-เวียดนาม (พ.ศ. 2522) นอกจากนี้ย้าบยังเป็นนักหนังสือพิมพ์ รัฐมนตรีมหาดไทยในรัฐบาลเวียดมินห์ของโฮจิมินห์ ผู้บัญชาการทหารของเวียดมินห์ ผู้บัญชาการกองทัพประชาชนเวียดนาม รัฐมนตรีกลาโหม และรับตำแหน่งในคณะกรมการเมือง (โปลิตบูโร) ของพรรคแรงงานเวียดนาม (พรรคลาวด่ง) อีกด้วย ผู้นำเวียดนามใต้
ด้านล่างนี้คือ รายนามผู้นำของเวียดนามใต้ นับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐปกครองตนเองโคชินไชนาในปี ค.ศ. 1946 จนกระทั่งการล่มสลายของสาธารณรัฐเวียดนามในปี ค.ศ. 1975 และการรวมชาติของประเทศเวียดนามในปี ค.ศ. 1976 พรรคกิจกรรมประชาชนแห่งเวียดนาม
พรรคกิจกรรมประชาชนแห่งเวียดนาม (; ) เป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์พลัดถิ่นของเวียดนาม มีที่ตั้งในสหรัฐ ผู้นำพรรคคือเหงียน ซิบิญ และดร.เหงียน ซวนงาย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 เป้าหมายของพรรคคือรวมชาวเวียดนามให้เป็นเอกภาพภายใต้ระบอบประชาธิปไตยและดำเนินนโยบายทางงด้านการศึกษา การดูแลสุขภาพ เศรษฐกิจและสิทธิมนุษยชน มีการจัดตั้งสำนักงานในกัมพูชาแต่ถูกจับกุมและส่งตัวไปดำเนินคดีในเวียดนาม พวกเขาพยายามเข้าไปรณรงค์เพื่อหาเสียงสนับสนุนในเวียดนามแต่สมาชิกของกลุ่ม 21 คน ที่เข้าไปในเวียดนามถูกจับขังคุกนานกว่า 2 ปี ภาษาเวียดนาม
ก่อนที่ฝรั่งเศสจะเข้ามายังเวียดนามนั้น ภาษาเวียดนามมีระบบการเขียนสองแบบ ซึ่งทั้งสองแบบก็มีที่มาจากอักษรจีนเช่นเดียวกัน
ปัจจุบันภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือ ( แปลว่า "อักษรของภาษาประจำชาติ") ซึ่งเป็นอักษรละตินที่เพิ่มเติมเครื่องหมายต่าง ๆ เข้ามาเพื่อให้มีอักษรเพียงพอที่จะใช้เขียนภาษา อักษรดังกล่าวได้รับการคิดค้นขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยอาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด ซึ่งเป็นมิชชันนารีชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนา โดยมีรากฐานมาจากระบบที่มิชชันนารีชาวโปรตุเกสคิดไว้ก่อนหน้านั้น ในระหว่างที่เวียดนามยังเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสนั้น จื๋อโกว๊กหงือได้เป็นอักษรราชการของอาณานิคม ซึ่งได้ทำให้อักษรดังกล่าวเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นเรื่อย ๆ จื๋อโกว๊กหงือในปัจจุบันมีรูปแบบการเขียนที่อ้างอิงการออกเสียงของภาษาถิ่นเวียดนามกลาง ซึ่งสระและพยัญชนะท้ายจะคล้ายคลึงกับภาษาถิ่นเหนือ ส่วนพยัญชนะต้นจะคล้ายกับภาษาถิ่นใต้ พรรคประชาชนปฏิวัติลาว
เริ่มต้นมาจากคณะพรรคแคว้นลาว ซึ่งเป็นพรรคที่มีอุดมการณ์ลักทธิมาร์กซ์-เลนิน โดยท่าน มะหาคำแสน เมื่อปี พ.ศ. 2478 ภายใต้การชี้นำของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ของท่านโฮจิมินห์ ได้ดำเนินการปลุกระดมประชาชนให้มีน้ำใจรักชาติ ในปี พ.ศ. 2488 โดยอาศัยโอกาสที่เกิดจากชัยชนะของสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่ 2 พร้อมกับการลุกฮือขึ้นในทั่วประเทศของประชาชนเวียดนาม ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 ประชาชนลาวภายใต้การนำพาของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ก็ได้ดำเนินการลุกฮือขึ้นยึดอำนาจการปกครองในทั่วประเทศมาได้อย่างมีชัย ประกาศความเป็นเอกราชของชาติเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของชาติลาวต่อโลก เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2488  พรรคชาตินิยมเวียดนาม
ใน พ.ศ. 2468 มีปัญญาชนในฮานอยกลุ่มเล็กๆ นำโดยครูชื่อ ฟาม ตวน ไต และพี่ชายคือฟาม ตวน ลาม ได้จัดตั้งโรงพิมพ์ โดยมีเป้าหมายเพื่อสนับสนุนการปฏิวัติโดยใช้ความรุนแรงเพื่อเรียกร้องเอกราชให้เวียดนาม เผยแพร่หนังสือและแผ่นพับเกี่ยวกับซุน ยัตเซ็น และการปฏิวัติในจีน พ.ศ. 2454 และเปิดโรงเรียนเพื่อสอนการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรกว็อกหงือหรืออักษรละตินให้แก่ชนชั้นทำงาน กลุ่มนี้ได้ดึงดูดใจนักเรียนจากภาคเหนือ โดยเฉพาะกลุ่มของเหงียน ท้าย ฮอก ฮอกเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนพานิชย์ฮานอย[1][2] ต่อมาโรงพิมพ์ของพวกเขาถูกฝรั่งเศสสั่งปิด กลุ่มนี้จึงได้จัดกิจกรรมทางการเมืองโดยตรง ใน พ.ศ. 2470 กลุ่มนี้มีสมาชิกราว 200 คน กระจายอยู่ใน 18 จังหวัดทางภาคเหนือและภาคกลางของเวียดนาม เจิ่น วัน กุง
กุงเข้าร่วมในสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2469 ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2471 กุงได้ร่วมกับสมาชิกหัวรุนแรงคนอื่น ๆ จัดตั้งกลุ่มคอมมิวนิสต์กลุ่มแรกในอินโดจีนฝรั่งเศสและได้ประกาศตัวเป็นศูนย์กลางของพรรคคอมมิวนิสต์ที่จะจัดตั้งขึ้นในอนาคต โดยกุงได้รับเลือกเป็นเลขาธิการของกลุ่ม หลังจากนั้น กุงและอีกสองคนคือจิ่ญ ดิ่ญ กื๋ว และกีม โตน ได้เข้าร่วมการประชุมของสมาคมยุวชนเพื่อการปฏิวัติเวียดนามที่จัดในฮ่องกงเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2472 ในการประชุมครั้งนี้พวกเขาได้เสนอที่จะเปลี่ยนสมาคมไปเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แต่ถูกปฏิเสธ ทั้งสามคนได้ประท้วงโดยออกจากห้องประชุม และถูกขับออกจากสมาคมในที่สุด กลุ่มของกุงจึงออกมาจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ก่อนที่จะรวมเข้ากับพรรคคอมมิวนิสต์อื่น ๆ เป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2316 เกิดกบฏนำโดยชาวนาสามพี่น้องที่หมู่บ้านเตยเซินขึ้นในเขตเมืองบิ่งดิ่ง เขตปกครองของตระกูลเหวียน และสามารถยึดเมืองฝูซวนได้ องค์ชายเหงวียนแอ๋ง เชื้อสายตระกูลเหวียนหลบหนีลงใต้ออกจากเวียดนามไปจนถึงกรุงเทพฯ ก่อนกลับมารวบรวมกำลังเอาชนะพวกเตยเซินได้ รัฐบาลเวียดนามอิสระ
รัฐบาลเวียดนามอิสระ (Provisional Government of Free Vietnam, GFVN; ภาษาเวียดนาม: Chính Phủ Lâm Thời Việt Nam Tự Do) เป็นองค์กรทางการเมืองที่มีศูนย์กลางอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2548 ทางกลุ่มได้เลือกเหงียน ฆาญ เป็นผู้นำของรัฐบาลสาธารณรัฐเวียดนาม เตี๊ยงก่อยกงเซิน
ต่อมาใน พ.ศ. 2491 รัฐบาลกลางเฉพาะกาลแห่งเวียดนามของประธานาธิบดีเหงียน วาน ซวน ได้เลือกเอาเพลง "ทัญเนียนหั่ญคุก" มาปรับปรุงเล็กน้อย และประกาศใช้เป็นเพลงชาติเวียดนามใต้เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2491 และได้กลายเป็นเพลงชาติของเวียดนามใต้สืบต่อมาจนกระทั่งเวียดนามใต้พ่ายแพ้ต่อเวียดนามเหนือจากสงครามเวียดนามใน พ.ศ. 2518 ทั้งนี้ เนื้อร้องของเพลง "ทัญเนียนหั่ญคุก" ได้ถูกปรับแก้เล็กน้อยและเปลี่ยนชื่อเป็น "เตี๊ยงก่อยกงเซิน" ("Tiếng gọi công dân" เรียกอีกชื่อว่า "กงเซินหั่ญคุก" ("Công dân hành khúc") หมายถึง "มาร์ชประชาชน") โดยอดีตประธานาธิบดี โง ดิ่ญ เสี่ยม เมื่อ พ.ศ. 2499 หนานเยฺว่
หนานเยฺว่ (Chinese:南越) หรือ นามเหวียต (Vietnamese: Nam Việt)[1] เป็นอาณาจักรโบราณที่มีอาณาเขตปกคลุมบริเวณมณฑลทางตอนใต้ของจีน อันได้แก่ กวางตุ้ง, กว่างซี และยูนนาน ไปจนถึงตอนเหนือของเวียดนามในปัจจุบัน หนานเยฺว่ได้รับการก่อตั้งในช่วง 204 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงการล่มสลายของราชวงศ์ฉินของจีน หนานเยฺว่ได้ถูกก่อตั้งโดย จ้าว ถัว ผู้ปกครองดินแดนทะเลจีนใต้ อาณาเขตของหนานเยฺว่ในช่วงแรกประกอบด้วยหนานไฮ่, กุ้ยหลิน และ เซียง อาน เซือง เวือง
นักประวัติศาสตร์เวียดนามสมัยใหม่บางกลุ่มได้มีความเชื่อกันว่า ถุก ฟ้าน มาถึงดินแดนของชนเผ่าเอิวเหวียต (บริเวณเวียดนามตะวันตกเฉียงเหนือ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกวางตุ้งและจังหวัดภาคใต้ของกว่างซี ซึ่งมีเมืองหลวงในจังหวัดกาวบั่งในปัจจุบัน)[5] มีการวิเคราะห์กันในหมู่นักประวัติศาสตร์เวียดนามว่า ถุก ฟ้านอาจจะเป็นชาวจีนที่นำกองทัพเข้ามาปกครองชาวเวียดนามและตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งเวียดนามเสียเอง หลังจากนั้นได้รวบรวมกองทัพและได้เอาชนะราชวงศ์ที่ 18 ของกษัตริย์หุ่ง แห่งราชวงศ์ห่งบ่าง หรือ วันลาง ประมาณ 257 ปีก่อนคริสตกาล ถุก ฟ้าน ได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์มีพระนามว่า อาน เซือง เวือง และได้เปลี่ยนชื่ออาณาจักรจากวันลาง เป็น เอิวหลัก พระองค์ได้สร้างป้อมปราการและเมืองหลวงใหม่ขึ้นเหนือหุบเขาแม่น้ำแดง ที่ เมืองโก๋ลวา (ในปัจจุบันคือเขตด่งอาน บริเวณเมืองฮานอย ห่างจากตัวเมืองประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์)[6] พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา
สำหรับในมุมมองของเขมรแดง เวียดมิญล้มเหลวในการเจรจาเพื่อกำหนดบทบาทของพรรคในการประชุมเจนีวา พ.ศ. 2497 ขบวนการยังคงควบคุมพื้นที่ขนาดใหญ่ในเขตชนบท และควบคุมกำลังทหารราว 5,000 คน มีสมาชิกราว 1,000 คน รวมทั้งเซิง งอกมิญที่เดินทางไปยังเวียดนามเหนือและลี้ภัยที่นั่น ในปลายปี พ.ศ. 2497 กลุ่มที่เหลืออยู่ในกัมพูชาได้จัดตั้งพรรคที่ถูกกฎหมายคือกรมประชาชน ซึ่งเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2498 และ พ.ศ. 2501 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2498 ได้คะแนน 4% แต่ไม่เพียงพอที่จะได้ที่นั่งในสภา สมาชิกพรรคถูกกล่าวหาว่าอยู่นอกระบบสังคมของพระนโรดม สีหนุ รัฐบาลได้ขัดขวางการเข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2505 ของพรรค ทำให้พรรคต้องลงไปต่อสู้แบบใต้ดิน ในช่วงนี้เองที่พระนโรดม สีหนุเรียกเขมรฝ่ายซ้ายว่าเขมรแดง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นชื่อของพรรคคอมมิวนิสต์ที่นำโดย พล พต นวน เจีย เอียง ซารี เขียว สัมพันและคนอื่นๆ สงครามเวียดนาม
ระหว่างปี 2497 และ 2500 มีความขัดแย้งขนาดใหญ่แต่ไร้ระเบียบในชนบทซึ่งรัฐบาลเสี่ยมสามารถกำราบได้ ต้นปี 2500 เวียดนามใต้มีสันติภาพเป็นครั้งแรกในรอบกว่าทศวรรษ ทว่า เมื่อกลางปี 2500 ถึง 2502 อุบัติการณ์ความรุนแรงเพิ่มขึ้นแต่รัฐบาล ""มิได้วิเคราะห์มันว่าเป็นการณรงค์ โดยถือเป็นความไม่สงบที่เจือจางเกินกว่าจะทุ่มทรัพยากรสำคัญของรัฐบาลเวียดนาม" ทว่า เมื่อต้นปี 2502 เสี่ยมถือความไม่สงบดังกล่าวเป็นการณรงค์มีระเบียบและออกกฎหมาย 10/59 ซึ่งทำให้ความรุนแรงทางการเมืองมีโทษประหารชีวิตและริบทรัพย์ มีความแตกแยกในหมู่อดีตเวียดมินห์ซึ่งเป้าหมายหลักคือการจัดการเลือกตั้งตามที่สัญญาไว้ในข้อตกลงเจนีวา นำไปสู่กิจกรรมพลการแยกจากนักคอมมิวนิสต์และนักกิจกรรมต่อต้านรัฐบาลเวียดนามอื่น พรรคไดเวียด
พรรคไดเวียดหรือพรรคชาตินิยมแห่งเวียดนามใหญ่ (Nationalist Party of Greater Vietnam; ภาษาเวียดนาม: Đại Việt Quốc dân đảng หรือ Đại Việt) เป็นพรรคการเมืองที่เน้นชาตินิยมและต่อต้านคอมมิวนิสต์ที่มีกิจกรรมในเวียดนามเมื่อพุทธศตวรรษที่ 25 พรรคนี้ยังคงมีกิจกรรมอยู่นอกเวียดนาม โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ประเทศเป็นประชาธิปไตยแบบหลายพรรค พรรคชาตินิยมเวียดนาม
พรรคชาตินิยมเวียดนามจัดตั้งขึ้นจากการประชุมในฮานอย เมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2470 โดนเหงียน ท้าย ฮอก เป็นผู้นำ พรรคนี้ถือเป็นพรรคที่เน้นแนวทางปฏิวัติพรรคแรกในเวียดนาม ก่อตั้งก่อนพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน 3 ปี พรรคนี้เน้นสังคมนิยม ต้องการจัดตั้งสาธารณรัฐเวียดนามที่เป็นเอกราช ขับไล่ฝรั่งเศสออกไปด้วยวิธีทางการทหาร ประเทศเวียดนาม
สหรัฐอเมริกาถอนทหารจากเวียดนามใต้อย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2516 กองกำลังเวียดนามเหนือและเวียดกงจึงสามารถรุกเข้ายึดไซ่ง่อนและเวียดนามใต้ได้ทั้งหมดในปี พ.ศ. 2518 การรวมเวียดนามทั้งสองส่วนเข้าด้วยกันเกิดขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม นับแต่นั้น แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้
พรรคนี้ได้เข้าร่วมในรัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเวียดนามใต้ เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2512 เมื่อรัฐบาลในไซ่ง่อนล้มลงเมื่อ พ.ศ. 2518 แนวร่วมนี้ได้รวมเข้ากับแนวร่วมปิตุภูมิเวียดนามซึ่งเป็นองค์กรคู่ขนานในเวียดนามเหนือหลังชัยชนะของฝ่ายเวียดนามเหนือต่อเวียดนามใต้ และเกิดการรวมประเทศเวียดนามในที่สุด ประวัติศาสตร์เวียดนาม
เหงียน ฟุก อั๊ญ ผู้ครองอำนาจต่อจากพระองค์ทรงได้รับการสนับสนุนจากผู้จงรักภักดีต่อตระกูลเหวียน และได้ทำการขยายอำนาจไปทั่วประเทศ จากความช่วยเหลือของเมอซิเออร์ ปิกโน เดอ เบอาง มิชชันนารีชาวฝรั่งเศส ผู้เป็นบิชอปแห่งเอดราน ชาวจีนในราชวงศ์หมิงต่างถือว่าเหงียน ฟุก อั๊ญ เป็นผู้นำที่สามารถปกป้องพวกตนในแคว้นไดเวียต ที่รวบรวมขึ้นใหม่ได้ พวกเตยชิน ระแวงว่าพวกหมิงจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเหงียน ฟุก อั๊ญ และยิ่งระแวงมากขึ้นเมื่อตาพดิงห์ และหลีไต ซึ่งเป็นขุนพลชั้นนำของเตยชิน ก็เร่มปฏิบัติการล้างแค้นและสังหารหมู่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวจีนนับพันคน บิชอปแห่งเอดราน ทำการเจรจาตกลงที่จะให้ความช่วยเหลือทางทหารจากรัฐบาลฝรั่งเศสแก่เหงียน ฟุก อั๊ญ เพื่อแลกกับสิทธิพิเศษทางการค้า แต่รัฐบาลฝรั่งเศสกำลังยุ่งอยู่กับปัญหาภายในของตนเอง บิชอปจึงรวบรวมเงินทุนและจัดตั้งกองทหาร ในการฝึกทหารด้วยเทคนิคสมัยใหม่ จึงถือว่ามีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อชัยชนะในปี ค.ศ.1801 เมื่อสามารถมีชัยชนะเหนือเตยชิน และสถาปตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิทรงพระนามว่า พระเจ้ายาลอง การช่วงชิงอำนาจระหว่างฝ่ายจีนและฝรั่งเศส ในราชสำนักเริ่มขึ้นในสมัยของพระองค์ ฝ่ายจีนในราชสำนักจึงมีบทบาทสำคัญ เพราะพระองค์ทรงพึ่งพาความช่วยเหลือของขุนนางลัทธิขงจื๋อ มากกว่ามิชชันนารีคาทอลิกในการสร้างความเป็นปึกแผ่นให้จักรวรรดิ ชาติที่ถูกรวบรวมขึ้นภายใต้ชื่อใหม่ว่า เวียดนาม นี้มีอาณาเขตจากชายแดนจีนจนจรดคาบสมุทรก่ามาทางใต้ พระองค์ทรงรวบรวมกฎหมายและพัฒนาระบบบริหารราชการแผ่นดินตามหลักการของลัทธิขงจื๊อ ส่งผลให้เว้กลายเป็นเมืองหลวงในการบริหารราชการแห่งใหม่ของประเทศพระเจ้ายาลอง ทรงออกกฎหมายฉบับใหม่เพื่อใช้แทนกฎหมายโห่งดึ๊ก โดยตั้งชื่อตามพระนามของพระองค์ ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ในช่วงก่อนคริสต์ศักราชที่ 3 ชนเผ่าเวียดอีกชนเผ่านามว่า "เอิวเวียด" อพยพจากบริเวณตอนใต้ของจีนในปัจจุบันเข้ามาตั้งถิ่นฐานที่บริเวณแม่น้ำแดงและได้มีการผสมกลมกลืนกับชนเผ่าวันลางที่เป็นชนเผ่าดั้งเดิมที่อยู่มาก่อน ในช่วง 257 ปีก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรใหม่นามว่า เอิวหลัก ได้เกิดขึ้นจากการรวมของชนเผ่าเอิวเวียดและหลักเวียด โดยมี ถุก ฟ้าน ตามตำนานเขาเป็นชาวจีนฮั่นที่อพยพเข้ามาปกครองดินแดน บริเวณตอนเหนือของเวียดนาม ถุก ฟ้าน ได้ประกาศตนเองเป็นกษัตริย์ อาน เซือง เวือง มีนักประวัติศาสตร์เวียดนามสมัยใหม่ได้สันนิษฐานว่า ถุก ฟ้าน มาจากบริเวณของชาวเอิวเวียด (ภาคเหนือของเวียดนาม, ตะวันตกของมณฑลกวางตุ้ง และภาคใต้ของมณฑลกวางสี ของประเทศจีนในปัจจุบัน โดยมีเมืองหลวงบริเวณจังหวัดกาวบั่งในปัจจุบัน[7] พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน
ในวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2472 กลุ่มนิยมคอมมิวนิสต์ดังกล่าวได้ประชุมร่วมกันที่ฮานอย และตกลงจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน พรรคได้ออกหนังสือพิมพ์ "บั๊วเหลี่ยม" (, "ค้อนและเคียว") หลังจากนั้นไม่นาน มีการจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อันนัมในอินโดจีน เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2472 และพรรคปฏิวัติใหม่แห่งเวียดนามที่ได้เปลี่ยนมาเป็นพันธมิตรคอมมิวนิสต์อินโดจีน ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2472 ต่อมา ใน พ.ศ. 2473 โฮจิมินห์ได้ประสานงานจนมีการรวมทั้งสามพรรคเข้าด้วยกันเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม พล พต
พล พต ดำเนินนโยบายเป็นพันธมิตรกับสาธารณรัฐประชาชนจีนและต่อต้านสหภาพโซเวียต ในขณะที่เวียดนามเป็นมิตรกับสหภาพโซเวียต จีนได้สนับสนุนอาวุธแก่เขมรแดงก่อนจะครองอำนาจ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2519 พล พตแสดงความเป็นศัตรูกับเวียดนาม มีการป้องกันชายแดนอย่างเข้มงวด การกระทำของพล พตเป็นการตอบโต้การประชุมใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามครั้งที่ 4 ซึ่งรับรองความสัมพันธ์แบบพิเศษระหว่างเวียดนามกับลาวและกัมพูชา ซึ่งเกี่ยวข้องกับการที่เวียดนามจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับการสร้างและป้องกันประเทศทั้งสอง พล พตต่างจากผู้นำประเทศคอมมิวนิสต์ทั่วไปคือเก็บตัวเองเป็นความลับในช่วงสองปีที่ครองอำนาจ พรรคเรียกตัวเองว่าอังกอร์ จนกระทั่งสุนทรพจน์เมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2520 พล พตจึงประกาศถึงการมีอยู่ของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ผู้สังเกตการณ์ต่างชาติยืนยันว่า พล พต คือซาลต ซอร์ พรรคคอมมิวนิสต์อันนัม
พรรคคอมมิวนิสต์อันนัม () เป็นพรรคการเมืองในเวียดนามที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2472 และสลายตัวไปในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ก่อตั้งโดยผู้นำสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ สันนิบาตนี้ก่อตั้งโดยโฮจิมินห์ ซึ่งเป็นสาขาของสันนิบาตเยาวชนปฏิวัติที่มีฐานที่มั่นที่กว่างโจว ทางตอนใต้ของจีน การประชุมครั้งแรกเกิดขึ้นในฮ่องกงเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2472 เจิ่น วัน กุง ผู้นำสันนิบาตในตังเกี๋ยได้ประท้วงและออกจากที่ประชุม กุงเดินทางกลับมายังเวียดนามและจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนเมื่อ 17 มิถุนายน ส่วนผู้นำคนอื่น ๆ ได้ตัดสินใจไม่เข้าร่วมกับกุงและในเดือนสิงหาคมได้จัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อันนัมขึ้นมา โดยผู้นำพรรคได้แก่ เล ห่ง เซิน, โห่ ตุ่ง เหมิ่ว และเล กวาง ดัต  ประเทศเวียดนาม
ในปี ค.ศ. 938 Ngo Dinh ได้รบชนะจีนและก่อตั้งราชวงศ์ Ngo Dinh และราชวงศ์ Le ตอนต้น (ค.ศ. 939 - ค.ศ. 1009) การศึกษาส่วนใหญ่เป็นการดำเนินการโดยเอกชนและโรงเรียนพุทธศาสนา จนกระทั่งราชวงศ์ Le (ค.ศ.1009 - ค.ศ. 1225) เริ่มให้ความสำคัญกับการศึกษาเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ ๆ เช่น เมืองหลวง Thang Long หรือ Ha Noi ในปัจจุบัน มีการก่อตั้งสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาในประเทศเวียดนามเป็นแห่งแรก ใน ค.ศ. 1076 ที่มีชื่อเรียกว่า "Quoc Tu Gian หรือ Royal College" เพื่อเป็นแหล่งการศึกษาของบุตรชายของครอบครัวที่มีฐานะดี ในยุคนี้มีการสร้างโรงเรียนของรัฐขึ้นอีกทั้งในส่วนกลางและจังหวัดต่างๆ เพื่อให้บุตรชายของสามัญชนเข้ารับการศึกษา ทำให้ระบบการศึกษาในประเทศเวียดนามในยุคนี้แบ่งออกเป็น 3 แบบ คือ พรรคไดเวียด
พรรคนี้ก่อตั้งโดยเจื่อง ตื๋อ อัญ หรือที่รู้จักกันในชื่อ อัญ ก๋า เฟือง (พี่ชายใหญ่เฟือง) สมาชิกเริ่มต้นของพรรคมีหลากหลาย เช่น ดร. ฟัน ฮวี กวต และ ดร. เหงียน ตอน ฮวาน ในสมัยที่เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ไดเวียดได้จัดให้มีการต่อสู้ทางทหารเพื่อเอกราช สมาชิกไดเวียดบางคนได้รับการฝึกอบรมจากก๊กมินตั๋งในยูนนานก่อนจะมีการปฏิวัติโดยพรรคคอมมิวนิสต์ในจีน กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่นิยมญี่ปุ่นในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อญี่ปุ่นเข้ามายึดครองอินโดจีน หลังจากการแบ่งแยกเวียดนามใน พ.ศ. 2497 กลุ่มไดเวียดถูกคว่ำบาตรในเวียดนามเหนือ แต่ยังมีกิจกรรมต่อไปในเวียดนามใต้ โดยเป็นกลุ่มต่อต้านประธานาธิบดีโง ดิ่ญ เสี่ยม และมีส่วนในการปฏิวัติล้มล้างรัฐบาลของเสี่ยมโดยกองทัพสาธารณรัฐเวียดนาม ธงชาติเวียดนาม
หลังประเทศเวียดนามใต้ยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขต่อขบวนการแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ (หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ "เวียดกง") ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2518 รัฐบาลชั่วคราวของเวียดนามใต้ได้ยกเลิกธงชาติแบบเดิม และหันมาใช้ธงของขบวนการเวียดกงเป็นธงชาติแทนอยู่ระยะหนึ่ง ธงนี้เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งครึ่งเป็นสองส่วนตามแนวนอน ครึ่งบนสีแดง ครึ่งล่างสีฟ้าหรือสีน้ำเงิน กลางธงเป็นรูปดาวทอง 5 แฉก และได้ใช้มาจนเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้รวมชาติกันอย่างสมบูรณ์เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 รัฐบาลเวียดนามจึงประการใช้ธงชาติของเวียดนามเหนือเป็นธงชาติเวียดนามตราบจนทุกวันนี้ แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้
แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ หรือ เวียดกง หรือ เหวียดกง () ก่อตั้งเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2503 เป็นตัวแทนของพรรคคอมมิวนิสต์ในเวียดนามใต้ เพื่อหาเสียงสนับสนุนจากประชาชนและต่อต้านรัฐบาลของโง ดิ่ญ เสี่ยม เวียดกงได้รับการสนับสนุนทางอาวุธยุทโธปกรณ์จากฝ่ายคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือ และกองทัพประชาชนเวียดนาม แนวร่วมนี้ก่อตั้งตามแนวชายแดนกัมพูชา ประธานคือ เหงียน หืว เถาะ  สงครามเวียดนาม
ฮวี่ญ วัน กาว (Huỳnh Văn Cao) ผู้บังคับบัญชาเหล่าท่ 4 นายพลที่เสี่ยมเชื่อใจที่สุด นำกองทัพบกสาธารณรัฐเวียดนามในยุทธการนั้น กาวเป็นคาทอลิกซึ่งได้รับการเลื่อนยศเนื่องจากศาสนาและความซื่อสัตย์มากกว่าทักษะ และงานหลักของเขาคือการสงวนกำลังของเขาเพื่อยับยั้งรัฐประหาร ก่อนหน้านี้เขาอาเจียนระหว่างการโจมตีของคอมมิวนิสต์ ผู้กำหนดนโยบายบางคนในรัฐบาลาสหรัฐเริ่มสรุปว่าเสี่ยมไร้สามารถพิชิตคอมมิวนิสต์และอาจตกลงกับโฮจิมินห์ เขาดูกังวลเฉพาะกับการปัดป้องรัฐประหาร และมีความหวาดระแวงมากขึ้นหลังความพยายามในปี 2503 และ 2505 ซึ่งเขาเชื่อว่าสหรัฐส่งเสริมด้วยบางส่วน รอเบิร์ต เอฟ. เคนเนดีหมายเหตุว่า "เสี่ยมจะไม่ยอมผ่อนปรนให้แม้แต่น้อย เขาใช้เหตุผลคุยด้วยยาก ..." พรรคชาติประชาธิปไตย (พ.ศ. 2513)
พรรคชาติประชาธิปไตย () เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2511 โดยยื่นจดทะเบียนต่อปลัดกระทรวงมหาดไทยในฐานะนายทะเบียนพรรคการเมือง เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2513 ทั้งนี้ พรรคชาติประชาธิปไตยเคยจดทะเบียนจัดตั้งมาครั้งหนึ่งแล้วภายใต้พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 โดยผู้ก่อตั้งคนเดียวกัน คือ พันเอก หม่อมราชวงศ์น้ำเพ็ชร เกษมสันต์ ในการจัดตั้งครั้งใหม่นี้ หม่อมราชวงศ์ น้ำเพ็ชร เกษมสันต์ ยังคงเป็นหัวหน้าพรรค และมีรองหัวหน้าพรรคคือ นายไพโรจน์ วัฒนกุล เลขาธิการพรรคคือ พันตรี ชลอ มีชูอรรถ กรรมการอำนวยการอื่นของพรรค ได้แก่ นายชฏิล กุลไพบูลย์ นายอิทธิพงศ์ อินทรัมพรรย์ นายเทียนชัย ภู่พิพัฒน์ นายเกียรติ ศรีเสริมโภค นายมนตรี คุ้มไพโรจน์ นายสุวิทย์ วรรณศิริ เรือโท อมร เรียงประยูร นายมงคล ไชยรัตน์ นายยนต์ สิตกรโกวิท นายสืบศักดิ์ ทวีชาติ นายกองแก้ว ตุ่นคำ หม่อมหลวงสมศักดิ์ เกษมสันต์ นายอุทัย เอกนก ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2488 โฮจิมินห์รับมอบอำนาจจากจักรพรรดิบ๋าวได่และรับตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกหลังประกาศเอกราช แต่หลังจากนั้นฝรั่งเศสได้กลับเข้ามาขับไล่รัฐบาลของโฮจิมินห์และไม่ยอมรับเอกราชของเวียดนาม นำไปสู่สงครามจนในที่สุดฝรั่งเศสพ่ายแพ้แก่กองกำลังเวียดมินห์ที่ค่ายเดียนเบียนฟู ในปี พ.ศ. 2497 และมีการทำสนธิสัญญาเจนีวา ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ยอมรับเอกราชของเวียดนาม แต่สหรัฐอเมริกาและชาวเวียดนามในภาคใต้บางส่วนไม่ต้องการรวมตัวกับรัฐบาลของโฮจิมินห์ ต่อมาได้ก่อตั้งดินแดนเวียดนามภาคใต้เป็นอีกประเทศหนึ่ง คือ สาธารณรัฐเวียดนาม (เวียดนามใต้) มีเมืองหลวงคือ ไซ่ง่อน ใช้เส้นละติจูดที่ 17 องศาเหนือแบ่งแยกกับเวียดนามส่วนเหนือใต้การปกครองของโฮจิมินห์ (เวียดนามเหนือ) พรรคประชาธิปัตย์
นายควง อภัยวงศ์ ได้ก่อตั้งพรรคประชาธิปัตย์ขึ้นเมื่อ 5 เมษายน พ.ศ. 2489[3] โดยการประชุมรวมตัวกันของนักการเมืองกลุ่มหนึ่งที่บริษัทของนายควง ที่ย่านเยาวราช แต่ทางพรรคถือเอาวันที่ 6 เมษายน เป็นวันก่อตั้งพรรค เพื่อให้ตรงกับวันจักรี มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นฝ่ายค้านคานอำนาจของ นายปรีดี พนมยงค์[3] ต่อมานายปรีดีลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี หลังถูกกดดันจากกรณีสวรรคต ร.8 และรัฐสภาลงคะแนนให้ พล.ร.ต.ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ ผู้ใกล้ชิดนายปรีดี ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีสืบต่อ พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
ผู้ก่อตั้งพรรคคือโฮจิมินห์และชาวเวียดนามที่ลี้ภัยในจีนโดยใช้ชื่อพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม โดยมีการประชุมพรรคครั้งแรกที่ฮ่องกงเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ซึ่งในการประชุมครั้งนั้นได้ตกลงรวมพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน () และพรรคคอมมิวนิสต์อันนัม () เข้าด้วยกัน โดยที่กลุ่มนิยมลัทธิมาร์กอีกกลุ่มหนึ่งของเวียดนามคือพันธมิตรคอมมิวนิสต์อินโดจีน () ไม่ได้ถูกเชิญให้เข้าร่วมประชุมในฮ่องกง แต่สมาชิกของกลุ่มนี้เข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ภายหลัง อี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่
เพลงอี้หย่งจฺวินจิ้นสิงฉฺวี่ได้เริ่มใช้ในฐานะเพลงชาติจีนอย่างไม่เป็นทางการ ในการประชุมนานาชาติที่กรุงปราก เชโกสโลวาเกีย เมื่อ ค.ศ. 1949 ซึ่งขณะนั้น พรรคคอมมิวนิสต์จีนเพิ่งจะชนะสงครามกลางเมือง และได้ปกครองประเทศจีนส่วนที่เป็นแผ่นดินใหญ่ทั้งหมด ในเดือนมิถุนายนของปีนั้น พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ตั้งคณะกรรมการชุดหนึ่งขึ้น เพื่อสรรหาเพลงชาติ ธงชาติ และตราแผ่นดินของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งจะได้สถาปนาอย่างเป็นทางการขึ้นในเวลาอันใกล้ คณะทำงานดังกล่าวได้ประกาศสรรหาเพลงชาติในหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ ภายในประเทศ โดยได้รับความเห็นชอบจากเหมา เจ๋อตง และเติ้ง เสี่ยวผิง สองผู้นำระดับสูงของพรรคในเวลานั้น ซึ่งผลตอบรับออกมาได้รับการสนับสนุนอย่างดียิ่ง  พรรคประชาชนปฏิวัติ (เวียดนาม)
พรรคประชาชนปฏิวัติก่อตั้งเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2505 และได้ประกาศทางวิทยุฮานอยเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2505 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อต่อต้านระบอบจักรวรรดินิยม ศักดินาและอาณานิคม พรรคนี้ไม่ได้ถือเป็นพรรคคอมมิวนิสต์ แต่ตามการประกาศทางวิทยุฮานอย พรรคนี้ถือเป็นตัวแทนลัทธิมาร์ก-เลนินในเวียดนามใต้ ผู้นำพรรคเป็นคณะกรรมการกลาง เวียดกงเป็นหน่วยงานทางทหารของพรรคนี้ ประธานพรรคคือโว ชิ กง พรรคชาตินิยมเวียดนาม
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 พรรคชาตินิยมเวียดนามเริ่มเป็นที่รู้จักจากการลอบสังหารเจ้าพนักงานชาวฝรั่งเศสและผู้ช่วยชาวเวียดนาม จุดเปลี่ยนของพรรคได้เข้ามาในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1929 จากเหตุการณ์การลอบสังหารบาซินซึ่งเป็นเหตุการณ์การสังหารแรงงานเกณฑ์ชาวฝรั่งเศส แม้ว่าการสมรู้ร่วมคิดกับผู้ก่อการไม่ชัดเจนนัก แต่เจ้าหน้าที่ของฝรั่งเศสกลับกล่าวหาว่าพรรคชาตินิยมเวียดนามคือผู้มีส่วนร่วม สมาชิกประมาณ 300-400 ของสมาชิก 1,500 คนถูกปราบปรามและถูกจับกุม ผู้นำหลายคนถูกจับกุม แต่ห้อกได้จัดการจนสามารถหลบหนีไปได้